Lotnisko z ciążącym nad nim fatum?\n31 sierpnia 2009 by pavvel\n- Jakby ktoś napisał taki scenariusz, to nikt by w niego nie uwierzył, to przecież niemożliwe żeby w tym samym miejscu, na tej samej imprezie doszło dwa razy pod rząd do tragedii z udziałem samolotów – usłyszałem wczoraj od jednego z widzów pokazów lotniczych Air Show w Radomiu.\nA jednak tak się stało. Drugiego dnia pokazów o trzynastej siedemnaście, po dwu minutowym locie samolot należący do białoruskich sił powietrznych runął na ziemię grzebiąc w swoich szczątkach dwóch pilotów. W niespełna dwie minuty od startu samolot SU – 27 tak, jakby na chwilę zawisł w powietrzu, aby następnie runąć z niewielkiej wysokości. Po chwili widzom pokazu ukazał się dym unoszący się zza lasu otaczającego od południa lotnisko na Sadkowie pod Radomiem. Publiczność jakby od razu zrozumiała, że jest świadkiem kolejne tragedii, która dopadła radomskie pokazy lotnicze. Wśród początkowej ciszy jednak coraz wyraźniej zaczęły rodzić się pytania wyrażane coraz głośniej: jak to możliwe? Dwa razy z rzędu, nie wierzę? Przecież byłoby to jakieś fatum. Każdy nadal miał jednak nadzieję, że może tym razem los będzie dla pilotów łaskawy. Może się katapultowali? Może przeżyli wypadek? Przez bardzo długą chwilę milczenie prowadzących imprezę było bardziej wymowne niż jakiekolwiek ich słowa. Wreszcie Tadeusz Sznuk odczytał komunikat o śmierci dwóch białoruskich pilotów. Dla wielu fatum wiszące nad imprezą właśnie się wypełniło.\nW takich chwilach myśli krążą wokół kruchości ludzkiego życia. Ale też mam wrażenie, że nie byłem odosobniony w myślach na tym, że nad radomskiem lotniskiem, nad pokazami lotniczymi w tym mieście zawisło, jak w sobotę czarne chmury nad lotniskiem – fatum. Wokół mnie wszyscy mówili o tragedii, ale też o nieuchronności, o nieodwracalności losu. Jak to możliwe, że dwa razy z rzędu w czasie pokazów lotniczych dochodzi to wypadku, w którym giną piloci? To przecież kolejna katastrofa lotnicza w historii radomskich Air Show. Przed dwoma laty, 1 września, podczas pierwszego dnia pokazów nad Sadkowem zderzyły się dwa samoloty z Grupy Akrobacyjnej „Żelazny”. Przeznaczenie to czy przypadek?\nCzy to naprawdę jakaś nieodwołalna wola bogów, na którą my maluczcy nie mamy wpływu? Ja jestem pesymistą, ale zadziwiła mnie ta zgodność ludzi opuszczających wczorajsze pokazy w pesymistycznej wizji nieuchronności losów pokazów lotniczych w Radomiu. – To już ostatnie takie pokazy w tym mieście. – Nikt już nie pozwoli na pokazy w tym naznaczonym dwukrotną tragedią lotnisku – słyszałem wśród tłumu. Czy naprawdę jakieś fatum zaciążyło nad radomskiem Air Show? Czy to słowo – fatum powtarzane wczoraj przez tysiące ust nieuchronnie wpycha tą najważniejszą dla tego miasta imprezę w ramy nieodwracalności jej losu?\nTak wiem, że zaraz oberwę w komentarzach za pseudo – filozoficzne dywagacje. Ale może warto zadać sobie teraz pytanie czy mimo wszystko, mimo tragedii nie trzeba spróbować przezwyciężyć tego fatum? Chociażby dla uczczenia tych, co polegli śmiercią lotnika.\nNiech cały naród złoży się na nowy samolot dla Rządu\n29 sierpnia 2009 by pavvel\nNa ekranie widzimy jak grupka VIP-ów wysiada z rządowego samolotu. Na ich twarzach maluje się wielki smutek. Niejeden z polityków ukradkiem ociera łzę. Gdy tak idą przygnębieni przez płytę lotniska z samolotu z głośnym łoskotem odpada skrzydło. Politycy już wiedzą, że nic nie będzie z kolejnej podróży lotniczej. Samolot z rządowej floty znów miał awarię.\nNastępnie na ekranie pojawia się aktor przebrany za pilota trzydziestego szóstego Specjalnego Pułku Lotnictwa Transportowego, odsługującego rządowe samoloty. Spokojnym, przyjemnym głosem mówi do nas: Prezydent oraz Premier na razie nie przesiądą się do nowych samolotów. Tu aktor spuszcza smętnie głowę mówiąc: Naszego rządu, drodzy rodacy, nie stać z powodów oszczędnościowych na wyleasingowanie dwóch brazylijskich samolotów Embraer 175. Prezydent, Premier, Rząd Rzeczpospolitej wszyscy oni będą zmuszeni nadal narażać życie i latać wysłużonymi samolotami Tu-154 oraz Jak-40. To poważny problemem. Nagle aktor ożywia się i jego oblicze rozpromienia nadzieja i optymizm, mówi: Ale jest jedno proste wyjście z tej sytuacji! Teraz nawet Ty obywatelu możesz pomóc Prezydentowi i Premierowi! Jak to zrobić? Nic prostszego! Wysyłając sms o treści „Samolot” pod nr 92 942 możesz pomóc w wymianie rządowej floty powietrznej. Koszt sms-a to 3,66 zł (z VAT)!\nTak mogłoby wyglądać reklama społeczna zachęcająca obywateli Rzeczpospolitej do zakupu dla Prezydenta oraz rządu RP nowych samolotów, które miałyby zastąpić wysłużone rosyjskie maszyny. O wymianie samolotów dla VIP-ów mówi się u nas od kilkunastu lat. I co… i nic. Starodawne, wyeksploatowane Tu-154 oraz Jak-40 bardziej nadają się do muzeum techniki niż do podniebnych podróży. Jeśli nasi politycy nie nauczą się latać samodzielnie, jeśli nie wyrosną im skrzydła to pozostaje tylko zwrócić się do narodu o pomoc.\nTakie liczenie na naród ma u nas długą tradycję. U nas najczęściej nie wystarczają na społecznie ważne cele podatki, które stanowią już w Polsce połowę pensji każdego pracującego Polaka. Jak tylko coś się stanie, lub po prostu na coś brak funduszy to jest u nas taka świecka tradycja, że zaraz wyciąga się rękę do narodu z prośbą o pomoc. Więc czemu nie na taki zbożny cel jak nowe maszyny dla rządu. Jęsli rząd nie ma pieniędzy pozostaje zbiórka narodowa. Jeśki nic nie zrobimy z tymi rządowymi latającymi trumnami to tylko patrzeć jakiegoś nieszczęścia. Po co kusić los.\nTradycja narodowej ściepy na zaszczytny cel sięga w Polsce tak daleko, że jej początki giną w mrokach dziejów. Warto chociażby wspomnieć powstały tuż przed wojną Fundusz Obrony Narodowej FON utworzony w celu uzyskania dodatkowych środków na dozbrojenie armii. Więc Polacy! Apeluję do Was! Kupmy rządowi RP ten nowy samolot, albo przynajmniej udzielmy politykom finansowego wsparcia w ich zakupie. Przecież gotowi nam się w tym Jakach i Tutkach pozabijać. A gdzie my potem sieroty znajdziemy tak światłych przywódców. Liderów tak oszczędnych, że nawet oszczędzają na własnym bezpieczeństwie i prestiżu Polski.\nZróbmy zrzutkę na samolot dla Premiera i Prezydenta. Musimy spróbować teraz, bo to chyba jedyne wyjście, które pozwoli Prezydentowi Kaczyńskiemu podróżować po świecie bez narażania się na kłopoty z usterkami technicznymi wysłużonej floty powietrznej. Jeśli powodem braku możliwości zakupu nowych samolotów rządowych Embraer 175 są zbyt wysokie koszty to taka zbiórka wśród rodaków może być naprawdę jedynym wyjściem.\nLux – Torpeda, czyli kolejowych wspomnień czar\n28 sierpnia 2009 by pavvel\nWczoraj dowiedziałem się w pracy, że na początek września szykuje się dla mnie podróż służbowa do Warszawy. W wyprawach służbowych do stolicy moja firma zaleca skorzystanie z usług Polskich Kolei Państwowych. Bo to podobno taniej i wygodniej, bo po dotarciu na Dworzec Centralny mam bliżej na planowane spotkanie i tak dalej. Szefowie wskazują też na wyższość PKP nad samochodem, bo podróżując mim zapewne utknąłbym w korkach i się zestresował, a tak mogę jeszcze w pociągu w spokoju popracować dla dobra firmy. No przynajmniej teoretycznie, bo podróże koleją z mojego prowincjonalnego miasta do stolicy nie są wcale tak łatwe i tak przyjemnie jak się moim przełożonym wydaje. A co najważniejsze są powolne oraz nużąco, przygnębiająco wolne.\nNa ponad stu kilometrowym odcinku torów między moją prowincją a Warszawą, po jednym torze sunie sobie niespiesznie mój pociąg pospieszny tylko z nazwy. Po tym torowisku, jak zapewniają władze PKP da się jechać najwyżej od pięćdziesięciu do osiemdziesięciu kilometrów na godzinę. Faktycznie tu mają moi szefowie rację, podczas tak wolnej podróży mam czas na pracę. Przecież jadę sobie powolutku przez ponad dwie godziny pojazdem, który tylko dla ironii chyba nazywa się pospiesznym.\nWlokąc się tak ostatnio pociągiem do stolicy zabrałem ze sobą książkę o rozwoju techniki w II Rzeczypospolitej Polskiej. I tam z rozrzewnieniem przeczytałem po raz kolejny o prawdziwej legendzie polskiego kolejnictwa a mianowicie o pojeździe szynowym znanym Lux – Torpeda. Była to konstrukcja austriackiej firmy Austro – Daimler z 1933 roku, której jeden egzemplarz zakupiły ówczesne Polskie Koleje Państwowe. W 1936 roku fabryka Fablok w Chrzanowie na licencji Austro – Daimlera wyprodukowała jeszcze pięć zdecydowanie ulepszonych pojazdów szynowych napędzany silnikami spalinowymi.\nNa fotografii zamieszczonej w książce widać, błyszczącą, zaokrągloną konstrukcję, która w niczym nie przypominała ciężkich, ociekających oliwą parowozów, jakie królowały wówczas na polskich torach. Lux -Torpeda był to czteroosiowy, motorowy, 60 osobowy wagon pasażerski pierwszej klasy. Jej prędkość wynosiła sto piętnaście kilometrów na godzinę. W 1936 roku Lux – Torpeda przejechała trasę liczącą sto czterdzieści siedem kilometrów na linii z Krakowa do Zakopanego w czasie dwie godziny osiemnaście minut! Jeśli tak rzeczywiście było, to według wszelkiego prawdopodobieństwa byłby to nie pobity do dziś rekord średniej prędkości na tej trasie. Przecież ja sto kilometrów pokonuję moim „ekspresem” w ponad dwie godziny oczywiście planowo, bo nie pamiętam jeszcze żeby PKP przyjechała punktualnie. Zawsze musi mięć choćby minutę spóźnienia.\nWczoraj przeczytałem w prasie, że PKP rozważa zamontowanie systemu urządzeń, które pomogą maszynistom sterować pociągami. Dzięki temu za dwa lata z Katowic i Krakowa do Warszawy pomkniemy z prędkością przekraczającą sto sześćdziesiąt kilometrów na godzinę. A tak czasy rekordów Lux Torpedy mają po ponad siedemdziesięciu latach znów powrócić.\n- Dołączymy do światowej czołówki – zapewnia Krzysztof Łańcucki, rzecznik PKP PLK. Tak, to niewątpliwy sukces, tak po siedemdziesięciu latach powrócić do normalności. Jak z taką prędkością pojadę pociągiem do Warszawy to rzecznikowi uwierzę w tę światową czołówkę.\nMój przyjaciel miłośnik kolejnictwa ma nadzieje, że pozostałością po kolejowej Lux -Torpedzie, jest stojący na zapleczu Muzeum Kolejnictwa w Warszawie kompletnie zdezelowany wagon motorowy. Ale nawet on ma wątpliwości, bo słyszał, że może to być włoski wagon serii SD 80, zakupiony przez PKP już po II wojnie światowej. I jest on tylko podobny do Lux – Torpedy. Szkoda. Można by go wyremontować i znów bić obecnie te przedwojenne rekordy szybkości.\nA może jeszcze raz zakupić licencje od Austro – Daimlera, bo przed II wojną światową, w ubiegłym wieku na mojej trasie kolejowej podróży, stu kilometrowy odcinek Prowincja – Warszawa Lux– Torpeda pokonywała, że średnią prędkością osiemdziesięciu pięciu kilometrów na godzinę to jest to znacznie więcej od obecnie deklarowanej przez PKP prędkości na tej samej trasie nie mówiąc już o tej realnej. Więc pozostaje mi jedynie życzyć Polskim Kolejom Państwowym powrotu do tradycji i korzeni oraz takich samych osiągnięć jak ponad siedemdziesiąt lat temu.\nStrzelanie z armaty do historii\n27 sierpnia 2009 by pavvel\nBędąc dzieckiem w telewizji oglądałem radzieckie kreskówki, w których występował niedobry Wilk i pozytywny bohater – sprytny Zając. Postacie te to klasyczne archetypy dobra i zła. Wilk to zło w najczystszej formie niszczący wszystko na swej drodze oraz Zając, jego przeciwieństwo, pozytywny bohater uosobienie niewinności oraz ucieleśnienie rosyjskiego chłopskiego sprytu zmieszanego z szaleńczą odwagą. Nikt nie chce być tym złym, przerażającym Wilkiem a raczej każdy chciałby być dobrym Zającem. W tym kontekście nie dziwi to, że rosyjski rząd od kilku lat systematycznie zmienia i dostosowuje historię tak, aby Rosjanie ze złego Wilka w oczach świata przeobrazili się na powrót w dobrego Zajączka.\nW ostatnich dniach Rosyjska państwowa telewizja informacyjna Wiesti przedstawiła film dokumentalny zatytułowany Sekrety tajnych protokołów, poświęcony paktowi Ribbentrop-Mołotow, w którym zarzuciła Polsce sprzymierzenie się z hitlerowskimi Niemcami przeciwko Związkowi Radzieckiemu. Film prezentuje z rosyjskiej perspektywy wydarzenia, do jakich dochodziło w Europie od zawarcia Traktatu Wersalskiego aż do podpisania układu niemiecko-rosyjskiego. Jest w tym filmie tylko trochę więcej prawdy historycznej, niż w obrazie fabularnym wyprodukowanym na zamówienie Kremla przez wytwórnie Trite Nikity Michałkowa. Chodzi mi tu o film Rok 1612, który ostatnio niestety miałem nieprzyjemność zobaczyć chcąc przekonać się na własne oczy, jak prezentuje się rosyjska wersja dziejów Rosji i Polski od dawna ze sobą bardzo mocno powiązanych.\nZ telewizyjnego dokumentu prezentowanego przez Wiesti słychać wypowiedzi rosyjskich historyków i politologów, którzy twierdzą, że pakt Ribbentrop – Mołotow był jedynym wyjściem dla Związku Radzieckiego w tamtejszej sytuacji politycznej. Słychać w filmie o tym, że Rosja Sowiecka była ostatnim krajem, który zawarł pakt o nieagresji z Niemcami. A podobne układy i tajne protokoły były normą europejskiej polityki w tamtych latach. Więc w zasadzie nie było w tym nic dziwnego i niestosownego. W dokumencie zaznaczono, że z hitlerowskimi Niemcami, jako pierwsza porozumiała się Polska. Rosyjscy dokumentaliści nie wspominają jednak, że wcześniej w 1932 roku Polska zawarła pakt o nieagresji również z ZSRR, i że respektowała go do końca, czyli do radzieckiego najazdu 17 września 1939 roku.\nW wybielaniu historii autorzy filmu Sekrety tajnych protokołów posunęli się nawet do stwierdzenia, że to Polska zagrażała Związkowi Radzieckiemu, czego dowodem ma być ujawniona informacja radzieckiego wywiadu o tym, że Polska i Niemcy dadzą Japonii gwarancję, że wystąpią przeciwko ZSRR nazajutrz po rozpoczęciu wojny między Japonią i Związkiem Radzieckim. ZSRR stanąłby wtedy wobec perspektywy wojny na dwa fronty. Autorzy filmu, jako przyczynę inwazji wojsk Rosji Sowieckiej na Polskę 17 września 1939 roku wymieniają złamanie przez Niemcy paktu Ribbentrop-Mołotow przez zajęcie Lwowa. I takiego naciągania i przeinaczania historii jest wiele. Film ten to taki jeden wielki zlepek półprawd i przekłamań.\nCałkiem jak w rosyjskiej superprodukcji filmowej 1612 – istnym manifeście artystycznym nowej Rosji. Tu też możemy zobaczyć jak źli, okrutnymi Polacy grabią i mordują świętą matkę Rosję. Prawie cały film wypełniają krwawe pojedynki, wzajemne zarzynanie oraz mordobicia. Furkoczą skrzydła polskiej husarii, wszędzie śmierć, zgryzota i niepewność. Aż tak chce się, żeby ktoś silna ręką zapanował nad osieroconym i przez to krnąbrnym rosyjskim ludem. I pojawia się syn carskiego cieśli Andrejka jak żywo przypominający swoim niesamowitym talentem do wszystkiego, osobę najważniejszą dziś w rosyjskiej polityce. Chłopski syn Andrejka w tej filmowej opowieści dziwnym zrządzeniem losu staje na czele armii i gromi nieprzyjaciół zadziwiając tym cały świat. Taki po prostu jest urok tych rosyjskich baśni ludowych.\nA czegoż tam w tym filmie nie ma, cała fabuła pełna jest cytatów z historii jak i z fantastyki. Po równinach i ostępach galopuje biały jednorożec. Jest tam jakby żywcem wyjęta z Tolkiena białobroda postać, czyli prawosławny mnich starzec słupnik. Istne szaleństwo z wyraźnie wpisanym przekazem, że Rosjanin jak uwierzy w swoje powołanie do sprawowania władzy nad światem to automatycznie i nadprzyrodzono staje się niepokonany. Nawet dla tak złych i okrutnych wrogów, jakim są Polacy.\nZgodnie z zasadą chcieć to móc, dla Rosjan nie ma rzeczy nie możliwych. Z równą łatwością Rosjanie dopasowują historię do swoich potrzeb, jak bohater filmu 1612, robi armatę ze skóry i wstrzeliwuje się z niej prosto w polski skład prochu. A prawda historyczna? No cóż można wystrzelić ją w powietrze z armaty. Dokładnie tak jak w filmie 1612 gdzie zwęglone ciało i kości Dymitra Samozwańca rzesza chłopstwa i wojska z uciechą depcze, by następnie ku ogólnej swej radości wystrzelić je z armaty.\nWielkie sportowe emocje pozastadionowe\n26 sierpnia 2009 by pavvel\nNie jestem wielkim kibicem sportowym, a już nie jestem absolutnie wielbicielem piłki nożnej. To, że istnieje sport zawodowy przyjmuję raczej do wiadomości, ale oglądanie zmagań zawodników na stadionach już mnie nie interesuje. Oczywiście jak nasi biało – czerwoni grają mecz, to daję się ponieść wielkiej fali narodowego entuzjazmu, ale raczej wśród moich kolegów jestem tym, który co do wyniku spotkania przejawia największy pesymizm.\nJednak jest jedna dziedzina, która mnie nieodmiennie zadziwia i wzbudza większe emocje. Jest nią wszystko to, co dzieje się w okolicach sportu, czyli poza boiskiem czy stadionem. Nie będę tu pisał o oczywistych oczywistościach (cytując klasyka), z których wynika, że za chwilę nie będzie już prawie żadnych sędziów piłkarskich w Polsce, bo prawie wszyscy częściej wyjeżdżają na spotkania do wrocławskiej prokuratury niż wychodzą na boisko. Chodzi mi tu o niekończący się serial emocji związanych z udziałem czy nie udziałem Widzewa Łódź w rozgrywkach polskiej Ekstraklasy piłkarskiej\nU nas już tak jest, że na równi z emocjami sportowymi mamy emocje związane z działaczami sportowymi. Wielkim sukcesem są liczne medale dla polskich zawodników na zawodach lekkoatletycznych w Berlinie, ale nie mniejsze ekscytacje wzbudza to, co dzieje się w sprawie piłkarskiej Ekstraklasy. Co to za napięcie, co za dramaturgia, te ciągłe zmienne koleje losu bohaterów… czegoś takiego nie można zobaczyć na boisku, no chyba, że na trybunach podczas zadymy pseudokibiców, ale to już całkiem inna historia.\nSerial związany z łódzkim klubem Widzew trwa od kilkunastu miesięcy. Początkiem serii pasjonujących wydarzeń było zapewnienie sobie w ostatnim sezonie przez tę drużynę awansu do najwyższej klasy rozgrywkowej. Co nie jest bez znaczenia. Stało się to, jak trzeba wierzyć na boisku. Następnie Wydział Dyscypliny przy Polskim Związku Piłki Nożnej skazał łódzką drużynę piłki nożnej na karę degradacji do pierwszej ligi za działalność korupcyjną, której dopuścili się działacze sportowi tej drużyny w przeszłości. I wszystko wydawało się przesądzone. Ale tu dopiero zaczyna się prawdziwa rozgrywka.\nWidzew odwołał się od decyzji, ale Trybunał Piłkarski PZPN podtrzymał pierwszą decyzję o degradacji. Dwudziestego trzeciego lipca 2008 roku Działacze Widzewa odwołali się ponownie od decyzji do Trybunału Arbitrażowego do spraw Sportu przy Polskim Komitecie Olimpijskim, który uchylił decyzję organów dyscyplinarnych PZPN o degradacji łódzkich piłkarzy. Organ ten stwierdził w swym postanowieniu, że czyny korupcyjne Widzewa uległy przedawnieniu. Z tą decyzją nie zgodził się następnie PZPN, który w Sądzie Najwyższym złożył skargę kasacyjną. Dziesiątego czerwca 2009 roku SN uchylił wyrok Trybunału Arbitrażowego i nakazał mu ponownie zająć się sprawą łódzkiego klubu.\nKomisja ds. Nagłych PZPN nie czekając na orzeczenie trybunału przy PKOL uznała, że po wyroku SN obowiązują kary nałożone wcześniej przez piłkarskie organy związkowe, więc Widzew obecny sezon musiał rozpocząć w pierwszej lidze. Wczoraj, dwudziestego piątego sierpnia Trybunał Arbitrażowy przy PKOL uchylił decyzję Wydziału Dyscypliny PZPN o degradacji Widzewa Łódź z Ekstraklasy do I ligi. Trybunał zasugerował jednocześnie, że Wydział Dyscyplinarny przy PZPN powinien teraz, przy kolejnym rozpatrywaniu podobnych sprawy, postąpić zgodnie z obowiązującym w PZPN od lipca 2009 roku prawem, które zakazuje degradacji klubów za korupcję.\nMam nadzieję, że niczego nie pokręciłem, bo akcja w tym serialu sportowym jest tyleż pasjonująca co zawiła. Ale za to jak trzyma w napięciu. Każdy dzień może przynieść zaskakującą zmianę akcji. Daj Boże, żeby tyle emocji dostarczali nam piłkarze polskiej reprezentacji, co działacze sportowi. I najważniejsze, że nie widać końca tej historii, a w zamian rodzi się wiele nowych możliwości jej rozwoju.\nRozgrywki Ekstraklasy już się zaczęły i co teraz? Czy wszystko będzie trzeba zaczynać od początku? Może anulować wyniki czterech kolejek? Można oczywiście rozważyć scenariusz, że drużyny z piłkarskiej Ekstraklasy wyrażą zgodę, by Widzew Łódź dołączył do rozgrywek w ich trakcie, nadrabiając wcześniejsze zaległości. Ale wtedy Liga będzie liczyła siedemnaście drużyn, więc ich liczba będzie nieparzysta. Szykuje się, więc ciąg dalszy piłkarskich emocji pozastadionowych. Ach, te sportowe emocje!\nPrawo do zaśmiecania\n25 sierpnia 2009 by pavvel\nDwa niewielkie traktorki rolnicze sunęły sobie niespiesznie dziś rano poprzez plac należący do Komendy Wojewódzkiej Policji Państwowej w moim prowincjonalnym mieście. Ciągnęły za sobą przyczepki wyładowane ponad miarę wyciętymi gałęziami drzew i krzewów. Obserwowałem tą walkę niewielkiej maszyny z ogromnym ciężarem, jakim je obarczono zastanawiając się gdzie jest cel ich podroży. Ciągniki minęły powoli bramę komendy policji i ruszyły droga dojazdową. Ale niezbyt daleko, bo po kilkudziesięciu metrach wjechały na pusty plac znajdujący się między budynkami zajmowanymi przez stróżów prawa a osiedlem mieszkaniowym i tam kierowcy traktorków spokojnie rozładowali swój zielony ładunek. Gałęzie drzew i wycięte krzewy utworzyły spory stos dołączając do znajdującego się nieopodal wraku samochodu, który powinien się zapewne znajdować na terenie pobliskiego policyjnego parkingu, ale jakoś tam przed laty nie dotarł.\nNie jest to odosobniony przypadek wykorzystywania pustego placu obok komendy na składowisko odpadów oraz tego, co już policjantom nie jest potrzebne. Wcześniej trafiały tam już wspomniane wraki samochodów, potem podczas budowy jednego z nowych budynków policyjnych, ziemia z wykopów pod jego fundamenty. Teraz dołączyły wycięte krzaki oraz gałęzie drzew. Oczywiście nie jestem stałym strażnikiem tego terenu, ale częstym gościem firmy znajdującej się nieopodal i dlatego czasami mogę obserwować to, co się dzieje na placu. Więc nie do końca wiem, kto jeszcze tam zaśmieca. Ale to, co widziałem dziś rano jasno dowodzi, kto jest jednym ze sprawców.\nZastanawia mnie ta niesamowita łatwość w łamaniu prawa przez osoby, które z racji pełnionej służby powinny świecić przykładem przestrzegania porządku prawnego. Ktoś z osób decyzyjnych w Komedzie przecież zlecił tym robotnikom wykonanie tego zadania. Nie wierzę, żeby działali oni bez porozumienia z policjantami, żeby mundurowi nic o tym nie wiedzieli. Jeśli są świadomi poczynań robotników zaśmiecających miejsce publiczne to, dlaczego pozwalają na takie łamanie prawa dosłownie pod swoimi oknami? Czyżby naprawdę było tak, że jak obywatel prywatnie na swym podwórku ma nieporządek to od razu mandatem go, a jak pracownik policji zaśmieca, ogólnie dostępny plac, poza terenem należącym do tej instytucji to już jest wszystko dla stróżów prawa w porządku. Jest tu jakaś tragiczna niekonsekwencja w działaniu. Nie ma to jak stać na straży praworządności i samemu prawa nie przestrzegać.\nA może po prostu chodzi tu o zwykłą nieznajomość prawa przez ludzi powołanych do ochrony prawa i kontroli jego przestrzegania. Jeśli tak to uprzejmie informuję Pana Komendanta Miejskiego Policji Państwowej, że: artykuł. 145 Ustawy z dnia 20 maja 1971 roku. Kodeks wykroczeń (j.t. Dz. U. z 2007 r. Nr 109, poz. 756 ze zm.), mówi: kto zanieczyszcza lub zaśmieca miejsca dostępne dla publiczności, a w szczególności drogę, ulicę, plac, ogród, trawnik lub zieleniec, podlega karze grzywny do 500 złotych albo karze nagany.\nUliczna kaligrafia abstrakcyjna\n24 sierpnia 2009 by pavvel\nMoja babcia mawiała, gdy coś zepsułem lub uszkodziłem: ale z ciebie artysta, coś ty tu znów najlepszego zmalował. Dlatego też, od razy przepraszam wszystkich prawdziwych artystów za to, że używam słowa artysta na określenie osób, których działalność ze sztuką nie ma wiele wspólnego, a najbliżej im do zwykłego wandalizmu.\nTakich artystycznych czasów wolności doczekaliśmy, że prawie każdy, kto zakupi w sklepie puszkę farby w sprayu lub marker od razu czuje się artystą zaangażowanym i chce swoją boleść duszy przelać na mury lub gdzie jego ręka popadnie. Ja wiem, że od lat trwa dyskusja na temat wolności w sztuce zwanej graffiti, i naprawdę, nie chcę tu piętnować tych wszystkich, którzy tworzą murale tak piękne, że chcielibyśmy je oglądać przez wiele lat. W sztuce tej bardzo często widać prawdziwy talent i nawet jak powstaje w miejscach, no powiedzmy nie bardzo się do tego nadających, to jakoś tak nie bardzo mamy sumienie to, co jest prawdziwą sztuką niszczyć.\nW moim mieście nie sposób przejść kilkunastu metrów żeby nie natknąć się na inną formę wyrazu za pomocą markera lub farby w sprayu. Nie jest to graffiti, bo z takimi działaniami sztuki ulicy nie bardzo ma to coś wspólnego. Są to wykonane farbą lub markerem napisy. W tej prymitywnej „sztuce ulicy” można jednak śmiało wykreślić dwa kierunki. Jeden to przekaz polityczno – sportowo – społeczny drugi to czysta w formie abstrakcja. Jeśli chodzi o pierwszą grupę to najczęściej możemy spotkać napisy, negujące przynależność etniczną niektórych drużyn sportowych, oraz sugerujące ich związki z pewnymi organami płciowymi oraz nawet z przedstawicielkami najstarszego zawodu świata. I nie chodzi mi tu o kamieniarzy. Zdarzają się też napisy o charakterze politycznym, ale te wychodzą już z mody. Częściej zdarzają się takie, sugerujące policji odbywanie pewnych praktyk seksualnych mijających się z ogólnie przyjętą normą społeczną.\nTe napisy można jeszcze mimo pewnych zastosowanych autorów skrótów myślowych jednak zrozumieć, choć nie pochwalać ich umieszczania na murach. Osobnym jednak kierunkiem jest abstrakcja w napisach coraz bardziej rozpowszechniona i coraz bardziej widoczna na naszych ulicach. Jeśli ktoś nie bardzo radzi siebie z kolorami i jak coś namaluje, to raczej jest to bardzo naiwne i prymitywne, to pozostaje mu jak widać tylko sztuka abstrakcyjnej kaligrafii. I ta forma wyrażanie zapędów artystycznych wśród młodzieży najbardziej się przyjęła. Choć jak możemy zobaczyć na ulicach naszych miast jest ona na razie w fazie sztuki prymitywnej właśnie. Jeśli w ogóle można te bohomazy nazwać sztuką, a nie zwykłym wandalizmem.\nPrzez lata na murach i płotach można było przeczytać zwykle nabazgrane wyznanie miłości lub niechęci do kogoś. W latach komunizmu doszły to tego jeszcze wypowiedzi polityczne malowane farbą na murach. Teraz wyewoluowało to w formę całkowicie abstrakcyjną, bo jestem przekonany, że jak już ten niby artysta coś nabazgrze na ścianie czy na szybie autobusu farbą lub markerem to tylko on jeden wie, co chciał tym przekazać i nikt inny za nic nie zrozumie, o co mu chodziło.\nWięc, po co ta autosztuka przemawiania bohomazem wykaligrafowanym na świeżo odnowionej ścianie kamienicy, jeśli odbiorcą przesłania jest tylko i wyłącznie ten, kto to napisał. I nikt inny, nawet po głębszych badaniach, nie bardzo może zrozumieć, o co niby artyście chodziło poza oczywistą chęcią dokonania zniszczenia tego, co niezniszczone było dotychczas.\nDaleki jestem od stawiania tamy rozwojowi artystycznemu młodzieży. Ale może sztukę kaligrafii abstrakcyjnej można rozwijać w inny sposób mniej destrukcyjny. Błagam oszczędźcie mury kamienic, domów, płoty, tablice informacyjne, klatki schodowe, autobusy, pociągi i wszystko to, co nadaje się to pisania po tym, tylko z waszej chęci pisania dla samego pisania. W supermarketach są bruliony po osiemdziesiąt groszy, więc nie ma bariery cenowej i można tam pisać do woli. A jak chcecie się kaligrafią abstrakcyjną pochwalić wystarczy ją pokazać kolegom i koleżankom w szkole. A jeśli już koniecznie ktoś chce prezentować to, co wykaligrafował na ulicy pozostaje jeszcze własne czoło.\n21 sierpnia 2009 by pavvel\nW moim prowincjonalnym mieście remonty dróg trwają właściwie przez cały czas. Drogowcy ze swoimi maszynami pojawiają się, co chwila w innej dzielnicy miasta. I bardzo dobrze, bo jeśli coś jest w złym stanie i wymaga remontu to trzeba to jak najszybciej naprawić. Ale zauważyłem też, że bardzo często remonty dotyczą tych samych ulic, które zastały wyremontowane przed kilkunastoma miesiącami.\nNie inaczej dzieje się na pewnej spokojnej uliczce w starej dzielnicy mieszkaniowej mojego miasta. Od kilku dni trwają tam w najlepsze prace remontowe. Drogowcy zerwali już na całej długości jezdni asfalt przy pomocy wielgachnej machiny i teraz zabrali się do zabezpieczania wystających studzienek kanalizacyjnych oraz do wyrównywania tego, co znaleźli pod zerwanym asfaltem. Sporo robotników w odblaskowych kombinezonach, kilka samochodów, huk maszyn oraz charakterystyczny zapach smoły w powietrzu to wszystko wydawało mi się jakoś tak znajome w tym miejscu. I nagle mnie olśniło! Nie tak dawno przecież, bo przed kilkunastoma miesiącami widziałem dokładnie tą sama scenę w tym samym miejscu.\nUliczka, na której pojawili się drogowcy to nie żadna tam uczęszczana arteria komunikacyjna narażana na ogromny ruch kołowy. To mała, cicha i spokojna uliczka osiedlowa gdzie samochody niespiesznie przejeżdżają raz na jakiś czas. Na poboczach wieczorami parkują samochody, czasem przejedzie jakaś śmieciarka a ruch zwiększa się nieznacznie tylko w czasie zajęć szkolnych, gdy rodzice podwożą dzieci na zajęcia. Poza tym jest tam z zasadzie minimalny ruch. Przed kilkunastoma miesiącami zakończył się tam remont i faktycznie niedługo potem pojawiły się koleiny, dziury i wybrzuszenia asfaltu. I w zasadzie w moim mieście jest to normą. Jak tylko znikają drogowcy to zaraz pojawiają się w jezdni rozpadliny.\nOd lat trwa w Polsce, i także na mojej prowincji zażarta dysputa, jakie drogi są lepsze – asfaltowe czy te z betonu. Zwolennicy obu opcji przekonują się na argumenty technologiczne, cenowe oraz dotyczące trwałości nawierzchni. I jak widać na razie wygrywa opcja cenowa z nawierzchnią asfaltową. Ale coś chyba w technologii wykonania takich dróg szwankuje, jeśli trzeba je poprawiać już po kilkunastu miesiącach mimo tego, że jak na tej osiedlowej uliczce ruch był tam praktycznie żaden. A jednak nawierzchnia drogi tak się rozpadła, że potrzebne było jej całkowite zerwanie.\nJeśli nawiązać do mitologii, to jest to mniej więcej tak. Na początku Zeus ogłosza przetarg na wtoczenie kamienia pod górę. Wygrywa go Syzyf, który wtacza głaz na szczyt i za to bierze pieniądze. Wykonuje to jednak najtaniej i jak już tak wepchnie Syzyf ten kamień w znoju i trudzie to zakres przetargu się kończy, a kamień po pewnym, ale niezbyt długim czasie znów stacza się pod szczyt. Więc Zeus domaga się reklamacji, po której Syzyf znów wpycha kamień na górę. Potem, gdy Syzyf zakończy robotę reklamacyjną a kamień znów stoczy się pod szczyt Zeus ogłasza nowy przetarg i znów Syzyf pcha swój głaz na szczyt.\nPodobnie jest z inwestycjami drogowymi w moim mieście. Urząd ogłasza przetarg, potem następuję jego wykonanie, ewentualna reklamacja pracy, potem przetarg, wykonanie, znów reklamacja, przetarg wykonanie i tak dalej. Czyli co kilka miesięcy drogowcy mają, co robić i tak trwa ta odwieczna symbioza urzędników i drogowców w syzyfowej pracy nad utrzymaniem w przejezdności miejskich dróg.\nNie mam złudzeń, że coś się zmieni, ale mam takie marzenie, że dożyję kiedyś czasów, kiedy urzędnik ogłosi przetarg na odbudowę drogi. Wygra go firma, która zagwarantuje jej trwałość przez dwadzieścia pięć lat, potem ta firma wykona drogę w technologii, która tą trwałość zapewni a droga, o której mowa przetrwa ćwierć wieku lub więcej. Ale to jest mniej realne niż mitologie.\nWojna to czy nie wojna ?\n20 sierpnia 2009 by pavvel\nCzęsto jest tak, że wszystkim się wydaje, że coś jest a tak właściwie czegoś nie ma. Niby wszyscy wiedzą, że Państwo Polskie nie prowadzi wojny z Afganistanem a tylko jest tam w ramach misji stabilizacyjnej a jednocześnie prawie każdy polski polityk mówi o naszym zaangażowaniu militarnym tysiące kilometrów od naszych granic nie inaczej, jak tylko o wojnie. Skończyły się czasy, gdy politycy w swych wypowiedziach używali słów o prowadzonej w ramach NATO misji ISAF. Teraz z ust polityków i wtórujących im dziennikarzy nie schodzi słowo wojna.\nMoże to i dobrze, że w końcu to, co zastępowano synonimem „misja stabilizacyjna” zaczęto nazywać po imieniu, ale należy też pamiętać, że mimo tego, co mówią nasi najwyżsi urzędnicy państwowi, wojskowi oraz niektórzy dziennikarze, Polska nie jest w stanie wojny z Afganistanem. Przynajmniej zgodnie z polskim prawem w takim stanie się nie znajduje.\nZgodnie z artykułem 116 Konstytucji RP z 1997 roku, punkt drugi: „Sejm może podjąć uchwałę o stanie wojny jedynie w razie zbrojnej napaści na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub gdy z umów międzynarodowych wynika zobowiązanie do wspólnej obrony przeciwko agresji. Jeżeli sejm nie może się zebrać na posiedzenie, o stanie wojny postanawia Prezydent Rzeczypospolitej”. A ja sobie nie przypominam faktu uchwały sejmowej w tej sprawie, nie pamiętam też żadnego oświadczenia, które padłoby z ust Pana Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o wypowiedzeniu przez Polskę wojny Afganistanowi.\nMimo tego, piętnastego sierpnia tego roku, prezydent Lech Kaczyński powiedział o naszym militarnym zaangażowaniu w Afganistanie, co następuje: – Wojna jest wojną. Na wojnie są ofiary, ale nasze siły zbrojne muszą w tego rodzaju operacjach uczestniczyć. Koniec cytatu. Tak, więc nasza ojczyzna zgodnie z prawem jest w stanie wojny czy też nie? Bo ze słów Pana Prezydenta wynika jedno, a z konstytucji RP drugie.\nNależy przypomnieć, że Polska armia z Afganistanie znajduje się w ramach Międzynarodowych Sił Wsparcia Bezpieczeństwa (ISAF) stworzonej decyzją Rady Północnoatlantyckiej. Według stanu na lipiec tego roku ISAF liczy około sześćdziesięciu czterech i pól tysiąca żołnierzy z czterdziestu dwóch krajów. W tym polski kontyngent w prowincjach Ghazni i Paktiti liczy około dwóch tysięcy żołnierzy. I to jest jedyna znana mi podstawa prawna naszej militarnej obecności w Afganistanie. Ale nie znajduję tu żadnych słów o tym, że Polska przyłączyła się to jakieś wojny. Wręcz przeciwnie, wiele tu słów o szkoleniach afgańskiej armii oraz policji. Jest też mowa o zapewnieniu bezpieczeństwa ludności oraz administracji prezydenta Hamida Karzaia. Ale nie ma tu nic o wojnie.\n- Jeśli coś wygląda jak wojna, brzmi jak wojna, pachnie jak wojna, smakuje jak wojna – to jest wojną. Dlatego uważam, że niezależnie od tego czy politycy proklamowali tę wojnę czy nie, naszym żołnierzom ten medal by się należał – takie słowa wypowiedział szef polskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych Radosław Sikorski. Dziwne. Prawda?\nNie stawiam żadnych zarzutów nikomu, ale chciałbym wiedzieć czy te wypowiedzi najwyższych urzędników państwowych nie łamią polskiej konstytucji. Bo z nich wynika, że prowadzimy wojnę, której jednak nikt nigdy nie wypowiedział zgodnie z polskim prawem i konstytucją.\nKoniec trudnych dni, nadchodzą gnidy i wszy\n19 sierpnia 2009 by pavvel\nOstatnio przetoczyła się przez media dramatyczna dyskusja na temat, skądinąd całkowicie potrzebnej, reklamy społecznej promującej bezpieczna jazdę samochodem. Że niby za drastyczna, że emanuje przemocą, lub odwrotnie, że angielskie reklamy społeczne są jeszcze bardziej brutalne a przez to skuteczniejsze. Chyba każdy widział spot, w którym młody chłopak dowiaduje się po tragicznym wypadku na drodze, że samochód to nie zabawka. Reklama społeczna często korzysta z drastycznej formy wypowiedzi. Jednak ta odwaga w prezentacji trudnych tematów rozprzestrzeniła się też na reklamy komercyjne, które dotychczas w swej przeważającej liczbie były bardzo zachowawcze.\nPo latach reklam, które uparcie przypominały mi, że kobieta to nie ma łatwo w życiu, bo co chwila dopadają ją „trudne dni” i tylko „skrzydełka” oraz specjalna powlokła może zatrzymać na swoim miejscu „niesforne krople wilgoci” teraz nastąpiło w reklamie totalne wyzwolenie. Ale nie tak od razu, wszystko postępowało drobnymi kroczkami. Zaczęło się, przynajmniej w mojej obserwacji, od nazwania po imieniu płynu do higieny intymnej płynem do higieny intymnej, ale tu zastosowano manewr odwracający uwagę słuchacza od tak drastycznego nazwania intymnym rzeczy intymnych. W reklamie radiowej możemy usłyszeć jak kobiecy głos po informacjach na temat wyjątkowości tegoż płynu do utrzymania higieny dodaje na zakończenie wzmiankę o tym, że donosiła o tym Żanetkaleta. Specjalnie zapisałem to w taki sposób, bo naprawdę potrzebowałem na to trochę czasu, żeby dojść do tego, że to nie jakaś zdziecinniała panienka mówiąca o sobie Żanetka Leta, tylko raczej Jeannette Kaleta.\nPotem w nazywaniu po imieniu tego, co powinno być tak nazwane poszło lepiej. Do bólu zieje drastycznymi scenami oraz mrożącymi krew w żyłach odgłosami w reklamie pasty do zębów przeciwko paradontozie. Takiej ilości krwi oraz takich odgłosów wpadających do umywalki zębów delikwenta, który nie używał właściwej pasty mógłby pozazdrościć najlepszy horror. No, tu już nie można powiedzieć, że reklamę zrobiono z „pewna dozą nieśmiałości”.\nPodobnie jest z reklamą środka odświeżającego powietrze w toalecie. Tu widzimy jak mały brzdąc nie chce zrobić kupy w domu, ale chętnie to zrobi na gościnnych występach u kolegi Jacka. Bo u tego kolegi w toalecie to jest jakiś rewelacyjny odświeżacz powietrza, a w domu to raczej śmierdzi. Tu też należy nagrodzić bezprzykładną odwagę twórców reklamy w uświadomieniu milionom faktu, że kupa jednak śmierdzi i że trzeba sobie to bez niedomówień jasno powiedzieć.\nJednak największym osiągnięciem w mówieniu wprost w reklamie, bez owijania w bawełnę jest spot środka owadobójczego przeciw wszom i gnidom. To nie żadne tam „ trudne dni”, lecz prawdziwa wojna z robactwem na ekranie. Z kilkunastosekundowej reklamy dowiadujemy się, że wystarczy spryskać preparatem głowę delikwenta i już po chwili możemy wyczesać z włosów metalowym grzebieniem (!) to, co padło w nierównej walce środka owadobójczego z insektami. I jakby kto nie wierzył w skuteczność preparatu oraz prawdziwy pogrom gnid i wszy to może sobie to dokładnie w tej reklamie obejrzeć, bo twórcy nie omieszkali zaprezentować martwych owadów widzom.\nWięc po latach niedomówień nareszcie w reklamie będzie prosto z mostu powiedziane, co, do czego oraz na co i w które dni to stosować. Ale może teraz warto pomyśleć o tym, żeby reklamy – horrory nadawane były w stosowych późno wieczorowych porach. Mam takie wrażenie, że czasem w reklamach brakuje jakiegoś wyśrodkowania. Bo albo na siłę się nie chce oczywistości nazwać po imieniu, albo wręcz przeciwnie oglądamy martwe wszy i gnidy.


"Elif" odcinek 330. Selim urządza pokój dla dziecka. Policja przeszukuje dom Nurten! [STRESZCZENIE ODCINKA+ZDJĘCIA] - Telemagazyn.pl\n"Elif" odcinek 330. Selim urządza pokój dla dziecka. Policja przeszukuje dom Nurten! [STRESZCZENIE ODCINKA+ZDJĘCIA]\nKamila Glińska 24.09.2018 14:28, Elif\nSelim próbuje uzyskać przebaczenie Zeynep. W 330. odcinku "Elif" urządza pokoik dla ich dziecka. Co na to Zeynep? Czy w końcu wybaczy meżowi? Sprawdź, co jeszcze wydarzy się w 330. odcinku serialu "Elif"!\n"Elif" odcinek 330. we wtorek, 25.09.2018 o godz. 14:00 w TVP1! - sprawdź program tv\nSelim (Emre Kıvılcım) próbuje przeprosić Zeynep (Gülçin Tunçok), ale nie pomogło mu to, że Aliye (Aysun Güven) udała się do dziewczyny z żądaniami zostawienia jej syna w spokoju raz na zawsze. Czy Zeynep w końcu wybaczy mężowi?\nElif chce otruć Nurten? Necdet dowiaduje się, że Elif żyje! [STRESZCZENIE ODCINKA+ZDJĘCIA]Zobacz więcej\nW 330. odcinku serialu "Elif" Selim urządza dziecku pokój w rezydencji i przywozi tam Zeynep. Aliye jest jednak nieprzejednana i nie wpuszcza pary do domu. Gonca (Dilara Yüzer) dzwoni do Nurten z wiadomością, że ma dla niej pieniądze. W zamian chce Elif (Isabella Damla Güvenilir). Kiedy kobiety się spotykają i ma już dojść do wymiany, okazuje się, że pieniądze zniknęły.\nKtoś składa skargę na Nurten. Pod zarzutem, że przetrzymuje i maltretuje w domu dziecko, policja przeszukuje mieszkanie kobiety. Nie znajdują w nim jednak dziewczynki.\nTak glupiego seialu to nawet ,,meksyki ''nie sa w stanie nakrecic. Po co krecic 600 odcinkow , skoro sprawe mozna bylo zalatwic w 30. Gra aktorow, to totalne dno. Szkoda , ze scenarzysci obrazaja inteligencje widza. Ja ogladam co trzydziesty odcinek i tak wiem co bylo w poprzednich 29-u\nChyba nie mieli za bardzo pomysłu na serial,skoro jeden wątek że niby Elif zginęła w wypadku razem z bratem Melek ciągnie się przez tyle odcinków,a już milion razy była okazja żeby prawda wyszła na jaw..\nBiedna ta Elif, zawsze coś jest nie tak..\nSzkoda mi elif a arzu to jeszcze pujdzie do pierdla razem z tatusiem. Oboje są siebie warci.\nJak bym miał taką żonę jak arzu to bym ją chyba zabił, pierdolona rura!!!!!!!!!!!!\nJebać arzu elif musi wrócić domu.\nBeznadziejne bzdury !!!!!


Tefal roboty kuchenne - Roboty kuchenne - Kolekcja zima 2019 - Sklep Radio ZET\nSklep / RTV i AGD / Kuchnia / Roboty kuchenne / tefal roboty kuchenne - Kolekcja zima 2019\ntefal roboty kuchenne – Kolekcja zima 2019 to wiele interesujących nowości – na naszej stronie znajdziesz aż 150 modeli doskonałej jakości robotów kuchennych dla wszystkich miłośników gotowania. Jedno– i wielofunkcyjne roboty kuchenne od najbardziej popularnych producentów Sencor, Bosch, Kenwood, ETA, Philips oferujemy w doskonałych cenach już od 21.99 zł. Zapraszamy do korzystania z wyjątkowych promocji! Tylko teraz czeka na Ciebie aż 60 ofert robotów kuchennych w nowych, obniżonych cenach!\ntefal roboty kuchenne to idealne rozwiązanie dla wszystkich fanów gotowania i pieczenia. Robot kuchenny stanowi niezbędny element wyposażenia nowoczesnej kuchni.\nroboty kuchenne ze sklepu neo24 roboty kuchenne sencor roboty kuchenne eta roboty kuchenne ze sklepu morele.net roboty kuchenne bosch roboty kuchenne ze sklepu mall.pl roboty kuchenne kenwood\ntefal roboty kuchenne - zobacz wybrane produkty\nZnajdź podobne tefal roboty kuchenne


Najlepsze i najgorsze seriale – maj 2018 · Serialomaniak.pl\nNajlepsze i najgorsze seriale – maj 2018\nnajlepsze seriale maj 2018\nnajgorsze seriale maj 2018\nMaj obfitował w wiele premier nowych seriali, ale także w finały tych już znanych. Było tego tak dużo, że czasem nie wiadomo, na którą produkcję rzucić się najpierw. Nasza redakcja poddała dogłębnej analizie wszystkie seriale i wybrała pięć najlepszych i najgorszych premier i finałów maja.\n5. „Rise” – sezon 1.\nZ zaskoczeniem przyjęliśmy wiadomość o kasacji „Rise”. Jest to jeden z lepszych seriali o nastolatkach, jakie powstały, a finał pierwszego sezonu (którego premiera przypadła na maj) był bardzo emocjonalny. Łzy leciały strumieniami nie tylko bohaterom produkcji, ale także wielu widzom. „Rise” znakomicie radzi sobie z przedstawianiem życia młodzieży i problemów, które ich dotykają. Serial nie stara się szokować wulgarnością, seksem i krzywdą. Twórcy podeszli do życia nastolatków bardzo poważnie i dobrze – przecież rozterki młodych ludzi nie są niczym błahym. I tak wokół bazy fabularnej, jaką są przygotowania licealistów do musicalu „Spring Awakening”, „Rise” podejmuje takie problemy jak: nastoletnia ciąża, homoseksualność, tożsamość płciowa, sieroctwo, wygórowane oczekiwania opiekunów, rozwód rodziców i inicjacja seksualna. Wszystko zostało przedstawione w sposób wyważony, bez zbędnych dram. „Rise” nie tylko zahacza o powyższe tematy, ale oferuje trafne rozwiązania. Serial pokazuje, że komunikacja pomiędzy ludźmi jest jednym z najważniejszych elementów, które pomagają w trudnych chwilach. Poza tym młodzi aktorzy radzą sobie znakomicie na ekranie, muzyka jest wspaniała, a każdy odcinek coraz bardziej pochłaniał uwagę i sprawiał, że czuliśmy się, jakby licealna ekipa z „Rise” była naszą rodziną. Wielka szkoda, że przygoda z tym serialem była tak krótka.\n4. „Brooklyn Nine Nine” – sezon 5.\nTo już piąty sezon, a ten serial nadal nie zawodzi. Naszym zdaniem jest to najlepszy sezon tej produkcji. Od absolutnie genialnego cold openingu z Jakiem i podejrzanymi o morderstwo, śpiewającymi utwór Backstreet Boys „I want it that way”, po każdy moment z Kapitanem Holtem, który był w szczytowej formie tego sezonu. Humor przebił wszystko, doprowadzając nas niejednokrotnie do łez, a nie zabrakło również charakterystycznego dla tego serialu adresowania problemów społecznych, takich jak poziomy dyskryminacji, bo kto ma mniejsze szanse na zostanie komisarzem – czarnoskóry gej czy kobieta? Tyle się wydarzyło podczas tych 22 odcinków, że trudno jest uwierzyć, jak twórcy pomieścili wszystko w jednym sezonie. Jake i Rosa byli w więzieniu, Jake mieszkał w bunkrze z Kevinem, Rosa zgłębiała tajemnice swojej biseksualności, Gina wychowuje dziecko, za nami też ślub idealny w swojej niedoskonałości i najlepszy odcinek halloweenowy jak dotychczas. Każda z postaci nadal ewoluuje i ciągle się zmienia, nikt nie stoi w miejscu. No, może poza Hitchcockiem i Scullym, ale oni akurat powinni zostać tam, gdzie są. Ten sezon zostawił nas również ze sporym cliffhangerem, którego rozwiązania nie mielibyśmy szansy zobaczyć, gdyby stacja NBC nie uratowała serialu przed kasacją, która wisiała nad „Brooklyn Nine Nine” już od jakiegoś czasu, aż FOX potwierdził nasze przypuszczenia podczas swoich majowych żniw.\n3. „Atlanta” – sezon 2.\nCzego nie dotknie się Donald Glover, zamienia się w złoto – tak również stało się w przypadku jego serialu, który wyreżyserował, napisał i zagrał w nim główną rolę. „Atlanta” miała w zeszłym roku bardzo dobry pierwszy sezon pełen refleksyjnego humoru, przesłania, bezbłędnej gry aktorskiej i pięknych kadrów, ale to właśnie tegoroczny powrót stanowczo się wybił. Każdy odcinek jest zupełnie inny, jakby Donald wyciągnął rozdział z 11 różnych książek i postanowił to nakręcić. Wszystkie postacie mają swoją chwilę, dzięki którym poznajemy je jeszcze lepiej, a odcinek po odcinku widzimy coraz bardziej dwuznaczne historie, które trzeba dokładnie analizować, żeby wyciągnąć z nich prawdziwą esencję. Ten sezon w odróżnieniu od poprzedniego ma swój motyw przewodni, jakim jest „Robbin’ Season”, czyli okres przedświąteczny w Atlancie, kiedy gwałtownie wzrasta liczba kradzieży. Przez cały czas za bohaterami ciągnie się ten motyw, bo zostają dosłownie okradzeni z rzeczy materialnych, ale także z tych nienamacalnych, jak szansa na miłość, normalność czy karierę. Każdy odcinek to wycieczka do zupełnie innego świata, który jednocześnie jest bardzo rzeczywisty i łatwy do identyfikacji. To nie jest serial prosty, nie polecamy włączać go sobie w tle, tylko naprawdę usiąść i skupić się tylko na nim, bo wywołuje naprawdę dużo uczuć. Przede wszystkim jest niekomfortowy do oglądania, chce się wyłączyć i pozbyć tego nieprzyjemnego odczucia, ale nie można, bo produkcja tak wciąga, że naprawdę trudno jest się oderwać. Liczymy na zasypanie nagrodami za odcinki „Teddy Perkins” oraz „Woods” i wysokie wynagrodzenia dla aktorów, bo wszyscy wykonują niesamowitą robotę.\n2. „Picnic at Hanging Rock” – sezon 1.\nTen serial potrafi zawładnąć widzem w całości już od pierwszych minut pilota. Potem pozostaje tylko czekać na kolejne odcinki, a jest to trudne zadanie, biorąc pod uwagę, jak znakomity jest „Picnic at Hanging Rock”. Nasza redakcja zainteresowała się tą produkcją tylko ze względu na Natalie Dormer, która wciela się w główną rolę. Nie zawiedliśmy swoich oczekiwań, bo aktorka genialnie przedstawia Mrs. Appleyard jako zimną, ostrą i wyrachowaną właścicielkę szkoły dla dziewcząt, a przy tym roztacza aurę tajemniczości i jest diabelnie pociągająca. Wtórują jej pozostałe aktorki, sprawiając, że „Picnic at Hanging Rock” jest niezwykle emocjonalnym serialem. Uczuciami mocno bawi się również warstwa techniczna produkcji. Oniryczny charakter, wykorzystywanie elementów musicalowych, zabawa światłem i operowanie muzyką o różnych tonacjach i nastrojach sprawia, że podczas oglądania każdego odcinka nie wiadomo, czy to, co właśnie widzimy, jest prawdą, czy może snem jednej z bohaterek. Biorąc pod uwagę, że tajemnica zaginięcia uczennic szkoły, przedstawianej w opowieści, nigdy nie została rozwiązana, warstwa wizualna spełnia swoje zadanie. Chociaż „Picnic at Hanging Rock” może wyglądać na serial kryminalny, to nigdy nie udziela odpowiedzi na pytania, pojawiające się w głowie widza. Wręcz przeciwnie, dostarcza jeszcze więcej znaków zapytania i w sumie jest to największym plusem tej produkcji. Najważniejsza jest indywidualna interpretacja oraz zachwycanie się techniką wykonania.\n1. „Killing Eve” – sezon 1.\n„Killing Eve” to znakomity duet aktorski Jodie Comer oraz Sandry Oh. Pierwsza wciela się w rolę płatnej zabójczyni, a druga w ścigającej ją agentki brytyjskiego wywiadu. Bohaterki bawią się w kotka i myszkę, bo przecież są przeciwniczkami, ale jednocześnie nie mogą przestać o sobie myśleć i coraz bardziej i bardziej prą ku sobie. Chociaż serial pełen jest morderstw, krwi i erotyzmu, to wszystko zostaje przedstawione widzom nie tylko ze smakiem, ale również z ogromną dawką czarnego humoru. Dynamiczna fabuła i inteligentne dialogi sprawiają, że każdy odcinek „Killing Eve” to znakomita zabawa. Serial jest tak dobry, że każdy kolejny odcinek okazywał się lepszy od poprzedniego. Nie da się nie lubić żadnej z postaci, nawet „tych złych”. Każdy z bohaterów ma w sobie cząstkę czegoś intrygującego, słodkiego, pociągającego, albo tak bardzo złego, że aż nie można się oprzeć. Zdecydowanie „Killing Eve”, którego finał został wyemitowany w maju, zasługuje na miano najlepszego serialu tego miesiąca. Pokusimy się nawet o stwierdzenie, że jest to nawet jeden z najlepszych seriali, jakie powstały. Na szczęście produkcja otrzymała zamówienie na drugi sezon jeszcze przed premierą pierwszej serii, więc nie musimy się martwić o naszych ulubieńców.\nPierwszy sezon „Kryptonu” posiadał wszystkie najgorsze cechy, jakie może mieć w sobie serial o superbohaterach. Z tym też jest kłopot, bo tak naprawdę nie ma tam żadnego człowieka o nadprzyrodzonych mocach. Akcja dzieje się 200 lat przed wydarzeniami znanymi z życiorysu Supermana, a głównym bohaterem jest jego dziadek. Krypton jeszcze istnieje, ale już nie długo. W jakiś magiczny sposób pojawia się tam człowiek z Ziemi i tu jest już pierwszy spory problem, bo przez cały serial nie wyjaśniono niczego na jego temat. Widz nie wie, kim on jest, jak się tam dostał, a jego cel podróży również budzi podejrzenia.\nSpołeczeństwo zamieszkujące Krypton to jakaś marna podróbka dystopijnych opowiadań sci-fi. Większość z nich żyje w biedzie i nędzy, pod butem zamożnych, a ruch oporu to nieudolna zbieranina idealistów bez pomysłu na działanie. Wszystko to już było widziane w sci-fi miliony razy, tylko że w „Kryptonie” zostało zrealizowane w najgorszy sposób. Spłycono zupełnie te różnice społeczne, nie pokazując w żadnym miejscu, dlaczego tak jest i jaki to ma tak naprawdę cel. Widz nie może sobie tego sam dopowiedzieć, bo nie ma z czego zbudować fundamentów. Świat wykreowany w serialu od razu daje do zrozumienia, że studio nie sypnęło kasą, dlatego ograniczono się do ciemnych korytarzy, ciasnych pomieszczeń, bez szans na kolorowe krajobrazy. Widać to od pierwszego momentu i strasznie to przeszkadza.\nAktorstwo w serialu przypomina bardziej raczkujących pretendentów do świata wielkich produkcji telewizyjnych niż coś solidnie przygotowanego. Nie wiemy, czy taki był zamiar twórców, ale „Krypton” straszliwie przypomina przez to teen dramy, w których liczy się śliczna buzia, a nie talent. Przez ogromne braki fabularne serial naprawdę przypomina produkcję skierowaną do młodszej widowni, może lepiej nawet, że tak się stało. Nikt nie traktuje takich produkcji na poważnie, wiedząc, że to tylko z założenia płytka rozrywka dla mas dzieciaków.\n4. „Once Upon a Time” – sezon 7.\nI żyli długo i szczęśliwie... Tyle że zdecydowanie za długo. Bajka skończyła się już dawno, ale kto by się przejmował – zróbmy jeszcze absurdalny siódmy sezon, będący rebootem całej serii. Nieważne, że nie ma on najmniejszego sensu. „Once Upon a Time” był kiedyś jedną z czołowych produkcji ABC. Nie bez powodu: doskonale wykorzystywał motywy ze znanych baśni, a utalentowana obsada i klimat nie pozwalały oderwać się od ekranu, zwłaszcza kiedy twórcy z każdym odcinkiem zaskakiwali swoją kreatywnością. Nie przeszkadzały nawet słabe efekty specjalne. Niestety z czasem serial zaczął się wypalać, a ostateczne dno swojego upadku zaliczył w finałowej serii, która zakończyła się właśnie w maju. Trudno powiedzieć, co było najgorsze: przewidywalne, a na dodatek nudne wątki, powielanie schematów (czy raczej oszukiwanie widzów, że są nowiutkie i lśniące) czy też błędy logiczne i nieścisłości. Tego sezonu nie uratowało nic, nawet zjawiskowa jak zawsze Lana Parrilla, ani ostatni odcinek, który uderzył w sentyment najstarszych widzów – całkiem skutecznie, prawdę mówiąc, ale przecież jeden niezły odcinek dobrego sezonu nie czyni. Będziemy tęsknić za starym, dobrym OUAT. A o siódmej serii postaramy się jak najszybciej zapomnieć.\n3. „Riverdale” – sezon 2.\nZawsze nieswojo krytykuje się teen dramy, bo przecież większość z nich robiona jest po to, żeby przynosić samą rozrywkę, a niekoniecznie mieć sens. Tylko co w przypadku, kiedy z określenia guilty pleasure musimy zabrać przyjemność? Tak właśnie wyglądało oglądanie 2. sezonu „Riverdale”, który był po prostu męką. Z przyjemnego dramatu o ciekawym klimacie, ze stereotypowymi postaciami, które jednak pasowały idealnie do całości, stał się absurdalnym wytworem, gdzie żaden bohater nie miał logiki w swoich działaniach, a przez cały sezon znalazły się może ze dwa interesujące wątki. Pierwszy raz nie polecamy binge-watchingu, bo większe dawki takiego nonsensu i absurdu mogą spowodować uszczerbek na zdrowiu. Nie zapominajmy też o tej kompletnej klapie, jaką był odcinek musicalowy, w którym twórcy nie zdecydowali, co chcą zrobić, więc po prostu zrobili wszystko i jednocześnie nic. Na ogół gatunek musicalowy, a zwłaszcza jego epizodyczne pojawienie się w serialu, to coś, co trudno jest zepsuć. Nieuzasadniony mrok budzący się w bohaterach jest irytujący i zazwyczaj zupełnie niepasujący do sytuacji. Zmusza też to wszystko do zastanowienia się – czy poza Fredem Andrewsem są w Riverdale jeszcze trzeźwo myślący ludzie? Czy wszystkim po prostu powoli wyparowują mózgi za każdym razem, kiedy Archie bez powodu zdejmuje koszulkę?\n2. „The Rain” – sezon 1.\nPrzed premierą „The Rain” zdawało się mieć w sobie wszystko, co zapowiada świetny serial: ciekawych, różnorodnych bohaterów, dobrze dopracowaną fabułę, genialnie rozegraną kampanię promocyjną (tych plakatów czy murali nie da się zapomnieć), a do tego Netflixa, czyli giganta dystrybutorskiego za producenta. Chyba większość serialomaniaków czekała na pierwszy skandynawski serial największej platformy streamingowej na świecie. I chociaż zamówienie drugiego sezonu świadczy o tym, że „The Rain” zostało przyjęte przez widownię dość ciepło, nasz odbiór jest niemal tak chłodny, jak kolorystyka, w jakiej została utrzymana produkcja. Bez wątpienia Netflix celował w nastoletnich odbiorców i zapewne dlatego osiągnął sukces. Niestety nieco dojrzalszy czy też po prostu bardziej doświadczony widz szybko odkryje, że serial jest jedną wielką kliszą, czerpiącą ze znanych nam już motywów. Fabuła nie zaskakuje (właściwie da się ją rozgryźć po pierwszym odcinku), bohaterowie okazali się niezbyt bystrzy (mówiąc łagodnie), a ci, którzy oczekiwali prawdziwego duńskiego klimatu, srogo się zawiodą, bo w trakcie oglądania – poza oczywiście językiem i kilkoma drobnymi elementami – twórcy zupełnie nie dali odczuć, że akcja rozgrywa się w sercu Danii. Zimne, wyblakłe kolory to dobry i odpowiedni zabieg do produkcji o apokalipsie w postaci morderczego wirusa rozprzestrzenionego poprzez deszcz, ale równocześnie jest to chwyt stary jak świat. I niewystarczający, by zrobić widza w bambuko i przekonać go, że ogląda skandynawską produkcję z prawdziwego zdarzenia.\n1. „13 Reasons Why” – sezon 2.\nChociaż „13 Reasons Why” wciąż ma wielu wielbicieli, serial zaliczył ogromny upadek wraz z premierą drugiego sezonu. Pierwsza seria ostro namieszała na serialowej scenie, zapewniając Netflixowi rozgłos i spore przychody pieniężne. Ogłoszenie kontynuacji było tylko kwestią czasu i tak oto powstało kolejne trzynaście odcinków. Niestety tym razem twórcy nie przyłożyli się do zadania. „13 Reasons Why” nadal szokuje, ale w sumie to jedyne, co robi. Wątki w drugim sezonie są pomieszane, tajemnice wydają się bezsensowne, a ich rozwiązania przechodzą bez większego echa. Hannah ze skrzywdzonej dziewczyny została zmieniona w bardzo skomplikowaną postać, która miała sporo za uszami – wszystko byłoby dobrze, gdyby twórcy serialu dobitnie przekazali widzom, że nie ma nic złego w niebyciu niewinnym, bo każdego może spotkać coś złego. Rozmyślania Claya na temat swojej miłości tak często ulegają zmianie i tak bardzo zostały pomieszane, że w sumie nie wiadomo już, kim Hannah była i czy nagranie przez nią kaset było słusznym posunięciem czy nie. Gdyby tego było mało, finał drugiego sezonu jest jednym z gorszych odcinków , jakie dane nam było obejrzeć. To mieszanka absurdów i dziwnych rozwiązań fabularnych, zakończonych niezbyt przemyślanym cliffhangerem. Ale cóż, ważne, że Netflix zarobił dużo pieniędzy, prawda?\n"Nasza redakcja poddała dogłębnej analizie wszystkie seriale i wybrała pięć najlepszych i najgorszych premier i finałów maja"... Tak z ciekawości - czy ktoś z redakcji obejrzał ostatni odcinek "The Americans"? Jeżeli tak, to dlaczego Waszym zdaniem genialny finał tego znakomitego serialu nie zasługiwał na miejsce w top5?\nPokaż wszystkie 6 odpowiedzi\n@kubisz: Niestety, ale ja oglądałem "The Americans". Uważam, ze jeden odcinek nie może przemawiać za cały sezon, chociaż zgadzam się, że finał był świetny. Niestety cały sezon nie był już taki dobry i przykrywanie go jednym udanym odcinkiem nie zasługuje na uznanie, a już na pewno nie na miejsce w top 5. Tak jak juz zauważono w komentarzu powyżej, artykuł jest o serialach, które miały swoje finały w maju, a nie same odcinki finałowe. W tym przypadku "The Americans" z całym sezonem nie zostało uznane za wystarczająco dobre.\n@kubisz: Ja Americans porzuciłem gdzieś pod koniec pierwszej serii. Jakoś nie umiem oglądać seriali historycznych za bardzo. Takie listy zawsze są subiektywne, mi tam BARDZO brakuje świetnego kameralnego Safe i bardzo dobrej końcówki 5 sezonu Blacklist. Ale zdaję sobie sprawę, że są to pozycje mniej oglądane, więc nie zaskakuje mnie, że te moje propozycje "zgubiły się" wśród bardziej popularnych.\nAkcja rozgrywa się w 1900 roku w Australii. Podczas corocznego pikniku pod Wiszącą Skałą, z okazji dnia świętego Walentego, w zagadkowych okolicznościach znika …


Czarnuszka - ziarna, Indie/ Egipt 200 g ESantal H&B\n» Czarnuszka - ziarna, Indie/ Egipt 200 g\nCZARNUSZKA W ZIARNACH - NIGELLA SATIVA\nZiarna czarnuszki. Przyprawa i lek w jednym ziarenku. Można określić, że oprócz swojego wyjątkowo smaku czarnuszka Leczy i poprawia smak wielu potraw. Nasiona czarnuszki zawierają wiele naturalnych składników (witamin, enzymów, pierwiastków śladowych, a nawet kwasów omega-6 i omega-3), których zdrowotne właściwości (poparte również wieloma badaniami) znane są od dawna, szczególnie na Bliskim Wschodzie.\nzawiera liczne właściwości: poprawiające trawienie, właściwości moczopędne, przeciwutleniające, przeciwbólowe i przeciwalergiczne;\nzmniejsza bóle głowy i bóle stawów (doskonała w formie olejku do masaży p/bólowych)\nskuteczny w zwalczaniu bakterii Helicobacter Pyroli\nbardzo skuteczny w walce z cukrzycą - szczególnie w postaci oleju. Na łamach Journal of Endocrinology and Metabolism czytamy, że „olej z czarnuszki powoduje stałą regenerację komórek beta w wątrobie, podwyższa poziom insuliny obniżając poziom glukozy”. Stwierdzono także, że olejek z czarnuszki jest w stanie zahamować (wyleczyć) obydwa typy cukrzycy. (I,II).\nuznawana na Bliskim Wschodzie jako naturalny antybiotyk - niszczy szkodliwe bakterie; przyśpiesza gojenie: owrzodzenia, rozpadliny, skaleczenia, zmiany ropne; reguluje ciśnienie krwi; w przypadku astmy rozszerza oskrzela\nZASTOSOWANIE: jako przyprawa do potraw, jako naturalny suplement wspierający organizm (1/2 łyżeczki raz dziennie - dokładnie rozgryźć, aby uwolnione zostały olejki zawarte w nasionkach). Można też stosować czarnuszkę w postaci oleju.\nPochodzenie: Indie/ Egipt


Niektórzy użytkownicy mają problem z autofokusem na iPhonie X, iPhonie 8 i 8 Plus z systemem iOS 11.2. Informują, że aparat nie może prawidłowo ustawić ostrości podczas próby zrobienia zdjęcia. Aparat nie ustawia ostrości lub ciągle przesuwa się między dwoma obiektywami iPhone'a X i iPhone'a 8 Plus.\nProblem z ustawieniem ostrości wydaje się być błędem oprogramowania, ponieważ nie został rozwiązany przez ponowne uruchomienie, zresetowanie lub zmianę ustawień aparatu. Czy twój nowy iPhone jest również dotknięty tym problemem? Udaj się szybko, aby to naprawić:\nJak naprawić problem z ostrością aparatu na telefonie iPhone X, telefonie iPhone 8 i 8 Plus\nMożesz rozwiązać problem z ostrością kamery na iPhonie, aktualizując urządzenie lub obniżając go do poprzedniej wersji iOS. Ponieważ firma Apple wydała system iOS 11.2.1 ze stałą poprawką trwającego problemu, zalecam zaktualizowanie telefonu iPhone do najnowszej wersji systemu iOS zamiast obniżania wersji.\nPrzed aktualizacją urządzenia upewnij się, że jest naładowane w co najmniej 50% i ma prawidłowe połączenie Wi-Fi.\nKrok 2. Teraz musisz dotknąć Ogólne.\nKrok 3. Następnie dotknij Aktualizacja oprogramowania.\nKrok 4. Na koniec dotknij Pobierz i zainstaluj.\nTeraz pozwól urządzeniu pomyślnie się zaktualizować. Po zakończeniu możesz korzystać z aplikacji Aparat bez żadnych problemów.\nOprócz rozwiązania problemu z autofokusem, iOS 11.2.1 naprawił także poważną lukę w HomeKit, która wyłączała zdalny dostęp dla współdzielonych użytkowników aplikacji Home. Jeśli więc napotykasz ten problem na urządzeniu z systemem iOS, zaktualizuj go.\nJak anulować lub odrzucić Apple Pay Cash z iPhone'a i iPada\nJak włączyć tryb utracony na iPhonie i iPadzie\nJak dodać lub usunąć ulubione z Safari na iPhonie i iPadzie\niPhone nadal uruchamia się ponownie w systemie iOS 11.1.2\nPodoba ci się ta historia? Pobierz naszą aplikację i pozostań z nami w kontakcie za pośrednictwem Facebooka, Twittera i Google Plus, aby przeczytać więcej takich pomocnych przewodników.\nJak pobierać pliki na iPhone'a lub iPada\nNajlepsze wodoodporne etui na iPhone'a X\nNajlepsze telewizory poniżej 500 USD do zakupu w 2020 r\nJak przycinać i przycinać wideo w iOS 13 na iPhonie i iPadzie\nNajlepsze gry na iPada Pro w 2020 roku, aby ożywić swój czas grania\nJak rozwiązać problem z przesyłaniem zdjęcia na Instagram na iPhonie\nEvernote nie synchronizuje się z iPhonem lub iPadem? Czy wypróbowałeś te poprawki?\nJak włączyć tryb ciemny w YouTube na iPhonie, iPadzie i Androidzie\nJak włączyć roaming danych na iPhonie\nJak podłączyć AirPods lub AirPods 2 do Xbox One i kontrolera PS4\n5 sposobów, aby naprawić IPod Touch nie włącza się\nJak włączyć i korzystać ze Split-View w iOS 10 Safari na iPadzie\nJak wyciszyć i anulować wyciszenie kart Safari w OS X El Capitan\nJak zrealizować kartę upominkową iTunes w systemie Windows lub Mac za pomocą iTunes 12\nJak uzyskać przycisk wirtualnego ekranu głównego na telefonie iPhone X, Xs, Xs Max i XR\nJak zmniejszyć rozmiar pliku zdjęć na iPhonie i iPadzie\n© Copyright 2020. All rights reserved. Jak naprawić problem z autofokusem w telefonie iPhone X, iPhone 8 lub 8 Plus


Koniec mojej szkoły - Wakacje, Wakacje, Wakacje!!!\nAutor: Domowy Klimacik 7/01/2016\nWczoraj nie było postu, ponieważ miałam bardzo zabiegany dzień.\nObchodziłam moje 30 urodziny, a oprócz tego miałam obronę pracy licencjackiej :)\nZdałam, jestem bardzo szczęśliwa i teraz mogę oficjalnie zacząć wakacje.\nJak wróciłam do domu to nawet na mnie czekała paczka do nowego testowania, ale o tym innym razem ;)\nMam nadzieję, że teraz będę miała więcej czasu na wszystko.\nNa posty, na zdjęcia itp. Głowa pełna pomysłów! Tylko działać :)\nA u Was jak minął wczorajszy dzień ?\nAnita 1 lipca 2016 08:19\nGratuluję kochana 😊 i wszystkiego najlepszego 🎁 z okazji urodzin -czyli mała zmiana kodu na 3 z przodu 😆 zdrówka kochana. Wczorajszy mój dzień - zwykły jak co dzień buziaki.\nDomowy Klimacik 5 lipca 2016 09:15\nEwa Es. 1 lipca 2016 09:03\nSuper, gratulacje! Ja też już skończyłam szkołę, teraz zastanawiam się czy nie zacząć czegoś jeszcze :)\nDomowy Klimacik 5 lipca 2016 09:16\nDziękuję :) Ja póki co robię przerwę :)\nMama z różową torebką 1 lipca 2016 10:32\nSto lat :D Ja w czerwcu przekroczyłam 32, ale dobrze mi z tym ;D Gratulację z okazji obrony, to rzeczywiście możesz w końcu oddech złapać i prawidłowo wakacje zacząć :D\nDziękuję :) Oj tak mam nadzieję, że teraz złapię oddech :)\nMrs.Rose 1 lipca 2016 13:18\nGratuluję obrony pracy i życzę udanych wakacji :)\nDomowy Klimacik 5 lipca 2016 09:17\nAneczkablog 1 lipca 2016 14:29\nGratuluje :) kochana wszystkiego najlepszego :) moja 30 jest dopiero za rok :P\nMelodylaniella 1 lipca 2016 14:53\nGratulacje i 100 lat! :P melodylaniella.blogspot.com\nxmagda94x.blogspot.com 1 lipca 2016 15:08\nelkablogerka 1 lipca 2016 19:10\nGratulacje i wszystkiego naj :))))\nDomowy Klimacik 5 lipca 2016 09:21\nkafkazmlekiem 1 lipca 2016 21:38\nSuper! :)) Ja na razie jestem ciągle około trzydziestki :P\nHanna B 1 lipca 2016 23:56\nDomowy Klimacik 5 lipca 2016 09:22\nSylwia testuje i radzi 2 lipca 2016 22:31\nNo to ode mnie jeszcze raz gratulacje :*\nKaprysek 5 lipca 2016 22:04\nNo proszę jesteśmy obie czerwcowe i w tym samym wieku ;)\nmajka 8 sierpnia 2018 08:47\nWakacje to raj i wypoczynek ;) Szkoda tylko, że tak szyba upływają ;/\nmalwina 30 sierpnia 2018 13:04\nOj tak, wakacje zawsze upływają jak szalone ;/ Tyle przygotowań, człowiek ledwo się obejrzy, a tu już po wakacjach i urlopie ;/\newa 21 września 2018 11:34\nNo tak, ale jakie piękne wspomnienia pozostają :)\nJoanna 24 października 2018 13:50\nJa tak samo szykuje się do urlopu! Pokoje do wynajęcia czekają, teraz tylko wybrać kierunek w którym się udam. :)\nNatasza 27 listopada 2018 10:21\nJa również w tym roku obroniłam moją pracę licencjacką i od razu na drugi dzień pojechałam na wakacje na wieś ;D Babcia czekała z moimi ulubionymi naleśnikami <3 Potem z dziadkiem pojechałam na targi rolnicze oglądać różne maszyny rolnicze takie jak rozrzutniki do obornika :D. Uwielbiam tak aktywnie spędzać czas.\nCiamajda 6 grudnia 2018 08:24\n:) Uwielbiam wakacje. Moje wymarzone to takie spędzone nad ciepłym oceanem na własnym jachcie. Bardzo często czytam różnego rodzaju porady żeglarskie i jestem pewna, że kiedyś będę miała swój własny prywatny mały jacht. <3\nkasia 1 lutego 2019 13:17\nOj wakacje to najbardziej wyczekiwany okres w roku :D Lubię troszkę zaoszczędzić na wakacje, aby pojechać tam gdzie sobie wymarzę :)\nKarolina 15 października 2019 13:00\nGratulacje! :D Gdzie wybierasz się na wakacje? Ja zdecydowałam, że w tym roku jadę w góry. Wybrałam Krynicę Zdrój. Znalazłam tanie noclegi i stwierdziłam, że jeśli nie teraz, to nigdy. :)\nWakacje ach wakacje... Hel, Rewa, Jezioro w Płacze...\nJesteś tym, czym są Twoje myśli. Jak świadomie wym...\nMuzeum Kolejnictwa w Kościerzynie, czyli jak miło ...\nslim EXTREME 3D EVELINE COSMETICS - SERUM INTENSYW...\nBeBeauty Odżywka do włosów z proteinami pszenicy i...\nBiała taca na 30te urodziny i poduszki - ręcznier...\nDrewniana skrzyneczka - szkatułka dla małej księżn...\nZadanie plastyczne dla dzieci ze starej herbaty w ...\nGOLDEN ROSE WOW! 77 i BAZA POD LAKIER OD AVON\nPerfectly Purifying with Dead Sea Minerals Face Sc...\nMgiełka do ciała Zielona herbata i werbena


Enjoy Your Meal!: 13. Najlepsza owsianka ♡\nOwsianka szarlotkowa z malinowym twarożkiem z ricotty ♥\n◦1 łyżka jogurtu naturalnego\n◦3 łyżki zmrożonego musu malinowego\nSkładniki na twarożek mieszamy i wkładamy do lodówki. Płatki owsiane gotujemy na mleku z jogurtem. W tym czasie dodajemy pokrojone w kostkę jabłko, cynamon i cukier trzcinowy. Gotujemy jeszcze przez ok.1 minutę. Do miski przekładamy owsiankę i twarożek i dekorujemy.\nPodana z twarożkiem malinowym z ricotty, malinami, borówkami,\ntruskawkami i orzechami. <3\nZdecydowanie moje najlepsza owsianka, z tym twarogiem i dodatkami komponowała się idealnie!\nW szkole było całkiem ok. Dostałam 6 z testu z polskiego, 5 z maty i z biologii. Później pojechaliśmy na działkę, bo przyjechał mój ukochany wujek (tydzień temu wrócił z Indii). Widział Tadż Mahal o zachodzie słońca, nurkował jak zawsze, widział wrak samolotu i mnóstwo cudownych ryb/rekinów. Ile ja bym dała, żeby kiedyś podróżować! Tymczasem zaczynam weekend, nie wiem kiedy ten tydzień zleciał, teraz ten czas tak szybko mija.\nBiorę udział w akcji Wiktorii, która bardzo mi się spodobała i zachęcam do niej każdego ;)\n"Jestem wysportowana, praktycznie żadna dyscyplina sportowa nie sprawia mi najmniejszego problemu"\nPrezenty od wujka przywiezione z Indii <3\n<mieszanki przypraw, wood apple - drewniane jabłko, kurkuma,\nmasala chai - słynna indyjska herbata>\nAutor: Joanna Pabich o 20:46\nEtykiety: inne, maliny, od wujka, owsianka, płatki owsiane, ricotta, śniadanie, twaróg\nHania 4 kwietnia 2014 20:49\nuwielbiam owsianki z dużą ilością owoców! <3\ni ten twarożek, mmm :)\nJoanna Pabich 4 kwietnia 2014 21:14\nJa też uwielbiam, a twarożek rewelacyjny ;)\nNatalie 4 kwietnia 2014 20:49\nWow! Owocowa bomba smakołyków :)\nJoanna Pabich 4 kwietnia 2014 21:15\nDała mi energię na długo! :D\nPatrycja Kurylas 4 kwietnia 2014 21:25\nJak zobaczyłam twoją owsiankę to letnie smaki poczułam <3\nGratulacje takich świetnych ocen !\nJoanna Pabich 4 kwietnia 2014 21:38\nFajnie było tak zjeść taką owsiankę w łóżku.\nWeronika 4 kwietnia 2014 21:29\nRicotta! :) A te produkty bardzo fajne :D\nJoanna Pabich 4 kwietnia 2014 21:39\nKupiłam wczoraj w lidlu i doszłam do wniosku, że jest lepsza od tej z delikatesów alma! :D\nA tak, wujek zawsze przywozi nam jakieś produkty z każdego zakątka świata <3\nIlona 4 kwietnia 2014 22:01\nUwielbiam mocno owocowe owsianki, z malinową ricottą musiało smakować pysznie :D Fajne te prezenty :)\nJoanna Pabich 4 kwietnia 2014 22:38\nmasz rację, było pyszne ;)\ncupoffhappiness 5 kwietnia 2014 08:25\nTak, zdecydowanie pyszna owsianka :)\nOdpowiadając na twoje pytanie, jadę do Złotych Piasków- Hotel Zdravets :)\nJoanna Pabich 5 kwietnia 2014 09:27\nO! Ja byłam rok temu w Złotych w Tintyavie, bardzo fajnie tam jest! :D\nMonika 5 kwietnia 2014 08:34\nowsianka szarlotkowa ?! *.* sama nazwa wywołuje u mnie ślinotok :D\nhahahah, cieszę się! :D\ngotowaniena102 5 kwietnia 2014 10:58\nAle kolorowo! Owocowy zawrót głowy :)\nJoanna Pabich 5 kwietnia 2014 13:05


Corsair wprowadza dwa nowe, szybkie nośniki SSD M.2 NVMe 4.0: Corsair MP600 CORE, Corsair MP600 PRO i chłodzony cieczą MP600 PRO Hydro X Edition. – ITReseller\nKrzysztof Bogacki Dodano 29 stycznia 2021\nChłodzenie dysku SSD… cieczą? Ma to więcej sensu niż może się wydawać – najszybsze nośniki SSD potrafią zrobić się ciepłe. Corsair ma na to swoje rozwiązanie.\nCORSAIR wprowadził do sprzedaży trzy nowe dyski SSD M.2 PCIe NVMe 4. generacji – MP600 CORE, MP600 PRO oraz MP600 PRO Hydro X Edition. Nowe produkty z serii MP600 oferują błyskawiczne transfery, co zawdzięczają szybkiej pamięci i technologii PCIe 4.0. Model Hydro X wykorzystuje chłodzenie bazujące na bloku wodnym XM2, który stanowi najnowszy element popularnej linii sprzętu CORSAIR oferującej niestandardowe chłodzenia cieczą.\nDyski MP600 korzystają ze standardowego formatu NVM M.2 2280. Mimo podobnej nazwy różnią się między sobą dość mocno. MP600 CORE oferuje pamięć 3D QLC NAND o dużej gęstości, która mieści dużo danych i osiąga do 4950 MB/s odczytu sekwencyjnego i do 3950 MB/s zapisu sekwencyjnego.\nMP600 PRO bazuje na pamięci 3D TLC NAND osiąga nawet do 7000 MB/s odczytu sekwencyjnego i aż 6550 MB/s zapisu sekwencyjnego.\nMP600 PRO Hydro X Edition jest oferowany z w pojemności 2 TB i z blokiem wodnym XM2, który bezproblemowo integruje dysk SSD z popularnym, niestandardowym układem chłodzenia cieczą CORSAIR Hydro X Series.\nModele MP600 CORE i MP600 PRO są wyposażone w aluminiowy radiator o dużej powierzchni, który skutecznie rozprasza ciepło i zmniejsza ryzyko redukcji wydajności wskutek zbyt wysokiej temperatury. MP600 PRO Hydro X Edition to pierwszy dysk SSD M.2 firmy CORSAIR ze zintegrowanym blokiem wodnym Hydro X Series XM2.\nBlok wodny XM2 można też kupić osobno, zainstalować na dowolnym SSD M.2 o formacie 2280 i zintegrować go z układem chłodzenia, by korzystać z niższej temperatury i niemal całkowicie wyeliminować ograniczanie wydajności wskutek nadmiernego ciepła. Do polskich sklepów dyski MP600 CORE oraz MP600 PRO trafią najpóźniej do końca lutego br. Producent nie podał daty pojawienia się MP600 PRO Hydro X Edition w Polsce.\nCORSAIR wprowadza do oferty nowe klawiatury gamingowe – K55 RGB PRO i K55 RGB PRO XT.\nEricsson ujawnił wyniki finansowe za Q4 2020. Końcówka roku lepsza niż oczekiwano, napędzana wdrożeniami 5G na świecie, ale nie tylko.


Sebastian Werwicki (nr 02) - 17.252 | Gazeta Lubuska\nSebastian Werwicki (nr 02) - 17.252\nRedakcja 22.10.2007 Zaktualizowano 30.11.2007\nStudiuję Zarządzanie na 2 roku na Uniwersytecie Zielonogórskim. Interesuję się grafiką komputerową, montażem filmów i jazdą ekstremalną na rolkach. W wolnych chwilach jeżdżę i robię filmy o tematyce ekstremalnej.\ngrzesiek ski 23.10.2007 20:58:00\nwstyd to jakby wygrał pis, ale lid to jaki wstyd? jeżeli suwałki tzn b.dużo obywateli wybrało lid tzn że im to odpowiada i mają jakąś alternatywe i nie są moherowcami. bravo lid\nobywatel 23.10.2007 15:02:00\nJak się wybiera POLITRUKA STANU WOJENNEGO na prezydenta to nad czym te żale!!!!!!!!\nhanka 23.10.2007 01:38:00\nDobrze, że tak się dzieje, ale nie jest to żaden nowatorski pomysł. Od kilku lat taka akcja przebiega w ramach kampanii "Cała Polska czyta dzieciom". Takie karteczki z nazwiskiem fundatora też się wkleja. nawet wzór jest w internecie.\njasiek 22.10.2007 17:39:00\nnie podniecaj się moje komentarze pisiaki-siusiaki też cenzurują twoi kolesie\nPlatformers 22.10.2007 17:31:00\nPisowsi demokrta se odezwał.jak ktoś ma inne poglądy od niego to już żle. Zrozum Pan, że demokracja to wybór ludu, a suwalczanie właśnie takiego dokonali.\nsuwalczak 22.10.2007 16:23:00\nkomuna w suwalkach trzyma sie mocno!\nsuwalczak 22.10.2007 16:22:00\ncenzura z lid nie puscila?\nsuwalczak 22.10.2007 14:47:00\nkomuna w suwalkach trzyma sie mocno,wstyd mi !


Startowa Świat Lucky Porady Porady od Lucky Team Kilka cennych rad jak przeskoczyć przeszkodę\nOpublikowany Lipiec 1, 2017\nŚrodek ciężkości jeźdźca i konia muszą pozostawać w równowadze także w czasie skoków przez przeszkody.\nPodczas wykonywania skoku przez przeszkodę:\n– Podjedź kłusem prostopadle do przeszkody.\n– Tuż przed przeszkodą przejdź do półsiadu. Zbyt głęboki nachylenie do przodu jest błędem, gdyż powoduje zachwianie równowagi jeźdźca.\n– Konie gwałtownie najeżdżające na przeszkody trzeba uspokajać: spokojnym kłusem i galopem między przeszkodami.\n– Konie ociężale najeżdżające na przeszkody jeździec musi uaktywnić mocnym wypychaniem do przodu, a nawet, jeżeli zajdzie potrzeba, może użyć palcata.\n– Jeżeli obawiasz się, że możesz nie utrzymać równowagi, złap palcami za grzywę konia. Ma to tę zaletę, że będziesz miał unieruchomione dłonie i nie szarpniesz konia wodzami przy wyskoku.\n– Idealny punkt odskoku znajduje się około 1,5m przed przeszkodą. Skracając lub wydłużając krok konia, postaraj się idealnie trafić z wybiciem w ten punkt. Koń będzie Ci za to wdzięczny.\n– Przy lądowaniu musisz mieć kolana przyłożone do konia.\nIm szybciej koń porusza się do przodu, tym bardziej wydłuża krok i przemieszcza środek ciężkości do przodu.\nźródło: Poradnik bez kantów, wydawnictwo: Helion, autor: Witold Wrotek\nPoprzedni artykuł Jak dbać o sierść, grzywę i ogon by były zdrowe i lśniące.\nNastępny artykuł Zanim kupisz konia


Sir Simon Rattle, Daniil Trifonov & London Symphony Orchestra w Musikverein – Klasyczna Płytoteka\nProgram jaki London Symphony Orchestra i Sir Simon Rattle zaproponowali wiedeńskiej publiczności podczas wtorkowego koncertu był rozbudowany i treściwy. Składał się przy tym w całości z dzieł kompozytorów francuskich, był więc wyrazowo spójny, co miało swoje dobre i słabsze strony.\nLSO rozpoczęła pięcioczęściową suitę z opery-baletu Les Indes galantes Jeana-Philippe’a Rameau w mocno, acz symetrycznie okrojonym składzie – dziesięcioro pierwszych i ośmioro drugich skrzypiec, sześć altówek, cztery wiolonczele i dwa kontrabasy, kilka fagotów, flety, perkusja (w tym łańcuch!). Orkiestra zagrała utwory w manierze quasi-hipowej, co dało się odczuć zwłaszcza w sekcji smyczków. Artykulacja była krótka, a muzycy używali mało smyczka i grali bez wibracji. Sama muzyka jest urokliwa, choć barokowe „egzotyzmy” mogą lekko śmieszyć, co tyczyło się zwłaszcza części czwartej – Les Sauvages. Pod batutą Rattle’a część ta brzmiała zresztą bardziej wytwornie niż dziko, co zgadzało się zresztą z charakterem muzyki. Pięknie wypadła też śpiewna Chaconne.\nPotem nastąpiły dzieła chronologicznie późniejsze. Solistą w Koncercie G-dur Maurice’a Ravela był Daniil Trifonov, który rozpoczął to dzieło zjawiskowo – nadspodziewanie perliście i delikatnie, i utrzymał się w tej stylistyce do końca utworu. Rattle akompaniował mu w przejrzysty sposób, aczkolwiek miałem wrażenie, że LSO nadal się rozgrzewa i nie daje z siebie wszystkiego. Piękne były jednak glissanda harf w pierwszej części, dobrze brzmiały też puzony. Bardzo solidne wykonanie, chociaż trochę pozbawione charakteru. Nic na to nie poradzę, ale nie mogę przyjąć wolnej części tego koncertu – obojętnie kto gra i kto dyryguje, to jest dla mnie po prostu śmiertelnie nudna. Na bis pianista zagrał swoją transkrypcję pierwszej części Dzwonów Rachmaninowa. Zabrzmiała ona jednak nieco mętnie i ubogo, a w prowadzeniu narracji zabrakło przejrzystości. Przerabianie na fortepian kantaty na chór i wielką orkiestrę chyba nie jest najlepszym pomysłem.\nImages Claude’a Debussy’ego składa się z trzech części – Gigues, Iberia i Rondes de printemps. Rattle odwrócił jednak kolejność dwóch ostatnich części, co było słuszną decyzją ze względu na feeryczne i efektowne zakończenie drugiego ogniwa. Gigues brakuje zdecydowanego charakteru – są tam co prawda odcinki o bardziej ożywionej rytmice, ale całość sprawia jednak melancholijne i marzycielskie wrażenie, podkreślane jeszcze przez cytaty z muzyki angielskiej. Rattle dobrze podkreślił zróżnicowany nastrój tego dzieła, zwłaszcza pięknie zaprezentował się rożek angielski. Korowody wiosenne są dziełem bardziej wyrazistym i utrzymanym w szybszym tempie. Niestety, pod batutą Rattle’a odcinek ten był ospały, a główny materiał tej części zabrzmiał w artykulacji legato miękko, słabo i mało wyraziście. Znakomicie, żywo i ogniście rozpoczęła się Iberia, tryptyk w tryptyku. Tempo było dobrze dobrane, a glissanda puzonów i pulsująca rytmicznie sekcja perkusji tworzyły obraz efektowny i całkowicie trafny. W Les parfums de la nuit Rattle potwierdził to, co zacząłem podejrzewać już w Korowodach. Nie jest dyrygentem, który skupia się na kolorystyce, przez co jego wykonaniom brak oszałamiającej barwności kreacji Stokowskiego czy Dutoita. Lubi też wolne części prowadzić rozlewnie, co oddala go od francuskiej tradycji interpretacji Monteuxa czy Martinona i sprawia, że brzmią one nieco wodniście. Poczyniwszy te zastrzeżenia muszę jednak dodać, że były w Iberii fragmenty magiczne, jak choćby przejście od Woni nocy do Poranka dnia świątecznego. LSO ma przepiękne piana, co w tego typu muzyce daje zjawiskowe efekty. Sam finał zaś zagrany był żywo i z werwą. Smyczki kapitalnie imitowały brzmienie gitar, a solo klarnetu było zawadiackie.\nKoncert zwieńczyło brawurowe wykonanie La valse Ravela. LSO ponownie miała okazję naprawdę pograć, a cienisty, mroczny początek dzieła w pizzicatami kontrabasów i glissandami harf rozwinął się logicznie w pełen melancholii taniec, który przeistoczył się w końcu w wariackie pandemonium, które byłoby zdecydowanie lepsze gdyby słychać w nim było tam-tam.\nWrażenie było jednak jak najbardziej pozytywne. London Symphony Orchestra gra precyzyjnie i przejrzyście, choć nie obraziłbym się, gdyby Rattle bardziej podkreślał kolorystykę w częściach wolnych, które mogłyby też być odrobinę szybsze. Miałem okazję zamienić z nim kilka słów po koncercie i nawiązać do jego nietypowej pod wieloma względami interpretacji Tańców góralskich Moniuszki z krakowskiego koncertu. Sir Simon odparł na te uwagi (nie będące w żadnym razie krytyką!): „it was done with love”. I o to chodzi!\nfoto. Berliner Philharmoniker\nDaniil Trifonov. Chopin Evocations\nAndris Nelsons, Boston Symphony Orchestra & III…\nTagged Claude Debussy, Daniil Trifonov, Dzwony, Gigues, Iberia, Images, Jean-Philippe Rameau, Les Indes galantes, London Symphony Orchestra, Maurice Ravel, Rondes de printemps, Siergiej Rachmaninow, Sir Simon Rattle


Merida Waleczna. Opowieść filmowa - Opracowanie zbiorowe | Książka w Sklepie EMPIK.COM\nMerida Waleczna. Opowieść filmowa\nMerida Waleczna. Opowieść filmowa (okładka twarda)\nNastolatki od wieków buntują się przeciw rodzicom. Gdy dawno, dawno temu Merida Waleczna\nze szkockiego królestwa DunBroch przeciwstawiła się matce, w zamku rozpętało się piekło! Dziewczyna zrozumiała swój błąd dopiero wtedy, gdy wiedźma zamieniła jej mamę w niedźwiedzicę.\nJak Merida zdoła wszystko naprawić?\nTytuł: Merida Waleczna. Opowieść filmowa\nWymiary produktu [mm]: 299 x 12 x 213\nWłaśnie zrecenzowałem Merida Waleczna. Opowieść filmowa\nNastolatki od wieków buntują się przeciw rodzicom. Gdy dawno, dawno temu Merida Walecznaze szkockiego królestwa DunBroch przeciwstawiła się matce, w zamku rozpętało się piekło! Dziewczyna zrozumiała ...


Wojewódzki wyśmiewa karierę Weroniki Rosati. Kuba Wojewódzki śmieje się z wyciętych scen z serialu z udziałem Weroniki Rosati\nKuba Wojewódzki zakpił z Weroniki Rosati. Dziennikarz nie wierzy w jej sukces\nSkomentował doniesienia o kolejnej produkcji z której wycięto sceny z aktorką\nWeronika Rosati już od kilku lat próbuje podbić Hollywood. Aktorka na planie filmowym miała okazje grać u boku takich sław jak Robert De Niro, Sylvester Satllone, czy All Pacino. Niestety, w mediach co jakiś czas pojawiają się informacje o wyciętych scenach z udziałem Rosati. Tak też było w przypadku produkcji Agnieszki Holland "Dziecko Rosemary". I chociaż reżyserka uważa, że Weronika ma szansę podbić amerykański rynek filmowy, to widzowie nie zobaczą jej na ekranie mini serialu. Zobacz: Holland oceniła szansę Rosati na karierę w USA. Ma na jej temat bardzo konkretne zdanie\nWycięte sceny z udziałem Weroniki Rosati postanowił skomentować Kuba Wojewódzki. Dziennikarz, który na łamach "Polityki" wyśmiewa gwiazdy i celebrytów, po raz kolejny opisał karierę Weroniki Rosati.\n- Na kanale Lifetime oglądać możemy nowy serial Agnieszki Holland zatytułowany swojsko "Dziecko Rosemary". Czteroodcinkowa produkcja powstała na podstawie powieści Iry Levina o tym tytule. W rolach drugoplanowych zagrali Weronika Rosati i Wojciech Pszoniak. Ją zobaczyć można było tylko w montażowni, a jego na ekranie- napisał w tygodniku.\nMiejmy nadzieję, że w następnym filmie producenci nie zrezygnują ze scen w udziałem Weroniki Rosati.\nZobacz na Polki.pl: Kariera Weroniki Rosati wisi na włosku?\nRosati i Adamczyk PIERWSZY RAZ oficjalnie razem:\nWeronika Rosati o pracy na planie „Dziecka Rosemary”: "Płakałam z bólu". I tak ją wycięli!\nWeronika Rosati w wywiadzie dla „Vivy!” opowiada nie tylko o tym dlaczego zakończyła związek z Piotrem Adamczykiem (Czytaj: Weronika Rosati pierwszy raz o rozstaniu z Piotrem Adamczykiem! Mamy fragmenty wywiadu z "Vivy!" ) , ale też jakie były kulisy kręcenia produkcji „Dziecko Rosemary” w reżyserii Agnieszki Holland. Aktorka zdradziła, że robiła wszystko, by doprowadzić kontuzjowaną w wypadku nogę do porządku na czas zdjęć. Weronika była bardzo zdeterminowana, żeby zagrać. Jednak ból ją pokonał. Weronika Roasti została wycięta z serialu Holland Na trzy dni przed zdjęciami okazało się, że każdy krok bez kul sprawia mi nieprawdopodobny ból. Już nie mówiąc o tym, że po tylu miesiącach w gipsie zaniknęły mi mięśnie. (...) Byłam tym stanem rozgoryczona. Porozmawiałam z Agnieszką i zachowała się fenomenalnie, ponieważ tak wszystko ustawiła, żebym robiła ewentualnie po dwa kroki. To był jedyny dzień po tych dziewięciu miesiącach, kiedy chodziłam bez kul. Wracając samolotem do Warszawy następnego dnia płakałam z bólu. Nogę miałam spuchniętą jak balon - czytamy w wywiadzie. Na pytanie, czy warto było to zrobić dla epizodu, Weronika nie ma wątpliwości, że tak. Komentuje, jak odebrała fakt, że została z tych kilku scen w „Dziecku Rosemary” wycięta. Zdaje się, że niektóre media złośliwie wytykały mi, że moje kwestie były wycięte z serialu i że pokładałam w nim wielkie nadzieje na karierę, ale jest to po prostu śmieszne. (…) Propozycja dotyczyła epizodu, a nie głównej roli! (…) Dlatego jestem Agnieszce wdzięczna, że dała mi tę szansę i była wyrozumiała. Poza tym super było z nią znowu pracować. Zresztą, paradoksalnie był to pierwszy raz, kiedy w ogóle moja rola została okrojona z filmu – tłumaczy Rosati. Weronika Rosati wywiad w...\nWielki sukces Rosati. Zagra w hollywoodzkiej produkcji u boku gwiazd\nWeronika Rosati od kilku lat próbuje zaistnieć jako aktorka w Hollywood. Metodą małych kroków staje się coraz bardziej popularna za Oceanem i mimo, że jej role to krótkie epizody to i tak może się pochwalić współpracą z wielkimi gwiazdami światowego kina oraz pozytywnymi komentarzami z ich strony. Przypomnijmy: Michael Douglas pochwalił Weronikę Rosati Gwiazda musiała na jakiś czas porzucić aktorstwo z powodu kontuzji doznanej podczas wypadku do którego doszło w ubiegłym roku. Jej ukochany, Piotr Adamczyk wyszedł z kolizji bez szwanku, ona natomiast poważnie uszkodziła sobie nogi. Na szczęście wszystko zmierza ku poprawie stanu jej zdrowia. Noga Weroniki jest już prawie wyleczona, ale rehabilitacja jeszcze trochę potrwa – mówią "Party" jej znajomi Dużo mówiło się o tym, że po odzyskaniu pełnej sprawności Weronika wyruszy na podbój Rosji, ona ma jednak zupełnie inny pomysł na siebie. Już wkrótce zobaczymy ją w amerykańskim serialu HBO "Dziecko Rosemary" w reżyserii Agnieszki Holland. Obok Polki zagrają znany z serialu „Lost” Patrick J. Adams oraz gwiazda „Avatara” Zoe Saldana. Weronika jest przeszczęśliwa, że po raz drugi mogła pracować z Holland – zdradza znajoma Rosati. Piotr Adamczyk, który nagrywa teraz nowy serial postanowił zaskoczyć swoją połówkę i mimo natłoku obowiązków znalazł kilka dni i odwiedził ją na planie serialu w Paryżu. Zobacz: Rosati i Adamczyk razem na planie serialu Weronika Rosati reklamuje perfumy:


4 główne zasady, aby zrobić wszystko - Psychologia - 2020\nSkupienie się na konkretnym problemie i rozwiązanie całego biznesu w samą porę jest czasem bardzo trudne. Możesz jednak wykorzystać zasady zarządzania czasem, aby mądrze zaplanować swój dzień i zrobić wszystko, co jest potrzebne.\nJasne planowanie jest głównym motorem wydajności. Bez tego nie możesz zrobić nic użytecznego. Tylko jeśli wyraźnie wiesz, co musisz zrobić w ciągu dnia, budzisz się ze świeżą głową, pełną siły i energii, i możesz w pełni skoncentrować się na swojej pracy.\nZostaw czas na odpoczynek\nNie powinieneś układać rzeczy w swoim planie w ciągły strumień. Po pierwsze, powinieneś zobaczyć swój plan, ponieważ natychmiast tracisz motywację do pracy. Po drugie, bardzo trudno jest poradzić sobie z dużą liczbą zadań bez wytchnienia. I wreszcie, twoja wydajność zacznie bardzo mocno spadać pod koniec.\nZostaw czas na niespodziewane rzeczy.\nI na pewno się pojawią. No cóż, a jeśli tego samego nie ma, będziesz miał dodatkową okazję do odpoczynku lub do szybkiego poradzenia sobie z pracą. Czy to nie wspaniałe?\nPostępuj zgodnie z własnym planem.\nTworzenie planu to za mało. Nadal musimy zacząć działać! Zastanów się nad wszystkim, ustal cele, wymyśl Plan B i zacznij pracować nad swoją wydajnością.\nCopyright 2020 \_ none \_ 4 główne zasady, aby zrobić wszystko


Proces migracji klientów Idea Banku do systemów Banku Pekao nastąpi 19-22 XI – Inwestycje.pl\nMigracja będzie wiązała się z przerwami w dostępie do usług dla wszystkich klientów, zarówno korzystających dotąd z systemów dawnego Idea Banku, jak i Banku Pekao. Zakres i terminy przerw będą różne dla poszczególnych grup klientów, podano. Możliwe będą natomiast płatności kartą w sklepach stacjonarnych i wypłacanie gotówki w bankomatach.\n„Ujednolicenie obsługi klientów będzie ostatnim elementem w procesie połączenia banków. Od tej pory wszyscy klienci dawnego Idea Banku będą już korzystać z tych samych serwisów transakcyjnych, co klienci Banku Pekao. Zyskają też dostęp do identycznych produktów i usług, w tym do rozwiązań niedostępnych w dawnym Idea Banku jak np. Apple Pay czy Blik, oraz możliwość korzystania z całej sieci oddziałów. Z punktu widzenia klienta proces integracji dobiegnie końca” – powiedział wiceprezes Banku Pekao, nadzorujący pion technologii Błażej Szczecki, cytowany w komunikacie.\nProces odbędzie się w pełni automatycznie. Numery wszystkich rachunków pozostaną bez zmian.\nMigracja zakończy się w nocy z 21 na 22 listopada. W poniedziałek od godziny 8:00 klienci byłego Idea Banku zyskają dostęp do swoich rachunków w systemach Banku Pekao – będą korzystali z bankowości internetowej Pekao24 i aplikacji PeoPay (w przypadku klientów indywidualnych i większości mikroprzedsiębiorstw) lub z bankowości elektronicznej PekaoBiznes24 (w przypadku pozostałych klientów firmowych) oraz z usług infolinii i szerokiej sieci oddziałów Banku Pekao w całej Polsce, podano także.\nIdea Bank został poddany procesowi przymusowej restrukturyzacji (ang. resolution) decyzją Bankowego Funduszu Gwarancyjnego (BFG) na przełomie grudnia 2020 r. i stycznia 2021 r. 31 grudnia ubiegłego roku BFG ogłosił, że Idea Bank zostanie przejęty przez Bank Pekao. Tym samym rozpoczął się proces migracji klientów z jednej instytucji do drugiej, przypomniano.\nTagi: Bank PekaoIdea Bank\nDzienna liczba szczepień przeciw COVID-19: 97 683, nowych zakażeń: 24 239\nYouTube wniósł ok. 98 mln euro do polskiego PKB w 2020


centrum - zobacz najnowsze informacje z Polski i ze świata\nArtykuły powiązane z centrum\nPoniżej prezentujemy wyniki, do których został przyporządkowany tag centrum. Możesz znaleźć wśród nich wiadomości z Polski i świata, informacje gospodarcze, artykuły publicystyczne oraz poradniki i blogi.\nBędzie to miejsce, w którym będzie można znaleźć nie tylko książki, ale również audiobooki i e-booki.\n"Rozwiązanie dla Ukrainy nie tkwi w pieniądzach. Miliardy dolarów pożyczek nie uratowały złego systemu PRL, tak samo jak setki miliardów euro nie uratują złego rządzenia i systemu dziś w Grecji" – uważa Andrzej Sadowski, założyciel Centrum im. Adama Smitha.\nPapież człowiekiem roku tygodnika "Time"\nPapież Franciszek został ogłoszony przez tygodnik "Time" człowiekiem roku 2013. Za to, że "tak szybko przyciągnął uwagę ludzi młodych i starych, wierzących i cyników" i stanął w centrum dysput naszych czasów.\nChiny wychodzą z e-handlem za granicę\nOstra konkurencja zmusza chińskie portale handlowe do wyjścia poza granice kraju. Obecnie największe sukcesy odnoszą w krajach Azji, jednak ekspansja handlowa ma objąć Rosję, Europę oraz obie Ameryki.


Sposoby na jesienną nudę dla dzieci i dorosłych? Klocki LEGO – Geex\nGeex » Lifestyle » Sposoby na jesienną nudę dla dzieci i dorosłych? Klocki LEGO\n11 miesięcy temu, 13 października 2020 Aktualizacja: 14 września 2021\nKto z nas nie zna legendarnych LEGO? Nie będzie przesadą, jeśli stwierdzę, że te kultowe klocki od pokoleń bawią i przynoszą radość każdemu, kto ma z nimi styczność. Ich główną zaletą jest naprawdę szeroka oferta, którą podzielono na konkretne zestawy.\nMożna wybierać je pod kątem tematu lub wieku i stopnia trudności. Dzięki temu zyskujesz pewność, że bez problemu znajdzie się wśród nich coś dla dzieciaków, jak i nieco starszych entuzjastów układanek. Spory wachlarz propozycji i możliwość dopasowania stopnia trudności to zdecydowane atuty, które przemawiają nad spędzeniem jesiennego wieczoru w towarzystwie klocków LEGO.\nO historii LEGO przeczytasz w artykule:\nTwoje dziecko kocha muzykę i chętnie rusza się w jej rytmach? Postaw na zestaw z milusińskimi Trollami Disney’a, które zabiorą je w podróż do świata muzyki country. Kolorowe i pełne potencjału figurki wraz z dodatkowymi akcesoriami tworzą zestaw, który pokocha każdy przedszkolak. W zestawie czeka m.in. profesjonalna scena do tańca, która ze znakomitym efektem pozwoli dziecku rozwinąć skrzydła wyobraźni.\nSeria: LEGO® Trolls\nNumer katalogowy: 41253\nNumer katalogowy: 71703\nLEGO przygotowało także coś dla młodych fanów kwiatów. Na ten piękny i oryginalny bukiet składają się niesamowite kwiaty z klocków w różnych kolorach. Długość łodyg można łatwo regulować, dzięki czemu kwiaty zmieszczą się w każdym wazonie. Stawiając na zestaw LEGO Creator Expert Bukiet kwiatowy masz pewność, że nikt nie przejdzie obok niego obojętnie.\nPrezent, który ucieszy i na długie godziny pochłonie każdego fana Star Wars. Zestaw zawierający Baby Yoda z kultowego „Star Wars: The Mandalorian” to pełen autentycznych szczegółów model z najwyższej jakości klocków. Przyjazny kosmita otrzymał ruchome części ciała — głowę, uszy i usta. Do kompletu z modelem konstrukcyjnym dołączono również tabliczkę informacyjną oraz minifigurkę stworka.\nLubisz Andy’ego Warhola lub Marilyn Monroe? Jeśli tak, ta pozycja jest w sam raz dla Ciebie. Niniejszy zestaw pozwoli Ci odtworzyć kultowe dzieło sztuki. Masz w nim wszystko, czego potrzeba do stworzenia prawdziwego arcydzieła. Ucieknij od codziennych obowiązków, zrelaksuj się i stwórz swoją własną replikę prawdziwego dzieła sztuki, które od tej pory może ozdabiać Twoją ścianę.


Polędwiczki w sosie grzybowym - Kasia gotuje z Polki.pl [video] - Polki.pl\nPolędwiczki w sosie grzybowym - Kasia gotuje z Polki.pl\nZe świeżym grzybkami prosto z lasu!\nPolędwiczki w sosie grzybowym, przygotowanym ze świeżych, dopiero co przyniesionych z lasu grzybów, to wspaniały pomysł na obiad. Zobacz nasze video i poznaj sekretny przepis Kasi! Dowiedz się, jak przygotować to sycące i pyszne danie!\nTagi: grzyby, polędwica, Kasia gotuje z Polki.pl, sos grzybowy, pomysł na obiad\nEla /4 lata temu\nA gdzie zginal przepis na poledwiczki? Wlasnie chcialam go dzisiaj wykorzystac.\nSuper wyglada, zarowno danie jak i prowadzaca. Bardzo dobra propozycja. Musze wyprobowac ten przepis.\nKamila/4 lata temu\nTo tej patelni używa się drewnianej łyżki, aż uszy bolą tak haratasz.. ;/\nZrazy wołowe w sosie grzybowym