Wycieczki do USA cieszą się dużym zainteresowaniem | Newski- Wszystko o zwierzętach\nHome » Wycieczki do USA cieszą się dużym zainteresowaniem\nPowinniśmy zwiedzać przeróżne kontynenty. Nigdzie nie będzie powiedziane, że podczas wakacji ciągle musimy przesiadywać w swoim kraju i że nigdzie nie możemy jechać.\nPrzez to właśnie dużo znaczniejszym powodzeniem radują się przeróżne zagraniczne wyjazdy, a gdy jeszcze z danego miasta mamy dogodne powiązania lotnicze, to możemy być pewni, że powodzenie w tym mieście daną ofertą wycieczkową okaże się jeszcze większe. Najważniejsze jest po prostu to, by wiedzieć dokąd pragnie się jechać oraz co konkretnie pragnie się tam obejrzeć.\nSprawdźmy propozycję na wycieczki do USA\nGdy popatrzymy na propozycję podróży zagranicznych, które oferowane okazują się być we Wrocławiu, to ma szansę się okazać, że najbardziej zainteresują nas te wycieczki do USA, które zorganizowane będą przez biura podróży.\nWejdź do serwisu i dowiedz się (https://www.coraltravel.pl/last-minute/tajlandia), czy nasz dodatkowy wpis jest interesujący. Będzie nam również niezmiernie przyjemnie, jeśli pozostawisz ocenę.\nPrzedstawiają one bogaty plan zwiedzania, a do tego jeszcze możemy być pewni, że pozwolą nam na spokojny przelot z tego miasta bez potrzeby lądowania i przesiadania się w kolejnym mieście. Co więcej takie podróże mają szansę być całkiem tanie, jeśli tylko zaczniemy odpowiednio prędko je planować oraz będziemy potrafili spokojnie poczekać na różnorakiego rodzaju okazje, które nierzadko się zjawiają w różnych porach roku. Tu naprawdę wszystko możemy do siebie dobrać kiedy będziemy odpowiednio cierpliwi.\nZaplanujmy wyjazd życia\nTrzeba obmyślić wakacje, które będą wypełnieniem naszych marzeń.\nOd dawna niezbędna wydaje się być wiedza z przeróżnych tematów. Wtedy aktualny wpis (https://www.osmiornica.eu/kurs-nurkowania-technicznego/) przyda się wszystkim ludziom. Aby ją posiąść, powinniśmy przejrzeć tekst pod wskazanym linkiem.\nCo więcej musimy również pamiętać o tym, że fakt iż powinniśmy przemierzyć długą drogę aby dojechać do miejsca docelowego nie znaczy, że taka podróż powinna być ciężka do zniesienia. Jeżeli wyszukamy odpowiedni środek transportu, to może się okazać, że nawet nie zwrócimy uwagi na to, gdy odnajdziemy się na miejscu.


Jaskinia szamana - Archiwum tygodnika POLITYKA\nPolityka - nr 9 (2441) z dnia 2004-02-28; s. 86-88\nNauka / Piękno paleolitu\nTrójka speleologów amatorów już miała wyjść z jaskini, gdy jeden z nich zajrzał jeszcze do małej bocznej komory. Tam zaintrygował go leciutki przeciąg. Skąd taki w ślepej komorze? Zaczęli odsuwać kamienie i torować przejście. Znaleźli się w wąskim korytarzu, prowadzącym w dół. Nagle dziewczyna, która szła pierwsza, skierowała światło latarki przed siebie – i krzyknęła. Przed nią stał mamut. Jego sylwetka, namalowana na skalnej ścianie, ożyła w świetle latarki. Za nim ukazały się postacie innych zwierząt – współczesnych i dawno wymarłych. Były tam zapierające dech w piersiach wizerunki koni, nosorożców, lwów, bawołów, dzikich kozłów. Zwierzęta ukazano w ruchu: uciekały lub atakowały.\nSprowadzony na miejsce Jean Clottes, największy francuski specjalista w dziedzinie sztuki paleolitu, nie miał wątpliwości: te malowidła, wykonane sadzą i czerwoną ochrą, powstały tysiące lat temu. Linie ciągłe wykazywały liczne ubytki – świadectwo erozji. Co ciekawe, na sklepieniu jednej z ...\nsztuka, malowidła, speleologia, religia\n[fot.] East News, [fot.] AN, [fot.] AFP, [fot.] BE&W, [fot.] HSC, [fot.] Lockis


Kwartalnik wiosenny '17 - Dramaland - Iwona Magdalena\nMój zimowy kwartalnik azjatycki chyba się spodobał, więc zmierzam dalej wytyczoną sobie ścieżką. Oczywiście na blogu nadal się pojawiają dłuższe dramowe teksty, ale ten kompaktowy sposób wydaje mi się być najlepszym podsumowaniem. Bo co za dużo, to niezdrowo (nie dotyczy oglądania).\nZanim przejdę do konkretnych tytułów, bardzo szybkie podsumowanie mojego słoiczkowego wyzwania. Z mojego Drama Jar Challenge obejrzałam: Time Between Dog and Wolf, D-Day oraz Age of Youth (którego nie wylosowałam, ale było w słoiczku, więc skreślam z listy oczekujących). Wprawdzie wylosowałam jako kolejny tytuł The Three Musketeers, ale nie zmieścił się w planie dram oglądanych i przeskakuje na kolejny kwartał. Jednocześnie mam kolejne 32 tytułu, które w przyszłym miesiącu trafią do puli losowań – jest to efekt nieustannego powiększania zbioru “do obejrzenia”. Więc następnym razem będę losowała spośród 60 karteczek.\nDodatkowo na blogu pojawiła się jedna recenzja dramy, a fajesbooku (TUTAJ) pisałam o pierwszych wrażeniach z Netflixowego Man to Man.\nI trochę statystyk o marnowaniu czasu. W kwietniu na dramach spędziłam 43 godziny, w maju 58 godzin, a w czerwcu tylko 14. Ukończyłam 6 dram (wrażenia poniżej) a w całości obejrzałam 4 tytuły. Były to wyłącznie dramy koreańskie, nie obejrzałam tez żadnego filmu. Na przyszły kwartał mam rozpoczęte 3 tytuły\nByła to dla mnie bardzo nierówna drama. W moim odczuciu to miał być rom-com z elementami supernatural, taka lekka i zabawna odpowiedz na filmy o superbohaterach. Wyszło jak wyszło. Romans rozwijał się tak wolno, ale to tak bardzo bardzo wolno, że nie wiedziałam czy mi smutno, czy żal. Dodatkowo momenty wzdychania bohaterów, nie rozumienia samego siebie okraszono bardzo kiepską zagadką kryminalną, i reklamowaniem podpasek. Scenariusz taki sobie, bohaterowie napisani słabo. Ji Soo grał super policjanta z kryminalnej, który wydawał się głupkiem (taki smuteczek), Park Hyung Sik w roli skaczącej i piszczącej nastolatki powodował, że chciałam walić głową o ścianę. Najbardziej jednak przeszkadzał mi dziecinny sposób mówienia Park Bo Young (oby to była tylko ta drama). Zbyt słodko jak na hybrydę gatunkową. Jak można zmarnować pół odcinka na główną parę, która się tylko na siebie gapi? Jak?! Oczywiście postacie, które uważam za wnoszące pewien ciekawy absurd do dramy, są raczej piętnowane przez fanów – matka Bong Soon czy stereotypowy transik grany przez Kim Won Hae (brawa za podwójną rolę!).\nSWDBS – nierówno. romans rozwijał się wolno jak flaki z olejem, po czym jak już się zakochali, to pół odcinka patrzyli na siebie z uczuciem. transik. gangi, babcia. bardzo lipny porywacz. Ji Soo tak kiepsko napisany 🙁 najgorszej. finał: OMG, Min Hyuk jako skacząca nastolatka, Bong Soon gada jak dziecko, za slodko\nO tym jak drama mnie zawiodła pisałam już tutaj. Przykre jest to, że kładzie mi ona też cień na produkcje historyczne i pseudo-historyczne. Trochę się nie spodziewałam, że Lee Joon Gi wybierze TO po swoich innych świetnych tytułach, na całe szczęście później już nic nie popsuł.\nDrama sprzed dekady, czyli wszystkie klasyczne wątki w jednym miejscu: miłosny trójkąt, agenci specjalni, pościgi samochodowe, mafia narkotykowa, zemsta, dużo zemsty i amnezja. A wszystko to okraszone modą z przełomu wieków i lekko zaśniedziałym kinem akcji. Bawiłam się świetnie. Po wymęczonym Scholarze, ta drama była odświeżająca, jak odkrywanie ich na nowo. Ten dreszczyk emocji sięgania po produkcję z Dalekiego Wschodu.\nMłody Lee Joon Gi wypadł całkiem nieźle, młoda Nam Sang Mi już niekoniecznie, zdecydowanie lepiej mi się podobała w Joseon Gunman i ostatnio Chef Kim.\nNie umiem ocenić, czy drama była dobra, czy zła. Zwyczajnie była tak bardzo schematyczna, ale jednocześnie tak bardzo zajmująca nagłymi decyzjami bohaterów. Ale czy nazwałabym ją klasykiem? Przypominała mi nieco IRIS, które rzuciłam w połowie, bo było lekko nudnawe. Tutaj nie czułam tej nudy bo ta absurdalna powaga wykonywanych zadań przez agentów była powalająca.\nSpodziewałam się biurowego rom-coma z Ha Suk Jinem w najlepszym wydaniu (patrz Drinking Solo). Dostałam biurową dramę z Ha Suk Jinem. I chociaż wiem, że gagi były no takie sobie, romans w zasadzie nie istniał, Ha Suk Jin był tylko w połowie sobą (chlip chlip), a fabuła w zasadzie nie istniała, to pochłonęłam te 16 odcinków ekspresowo. To była jedna z tych dram, którą ogląda się lekko i nawet z jakimś zaangażowaniem, a potem już w głowie nic nie zostaje. I tytuł za bardzo nie wiedział też, czy chce byś romansem, komedią czy obyczajówką z tragedią w tle.\nLos wygrany za pośrednictwem Drama Jar – bardzo udane losowanie, bo byłam na fali Ha Suk Jina w tym momencie. I nawet czułam, że to dobry moment na dramę medyczna i dramę katastroficzna w jednym. Dużo się działo, tradycyjnie krew lała się litrami, oglądałam flaki na stole operacyjnym i wysiłki niestrudzonych lekarzy. Bardzo podobał mi się ten nieśmiały romans dziejący się zupełnie w tle między postaciami granymi przez Kim Young Kwanga i Jung So Min – to było takie urocze. Poza tym Jung Si Min mówiąca w dialekcie z Busan wybijała się na pierwszy plan bardzo. Oczywiście, skoro drama katastroficzna, to oprócz wyolbrzymienia wszystkiego dla lepszego efektu, było kilka osobistych dramatów i momentów wyciskających łzy z oczu. Płakałam dwa razy!\nMoje ogólne wrażenie jest bardzo pozytywne, ale… Wydaje mi się, że twórcy przesadzili z tymi zniszczeniami miasta po trzęsieniu ziemi – chociaż nigdy żadnego nie widziałam, więc mogę się mylić.\nJak dla mnie, tvN miał bardzo dobre piątkowo-sobotnie pasmo dramowe, bo podobało mi się kilka tytułów z rzędu. I przyznam się, że bardziej mnie w CT interesowała ta historia z czasów okupowanej Korei. Nie zaliczyłam second lead syndrom, ale i tak scene stealerem był Go Kyung Pyo w roli ducha Yoo Jin Oh – taki niby niepozorny, taki niby nieszkodliwy, a tak bardzo uroczy w tym całym duchowaniu. Poza tym obsada byłą dla mnie “nowością” a Yoo Ah In jest chyba uznanym aktorem, więc nieco mi wstyd. Oceniłam 10/10 na MDL mimo, że zgubiłam gdzieś napięcie przez przerwę urlopową. Zabrakło mi na koniec dramy związanej z rodziną pisarza Baek Tae Mina, bo ta szalona matka.\nChicago Typewriter to jeden z tych tytułów, które warto obejrzeć: współczesność jest bardzo taka dramowa, z kolei przeszłość bardzo fajnie pokazuje walkę o wolność, gdzie nie pada słowo Korea a Joseon. I teraz mam ochotę na więcej tematyki lat 30-tych i walki o wyzwolenie spod jarzma japońskiego rządu.\nNie udało mi się skończyć Age of Youth (zostały mi 2 odcinki) oraz Man to Man (3 odcinki). Jestem też kilka odcinków w plecy z Fight My Way, które jednocześnie pomagam tłumaczyć, więc spędzam nad dramą nieco więcej czasu niż zazwyczaj. Nawet nie zaczęłam wcześniej zaplanowanych dram: Lookout (który już 3 razy zmieniał oficjalne tłumaczenie tytułu) oraz Circle (które się w zasadzie już skończyło, bo miało jedynie 12 odcinków). Mam sporo do nadrobienia w nadchodzących miesiącach, a dodatkowo zaznaczyłam do obejrzenia 5 kolejnych dram, które zaczynają się w lipcu i sierpniu, w tym wyczekiwane Criminal Minds. Wydaje mi się, że mój Drama Jar będzie musiał chwilę poczekać i przyda mu się aktualizacja zawartości.\n8 komentarzy do “Kwartalnik wiosenny ’17 – Dramaland”\nAnia 3 lipca 2017 o 18:09\nNie oglądam 🙂 zbyt by mnie wsiąkło czasowo, gdybym seria za serią miała oglądać. .\npromocja2017 3 lipca 2017 o 19:10\nJa mam ostatnio “świra” na punkcie polskich produkcji.\nmika 3 lipca 2017 o 21:03\nZ tych tytułów tutaj nie widziałam jeszcze nic, mam za to w planie trzy: Silną kobietę (choć mnie zniechęciłaś), wampiry (do których wszyscy zniechęcają, ale się nie dam) i pisarza (do którego jeszcze bardziej poczułam się zachęcona). Plus oglądam “Fight for my way”. Skoro pomagasz w tłumaczeniu, to mogę zapytać gdzie? Viki mnie znowu przestała kochać i szukam alternatywy, jak nie znajdę, to będę musiała się przerzucić na angielski. I również czekam na “Criminal Minds”, pomijając, że znalazłam ją wczoraj czy przed :p\nIwona Mag. 3 lipca 2017 o 21:34\nPowiem tak, jestem chyba jedyną osobą, której się Strong Woman nie podobało za bardzo, więc ogólnie polecam. Fight My Way ma podobny klimat, ja chyba zwyczajnie nie mogłam w SWDBS aktorów jakoś znieść 😀\nTłumaczę trochę na Viki właśnie, ale ostatnio mam mało czasu i różnie mi to wychodzi 🙁\nAg 4 lipca 2017 o 20:31\nPo spadku ilości godzin widać, że Wielkie Wydarzenie się zbliża 😉 Nie wiem, kiedy ty te 60 dram ze słoika obejrzysz, przeraża mnie ta liczba 😀 (choć pewnie jakbym policzyła zaległe książki to by mi wyszło jeszcze więcej…)\nBTW. Czy pisanie per “transik” nie jest jednak obraźliwe?\nIwona Mag. 4 lipca 2017 o 20:38\nOk, “transik” nie jest super poprawnym określeniem, ale ten stereotyp, który tam był to po prostu inaczej się nie dało 😀\nTeż nie wiem kiedy obejrzę 😀\nJoanna Pawełka 2 października 2017 o 21:44\nChicago tegoroczne olśnienie, na dwóch ostatnich odcinkach ryczałam jak bóbr, D- Day bardzo przyzwoity kawałek dramy / świetny jest też Romantyczny dr Kim i Doctors / i zgadzam się w 100% z recenzją Strong Women. Gdy większość pieje z zachwytu, mnie nie rzuciła na kolana historyjka bez historii. Niestety, smuteczek, Park Bo Young dziamdzioli tak infantylnie tekst pod nosem chyba w każdej dramie / widziałam już bodajże 3 / ale mnie osobiście bardziej bolało patrzenie na obłędnie naciągniętą operacjami plastycznymi twarz Park Hyung Sika. Szkoda.\nIwona Mag. 3 października 2017 o 17:46\nW końcu ktoś się ze mną zgadza co do SWDBS! Oj, to źle, bo ja chciałam obejrzeć Oh My Ghostess i teraz klops.\nDoctors mnie osobiście nie porwało i rzuciłam, za to Romantyczny dr Kim jest u mnie w planach 🙂


Tunel [Sara Tukan] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00399 006341 19990775 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Sara Tukan Liczba stron: 219\nISBN: 978-83-63080-89-1 Data wydania: 2012-05-15\nSara Tukan TUNEL\n© Copyright by Sara Tukan & e-bookowo Ilustrowała: Katarzyna Osińska ISBN 978-83-63080-89-1 Wydawca: Wydawnictwo internetowe e-bookowo www.e-bookowo.pl Kontakt: wydawnictwo@e-bookowo.pl Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości bez zgody wydawcy zabronione.\nRozdział 1 Tego lata królowały niespotykane upały. Może właśnie dlatego wydarzyła się ta przedziwna historia? Anielka i Mateusz byli na wakacjach i żadne upały, nawet te największe, nie przeszkadzały im w zabawie. Wręcz przeciwnie, bardzo cieszyli się z takiej właśnie pogody, gdyż rodzicom nie chciało się ich pilnować i nikt niczego nie kazał im robić. Rzeka Narew leniwie przetaczała swe wody, jakbyz powodu gorąca nie miała siły płynąć szybciej. Właśnie nad tą rzeką spotkali się pewnego lata, gdy jak co roku przebywali z rodzicami na działkach. Kilka dni po przyjeździe Mateusz wybrał się z wędką i wiaderkiem na ryby, Anielka zaś wyszła ze starą, znalezioną na strychu lalką, którą zamierzała wykąpać. Widząc nieznajomego na „swojej” plaży, dziewczynka zapytała z nadzieją: – Przyszedłeś się ze mną bawić? – Nie widzisz, że będę łowił ryby? – oburzył się chłopiec. Nagle zauważył brak przynęty. – Może tu gdzieś widziałaś małe robaki? Ryba musi połknąć haczyk z przynętą, żebym mógł ją złapać – wyjaśnił, widząc brak zrozumienia w kwestii robaków. – Widziałam! Całe mnóstwo! Chodź, to ci pokażę. - Anielka ucieszyła się, że nareszcie będzie miała z kim się bawić. Chwyciła chłopca za rękę i zaprowadziła do wielkiego mrowiska znajdującego się na skraju lasu. – Jaka ty jesteś głupia! – rozzłościł się Mateusz. – Przecież ja pytałem o robaki na przynętę dla ryb, a ty mi pokazujesz zwykłe mrówki. Już chciał odejść, ale zobaczył zachodzące łzami oczy dziewczynki oraz przypomniał sobie, że w okolicy nie ma ani jednego chłopca w jego wieku. – No już dobrze! Chodź, poszukamy robaków w mokrej ziemi nad brzegiem rzeki - zaproponował. - Jak masz na imię? – Anielka! – wykrzyknęła uradowana dziewczynka. – A ty? – Mateusz. No, chodźmy już! Może masz jakąś łopatkę? – Mam w domku, to bardzo blisko! – odparła i tak szybko pobiegła, że wkrótce była już z powrotem niosąc w ręku mały szpadelek. Znaleźli kilkanaście rureczników, po czym Mateusz zaczął uczyć swoją nową koleżankę różnych sposobów łowienia ryb. Anielka całkiem zapomniała o lalce, gdy pozwolił jej potrzymać wędkę, a spławik nagle zaczął tonąć. Nim szarpnęła wędziskiem, ryba zjadła przynętę i uciekła, ale i tak było to niesamowite przeżycie! Odtąd spotykali się codziennie do końca wakacji. Chyba dobrze wiecie, jak nudne może być lato na działce bez kolegów i koleżanek? Rodzice chcą odpocząć nie tylko od pracy ale i od was, więc wylegują się na leżakach, grzebią w ziemi, naprawiają domek lub grilują, uważając te wszystkie czynności za niezmiernie ważne. I chociaż nie przestajecie ich kochać, to i tak nudzicie się, nie mogąc porozmawiać o życiu z kimś, kto nie będzie wam zaraz prawił morałów. Właśnie dlatego przyjaźń Anielki i Mateusza była tak ważna. Wkrótce spostrzegli, iż na wiele spraw mają bardzo podobne poglądy. W szkole najbardziej lubią przerwy, w następnej kolejności wf, informatykę, lekcje przyrody, na których mogą wykonywać doświadczenia, historię, gdy pani opowiada o różnych tajemniczych sprawach, a jeszcze matematykę, bo jest dla nich łatwa i mają z niej dobre oceny. Najgorsza zaś była gramatyka na języku polskimi angielskim. Zastanawiali się często, kto coś takiego w ogóle wymyślił? Przecież można normalnie rozmawiać, nie znając ani jednej reguły gramatycznej. Okropne są też apele szkolne. Wszyscy tłoczą się siedząc na podłodze; nie wolno się kręcić, żeby za karę nie stanąć pod ścianą. W tym czasie ktoś mówi jakieś nudne rzeczy, których i tak nie słychać, bo wszyscy gadają; co chwilę któraś z pań krzyczy, gwiżdże gwizdkiem lub tłucze linijką w stolik i w końcu nikt nie wie, o co w tym apelu chodzi. Zdarzają się za to czasem fajne wycieczki. Anielka i Mateusz najbardziej lubili te do starych zamków. Udając, że słuchają przewodnika, wyobrażali sobie, iż są władcami owych posiadłości. Wszystko robią za nich służący, oni zaś siedzą wygodnie przy komputerze i grają w „Magiczny świat” czy jakąś inną grę. Można by też rządzić za pomocą komputera, ale jeszcze nie bardzo wiedzieli jak. Na każde wakacje Mateusz zabierał swojego laptopa, Anielka zaś telefon komórkowy (Mateusz nie miał własnej komórki, gdyż jego rodzice podejrzewali, że zamiast uważać na lekcjach wysyłałby głupie SMS-y lub grał w głupie gry, aż w końcu i tak któryś z nauczycieli zarekwirowałby mu to urządzenie). Deszczowe dni często spędzali na grze w różne gry zręcznościowe, najchętniej makabryczne. Obydwoje przywozili także aparaty fotograficzne, którymi robili sobie głupie zdjęcia, by w następnym roku móc się z nich pośmiać. Wakacje na działce byłyby więc wspaniałe, gdyby nie jedna sprawa: działki znajdowały się w dwóch różnych wsiach. Zwykle spotykali się w połowie drogi. Idąc nad rzeką musieli pokonać dłuższą trasę, dlatego częściej wybierali bliższą drogę, prowadzącą tuż pod lasem. Podczas ładnej pogody nie było problemu, odległość wydawała się niewielka i mogli spędzać czas pod gołym niebem. Jednak w czasie deszczu zmuszeni byli przebywać w jednym z domków. A przecież skończyli już dziesięć lat i mieli swoje tajemnice. W małym drewnianym domku rodzice słyszeli każde słowo i zawsze do czegoś się wtrącali. Właśnie tego upalnego lata dzieci postanowiły wykopać prawdziwy tunel łączący ich działki. Po długich sporach o to, z której strony zacząć, zdecydowały się na kopanie w pobliżu środka krótszej drogi. Ścieżka prowadziła skrajem lasu, więc nie zapuszczając się daleko w głąb zagajnika, wyznaczyli miejsce na właz. W takim tunelu, nawet przed jego ukończeniem, Anielka i Mateusz będą mogli skryć się przed deszczem i do woli prowadzić swoje tajne dyskusje. Rodzice Mateusza posiadali spory kawałek prywatnego lasu i po corocznej przecince drzew było w nim mnóstwo odpowiednio grubych bali, które nadawały się do umocnienia kryjówki. Tuż przed wakacjami chłopiec dokładnie obejrzał podziemne korytarze budowane przez górników. Było to podczas wycieczki do Muzeum Techniki. Wiedział więc, jak należy zabezpieczyć tunel przed osunięciem się ziemi. Wykopanie i umocnienie niewielkiego odcinka prowadzącego w kierunku działki Mateusza zajęło dzieciom cały miesiąc, więc żeby było sprawiedliwie, postanowiły następną część tunelu kopać w stronę działki Anielki. Po tygodniu udało im się wydrążyć około dwóch metrów. Nadeszła niedziela i dzieci musiały oderwać się od swojej ekscytującej pracy, gdyż obie rodziny wybierały się na odpust do Długosiodła. Jak zwykle niezliczone tłumy przybyły na jarmark staromodnych zabawek, takich jak diabełki z wysuwanym językiem, „zośki” czy plastikowe wiatraczki. Po zmierzchu puszczano sztuczne ognie, które Anielka i Mateusz wprost uwielbiali. Tego dnia kupili sobie zapasowe filmy do aparatów fotograficznych, baterie do laptopa oraz kartę do komórki. Najedli się też różnych niezdrowych potraw, które im bardzo smakowały (waty na patyku, pańskiej skórki, zapiekanek robionych z niewiadomych składników i oczywiście ogromne ilości lodów). Ich rodzice spotkali wiele znajomych osób i też dobrze się bawili. Następnego dnia Anielka i Mateusz przystąpili do pracy z nowym zapałem. Tunel szybko się powiększał, gdy wtem chłopiec natrafił na przeszkodę. Łopata stukała w coś twardego, wyglądającego na kawał drewna. Dziewczynka zmartwiła się. – To chyba korzeń sosny. Nie wiem, czy uda się nam go ominąć. – Masz rację! – odrzekł chłopiec, lecz wcale nie zamierzał przerywać pracy. – Będę w takim razie odkopywał małą łopatką i rękami, żebym mógł przynajmniej sprawdzić, czy to na pewno korzeń. Widząc, że ów przedmiot zaczyna coraz bardziej przypominać kunsztownie rzeźbioną skrzynię, dziewczynka rzuciła się do pomocy. Wkrótce ukazał się im ogromny kufer ze srebrnymi okuciami. Był tak wielki, że mógłby pomieścić kilkanaście osób. Zaskoczone dzieci chciały natychmiast sprawdzić jego zawartość, lecz nie pozwalała na to potężna kłódka. Po krótkiej naradzie postanowiły więc wrócić do domu na obiad, a przy okazji poszukać w składzikach z różnymi szpargałami czegoś nadającego się do otwarcia kłódki. Nawet przez moment nie przyszło im do głowy, by prosić o pomoc kogoś z dorosłych. Kto chciałby zdradzić taką tajemnicę tuż przed jej rozwikłaniem? Anielka i Mateusz umówili się w tunelu zaraz po posiłku. Przyniosą też aparaty fotograficzne, gdyż inaczej nikt w szkole nie uwierzy im w takie znalezisko!\nRozdział 2 Anielka przyniosła z domku nie tylko przybory do otwierania kłódki i aparat, lecz również telefon komórkowy: gdy tylko zobaczy we wnętrzu skrzyni skarb, natychmiast wyśle SMS-y i zdjęcia wszystkim swoim koleżankom. Mateusz zabrał ze sobą laptopa, bo, jak tłumaczył, trzeba zapisać w nim nazwy znalezionych przedmiotów. To na wypadek, gdyby jakiś przestępca chciał ukraść ich skarb. Mimo strasznego upału zabrali się do pracy tak ochoczo, że już po kilkunastu minutach kłódka opadła na ziemię. Jak czulibyście się w takiej chwili? No właśnie! Anielka i Mateusz także poczuli niepokój. I podobnie jak wam, nie przeszkodziło im to w uniesieniu wieka. Czy zdążyliście wyobrazić sobie, co mogło zawierać wnętrze kufra? Naszym odkrywcom przebiegło przez myśl mnóstwo możliwości: sztabki złota, brylanty, kosztowna biżuteria, stare drogocenne monety, ale też kłębowisko jadowitych żmij... Tymczasem ta ogromna skrzynia była wypełniona tylko częściowo. Jedną stronę zajmowały staromodne ubiory, drugą pożółkłe książki i notatniki, środek zaś pozostał pusty. Mateusz, trochę zbity z tropu, próbował pocieszać Anielkę. – Może w tych książkach jest jakaś zaszyfrowana tajemnica? A może są to stare pamiętniki, z których dowiemy się o ukrytym skarbie? – Wcale nie musisz mnie pocieszać – odparła dziewczynka. – Mnie i tak podoba się to co tu jest! Ty przeglądaj książki, a ja obejrzę ubrania. – Najpierw wszystko sfotografuję. Tak by postąpił prawdziwy archeolog – odparł chłopiec. – Ale my przecież nie jesteśmy żadnymi archeologami. Albo dobrze. Ja będę się przebierała w te stroje, a ty mi rób zdjęcia. Dziewczyny w klasie spuchną z zazdrości, jak to zobaczą! Anielka wyciągnęła pierwszą suknię. Zielony aksamit, z którego była uszyta, już bardzo wypłowiał, mimo to kreacja z bufiastymi rękawami oraz srebrzystymi wstążkami prezentowała się doskonale. To, że wlokła się za dziewczynką po ziemi, nadawało jej tylko dostojności. Pod suknią leżał męski bordowy surdut i odpowiednie do niego pantalony. W strój ten przebrał się Mateusz: teraz on postanowił pozować do zdjęć. Wyprostował się jak struna i włożył rękę do kieszonki surduta. – Patrz! Mamy prawdziwy skarb! – Chłopiec wyciągnął z kieszeni szczerozłotą monetę. – Ja będę go trzymał w palcach, a ty mnie fotografuj tak, żeby moneta była dobrze widoczna. – OK, ale zaraz potem przeszukamy inne ubrania. Może jeszcze coś znajdziemy – Anielka była tak przejęta, że nawet na jej mocno opalonej buzi widać było rumieńce. Po dokładnym przeszukaniu wszystkich ubrań znaleźli jeszcze trzy identyczne monety. Podzielili się nimi sprawiedliwie, zdjęli z siebie starodawne stroje i dopiero teraz postanowili przeglądać książki. – Wejdźmy do środka skrzyni. Usiądziemy sobie na tych szatach; będzie nam wygodniej – oznajmił Mateusz, po czym wskoczył do kufra razem z laptopem i aparatem fotograficznym. Dno kufra zatrzeszczało złowrogo, ale nie zwrócili na to uwagi. Wejście do tunelu znajdowało się po stronie południowo-zachodniej, mogli więc jeszcze długo liczyć na dobre oświetlenie. Anielka usadowiła się obok przyjaciela, a przed przystąpieniem do pracy, nadała kilka SMS-ów do koleżanek: „Cześć, Zuzka! Mam skarb!”, „Hej Anka! Znalazłam skarb!”, „Marta! Mam skrzynię pełną skarbów” i tym podobne. Mateusz uruchomił komputer, a następnie polecił: – Dyktuj mi tytuły książek, a potem przekładaj je na osobną gromadkę, żebym nie zapisywał dwa razy tego samego. Umieszczę to pod hasłem: „Skarby starodawnej skrzyni”. W chwili, gdy byli najbardziej pochłonięci pracą, ponownie usłyszeli trzask. Podskoczyli tak gwałtownie, że popękały znajdujące się pod nimi, nadwerężone zębem czasu deski skrzyni, a oni zaczęli spadać w ciemną otchłań wraz z ubraniami, książkami i swoimi nieodłącznymi przedmiotami. – Mamo! Tato! Ratunkuuuu!!!! – krzyk przerażonych dzieci odbijał się głuchym pomrukiem między skałami. Jednak rodzice nic nie wiedzieli o tunelu, a tym bardziej o tajemniczej skrzyni. Dzieci robiły swą podziemną kryjówkę z dala od ludzkich siedzib, więc któż mógłby usłyszeć ich wołanie?\nRozdział 3 Podróż zakończyła się lądowaniem na zupełnie nieznanym placu. Dzięki plączącymi się miedzy dziećmi starymi ubiorami, nawet się nie potłukły; nic też nie stało się trzymanym kurczowo przedmiotom: laptopowi, komórce i aparatom fotograficznym. Rozglądali się ze zdziwieniem dookoła. Wzdłuż miejskich alejek stały latarnie oświetlające domy i trawniki. Anielka siedziała pod zabytkową pompą, Mateusz zaś obok metalowej, misternie rzeźbionej ławki. Po chwili otoczyła ich grupka przedziwnie ubranych ludzi. Starsza kobieta, ubrana w długą, obficie marszczoną spódnicę, haftowaną bluzkę z bufiastymi rękawami oraz wielką chustę, odważyła się podejść najbliżej. – Olaboga! A cóż to za cudaki do naszego miasta wpadły? – zawołała, łapiąc się za głowę. Mateusz w jednej chwili oprzytomniał. – Nie jesteśmy żadnymi cudakami, tylko zwykłymi dziećmi, a właściwie młodzieżą. Czy wpadliśmy przypadkiem na plan filmowy? – Ludzie! Ludzie! A nie mówiłam, że cudaki? Czy ktoś rozumie o czym on mówi? Do dzieci zbliżył się teraz młody mężczyzna, ubrany jak wszyscy w strój teatralny, po czym zawołał w stronę gapiów: – Niech no który pobiegnie po wielmożnego pana hrabiego! Może to wreszcie ktoś z powierzchni Ziemi u nas się pojawił? Na te słowa chłopak w długiej, sięgającej kolan koszuli, wyskoczył jak z procy i wkrótce zniknął za jednym z domów. Mateusz zapytał ponownie: – Czy ktoś nam powie, gdzie my właściwie jesteśmy? Jeden z mężczyzn zdecydował się co nieco wyjaśnić. – Nasze miasteczko nosi nazwę Zapłocie. Jak sami widzicie, znajduje się pod powierzchnią Ziemi. A teraz mówcie: skąd wy jesteście? – Czyżby to miasto pochłonęło piekło? – Anielka przypomniała sobie, że jej tata, gdy na coś się złościł, powtarzał: ”A niech to piekło pochłonie!”. – Można tak powiedzieć, moja panno. Od ponad stu lat, mimo wielu starań, nikt nie potrafił się stąd wydostać. Wy tymczasem zjawiacie się u nas jakby to była najprostsza rzecz na świecie! Może chociaż dowiemy się, którędy tutaj wpadliście? – Jesteśmy z wielkiej drewnianej skrzyni. Spadliśmy stamtąd! – mówiąc to, Anielka machnęła ręką w kierunku otworu. - Muszę zadzwonić do naszych rodziców, żeby nas stąd wyciągnęli – dziewczynka zwróciła się do Mateusza, po czym wybrała odpowiedni numer na swojej komórce. Nie usłyszała jednak żadnego sygnału. – Mateusz! Tu nie ma zasięgu! Co my teraz zrobimy? – Nie bój się! Może jakoś dogadamy się z tymi ludźmi i pomogą nam wrócić na ziemię. Ja mieszkam we wsi Marianowo, a ona w Lubielu Nowym – chłopiec zwrócił się do otaczających ich ludzi. - Przyjeżdżamy tu tylko na wakacje. Powiedzcie nam, jak się stąd wydostać, bo komórka nie ma zasięgu, zupełnie jak w metrze, a nasi rodzice na pewno się o nas niepokoją. – Olaboga! Oni gadają, jakby rozum postradali! – lamentowała dalej kobieta w chuście. – Nadchodzi wielmożny pan hrabia Zapłocki! – oznajmił pewien starszy człowiek, ubrany jak chłop z obrazów Chełmońskiego. Na widok hrabiego wszyscy znajdujący się na placu ludzie pochylili głowy. Mężczyźni, kłaniając się, zdejmowali czapki. Mateusz szepnął do Anielki: – Lepiej i my się ukłońmy, bo jeszcze nas gdzieś zamkną. Wydaje mi się, że jesteśmy w mieście świrów. Hrabia z długimi, siwymi włosami, ubrany elegancko według mody z innego stulecia, wyprostowany jak struna, zbliżał się energicznym krokiem. Rzuciwszy okiem na nowoprzybyłych, rozkazał swoim ludziom: – Zaprowadźcie ich do mojego dworu, a ja tymczasem trochę się tutaj rozejrzę! Mówiąc to, spojrzał w górę. Dzieci podążyły za jego wzrokiem. Trudno opisać ich przerażenie, na widok wąziutkiej szczeliny, przez którą nie docierał ani jeden promyk słońca! Czyżby zamknęły się za nimi skały? Jacyś ludzie usiłowali ciągnąć dzieci w kierunku hrabiowskiego dworu, lecz one stały jak zaklęte. – To dlatego nie ma zasięgu – wyszeptała Anielka. – Chyba naprawdę jesteśmy w piekle! – To jest raczej czyściec – odpowiedział chłopiec. – Ci ludzie nie wyglądają na diabły, chociaż są tak dziwnie poubierani. Może ten cały hrabia nas uratuje? Musimy z nim bardzo grzecznie rozmawiać. – Dobrze – zgodziła się chętnie dziewczynka. Szli więc posłusznie obok prowadzących ich mężczyzn. Minęli kilka domów oraz ogród warzywny, mocno oświetlony latarniami. Tuż za nim stał rozłożysty starodawny dwór, podobny do zabytków, które oglądali na wycieczkach szkolnych. Szerokie schody prowadziły na ganek podparty czterema kolumnami. Wprowadzono ich do sieni a stamtąd do obszernego salonu i poproszono, by usiedli na sofie pod oknem. Ucieszyli sięz tego, gdyż w prawdziwych zabytkach nie można niczego nawet dotknąć. Prowadzący ich mężczyźni opuścili pomieszczenie, więc Mateusz korzystając z okazji zaczął fotografować całe wnętrze. Anielka poszła w jego ślady i w końcu byli tak bardzo pochłonięci tym zajęciem, że nie zauważyli wchodzącego do komnaty hrabiego. Mateusz właśnie się cofał, aby zrobić lepsze ujęcie kominka, gdy poczuł, że na kogoś wpada. Tym kimś był hrabia Zapłocki. – Co wy tu wyprawiacie? – O, przepraszam! – chłopiec odskoczył gwałtownie – Robimy zdjęcia tych przepięknych antyków. – Jakie zdjęcia? Co chcecie tu zdejmować? – No, zwykłe fotografie! Przecież niczego nie ruszamy! – Chłopiec nie wiedział, o co hrabiemu chodzi. – No dobrze, już nie będziemy. Czy pan jest prawdziwym hrabią? – Oczywiście! A jakim można być innym hrabią? Opowiedzcie mi teraz po kolei, skąd pochodzicie i w jaki sposób dostaliście się do mojego miasteczka. Mateusz zaczął mówić o wakacjach spędzanych na działce, o kopaniu tunelu, o przeszkodzie w postaci starej skrzyni, a w końcu o tym, jak dno owej skrzyni pękło, a oni wpadli do tego dziwnego miasta. – Czy skrzynia, o której mówisz, to drewniany kufer ze srebrnymi okuciami? – zaciekawił się hrabia. – Tak! I miał wielką kłódkę, a my ją otworzyliśmy i weszliśmy do środka. – Czy wewnątrz skrzyni znajdowały się książki i notatniki? – Aha. I jeszcze stare ubrania – uzupełniła Anielka. – Jeśli kufer z wami nie spadł, to pewnie utknął w szczelinie. Moja babka była przekonana, że po wielkiej powodzi, gdy całe nasze miasteczko zapadło się pod skały, ktoś nam go ukradł. No, no, no... – To Zapłocie znajdowało się kiedyś na powierzchni Ziemi? – dziewczynka nie mogła uwierzyć, że to wszystko dzieje się naprawdę i właśnie przebywają w podziemnych czeluściach. – Kiedy to się stało? – Był rok 1899. Nasze miasteczko posadowiono na piasku, który dokoła okalały niskie, twarde skały. Gdy pewnego dnia wylała Narew, a wcześniej, od wielu tygodni padał rzęsisty deszcz, nagle wszyscy, razem z domami, latarniami i ulicami znaleźli się pod ziemią. Tymczasem skały nad nimi się złączyły i w ten sposób zniknęło jakiekolwiek wyjście. Moi przodkowie próbowali wybić większy otwór nad miastem, lecz każde silniejsze uderzenie powodowało obniżanie się sklepienia. Groziło to zmiażdżeniem wszystkich i wszystkiego, co się tutaj znajdowało, więc zaniechano dalszych prób. – Jeżeli to wydarzenie miało miejsce ponad sto lat temu,to powinni mieszkać tutaj sami starcy, a ja widziałam dzieci... – nie rozumiała Anielka. – Moi przodkowie postanowili żyć pod ziemią, dopóki ktoś z góry nas nie odnajdzie. W południowej części miasta płynie rzeka, dzięki której mamy wodę, a szybki jej nurt umożliwia wykorzystanie energii jako źródła prądu. Bez światła, nie urosłaby żadna roślina i wszyscy dawno poumieraliby z głodu. W skalnym sklepieniu znajdują się niewielkie szczeliny, którymi dociera do nas powietrze. – Ale coś mi się tu nie zgadza – Mateusz zmarszczył czoło. - Jeżeli Zapłocie było miastem, to dlaczego nikt na Ziemi go nie poszukiwał? Ludzie w okolicy musieli przecież zauważyć jego brak. Czy można sobie wyobrazić, że znika Warszawa i nikt jej nie szuka? – Widzisz, młodzieńcze, to nie takie proste. Ludzie dobrze znają różne diabelskie sztuczki. Przypuszczam, iż mieszkańcy wszystkich okolicznych wsi i miasteczek byli przekonani, że porwał nas diabeł, wobec czego poszukiwania nie przyszły nikomu do głowy. Do mojej rodziny należało jeszcze kilka wiosek, więc gdyby ktokolwiek miał nadzieję na odnalezienie Zapłocia, zrobiłby to. – Nikt na świecie nie wierzy w takie głupoty! No powiedz, Anielko, czy znasz choćby jedną osobę, która by uwierzyła, że diabły mogą porwać miasto? – Teraz nie, ale pani na historii opowiadała o dawnych czasach, kiedy ludzie bali się diabłów, duchów i rozmaitych czarownic i naprawdę w to wszystko wierzyli. Tylko w takim razie w jaki sposób m y się stąd wydostaniemy? – Obawiam się, panienko, że po prostu zamieszkacie z namii zostaniecie tu do końca życia. – Coooo?! – dziewczynka aż podskoczyła. – Niedługo kończą się wakacje i musimy wracać do szkoły! Wszyscy będą nas szukać – rzekła z przekonaniem, ale już po chwili w jej oczach pojawiło się przerażenie. – Tylko skąd będą wiedzieli, gdzie? – Anielko, przecież wysyłałaś SMS-y do koleżanek, więc one powiedzą naszym rodzicom, że byliśmy w tunelu – przypomniał Mateusz. Dziewczynka wybuchnęła płaczem: – Ja napisałam tylko o skarbie... Nikt na świecie nie wie, że kopaliśmy tunel, ani gdzie to było! Hrabia próbował ją uspokoić. – Niech się panienka nie martwi! Tutaj też można żyć. Ja urodziłem się w Zapłociu i nigdy nie potrzebowałem oglądać powierzchni Ziemi. Owszem, jestem bardzo ciekaw, jak wygląda świat tam na górze, lecz przypuszczam, że mieszkańcy Ziemi są równie ciekawi jak wygląda Księżyc, chociaż nikt nigdy nie ujrzy go z bliska. W Zapłociu wszyscy się znają i pomagają sobie wzajemnie. Mamy nawet księdza! Gdy ktoś umiera, zawsze urządzamy pogrzeb, a jak dziecko na świat przychodzi, to je uroczyście chrzcimy. Dawniej ludzie narzekali na brak słońca, lecz ja nigdy w życiu słońcanie widziałem, więc wcale mi go nie brakuje. Anielkę ogarniał coraz większy strach. – Ja nie chcę żadnego pogrzebu! Mateusz, zróbmy coś, żeby się stąd wydostać! – Lepiej opowiedzcie mi, jak obecnie wygląda świat tam, na górze, zamiast załamywać ręce nad nieuniknionym losem. A cóż ty, młodzieńcze, tak kurczowo trzymasz w rękach? – To zwykły laptop – komputer osobisty. Może pan hrabia nigdy w życiu nie widział również komputera? – U nas chyba czegoś takiego nie ma. Do czego to służy? – No, do różnych rzeczy. Na przykład można w nim coś zapisać. Można sobie grać w gry komputerowe. A jeszcze ma połączenie z internetem, ale pod ziemią to nie działa. – Z czym połączenie? Pokaż mi to urządzenie, bo nic z tego nie rozumiem. Chłopiec rozsiadł się na kanapie z laptopem na kolanach. Hrabia i Anielka usadowili się obok niego. Mateusz uruchomił program Microsoft Word i otworzył plik z notatkami na temat książek z kufra. Hrabia Zapłocki wpatrywał się w ekran jak urzeczony. Po chwili chłopiec napisał dużymi literami: HRABIA ZAPŁOCKI. – To fantastyczne! Co za wspaniały wynalazek! Przecież to taka mała, wygodna maszyna do pisania! Ależ się hrabina zdziwi, gdy ją zobaczy! – wykrzykiwał podskakując na swoim miejscu. W tej właśnie chwili wszedł do salonu kamerdyner Jan, zapowiadając kolację. Hrabia z trudem oderwał wzrok od największego cudu techniki, jaki w swym życiu widział. – Chodźmy do pokoju stołowego. Poznacie hrabinę Eleonorę Zapłocką oraz nasze córki: Julcię i Filunię. Wszyscy przeszli do jadalni, gdzie znajdował się długi i szeroki stół, nakryty elegancko na siedem osób. Pan domu zajął miejsce na jego końcu, dzieciom zaś wskazał krzesła po swojej lewej stronie. Po chwili wkroczyła do pokoju dostojna dama w bordowej, atłasowej sukni wlokącej się po ziemi, a tuż za nią wbiegły dwie panny, ubrane w długie granatowe sukienki, przepasane niebieskimi wstążkami. Za nimi wtoczyła się niska jejmość o bardzo obfitych kształtach. Wszystkie panie zatrzymały się przed stołem, patrząc ze zdziwieniem na Anielkę i Mateusza. Hrabina zwróciła się do swego męża z dezaprobatą: – Mój drogi, dlaczego zaprosiłeś do stołu tę dziwnie ubraną, a właściwie wcale nie ubraną młodzież? Mateusz i Anielka już zamierzali się obrazić, gdy hrabia oznajmił: – To jest Anielka, a to Mateusz – przybysze z powierzchni Ziemi. Jeszcze nie pytałem, czemu tak się ubrali; może tam teraz taka moda? Myślę, że za chwilę sami nam wszystko opowiedzą. Obie hrabianki, chichocząc i rumieniąc się, zajęły miejsca za stołem. Tymczasem ich matka, nie rozumiejąc wyjaśnień męża, wyraziła swą dezaprobatę: – Czy ktokolwiek słyszał o takiej modzie, żeby z gołymi nogami siadać do stołu? A kto to widział, żeby panna chodziła w spodniach, do tego przed kolana? I popatrz, jakie ma krótkie włosy! Czy ty byś pozwolił naszym córkom na coś podobnego? – Nie denerwuj się, moja droga, razem z nimi spadło dużo porządnych ubrań, więc zaraz po posiłku będą mogli się przebrać. Julcia i Filunia, słysząc o ubraniach, zaczęły wypytywać jedna przez drugą: – Gdzie są te stroje? Czy my też będziemy mogły sobie coś wybrać? – No właśnie, gdzie są te stroje? – zapytała hrabina. Hrabia, pomyślawszy chwilę, rzekł: – Wszystko zostało na rynku, w miejscu, w którym dzieci spadły. Zaraz wyślę po te rzeczy lokaja – mówiąc to, poruszył dzwonkiem znajdującym się na stole, przed talerzem pana domu. Podsłuchujący pod drzwiami służący pojawił się błyskawicznie. – Słucham, jaśnie pana! – Jakubie, niech Jakub pójdzie na rynek i przyniesie wszystkie ubiory, które spadły razem z dziećmi! – Tam było również mnóstwo książek i notatników – dodał Mateusz. – Wielmożny panie, czy książki też mam przynieść? – Tak! Przyniesiesz wszystko co znajdziesz. Pospiesz się! No, a teraz już jedzmy. Smacznego! – Papciu, co oni mają na stole obok talerzy? – spytała starsza córka, spoglądając na komórkę i aparaty fotograficzne. – Jeszcze o tym nie rozmawialiśmy, droga Julciu. Czy możesz nam, młodzieńcze, wyjaśnić, co to takiego? Mateusz z dumą pokazał swój aparat fotograficzny: – To jest aparat do robienia zdjęć, jeśli wiecie o co chodzi. Julcia spąsowiała: –Czy to jest coś niebezpiecznego? – Anielko, pokaż im gotowe zdjęcia, bo ja nie umiem tego wytłumaczyć! – Proszę bardzo! – Dziewczynka wyciągnęła z kieszeni kilka fotografii przedstawiających ją samą w zielonej sukni z kufra. Julcia wraz z siostrą patrzyły to na fotografię, to na Anielkę, nie mogąc uwierzyć własnym oczom. Hrabina wyrwała im zdjęcia, a to, co na nich zobaczyła wprawiło ją w osłupienie. – Przecież to t y jesteś tutaj namalowana, na dodatek w bardzo przyzwoitym stroju! Anielka sprostowała: – To jest fotografia, a nie obraz. Ja mam od razu gotowe zdjęcia, bo ja mam polaroida, a Mateusza nie, bo on ma starą lustrzankę. Szkoda, że nie mamy aparatów cyfrowych, ale to dlatego, że te dobrej jakości są jeszcze bardzo drogie... – westchnęła kończąc swe objaśnienia – Mamo! Ja nie rozumiem, o czym ona mówi! – zdenerwowała się starsza panna. Mateusz domyślił się, że tu pod ziemią nie wiedzą, co to jest aparat fotograficzny, a tym bardziej polaroid czy aparat cyfrowy, więc demonstrując swoje urządzenie wyjaśnił to, co uznał za trudne do zrozumienia dla ludzi z innej epoki. – Spójrzcie, to jest coś takiego! Przy pomocy tego sprzętu wszystko, na co patrzymy, można utrwalić na filmie, a potem dać film do wywołania. Anielka ma taki aparat, z którego wychodzą gotowe fotografie. Może chcecie, żeby zrobiła wam zdjęcia? Wtedy od razu zrozumiecie o co chodzi. Dziewczynka, gotowa do pracy, wstała od stołu, lecz obie panny zaczęły piszczeć i machać rękami: – My nie chcemy żadnego zdejmowania! To na pewno jest niebezpieczne. Mateczko, my nie chcemy! Mateusz wybuchnął śmiechem: – Jeśli się boicie, niech Anielka najpierw mnie sfotografuje. Anielko! Stanę przy tym posągu jakiegoś wodza. To będzie dobre do pokazania chłopakom w szkole. Słysząc to hrabia, który już wcześniej widział dzieci robiące zdjęcia, rozkazał: – Anielko! Najpierw zrób to mnie. Niech Julcia i Filunia zobaczą na własne oczy, że nie jest to nic groźnego. – Dobrze, zrobię zdjęcie panu, potem Mateuszowi, a później każdemu, kto będzie chciał. Kim jest ta pani, która przyszła z dziewczynkami? – To przecież nasza guwernantka – odparła Filunia. – Niech już Anielka robi te dziwne rzeczy! Hrabia stroił przedziwne miny, gdy dziewczynka, zerkając w jego stronę, starała się ustawić z aparatem w jak najlepszym miejscu. Wreszcie pstryknęła. Lampa błyskowa zabłysła, a wszyscy gwałtownie podskoczyli (z wyjątkiem Mateusza, oczywiście). Już po chwili hrabia trzymał w ręku swą podobiznę. Wpatrywał się w nią tak, jakby pierwszy raz w życiu zobaczył samego siebie. Podał fotografię żonie, mówiąc: – Zobacz, to j a! – Rzeczywiście! I nic ci się nie stało? – Widzisz, że nic! Która z was chce pozować? Widząc, że aparaty wcale nie są groźne, obie hrabianki naraz chciały mieć takie samo zdjęcie, jak ich ojciec. Anielka zaproponowała: – Możecie stanąć razem! Zmieścicie się obie na jednej fotografii. Panny z chęcią posłuchały, jako że każdą próbę odwagi raźniej przejść w towarzystwie. Już po chwili dziewczynki patrzyły ze zdumieniem na swoje podobizny. Teraz każda zapragnęła mieć swoje własne zdjęcie. Wkrótce dołączyła do nich hrabina, a i guwernantce udało się pozować. Wszystkim tak bardzo się to spodobało, że chcieli coraz więcej i więcej ujęć w różnych miejscach i pozach, aż Anielka musiała ostudzić ich zapał. – Już skończyłam cały film, a mam jeszcze tylko jeden. Jeśli teraz wszystko wypstrykam, to już niczego więcej w tych podziemiach nie sfotografuję. Na dzisiaj koniec! –oświadczyła i schowała aparat do kieszeni. Właśnie wtedy nadszedł Jakub z jakimś pomocnikiem, niosąc sterty książek i notatników. Hrabina spojrzała na nich z niezadowoloną miną. – Dlaczego Jakub nie przyniósł strojów, tylko te papiery? Służący skłonił się nisko i rzekł: – Na rynku było tylko to, łaskawa pani! – Przecież sam widziałem stertę ubrań! – zdenerwował się hrabia. – Co się z tym stało? Mateusz wyręczył wystraszonego Jakuba, mówiąc: – Na pewno ktoś sobie wziął! Czy pod ziemią produkujecie jakąś odzież? Bo jeśli nie, to przecież każdemu mogło się to przydać. – Mamy krawcową, która wszystko co się nadaje, przerabia na ubrania. Na przykład zasłony, które kiedyś wisiały w oknach, a pod ziemią nie były do niczego potrzebne. W Zapłociu jeszcze nigdy nikt niczego nie ukradł! Dawno temu moja babka myślała, że jakiś złodziej zabrał nasz kufer, ale mówicie, że zatrzymał się on na górze. U nas nawet nie ma policji. Niech Jakub zbierze kilku ludzi i zajrzy do każdego domu! Tymczasem Julcia i Filunia wpadły w histerię. – Miały być dla nas nowe suknie! Musi papcio nam je dać! Hrabina załamała ręce. – Co tu robić? Jeśli te dzieci mają z nami pozostać, nie mogą wychodzić na ulicę prawie gołe. Anielka i Mateusz roześmiali się. Powoli zaczął do nich docierać fakt, iż Zapłocianie są jakby cofnięci w czasie, chociaż jest u nich ten sam 2007 rok. Dzieci nie miały jednak zamiaru uwierzyć w oczywisty fakt: z tego miasta nie ma żadnego wyjścia! Bo czy jest możliwe coś takiego w tym samym czasie, gdy ludzie mieszkają na stacji orbitalnej w kosmosie i spokojnie stamtąd wracają? Podczas obiadu rodzina Zapłockich z zapartym tchem słuchała opowieści o kopaniu tunelu oraz o przedziwnej skrzyni, aż ogromny, stojący w rogu pokoju zegar, wybił godzinę dziewiętnastą. Mateusz oznajmił: – Musimy już iść. Trzeba poszukać wyjścia na Ziemię. Dziękujemy za poczęstunek. Chodź, Anielko! Hrabina chciała zaprotestować, lecz mąż ją powstrzymał: – Moja droga! Niech próbują. Przecież nie są naszymi więźniami. Niech sami się przekonają, że stąd nie ma wyjścia. – Czy mogłybyśmy pójść z nimi? – spytały jednocześnie panny Zapłockie. – Oczywiście! – rzekł hrabia. – Pokażcie im wszystkie kąty w naszym miasteczku. – Dziękujemy, papciu! – wykrzyknęły podekscytowane dziewczynki i podążyły za Anielką i Mateuszem.\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Tunel-ebookRO/p32049i68510" target="_blank" title="Tunel [Sara Tukan] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Tunel [Sara Tukan] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Stop EP na światowej Konferencji Młodzieży w Warszawie\n7-10 listopada 2013\nKonferencja Młodzieży (COY) tradycyjnie poprzedza Szczyt Klimatyczny ONZ. W 2013 roku COY to także Power Shift Central and Eastern Europe – warsztaty dla młodych aktywistów klimatycznych zorganizowane między innymi przez Polską Młodzieżową Sieć Klimatyczną. Jedna z sesji warsztatowych została w całości poświęcona Elektrowni Północ i fatalnemu uzależnieniu Polski od węgla.\nPower Shift CEE/COY 9 2013 - Niedźwiedź polarny jest najbardziej rozpoznawalnym symbolem zmian klimatu - Yuliya z Ukrainy w stroju uszytym na potrzeby jednej z kampanii. W tle napis: „NIE dla brudnej i szkodliwej energii. Zakazać nowych projektów bazujących na paliwach kopalnych!”\nPower Shift CEE/COY 9 2013 - Warsztat poświęcony wpływowi Elektrowni Północ na klimat i przyrodę oraz kampanii Stopep.\nPower Shift CEE/COY 9 2013 - Wykłady plenarne gromadziły ponad 300 uczestników z 60 krajów.\nPower Shift CEE/COY 9 2013 - Power Shift Central and Eastern Europe/ Conference of Youth 9, 7-10 listopada 2013, Warszawa\nPower Shift CEE/COY 9 2013 - Wykład plenarny poświęcony polskiej polityce klimatycznej i energetycznej. Z sali padły też pytania o Elektrownię Północ.\nPower Shift CEE/COY 9 2013 - Każdego dnia podczas PSCEE odbywało się ponad 20 warsztatów. Kjell Kuhne z Meksyku mówi o niedostatkach programu REDD++ i ochronie lasów deszczowych.\nPower Shift CEE/COY 9 2013 - Targ światowy – aktywiści przedstawiają kampanie i działania swoich organizacji.


dni cipki: 2010\nDNICIPKOWY podwórkowy piknik w 5-10-15 - fotorelacja\nwejście na podwórko przy Mokotowskiej 73, gdzie mieści się między innymi 5-10-15\nw bramie witało wszystkich stoisko z cipkowymi gadżetami i materiałami informacyjnymi Agnieszka Weseli/Furja otoczna przez gipsowe cipki\noprawę muzyczną zapewnił DJPII (dj drugie piętro) - na zdjęciu po prawej\nAnna Zawadzka - pomysłodawczyni galerii cipek i autorka hasła "wielka żydowska cipka w poprzek"\nfeel the pussy around you - yoda w różowym kamuflarzu\nmalowanie gipsowych cipek\nkultowy transparent "mam cipkę"\nFotorelacja z warsztatów szablonowych\nCzas na kolejne wspomnienia z majowych DNI CIPKI, tym razem o warsztatach szablonowych opowiada prowadząca, Dorota Cieślik:CIPKA LUDYCZNA, czyli piknik na podwórzu i warsztaty szablonowePost i karnawał przeplatają się od zawsze. Po czasie wyciszenia i zadumy, rozmyślań nad poważnymi sprawami przychodzi czas na tańce i zabawę.Ale czemu nie zmiksować tych dwóch składników?Dlaczego nie przypomnieć tym, co wciąż rozmyślają, że zabawa to nie grzech? A tych, którzy tańce preferują, nie zarazić jednak przy okazji chwilą refleksji nad głębszym tematem? Bo myśmy tak zrobiły.I pomysł okazał się trafiony, co stwierdzam po radosnym odbiorze jego realizacji. Dni Cipki 2010 obfitowały bowiem i w dyskusje, rozmyślania, czasami nawet niewesołe wnioski w dziedzinie kobiecej seksualności, i w kreatywną, pełną wrzawy i śmiechu zabawę. A wszystko to szło w parze wcale się nie wykluczając!Zawsze byłam za tym, żeby kontrowersyjne tematy przemycać szerszej publiczności pod postacią lekką i przyjemną. Dlatego gdy 9 maja o 16:00 wkroczyłam na podwórko 5*10*15 i zobaczyłam gromadę starszych i młodszych przedstawicieli płci obojga, spragnionych działań rozrywkowo-plastycznych na szeroką skalę, aż podskoczyłam z radości i ochoczo zabrałam się do pracy. W ciągu kilku minut podwórko zamieniło się w przestronną pracownię artystyczną open-air. Gipsowe cipki nabrały barw, asfalt zaczął krzyczeć cipkowymi hasłami, a ze starego prześcieradła i folii plastikowych powstały niepowtarzalne szablony, naszywki, makatki i mini-transparenty. Rozgorzała współpraca. Rodzice malowali wraz se swoimi dziećmi, chłopaki z dziewczynami, dziewczyny z dziewczynami, chłopaki z chłopakami i żony z mężami. A niektórzy sami. Ha! Byli też tacy, co przynieśli sobie specjalne projekty własne do zrealizowania na warsztatach. Niejeden pomysł urodził się i ujrzał światło dzienne w ciągu tych kilku kolorowych godzin na Mokotowskiej 73.Najbardziej zachwycił mnie wyjątkowy mechanizm tej współpracy: każda poinstruowana w kwestii wycinania czy odmalowywania szablonów osoba instruowała kolejnych uczestników. Ludzie pomagali sobie przy dzieleniu płótna, wymieniali się farbami i wałkami do malowania, a nawet doradzali kompozycje cipkowych wzorków. A ja mogłam być dzięki temu w kilku miejscach naraz :)A druga rzecz, którą podziwiam, to fakt, że bez polityki, manipulacji czy zaawansowanych technik marketingowych udało nam się zgromadzić mnóstwo osób zainteresowanych tym, co robimy i o czym mówimy. Można powiedzieć, że rozebrana z aury wstydu i tajemnicy, a przybrana w kolorowy, artystyczny wyraz, Cipka ściągnęła tłumy i zdobyła nowych, wyzbytych pruderii i sztywnych konwenansów fanów. I tak trzymać! Prowadząca warsztaty Dorota Cieślik (z lewej)Wszystkie fotografie stanowią włąsność Boyówek Feministycznych - jeśli chcesz je użyć, zapytaj pisząc na info@boyowki.pl\nBoyówki Feministyczne i UFA śpieszą zawiadomić wszystkie_ich niecierpliwie oczekujące_ych, że Dni Cipki odbędą się w dniach 7-9.05. Szczegółowy program już niebawem!\nSobotnie i niedzielne wydarzenia w ramach Dni Cipki odwołane\nW związku z tragiczną katastrofą zdecydowałyśmy się odwołać weekendowe wydarzenia w ramach Dni Cipki.Nie oznacza to, że temat naszego święta uważamy za niepoważny i frywolny, a więc niepasujący do atmosfery żałoby narodowej. Nadal jesteśmy przekonane o jego doniosłości. Postanowiłyśmy przełożyć wydarzenia na czas, w którym wszystkie zainteresowane osoby będą mogły się im poświęcić w pełni. Dni Cipki odbędą się w maju lub czerwcu - termin podamy niebawem.Łączymy się w bólu ze wszystkimi, którzy stracili swoich bliskich.Boyówki Feministyczne i UFA\nWszelkie działania, warsztaty, filmy i dyskusje przygotowane w ramach Dni Cipki są potrzebne! są pożądane! w kulturze, gdzie kobieca seksualność jest zmarginalizowana, wyparta i zdeprecjonowana. Należy podjąć działania interwencyjne.Dni Cipki są wyczekane! To święto kobiecości, jakie fundujemy sobie wraz z wydłużającymi się wiosennymi dniami, perspektywą silnych pyleń i smagania się światłem. Fundacja Feminoteka wraz z Boyówkami Feministycznymi i UFĄ proponuje uczestniczkom Dni Cipki i osobom zainteresownym tematyką kobiecej seksualności konkurs! Do wygrania bestsellerowe pozycje z księgarniFeminoteki. Zachęcamy Was do podzielenia się wrażeniami z warsztatów i projektów przygotowanych w ramach Dni Cipki. Mogą być to różne krótsze lub dłuższe formy – relacji, felietonu, własnych wrażeń. Piszcie o tym, co Was poruszyło, zdziwiło, a może zawstydziło. Po prostu piszcie!Osoby, których teksty zostaną wyróżnione i zamieszczone na stronie Feminoteki otrzymają w nagrodę jedną z wymienionych poniżej książek:• Steve Sem-Sandberg "Teresa"• Susana Kaysen "Aparat, który dala mi matka"• David Rieff "W morzu śmierci. Wspomnienie syna"• Erica Fisher ”Droga do nieba”• Erica Fisher "Aimee & Jaguar"• Dan Lungu "Jestem komunistyczną babą"• Irena Krzywicka "Pierwsza krew"• "Nie pytaj o Polskę" książka pod redakcją Beaty Rudzińskiej• Alicja Długołęcka Agata Engel-Bernatowicz " Kiedy kobieta kocha kobietę"• Pirre Peju „Dziewczynka w basniowym lesie”Teksty prosimy przysłać na adres: annaf@feminoteka.pl do dnia 20 kwietnia!\n9-11.04 DNI CIPKI - wszystkie wydarzenia w skrócie\nNaszym celem jest odczarowanie słowa 'cipka', wspólne poszukanie innych określeń i sposobów mówienia o kobiecej cielesności, które nie miałyby wydźwięku naukowo-medycznego lub wulgarnego, a także podkreślenie radosnych i pozytywnych aspektów seksualności kobiet.Ponadto chcemy poruszyć problematykę:- kobiecej świadomości własnego ciała, zwłaszcza w odniesieniu do sfery intymnej- postrzegania kobiecego ciała w powszechnym odbiorze społecznym- tabu wokół kobiecych narządów płciowych9.04 (piątek) GRA WSTĘPNA w UFIE19.00 wernisaż* "I love my vagina" - Agnieszka Dellfina* "Cipkogramy" - Beata Sosnowska* rysunki i kolaże - Marta Zdulskaniespodzianka z ostatniej chwili!20.00 prapremiera filmu "Krajobrazy intymne" - Jerzy Surdel20.30 "Sukienka z dziurką"próba czytana, inicująca pracę nad nowym spektaklem grupy Teraz Poliż10.04 (sobota) DZIEŃ CIPKI w Obiekcie Znalezionym* 12.00 warsztaty dla mam i córek* 14.00 rozmowa wokół książki "Wielka Księga Cipek" z Kachą Szaniawską z wydawnictwa Czarna Owca i Kazią Szczuką* 14.00 tworzenie szablonów na koszulki i znaczków* 17.00 rozmowa wokół książki "Kobieca ejakulacja i punkt G" z jej redaktorką Agnieszką Weseli* 18.00 pokaz filmu "Petals. A journey into self discovery" Becka Peacocka* 19.00 dyskusja z udziałem zaproszonych gościń (Alicja Długołęcka, Anna Zdrojewska, Anna Maliszewska i Grażyna Plebanek)a także:* interaktywna instalacja "powiedz, jak na nią mówisz?"* film "Monologi waginy"* pokaz mody inspirowany kobiecą seksualnością "Sromotniki"* cipkowe gadżety, etyczne ubrania Smell the grave z limitowaną kolekcją "mam cipkę!" oraz niespodzianki!* 22.00 afterparty 'greatest hits... remixed' double trouble vs siostry (wjazd 10 pln)11.04 (niedziela) SCHODZIMY GŁĘBIEJ w UFIE* 10.00-15.00 "Warsztaty waginalne, cokolwiek to znaczy" Alicji Długołęckiej(uwaga, nie ma już miejsc - prowadzimy zapisy na następną edycję)przerwa na obiad* 15.45-16.45 "Wagina Wielkiej Matki" - spotkanie z Ewą Bury i Agnieszką Kraską* 17.00-19.00 "Chichot waginy" - warsztaty performensu Agnieszki Małgowskiej i Moniki Rak (Damski Tandem Twórczy) ZAPISY* 17.00-19.00 "Twarz cipy" - warsztaty plastyczne Beaty Sosnowskiej ZAPISY* 19.15 "Cipka ma głos" - rozmowa w kręgu o tym, czego doświadczyłyśmy podczas Dni Cipki i na co mamy jeszcze ochotęa także:* wystawa prac Agnieszki Dellfiny, Beaty Sosnowskiej, Marty Zdulskiej* prezentacja "Obrzezanie kobiet to tortura, nie kultura" Zofii Kwiatkowskiej* stoiska informacyjne i z gadżetami* projekcje filmów (m.in. "Łechtaczka - piękna nieznajoma", "The Perfect Vagina")wstęp wolny - oprócz afterpartyuwaga: na część warsztatów konieczne zapisy!17.04 Vagina Fabulosa w Śnie Pszczoływ programie m.in. inscenizacja "WIELOGŁOSÓW POCHWY"z udziałem grupy Teraz Poliż i Damskiego Tandemu Twórczego...pochwały, waginwokacje, klitoriady, sromanse...PRZYŚLIJ TEKST i dołącz do polilogu wagin!w KONKURSIE nagrodami dla wagin będą książki wydawnictwa Czarna Owca oraz PUBLIKACJA tekstu.na pierwsze oficjalne DNI CIPKI, 9-11.04zapraszają Boyówki Feministyczne i UFAwięcej o wszystkich wydarzeniach: www.dnicipki.plMIEJSCAUFA, Solidarności 82www.u-f-a.plObiekt Znaleziony, pl. Małachowskiego 3 (podziemia Zachęty)www.obiektznaleziony.plmatronat: www.czarnaowca.pl, www.feminoteka.pl, www.aktivist.pl, www.seksualnosc-kobiet.pl, www.kobiety-kobietom.com\n10.04. 'KOBIECA EJAKULACJA I PUNKT G' w Obiekcie Znalezionym\nO godz. 17:00 zapraszamy na rozmowę wokół książki 'Kobieca ejakulacja i punkt G' wydawnictwa Czarna Owca\nGdzie leży mityczny punkt G? Jak doprowadzić siebie (i ją) do orgazmu? O cudownych właściwościach masażu, technikach „wywoływania fontanny” i o tym, dlaczego zawsze warto mieć przy sobie lusterko opowie redaktorka książki Agnieszka Weseli.\nAgnieszka Weseli/Furja - historyczka seksualności, feministka, działaczka i twórczyni queer, współzałożycielka Porozumienia Lesbijek (LBT), członkini m.in. Porozumienia Kobiet 8 Marca. Współorganizowała pierwszy polski festiwal queerotyczny FAQ (2007). Jedna z autorek albumu-poradnika "Kiedy kobieta kocha kobietę" (2008). Współtworzy queerową centrę UFA w Warszawie. Autor:\n11.04 SCHODZIMY GŁĘBIEJ w UFIE - co się będzie działo\n* 10.00-15.00 "Warsztaty waginalne, cokolwiek to znaczy" Alicji Długołęckiej ZAPISYprzerwa na obiad* 15.45-16.45 "Wagina Wielkiej Matki" - spotkanie z Ewą Bury i Agnieszką Kraską* 17.00-19.00 "Chichot waginy" - warsztaty performensu Agnieszki Małgowskiej i Moniki Rak (Damski Tandem Twórczy) ZAPISY* 17.00-19.00 "Twarz cipy" - warsztaty plastyczne Beaty Sosnowskiej ZAPISY* 19.15 "Cipka ma głos" - rozmowa w kręgu o tym, czego doświadczyłyśmy podczas Dni Cipki i na co mamy jeszcze ochotęa także:* wystawa prac Agnieszki Dellfiny, Beaty Sosnowskiej, Marty Zdulskiej (wernisaż 9.04)* prezentacja "Obrzezanie kobiet to tortura, nie kultura" Zofii Kwiatkowskiej* stoiska informacyjne i z gadżetami* projekcje filmów (m.in. "Łechtaczka - piękna nieznajoma", "The Perfect Vagina")wstęp wolnyuwaga: na część warsztatów konieczne zapisy!11.04, niedziela, od 10.00UFA, Solidarności 82http://www.u-f-a.pl/wydarzenia odbywają się w ramach pierwszych oficjalnych Dni Cipki,organizowanych przez Boyówki Feministyczne i UFĘhttp://www.dnicipki.pl/matronat: http://www.czarnaowca.p/l, http://www.feminoteka.pl/, http://www.aktivist.p/l, http://www.seksualnosc-kobiet.pl/, http://www.kobiety-kobietom.com/***10.00-15.00WARSZTATY WAGINALNE, COKOLWIEK TO ZNACZY - zaprasza Alicja DługołęckaNa warsztatach sprobujemy z troską, uwagą, ale i humorem przyjrzeć się ścieżkom własnych myśli na temat sfer i stref intymnych, pogłebić zrozumienie kobiecej seksualności i może dowiedzieć się czegoś nowego na jej temat. Będziemy mieć też okazję do wyjatkowego Spotkania Kobiet, na które w codziennym życiu nie mamy czasu i odwagi.wstęp wolny - składka 7 pln na koszty materiałówkonieczne zapisy!kontakt@u-f-a.plo prowadzącej:Alicja Długołęcka - pedagożka, doktor nauk humanistycznych, uczennica prof. Andrzeja Jaczewskiego i prof. Zbigniewa Lwa-Starowicza, jest adiunktem na Wydziale Rehabilitacji w Warszawie, gdzie prowadzi zajęcia z podstaw psychoterapii i rehabilitacji seksualnej. Od wielu lat zajmuje się edukacją psychoseksualną: prowadzi szkolenia dla specjalistów i młodzieży, warsztaty dla kobiet, wykłada na Podyplomowych Studiach Wychowania Seksualnego i Podstaw Psychoterapii. Jest autorką licznych książek i artykułów z tego zakresu, m.in. podręcznika dla gimnazjalistów i monografii "Edukacja seksualna" i pierwszej w Polsce naukowej książki poświęconej homoseksualnym kobietom "Pokochałaś kobietę", a także współautorką albumu "Kiedy kobieta kocha kobietę". Swoją pracę naukową i popularyzatorską poświęca profilaktyce zaburzeń psychoseksualnych, szeroko rozumianej edukacji seksualnej i propagowaniu „zdrowia seksualnego”.***15.45-16.45WAGINA WIELKIEJ MATKI - na spotkanie zapraszają Ewa Bury i Agnieszka KraskaWagina Wielkiej Matki... czyli jak przedstawiono tę cudowna strukturę w sztuce sakralnej od prapoczątków. Zaprezentujemy różne wizerunki pięknych, obfitych, płodnych, godnych, krągłych, rodzących, mlecznych, pszenicznych, żyznych boginicznych wagin. Czy to rzeźbionych w kamieniu, czy też malowanych, w postaci świątyń, kurhanów lub w postaci naturalnej, np. jaskiń, wysp, gór.o prowadzących:Ewa BuryJej ogarek dla Babilonu to zawód copywriterki. Ewa jednak sto razy poważniej traktuje swoje pasje, a wśród nich: magię, góry, Matkę Ziemię, poezję, Kraskę, pisanie, sztuki walki, Bozię, literaturę japońską, zwierzęta, rower, robienie korali, muzykę, Herculesa Poirot, itp. Ewa pochodzi ze Śląska, ale obecnie żyje w Warszawie. Jednak Śląsk pozostał dla niej ważny i istotny. W tym roku wygrała konkurs Nowej Fantastyki za opowiadanie pt. Z braku dowodów, regularnie do pisze do Repliki.Agnieszka KraskaJest freelancerką dlatego jej ogarek dla Babilonu jest nieco mniejszy od ogarka Ewy Bury. Również poważnie traktuje swoje pasje: Matkę Ziemię, wing tsun, pióra, sztukę, Ewkę, rzeki, Boginię, rytuały, ptaki, koty, bieganie, chodzenie, czytanie, oglądanie, naturę, fotografię. Agnieszka pochodzi z miejsca, którego symbolem jest czarownica i chce tam wrócić. Jest aktywistką feministyczną. Współpracuje z KPH, Feminoteką, Ufą i innymi.***17.00-19.00CHICHOT WAGINY - na warsztaty zapraszają Agnieszka Małgowska i Monika Rak (Damski Tandem Twórczy)* Celem jest stworzenie grupowego performance z użyciem ciała - swoistego uśmiechu, śmiechu, śmieszku, chichotu waginy.* Będzie to warsztat intymny, bo będziemy poznawać waginę w grupie. Intymność dotyczy przede wszystkim otwartości do całego ciała. Wymaga odwagi poszukiwań. Bada intymność dzięki bezpiecznej materii teatru.* Warsztat będzie improwizacyjny - za pomocą ćwiczeń fizycznych, tańca, wyobraźni, lektury baśni o bogince Baubo spróbujemy poznać strukturę waginy.* Warsztaty będą miały charakter fizyczny, niezbędne wygodne ubranie i buty na zmianę.wstęp wolny, konieczne zapisy!rakmoni@gmail.como prowadzących:Damski Tandem Twórczy, czyli Agnieszka Małgowska i Monika RakJako Tandem działamy od roku. Przygotowałyśmy lub przygotowujemy artystyczne propozycje o różnym charakterze:* literacki cykl "Żywe radio", poświęcony literaturze pisanej przez kobiety,* humorystyczny serial teatralny "Para Artystów Nie-Konwencjonalnych", poruszający temat relacji międzypłciowej łamiącej stereotypy,* multimedialny spektakl "Orlando.Pułapka?" na motywach powieści Virginii Wolf, badający terytoria transgresji i granice sztuki.Nasza współpraca opiera się na mixowaniu wielu dziedzin sztuki z tematami dotyczącymi spraw transgresyjnych i kobiecych.Fascynuje nas tworzenie nieskrępowane zasadami. Działanie na przecięciu niesfornej wyobraźni i zlekceważonej codzienności.Dlatego robimy też biżuterię, układającą się w dziwne serie.http://www.damskitandemtworczy.blogspot.com/***17.00-19.00TWARZ CIPY - warsztaty plastyczne Beaty SosnowskiejPodczas warsztatu, jak wiele razy w trakcie Dni Cipki, zmierzysz się z tabu - społecznym, a być może i własnym. Zaczniemy od przyjrzenia się sposobom, w jaki przedstawiano w przeszłości i obecnie przedstawia się kobiece narządy płciowe w sztuce. Później spróbujemy jak najbardziej realistycznie sportretować twarz cipy przy użyciu wybranej techniki rysunkowej lub malarskiej. Jeśli chcesz, możesz zrobić portret swojej najwierniejszej przyjaciółki - na miejscu będzie możliwość wykonania zdjęcia na wzór. Zapewniamy też zdjęcia innych waginomodelek.Jeżeli uważasz, że brak Ci zdolności plastycznych - nie przejmuj się, podczas tych warsztatów to nie będzie istotne!wstęp wolny - składka 7 pln na koszty materiałówkonieczne zapisy!kontakt@u-f-a.plo prowadzącej:Beata SosnowskaArtystka multimedialna, ostatnio mocno zafascynowana tematyką kobiecej erotyki, którą wyraża poprzez komiks i grafikę. Mając na swoim koncie m.in. performens "Ból trzeba przeboleć", realizację multimedialnego projektu "W cieniu szumiących wind" z kontynuacją na stronie www.windyproject.pl, filmy eksperymentalne, obecnie skupia się w przekazywaniu intymności, dla której stara się znaleźć odpowiednią formę. Specjalnie na Dni Cipki przygotowała Cipkogramy, serię portretów - grafik, których główną bohaterką jest cipka, potraktowana jako podmiot poszukiwań artystycznych, jako znak graficzny, jako wyraz ekspresji.http://www.beatasosnowska.pl/***19.15CIPKA MA GŁOS - rozmowa w kręguZapraszamy wszystkie osoby uczestniczące w Dniach Cipki - gościnie, gości, uczestniczki_ów warsztatów, prowadzące, organizatorki_ów) do rozmowy o wszystkim, co zdarzyło się podczas tych trzech dni, oraz o tym, na co jeszcze mamy ochotę. Wszystkie refleksje i pomysły zostaną spisane z myślą o wykorzystaniu w przyszłości. Rozmowa odbędzie się zgodnie z zasadami głębokiej demokracji i komunikacji bez przemocy - wszystkie osoby biorące w niej udział będą mieć równe prawo głosu, o co zadbają moderujące_y z kolektywu UFA. Do zobaczenia! Autor:\nWIELOGŁOSY POCHWY - inscenizacja, publikacja, konkurs!\n"Monologi waginy" Eve Ensler zmieniły świat. Czas na Polskę i na "Wielogłosy pochwy"!Zbieramy materiały do inscenizacji i publikacji poświęconych waginom, cipkom, myszkom, pizdom i dentatom.Niezależnie od tego, czy Twoja pochwa jest realna, czy fantomowa, rzeczywista czy fantastyczna - (o)twórz ją, żeby popłynęła jej mowa.Niech Twoja wagina wyjawi, co lubi, co ją boli, co przeżyła i czego nie może zapomnieć.Forma - dowolna, najchętniej tekstowa, ale również graficzna.W inscenizacji wybranych fragmentów wezmą udział m.in. grupa artystyczna Teraz Poliż i Damski Tandem Twórczy. Planujemy też publikację w formie pdf.Wyjątkowo utalentowane waginy otrzymają nagrodę: jedną z książek z wydawnictwa Czarna Owca.Wyboru dokonają przedstawicielki UFY, Boyówek Feministycznych, artystki biorące udział w inscenizacji oraz przedstawicielka wydawnictwa.Prace nadsyłajcie na kontakt@u-f-a.pl do 31.05.Jeżeli Twoja wagina tak woli, może pozostać anonimowa: wystarczy, że zalogujesz się na wieloglosypochwy@gmail.com (haslo wieloglosypochwy2010) i wyślesz maila z tego konta. Podpisz się pseudonimem, dzięki czemu jeśli otrzymasz nagrodę, będziesz mogła ją odebrać.Czekamy na pochwały, waginwokacje, klitoriady, sromanse. Dołącz do polilogu wagin!szczegóły: http://dnicipki.pl/matronat: http://www.czarnaowca.p/l, http://www.feminoteka.pl/, http://www.aktivist.p/l, http://www.seksualnosc-kobiet.pl/, http://www.kobiety-kobietom.com/ , http://www.wagina.com.pl/\n19.00 wernisaż* "I love my vagina" - Agnieszka Dellfina* "Cipkogramy" - Beata Sosnowska* rysunki i kolaże - Marta Zdulskaniespodzianka z ostatniej chwili!20.00 prapremiera filmu "Krajobrazy intymne" - Jerzy Surdel20.30 "Sukienka z dziurką"próba czytana/w poszukiwaniu spektaklu - grupa Teraz PoliżChcesz zobaczyć performens bez jaj? Grupa Artystyczna Teraz Poliż zaprasza na próbę czytaną, inicjującą pracę nad spektaklem "Sukienka z dziurką", którego tematem jest kobieca seksualność - przez wieki i kontynenty. Ta pierwsza publiczna konfrontacja pomysłu i tekstów to początek drogi, prowadzącej do premiery, na którą zapraszamy w czerwcu 2010.wstęp wolny!9.04, piątek, od 19.00UFA, Solidarności 82http://u-f-a.plwydarzenia odbywają się w ramach pierwszych oficjalnych Dni Cipki,organizowanych przez Boyówki Feministyczne i UFĘhttp://dnicipki.plmatronat: www.czarnaowca.pl, www.feminoteka.pl, www.aktivist.pl, www.seksualnosc-kobiet.pl, www.kobiety-kobietom.com***I LOVE MY VAGINA...to happening i wystawa interaktywna, które nie mogą odbyć się bez Waszego udziału.W przytulnym, intymnym, specjalnie zbudowanym na tę okazję studiu fotograficznym w UFIE odbędzie się happening, podczas którego fotografować będę cipki przybyłych ochotniczek. Zdjęcia będą na bieżąco drukowane i dodawane do instalacji na ścianach pomieszczenia.Fotografie będą utrzymane w estetyce słynnego aktu Gustave’a Courbeta „Pochodzenie świata” - dla podkreślenia artyzmu organu, który jest w końcu źródłem nie tylko bezkresnej rozkoszy i radości, ale również, a nawet przede wszystkim – życia, i zasługuje na szacunek zarówno kobiet, jak i mężczyzn.Moim celem - poza, mam nadzieję, dobrą zabawą i przeżyciem przez nas wszystkich ciekawego doświadczenia - jest zainicjowanie wydarzenia jednoczącego, otwierającego i przełamującego bariery zarówno wewnętrzne, jak i zewnętrzne, będącego afirmacją kobiecości, szczęścia i samoakceptacji.Bedzie to jednak również eksperyment psychologiczno-socjologiczny. Choć żyjemy w XXI wieku, w rosnącej, zdawałoby się, wolności osobistej i seksualnej, kobiety wciąż wstydzą się swoich wagin i wstydzą sie przyjemności. Mimo odwagi słowa brakuje nadal odwagi czynu. Sama jestem ciekawa, ile znajdzie się bezpruderyjnych uczestniczek, które zdecydują się na wzięcie udziału w naszym wydarzeniu.Chciałabym tu zaznaczyć, ze otwartość seksualna i akceptacja siebie i swojego ciała nie mają nic wspólnego z rozwiązłością seksualną. Wręcz przeciwnie, służą pogłębianiu świadomości, która pomaga nam dokonywać właściwych, niewymuszonych i nieprzypadkowych wyborów.Zapraszam kobiety wszystkich typów, kolorów, wierzeń i orientacji.Krotko mówiąc: „Waginy wszystkich kobiet, łączcie się”!Pozdrawiam i do zobaczenia!Dellfina***CIPKOGRAMY - Beata SosnowskaCipkogramy to seria portretów - grafik, których główną bohaterką jest cipka, potraktowana jako podmiot poszukiwań artystycznych, jako znak graficzny, jako wyraz ekspresji.Oprócz walorów artystycznych wystawa uzmysławia widzowi, jak fascynującym obiektem poszukiwan formalnych może być kobieca pochwa.***O artystkach:Agnieszka DellfinaSwoją pierwszą karierę rozpoczęła w wieku siedmiu lat jako gimnastyczka sportowa, przez kolejne dziesięć lat występująca na arenie zarówno krajowej, jak i międzynarodowej. Zaraz po ukończeniu studiów wyjechała do Londynu, aby tam kontynuować swoją karierę jako artysta plastyk, projektantka mody i stylistka. Ma na swoim koncie, oprócz licznych wystaw międzynarodowych, projekty albumów muzycznych, plakatów teatralnych i koncertowych, inscenizacje operowe, oraz liczne sesje fotograficzne. Jej formami ekspresji są głownie fotografia, fotomontaż, instalacja i wideo, ale również obraz i kolaż. Agnieszka studiowała również aktorstwo w Method Acting Centre w Paryżu. Mieszkała i tworzyła w Londynie, Barcelonie, Sztokholmie i Paryżu. Obecnie mieszka w Polsce.Beata SosnowskaArtystka multimedialna, ostatnio mocno zafascynowana tematyką kobiecej erotyki, którą wyraża poprzez komiks i grafikę. Mając na swoim koncie m.in. performens "Ból trzeba przeboleć", realizację multimedialnego projektu "W cieniu szumiących wind" z kontynuacją na stronie www.windyproject.pl, filmy eksperymentalne, obecnie skupia się w przekazywaniu intymności, dla której stara się znaleźć odpowiednią formę.http://beatasosnowska.plJerzy SurdelUr. 1935. Reżyser telewizyjny i filmowy, operator (absolwent PWSTiF w Łodzi), taternik, himalaista, podróżnik. Podczas Dni Cipki po raz pierwszy przedstawia film z muzyką Zbigniewa Preisnera "Krajobrazy intymne" (12 min.), o którym mówi, że powstał „w hołdzie urodzie świata: górom i kobietom, które były muzyką mojego życia…”Marta ZdulskaSamozwańcza ilustratorka. Specjalnie na Dni Cipki przygotowała serię rysunków i kolaży.www.flickr.com/photos/zdulskaGrupa Artystyczna Teraz PoliżZaangażowana społecznie formacja, którą założyły i tworzą wyłącznie kobiety, młode aktorki i reżyserki.Działalność statutowa Teraz Poliż to realizowanie spektakli teatralnych i innych działań artystycznych, takich jak happeningi, performance, realizacje multimedialne służące idei propagowania roli, przeżyć i rozwoju osobistego i zawodowego kobiet we współczesnym świecie, a przede wszystkim w dzisiejszej Polsce. Teraz Poliż chce rozpoznawać zagadnienie współczesnej kobiecości w możliwie wielu aspektach i kontekstach.http://www.myspace.com/terazpoliz\nPod poniższym linkiem znajdziecie audycję Anny Zawadzkiej "Lepiej późno niż wcale" z 28 marca, w której Boyówki opowiadały o DNIACH CIPKI:http://www.tok.fm/TOKFM/0,89509.html\n10.04. OKOLICZNOŚCIOWE PINY\nPodczas drugiego dnia naszej imprezy, w sobotę 10 kwietnia w Obiekcie Znalezionym będzie można kupić PINY wydane specjalnie na tą okoliczność.\n28.03. O DNIACH CIPKI W TOK FM\nJuż dzisiaj, po godzinie 23.00 w Radio TOK FM w audycji Anny Zawadzkiej "Lepiej późno niż wcale" Boyówki Feministyczne opowiedzą o Dniach Cipki.\n„I love my vagina” to happening i wystawa interaktywna, które nie mogą odbyć się bez Waszego udziału.W przytulnym, intymnym, specjalnie zbudowanym na tę okazję studiu fotograficznym w UFIE odbędzie się happening, podczas którego fotografować będę cipki przybyłych ochotniczek. Zdjęcia będą na bieżąco drukowane i dodawane do instalacji na ścianach pomieszczenia.Fotografie będą utrzymane w estetyce słynnego aktu Gustave’a Courbeta „Pochodzenie świata” - dla podkreślenia artyzmu organu, który jest w końcu źródłem nie tylko bezkresnej rozkoszy i radości, ale również, a nawet przede wszystkim – życia, i zasługuje na szacunek zarówno kobiet, jak i mężczyzn.Moim celem - poza, mam nadzieję, dobrą zabawą i przeżyciem przez nas wszystkich ciekawego doświadczenia - jest zainicjowanie wydarzenia jednoczącego, otwierającego i przełamującego bariery zarówno wewnętrzne, jak i zewnętrzne, będącego afirmacją kobiecości, szczęścia i samoakceptacji.Bedzie to jednak również eksperyment psychologiczno-socjologiczny. Choć żyjemy w XXI wieku, w rosnącej, zdawałoby się, wolności osobistej i seksualnej, kobiety wciąż wstydzą się swoich wagin i wstydzą sie przyjemności. Mimo odwagi słowa brakuje nadal odwagi czynu. Sama jestem ciekawa, ile znajdzie się bezpruderyjnych uczestniczek, które zdecydują się na wzięcie udziału w naszym wydarzeniu.Chciałabym tu zaznaczyć, ze otwartość seksualna i akceptacja siebie i swojego ciała nie mają nic wspólnego z rozwiązłością seksualną. Wręcz przeciwnie, służą pogłębianiu świadomości, która pomaga nam dokonywać właściwych, niewymuszonych i nieprzypadkowych wyborów.Zapraszam kobiety wszystkich typów, kolorów, wierzeń i orientacji.Krotko mówiąc: „Waginy wszystkich kobiet, łączcie się”!Pozdrawiam i do zobaczenia!DellfinaSesja fotograficzna: poniedziałek 29.03, 18.00-21.00Sesja i wernisaż: piątek 09.04, 19.00-21.00UFA, Solidarności 82, Warszawawww.u-f-a.plwięcej: www.u-f-a.pl\n10.04. ZAPRASZAMY NA POKAZ FILMU "PETALS..." I DYSKUSJĘ.\n10 Kwietnia w Obiekcie Znalezionym\nGodz. 18:00 – 19:00 Projekcja filmu “Petals: Journey Into Self Discovery” (2008) w reżyserii Becka Peacocka (film dozwolony jest od lat 18 ze względu na to, że są w nim pokazane kobiece narządy płciowe).Jest to dokument, który analizuje i kwestionuje mity powstałe wokół wyglądu i natury kobiecych narządów płciowych i stara się przełamać związane z tym tabu. W sposób z jednej strony subtelny, z drugiej przystępny, wskazuje na relację między mitami wytworzonymi w związku z kobiecą seksualnością przez naszą kulturę a samooceną kobiet i ich satysfakcją z życia seksualnego. W filmie znajdują się liczne wypowiedzi nauczycieli wychowania seksualnego, specjalistów z zakresu zdrowia kobiet, krytyków sztuki, aktywistek ruchów kobiecych, a także przechodniów skonfrontowanych z pytaniami dotyczącymi kobiecej seksualności.Godz. 19:00 – 20:30Dyskusja wokół filmu „Petals…” zorganizowana przez Stowarzyszenie WYtworzyMY – Sztuka dla Równości http://www.wytworzymy.org/\nNaszymi specjalnymi gośćmi będą: Dr Alicja Długołęcka – pedagożka, doktor nauk humanistycznych, od wielu lat zajmująca się edukacją psychoseksualną i prowadząca szkolenia dla specjalistów i młodzieży, a także warsztaty dla kobiet, wykładowczyni na Podyplomowych Studiach Wychowania Seksualnego i Podstaw Psychoterapii, autorka licznych książek i artykułów z tego zakresu.Anna Zdrojewska – kulturoznawczyni, doktorantka w Instytucie Kultury Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego. Razem z Claudią Snochowską-Gonzalez nakręciła "Podziemne państwo kobiet" - film o podziemiu aborcyjnym w Polsce.Anna Maliszewska – reżyserka, realizatorka teledysków, absolwentka dziennikarstwa na Uniwersytecie Warszawskim. Jest m.in. autorką krótkometrażowego „Pokoju szybkich randek”, który wszedł do fabularnej trylogii „Demakijaż”, w której skompilowane zostały krótkometrażowe filmy trzech kobiet-reżyserek.Grażyna Plebanek – pisarka i dziennikarka, autorka powieści „Dziewczyny z Portofino”, „Pudełko ze szpilkami”, „Przystupa”, w swojej ostatniej pracy stara się odnaleźć nowy język pisania o seksualności.\nW dyskusji postaramy się poruszyć kwestie związane ze: · sferami tabu dotyczącymi kobiecych narządów płciowych oraz kobiecej seksualności;· trudnościami w obszarze języka, którym można pisać i mówić o kobiecej seksualności;· postrzeganiu własnej seksualności i narządów płciowych przez same kobiety.\nLiczymy na dyskusję nie tylko w gronie zaproszonych gości, ale również z udziałem widzów filmu. Mamy bowiem nadzieję, że do głosu dojdą także indywidualne doświadczenia i wrażenia związane z poruszoną w filmie i w czasie dyskusji problematyką.\n10.04. WARSZTATY ROBIENIA SZABLONÓW\nChcesz się wyrazić? Hasłem? Obrazem? Zapraszamy na warsztaty robienia szablonów!Przynieś koszulkę, najlepiej bawełnianą, bo wiskozy się farba nie trzyma. Może być też sukienka, marynarka, chustka na głowę, torba lub kuchenna zasłona. Albo transparent!Przyjdź z własnym pomysłem albo wybierz coś z naszych cipkowych szablonów. Nauczymy Cię jak wycinać i odbijać szablony, aby za pomocą wałka i farby stworzyć niepowtarzalny ciuch w niebanalnym przesłaniem.Warsztaty odbędą się w sobotę, 10 kwietnia o godzinie 14.00 w Obiekcie Znalezionym.Prowadząca: Dorota Cieślik\n10.04. WARSZTATY DLA MAM I CÓREK\nDrogie mamy, czy umiecie rozmawiać z dziewczynkami o ich pięknych…? No właśnie, niektórzy mówią cipkach, inni joni (święta przestrzeń), pussy, pipka czy siusiaczka. Wy jakich słów używacie? A może unikacie tego tematu, bo każda nazwa brzmi źle, wulgarnie lub zbyt fachowo? Chłopcy maja siusiaki a dziewczynki po prostu ich nie mają.Pomysł na warsztat zrodził się we mnie po tym jak moja córka powiedziała mi, że jest dziewczynką, a nie chłopcem. Wtedy jeszcze nie rozumiała tego podziału. Za jakiś czas przyszła do mnie ponownie i powiedziała, że nie ma siusiaka, więc dlatego nie jest chłopcem. Uderzyło mnie to. Małe dziewczynki nie mówią, co mają. Małe i duże dziewczynki w ogóle ‘jej’ nie nazywają. Ja też nie wiedziałam, co powiedzieć córce.Jeżeli macie swoje własne nazwy to przyjdźcie się nimi podzielić! Jeżeli chcecie nacieszyć się tą wspólna przestrzenią, jaką dzielicie z córkami, odczarować swoje opory to zapraszam na czary!Będziemy sobie rozmawiać o 'cipce', rysować ją, lepić z gliny, tańczyć i śmiać się. Poznamy kilka technik dramy, które pomogą nam się zintegrować. Stworzymy własny kontrakt dla osób, które czują się skrępowane, ale chciałyby dać się odczarować i pobawić.Prowadzące:Agata Brzozowicz Prowadzeniem zajęć dla dzieci zainteresowałam się w 2008 roku kiedy moja córka miała 2 lata i stała się jednostką wybitnie społeczną i poszukującą. Zaczęłam dostarczać jej twórczych wrażeń. Zorganizowałyśmy z koleżankami nasze pierwsze warsztaty tańców afrykańskich. Od tamtego czasu regularnie angażuję się w pracę z dziećmi. Zdobyłam kwalifikacje nauczycielki Dramy Stosowanej do pracy z młodzieżą. Obecnie pracuję w stowarzyszeniu 'Mierz Wysoko' z dziećmi z rodzin patologicznych na Pradze Północ. Realizuję również projekt poświęcony integracji dzieci uchodźców w polskich szkołach, dla których prowadzę cykliczne zajęcia integracyjne i przeciwdziałające dyskryminacji. Jako matka również kilkukrotnie doświadczyłam dyskryminacji, co skłoniło mnie do przystąpienia do genderowego stowarzyszenia WYtworzyMY, którego celem jest między innymi podkreślanie kwestii kobiecych w świadomości społecznej. Zajęciom dla dziewczynek, które poprowadzę na Dniach Cipki, również przyświecać będzie ta idea.Dorota CieślikJestem właścicielką firmy ART&FUN oraz sklepu internetowego www.dociac.com.Zajmuję się organizacją i prowadzeniem warsztatów artystycznych dla dzieci i dorosłych.Tworzę niepowtarzalne ubrania i biżuterię. Z wykształcenia jestem aktorką, a w najbliższej przyszłości również psycholożką i trenerką umiejętności psychospołecznych. W wolnych chwilach gram na saksofonie.Na warsztaty dla mam i córek (w wieku od 2 do 10 lat), które odbędą się 10.04 o godz. 12.30 w Obiekcie Znalezionym prosimy zgłaszać się wysyłając maila do Agaty na adres agatabrzozowicz@gmail.com.\nA na stronie http://www.smellthegrave.pl/?pl_monografika,44 można kupić cipkowe, organiczne i etyczne koszulki na nasze święto! Zapraszamy!\nPanel dyskusyjny po projekcji filmu Petals. Journey into self doscovery\nW panelu dyskusyjnym po projekcji filmu "Petals. Journey into self discovery" (10.04 Obiekt Znaleziony) udział potwierdziły: Alicja Długołęcka - seksuolożka, Grażyna Plebanek - pisarka, autorka m.in. "Dziewczyn z Portofino", Anna Maliszewska - reżyserka, współtwórczyni kobiecego projektu filmowego "Demakijaż", Anna Zdrojewska - kulturoznawczyni, współtwórczyni dokumentu "Podziemne Państwo Kobiet". Dyskusję organizuje Stowarzyszenie WYtworzyMY.\nBOYÓWKI FEMINISTYCZNE I UFA ZAPRASZAJĄ NA PIERWSZE OFICJALNE DNI CIPKI!\nNaszym celem jest odczarowanie słowa "cipka", wspólne poszukanie innych określeń i sposobów mówienia o kobiecej cielesności, które nie miałyby wydźwięku naukowo-medycznego lub wulgarnego, a także podkreślenie radosnych i pozytywnych aspektów kobiecej seksualności.Ponadto chcemy poruszyć problematykę: kobiecej świadomości własnego ciała, zwłaszcza w odniesieniu do sfery intymnej w odniesieniu do publicznego odbioru i tabu wokół kobiecych narządów płciowychOd 9 do 11 kwietnia w Obiekcie Znalezionym i UFIE spodziewajcie się wielu atrkacji z cipką w tle i nie tylko!9.04 (piątek) gra wstępna w UFIEwernisaż projektów Agnieszki Dellfiny, Beaty Sosnowskiej, Marty Zdulskiej i innych, performens grupy "Teraz Poliż"10.04 (sobota) Dzień Cipki w Obiekcie Znalezionymwarsztaty dla dziewczynek, tworzenie szablonów na koszulki i znaczków, cipkowe gadżety, ubrania, smakołyki i drinki, promocja książek wydawnictwa Czarna Owca "Wielka Księga Cipek" i "Kobieca ejakulcja i Punkt G", interaktywna instalacja "a ty jak na nią mówisz?", pokaz filmu "Petals. Journey Into Self Discovery" (reż. Beck Peacock) wraz z dyskusją zaproszononych gościń (dr Alicja Długołęcka - seksuolożka, Anna Zdrojewska - kultoroznawczyni, współreżyserka dokumentu "Podziemne Państwo Kobiet", Anna Maliszewska - reżyserka, współtwórczyni filmu "Demakijaż"), pokaz mody, konkursy z nagrodami, niespodzianki, afterparty "greatest hits... remixed" double trouble vs siostry11.04 (niedziela) schodzimy głębiej w UFIEwarsztaty waginalne z dr Alicją Długołęcką, warsztaty plastyczne z Beatą Sosnowską, warsztaty performensu z Żeńskim Tandemem Twórczym, "Pogaduszki Pochwy" - czytanie polskich monologów waginy, "Wagina Wielkiej Boginii" - spotkanie z Agnieszką Kraską i Ewą Bury oraz filmy, wystawa, rozmowy w kręgua na deser 17.04 (sobota) impreza Vagina Fabulosa w Śnie Pszczołyprogram będzie jeszcze rósł i rozkwitał!chcesz się włączyć w obchody Dni Cipki? masz jakiś pomysł? PISZ! info@boyowki.pl lub kontakt@u-f-a.plinfo także na stronach:www.boyowki.pl i www.u-f-a.plMATRONAT NAD DNIAMI CIPKI OBJĘŁY:Wydawnictwo Czarna Owca FeminotekaKobiety Kobietom\nDNICIPKOWY podwórkowy piknik w 5-10-15 - fotorelac...\n10.04. ZAPRASZAMY NA POKAZ FILMU "PETALS..." I DYS...\nPanel dyskusyjny po projekcji filmu Petals. Journe...\nBOYÓWKI FEMINISTYCZNE I UFA ZAPRASZAJĄ NA PIERWSZE...


391 posty(ów) • Strona 17 z 20 • 1 ... 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20\nprzez julk1 » 12 Wrz 2017 13:01\nOd tej chwili numikol jest dla mnie wyrocznią; jak powie, żeby cos kupować, to nie kupię. A jak cos jest skazane na porażkę, to od razu lecę to kupić\nprzez platinum » 12 Wrz 2017 13:27\nto się fachowo nazywa "antywskaźnik".\nprzez meszuzel » 12 Wrz 2017 14:24\nAle jesteście. Ja w tym roku też podszedłem do tematu inwestycyjne i kupiłem 2 szt dajcie zarobić\nprzez platinum » 12 Wrz 2017 14:40\n2 szt. to się nie liczy jako inwestycja, ponieważ:\n- sztuka nr 1 to awers,\n- sztuka nr 2 to rewers.\nA zwykle zbieracz baknotów lubi widzieć jednocześnie i przednią i tylnią stronę. Ja też tak zbieram.\nI pewnie specjalnie tak piszesz, by zniechęcić innych inwestorów, a zakupiłeś pewnikiem 202 sztuki .\nprzez meszuzel » 12 Wrz 2017 14:57\nNapisałem dla rozładowania emocji\nKupiłem 2 szt. co w moim przypadku jest odstępstwem od normy, bo zawsze kupowałem jeden.\nprzez el-dziubek » 12 Wrz 2017 15:26\nA ja 20 rozdalem po cenie emisyjnej... wybitny frajer ze mnie\nOstatnio edytowany przez el-dziubek, 12 Wrz 2017 17:17, edytowano w sumie 1 raz\nprzez Koka Kola » 12 Wrz 2017 15:37\nCzy zauważyliście, że banknot ze zdjęcia w tej aukcji z ceną 99zł jest solidnie pofalowany w miejscu znaku wodnego? Pionowe pofalowanie. Współczuję osobie lub osobom, które kupiły pofalowane banknoty...\nprzez el-dziubek » 12 Wrz 2017 17:18\nWyglada na unikat Stad cena\nprzez julk1 » 12 Wrz 2017 17:19\nmeszuzel napisał: Kupiłem 2 szt. co w moim przypadku jest odstępstwem od normy, bo zawsze kupowałem jeden.\nMariusz, czyżbyś się zasugerował tym, co pisał numikol?\nprzez mmz » 12 Wrz 2017 17:28\nma cene nie ze względu na stan, a ze wzgledu na nr 0001434, te 000\nprzez meszuzel » 12 Wrz 2017 20:28\njulk1 napisał: Mariusz, czyżbyś się zasugerował tym, co pisał numikol?\nNie nie. Drugi kupiłem z opcją dania komuś. Na chwilę obecną leży.\nŻaden z numerów nie jest szczególnie interesujący, ale unikatowy, bo jedyny taki\nprzez mmz » 13 Wrz 2017 00:16\nKoka Kola napisał: Czy zauważyliście, że banknot ze zdjęcia w tej aukcji z ceną 99zł jest solidnie pofalowany w miejscu znaku wodnego? Pionowe pofalowanie. Współczuję osobie lub osobom, które kupiły pofalowane banknoty...\nTen znak wodny jest zbyt mocno odciśnięty na banknocie.\nprzez Koka Kola » 13 Wrz 2017 08:34\nmmz napisał: Ten znak wodny jest zbyt mocno odciśnięty na banknocie.\nNiestety mylisz się. We wskazanym przeze mnie miejscu występuje sfalowanie papieru, co jest niezgodne z wzorcem produkcyjnym. Banknot jest po prostu wadliwy. Jeśli tylko ten jeden to pół biedy, jeśli sto sztuk to tak jak pisałem wcześniej, współczuję osobom, które kupiły te banknoty.\nprzez mmz » 13 Wrz 2017 10:04\na czy odcisniecie znaku wodnego (tak ze widać lekkie zalamanie na jego lini rysunku, w jego fragmencie np. ok. 2 mm) jest tez bledem produkcyjnym?\nprzez Koka Kola » 13 Wrz 2017 10:30\nZrób zdjęcie tego miejsca w świetle dziennym w trybie makro i wklej na forum albo prześlij mi w wiadomości prywatnej to będziemy radzić.\nprzez grabarz » 13 Wrz 2017 10:53\nKoka Kola napisał:\nJak kupowałem swoje banknoty, to przez moje ręce przeszło 10 sztuk takich wadliwych banknotów o kolejnych numerach... Oczywiście kazałem wydać sobie banknoty bez wad.\nprzez Koka Kola » 13 Wrz 2017 14:17\ngrabarz napisał: Jak kupowałem swoje banknoty, to przez moje ręce przeszło 10 sztuk takich wadliwych banknotów o kolejnych numerach... Oczywiście kazałem wydać sobie banknoty bez wad.\nNo to jest to skandal. Z uwagi na fakt, że nie są to banknoty obiegowe tylko kolekcjonerskie to produkcja powinna podlegać szczególnej kontroli pod kątem występowania wadliwych egzemplarzy. W dodatku każdy banknot z osobna jest umieszczany w folderze, trudno więc zrozumieć, że nikt tego nie zauważył. Kontrola jakości nawaliła i nie pierwszy raz. Emisja 600. rocznica urodzin Jana Długosza obfitowała w banknoty z dokładnie tym samym defektem, czyli sfalowaniem papieru.\nprzez el-dziubek » 14 Wrz 2017 08:34\nZ ostatniej chwili (14 września 2017, godz. 8:28): banknot wciąż do kupienia we wrocławskim oddziale NBP.\nNUMIKOL, co Ty na to? Cena 60 zł. Chcesz dokupić trochę na swoją inwestycję?\nprzez walus90 » 14 Wrz 2017 16:02\nPewnie już dom buduje z zysku\nprzez PP05 » 14 Wrz 2017 16:16\nPP05 napisał: .... A tutaj - w przeciwieństwie do Chrztu i Długosza, banknot wciąż jest dostępny w oddziałach NBP. Na Kolekcjonera nie patrz (na razie), a został wykupiony w 100%, tylko dlatego, że ci co go kupili, założyli sobie, że poobserwują sobie rynek i w razie ewentualnej wtopy, po prostu nie odbiorą zmówień z NBP. Obstawiam, że lada moment banknot wróci do Kolekcjonera. A tak na marginesie, do Sklepu Internetowego trafia tylko bardzo skromna część nakładu...\nHe, he, tak jak napisałem 2 tygodnie temu, banknot właśnie wrócił do Kolekcjonera. Nie wiem na jak długo, ale wrócił!


Iwan1993 14 Oct 2014 21:20 1356 3\n#1 14 Oct 2014 21:20\nJak w temacie poszukuje literatury na zadany temat:\nZaprojektować układ warstwowy dielektryka w płaskim kondensatorze, złożony z warstw impregnowanego papieru i folii propylenowej o dużej wytrzymałości elektrycznej.\nCzyli coś z literatury:\n1. O samym projektowaniu układu warstwowego dielektryka w płaskim kondensatorze;\n2. Wykorzystaniu impregnowanego papieru oraz folii propylenowej w elektronice\_elektrotechnice.\nZ góry dziękuje za udzieloną pomoc oraz wskazówki.\n#2 15 Oct 2014 11:16\nWydaje mi się, że kondensatorów płaskich się nie projektuje, bo musiałyby mieć ogromne rozmiary, żeby osiągnąć sensowną pojemność. Przykładowo, w Twoim telefonie na pewno znajdują się jakieś kondensatory rzędu 1uF. Takiej samej pojemności kondensator płaski z dielektrykiem z folii polipropylenowej o grubości 0,1mm miałby wymiary około 7x7m [czyt. metrów]. Ale dość marudzenia\nJeśli założyć, że Twój kondensator wygląda tak: okładzina , dielektryk 1, dielektryk 2, okładzina, to możesz potraktować to jako szeregowe połączenie "dwóch małych" kondensatorów płaskich. A zatem, można policzyć osobno pojemności tych dwóch kondensatorów na podstawie ich powierzchni, grubości oraz przenikalności dielektrycznej, a następnie policzyć pojemnosć zastępczną całego kondensatora.\nJeśli będziesz chciał liczyć rozkład pola elektrycznego, to pomocny może być poniższy wzór:\nObliczysz z niego, jaka wartość pola elektrycznego będzie w każdym dielektryku z osobna, dla zadanego napięcia przyłożonego do okładzin kondensatora. Następnie można by wywnioskować, jakie napięcie jest w stanie wytrzymać taki kondensator, uwzględniając wytrzymałość dielektryczną poszczególnych dielektryków. Właściwie to samo powinno Ci wyjść na podstawie obliczenia rozkładu napięcia na tych "dwóch małych" kondensatorach, traktując je jako dzielnik pojemnościowy. Warto dodać, że wytrzymałość dielektryczna maleje wraz ze wzrostem grubości dielektryka i nie jest to zależność liniowa.\n#3 15 Oct 2014 14:09\n#4 08 Oct 2015 08:18\nProjekt finalnie wygląda tak.\nPKon.pdf Download (919.6 KB)\nSimilar topics to dobór literatury; Projektowanie dielektryka warstwowego\nProducent PCB 4-warstwowego\nDziękuje za informacje - jak będzie taka trzeba to będę próbował u Chińczyków, mam jednak nadzieję, że dwustronny prototyp zadziała jednak jak trzeba.... (3)\nNauka animacji w 3D - wybór literatury\nMam tą książkę w sumie o niedawna a pomogła mi już nie tylko w animowaniu ruchu postaci ale też zjawisk przyrodniczych.. "gra totalnie warta świeczki"... (14)\nwitam... jak w temacie zacząłem kierunek Elektronika i Telekomunikacja no i zaczynam od c/c++. Potrzebuje parę porad co do kompilatorów i jakąś litera... (11)\nPoszukuje literatury związanej z czujnikami optycznym (optoelektornicznymi). Potrzebuję literatury do napisania pracy inżynierskiej, z góry dziękuję z... (3)\nPomoc w znalezieniu literatury dotyczącej analizy widmowej.\nWitam, mam do Was pewne pytanie, które nijako znalazło się już w temacie tego wątku. Otóż poszukuję przystępnych pozycji książkowych, magazynowych ... (3)


Krystian Police | Zbieranie wody deszczowej – oszczędności dzięki naturze | Artykuły do wykończenia wnętrz | Materiały budowlane | Szczecin\nZbieranie wody deszczowej – oszczędności dzięki naturze\nKażda osoba zużywa dziennie około 130 litrów świeżej wody. Prawie połowa z nich wykorzystywana jest do prania ubrań, spłukiwania toalet czy podlewania ogrodu. Jeśli chcesz oszczędzać wodę pitną, możesz skorzystać z bezpłatnej wody deszczowej tam, gdzie jakość wody pitnej nie jest konieczna. Jednak koszty systemu do zbierania wody deszczowej wciąż przewyższają osiągnięte oszczędności.\nWykorzystując zebraną wodę deszczową w gospodarstwie domowym, chronisz zasoby wody pitnej i środowisko. Woda zgromadzona w zbiorniku służy do prania ubrań, spłukiwania toalet i podlewania ogrodu. Wodę deszczową można również wykorzystać do nawadniania ogrodu co jest opłacalne i wnosi cenny wkład w ochronę środowiska.\nSystem do zbierania wody deszczowej składa się z systemu rur ściśle oddzielonych od wody pitnej, zbiornika na wodę deszczową oraz pompy. Woda deszczowa trafia przez rury spustowe i filtry do zbiornika wykonanego z tworzywa sztucznego lub z betonu. Zazwyczaj znajduje się pod ziemią w ogrodzie, ale można go również ustawić w piwnicy. Instalacja systemu jest nawet możliwa w późniejszych etapach budowy lub kiedy dom już jest gotowy.\nZbieranie wody deszczowej: korzyść dla środowiska\nWykorzystanie wody deszczowej ma szczególne zalety ekologiczne. Odciąża kanalizację i oczyszczalnie ścieków w przypadku ulewnych opadów. Retencja wody deszczowej pomaga również zmniejszyć ryzyko powodzi. Jeśli pierzesz pranie w wodzie deszczowej, miękka woda bez kamienia zmniejsza zużycie detergentu.\nSłabym punktem może okazać się punkt sprzężenia między zbiornikiem na wodę deszczową a uzupełnianiem wody pitnej. Niewłaściwe wykonanie może doprowadzić do zanieczyszczenia publicznej sieci wodociągowej drobnoustrojami. Dlatego ważne jest, aby system został zainstalowany przez specjalistyczną firmę. Kolejną wadą systemu jest wysoki poziom hałasu powodowanego przez pompę, który nadal może powodować hałas w całym domu, nawet jeśli jest on wyciszony. Wykorzystanie wody deszczowej do prania bielizny było w ostatnich latach wielokrotnie krytykowane, ponieważ obawiano się, że pranie zostanie zanieczyszczone drobnoustrojami. W międzyczasie jednak udowodniono, że woda deszczowa w większości spełnia nawet minimalne wartości rozporządzenia w sprawie wody pitnej, a zatem jest całkowicie higieniczna.\nDuże systemy nie są jeszcze ekonomiczne\nSystem do wykorzystania wody deszczowej kosztuje od ok. 10 000PLN do 20 000PLN, w zależności od wkładu własnego, roczne koszty utrzymania wynoszą do około 500PLN. Na przykład czteroosobowe gospodarstwo domowe musi zainwestować około 20 000PLN, zmniejszając w ten sposób roczne zużycie wody pitnej nawet o 70 000 litrów. Pozwala to zaoszczędzić około 1 000PLN rocznie. System wykorzystania wody deszczowej dla domu jednorodzinnego jest obecnie nieopłacalny, ale ma sens ekologiczny. Decydujące znaczenie ma również rozwój cen wody pitnej w przyszłości, jak i zbieranie wody deszczowej do beczki do nawadniania ogrodu jest ważnym wkładem w ochronę środowiska i jest zawsze zalecane ze względu na niskie koszty zakupu.\nJak piszcze muratorplus.pl ogólnie odprowadzanie deszczówki i wód roztopowych jest bezpłatne, jeżli odpowadzamy je do własnego gruntu (nieutwardzonego) do dołów chłonnych czy zbiorników retencyjnych, w innym przypadku tzn. odprowadzanie do wód lub urządzeń wodnych musimy liczyć sie z opłatami.\nSkorzystaj z dotacje, więcej informacji znajdziesz tutaj: „Moja Woda” 2.2 – weź 5000PLN i oszczędzaj wodę.\nTagi:deszczówkakorzyść dla środowiskaoszczędnośćSystemy do zbierania wody deszczowejzbieranie wodyzużycie wody


Zespół Mazowsze w Zakopanem - Zakopiec - Informacje Zakopane i region Podhale, Spisz OrawaZakopiec – Informacje Zakopane i region Podhale, Spisz Orawa\nStrona główna » Informacje » Zespół Mazowsze w Zakopanem\nPierwszy w historii koncert zespołu Mazowsze w Zakopanem. Zakopiec.info uzyskał akredytację, więc relacja na naszej stronie Festiwal Smaku.\nPrawie 60 lat od premiery Mazowsze zawita po raz pierwszy do Zakopanego – okazją będzie Festiwal Smaku, który odbędzie się w dn. 2-4 lipca na Równi Krupowej.\nPałacowo-Parkowy Zespół Zabytkowy Karolin będący siedzibą zespołu Mazowsze od hotelu Litwor w Zakopanem dzieli dystans niespełna 400km. Od premiery, która miała miejsce niemal 60 lat temu Mazowsze – jak wyliczyli statystycy zespołu – przejechało przeszło 2 mln kilometrów. Byli w ponad 50 krajach. Nareszcie zagrają w Zakopanem.\nTrudno uwierzyć, że pokonanie tak znikomego dystansu zajęło zespołowi niemal 60 lat. Wszystko wskazuje jednak na to, że warto było czekać – na tę okazję zespół przygotowuje bowiem specjalny program, który niewątpliwie uwiedzie zebranych na Równi Krupowej w Zakopanem słuchaczy.\nMazowsze to najbardziej utytułowany polski zespół nawiązujący twórczością do muzyki polskich regionów. Barwny folklor, wspaniałe stroje, choreografia na najwyższym poziomie – oto znaki, dzięki którym Mazowsze rozpoznawane jest bezbłędnie na całym świecie. Cudowne dziecko Miry Zimińskiej-Sygietyńskiej i Tadeusza Sygietyńskiego wciąż zachwyca wspaniałym śpiewem, nadal hipnotyzuje barwnym wirem strojów.\nOrganizatorzy koncertu zadbali o to, aby goście koncertu otrzymali także strawę dla ciała. Koncert Mazowsza (4 lipca, niedziela) stanowić będzie kulminację Festiwalu Smaku – otwartej imprezy o charakterze kiermaszu artystyczno-kulinarnego. Okazją do spotkania jest jubileusz zakopiańskiej Grupy Trip. Więcej informacji i bilety dostępne są na stronie www.trip.pl.\nAkredytacje dziennikarskie wydaje Grupa Trip.\nZgłoszenia pod numerem telefonu 18 20 20 202 lub mailem na adres grupa@trip.pl.\nW ramach Festiwalu funkcjonować będzie biuro prasowe w szałasie na Równi Krupowej.