Męczennicy : obrazy życia współczesnego, cz. 1. : Na wysokościach [Józef Ignacy Kraszewski] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00065 007011 19936793 na godz. na dobę w sumie\nCZĘŚĆ PIERWSZA NA WYSOKOŚCIACH\nTOM I W salonie księżny Eufrezji miano podawać herbatę. Był to wieczór czerwcowy, dosyć gorący – okna wychodzące na cienisty ogród stary stały pootwierane. Z dala przytłumiony słychać było gwar miasta; ale stare drzewa tak osłaniały pałacyk z tej strony, iż tylko z odgłosu można się było domyślać stolicy. Rozrosłe ich konary zielonym sklepieniem pokrywały trochę wilgotny i smutny ogródek, któremu mury, ze wszech stron go otaczające, kradły powietrze i słońce… Jak on, tak i pałacyk miał pozór dobrze zachowanej pamiątki, niezbyt już dla nowszych życia wymagań dogodnej. Wiek musiał co najmniej upłynąć, jak po raz ostatni mury tego gmachu ustroiły się i odmłodziły. Nosił on wybitny charakter końca XVIII wieku, w którym był przerobiony. Teraźniejsza właścicielka czy przez poszanowanie, czy dla fantazji jakiejś nic tu odmieniać i odnawiać nie chciała, choć złocenia były poczerniałe, białe malowania zbrukane, a stare obicia wyblakłe. Zdawało się jej może, iż nie przystało starej rodzinie walczyć o lepszą z młodym zbytkiem naszych czasów. Salon biały ze złotem, z malowanymi nadedrzwiami, ze zwierciadłami w ramach ozdobnych, ze swym adamaszkiem niegdyś amaramtowym, kilkunastu obrazami flamandzkiej i włoskiej szkoły, ze sprzętem staroświeckim, z mnóstwem fraszek, w których się dawniej kochano, a które dziś stały się osobliwościami kosztownymi – tak był w sobie cały i harmonijny, iż mimo śladów, jakie czas na nim zostawił, znawcy się nad nim unosili… Księżna Eufrezja, będąc zmuszona zamieszkać tu dla wychowania córki jedynaczki, gdy raz postanowiła utrzymać pałacyk, jakim był, starała się, aby nic w nim nie stanowiło dysonansu. Więcej może kosztowała ta fantazja pańska, niżby restauracja była wyniosła – lecz znajdowano to powszechnie bardzo dystyngowanym. Księżna matka, z domu hrabianka, pochodziła z rodziny, która swego czasu wsławiła się swą ekscentrycznością. Było to już we krwi jej i obyczaju… za młodu niezmiernie żywa, wrażliwa, namiętna, cierpiała z tego powodu wiele… Pozostało jej nawet teraz, blisko sześćdziesiątletniej – dosyć jeszcze imaginacji, życia, fantazji, aby się nie nudzić na starość. Szczęściem dla niej wszystkie wybryki, do jakich by ją mogła krew gorąca doprowadzić – stłumiło jedno uczucie, które nad innymi wzięło górę. Z drugiego małżeństwa, spóźnionego, miała córkę, do której się przywiązała ślepo, namiętnie, gorąco, tak że dla niej i nią tylko żyła… Przyczyniało się może do tego, iż księżniczka Jadwiga przyszła na świat tak wątła, tak biedna, iż z początku wątpiono o utrzymaniu jej przy życiu. Z nadzwyczajnymi staraniami i kosztem udało się dziecię to, bezsilne, trochę ułomne, wychować. Wożono ją do piasków nadmorskich, do powietrza odżywiającego, na słońce życiodawcze, na mleko karmiące po całym świecie i księżniczka Jadwiga nareszcie rozwinęła się, choć słabiutka, delikatna, wątła, bezkrwista, rozpieszczona, z jednym ramieniem nieco od drugiego wyższym – obiecując już, zdaniem doktorów, i wypięknieć, i sił nabrać, byleby się jej w ni – czym nie sprzeciwiano – bo najmniejszego nie znosiła podrażnienia, a mała nieprzyjemność oddziaływała zaraz na stan jej zdrowia i stawała się groźną w następstwy. Staraniem matki nieustannym było czuwać, ażeby uśmiech nie schodził z jej bladej twarzyczki, by miała wszystko, czego tylko zażądać mogła. Dziecię, tak na ręku noszone, osłaniane, chuchane, musiało uczuć się panią i mimo przywiązania do matki wyrosnąć na tyrana. Oczekiwano na herbatę… W salonie lampa z zieloną osłonką paliła się już na stoliku, chociaż przez okna wpadał jeszcze blask dnia schyłku, o ile go drzewa, osłaniające okna, dopuszczały. W fotelu siedziała księżna matka, na której, mimo bardzo starannego stroju i troskliwości o powierzchowność, mało znać było dawniej sławioną piękność. Pomarszczona i zżółkła twarz straciła rysy odznaczające ją i oczy tylko czarne i żywe, mówiące, nie postradały blasku. Usta ginęły w fałdach, a policzki chudość zeszpeciła. Małego wzrostu, prosto się trzymająca, ze zbyt młodymi do swej twarzy ruchami, księżna matka była ruiną, która się kazała burzliwej przeszłości domyśleć. Trudno jej było długo spokojnie w jednym miejscu usiedzieć, poruszała się ciągle, rzucała rękami, sobą, trzęsła głową… a oczy jej, biegając dokoła, wracały co chwila ku córce. Śledziła w niej najmniejsze wrażenia, usiłując odgadnąć, co je spowodowało, i nieustanne rzucając pytania. Księżniczka Jadwiga siedziała na kanapie wsparta na rączce białej, trochę długiej, chudawej, nieładnej lecz wypieszczonej jak ona… Nie była piękną, ale właśnie znajdowała się w tej często prędko przemijającej życia chwilce, gdy młodość opromienia i wdziękiem swym złoci nawet to, co pięknym być nie może. Twarzyczka blada, żółtawa, przezroczystej cery, trochę zanadto przedłużona, z czołem zbyt wysokim, z noskiem kształtnym – wydawała się starszą, niż miała prawo. Usta szerokie, zaciśnięte, odznaczał wyraz energiczny, samowolny, despotyczny niemal. Oczy w pięknej oprawie, ciemne, nie oznaczonej barwy, patrzyły razem śmiało jakoś i smętnie. Kształty postaci nie wypełniły się jeszcze, bo może się nigdy zaokrąglić nie miały, lecz okrywała je skóra delikatna, a maleńkiej ułomności, dzięki sukienkom i różnym środkom dopełniającym, wcale widać nie było. Średniego wzrostu, słuszniejsza od matki księżniczka Jadwiga miała wiele dystynkcji w ruchach i, choć niepiękna, czyniła wrażenie oryginalnym twarzy wyrazem. Młodziuchna, zdawała się niemal starą, tak siebie była pewna i odważnie w świat i na ludzi spoglądała… Własne upodobanie i troskliwość matki czyniły ją elegantką, a strój powszedni i domowy był tak wykwintny, iż dla jej wieku zdawał się niestosownym. I on czynił ją starszą, niż była. Księżniczka nie miała lat dwudziestu. Ubranie domowe było jedwabne, obszywane koronkami, przystrojone do zbytku, na szyi łańcuszek i medalion, na chudych rękach bransolety, na palcach dużo rozmaitych pierścieni, wreszcie utrefienie włosów dosyć ubogo rosnących – mogło na pierwszy rzut oka omylić i kazać się domyślać młodej mężatki. Śmiałość też i swoboda, których obecność matki nie hamowała, przyczyniały się do złudzenia. Oprócz dwóch pań, z których rzeczywiście nie wiedzieć którą było nazywać gospodynią – mężczyzna w wieku znajdował się w salonie i młodzieniec, którego zaraz zaprezentujemy. Starszy, książę Marcin, zupełnie siwy, trochę łysy, miał fizjognomię przyjemną i łagodną, nic nie znaczącą; oczy piwne niewielkie, usta wygięte stereotypowym uśmiechem, wąsik mały na zwierzchniej wardze, który był przeznaczony, aby twarzy dodać energii i powagi, bo na tych jej zbywało, ubrany mimo wieku starannie, czysto, nie bez smaku, figurką swą i całą osóbką miłe czynił wrażenie. Z tytułem, czy bez niego, każdy w nim czuł jedną z tych istot biernych, które w wielki rachunek życia społecznego nie wchodzą, nie dobijają się stanowisk i zaspokajają tym, co im Bóg dał, kupując powolnością dla wszystkich nad wszystko im miły spokój. Był to jakiś stryj księżniczki, wybrany dla tych swych ujemnych przymiotów na opiekuna przez księżnę Eufrezję, ażeby jak najmniej jej zawadzał. Pierwszy to raz ktoś księcia Marcina brał tak na serio i podnosił go do godności, o którą się nigdy nie dobijał. Dziwił się wyborowi kuzynki, lecz odrzucić go nie mógł, a obowiązki swe spełniał z takim zaparciem się własnych przekonań, iż księżna matka odchwalić się go nie mogła. Książę Marcin nie był może umysłowo tak upośledzony, jak się wydawał, lecz po żwawo spędzonej młodości i różnych przejściach doszedł do tej zasady, że z ludźmi o nic się spierać nie warto, najwygodniej jest potakiwać, uśmiechać się i żadnej nigdy walki nie rozpoczynać. Książę Marcin też milczał najczęściej, miał dar słuchania wielki, słuchał inteligentnie i potakiwał w miejscu, trafnie, z rozmaitymi stopniowaniami, co gadułów uszczęśliwiało. Nazywano go skąpym, w istocie był oszczędny, a próżności miał tak mało, że nigdy dla niej grosza nie poświęcał. W chwili, gdy go w salonie znajdujemy oczekującego z innymi na herbatę – siedział z twarzą zwróconą do starej księżny z atencją wielką i obrachowanym kierunkiem oczu, które z największą łatwością mogły się przenieść ku księżniczce Jadwidze. Czwartym i ostatnim w salonie był młodzieniec tak piękny, że gdyby nawet oblicze jego nie miało na sobie dobitnie wyciśniętego piętna inteligencji rozwiniętej szczęśliwie – musiałby zwrócić oczy na siebie. Słuszny, brunet, zbudowany jak posąg Apollina, kształtny, z wyrazem wielkiej, arystokratycznej dystynkcji – nie miał skazy, nie miał jednego rysu dysharmonijnego. Natura, tworząc nawet takie arcydzieła bardzo często, przez ironię jakąś czymś oznacza ułomność ludzką. Niekiedy jest to plamka zaledwie dostrzeżona, a jednak wielkiego znaczenia. W siedzącym skromnie na trochę w cień odsuniętym krzesełku młodzieńcu najbystrzejsze oko nie mogłoby było dostrzec nic, co by od niego zrażało i rozczarowywało. Do tej piękności fizycznej, nadzwyczajnej, uderzającej, którą podnosiło to, że właściciel nie zdawał się do niej przywiązywać wagi – dodać potrzeba ten promyk na czole, ten ogień w oczach, który piękności dodaje blasku i wdzięku. Chłopak ubrany był bardzo skromnie, czysto, z angielską prostotą, lecz smakownie. Suknie miał czarne, bieliznę niepokalanej świeżości i najmniejszej błyskotki na sobie. Z miejsca, jakie zajmował opodal nieco od trzech osób składających kółko zawarte, wnosić było można, iż do niego właściwie nie należał i zajmował tu podrzędne jakieś stanowisko… Pomimo oznajmionej herbaty na jednej ręce miał już włożoną rękawiczkę i trzymał kapelusz, jakby się gotował do wyjścia. Nikt na niego nie patrzał, ani wyzywał do rozmowy, która się toczyła tak swobodnie, jak gdyby go tu nie było. Księżna matka opowiadała coś kuzynowi, księżniczka Jadwiga pogrążona była w jakimś dumaniu, przerywanym niekiedy dodatkami, które dorzucała do powieści matki; książę Marcin cały był zatopiony w słuchaniu, uśmiechał się i poruszał, dowodząc, że pilno zwraca uwagę i nadzwyczaj się bawi tym, czym go częstowano. Jedna tylko księżniczka Jadwiga kiedy niekiedy nieznacznie oczkami biegała w stronę młodzieńca, zatrzymywała na nim wzrok znacząco i jakby sama na siebie gniewna, odwracała go szybko, by po chwilce znowu spojrzeć na milczącego gościa. Czy oczy i wejrzenia ich się spotykały, trudno było odgadnąć – księżniczka wyraźnie strzegła się, by nie być wyśledzoną i pochwyconą na uczynku. Młodzieniec niekiedy drgał, spuszczał źrenice na kapelusz, podnosił je, toczył oczyma po salonie, zdawał się pomieszany i wprędce odzyskiwał panowanie nad sobą. Gra ta trwała dosyć długo, gdy wreszcie podniósł się z krzesła i zdawał chcieć pożegnać. W tej chwili księżniczka, postrzegłszy ten ruch, zwróciła się śmiało i potrząsłszy główką, odezwała się półgłosem. – Siedź pan! Posłuszny gość, zarumieniwszy się nieco, usiadł – a księżna, która dosłyszała rozkaz wydany przez córkę, miała sobie za obowiązek urzędownie go potwierdzić i prędko dodała tonem suchym, prawie niegrzecznym: – Zostań pan na herbatę. Na epizod ten, podrzędnego znaczenia, książę Marcin nie zwrócił uwagi. Księżniczka, jakby chciała wystąpienie swe zagładzić, już ani patrzała na młodzieńca. Wtem drzwi się otwarły do saloniku bocznego, w którym podano herbatę, kamerdyner wszedł, a księżna matka podała z krygiem pociesznym rękę kuzynowi. Księżniczka wstała powoli, ociągając się, niechętnie z kanapy, spojrzała na suknię, poprawiła coś koło niej, rzuciła okiem na powstającego też gościa i poszła za matką przodem, nie podając mu ręki. O parę kroków dopiero za nią stanął zaproszony, trzymając się umyślnie z dala. Księżniczka szła tak wolno, że matka jej miała czas zasiąść do stolika, gdy ona i idący za nią jeszcze się znajdowali w pierwszym salonie. Parę razy obróciła się panna ku gościowi w milczeniu, wlepiając w niego oczy z wy – razem takim, z taką uporczywością, jakich przy matce nie miały. Ten wzrok pociągający zamiast go ośmielać zdawał się przestraszać, co widząc księżniczka zatrzymała się i wciąż patrząc w oczy, rzekła głosem pełnym znaczenia: – Proszę koniecznie jutro o ten tom Mickiewicza – bardzo proszę. Skłonił się powołany… – Pan mnie masz trochę za dziecko i robisz wybór, którego ja nie lubię. Uśmiechnęła się dziwnie i szepnęła: – Ja wszystko czytam… wszystko… nawet czego bym nie powinna może … nie cierpię tajemnic – chcę znać życie!! Przyłożyła rękę do ust, uśmiechnęła się smutnie, lecz spostrzegłszy, że matka od stolika herbacianego niespokojne ku niej rzucała wejrzenia, dała znak głową młodzieńcowi i poszła do herbaty. Tu ona miejsce swe zajęła przy matce, gdy bardzo zmieszany gość jak najskromniejsze sobie wybrał przy końcu stołu. Matka popatrzała na niego, na córkę i dalej prowadziła rozmowę z kuzynem, do której wesoło i śmiało przyłączyła się księżniczka Jadwiga. Przy herbacie gość ów, którego tu zwano panem Celestynem, zachował się milcząco i jak przystało komuś, który jest zaledwie przypuszczony do – wyższego towarzystwa. Nikt go nie zagadnął, tylko oczy księżniczki Jadwigi ciągle prześladowały, a że siedziała naprzeciw, choć dalej trochę, łatwo jej było, nie postrzeżonej przez matkę, prowadzić dalej tę niemą rozmowę. Trwało to dosyć długo, aż wreszcie książę Marcin żegnać się począł, a pan Celestyn wstał także i poszedł za jego przykładem. Księżniczka zmrużonymi oczyma bardzo znacząco pożegnała go i dała znak głową. Gdy matka i córka pozostały same, milczenie zapanowało w salonie, troskliwy wzrok księżny ciągle śledził wyraz twarzy córki, siedzącej w zamyśleniu chmurnym. Widocznym było, że księżna coś powiedzieć chciała, a wstrzymywała się i nie śmiała począć. – Cóż ci dziś jest, Jadziu droga? – odezwała się wreszcie, przykładając jej rękę do czoła… Czoło to namarszczyło się groźno… Dziecko wiedziało, że najlepszym sposobem oswobodzenia się od pytań natrętnych matki było okazać się cierpiącą i nadąsaną. – Ale cóż ma być? – odpowiedziała kwaśno. – Nic mi nie jest… – Zmęczona jesteś – dodała, wzdychając, księżna i poruszając się niespokojnie. – Ty wiesz, moje najdroższe, jedyne dziecię, jak ja cię kocham i że nieba bym ci przychyliła… jestem ci posłuszną, wszystkim twym kochanym fantazyjkom dogadzam… ale ty bo… słabowita… delikatna… nadużywasz sił swoich… Te twoje lekcje i lekcje bez końca, to nienasycone nauki pragnienie… Trzeba w nim mieć miarę, jak ja się boję o zdrowie… Zadumana Jadwinia potrząsała głową. – Właśnie te jedne lekcje i tę naukę jedną lubię – odezwała się. – Pozbawiona ich, umarłabym z nudów. Nie chcę być lalką, taką jak inne moje rówieśnice… Księżna pocałowała ją w czoło i zawołała: – A, jaka główka gorąca! Nie było na to odpowiedzi; córka ani oddała pocałowania, ani zmieniła postawy, siedziała smutna z wyrazem zadumy… Matka żywo poczęła się przechadzać po saloniku, coraz to spoglądając na nią. Trwało milczenie. – Mnie się zdaje – szepnęła po chwili księżna, stając przed córką – że ten nieznośny Celestyn tobie swymi lekcjami głowę przewraca… Doprawdy! Ja bym się go pozbyć chciała… Spojrzenie na córkę wywołało z ust księżny okrzyk rozpaczliwy… Jadzia zbladła, zmieniła się nagle, a niepiękna twarz jej tak się straszliwie wykrzywiła, takie oburzenie odmalowało się na niej, że księżna, przerażona, objęła ją rękami, przytuliła do piersi i cała drżąca poczęła pieścić jak małą dziecinę… Na pannie Jadwidze to małe sprzeciwienie się matki uczyniło takie wrażenie, iż natychmiast potrzeba było wody, kropel jakichś i nierychło wyraz twarzy powrócił do zwykłego stanu. Księżna więcej niż się godziło zaniepokojona tym była… Oczy jej błyskały, usta się wykrzywiały, czoło pomarszczyło. – Ale, Jadziu najdroższa – szepnęła nieśmiało – z tobą nie można doprawdy pomówić nawet… a ja, ja bym tak chciała, tak potrzebowała… Księżniczka, jakby nagle męstwo i siła w nią nadzwyczajna wstąpiła, wyprostowała się dumnie i odezwała się głosem podniesionym: – Niechże mama mówi – proszę, bardzo proszę – bo i ja potrzebuję też tej rozmowy. Spojrzały na siebie, księżna ją chciała pocałować, córka z lekka odtrąciła ją, powtarzając: – Więc mówmy, mówmy! Chwili namysłu potrzebowała matka, nim drżącym głosem się odezwała: – Jeżeli cię to ma drażnić… – Ja już jestem podrażniona. – Czym? Jadwiga milczała, zacisnąwszy usta. – Czym? Nie było odpowiedzi. – Moja najdroższa – moja najsłodsza, jedyna ty moja – poczęła księżna, ręce załamując. – Nie gniewaj się, nie irytuj, błagam cię. Cóżem ja powiedziała tak strasznego? Poskarżyłam się na tego… Celestyna – nie bierz mi za złe, jestem matką… lękam się go… ty… – Cóż! ja? co? – głośno przerwała księżniczka. – Wiesz – nieśmiało, zniżając głos, szepnęła matka – mogłabym cię posądzić doprawdy o rzecz poczwarną… Cóż cię ten jakiś pan Celestyn tak obchodzi? – Ja tego jakiegoś pana Celestyna lubię – lubię – odparło dziewczę zuchwale – tak! i z tym się nie kryję. Księżna oczy sobie zakryła… – Jadziu moja! Zamilkły obie; oczy córki rzucały ogniem i płomieniami na matkę, wyzywająco. – Tak jest – lubię go – dodała – nawet bardzo… – I dajesz mu to poznać! – Nie wiem – sucho odrzekła córka. – Dziecinna fantazja! – poczęła księżna. – Nie, to fantazją nie jest – zaprzeczyła Jadzia, patrząc śmiało… Księżnie na twarz występowały na przemiany kolory i bladość trupia, usiłowała się poskromić, uspokoić, nie mogła… – Chodźmy – rzekła zrywając rozmowę – chodźmy do twojego pokoju… Spocznij… Księżniczka potrząsnęła głową. – Kończmy – odezwała się – cośmy poczęły. Ja mamie muszę powiedzieć otwarcie, że jeśli jakimkolwiek sposobem pan Celestyn zostanie oddalony – ja – umrę. Ostatnie słowo do pół tylko wyrzeczone matka z krzykiem pocałunkiem zamknęła. Łzy się jej puściły z oczu… Pomimo całego przywiązania do ubóstwianego dziecka – księżna, usłyszawszy to wyznanie, nadto była przelękłą, aby się mogła powstrzymać. – Jadziu, na miłość Bożą! przecież wiesz, kto on jest, a kto ty! Przepaść was dzieli! To szaleństwo… Księżniczka, usłyszawszy to, wstała nagle z krzesła i nie odpowiadając już na nic, krokiem chwiejnym poczęła iść do pierwszego salonu. Matka wzięła ją niemal przemocą pod rękę i podtrzymując szła razem… Nie mówiły już do siebie, ale na twarzy księżny Eufrezji tak rozpaczliwy wyraz się wypiętnował, tak drżała, iż można było równie się o nią jak o córkę obawiać. Scena ta nie musiała być ani niezwykłą, ani pierwszą – bo w pogotowiu gdzieś stojąca średnich lat kobieta nadbiegła cichymi krokami i wyręczając księżnę, poprowadziła, coś szepcząc, pannę Jadwigę do jej pokoju. Matka wlokła się za nimi jak nieprzytomna. Była tak zamyślona, że na zadane pytanie jej przez kamerdynera, po dwakroć powtórzone, odpowiedzi nie dała. W salonie, zatrzymawszy się nieco, księżna kazała sobie podać co potrzeba do pisania, ręką niepewną nakreśliła wyrazów parę i oddała służącemu. Gdy potem pośpieszyła do pokoju córki, znalazła go zamkniętym, a u progu stojąca służba oznajmiła, że panienkę zaraz do łóżka trzeba było zanieść – i zdawało się, że usnąć miała. Wyszedłszy z pałacyku, pan Celestyn, gdy za bramę się dostał i znalazł w ulicy, stał długo, zbierając myśli, jakby nie wiedział, co począć. Co kilka postąpił kroków, zatrzymał się i dumał znowu. Widocznie nierad był z siebie, znać to było z ruchów wszystkich… Przechodnie potrącali go, nie zważał… Wreszcie szybko idący naprzeciw mężczyzna, otarłszy się prawie o niego, już miał pominąć, gdy rozpoznawszy o mroku Celestyna, pochwycił go za rękę. – Dobry wieczór! a! to ty! Celestyn, jakby się dopiero obudził, szepnął: – Dobry wieczór. – Idziesz dokąd? Dawnośmy się nie widzieli – począł głos wesoły. – Czy powracasz na Pragę do ojca, czy nocujesz w mieście? Pytającego uderzyło milczenie posępne pana Celestyna. Wziął go pod rękę. – Co ci jest? Znajduję cię w jakimś niezwyczajnym usposobieniu? – W istocie – przebąknął zapytany – a nigdy może pożądańszym mi nie było spotkanie z tobą. Jesteśmy przyjaciółmi od szkolnej ławy i nie nazwiskiem tylko… Tu przerwał i odetchnął mocno. – Tak – dodał – znajduję się w położeniu dziwnym. Wiele sobie na świecie dotąd jakoś radzić umiałem… a dziś, doprawdy, czuję potrzebę poradzenia się… Chciałbym, ażeby inne, zimniejsze niż moje oczy w to wejrzały, co się ze mną dzieje. Przyjaciel słuchał z wielką uwagą. – Ty – rzekł – ty byś potrzebował czyjejś rady? Celestyn za całą odpowiedź ścisnął go za rękę. – Chodźmy – odezwał się – siądźmy gdzie… Wstąpmy… Po krótkiej naradzie obaj wstąpili do pierwszej lepszej cukierni, która już była pustą. W pierwszym pokoju stary jegomość szklankę dopijał, w drugim było ciemno, przeszli do niego, wołając o światło. Spotkany w ulicy przyjaciel, jakby się przy nim. okazało, był tegoż wieku, co Celestyn, zdrowy i silny mężczyzna, twarzy pospolitej, lecz ożywionej wejrzeniem rozumnym. Czoło prawie niskie, szerokie było i niezwykłej budowy. Wyraz fizjognomii wskazywał chłodnego i praktycznego człowieka. Siedli, kazawszy dać limonadę. Ale Celestyn, który na tę radę powołał, zadumawszy się, długo nie mógł przyjść do słowa… Pan Michał wpatrywał się w niego uważnie i czekał. – Tak – rzekł nareszcie głosem przytłumionym Celestyn – jest to położenie osobliwsze i tylko takiemu, jak ty, wypróbowanemu druhowi zwierzyć się mogę z niego. Ojcu nawet mówić o tym nie śmiem… – Cóż to jest? Celestyn ręką potarł czoło i począł:. – Wiesz, że mi nastręczono, narzucono dawanie lekcji historii, języków, literatury, nie wiem tam czego, u księżny Eufrezji… Wcale mi to nie było na rękę, bo nie lubię dawać lekcji panienkom, tym bardziej rozpieszczonej księżniczce… Musiałem jednak przyjąć wezwanie. – Westchnął. – Doznałem przyjemnego bardzo zawodu – ciągnął dalej Celestyn – zbliżywszy się do mej uczennicy. Wydała mi się nieładną, obejście się jej ze mną było w początku dosyć niegrzeczne nawet – ale płaciła za to wcale niepospolita inteligencja, głowa otwarta, pojętność i pamięć nadzwyczajna. Słowem, zdumiewać się jej musiałem. – Cóż dalej? – podchwycił Michał. – Lekcje te przeszło rok trwają – dodał Celestyn smutnie – i doprowadziły mnie do tego szaleństwa, żem się prawie pokochał w mojej uczennicy. Ale to by niczym jeszcze było – rzekł głosem drżącym – głupią miłość moją schowałbym tam, gdzie by jej ludzkie nie dojrzało oko… gorzej jest, to rozpieszczone, biedne dziecię… ja nie wiem, jak ci powiedzieć. Weźmiesz mnie za samochwalca… ona… ona – mam tego dowody… ona… – Kocha się w tobie!! – podchwycił, śmiejąc się, Michał. – Ale to było do przewidywania! Bez pochlebstwa, nie ma kobiety, która by się w tobie w końcu nie musiała zakochać. Jesteś przeklęcie piękny. – Dajże mi pokój! – zawołał Celestyn. – Jest to sobie fantazja dziecinna młodego dziewczęcia – ale w końcu to upaja… Bądź co bądź – stanowisko, imię, zwyczaje wykwintne – wszystko to ma urok, uderza, chwyta za serce… Niepiękną wydaje mi się dziś – czasem dziwnie zachwycającą! Oczy i serce znałogowały się do niej… Co mam począć? co począć? Pochwycił się za głowę pan Celestyn, a przyjaciel patrzał na niego z politowaniem. – Nie brać dzieciństw na serio! – zawołał po chwili. – Jeżeli się czujesz słabym – co u licha, uciekaj! Zdradzić położonego w tobie zaufania nie zechcesz… Miłość ta czy fantazja, jak sam wiesz, do niczego nie prowadzi. Ty jesteś chudym pachołkiem, a ona księżniczką. To by jeszcze było niczym – ale tyś szlachetka sobie – a ona należy do tych rodzin, które mezaliansu nie dopuszczają… Sam wiesz, że z tego nic być nie może. Kochasz czy nie, 'kocha się ona w tobie czy ma fantazję tylko – trzeba z drogi zejść i to co najrychlej!… Sumienie i rozum tak każą… Pan Michał, dopijając limonadę, dokończył rezolutnie: – Wiesz, że się dziwuję, iż mogłeś potrzebować rady czyjejkolwiek i wątpić o tym, co masz czynić? Celestyn westchnął i mały uśmieszek przebiegł po jego ustach. – Źle się wyraziłem – rzekł – właściwie nie rady potrzebuję, ale pociechy… Michał, realista chłodny, odparł trochę ironicznie: – Na miłosne cierpienia pociechy nie ma! A doprawdy nie pojmuję, jak… mogłeś się w twej uczennicy tak rozkochać! – Jak? – podchwycił Celestyn – tego ja ci sam wytłumaczyć nie potrafię. Widziałeś ją pewno nieraz, wszyscy mówią, że nie jest wcale piękna, a dla mnie ma urok i wdzięk niewysłowiony… W pierwszych tygodniach, gdy do dawania lekcji zastałem wezwany, były mi one nad wyraz przykre. W kątku pokoju z robótką siedziała nieodstępna stara panna, stara sługa domu, panna Klara. Nie przeszkadzało to księżniczce najswobodniej sobie postępować ze mną. Nie życzyła sobie, abym się z nią obchodził jak z dzieckiem, i zapowiedziała mi z góry, że tylko wyjaśnienia pewnych kwestii i skazówek wymagać będzie ode mnie. Wysypała zaraz cały w. istocie zdumiewający zasób wiadomości, ogromnym czytaniem nagromadzony, i odkryła mi niepospolity umysł i zdolności, ale zarazem uparte przekonania pewne, od których odstępować nie chciała… Kilka tygodni trwały nużące spory o najrozmaitsze kwestie… Byłem zupełnie zimny i trzymałem się w mej roli nauczyciela, profesora. Nie wiem, czy ten chłód i obojętność moja, czy istotnie jakaś budząca się sympatia w tym sercu, nie cierpiącym żadnych kajdan i niewoli… wkrótce zmieniły ją zupełnie. Sprzeczała się ze mną zawsze, ale wśród tych rozpraw niekiedy zamyślona, wsparta na ręku, wlepiała we mnie oczy tak dziwnie mówiące, wtrącała takie pytania więcej życia niż literatury tyczące się, żem się mieszać poczynał. Przedsięwziąłem unikać wejrzeń, nie rozumieć aluzji – i znowu wejść w ściśle oznaczone szranki nauczycielskie. Naówczas zaczynała się niecierpliwić, dąsać, przerywała lekcje, odsyłała mnie precz kapryśnie, powoływała ze wschodów. Byłem nad wyraz tym znużony. Lecz razem, przyznać to muszę, ta istota tak młoda, tak pojętna, sięgająca myślami tak daleko i wysoko, zdająca się pragnąć jakiejś duszy bratniej, współczucia… zaczynała we mnie wywoływać politowanie, sympatię, niepokój jakiś. Nie unikałem już wejrzeń, nie mierzyłem tak troskliwie słów moich. Księżniczka, którą przytomność panny Klary niecierpliwiła, wymogła na matce, ażeby ona siedziała w drugim pokoju, którego drzwi zostawiano otworem. Stało się według jej woli. Lekcje literatury, czytanie i komentowanie poetów szło dalej, ale się odbywało w sposób najfantastyczniejszy. Księżniczka sama wybierała przedmiot i z powodu jego rozpoczynała rozprawy częstokroć dla mnie tak drażliwe i niezupełnie właściwe, żem nie wiedział, co począć z sobą. Widząc mnie zakłopotanym, śmiała się i powtarzała ciągle: – Ale ja nie jestem dziecko! Z rozmów łatwo mi było odgadnąć, że czytała bez kontroli, co tylko chciała, co jej wpadło w ręce, z tą ciekawością chorobliwą temperamentów pewnych, które granicy żadnej znać nie chcą. Obejście się ze mną było najdziwaczniejsze. Niekiedy czułe do zbytku, poufałe, to dumne i chłodne. Sam na sam była zupełnie inną, przy matce bardzo ostrożną, jak gdyby się lękała, ażeby jej nie odebrano zabawki. Tak przeżyłem rok w mękach, mój Michale, ale niekiedy i w marzeniach idealnych. Księżniczka pod pozorem zadań stylowych dawała mi opracowania, w których odzywały się uczucia, malowało położenie, znajdowały aluzje najwyraźniejsze do nas obojga. Dawała mi je, wymagając krytyk, uwag, odpowiedzi… A przebieg tej choroby – bo inaczej uczucia mego nazwać nie mogę – opisać się nie daje. Znasz mnie nadto, ażebyś mógł posądzić, żem wyszedł choć na chwilę z mej roli biernej. Nie zapomniałem się – to pewna; nie powiedziałem słowa, nie posunąłem się ani na pół (kroku poza granicę mych obowiązków. ale gdy się kocha… miłość tajona i tłumiona zdradza się oczyma, milczeniem, jednym niczym… Pan Michał słuchając tych zeznań więcej okazywał zniecierpliwienia, niż zajęcia , nimi. W końcu przystąpił do Celestyna, ręce mu położył na ramionach, wstrząsnął nim i zawołał: – Dość tych ślamazarnych marzeń! Potrzeba być mężczyzną i uczciwym człowiekiem. Co byś powiedział o młodym nauczycielu przyjętym do zacnego domu, który by korzystał ze zbliżenia się do niewinnego, a rozpieszczonego dziecięcia i chciał mu zawrócić głowę? – Potępiłbym go – odparł wstając Celestyn – nie wątpisz o tym. – No – a zatem nie pozostaje ci nic nad uwolnienie się od lekcji – rzekł Michał – i to co najprędzej. Ty weź się do pracy i staraj się o marzeniu zapomnieć… Celestyn, smutny i milczący, poczynał się już wybierać z powrotem do domu, widząc przyjaciela prawie nadąsanym. Na stole przy kapeluszu jego leżał tom poezji Mickiewicza, który właśnie księżniczka mu oddała. Michał machinalnie wziął go w rękę, a w tej chwili kartka z niego wypadła. Celestyn zarumienił się mocno; spojrzeli na siebie. Podniósł ją drżący i nie mógł się wstrzymać mimo przytomności przyjaciela, by na nią nie rzucić okiem. Poznał od razu znany mu już charakter księżniczki Jadwigi, pismo jakby pośpiesznie, wielkimi głoskami, szeroko na papier rzucone. Był to urywek jakiś bez podpisu, bez końca, myśl niby od niechcenia zanotowana. Miłość jest niezwyciężoną, jeśli jest prawdziwą i wielką – czyni cuda… Nie ma dla niej niepodobieństwa… nie ma przepaści, której by albo skrzydłami lub pełznąc nie przebyła… Tak – choćby pełzać przyszło i to jej nie zastraszy… Miłość potężna jest jak śmierć… Ludzie, imiona, względy wszelkie nikną w jej oczach. Dla dwojga kochających się nie ma świata poza nimi, nie ma prawa, oprócz ich uczucia… Lecz czy mężczyzna kiedy kochać tak może? Nie, potrzeba, ażeby miłość kobiety oblała go płomieniem i ogień swój mu wszczepiła. Z posągu tego musi ona stworzyć nową istotę – taką, jaką marzyła… W końcu stało po dwakroć coraz większymi głoskami: Miłość wszystko może! Jest niezwyciężoną… Gdy Celestyn czytał, Michał, mający wzrok dobry, choć stał trochę dalej, rzucił oczyma na kartkę i burząc się, niespokojny, chmurny, przebiegł ją także oczyma. – Czy to pierwsza podobna włożona do książki podpałka? – spytał ironicznie. Celestyn prędko schował ją do kieszeni i nie odpowiedział nic. Wyszli z cukierni, a że pierwszy z nich miał się dostać na Pragę, drugi szedł do miasta, musieli się rozejść. Michał ucałował przyjaciela z wielkim uczuciem. – Kochany mój – rzekł poważnie – żal mi cię niewymownie, wpadłeś w niepotrzebną, przykrą, niesmaczną kabałę. Co najrychlej ratuj się heroiczną rejteradą. Innego sposobu nie ma… Celestyn poszedł zamyślony. Około mostu znalazł jeden z tych lichych wózków, które zwykle Żydkom służą do wycieczek na Pragę, i znajomy woźnica podjął się go odwieźć do rodziców, których dworek stał dosyć daleko na małej uliczce przedmieścia. Dworek pana Joachima Kormanowskiego, kto by starego właściciela nie znał, starczył sam, by się w nim domyśleć było można ubogiego, ale o dobro swe pieczołowitego człowieka. Była to posiadłość niewielka, nie imponująca – kawał spory ogrodu i drewniany dom porządny z przynależytościami – ale miło było spojrzeć na to, tak czysto, starannie wszystko było utrzymane, tak… wypielęgnowane. Pewno nie przez próżną chętkę pochwalenia się tym czuwano nad małą posiadłością, gdyż domostwo stało z boku, w uliczce bez nazwiska, kędy rzadko kto przechodził. Pan Joachim Kormanowski, człek nietutejszy, od lat kilkunastu przesiedlił się był z Ukrainy, gdzie wielkimi dobrami możnej rodziny zawiadował i rządził lat wiele. Majętności te nagle stracili książęta, a stary ich sługa musiał przejść w świat szukać sobie nowej siedziby i chleba. Chociaż milionami rozporządzał przez czas długi, Kormanowski, gdy przyszło wyrzec się miejsca, które zajmował, zaledwie obliczywszy się, tyle znalazł zapasu, aby móc wyżyć bardzo skromnie i wychować dzieci. Ale był to purytanin, jak go zwali przyjaciele i znajomi, mąż charakteru niezłomnego, odwagi wielkiej, spokoju ducha niezachwianego. Szło mu głównie o danie synowi i córce jak najlepszego wychowania. Wedle jego zasad była to spuścizna, którą każdy ojciec powinien się był starać dzieciom zostawić, niezbyt się troszcząc o majątek dla nich… Pan Joachim dla syna i córki z Ukrainy, mimo odległości, kosztów, nieznajomości miejsca, przeniósł się odważnie do Warszawy. Tu rozrachowawszy, iż życie najtaniej mu kosztować będzie, gdy kupi grunt i dworek w pobliżu miasta – wybrał sobie grunt na Pradze. Nie było to zbyt dogodnym, ale tańszym niż gdzie indziej w owych czasach. On i żona jego, pani Monika, która w męża wierzyła jak w wyrocznię – osiedli na dość opustoszonej realności i – Bóg ich pracy poszczęścił. Dzieci dorosły, wychowały się, ogródek bardzo troskliwie pielęgnowany przynosił jakiś dochód, życie oszczędne i obrachowane dozwalało bez trwogi patrzeć w przyszłość. Pan Joachim, chociaż nierad był nikogo prosić o pomoc, ani się kłaniać nikomu, choć utrzymywał, że człowiek sam powinien był starczyć sobie, a drugim pomagać, od nikogo nic nie żądając – ż dawnych swych stosunków ukraińskich pozostał w pamięci wielu znakomitych rodzin, które z jego książęty były w pokrewieństwie i przyjaźni.. Znano go jako człowieka nieposzlakowanej, aż do przesady posuniętej uczciwości, wiele więc osób zgłaszało się do niego to po radę, to dla zobaczenia go, a nawet z ofiarami przyjacielskimi; wielu go kusiło do objęcia zarządu dóbr, ale pan Joachim czuł się starym, ciężkim i grzecznie odmawiał. Chciał czuwać nad dziećmi. Bądź co bądź te stosunki w świecie niezupełnie mu były bezużyteczne. Miło było spojrzeć na tego człowieka, który dochodził już lat siedemdziesięciu, ale tak był rzeźwy, zdrów, chodził tak wyprostowany, siły miał tyle, że niejeden cherlawy młodzik mu nie sprostał. Życie pracowite, surowe, czynne zahartowało go potężnie. Pan Joachim krótko niegdyś służył wojskowo, chociaż o tym nie mówił nigdy prawie. Z tych lat nominacjatu militarnego, dawno ubiegłych, zapomnianych, zostało mu coś wyjątkowego w postawie, powaga jakaś i trochę może sztywności. Piękny to był typ starego szlachcica, bo Kormanowscy Junoszowie byli dawną szlachtą, a choć pan Joachim się tym nie chwalił, nie zaprzeczał też, że miał i kasztelanów w rodzinie. Ruszał jednak ramionami pogardliwie, gdy o tym wspominano. Ubogim chłopakiem, rzuciwszy służbę wojskową, jak bardzo wielu innych dostał się na Ukrainę, szukając szczęścia w tym kraju płynącym mlekiem i miodem. Zdaje się, że po krótkiej próbie życia wojskowego jako oficjalista pomieścił się w dobrach książęcych. Stopniami idąc, bardzo rychło oceniony, doszedł do zawiadywania kasy, kontroli, wreszcie do pełnomocnictwa i zarządu dobrami. W tej funkcji dotrwał on aż do katastrofy, która i książąt, i jego z długo zajmowanej rezydencji precz wyrzuciła. Wdzięczna rodzina pańska byłaby pewnie staremu, zacnemu człowiekowi wynagrodziła poświęcenie jego dla siebie – ale ona sama została rozproszona, straciła wszystko nie przez swą winę. Cios ten, który i ukochanych mu ludzi, i jego samego dotknął, zniósł pan Joachim ze stoicyzmem chrześcijanina, którego w nim nic zachwiać nie mogło. Z twarzy jego poznać nie było można, że ten piorun weń uderzył. Zdał majętności, zebrał szczupłe swe mienie i z męstwem a wiarą w siłę własną pociągnął do Warszawy. On i żona zarówno, nie myśląc o sobie – chcieli dzieci przygotować do życia – dla nich gotowi byli wszystko poświęcić. Syn Celestyn, o parę lat starszy od córki Leokadii, od młodu okazywał zdolności wielkie. Skończył szkoły bardzo świetnie, uniwersytet ze wszystkimi honorami, jakimi on mógł obdarzyć. Niezupełnie jednak w myśl ojca poszedł pan Celestyn. Stary rad był go widzieć prawnikiem, a bodaj lekarzem, ale człowiekiem, któremu by nauka dawała chleb łatwy i sposób do życia zapewniony. Tymczasem okazało się, że Celestyn nie miał ani powołania, ani ochoty do nauk prawnych i przyrodzonych.. Zajmowała go literatura, języki, słowem, właśnie te przedmioty, których praktyczne zastosowanie do życia dla chleba – jest najtrudniejsze. Rad nierad ojciec zgodzić się musiał na to, by syn szedł za wskazówką własnego ducha. Celestyn więc wyuczył się języków, historii, literatury, wielu pięknych rzeczy bardzo miłych dla niego, kształcących, lecz nie otwierających innego pola nad skromne powołanie nauczycielskie. Troszkę pieszczony przez matkę, przez siostrę, a nawet przez ojca, który się do tego nie przyznawał, że dla chłopca miał słabość wielką, Celestyn wyrósł na prześlicznego młodzieńca, którego sama powierzchowność ściągała oczy i budziła sympatię – ale na chudego pachołka miał nadto pańską postawę, do zbytku może lubił elegancję dobrego smaku i przy spartańskim ojcu dziwnie jakoś się wydawał. Matka i siostra napatrzyć się nań nie mogły; cieszył się nim stary pan Joachim. Pochlebiał mu może ten ładny paniczyk ze krwi jego; a jednak czasem, poglądając na niego, chmurą zachodziło mu czoło. W istocie na dwoje dzieci ów dworek na Pradze i bardzo mały kapitalik były wielce skromną spuścizną – a samemu Celestynowi potrzeba było dużo – i dotąd nie szczęściło mu się w znalezieniu trwałego, przyszłość zapewniającego zajęcia… Nie zagrażał niedostatek, ale widoków pewnych na jutro nie było. Celestyn, pragnąc rodzicom nie być ciężarem, starał się o rozmaite posady, lecz wszędzie prawie kandydatów było niż miejsc więcej. W tych czasach, gdy się to działo, literatura, kto się jej poświęcał, wymagała ofiar, a nic nie przynosiła oprócz trochy rozgłosu i zaproszeń na obiady do generała hrabi Wincentego. Młodzieniec więc musiał tymczasowo szukać sobie po prostu lekcji języków, dozoru nad młodszymi – nim by różne plany osnowane na przyszłość ziścić się mogły. Od roku przeszło znajomy z dawnych czasów panu Joachimowi hrabia M., przyjaciel księżny Eufrezji, niemal gwałtem skłonił ojca i syna, aby Celestyn podjął się dawania lekcji historii i literatury księżniczce. Celestyn nie zawsze na noc do rodziców powracał. Jeżeli go zajęcie jakie do późna wstrzymało, zostawał u Michała lub u którego z dawnych kolegów uniwersyteckich… Rodzice nie mieli najmniejszego powodu niepokojenia się o niego, znali go bowiem jako zbyt szanującego się, zbyt chłodnego, aby się mógł jakiegoś wybryku młodzieńczego dopuścić. Nie lubił nigdy ani zabaw hałaśliwych, ani biesiadowania, ani gry, ani hulanek w podejrzanym towarzystwie. Ojciec znajdował go na swój wiek może nadto sensatem i to go niepokoiło tylko, że jak wszyscy ludzie za młodu do zbytku wstrzemięźliwi – mógł później szałem to jakimś przypłacić. I tego dnia, gdy minęła godzina, o której zwyczajnie Celestyn przybywał, stary pan Joachim stojący w oknie na zwiadach odezwał się do żony, że z wieczerzą na syna chyba już czekać nie ma potrzeby. Dworek praski, który zewnątrz tak schludnie, czysto i ładnie wyglądał, nie mniej starannie wewnątrz był utrzymywany, ale z prostotą nadzwyczajną. Sprzęty, które sobie państwo Joachimostwo przybywszy tu nabyli, nie zmienione dotąd trwały. Z lepszych czasów małe pamiątki po książętach, kosztowniejsze fraszki trochę pokoiki przyozdabiały. Lecz najbardziej stroiła je wykwintna, wyszukana czystość, do której tu już wszyscy byli nawykli. W największym pokoju gościnnym, w którym się wszyscy znajdowali wieczorem, oczekując na Celestyna, paliła się staroświecka lampka z umbrelką na stole, przy którym pani Monika w białym czepeczku, z gładko przyczesanymi włosami siwymi robiła pończochę. Trochę opodal stała siostra Celestyna, panna Leokadia, dziewczę rysami przypominające trochę brata, ładne, ze smutnym twarzy wyrazem, lecz nie mające tego wdzięku i tej, co on, dystynkcji. Były to bliźnięce natury, a jednak różne od siebie… Brat miał coś idealnego, coś prawie niewieściego; siostra powagę ojcowską i męską energię w obliczu. Piękność Leokadii, rzeczywista i uderzająca po rozpatrzeniu się, nie czyniła wrażenia na pierwszy rzut oka. Nie była tak promienista i czuć było, że się ożywiająca ją dusza zamykała cała we wnętrzu, nie chcąc światu okazać. Panna Leokadia miała w sobie coś tajemniczego, zagadkowego – chociaż powierzchowność jej, przybrana umyślnie, zdawała się pospolitą i mało znaczącą. Gdy pan Joachim od okna odezwał się, że już syna się nie spodziewa, matka podniosła oczy na córkę, nimi ją zapytując… Leokadia nie odpowiedziała nic, ale spojrzała ku oknu. – Mnie się zdaje – szepnęła po chwili – że Celestyn jeszcze może powrócić. Miał dziś lekcję popołudniową u księżniczki, która zwykle trwa do herbaty, a księżna go czasem zaprasza… Pan Joachim odwrócił się ku córce i głową potrząsł. – Tak, zaprasza go – rzekł – ale tylko gdy gości nie ma… Leokadia zarumieniła się nieco. – Kochany tatku – odparła z wyrzutem – jużci Celestyn, nie pochlebiając mu, w najlepszym towarzystwie nikomu wstydu nie zrobi. – Tak – gdyby nie wiedziano, że jest nauczycielem, można by go wziąć za panicza – odezwał się ojciec – i… gdyby nie był daleko przyzwoitszym i lepszego tonu od zwykłych paniątek… Mówili jeszcze, gdy wózek się zatoczył pod bramę i ojciec pierwszy postrzegł i poznał ukochanego. Twarz mu się rozjaśniła. – Otóż i on! o wilku mowa! Leokadia żywo ku drzwiom podbiegła, które się otwarły i Celestyn wszedł, najprzód witając ją, bo mu, podając ręce, zastąpiła drogę. Zbliżył się potem do ojca, którego staropolskim obyczajem pocałował w rękę, i pośpieszył do matki… Pani Monika pocałowała go w głowę, a gospodarz zawołał wesołym głosem: – Leotko – wieczerza! jam już głodny. Nie wymawiając, czekaliśmy na jegomości. – Księżna mnie była łaskawa zatrzymać na herbatę – rzekł, rumieniąc się, Celestyn. Matka, która z niego nie spuszczała oka, pierwsza dostrzegła, czy poczuła, że syn był w niezwykłym usposobieniu, z chmurą na czole, z troską na licu, z jakimś niepokojem i roztargnieniem, które się ruchami zdradzało. Nie odpowiedziała jednak nic. Leokadia miała tę samą intuicję z pierwszego wejrzenia i kazawszy dać wieczerzę, wróciła co prędzej, aby się rozpytać brata… Ten siadł milczący, jakby zmęczony, trąc czoło, rzucając oczyma dokoła, a że zwykle starał się dla rodziców być wesół i rozrywać ich, przynosząc z miasta jakieś wiadomostki – w końcu i pan Joachim począł się w niego wpatrywać, posądzając o jakiś niesmak przyniesiony z miasta. W drugim pokoju zastawiona była skromna wieczerza, której nigdy nie odmawiał pan Celestyn. Wstał i teraz, idąc razem z rodzicami, ale w progu Leokadii szepnął, że do wieczerzy nie siądzie, że ma robotę i chce zaraz przejść do swego pokoju. Dosłyszał to pan Joachim. – Cóżeś się to tak nasycił książęcą herbatą, że naszymi kluskami pogardzasz? – zapytał go. – Nie mam apetytu – rzekł Celestyn – w istocie jestem trochę zmęczony. – Lekcjami? – przerwał ojciec, bacznie wpatrując się w niego, bo zawsze posądzał, iż młodość, która ma swe prawa, musi dać uczuć siłę swą Celestynowi. Obawiał się, aby ta godzina nie nadeszła, której się lękał. Syn wydawał mu się dnia tego bardzo podejrzanym. – Prawdę powiedziawszy… i lekcjami – odpowiedział po małym namyśle Celestyn. – Sądzę, że też one wprędce się bądź co bądź skończyć muszą – począł, jedząc spokojniej już, pan Joachim. – Twoja uczennica ma, jeśli się nie mylę, ośmnaście czy dziewiętnaście lat; niepodobieństwem jest, aby się dłużej uczyć i udawać chciała wyrostka. Spojrzał na syna, który stał, sposobiąc się do wyjścia z kapeluszem i książką pod pachą… – Księżniczka Jadwiga – odezwał się powoli Celestyn – ma zamiłowanie w nauce… – Powiedz fantazję czy próżnostkę – przerwał ojciec – niewinną wprawdzie – ale wątpię, ażeby ona długo trwać mogła. Zresztą i swatać ją już zaczną. Majątek trochę zaszargany, prawda,. ale bardzo znaczny… imię piękne. Konkurenci się zjawią. Wieść chodzi, że ją mają wydać za kuzyna Eustaszka. Podniósł oczy na Celestyna, który zdawał się myśleć o czym innym, i nierychło zebrawszy myśli, rzekł: – Nie słyszałem nic o tym. – A nie widać go tam? – mówił ojciec, jakby umyślnie wstrzymując syna, by wybadać lepiej. – W moich godzinach on nie bywa – rzekł Celestyn – a o innych nie wiem. Księcia Eustachego widywałem gdzie indziej… Siostra pamiętała o tyra zawczasu, ażeby miał lampę przygotowaną na stoliku. Pokój był jeszcze studencki i Celestyn go zajmował od dawna. Półki z książkami na ścianach, łóżeczko, stolik duży, zarzucony papierami, i ręką Leokadii pielęgnowane kwiatki w oknach były całą jego ozdobą. Celestyn, który przy rodzicach twarzą swą choć nie bardzo zręcznie kłamał, wstąpiwszy na próg izdebki, w której już mógł zupełnie być swobodnym – niespokojnie rzucił książkę i kapelusz, a sam, rękami twarz i czoło tuląc, padł na łóżko. Zamyślił się głęboko. Zapomniał się tak jakoś i stracił czasu rachubę, że wchodząca po skończonej wieczerzy siostra zastała go w tej postawie desperackiej i z twarzą straszliwie zmienioną. Nim miał czas się opamiętać, podbiegła ku niemu przelękła i ręce mu zarzucając na ramiona, krzyknęła: – Co tobie jest! Ja od razu postrzegłam, żeś powrócił wzruszony i nieswój! Na Boga! jestem przestraszona… drżę – zlituj się… mów. Nic przecież groźnego… nic takiego, do czego byś się przyznać nie mógł przede mną… Z lekka odtrącił ją Celestyn… – Nie bądźże dzieckiem – zawołał – niema zupełnie nic. Nic! Miałem żywą rozmowę z Michałem, posprzeczaliśmy się trochę… To mnie wzburzyło… Siostra potrząsnęła głową. – Ty! z Michałem! – odpowiedziała. – Za kogóż mnie masz, abym ja temu uwierzyła, żeście się wy posprzeczać mogli i to jeszcze aż do tego" stopnia… Mój drogi… – Wy bo, kobiety, nie rozumiecie tego – ostro począł się bronić Celestyn, wstając z łóżka i chodząc po izdebce – że się można powaśnić o zasady, o przekonania… o naukowe poglądy… Otóż… – Ja to rozumiem – zimno wpatrując się w brata rzekła Leokadia – ale ty – i Michał… – To chodząca proza… – zawołał Celestyn. – Najzacniejszy człowiek, ale jak kamień zimny… nie rozumiejący nic oprócz… tego… co w pięć palców ująć może… Siostra słuchała z uwagą, wpatrując się razem w mówiącego, z jego pomieszania i żywości tłumaczenia czyniąc wnioski, które ją doprowadziły do tego, że – pocałowawszy brata, szepnęła cicho: – Kłamiesz, mój najdroższy… Celestyn zatrzymał wzrok długo na niej, nie odpowiedział nic, i – oparłszy się o stół, począł patrzeć na książki. – Która godzina? – spytał, tłumiąc niby ziewanie. – Odpędzasz mnie? – szepnęła natrętna. – Nie mam już twojego zaufania? Brat, spuściwszy oczy, milczał. Dumał długo. – Wierz mi –- począł zmienionym, cichym głosem – że są rzeczy, z których się spowiadać i nie godzi, i – na nic nie zdało… – Jak to! jak to! – podchwyciła żywo Leokadia – przed siostrą? przed siostrą, dla której nie miało się tajemnic? Siostra może by nie pomogła… to prawda, ale by choć podzieliła boleść, bo ta – jest! Z przyciskiem wymówiła to. Celestyn, jakby wahając się i namyślając, począł się przechadzać po izdebce, stanął przed nią, zbliżył usta do jej czoła i rzekł z westchnieniem: – Idź spać i bądź spokojna… Nie dopuściłem się niczego, czego bym mógł albo się wstydzić, lub żałować… Mam przykrość… to prawda… Zamilkł… Leokadia nie ruszała się z miejsca… Była pewną, że się jej w końcu serce brata otworzy. Celestyn, jakby koniecznie chciał się pozbyć upartej i czekającej na zwierzenie się jakieś siostry, począł wypróżniać kieszenie surduta, wyjął pugilares i razem z nim schowaną kartkę księżniczki, którą nieuważnie na stół rzuciwszy, sam się ku oknu oddalił. Oczy Leokadii śledziły pilnie każdy ruch jego. Kartka padła otwarta na stolik i znane zapewne pismo księżniczki Jadwigi zwróciło uwagę Leokadii, która, zbliżywszy się do stołu, zaczęła czytać, zarumieniła się i rzucając papier na stół, krzyknęła. Celestyn, zapatrzony w okno, dopiero teraz zobaczywszy, co się stało, podbiegł za późno, zdradzając się i papier chwytając nagle. Leokadia, której twarz po rumieńcu szkarłatnym skryła bladość trupia – stała osłupiała i osłabła… W\nMęczennicy : obrazy życia współczesnego, cz. 1. : Na wysokościach\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Meczennicy___obrazy_zycia_wspolczesnego__cz__1____Na_wysokosciach-ebookRO/p02028432i020" target="_blank" title="Męczennicy : obrazy życia współczesnego, cz. 1. : Na wysokościach [Józef Ignacy Kraszewski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Męczennicy : obrazy życia współczesnego, cz. 1. : Na wysokościach [Józef Ignacy Kraszewski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


WPK » Kontrola finansów związków międzygminnych\nKontrola finansów związków międzygminnych\nUtworzono je bez potrzeby, ale ich administracja kosztuje. Pozostałe mają kłopoty z finansami, wydają publiczne pieniądze hojną ręką, często są zadłużone, chociaż wymuszają od gmin więcej pieniędzy, niż im się należy. Nadzór nad nimi kuleje. W każdym sprawdzonym związku pojawiły się błędy w rachunkach. Regionalna Izba Rachunkowa w Katowicach ogłosiła alarmujące wyniki ogólnopolskiej kontroli największych związków międzygminnych w kraju. W tym pięciu z naszego regionu.\nKilka wniosków z raportu RIO trafiło do prokuratury. Dotyczą również woj. śląskiego, ale sprawy nadal są w toku. Łącznie sprawdzono 55 jednostek.\nNie wypadliśmy ani lepiej, ani gorzej niż reszta kraju. Mamy jednak największe związki międzygminne, które obracają ogromnymi sumami i dlatego ich błędy są wyraziste - mówi Ewa Koszela, naczelnik wydziału kontroli katowickiej RIO.\nInspektorzy zarzucili na przykład Komunikacyjnemu Związkowi Komunalnemu GOP w Katowicach, że w badanym 2005 roku zawyżył o ponad 8 mln złotych wysokość należnych składek od gmin. KZK GOP jeszcze nie wie, w jaki sposób odda te pieniądze. Ponadto zarząd związku kupił nieruchomość za 3.542 tys. złotych, chociaż zgromadzenie zgodziło się na wydanie o ponad 50 tys. mniej.\n- Nasz budżet wynosi ponad 390 mln złotych i kwestionowane pieniądze nie są dla nas decydującą sumą. Gminy płaciły nam więcej, bo nie było jasnych przepisów. Pytaliśmy różne instytucje, jaka ma być składka gmin, brutto czy netto bez VAT. Odpowiedzi były różne, więc uznaliśmy, że brutto - wyjaśnia Alodia Ostroch, rzeczniczka KZK GOP.\nDlatego zamiast ponad 117 mln złotych, do kasy KZK GOP wpłynęło od gmin prawie 126 mln zł. Zdaniem RIO, wystarczyło jedynie zajrzeć do statutu związku, który regulował tę kwestię. KZK GOP twierdzi także, że zakup budynku przy ul. Barbary w Katowicach, nowej siedziby związku za ponad 3,5 mln zł. - jest dobrym interesem. Pomógł jednak przypadek. Kupiony budynek wyceniono obecnie na 7 mln zł. Gmina Katowice sprzedała go więc związkowi o połowę taniej.\nRIO miało też zastrzeżenia do Międzygminnego Związku Komunikacji Pasażerskiej w Tarnowskich Górach. Inspektorzy stwierdzili, że przewodniczący MZKP nie miał prawa przyznać wynagrodzenia ryczałtowego trzem nieetatowym członkom zarządu. Łącznie wójtom Tworoga, Krupskiego Młyna i Mierzęcic wypłacono ponad 107 tys. złotych.\n- Teraz wiem, że sprawę wynagrodzenia dla nich reguluje tylko uchwała zgromadzenia. Zastosuję się do wniosków RIO - zapewnia Henryk Szudy, przewodniczący MZKP. W tym roku jest już tylko dwóch nieetatowych członków zarządu.\nW województwie śląskim działają dwa związki międzygminne, które należą do najbardziej zadłużonych w kraju. To Samorządowy Chorzowsko-Świętochłowicki Związek Wodociągów i Kanalizacji w Chorzowie oraz Związek Międzygminny Panki-Przystajń ds. Ochrony Wód w Pankach. Oba już wyraźnie zmniejszyły swój dług, który wziął się z zaciągniętych pożyczek na inwestycje, w tym na budowę oczyszczalni ścieków.\nKontrola RIO ujawniła, że pilnie potrzebne są nowe przepisy prawne, zwłaszcza w dziedzinie gospodarki i kontroli finansowej związków międzygminnych. Niepokój budzi możliwość tworzenia przez nie spółek prawa handlowego i transferu mienia publicznego do takich firm. Zdaniem RIO, gminy do tworzenia spółek handlowych na pewno nie potrzebują kosztownych pośredników.\n(tyt. org. "Związki międzygminne w naszym regionie obracają wielkimi sumami, z których nie potrafią się rozliczyć")\nMegaROTFL. Myślałem, że w RIO są jacyś sensowniejsi ludzie. Jeśli założymy, że dziennikarzyny nie nagięły zbyt mocno tematu, to niezłą kiszkę odwalono - cóż, dzięki temu jest popyt na kolejne sążniste akty prawne, paragrafy i ustępy.\nA to to już nie dotyczy komunikacji miejskiej, choć uwaga całkiem słuszna! ;-)\nTak naprawde to ustawodawca nie okreęla jednoznacznie prawa - dlatego bardzo często popełnia się błedy KARAĆ O TO TAK\nDo tej pory nie wiadomo jednoznacznie czy pierwszy nie płatny dzień L4 zalicza się do świadczeń emerytalnych takich głupot jest bardzo dużo\nKZK jest prawie organizacją przestępczą. Podstawowy zarzut: kolosalna niegospodarność.


prolim - forum.mp3store.pl\nObaj macie racje. To kwestia systemu, kabli i zasilania. Potrafią być na górze ostrawe, niepasujące do reszty, ale potrafią też być oleiste i duszne. Co mogę polecić do nich, to kabel słuchawkowy na bazie miedzi pozłacanej, idealna synergia, większa scena, lepszy bas, więcej powietrza, lepszy detal i równowaga na górze, no i ta holografia .... Ale wiadomo, sam przewód będzie kosztować powyżej 800 zł na dwie żyły (1,5m) 😜 bez wtyków itp.\nListed by: dusty.ro (0)\nhttps://www.ebay.pl/itm/403537491692?hash=item5df4b576ec%3Ag%3AX9QAAOSw-ZpiLdz9&LH_ItemCondition=3000 matrix x sabre pro 930 euro\nhttps://www.olx.pl/d/oferta/hifiman-he560-headphone-CID99-IDOhDEA.html?reason=observed_search&isPreviewActive=0&sliderIndex=2 790 zł\nhttps://www.head-fi.org/classifieds/auris-audio-ha2-sf-mk2-tube-upgrade.20568/ 1375 euro https://www.ebay.pl/itm/275168005413?hash=item40114a8d25%3Ag%3APvkAAOSwQ8xiCrRq&LH_ItemCondition=3000 musical paradise mp-d2 mk 2, na 2 sabre, licytacja z opcją kup teraz za 980 euro. Może bez szału, ale rzadki item\nhttps://www.audio-markt.de/market/---diverse-andere--stack-audio-onset-i2s-streamer-black-with-clock-input-6750018442 700 euro\nhttps://www.head-fi.org/classifieds/hifiman-he6se-v1.20298/ 500 euro\nhttps://www.sendyaudio.com/product_d?id=4 Nowe Sendy Apollo\nHifiman XS, Beyerdynamic t1v3, Fostex TH-X00\nprolim posted a topic in Sprzedam\nHifiman XS - 1.900,- zł Przyszły chyba pod koniec stycznia, z 15 h używane. Zakupione zaś w połowie grudnia 2021 r. Jakaś gwarancja jest, od połowy grudnia 2021 r. Beyerdynamic t1 v3 - 2.400,- zł Kupione pod koniec grudnia, przyszły chyba 28 grudnia 2021 r. Używane z 20-25 h, dorzucam pady ze skóry produkcji aliexpresowej, ale b. dobrej jakości - jak na foto. Gwarancja od połowy grudnia 2021 r. Fostex TH-X00 - 1.100,- zł. Kupione nieco ponad rok temu, jestem drugim właścicielem. Przeze mnie używane może łącznie z 3h. Poprzedni właściciel ich używałem podejrzewam tyle co ja, sądząc po oryginalnych padach. Opakowanie zastępcze (po hd6xx), pady te co na słuchawkach i oryginalne. Jest mała rysa na kopułce jednej, jak na foto.


Kontenery - Kontenery magazynowe czyli magazyn szybko i tanio\nRED | Data publikacji: 2012-07-21\nPrzyznać trzeba, że dobry magazyn to prawdziwy skarb. A to dlatego, że musi być on dobrze odizolowany od otoczenia, zabezpieczony przed kradzieżami, a przy tym mieć odpowiednie warunki dla przechowywania w nim towarów. W praktyce, budowa takiej hali magazynowej, od zera, jest bardzo pracochłonna i czasochłonna. Dlatego też, jeśli chcemy zaoszczędzić czas oraz pieniądze, nie tracąc równocześnie na jakości, to warto pomyśleć o alternatywnym rozwiązaniem, które sprawdzi się w tej kwestii dość dobrze. Mamy tutaj, co oczywiste, na myśli kontenery magazynowe, które stają się w ostatnich latach coraz bardziej popularne. Co stoi za fenomenem kontenerów magazynowych? To bardzo proste – ich ekonomia, szybkość ustawienia tego typu kontenera w każdym niemal miejscu, jak i możliwość adaptacji do wymagań magazynowych pod każdym względem.\nChoć wielu z nas kontenery magazynowe wyobraża sobie jako rozwiązanie bardzo proste, toporne i mało solidne, to rzeczywistość prezentuje się zupełnie inaczej i zdecydowanie warto sobie z tego zdać sprawę. Okazuje się bowiem, że takie kontenery mogą spełnić swoją rolę z powodzeniem w każdych warunkach, a ich producenci są w stanie dostarczyć naprawdę innowacyjnych rozwiązań, które pomogą zrealizować każdy cel oczekiwany przez klienta. A to dlatego, że każdy kontener wykorzystać można tak naprawdę na wiele sposobów i osiągnąć dzięki niemu naprawdę zadowalające efekty. To zaś jest sprawa naprawdę ważna i warta zauważenia. Jeśli więc oczekujemy naprawdę dobrych efektów, to na pewno taki magazyn w formie kontenera wywiąże się ze swojej roli znakomicie i spełni zapotrzebowanie rynkowe. Trzeba tylko dobrze dookreślić swoje oczekiwania i zapotrzebowanie, aby nasz partner, producent kontenerów mógł dobrać odpowiedni kontener do naszych potrzeb. Jeśli bowiem ma to być zwyczajny magazyn – taki, który przeznaczony jest w głównej mierze dla przetrzymywania rzeczy z metalu, czy też drewna, to może to być prosty blaszany kontener bez żadnych dodatkowych instalacji. Jeśli jednak w magazynie ma być przechowywana żywność, czy jakieś materiały specjalistyczne, to na pewno postarać trzeba w takim wypadku na rozwiązania znacznie bardziej zaawansowane.\nCo ważne, producencki kontenerów magazynowych doskonale zdają sobie sprawę, że specyfika materiałów, jakie w takim właśnie kontenerze będą przechowywane jest bardzo zróżnicowana. To zaś przekłada się na fakt, iż są nam oni w stanie zaproponować cały szereg ciekawych i interesujących rozwiązań, które sprostają naszym oczekiwaniom w każdym calu. A więc możliwy jest montaż w kontenerze klimatyzacji, czy też innego tego typu rozwiązania. Można także pomyśleć o zupełnie innych elementach, które pomogą osiągnąć sukces. Możliwości jest naprawdę wiele i tylko trzeba je dokładnie z producentem, czy też dystrybutorem omówić. Okazuje się bowiem, że montaż kontenerów jest jednym z najrozsądniejszych rozwiązań, jakie można podjąć, chcąc osiągnąć prawdziwy sukces oraz pełne zadowolenie. I to liczy się najbardziej – warto więc spróbować takiego rozwiązania.


Slipknot oraz Behemoth na wspólnym koncercie w Łodzi! | Projekt.Events\nSlipknot oraz Behemoth na wspólnym koncercie w Łodzi!\nŹródło obrazu: FB Slipknot\nCore Taylor oraz spółka już w lutym powrócą do naszego kraju. Muzycy będą promować materiał z najnowszego krążka "We Are Not Your Kind".\nOficjalnie, Slipknot ogłosza europejską odnogę światowej trasy koncertowej! W jej trakcie muzycy będą promować materiał z ostatnio wydanego albumu "We Are Not Your Kind". Przypomnijmy, iż kapela była jednym z dwóch headlinerów tegorocznego Mystic Festival, który odbył się w dniach 25-26 czerwca w krakowskiej Tauron Arenie.\nW trakcie tournee amerykańska grupa ponownie odwiedzi Polskę. Tym razem Corey Taylor wraz z ekipą powrócą do łódzkiej Atlas Areny. Wydarzenie odbędzie się 6 lutego. W roli gościa specjalnego trasy wystąpi formacja Behemoth.\nBilety na polski event trafią do regularnej sprzedaży 30 sierpnia i będą dostępne na stronie Live Nation Polska. Przedsprzedaż dla klientów Citi Handlowy rozpocznie się w środę 28 sierpnia, zaś dla zarejestrowanych użytkowników livenation.pl 29 sierpnia. Więcej infromacji na wydarzeniu FB.\nBehemoth zapowiada trasę Ecclesia Diabolica Baltica!


Kody wyposażenia pojazdu - Page 35 - Ogólne tematy i dyskusje - Passat Forum\nBy Marek, February 25, 2006 in Ogólne tematy i dyskusje\nJa bym zadzwonił do ASO i podał VIN, żeby zweryfikować, czy jest szyberdach fabrycznie.\nPodejdź do jakiegoś lakiernika, powinien mieć miernik lakieru. Sprawdźcie słupki czy dach nie był spawany. Ewentualnie zdejmij osłony słupków od wewnątrz i się tam przyjrzyj\nTeraz, PASEK????? napisał:\nNajgorsze jest to że ja mam do gościa 350 km nie mam możliwości sprawdzenia. Śmierdzi mi to ato\n3 minuty temu, PASEK????? napisał:\nMało tego wymienione są w serwisie szyby przednia i tylna facet opowiada że przednia ponieważ była już bardzo zarysowania i nic bym nie widział a tylna bo niby siłownik od klapy wywalił czy coś takiego. Dziwne to wszystko. Od 2013 nie było przez 5 lat w serwisie nie ma notki a 2018 w lipcu 2 szyby podejrzane to.\nJa mam jedną zasadę: ja mam jakieś wątpliwości to nie mam wątpliwości.\n12 godzin temu, PASEK????? napisał:\nMało tego wymienione są w serwisie szyby przednia i tylna facet opowiada że przednia ponieważ była już bardzo zarysowania i nic bym nie widział a tylna bo niby siłownik od klapy wywalił czy coś takiego\nNo sorry, ale dla mnie to auto już by odpadało. Po kodach miał szyberdach, teraz go nie ma, do tego przednia i tylna szyba wymieniona... ja bym już do takiego ogłoszenia nie pojechał, szkoda byłoby mi czasu i pieniędzy-na wycieczki wolę w inne miejsca jechać.\nI zrezygnowałem jak by ktoś wiedział o zadbanej A8 D3 4.2 tdi to chętnie. Dzięki chłopaki\nhej, mogłabym prosić o rozkodowanie kodu lakieru po numerze VIN: WVWZZZ3BZXP138660. Byłabym bardzo wdzięczna ;)\nPosiadam od niedawna Passata B7 1.8TSI wersja Highline , czy mógłby mi ktoś wyjaśnić co zawiera w sobie wyposażenie\nA8G Sports Comfort Equipment\nEdited May 17 by Vince83


Przedsiębiorca w Wielkiej Brytanii - zobacz jak wygląda czas pracy w niedzielę - Ambitne Artykuły\nPrzedsiębiorca w Wielkiej Brytanii – zobacz jak wygląda czas pracy w niedzielę\nPraca w Wielkiej Brytanii jest dokładnie kontrolowana przez tamtejsze ministerstwo pracy oraz mnogie urzędy nieminesterialne, które regularnie sprawdzają wszelkie prawidłowości związane z zatrudnieniem pracowników, ich prawami itd. W Wielkiej Brytanii dużą uwagę przywiązuje się do dyskryminacji pracowników, do czego silnie przyczynia się wzrost kulturowego oraz narodowego pomieszania – Wielka Brytania każdego roku przyjmuje bowiem imigrantów, którzy pragną pracować na takich samych warunkach jak wszyscy inni. Przyjrzyjmy się co mówi brytyjskie prawo o pracy w niedzielę.\nJak mówi prawo, praca w ostatni dzień tygodni uzależniona jest od tego czy zgodzimy się na nią podczas podpisywania kontraktu, tj. najważniejszego dokumentu poświadczającego zatrudnienie pracownika. Jeśli w umowie nie pojawił się zapis o możliwości pracy w niedzielę, pracownik nie ma obowiązku wykonywania takich czynności – musi wtedy ewentualnie nastąpić zmiana kontraktu.\nPraca w niedzielę w sklepach i salonach bukmacherskich\nNiezobowiązanymi do pracy w niedzielę są osoby, które pracują w tym samym miejscu (w tym samym sklepie) od 26. sierpnia 1994 roku (w przypadku Irlandii Północnej data ta to 4. grudzień roku 1997). W przypadku salonów bukmacherskich, które swoją drogą są niezwykle popularne na Wyspach – daty te to odpowiednio 2. stycznia 1995 roku oraz 26. luty 2004 roku dla Irlandii Północnej. Jeśli jednakże pracownik wyraża zgodę na pracę w tym czasie, pracodawca zobowiązany jest do zapłacenia mu wyższej kwoty godzinowej.\nPrzerwa w pracy – przyglądamy się godzinom\nPracowanie w niedzielę zostało już przez nas omówione – teraz chcielibyśmy przybliżyć objaśnienia brytyjskiego prawa mówiące o tym jak wyglądają przerwy od pracy. W przypadku pracowników, którzy mają więcej niż 18 lat, istnieją 3 rodzaje przerw – przerwa w czasie pracy, przerwa dzienna lub wolny weekend.\nCzy jest przerwa w pracy? Jeśli pracownik wykonuje prace dłużej niż 6 godzin otrzymuję prawnie 20 minut przerwy, np. na wypicie herbaty, lancz lub jakiekolwiek inne zajęcie, które go w tym momencie interesuje. Przerwy mogą być dłuższe, ale zależy to wyłącznie od dobrej woli pracodawcy – mogą być zapisane w kontrakcie ale nie muszą. W świetle prawa jednak minimalna przerwa to wspomniane 20 minut.\nPrzerwa dzienna – wg brytyjskiego prawa przerwa dzienna dla pracownika to 11 godzin po wykonaniu swoich obowiązków, zakładając, że skończyli pracę jednego dnia o godzinie 20, już o godzinie 7 rano mogą wrócić do pracy licząc ją jako kolejny dzień.\nPrzerwa weekendowa – jak sama nazwa wskazuje przerwa ta pozwala na nieprzerywany przez pracodawcę odpoczynek od pracy przez 24 lub 48 godzin, przy czym nie oznacza to, że przerwa ta koniecznie musi następować w sobotę oraz niedzielę. Mogą to być inne dni tygodnia – np. środa i czwartek.\nPraca, która wykonywana jest w szkodliwych warunkach\nJeśli pracownik zatrudniony jest na przykład na linii produkcyjnej, jego pracodawca powinien dać mu tyle przerwy ile to konieczne aby pracownik mógł się zregenerować zaś jego zdrowie nie było narażone na problemy zdrowotne.\nWyjątkiem od braku przerwy w czasie pracy lub przerwy ze względu na warunki bezpieczeństwa są prace domowe takie jak sprzątanie czy au pair.\nJeśli planujesz zatrudniać pracowników i chcesz dowiedzieć się więcej na temat warunków zatrudnienia, powinieneś skontaktować się z doradcami zajmującymi się brytyjskim rynkiem.


Larry Drew – Enbiej Akszyn\nDrew wzmacnia ławkę trenerską Cavs\nPo zakontraktowaniu trenera – debiutanta Davida Blatta oraz po pozyskaniu najdroższego asystenta NBA – Tyronna Lue – włodarze Cleveland Cavaliers zarzucili sieci na byłego trenera Milwaukee Bucks. Co ciekawe Larry Drew niecałe dwa lata...\nJak donosi Marc Stein z ESPN, Milwaukee Bucks będą czynili wszystko co w ich mocy, aby wymienić Gary Neala. Decyzja ta jest pokłosiem awantury pomiędzy nim, a Larry Sandersem po sobotniej porażce z Phoenix...\nOd czasów rozpadu wielkiej trójki w Wisconsin (Ray Allen, Sam Cassell, Glenn Robinson), ekipa Bucks po raz kolejny zaczyna niemal od zera swoją drogę na upragnione szczyty konferencji wschodniej. Odkąd upadła próba budowania składu...\nBucks przyspieszają grę\nWczoraj, po zakończonym treningu Milwaukee Bucks, nowy trener Larry Drew skomentował na konferencji prasowej nowe założenia taktyczne Kozłów. Dla osób pamiętających jego pracę w Atlancie, nie jest to zaskoczenie – Milwaukee przyspieszy rozgrywanie akcji...\nJeff Teague, zastrzeżony wolny agent Atlanta Hawks, ma zamiar według źródeł stacji ESPN podpisać ofertę kontraktu z Milwaukee Bucks. Umowa ma obowiązywać przez 4 lata, a rozgrywający miałby według niej zarobić 32 mln $....\nSerwis Hoopsrumors pokusił się o ciekawe zestawienie aktualnej sytuacji trenerów, którzy mogą w najbliższy czasie znaleźć nowego pracodawcę w jednym z klubów NBA. Zapraszam do przeczytania o trenerskiej karuzeli w np. Hawks, Nets, Pistons,...\nObejrzałem 5 z 6 spotkań w tej serii. Powinienem dostać za to jakiś medal albo coś takiego, ponieważ czasami naprawdę trudno było patrzeć na to, co działo się na parkiecie w czasie pojedynków Pacers...


Pjongczang: W organizmie jamajskiej bobsleistki wykryto niedozwolony środek - RMF 24\nPjongczang: W organizmie jamajskiej bobsleistki wykryto niedozwolony środek\nSobota, 3 marca 2018 (22:07)\nW organizmie jamajskiej bobsleistki, która startowała w Pjongczangu, wykryto niedozwoloną substancję dopingową. Badanie przeprowadzono tuż przed igrzyskami - poinformował prezes tamtejszego związku Christian Stokes. Nazwiska zawodniczki nie ujawniono.\nCarrie Russell i Jazmine Fenlator-Victorian /FILIP SINGER /PAP/EPA\nNie podano również nazwy zabronionego środka. Stoke otrzymał informację od Międzynarodowej Federacji Bobsleja i Toboganu (IBSF). Zawodniczce, jak powiedział, grozi czteroletnia dyskwalifikacja.\nDebiutująca na igrzyskach zimowych kobieca osada Jamajki w składzie: Jazmine Fenlator-Victorian (w Soczi jechała w osadzie USA z Lolo Jones, od 2016 roku reprezentuje wyspiarski kraj, z którego pochodzi jej ojciec) oraz Carrie Russell zajęła 18. lokatę.\nKilka dni przed startem bobsleistek w Pjongczangu związek poinformował o odsunięciu od drużyny niemieckiej trenerki Sandry Kiriasis, mistrzyni olimpijskiej z Turynu (2006). Jamajscy bobsleiści uczestniczą w igrzyskach zimowych od 1988 roku.\nW Pjongczangu odnotowano cztery przypadki niedozwolonego wspomagania. Na niechlubnej liście znaleźli się: Ziga Jeglic (Słowenia/hokej na lodzie, fenoterol), Kei Saito (Japonia/short track, acetalozamid), Aleksandr Kruszelnicki (Olimpijczycy z Rosji/curling, meldonium), Nadieżda Siergiejewa (Olimpijczycy z Rosji/bobsleje, trimetazydyna).\nTagi:IO w Pjongczang, Jamajka, bobsleje\nNewsMKOl: Rosyjski Komitet Olimpijski nie jest już zawieszony


Kilka slow ze zrodel + moje wypociny :)\nW poniedziałek, 7 grudnia, w Kopenhadze rozpoczal się światowy szczyt klimatyczny, na którym mają zostać podjęte decyzje w sprawie tak zwanego globalnego ocieplenia. Obrady będą trwały ponad 9 dni i weźmie w nich udział rekordowa liczba ponad 20 tysięcy delegatów. Zawarte w materiałach wytyczne dla poszczególnych krajów sugerują zmniejszenie emisji CO2 o 80 procent do 2050 roku. Wejście takich regulacji w życie oznaczałoby nie tylko wprowadzenie reglamentowania energii poprzez imienne przydziały i kartki, ale również destrukcję cywilizacji przemysłowej oraz dramatyczne zmniejszenie liczby ludności świata. Przedstawiciele Danii już jawnym tekstem mówią, że ratunkiem jest ograniczenie liczby ludzi i przymusowa polityka depopulacyjna na skalę globalną.\nTymczasem nie ma dowodów naukowych potwierdzających rzekome ocieplenie klimatu, a pod hasłem walki z tym zjawiskiem są narzucane rozwiązania korzystne dla niektórych korporacji. "Grupa trzymająca władzę nad klimatem" jest między innymi powiązana z sektorem bankowym zainteresowanym przejmowaniem za bezcen wybranych firm i przedsiębiorstw upadających z powodu restrykcyjnego podatku klimatycznego. Koszty "walki z globalnym ociepleniem" są przy tym przerzucane na zwykłych obywateli. Również i nas, Polaków, od nowego roku czeka fala podwyżek. I tak od przyszłego roku będziemy więcej płacili za prąd, gaz i paliwa, a to za sprawą dodatkowych opłat, które będą nałożone na nośniki energii, by sfinansować coraz bardziej wyśrubowane normy ochrony środowiska i "walkę z globalnym ociepleniem". W ten sposób wydatki gospodarstw domowych na ogrzewanie, gotowanie, prąd czy tankowanie będą wyższe średnio przynajmniej o kilkadziesiąt złotych miesięcznie.\nPonadto aż o 140 proc. wzrośnie od stycznia przyszłego roku opłata paliwowa od oleju napędowego. Jego ceny zrównają się zatem z cenami etyliny, a to oznacza, że podrożeje wszystko, bo transport samochodowy jest oparty na oleju napędowym. Doktor Bolesław Jankowski, ekspert w dziedzinie energetyki, stwierdził jasno, że "z perspektywy Polski trudno dostrzec jakiekolwiek pozytywy polityki głębokiej redukcji emisji gazów cieplarnianych. Polska należeć będzie do największych płatników nowej polityki, zarówno poprzez ponoszenie ogromnych kosztów transformacji energetyki, jak i poprzez bezpośrednie wpłaty na rzecz państw rozwijających się w ramach składki UE". Polacy zapłacą nawet 2,5 mld euro rocznie za niekorzystne regulacje dotyczące kwot emisji CO2, których jedynym efektem okażą się wyższe rachunki i niższy standard życia.\nNie dziwi zatem, że ekoterroryzm uprawiany przez organizacje ponadnarodowe, globalne koncerny oraz państwa pod hasłem walki z rzekomym zagrożeniem wzbudza coraz większy sprzeciw. Wykład lorda Christophera Moncktona, byłego doradcy Margaret Thatcher, z 14 października 2009 r., obalający mity i kłamstwa związane z ociepleniem klimatu oraz wskazujący na ukryty cel tego wielkiego przekrętu, miał tylko na portalu Youtube ponad 3,5 miliona odsłon. Kilka dni temu serwis CNSNews.com doniósł, że James Inhofe, republikański senator z Oklahomy i członek senackiej komisji ds. ochrony środowiska i gospodarki wodnej, zwrócił się z wnioskiem o przeprowadzenie przesłuchań dotyczących "klimatycznego spisku". Amerykański polityk stwierdził wprost: "Jest możliwy spisek naukowców, wszystko dla zysku z amerykańskich funduszy, z kieszeni podatników. To zaciemnienie pola do przejrzystej debaty na najbardziej palący problem dzisiejszej nauki". Według senatora, dane na temat ocieplenia klimatu są celowo manipulowane przez naukowców z rządowych agencji zajmujących się tym problemem. Inhofe powiedział, że wyniki badań przeprowadzanych w ramach Rządowego Programu Badawczego ds. Klimatu i Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatu przy ONZ mogą być zmanipulowane.\nFaktycznie zwolennicy "walki z globalnym ociepleniem" lansują swoje niedorzeczne teorie, wykorzystując manipulacje badaniami naukowymi i histerię współczesnych społeczeństw wokół rzekomego zagrożenia. Pod niewątpliwie pozytywnymi hasłami chronienia środowiska naturalnego kryje się ideologia o posmaku tyranii. Blokowane jest jednak podawanie rzetelnych informacji na ten temat, choć ostatnio coś się zmienia. Niedawno ujawniono, że hakerzy wykradli i zamieścili w internecie materiały dowodzące, że sami naukowcy nie wierzą w globalne ocieplenie. "Climategate" jest uznawana za najgłośniejszą aferę w historii nauki. Przedstawione opinii publicznej materiały wywołały prawdziwą burzę. Na podstawie prowadzonej przez ponad dziesięć lat korespondencji między naukowcami z Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych można się dowiedzieć, że teza o odpowiedzialności człowieka za globalne ocieplenie została po prostu wymyślona.\nOto kilka linkow video i nie tylko dotyczacych afery climategate:\nKolejne, tym razem do poczytania:\nWczoraj wieczorem szperajac w internecie chcac zaspokoic swa wiedze dotyczaca calego tego zamieszania wokol afery klimatycznej, natrafilam na artykul, ktorego sam naglowek doprowadzil mnie do automatycznego zrzucenia z krzesla ze smiechu...\nOto ten artykul: http://www.polskieradio.pl/wiadomosci/swiat/artykul121078.html\nZdaje sobie sprawe, ze tak naprawde to nie ma co chichotac po katach, a zaczac sie zastanawiac co nalezy uczynic azeby uchronic siebie i innych od tak bezmyslnego postepowania osob, ktore za wszelka cene pragna wzbogacenia, kompletnie nie zwazajac na konsekwencje postepowania !\nNajpierw nieszczesne szczepionki na swinska grype, ktora w Finlandii oficjalnie zostala wpisana na liste chorob nie zagrazajacych ludzkiemu zyciu, nastepnie nocne naloty dziwacznych samolotow w Polsce i nie tylko , rozpylajace jakies swinstwa, po ktorych nagle slysze - bedac w Niemczech, ze ludzie wlasnie z tych miast ladowali w szpitalach z wirusem A/H1N1. Zastanowcie sie nad sekcja zwlok osoby na Ukrainie (zmarlej na A/H1N1), u ktorej stwierdzono ZWEGLONE PLUCA! Przeciez od grypy pluca sie nie spalaja, nieprawdaz? Dodam, iz tam rowniez mialy miejsce nocne nieznane naloty.. Toz to zwyczajna dzuma plucna..\nale o tym w nastepnym artykule...\nPodsumowujac...naturalnie temperatura na globie maleje, przy czym ludzie, a raczej potwory jakies, nienaturalnie ja zwiekszaja..i do czego to prowadzi? Zmniejszenie powlok lodowych na biegunach az o 40% w przeciagu 40 lat!Pozbawienie Kilimandzaro sniegu, metan kryjacy sie pod marzlociami na Syberii i wiele wiele innych...\nZatem pytanie..co z tym swiatem? Co z nami? Czyzby grupa Bilderberga wszelkimi sposobami realizowala swoj zamierzony cel wybicia ludzkosci i ograniczenia do 0,5 mld? To wszystko to jakis matrix, S-F, o ktorym chcielibysmy najchetniej nie myslec, ale najwyzszy czas zmobilizowac sie do dzialania Drodzy Panstwo !


Pozostałe Opaska zaciskowa obejma max. fi 175mm | ExtraKominki\n» Opaska zaciskowa obejma max. fi 175mm\nKod produktu: OPASKA/SLIMAKOWA\nUniwersalna opaska zaciskowa przydatna jest przy budowie systemu DGP. Łączy rury rozprowadzające gorące powietrze z trójnikami, przyłączami, króćcami itp. Dzięki zastosowaniu ślimakowego ściągacza zapewnia szczelności połączenia. Charakterystyka: - długość: 60 cm - maksymalna średnica skręcenia: 175 mm - szerokość: 1 cm


Czworgiem Oczu: Moje ukochane poradniki\nWitajcie w Nowym Roku! 1 stycznia dla wielu z nas jest momentem przełomowym – zaczyna się kolejny rok naszego życia i nierzadko wierzymy święcie, że jest w tej chwili jakaś magiczna moc wspierająca realizację postanowień. Na przełomie roku snujemy plany, robimy listy zmian, których chcielibyśmy dokonać, i celów, które pragniemy osiągnąć. Z różnym skutkiem rozpoczynamy ich realizację – czasem motywacji starcza nam na tydzień, czasem na miesiąc, innym razem udaje nam się wprowadzić w życie nową jakość, która będzie nam towarzyszyła na dłużej. Oby zdarzało się to jak najczęściej!\nZ tematyką zmian i planów nieodłącznie wiąże się pewien quasi-literacki gatunek, z którym nigdy nie było mi po drodze – mowa o wszelkiego rodzaju poradnikach, czyli książkach, w których ludzie mający coś do powiedzenia (w założeniu posiadający jakieś doświadczenie) podpowiadają nam, jak osiągnąć sukces w danej dziedzinie. Przez wiele lat nie sięgałam po tego typu książki, a wręcz uparcie je hejtowałam, nie widziałam żadnej wartości w powtarzanych co i rusz frazesach, które przecież każdy doskonale zna. Dopiero studia uświadomiły mi, że tak naprawdę większość z nas popełnia w swojej codzienności błędy elementarne i to właśnie o podstawowych oczywistościach zapomina. Nie mówienie innym, o co nam chodzi, kompulsywne kupowanie niepotrzebnych rzeczy, brak radości z prostych przyjemności – to tylko podstawowe, a istotne sprawy, z którymi większość ludzi ma problemy. Jasne, nie wszyscy i nie w tym samym stopniu – dopiero gdy to zrozumiałam, nauczyłam się korzystać z poradników i dopasowywać zawartą w nich wiedzę do moich własnych potrzeb i oczekiwań.\nDziś, w noworocznej atmosferze zmian, chciałabym pokazać Wam te książki, które w jakiś sposób ułatwiły mi życie lub pozwoliły inaczej na nie spojrzeć. Nie zmieniły mnie ani mojej sytuacji – żadna książka nie ma takiej mocy – ale dały jakiś impuls i choć odrobinę wiedzy. Z resztą zobaczcie sami.\nTak naprawdę pierwszy raz przekonałam się do poradników dzięki Reginie Brett. Pewnego bardzo złego dnia kupiłam sobie butelkę wina, coś do jedzenia i książkę – chyba trochę na poprawę humoru, bo miałam zamiar napić się na smutno. Zasiadłam w domu, zaczęłam czytać, rozdział po rozdziale i absolutnie nie mogłam się oderwać. Miałam wrażenie, że autorka pisze o mnie! Bóg nigdy nie mruga zawiera wiele uniwersalnych myśli i przekonań, a przede wszystkim niczego nam nie narzuca – to po prostu zbiór historii osób, które dały radę coś zmienić lub pokonały jakąś przeciwność losu. Podczas lektury kompletnie nie czułam poradnikowego nacisku czy przemądrzania się autorki, a im tego było mniej, tym lepiej chłonęłam zawarte w książce myśli. Wiele z nich podkreślałam, zaznaczałam, przepisywałam - a wierzcie mi, że nie jestem typem człowieka gromadzącego cytaty. Dziś dzięki tym zakładkom jestem w stanie szybko odnaleźć to, co tak bardzo mnie urzekło i funduję sobie małe dawki codziennych inspiracji.\nJeśli chcecie znać moje zdanie, to pierwsza część jest najlepsza. Jej kontynuacja, Jesteś cudem, nie ma już takiej lekkości i nie jest aż tak uniwersalna jak pierwowzór. Więcej tu nacisku na religię i rolę Boga - rozumiem, że to tematy ważne dla autorki, jednak nie każdy ma taki sam system wartości i wiem, że są osoby, którym w części drugiej zaczyna to przeszkadzać. Z kolei Bóg zawsze znajdzie ci pracę omawia poszukiwanie własnej życiowej drogi, a więc w jakiś sposób ogranicza się do jednego tematu. Takie zróżnicowanie poszczególnych tomów nie zmienia jednak faktu, że wszystkie książki Reginy Brett są niesamowicie lekkie, przyjemne i inspirujące.\nKiedy zaczynałam swoją, nazwijmy to szumnie, „przygodę” z modą, makijażem i wszystkimi tymi kobiecymi zabawami, Internet nie miał w tym kompletnie żadnego udziału. Blogi modowe dopiero raczkowały, mój komputer nie pozwalał na oglądanie filmów na Youtubie, a wszelkie porady uzyskiwało się od napotkanych żywych osób. Po cichu zazdroszczę dzisiejszym nastolatkom, że mają na tacy wszystkie te rzeczy, które ja musiałam wypróbowywać na swojej skórze, włosach i ciele metodą prób i błędów. ;) Z drugiej strony jednak cieszę się bardzo z możliwości, jakie teraz mamy i aktywnie z nich korzystam.\nKsiążki pokazane na zdjęciu to efekty pracy trzech dziewczyn, z których rad korzystam już od bardzo, bardzo dawna. Asię Glogazę i jej bloga Styledigger obserwuję właściwie od początku jego działania; z wielką radością patrzyłam na przemianę, jaka w niej zaszła. Ze zwykłej szafiarki wyrosła na przedsiębiorcę i osobę, która nie tylko propaguje idee slow life i slow fashion, ale przede wszystkim robi to z głową i jako jedna z nielicznych jest w stanie mnie do takiego myślenia przekonać. Jej Modowa rewolucja jest dla mnie inspiracją do robienia porządku nie tylko w szafie, ale i we własnym życiu. Anna Kołomycew, czyli Anwen, to pierwsza polska Włosomaniaczka – dzięki jej blogowi dowiedziałam się, jak dbać o włosy i zrozumiałam, że nawet moje mogą wyglądać wspaniale. Jej poradnik jest dla mnie bazą wiedzy, wzbogaconą o własne notatki, bo ciągle szukam nowych informacji w tym zakresie. Z kolei wydana niedawno książka Ewy Grzelakowskiej-Kostoglu znanej na Youtubie jako Red Lipstick Monster to kompendium wiedzy w zakresie makijażu od samiutkich podstaw. Gdyby nie jej filmiki, prawdopodobnie nie potrafiłabym dzisiaj umalować oczu i nie jest to wcale zabawne! Poza tym Ewa jest tak niesamowitą osobą, że inspiruje mnie także w codziennym życiu.\nNa koniec kilka słów w temacie zdrowego trybu życia i fizycznej aktywności. Nie jestem w tym zakresie żadnym autorytetem, bo podejść do ćwiczeń i diety miałam w życiu mnóstwo, a jedno bardziej nieudane od drugiego. Wiele razy wymyślałam obostrzenia, których nie byłam w stanie realizować i zmuszałam się do podejmowania działań, które nie sprawiały mi żadnej radości; męczyłam się, no bo jak można inaczej, jeśli każdego dnia trzeba robić rzeczy, na które zupełnie nie ma się ochoty? Tak naprawdę potrzeba mi było wsłuchania się w siebie i znalezienia czegoś, co idealnie wpasuje się w moje potrzeby. Taką właśnie aktywnością jest joga, a książka Eweliny Godlewskiej i Pauliny Holtz jest wspaniałym wprowadzeniem w jej świat. Obok bardzo sympatycznego i zachęcającego wstępu, który pomoże nam przygotować się do rozpoczęcia ćwiczeń, w książce znajdziemy naprawdę sporo asan ze szczegółowym opisem ich wykonania i dodatkowymi wskazówkami. To naprawdę dobra baza na początek.\nStrasznie się rozpisałam i szczerze gratuluję tym, którzy dobrnęli do końca. Bo są tacy, prawda?\nA jak jest u Was? Czytacie poradniki? Macie swoje ulubione?\nTrzymam kciuki za wszystkie noworoczne postanowienia!\nAutor: Kaś o 09:56\nEtykiety: Anna Kołomycew, Ewa Grzelakowska-Kostoglu, Ewelina Godlewska, Flow books, Insignis, Joanna Glogaza, moda i styl, Paulina Holtz, poradnik, Publicat, Regina Brett, Sensus, zdrowie, Znak\nCynka 1 stycznia 2016 11:04\nNa poradniki Reginy Brett czaję się od dłuższego czasu. Na resztę nie mam ochoty :)\nKinga 1 stycznia 2016 11:13\nCzytałam tylko poradniki pani Reginy Brett (dwa) i bardzo mi się podobały. Na pozostałe rówenież mam ochotę.\nksiazkowy-termit 1 stycznia 2016 11:18\nRaczej nie czytam poradników, więc to nie książki dla mnie :)\nIwona 1 stycznia 2016 11:47\nKilka razy starałam się przekonać do poradników, ale za każdym razem po kilkudziesięciu stronach kapitulowałam. Poradniki nie są dla mnie ;)\nKatarzyna K 1 stycznia 2016 13:20\nA czy czytaliście już "Twój dziennik" Reginy Brett? Świetna pozycja, która zachęciła mnie do sięgnięcia po jej pierwsze trzy poradniki.\nKaś 3 stycznia 2016 17:05\nNie czytałam jeszcze i cały czas się waham, czy warto. Kolejny kalendarz mi niepotrzebny, a taka sama cena za znacznie mniejszą ilość lekcji trochę mi nie pasuje. Moim zdaniem to nie był zbyt trafiony pomysł wydawniczy.\nEmis 1 stycznia 2016 15:06\nZ poradnikami nie miałam w życiu za dużo do czynienia. Oprócz starych książek mamy dotyczących robótek ręcznych, to kilka lat temu przeczytałam "Chlapanie atramentem. Poradnik dla młodych pisarzy". Nie odrzucam tego gatunku, ale sięgam po niego rzadko - jak już to z konieczności.\nKaś 3 stycznia 2016 17:06\nJa mam w sumie podobnie - staram się dobierać poradniki dokładnie pod to, czego potrzebuję. :)\nAleja Czytelnika 1 stycznia 2016 17:01\nPrzyznam, że nie sięgam zbyt często po poradniki, ale bardzo ciekawią mnie książki Reginy Brett ;)\nKraina Książek 1 stycznia 2016 22:36\nPoradników nie czytam i wątpię, że to się zmieni.;/


Wako adoptowany – Fundacja Azyl\nOpublikowane przez admin1 w dniu Listopad 24, 2020 Listopad 24, 2020\nTrudno nam sobie wyobrazić lepsze zakończenie minionego tygodnia niż to co się zdarzyło w ostatnią niedzielę. Wszystkie adopcje są ważne i napełniają nas radością, ale są takie, które są wyjątkowe. Do nowego domu pojechał Wako. To niewidomy psiak, który został zabrany z pewnego gospodarstwa wraz ze Stefanem, który widział na jedno oko. Stefan już wcześniej znalazł dom a Wako ma go od niedzieli. Wako to mądry psiak, który choć nie widzi, to świetnie sobie daje radę. To zasługa dr Karoliny Kondal z Kwiatkowic, pod której opieką był przez ostatnie ponad 5 miesięcy. Pani doktor nie tylko zadbała o jego zdrowie, ale też zsocjalizowała Wako, nauczyła chodzić na smyczy tak, że ładnie omija przeszkody, nauczyła go czystości. Wako który trafił do Pani Karoliny to nie ten sam Wako, który od niej pojechał do domu. Dziękujemy serdecznie Pani Doktor. Jesteśmy też pełni uznania dla nowej opiekunki Wako i nie mamy wątpliwości, że Wako obdarzy ją wielką miłością i da jej dużo radości.


Omówienie konfiguracji pracy – Logitech dla biznesu\nODPOWIEDNIA KONFIGURACJA ROBI RÓŻNICĘ\nRóżne potrzeby. Jeden globalny standard. Produktywność ponad wszystko.\nZAPEWNIJ SOBIE NAJWIĘKSZY KOMFORT\nNa potrzeby związane z konfiguracją pracy może wpływać wiele czynników. Rola w drużynie. Lokalizacja pracy. Nawet rozmiar dłoni. Dzięki zestawom funkcji – od niezbędnych do niezwykłych – oraz formatom – od kompaktowych po pełnowymiarowe – nasze myszy i klawiatury zostały zaprojektowane z myślą o zwiększeniu komfortu, produktywności i wydajności dla osób o różnych potrzebach.\nKomputery stacjonarne, laptopy, tablety lub smartfony – nasze myszy i klawiatury współpracują ze wszystkimi wiodącymi systemami operacyjnymi i aplikacjami biznesowymi dla przedsiębiorstw. Dzięki jednemu globalnemu standardowi wdrażanie i zarządzanie jest łatwe i bezproblemowe.\nPROSTE WDROŻENIE. ŁATWA OBSŁUGA.\nNasza oferta produktowa dla firm ułatwia standardowe wdrażanie dzięki certyfikatom i dostępności marki na całym świecie. Od precyzji czujnika i szybkości przewijania po interfejs aplikacji: każda funkcja sprzętu oraz oprogramowania jest opracowywana zgodnie z naukową wiedzą w zakresie interakcji międzyludzkich i każda z nich została zaprojektowana tak, aby zapewniać dostosowywalne, angażujące wrażenia. Ponadto intuicyjne przywiązanie do szczegółów oznacza mniej połączeń z działem pomocy technicznej, zapewniając tym samym miejsce na swobodne i wolne od frustracji skupienie się na tym, co naprawdę ważne.\nWSPARCIE I GWARANCJA NA MIARĘ TWOJEGO PRZEDSIĘBIORSTWA\nAby zapewnić trwałość każdego z naszych produktów, wykonujemy ponad 30 testów. Aby spełnić naszą obietnicę niezawodności i trwałości, zapewniamy ponadto wsparcie produktowe ze strony agentów przeszkolonych w zakresie obsługi potrzeb użytkowników biznesowych oraz IT. Ponadto produkty Logi Bolt dostępne w naszej ofercie dla firm są objęte 2-letnią ograniczoną gwarancją sprzętową.\nNARZĘDZIA, KTÓRE SIĘ SPRAWDZĄ\nKonfiguracja produktów pod własne potrzeby pomoże Ci odnieść sukces i usprawni pracę.\nZaprojektowane z myślą o różnorodnych ludziach\nStworzone, by pasować\nLEPSZE KONFIGURACJE LAPTOPA\nDając użytkownikom laptopów myszy i klawiatury firmy Logitech, możesz wspomóc ich produktywność i poczucie komfortu podczas pracy. Czerpanie korzyści z bardziej ergonomicznej konfiguracji pomaga odkrywać i optymalizować funkcje, które uzupełniają i poprawiają styl pracy.\n50% PRODUKTYWNIEJ, 30% SZYBCIEJ\nWystawiliśmy nasze myszy na próbę. Okazało się, że ludzie są o 50% bardziej produktywni i 30% szybsi, używając standardowej myszy zewnętrznej w porównaniu z gładzikiemAutorskie badanie naukowe firmy Logitech. Na podstawie obliczeń przepustowości w bitach na sekundę, łączących szybkość i dokładność, uśrednionych dla wszystkich urządzeń biorących udział w badaniu. Badanie Laboratorium ergonomicznego Logitech z października 2019 roku z udziałem 23 uczestników, dotyczące korzystania ze standardowych myszy Logitech oraz dwóch standardowych wbudowanych gładzików.. Jest to rodzaj naukowej interakcji międzyludzkiej, którą uwielbiamy badać, aby pomóc ludziom tworzyć, kreować i osiągać lepsze wyniki w pracy.\nW naszym laboratorium Logi Ergo przyjmujemy podejście skoncentrowane na człowieku oraz oparte na nauce; pozwala nam to na opracowywanie produktów, które w wymierny sposób przyczyniają się do poprawy samopoczucia ludzi podczas pracy. Za każdym produktem Logitech kryje się bogactwo wiedzy specjalistycznej zgromadzonej dzięki naszej globalnej sieci ergonomii, fizjoterapii i bioinżynierii.\nStale ewoluujące, intuicyjne funkcje naszych produktów sprawiają, że praca jest płynniejsza. Wyciszenie mikrofonu poprzez naciśnięcie przycisku. Swobodne przejścia między wieloma ekranami. Przewijaj, aby zmienić rozmiar pędzla lub jednym ruchem przejrzyj 1000 wierszy danych.\nNasze portfolio produktów dla przedsiębiorstw jest certyfikowane i dostępne na całym świecie w ponad 100 krajach. To sprawia, że Logitech jest łatwym globalnym standardem wszędzie tam, gdzie pracują ludzie z Twojej organizacji.\nTechnologia bezprzewodowa Logi Bolt rozwiązuje wiele problemów z zakresu IT, które pojawiają się zarówno w przypadku pracowników biurowych, jak i pracowników zdalnych. Dzięki kompatybilności między platformami, trybowi wyłącznych bezpiecznych połączeń (Connections Only Mode), a także niezawodnym połączeniom bezprzewodowym — dostępnym nawet w środowiskach bezprzewodowych o podwyższonym poziomie zakłóceń — możesz spać spokojnie, wiedząc, że ich urządzenie ma zabezpieczenia zgodne ze standardem FIPS Amerykański federalny standard przetwarzania informacji 140-2 (FIPS) to standard kryptograficzny uznawany przez rząd Kanady i Unię Europejską. bezpieczeństwo za każdym razem, gdy jest sparowany z odbiornikiem Logi Bolt USB.\nDowiedz się więcej o technologii łączności bezprzewodowej Logi Bolt\nŁATWE MASOWE WSPARCIE WDRAŻANIA\nAdministratorzy IT mogą z łatwością zdalnie wdrażać i zarządzać modułami Logitech DFU i Logitech Options — naszym potężnym pakietem oprogramowania do zarządzania przepływem pracy i wydajnością, zintegrowanym z Logitech Flow i aplikacjami do parowania. Ponadto istnieje możliwość centralnego zdefiniowania ustawień, a następnie przesłania opcji do systemów Windows® i macOS, pomagając tym samym użytkownikom odkryć, jak proste może być usprawnienie ich pracy.\nDowiedz się więcej o zdalnym masowym wdrażaniu\nFirma Logitech uczestniczy w globalnych wysiłkach na rzecz współtworzenia bardziej zrównoważonego świata, zgodnie z deklaracją klimatyczną o zmniejszeniu globalnej temperatury o 1,5°C; celem jest również przejście w 100% na odnawialne źródła energii elektrycznej i spełnienie pierwszego zobowiązania w dziedzinie elektroniki użytkowej do stosowania etykiet zawierających informacje o emisji dwutlenku węgla. Pozwól nam pomóc Ci zwiększyć rating ESG.\nZobacz raport dotyczący zrównoważonego rozwoju firmy Logitech\nROZPOCZYNAJĄCY HOME OFFICE CIERPIĄ NAJBARDZIEJ\nChociaż wiele osób pracujących w domu, odczuwa ból/dyskomfort z powodu niedoskonałych warunków pracy, prawie 50% dopiero rozpoczynających swój home office cierpi na ból szyi lub pleców.\nUSA łącznie — Przed Covid-19\nUSA łącznie — Podczas Covid-19\nRozpoczynający home office – Przed Covid-19\nRozpoczynający home office — Podczas Covid-19\nAutorskie badania firmy Logitech, w terenie, listopad 2020 r. Osoby, które pracują z domu w USA: n = 500 WSZYSTKIE/104 ROZPOCZYNAJĄCY.\nCzy odczuwałeś(-aś) ból/dyskomfort podczas pracy w biurze w obszarach ciała wymienionych poniżej?\nJak to się ma do sytuacji obecnej, gdy pracujesz z domu?\nCo powstrzymało Cię do tej pory w stworzeniu bardziej ergonomicznego środowiska pracy w domu?


Lampy wiszące do salonu - Sklep internetowy Kwazar\nSalon to pomieszczenie, w którym zazwyczaj przyjmuje się gości, spędza święta, wolny czas z rodziną oraz organizuje różnego rodzaju przyjęcia. Dlatego większość osób stara się, aby było to miejsce ładne i stylowe. Chociaż lampa nie stanowi głównego elementu wyposażenia salonu, to zdecydowanie pełni bardzo ważną funkcję. To zarówno główne źródło światła, jak i bardzo designerski dodatek do wnętrza.\nEfektowne lampy wiszące do salonu\nSłuży przede wszystkim oświetleniu dużej powierzchni oraz sprawia, że pomieszczenia zyskują niepowtarzalny, efektowny charakter. W naszym sklepie internetowym znajduje się mnóstwo różnych modeli wiszących do salonu, które doskonale wpasują się w Państwa gust. Stale poszerzamy ofertę produktów, aby klienci mogli odnaleźć artykuły doskonale wpisujące się w style estetyczne panujące w ich domach.\nDopasowując oświetlenie do wnętrza, dobrze wziąć pod uwagę kilka istotnych czynników. Przede wszystkim bardzo ważna jest powierzchnia salonu, w którym ma znaleźć się lampa. W większych pomieszczeniach dobrze sprawdzą się modele z dużym kloszem. W przypadku mniejszych wnętrz tego typu warianty mogą okazać się jednak zbyt przytłaczające i po prostu za obszerne. Należy pamiętać o tym, że wśród małych propozycji również oferujemy wersje o bardzo efektownych kloszach - wystarczy poszukać ich na stronie lub zapytać jednego z naszych konsultantów.\nDrugi istotny czynnik przy doborze oświetlenia to upodobania domowników i styl, jaki panuje we wnętrzu. W prostych, minimalistycznych czy skandynawskich salonach dobrze prezentują się modele o geometrycznej, współczesnej formie. Natomiast bardziej tradycyjnie urządzone pomieszczenie wiele zyska, jeśli dobierze się do niego klasyczną, elegancką i ponadczasową lampę wiszącą do salonu.\nRodzaje lamp wiszących do salonu\nPodział lamp wiszących może być różny w zależności od tego, jakiego rodzaju modele znajdują się w danym sklepie. W naszym salonie klienci znajdą wiele typów oświetlenia, w tym między innymi:\n- okrągły — lampy o zaokrąglonym kloszu sprawdzą się tam, gdzie istnieje potrzeba wizualnego ocieplenia surowo wyglądającego wnętrza oraz we wszystkich pokojach urządzonych bardzo przytulnie. Te modele doskonale wyglądają umieszczone w centralnym punkcie salonu oraz nad stołem;\n- podłużny — wszelkie podłużne kształty lamp wiszących do salonu oraz innych dodatków sprawią, że pomieszczenie wydaje się wyższe i bardziej przestronne. Takie oświetlenie w salonie można wieszać pojedynczo oraz w rzędach po kilka egzemplarzy naraz, na przykład nad długim stołem jadalnianym;\n- z wieloma kloszami — ten typ wygląda jak wiele lamp połączonych ze sobą w jedną. Tego typu oświetlenie sprawdzi się w części jadalnianej lub wypoczynkowej salonu. W przypadku pokojów dziennych połączonych z kuchnią mogą także zawisnąć nad przestrzenią wydzieloną do gotowania;\n- prostokątny — takie modele są mniej popularne niż okrągłe, jednak na rynku oświetleniowym również znalazło się dla nich miejsce. Kanciaste lampy o prostych formach doskonale pasują do nowoczesnych, współcześnie urządzonych wnętrz. Nadają pomieszczeniom bardziej zdecydowanego, męskiego charakteru, dlatego często wybierają je właśnie panowie;\n- geometryczne — oprócz kształtów takich jak okrąg czy prostokąt, wśród lamp wiszących do salonu można znaleźć dużo bliżej nieokreślonych form kloszy. Tego typu oświetlenie to przeważnie bardzo ciekawe, designerskie modele. Spodobają się one tym, którzy w urządzaniu wnętrz stawiają na oryginalność i indywidualizm. Doskonale dopasują się do nowoczesnych wnętrz, ale również bardziej artystycznych i eklektycznych.\nLampa wisząca jako główne oświetlenie salonu\nW zależności od wielkości salonu oraz liczby stref, jakie się w nim znajdują, liczba potrzebnych lamp do salonu może się różnić. Duża lampa wisząca do salonu przeważnie stanowi jednak główne oświetlenie pokoju dziennego. Jeśli umiejscowi się ją na środku pokoju, to może oświetlić nawet całą jego powierzchnię. Dlatego ważne, aby tego typu oświetlenie znalazło swoje miejsce w salonie. Żyrandole warto jednak dopełnić mniejszymi kinkietami czy modelami stojącymi, żeby w razie potrzeby móc wprowadzić bardziej klimatyczne, delikatne światło.\nTanie lampy wiszące do salonu\nWybierając lampę wiszącą do salonu, nie trzeba obawiać się, że będzie ona bardzo droga. W naszym sklepie internetowym można znaleźć bardzo ciekawe modele lamp, również designerskich, w bardzo przystępnych cenach. W przypadku naszych produktów można spodziewać się wysokiej jakości produktów za niewielkie pieniądze. Wiele modeli można kupić u nas nawet za kilkadziesiąt złotych. Warto zaglądać do nas również w poszukiwaniu promocji i wyprzedaży.\nSerdecznie zapraszamy do zapoznania się z naszą ofertą lamp wiszących do salonu. W razie jakichkolwiek pytań lub wątpliwości zachęcamy do kontaktu. Nasi doradcy chętnie pomogą w dopasowaniu odpowiedniej lampy wiszącej do salonu oraz odpowiedzą na wszelkie nurtujące kwestie.


Hiszpański w 3 miesiące. Kurs z nagraniami dla średnio zaawansowanych - jedynie 27,60 zł w matras.pl\nHiszpański w 3 miesiące. Kurs z nagraniami dla średnio zaawansowanych\nOryginalna i sprawdzona metoda nauczania. Komputerowe wspomaganie nauki słownictwa, nagrania z udziałem rodowitych Hiszpanów. Dokładne objaśnienia zagadnień gramatycznych w języku polskim. Liczne przykłady, ćwiczenia z kluczem.


Mieszkanie Warszawa do wynajęcia Ursynów Jaworowa | Mościcki Nieruchomości\nApartament 5 pokojowy z tarasem i sauną -Kabaty.\nWarszawa • Ursynów • Jaworowa\n6 000 zł • 145 m²\nNr oferty: 21642/317/OMW\n5 pokoi • 2 łazienki • 3 piętro • budynek 3 piętrowy • Rok budowy: 2000\nmieszkanie • do wynajęcia • rynek wtórny • Warszawa • Ursynów • Jaworowa\nDo wynajęcia 5-pokojowy apartament o pow. 145 m2, z tarasem 100 m2 i sauną, na chronionym osiedlu z małym placem zabaw.\nMieszkanie znajduje się na 3, ostatnim piętrze kameralnego budynku.\nApartament w zaprojektowany przez architekta i urządzony przez dekoratora wnętrz materiałami wysokiej klasy.\n- Salon (40m) - okna na południe. Z salonu wyjście na 100m TARAS z pięknie zaprojektowaną roślinnością z systemem nawadniania, zadaszoną wiatą (16m) i widokiem na las kabacki.\n- Kuchnia i jadalnia (20 m) - okna na wschód.\nZabudowa kuchni nowoczesna, zmywarka, lodówka z kostkarką i dozownikiem wody, piekarnik zintegrowany z grillem i mikrofalówką, płyta grzewcza indukcyjna.\n- Gabinet (10m) - okno na zachód\n- Sypialnie dla dzieci (12 i 16m) - okna na zachód\n- Łazienka dla dzieci i gości z wanną, prysznicem i bidetem oraz sauną (10m) - okno na wschód\n- Hol z dużą garderobą i dodatkową szafą (7m)\n- Sypialnia główna (20m) - okno na wschód, połączona z garderobą i łazienką (10m) - okno na wschód, z wanną, osobnym prysznicem, bidetem oraz wydzieloną pralnią.\nDo mieszkania przynależą 2 miejsca parkingowe oraz zagospodarowana piwnica (16m).\nMieszkanie wynajmowane bez mebli w pokojach.\nW okolicy niska zabudowa, trasy rowerowe, las w odległości 400 m. Jednocześnie dostępna pełna infrastruktura handlowo-usługowa, metro w odległości 1 km pieszo ok. 15 min.\nCzynsz najmu 6000 zł + woda powyżej zaliczek +gaz i prąd ( umowa na najemcę).\nnumer oferty: 21642/317/OMW\nJestem zainteresowany ofertą numer 21642/317/OMW - mieszkanie, do wynajęcia, rynek wtórny - Warszawa / Ursynów / Jaworowa. Proszę o kontakt.