Opinia o bimot – Amortyzatory, bimot Olsztyn\n89 539... 04 55więcej\nMiałem problem w swoim seacie cordoba z wydechem - umówiłem się - pojechałem - Pan wytłumaczył w czym leży problem - robota wykonana solidnie - jestem zadowolony - 6\nBardzo nie polecam tej firmy. Straciłem mnóstwo czasu i energii na niekończące się poprawianie kiepsko zamontowanego tłumika… po 6 razie pojechałem gdzie indziej… Obsługa również pozostawia wiele do życzenia… Gdy po wymianie wszystkich tłumików w aucie nadal było głośno, kierownik stwierdził że powinienem głośniej radia słuchać…. NIE POLECAM\ndzień pierwszy: mechanik ocenia stan tlumika. umawiamy sie na calkowita wymiane tlumika, twierdzi ze ma taki tlumik, koszt wymiany razem z tlumikiem 300zl. przyjezdzam nastepnego dnia, wlasciciel tym razem stwierdza ze tlumik trzeba przerobic i bedzie to kosztowalo 350 zl. trace 1,5 h godziny i nic nie zrobione. przyjezdzam dnia nastepnego zostawiam samochod, wlasciciel mowi ze mi samochod odwioza, po naprawie, dzwoni kobieta i mowi ze po smaochod mam sie zglosic i ze rezonans nie taki. MINUS\nUsługa wykonana solidnie lecz dzień wcześniej ustalona została inna cena za usługę. Cena końcowa była dwukrotnie wyższa od ustalonej poprzedniego dnia, poza tym koszt wymiany tłumika w zakresie 30-50. Za założenie tłumików których nie było (więc nie jest to pełna wymiana) z wielką łaską "obsługującej" została policzona mi średnia cena zamiast najniższej, gdyż wg mnie jest to połowiczne wykonanie usługi. Nie polecam tego serwisu z uwagi na ceny i koszmarną "obsługującą"\nBardzo polecam! Wszystko sprawnie, szybko i profesjonalnie. Jestem bardzo zadowolony z tej firmy.\nCzęści samochodowe - Olsztyn


Żyć naprawdę | Niedziela.pl\nNiedziela toruńska 25/2016, str. 1\nWciągu nieco ponad miesiąca w diecezji toruńskiej odbyły się aż trzy konsekracje kościołów. O dwóch już pisaliśmy, dzisiaj publikujemy relację z trzeciej, która odbyła się w Kończewicach. Biskup Andrzej mówił podczas niej m.in., że świątynia jest darem, bo otwiera na więzi międzyludzkie. Tego otwarcia się dzisiaj szczególnie potrzeba, bo „relacje między ludźmi bardzo osłabły”.\nŻyjemy na portalach społecznościowych, spotykamy się w e-mailach i SMS-ach. Czy to prawdziwe życie i prawdziwe spotkania? Kościół ewangelizuje na różne sposoby i wbrew niektórym zarzucającym mu przestarzałość poglądów, wchodzi również w rzeczywistość wirtualną w myśl zasady, że gdzie nie ma miejsca dla Boga, tam nie ma miejsca dla człowieka. Niemniej Jezus nie czeka na posty, e-maile czy SMS-y. On pragnie prawdziwego życia w nas i prawdziwego spotkania z nami. A to dokonuje się w świątyni, w której nie inaczej jak przez ludzkie, kapłańskie ręce, chleb staje się Ciałem, a wino Krwią, by nasze serca żyły prawdziwie. Jeśli jest w tobie takie życie, to i na spotkanie z drugim człowiekiem znajdziesz czas, chęć i odwagę. Na prawdziwe spotkanie, w realu, twarzą w twarz.


Rynek Finansowania Nieruchomości: Korelacja stopy procentowej do podaży i popytu na nieruchomości w Anglii w latach 2001-2012 : aleBank.pl – Portal ekonomiczny – Najbliżej Finansów\naleBank.pl – Portal ekonomiczny – Najbliżej Finansów FN 2014/04-06 (kwiecień - czerwiec 2014) Rynek Finansowania Nieruchomości: Korelacja stopy procentowej do podaży i popytu na nieruchomości w Anglii w latach 2001-2012\nGospodarka Wielkiej Brytanii w 2011 roku ponownie weszła w fazę recesji. Pierwszy raz miało to miejsce w III kwartale 2008 roku w związku ze światowym kryzysem finansowym.\nKondycja gospodarki i finansów przez okres 2011-2012 obniżyła się. Spowodowane to było wzrostem bezrobocia, zwiększeniem kosztów finansowania kredytów hipotecznych, które przerzucono na kredytobiorcę. Zaostrzyły się także procedury związane z przyznawaniem kredytów hipotecznych. Celem tego artykułu jest analiza korelacji stopy procentowej do podaży i popytu na nieruchomości w Anglii w latach 2001-2012.\n1. STOPA PROCENTOWA A PODAŻ NA RYNKU MIESZKANIOWYM W ANGLII\nStopa procentowa jest jedną z istotniejszych kategorii w gospodarce rynkowej. Jest to rynkowy koszt kapitału, albo inaczej cena, którą płaci się za pożyczenie kapitału na określony czas. Koszt ten wyraża się zazwyczaj jako procent od pożyczonej sumy, mierzony w ujęciu rocznym (tzn. gdyby suma została pożyczona – i zwrócona dokładnie po roku). Jeśli ktoś pożycza pieniądze na krótszy okres, to zapłaci jedynie część tej sumy. Pożyczka taka może mieć charakter kredytu lub zakupu obligacji wyemitowanych przez potrzebującą kapitału instytucję1.\nNa wstępie należy zaznaczyć, iż nie ma formalnej różnicy między stopą procentową a innymi, podobnymi pojęciami występującymi na przykład w wycenie nieruchomości, takimi jak stopa dyskontowa czy stopa zwrotu\nStopa dyskontowa jest to stopa procentowa. Jednak rozróżnienie tej stopy i stosowanie dla niej odrębnej nazwy wynika z konieczności przyjęcia merytorycznej zasady zmiennej wartości pieniądza w czasie. Zasada ta oznacza, iż suma pieniężna analizowana w dwóch różnych okresach ma różną wartość. Zmienna wartość pieniądza w czasie wynika z działania czterech czynników, którymi są2:\nmożliwość powiększania kapitału przez inwestowanie\npreferowanie bieżącej konsumpcji przez człowieka.\nWzrost stóp procentowych powoduje spadek wartości (ceny) inwestycji, a spadek stóp procentowych powoduje wzrost wartości (ceny) inwestycji. Ryzyko stopy procentowej może mieć zatem pozytywne lub negatywne skutki dla inwestora. Tabela 1 przedstawia wielkość i dynamikę podaży na rynku nieruchomości w Anglii, dostępnych w Głównym Urzędzie Statystycznym UK w latach 2001-2010.\nLiczba mieszkań w latach 2001-2002 plasowała się na poziomie 130 510 nowych oddanych dodatkowych mieszkań do użytku. Roczne tempo wzrostu budowania nowych mieszkań wyniosło w 2003 roku 10,1 proc. Był najlepszy rok, po czym dynamika miała tendencję malejącą. Liczba mieszkań w 2008 roku spadła o 40,8 tys., co dało 20-proc. spadek dynamiki w stosunku do roku 2007. Wiadomo, że w tych latach miał miejsce kryzys finansowy na całym świecie. Dlatego liczba mieszkań spadała aż do 2011 roku. Danych za 2012 nie ma, toteż trudno sprawdzić czy była to tendencja tymczasowa związana z sytuacją na całym świecie na rynku mieszkaniowym, kryzysem spekulacyjnym na rynkach nieruchomości, czy jednak rynek jeszcze pozostaje w silnej recesji. Sytuację dodatkowych mieszkań w regionach Anglii przedstawia tabela 2. Najmniej mieszkań wybudowano w Norh East zarówno w 2001, jak i 2011 roku. Z kolei najwięcej budowano w South East 22 370 w 2011 roku.\nW całym okresie widać, że w 2008 roku odnotowano spadek we wszystkich regionach Anglii poza Londynem, który wszedł w recesję rok później. Dla zobrazowania sytuacji przedstawiono rysunek 1.\nOd 2008 roku odnotowuje się spadek ilości mieszkań na rynku nieruchomości w całej Anglii. Warto przyjrzeć się więc średniej ważonej stopie procentowej i jej wpływowi na kredyty zabezpieczone na mieszkaniach. Dane przedstawia rysunek 2. Wzrost stóp procentowych widać wyraźnie do września 2008 roku, po czym następuje gwałtowny spadek do poziomu ok. 3 proc., czyli o połowę.\nWycofanie kapitału hipotecznego (MEW) występuje, gdy pożyczki, kredyty na mieszkania wzrastają więcej niż inwestycje w zasobach mieszkaniowych. Inwestycje na rynku nieruchomości, w tym zakup nowych mieszkań oraz wydatki na ulepszenia, to droga do zwiększenia zasobów mieszkaniowych. Każdą nieruchomość można traktować tak, jak inne aktywo, czyli akcje, obligacje, surowce czy kontrakty. Pojedynczy inwestorzy, którzy inwestują w akcje, nie ...


Świętujemy 210. rocznicę urodzin Chopina!\nUrodziny Chopina w stylu electro!\nW tym roku mamy wiele powodów do świętowania! Okrągła, bo 210. rocznica urodzin Mistrza i XVIII Konkurs Chopinowski to nie lada gratka. To też doskonałe preteksty, dla tych którzy ich potrzebują, do zgłębienia twórczości Fryderyka Chopina.\nUrodzinowe koncerty odbędą się w poznańskiej galerii Posnania oraz wrocławskim Sky Tower.\nJak co roku wystąpią wybitni muzycy młodego pokolenia, wielokrotnie nagradzani w krajowych i zagranicznych konkursach i wykonają kompozycje najznamienitszego polskiego kompozytora w wersji klasycznej. Oprócz mazurków, etiud, sonat, preludiów i walców usłyszeć będzie można słynne pieśni.\nMamy też niespodziankę. Po raz pierwszy uczestnicy naszych koncertów usłyszą Chopina w wersji… elektronicznej. Projekt Chopin Electro Duo zaprezentuje alternatywne wykonania klasycznych utworów, przy pomocy komputera oraz loopera. Nie zabraknie też fortepianu!\nInspiracją dla koncertów organizowanych w ramach wydarzenia jest pochodząca z Francji idea powszechnego muzykowania w miejscach nieoczywistych, znana jako „Fête de la Musique”. Swobodna atmosfera galerii handlowej i dostępność dla wszystkich tworzą niesamowicie przyjazną przestrzeń i dostarczają unikatowych wrażeń. Organizatorzy za cel stawiają sobie odczarowywanie muzyki klasycznej dla nowych grup odbiorców i pokazywanie, że jej słuchanie może być codziennym doświadczeniem.\n22 lutego 2020 Posnania (Poznań) godz. 15:00, 16:00, 17:00\n28 lutego – 1 marca 2020 Sky Tower (Wrocław) godz. 18:00\nBy być na bieżąco, śledź nasz profil na FB: https://web.facebook.com/UrodzinyChopina/\nThis entry was posted in Uncategorized on February 22, 2019 by Natalia Lesniak.\nFryderyk Chopin w Focus Mall\n4 marca Focus Mall zaprasza na „Shoppin’ with Chopin”! Tego dnia w popołudniowych koncertach wystąpią wybitni soliści i orkiestra kameralna, a wczesnym popołudniem będzie można usłyszeć adeptów muzyki klasycznej. Wszystkich odwiedzających galerię czeka nie lada przeżycie artystyczne!\nUsłyszeć będzie można popularne utwory: mazurki, etiudy, sonaty, preludia, walce, a także pieśni Chopina. W nietypowej dla tego typu wydarzeń przestrzeni, zagrają laureaci wielu międzynarodowych oraz krajowych konkursów. Koncert otwarcia (w godz. 15-16) uświetni występ sopranistki. Jako soliści swój kunszt artystyczny zaprezentują Nguyen Viet Trung i Emilia Biskupska. Podczas koncertu wieczorowego (godz. 18-19) wystąpi Adam Kałduński. Zagra koncert e-moll wraz z 13-osobową orkiestrą kameralną. Kałduński jest laureatem ogólnopolskich i międzynarodowych konkursów pianistycznych; brał udział w licznych kursach mistrzowskich, prowadzonych przez wybitnych artystów, takich jak: Nikolai Demidenko, Kevin Kenner, Tobias Koch, czy Tamàs Ungar. Pianista ze szczególną pasją wykonuje muzykę Fryderyka Chopina, wielokrotnie koncertował na zaproszenie Narodowego Instytutu Fryderyka Chopina.\nDodatkowo w godzinach przedpołudniowych (godz. 12-13) wystąpią z repertuarem rozrywkowym adepci muzyki klasycznej, którzy już teraz wyróżniają się talentem i wrażliwością.\nInspiracją dla koncertów organizowanych w ramach wydarzenia jest pochodząca z Francji idea powszechnego muzykowania w miejscach nieoczywistych, znana jako „Fête de la Musique”. Swobodna atmosfera galerii handlowej, własny styl i radość przeżywania tworzą niesamowicie przyjazną przestrzeń. Organizatorzy za cel stawiają sobie odczarowywanie muzyki klasycznej dla nowych grup odbiorców poprzez element zaskoczenia. Spotkanie z muzykami grającymi na żywo kompozycje Chopina to dla klientów Galerii doświadczenie unikatowe.\nThis entry was posted in Uncategorized on February 28, 2018 by Natalia Lesniak.\n208. urodziny Mistrza świętujemy we wrocławskim Pasażu Grunwaldzkim\nPasaż Grunwaldzki zaprasza na „Urodziny Chopina”. Od 22 do 25 lutego, pomiędzy godziną 18 a 19, w głównej części galerii, odbywać się będą koncerty kameralne.\nZ okazji 208-tej rocznicy urodzin wielkiego polskiego kompozytora wystąpią wybitni pianiści młodego pokolenia oraz orkiestra kameralna.\nInspiracją dla koncertów organizowanych w ramach Urodzin Chopina jest pochodząca z Francji idea powszechnego muzykowania w miejscach nieoczywistych, znana jako „Fête de la Musique”. Swobodna atmosfera galerii handlowej, własny styl i radość przeżywania tworzą niesamowicie przyjazną przestrzeń. Organizatorzy za cel stawiają sobie odczarowywanie muzyki klasycznej dla nowych grup odbiorców poprzez element zaskoczenia. Spotkanie z muzykami grającymi na żywo kompozycje Chopina to dla klientów Galerii doświadczenie unikatowe.\nDokładny harmonogram koncertów oraz profile muzyków i orkiestry są dostępne na Facebooku (facebook.com/urodzinychopina)\nThis entry was posted in Uncategorized on February 22, 2018 by Natalia Lesniak.\n8 koncertów w ramach Urodzin Chopina\nW Galerii Kazimierz trwają koncerty urodzinowe z okazji 205. rocznicy narodzin Fryderyka Chopina.\nW programie – Chopin Master\n22 lutego, godz. 18.00 – Alicja Oktabska / Katarzyna Vernet\n23 lutego, godz. 18.00 – Ireneusz Boczek / Alicja Oktabska\n24 lutego, godz. 18.00 – Witold Wilczek / Paweł Motyczyński\n25 lutego, godz. 18.00 – Dorota Motyczyńska / Ireneusz Boczek\n26 lutego, godz.18.00 – Katarzyna Vernet / Witold Wilczek\n27 lutego, godz. 18.00 – Jakub Lichtenstein / Paweł Motyczyński\n28 lutego, godz. 18.00 – Dorota Motyczyńska / Jakub Lichtenstein\n1 marca, godz. 18.00 – Paweł Motyczyński z orkiestrą kameralną\nDodatkowo w weekendy – 22 i 28 lutego oraz 1 marca pomiędzy godziną 16.00 a 16.40 występy utalentowanych uczniów krakowskich szkół muzycznych (Chopin Teen).\nThis entry was posted in Uncategorized on February 22, 2015 by Natalia Lesniak.\nIV edycja Urodzin Chopina\n205. urodziny najwybitniejszego jak dotąd polskiego kompozytora, Fryderyka Chopina, będziemy świętować w krakowskiej Galerii Kazimierz.\nDo udziału w IV edycji Urodzin Chopina zaprosiliśmy wybitnych pianistów młodego pokolenia, znanych z krajowych i międzynarodowych festiwali. Wystąpią między innymi Witold Wilczek, Dorota Motyczyńska i Jakub Lichtenstein. Podczas koncertu otwarcia, 22 lutego, zagrają Alicja Oktabska oraz Katarzyna Vernet. Ostatniego dnia koncertowego (1 marca) koncert e-moll wykona wielokrotnie nagradzany Paweł Motyczyński; towarzyszyć mu będzie trzynastoosobowy skład – Muzycy Orkiestry Akademii Beethovenowskiej.\nTegoroczne wydanie UC będzie wyjątkowe. Oprócz muzyków z bardzo dużym dorobkiem artystycznym, wystąpią uczniowie szkół muzycznych wyróżniający się talentem wśród swoich rówieśników. Wszyscy będą mieli szansę na zaprezentowanie swego talentu przed nietypową publicznością i zdobycie nowych doświadczeń.\nSama Galeria Kazimier to miejsce, w którym historia Krakowa łączy się z nowoczesną architekturą. Dogodna lokalizacja (zaledwie kilka minut od Rynku) pozwoli szerokim grupom odbiorców wziąć udział w darmowych, profesjonalnych koncertach fortepianowych na cześć Mistrza.\nThis entry was posted in Uncategorized on February 10, 2015 by Natalia Lesniak.\nIII edycja – podsumowanie\nTrzecia edycja Urodzin Chopina, organizowanych w galeriach handlowych, dobiegła końca.\n204. urodziny polskiego kompozytora świętowaliśmy w krakowskiej Bonarka City Center, tradycyjnie od 22 lutego do 1 marca.\nSetki osób ponownie dały się uwieść chopinowskim polonezom, etiudom, mazurkom, nokturnom, walcom… Bonarkowa publiczność każdego dnia zajmowała miejsca przy scenie i gromadziła się w pobliskich kawiarniach na długo przed występami młodych pianistów. Łącznie wystąpiło 9 pianistów, sopranistka oraz 13-osobowa orkiestra kameralna.\nZapraszamy do galerii zdjęć z tegorocznych Urodzin Chopina oraz brania udziału w kolejnych odsłonach wydarzenia.\nPartnerzy edycji 2014 r.: RMF Classic, Piano Centrum\nThis entry was posted in Uncategorized on March 22, 2014 by Natalia Lesniak.\nArtyści III edycji Urodzin Chopina\nZapraszamy na 8 koncertów organizowanych w Bonarce z okazji 204. urodzin polskiego pianisty.\nNiezwykłe obchody rozpoczną się 22 lutego i potrwają do 1 marca. Codziennie od 18.00 do 19.00 w Palmiarni chopinowskie mazurki, etiudy, sonaty, preludia czy walce grać będą wybitni pianiści młodego pokolenia oraz orkiestra kameralna, która w Bonarce wystąpi 1 marca, na finał całych obchodów.\nZa fortepianem zasiądą laureaci wielu międzynarodowych oraz krajowych konkursów i festiwali (repertuar poniżej). Koncert otwarcia zagra niezwykle utalentowany Przemysław Lechowski (Warszawa), zdobywca wielu nagród, a także juror Syberyjskiego Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina w Tomsku (Rosja) oraz Galaxy International Piano Competition w Indonezji. Ostatniego dnia koncertowego (1 marca) koncert f-moll wykona wielokrotnie nagradzany pierwszym miejscem – Przemysław Witek (Poznań); towarzyszyć mu będzie Orkiestra Akademii Beethovenowskiej.\nPoniżej przedstawiamy tegoroczne zestawienie artystów wraz z repertuarem:\nThis entry was posted in Uncategorized on February 21, 2014 by Natalia Lesniak.\nPartnerem strategicznym Urodzin Chopina jest firma Piano Centrum - największy w Małopolsce salon sprzedaży pianin i fortepianów.\nTa rodzinna firma założona przez Ryszarda Gazdowicza funkcjonuje nieprzerwanie od 1975 roku, zajmując się tradycyjnymi instrumentami klawiszowym w pełnym zakresie, od sprzedaży, poprzez serwis i renowację.\nPiano Centrum współpracuje z Filharmonią Krakowską, Akademią Muzyczną w Krakowie, Operą Krakowską.\nThis entry was posted in Uncategorized on February 11, 2014 by Natalia Lesniak.\nKlasycznie z nami\nKoncertom fortepianowym w ramach Urodzin Chopina patronuje RMF Classic.\nBardzo dziękujemy za okazane zaufanie i chęć promocji Urodzin oraz biorących w nich udział pianistów.\nRMF Classic słuchać można online (rmfclassic.pl) oraz tradycyjnie (w Krakowie na częstotliwości 87,8 FM)\nNa urodzinowe koncerty zapraszamy do Bonarka City Center w Krakowie od 22 lutego do 1 marca (w godz. 18-19).\nThis entry was posted in Uncategorized on February 10, 2014 by Natalia Lesniak.\nJuż 22 lutego br. rozpocznie się trzecia edycja Urodzin Chopina. Standardowo jej finał nastąpi 1 marca. Tym razem pięknem muzyki Fryderyka Chopina będziemy urzekać w krakowskiej galerii Bonarka City Center.\nPrzed szeroką i co dzień zmieniającą się publicznością wystąpią wybitni pianiści młodego pokolenia. To dla nich ogromne wyzwanie z uwagi na audytorium i miejsce.\nUrodziny Chopina to ogromna szansa na zapoznanie się z twórczością wybitnego polskiego kompozytora. Ci, którzy zdecydują się wziąć udział w koncertach fortepianowych, na pewno będą zaskoczeni szerokim repertuarem. Zapraszamy.


Windows Phone? System o marginalnym znaczeniu. Nadal\nGodzinę temu pisałem o rynkowych udziałach Androida, który zdominował segment mobilnych OS. Jeżeli ktoś przyglądał się umieszczonej w tamtym wpisie tabelce firmy analitycznej Strategy Analytics, zauważył zapewne, że na przestrzeni ostatniego roku zielony robot rozszerzył swoje wpływy spychając na je...\nGodzinę temu pisałem o rynkowych udziałach Androida, który zdominował segment mobilnych OS. Jeżeli ktoś przyglądał się umieszczonej w tamtym wpisie tabelce firmy analitycznej Strategy Analytics, zauważył zapewne, że na przestrzeni ostatniego roku zielony robot rozszerzył swoje wpływy spychając na jeszcze większy margines np. system Windows Phone. To wygląda już naprawdę źle. Tymczasem jeden z top menedżerów Microsoftu mówi o postępach platformy.\nTo cię zainteresuje Rozszerzenia dla Outlook.com to naprawdę świetna wiadomośćTak wygląda pierwsza Lumia od Microsoftu - bez rewolucji\nWspomniany we wstępie top menedżer MS to Joe Belfiore. Słynny już Joe Belfiore, którego można uznać za "twarz" mobilnych okien. Podczas konferencji TechEd Europe stwierdził on, że sytuacja z aplikacjami dla Windows (Phone) poważnie się poprawiła – sklep z oprogramowaniem dla ich platformy nie odstaje już tak bardzo od tych, którymi może się pochwalić konkurencja, czyli Google i Apple. Różnica nadal widoczna, ale zasypywana jest przepaść. Tym samym coraz rzadziej powinno być wypowiadane zdanie: nie ma wersji dla WP.\nBelfiore czaruje rzeczywistość? Raczej nie, aplikacji dla WP faktycznie przybywa, a to oznacza, że niwelowany jest problem, który od dawna wymieniany był w gronie hamulców mobilnych okien. Korporacja z Redmond zmierza zatem we właściwym kierunku i nie zdziwiłbym się, gdyby po raz kolejny pojawiły się zdania w stylu: tym razem musi już wypalić i WP zacznie w końcu rosnąć, zmniejszy dystans dzielący go do iOS, uda się stworzyć silnego trzeciego gracza na tym rynku.\nJeżeli faktycznie przybywa deweloperów pracujących nad aplikacjami dla WP, to Microsoft ma jeden problem mniej. Nie oznacza to jednak, że nagle ich system zacznie zdobywać rynkowe udziały. Zdecydowanie większe znaczenie ma tu np. liczba partnerów wprowadzających do sprzedaży urządzenia z danym system, niż liczba aplikacji w sklepie. A z producentami MS nadal ma problem. Sporo miało się zmienić po rezygnacji korporacji z Redmond z opłaty licencyjnej oraz poluzowaniu polityki w zakresie współpracy, ale nadal nie widać efektów (satysfakcjonujących) tych decyzji.\nW chwili obecnej trudno mi wskazać na czynnik, który miałby ułatwić albo nawet umożliwić Microsoftowi rozszerzanie wpływów WP. Przejęli oddział komórkowy Nokii, ale nie wiadomo, co z tego wyniknie, próbują w segmencie korporacyjnym, lecz to spora niewiadoma i chociaż są szanse na sukces, to nie ma sensu dzielić skóry na niedźwiedziu. Z jednej strony naciskać będzie Apple, które po wprowadzeniu do sprzedaży nowych smartfonów nabiera wiatru w żagle, z drugiej strony Google, które współpracuje z szeregiem producentów i dla którego większy problem stanowią chińskie wariacje na temat Androida, niż Windows Phone. Ten ostatni system od lat funkcjonuje na marginesie i najbliżej mu pod względem udziałów do platformy konającego BB.\nNa czym polega problem Microsoftu/WP? Przecież ten system nie jest zły, wiele osób uważa wręcz, że to naprawdę dobry i interesujący element ciekawego ekosystemu. To samo pytanie można jednak odnieść do Sony czy HTC – czy ich produkty mobilne są złe? Nie, ocenia się je wysoko albo bardzo wysoko. A jednak we wszystkich trzech przypadkach dobre oceny użytkowników, testerów i komentatorów nie idą w parze z dobrymi wynikami sprzedaży. Może po prostu taki już los mobilnego Windowsa i nie da się odwrócić sytuacji w sektorze? Jasne, że nie można odpuszczać, ale w głowie cały czas dzwoni pytanie: kiedy ten projekt "odpali"?\nPozostaje chyba czekać na kolejnego Windowsa, który w pewnym sensie rozwiąże ten problem...\nWindowsWindows Phonerynek mobilnyhotmobilejoe belfiore\nZupełnie nowa wersja Outlooka na Maca zaprezentowana! Konrad Kozłowski\nJeśli wierzyć Microsoftowi, to można stwierdzić, że Band sprzedaje się na pniu Jakub Szczęsny


„50 twarzy Greya", Erika Leonard - Zwierciadlo.pl\nTransgresja w hamburgerze\nFigura młodego dziewczęcia wpadającego w magnetyczną sferę przyciągania dojrzalszego i doświadczonego seksualnie mężczyzny jest zgrana, jak szlagiery disco polo. „50 twarzy Greya" nie dobiega w tym od standardu wytyczonego przez Justynę - bohaterkę powieści de Sade'a „Justyna, czyli nieszczęścia cnoty". „50 twarzy Greya" nie uniknie porównania do „Historii O" Pauline Réage, ale w tym porównaniu przepada z kretesem.\nByć może nie da się już zatrzeć wrażenia, jakie wywarła na mnie ta druga książka, napisana przez kobietę, a przeczytana przeze mnie w młodości. Przy okazji lektury „Historii O” przeżywałam podobne sensacje co przy czytaniu „Lolity” Nabokowa - Uchylania zasłony do świata złożonego z niewyobrażalnych rzeczy; scen, które powracają natrętnie i budzą mrowienie w całym ciele; odczucia przekroczenia w słowie i w czynach. A najwyraźniej amerykański produkt nie łapie tego, co jest istotą wyrafinowanej pornografii w książkach, czyli balansowania na granicy kiczu i wyuzdania.\n„50 twarzy Greya " daje odczucie trywialności zamiast transgresji. Prawie tego samego - jest seks, są dzikie sceny, w których ludzie wyprawiają na sobie i sado, i maso, i jest właściwa doza luksusu we wnętrzach (perwersja karmi się dostatkiem), jest fetyszyzacja i błysk skór /lateksu/ łańcuchów. I jest to prawie tak samo napisane, jak „Historia O", przy czym „prawie robi dużą różnicę'. Czyli jest „50 twarzy Greya " produktem przyswajalnym, lekkostrawnym, z treściami libertyńskimi zredukowanymi. Aby nie powodować sensacji, tylko skandal. W czerwcu USA zelektryzowała plotka, że za reżyserię filmowej adaptacji tego tytułu ma się zabrać sama Angelina Jolie. Ale biuro prasowe gwiazdy plotkę zdementowało.\nAle i tak jestem ucieszona sukcesem książki i jej publikacją w Polsce. Po pierwsze dlatego, że literatura nienaukowa o kobiecym życiu seksualnym (typ: fetysz i dominacja) wdziera się do głównego obiegu z taką siłą, że nikt już nie wyskoczy z czerstwym tekstem „literatura menstruacyjna". Co prawda, Amerykanie ukuli termin „mom's porn" - pornografia dla mamusiek. Także aby zdyskredytować gatunek, ale tak naprawdę ukazali jego istotę. Tak, mamuśki się kręcą różnymi rzeczami. Tak, kobiety nawet po urodzeniu dziecka pozostają seksualne, gorzej mogą się stać jeszcze bardziej seksualne, dojrzałe i świadome swoich potrzeb. Komercyjny sukces - książki o przygodach dziewczątka wprowadzanego w świat BDSM* odpowiada na ich zapotrzebowanie. Nawet jeśli nie jest genialnym dziełem literackim.\nDobrze, że świat czyta „50 twarzy Greya". Miliony okładek w metrze, w pociągach, w poczekalniach u lekarzy dowodzą, że kobiecy świat fantazji seksualnych istnieje. Do tej pory czekał na swoje filmy, książki, szukał swojej przestrzeni. Najwyraźniej zaczął kiełkować, przebijając się na powierzchnię.\n*BDSM ang. - akronim określający praktyki seksualne z zakresu B/D - bondage i dyscyplina, D/S dominacja i uległość − S/M sadyzm i masochizm.\n„50 twarzy Greya", tłum. Monika Wiśniewska, Wydawnictwo Sonia Draga, 2012, s.608\nNikt nie jest tylko tym, na kogo wygląda. "Mistyfikator" Joanny Parasiewicz\nFrancuski pisarz kryminałów Bernard Minier zadebiutował w 2011 roku bestsellerową powieścią „Bielszy odcień śmierci”, w której powołał do życia komendanta Martina Servaza. „Dolina” to siódma część cyklu. (Fot. Joel Saget/AFP/East News)\nBernard Minier, autor serii kryminałów o komendancie Martinie Servazie w roli głównej, kładzie duży nacisk na prawdopodobieństwo wydarzeń. Każdą powieść dokładnie dokumentuje, a szczegóły śledztwa omawia z policjantami. Pytamy go o wydaną ostatnio „Dolinę” oraz o to, jak jego bohater i cała Francja zmieniły się przez dekadę, która upłynęła od premiery pierwszej części cyklu.\n„Dolina” to siódma część cyklu kryminałów Bernarda Miniera z komendantem Martinem Servazem w roli głównej (wszystkie ukazały się nadkładem wyd. Rebis). (Fot. materiały prasowe)\nW pańskich książkach mamy całą plejadę złożonych charakterów i temperamentów. Począwszy od głównego bohatera – komendanta Martina Servaza. Czytelnicy musieli czekać prawie osiem lat, żeby poznać jego historię. Czy pan od początku wiedział, jaki dokładnie będzie, czy także ewoluował on w pańskiej wyobraźni?\nJeśli dobrze pamiętam, bo seria ma już 10 lat, przeszłość Servaza została przywołana już w pierwszej książce z cyklu, „Bielszy odcień śmierci”. Dowiadujemy się tam, że jego rodzice już nie żyją, zresztą matka zmarła w dość przerażających okolicznościach. To stało się bez wątpienia traumą towarzyszącą bohaterowi przez całe życie, bo nigdy tak do końca nie wyrastamy z dzieciństwa, zwłaszcza po takich doświadczeniach. Oczywiście Servaz ewoluuje w miarę rozwoju fabuły, nie przygotowałem dla niego ścieżki rozwoju, bo nie planuję dokładnie, co będzie w kolejnych książkach. To zależy także w dużej mierze od osób, które spotyka na swojej drodze, jak w ostatnio wydanej „Dolinie”, gdzie wreszcie u jego boku pojawia się kobieta, Léa. To tak jak w życiu, nie wiemy, co przydarzy się nam jutro, kogo poznamy, w którą stronę skręcimy. I staram się zachować taką spontaniczność i pewną niewiadomą także w powieściach. Wracając do naszego bohatera, to od czasów „Kręgu” wiemy także, jak skończył jego ojciec, który nigdy nie doszedł do siebie po śmierci żony. Wpadł w alkoholizm i popełnił samobójstwo. To syn znalazł jego ciało. Czyli historię Servaza znamy tak naprawdę dość dobrze od dawna.\nTak, ale dopiero w „Siostrach” poznajemy początki jego kariery.\nOwszem, w pierwszej części powieści jesteśmy świadkami pierwszego śledztwa, w którym uczestniczy Servaz. Zresztą jego zawodowym mentorem jest dość niepoprawny policjant, cierpiący na pewną odmianę borderline. Servaz – co zawsze podkreślam – to ktoś zwyczajny, normalny, kto zostaje skonfrontowany z nadzwyczajnymi okolicznościami. Chciałem w ten sposób uniknąć, mówiąc w dużym uproszczeniu, stereotypowego bohatera kryminału, czyli detektywa pijaka, przemocowego, który ciągle balansuje na krawędzi. Nie, Servaz jest kimś, kogo moglibyśmy mieć w rodzinie czy wśród przyjaciół. Czytelnik mógłby powiedzieć, że zna kogoś takiego. Mimo to oczywiście jest stawiany w sytuacjach, które same z siebie popychają go do ostateczności. Praca w policji, zwłaszcza w wydziałach kryminalnych, pozwala poznać najbardziej brutalną i mroczną część natury ludzkiej, co oczywiście nie pozostaje bez wpływu na osobowość. Nie można się nie zmienić, pozostać nienaruszonym, pracując przez lata w takich warunkach.\nJednak pański bohater zachowuje dużo wrażliwości. Kobieta, z którą spotyka się w „Dolinie”, jest lekarką, pracuje na oddziale dziecięcym, gdzie spotyka się z wszelkimi odmianami cierpienia. Martin zastanawia się, jak Léa jest w stanie to znieść, choć przecież jako policjant wiele widział.\nMimo że sami możemy unieść pewne rzeczy, zastanawiamy się, jak inni to robią. Martin kocha tę kobietę, a kiedy kogoś kochamy, bardziej niepokoimy się o niego niż o siebie samych. Léa jest silna, stanowi dla Martina opokę, punkt zaczepienia. Ma wreszcie kogoś, na kim może się oprzeć. I dlatego myśli: „ja dam radę, ale jak ona może znieść takie rzeczy?!”. Nie uważam się za kogoś nadwrażliwego, jednak, myśląc o lekarzach w szpitalach dziecięcych, zastanawiam się, jak oni są w stanie być świadkami takiego cierpienia, dzień po dniu. To wymaga bardzo silnej konstrukcji psychicznej.\nW otoczeniu Servaza jest wiele innych silnych kobiet.\nTo nie było zamierzone, w trakcie pisania zorientowałem się, że w książce jest sporo silnych postaci kobiecych, które pojawiły się spontanicznie. W „Dolinie” mężczyźni są słabsi od kobiet, to one nadają kierunek wydarzeniom. Mamy Irène z żandarmerii, którą znamy z „Bielszego odcienia śmierci”, jest pani mer miasteczka, która o nie walczy, jest Léa, która wspiera Servaza. Sam znam wiele silnych kobiet, jednak nie chcę w żaden sposób generalizować, bo literatura opiera się na jednostkach, ich życiu społecznym, prywatnym, intymnym. A jednostki to przeciwieństwo ogółu. To one zwyciężają w powieściach.\nJednostka żyje w społeczeństwie, w określonym środowisku. Życie bohaterów „Doliny” też jest zanurzone w rzeczywistości. Porusza pan aktualne problemy społeczne we Francji, jak agresja wobec policji, dewastowanie kościołów.\nChciałem przedstawić, co zresztą znajdzie się także w kolejnej części cyklu, którą właśnie piszę, obraz dzisiejszej Francji. Nie zapominajmy, że pod koniec 2018 roku i w 2019 roku przeżyliśmy bardzo poważny kryzys społeczny, nazywany ruchem żółtych kamizelek. Demonstracje w całym kraju obywały się w weekendy przez całe miesiące. W Paryżu doszło do zamieszek, zniszczono Łuk Triumfalny, Pola Elizejskie. Manifestacja mieszkańców zamkniętej doliny, którzy zaczynają się burzyć, to odbicie tych wydarzeń.\nZależy panu, żeby fikcja była silnie osadzona w rzeczywistości, a czy także z punktu widzenia geografii? Dorastał pan w Pirenejach, czy dobrze zna pan okolice, o których pisze, czy to raczej wytwór wyobraźni?\nBardzo dobrze znam Pireneje, u ich podnóży spędziłem pierwsze 18 lat życia. Studiowałem w Tuluzie, często tam wracam, znam tamtejszą komendę, regularnie spotykam się z miejscowymi policjantami. Często wymyślam miejsca, które nie istnieją, ale są podobne do prawdziwych, ponieważ te nigdy do końca nie odpowiadają moim potrzebom. Puszczam wodze wyobraźni, ale zawsze na bazie tego, co istnieje w naturze. Na przykład elektrownia wysoko w górach, która pojawiła się w „Bielszym odcieniu śmierci” funkcjonuje naprawdę, jednak gdzie indziej. Generalnie bardzo inspiruję się rzeczywistością, tyle że potem robię syntezę.\nZanim zaczął pan pisać, pracował pan w urzędzie celnym. Czy tamte doświadczenia przydają się jakoś w pisaniu?\nNie, w żaden sposób się do nich nie odnoszę. Przede wszystkim dlatego, że to zupełnie inny rodzaj pracy, inne uprawnienia. A poza tym działanie policji bardzo zmieniło się od tego czasu. To część administracji, która przeszła największą transformację. Widać to bardzo dobrze w „Siostrach”, które toczą się w dwóch epokach. Pierwsza część to lata 90., kiedy śledztwa były bardziej tradycyjne – są przesłuchania, przyznanie do winy. Natomiast w drugiej, rozgrywającej się obecnie, liczą się przede wszystkim ślady DNA, nagrania z kamer czy analiza połączeń komórkowych.\nPracuję w ten sposób, że zbieram informacje, robię dokumentację, rozmawiam z aktywnymi policjantami, pytam ich o szczegóły, które planuję, a oni mi mówią, czy to jest możliwe, czy nie. A jeśli jest możliwe, to jak to przeprowadzić. W „Dolinie” na przykład opisuję przesłuchanie przed komisją dyscyplinarną w policji. I w rzeczywistości wygląda ono tak jak w książce, rozmawiałem z policjantami, którzy mają za sobą takie przesłuchania, i opowiadali mi szczegółowo, jak wygląda procedura i jak silnej przemocy psychicznej byli poddawani. Panuje atmosfera strachu. Odniesienie do faktów jest dla mnie bardzo ważne, zwłaszcza jeśli chodzi o śledztwo.\nA na czym polega relacja policji i żandarmerii? W Polsce nie mamy takiego rozróżnienia, a w pańskich powieściach pojawia się rodzaj napięcia między nimi.\nW uproszczeniu policja działa w miastach, żandarmeria – na wsiach, choć są od tego wyjątki. I jeszcze do niedawna jedni podlegali pod ministerstwo spraw wewnętrznych, drudzy – pod ministerstwo obrony. Zdarzają się wspólnie prowadzone śledztwa, ale w zasadzie obie służby bardzo ze sobą rywalizują i wzajemnie opowiadają kawały o sobie. Żandarmi to wojskowi, są postrzegani jako bardziej zdyscyplinowani, dwa najbardziej znane dziś laboratoria są w strukturach żandarmerii, nie policji. Jeśli w powieściach − co podkreślam − policja jest postrzegana lepiej, to dlatego, że żandarmeria mimo wszystko zachowuje image z czasów Louisa de Funèsa i żandarmów z Saint-Tropez sprzed 50 lat. Nie ma to nic wspólnego z rzeczywistością, ale pokutuje.\nWracając do „Doliny”, to mam wrażenie, jakby Servaz odnalazł wreszcie trochę spokoju, zwłaszcza w porównaniu z poprzednimi powieściami, gdzie cały czas się o niego bałam, z pewnością nie jako jedyna. Bo co jeszcze mu się przydarzy...\nOczywiście musi przejść swoje, ale zaczyna żyć spokojniej. Ma koło siebie synka Gustava, więc zajmuje się chłopcem, co składa na niego nową odpowiedzialność, poza tym jest Léa. Tak, mniej się boi, jest mniej samotny. Wcześniej był jak pies czy kot bez właściciela, sam postrzegał siebie jak bezdomne zwierzę. Chciałem dać mu towarzyszkę, dom, trochę życia rodzinnego. Dlatego też, że nie mam ochoty pisać ciągle tego samego, ale i − jak powiedziałem – w życiu wszystko się zmienia i tak musi być też w książkach.\nRzeczywiście, od kiedy się pojawił, minęła dekada.\nI nie można zapominać, jak bardzo zmieniła się przez te lata Francja. To już nie ten sam kraj, co w „Bielszym odcieniu śmierci”. Tytułowa „Dolina” to swoisty mikrokosmos, w którym są i piekarnia, i księżna de Guermantes. Odzwierciedla podzieloną Francję, w której społeczeństwo jest rozrywane z każdej strony. Mnożą się podziały społeczne, religijne, polityczne, to zresztą nie tylko problem Francji.\nZawsze zazdrościłam Francuzom umiejętności spokojnego dyskutowania mimo dzielących ich różnic.\nTo się skończyło. Widać to na przykładzie coraz bardziej agresywnych manifestacji czy w Internecie. W mediach społecznościowych pojawiają się tylko przeciwstawne wizje świata, kiedy ktoś wyraża jakąś opinię, jest dosłownie rozszarpywany przez tych, którzy myślą inaczej. Nie ma mowy o dialogu, od razu pojawiają się groźby, obelgi. Nie wiem, jak to wygląda w Polsce...\nPodobnie, co oczywiście nie jest żadnym pocieszeniem. Powiedział pan, że pisze kolejną książkę. Czy będzie się odnosić do czasów pandemii?\nTak, toczy się obecnie, podczas drugiej fali lockdownu we Francji. Wszyscy noszą maseczki, zatem i policjanci. Oczywiście nie bez przerwy, ale często, i podczas pisania uświadomiłem sobie, jakie to rodzi trudności. Wcześniej pisałem na przykład, że ktoś się uśmiechnął, a dziś nie mogę, bo przecież ukrywa to pod maską. Pozostaje tylko kontakt wzrokowy.\nI kiedy ta powieść się ukaże?\nWiosną 2021 roku, kiedy będziemy już po drugiej fali.\n„Dolina” także miała się ukazać wczesną wiosną, ale premiera została przesunięta.\nTak, ale miałem dużo szczęścia, bo sezon był bardzo krótki. Książka wyszła w maju jako pierwszy tytuł autora bestsellerów, zaraz po zakończeniu izolacji. Nie wiem, jak w Polsce, bo na przykład w Hiszpanii było inaczej, ale we Francji ludzie się wprost rzucili do księgarń. Pewnie już ich zmęczyło oglądanie seriali, więc sprzedaż książek była bardzo dobra. I to trwało przez całe lato, ale jesień znów przyniosła zamknięcie księgarń, więc premiery wrześniowe nie miały tyle szczęścia. A książka ma bardzo krótki żywot, nie da się już tego nadrobić.\nBernard Minier, francuski pisarz kryminałów. Zadebiutował w 2011 roku bestsellerową powieścią „Bielszy odcień śmierci”, w której powołał do życia komendanta Martina Servaza. „Dolina” to siódma część cyklu (wszystkie ukazały się nadkładem wyd. Rebis). W 2019 roku Minier został laureatem Honorowej Nagrody Wielkiego Kalibru na Międzynarodowym Festiwalu Kryminału we Wrocławiu.\nKatarzyna Bonda: wolałabym nie wieszczyć, nie chcę być Kasandrą. (Fot. Rafał Masłow)\nGłówny bohater pani nowej książki, Daniel Skalski, „umie rozkochiwać w sobie ludzi, że mózg staje”. Diabeł?\nWszyscy mu ulegali. Nie tylko z powodu luksusu, szybkich samochodów. Dokładnie przestudiowałam akta, bo pierwowzorem był największy polski oszust. Zaczął od fałszowania czeków pocztowych. Wciągnął w to kobietę, która się w nim kochała. Potem oszukiwał innych, na coraz większą skalę. Nie był wykształcony, a nabierali się ludzie od niego o wiele mądrzejsi. W końcu ścigały go policje całego świata, CBŚ, Interpole. Ludzie nie widzieli, kim jest. Tego właśnie szukałam. Byłam ciekawa, jak można funkcjonować wyłącznie w świecie władzy i kontroli. Czym to różni się od zbrodni seryjnych morderców? Pod spodem ten sam lęk i gniew napędzające do czynów. To, że miał gładką powierzchowność i rozkochiwał ludzi, nasunęło mi trop archetypu diabła.\nO wiele bardziej niż lektura akt. Naprawdę czytałam wszelkie możliwe akta spraw dewiantów kawałkujących zwłoki, bezlitosnych gangsterów, a przejęłam się złem fundowanym przez pozornie uroczego człowieka. Tacy ludzie są wśród nas, spotykamy ich.\nMówiła pani kiedyś, że kryminał jest zwykle diagnozą społeczną.\nDlaczego ludzie wyszli na ulicę? Ponieważ czują się oszukani. Dopóki nie spadła zasłona, myśleliśmy, że rzeczywistość jest inna. Pozwalamy zawłaszczać naszą przestrzeń, na wiele się zgadzamy, bo inaczej w ogóle trudno byłoby funkcjonować, i pewnego dnia prawda wychodzi na jaw. To wywołuje gniew, często za późno.\nGniew ujawnił niezwykłą moc kobiet. Zmienią świat?\nKobiety mają moc bomby atomowej. Mamy boginię Kali. Kiedy jest zagniewana, wściekła, zaczyna walczyć i niszczyć, aby przywrócić porządek. To kobiety wyszły i krzyczą. Nie mężczyźni. Uzbroiły się w transparenty. Ujawniło się nasze siostrzeństwo. Wyszła jedna, za nią następne, a z nimi przyjaciółki, siostry, matki. Tak było od wieków. A to dopiero początek.\nJaką perspektywę pani widzi?\nTo na pewno wojna. A tam, gdzie front, może się zdarzyć wszystko. Obserwuję świat wycinkowo. Pisząc, jestem skupiona na temacie książki. Wychodzę z „jaskini” tylko po to, żeby złapać powietrza. I wtedy dopada mnie rzeczywistość. Byłam na dokumentacji w sądzie w Lublinie. Miałam telefon: „Halo, wracaj!”. Bo zapowiedziano lockdown, a ja w ogóle nie wiedziałam, że pandemia. Na dworcu dwie kobiety szarpały się o bilet. Studenci chcieli wrócić do domów, zaczęła się panika, jak to zrobić. Ze sklepów znikały papier toaletowy, mydło, ziemniaki. Zrozumiałam, że nie jestem w stanie bić się o bilet. Od razu zobaczyłam, co gotuje się pod pokrywką. Już wtedy wiedziałam, że zawrze. Pół roku później wszyscy wyszli na ulicę. Kiedy pisze się książkę kryminalną, musi się pojawić pierwsza krew, żeby ruszyła fabuła. Nieustannie włączają mi się mechanizmy fabularne. Dlatego wolałabym nie wieszczyć, nie chcę być Kasandrą.\nKatarzyna Bonda: Jestem zero-jedynkowa, albo burza, czarne, błyskawice, albo sentymentalne niebo. (Fot. Rafał Masłow)\nMężczyźni piszący kryminały stawiają na wątki przygodowe, kobiety chcą uleczyć świat – mówiła pani w wywiadzie. Z tym założeniem pisze pani trylogię „Wiara – nadzieja – miłość”? Rozgrywa się na szerokim europejskim tle.\nTa seria jest zupełnie inna, i nie do końca wiem, czy powieść, o której rozmawiamy, to klasyczny kryminał. Główny bohater nie jest orędownikiem dobra, czyli utrudniam sobie leczenie świata. Ale bardzo możliwe, że eksplorowanie ciemnej strony jest stawianiem diagnozy. Na pewno staram się zrozumieć genezę zła. To silniejsze ode mnie. I może to jest klucz – kobiety chcą zrozumieć: skąd, dlaczego? Bo po co innego byśmy pisały reportaże, literaturę piękną, gatunkową? Każda opowieść kryminalna powinna przynieść czytelnikowi katharsis. Bo przecież grzebiemy w lęku. W świecie realnym niełatwa jest walka z lękiem. W opowieści kryminalnej rozwiązujemy zagadkę i zamykamy temat.\nPisze pani: „W ogóle się nie bój, ludzie mają radar na lęk”. Dlaczego wciąż jest w nas za mało odwagi?\nPodświadomie wszystko wiemy, ale sygnały docierają do nas zbyt późno. To zrozumiałe, bo żyjemy w iluzji. A oszuści, ci przebiegli szachiści, planują swoje ruchy z dużym wyprzedzeniem. Czasem wystarczyłoby się poddać intuicji, ciału, które często czuje wcześniej. Myślimy, że wszystko jest w porządku, a ciało sygnalizuje co innego. Nie należy się bać. Lepiej uświadomić sobie emocje i je przyjąć. Uczyniłam tak, kiedy w kraju zaczęło być gorąco. Pomyślałam: „Właściwie i cóż? Jaki mam na to wpływ?”.\nPani ma. Pani książki docierają do milionów czytelników.\nW maju, po pierwszym rzucie pandemii, miałam zaplanowane wydanie dokumentalnej książki „Motyw ukryty. Z archiwum profilera”, napisanej z Bogdanem Lachem. To historie, które rozwiązywał na podstawie akt zbrodni. Pomyślałam: „Jaki to ma teraz sens?”. Ale nie udało się zatrzymać machiny wydawniczej. Okazało się, że ludzie chcą akurat czytać o zwyrodnialcach, uciekając w to od niewidocznego niebezpieczeństwa, którego nie rozumieją. Niektórzy schowali się w tej lekturze przed pandemią. Woleli zwykłą niegodziwość od tej enigmatycznej. Dla mnie to było szokujące. Fascynuje mnie, że ludzie zachowują się inaczej niż przed pandemią. Poczucie zagrożenia sprawia, że zaczynają myśleć o sobie i przestają udawać. Odsłaniają lęk. Zrozumiałam, że cały czas się czegoś boję. Odkąd zostałam matką, towarzyszył mi lęk o siebie, o dziecko. Stałam się jego więźniem. To w czasie pandemii postanowiłam, że już nie będę się bać, po prostu przyjmę to, co przychodzi. Lepiej szukać dobra niż zła i pilnować, żeby z nas wypływało, spotykało nas. Od lat, najpierw jako dziennikarka, a później pisarka, jestem zainfekowana przestrzenią zła. Piszę stale o ludzkiej słabości. Bo z niej bierze się zbrodnia. Wymyśliłam tę serię, żeby odnaleźć wyższy element, coś, co mnie znów zaintryguje.\nWidzi pani czasami siebie w córce?\nNieustannie, na przykład swoje wady, w dodatku przerysowane. Moje dziecko ma w tej chwili 14 lat. Słyszę, jak zmienia się jej głos. Widzę, że inaczej mówi, kiedy rozmawia ze mną, a inaczej z rówieśnikami. Jakbym oglądała serial.\nJaka była 14-letnia Kasia w Hajnówce?\nBardzo grzeczna, bo przecież dziewczynka nie sprawia kłopotów – nie paliłam, nie brałam narkotyków, nie wagarowałam, ale miałam niewyparzoną gębę. To się nie zmieniło. Zawsze byłam przemądrzała. Niezależności nie nabywa się z wiekiem, po prostu się ją ma albo nie. Jeżeli się z kimś nie zgadzałam, mógł to być nauczyciel, wchodziłam w dyskusję. To co, że będą kłopoty. Gubiło mnie przekonanie, że zawsze wiem najlepiej. Do dziś usiłuję z tym walczyć. Bezskutecznie. Grałam na fortepianie, w siatę, przed lekcjami chodziłam na gimnastykę korekcyjną. Bunt pojawił się później.\nUsłyszałam od pani profesor, że może powinnam się zająć innym rodzajem sztuki. To wystarczyło. Miałam 18 lat i poczułam, że lata ćwiczeń na marne. Nie wiem, skąd tyle mocy i rozumu, żeby się nie załamać. Uratował mnie atawizm, bo natychmiast wymyśliłam dziennikarstwo. Na pewno przygotowało mnie do pisania. Do dzisiaj podziwiam ludzi, którzy siadają i piszą, mają odwagę, brawurę. U mnie wszystko jest ciężko wypracowane. Czasami się zastanawiam, czy w ogóle mam prawo to robić. Wiem, że moje książki sprzedają się w wielkich nakładach. Jak ktoś chce mi dopiec, mówi, że to z powodu krzykliwych sukienek i trzepotania rzęsami. Tak też jest. W branży, w której działam, jest w tej chwili naprawdę ciasno. Jedna książka może autora zniszczyć i jedna może ponownie go wynieść.\nPamiętam, jak wydawnictwo Muza rozesłało katalog z pani modową sesją. To było nowe. Pisarze ciągle chodzili w porozciąganych swetrach. Na targach książki spotykałem panią w długiej sukni, wbijającą w swoje książki pieczątkę „królowa kryminału”.\nNajchętniej w ogóle nie wychodziłabym z domu i z nikim nie rozmawiała. Chciałabym, żeby moje książki same się broniły. Kiedy Muza rozesłała ten katalog, byłam na rynku już siedem czy osiem lat. Pan zobaczył mnie dopiero w nim.\nTo o czym w ogóle mówimy? Przez rozwój technologii, media społecznościowe czytelnik zbliżył się do autora. Nie zrobiłam tych zdjęć, bo mam ładne sukienki, tylko żeby skontaktować się z odbiorcą. Wcześniej nie wiedziałam, dla kogo piszę. Przymierałam głodem, ale nie rezygnowałam z pisania. Kiedy zaczęłam chodzić do telewizji śniadaniowej, dawać wywiady kolorowym pismom, moi koledzy napominali. Odpowiadałam: „Dzięki temu ktoś się dowie o mojej książce”. Dzisiaj wszyscy to robią, a czas powyciąganych swetrów się skończył. Chcę dobrze wyglądać, występując w ogromnych salach pełnych ludzi. Z szacunku dla tych, którzy przyszli. Spotkania ze mną są wspólną fiestą. Moi czytelnicy też są elegancko ubrani.\nA pieczątka „królowej kryminału”?\nZygmunt Miłoszewski napisał o mnie takie zdanie. Wydawca wykorzystał je na okładce „Pochłaniacza”, pierwszego tomu serii o Saszy Załuskiej. To był mój pierwszy sukces komercyjny. Wydawca zorganizował przyjęcie z tortem. Byłam oniemiała, bo to była niespodzianka. Akurat byłam w zapisie, w środku książki, i nie chciałam tam iść. Z tej okazji dostałam pieczątkę. Pan prezes przedstawił wynik. 150 tysięcy w trzy tygodnie! „Dlaczego tak mało?” – zapytałam. Nie wiem, skąd takie zdanie przyszło mi do głowy. To wzbudziło śmiech. Każda kolejna książka przynosiła większe nakłady. Ale nie mam pewności, że ludzie nadal będą chcieli czytać to, co piszę. Może nadejdzie czas zupełnie innych książek? A ja będę jak ten dinozaur…\nAle w koronie.\nKrólestwa nie są takie, jak wyglądają.\nPani ojciec mówił, że w życiu nie ma dużych decyzji.\nTata powiedział to na łożu śmierci. Umierał na raka. Wyznał, że umówili się z mamą, jak się pobierali, że on będzie podejmował same duże i ważne decyzje. Okazało, że nie ma żadnych dużych decyzji. Są tylko małe. Całym naszym życiem zarządzała jego Ninka, czyli moja mama.\nCzyli w pani domu nie było patriarchatu?\nNo dobra, tato, nie chciałam tego powiedzieć, ale… Był między rodzicami cichy układ, że załatwiają sprawy między sobą. Jeżeli mamie się coś nie podobało, potrafiła tatę dotkliwie zrugać. Miał dla niej ogromny szacunek, wiedział, że jest mądra. Ale nie wychylała się z narzucaniem swojego zdania. Zostawiała mu poczucie królewskiej władzy. Jeżeli porównałabym ich do króla i królowej, to etykieta była zachowywana. Długo uważałam, że to zakłamanie. Dzisiaj myślę, że to było zdrowe.\nPani mama, będąc dzieckiem, straciła matkę w pogromie wsi prawosławnych na Podlasiu w 1946 roku. Jak to na nią wpłynęło?\nEmanowała z niej siła. Ubierała się dość ekstrawagancko. Byłam zażenowana, kiedy przychodziła na wywiadówki. Chciałam, żeby była normalna i miała trwałą, a nie warkocz i kapelusz z wielkim rondem. To dobrze oddaje jej osobowość. W życiu nie założę kapelusza z wielkim rondem. Mama od dziecka przygotowywała mnie na to, żebym sobie poradziła w każdych warunkach. Wszyscy mówią, że jestem silna, ale zbroję założyłam z czasem. Pod nią jestem delikatna. Biorę na warsztat tak ciężkie tematy, bo zło mnie dotyka. Moja mama, widząc moją kruchość, starała się mnie chronić. Miała 43 lata, czyli tyle, ile ja teraz, jechała do szpitala i żegnała się ze mną. Oczywiście nie powiedziała, co jej grozi. Tego też nie lubię, bo mam alergię na zakłamywanie rzeczywistości. Jechała na operację, z której mogła nie wrócić, miała tego świadomość, i nic nie powiedziała. Dziecko czuje, że coś jest pod spodem. Starała się, aby pożegnanie nie było ani zbyt suche, ani zbyt wylewne. Wróciła ze szpitala. Trzeba mieć wiele hartu ducha, żeby zniszczyć nowotwór. Myślę, że to zrobiła, bo nie wiedziała, jak sobie poradzę, jeśli umrze. Umarła w 2018 roku.\nO pogromie, w którym zginęła pani babcia, napisała pani w powieści „Okularnik”. Temat był w domu obecny?\nNie. Na tym polegał mój wkurw na rodziców. Teraz tak mogę powiedzieć, bo nie żyją. Przy nich nie przeklinałam ani nie paliłam. Na temat pogromu milczała cała społeczność. W liceum z białoruskim językiem nauczania też nigdy nikt nic nie powiedział. Dlatego musiałam o tym napisać. Każdą książką zamykam swoje tematy. Moje książki muszą ze mną rezonować. Nie terapeutyzują mnie wprost, nie są spowiedzią, ale przychodzą nieprzypadkowo. Mam świadomość, że tylko ja mogłam taką książkę w taki sposób napisać. Długo zastanawiałam się, czy mam siłę, żeby to zadanie dźwignąć. Bo pisząc, zawsze totalnie wchodzę w temat.\nKsiążki panią zmieniają?\nTak. Każda książka mnie zmienia. Pisząc je, przechodzę transformację. Czasem zastanawiam się, dlaczego mam takie życie. Teraz się z tym pogodziłam, ale był moment złości, bo chciałam mieć normalne życie, jak wszystkie kobiety – mówić delikatnym głosem, opiekować się ogniskiem domowym, mieć męża wojownika. Ale kiedy uświadomiłam sobie, że całe życie podejmuję decyzje, które oddalają mnie od tego scenariusza, zrobiło mi się lżej.\nW wywiadzie dla „Playboya” mówiła pani, że pani mężczyzna musi być wysoki, żylasty, w typie Clinta Eastwooda, nie wychuchany i nie pisarz. No i pojawił się Remigiusz Mróz.\nI we wszystkich studiach telewizyjnych mówiliście o miłości.\n[śmiech] Dlaczego ja wtedy tego nie przeczytałam?! Trzeba było mi to wcześniej wyciągnąć! Chcę potwierdzić zeznania sprzed lat, są nadal aktualne. Dziwne, że pan teraz to odnalazł. Widzi pan, jestem przemądrzała…\nA ten obraz za panią, na który zerkam?\nKupiłam go w Paryżu. To dzieło Davida Sali, ilustratora i rysownika komiksów. Pojechałam z dzieckiem. Przez okno galerii zobaczyłam jego obraz. Po prostu musiałam go mieć. Zapytałam, ile kosztuje. Marszand powiedział, że jest już sprzedany. Tak jak cała wystawa poza jedną akwarelą. To właśnie ta. Jest inspirowana „Nowelą szachową” Stefana Zweiga. To były moje 40. urodziny, symbol przejścia, i chciałam zrobić sobie prezent. Fascynuje niebo, które – jak mi powiedział znajomy malarz – jest w tym kolorze trudne do osiągnięcia. Mieszkałam na 60 metrach, w jednym pokoju – kuchnia, pracownia, łóżko, miejsce dla psa. Postawiłam ten obraz i pomyślałam, że kiedyś będę miała gabinet tylko po to, żeby go powiesić. I tak się stało.\nJakie jest pani niebo?\nBłękitne. Jeśli jest burzowe, wypatruję, aż zrobi się dziura i spod spodu wyłoni się błękit.\nCo najtrudniej namalować na pani niebie?\nWiem, co najłatwiej – zaczernić farbą i namalować błyskawicę. Nie lubię obłoków, nie chcę ich, niech to niebo będzie całkiem jasne i z ptakami. Teraz na chwilę przymknęłam oczy i zobaczyłam czarne ptaki. Widzi pan, jestem zero-jedynkowa, albo burza, czarne, błyskawice, albo sentymentalne niebo. Ale to drugie najtrudniej namalować.\nKatarzyna Bonda, autorka trylogii kryminalnej z Hubertem Meyerem, tetralogii z profilerką Saszą Załuską, powieści kryminalnych inspirowanych prawdziwymi zdarzeniami. Teraz publikuje trylogię „Wiara – nadzieja – miłość”, dotąd ukazały się „Miłość leczy rany” i „Miłość czyni dobrym”. Na podstawie powieści „Lampiony” powstał serial TVN „Żywioły Saszy”.


Tenis. WTA Rzym: Karolina Pliskova kontra Simona Halep o tytuł. Czeszka lepsza od Markety Vondrousovej w półfinale - Sport WP SportoweFakty\nKarolina Pliskova będzie rywalką Simony Halep w finale turnieju WTA Premier 5 na kortach ziemnych w Rzymie. W półfinale Czeszka pokonała swoją rodaczkę Marketę Vondrousovą.\nŁukasz Iwanek 20 Września 2020, 20:17\nW półfinale imprezy w Rzymie doszło do starcia Czeszek. Marketa Vondrousova (WTA 19) w ćwierćfinale wyeliminowała Elinę Switolinę, dwukrotną triumfatorkę turnieju. Mistrzyni sprzed roku okazała się dla niej za mocna. Przegrała 2:6, 4:6 z Karoliną Pliskovą (WTA 4). W pierwszym secie Vondrousova dwa razy została przełamana. W drugiej partii z 2:4 wyrównała na 4:4 i miała break pointa na 5:4, jednak straciła dwa kolejne gemy.\nW ciągu 82 minut Pliskova zaserwowała sześć asów. Obroniła pięć z siedmiu break pointów, a sama zamieniła na przełamanie pięć z 13 szans. Vondrousova zdobyła tylko siedem z 23 punktów przy swoim drugim podaniu. Posłała 23 kończące uderzenia przy 18 niewymuszonych błędach. Pliskovej zanotowano 23 piłki wygrane bezpośrednio przy 21 niewymuszonych błędach.\nCzeszki spotkały się po raz drugi. W ubiegłym sezonie w Miami również lepsza była Pliskova. Była liderka rankingu przed rokiem w finale rzymskiej imprezy pokonała Johannę Kontę. Vondrousova 12 miesięcy temu zadebiutowała w tym turnieju i doszła do ćwierćfinału.\nDla Vondrousovej był to pierwszy półfinał od Rolanda Garrosa 2019, gdy dopiero w finale uległa Ashleigh Barty. Czeszka ubiegły sezon zakończyła przedwcześnie. Ostatni start zanotowała w Wimbledonie (odpadła w I rundzie), a we wrześniu przeszła operację lewego nadgarstka.\nPliskova awansowała do 29. singlowego finału w głównym cyklu. W poniedziałek powalczy o 17. tytuł, drugi w 2020 roku (Brisbane). Jej rywalką będzie Simona Halep, dwukrotna finalistka rzymskiej imprezy (2017, 2018). Bilans meczów obu tenisistek to 7-4 dla Rumunki. Ostatnie ich starcie miało miejsce w fazie grupowej ubiegłorocznych Mistrzostw WTA i zwyciężyła Czeszka 6:0, 2:6, 6:4.\nMistrzyniami debla zostały najwyżej rozstawione Su-Wei Hsieh i Barbora Strycova, które w 63 minuty pokonały 6:2, 6:2 Annę-Lenę Friedsam i Ralucę Olaru. Niemka i Rumunka w ćwierćfinale wyeliminowały Magdę Linette i Bernardę Perę. Tajwanka i Czeszka zdobyły czwarty wspólny tytuł w tym roku (po Brisbane, Dubaju i Dosze). Największy triumf odniosły w ubiegłym sezonie, gdy wygrały Wimbledon.\nKarolina Pliskova (Czechy, 2) - Marketa Vondrousova (Czechy) 6:2, 6:4\nSu-Wei Hsieh (Tajwan, 1) / Barbora Strycova (Czechy, 1) - Anna-Lena Friedsam (Niemcy) / Raluca Olaru (Rumunia) 6:2, 6:2\nBianca Andreescu wycofała się z Rolanda Garrosa. Kanadyjka straci cały rok z powodu kontuzji\nCykl ITF: intensywny tydzień Martyny Kubki w Portugalii. Michał Dembek z deblowym tytułem w Rumunii\nKto wygra turniej w Rzymie?\nWłochy Rzym WTA WTA Rzym Simona Halep Marketa Vondrousova Czechy Tenis Karolina Pliskova Anna-Lena Friedsam Raluca Olaru Barbora Strycova Su-Wei Hsieh


FiM – Zemsta | Grzech w sutannie\n« FiM – Truteń\nFiM – Jaśnie pan szofer »\nFiM – Zemsta\nPodobno zemsta jest rozkoszą bogów. Jak się jednak okazuje, także ich ziemskich namiestników. A mścić się można na człowieku nawet po jego śmierci.\nJózef Wakor był sołtysem we wsi Ściegny niedaleko Miłkowa w diecezji legnickiej. Zmarł nagle w pierwszy dzień świąt Bożego Narodzenia. Proboszcz Stefan Świdroń pokazał zrozpaczonej rodzinie garaż przerobiony naprędce na kapliczkę jako właściwe miejsce dla zwłok oczekujących pochówku. Dla zmarłego sołtysa kościół został zamknięty. We wsi zawrzało, bo to przecież niecodzienny przypadek, że miejscowi strażacy zaciągają wartę w garażu, podczas gdy w kościele obok trwa msza żałobna.\n– Żałujemy, że w ogóle poszliśmy do kościoła na mszę – mówi Alina Wakor, wdowa po zmarłym Józefie. – Po pogrzebie natychmiast zrodziła się inicjatywa zbierania podpisów pod listem protestacyjnym do kurii. Ludzie nie mogli się pogodzić z nieuzasadnionym – ich zdaniem – postępkiem proboszcza. Mąż był przecież wierzący, choć nie w każdą niedzielę chodził do kościoła; wziął ślub kościelny i wychował córki w wierze katolickiej. A ponadto był na każde skinienie proboszcza, pomagając mu rozwiązywać wiele problemów.\nProboszcz Świdroń nie zaprzecza, że z sołtysem nieźle mu się współpracowało. Wakor pomagał organizować strażaków podczas procesji Bożego Ciała, sprzyjał zakupowi działki dla parafii, naprawiał też kościelne ogrodzenie..\n– Powód jest jeden: zemsta, i to za grobem – mówi pan Zdzisław M.\n– Sołtys chciał, żeby we wsi był cmentarz, ale komunalny, a nie parafialny. Wnioskował też, by powstała na nim kaplica, z której mogliby korzystać wszyscy, bez względu na wyznanie czy jego brak. Proboszcz dostał na to białej gorączki.\nTo, co się wówczas stało, okazało się jednak swoistym katalizatorem. Mieszkańcom parafii puściły nerwy i odważyli się wreszcie powiedzieć głośno o sprawach, o których przez wiele lat zaledwie szeptali. A bolało ich m.in. to, że ksiądz niesprawiedliwie dzielił pomoc dla powodzian, odmawiał chrztu dzieciom samotnych matek, skłócał rodziny, a ponadto bardzo wyraźnie preferował tych, którzy dawali większe sumy na tacę. Nagle przypomniano sobie też, że księżulo podczas lekcji religii w miejscowej szkole nie żałuje uczniom swojej ciężkiej ręki.\n– Ten wrzód rósł przez lata i teraz pękł – mówi Anna Wakor.\nMieszkańcy Ściegien zebrali kilkaset podpisów. Chcą, by kuria zajęła się natychmiast ich proboszczem. Zanim to jednak nastąpi (jeśli w ogóle nastąpi), żądają od proboszcza zwykłego słowa przepraszam. Czy to aby nie za dużo?\nThis entry was posted on 2013.04.10 at 10:23 and is filed under x. Stefan Świdroń with tags Dolnyśląsk, Miłków, Ściegny.\tYou can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.


LibreOffice 5.0 (Zobacz wątek) • Forum społeczności użytkowników OpenOffice i LibreOffice\nprzez quest-88 » Cz maja 21, 2015 6:52 pm\nWydano LO 5.0 beta1\nprzez heillos » Wt maja 26, 2015 10:31 pm\nA coś się poprawi w zakresie niekompletnych tłumaczeń?\nprzez quest-88 » Cz maja 28, 2015 10:22 pm\nNie, liczba anglicyzmów będzie szybko rosnąć.\nprzez heillos » Wt cze 09, 2015 10:14 am\nCzyli wersja polska jest wygaszana? To ważna informacja, bo muszę odpowiednio zaplanować migrację na MSO.\nprzez Jactra » Śr cze 10, 2015 10:05 am\nheillos napisał(a): Czyli wersja polska jest wygaszana? To ważna informacja, bo muszę odpowiednio zaplanować migrację na MSO.\nDobre pytanie... Sam jestem ciekaw jak wygląda sprawa z polską wersją.\nprzez Jan_J » Śr cze 10, 2015 11:11 pm\nDobre pytanie... Kto chce koordynować polskie tłumaczenie? Jeśli chętnych brak, to i efektów nie ma.\nprzez Jactra » Cz cze 11, 2015 8:30 am\nCzyli nie ma koordynatora polonizacji LibreOffice ?\nprzez heillos » Cz cze 11, 2015 1:08 pm\nWygląda, że w ogóle w Polsce mało kto jest zainteresowany tematyką OpenSource. Bo gdyby ekipa istniała i miała kłopoty kadrowe, to by pojawiały się jakieś ogłoszenia. A skoro gdzieś półsłówkami się mówi tylko na forumie o braku tłumaczeń i wygaszaniu polskiej wersji, to znaczy że nie ma ani jednej osoby zainteresowanej tematem.\nZresztą widać po ruchu na tym forumie, że używalność LO w Polsce jest praktycznie zerowa. UX systems też już nie robią swojej wersji. OpenOffice Poland też jakby umarł. Podobnie jest z linuksami, mało kto już tematem się interesuje.\nprzez Jactra » Cz cze 11, 2015 1:14 pm\nAkurat OpenOffice Polska wydało wersję 2014 swojej modyfikacji pakietu.\nOni generalnie wypuszczali odkąd pamiętam góra dwie wersje rocznie.\nAle fakt, odczuwam już od jakiegoś czasu, że jakby projekt zamierał. Zaś sama wypowiedź Jana_J świadczy o tym, że nie tylko nie mam już developerów, ale i nawet koordynatora polonizacji. Szkoda.\nprzez quest-88 » So cze 13, 2015 1:44 pm\n@heillos, @Jactra, @Jan_J\nNie powiedziałbym, że jest wygaszana. Raczej zaniedbana przez brak czasu. 'Wygaszanie" kojarzy się z celowym uśmiercaniem projektu (np. chiński fork RedOffice został z premedytacją wygaszony). LibreOffice jest przetłumaczone w 95% (lub mniej; nie mam teraz dostępu do serwera, aby to dokładnie sprawdzić).\nSkupiając się jednak na meritum: nie ma ani jednej osoby, która tłumaczyłaby LibreOffice. I powiem szczerze, że jestem lekko zaskoczony Waszą późną reakcją, bo pierwsze objawy pojawiły się... rok - półtora roku temu?\nKoordynatorem tłumaczeń jest @raknor, który odziedziczył schedę po @Fisiu z grupy tłumaczy OpenSUSE. Koordynator był studentem, który w końcu skończył szkołę i znalazł sobie pracę (Konrad formalnie nadal pełni funkcję koordynatora projektu). Gdy próbowałem reaktywować projekt polonizacji, odpisał, że po ośmiu godzinach pracy przy komputerze, nie ma już ochoty na dalsze siedzenie i tłumaczenie. Także gdyby ktoś posądzał mnie o koordynowanie, to ma częściową rację.\nKonrad (raknor) jest formalnym koordynatorem i jego działką było tłumaczeniem pliku pomocy. Ja jestem w strukturach zwykłym tłumaczem (chociaż stażem jestem starszy o 5-6 lat) i odpowiadałem za tłumaczenia interfejsu. Wszystkie anglicyzmy w UI to efekt zaniechania mojej pracy.\nW przeszłości było nas więcej (głównie za sprawą ekipy tłumaczy OpenSUSE), ale brak porządnego procesu koordynacji powodował różne błędy i konflikty. Te same opcje (np. w bocznym panelu) we Writerze, Calcu i Impressie mogły być inaczej przetłumaczone (i to się zdarzało). Aby to wyeliminować, proces tłumaczenia ograniczyliśmy do dwóch osób (ja wziąłem UI, a Konrad wziął plik pomocy). I to się bardzo dobrze sprawdzało przez wiele wersji, które tłumaczyliśmy na bieżąco. Z czasem reszta grupy oderwała się od projektu i przestała podsyłać nawet sugestie zmian.\nW teorii każda osoba z ulicy może się zarejestrować na serwerze Pootle i dotłumaczyć te 5-10% ciągów (kilkanaście tys słów i setki zdań), ale w praktyce to nie takie proste. Polecenie z angielskiego można przetłumaczyć na 3 sposoby. Najlepiej byłoby sprawdzić kontekst w UI, a to już determinuje użycie Linuksa i grepa. Stworzyłem słownik referencyjny, w którym zawarłem "fałszywych przyjaciół", ale nawet regularnych wolontariuszy nie udało mi się przekonać do jego stosowania, a co dopiero jakiegoś świeżaka...\nheillos napisał(a): Wygląda, że w ogóle w Polsce mało kto jest zainteresowany tematyką OpenSource. Bo gdyby ekipa istniała i miała kłopoty kadrowe, to by pojawiały się jakieś ogłoszenia. A skoro gdzieś półsłówkami się mówi tylko na forumie o braku tłumaczeń i wygaszaniu polskiej wersji, to znaczy że nie ma ani jednej osoby zainteresowanej tematem.\nMasz częściową rację.\n1. "Ekipa" to "jednoosobowa społeczność". Niestety, ale taka prawda. Jestem ostatnią osobą, która starała się reaktywować projekt. Oficjalny koordynator wymiękł sporo wcześniej niż ja sam. Sam na głowie mam zmianę lokum i zmianę pracy. Tak się złożyło, że nie mam nawet stałego dostępu do Internetu (stąd takie opóźnienie w pojawieniu się mojej odpowiedzi). Mam niestety podobne odczucia co do Twoich. W Polsce panowała moda na DARMOWOŚĆ Open Source. W Niemczech w takie projekty się inwestuje, bo widzą w nich coś więcej niż darmowy ekwiwalent MS Office (transparentność, standardy). W Polsce mamy Google Docs i WPS Office'a (chińska kopia MSO), i odnoszę wrażenie, że LibreOffice straciło na medialności i na rzeczywistym zainteresowaniu.\nWidzę, że nasz projekt jest używany w wielu placówkach. Sam dostrzegam go w szpitalu czy na komisariacie w moim mieście. Ba! Mój poprzedni i obecny pracodawca ma wszędzie OpenOffice (a gdzieniegdzie LibreOffice za moją sprawą). Rzecz w tym, że siedzę w tym od 10 lat (tak, od 2005 roku) i po tym czasie praca dla idei okazała się być niewystarczającym motywatorem. Nawet OpenOffice Polska sprzedaje pakiet i coś z tego ma, a ja miałem jedynie kolejne obowiązki. I tłumaczenie to nie tylko tranzlacja "Copy" na "Kopiuj". Nieraz pojawiały się takie rzeczy jak wykresy według modelu Blacka-Scholesa i studiuj tu teraz człowieku temat, aby dobrze opracować tłumaczenia.\n2. Nie "półsłówkami". Tłumaczenie na poziomie ~95% nie nazwałbym wygaszaniem projektu. Nasze forum uznaje za oficjalny kanał komunikacji. Mamy jeszcze zamkniętą listę mailingową zarządzaną przez osoby trzecie (OpenSUSE), ale pisanie tam to zły pomysł. O takich sprawach nie zamierzam też pisać po portalach newsowych, bo te zrobią z tego kaczkę dziennikarską.\nProces erozji tłumaczenia trwa co najmniej od roku. I tak jak powiedziałem wcześniej. Byli tłumacze, którzy nie tłumaczyli dobrze. Byli tacy, co nie stosowali się do obowiązujących zasad, a była to stała grupa współpracowników. Ja nie będę robił łapanki i obarczał losowych ludzi tymi obowiązkami. Wychodzę w założenia, że gdy ktoś używa produktu i widzi błąd, to go zgłasza. Jeśli przez ten czas nikt się nie odezwał, to mam szukać ludzi na siłę?\nKiedyś rząd sypnął pieniędzmi na tłumaczenie pliku pomocy. Gdyby znowu pojawiła się taka inicjatywa, można byłoby wrócić do pracy (oczywiście, już odpłatnie). Dekada wolontariatu to naprawdę sporo. Teraz pora pomyśleć o sobie samym.\nprzez Jan_J » So cze 13, 2015 4:25 pm\nOdpowiem za siebie. Na forum oprócz opieki nad ogólnie rozumianym porządkiem głównie konsultuję metody przetwarzania danych, mam nadzieję że z pożytkiem. Pracuję, nie stać mnie czasowo na zaangażowanie w tłumaczenia ani w inne formy zdalnej współpracy nad pakietem.\nprzez Jactra » Pn cze 15, 2015 9:31 am\nUważam, że przez tyle lat zrobiłeś bardzo dużo dla projektu. Jak sam napisałeś i jak pokazuje życie - "żyć z czegoś trzeba". A tak to już jest, że po ośmiu godzinach pracy nie ma się już ochoty na dalszą, tym bardziej na wolontariat, a jeszcze tym bardziej, że po pracy też dochodzą przecież jak każdemu z Nas różne inne obowiązki.\nSzkoda właśnie, że zespół OpenSuse zaprzestał współpracy, szkoda również, że ani TDF, ani żadna firma jak np. wspomniany OpenOffice Polska nie angażuje się wystarczająco w projekt, w tym i finansowo (mam na myśli dofinansowanie polskiej lokalizacji). Niestety, ale tym sposobem naturalną koleją rzeczy będzie to, iż polska lokalizacja odejdzie w niebyt z czasem.\nTeż zauważam, że po boomie z lat 2005-2009 (tak mniej więcej) moda na Open Sourse się niestety w Polsce skończyła.\nReasumując. Jak pisze użytkownik @heillos czas powoli przygotowywać się na migrację na MSO.\nprzez quest-88 » Śr cze 17, 2015 5:52 pm\nJactra napisał(a): Reasumując. Jak pisze użytkownik @heillos czas powoli przygotowywać się na migrację na MSO.\nNaprawdę? Przeprowadziłem wywiady z naczelnikami wydziałów IT kilku większych miast (Lublin, Katowice, Jaworzno), które wdrożyły OO/LO i wszystkim zadałem to samo pytanie: czy w jakiś sposób wspierają projekt, czy tylko korzystają z owoców społeczności za darmo. 100% odpowiedzi było dla nas negatywnych.\nPrzykro to czytać, bo po latach darmowego brania można by było zrzucić się na polonizację projektu. Jak widać, lepiej jest nic nie robić i... opłacić konkurencję. Takie myślenie tylko bardziej pogrąży nasz projekt, ale to już decyzja @heillosa i innych osób odpowiedzialnych za zaopatrywanie instytucji publicznych.\nPrzypomnę tylko, że gdy Niemcy i Szwajcarzy potrzebowali brakujących funkcji, sfinansowali ich powstanie i udostępnili kod. Teraz gdy czytam o migracji do Microsoftu z powodu niepełnej polonizacji, widzę ogromną różnicę w myśleniu rodaków i Germanów.\nprzez heillos » Cz cze 18, 2015 5:17 pm\n> Przykro to czytać, bo po latach darmowego brania można by było zrzucić się na polonizację projektu.\nA jest jakiś sposób na to zrzucanie się? Jest jakiś oficjalny pakiet sprzedażowy? Skoro jak piszesz nie ma NIKOGO wśród producentów, to znaczy, że produkt jest martwy i nie ma nawet komu zorganizować zbiórki na pochowanie trupa.\nDo zrzucania się zapewne wielu chętnych nie będzie, bo program był używany głównie tam, gdzie względy ekonomiczne przeważały. Faktycznie mam w pracowni 18 komputerów z LO, żeby zaoszczędzić około 2500zł na licencje MSO. Ale po pierwsze, to chcę zaoszczędzić, po drugie i tak nie mam komu ani jak zapłacić np. 1000zł z tych 2500 zaoszczędzonych, bo trup się nie rusza i nie prowadzi akcji zbierania opłat.\n>Przypomnę tylko, że gdy Niemcy i Szwajcarzy potrzebowali brakujących funkcji, sfinansowali ich powstanie i udostępnili kod. Teraz gdy czytam o migracji do Microsoftu z powodu niepełnej polonizacji, widzę ogromną różnicę w myśleniu rodaków i Germanów.\nBredzisz. Ja mogę nawet chcieć zapłacić za potrzebne mi funkcje w Impressie, a i tak nie mam komu. No i sam jeden, ile mogę zapłacić? To nie ogólnie Niemcy I Szwajcarzy, ale zapewne jakaś Duża Organizacja Wśród Nich.\nJa też jestem Niemcem i co to zmienia?\nPodsumowując: masz żal, że użytkownicy, którzy mieli za darmo, sami nie wpadli na to, żeby założyć Stowarzyszenie Wspierania Produktu. No sorry, ale tak to ni wuja nie zadziała.\nprzez Jactra » Pt cze 19, 2015 6:02 am\nPonad to o ile pamiętam co sam Quest-88 opisywał bodaj na "Dobrych Programach" zrzutkę tam zrobiły głównie instytucje rządowe, które używały pakietu typu (jeśli mnie pamięć nie zawodzi) szwajcarskie Ministerstwo Sprawiedliwości, zaś którym brakowało funkcji w OpenOffice i LibreOffice.\nprzez heillos » Pt cze 19, 2015 5:33 pm\nNo więc właśnie. Były duże, wpływowe i kasiaste organizacje. Dlatego zawalanie na Polaków czy Niemów nic nie daje.\nprzez quest-88 » N cze 21, 2015 4:38 pm\nJactra, na DobrychProgramach był news o OSBA, bo to wydarzenie dużego kalibru. Informacja, że Helmut wpłacił 0,3 BitCoina (wbrew pozorom to nie jest mało) na rzecz poprawy obsługi eksportu do PDF-a to ciekawostka i takimi rzeczami dzielę się tutaj, a nie w newsie na łamach portalu, który czyta 7 mln ludzi.\nNiemniej jednak macie rację. Nawet mam pomysł jak to ruszyć, ale nie w tej chwili.\nprzez Jactra » Pn sie 03, 2015 8:15 am\nJednak OpenOffice Software Sp.z.o.o. dalej ciągnie swoją edycję OpenOffice. Nie dawno wydali wersję 2015.\nprzez lukas91 » Pt sie 21, 2015 1:39 pm\nCoraz mniej zapalenców. Wszyscy przechodzą do dużych korporacji i nikt się nie bawi w otwarte projekty.\nDołączył(a): Pt sie 21, 2015 12:42 pm\nprzez heillos » N sie 23, 2015 9:33 pm\nOstatnio przeczytałem, że projekt Kadu też już jest martwy. Ostatni developer ogłosił, że nie ma czasu zajmować się projektem.\nMyślę, że to jest też jakoś połączone z brakiem userów. Komunikatory umarły i podobnie umiera też moda na LibreOffice, bo naród się bogaci i wydatek na MSO już nie jest taki straszny i coraz więcej ludzi woli kupić wygodę.\nprzez Astur » N paź 25, 2015 11:43 am\nBrytyjski rząd wybrał: LibreOffice i chmura. Collabora zajmuje się także LibreOffice Viewer na adroid, więc pewnie i tam się coś niecoś ruszy.\n1 mln dolarów trafi od Mozilli do potrzebujących projektów Open Source. Może i LO się załapie.\nprzez quest-88 » N paź 25, 2015 8:00 pm\nAd1. Czytnik ODF od Callabory to pomyłka. Waży to ponad 50 MB i zaciąga dodatkowe megabajty, a nie potrafi nawet wyświetlić mojego arkusza. Do niedawna używałem OpenDocument Reader autorstwa jakiegoś nastolatka z Austrii. Było to powolne, ale działało. Niestety od czterech dni ucina mi zawartość arkusza od pewnego poziomu. Rozwiązaniem było zainstalowanie płatnej wersji OffieSuit 8 Pro. Trochę przykre, że społeczność AOO/LO tak się wyłożyła, że aby odczytać domowe dokumenty, trzeba sięgać aż po zamkniętoźródłowe rozwiązania.\nAd2. LO się nie załapie, bo Mozilla nie ma z ich istnienia żadnej korzyści. Tutaj jest pełna lista potencjalnie wspieranych projektów:\nhttps://wiki.mozilla.org/MOSS/Projects_ ... by_Mozilla\nZresztą powinno być wręcz odwrotnie. To TDF ma super sytuację finansową i to Niemcy garściami czerpią z dorobku Mozilli.\nprzez KLAPEK » Pt lis 20, 2015 11:02 pm\nA co na ten temat ma do powiedzenia TDF?\nFundacja nie jest w stanie wspomóc finansowania tłumaczenia\nWiedzą jak wygląda sytuacja?\nZ drugiej strony wcale nie głupim jest pomysł opisania sytuacji i zrobienia albo zrzutki, albo naboru tłumaczy poprzez medialną akcję (vide PGP)...\nprzez Astur » Śr gru 09, 2015 7:20 pm\nquest-88 napisał(a): LO się nie załapie, bo Mozilla nie ma z ich istnienia żadnej korzyści. Tutaj jest pełna lista potencjalnie wspieranych projektów:\nChcesz i masz. Ale i Mozilla się przyłoży, bo oferują wsparcie, także finansowe, okresie migracji projektu pod opiekę innej firmy. No LO dostanie coś a la Outlook. Teraz trzeba tylko, aby wrócił bean i rozwój zatoczy pętlę wracając do wszystkich funkcjonalności, jakie oferował StarOffice 5.1.\nprzez quest-88 » Cz gru 10, 2015 9:25 pm\nZacytuję samego siebie z innego portalu:\nTytuł: Document Foundation snuje plany (...)\nEpilog: Oczywiście artykuł nie stanowi żadnej formy deklaracji, Document Foundation prezentuje w ten sposób społeczności potencjalne korzyści (...)\nTytuł mocno na wyrost. Przede wszystkim kim jest "GerryT", który zapoczątkował stronę na wiki? Być może autor ma dostęp do jakichś przecieków, o których szerzej nie wiadomo :> ale mnie to wygląda po prostu na stronę, którą zapoczątkował jakiś wolontariusz. Dlaczego tak piszę?\nKawał czasu temu (jeszcze przed anonsem Mozilli o porzuceniu klienta) Charls Schultz na swoim blogu rozważał kwestię stworzenia modułu PIM na bazie Thunderbirda i rozszerzenia Lightening. I to nie była opinia, która listowała plusy. Ba! Było zgoła inaczej. Ten wysoko postawiony członek fundacji twierdził, że Tb to dobry klient poczty, ale nie wystarczająco dobry do duetu z LibreOffice. Za lepsze rozwiązania (techniczne) uznał właśnie Evoluion.\nhttp://standardsandfreedom.net/index.ph ... underbird/\nPonieważ decyzja Mozilli to gorący kartofel, temat ten został oczywiście poruszony na wewnętrznych listach TDF. Na propozycje użytkowników odpisał Italo Vignoli, członek fundacji, facet odpowiedzialny za marketing i kontakty z normalnymi ludźmi. Odpisał, że te spekulacje to tylko plotki, które być może są propagowane przez złośliwą konkurencję.\n[[One of the reasons behind the success of the LibreOffice project is the\nsharp focus on a single application, which is not going to change\nanytime soon. We are already working on the Android and the Cloud\nversions of LibreOffice, and this is more than enough - in term of\nglobal effort - for a community based project. So, please avoid any\nspeculation based on rumors, as they might be intentionally created by\nOczywiście nie neguję wiedzy redaktora @b.muro, bo być może coś się zmieniło? Sęk w tym, że jak do tej pory stanowiska oficjeli były negatywne lub co najwyżej neutralne. Powoływanie się na "fundację TDF" to spore nadużycie, bo faktyczni przedstawiciele fundacji zwyczajnie nie zabierają głosu. A od stworzenia przez "GerregoT" strony na Wiki do twierdzenia "fundacja snuje plany" jest jeszcze ogromna przepaść. Na tej samej Wiki są mankiety LibreOffice ze Wstążką Microsoftu, ale też (na szczęście) nikt nie ogłasza, że "fundacja zmienia interfejs".\nA jako poboczny obserwator powiedziałbym, że to po prostu robienie szumu. Jeśli chodzi o finanse, to TDF obrosło w tłuszczyk. Kwestia deweloperów to również nie jest palący problem (ale zawsze mogłoby być lepiej). I gdy tak patrzę jakie badziewie wypuszczono do sklepu Google Play (LibreOffice Viewer), to czytam między wierszami i zgadzam się z Italo Vignoli. Pozycja fundacji jest dobra i stabilna, ale to wciąż zbyt małe ciało, aby rozwijać (na przyzwoitym poziomie) tak wiele projektów. Oczywiście można próbować, tylko, że już w tej chwili jest masa małych, nieukończonych podprojektów jak np. ustabilizowanie implementacji silnika Firebird w Base.\nhttp://www.dobreprogramy.pl/Document-Fo ... rz-1786117


Gdzie zorganizować urodziny? - Advokacka.pl\nMożna znaleźć dzisiaj wiele miejsc, dlatego nie ma problemu żeby zorganizować tam imprezę urodzinową. Tylko, że jeśli chcemy miejsce bardziej wyjątkowe i oryginalne to sprawa się komplikuje i wtedy nie wiemy, na co można będzie postawić.\nUrodziny mamy raz w roku, dlatego byłoby dobrze znaleźć miejsce, które będzie wszystkim się podobało. Wtedy następne osoby na pewno też w tym lokalu bardzo chętnie będą chciały organizować takie imprezy. Tak to właśnie działa, że jednym się spodoba to reszta też chce. Tylko jak i gdzie mamy szukać żeby nasz cel był osiągnięty. Nasze zadowolenie musi być bardzo duże, bo wtedy wydając pieniądze wiemy, że było warto.\nTakie miejsce powinniśmy znaleźć, a tym bardziej, jeśli lubimy podróże. Jeśli należymy właśnie do takich osób, które kochają podróże to mamy możliwość wynajęcia kawiarni Tam Cafe, czyli miejsca, które na pewno spełni wszystkie nasze oczekiwania.\nZ wynajęciem tego lokalu nie ma żadnego problemu, ale trzeba pamiętać o tym, że chętnych tam nie brakuje. To, dlatego ze sporym wyprzedzeniem powinniśmy się z nimi skontaktować. Do wyboru mamy dwie sale, dlatego trzeba ssie zdecydować ile osób będzie razem z nami i która opcja nam się opłaca. Jeśli zapraszamy więcej niż trzydzieści, czterdzieści osób to wtedy będzie można wynająć cały lokal, ale o tym również trzeba wcześniej powiadomić właściciela tak żeby nie było żadnych problemów i żeby lokal czekał na nas w umówionym terminie. Z właścicielem lokalu zawsze można się dogadać, dlatego z tym problemu mieć nie będziemy. Najważniejsze jest nasze zadowolenie i to żeby nasi goście bardzo dobrze się w tej kawiarni czuli. Jeśli ktoś chciałby zobaczyć zdjęcia z kawiarni to może je znaleźć na stronie Tam Cafe – Kawiarnia Mokotów. W tym lokalu bardzo często organizowane są mniejsze i większe spotkania osób, które kochają podróże, dlatego zawsze można tam spotkać kogoś wyjątkowego. Przy okazji można zjeść dobre śniadanie, napić się kawy, a nawet piwa. To lokal wszechstronny, który wiele nam oferuje w niskich cenach.\nPojawiające się problemy w prawie nieruchomości\nSpecjalnie na chłodne dni – spodnie robocze ocieplane


Pobili go uszkodzoną klawiaturą, którą im sprzedał\nBadania przesiewowe w Koszalinie. Jak się zgłosić?\nUpamiętniono ofiary Tragedii Górnośląskiej\nZamknięto jeden lokal otwarty wbrew zakazowi\n10 tys. przedsiębiorców z regionu ubiega się o niższe składki\nKs. Artur Ważny przyjął święcenia biskupie\nEwakuacja turystów z Przełęczy Kondrackiej\n16-latek śmiertelnie zatruł się czadem\nRobił meble według wzorów... elementów luksusowych aut\nCzarnek: to hołdowanie głupocie\nUwaga! Utrudnienia na Obwodnicy Trójmiejskiej\nMiędzynarodowy Zlot Morsów zmieni termin\nPoznań: 7 tys. interwencji służb dzięki monitoringowi\nDawny areszt w Ostródzie znów wystawiony na sprzedaż\nBrzegi rzek i jezior są ciągle niszczone\nS8: kolizja z udziałem ciężarówek\nPracują nad innowacyjnym urządzeniem do drylowania wiśni\nW Beskidach śnieg z deszczem, warunki trudne\nPrzemyśl: tu nie czekasz długo na egzamin z jazdy\nKopalnia Soli "Wieliczka" otwiera się dla turystów\nGorzów Wlkp.: obchody Dnia Pamięci i Pojednania\nDrogi przejezdne, ale warunki typowo zimowe\nMost Uniwersytecki zamknięty z powodu uszkodzeń\n#GóryBezBrawury - wspólna akcja dla bezpieczeństwa\nNowy szpital onkologiczny we Wrocławiu - ruszają prace\nW Katowicach pożegnano słynnego lekarza\nZderzenie 4 aut na Wilanowie. Dwie osoby ranne\nAuto wjechało pod pociąg. Kierowca nie żyje\nSamochód wjechał do rowu - trasa zablokowana\nŚwiętokrzyskie drogi zaśnieżone\nKoniec utrudnień na drodze Płońsk – Glinojeck\nDrogi przejezdne, kilkuset odbiorców wciąż bez prądu\nKierowco, uważaj na drogach Opolszczyzny!\nZawalił się strop hali, siedmiu robotników rannych\nUtrzymano karę więzienia za atak na księdza\nDziwna decyzja sądu ws. spółki Krauzego\nPodrabiana odzież na targu w Odolanowie\nW niektórych DPS-ach brakuje szczepionek\nKoronawirus: zmalała liczba pacjentów w szpitalach\nPrawie kilogram marihuany, trzech mężczyzn zatrzymanych\nKto stanie na czele Jastrzębskiej Spółki Węglowej?\nNa przyszły tydzień zamówiono 45 tys. dawek szczepionki\nDwaj mężczyźni aresztowani za usiłowanie zabójstwa\nAlpiniści umyją okna w oddziałach dziecięcych szpitali\nPrawie 48 tys. osób zaszczepionych przeciw COVID-19\nRodzinny narkobiznes. Zapadły wyroki\nBiałystok: tysiąc medyków zaszczepionych drugą dawką\nHospicja otrzymały 10 tys. maseczek z Niemiec\nPirat drogowy złapany dzięki współpracy służb\nOkradziono bezdomnych. Policja podarowała im ciepłe kurtki\nPrzed sąd za wypadek, w którym zginęła nastolatka\nZderzenie trzech aut w Wieluniu\nW trzy dni aż 20 kierowców straciło prawa jazdy\nUczczono pamięć więźniów obozu Sonnenburg\nJuż ponad 62 tys. szczepień wykonano w regionie\nPonad 95 tys. osób zaszczepionych w regionie\nZabytkowe dworce cieszą oko i czekają na podróżnych\nSzczepionka J&J skuteczna w 66 proc.\nBezzwrotne dotacje przedłużone\nSzczecin chce pomóc gastronomii\nBili, udusili i zawinęli w dywan. Teraz trafią za kratki\nReprezentant Gruzji w Lechu Poznań\nMałżeństwo miało 660 kg nielegalnej krajanki tytoniowej\nŚwiętokrzyskie: zaczną badania mutacji SARS-CoV-2\nUchwała mająca zablokować potencjalną kopalnię – ważna\nOdpowie za znęcanie się nad swoją matką\nNa pomorskich drogach miejscami zajeżdżony śnieg\nZOBACZ on-line film o Aleksandrze Ładosiu!\nW 2020 roku było bezpieczniej, mniej przestępstw kryminalnych\nPodlaskie firmy zbudują nowy odcinek S19\nSzpital Powiatowy w Chrzanowie przygotowany na najgorsze\nKraków: zmarł wybitny historyk sztuki\nAlimenciarz ukrywał się we wnęce za szafą\nSzpital w Płocku zamówił 800 szczepionek\nWielomilionowe przekręty w zakładzie mięsnym. Nowe zatrzymania\nNowy prezes lubuskich struktur PSL\nW Gorzowie zaszczepiono 100-letnią mieszkankę powiatu\nPrawie 2,5 mln paczek papierosów na granicy!\nWystawa o chasydach we wrocławskim muzeum\nAkcje CD Projekt jednak w górę\nBus uderzył w bariery. Zginęła jedna osoba\nTrudne warunki na drogach z powodu śniegu\nRak jelita grubego: mniej chętnych na badania\nW regionie zaszczepiono 70 proc. mieszkańców DPS-ów\nPoślizg, drzewo i śmierć na miejscu\nJeden ukradł perfumy, drugi je kupił\nCovid-19: zaszczepiono już blisko 29 tys. osób\nKiedy będzie mógł ruszyć gdański szpital tymczasowy?\nPonad 42,7 tys. osób zaszczepiono w regionie\nNowe centrum opiekuńczo-mieszkalne dla niepełnosprawnych\nAtrakcje dla każdego w Międzynarodowym Centrum Kultury\nKonfederacja i branża ślubna: znieść obostrzenia!\nNie wszystkie muzea i galerie otworzą się w poniedziałek\nBędą na bieżąco ostrzegać seniorów przed oszustami\nLokalna firma wsparła szpital sprzętem


Festiwal Camerimage przez kolejne 4 lata w Bydgoszczy - Kina: repertuar kin, nowości filmowe - Dziennik.pl dziennik.pl\n18.12.2017, 20:44 | Aktualizacja: 19.12.2017, 08:13\nCamerimage / AKPA\n"Miasto porozumiało się z prezesem Fundacji Tumult Markiem Żydowiczem w sprawie organizacji w Bydgoszczy kolejnych edycji Międzynarodowego Festiwalu Sztuki Autorów Zdjęć Filmowych Camerimage. Miasto chce podpisać umowę, która zakładałaby cztery kolejny edycje festiwalu w latach 2018-2021 w Bydgoszczy" - poinformowała w poniedziałek rzeczniczka prezydenta Bydgoszczy Marta Stachowiak.\nRzeczniczka zaznaczyła, że umowa wieloletnia wymaga zgody rady miasta, dlatego prezydent Bydgoszczy w styczniu 2018 r. przedstawi radnym stosowny projekt uchwały.\nCamerimage odbywa się od 1993 r. Pierwsze siedem edycji festiwalu organizowano w Toruniu. W 2000 r. prezes Tumultu, pomysłodawca i dyrektor festiwalu Marek Żydowicz przeniósł imprezę do Łodzi, z której w 2010 r. festiwal trafił do Bydgoszczy.\nW listopadzie 2017 r. odbyła się 25. edycja festiwali Camerimage. Był to ostatni rok obowiązywania kolejnej już umowy pomiędzy Bydgoszczy i Tumultem w sprawie organizacji imprezy. Miasto wspierało rocznie festiwal dotacją w wysokości 2,5 mln zł.\nŻydowicz wielokrotnie podkreślał, że warunkiem współpracy z miastem jest wybudowanie odpowiedniego obiektu, który zapewni odpowiednie warunki do organizacji wydarzenia. Nie spełnia ich Opera Nova, w której - od czasu przeniesienia festiwalu do Bydgoszczy - odbywa się impreza.\nMiasto planowało powstanie wielofunkcyjnego obiektu na Placu Teatralnym, ale gdy okazało się, że UE przestaje wspierać budowy obiektów wielkokubaturowych, zrezygnowano z projektu. Ostatnio wrócił pomysł rozbudowy składającej się z trzech kręgów gmachu Opery Nova, o czwarty krąg. W tym roku powstała koncepcja rozbudowy opery wraz programem wizualno-użytkowym i wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowania inwestycji.\nZgodnie z przygotowaną koncepcją nowa część opery powstałaby po stronie zachodniej obecnego gmachu, miałaby około 19 m wysokości, cztery kondygnacje i 4,4 tys. m kw. powierzchni użytkowej. Przewidziano, że krąg od strony południowo-zachodniej będzie w bardzo dużej części przeszklony, co otwierałoby obiekt na rzekę Brdę.\nW nowym kręgu znalazłyby się: sala kameralna do prób scenicznych i sala sceniczna z widownią na ok. 450-500 osób, hol z szatniami, przestrzeń wystawiennicza, sala projekcyjno-konferencyjna na ok. 250-300 widzów. Pomiędzy nowym kręgiem i starą częścią opery powstałby łącznik. Częścią opracowania jest również koncepcja dwupoziomowego garażu na ok. 250 aut. Szacunkowy koszt inwestycji wynosi 80 mln zł.\nInwestycja miałaby zostać zrealizowana przez miasto Bydgoszcz i samorząd województwa kujawsko-pomorskiego. Na razie są pieniądze na wstępną dokumentację techniczną.\n"To właśnie miłość" - romantyczna komedia wszech czasów. Znane i nieznane fakty na temat słynnego filmu przeczytaj »\nTagi: film, festiwal, Camerimage\n"Jako w niebie, tak i w Komańczy" - w Krośnie polska premiera filmu o kardynale Wyszyńskim


Dziennik Powiatowy Augustów - Orkiestra Owsiaka zagra z wielką pompą\nOrkiestra Owsiaka zagra z wielką pompą\n11.01.2018, 11:44 (aktualizacja 13.01.2018 13:40)\nJuż w tę niedzielę, 14 stycznia, w Augustowie będzie się naprawdę działo. Wszystko za sprawą 26. finału Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Kiermasze, pokazy zumby, warsztaty artystyczne dla dzieci, porady dla przyszłych mam i kobiet karmiących piersią. Ekipa Przychodni Rodzinnej przy ulicy Hożej w Augustowie bezpłatnie zmierzy ciśnienie i wykona badania poziomu cukru. To tylko ułamek tego co na tegoroczny finał zaplanował augustowski sztab WOŚP.\nTegoroczna akcja orkiestry Jurka Owsiaka w Augustowie ma naprawdę bardzo bogaty program. Wszystko dzięki zaangażowaniu augustowskiego sztabu i bardzo wielu innych prywatnych mieszkańców miasta, którzy postanowili wesprzeć pomoc dla najmłodszych. Niedziela 14 stycznia 2018 roku zapewne zapisze się w pamięci augustowian, bo przez cały dzień czekać będzie na nich mnóstwo atrakcji. Zarówno dla dorosłych, jak i najmłodszych. Lista tego co będzie się działo jest bardzo długa. Na Rynku Zygmunta Augusta już od godziny 10.00 rozpocznie się kiermasz Mieszkańcy Mieszkańcom, gdzie będzie można wymienić się różnymi rzeczami, ubraniami, książkami, grami bądź po prostu je kupić wrzucając grosik do puszki i w ten sposób wesprzeć Wielką Orkiestrę Świątecznej Pomocy. Zaplanowano także kiermasz domowych ciast. Najmłodsi będą mogli podziwiać pokaz wielkich baniek mydlanych. Przechodnie będą mogli przyglądać się pokazowi zumby, czy wykonać pamiątkowe zdjęcie w fotobudce.\nds 13.01.2018, 21:30\nStraży pożarnej i Policji pewnie nie będzie. Taka dobra zmiana. Tylko pod ołtarze latać z ministrem i konfetti sypać.


Kubica: Było ciekawie i trochę niebezpiecznie - motogazeta mojeauto.pl\nmojeauto.pl > motogazeta > Aktualności > Kubica: Było ciekawie i trochę niebezpiecznie\nKubica: Było ciekawie i trochę niebezpiecznie\n2009-09-14 źródło: sports.pl (Przegląd Sportowy) mojeauto.pl\n- "Sobota była trudnym dniem przede wszystkim w kontekście kolejnych wyścigów. Do końca zostają cztery Grand Prix i jeden silnik, więc będzie ciężko" - powiedział w rozmowie dla Przeglądu Sportowego Robert Kubica.\nPRZEGLĄD SPORTOWY: Początek wyścigu w pana wykonaniu był bardzo efektowny.\nROBERT KUBICA: Start był bardzo udany, ale na dojeździe do pierwszego zakrętu zostałem zepchnięty na trawę przez Marka Webbera, który chyba mnie nie zauważył. To był trudny moment, musiałem hamować na trawie i jak najszybciej wrócić na tor. Udało się jednak, ale uderzyłem lekko w tył bolidu Red Bulla.\nPS: Jak doszło do kolizji z Markiem Webberem?\nNa czwartym zakręcie, szykanie Roggia, Mark atakował mnie po zewnętrznej i w strefie hamowania był z przodu, ale kiedy ściął do wewnętrznej, ja tam jechałem i nie miałem gdzie uciec. Aby uniknąć kontaktu, ściąłem i wpadłem na tarkę, co jeszcze bardziej uszkodziło skrzydło. Tarki są wysokie, a skrzydło bardzo szerokie i tam naderwałem krawędź. Do tego zetknąłem się z Webberem, co zmieniło mi trochę geometrię koła.\nPS: Czy jechałby pan dalej, gdyby sędziowie nie nakazali zmienić skrzydła?\nZniszczenie było spore. Na okrążeniu traciłem około sekundy, ale gdyby nie czarno- -pomarańczowa flaga, to jechałbym dalej, bo moja sytuacja była komfortowa. Wszyscy kierowcy, którzy byli za mną, mieli zjechać wcześniej na pit stopy. A z lżejszym bolidem byłoby łatwiej, więc jakoś do pierwszego postoju bym dotarł.\nPS: Wyprzedził pan jeszcze Sebastiana Vettela.\nMuszę powiedzieć, że potem szło mi całkiem nieźle, biorąc pod uwagę, jak dużo straciłem docisku. Odczułem to od razu, ale mimo to udało mi się nawet wyprzedzić Vettela, który też zepchnął mnie na trawę. Było ciekawie i trochę niebezpiecznie. Więcej niż połowę bolidu miałem przecież poza torem.\nPS: Czy zmiana przedniego skrzydła była konieczna z pana punktu widzenia?\nTempo nie było fantastyczne, ale jechałem na dziewiątej pozycji. Kilka okrążeń dalej musiałem się wycofać z wyścigu z powodu wycieku oleju. Gdyby nie to, być może byłbym siódmy.\nPS: To kolejny problem z układem napędowym, a do końca sezonu zostaje panu tylko jeden nowy silnik.\nSobota była trudnym dniem przede wszystkim w kontekście kolejnych wyścigów. Do końca zostają cztery Grand Prix i jeden silnik, więc będzie ciężko.\nPS: W tych okolicznościach wyciek oleju był chyba szczęściem w nieszczęściu, oszczędził pan motor.\nAwaria nie napawa optymizmem, ale w mojej sytuacji nie było już zbyt wiele do zyskania.\nTematy w artykule: Robert Kubica F1 BMW Sauber Grand Prix Włoch\nNowe BMW serii 5 – zajawka na wideo


ego wyjścia w lecie, tym bardziej, jeżeli ma być ono połączone ze wspinaczką górską. Towarzyszący turystom, doświadczony przewodnik, przed każdym wyjściem w góry sprawdzi ich sprzęt i podpowie, jakiego typu sprzęt powinni jeszcze\nDodane: 25-06-2016 07:42\nPorządkowanie w szafie i w łaziencePrzestrzeganie prawa - co warto wiedzieć?Idziemy do stomatologaMotoryzacja - o myjniach samochodowych kilka ciekawostekDobre strony pensjonatu dla starszych osóbMedycyna estetyczna to jednak dalej medycyna, dlaczego?Some interesting things about pipesPrace dekarskie lub blacharskie na dachu? Sprawdź czy z podnośnikiem nie będzie łatwiejOgólnie i przedszkoluBasic knowledge about plumbingCoś o weterynarzachKrótko i na temat. O stylu z ProwansjiWspaniały sposób na to jak Kupić krem arganowyO bezpieczeństwie i wspinaczceO sprzątaniuOczyszczanie wody - żyj ekologicznieZ wizytą u dentysty. Krótko o stomatologiiCo można drukować?Jak trenować, aby spalić tłuszcz i nie tylkoO nieruchomościach - kupić, czy wynająć? Jak nie popełnić błędu?Porady o integracji sensorycznejKiedy kupić oprogramowanie dla logistyki i na co zwrócić uwagę?Niemowlęce akcesoriaZrób to wreszcie! Zacznij sprowadzić samochód już w 7 dni!Najwyższej jakości taras- co i jakParzenie dobrej kawyDo you like nature? New facts - Learn how to rebuild a northampton chauffeur in these 3 simple steps Podróż busem do pracy za granicęCo musisz wiedzieć o serwisowaniu komputera lub laptopa


Dawid Kownacki podpisał kontrakt z Sampdorią (sport.tvp.pl)\nDawid Kownacki podpisał kontrakt z Sampdorią\nDawid Kownacki podpisał pięcioletni kontrakt z Sampdorią i tym samym dołączył do Bartosza Bereszyńskiego i Karola Linettego. Kwota transferu nie została do tej pory ujawniona.\nŹródło: SPORT.TVP.PL/TWITTER Autor: KS 11.07.2017 15:47\nTomasz Kędziora podpisał kontrakt z Dynamem Kijów\n– Dawid to zawodnik, który ma olbrzymi talent. Ten w połączeniu z ciężką pracą oraz zaangażowaniem spowodował, że trafia do włoskiej Serie A. W barwach Kolejorza pokazał, że ma olbrzymie możliwości i może zajść naprawdę daleko. Mamy nadzieję, że po odejściu z Lecha nadal będzie pracował nie tylko na swoje nazwisko, ale też markę naszego klubu oraz akademii. Trafia do klubu, który pokazał już, że potrafi wprowadzać młodych zawodników. Zrobił to w przypadku Karola Linettego. Liczymy, że podobnie będzie z Dawidem – powiedział wiceprezes Kolejorza – Piotr Rutkowski – dla oficjalnej strony internetowej klubu.\nNowy zawodnik Sampdorii rozpoczął karierę w GKP Gorzów Wielkopolski, z którego w 2005 roku trafił do młodzieżowej drużyny Lecha Poznań. Do pierwszego zespołu dołączył w 2013 roku.\nW Ekstraklasie zagrał w 94 meczach, zdobywając 21 bramek i zapisując 10 asyst. W zeszłym sezonie w 33 spotkaniach dla Kolejorza strzelił dziewięć goli, dorzucając do tego trzy asysty.\ndawid kownacki\tlech poznań\tsampdoria genua\nRaport kadrowiczów: debiutanckie gole Polaków


Noclegi na Plaży Delaware - Oferty noclegów na Plaży Delaware - eSky.pl\nNoclegi na Plaży Delaware\nTanie Noclegi na Plaży Delaware\nZobacz najlepsze oferty noclegów na Plaży Delaware!\nRehoboth Beach, 27 maja 2022, 2 noce\nDewey Beach, 27 maja 2022, 2 noce\nSprawdź inne oferty Sprawdź więcej ofert na Plaży Delaware\nWybierając się na Plażę Delaware, znajdziesz noclegi na każdą kieszeń przeznaczone dla turystów o zróżnicowanych potrzebach. Na przyjezdnych czekają przestronne i komfortowo wyposażone obiekty z wieloma udogodnieniami oraz tanie hostele, w których przenocuje się podczas kilkudniowego city break. Noclegi na Plaży Delaware są dostępne zarówno w centrum, jak i w pobliżu lotniska oraz w mniej popularnych dzielnicach lub regionach. Dzięki temu wybierzesz nocleg na Plaży Delaware w dogodnej lokalizacji w zależności od Twoich dalszych planów. Wcześniejsza rezerwacja noclegu na Plaży Delaware daje pewność, że po dotarciu na miejsce wypocznie się po podróży bez stresu związanego z poszukiwaniem hotelu, apartamentu lub innego obiektu dla podróżnych. Zarezerwuj nocleg zanim pojedziesz na Plażę Delaware, a podróż upłynie w przyjemniejszej atmosferze.\nNajlepsze noclegi - Plaża Delaware\nNoclegi na Plaży Delaware obejmują rozbudowaną ofertę z wielu obiektów dla turystów podróżujących w pojedynkę, par, rodzin, seniorów oraz grup. Przyjezdni mogą przenocować w apartamentach, hotelach i pensjonatach, oferujących maksimum prywatności oraz znajdujących się w centrum Plaży Delaware. Udogodnienia w postaci bliskości wypożyczalni samochodów, komunikacji publicznej, sklepów, obiektów usługowych oraz rekreacyjnych są gwarancją udanego wypoczynku. Jeśli interesują Cię luksusowe noclegi, Plaża Delaware ma szeroką ofertę dla Ciebie. W wybranym miejscu znajdziesz wszystko, czego potrzebujesz podczas urlopu lub podróży w celach biznesowych. Nocleg na terenie Plaży Delaware zarezerwujesz w obiektach z udogodnieniami dla niepełnosprawnych, niemowląt i małych dzieci oraz podróżujących wraz ze zwierzętami.\nJak znaleźć noclegi na Plaży Delaware?\nNoclegi na Plaży Delaware szybko znajdzie się przez wyszukiwarkę po podaniu kierunku podróży oraz daty zameldowania i wymeldowania. Po zaznaczeniu liczby podróżnych wyszukiwarka wskaże, które noclegi na terenie Plaży Delaware są dostępne. Wybór noclegu ułatwiają filtry typu obiektu i liczby gwiazdek, oceny gości, odległości od centrum oraz bezpłatnego anulowania rezerwacji. Dzięki temu bez trudu wybierzesz nocleg na Plaży Delaware już w kilka minut. Możesz zarezerwować sam nocleg lub nocleg wraz z przelotem w zależności od potrzeby.\nJakie udogodnienia znajdę przy noclegach na Plaży Delaware?\nUdogodnienia przy noclegach na Plaży Delaware są zależne od wybranego typu obiektu oraz liczby gwiazdek. W dostępnych miejscach na gości czekają pokoje z aneksami kuchennymi, balkonem, klimatyzacją, zestawem do kawy i herbaty, kompletem ręczników i dostępem do Internetu. Przyjezdni mogą skorzystać z bezpłatnego parkingu przy obiekcie, zamówić posiłek w restauracji lub wybrać hotel z basenem. Dodatkowo noclegi na Plaży Delaware zarezerwujesz w obiektach zapewniających gościom transfer z lotniska i na lotnisko.\nGdzie rezerwować noclegi na Plaży Delaware?\nRezerwacji noclegów na Plaży Delaware można dokonać przez Internet. Decydując się na rezerwację na esky.pl, wybierasz jedynie sprawdzone obiekty. Dzięki temu po dotarciu na Plażę Delaware, nocleg jest przygotowany zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami. Płatność za wybrany pokój odbywa się przez bezpieczny system PayU lub za pomocą karty kredytowej. W razie rezygnacji z wyjazdu, przysługuje Ci prawo do bezpłatnej anulacji rezerwacji noclegu na Plaży Delaware. Termin bezpłatnego odwołania rezerwacji jest podawany podczas wyszukiwania obiektu.\nIle kosztuje nocleg na Plaży Delaware?\nKoszt noclegów na Plaży Delaware jest zależny od kilku czynników. Najtańsze są zajazdy, hostele i kempingi, najwięcej kosztują noclegi w hotelach i luksusowych apartamentach. Cena rezerwacji jest związana z terminem, długością pobytu oraz liczbą gości. Jeżeli chodzi o noclegi, Plaża Delaware cechuje się przystępnością cenową przez cały rok, jednak najmniej płaci się poza sezonem. Koszty pobytu maleją, gdy w jednym pokoju melduje się większa liczba osób oraz gdy rezerwuje się nocleg na Plaży Delaware na okres powyżej tygodnia.