Szczecin: seminarium poświęcone lokalnemu rynkowi energii - Aktualności - Urząd Regulacji Energetyki\nUrząd Regulacji Energetyki Szczecin: seminarium poświęcone lokalnemu rynkowi energii - Aktualności -\nSzczecin: seminarium poświęcone lokalnemu rynkowi energii\nPo wiosennej awarii zasilania w Szczecinie wzrosło zainteresowanie przedstawicieli gmin tematyką planowania energetycznego. Odpowiadając na zapotrzebowanie samorządowców oraz podejmując działania na rzecz rozwoju sieci w województwie zachodniopomorskim oraz poprawy stanu planów zaopatrzenia w energię pracownicy Północno – Zachodniego Oddziału Terenowego URE w Szczecinie uczestniczyli w zorganizowanym 4 czerwca br. przez Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego seminarium, które poświęcone zostało lokalnemu rynkowi energii.\nW trakcie spotkania przedstawiciele Regulatora omówili zadania gmin na zliberalizowanym rynku energii wraz z objaśnieniem planowania energetycznego i modelu symulacji ograniczania kosztów energii. Przedstawili także planowane zmiany w ustawie Prawo energetyczne. Przedstawiciele przedsiębiorstw energetycznych (ENEA, ENERGA, PSE) zapoznali zebranych z procesem tworzenia planów rozwoju przedsiębiorstw oraz prowadzonymi przedsięwzięciami z zakresu modernizacji, rozbudowy i budowy sieci.\nDuża frekwencja i zainteresowanie tematyką planowania energetycznego, zwłaszcza wśród przedstawicieli gmin, wskazują, że po kwietniowej awarii znacznie wzrosła świadomość znaczenia i wagi problemu bezpieczeństwa energetycznego w regionie.\nData publikacji : 16.06.2008


Taki jest świat: Marzec w wydawnictwie Albatros\nMarzec w wydawnictwie Albatros\nMarzec pod względem zapowiedzi i nowości prezentuje się interesująco. Nie zabraknie wzruszających chwil oraz kryminalnych zagadek, a dla tych lubiących mroczne historie również znajdzie się coś :)\nGdy nazajutrz o poranku kobieta budzi się na jachcie otoczonym przez policję, wie, że stało się coś strasznego. Abbie, Winnie, Serena i Bryah zostają aresztowane i postawione w stan oskarżenia. Wakacje życia, na które tak bardzo czekały, staną się najtrudniejszą walką, jaką przyjdzie im stoczyć\n„Cudowny chłopak i ja. Trzy cudowne historie” pozwala czytelnikom spojrzeć na świat Auggiego z trzech nowych punktów widzenia. Czytelnicy widzą go oczami Juliana, szkolnego rozrabiaki; Christophera, najstarszego przyjaciela; i Charlotte, nowej koleżanki. Te trzy opowieści dopełniają historię niezwykłego chłopca, jakim jest August Pullman. Są szczególnie cenne dla tych, którzy wciąż jeszcze nie chcą rozstać się z Auggiem i mają ochotę na kilka nowych opowieści o wyzwaniach codzienności i triumfie przyjaźni.\nAutor: Taki jest świat o 18:52\nKasia Katarzyna 1 marca 2018 19:44\nZamierzam przeczytać ,,Cudowny chłopak i ja" :) ,,Cudowny chłopak" to ciepła historia, więc myślę, że z pewnością dobrze będzie mi się czytało tą książkę :)\nStella Aga 1 marca 2018 20:40\nZnowu nic dla mnie :(\nAgnieszka Kaniuk 1 marca 2018 20:54\nOna to wie ciekawi mnie.\nWioleta Sadowska 1 marca 2018 21:17\nW Albatrosie są zawsze ciekawe premiery.\nAnne18 2 marca 2018 09:31\nCudowny chłopak i ja mnie kusi widziałam film i na pewno będę czytać zarówno Cudownego chłopaka jak i tę pozycję.\nKsięgozbiór 2 marca 2018 11:58\n"Ona to wie" to tak jak by "Kobieta w oknie" zatem chyba nie skorzystam. Masterton był u mnie na tapecie jakiś 5 lat temu więc również się nie skuszę. Widzę że zarówno Abatros jak i inne wydawnictwa po doskonałym początku roku trochę odpuścili marzec.\nSylwia (nieperfekcyjnie.pl) 2 marca 2018 12:13\nMyślę, że mogłabym skusić się na "Ona to wie".\nEllie Moore 2 marca 2018 17:11\nMoanitou polecam! :)\nMellod.pl 2 marca 2018 22:08\nWciąż zastanawiam się nad "Cudownym chłopakiem" w tej pierwotnej wersji, ale jako że już widziałam film to kusi, kusi... Jednak chyba nic z tego.\nCała reszta chyba nie dla mnie. Chociaż "Ona to wie" może...\nIsiaaa N 3 marca 2018 12:44\n,,Ona to wie" zapowiada się wspaniale. Z chęcią przeczytam :)\nAgnieszka Zabawa 3 marca 2018 14:09\n"Ona to wie" zapowiada się interesująco :)\nSabina Magierska 3 marca 2018 19:25\nPierwsza pozycja zapowiada się obiecująco :)


Kampania społeczna Fundacji Batorego ma charakter profrekwencyjny i jest ponadpartyjna. Opowiada się za demokracją, której podstawą jest głos obywateli. Ten głos tracimy, nie idąc na wybory.\n„Zabierz głos, bo go stracisz” – kampania Fundacji Batorego mobilizuje Polki\ni Polaków, aby pójść na wybory w imię wartości, które są dla nas ważne\nWiele osób może zakładać, że jeden nieoddany głos nie ma znaczenia. Tymczasem\nw wyborach różnica bywa minimalna. W takich sytuacjach to pojedyncze głosy rozstrzygają, która opcja zwycięża. Jak będzie tym razem? Czyj głos rozstrzygnie o wyniku?\nWielu wyborców zatrzymuje w domach przekonanie, że ich pojedynczy głos niewiele może zmienić. To typowy dylemat działania zbiorowego - znaczenie pojedynczych nieobecności można zauważyć dopiero w skali całego kraju. Łączna liczba głosujących w ostatnich wyborach parlamentarnych - ponad 15 milionów - robi przytłaczające wrażenie, w którym pojedyncze głosy wydają się ginąć. Ale wystarczy przypomnieć, że o samodzielnej większości dla PiS, o tym, jak wyglądała polska polityka\nw ostatniej kadencji zadecydowały ułamki procenta tej ogromnej liczby. W 2015 ok. 70 tysięcy głosów pozwoliłoby lewicowej koalicji wejść do Sejmu - to mniej niż pół procenta oddanych wtedy głosów. Gdyby partia KORWiN zdobyła ok. 40 tysięcy głosów więcej, również miałaby swoich posłów - to mniej niż ćwierć procenta głosujących. Jeszcze mniejsze liczby głosów decydują o podziale mandatów poselskich w okręgach wyborczych.\nPrzy silnej polaryzacji politycznej, ważne jest, żeby kampanie wyborcze mobilizowały nie tylko wyborców najbardziej radykalnych, ale również tych umiarkowanych, emocjonalnie i tożsamościowo bardziej zdystansowanych od biegunów największych sporów. Słabo reprezentowane polityczne centrum może sprzyjać jeszcze większej polaryzacji. Wiele badań pokazuje, że niski poziom mobilizacji wyborczej sprzyja polityce bardziej radykalnej i bardziej polaryzującej – mówi dr Adam Gendźwił, ekspert Fundacji im. Stefana Batorego.\nUdział w wyborach jest bardzo ważny, bo sprawia, że jesteśmy współodpowiedzialni za nasz los, jako wspólnoty i przyszłość Polski. Dlatego ważne jest, aby nie tylko samemu pójść na wybory, ale także zachęcać innych. Ważne jest zaangażowanie pojedynczych osób, ale także organizacji i instytucji. Z badań wynika, że udało nam się zachęcić do głosowania osoby o różnych preferencjach politycznych, w różnym wieku i w różnych regionach Polski – mówi Joanna Załuska, dyrektorka programu Masz Głos, Masz Wybór Fundacji im. Stefana Batorego.\nAnna Mazurek, amazurek@batory.org.pl, 505 023 311


Randka z homo sapiens - ebook - Penny Reid - Maria Kabat - bookto.pl\nAutorzy: Penny Reid Maria Kabat\nPrzełożyła: MARIA KABAT\nProjekt okładki: PENNY REID\nProjekt okładki dla polskiej edycji: MARZENNA DOBROWOLSKA\nCopyright © 2013 PENNY REID\nNie byłabym w stanie napisać tego bez Ciebie.\nDla informatyków odpowiedzialnych\nza funkcję sprawdzania pisowni:\nJesteście bohaterami mojej codzienności.\nMam nadzieję, że się uśmiejesz\ni że będziesz ze mnie dumna.\nKryzys dopadł mnie w łazience.\nPoczułam, jak ogarnia mnie panika, kiedy siedząc na sedesie, zauważyłam cmentarzysko pustych rolek po papierze toaletowym. Tuby z brązowego kartonu ustawione były wręcz ostentacyjnie w formie półokręgu na płaskiej, lśniącej powierzchni metalowego pojemnika. Wyglądały niczym miniaturowy Stonehenge z recyklingu wzniesiony w damskiej toalecie, pomnik upamiętniający perystaltykę minionych dni.\nTak naprawdę to już koło czternastej trzydzieści mój dzień przeszedł z trybu „kiepski niczym piosenka country” w sąsiadujący z nim tryb „doroczny bożonarodzeniowy list od ciotki Ethel”. W zeszłym roku ciotka Ethel z niezmienną szczerością pisała o podagrze wujka Joego, nie jednym, a dwóch wypadkach samochodowych, o nowym zapadlisku na tyłach ich domu, o tym, że nieuchronnie zbliża się moment, w którym eksmitują ich z przyczepy, no i o rozwodzie kuzynki Sereny. Chociaż prawda była taka, że kuzynka Serena rozwodziła się przynajmniej raz w roku, więc w sumie tę ostatnią wiadomość trudno byłoby zaliczyć do kumulacji zeszłorocznych katastrof.\nWzięłam głęboki wdech i sięgnęłam do wnętrza pojemnika na papier toaletowy w nadziei, że moja ręka natrafi na choćby listek. Niestety, wewnątrz znajdowała się tylko kolejna pusta rolka. Wyginając się pod jakimś absurdalnie niewygodnym kątem, próbowałam zajrzeć głębiej, w bezkresny mrok, licząc, że dostrzegę tam ukrytą dodatkową rolkę. Ku mojej rozpaczy pojemnik był pusty.\n– Co za gówno – ni to wyszeptałam, ni to jęknęłam, by po chwili wybuchnąć śmiechem na dźwięk swojego niezamierzonego żartu. Doprawdy, co za świetny dobór słów, biorąc pod uwagę moją obecną sytuację. Usta rozciągnęły się w gorzkim uśmiechu, szczęki zacisnęły mocno, a w mojej głowie, już po raz kolejny tego dnia, pojawiły się te cztery słowa:\nNajgorszy. Dzień. Mojego. Życia.\nBył to rzeczywiście, i bez związku z brakiem papieru, totalnie posrany dzień.\nJak we wszystkich najlepszych piosenkach country zaczęło się od „tego zdradzającego drania”. W tej akurat piosence zdradzaną byłam oczywiście ja we własnej osobie, a zdrajcą mój długoletni chłopak, Jon. Odkrycie jego pozazwiązkowych igraszek dokonało się za sprawą pustego opakowania po kondomie, wciśniętego w tylną kieszeń jego spodni, które ja, usłużna, głupia dziewczyna, postanowiłam wspaniałomyślnie wrzucić do prania razem ze swoimi rzeczami.\nWracałam teraz myślami do dyskusji, jaka wywiązała się tuż po tym, jak plasnęłam znalezionym opakowaniem po kondomie prosto w jego czoło. Nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że pytanie, które zadał mi Jon, było całkiem słuszne: czy byłam na niego wściekła dlatego, że mnie zdradził, czy byłam rozczarowana, że okazał się na tyle głupi, żeby po wyciągnięciu kondomu z opakowania wsadzić je do tylnej kieszeni spodni? Wróciłam myślami do słów, które wypowiedziałam do niego rano:\n– Serio, Jon, kto, do licha, tak robi? Kto myśli sobie: „Zaraz zdradzę swoją dziewczynę, ale jestem na tyle świadomym członkiem społeczeństwa, że nie mogę pozwolić sobie na rzucenie folii na ziemię, nie będę przecież śmiecił”?\nGapiłam się na niebiesko-białe drzwi kabiny, przygryzając dolną wargę, i zastanawiałam się, jakie mam opcje. Może mogłabym pozostać w kabinie do końca dnia? Uch, do cholery z tym wszystkim. W tym momencie pozostanie w kabinie do końca życia również wydawało mi się całkiem niezłym pomysłem, szczególnie że właściwie nie miałam dokąd wracać.\nMieszkanie, w którym żyliśmy z Jonem, należało do jego rodziców. Nalegałam, że będę dorzucać się do czynszu, ale mój mizerny wkład w wysokości pięciuset dolarów plus połowy opłat za media najpewniej nie pokrywał choćby jednej szesnastej kosztów utrzymania apartamentu z dwiema sypialniami i dwiema łazienkami w centrum miasta.\nGdzieś w głębi duszy chyba wiedziałam, że mnie zdradza. Inaczej byłby po prostu zbyt idealny. Wydawał się mieć wszystkie te cechy, których, jak mi się zdawało, szukałam u mężczyzny (i nadal tak mi się zdaje). Błyskotliwy, zabawny, słodki, dobry dla rodziców, przystojny, ale w taki niezdarno-uroczy sposób. Mieliśmy niemal identyczne poglądy polityczne, ideologiczne, liczyły się dla nas te same wartości. Łączyło nas nawet to samo wyznanie.\nDzielnie znosił moje dziwactwa. Mówił o nich nawet, że są słodkie, chociaż od innych słyszałam zazwyczaj pod swoim adresem, że jestem osobliwa.\nNie bał się romantycznych gestów. Był uwodzicielem w czasach, kiedy szlachetna sztuka uwodzenia wydawała się wymarła. W college’u pisał dla mnie wiersze, jeszcze zanim zaczęliśmy się spotykać. I była to naprawdę dobra poezja, nawiązująca do moich zainteresowań i aktualnych nastrojów politycznych. Jej wersy delikatnie grzały moje serce, nigdy jednak nie czułam, żeby moje zmysły miały zaraz eksplodować. Z drugiej strony, nie byłam dziewczyną z tendencją do eksplodujących zmysłów.\nByła jednak między nami jedna, dość istotna różnica. Pieniądze – dużo, dużo pieniędzy. Była to zadra, która uwierała mnie od samego początku. Podczas gdy ja ostrożnie kalkulowałam i planowałam każdy wydatek, rozpisując szczegółowo miesięczny budżet, on kupował, co chciał, kiedy chciał.\nChociaż za nic w świecie bym się do tego nie przyznała, podejrzewam, że sporo mu zawdzięczam. Zawsze zastanawiałam się, czy to on albo jego tata, który kazał mi mówić do siebie „Jeff”, ale którego wolałam nazywać panem Holesomem, wstawili się za mną i załatwili mi rozmowę o pracę.\nNawet po naszej kłótni – bo tak naprawdę dzisiejszy poranek był jedynym momentem naszego związku, który można było nazwać kłótnią – Jon powiedział mi, że mam zostać, że powinnam zostać, że chciałby wszystko naprawić. Powiedział, że zaopiekuje się mną. Że go potrzebuję. Zgrzytnęłam zębami, zacisnęłam szczęki, utwierdziłam się w swoim postanowieniu.\nNie zamierzałam zostać.\nNie miało żadnego znaczenia, że był mądry, zabawny i akceptował mnie taką, jaka jestem. Bez znaczenia było przeświadczenie w mojej głowie, że jego akceptacja dla wszystkich moich dziwactw oznaczała, że oto znalazłam tego jedynego. Ani to, jak miło było wyrwać się dzięki niemu spod ciężaru opłat za mieszkanie w Chicago, a uwolnione w ten sposób pieniądze wydawać na tak ważne rzeczy jak bilety na mecze Chicago Cubs, komiksy i dizajnerskie buty. Nie chciałam zostać.\nNieprzyjemne ciepło, które tłumiłam w sobie przez cały dzień, teraz wypełniło mi klatkę piersiową. Ścisnęło gardło. Pusta rolka, która przepełniła czarę goryczy, wpatrywała się we mnie z podajnika. Niespodziewanie poczułam trudną do opanowania potrzebę wyszarpnięcia jej i podarcia na drobne kawałeczki w akcie zemsty. Opanowałam się jednak i skoncentrowałam na papierowym Stonehenge.\nOczyma wyobraźni widziałam, jak ochrona budynku przychodzi, żeby wyprowadzić mnie z kabiny w toalecie na pięćdziesiątym drugim piętrze, wokół mnie leżą rozszarpane zwłoki rolek papieru, a moje majtki ciągle są gdzieś na wysokości kostek, podczas gdy ja wskazuję oskarżycielsko na swoich kolegów z pracy, wrzeszcząc: „Następnym razem uzupełniajcie podajnik!!! Po prostu uzupełniajcie podajnik!!!”.\nZamknęłam oczy. Poprawka: moich byłych kolegów z pracy.\nDrzwi łazienki rozmazały się, kiedy moje oczy napełniły się łzami. Jednocześnie z moich ust wydobył się piskliwy chichot. Wiedziałam, że wypływam na nieznane wody.\nJak to bywa z piosenkami country, kolejne dramaty dzisiejszego dnia układały się w staranne, regularne wersy; w ich rytmie systematycznie odhaczałam kolejne punkty na liście rzeczy, które mi się dziś przytrafiły:\nBrak odżywki, a co za tym idzie – sterczące na wszystkie strony włosy, przypominające ptasie gniazdo: zaliczone.\nObcas nowych butów złamany na kratce ściekowej: zaliczone.\nZgubiona soczewka po tym, jak szturchnął mnie w ramię ktoś z wytaczającego się z windy tłumu: zaliczone.\nKawa wylana na najlepszą, ulubioną białą koszulę z kołnierzykiem: to też mogę już wykreślić ze swojej listy.\nA na koniec tego pięknego maratonu szef wezwał mnie do swojego gabinetu i poinformował, że moje stanowisko zostało zlikwidowane: zaliczone do kwadratu.\nWłaśnie dlatego tak bardzo nie znosiłam rozwodzenia się nad problemami osobistymi. Właśnie dlatego unikanie i obchodzenie najskrytszych myśli i uczuć było o wiele bezpieczniejsze niż czekająca mnie alternatywa. Nie pozwalałam sobie na rozpacz – taką prawdziwą, absolutną rozpacz – od czasu śmierci mojej mamy. I żaden chłopak, pracodawca ani seria gównianych wydarzeń nie mogła tego zmienić. W końcu, patrząc z perspektywy całego życia, z pewnością jest to coś, z czym dam sobie radę.\nA w każdym razie muszę tak sobie powtarzać.\nZ początku próbowałam odgonić wilgoć zbierającą się pod powiekami za pomocą mrugania. Ale potem zamknęłam oczy i, już po raz trzeci tego dnia, zaczęłam korzystać z technik radzenia sobie z emocjami, których nauczyłam się podczas roku obowiązkowej psychoterapii.\nWizualizowałam sobie, jak owijam swój gniew, poczucie krzywdy i postrzępione skrawki poczytalności w wielki, kolorowy ręcznik plażowy. Potem umieszczam ten tobołek w pudełku. Starannie zamykam pudełko i wkładam je na najwyższą półkę mojej wyimaginowanej szafy wnękowej. Gaszę światło. Zamykam drzwi.\nChodziło o to, aby w mojej aktualnej sytuacji wyłączyć emocje, nie unikając przy tym konfrontacji z rzeczywistością.\nPo wielokrotnych próbach powstrzymania łez, co wymagało ode mnie ogromnego wysiłku, wreszcie udało mi się pozbyć ścisku w gardle i złowrogiego poczucia napływającej chandry. Otworzyłam oczy. Spuściłam wzrok i dokonałam szczegółowej analizy swojego aktualnego wyglądu: różowe klapki, pożyczone jako zastępstwo dla moich szpilek Jimmy Choo; szara spódnica do kolan poplamiona kawą; pożyczona, przyciasna czerwona bluzka, którą musiałam zastąpić moją ulubioną bawełnianą koszulę; szalone, niezamierzone afro na głowie.\nPoprawiłam swoje stare okulary w czarnej oprawie, które założyłam po utracie soczewek. Byłam spokojniejsza i miałam silniejsze poczucie kontroli, mimo (nie)dobranej garderoby.\nI kiedy tak siedziałam w biurowej łazience, poczułam, jak ogarnia mnie przyjemne odrętwienie, otulając mnie niczym chłodne fale. Wiedziałam już, że dam sobie radę z brakiem papieru toaletowego. Wyprostowałam się stanowczo.\nA cała reszta moich problemów będzie musiała poczekać. Nie to, żebym liczyła, że w jakikolwiek sposób magicznie znikną.\nZbliżając się do swojego biurka – to znaczy mojego byłego biurka – myślałam tylko o zaciekawionych twarzach, zerkających w stronę mojego boksu, i ukradkowych spojrzeniach rzucanych w moją stronę. Wszyscy trzymają się w bezpiecznej odległości od pola rażenia: na tyle blisko, żeby móc swobodnie obserwować moje upokorzenie, ale wystarczająco daleko, żeby uznać to za uprzejmy dystans. Zastanawiałam się, co tego typu zachowanie mówi o naszym gatunku. Jaki byłby najbardziej adekwatny odpowiednik tego, co się w tej chwili działo, w świecie gatunków z niższych szczebli królestwa zwierząt?\nMoże krążące wokół rekiny, które zwietrzyły zapach krwi? W tym scenariuszu wyobrażałam sobie, że rekiny chciałyby nasycić się moim dramatem, moją konsternacją, moim poczuciem dyskomfortu. Zagłębiłam się w etnograficzne rozważania i obserwowałam bacznie krążącą wokół mnie grupę. Nie czułam już wstydu, jaki powinien poprzedzać moje wyjście, zamiast tego pochłaniało mnie obserwowanie obserwujących. Próbowałam odczytywać emocje z ich twarzy, zastanawiałam się, co chcą osiągnąć albo zyskać.\nOtuliłam się swoją warstwą izolacyjną, ciasno, jak najciaśniej.\nI dlatego nie dosłyszałam za moimi plecami dudnienia zbliżających się kroków, ani nie zorientowałam się, że wokół mojego boksu zapadła nagle cisza, dopóki czyjeś dwa palce nie postukały mnie w ramię, delikatnie, ale stanowczo. Odwróciłam się w miarę stabilnie, choć wciąż byłam jeszcze nieco oszołomiona, i przesunęłam wzrok po dłoni, która obecnie znajdowała się na moim łokciu, wyżej, na biceps, masywne ramię, mocno zarysowaną szczękę i podbródek, by na końcu natrafić na zapierające dech w piersiach, przeszywające błękitne spojrzenie Pana Ciacho.\nChociaż chyba raczej najpierw skrzywiłam się, a potem wzdrygnęłam. A on nie nazywał się wcale Pan Ciacho. Nie wiedziałam, jak się naprawdę nazywa, ale rozpoznałam w nim jednego z pracowników ochrony przychodzących na popołudniową zmianę. Tego, którego obserwowałam (żeby nie powiedzieć śledziłam) przez ostatnie pięć tygodni.\nNie wiedziałam, jak się nazywa, bo przecież miałam chłopaka, nie wspominając już o tym, że Pan Ciacho był jakieś dwadzieścia tysięcy stopni wyżej ode mnie w hierarchii (przynajmniej w kwestii atrakcyjności) oraz, według mojej przyjaciółki Elizabeth, najprawdopodobniej był gejem. Elizabeth powiedziała mi kiedyś, że mężczyźni, którzy wyglądają tak jak Pan Ciacho, zazwyczaj chcą być z innymi mężczyznami, wyglądającymi jak Pan Ciacho.\nO wiele częściej, niż miałabym ochotę przyznać, przyłapywałam się na myśli, że jest to jedna z tych osób, które są zdecydowanie zbyt atrakcyjne. Jego perfekcyjny wygląd wydawał się niemal wbrew naturze. Nie chodziło o to, że był ładnym facetem. Byłam pewna, że nie wyglądałby lepiej w stroju drag queen niż dziewięćdziesiąt dziewięć procent kobiet, które znałam.\nChodziło raczej o to, że wszystko, począwszy od perfekcyjnie zmierzwionych, jasnobrązowych włosów, poprzez oszałamiająco mocną, kwadratową szczękę, po jego bezbłędnie zarysowane, pełne usta było cudownie nieskazitelne. Od patrzenia na niego coś aż ściskało mnie w piersi. Nawet jego ruchy były pełne niewymuszonego wdzięku, jak ruchy kogoś, kto czuł się absolutnie swobodnie w swoim ciele, a jego pozycja we wszechświecie była niezachwiana.\nPrzypominał mi sokoła.\nJa natomiast byłam zawsze zawieszona gdzieś pomiędzy zakłopotaniem a kompletną izolacją od otaczającego świata. Mój wdzięk był porównywalny z wdziękiem strusia. Kiedy akurat nie chowałam głowy w piasek, ludzie prawdopodobnie przyglądali mi się z myślą: „Cóż to za dziwaczny ptak!”.\nNigdy nie czułam się komfortowo w towarzystwie prawdziwie boskich przedstawicieli mojego gatunku. Dlatego w przeciągu ostatnich pięciu tygodni nie byłam w stanie spojrzeć mu w oczy, niezmiennie odwracając albo opuszczając wzrok tuż przed momentem, w którym moglibyśmy wymienić spojrzenia. To byłoby jak patrzenie bezpośrednio na coś tak jasnego, że bolały od tego oczy.\nDlatego właśnie podziwiałam go z oddali, zupełnie jakby był jakimś wyjątkowym dziełem sztuki, jednym z tych, które widuje się jedynie na fotografiach albo za szybą w muzeum. To moja przyjaciółka Elizabeth z czułością ochrzciła go Panem Ciacho. Dokładniej rzecz ujmując, wspólnie mianowałyśmy go Panem Ciacho pewnej nocy, która obfitowała w zbyt wiele mojito.\nTeraz, patrząc w bezkresną głębię jego błękitnych oczu przez swoje okulary w grubych, czarnych oprawkach, zaczęłam nerwowo mrugać, a bariera ochronna zaczęła się kruszyć. Uczucie szarpnięcia, które pojawiło się po lewej stronie żeber, szybko przerodziło się w ciepło, rozprzestrzeniające się aż po czubki palców, a potem na szyję, policzki, a nawet za uszy.\nDlaczego to musiał być akurat Pan Ciacho? Dlaczego to nie mógł być Pułkownik Wąs-Musztarda albo Pani Żelek?\nOpuścił ramię wzdłuż ciała, a następnie chrząknął, odwrócił wzrok ode mnie i rozejrzał się po pokoju. Poczułam, że gwałtownie się czerwienię, co było dla mnie dość niecodziennym doświadczeniem, i szybko opuściłam głowę, przyciskając podbródek do mostka i pokpiwając w duchu z samej siebie.\nW końcu poczułam zażenowanie.\nPrzeprowadziłam analizę całego dnia i moich reakcji na każde z wydarzeń.\nDobrze wiedziałam, że muszę popracować nad tym, jak być tu i teraz bez poczucia przytłoczenia. Uświadomiłam sobie, że silniej okazywałam rozpacz z powodu braku papieru toaletowego oraz obecności boskiego ochroniarza, niż kiedy okazało się, że mój chłopak mnie zdradza, w efekcie czyniąc mnie bezdomną, nie wspominając o bezrobociu.\nTymczasem wyglądało na to, że Pan Ciacho czuł się w całej tej sytuacji i jej otoczce równie niekomfortowo jak ja. Mrużąc oczy, wodził wzrokiem po zawieszonym w bezruchu tłumie. Ponownie chrząknął i nagle w całym pomieszczeniu zaszumiało jak w ulu, a wszyscy naraz zaczęli krążyć zażenowani, ostentacyjnie odwracając ode mnie wzrok.\nPan Ciacho ponownie omiótł pomieszczenie swoim sokolim wzrokiem i, wyraźnie zadowolony z wywołanego efektu, z powrotem skierował na mnie swoją uwagę. Mój wzrok napotkał jego oszałamiające, błękitne oczy, a jego wyraz twarzy natychmiast złagodniał – zakładałam, że wzbudziłam w nim politowanie. Z tego, co wiedziałam, był to pierwszy raz, kiedy w ogóle na mnie spojrzał.\nJa z kolei obserwowałam go każdego dnia pracy przez ostatnie pięć tygodni. To przez niego zaczęłam jadać późniejsze lunche, bo jego zmiana zaczynała się o trzynastej trzydzieści. To przez niego najczęściej jadałam teraz swój lunch w lobby. To przez niego w te dni, kiedy spotykałam się po pracy z Elizabeth, o siedemnastej trzydzieści snułam się po lobby w okolicach arboretum i fontanny. Zerkałam na niego co chwila spomiędzy pni drzewek i tropikalnych palm, z pełną świadomością, że moja przyjaciółka nie będzie w stanie dotrzeć do lobby wcześniej niż o osiemnastej.\nPan Ciacho i ja staliśmy przez dłuższą chwilę, skrępowani, obserwując siebie nawzajem. Policzki miałam nadal zaróżowione, ale za to zachwycał mnie fakt, że jestem w stanie wytrzymać pod jego spojrzeniem i nie odwracać wzroku. Być może działo się tak dlatego, że wcześniej zdążyłam już odłożyć swoje uczucia do wyimaginowanej szafy w swojej głowie. A może uświadomiłam sobie, że oto nasze wspólne chwile dobiegają końca i że w związku z redukcją mojego etatu jest to jeden z ostatnich momentów, kiedy mogę patrzeć na niego bezwstydnie. Tak czy inaczej, nie chciałam odwracać wzroku.\nWreszcie oparł ręce na swoich wąskich biodrach i wysunął podbródek, wskazując na moje biurko.\n– Potrzebujesz pomocy z tymi rzeczami? – spytał wreszcie głębokim głosem, zniżonym niemal do szeptu.\nBez słowa pokręciłam tylko głową. Chodząca katastrofa z wyłączonym dźwiękiem. Wiedziałam doskonale, że nie jest tu po to, żeby pomóc mi z rzeczami. Był tu po to, żeby wyprowadzić mnie z budynku. Odrzuciłam jego ofertę stanowczym fuknięciem. Chciałam mieć tę ścieżkę hańby jak najszybciej za sobą. Odwróciłam się, poprawiłam okulary na swoim lekko piegowatym nosie i pokonałam końcowy dystans dzielący mnie od biurka. Pożyczone klapki stukały o moje pięty z każdym pospiesznym krokiem: klap, klap, klap.\nWszystkie moje rzeczy zostały spakowane do brązowo-białego kartonu, jednego z tych, których używa się do dokumentów. Zajęli się tym jacyś pracownicy HR-u, podczas gdy ja, tak jak mi kazano, czekałam cierpliwie w sali konferencyjnej. Spojrzałam na swoje puste biurko. W miejscu, gdzie do tej pory stał zawsze mój kubek z ołówkami, pozostał tylko idealnie okrągły ślad otoczony kurzem. Ciekawe, czy przed włożeniem kubka do pudełka wyjęli z niego ołówki.\nPotrząsnęłam głową, żeby pozbyć się absurdalnych, bezsensownych myśli, wzięłam do rąk pudło, mieszczące ostatnie dwa lata moich zawodowych aspiracji, spokojnie minęłam Pana Ciacho i ruszyłam dalej, w stronę recepcji i wind. Nie odwzajemniłam jego spojrzenia, ale wiedziałam, że za mną idzie, zanim jeszcze zatrzymał się tuż obok, na tyle blisko, że otarł się łokciem o mój łokieć, kiedy próbowałam oprzeć pudło na biodrze i wcisnąć guzik windy.\nNiemal czułam na sobie jego wzrok, ale nie odwzajemniłam spojrzenia. Zamiast tego obserwowałam w skupieniu czerwone cyferki informujące o aktualnym położeniu każdej z wind.\n– Może pomogę ci to nieść? – rozległ się po mojej prawej stronie jego głęboki głos, zniżony niemal do szeptu.\nPotrząsnęłam głową i zerknęłam w bok bez odwracania. Oprócz nas na windę czekały jeszcze cztery inne osoby.\n– Nie, dziękuję, to nie jest ciężkie. Najwyraźniej jednak zabrali ołówki – z ulgą usłyszałam ton swojego głosu, bezbarwny i pozbawiony emocji.\nKolejne kilka chwil minęło nam w milczeniu i tym samym mój umysł miał niebezpiecznie duże pole do popisu. Moja umiejętność koncentracji była znikoma. Nieustannie miałam przez to problemy. Czas spędzony z własnymi myślami, szczególnie gdy jestem niespokojna, nigdy nie działał na moją korzyść.\nWiększość ludzi w sytuacjach stresowych ma podobno tendencję do obsesyjnego rozmyślania o swoim aktualnym położeniu. Zastanawiają się, jak się tu właściwie znaleźli i kombinują, co zrobić, żeby się z tego wyplątać albo jak uniknąć podobnych sytuacji w przyszłości.\nZa to w moim przypadku wygląda to tak, że im bardziej stresująca dla mnie sytuacja, tym mniej myślę o niej i o czymkolwiek z nią związanym.\nAktualnie rozmyślałam właśnie o tym, że windy są właściwie trochę jak mechaniczne konie i zastanawiałam się, czy ktoś je kochał albo nadawał im imiona. Zastanawiałam się, jakie kroki powinno się podjąć, żeby usunąć słowo „miąższ” ze słowników. Naprawdę nienawidziłam jego brzmienia i zawsze robiłam wszystko, żeby go unikać. Nie lubiłam też słowa „portki”, ale tutaj czułam się usprawiedliwiona, odkąd jakiś czas temu Mensa wystosowała oficjalne oświadczenie w sprawie tego obrzydliwego wyrazu, proponując usunięcie go z języka potocznego.\nPan Ciacho ponownie chrząknął, wyrywając mnie z wciągających rozmyślań o odstręczających słowach. Drzwi jednej z wind były otwarte, jej czerwona strzałka informowała, że jedzie w dół, a ja nadal stałam bez ruchu, zupełnie tego nieświadoma, pogrążona we własnych myślach. Nikt nie odważył się wsiąść do windy przede mną i teraz czułam, że wszyscy się na mnie gapią.\nWzdrygnęłam się lekko, próbując zakotwiczyć się w teraźniejszości. Poczułam na swoich plecach rękę Pana Ciacho, który delikatnym pchnięciem kierował mnie w stronę windy. Ciepło jego dłoni było przyjemne, ale jednocześnie niepokojący prąd przebiegł wzdłuż mojego kręgosłupa. Pan Ciacho podniósł drugą rękę, opierając ją w miejscu, gdzie drzwi windy wsuwały się w ścianę, tym samym przytrzymując ją dla mnie.\nBłyskawicznie odsunęłam się na bezpieczną odległość i zadekowałam w kącie windy. Pan Ciacho wszedł do środka za mną, ale zatrzymał się tuż przy wejściu, skutecznie je blokując. Szybko nacisnął guzik, zanim ktokolwiek inny zdążył wsiąść. Drzwi windy zasunęły się i zostaliśmy sami. Sięgnął po kartę zawieszoną na breloczku ze zwijaną linką, zamocowanym przy jego pasku, i wsunął ją w otwór na samej górze tablicy z przyciskami. Patrzyłam, jak wciska ten z napisem -1.\n– Zjeżdżamy do piwnicy? – spytałam, unosząc brew.\nW żaden sposób nie potwierdził mojego przypuszczenia, po prostu odwrócił się w moją stronę i przyglądał mi się bez skrępowania. Staliśmy w przeciwległych kątach. Przez chwilę wyobrażałam sobie, że jesteśmy zawodowymi bokserami. Przestronna winda była naszym ringiem, a mosiężne poręcze wokół – linami. Przyjrzałam mu się, oceniając na chłodno swoje szanse. Gdyby doszło między nami do wymiany ciosów, wygrałby, zdecydowanie.\nJestem dość wysoka jak na dziewczynę, co nie zmieniało faktu, że on bez problemu mierzył jakieś metr dziewięćdziesiąt. Poza tym od czasów piłki nożnej w college’u nie uprawiałam żadnego sportu, w każdym razie niezbyt intensywnie ani przesadnie regularnie. On za to, sądząc po szerokości ramion, codziennie chodził na siłownię i bez problemu mogłabym być jego sztangą, nawet z pudełkiem, które trzymałam w rękach, i to gdyby dorzucili mi do niego ołówki.\nTymczasem on nie przestawał taksować mnie spojrzeniem, zatrzymując teraz wzrok w okolicach mojej szyi. Wróciło to dziwne uczucie pod żebrami. Poczułam, że znowu zaczynam się czerwienić.\nSpróbowałam nawiązać rozmowę.\n– Może nie wyraziłam się dość precyzyjnie – zaczęłam. – Zakładam, że ten budynek ma więcej niż jedną piwnicę, choć oczywiście nigdy nie widziałam planów. Czy zjeżdżamy do jednej z piwnic, a jeśli tak, po co zjeżdżamy do jednej z piwnic?\nNiespodziewanie odwzajemnił moje spojrzenie. Jego wzrok pozostawał nieodgadniony.\n– Standardowe procedury – wymamrotał.\n– Ach tak – westchnęłam i znowu przygryzłam wargę. No przecież, standardowe procedury. Pewnie nie było to dla niego nowe doświadczenie. Zaczęłam się zastanawiać, czy byłam jedynym zwolnionym tego dnia pracownikiem, którego miał za zadanie wyprowadzić z budynku.\n– Ile razy już to robiłeś? – spytałam.\n– No wiesz, wyprowadzałeś ludzi z budynku po tym, jak zostali zwolnieni. Czy tak się dzieje codziennie? Zwolnienia zazwyczaj przeprowadzane są w piątkowe popołudnia, żeby uniknąć sytuacji, w której jakieś świry chcą wracać do biura następnego dnia. Dziś jest wtorek, więc sam rozumiesz moje zaskoczenie. Zgodnie z międzynarodowym standardem obowiązującym w większości krajów zachodnich, wtorek jest drugim dniem tygodnia. Choć są też kraje, w których zwykło się przyjmować niedzielę jako pierwszy dzień tygodnia i tym samym wtorek określany jest tam mianem trzeciego dnia tygodnia.\nZamknij się, zamknij się, zamknij się!\nWzięłam głęboki oddech, zamknęłam buzię i zacisnęłam szczękę, żeby powstrzymać się od dalszej paplaniny. Patrzyłam, jak przygląda mi się lekko przymrużonymi oczami, a moje serce zaczęło łomotać. Już po raz drugi tego dnia rozpoznałam u siebie poczucie zażenowania.\nWiedziałam, jak czasami brzmię. Moi najbliżsi przyjaciele używali wobec mnie ładnego określenia – mówili, że jestem oczytana. Cała reszta uważała mnie po prostu za szurniętą. Chociaż niejednokrotnie namawiano mnie do udziału w Va Banque i byłam zawsze idealnym, niezawodnym partnerem w grach towarzyskich typu Trivial Pursuit, moja teleturniejowa wiedza w połączeniu z lawiną nonsensownych wypowiedzi, które wydobywały się z moich ust w niekontrolowany sposób, raczej nie przysparzał mi wielbicieli.\nCisza przeciągała się, a ja po raz pierwszy w ostatnich dniach nie próbowałam koncentrować się na teraźniejszości. Jego błękitne spojrzenie świdrowało mnie z taką intensywnością, że nawet moje rozbiegane myśli stanęły w miejscu. Przez chwilę zdawało mi się, że widzę, jak kącik jego ust unosi się nieco, ledwo dostrzegalnie.\n– Międzynarodowy standard? – spytał, przerywając wreszcie ciszę między nami.\n– ISO 8601, norma określająca sposób zapisu daty i czasu. Umożliwia płynny kontakt między różnymi organami, rządami, agencjami i korporacjami. – Nie byłam w stanie powstrzymać swojego bełkotu. To było jak choroba.\nI wtedy Pan Ciacho uśmiechnął się. Był to króciutki uśmiech zaciśniętych w linijkę ust. I za chwilę zniknął. Gdybym w tym momencie mrugnęła, pewnie nawet bym go nie zauważyła, niemniej na jego twarzy pozostał wyraz zainteresowania. Oparł swoje długie ciało o ścianę windy i skrzyżował ręce na piersi. Rękawy munduru opięły ciasno jego ramiona.\n– Powiedz mi coś więcej o tych kontaktach między różnymi organami.\nJego wzrok powędrował leniwie w dół, by po chwili, tym samym powolnym tempem, wrócić i ponownie spotkać się z moim spojrzeniem.\nOtworzyłam buzię, żeby coś odpowiedzieć, ale zaraz zamknęłam ją bez słowa. Nagle i niespodziewanie zrobiło mi się strasznie gorąco.\nJego dyskretna, a jednak ewidentna analiza mojej powierzchowności sprawiła, że zaczęłam się zastanawiać, czy przypadkiem nie jest on takim samym dziwakiem jak ja. Całym sobą sprawiał, że czułam się wyjątkowo niekomfortowo. Uwaga, którą na mnie koncentrował, była jak światło reflektora, przed którym nie mogłam uciec.\nPrzeniosłam pudło z rzeczami na drugie biodro i odwróciłam wzrok od jego dociekliwego spojrzenia. Wiedziałam już, że dobrze robiłam, unikając wcześniej kontaktu wzrokowego. Zasady i zwyczaje związane z kontaktem wzrokowym są bardzo różne w zależności od kultury danego kraju. W Japonii, na przykład, dzieci w wieku szkolnym...\nWinda stanęła, a jej drzwi otworzyły się, odrywając mnie od rozmyślań na temat japońskich norm kulturowych. Natychmiast się poderwałam i wyprostowana ruszyłam do wyjścia, by zorientować się, że nie wiem, dokąd właściwie mam iść. Odwróciłam się z głupim wyrazem twarzy i spojrzałam spod rzęs na Pana Ciacho.\nPonownie położył dłoń na moich plecach i pokierował odpowiednio. I jak poprzednio poczułam dziwny przepływ prądu. Szliśmy teraz długim korytarzem pomalowanym na nijaki, beżowo-szary kolor. Z sufitu zwisały nisko lampy jarzeniowe.\nKlap, klap, klap... kłapanie mojego obuwia niosło się echem po pustej przestrzeni. Kiedy przyspieszyłam kroku, żeby uciec przed jego elektryzującym dotykiem, on przyspieszył również, nie odrywając dłoni. Może bał się, że mu zwieję albo że jestem jednym z tych wspomnianych wcześniej świrów.\nDotarliśmy do jakichś przeszklonych pomieszczeń. Zesztywniałam cała, kiedy przesunął swoją dłoń po moim nagim ramieniu, tuż nad łokciem. Z trudem przełknęłam ślinę, w pełni świadoma tego, że moja reakcja na jego dotyk była kompletnie absurdalna. W końcu to tylko dłoń na ramieniu.\nWprowadził mnie do jednego z pomieszczeń i wskazał brązowe drewniane krzesło. Potem wyjął mi z rąk pudło i stanowczym, autorytarnym gestem umieścił je na krześle po mojej lewej stronie. Wokół byli ludzie w swoich boksach i biurach. Na samym środku tej przestrzeni, za długim biurkiem recepcji, siedziała kobieta ubrana w taki sam uniform, jaki miał na sobie Pan Ciacho. Napotkałam jej spojrzenie. Mrugnęła, a potem popatrzyła na mnie krzywo.\n– Nie ruszaj się. Poczekaj tu na mnie – rozkazał Pan Ciacho.\nObserwowałam go, jak wychodzi, a następnie idzie w stronę recepcjonistki, która na jego widok zesztywniała i natychmiast wstała. Pochylił się w jej stronę i wskazał coś na ekranie jej komputera. Kiwnęła głową i znów na mnie spojrzała, unosząc brew, ewidentnie zdezorientowana. Potem usiadła z powrotem i zaczęła stukać w klawiaturę.\nPan Ciacho odwrócił się, a wtedy ja popełniłam błąd – spojrzałam bezpośrednio na niego. On zastygł na chwilę. To samo co wcześniej niepokojące, długie spojrzenie sprawiło, że tak jak poprzednio, poczułam rumieniec wypływający na policzki. Miałam ochotę zakryć je dłońmi, żeby nie zauważył. Ruszył w moją stronę, ale niespodziewanie drogę zaszedł mu starszy mężczyzna w eleganckim garniturze i z jakąś teczką w ręku. Z zainteresowaniem obserwowałam ich wymianę zdań.\nKobieta na recepcji zabrała z drukarki jakieś papiery, po czym skierowała się w moją stronę, uśmiechając się bez otwierania ust.\nWstałam, a ona wyciągnęła rękę na przywitanie.\n– Jestem Joy, witaj. Pani Morris, prawda?\nKiwnęłam głową, zakładając za ucho niesforny kosmyk.\n– Zgadza się, ale proszę mi mówić Janie. Miło mi panią poznać.\n– Z tego, co słyszałam, miałaś kiepski dzień. – Joy usiadła obok mnie i, nie czekając na odpowiedź, ciągnęła dalej: – Nie martw się, słonko. Zdarza się najlepszym. Mam tutaj papiery, które musisz podpisać. Oddasz mi też swoją przepustkę i klucz, a potem ściągniemy dla ciebie samochód.\n– Yyy, samochód?\n– Tak, zawiezie cię tam, gdzie będziesz chciała.\n– Aha, okej. – Byłam mocno zaskoczona faktem, że organizują mi transport, ale postanowiłam udawać, że to nic wielkiego.\nWzięłam do ręki długopis, który mi podała, i pobieżnie przejrzałam dokumenty. Wyglądały dość nieszkodliwie. Zaryzykowałam krótkie spojrzenie w kierunku Pana Ciacho i przyłapałam go na gapieniu się na mnie w czasie, kiedy udawał, że uważnie słucha mężczyzny w garniturze. Bez wczytywania się w treść dokumentów podpisałam je w miejscach, które wskazała Joy, zdjęłam zawieszoną na szyi przepustkę i wręczyłam jej razem z kluczem. Wzięła ode mnie dokumenty i zaparafowała w kilku miejscach.\nZastygła na chwilę, kiedy dotarła do części z danymi adresowymi.\n– Czy to twój aktualny adres i telefon? – spytała.\nZerknęłam i zobaczyłam adres Jona. Wpisałam go, kiedy zostałam tu zatrudniona. Skrzywiłam się.\n– Nie, nie jest. Dlaczego pytasz?\n– Muszą wiedzieć, gdzie przesłać ci twoją ostatnią pensję. Poza tym potrzebny jest twój aktualny adres na wypadek, gdyby trzeba było odesłać ci jeszcze jakieś rzeczy. Napisz mi, proszę, tu obok swój nowy adres.\nZawahałam się. Nie miałam pojęcia, co wpisać.\n– Przepraszam, ja... – z trudem przełknęłam ślinę i wpatrywałam się w kartkę – ja jestem aktualnie w trakcie poszukiwania mieszkania. Może mogłabym po prostu zadzwonić, kiedy będę znała już adres?\n– A możesz podać swój numer komórki?\n– Nie mam telefonu komórkowego. Nie wierzę w komórki.\nJoy aż uniosła brwi.\n– Nie wierzysz w komórki?\nMiałam ochotę wyjaśnić jej, dlaczego tak bardzo nienawidziłam telefonów komórkowych. Sprawiały, że jest się dostępnym dla całego świata przez dwadzieścia cztery godziny na dobę. Były jak chip wszczepiony w mózg, śledzący każdy twój ruch i mówiący ci, co myśleć. Chip, który na końcu sprawia, że wpadasz w obsesję na punkcie maleńkiego ekranu dotykowego, i który staje się głównym łącznikiem między twoją osobą a prawdziwym światem.\nTylko czy prawdziwy świat jeszcze istniał, skoro wszyscy porozumiewali się za pomocą telefonów komórkowych? Czy gra Angry Birds mogłaby stać się kiedyś moją rzeczywistością? Podobne rozważania w klimacie kartezjańskim rzadko czyniły ze mnie królową imprez. Może to dlatego, że czytałam za dużo komiksów i książek science fiction, ale komórki kojarzyły mi się z implantami wszczepianymi w mózg, znanymi mi z powieści Neuromancer Williama Gibsona. Na poparcie tej tezy chciałam opowiedzieć jej jeszcze o opublikowanym całkiem niedawno artykule w „Wypadki: analiza i zapobieganie” na temat niebezpiecznych zachowań podczas jazdy samochodem.\nZamiast tego wszystkiego powiedziałam tylko:\n– Po prostu w nie nie wierzę.\n– Okeeej – powiedziała. – Nie ma problemu. – Joy sięgnęła do kieszonki na piersi i wyjęła z niej mały kartonik. – To moja wizytówka. Zadzwoń do mnie, jak już się gdzieś zadekujesz, a ja wpiszę twój adres do systemu.\nWstałyśmy obydwie, a ja wzięłam wizytówkę. Jej sztywne krawędzie wbijały mi się w opuszki palców.\n– Dziękuję. Na pewno tak zrobię.\nJoy obeszła mnie i podniosła moje pudło, ruchem ramienia pokazując, żebym szła za nią.\n– Chodź, zaprowadzę cię do samochodu.\nRuszyłam, ale niczym rozpuszczony dzieciak pozwoliłam sobie na jeszcze jedno spojrzenie przez ramię w kierunku Pana Ciacho. Stał teraz profilem do mnie, nie patrzył już w moją stronę tym swoim obezwładniającym wzrokiem. Był totalnie skoncentrowany na mężczyźnie w garniturze.\nCzułam jednocześnie ulgę i rozczarowanie. Najprawdopodobniej widziałam go właśnie po raz ostatni. Cieszyłam się, że mogę popodziwiać go jeszcze ten jeden raz, nie będąc pod ostrzałem tych oślepiająco błękitnych oczu. Ale jakaś część mnie tęskniła za tym rozgrzewającym uczuciem w piersi i tą intensywną, niemal namacalną samoświadomością, której doświadczyłam, kiedy nasze spojrzenia się spotkały.\n W oryginale Jeopardy. Polskim widzom lepiej znany jest format Va Banque. (Wszystkie przypisy zostały dodane w polskim wydaniu i pochodzą od tłumaczki).


Sauna Japońska - Ganbanyoku - Floating & Sauna japońska Ganbanyoku Rzeszów\nGanbanyoku (jap.) – „skalna kąpiel” to tradycyjna, japońska sauna skalna, która poprawia energię witalną, samopoczucie oraz sylwetkę. Jest to zabieg, podczas którego leży się na płytach z czarnej kamionki wulkanicznej. Ciepło emitowane z kamiennych płyt podgrzanych do komfortowej temperatury 42°C, wnika na głębokość ok. 5 cm, wywierając dobroczynny wpływ na ciało i umysł. Black Silica (czarna krzemionka wulkaniczna) jest wydobywana tylko w jednym miejscu na świecie – w górach Hiyama na wyspie Hokkaido. Dzięki drogocennemu działaniu sauny Ganbanyoku regeneruje się nasz organizm, pozbywamy się z niego toksyn, a nasz system odpornościowy zostaje wzmocniony.\nSauna Ganbanyoku jest niezastąpiona w procesach odchudzania. Podczas 60-cio minutowej sesji możesz stracić nawet do 1200 kalorii i zredukować cellulit. Japońska sauna skalna to również skuteczna terapia Anty-aging: wraz z potem usuwane są martwe komórki naskórka, skóra pozostaje nieskazitelnie czysta, błyszcząca i gładka, a włosy gładkie i jedwabiste. Ganbanyoku wspomaga leczenie trądziku, egzemy i łuszczycy, przyspiesza gojenie i wygładzanie blizn. Poprawia elastyczność, jędrność i koloryt skóry. Wydalany podczas seansu tzw. „pot perłowy” oraz duże ilości sebum tworzą płaszcz hydrolipidowy, działający jak odżywczy balsam o działaniu przeciwstarzeniowym.\nWedług specjalistów branży Wellness & SPA, Ganbanyoku to jeden z pięciu najciekawszych zabiegów medycyny holistycznej na świecie. Poprzez bezpośredni kontakt ze skórą, minerał wulkaniczny przekazuje organizmowi promienie regeneracyjne i lecznicze trzykrotnie szybciej i skuteczniej niż klasyczne sauny. Takiego działania terapeutycznego nie posiada żadna inna sauna na świecie.\nredukcja bólu pleców, stawów i mięśni\ndziałanie zdrowotne w chorobach aparatu ruchu\nwzmocnienie organizmu i kondycji\npoprawa ukrwienia i regeneracji\ninhalacja ujemnymi jonami (witaminy z powietrza)\nodmładzanie, działanie bakteriobójcze\ndziałanie odmładzające Anti-Aging\nutrata od 800 do 1200 kcal w trakcie jednego seansu\nPodczas jednej 60 minutowej sesji można spalić nawet do 800-1200 kalorii!\nOdpowiada to przebiegnięciu 10 km\nPod wpływem promieniowania FIR wraz z potem wydalane są tłuszcze, toksyny i metale ciężkie. Podczas sesji pozbywamy się szkodliwych substancji, które wywierają niekorzystny wpływ na działanie wielu narządów i nierzadko blokują proces odchudzania.\nGanbanyoku to idealny zabieg nie tylko dla osób prowadzących siedzący tryb życia, lecz także dla sportowców. Black Silica emituje promieniowanie dalekiej podczerwieni (FIR) i jony ujemne, nazywane „witaminami z powietrza”, które rozbijają i usuwają toksyny z krwiobiegu. Promieniowanie FIR wzmacnia również układ sercowo-naczyniowy. Działa na tkankę podskórną, powięź, mięśnie, ścięgna, więzadła i stawy, usuwając przy tym napięcie.\nPodczas sesji w Ganbanyoku organizm pracuje na najwyższych obrotach. Ciało oddaje się błogiemu relaksowi, poci się i spala kalorie. Serce intensywnie pompuje krew i zwiększa się tempo przemiany metabolicznej w organizmie, co ułatwia utratę zbędnych kilogramów.\nKto może skorzystać z sauny?\nZ sauny może skorzystać praktycznie każdy, z wyłączeniem osób zmagających się ze schorzeniami kardiologicznymi lub posiadających rozrusznik serca.\nPrzed i po wizycie\nZalecany czas przebywania: 60 minut.. Przed wejściem do sauny należy wytrzeć ciało do sucha – jeśli jest taka potrzeba. Aby w pełni skorzystać z przeciwstarzeniowego działania tego zabiegu (utrzymanie na ciele potu perłowego), po sesji należy delikatnie osuszyć ciało ręcznikiem. Nie ma potrzeby aby brać prysznic. Wskazany jest odpoczynek oraz uzupełnienie płynów (do 1 litra).


Zdalny wolontariat dla młodzieży, czyli jak można pomagać w pandemii - egaga.pl - portal dla nowoczesnych rodziców\nKażdy uczeń, który chciałby zostać wolontariuszem, może zgłosić się do Fundacji Świętego Mikołaja i podjąć zdalny wolontariat bez wychodzenia z domu. Zadaniem wolontariuszy jest napisanie listów z podziękowaniami i życzeniami świątecznymi do osób, które w minionym roku wpłaciły darowiznę na nasze działania – mówi Izabela Stawicka z Fundacji Świętego Mikołaja.\nWysyłanie ręcznie napisanych podziękowań do darczyńców, którzy wsparli nasze działania w minionym roku, to już nasza świąteczna tradycja. Kto z nas nie chciałby znaleźć w skrzynce napisanego ręcznie listu? W tym roku sytuacja jest wyjątkowa, więc postanowiliśmy zorganizować zdalny wolontariat. Każdy chętny uczeń może nam pomóc pisząc listy ze swojego domu. Zgłasza się do nas młodzież z całej Polski! To niesamowite, bo gdyby nie pandemia, pewnie nie wpadlibyśmy na pomysł, by szukać wolontariuszy spoza Warszawy. Zapraszamy wszystkie osoby, które ładnie piszą i chciałyby zostać wolontariuszami Świętego Mikołaja – zachęca Izabela Stawicka z Fundacji Świętego Mikołaja.


Szczęście w piątek 13-go, czyli podróże jednak kształcą... - MonitorFX MonitorFX\nStrona główna Analizy i komentarze Szczęście w piątek 13-go, czyli podróże jednak kształcą…\nSzczęście w piątek 13-go, czyli podróże jednak kształcą…\nPo wykładzie w TJS przyszedł czas pożegnania z Warszawą. Dotarłem na Centralny parę dobrych minut przed odjazdem pociągu, ale i tak miałem problem z wejściem do wagonu numer 4. To był wagon w którym miałem wykupioną miejscówkę.\nDlaczego nie byłem wstanie wejść do wagonu? To bardzo proste. Polskie koleje nie zatrudniają niestety (wzorem Indii czy Chin) upychacza ludzi i po prostu się nie dało. Na ostatnią chwilę wskoczyłem więc do wagonu numer 8 w którym tłum był 0,0001 % mniejszy. Pociąg ruszył z kopyta.\nPo kilkunastu minutach żelazny mustang zatrzymał się w polu. Staliśmy obok siebie, człowiek przy człowieku, prawdziwa bliskość. Wentylacja nie działała. Zacząłem się pocić, nadmiernie, chorobliwie. Duchota niewyobrażalna. Zrobiło mi się dziwnie, podjąłem decyzję – chcę wysiąść z pociągu bez względu na to gdzie jestem. Mam to wszystko w dupie! Nacisnąłem guzik otwierania drzwi. Niestety nic! ”Nowoczesne” pociągi to w sumie elektroniczne puszki konserw. Nic sam człowieku nie podziałasz! Klamki w drzwiach w każdym razie nie było.\nRatując się przed ugotowaniem, zacząłem się rozbierać. Na początek marynarka, zaraz potem koszula… Student obok, może obawiając się nieco co nastąpi dalej, wyciągnął z torby teczkę – „Niech się Pan powachluje”. Próbowałem, ale ulgi nie odczułem. Zdałem sobie sprawę, że zaraz stracę przytomność. Wrzasnąłem, że chcę wyjść z pociągu, że mam kłopoty z sercem! Ludzie z nadludzkim wysiłkiem przesuwając się nieco „wyrzeźbili” dla mnie korytarz ewakuacyjny w kierunku toalety.\nW toalecie było nieco chłodniej, lecz również bez okna! Kibel bez okna, k…wa! Dalej się darłem, że chcę wyjść, że mam kłopoty z sercem! Nagle z naprzeciwka toalety otworzyły się małe dźwiczki. Stanął konduktor: „Jeżeli ma Pan kłopoty z sercem, to czemu Pan jeździ takimi pociągami?”\nPo tym niewątpliwie błyskotliwym pytaniu, konduktor pozwolił mi wejść do swojego mini-przedzialiku, a tu udało się uchylić lufcik małego okienka na 5 centymetrów. Cud powietrza! Przywarłem do lufcika, jak świąteczny karp do resztek wody w reklamówce. Zacząłem oddychać. Miałem dużo szczęścia! Co by się stało, gdybym wcisnął się w wagon numer 4?\nPo jakimś czasie pociąg ruszył w dalszą drogę. Po kilku kolejnych stacjach tłum nieco zelżał. Ludzie po prostu wracają z pracy i wychodzą na pobliskich stacjach. Kupują bilety „bez gwarancji miejsca siedzącego” i to jest święta prawda, a może tylko „prawda” bez „świętości”? Oceńcie sami. W każdym razie pewnie ktoś w tym pociągu musi wykorkować, by przewoźnik się odrobinę zastanowił…\nJuż w Częstochowie (czyli tak 2,5 godziny po starcie), mogłem zająć swoje miejsce siedzące w 4 wagonie. Kto by się tego spodziewał, że tak szybko!\nPóźnym wieczorem pociąg dotarł na koniec świata, to znaczy do mojej miejscowości. To ostatnia stacja. Obudził mnie Pan barowy, u którego wcześniej piłem co można było. Nie wiem czy zasnąłem, czy straciłem przytomność. Nie pamiętam. „Wysiadka”, powiedział. Z niemałym trudem wstałem i mimo, że była noc odczułem coś w rodzaju świtu, nowego horyzontu.\n„Podróże kształcą”, pomyślałem. Naprawdę, piątek 13-tego może być szczęśliwy!\nNastępny artykułRząd Włoch zgodził się na dostosowanie długu krajowego do zasad budżetowych UE\nWskaźnik zaufania konsumentów w Finlandii spadł w maju\nJak interpretować wykresy? 7 narzędzi analizy technicznej\nZłe dane z amerykańskiego rynku pracy umacniają euro


Filmy 1928, Beggars of Life - strona 5 - FDB\nPo zabiciu swojego okrutnego ojczyma, dziewczyna (Louise Brooks) próbuje uciec z kraju w przebraniu młodego włóczęgi i wraz z towarzyszem (Richard Arlen) wskakuje do pędzącego pociągu towarowego. Wplątują się w kłótnię z innymi włóczęgami i aby wyjść cało z opresji, kradną samochód aby dotrzeć na policję na terenie Kanady.\nKlondike rok 1897. Po odkryciu w tym miasteczku złota, ludzie z całego kraju ruszają aby dorobić się majątku. Jednak tylko nielicznym z nich uda się cokolwiek zarobić, reszta popadnie w szpony alkoholu, prostytucji, hazardu oraz chciwości.\nAli (Nicolas Koline), szewc z Kairu wchodzi w posiadanie magicznego gwizdka, który sprawia, że jego marzenia stają się rzeczywistością.\nPan Tadeusz 7.1\nThe Finishing Touch 6.0\nCzłowiek, który się śmieje 7.2\nThe Patsy 6.0\nLaugh, Clown, Laugh 7.5


Braindom Poziom 199 Odpowiedzi - Games For Cats\nBraindom Poziom 199 Odpowiedzi\nGra jest dostępna od kilku miesięcy. Gra zajmuje miejsce, ponieważ w sklepie i na innych stronach dla iTunes, Androida i iOS jest doskonały wynik. Mógł grać i utknąć gdzieś. Oferujemy następujące rozwiązania : Braindom Poziom 199 – Kto jest jego żona?. Wybrałeś korzystanie z naszej strony internetowej, aby zapobiec utracie poziomu. Skończyliśmy grę i zobaczysz wynik intensywnej pracy, która zajmuje tylko kilka miesięcy. Ciesz się postępami w grze, ta gra jest fajna. Sprawia, że myślisz i jest idealnym zabójcą!\nBraindom Poziom 199 Odpowiedzi :\nDlaczego nie pozwalasz kobietom wypróbować buta w pudełku?\nOto następujące odpowiedzi, które należy usunąć : Braindom Poziom 200.\nBraindom Poziom 164 Odpowiedzi\nBraindom Poziom 208 Odpowiedzi


Prawo a fotografowanie ludzi - www.fotografia.fora.pl\nForum www.fotografia.fora.pl Strona Główna -> aspekty prawne fotografii\nWysłany: Śro 0:39, 12 Lis 2008 Temat postu: Prawo a fotografowanie ludzi\ndo przeczytania [link widoczny dla zalogowanych]\nWysłany: Śro 0:41, 12 Lis 2008 Temat postu:\nCzy ktoś wie jak powinno dokładnie wyglądać zezwolenie na opublikowanie wizerunku? Może ktoś ma jakiś gotowy plik do przejrzenia?\nWysłany: Czw 0:11, 13 Lis 2008 Temat postu:\nMyślę, że warto podpytać prowadzącego zajęcia z reportażu.\nOstatnio zmieniony przez Max dnia Czw 0:45, 13 Lis 2008, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Czw 9:20, 13 Lis 2008 Temat postu:\nPracuję w Wydawnictwie i mam takie druki. Obecnie są na etapie poprawki przez prawnika, ale jak zakończy to wrzucę plik do pobrania.\nWysłany: Czw 10:31, 13 Lis 2008 Temat postu:\nWysłany: Czw 13:24, 13 Lis 2008 Temat postu: Re: Prawo a fotografowanie ludzi\nDoskonały wątek, polecam poza przeczytaniem pierwszego postu, wejście również w dyskusję. Świetne pytania i wiele bardzo ciekawych odpowiedzi, często dotyczących szczegółowych sytuacji.\nNota bene nieco przerażające, że tak wiele ze zrobionych przez nas zdjęć nie może być opublikowanych w żaden sposób. W końcu nie wyobrażam sobie sytuacji, kiedy pytałbym wszystkich sfotografowanych o pozwolenie na publikację, zwłaszcza kiedy mam do czynienia z pracą reporterską, jest zaledwie chwila na uchwycenie czegoś, nie wiadomo jak zdjęcie wyjdzie, a przypadkowych ludzi, których spotkałem, nie zobaczę już nigdy w życiu...\nMam wrażenie, że 30 lat temu, fotografowie mieli lżejsze życie .\nWysłany: Czw 14:06, 13 Lis 2008 Temat postu:\nTrzeba jeszcze rozróżniać publikację w gazecie (tam teoretycznie można dać "wszystko") a wydania np. albumowe, ksiązkowe - z doświadczenia wiem, że kary potrafią sięgać do 100 tys. zł, więc lepiej uważać.\nDruki się tworza, jak będę miał to podeślę.\nForum www.fotografia.fora.pl Strona Główna -> aspekty prawne fotografii Wszystkie czasy w strefie EET (Europa)


« Makaron z białym serem\nMuffinki te upiekłam już dawno, ale dopiero teraz odnalazłam na komputerze ich zdjęcia. Z tego co pamiętam, bardzo nam smakowały. Wilgotne, pachnące i mocno bananowe. No i ta czekolada. Cudo. Przepis na nie znalazłam u niezastąpionej Majanki, u której ostatnimi czasy częściej niż muffinki, pojawiają się apetyczne bułeczki :) Polecam.\nSkładniki (podaję za Majanką):\n- aromat waniliowy (w oryginale ekstrakt z wanilii)\n- 3 rozgniecione widelcem banany (najlepiej mocno dojrzałe)\n- 50g mlecznej czekolady, posiekanej na drobne kawałeczki\nMasło roztopić, lekko przestudzić. Dodać do niego cukier puder, banany oraz aromat waniliowy. Wlać śmietanę i jajka. Całość dobrze wymieszać, po czym dodać pozostałe produkty: mąkę, sodę oraz proszek do pieczenia. Na końcu dodać posiekaną czekoladę. Piec około 20 minut w temperaturze 180 stopni. Smacznego :)\nsobota, 21 marca 2009, wedelka\nTagi: czekolada banany muffinki\nPysznie wyglądają:)) Ja robiłam kiedyś tylko z bananów:)) Pozdrawiam!\nbardzo lubię połączenie bananów i czekolady\nWedelko kochana, piękne są Twoje muffinki ! Prawda,ze pyszne ? Połaczenie czekolady i banana jest smakowite :)) Pamiętam,ze muffiny były pyszniutkie :) Co do mnie.. hi hi , masz rację , u mnie ostatnio wiecej bułeczek niż muffinek. Muszę się poprawić hi hi hi ;)) Pozdrawiam:)\nja tez calkiem niedawno pieklam muffinki bananowo-czkoladowe:D\nSmacznie się prezętują te bananowe muffinki z kawałeczkami czekolady, :) a jak smakują! :))\napetyczne bardzo, można sie poczęstować?


Karwia Noclegi - Niezapomniane miejsca, wspaniaÅ\nOpublikowane w 13/02/2017 13/02/2017\nWśród wielu pięknych nadmorskich miejscowości, do których warto udać się na letni wypoczynek Karwia zasługuje na szczególną uwagę. Ta malownicza miejscowość nad morzem jest nie tylko stosunkowo niedroga, ale również ma nam wiele do zaoferowania. Poszukując idealnego miejsca na spędzenie wakacji warto sprawdzić atrakcje w Karwi. Są na tyle różnorodne, że każdy z nas może znaleźć coś, co pozwoli spędzić mu czas w ulubiony sposób i doskonale wypocząć. Czytaj dalej Poznaj atrakcje w Karwi, które na Ciebie czekają\nApartamenty Karwia: Decydując się na letni wypoczynek chcemy oderwać się od codzienności i uświadczyć jak najwięcej przyjemności. Nic więc dziwnego, że już na wiele miesięcy przed wakacjami zastanawiamy się dokąd warto byłoby pojechać. Czytaj dalej Apartamenty Karwia – udane wczasy na wysokim poziomie\nOpublikowane w 04/02/2017 04/02/2017\nChoć do letnich, ciepłych dni pozostało jeszcze sporo czasu wielu z nas już dziś zastanawia się dokąd wybrać się na letni wypoczynek. Możliwości jest mnóstwo. Wśród nich na szczególną uwagę zasługuje pobyt nad naszym polskim morzem, które jak wiemy cieszy się coraz większą popularnością. W jakiej miejscowości warto jednak wypocząć? Odpowiedź jest prosta – powinna być to Karwia! Oto kilka wskazówek jakie najlepsze noclegi Karwia wybrać. Czytaj dalej Noclegi Karwia – Wczasy nad polskim morzem


Kodeks Synajski dla każdego - Nauka - polskieradio.pl\nKodeks Synajski dla każdego\nOstatnia aktualizacja: 28.07.2008 08:08\nBezcenny rękopis będzie dostępny w całości w internecie.\nKodeks Synajski to jeden z najcenniejszych rękopisów, jakie posiadamy. Został spisany po grecku i jest jednym z najstarszych i najważniejszych manuskryptów Septuaginty i Nowego Testamentu. Dotąd, żeby go obejrzeć, trzeba było udać się aż w cztery różne miejsca. Od minionego czwartku każdy biblista może obejrzeć go w Internecie.\nManuskrypt ten prawdopodobnie powstał pomiędzy rokiem 330 a 350. Dawniej przypuszczano, że może on być jednym z 50 egzemplarzy Pisma Świętego, których przepisanie zlecił Euzebiuszowi z Cezarei cesarz Konstantyn Wielki w 332 roku. Ponieważ jednak w rękopisie znajdują się tzw. kanony Euzebiusza, naukowcy skłaniają się do opinii, że datę jego powstania przesunąć należy na około 340 rok.\nW latach 40. XIX wieku na Kodeks natrafił w klasztorze Świętej Katarzyny na Synaju niemiecki biblista, Konstantin von Tischendorf. Choć Tischendorf obiecywał zwrócic manuskrypt na Synaj po jego przebadaniu, nie wywiązał się z obietnicy. Większość z kart manuskryptu trafiła do Rosji, a w 1933 roku Stalin sprzedał 347 karty British Library. Sześć kart zostało w Rosji (znajdują się w Narodowej Bibliotece Rosji w Sankt Petersburgu), a 43 karty można oglądać w bibliotece uniwersyteckiej w Lipsku. W latach 70. XX wieku na Synaju mnisi odnaleźli kolejne fragmenty Kodeksu – łącznie 12 kart i 40 mniejszych części tekstu. Aby zatem obejrzeć całe dzieło w całości, trzeba było dotąd wiele podróżować.\nTeraz całość znajdzie się w sieci i będzie dostępna dla każdego. W czwartek, 24 lipca, na stronie www.codex-sinaiticus.net ukazały się pierwsze karty bezcennego manuskryptu. Kolejne zostaną opublikowane w listopadzie tego roku i w lipcu 2009 roku.\nWirtualne karty nie tylko pozwolą wszystkim chętnym na zapoznanie się z bezcennym dokumentem, ale i zmniejszą ryzyko uszkodzenia manuskryptu przez naukowców. – Dotąd tylko kilku ludzi miało okazję widzieć więcej niż parę kart kodeksu - mówi Scot McKendrick z British Library. Trzeba było bowiem prosić o pozwolenie aż cztery różne instytucje, które teraz połączyły swoje siły i zasoby w jednym projekcie.\nZawartość księgi nieco różni się od znanego nam Starego i Nowego Testamentu. Ewangelia według św. Marka kończy się na przykład na odkryciu pustego grobu Jezusa, brakuje również kilku wersów w Ewangeliach według świętego Jana i Mateusza. Kodeks zawiera również teksty, które nie wchodzą w skład kanonu znanego nam Pisma Świętego: List Barnaby i tzw. Pasterz Hermasa.\nNa podstawie: AP.\nZobacz więcej na temat: internet Petersburg Rosja\nOstatnia aktualizacja: 28.04.2010 10:20\nNa górze Ararat odnaleziono pozostałości Arki Noego. Naukowcy są bardzo sceptyczni. Zobacz galerię zdjęć.\nGrupa odkrywców z Chin i Turcji poinformowała o odnalezieniu wraku biblijnej Arki Noego. Ma się on znajdować na zboczu tureckiej góry Ararat, zgodnie z podaniem Starego Testamentu. Zachodni naukowcy wątpią w prawdziwość tego odkrycia.\nNa górze Ararat mają znajdować się szczątki Arki Noego źr. Wikipedia\nPiętnastu odkrywców zaprezentowało zdjęcia, szczątki drewna i sznurków rzekomo używanych do wiązania zwierząt. Wrak Arki ma się znajdować na wysokości ponad trzech tysięcy pięciuset metrów. Poszukiwacze mówią, że wiek wraku, oceniany na 4800 lat, a więc zgodny z wersją biblijną, potwierdza metoda datowania radiowęglowego. Nie chcą jednak powiedzieć, gdzie dokładnie leżą szczątki. Odkrywcy przyznają jednocześnie, że są wyznawcami chrześcijaństwa ewangelicznego, czyli takiego, które uznaje Pismo Święte za ostateczny autorytet.\nTymczasem badacz historii starożytnej Nicholas Purcell z uniwersytetu Oskfordzkiego powiedział brytyjskiemu dziennikowi Daily Mail, że takie pseudo-odkrycia ogłaszane są regularnie, i że także tym razem, jak się wyraził 'jest to zwykły nonsens'. Dodał, że po pierwsze ustalenie daty potopu na rok 2800 p.n.e. jest umowne, a poza tym skoro woda o głębokości 4000 metrów zalała całą Eurazję, trudno wytłumaczyć w jaki sposób przetrwały społeczeństwa starożytnego Egiptu czy Mezopotamii.\nGaleria zdjęć rzekomej Arki Noego\nZobacz więcej na temat: Chiny daily mail Egipt IAR Turcja


Zamówiliśmy kuchnię według projekta architekta wnętrz – Mlodzi Badacze\nZamówiliśmy kuchnię według projekta architekta wnętrz\nBudowanie domu to bardzo przyjemne wyzwanie. Jeśli wszystko idzie zgodnie z planem i można sporo rzeczy zrobić za własne zaoszczędzone pieniądze to naprawdę nie trzeba się niczym stresować. Sama budowa jest najłatwiejsza do etapu, kiedy zacznie się wykończenie i aranżację wnętrz. Tak było właśnie w naszym przypadku, a teraz jesteśmy na etapie największych kosztów.\nZnalazłem taniego lokalnego producenta kuchni\nGdy skończyliśmy budowę i zaczęliśmy urządzać wnętrza to wszyscy mówili nam, że zrobienie kuchni to będzie największy koszt. A dokładnie to kuchni i łazienki. Teraz już wiem, że wcale tak nie jest a wszystko zależy od tego, jakiego producenta kuchni się wynajmie. No bo można znaleźć dużą firmę i wtedy rzeczywiście trzeba się naszykować na spore wydatki. Ja zrobiłem inaczej, bo poszukałem małych lokalnych firm oferujących kuchnie na wymiar. Umówiłem się z trzema fachowcami na wycenę, którą przygotowali w oparciu o projekt od architekta wnętrz. Nasza kuchnia jest bardzo małą, więc trzeba było ją maksymalnie zagospodarować. Po otrzymaniu wycen zdecydowałem się wybrać fachowca, który zaoferował najniższą cenę. I w ten sposób meble do kuchni wyniosły nas niecałe pięć tysięcy złotych. Nie twierdzę, że są one najwyższej klasy, bo tak nie jest. Za tą cenę można mieć ładne i dobrze zrobione meble, ale gdybyśmy chcieli mieć je wykonane z najwyższej klasy elementów to musielibyśmy zapłacić kilka razy więcej.\nTeraz już wiem, że zamawiając kuchnię u lokalnego producenta mebli można sporo zaoszczędzić. Ale u kogo byśmy nie zamawiali to zawsze mamy możliwość określenia się co do jakości i rodzaju frontów meblowych czy też co do jakości zawiasów i prowadnic. Nie każdego jest stać na meble z najwyższej półki, ale najważniejsze jest to, że meble na zamówienie zawsze będą wyglądać ładnie i nowocześnie.


Morawiecki: Polskim Ładem oburzone są oderwane od rzeczywistości elity - Dziennik.pl\n15 stycznia 2022, 11:15 Ten tekst przeczytasz w 3 minuty\n'Polski Ład to spójna i kompleksowa wizja nowoczesnego i sprawiedliwego państwa, a wraz z tarczą antyinflacyjną mają na celu zapewnienie bezpieczeństwa i szansy na rozwój milionów polskich rodzin" - podkreślił w podcaście premier Mateusz Morawiecki.\nSzef rządu opublikował nagranie - jak podkreślił - po długiej i trudnej debacie sejmowej na temat Polskiego Ładu i tarczy antykryzysowej 2.0. Muszę powiedzieć, że niektórzy posłowie opozycji zachowują się tak jakby bezrefleksyjną krytykę Polskiego Ładu wpisali sobie do listy postanowień noworocznych - podkreślił. Według Mateusza Morawieckiego Polski Ład to spójna i kompleksowa wizja nowoczesnego i sprawiedliwego państwa, a wraz z tarczą antyinflacyjną mają jeden cel - zapewnić bezpieczeństwo i szansę na rozwój milionów polskich rodzin.\nMorawiecki zaznaczył, że wszyscy zatrudnieni na etacie, którzy zarabiają do 12 800 zł brutto realnie zyskają na Polskim Ładzie, albo zmiana podatkowa będzie dla nich neutralna. Zwrócił ponadto uwagę, że dla 90 proc. oznacza to większe zarobki, albo utrzymanie stanu posiadania. Na Polskim Ładzie nie straci żaden emerytowany górnik ani nikt inny, który wypracował wysoką emeryturę do 12 800 zł. Wyższe świadczenia z ZUS otrzyma ok. 8 mln osób, czyli powyżej 90 proc. emerytów i znacznie powyżej 90 proc. rencistów - wskazał.\n"Oderwane od rzeczywistości elity"\nSzef rządu przyznał, że przy wprowadzaniu nowych rozwiązań pojawiły się błędy, lecz są one naprawiane. Zdaniem szefa rządu Polskim Ładem oburzone są osoby "przede wszystkim oderwane od rzeczywistości elity finansowe, elity wielkomiejskie, które nie rozumieją potrzeb normalnych ludzi. Dla oderwanych, odklejonych od życia części elit, po prostu nie istnieją Polacy, którzy zarabiają poniżej 12, czy 13 tys. zł i może nawet nigdy nie istnieli. Liczyło się tylko tzw. górne 10 proc. Liczyli się mieszkańcy wielkomiejskich elit, ludzie bogatsi, bywalcy modnych miejsc, celebryci - wymieniał Morawiecki. Według Mateusza Morawieckiego krytycy należą do kilku procent najlepiej zarabiających, a to jest głos mniejszości, nawet skrajnej mniejszości.\nPremier przyznał, że osoby zarabiające powyżej 12 800 zł będą musiały dołożyć się do wspólnej puli. Zaznaczył jednak, że będzie to wkład proporcjonalny. Osoby o wysokich, albo bardzo wysokich dochodach z jednej strony dołożą trochę więcej, czasami więcej niż trochę więcej do wspólnych pieniędzy, ale będą korzystać z lepszych dróg, nowocześniejszej służby zdrowia, a ich dzieci będą chodzić do wyremontowanych i lepiej wyposażonych szkół - mówił.\n"Głęboki kryzys myślenia wspólnotowego"\nPrzypomnijmy sobie lata 90-te. Dziurawe drogi, odpadające kafelki w szpitalach, głodowe emerytury, pospolita bandyterka na ulicach. Ja to doskonale pamiętam. Czy któryś z przedsiębiorców tęskni do czasów, w których policja nie miała pieniędzy, a do restauracji co miesiąc zaglądali mafiozi po haracz? Czy ktoś tęskni do czasów, w których idąc do szpitala na operację trzeba było uzbroić się we własne strzykawki i kopertę? Nie sądzę - dodał premier.\nWedług szefa rządu Polski Ład to test, na ile jako społeczeństwo dojrzeliśmy przez 30 lat do wolnej Polski. Jeśli jest atakowany, to jest to dowód na to, że mentalnie tkwimy w latach 90-tych. Elity finansowe krytykują Polski Ład tylko dlatego, że będą musiały dołożyć do budżetu kilkadziesiąt - a przypadku tych lepiej zarabiających - czasem kilkaset złotych, niekiedy jeszcze więcej. To koronny dowód na to, że mamy w Polsce głęboki kryzys myślenia wspólnotowego - ocenił.\nOdnosząc się do działań antyinflacyjnych Morawiecki przypomniał, że jeszcze w poprzednim roku uruchomiono pierwszą tarczę, która m.in. obniżyła ceny paliw na stacjach, jak i wprowadziła dodatki osłonowe. Mateusz Morawiecki przekonywał, że antyinflacyjne działania rządu pozwolą czteroosobowej rodzinie zaoszczędzić ok. 140 zł. Przy niższych dochodach będzie to jeszcze więcej - nawet ponad 300 zł. Szef rządu zaznaczył, że polski rząd stać na takie działania dzięki odpowiedzialnej polityce gospodarczej i podatkowej.\npodatki Polski Ład elity celebryci Mateusz Morawiecki\nTypowo bolsze.wicka narracja PiSu.\nCytuje Bolesława Bieruta o sprawiedliwym państwie, które chcą podkopać : burżuazja, fabrykanci, kułacy, obszarnicy i inna swołocz.\nA ja na to - witaj szara strefo. Do widzenia Zusie.\nPRLPiS: zła opozycja, źli intelektualiści, dobry moherowy i wiejski proletariat z pincetem i 18ą emeryturą z dodruku.\ntyle bledow jesli ja bym popelnil w pracy to pracodawca wyrzucilby mnie na pysk z pracy\nCzyli jak dobrze rozumiem Pinokio zalicza mnie do elity.\nznowu łżesz bezczelny krętaczu\nOszust działkowy z Wroclawia. Członek największego elito gangu w Polsce poucza. Won\nNie wiedziałem, że jak się jest na jdg i zarabia się 5 tyś za 300 godzin pracy to należy się do elity, która została oskubana jak kurczak w niedziele.\no czym ten facet bredzi\nto co dobrego się dzieje w tym kraju jest na przekór i mimo was panie premierze\nKomuś tu rozum całkiem odjelo. Niech pan spojrzy w lustro. Jeśli nie pęknie że śmiechu to zobaczy pan właściwa osobę\nCzym jest państwo bez elit? Niczym. Takie państwo znika z map. Czemu ma służyć szczucie na przedsiębiorców, specjalistów na etacie, samozatrudnionych, fachowców, nauczycieli, inżynierów, lekarzy (itd.). Premier przedkłada narrację partii nad dobro państwa.\nPolski ład to pisany i przepchniety kolanem bubel. Do dziś nie wiadomo jak np. rozliczać ulgę dla klasy średniej w małżeństwie.\nMasz pan rację panie kłamczuch. Ale bez przesady. Jakie w piSie macie elity? Co jeden to lepszy tuz "intelektu"!\nZawsze szukamy winnych za poniesione klęski. Tym razem mają to być "elity".\nWow! Jestem ELITĄ!\nDziękuję Panie premierze! Nareszcie mogę się zaliczyć do ELITY. Bo krytykuję Polski Wał. Np. księgowa mówi mi, że dostanę mniej, ale ona "nie wie konkretnie o ile". I że może się wypłata przeciągnąć do 10.02. Bo "nie napisali nakładki na nasz program, bo nie wiedzą, jak na koniec będzie". WOW!\nOn już wie, że PIS jest skończony\nProfilaktycznie wyprzedał majątek nieruchomy i zagrabioną kasę wytransferował za granicę.\ntak oto bankier i milioner brata się masami pracującymi przeciwko obszarnikom i kułakom.\nPóki co , to nazywanie tego potworka podatkowego "polskim ładem" , jest tym samym , czym jest nazywanie prawem i sprawiedliwością partii Kaczyńskiego ! ....a nos , coraz dłuższy i dłuższy !\nwykończony i znerwicowany obywatel\nPanie Morawiecki, czekamy na TARCZĘ chroniącą przed ,, polskim ładem "\nPodatki powinny być proste, zrozumiałe, jednoznaczne i łatwe w płaceniu. Równe i uczciwe. Bez progów i ulg. Podatki nie są od prowadzenia polityki społecznej. One są od zbierania środków na prowadzenie całości spraw państwa.\nCo do polskich Elit, to ma ten Pan absolutnie rację.\nJak zawsze u premiera, mówi szyfrem, ale wystarczy powstawać „nie” przed przymiotnikami i czasownikami i będzie sama prawda.\npolicja i nauczyciele?\nTylko , PatologicznyKłamco ta "oderwana od rzeczywistości...." utrzymuje w tym kraju ciebie, tą twoją złodziejską PiSią mafię i bandę nierobów którą przekupujecie sowitym socjalem.\nCoś mi się zdaje ,że Ład Polski został wykombinowany przez.przestrzeń pod czerepem wypełnioną czymś bliżej nieokreślonym o zapachu kwaśnym.Co to może być ? Spotkałem się z określeniem g.....na we łbie .\n...warszawski adwokat zarabiający 30 tys. płacił 53 zł składki (zdrowotnej)... Czy M. Morawiecki też nie oderwał się od rzeczywistości ? Wymieniony adwokat z całą pewnością nie korzysta z opieki zdrowotnej oferowanej w ramach NFZ. W moim POZ młodzi zmieniający się co chwilę lekarze zdobywają doświadczenie na swoich pacjentach, a we wszystkich wątpliwych wg ich wiedzy przypadkach wychodzą w trakcie porady do starszego stażem lekarza. Pogodnego dnia !\nPanie Mateuszu, dlaczego inaczej realizuje Pan tzw Polski Lad dla swojej rodziny a inaczej dla polskich rodzin. Pare lat pracy w banku w ktorym polskie rodziny skladaly skromne pieniadze zrobily Pana milionerem. A potem parafia odsprzedala Panu dzialke za 780 tys a Panska zonka sprzedala za 14 milionow...I przepisal Pan swoj majatek na zonke....a my nadal na diecie bo nie krecimy lodow....\nSpoko, ty wykrzywiona kłamstwami twarzy. Powiedz to prosto w oczy tym, co zarabiając 3k dostali mniej o 300zł....\nMieszkam w mieście? Czy z tego powodu ten kiepski premierzyna ma prawo mnie obrażać.\nZarządzają nami osoby nieodpowiedzialne i odrealnione od rzeczywistości. Jest to świadoma polityka- Tzw. reset. Niszczenie tego co zostało stworzone przez 30 lat. Rzucane są typowe slogany epoki Bieruta - „ „łże elity”, „ karły reakcjonistyczne”, „siły burżuazyjne”,” „kułaki” . Te dwa lata to tragedia dla naszego społeczeństwa. A co dalej będzie życie pokaże …..\nOdezwał się znający problemy "Kowalskiego" multi-profitent III RP, w tym głośnego geszeftu działkowego z klerem, nie znający ceny chleba, bo obsługują go lokaje z KPRM. Dla jasności, Polskim Bajzlem oburzone są miliony Polaków o dochodach powyżej 5000 brutto, którym ukradliście część ich dochodów, a które ze strachu teraz w dyrdy oddajecie\nOn należy do tych elit oderwanych od rzeczywistości.\nMorawiecki ty głupi ku.....się nie umiesz liczyć, czy miałeś dwoje z matematyki. Prawda jesteś historykiem, więc działania matematyczne są Ci obce.\nCzy on jest normalny 18 milionow pracujacych zarabia 2-3 tysiecy netto, z czego maja sie cieszyc ze ceny na zywnosc wzrosly o okolo 30-4o% ze wzrosly ceny na energie,opal,gaz,o kilkaset %,ze wzrosly ceny lekarstw ktore musza wykupic emeryci,wzrosly podatki od nieruchomosci,czynsze, wszystko podrozalo,zabraliscie emerytom ulgi rehabilitacyjne,mozliwosc odpisu od podatku czesci kwot za lekarstwa,te 100 zl ktore dostana emeryci to mozecie sobie wsadzic w buty,jestescie najgorszym rzadem,sami sobie przyznaliscie 60% podwyzki plac.\nJezeli premier oszukuje Polaków w sprawie korzyści z Pisowskiego Bezładu, to bezczelnie okrada Polaków.\nniech się ten podwrocławski obszarnik w końcu zamknie!!!\nZapomniałeś drogi premierze, że ludzie mają kredyty mieszkaniowe. Ci, co spłacają jedyny dom czy mieszkanie, powinni mieć prawo odliczenia tego od dochodu. Co z tego, że zarabiają ponad 12 coś brutto, jak często 1/3 albo więcej pensji idzie na spłatę kredytu. To podstawa wolności, mieć gdzie mieszkać. No ale pan ma tyle mieszkań, że nie umie pan zrozumieć normalnych ludzi. Ten ład jest fatalnie uszyty i przejedziecie się na nim.\nA co z pracujacym emerytem ? Kolega pracujacy emeryt, na emeryturze zyska około 100 zł, lecz w pracy od całości zarobku zapłaci 26 % ( 17 % podatku plus 9 % składki zdrowotnej), czyli straci około 250 zł, więc per saldo będzie 150 zł do tyłu. Trzeba cieszyć sie i popierać tych emerytów, którzy mają możliwości i chcą pracować. Za te pieniądze, które zarabia emeryt, nikt mlody nie chcial pracować. Trzeba też skorygować Ład, aby pracujący emeryci nie tracili.\n"Polskim Ładem oburzone są oderwane od rzeczywistości elity" powiedzial Mateuszek !!?? moze to i prawda, troche pokrecona, ale prawda !!!!!!!!! oburzeni sa ludzie, nie tylko elity, ktorzy zostali oderwani od sprawiedliwosci, uczciwosci, wolnosci, od sluzby zdrowia, od szkol dla dzieci, od demokracji, od Polski !!!!!!!!!!!! i chocbys go nazwal "najwspanialszym ladem w naszej galaktyce", to i tak nie zmienisz prawdy ze jest to syf, kila, mogila !!!!!!!!! to sekta Jareczka okradla Polakow ze wszystkiego co bylo zdobyczami i sukcesami po roku 1989 !!!!!!!!!!!!!! Polacy NIGDY wam tego nie zapomna, nie daruja !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!\nPan Morawiecki zapewne teraz chciałby należeć do proletariatu pisowskiego, ale od kiedy dostał 14 milionów za sprzedaż działki, którą za kilkaset tysięcy złotych obdarował go kard. Gulbinowicz, zapewne należy do bardzo bogatych rekinów finansjery polskiej i wytykanie tym rzekomo" polskim elitom" zarabiającym powyżej 5000 tysięcy zł jest przejawem braku przyzwoitości.\nJak się mają rodzić dzieci jak są składki. Żeby elyta zrobił dziecko elytowej to musiałby stać nad nimi SSman z psem. PO co elytom dzieci jak państwo wszystko da od składaków\nMówi o sobie najwyraźniej ale kolejny raz nie uda mu się sprzedać tego bałachu. Nawet tzw. PiSowski lud ma dość tego wiecznego bałaganu Morawiecki do dymisji !\nFantazja poniosła premiera, a rzeczywistość skrzeczy. Teraz jak chcesz się skutecznie leczyc to tylko w prywatnych szpitalach te panstwowe to umieralnie\nTemu Panu już dziękujemy. Czas na zmianę. Do widzenia.\nPanie Morawiecki elity a elyty to jednak różnica.Nie ma się co nimi przejmować mają łapy to niech je zaczną używać\nBronek z dołu\nD.e.b.i.l. Ja. P.i.e.r.d.o.l.e taką spojną wizje gdzie nikt nie wie o co chodzi.\nten Kłamczuszek zmysły postradał ? . Hej pisaki znacie dobrego lekarza ?..... tylko nie Sasin\npowiedzial facet, ktorego zona sprzedala nieruchomosci za 14 mln\nOderwany od rzeczywistości rząd uderza w najbiedniejszych zawinioną przez siebie drożyzną. I nie żaden polski ład a spartolona reforma podatkowa.\nW oczach premiera do elity stanowią 90% społeczeństwa, od razu powinien dodać, że to zasługa PISu.\ni Mateuszu patrz w górę\nTeraz doszli jeszcze celebryci.\nNie z nami te numery Pinokio\nPowiedział typek, którego żona właśnie sprzedała nieruchomości za 15 MILIONÓW!\njak ktoś chce sobie przypomnieć kto to są oderwane od rzeczywistości elity, to niech poszuka nagrania Morawieckiego, tego w którym mówi o misce ryżu. jak będzie szukał dalszych potwierdzeń na szczerość tego pana i jego przywiązanie do rzeczywistości, daleko szukać nie trzeba, wystarczy popatrzeć w ostatnio ujawniane maile. a to że ten populista oportunista i kłamca próbuje obrażać ciężko pracujących obywateli łożących na niego i jego klikę jest po prostu bezczelnością. wywieziemy was na taczkach, złodziejaszki!\nNie elity tylko pseudoelity i do tego celebryty czyli ci co uprawiają najbardziej obrzydliwy rodzaj bałwochwalstwa- uwielbianiu samych siebie\n„bezpieczeństwo i szansę na rozwój milionów polskich rodzin” czyli single mają przerą.bane\nCo p r o s t a k stworzy to p r o s t a k doceni.\nstrach i złodziejstwo wracającej komuny\nma rację. ale i histeria opozycji jest w pewnym stopniu zrozumiała-są na deskach. PŁ to polityczny nokaut.\nPopieram Pana Premiera Mateusza Morawieckiego.\nOburzeni są ci z dochodami 12+ i są najgłośniejsi,głównie stolica z dostępem do mediów\nPan Morawiecki zapewne teraz chciałby należeć do proletariatu pisowskiego, ale od kiedy dostał 14 milionów za sprzedaż działki, którą za kilkaset tysięcy złotych obdarował go kard. Gulbinowicz, zapewne należy do bardzo bogatych rekinów finansjery polskiej i wytykanie tym rzekomo "polskim elitom" zarabiającym powyżej 5000 zł. jest przejawem braku przyzwoitości.\nCzy oni wszyscy są na poziomie umysłowym Suskiego,Czarnka czy Kowalskiego?Przecież już ich ciemny lud powoli przestaje w ich brednie wierzyć.Niech przestaną pić wina Tuska i wytrzeźwieją.\nPolski Ład. Wyjatkowo polski ten ład. ...hahahahahahaha, miśki !!!\nNo i wykończył zero pinokia , ale kto zamiast niego w polskim łaj nie? Czyżby oborowa ? Znów bedzie latac Casą i wozić się w eskorcie do macania kur?\nI tak na luzie szef rządu nic nie robi sobie z 0,5 mln euro dziennie kary za Turów. Według Premiera na jego ładzie wszyscy zyskamy X, i jak stracimy w karach za Turow 100 razy X, to jest luzik?\nNiech już tak nie łże bo porysuje mównicę...\nBiedny chory człowiek wymaga pilnego leczenia.Może pan Mejza by mu pomógł?Przecież leczy nieuleczalne.\npolityka pijarowa niewiele jest warta\nTylko pijar nie potrzebuje konsultacji, solidnego przygotowania, sprawdzenia i szkolenia urzedow.\n🙏Pieniądze i Stołki\nZnowu kłamisz...., do dymisji cały Żąd\nObserwer Kielce na powaznie\nniewatpliwie, Polski Lad i Antyinflacjna Tarcza - jest najbardziej nowatorskim programem przebudowy spoleczenstwa na calym swiecie. Do niektorych nie dociera afrykanska czy niemiecka nedza, gdzie ludzie z galopujaca hyperinflacja sa pozostawieni sami sobie, gdzie wala sie mosty i slynne niemieckie autostrady. Nie wspominajac o marazimie i calkowitej apatii gnebionych spoleczenstw, ale gdy o tych sprawach mowi ciagle klamiacy premier ,ktory sam jest czlonkiem miedzynarodwych "elit" -sprawa staje sie podatna na latwe ataki wewnetrzenej i zewnetrzenej agentury. Uwazam, ze calkowita przebudowa rzadu, wraz z odejsciem "kliki Niedzielsko-Morawieckiego", moze do konca uwiarygodnic ten jednorazowy w historii RP projekt. Mysle, ze pan Sasin, czy pan Suski byliby wlasciwymi kandydatami na premiera -to doswiadczeni powazni politycy.\nCzyli wszyscy przedsiębiorcy mogą siebie zaliczyć do grona celebrytów 🤣🤪😂\nAha czyli elity to górnicy, nauczyciele, żołnierze, drobni przedsiębiorcy. Bogaty i tak nie zapłaci bo ma podatek od zysków kapitałowych lub fakturuje pracę na ryczałcie dla spółki gdzie ma udziały lub ma spółkę komandytowo akcyna.\nelity proniemieckie zachowuja sie jak obozowe kapo\nZrobiliście ogólny BURDEL finansowo-prawy! Może wreszcie przestanie się wygłupiać? Skompromitował już OSTATECZNIE! Nieuctwo i niemoctwo PiS-u jest ewidentne!


Włochy: powstaje szlak pielgrzymkowy „Laudato sì” - Vatican News\nWłochy: powstaje szlak pielgrzymkowy „Laudato sì” (ANSA)\nWłochy: powstaje szlak pielgrzymkowy „Laudato sì”\nWe Włoszech powstaje nowy szlak pielgrzymkowy. Jego inspiracją jest papieska encyklika Laudato sì. Jako pierwsi wyruszą na pątniczy szlak włoscy seminarzyści.\nSzlak Laudato si chce promować ekologię integralną i refleksję nad papieską encykliką nie w sposób abstrakcyjny, tylko poprzez konkretne zanurzenie w naturze i kontemplację stworzenia w drodze. Jego pomysłodawcą są komisje włoskiego episkopatu ds. problemów społecznych i duszpasterstwa ludzi pracy oraz turystyki.\nPielgrzymkowy szlak liczyć będzie 150 kilometrów. Rozpoczyna się w otoczonej górami miejscowości Castelluccio Inferiore w regionie Basilicaty i przez Park Narodowy Pollino, będący największym obszarem chronionym we Włoszech, oraz przez słynną Materę, dotrze do Policoro nad Morzem Jońskim. Episkopat przygotowuje specjalne materiały, które będą towarzyszyć pielgrzymom w drodze. Przybliżą one historię, kulturę i tradycję mijanych miejsc, a zarazem treści zawarte w ekologicznej encyklice Papieża Franciszka, pomogą też w modlitwie i medytacji. Pierwsza oficjalna pielgrzymka planowana jest na przyszłe wakacje. Wraz z seminarzystami wyruszy na nią młodzież zaangażowana w projekty ewangelizacyjne.


Modlitwy – Pojednanie ludzi z Bogiem\nZawierzenie się Jezusowi\n„Modlitwa jest drogą”\nModlitwy, które odmawiałam:\nModlitwa Jana Pawła II do Pani z Lourdes\nModlitwa za rodziny do Matki Bożej z Lourdes\nKoronka, którą codziennie odmawiał Ojciec Pio\nModlitwa do Matki Bożej Gietrzwałdzkiej\nModlitwa o otrzymanie łaski za wstawiennictwem Sługi Bożej Siostry Stanisławy Barbary Samulowskiej\n2. Zdrowaś Maryjo\n3. Wierzę w Boga\nI w Jezusa Chrystusa, Syna Jego jedynego, Pana naszego;\nktóry się począł z Ducha Świętego;\nnarodził się z Maryi Panny;\numęczon pod pontskim Piłatem, ukrzyżowan, umarł i pogrzebion;\nzstąpił do piekłów, trzeciego dnia zmartwychwstał;\nWierzę w Ducha Świętego;\nświęty Kościół powszechny, Świętych obcowanie;\n5. Modlitwa do Anioła Stróża\n6. Litania Loretańska do Najświętszej Maryi Panny\nKyrie eleison, Chryste eleison, Kyrie eleison. Chryste, usłysz nas. Chryste, wysłuchaj nas. Ojcze z nieba, Boże, zmiłuj się nad nami. Synu Odkupicielu świata, Boże, zmiłuj się nad nami. Duchu Święty, Boże, zmiłuj się nad nami. Święta Trójco, jedyny Boże, zmiłuj się nad nami. Święta Maryjo, módl się za nami. Święta Boża Rodzicielko, módl się za nami. Święta Panno nad pannami, módl się za nami. Matko Chrystusowa, módl się za nami. Matko Kościoła, módl się za nami. Matko łaski Bożej, módl się za nami. Matko nieskalana, módl się za nami. Matko najczystsza, módl się za nami. Matko Dziewicza, módl się za nami. Matko nienaruszona, módl się za nami. Matko najmilsza, módl się za nami. Matko przedziwna, módl się za nami. Matko dobrej rady, módl się za nami. Matko Stworzyciela, módl się za nami. Matko Zbawiciela, módl się za nami. Panno roztropna, módl się za nami. Panno czcigodna, módl się za nami. Panno wsławiona, módl się za nami. Panno można, módl się za nami. Panno łaskawa, módl się za nami. Panno wierna, módl się za nami. Zwierciadło sprawiedliwości, módl się za nami. Stolico mądrości, módl się za nami. Przyczyno naszej radości, módl się za nami. Przybytku Ducha Świętego, módl się za nami. Przybytku chwalebny, módl się za nami. Przybytku sławny pobożności, módl się za nami. Różo duchowna, módl się za nami. Wieżo Dawidowa, módl się za nami. Wieżo z kości słoniowej, módl się za nami. Domie złoty, módl się za nami. Arko przymierza, módl się za nami. Bramo niebieska, módl się za nami. Gwiazdo zaranna, módl się za nami. Uzdrowienie chorych, módl się za nami. Ucieczko grzesznych, módl się za nami. Pocieszycielko strapionych, módl się za nami. Wspomożenie wiernych, módl się za nami. Królowo Aniołów, módl się za nami. Królowo Patriarchów, módl się za nami. Królowo Proroków, módl się za nami. Królowo Apostołów, módl się za nami. Królowo Męczenników, módl się za nami. Królowo Wyznawców, módl się za nami. Królowo Dziewic, módl się za nami. Królowo Wszystkich Świętych, módl się za nami. Królowo bez zmazy pierworodnej poczęta, módl się za nami. Królowo Wniebowzięta, módl się za nami. Królowo Różańca Świętego, módl się za nami. Królowo rodzin, módl się za nami. Królowo pokoju, módl się za nami. Królowo Polski, módl się za nami. Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, przepuść nam, Panie. Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, wysłuchaj nas, Panie. Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, zmiłuj się nad nami. P. Módl się nad nami, święta Boża Rodzicielko. W. Abyśmy się stali godnymi obietnic Chrystusowych.\n7. Modlitwa do Matki Bożej z Lourdes\nMatko Najświętsza, słynąca w Lourdes wielkimi łaskami, przez dobroć, jakiej dajesz tyle dowodów w tym wybranym miejscu, błagamy Cię pokornie, uproś nam wszystkie cnoty, aby nas uświęciły oraz wyjednaj nam zupełne zdrowie duszy i ciała i dopomóż, abyśmy go użyli na chwałę Boga, dla dobra bliźnich i zbawienia duszy. Amen.\n8. Modlitwa Jana Pawła II do Pani z Lourdes\nBądź pozdrowiona, Maryjo, Niewiasto wiary, pierwsza pośród uczniów! Dziewico, Matko Kościoła, pomagaj nam zawsze zdawać sprawę z nadziei, która jest w nas, ufać w dobroć człowieka i w miłość Ojca. Naucz nas budować świat od wewnątrz: w głębi ciszy i modlitwy, w radości miłości braterskiej, w niezrównanej mocy krzyża. Święta Maryjo, Matko wierzących, Nasza Pani z Lourdes, módl się za nami. Amen\nNiepokalana Dziewico z Lourdes, gromadzimy się dzisiaj u Twoich stóp, aby oddać Ci cześć. Przyjmij nasz hołd uwielbienia, który Ci składamy jako Matce Pana naszego, Jezusa Chrystusa. Pragniemy Cię sławić tak, jak sławił Cię archanioł Gabriel i jak sławi Cię Kościół przez wieki. Pełni ufności przychodzimy do Ciebie również po to, aby w Twoje niepokalane ręce złożyć nasze błagania wierząc w Twoje przemożne orędownictwo u Boga. Przynosimy Ci nasz codzienny trud, nasze radości i nasze nędze. Wstawiaj się za nami do Boga, bo potrzebujemy Jego światła, potrzebna nam moc i miłosierdzie, ponieważ jesteśmy słabi i upadamy, potrzebna nam Jego łaska, abyśmy mogli żyć według Jego przykazań. Amen.\n9. Modlitwa za rodziny do Matki Bożej z Lourdes\nMaryjo, Ty która jesteś Matką Kościoła , Matką ludzkości. Ty byłaś najpierw Matką Jezusa. Jezus, Józef i Ty, stworzyliście Świętą Rodzinę. Tutaj w młynie Boly, rodzina Soubirous przeżyła wiele szczęśliwych lat, dzieląc radości i smutki, Tobie w modlitwie powierzając swe troski, gościnni i ofiarni wobec innych. Ty patrzyłaś na każdego z czułością, Ty przygotowywałaś już małą Bernadetę, by pewnego dnia stała się Twoją pośredniczką i wypełniła swoją misję. Czuwaj nad naszymi rodzinami, które Tobie powierzamy. Niech będą miejscem wzajemnej miłości, poszanowania, przebaczenia, i wzajemnej gościnności. Niech każdy z jej członków, wzrasta w łasce Bożej żyjąc Ewangelią i służąc innym w wielkiej wspólnocie Kościoła, którego Ty jesteś Matką. Amen.\n10. Litania do Matki Bożej z Lourdes\nŚwięta Panno, ogłaszająca się „Niepokalanym Poczęciem”, módl się za nami.\n11. Modlitwa w ciężkim strapieniu do Judy Tadeusza\nO święty Judo Tadeuszu, krewny Chrystusa Pana, wielki Apostole i Męczenniku, sławny cnotami i cudami, Ty jesteś potężnym Orędownikiem w przykrych położeniach i sprawach rozpaczliwych. Przychodzę do Ciebie z pokorą i ufnością i z głębi duszy wzywam Twojej przed Bogiem pomocy. O święty mój Patronie, któremu Bóg dał przywilej ratowania w wypadkach, gdzie już nie ma nadziei pomocy, spojrzyj na mnie łaskawie. Oto życie moje pełne cierpień i boleści; dzień za dniem upływa w ucisku, a serce moje wezbrało goryczą. Drogi mojego życia gęstym pokryły się cierpieniem i ledwie dzień mija bez troski i łez. Umysł mój otoczony ciemnością; niepokój, zniechęcenie i rozpacz nawet wdzierają się do duszy tak, iż niemal zapominam o Boskiej Opatrzności. O święty mój Orędowniku, ty mnie nie możesz opuścić w tym moim smutnym położeniu. Nie odejdę od stóp Twoich, dopóki mnie nie wysłuchasz. Pospiesz ku ratunkowi mojemu, a wdzięczność moją okazywać Ci będę przez całe życie, szerząc cześć Twoją. Amen.\n12. Modlitwa codzienna o opiekę do św. Judy Tadeusza\n13. Modlitwa do św. Judy Tadeusza\nŚw. Judo Tadeuszu, spokrewniony z Jezusem Chrystusem i Matką Najświętszą, wybrany do godności apostolskiej, proszę cię przez te przywileje i przez chwałę Twoją, jaką otrzymałeś za trudy apostolskie i męczeństwa, uproś mi u Boga łaskę, której tak gorąco pragnę. Tobie Bóg oddaje w opiekę wszystkich zostających w beznadziejnym położeniu, abyś im przez swe orędownictwo przychodził z pomocą. Wejrzyj przeto i na mnie, uproś mi zmiłowanie Boże, bym wielbił zawsze miłosierdzie Pańskie nade mną, bym w swej nadziei nie był zawstydzony. P. Św. Judo Tadeuszu, orędowniku w sprawach beznadziejnych. W. Uproś mi zmiłowanie Boże. Amen.\n14. Modlitwa dziękczynna do św. Judy Tadeusza\nNajsłodszy Panie Jezu Chryste, w zjednoczeniu z niepojętą niebiańską chwałą, która z Trójcy Przenajświętszej spływa na ludzkość całą, na Pannę Najświętszą, na wszystkich aniołów i świętych, sławię, uwielbiam i składam Ci dzięki za łaski i dary, którymi obdarzyłeś Twego wybranego Apostoła, co miał szczęście do Twojej rodziny się zaliczać. Błagam Cię, racz mi udzielić Twej łaski dla jego zasług i wspieraj mnie za jego przyczyną we wszelkich potrzebach. Amen.\n15. Litania do św. Judy Tadeusza\nŚw. Judo Tadeuszu módl się za nami\nAbyśmy z grzechów naszych powstali módl się za nami\n16. Modlitwa do św. Rity\nŚwięta Rito, posłuszna córko swoim rodzicom, kochająca małżonko gwałtownego męża, cierpliwa matko dwojga trudnych dzieci, dobrotliwie wyrozumiała współsiostro w klasztornej wspólnocie, cudowna współtowarzyszko cierpień ukochanego Pana. Ty znasz ludzi oraz ich nędzę. Ty wiesz także o palących troskach mego niespokojnego serca. Bezgraniczna ufność w moc Twego orędownictwa prowadzi mnie do Ciebie. Pomogłaś niezliczonym ludziom. W rozpaczliwych i prawie beznadziejnych wypadkach byłaś ostatnią ucieczką dla proszących Cię z wiarą. Nie opuszczaj mnie także w mojej wielkiej potrzebie ….. (wymienić ją). Ty doświadczyłaś wielu cierpień i stałaś się godną nosić na swym czole ranę cierniowej korony. Dopomóż mi także iść moją drogą, i nieść mój krzyż razem z Chrystusem, aby zaprowadził mnie do nieba. Amen.\n17. Litania do św. Rity\nBaranku Boży, któryś okazał największe miłosierdzie w odkupieniu świata na krzyżu – przepuść nam, Panie.\nBaranku Boży, który się miłosiernie ofiarujesz za nas w każdej Mszy świętej – wysłuchaj nas, Panie.\n18. Koronka, którą codziennie odmawiał Ojciec Pio – Koronka do Najświętszego Serca Pana Jezusa\n19. Modlitwa do Matki Bożej Gietrzwałdzkiej\n20. Nowenna do Matki Bożej Gietrzwałdzkiej\nV. Chwała Ojcu i Synowi…\nR. Jak była na początku…\nV. Ześlij Ducha Twojego, a powstanie życie.\nBądź pozdrowiona Matko Najświętsza Królowo Ziemi Warmińskiej. Tyś wybrała Gietrzwałd jako szczególne źródło Twoich łask. Oto staję u stóp Twoich Maryjo, Pani Gietrzwałdzka. Całą duszą i sercem błagam Cię najgoręcej, racz spojrzeć na mnie, twojego sługę (twoją służebnicę). Przyjdź mi z pomocą abym mógł(a) podźwignąć moją grzeszną duszę ku dobru i cnocie. Spraw, abym jak najszybciej stał(a) się godnym (godna) łaski i Bożego miłosierdzia.\nO Maryjo, któraś po Zwiastowaniu Anielskim nawiedziła św. Elżbietę, proszę Cię, nawiedź dzisiaj moją duszę i moje serce, abym wsparty(a) Twoją łaską mógł(a) uświęcić swoje życie, żyjąc tylko dla Ciebie i dla Twego Boskiego Syna, a mojego Zbawiciela. Amen.\nBądź pozdrowiona Niepokalana Panno Gietrzwałdzka. Rozpamiętując Twoją uciążliwą podróż do Twej krewnej Elżbiety, której przyniosłaś pocieszenie i błogosławieństwo dla jej domu, zechciej o Pani Gietrzwałdzka porównać owe trudy ze zmaganiem mojej duszy. Proszę Cię, nie zważaj na tak liczne grzechy moje, ale spójrz na moje serce, które tak bardzo pragnie się oddać Tobie.\nOjcze nasz…, 3 Zdrowaś Maryjo…, Chwała Ojcu…\nWestchnienie, Litania do Matki Bożej Gietrzwałdzkiej\nBądź pozdrowiona, Matko Nasza Najmilsza, wywyższona tutaj na ziemi przez tak licznych Twoich czcicieli. O Maryjo, Twoja krewna Elżbieta, będąc sprawiedliwą w oczach Bożych, poczuła się jednak niegodna wobec Ciebie, Matki Króla nieba i ziemi, pozdrawiając Cię słowami pełnej pokory: „A skądże mi to, że Matka mojego Pana przychodzi do mnie?” (Łk 1,43). O Matko Najświętsza, świadom tak licznych moich grzechów, nie przestaję stale siebie zapytywać – czy jestem godny (godna) opieki Twojej? Ale jakżeby było bez Ciebie, Matko Najświętsza? Zginąłbym (zginęłabym) mamie, bo za moje grzeszne czyny, dawno dosięgłaby mnie Boża sprawiedliwość.\nTobie tylko Matko najmiłosierniejsza, Twojemu orędownictwu i przemożnej opiece zawdzięczam, że jeszcze żyję i że Bóg użycza mi tyle czasu do opamiętania i poprawy. Nie opuszczaj mnie więc, o Matko, i nie pozbawiaj mnie Twojej miłościwej opieki. Wstawiaj się za mną u Twego Syna. Amen.\nBądź pozdrowiona Królowo nieba i ziemi, przez chóry aniołów stale wielbiona. Niech do mego pozdrowienia dołączą się dzisiaj tak liczne zastępy Twoich wiernych sług, których w Gietrzwałdzie i na wszystkich innych uprzywilejowanych miejscach pocieszałaś i wspierałaś Twoimi cudownymi łaskami. Jak przy powitaniu z Elżbietą wielbiłaś Boga słowami: „Bo wejrzał na uniżenie Służebnicy swojej…” i wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny; tak i ją choć niegodny (a) grzesznik (grzesznica), pragnę wielbić Boga z wdzięcznością za wszystkie wielkie rzeczy, jakie uczynił mi przez Syna Swego, Jezusa Chrystusa, mojego Zbawiciela.\nTy zaś Królowo i moja najmiłościwsza Matko wspomnij na Swego sługę (służebnicę) w chwili, gdy Bóg będzie mnie powoływał przed Swój Majestat, aby wtedy, do wszystkich, rzeczy, jakie mi uczynił, raczył też dodać me wieczne zbawienie. Amen.\nBądź pozdrowiona i uwielbiona Cudowna Pani Gietrzwałdzka. Patriarchowie i prorocy już przepowiedzieli Twoją wielkość i świętość jako Matki Syna Bożego. Jak rozradowało się serce Twojej krewnej Elżbiety, gdy Cię ujrzała w domu swoim, tak samo moja dusza i serce moje przepojone są niewysłowioną radością i szczęściem, że zechciałaś nawiedzić to święte miejsce na Warmii. Na tym świętym miejscu dusza moja i serce moje promieniują tak wielką radością adorując Twojego Syna, ukrytego pod postacią chleba i wina. Ten sam Jezus Chrystus, któregoś nosiła pod Swym dziewiczym sercem, teraz, na tym wybranym przez Ciebie miejscu, ucisza moje strapione serce a duszę moją napełnia Swą nieogarnioną miłością.\nO Pani Gietrzwałdzka, pozwól mej duszy stale kosztować tego wesela i tej radości. Spraw, abym nigdy nie odstąpił (a) od Twego Syna i Ciebie, ale żył (a) w jedności z wami na wieki. Amen.\nBądź pozdrowiona Gwiazdo zaranna, wesele nieba i ziemi. Przebywając w domu Zachariasza i Elżbiety uświęciłaś to miejsce blaskiem Bożej laski. Dom Swych krewnych wypełniłaś weselem i Twoim błogosławieństwem. O Święta Pani Gietrzwałdzka, użycz mi choć jednego promyka Twojej świętości oraz uproś u Twego Syna potrzebne mi łaski.\nŚwiadomy(a) swych grzechów i upadków, uciekam się do Ciebie, Pocieszycielko strapionych, oświeć mą duszę blaskiem Twej świętości, pociesz i ulecz ją, a rozraduje się serce moje w Tobie o Maryjo i w Panu Zbawicielu moim. Amen.\nBądź pozdrowiona Matko Boża Gietrzwałdzka, Wspomożenie wiernych. Czcili i wielbili Cię wszyscy Święci Pańscy. Tyś była im pomocą i obroną w chwilach pokus i prób. Wspomożycielko wiernych, pamiętaj o mnie, Twym dziecku, które Twój Syn z krzyża powierzył Twej opiece. Matko Boża Gietrzwałdzka, bądź więc i moją Wspomożycielką w ziemskim pielgrzymowaniu.\nSpraw, abym przebył(a) ziemską pielgrzymkę jak najlepiej, a po śmierci mógł(a) wychwalać Cię na wieki. Amen.\nBądź pozdrowiona Matko Boża Gietrzwałdzka. Z największą miłością zwracają się do Ciebie Twoi czciciele, którzy słysząc dźwięk dzwonu wzywającego na „Anioł Pański”, wielbią Cię słowami zwiastującego Archanioła. Odtąd i ja pragnę należeć do grona tych, którzy Cię wielbią słowami Archanioła Gabriela.\nO Pani Najświętsza, Matko Boża Gietrzwałdzka otocz mnie swoją opieką do końca mego ziemskiego życia. Pragnę się oddać Tobie cały z duszą i ciałem. Broń mnie Matko Najświętsza od wszelkiego zła tutaj na ziemi, a w przyszłym życiu uchroń od wiecznego potępienia. Amen.\nBądź pozdrowiona Królowo dusz w czyśćcu cierpiących. Ostatnią część Nowenny ofiaruję Ci, Królowo za wszystkich wiernych zmarłych, za dusze moich krewnych, bliźnich i znajomych; za tych wszystkich, którzy w czyśćcu spłacają dług Boskiej Sprawiedliwości. Twojemu Orędownictwu, Królowo Najłaskawsza polecam wszystkie dusze zmarłych, które wymieniam w codziennej modlitwie, a szczególnie te, o których nikt już nie pamięta.\nMatko Najświętsza, przygarnij je do Swojego litościwego Serca i wprowadź je do światłości wiekuistej. Niech i one kiedyś w niebie sławią Twoją dobroć i litość; razem z Tobą i wszystkimi Świętymi zażywają wiecznego wesela, którego i ja, z Twoją pomocą pragnę być uczestnikiem przez zasługi Twojego Syna Jezusa Chrystusa. Amen.\n21. Litania do Matki Bożej Gietrzwałdzkiej\n22. Modlitwa o otrzymanie łaski za wstawiennictwem Sługi Bożej Siostry Stanisławy Barbary Samulowskiej\nWszechmogący i Miłosierny Boże, uwielbiam Cię za łaskę objawień Najświętszej Maryi Panny w Gietrzwałdzie, którą otrzymała Siostra Barbara Samulowska. Pokornie Cię błagam Dawco wszelkiego dobra, abyś za wstawiennictwem Twojej Służebnicy udzielił mi łaski, której szczególnie potrzebuję i pragnę…\nNajświętszy Boże, proszę Cię także o beatyfikację Siostry Stanisławy Barbary Samulowskiej. Niech świadectwo jej życia będzie dla współczesnych chrześcijan przykładem doskonałego naśladowania Jezusa Chrystusa i miłości bliźniego. Amen.\nPojednanie ludzi z Bogiem, Dumnie wspierane przez WordPress.


Dawid Kostempski zarejestrował komitet wyborczy. Teraz mogą usunąć go z PO - Polityka i Społeczeństwo\nAKC • 27 sierpnia 2019 - 11:16\nDawid Kostempski wystartuje jesienią w wyborach do Senatu (fot. PTWP)\nDawid Kostempski, były prezydent Świętochłowic, zamierza jesienią powalczyć o miejsce w Senacie. Państwowa Komisja Wyborcza zarejestrowała już jego komitet. To jego nazwa stała się kością niezgody, która może spowodować, że Kostempski zostanie usunięty z Platformy Obywatelskiej.\nPKW zarejestrowała komitet wyborczy Koalicja Obywatelska Dawida Kostempskiego, z którego były prezydent Świętochłowic chce powalczyć o miejsce w Senacie. Problem polega na tym, że "koalicja" Kostempskiego nijak się ma do partii o tej samej nazwie, która zrzesza m.in. PO. To prywatna "koalicja" byłego samorządowca.\nStartujący w pierwszego miejsca na katowickiej liście KO Borys Budka zapowiedział, że jeżeli sprawa się potwierdzi, Dawid Kostempski zostanie wyrzucony z PO. Tzw. pakt senacki zakłada bowiem, że opozycja w każdym okręgu wystawi tylko jednego kandydata przeciwko kandydatowi PiS. Tym kandydatem w okręgu obejmującym m.in. Świętochłowice, Chorzów, Rudę Śląską i Siemianowice jest Henryk Mercik.