Grad: 20 mld zł na reprywatyzację. Prace nad ustawą idą zgodnie z planem - RMF 24\nGrad: 20 mld zł na reprywatyzację. Prace nad ustawą idą zgodnie z planem\nSobota, 20 września 2008 (09:15)\nW listopadzie będziemy procedować nad projektem ustawy o zadośćuczynieniu - powiedział Aleksander Grad w „Kontrapunkcie RMF FM i Newsweeka”. Zaznaczył, że na odszkodowania rząd przeznaczy co najmniej 20 mld zł. Minister skarbu stwierdził, że kolejny audyt w telewizji publicznej potwierdził, że sposób kierowania tą spółką, w tym tworzenie rezerw finansowych, jest nieprawidłowy. Dla mnie te informacje są szokujące.\nAgnieszka Burzyńska: Gościem Kontrapunktu jest minister skarbu Aleksander Grad. Czy ma pan jakieś sygnały z Brukseli w sprawie stoczni?\nAleksander Grad: Na razie nie. Eksperci z Komisji Europejskiej i urzędnicy czytają te dokumenty. A one są obszerne. W przypadku Gdyni i Gdańska liczą ponad tysiąc stron, więc jest co czytać i analizować. Czekamy.\nAndrzej Stankiewicz: A ile by pan postawił na to, że ta odpowiedź będzie pozytywna?\nAgnieszka Burzyńska: Oszczędności trochę pan ma - postawi je pan?\nAleksander Grad: Ja nie jestem hazardzistą i w ogóle bym nie obstawiał. To jest naprawdę w rękach ekspertów i urzędników Komisji Europejskiej. Poczekajmy cierpliwie na ocenę.\nAgnieszka Burzyńska: Dlaczego mamy znów dopłacać do stoczni ponad miliard złotych?\nAndrzej Stankiewicz: Rząd zadecydował o przekazaniu takiej dodatkowej pomocy, jeśli zgodzi się na to Komisja Europejska. Dlaczego ciągle mamy dopłacać do stoczni?\nAleksander Grad: Uważam, że powinniśmy dopłacić po raz ostatni. Dzisiaj opłaca się nam po raz ostatni udzielić tej pomocy i uczynić z tych stoczni firmy trwale rentowne, do których już nasi podatnicy nie będą dopłacać.\nAndrzej Stankiewicz: A ile będzie kosztowała ewentualna upadłość?\nAleksander Grad: Z analiz, które posiadamy, upadłość w długim horyzoncie czasowym to są koszty, które grubo przekraczają trzy miliardy złotych. Takie koszty, które trzeba ponieść na początku, w pierwszych miesiącach po upadłości, to kwota blisko miliard złotych strat dla budżetu.\nAgnieszka Burzyńska: Poda się pan do dymisji, jeżeli Bruksela powie „nie”?\nAleksander Grad: Myślę, że opinia publiczna to doskonale wie, że ja i nasz rząd zrobiliśmy wszystko. Nie było w ciągu ostatnich czterech lat takiej sytuacji, w której rząd miał inwestorów, miał z nimi wynegocjowane programy restrukturyzacyjne, miał parafowane umowy prywatyzacyjne i wyraził gotowość udzielenia dodatkowej pomocy.\nAndrzej Stankiewicz: Panie ministrze, sukces ma wielu ojców, porażka jest sierotą. Na pana spadnie odpowiedzialność.\nAleksander Grad: To, co przez dziesięć miesięcy zostało zrobione, jest widoczne i opinia publiczna to oceni.\nAgnieszka Burzyńska: Czyli Aleksander Grad czuje się dobrze i nawet jeśli Bruksela powie „nie”, nie będzie podawał się do dymisji?\nAleksander Grad: Uważam, że wszystko, co było możliwe w tych warunkach, ja i moi koledzy z rządu zrobiliśmy. W ciągu dziesięciu miesięcy nadrobiliśmy wszystkie zaległości z ostatnich czterech lat.\nAgnieszka Burzyńska: Na odpowiedź w sprawie stoczni czekamy, ale czekamy też na nowy konkurs na prezesa Orlenu. Kiedy będzie?\nAndrzej Stankiewicz: Kolejnego prezesa Orlenu, bo prezesi tak się zmieniają, że zastanawiamy się czy my nie powinniśmy zgłosić swoich kandydatur. Konkursów nie ma.\nAleksander Grad: Ja to nie ma konkursów? No szanowni państwo, warto przypomnieć, że było postępowanie konkursowe na prezesa.\nAgnieszka Burzyńska: W maju. I nowy prezes je wtedy przegrał.\nAleksander Grad: Wygrał je prezes Wojciech Heydel\nAndrzej Stankiewicz: Którego już dzisiaj nie ma…\nAleksander Grad: Prezes Heydel postanowił sam zrezygnować z tej funkcji.\nAndrzej Stankiewicz: Powinien być kolejny konkurs.\nAleksander Grad: Rada nadzorcza jednogłośnie przyjęła jego rezygnację i jednogłośnie powołała zastępcę, który brał udział w konkursie na prezesa. Myślę, że dla dobra firmy należało postąpić tak, żeby nie tworzyć w firmie okresu przejściowego. Zresztą bardzo ciekawa była również reakcja giełdy – prawie 5-procentowy wzrost po powołaniu nowego prezesa. To coś znaczy.\nAgnieszka Burzyńska: Koniec z konkursami?\nAndrzej Stankiewicz: „Konkursy w spółkach skarbu państwa powinny być robione od góry do dołu”. Kto to mówił?\nAleksander Grad: Dokładnie. I chcę powiedzieć, że to robię. Jestem pierwszym ministrem skarbu państwa, który wprowadził jawne nabory do rad nadzorczych.\nAndrzej Stankiewicz: Ale pan Jacek Krawiec został prezesem Orlenu bez konkursu.\nAleksander Grad: Nie ma sensu wydawać następnych pieniędzy i czekać na rozstrzygnięcie, kiedy z tego samego konkursu było dwóch kandydatów. Zresztą równorzędnych.\nAgnieszka Burzyńska: A nie boicie się, że Jacek Krawiec nie wygrałby znowu konkursu? Podobno premier bardzo się na pana zdenerwował z tym majowym konkursem. Nawet chciał pana zdymisjonować.\nAleksander Grad: Nikt się na mnie nie denerwował. Była decyzja rady nadzorczej i ja ją uszanowałem. Tak jak teraz szanuję decyzję prezesa Heydela, że postanowił odejść. Nie widzę tutaj żadnych problemów.\nAndrzej Stankiewicz: Panie ministrze, ile kosztuje kierowców, którzy tankują na stacjach Orlenu zmiana prezesa? Te odprawy, zakazy konkurencji, to są grube pieniądze, prawda?\nAleksander Grad: Tak, to są określone kwoty wynikające z kontraktów.\nAgnieszka Burzyńska: Ile otrzymał ostatni prezes?\nAleksander Grad: Nie wiem.\nAgnieszka Burzyńska: Gazety piszą, że półtora miliona.\nAleksander Grad: To jest sprawa, która jest rozstrzygana na poziomie zarząd - rada nadzorcza. Trzeba pytać samych zainteresowanych i radę nadzorczą. Ja w to nie wnikam.\nAndrzej Stankiewicz: A czy były szef Orlenu – Piotr Kownacki, który jest teraz szefem Kancelarii Prezydenta nadal dostaje pieniądze z Orlenu?\nAleksander Grad: Nie wiem jaki miał kontrakt, ale jeśli miał kontrakt o zakazie konkurencji i on w dalszym ciągu obowiązuje, to zapewne przez dwanaście miesięcy - bo takie były kontrakty wcześniej - od czasu zakończenia swojej pracy pobiera ekwiwalent za to, że nie pracuje u konkurencji.\nAgnieszka Burzyńska: A ile?\nAleksander Grad: Nie wiem…\nAndrzej Stankiewicz: Mówi się, że około stu tysięcy. Piotr Kownacki jest urzędnikiem, ministrem, a oprócz tego dostaje około stu tysięcy miesięcznie. Czy to normalne panie ministrze?\nAgnieszka Burzyńska: Czy tak powinno być?\nAleksander Grad: Jeżeli jest prawdą to, co pan mówi, to pan Kownacki mając taki kontrakt dzisiaj, nie pracując w firmie konkurencyjnej, pobiera takie wynagrodzenie.\nAgnieszka Burzyńska: Panie ministrze, czy telewizja publiczna ma bardzo dużo pieniędzy, które ukrywa?\nAndrzej Stankiewicz: Pan nasyła na telewizję kolejne kontrole skarbówki, na razie nic z tego nie wynika. Nic pan nie udowodnił prezesowi Urbańskiemu?\nAleksander Grad: Myślę, że gdyby ten pierwszy audyt był jawny, to państwo sami mielibyście wyrobione zdanie, jak funkcjonuje telewizja i jaki jest sposób kierowania tą instytucją.\nAgnieszka Burzyńska: Mówił pan, że prezes powinien się czerwienić ze wstydu, ale miesiąc temu zlecił pan kolejne audyty. I jakie są wyniki?\nAleksander Grad: No właśnie, dostałem audyt w piątek. I powiem tak: znowu został utajniony, ale jego zawartość w pełni dzisiaj potwierdza, że sposób kierowania tą spółka, a szczególnie jeśli chodzi o kwestie finansowe - o tworzenie rezerw, jest nieprawidłowy. Dla mnie te informacje są szokujące.\nAndrzej Stankiewicz: Czy to znaczy, że będzie doniesienie do prokuratora? Jeżeli pan twierdzi, że są nieprawidłowości finansowe, naturalne jest złożenie doniesienia.\nAleksander Grad: Miałem zbyt mało czasu, aby się zapoznać z tym audytem. W najbliższych dniach będę go ponownie analizował, poprosiłem już również o analizę prawników ministerstwa. Ten drugi audyt potwierdza nieprawidłowości, o których mówiłem przy zawiązywaniu rezerw. To bezpośrednio ma wpływ na wynik finansowy jaki telewizja pokazała...\nAndrzej Stankiewicz: Pan stwierdził, że telewizja ukryła przed panem około 180 mln złotych.\nAgnieszka Burzyńska: Czy ukryła te pieniądze? Może to pan powiedzieć?\nAleksander Grad: Jeżeli są zawiązywane rezerwy, które obniżają wynik finansowy, a są zawiązywane w sposób nieprawidłowy, to gdyby ich nie było to wynik finansowy byłby dużo większy. Ja nie chcę się spierać o te 130, 150 czy 180 milionów...\nAndrzej Stankiewicz: A w jakim celu prezes Urbański to robił?\nAleksander Grad: Nie wiem, proszę zapytać pana prezesa, ja tego nie rozumiem.\nAndrzej Stankiewicz: Panie ministrze, projekt ustawy reprywatyzacyjnej będzie gotowy w czerwcu, a przegłosowany przez parlament w listopadzie.\nAgnieszka Burzyńska: Będzie projekt?\nAleksander Grad: Projekt ustawy o zadośćuczynieniu, bo tak to się nazywa, trafił do uzgodnień międzyresortowych i zgodnie z planem będziemy nad tym projektem procedować w listopadzie.\nAndrzej Stankiewicz: Emocje budzi procent, w jakim państwo będzie zwracało odszkodowania za utracone nieruchomości. Jaka jest propozycja z pana strony?\nAleksander Grad: Wprowadziliśmy moim zdaniem dosyć ciekawą konstrukcję w tej ustawie, bo nie operujemy tam procentami. Z tej ustawy będzie wynikało jaką minimalną kwotę możemy przeznaczyć na zadośćuczynienie.\nAndrzej Stankiewicz: Jaka to będzie kwota?\nAleksander Grad: To będzie kwota około 20 mld złotych – minimalna. Będzie czas na przyjmowanie wniosków od osób, którym to zadośćuczynienie się należy. Zostanie ocenione, czy te wnioski są prawidłowe, w trybie administracyjnym zostanie to wszystko rozpatrzone i na końcu dopiero powstanie jakby pełny zestaw tych roszczeń. I ta kwota zostanie wtedy podzielona na tych wnioskodawców.\nAgnieszka Burzyńska: A jak te roszczenia będę o wiele, wiele, wiele większe?\nAleksander Grad: Ale nas naprawdę nie stać.\nAgnieszka Burzyńska: Ale czy ta kwota 20 mld to jest kwota minimalna i ostateczna? Czy można ją jeszcze jakoś powiększyć?\nAleksander Grad: To jest ogromna kwota. O tym będzie decydować rada ministrów, a nie ja, ani minister skarbu państwa.\nAndrzej Stankiewicz: Panie ministrze, a czy to będzie dotyczyć zwrotu obywatelom polskim, czy na przykład, czego dopominają się środowiska żydowskie, spadkobiercom mieszkającym za granicą?\nAleksander Grad: Prawo spadkowe będzie obowiązywać, ale prawo polskie, a prawo do skorzystania z tego zadośćuczynienia będą mieli ci, którzy byli obywatelami polskimi z chwilą gdy ten majątek był nacjonalizowany i przedłożą odpowiednie wnioski, udokumentują, że byli właścicielami tych nieruchomości. I ta ustawa będzie dotyczyć osób fizycznych, to warto podkreślić, nie osób prawnych.\nTagi:kontrapunkt, Aleksander Grad


rekrutacja | Liceum Ogólnokształcące im. Tadeusza Kościuszki w Krzeszowicach\nRozpoczynamy rekrutację do szkoły\nOd 17 maja można składać wnioski o przyjęcie do szkoły w systemie rekrutacji elektronicznej www.e-omokron.pl\nOferta edukacyjna 2021/2022 - ulotka i plakat\nZapraszamy do zapozniania sie z ofertą rekrutacyjna szkoły w szczególności z ulotka i plakatem szkoły.\nInformujemy, że system rekrutacji elektronicznej startuje od 17 maja 20212 r\nZapraszamy do zapoznania się z terminami rekrutacji\nSzkoła korzysta z systemu rekrutacji elektronicznej www.e-omikron.pl.\nTerminy rekrutacji zostana podane po ogłoszeniu przez Ministra Edukacji Narodowej\nSposób przeliczania na punkty poszczególnych kryteriów uwzględnianych w postępowaniu rekrutacyjnym na rok szkolny 2020/2021dla absolwentów szkoły podstawowej\nZarządzenie Dyrektora Liceum Ogólnokształcącego im. T. Kościuszki w Krzeszowicach w sprawie przeliczania na punkty poszczególnych kryteriów uwzględnianych w postępowaniu rekrutacyjnym\nPrzedstawiamy ofertę edukacyjną na rok szkolny 2020/2010\nZarządzenie nr 4/2019 Dyrektora Liceum Ogólnokształcącego im. T. Kościuszki w Krzeszowicach z dnia 18 lutego 2019 r.w sprawie przeliczania na punkty poszczególnych kryteriów uwzględnianych w postępowaniu rekrutacyjnym do Liceum Ogólnokształcącego im. T. Kościuszki w Krzeszowicach do przeprowadzenia rekrutacji do Liceum na rok szkolny 2019/2020 uczniów klas ósmych szkoły podstawowej.\nSposób przeliczania na punkty poszczególnych kryteriów uwzględnianych w postępowaniu rekrutacyjnym dla absolwentów gimnazjum\nDyrektora Liceum Ogólnokształcącego im. T. Kościuszki w Krzeszowicach z dnia 18 lutego 2019 r. w sprawie przeliczania na punkty poszczególnych kryteriów uwzględnianych w postępowaniu rekrutacyjnym do Liceum Ogólnokształcącego im. T. Kościuszki w Krzeszowicach do przeprowadzenia rekrutacji do Liceum na rok szkolny 2019/2020\nRekrutacja - uzupełnienie wniosku o przyjęcie do szkoły o dokumenty\nRodzice/kandydaci uzupełniają wniosek o przyjęcie do szkoły ponadgimnazjalnej o świadectwo ukończenia gimnazjum oraz zaświadczenie o szczegółowych wynikach egzaminu gimnazjalnego i dokumenty potwierdzające dodatkowe osiągnięcia, które składają w szkole ponadgimnazjalnej pierwszego wyboru\nKandydaci sprawdzają w systemie poprawność wprowadzonych danych i status wniosku, a w sytuacji zauważenia błędu zgłaszają informację o tym do szkoły ponadgimnazjalnej pierwszego wyboru.


?Czym jest dokument HTMLDokument HTML ? plik tekstowy odczytywany przez przeglądarkę internetową, zazwyczaj mający rozszerzenie .HTM lub .HTML. Dokument HTML zawiera co najmniej dwa rodzaje tekstu: treść merytoryczną i znacznik\nDodane: 09-08-2016 04:08\nOprogramowanie do handlu w internecie jest bardzo potrzebne. Agencje takie jak: oferują tworzenie i administrowanie sklepami internetowymi. Dlaczego inwestycja w e-sklep jest dobra?\nOgólnie o remontachO bieliźnie i odzieży aktywnej termiczniePora na taniecSamodzielnie czy z biurem rachunkowym? O podatkachDla romantyków - tylko HiszpaniaO odżywianiu się i superfoodsO salonowych samochodachCo musisz wiedzieć o treningu z suplementacjąCzym zajmują się geodeci?O grzaniu ogółemSome facts about pipes and plumbingPomoc przy zepsutym samochodzieAbout polish wildlifePoznaj świat drewnianych zabawekPromuj się efektywnieZadbaj o auto - umyj go na myjniSprawy o podłożu geodezyjnymO podnośniku koszowym i jego zastosowaniuKilka kwestia odnoście badań tajnego klienta. Krótko o marketinguParę faktów o kofeinie i kawieKobiecość w zgodzie z naturąA może warto zatrudnić pomoc?Poświęcenie i ciężka praca geodetyPremium oil is the solution for your engineBest solution for a smoke - try itDobry dentysta ZabrzeHave You ever been in Cracow?O prawie - ogólnieCo musisz wiedzieć o pielęgnacji i dbaniu o skóryKilka ciekawych faktów o OZE z naciskiem na energetykę słoneczną


Telewizor SAMSUNG QE65Q950TST - opinie, cena - MediaMarkt.pl\nTelewizor SAMSUNG QE65Q950TST –\nnr kat.: 1423743\nTaniej o 12998 zł\nNiewidoczne krawędzie i elegancki design telewizora sprawiają, że dostrzegasz tylko obraz, a nie telewizor. Dzięki temu możesz bez problemu oddać się wciągającym wrażeniom płynącym z ekranu.\nNiesamowicie realistyczny obraz zapewnią Ci 33 miliony pikseli, które sprawią, że obraz stanie się bardziej wyraźny, a Ty będziesz mógł poczuć jeszcze więcej satysfakcji z oglądania.\nDaj się ponieść jeszcze większym emocjom. Procesor Quantum 8K w czasie rzeczywistym optymalizuje obraz i sprawi, że doświadczenia z oglądania będą tak głębokie, jak nigdy dotąd.\nNowa jakość obrazu dzięki funkcji Inteligentnego Skalowania do 8K*, która automatycznie redukuje szumy, tworzy realistyczne tekstury i wyostrza kontury obiektów i tekstu. A to wszystko byś mógł cieszyć się jakością zbliżoną do 8K.\nKinowa jakość dźwięku w Twoim domu dzięki technologii Dźwięku Podążającego za Obiektem+. Nowy system głośników dostarcza więcej szczegółów dzięki przestrzennemu dźwiękowi, który podąża za akcją wyświetlaną na ekranie telewizora.\nOdkryj każdy detal i ciesz się niesamowitym kontrastem dzięki Bezpośredniemu Strefowemu Podświetleniu 32x. Gęsto skoncentrowane strefy podświetlenia LED natychmiast regulują każdą scenę i wydobywają z niej pełnię czerni i bieli.\nPoznaj nieodkrytą dotąd głębię kolorów dzięki Quantum HDR 4000 (a w modelu 65” Quantum HDR 3000). Dodatkowo dynamiczne odwzorowanie tonów w HDR10+ sprawi, że nie ominie Cię żaden szczegół.\nHarmonijny wygląd Twojego telewizora bez zbędnej plątaniny kabli zapewni Połączenie Jednym Prawie Niewidocznym Przewodem, zaś Uchwyt Przylegający sprawi, że telewizor pięknie zadomowi się na ścianie.


Fototapety z motywem touchdown - oryginalne fototapety na ścianę bimago\nFototapety touchdown - inspirujące zdjęcia na ścianie\nZachwycające kolory i oryginalne wzory to cechy kolekcji fototapet touchdown. Różnorodność dekoracji w tej kategorii sprawia, że motyw touchdown został wykorzystany w najróżniejszy sposób. Wśród fototapet ściennych touchdown można znaleźć między innymi nowoczesne fotografie, motywy inspirujące się stylem vintage czy ujęciami najsłynniejszych fotografów. Fototapety touchdown to kolekcja stworzona dla miłośników nowoczesnych dekoracji, które potrafią oczarować swoim pięknem. Wyraziste kolory na fototapetach touchdown oraz wzór oddany w najdrobniejszych detalach został osiągnięty dzięki wysokiej jakości wydruku. Wszystko to sprawia, że fototapety z kolekcji touchdown można ciekawie wykorzystać w aranżacji pomieszczenia. Dzięki dekoracjom z kolekcji touchdown będzie można wprowadzić najpiękniejsze kolory do swojego wnętrza. Jako wielkowymiarowa dekoracja, fototapeta z motywem touchdown z pewnością będzie doskonale wyglądała. Jeśli szukasz oryginalnej, kolorowej fototapety, to kolekcja touchdown jest stworzona dla Ciebie.\nFototapety touchdown - pomysły na aranżację wnętrz z fototapetami\nFototapety touchdown to dekoracja ścienna w większym wymiarze. Niektórym może wydawać się, że aranżacja wnętrza z udziałem tej dekoracji ściennej będzie trudna. My uważamy że wręcz przeciwnie - fototapety z kolekcji touchdown cechują się wzorem, który można na różny sposób wykorzystać we wnętrzach. Oryginalny wzór fototapety można wyeksponować, motyw touchdown może z powodzeniem być tłem np. dla stołu w jadalni. Fototapety z kolekcji touchdown mogą również udekorować pojedyncze meble. Taka dekoracja może urozmaicić przestrzeń nad umywalką lub wokół lustra. Ciekawy efekt można uzyskać dzięki umieszczeniu fototapety touchdown między szafkami kuchennymi. Motyw touchdown może nie będzie tak wyeksponowany, ale za to kuchenne pomieszczenie nabierze nowoczesnego charakteru. W ostatnim czasie modne jest kontrastowe łączenie dekoracji ściennych. Nasza propozycja to fototapeta z kolekcji touchdown w połączeniu z intensywną barwą np. czerwonym kolorem ścian. Jesteśmy pewni że taka aranżacja zachwyci każdego, kto ją zobaczy.\nDopasuj fototapetę touchdown do wymiaru swojej ściany\nFototapety touchdown to nowoczesne dekoracje, które w oryginalny sposób odmienią pomieszczenie. W galerii bimago każda z fototapet touchdown jest dostępna w siedmiu wymiarach, najmniejszy to 150x105 cm a największy to 450x315 cm. Różne wymiary fototapet touchdown pozwalają na różnorodną aranżację wnętrz z ich udziałem. Najmniejszy wymiar fototapety ma rozmiar podobny do większego plakatu i w podobny sposób można ją wykorzystać w pomieszczeniu - nad biurkiem, meblościanką czy komodą. Z kolei nieco większe rozmiary wymagają umieszczenia fototapety na całej długości ściany - jednak fototapeta może zajmować określoną część ściany lub optycznie dzielić pomieszczenie na dwie części. Fototapety touchdown w największym wymiarze to dekoracje z pełnym rozmachem. Taki wymiar pozwoli na ozdobienie większego pomieszczenia. Wzory fototapet w kolekcji touchdown sprawiają, że dekoracja ta w każdym wymiarze będzie doskonale wyglądała. Dzięki temu swój upatrzony produkt z motywem touchdown będziesz mógł zaaranżować w rozmaity sposób w swoim wnętrzu.\nWyjątkowe cechy fototapet touchdown na flizelinie\nFototapety touchdown na flizelinie cechują się doskonałym wyglądem i wytrzymałością. Elastyczny materiał sprawia, że dekoracja ta jest bardzo prosta w nakładaniu. Fototapety z kolekcji touchdown nawet w dużych rozmiarach można samodzielnie zamontować na ścianie. Ponadto, fototapety touchdown dzięki wzorzystemu wydrukowi oraz flizelinie korygują drobne nierówności i niedoskonałości ściany. Jeśli marzysz o odświeżeniu aranżacji swojego wnętrza, to fototapeta touchdown z pewnością będzie na to doskonałym sposobem. Warto również wspomnieć, że każda z fototapet z kolekcji touchdown została stworzona z myślą o ekologii. Tonery użyte przy fototapetach touchdown są ekologiczne i bezzapachowe. Fototapety flizelinowe touchdown to nowoczesne dekoracje, które mają również praktyczne cechy: zapewniają one izolacją cieplną i akustyczną. Jeśli chcesz dodać komfortu w swoim wnętrzu, przemyśl dekorację wnętrza z fototapetą. Polecamy zarówno fototapety ścienne touchdown, jak i inne dekoracje w galerii bimago.\ntouchdown - tematy fototapet\ntouchdown - fototapety na wymiar\nFototapeta "Green Grass Background"\nFototapeta "Football in hot fire flames"\nFototapeta "New Way"\nFototapeta "Throwing Football"\nFototapeta "Boeing 787"\nFototapeta "Stadium Background"\nFototapeta "The player of american football stands on the field"\nFototapeta "American Football Player Standing Strong"\nFototapeta "Green Grass BG"\nFototapeta "Boeing 767-300"\nFototapeta "The Stadium"\nFototapeta "Football Stadium"\nFototapeta "Making The Tackle"\nFototapeta "American Football Laces Close-Up"\nFototapeta "Green Grass Wall"\nFototapeta "Boeing 737-800"\nFototapeta "Boeing 777-200"\nFototapeta "American Football on the field with yard line and green grass"\nFototapeta "Beautiful Field"\nFototapeta "American Football Players"\nFototapeta "Image of hot burning football on black background"\nFototapeta "Close up on an american football ball"\nFototapeta "飛行機 旅客機 旅行 一人旅 航空機 キャビン 機内食 フライト / Airplane cabin on board "\nFototapeta "Aerial view of a plane wing flying over green fields"\nFototapeta "Airplane landing in Sunset (夕焼けの航空機着陸シーン) "\nFototapeta "American football helmet on the bench and team in the background "\nFototapeta "Boeing 787-8"\nFototapeta "Money and Home"


Tydzień Tolerancji w Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych w Chojnie\n14 – 18.11.2016 r.\nW dniach od 14 do 18 listopada 2016 r. w Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych w Chojnie obchodziliśmy „Tydzień Tolerancji”. W ramach inicjatywy przez cały tydzień odbywała się zintensyfikowana promocja działań antydyskryminacyjnych, przeciwdziałających agresji rówieśniczej powodowanej stereotypami i uprzedzeniami. W celu uatrakcyjnienia działań z zakresu polityki antydyskryminacyjnej zostały wykorzystane metody, za pomocą których poprzez wywołane uczucia i emocje wpływano na empatię młodych ludzi w stosunku do osób o niskim statusie ekonomicznym, odmiennym usposobieniu i wyglądzie.\nPodążając za ideą, iż najskuteczniejszą formą poznania inności jest bezpośrednie spotkanie z nią, zostały zorganizowane spotkania z Żywymi Bibliotekami, doświadczającymi stereotypów, uprzedzeń, wykluczenia i dyskryminacji. Osoby te, zostały zaproszone do rozmowy, a uczniowie mogli zweryfikować swoje poglądy. W dniach 14 i 18 listopada 2016 r. odbyły się spotkania uczniów z p. Elżbietą Linartowicz i p. Mariuszem Kurcem.\nKiedy pani Elżbieta miała 27 lat, po jednej z operacji musiała zacząć chodzić o kulach. Nie przeszkodziło jej to pracować zawodowo oraz wychowywać dzieci. W 2011 roku otrzymała tytuł Mecenasa Osób Niepełnosprawnych, przyznawany przez kapitułę złożoną z instytucji i organizacji zajmujących się sprawami związanymi ze zdrowiem. Honorowy tytuł przyznawany jest osobom fizycznym, osobom prawnym oraz instytucjom nie posiadającym osobowości prawnej, które w sposób wyjątkowy przysłużyły się środowisku osób niepełnosprawnych.\nPan Mariusz Kurc, podróżnik, filmowiec, religioznawca. W dzieciństwie doświadczony życiem w trudnym środowisku, mający problemy w szkole, jak i w domu. Po latach okazał się być człowiekiem, który nie tylko oparł się presji złego otoczenia, ale niesie innym przestrogę i motywację.\nW dniu 15 listopada 2016 r. zorganizowano wycieczkę dla uczniów z ZSP w Chojnie do Salezjańskiego Ośrodka Wychowawczego w Trzcińcu w celu poznania historii życia wychowanków oraz uczestniczenia we wspólnych grach i zabawach o charakterze sportowo - integracyjnym. Młodzież z naszej szkoły zaprezentowała umiejętności wokalne, instrumentalne oraz pokaz sztuczek iluzjonisty. Szkolna grupa WOPR przygotowała pokaz udzielania pierwszej pomocy. Następnie wychowankowie z placówki oraz uczeń naszej szkoły podzielili się swoimi życiowymi doświadczeniami.\nUczniowie z Technikum Zawodowego i Zasadniczej Szkoły Zawodowej w ZSP w Chojnie uczestniczyli w warsztatach z trenerami umiejętności społecznych. Warsztaty zostały przeprowadzone w grupach przez p. Ewę Redmer i p. Agnieszką Chamier - Gliszczyńską. Tematyka ćwiczeń warsztatowych dotyczyła dyskryminacji i różnic kulturowych, stereotypów ze względu na pochodzenie, płeć, zawód, orientację lub chorobę. Poruszono temat uprzedzeń oraz kampanii przeciwdziałających dyskryminacji. Uczniowie mieli okazję doskonalić swoje umiejętności społeczne, m.in.: współpracy, komunikacji, otwartości na zmiany.\nNauczyciele zawodu oraz wychowawcy klas Technikum Zawodowego i Zasadniczej Szkoły Zawodowej uczestniczyli w warsztatach z trenerem umiejętności prospołecznych z zakresu poznania konkretnych narzędzi i ćwiczeń do pracy z młodzieżą w przeciwdziałaniu przemocy, powodowanej uprzedzeniami i dyskryminacją.\n16 listopada 2016 r. został przeprowadzony Happening Antydyskryminacyjny w formie przemarszu chodnikami miasta z transparentami promującymi akcję. W Happeningu brali udział wszyscy uczniowie i nauczyciele Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych w Chojnie, ok. 500 osób. Uczniowie przygotowali transparenty i plakaty z hasłami antydyskryminacyjnymi, które następnie były ocenione we współzawodnictwie klas o tytuł „Super klasy”.\nW dniu 17 listopada 2016 r. została zorganizowana inicjatywa wokalna dla uczniów i nauczycieli o tematyce tolerancji i akceptacji.\nPodczas Tygodnia Tolerancji wychowawcy wszystkich klas przeprowadzali zajęcia z zakresu tolerancji, akceptacji oraz przestrzegania praw człowieka, wykorzystując w tym celu m.in. projekcję filmów poruszających problem dyskryminacji.\nInicjatywa obchodów Tygodnia Tolerancji odbyła się w związku z realizacją przez Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych w Chojnie projektu edukacyjnego pt. „Każdy różny - wszyscy równi”, w ramach Rządowego programu wspomagania w latach 2015 - 2018 organów prowadzących szkoły w zapewnieniu bezpiecznych warunków nauki, wychowania i opieki w szkołach Bezpieczna+.\nCelem przedsięwzięcia było uwrażliwienie członków społeczności szkolnej w zakresie rozpoznawania i reagowania na rozmaite formy zachowań dyskryminujących oraz wyposażenie uczniów i nauczycieli w kompetencje, związane z przeciwdziałaniem dyskryminacji przejawiającej się w formie zachowań agresywnych i zaburzonej komunikacji interpersonalnej.


Christopher Walken zawitał do Netfliksa. Irreplaceable You – zwiastun\nNetflix udostępnił zapowiedź swojego nowego komediodramatu. Choć fabuła Irreplaceable You przywodzi na myśl wyciskacz łez, to w filmie nie zabraknie zabawnych momentów.\nAbbie i Sam znają się od dziecka. Ich przyjaźń przerodziła się w wielką miłość, którą para pragnie scementować małżeństwem. Gdy kobieta podejrzewa ciążę, zaręczeni udają się na rutynowe badania. Te prowadzą jednak do nieoczekiwanej diagnozy – Abbie ma nieuleczalnego raka. Odtąd kobieta skupia się na jednej rzeczy.\nChce znaleźć kogoś, kto zaopiekuje się Samem.\nRozpoczyna poszukiwania potencjalnej partnerki dla ukochanego, który nie był w żadnym innym poważnym związku. Jednocześnie uczęszcza na spotkania grupy innych śmiertelnie chorych osób. Tam poznaje Myrona, Kate i Mitcha, którzy pomagają jej czerpać radość z życia. Wspólnie poszukują także odpowiedzi na pytanie: jak pożegnać się z ukochaną osobą?\nIrreplaceable You – kogo zobaczymy na ekranie?\nW głównych rolach wystąpią Gugu Mbatha-Raw (Czarne lustro: San Junipero) i Michiel Huisman (Gra o tron). W filmie wystąpią także: Kate McKinnon (Saturday Night Live), Steve Coogan (Tajemnica Filomeny) i Christopher Walken (Łowca jeleni, Złap mnie, jeśli potrafisz). Reżyserką obrazu jest debiutująca Stephanie Laing, pracująca wcześniej na planie serialu Figurantka. Scenariusz przygotowała Bess Wohl.\nObecność Christophera Walkena jest kolejnym dowodem na to, że wielkie gwiazdy kina chętnie współpracują z Netfliksem. Platforma już wcześniej nakłoniła do współpracy Dustina Hoffmana, Adama Sandlera, Emmę Thompson i Bena Stillera, którzy pojawili się w Opowieściach o rodzinie Meyerowitz. Z kolei w Naszych nocach wystąpili Robert Redford i Jane Fonda. Ta ostatnia gra także w serialu Grace i Frankie. Z młodszego pokolenia warto wymienić Brada Pitta (Machina wojenna), Idrisa Elbę (Beasts of no Nation) czy Willa Smitha (Bright). Do tego na horyzoncie widać The Irishman Martina Scorsese z Robertem De Niro i Alem Pacino.\nIrreplaceable You trafi do katalogu Netfliksa 16 lutego tego roku.\nTagi: Christopher Walkenirreplaceable younetflix filmNetflix Originals


Jacek Kuźniarski - wybory 2019: kandydat na posła w: okręg nr 18 (Siedlce)\nLiczba głosów: 834 / Procent poparcia: 0,18 %\nUrodzony w 1971 roku.\nWieloletni kierownik wydziału komunikacji w starostwie powiatowym w Siedlcach, obecnie pracownik urzędu gminy Siedlce.\nW latach 2010- 2014 radny gminy Siedlce, zaangażowany w sport w klubach WLKS Nowe IGANIE, Nowi Siedlce oraz w działalność swojej miejscowości w Stowarzyszeniu Nasze Iganie.\nW wyborach samorządowych w 2018 r. bez powodzenia ubiegał się o mandat radnego w radzie powiatu siedleckiego z ramienia Komitetu Wyborczego Wyborców Siedlecka Wspólnota Samorządowa.


Przedsiębiorcy bardzo często nabywają usługi nie tylko w kraju, ale również poza jego granicami. W takim przypadku muszą pamiętać, że takie transakcje rozliczane są na innych zasadach, niż transakcje krajowe. W dzisiejszym artykule odpowiemy na wiele pytań związanych z importem usług.\nPrzez import usług należy rozumieć nabywanie usługi, poza granicami Polski, przy łącznym spełnieniu poniższych warunków:\nUsługodawcą, czyli podmiotem świadczącym usługę, jest podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, czyli w Polsce.\nUsługobiorcą, czyli podmiotem nabywającym usługę, jest osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, która prowadzi działalność gospodarczą, posiadająca siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, czyli w Polsce.\nW przypadku świadczenia usługi na rzecz podatnika (art. 28b ustawy o VAT) miejscem świadczenia jest kraj, w którym usługobiorca posiada siedzibę działalności gospodarczej. Jeżeli więc usługa jest nabywana przez polskiego przedsiębiorcę, to wówczas powinna zostać opodatkowana podatkiem VAT w Polsce.\nW przypadku usług obowiązek podatkowy powstaje na zasadach ogólnych, zgodnie z art. 19a ust. 1 i 8 ustawy o VAT:\nz chwilą wykonania usługi,\njeżeli przed wykonaniem usługi otrzymano całość lub część zapłaty, z chwilą otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty,\nw przypadku usług wykonywanych częściowo, dla której to części ustalono zapłatę z upływem tego terminu,\nw przypadku usług, dla których ustalono terminy płatności lub rozliczeń, z upływem każdego okresu, do którego odnoszą się te płatności lub rozliczenia, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi. A w przypadku usług ciągłych przez okres dłuższy niż rok, dla których nie ustalono terminów płatności i rozliczeń, z upływem każdego roku podatkowego, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi.\nStawka podatku VAT powinna być taka sama, jak dla opodatkowania usług w transakcjach krajowych, najczęściej jest to stawka 23%.\nPodatek VAT należny i naliczony przy imporcie usług\nPodstawę opodatkowania w VAT przy imporcie usług stanowi wszystko, co jest zapłatą za wykonaną usługę. Sposób rozliczenia będzie zależał od statusu przedsiębiorcy:\nDla czynnego podatnika VAT z prawem do odliczenia podatku VAT naliczonego taka transakcja będzie neutralna podatkowo. Podatek VAT należny będzie jednocześnie podatkiem VAT naliczonym.\nNiezarejestrowany podatnik VAT ma obowiązek naliczyć podatek VAT należny i zapłacić do urzędu skarbowego. Podatek VAT naliczony, nie podlega odliczeniu, ale będzie kosztem uzyskania przychodów.\nDokumentowanie importu usług w VAT\nRozliczenia importu usług dokonuje się najczęściej na podstawie otrzymanej faktury od kontrahenta. Obecnie nie ma już obowiązku wystawiania faktury wewnętrznej, która dokumentuje nabycie usługi. W sytuacji, gdy przedsiębiorca nie otrzyma faktury, to i tak powinien rozliczyć taką transakcję w ewidencjach VAT, w dacie powstania obowiązku podatkowego. Można to zrobić na podstawie dowodu wewnętrznego, który u czynnego podatnika VAT, powinien zostać oznaczony jako “WEW”. Pamiętajmy, że ta zasada powinna być stosowana tylko w sytuacjach, gdy nie posiadamy faktury o usługodawcy.\nImport usług jest wykazywany w JPK_V7 po stronie podatku należnego:\nPo stronie podatku VAT naliczonego:\nW przypadku przedsiębiorcy, który nie jest czynnym podatnikiem VAT import usług jest wykazywany w deklaracjach:\nVAT – 8 – jeżeli dokonują również transakcji WNT:\nVAT – 9M – jeżeli dokonują tylko importu usług:\nKoszty uzyskania przychodów a import usług\nImport usług stanowi dla przedsiębiorcy koszt podatkowy. Za dzień poniesienia kosztu uważa się dzień wystawienia faktury (rachunku) lub innego dowodu stanowiącego podstawę do zaksięgowania (ujęcia) kosztu. W podatku dochodowym jeżeli przedsiębiorca nie posiada faktury potwierdzającej import usług, nie może ująć wydatku w kosztach. Najczęściej faktura jest wystawiona w walucie obcej, powstaje więc obowiązek dokonania przeliczenia na walutę polską. Do przeliczenia przyjmuje się średni kurs NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień wystawienia faktury. Koszt ujmuje się w PKPiR w kol. 13 “Pozostałe wydatki”.


Centrum Handlowe Czyżyny - W grudniu w Centrum Handlowym Czyżyny świętujemy na okrągło!\nW grudniu w Centrum Handlowym Czyżyny świętujemy na okrągło!\nGrudzień to najbardziej magiczny miesiąc w roku, dlatego w naszym centrum handlowym postanowiliśmy uczcić go podwójnie!\n8 grudnia: Mikołajkowe warsztaty kreatywne\nJuż w sobotę, 8 grudnia zapraszamy do udziału w świątecznej edycji warsztatów kreatywnych, których tematem przewodnim będzie tworzenie ozdób choinkowych. Gościem specjalnym wydarzenia będzie sam Święty Mikołaj.\nW godzinach od 10:00 do 15:00 w mikołajkowej strefie zlokalizowanej przy Leroy Merlin wszyscy zainteresowani będą mogli przygotować ekologiczne, świąteczne ozdoby oraz nietuzinkowe opakowania na prezenty.\nW czasie wizyty w 'Pracowni Św. Mikołaja' będzie też okazja do udziału w licznych konkursach oraz zabawach z nagrodami. Mikołaj zaprasza także do wspólnych zdjęć! Będą one możliwe w mikołajkowej scenerii, pełnej bajkowych i magicznych elementów.\nUdział w wydarzeniu jest bezpłatny. Partnerem eventu jest Leroy Merlin.\n14-16 grudnia: Świąteczny wianek za zakupy!\nW dniach 14-16 grudnia robiąc zakupy w naszym centrum handlowym Czyżyny, będzie można skorzystać z wyjątkowej promocji. Za okazaniem paragonu na kwotę min. 200 zł do odebrania będzie oryginalny, świąteczny wianek.\nW czasie trwania akcji, codziennie do rąk naszych Klientów trafi aż 350 świątecznych wianków!


Antologja literatury francuskiej/Julja de Lespinasse - Wikiźródła, wolna biblioteka\nAntologja literatury francuskiej/Julja de Lespinasse\nTytuł Julja de Lespinasse\nJulja de Lespinasse - Julja de Lespinasse\nJULJA DE LESPINASSE,\nmimo że znajduje się niejako na marginesie literatury francuskiej, stanowi zjawisko zajmujące i bardzo znamienne dla epoki, w której umysłowości salon i kobieta tak wybitną odgrywały rolę. Julja urodziła się w r. 1732, a nad urodzeniem jej ciążyła tragiczna tajemnica. Przez dumę i szlachetność nie domagając się należnego miejsca w rodzinie, pozbawiona środków, była, jako młoda panna, damą do towarzystwa swej domniemanej ciotki, słynnej margrabiny du Deffand, ex-kochanki regenta, przyjaciółki i korespondentki Woltera, dzierżącej berło dowcipu w Paryżu. Niezwykle inteligentna i pełna uroku Julja obudziła zazdrość w starej, ociemniałej margrabinie, która spostrzegła, iż bywalcy jej salonu utworzyli, w czasie jej drzemki, małe kółko, gdzie królowała Julja. Przyszło do zerwania; Julja zamieszkała osobno, gromadząc w swoim skromnym saloniku — po części dzięki dozgonnej i tkliwej przyjaźni znakomitego uczonego i pisarza d’Alemberta, po części dzięki osobistym przymiotom — elitę umysłową i towarzyską Paryża. Był to jeden z tych salonów, w których tworzyło się sławy, nazwiska, zwłaszcza zaś obsadzało fotele Akademji. Była to placówka postępu, reform społecznych, wolnej myśli, przez osobę d’Alemberta ściśle związana z grupą Encyklopedystów.\nNiewinna, mimo iż bardzo ścisła (aż do wspólnego mieszkania) przyjaźń z d’Alembertem zaprzątała jedynie umysł a nie serce Julji: była towarzyszką i współpracowniczką jego myśli. Mając z górą lat 30, Julja, nieładna, zeszpecona ospą, ale dziwnego uroku, pokochała Hiszpana wysokiego rodu, człowieka pełnego talentów, margrabiego de Mora, który pragnął ją zaślubić: piersiowa choroba ukochanego przerwała tę idyllę każąc mu szukać zdrowia na południu. W czasie tej długiej, parę lat trwającej rozłąki, Julję pochłonęło nowe uczucie — zrazu przyjaźni, później namiętnej miłości — do hr. Guibert, jednego z ówczesnych bohaterów Paryża, świetnego wojskowego, autora dzieł strategicznych, a także tragedji, w której dopatrywano się dlań świetnej przyszłości literackiej. Miłość ta, nawpół tylko odpłacana, nieszczęśliwa, zatruta małżeństwem Guiberta, mącona myślą o margr. de Mora, który wśród tego umiera, wyraziła się w szeregu listów, które, ogłoszone w 30 lat po śmierci Julji (umarła, również na suchoty, w r. 1776) zyskały jej miejsce niemal między klasykami literatury francuskiej. W bolesnych, gorączkowych tych listach odbija się — prócz bardzo niepospolitej i bogatej natury samej Julji — zarazem i przełom, jaki przechodzi duch XVIII w., który, przesycony tyranją dowcipu i intelektu, rzuca się, w znacznej mierze pod wpływem Rousseau’a, w fale najbardziej egzaltowanej uczuciowości. W poufnych listach tej, która, dla współczesnych, była — jak ją nazywano — „Muzą Encyklopedji“, czujemy już jakby powiew Romantyzmu, który niebawem tchnieniem swem wypełni dusze i umysły.\nZ Listów panny de Lespinasse do hr. de Guibert


Koszulka męska Orzeł 3D Koszulki bluzy z własnym nadrukiem hiw.pl\nKoszulka męska Orzeł 3D\nO Koszulka męska Orzeł 3D\nOdzież Koszulka męska Orzeł 3D. Na pewno zrobi ogromne wrażenie na użytkowniku. Idealnie nadaje się na prezent świąteczny dla każdego. Można podarować ją na dzień ojca, dzień chłopaka czy walentynki. Również sprawdza się jako prezent świąteczny.\nSklep Hiw.pl » Koszulka męska » Koszulka męska Orzeł 3D


Fachowa reperacja zegarków jest dzisiaj coraz nagminniej poszukiwanym świadczeniem | Zamilsteel\nObecnie świadczenia, dzięki którym realna jest renowacja konkretnego urządzenia nie są tak powszechne. Ludzie częściej wolą nabyć kolejne akcesoria, niż tracić czas na oddawanie ich na reklamację czy też do profesjonalisty, jaki zajmie się naprawą. Jak się okazuje nie za każdym razem jest to opłacalne, bowiem za fabrycznie nowy towar rokrocznie płaci się jednakże więcej, a usługi naprawcze są korzystne cenowo.\nPrócz tego, mając sentyment na przykład do zegarka, dużo lepiej jest przekazać go do renowacji i po niedługim czasie móc znowu cieszyć się jego skutecznym działaniem. Dobrze jest więc czasami namyślić się, czy takie wyjście nie będzie lepsze i poszukać danego profesjonalisty w naszej okolicy.Zegarki towarzyszą ludziom od lat i gdy tylko zmajstrowane zostały w edycji ruchomej stały się ukochanym dodatkiem tak samo kobiet, jak i panów. Coraz częściej prócz swojej typowej funkcji pełnią rolę ozdoby i w marketach z prostotą odnajdziemy modele z pięknymi bransoletami lub kunsztownymi kamieniami. Nie sposób jednak ukryć, iż ich własna reperacja, a nieraz nawet wymiana baterii jest niemożliwa i wtedy konieczne jest zwrócenie się do fachowca. W tym przypadku będzie to rzecz jasna zegarmistrz , któremu warto powierzyć defektowy sprzęt, bo na pewno go naprawi.\nDla osób, które w jakiś sposób przywiązane są do posiadanego zegarka, lub nie chcą po prostu tracić znów tak dużej kwoty, świadczenia zegarmistrza są rzeczywiście pomocne.\nNasz artykuł jest dla Ciebie ciekawy? Masz chęć na następne wątki? Zatem nie ociągaj się i klikaj wina gruzińskie sklep w ten link.\nW szczególności koszt takiej naprawy jest niewielki, co niewątpliwie przekonuje każdego. Poza tym, zegarmistrz to zawodowiec, którego odnajdziemy w każdym mieście. Co pociągające, coraz nagminniej zdołamy wyszukiwać takiej usługi w salonie jubilerskim, bo często nawiązywana jest współpraca w tych branżach.W dzisiejszych czasach pomimo trendu połączonego z dużym konsumpcjonizmem nadal na dobrym pułapie utrzymują się najróżniejsze świadczenia naprawcze. Ludzie chętnie oddają narzędzia do naprawy, bowiem mogą wskutek tego zaoszczędzić.


Działania "Smog" | iPułtusk - Pułtusk\niPułtusk » Wiadomości » Działania "Smog"\n21 lutego 2020, 14:00, KGP w Warszawie, red. Miłosz Magrzyk\nDziałania ukierunkowane były na przeprowadzenie jak największej liczby badań emisji spalin pojazdów, wobec których istnieje uzasadnione przypuszczenie, że naruszają wymagania ochrony środowiska.\nAkcja miała również charakter informacyjno-edukacyjny. Policjanci przypominali kierującym, że dający się we znaki smog to również "zasługa" niesprawnych technicznie pojazdów emitujących spaliny o nadmiernej toksyczności.\nPamiętajmy, że poruszając się sprawnymi technicznie pojazdami, dbamy o dobrą jakość powietrza.


Erotyczne stroje pielęgniarki - seksowne przebrania i kostiumy w najlepszych cenach! ✔ - sklep internetowy MagicznaBielizna\nPrzebieranki w sypialni to ciekawe i oryginalne urozmaicenie wspólnego życia erotycznego. Są one uwielbiane zarówno przez mężczyzn, jak i przez kobiety, które mogą wejść w rolę kogoś zupełnie innego i poczuć się wyjątkowo seksownie w kusych strojach. Błędem jest stwierdzenie, że przebieranki to ostateczna opcja dla par, których życie erotyczne wieje nudą. Po seksowne stroje warto sięgać na każdym etapie związku, także wówczas, gdy libido obydwu partnerów jest na najwyższym poziomie. Popularne są różnego rodzaju stroje, w pierwszej piątce znajduje się zawsze przebranie pielęgniarki.\nDlaczego mężczyźni lubią strój pielęgniarki?\nStrój seksownej pielęgniarki jest jednym z ulubionych rodzajów przebrań erotycznych mężczyzn. Dlaczego tak się dzieje i czemu uwielbiają oni fantazjować właśnie o tym zawodzie medycznym? Istnieje wiele powodów. Przede wszystkim uniwersalność tego kostiumu - kobieta może odgrywać zarówno rolę dominującą, jak i uległą (w zależności, czy mężczyzna woli być pacjentem, czy doktorem). W pierwszym przypadku kobieta może wydawać polecenia. Wielu mężczyzn lubi czasem znaleźć się pod tak troskliwą opieką. Natomiast w drugim przypadku pełnią kontrolę nad pielęgniarką, dzięki czemu przy użyciu jednego stroju można odegrać wiele ról.\nPrawie każdy bywał w szpitalu. Opinie są różne, jednak na ogół zawód pielęgniarki kojarzy się z poważaniem, szacunkiem, opieką i zaufaniem. Udawanie niedostępnej w stroju seksownej pielęgniarki pobudzi mężczyznę do działania i własnych propozycji gry wstępnej. Jak wiadomo - zakazany owoc smakuje najlepiej.\nDla kogo strój pielęgniarki?\nSeksowny strój pielęgniarki to idealna opcja dla par, które chcą urozmaicić swoje życie erotyczne i lubią odgrywać role czy wcielać się w różne postacie. Takie przebranie może uzupełniać grę wstępną, być elementem odgrywanych scen lub po prostu służyć celem wzbudzenia pożądania. Tego typu nowe bodźce w sypialni wpływają na wyobraźnię partnera, a więc gwarantują niezapomniane chwile we dwoje. Takie nietypowe przebranie kobieta może założyć jako niespodziankę, tym samym wprowadzając do związku element zaskoczenia. Przebieranki w sypialni to raczej opcja dla par otwartych, odważnych, niewykazujących przy sobie skrępowania w sprawach erotycznych.\nSeksowny strój pielęgniarki to także świetny pomysł na prezent dla swojej kobiety. Wiadomo, że jednym z klasycznych i uniwersalnych upominków, które można dać partnerce, jest seksowna bielizna. Dlaczego więc nie pójść o krok do przodu i nie wybrać czegoś nie tylko seksownego, ale i pikantnego? Z pewnością taki prezent spodoba się kobiecie, a dodatkowo urozmaici wspólne życie erotyczne. W każdym dobrym sklepie, w którego asortymencie znajduje się bielizna, strój pielęgniarki będzie jednym z najbardziej lubianych produktów. Cena seksownych strojów jest niekiedy wyższa, jednak z pewnością warta przyszłych przeżyć.\nZmysłowy kostium pielęgniarki\nZnajdujący się w asortymencie naszego sklepu seksowny strój pielęgniarki to niesamowite rozwiązanie, które wznieci pożądanie w każdym partnerze. Wyjątkowo zmysłowe przebranie pielęgniarki z pewnością będzie wymownym krokiem w stronę namiętnej, przepełnionej szeregiem niepowtarzalnych doznań nocy. W naszym sklepie posiadamy sporo wyjątkowo kobiecych kostiumów pielęgniarki, wśród których nie sposób nie znaleźć idealnego produktu, będącego perfekcyjnym rozwiązaniem na grę wstępną.\nSeksowny strój pielęgniarki - dla nieoczekiwanych zwrotów akcji\nDostępny u nas kostium pielęgniarki to fantastyczny sposób na odświeżenie Waszej relacji i dodanie do niej pikanterii. Dzięki niemu Twoja druga połówka nie będzie mogła oderwać od Ciebie wzroku, a Ty poczujesz się niezwykle kobieco oraz ponętnie. Co więcej, przebrania pielęgniarki zostały wykonane z najwyższej klasy materiałów, aby zapewnić nie tylko niezapomnianą noc pełną namiętnych wrażeń, ale również maksymalny komfort noszenia.\nLea - white pielęgniarka 1731 body\nSister - white pielęgniarka 1810\nSharon - white 1550 pielęgniarka


Leszek Balcerowicz: To, co dobre, stało się w 1990, kolejny rok był trudniejszy - Wywiady - rp.pl\nAktualizacja: 02.01.2020, 14:00\nLeszek Balcerowicz: To, co dobre, stało się w 1990, kolejny rok był trudniejszy\nGdybym mógł cofnąć czas i coś zmienić, przyspieszyłbym reformę podatkową. Być może byłaby głębsza, na przykład można było wprowadzić podatek płaski – mówi Leszek Balcerowicz w 30. rocznicę powrotu wolnego rynku w Polsce.\nJak pan spędził Sylwestra w 1989 r.? W biurze, zagryzając paznokcie w oczekiwaniu na północ i start swojego programu?\nPoszliśmy z żoną na jakąś imprezę rozrywkową, gdzie okazało się, że jest telewizja i przepytywali mnie, co będzie jutro (śmiech).\nDlaczego upierał się pan, by reformy wystartowały akurat 1 stycznia 1990 r.?\nŻeby się nie rozpłynęły. Jeśli się nie da twardego „deadline'u", to nie ma dostatecznej mobilizacji. Byłyby tysiące powodów, żeby coś jeszcze raz przedyskutować i przesunąć. To jak z wystrzeleniem rakiety: jest termin i następuje odliczanie. To bardzo mobilizuje.\nW młodości biegał pan na średnich dystansach, ale jesień 1989 r. to był sprint: 12 września expose premiera Mazowieckiego, 5 października założenia do reform, 20 listopada gotowy plan, 6-7 grudnia zatwierdzenie projektów ustaw przez rząd, 17 grudnia pierwsze czytanie w Sejmie, a zaraz po Świętach uchwalenie ich przez Sejm i Senat.\nTakie tempo umożliwiły wcześniejsze prace, które prowadziłem wraz z (utworzonym jeszcze w końcu lat 70.) zespołem – na zasadzie hobby, bo wtedy nikt nie przypuszczał, że będziemy mogli zmienić system. Wnioski były jednoznaczne: jeśli to tylko możliwe, należy przejść do wolnorynkowego kapitalizmu, a nie szukać trzeciej drogi, która jeszcze w latach 70. wyglądała na jedyną dostępną.\nW końcu lat 70. proponowaliśmy coś znacznie bardziej radykalnego: samorząd pracowniczy bez nomenklatury partyjnej. Ale w latach 80. poszliśmy dalej i zastanawialiśmy się, jaki system zapewniałby Polsce najszybsze doganianie Zachodu. To było hobby. Nie przypuszczaliśmy, że w 1989 r. dojdzie do załamania socjalizmu. Wcześniejsze prace dały dwa ważne wnioski: to musi być wolnorynkowy kapitalizm, którego nieodłączną częścią będą rządy prawa. A jeśli przejście do nowego systemu ma się udać, powinno być szybkie i zakrojone na szeroka skalę. Wiedzieliśmy, że przejście powolne lub cząstkowe zatrzyma się i zostanie odwrócone. Trudność polegała m.in. na tym, że do końca grudnia 1989 r. musiałem robić trzy rzeczy naraz: prowadzić prace nad strategicznym projektem reform, podejmować decyzje wynikające z dotychczasowego systemu...\nZatwierdzać ceny urzędowe?\nByło ich sporo, np. kolegium ministerstwa finansów zajmowało się zatwierdzaniem cen trumien. Trzecia rzecz to rozmowy z wierzycielami Polski, którzy byli bardzo zainteresowani, w jakim kierunku zmierza kraj.\nByliśmy wtedy bankrutem...\nDlatego nasz plan obejmował radykalną redukcję polskiego długu zagranicznego. Zabiegaliśmy o nią od samego początku. Udało się to w 1991 r.\nCo było największym problemem w 1989 r.? Odziedziczona po poprzednikach inflacja?\nBrała się z tego, że w końcówce PRL coraz bardziej brakowało pieniędzy w budżecie i w rosnącym stopniu wydatki były pokrywane z tego, co potocznie się zwie drukowaniem pieniędzy. To negatywnie odróżniało Polskę np. od Czechosłowacji, gdzie inflacja była na poziomie 10 proc. rocznie., czy Węgier (30 proc. rocznie). A u nas w drugiej połowie 1989. było 20-30 proc. miesięcznie! Takie finansowanie budżetu u schyłku socjalizmu było pochodną wielkiej presji na wzrost płac, która z kolei była ubocznym efektem dążenia do zmiany systemu.\nLudzie się zbuntowali, bo socjalizm nie spełnił swojej obietnicy dobrobytu.\nNigdzie nie spełnił.\nWróćmy do pana planu. Dlaczego końcówka prac w grudniu 1989 r. była nerwowa? Bo MFW naciskał, by program był jeszcze bardziej radykalny?\nNie, strategia była – używając języka Morawieckiego – polska. MFW nie miał żadnej przewagi informacyjnej czy know-how, jeśli chodzi o strategię odchodzenia od socjalizmu. Owszem, miał doświadczenie w tłumieniu galopującej inflacji, ale w gospodarkach rynkowych. U nas pojawiło się dodatkowe pytanie: jak będą się zachowywać przedsiębiorstwa w ogromnej większości państwowe, kiedy się wprowadzi niezbędny ostry program stabilizacji. Ja zdawałem sobie sprawę, że mogą się zachowywać inaczej niż prywatne.\nBo był Pan w latach 1980-1981 współpracownikiem sieci wielkich zakładów pracy Solidarności?\nAle też od lat interesowałem się problemami własności. Gdy przedsiębiorstwo nie ma właściciela, który jest zainteresowany tym, żeby płace nadmiernie nie rosły, a w jego miejscu jest dyrektor, to będzie on ustępował pod presją związków. I w zawiązku z tym trudniej będzie zahamować spiralę płac i cen. Stąd z całą świadomością sięgnąłem po popiwek (podatek od ponadnormatywnych wynagrodzeń w przedsiębiorstwach państwowych – red.), który już zresztą istniał, ale trzeba było jego parametry zaostrzyć. Była nawet propozycja, by zamrozić płace, ale pytałem: jak to wyegzekwować?\nNacisk na wzrost płac był wielki, bo w styczniu 1990 r., po prowadzeniu pana programu, ceny wystrzeliły.\nByła to głównie tzw. inflacja korekcyjna wynikająca z uwolnienia cen. Potem inflacja słabła. Była ogromna niepewność, bo byliśmy pierwszym krajem, który jednocześnie stabilizował gospodarkę i zmieniał system gospodarczy. Np. nie wiedzieliśmy jak długo i czy się utrzyma wprowadzona 1 stycznia wymienialność złotego, która była elementem ustrojowym, bo zwiększała zakres wolności ludzi i firm\nPozwoliła na otwarcie autarkicznej gospodarki na wolny handel ze światem.\nLiberalizacja otwarła drogę do importu tym, co potrafili zarabiać w złotych. Pojawiła się konkurencja, lepsze zaopatrzenie. Nikt nie był w stanie precyzyjnie przewidzieć, czy wymienialność się utrzyma.\n...ani precyzyjnie policzyć kursu dolara do złotego. Stanęło na 9,5 tys. starych złotych.\nPropozycje były od 6 tys. do 12 tys. zł za dolara.\nJakiej inflacji spodziewaliście się na starcie planu? W styczniu wystrzeliła powyżej 70 proc. w stosunku miesięcznym.\nNie dało się precyzyjnie przewidzieć, jak szybko będzie maleć inflacja. Stąd do historii przeszedł moment ze stycznia 1990, kiedy zaczęły wreszcie spadać ceny jaj. Z kolei pierwsze wiadomości o spadku produkcji i PKB były wręcz hiobowe, dopiero później uświadomiłem sobie, że GUS był w stanie mierzyć to, co było państwowe i się kurczyło, a nie mierzył jeszcze tego, co było prywatne i właśnie rosło. To odbijało się szerokim echem. Po kilku dniach stycznia otrzymałem list z OPZZ, że program zbankrutował i trzeba go odwołać.\nAle rzeczywiście było ciężko. Wycofaliście dotacje i z początkiem stycznia węgiel podrożał 5-7 krotnie!\nSkok wynikał z tego, że ceny regulowane nie nadążały wcześniej za inflacją. Chodziło o to, by ceny wreszcie odzwierciedlały relacje rynkowe, a ich skok był taki, by nie trzeba ich było szybko podnosić.\nDlaczego w pewnym momencie wprowadziliście obowiązek informowania o planowanych podwyżkach rynkowych cen chleba? To nielogiczne.\nTo był element strategii psychologicznej: żeby ludzie czuli, że władza czuwa.\nZadziałało? Piekarze wolniej podnosili ceny?\nJak szybko rosła inicjatywa prywatna i w jakich dziedzinach? Zaczęło się od handlu łóżkowego.\nBo w handlu do startu potrzeba było najmniej kapitału. Wybuch prywatnej inicjatywy był bardzo pożądany. Tu mała dygresja: wcześniej ekonomiści zastanawiali się, z czego biorą się niedobory. Dominowały wnioski Kornaia, że główna przyczyną są tzw. miękkie ograniczenie finansowe: firmy, które mają problemy dostają dotacje. Ja uważałem, że przyczyną jest sztywność gospodarki: własność państwowa i kontrola cen, a ekspansywna polityka fiskalna i monetarna wywołuje duży popyt, który przy braku tej sztywności prowadzi do otwartej inflacji, a nie do kolejek. Natomiast miękkie ograniczenie finansowe firm prowadziło do nieefektywności. Dlatego staraliśmy się wzmocnić dyscyplinę fiskalną. Na zebraniu z szefami izb skarbowych zapowiedziałem im, że jeśli będą dawać dotacje, będą karani.\nCzytaj także: #RZECZoBIZNESIE: Leszek Balcerowicz: państwo dobrobytu PiS to droga do ruiny gospodarki\nPrzy pustkach w kasie państwa chyba nie bardzo mieliście z czego je dawać?\nMożna było dalej drukować pieniądze, tylko to była droga donikąd. Każdy rozsądny ekonomista wiedział, że dawanie dotacji pod wpływem nacisków to utrwalanie nieefektywności. Co najmniej przez pierwszy rok dominowała gospodarka państwowa. Nie dało się w ciągu roku sprywatyzować, choć chciałem zrobić to jak najszybciej. I choć w handlu prywatny kapitał ruszył, to w przemyśle znacznie mniej. W związku z tym było pytanie, jak wpływać na dyrektorów przedsiębiorstw państwowych, żeby nie rujnowali programu i nie liczyli na dotacje.\nJednym z elementów tego nacisku był popiwek.\nA drugim takie zacieśnienie polityki fiskalnej, by firmy nie dostawały dotacji tylko z tego powodu, że mają straty. I to było skuteczne, firmy państwowe jeszcze przed prywatyzacją zaczęły się odchudzać szukając pieniędzy na płace. Miały mnóstwo zaskórniaków w postaci niewykorzystywanych środków produkcji. Zaczęły je sprzedawać lub dzierżawić firmom prywatnym. Twarde ograniczenie finansowe przyspieszało więc prywatyzację gospodarki poprzez umożliwienie szybszego rozwoju nowych przedsiębiorstw prywatnych\nJaka była jakość menedżmentu w przedsiębiorstwach państwowych?\nIstotne było to, że w niemal każdym zakładzie były komórki Solidarności. Wówczas to była siła reformatorska. Działacze związku pilnowali dyrektorów, żeby nie było jakichś lewych transakcji, jak to np. stało się za Gorbaczowa i później w Rosji. Tam, był – jak wszędzie po socjalizmie - ogromny dominujący sektor państwowy i po liberalizacji dyrektorzy sprzedawali towar po korzystnych cenach swoim prywatnym firmom albo rodzinie. Tego w Polsce nie było.\nByły przecież spółki nomenklaturowe.\nTo bardzo rozciągliwe pojęcie. Polska transformacja zasadniczo różniła się od rosyjskiej.\nHistorycy doliczyli się około 1,5 tys. spółek nomenklaturowych na 12 tys. przedsiębiorstw państwowych istniejących wtedy w Polsce. A jak było z efektywnością handlu uspołecznionego?\nCiekawe, jakiej używają definicji... A poza tym: nie „uspołecznionego", ale państwowego, proszę nie powtarzać eufemizmów. Dzięki prywatyzacji największy wzrost wydajności na pracownika nastąpił właśnie w handlu, który najszybciej się zmodernizował, także dzięki wejściu firm zagranicznych i przyspieszeniu transferu technologii. Teraz poziom wydajności pracy mamy tam w przybliżeniu podobny jak na Zachodzie.\nJak szybko przemysł się przestawiał na eksport? Kurs był na początku bardzo korzystny.\nEksport wzrósł w 1990 r. bardzo szybko. Przedsiębiorstwa państwowe szukały nowych rynków, przyciśnięte do ściany, bo musiały mieć pieniądze na wypłaty. Przecież ich dyrektorzy nie dążyli do zysku, bo w nim nie partycypowali...\nStarali się, by załogi nie wywiozły ich na taczkach.\nŁatwe drogi pozyskiwania pieniędzy z dotacji zostały prze nową ekipę zablokowane, musieli szukać innych dróg.\nAle mimo to produkcja przemysłu w 1990 r. zmalała dużo bardziej niż pan zakładał.\nMusieliśmy przy konstrukcji budżetu przyjąć jakieś założenia, ale były one nieuchronnie obarczone ogromną niepewnością, bo nie było wówczas modelu, który by pozwalał precyzyjnie wyliczyć reakcję gospodarki na zmiany. Po latach badania pokazują, że w Polsce spadek PKB był niższy niż w innych krajach przechodzących z realnego socjalisty do gospodarki rynkowej.\nKiedy się skończyła recesja?\nW końcu 1991 r. pojawiły się sygnały, że zaczyna się wzrost gospodarczy. Ujawniłby się wcześniej, gdyby w statystykach uwzględniono wzrost nowego sektora prywatnego. Warto przy tym odróżniać produkcję brutto od netto czyli wartości dodanej. Część produkcji brutto była wyrazem marnotrawstwa i dobrze, że w ona spadała, bo w efekcie zmalało zanieczyszczenie środowiska i straty dla gospodarki. Socjalizm był marnotrawny, zużywał średnio trzy razy więcej energii niż kapitalizm i zanieczyszczał. Miałem bardzo dobre relacje z rozumnymi ekologami. Wśród nich był np. prof. Gliński. Ale to było w czasach, kiedy byłem przewodniczącym Unii Wolności. A w 1991 r. miałem znakomite stosunki z prof. Maciejem Nowickim, ministrem środowiska w rządzie Jana Krzysztofa Bieleckiego\nWydaje mi się że ten (śmiech). Rozumni ekolodzy pojmowali, że przechodzenie od gospodarki marnotrawnej do efektywnej jest proekologiczne. W Polsce w ostatnich 30 latach dokonał się w tej dziedzinie ogromny postęp, ale transformacja ekologiczna ze względu na energetykę jeszcze nie jest zakończona.\nDla firm urealnienie ceny pieniądza w 1990 r. był szokiem, kredyt podrożał. Ale tak jak do 1989 r. uciekaliśmy w dolary, to potem dużo bardziej opłacało się trzymać na koncie w banku złote. Ja pieniądze zarobione na saksach trzymałem w dolarach i na tym straciłem...\nCi co uwierzyli, że nasz program się powiedzie, skorzystali. Przy czym z góry nie mogli wiedzieć, że się uda. Wcześniej na złotych się traciło. Moi rodzice stracili na swoich oszczędnościach dolarowych... Jednym największych osiągnięć polskiej transformacji jest dojście do stabilnego pieniądza. W 1989 r. zaczynaliśmy od inflacji kilkadziesiąt procent miesięcznie. Gdy byłem szefem NBP, zeszliśmy poniżej 2 proc., a więc poziomu europejskiego. Zdrowy, stabilny, wymienialny pieniądz to wielkie społeczne dobro. Ktokolwiek nim zachwieje, będzie obiektywnie i w oczach społeczeństwa wielkim szkodnikiem.. Przypomnę, że za to odpowiada NBP: to główna odpowiedzialność RPP na czele z jej przewodniczącym, którym jest obecnie Adam Glapiński.\n...z którym był pan w rządzie Bieleckiego.\nW 1989 r. było niezwykle wysokie zaufanie społeczne do rządu Mazowieckiego, ale potem topniało w miarę, jak przedsiębiorstwa państwowe napotykały trudności.\nStaraliśmy się monitorować nastroje społeczne, zajmował się tym mój bliski współpracownik Jurek Koźmiński. Wiedziałem że trzeba wytrwać mimo narastającej krytyki. Przykłady ze świata pokazały nam, że gdy się program osłabia, to się wcześniej czy później się przegrywa. I wtedy ludzie przegrywają, bo wraca stare. Nawiasem mówiąc, w 1990 r. nie było naprawdę masowych protestów. Ludzie wtedy wiedzieli, z czego wychodzą.\nPamięć z upływem lat się zaciera – dzisiaj rośnie nostalgia za socjalizmem.\nNie wiem, czy wszyscy wiedzą za czym tęsknią. Ataki na wolność gospodarczą to zwykle skutek działań pojawiających się w polityce demagogów, których w 1990 r. w gruncie rzeczy nie było, jeśli nie liczyć Tymińskiego. To paradoks: im więcej z biegiem lat napływało dowodów na sukces naszej transformacji w porównaniu z sąsiadami, tym większa była jej krytyka. Najbardziej agresywni krytycy nie dbają o fakty. I oni nie tyle odpowiadają na niezadowolenie, co je generują. Proszę pokazać mi kraj, który startował z podobnego poziomu jak Polska, odkładał zmiany lub robił je powoli i lepiej na tym wyszedł.\nPrzegoniliśmy Węgry, które startowały z lepszej pozycji.\n...nie mówiąc już o bardziej drastycznych przykładach, jak Ukraina. Demagogiczni krytycy operują sloganami – wbrew faktom. To skrajna nierzetelność.\nPomówmy więc o faktach i o rolnictwie. W 1990. spektakularnym protestem byłą blokada drogi pod Mławą przez niezadowolonych producentów mleka.\nByłem zwolennikiem odblokowania drogi, ze względu na praworządność. Niektórzy twierdzą, że wielkim atutem Polski było nieskolektywizowane rolnictwo. Tyle, że było ono nominalnie prywatne, ale przyzwyczajone do socjalizmu: nie miało kłopotów ze sprzedażą, nasi poprzednicy podwyższali ceny skupu, a nie podwyższali cen środków produkcji. A tu nagle ktoś przyszedł i urealnił ich ceny. Szokiem dla rolników musiały być też kłopoty ze sprzedażą. Bo po co stały kolejki w PRL? Po żywność.\nJak bardzo wpłynęła na program transformacji „wojna na górze" między prącym do prezydentury Lechem Wałęsą a premierem Mazowieckim? W owych czasach odbierałem to jako atak na reformy. Ale może to je właśnie uratowało? Bo Wałęsa płynął na fali niezadowolenia, ale potem zatrzymał pana w nowym rządzie, a nawet proponował premierostwo.\nJa starałem się będąc lojalnym członkiem rządu Tadeusza Mazowieckiego nie uczestniczyć w tym starciu po żadnej stronie. Uważałem, że mam obowiązek do wypełnienia: dokończenie realizacji programu. Lepiej znałem Mazowieckiego i go bardzo szanowałem. Ale nie przypominam sobie, bym podzielał opinie, że Wałęsa zagrozi demokracji. Z perspektywy uświadomiłem sobie, że kandydowanie Tadeusza Mazowieckiego było błędem. Bo po pierwsze Wałęsa był autentycznym przywódcą i w kluczowych momentach podejmował słuszne decyzje. Zarówno w czasie strajku sierpniowego, jak i wtedy, gdy był przywódcą pierwszej Solidarności. W stanie wojennym izolowany w Arłamowie nie dał się złamać. Rozsądnie prowadził Solidarność przy Okrągłym Stole czy wtedy, gdy doprowadził do powstania rządu Mazowieckiego. On się sprawdził w najtrudniejszych chwilach. To, że przywódca staje do walki o prezydenturę – widzę z perspektywy – było normalne. Nie znałem bliżej Wałęsy, ale wyczuwałem, on doskonale rozumie, iż kapitalizm jest lepszy od socjalizmu. Mam wrażenie, że mi zaufał. Nigdy nie miałem od niego telefonów z naciskami.\nCzy Wałęsa stając na czele niezadowolonych „kupił" dodatkowy rok na reformy?\nByć może tak. Pamiętam zjazd Solidarności z wiosny 1990 r. i wielki chór niezadowolenia: „Czy pan wie, że pana przeklinają?". Była taka sesja: karteczka z pytaniem – odpowiedź. Nie zapomnę, jak Wałęsa powiedział, że to „bandycki program". Ale w jego ustach to był komplement. Nie sądzę, by było wtedy zagrożenie buntem społecznym. Była natomiast rosnąca krytyka politycznych demagogów wzniecających niezadowolenie. Ale to była niedobra normalność, nie odbiegająca od normy w krajach postsocjalistycznych.\nPoparcie łatwo mogli zyskać np. w upadających PGR-ach.\nTyle razy o tym mówiłem, że nie będę tu się wypowiadać.\nMoże jakąś nową reformę rolną należało zrobić? Podzielić ziemię PGR-ów między pracowników?\nJest wielki i niezbyt znany sukces dużych nowoczesnych gospodarstw prywatnych, które powstały na bazie przeważnie dzierżawionej ziemi byłych PGR-ów. To wielki sukces Adama Tańskiego i jego ekipy z AWRSP. Paradoksem jest, że ta najbardziej sprawna część rolnictwa była najbardziej politycznie atakowana. Okrajano ją z ziemi, także za rządów PO-PSL.\nAle z drugiej strony ci nieszczęśni pracownicy b. PGR-ów...\nA te nieszczęsne włókniarki z Łodzi? Padły rynki, na jakie eksportowały ich zakłady. Nie było specjalnego programu dla tego miasta, ale ono się wydźwignęło dzięki prywatnym firmom. Dlaczego cała uwaga polityków i mediów dotyczy PGR-ów, a już o Łodzi się nie mówi, albo o pracownikach koksowni, które redukowały produkcję i zatrudnienie?\nMoże dlatego, że w wielkich miastach łatwiej niż na wsi o nowe zajęcie, gdy stary zakład upada?\nNikt rzetelnych badań, żeby to uzasadnić nie prowadził. Demagogia żyje własnym życiem.\nJaki był stosunek prezydenta Jaruzelskiego do pana programu? Gdy generał był szefem PZPR, hasłem zjazdowym tej partii było: „Socjalizmu będziemy bronić jak niepodległości".\nByliśmy u Jaruzelskiego, bo jego podpis był potrzebny pod ustawami wprowadzającymi nasz program. Zapamiętałem z tego spotkania, że powołał się na strategię wojskową: lepszy niedoskonały plan na czas, niż doskonały po czasie. I ustawy podpisał.\nMentalne pożegnanie z socjalizmem przeżył chyba jeszcze za premiera Rakowskiego?\nTak. Ustawa Wilczka został uchwalona jeszcze w 1988 r. Coś podobnego robił w ZSRR Gorbaczow, tyle że tam się to nazywało „kooperatywy", ale gruncie rzeczy były to prywatne spółki. Gorbaczow nie potrafił przeskoczyć socjalistycznej ideologii i chyba do końca wierzył, że prywatny jest zły. U nas, gdy Wojciech Jaruzelski zaakceptował wynik wyborów z czerwca 1989 r., godził się też na ustrojowe konsekwencje.\nGdy jesienią 1989 r. pracowaliście nad wprowadzeniem w Polsce kapitalizmu, nasz kraj był jeszcze członkiem RWPG.\nJako wicepremier w październiku 1989 r. (a więc przed upadkiem muru berlińskiego i aksamitną rewolucją w Czechosłowacji – red.) musiałem uczestniczyć w posiedzeniu komitetu wykonawczego RWPG. Na początku dziennym była m.in. braterska pomoc dla Nikaragui, co oprotestowaliśmy. Wszyscy tytułowali się „towariszcz", a ja jako jedyny przedstawiciel rządu niekomunistycznego byłem „gaspadin" (pan).\nZ dużą rezerwą pana tam traktowali?\nNie. Nie do końca zdajemy sobie sprawę, co wtedy działo się w ZSRR i kto to był Gorbaczow. To był niezwykle interesujący człowiek, pochodzący z biednej rodziny, dziadkowie poszkodowani przez komunizm. On piął się od samego dołu ścieżką kariery w komunistycznym aparacie. Chyba autentycznie wierzył w nieużywanie przemocy, dzięki czemu blok sowiecki szczęśliwie się rozpadł (śmiech). Ale miał – jak wspomniałem – ideologiczną niechęć do własności prywatnej. I dlatego z opóźnieniem Rosja przyjęła program przemian gospodarczych. Odwrotnie było w Chinach u Deng Xiao Pinga, gdzie pod koniec lat 70 zaczęto rozszerzać wolność gospodarczą, ale przy utrzymaniu despotycznej władzy partii.\nDobrze, że Moskwa nie miała swojego Denga.\nDroga prowadząca do kapitalizmu w ramach demokracji jest lepsza, bo każda dyktatura – w przeciwieństwie do państwa prawa – opiera się na strachu.\nZaskoczyło pana, że więzi gospodarcze w ramach RWPG tak bardzo ważyły w polskim przemyśle i tak mocno odczuje on rozpad bloku wschodniego i utratę rynków?\nOstrzegałem przedsiębiorstwa, że 1991 r. będzie bardzo trudny. I był trudniejszy od 1990, bo wszystkie dobre rzeczy, które mogły wydarzyć się szybko jak np. wymienialność złotego czy usunięcie kolejek, wydarzyły się w pierwszym roku reform. Następne reformy, jak np. przekształcenia własnościowe, wymagały już więcej czasu. Na dodatek mieliśmy w 1991 r. dwa wstrząsy – obok utraty rynków wschodnich, wojnę w Zatoce Perskiej, która doprowadziła do gwałtownego wzrostu cen ropy.\nCo by pan zmienił w programie transformacji, gdyby miał wehikuł czasu i mając swoje obecne doświadczenie mógł się przenieść 30 lat wstecz?\nJeśli mowa o strategii, to nie znalazłem kraju, który wprowadzałby reformy wolniej niż my i nie płaciłby za to wysokiej ceny.\nŻadnego szczegółu by pan nie zmienił?\nSzczegóły tak, np. pewnie wcześniej starałbym się zrobić reformę podatków (wprowadzenie VAT i PIT- red.). Być może byłaby głębsza, np. można było wprowadzić podatek płaski, często mylnie nazywany liniowym. Ale była bariera czasu. Działo się tak dużo, że nawet sprawna ekipa reformatorska nie była w stanie zrobić więcej.


Ratunek zza kółka – Serwis KOMIS\nRatunek zza kółka\nMaciej Janiak, Głos Szczeciński, 11.05.2006\ndodane 11.05.2006, godz. 16:22 przez MQ; zmodyfikowane 12.05.2006, godz. 20:38\nNa liniach obsługiwanych przez Szczecińskie Przedsiębiorstwo Autobusowe "Klonowica" pasażerowie będą mogli czuć się bezpieczniej. Firma przeszkoli kierowców z udzielania pierwszej pomocy medycznej.\nĆwiczenie ratowania ludzkiego życia w dramatycznych sytuacjach, do których może dojść w autobusie, rozpocznie się w sobotę. Przez kilka tygodni wszyscy pracownicy SPAK, ale szczególnie kierowcy, będą mogli z tej okazji skorzystać.\n- To nic obowiązkowego, ja kierowców tylko zapraszam - mówi Krzysztof Putiatycki, szef SPAK. - Mówię jednak do kierowców: to może przydać ci się przecież w domu, na ulicy.\nW SPAK zapewniają, że również w sytuacji, kiedy kierowca będzie świadkiem wypadku na drodze powinien się zatrzymać i udzielić pomocy. Akcja możliwa jest dzięki pomocy firmy ubezpieczeniowej, która ją współfinansuje.\n- To dobrze, że sporo wzrośnie w mieście liczba ludzi, którzy będą umieli w ten sposób pomóc - uważa Mariusz Cyrulewski, instruktor ratownictwa i szef Harcerskiej Grupy Ratowniczej "Pomorze". - Odsetek ludzi, którzy udzielają pomocy jest zatrważająco niski. Jeżeli kierowcy będą fachowo przeszkoleni, to z pomysłu bardzo się cieszę.\nDo dyspozycji kierowców będą fachowcy od ratownictwa, manekiny. Kurs zakończy się certyfikatem.\n- W autobusach zdarzają się zasłabnięcia, ataki padaczki, również potłuczenia w wyniku kolizji. Chcielibyśmy, żeby kierowca w takiej sytuacji po powiadomieniu pogotowia pomagał poszkodowanemu do czasu przyjazdu fachowców - tłumaczy Putiatycki. - Będą ćwiczone różne umiejętności łącznie ze sztucznym oddychaniem i masażem serca.\nKilka tygodni temu na osiedlu Kaliny kierowca autobusu gaśnicą ze swojej kabiny gasił pożar auta. Później pojechał z pasażerami dalej.


Międzymorze > Majdan / 14.03.2022\nPocztówka z Przemyśla, gdzie wszyscy mówią o wojnie\nCo się teraz dzieje na Ukrainie? „Specjalna operacja wojskowa”, zadaniem której jest udzielenie „wsparcia” „ludowym republikom”, Donieckiej i Ługańskiej? Witajcie w świecie fantazji, ułudy i kłamstw tworzonych przez współczesne państwo fejków – Rosję, która sama stała się państwem-fejkiem.\nPlakat z protestu w Londynie przeciwko rosyjskiej wojnie na Ukrainie. Gra słów oddaje kłamstwa propagandy Kremla (fot. Shutterstock)\nPiszę te słowa z Przemyśla – starego austro-węgierskiego miasta, ważnego ośrodka kolejowego położonego zaledwie 12 kilometrów od granicy z Ukrainą, a 96 kilometrów od Lwowa. Jestem tu od soboty 26 lutego. W drodze mijałem stare dworce zbudowane przed pierwszą wojną światową (tak, w pełniej zgodzie z Hrabalem jest tu całkowita Europa Środkowa) i myślałem o tym, że im bliżej do Przemyśla, tym bardziej czuć wojnę.\nPowietrze stopniowo gęstnieje – wisi w nim więcej rozmów o wojnie, widać też więcej podróżnych jadących na zachód, a mniej – na wschód. W oczach wielu z nich łatwo dostrzec zagubienie i strach.\nUchodźcy na peronie dworca w Przemyślu 10 marca 2022 (fot. Polski Czerwony Krzyż, za Twitter)\nW Przemyślu na dworcu głównym atmosfera ta osiąga kulminację. W starej hali dworcowej, która we wrześniu 1880 roku gościła zapewne Franciszka Józefa podczas jego podróży po Galicji. Linia kolejowa im. Karola Ludwika była w tym czasie już ukończona, z tej okazji też uroczyście otwarto nowy gmach Dworca Głównego, który bliźniaczo przypomina ten w odległym o ponad 1100 kilometrów Trieście. Przypominam sobie, jak widziałem kiedyś na internetowym forum starą pocztówkę z Przemyśla, bodajże z 1901 roku. „Grüße aus Przemyśl. Neuer Bahnhof. Pozdrowienia z Przemyśla. Nowy dworzec kolejowy. Вітання з Перемишля. Новий залiзничний двiрець”.\nDziś przez dworzec przewijają się tłumy. Część ludzi dopiero co przyjechała zza granicy, część pragnie wyjechać dalej, część czeka na możliwość powrotu na Ukrainę (przeważnie mężczyźni, ale też kobiety), część po prostu apatycznie siedzi.\nHala dworca w Przemyślu teraz miejsce pomocy dla uciekinierów (fot. Najlaa Habriri, za Twitter)\nWojna, która wybuchła w sąsiednim kraju 24 lutego, to słowo klucz. O wojnie w Przemyślu mówią niemal wszyscy – nie tylko wolontariusze na dworcu, którzy pomagają, jak mogą, i wprowadzają trochę ładu w ten chaos, który po trzecim dniu pobytu zaczynasz rozumieć, ogarniać, oswajać, który rządzi się osobliwymi prawami. Mówią o niej kolejarze w pociągach i na peronach, kasjerki na dworcu, gdzie zaangażowano dodatkowych pracowników z przenośnymi terminalami, sprawnie poruszających się w tłumie i wystawiających obywatelom Ukrainy darmowe bilety na przejazd do wszystkich miast Polski. Mówią o niej taksówkarze, którzy do słów pożegnania dodają niemal jednogłośnie, że Putin to „jebnięty skurwysyn” i „chujło”, jak go nazywają Ukraińcy. Mówią ekspedientki w sklepach spożywczych, które wywieszają na drzwiach ogłoszenia po ukraińsku o darmowych bułkach, jogurtach i zupkach dla Ukraińców. Mówi pani Gosia – pracownica salonu telefonii komórkowej w pobliżu dworca, a na jej twarzy widać zmęczenie, kiedy opowiada o tym, ile setek osób zgłosiło się do nich w ciągu ostatnich dni po darmowe karty SIM, które też są udostępniane dla Ukraińców. Mówi pani Agnieszka w jednej z kawiarni na starym mieście, kiedy na wstępie zaznacza, że nie oferują teraz żadnych posiłków, gdyż kuchnia w całości pracuje na potrzeby uchodźców – „wszystko oddajemy na granicę” – precyzuje. Mówią mieszkańcy różnych polskich miast, którzy przyjeżdżają tu z najdalszych zakątków Polski – takich jak Szczecin czy Zielona Góra – z odległego o niecałe trzy godziny jazdy Krakowa i dalekiego Gdańska, ze Śląska i Pomorza, po to, aby zaoferować swoją pomoc Ukraińcom i zabrać ludzi do siebie, nakarmić, przenocować, pomóc, ochronić.\nSłuchając wszystkich tych historii, nie mogę się odpędzić od myśli o innej wojnie, która rozgrywała się na tych terenach ponad 100 lat temu, kiedy w Przemyślu stacjonował garnizon austro-węgierski, a jedna z największych fortecy ówczesnej Europy była atakowana przez rosyjskie wojska. Myślę o oblężeniu twierdzy Przemyśl, które trwało 153 dni – najdłużej w Europie podczas pierwszej wojny światowej. Myślę o tym, czy wówczas, w 1915 roku, przez tę samą halę dworcową również przewijały się tłumy ludzi uciekających przed wojną. Teraz, w XXI wieku wojna znów zawitała do Galicji. Do tej wschodniej – gdzie we Lwowie czy Iwano-Frankiwsku (dawnym Stanisławowie) mieszkańcy codziennie schodzą do schronów, słysząc alarmy przeciwlotnicze i uczą się nawyków niezbędnych do walk w mieście i udzieleniu pierwszej pomocy medycznej. I do tej zachodniej – gdzie dworce kolejowe już nie tylko w Przemyślu, ale również w Krakowie wypełniają tłumy ludzi – w większości kobiet i dzieci, wygnanych ze swoich domów przez wojnę w Ukrainie.\nW wypełnionym po brzegi pociągu z Przemyśla do Krakowa wysłuchałem opowieści kobiety w średnim wieku jadącej do siostry w Łodzi z ośmioletnią córką. „Prawie trzy dni jechałyśmy z naszego miasta Smiła w obwodzie czerkaskim do Lwowa. Pociąg był kilka razy ostrzeliwany, staliśmy w szczerym polu i czekaliśmy. Powiedzieć, że podróż odbywała się na stojąco, to zbyt mało, żeby opisać, jak odbywała się ta podróż”. Dodaje, że kolejny etap podróży – ze Lwowa do Przemyśla – trwał prawie 16 godzin, w większości z powodu czekania na granicy i wydłużających się kontroli.\nMatka z córką mają ze sobą tylko niewielki bagaż podręczny. Dziewczynka przytula pluszową zabawkę i trzyma w ręku ulubioną książkę o Harrym Potterze.\nZdrada ojczyzny w teatrze\nMała, ludzka tragedia tej rodziny ze Smiły jest również tragedią Europy, całej, nie tylko tej naszej „małej” – środkowej czy też wschodniej – lecz całej, nawet jeśli jej pozostała część wciąż czasami woli myśleć, że jest to problem „Wschodu”.\nWschodu, czyli nas – krajów położonych w wiecznym cieniu Rosji, które cechuje chorobliwy (zdaniem „Zachodu”) stosunek do historii i ułomność (jak pokazały zwłaszcza ostatnie lata) demokracji. No bo cóż z tej perspektywy ma da zaoferowania Europie taka wiecznie z czegoś niezadowolona Polska czy równie jak ona przewrażliwiona na punkcie swojej historii Litwa? Bynajmniej nie tyle, co taka Rosja – myśli zapewnie wielu na Zachodzie. Przecież Rosja to „wielka kultura” – literatura, balet, teatr Bolszoj, humanizm itd.\nMyśląc o teatrze, przewijam ostatnie wiadomości o tym, jak 25 lutego dyrektor każdego rosyjskiego teatru dostał oficjalny mail z ministerstwa kultury z zakazem publicznego wypowiadania się dyrekcji i aktorów na temat sytuacji na Ukrainie. W razie złamania zakazu zostanie to potraktowane jako „zdrada ojczyzny”. Zaiste, wielka rosyjska kultura w praktyce. Myśląc o humanizmie, zastanawiam się nad tym, jak 27 lutego w jednym z kijowskim szpitali, który znalazł pod ostrzałem rosyjskich rakiet, zginęły dzieci, w tym sześcioletni chłopiec i siedmioletnia dziewczynka. O tym, że w jednej z dzielnic na przedmieściach Kijowa, gdzie grasują rosyjskie oddziały specjalne, zamordowano Polinę – czternastolatkę, uczennicę czwartej klasy jednej z kijowskich szkół, które obecnie są wykorzystywane w większości jako schrony podczas ataków bombowych.\nMyślę o kłamstwie, które jest podstawą funkcjonowania reżimu Putina w Rosji. Kłamstwie, które nie ma nic wspólnego ani z kulturą, ani z humanizmem. Ani w ogóle czymkolwiek realnym. Mamy do czynienia z osobliwym przypadkiem zaklinania rzeczywistości, która staje się realna w myśl działań tych, którzy uwierzyli we własne kłamstwa. Kłamstw, zgodnie z którymi żadna Ukraina „nie istnieje”, nie ma też żadnej kultury ani języka ukraińskiego. Przecież zgodnie z ideologią reżimu kłamstw wszystko to zostało wymyślone ponad 100 lat temu w Wiedniu przez habsburskich intrygantów jedynie po to, aby „zaszkodzić odwiecznym interesom Rosji”. Brnąc w te swoje kłamstwa, Rosjanie nawet nie zadają sobie pytania, że w myśl tej pokręconej logiki nie walczą teraz z (nieistniejącymi przecież) Ukraińcami, lecz sami ze sobą – przecież zgodnie ze słowami Putina to „ten sam naród”. Co wobec tego dzieje się teraz na Ukrainie? Rosyjska wojna domowa? A może „specjalnia operacja wojskowa”, zadaniem której jest udzielenie „wsparcia” „ludowym republikom”, Donieckiej i Ługańskiej? Brzmi jak schizofrenia? Bynajmniej. Witajcie w świecie fantazji, ułudy i kłamstw tworzonych przez współczesne państwo fejków – Rosję, która de facto sama się stała państwem-fejkiem. W tym świecie Ukrainę zgodnie ze słowami Putina „stworzył Lenin” po pierwszej wojnie światowej (czyli już po tym, jak stworzyli ją Austriacy). Natomiast Putin stworzył fejkowe republiki Donbasu, zamieszkałe przez nieistniejące „narody”, których „praw” rzekomo trzeba „bronić”, gdyż podobno zagraża im „genocyd”, który szykuje im „nazistowski reżim” nieistniejącej przecież Ukrainy.\nKłamstwo jest prawdą, a prawda kłamstwem. I w celu udowodnienia tego przede wszystkim samemu sobie i narodowi rosyjskiemu Putin każe swoim wojskom bombardować bloki mieszkalne w Kijowie i Żytomierzu, atakować w dzień i w nocy Charków (w którym większość mieszkańców mówi po rosyjsku, czyli w myśl doktryny Putina są „Rosjanami”, widocznie dlatego właśnie trzeba do nich strzelać), bezustannie próbować zdobyć Mariupol nad Morzem Azowskim, grozić ostrzałem rakietowym miastom praktycznie w całym kraju – od Dniepru po Karpaty, ostrzeliwać pociągi, które ewakuują ludność z terenów działań wojennych na w miarę „bezpieczny” Zachód Ukrainy – do Galicji, Wołynia, Zakarpacia, Bukowiny. Zabijać dzieci i staruszków. Szerzyć ogromne ludzkie nieszczęście, które nie wzbudza żadnej innej reakcji niż wzrastająca z każdym dniem nienawiść i determinacja wobec agresora. Wszystko to w imię udowodnieniu całemu światu i sobie, że fantazja fantazją nie jest.\n„Bochenki chleba” i „koktajle” Mołotowa\nKiedy zaczęła się wojna, byłem w Tampere, w Finlandii. Nocą temperatura w mieście spadła do prawie -20 stopni Celsjusza, w siarczystym mrozie północnego bladego świtu naprzeciwko hotelu powiewały fińskie białe flagi z niebieskim błękitnym nordyckim krzyżem. Padał śnieg, którego zaspy zalegały ciche ulice miasta, które dopiero budziło się ze snu. W tym czasie bombardowano Kijów.\nKiedy zimą 1939/1940 roku ZSRR bombardował Helsinki, zaserwował światu osobliwy koktajl kłamstw, bezczelności, pokazu siły i wojny. Wszystko w celu udowodnienia, że fantazja – w imię której wszczął wojnę i zaatakował niepodległy sąsiedni kraj – nią rzekomo nie jest. Zdaniem sowietów granica państwowa przebiegała „zbyt blisko Leningradu”, co rzekomo „stanowiło zagrożenie” dla bezpieczeństwa narodowego Związku Radzieckiego, wobec tego żądali, by Finowie dobrowolnie zgodzili się przesunąć ją nieco na zachód, oddać polubownie Przesmyk Karelski i pozwolić na założenie sowieckich baz na wyspach w Zatoce Fińskiej (znajomy scenariusz, prawda?).\nPonieważ Finowie się nie zgodzili, sowieci oskarżyli ich „burżuazyjny reżim” o agresję przeciwko Związkowi Radzieckiemu i stworzyli „precedens”, tzn. ostrzelali własny posterunek graniczny i oskarżyli o to „agresywnych” Finów. Następnie natychmiast rozpoczęli inwazję lądową oraz zbombardowali Helsinki z powietrza. Za te działania Liga Narodów (ówczesna poprzedniczka ONZ) wydaliła ZSRR ze swoich szeregów i nałożyła na Sowietów embargo handlowe. Wiaczesław Mołotow, przemawiając w siedzibie Ligi Narodów w Genewie, zaprzeczył wszelkim oskarżeniom o sowiecką agresję, a w odpowiedzi na pytanie o bombardowanie fińskiej stolicy stwierdził, że radzieccy piloci nie tylko tego nie zrobili, ale wręcz „nieśli braterską pomoc”, gdyż „zrzucali bochenki chleba głodującym, cięmiężonym przez burżuazyjny reżim fińskim proletariuszom”.\nFińska wojna zimowa 1940 rok. To w jej trakcie wymyślono "koktajle Mołotowa" (fot. Wikicommons)\nFinowie, którzy szybko zorganizowali obronę terytorialną w obliczu odczuwalnego w początkowej fazie konfliktu braku amunicji, zaczęli produkować chałupnicze środki walki – łatwopalny płyn rozlewany w szklane butelki – i wykorzystywać je w walce z radzieckimi czołgami zamiast granatów ręcznych, mówiąc, że to jedynie rodzaj podziękowania za „bochenki chleba Mołotowa”. Stąd nazwa „koktajl Mołotowa”.\nWojna zimowa zakończyła się 13 marca 1940 roku. Finlandia obroniła się, ale straciła część terytorium, w tym Karelię Wschodnią i czwarte co do wielkości miasto Viipuri (Wyborg). Ponad 400 tysięcy mieszkańców było zmuszonych do ucieczki. Ponad 25 tysięcy fińskich żołnierzy straciło życie, podczas gdy straty po stronie radzieckiej wyniosły od 120 do 170 tysięcy – dokładna liczba nie jest znana. Większość z nich po prostu zamarzła na śmierć, ponieważ dowództwo nie zapewniło im odpowiedniej odzieży zimowej, ekwipunku, transportu i właściwych warunków, mimo że wojna toczyła się w środku fińskiej zimy z temperaturami sięgającymi -40 stopni Celsjusza. Fantazja weszła w kolizję z rzeczywistością.\nKiedy w ekspresowym tempie pokonowyłem odległość między Tampere a Przemyślem – samolotem do Rygi, a następnie do Wilna, autobusem do Warszawy, pociągami do Krakowa i Przemyśla – wszędzie na swojej drodze spotykałem Ukraińców, mężczyzn, którzy wracali do kraju, aby walczyć. Nie o fantazję, tylko o rzeczywistość, którą tworzy wolność, a nie kłamstwa.\nDze že tota prosta draška, z Peremišlja ta do Lvova…\nWojna trwa już prawie tydzień. Codziennie myślę o pobliskiej granicy, która obecnie dzieli świat wciąż od wojny wolny od świata ogromu ludzkiego nieszczęścia. Myślę o Lwowie, o walczącym Kijowie i o wszystkich miastach na Ukrainie, których bronią tacy zwykli faceci, jak chociażby Wasyl, który jechał razem ze mną z Wilna do Warszawy, który rzucił pracę w Norwegii i pociągami, samolotami i autobusami wracał do domu, co jakiś dzwoniąc do chłopaków, którzy mieli go odebrać z polskiej granicy niedaleko Lublina.\nObserwuję tłum na dworcu, który czeka na niewiadomo kiedy mający nadjechać (lub nie) pociąg do Lwowa. Julia – szczupła, na oko trzydziestoletnia blondynka – wraca z Hiszpanii, w drodze od trzech dni. Po co wraca? Robi wielkie oczy, słysząc to pytanie. „Tam jest moja rodzina, mój kraj, muszę tam być. Jeśli zajdzie taka potrzeba, zapiszę się do obrony terytorialnej lub do pomocy medycznej”. Jej słowa, jak słowa wielu innych potwierdzają to, że w starciu rzeczywistości z ideą ta pierwsza powinna zwyciężyć.\nUlicą Franciszkańską idę z dworca w kierunku Rynku, w narożniku którego stoi pomnik dobrego wojaka Szwejka, który na kartach powieści Haška podobno był w mieście i nawet siedział tu w K.u.K. areszcie wojskowym. Przechodzę przez most przerzucony nad rzeką San, idąc do dzielnicy na drugim brzegu zwaną Zasanie.\nW głowie mi pobrzmiewają słowa piosenki rusińskiej, o której mi kiedyś wspominał Nikola Šanta – rusiński pisarz z Wojwodiny. Dze že tota prosta draška, z Peremišlja ta do Lvova… „Gdzież ta prosta dróżka z Przemyśla do Lwowa…”. Jedna z najdłuższych ulic w mieście, która prowadzi w kierunku przejścia granicznego w Medyce, nosi nazwę Lwowska.\nZ drugiego brzegu obserwuję panoramę starego miasta – wzgórze zamkowe, wieże katedry rzymskokatolickiej i greckokatolickej, kościołu św. Marii Magdaleny, fasady starych austriackich kamienic nad rzeką. Myślę o niełatwych dziejach sąsiedztwa polsko-ukraińskiego w tym mieście, zarówno tych dawnych, jak całkiem współczesnych. Przypominam sobie też, że jesienią 1939 roku, kiedy ZSRR napadł na Polskę dwa tygodnie po ataku Niemiec, Przemyśl był jedynym miastem, które przecięła wówczas granica pomiędzy dwoma (wówczas jeszcze zaprzyjaźnionymi i sojuszniczymi) państwami.\nLinia pomiędzy sektorem radzieckim i niemieckim w podzielonym wówczas mieście przebiegała wzdłuż nurtu rzeki San. Spoglądam z Zasania dawnego brzegu Rzeszy na secesyjne kamienice po stronie sowieckiej w centrum. Myślę o tym, jak iluzoryczna i krótkotrwała okazała się ta granica, powstała w wyniku „wieczystej” przyjaźni pomiędzy nazistowskimi Niemcami i Związkiem Radzieckim w oparciu na słynny pakt Ribbentrop-Mołotow. Tak, ten, od „bochenków chleba” i „koktajli”, które właśnie dziś uczą się mieszać mieszkańcy ukraińskich miast, podobnie jak zimą 1940 roku robili to Finowie.\nTekst ukończyłem 3 marca.