e-sgh 43 Formy wykorzystywania technologii informacyjno-komunikacyjnych w edukacji w opinii nauczycieli i studentów SGH Marcin Dąbrowski - PDF\ne-sgh 43 Formy wykorzystywania technologii informacyjno-komunikacyjnych w edukacji w opinii nauczycieli i studentów SGH Marcin Dąbrowski\nDownload "e-sgh 43 Formy wykorzystywania technologii informacyjno-komunikacyjnych w edukacji w opinii nauczycieli i studentów SGH Marcin Dąbrowski"\n2 3 Od redakcji felieton 4 Złodzieje wiedzy, czyli glosa o lekkim zabarwieniu moralno-etycznym cz. II. Uczelniany bat na plagiat! Grzegorz Myśliwiec, Paweł Garczyński metody, formy i programy kształcenia 10 Rozwój społeczeństwa wiedzy w Polsce z dr. Krzysztofem Pawłowskim rozmawia Marcin Dąbrowski 16 Przywództwo w otoczeniu burzliwym Rafał Mrówka 20 Kształcenie na odległość możliwości finansowania projektów w ramach funduszy strukturalnych Unii Europejskiej Anna Grabowska, Katarzyna Grzejszczak, Alina Meissner e-edukacja w kraju 29 Konstruktywistyczne i behawioralne aspekty kształcenia zdalnego Ewa Lubina 34 Systemy wideokonferencyjne jako efektywne narzędzia w edukacji na odległość Dariusz Czekan 38 Badanie potrzeb i oczekiwań studentów i pracowników w kontekście rozwoju e-edukacji w Akademii Ekonomicznej w Poznaniu Maciej Kierzek, Marcin Tyburski e-sgh 43 Formy wykorzystywania technologii informacyjno-komunikacyjnych w edukacji w opinii nauczycieli i studentów SGH Marcin Dąbrowski zarządzanie wiedzą 46 Zarządzanie wiedzą w organizacjach Wiesław M. Grudzewski, Irena Hejduk 52 Społeczności praktyków Efektywne tworzenie i wykorzystywanie wiedzy w organizacji Beata Mierzejewska 60 Motywowanie w zarządzaniu wiedzą Beata Mierzejewska, Krzysztof Kowalczyk kształcenie ustawiczne 64 Niemiecka koncepcja edukacji ustawicznej w świetle dyskusji międzynarodowej Hanna Solarczyk 71 Rozpoznanie i analiza potrzeb szkoleniowych organizacji Roksana Neczaj e-biznes 75 Patenty na oprogramowanie a handel elektroniczny w Europie Krzysztof Kowalczyk 80 Rynek B2B w Polsce Michał Brzeziński, Tomasz Krassowski e-edukacja na świecie 83 Gry w wirtualnym środowisku nauczania Lucio Margulis 88 Cognition and Exploratory Learning in Digital Age (CELDA 2004) Marcin Dąbrowski 89 E-learning w Chorwacji Dragana Kupres, Daliborka Pašić 93 ONLINE EDUCA BERLIN 2004 czyli światowa konferencja poświęcona e-learningowi w Berlinie Dorota Myko\n3 Od redakcji Chciałbym zaprezentować Czytelnikom kolejne wydanie dwumiesięcznika e-mentor. Serdecznie zachęcam do zapoznania się z opublikowanymi artykułami, relacjami ze środowiskowych spotkań, wywiadami oraz informacjami na temat polecanych konferencji, publikacji oraz serwisów internetowych. Zamiast słowa od redakcji, tym razem chciałbym zaprezentować publikację pokonferencyjną Rozwój e-edukacji w ekonomicznym szkolnictwie wyższym oraz zaprosić do udziału w seminariach poświęconych zagadnieniom e-edukacji, jakie rozpoczynają się od marca br. w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie. Publikacja zawiera referaty wygłoszone w czasie pierwszej ogólnopolskiej konferencji Rozwój e-edukacji w ekonomicznym szkolnictwie wyższym, która odbyła się 18 listopada 2004 r. w Akademii Ekonomicznej w Katowicach. Konferencja została zorganizowana przez Fundację Promocji i Akredytacji Kierunków Ekonomicznych, a także Akademie Ekonomiczne w Krakowie, Katowicach, Poznaniu i we Wrocławiu oraz Szkołę Główną Handlową w Warszawie. Publikację wzbogaca ponad 10 dodatkowych opracowań, które nie zostały zaprezentowane w czasie tego jednodniowego, środowiskowego spotkania. Choć adresatami spotkania były głównie uczelnie ekonomiczne, warto zauważyć, iż nadesłane referaty, a w konsekwencji poruszane zagadnienia, w znacznym stopniu odnoszą się także do problemów, z jakimi spotykają się wszystkie polskie uczelnie, pragnące wykorzystać, w swojej ofercie dydaktycznej zalety, kształcenia w oparciu o nowoczesne technologie informacyjno-komunikacyjne. Materiał uzupełniają opisy doświadczeń reprezentantów e-learningu korporacyjnego oraz przykłady z zagranicy. Pierwsza część publikacji wprowadza czytelnika w zagadnienia e-edukacji. Próbuje ją umiejscowić w warunkach polskich, jak również w wymiarze międzynarodowym. Część ta przybliża także ogólne założenia dydaktyczne kształcenia online oraz ukazuje konkretne inicjatywy skierowane zarówno do społeczności akademickiej, jak i do przedsiębiorców oraz ich pracowników. Opracowania zamieszczone w kolejnych częściach poruszają problematykę doświadczeń polskich uczelni, unijnych projektów z tego zakresu, praktycznych przykładów i podejmowanych inicjatyw, metodyki oraz jakości kształcenia, a także stanowią próbę oceny i wskazania kierunków zmian dla rozwoju e-edukacji. Wraz ze współredaktorką publikacji, dr Marią Zając, mamy nadzieję, iż niniejsza publikacja będzie cennym źródłem informacji dla wszystkich zainteresowanych tematyką wykorzystania nowoczesnych technologii w kształceniu akademickim. W najbliższym czasie publikacja zostanie rozesłana do uczestników listopadowej konferencji, zaś wszystkich zachęcam do zapoznania się z książką w wersji elektronicznej (pdf), dostępną na stronie internetowej Fundacji (www.fundacja.edu.pl), jak również na stronie konferencji Polecam również uwadze Czytelników seminaria, organizowane przez Centrum Rozwoju Edukacji Niestacjonarnej SGH. Posiadają one charakter otwarty i są bezpłatne dla uczestników. Harmonogram spotkań przedstawia się następująco: E-edukacja w SGH, 1 marca 2005 r., godz ; Projektowanie wirtualnych zajęć i treści online, 23 marca 2005 r., godz ; Indywidualne możliwości wzbogacania dydaktyki akademickiej, 18 kwietnia 2005 r., godz , II część warsztaty, godz ; Metodyka akademickiego kształcenia na odległość, 24 maja 2005 r., godz ; Aktywność e-edukacyjna w Polsce i na świecie, 14 czerwca 2005 r., godz Karta zgłoszeniowa oraz opis programu seminariów na semestr letni roku akademickiego 2004/2005 dostępne są na stronie internetowej CREN SGH: Marcin Dąbrowski redaktor naczelny luty\n4 felieton Złodzieje wiedzy, czyli glosa o lekkim zabarwieniu moralno-etycznym cz. II Uczelniany bat na plagiat! Grzegorz Myśliwiec Paweł Garczyński Wybrane spostrzeżenia i wnioski związane z wprowadzaniem pilotażowych rozwiązań wykorzystujących elektroniczne narzędzia weryfikacji stopnia samodzielności pisania prac naukowych przez studentów na uczelniach wyższych w Polsce. Spróbujmy w tym artykule odpowiedzieć sobie wspólnie na pytanie, czy w dobie rozwoju środków przekazu informacji (zwłaszcza takich jak internet oraz słowo pisane), łatwości dostępu do tych informacji, a także ich powszechności, jesteśmy w stanie skutecznie walczyć z (cytujemy, aby nie zostać posądzonymi o naruszenie czyichś praw autorskich): przywłaszczeniem sobie autorstwa jakiegoś utworu lub wprowadzaniem w błąd, co do autorstwa części lub całości utworu? 1 Plagiat rzecz starsza od diamentu, węgla czy też torfu W ostatnim czasie, jak już zdążyliśmy napisać (mniej lub bardziej poważnie), znowu pojawia się bardzo dużo rozważań i polemik, poświęconych zagadnieniom związanym z samodzielnością tworzenia wszelkiego rodzaju prac pisemnych. Celowo piszemy znowu, ponieważ problematyka tworzenia niesamodzielnych dzieł literackich, o zróżnicowanej objętości i mniej lub bardziej doniosłym charakterze, nie stanowi przecież żadnego novum. Z problemem tym nauka polska i światowa próbują sobie poradzić już od dłuższego czasu z lepszym lub gorszym skutkiem. Współcześnie, jak twierdzą eksperci i znawcy tematu, stajemy się świadkami pewnego przełomu. Przełomu w walce z pisaniem prac bez poszanowania praw autorskich czy też przepisywaniem cudzego dorobku intelektualnego słowo w słowo. W walkę tę zaangażowano również internet. Magisterski outsourcing Głównym problemem w biznesie jest dzisiaj nie niedobór towarów, ale niedobór klientów jak zauważa Philip Kotler 2. To samo musi dotyczyć rynku usług i to w bardzo szeroko pojętym znaczeniu jeśli po wpisaniu w popularną wyszukiwarkę internetową słów pisanie prac dyplomowych, otrzymujemy w rezultacie wiele odnośników do firm i osób, które gotowe są napisać każdą pracę naukową od podstaw 3 szybko, sprawnie i na temat. Począwszy od referatu, a skończywszy na rozprawie magisterskiej. Oferowany jest pełen zakres usług od udania się do biblioteki i znalezienia materiałów do dostarczenia potencjalnemu nabywcy zamówionej pracy wraz z wydrukiem z określonego programu antyplagiatowego, mającym być dowodem wysokiego stopnia samodzielności pracy. Jak widać, strach wielu osób przed programem Plagiat.pl pełni funkcję osobliwej reklamy, skoro na rynku działa tak wiele firm z tej branży, które wręcz na wczoraj szukają świeżych, dobrze piszących piór, najlepiej ze świata nauki za bardzo dobre pieniądze. Ktoś tutaj po prostu ma za dużo zleceń i powiedzmy, że domyślamy się, z jakiego powodu tak się dzieje. W każdym razie mniejsza o to. Często jednak przewijającym się niczym hołd czy pewien dowód wdzięczności za stworzenie popytu i dobrą koniunkturę wątkiem, jest pewna reklama 4 występująca w różnych formach na większości tego typu portali, której istotę można oddać w kilku następujących słowach: Prace w 100% samodzielne dostarczamy nawet wydruk z firmy Plagiat.pl. Chcesz, aby było dobrze, zrób to sam (Napoleon Bonaparte), czyli dlaczego warto pisać pewne rzeczy samemu. Życiowe, czysto hipotetyczne studium przypadku. Trzy proste słowa zrób to sam mogą stanowić nie tylko motto wielkiego francuskiego stratega czy 1 aby uczciwości stało się zadość. 2 P. Kotler, Marketing od A do Z, PWE, Warszawa 2004, s Tym razem nie podajemy linków. Nie należy robić problemów czy też w jakikolwiek sposób zakłócać działań przykładowych podmiotów na danym rynku dóbr i usług jak problem postrzegają liberałowie. Zostawmy wszystko ręce rynku. Niewidzialnej zresztą, jak uważają niektórzy. 4 Nazwijmy ją tak, jakkolwiek by to nie zabrzmiało. 4 e-mentor nr 1 (8)\n5 Uczelniany bat na plagiat! też tytuł periodyków autorstwa innej wielkiej osoby, mianowicie Adama Słodowego. Abstrahując od znaczenia i przeznaczenia tych słów oraz wszelkich zagadnień związanych z wojskowością czy też remontami domowymi, należy stwierdzić, iż to krótkie zdanie powinno przyświecać każdemu, kto podejmuje się napisania czegokolwiek, co gdziekolwiek znajdzie swoje odzwierciedlenie czy też zaowocuje jakimiś profitami (dyplom, gratyfikacja finansowa, wyróżnienie itp.). Dlaczego? Z bardzo prostej, prozaicznej przyczyny. Czasem w swoim życiu człowiek ma szansę zrobić wielką, spektakularną karierę. Niezależnie od tego, czy będzie to kariera Nikodema Dyzmy (tym razem bez ról Adolfa Dymszy, Romana Wilhelmiego czy też Cezarego Pazury), czy też prawdziwy, wypracowany w pocie czoła sukces. Oczywiście może się tak stać, ale nie musi. W końcu niektórym ludziom dane jest zrobić karierę, innym nie. Załóżmy jednak aby udało nam się zobrazować pewne zagadnienia przykładem że jest pewna osoba i jest pewien sukces. I aby przykład był bardziej tragiczny, aczkolwiek życiowy jest kilka osób, które patrzą naszemu przyjacielowi na ręce, oczekując na jego porażkę. A dodatkowo same szukają haków, na których chętnie, bez mrugnięcia okiem, powieszą naszego bohatera za żebro, aby móc w przyszłości zająć jego miejsce. Czy taki scenariusz jest możliwy? Oczywiście, że tak. Wystarczy wziąć przykładowo codzienną gazetę, opisującą świat polityki czy też biznesu i już pewne fakty zostają same zweryfikowane pozytywnie, w sposób empiryczny. Jak to się mówi i co często się sprawdza w niektórych środowiskach człowiek człowiekowi wilkiem 5. W naszym hipotetycznym przypadku, jakiś życzliwy naszemu bohaterowi człowiek, gdzieś doszukał się jego pracy magisterskiej. Zdobył nawet kopię egzemplarza i zatroszczył się o to, aby ktoś kompetentny sprawdził jej wartość merytoryczną, a także stopień samodzielności. O ile merytoryka pracy nie budziła zastrzeżeń, o tyle okazało się, że praca jest permanentnym zlepkiem kilku opracowań, które na dodatek można już w chwili obecnej znaleźć w formie elektronicznej. W czasach, kiedy nasz bohater pisał swoją pracę, nie spodziewał się, że w przyszłości takie sprawdzenie będzie możliwe. Pewne rzeczy były niewyobrażalne zwłaszcza narzędzia elektroniczne do sprawdzania danych prawidłowości bardzo skuteczne zresztą. W każdym razie ktoś stracił dyplom, dobrze płatną pracę, przekreślił swoją dalszą karierę zawodową, ponieważ gdzieś, kiedyś zastawił na siebie skutecznego haka, który niestety został przez kogoś znaleziony i umiejętnie wykorzystany. Hipotetyczny scenariusz? Infantylna, propagandowa bajka na dobranoc dla grzecznych dzieci, przypominająca bardziej kronikę filmową z minionej epoki niż prawdziwą, współczesną, życiową sytuację? Przykład teorii spiskowej na płaszczyźnie sielanki codziennego życia? A może sequel filmu i książki Akwarium, czyli samotność Szpiega, Wiktora Andriejewicza Suworowa (a właściwie Władimira Rezuna)? A dlaczego Mili Państwo współcześnie na wielu uczelniach mówi się tylko i wyłącznie o sprawdzaniu przez programy antyplagiatowe prac studenckich teraźniejszych lub tylko tych, które zostaną napisane w niedalekiej przyszłości? Nikt jednak nie wspomni ani słówkiem o tych już napisanych. Zwłaszcza lat temu przez ludzi, piastujących dziś często wysokie stanowiska. Ludzi znanych i cieszących się niejednokrotnie szacunkiem i uznaniem społeczeństwa. Oczywiście można wyjść z założenia, że prawo nie działa wstecz. Agitować za takim rozwiązaniem i starać się skutecznie je egzekwować. Kiedy jednak jakimś dziwnym trafem, znaną sobie metodą jakiś dziennikarz dociera do egzemplarza pracy magisterskiej znanej osoby, opieczętowanego krótką adnotacją nie udostępnia się, zleca sprawdzenie jej pod kątem samodzielności i publikuje negatywne wnioski z tego sprawdzenia, dopiero wtedy pojawia się problem. Słychać wówczas głosy pełne zdziwienia i oburzenia, że to jest niemożliwe, że narzędzia do sprawdzenia nie są jeszcze w pełni doskonałe 6, a w ogóle to jakim prawem ktoś miał czelność dokonać takiego sprawdzenia bez zgody autora pracy itp. A wystarczyło tylko postarać się napisać coś od siebie, samemu, ewentualnie opatrując cudze wnioski i spostrzeżenia przypisem naukowym z informacją o autorze, tytule dzieła, miejscu i roku wydania, stronie. Czy jest to aż takie trudne? Nie wszystkie prace muszą mieć przecież charakter samodzielny. Jak można zauważyć życie jest tylko życiem. Stwierdzenie proste, ale często się sprawdza. Nawet, jeśli to życie w niektórych przypadkach z powodu winy pewnych osób, przypomina scenariusz filmu Krzysztofa Zanussiego Barwy Ochronne z 1976 r. W związku z tym wszystkim, co zostało napisane w niniejszym akapicie, trzeba zapytać, czy warto samodzielnie pisać prace naukowe? Nawet wtedy, kiedy komuś się po prostu nie chce, bo prościej jest coś skopiować? Wielokrotnie użyć kombinacji klawiszy CTRL + C oraz CTRL + V. Na to pytanie niech każdy czytelnik odpowie sobie 5 Z łac. Homo homini lupus. Dla osób rozrzutnych można jeszcze dodać na końcu słówko est, ale będzie to rozwiązanie nieekonomiczne. 6 Z czym akurat się zgadzamy. luty\n6 felieton sam, rozważając wszelkie za i przeciw oraz dokonując ewentualnie bilansu potencjalnych przyszłych zysków i strat. Uczciwy, kompetentny człowiek najlepszy wykrywacz plagiatów Wirtuoz. To nie jest tylko określenie człowieka o słuchu absolutnym, człowieka orkiestry, który potrafi zagrać wszystko i to na każdym instrumencie muzycznym. W świecie nauki wirtuoza można rozpoznać po tym, że otrzymując do sprawdzenia pracę pisemną, człowiek ten, po jednokrotnym, pobieżnym przeczytaniu tego materiału, bezwzględnie i z chirurgiczną precyzją, wskazuje na to, co zostało napisane przez autora samodzielnie, a co po prostu nie. Przy czym osoba ta nawet obudzona o godzinie 4 nad ranem jest w stanie ad hoc wskazać źródło, tytuł i autora niesamodzielnych wypowiedzi, które znalazły się w danym opracowaniu pisemnym bez przypisu wskazującego na te konkretne informacje. A jeśli ma naprawdę dobry dzień także i strony danego opracowania, które przepisywał nieuczciwy autor. W przypadku takich ludzi nie ma mowy o oddawaniu im do sprawdzenia prac o charakterze niesamodzielnym, nietwórczym. W nomenklaturze których funkcjonują one pod pojęciami kitów, gniotów, bubli, zlepku nieudanych replik cudzych wniosków i spostrzeżeń, przepisanych na dodatek bez podania źródła pochodzenia. Oczywiście są to tylko niektóre określenia, te bardziej delikatne i nie ukrywajmy cenzuralne, mieszczące się jeszcze w granicach dobrego wychowania. Innych nie podajemy i tak przepadłyby w recenzji. Czy są na tym świecie jeszcze ludzie, którzy to potrafią? Rodzime rozwiązanie, czyli słów kilka o serwisie Plagiat.pl System antyplagiatowy Plagiat.pl jest produktem przeznaczonym dla środowisk akademickich, a także wszelkich podmiotów zajmujących się wydawaniem opracowań literackich. Już po wejściu na główną stronę serwisu 7 dowiadujemy się o przeznaczeniu systemu (zwalczanie plagiatów) i możliwościach wykorzystania narzędzi, pozwalających na sprawdzenie oryginalności pracy poprzez porównanie z bazą ponad (trzech miliardów) dokumentów zgromadzonych w światowym internecie. Poza tym na stronie znajdujemy kilka słów na temat pracy z systemem, odnośniki do poszczególnych wersji, odnośnik umożliwiający zarejestrowanie się w systemie oraz wiele innych informacji, o których nie zamierzamy tutaj zbyt wiele pisać. Zainteresowane osoby po prostu zachęcamy do odwiedzenia wspomnianej w przypisie strony. Serwis można wykorzystywać zarówno bezpłatnie, jak i odpłatnie, w związku z czym różne są także możliwości oferowanych nam narzędzi, więc jeśli ktoś chciałby wykorzystać te rozwiązania na swoim podwórku, warto je poznać. Rzeź niewiniątek czy po prostu triumf uczciwości? Aby jak najlepiej zobrazować aforyzm Konfucjusza przykładami, odwiedźmy na początek stronę internetową Wyższej Szkoły Biznesu National Louis University w Nowym Sączu. Jest tam artykuł autorstwa Iwony Kamieńskiej pt. Nie ma ściągania 8. W trakcie lektury najbardziej interesującą częścią artykułu okazuje się ta, dotycząca walki z plagiatami w murach wspomnianej uczelni, a co za tym idzie zilustrowany przykładami opis skuteczności wprowadzonych rozwiązań. Siedem dwój otrzymali studenci tylko jednego wydziału (politologii) nowosądeckiej uczelni, w 2003 r. (na stronie internetowej artykuł datowany jest na 2004 r.). Rok później program Plagiat.pl wyłapał już tylko jednego kandydata do dwójki. Spektakularny sukces? Możemy stwierdzić, że jest ich wiele, popartych przykładami i odzwierciedlonych w artykułach zawartych w prasie i na danych stronach internetowych. W końcu liczba uczelni zainteresowanych skutecznym wykrywaniem plagiatów, a co za tym idzie chcących podjąć współpracę z portalem Plagiat.pl wciąż wzrasta. Niektóre uczelnie jak możemy zauważyć już z nim współpracują. Natomiast większość tych placówek polskiej nauki, które jeszcze tego nie zrobiły, deklaruje podjęcie tej współpracy w przyszłości. Jednym krótkim zdaniem: Po prostu strach się bać! Aż miło jest posłuchać wypowiedzi osób, gloryfikujących elektroniczne narzędzia wykrywania niesamodzielności prac naukowych. Jest to jednak w większości przypadków wątpliwa przyjemność. Także ze względu na to, że niektóre z tych osób są tak bardzo przekonane o skuteczności wspomnianych rozwiązań, że dają im całkowity kredyt zaufania, swego rodzaju carte blanche w kwestii rozsądzania, czy dana praca została napisana przez kogoś samodzielnie, czy też nie. Osoby te uważają, że jeśli dany program stwierdza, że coś zostało napisane niesamodzielnie, nie ma sensu podważać wyniku takiego sprawdzenia. Ich zdaniem w takim przypadku można spokojnie zawierzyć programowi i wyciągnąć w stosunku do autora konsekwencje w postaci przykładowo dwójki. Bo czy może być gorsza sankcja w stosunku do studenta, który popełnił kradzież czyjegoś dorobku intelektualnego, podpisując się pod nim swoim imieniem i nazwiskiem? Cóż... W niektórych przypadkach wiara jest silniejsza niż strach, zwątpienie, zdrowy rozsądek czy też świadomość pewnych niedociągnięć elektro e-mentor nr 1 (8)\n7 Uczelniany bat na plagiat! nicznych narzędzi do wykrywania plagiatów. W pewnych sytuacjach jak można zauważyć gloryfikacja każdego nowego rozwiązania do walki z plagiatami w świecie nauki (i nie tylko) urasta do rangi absurdu. Niektóre artykuły związane z tematem, zamieszczone w internecie czy też prasie fachowej oraz jeśli ktoś się odważy na taki krok dalsza ich lektura, nie dają złudzeń. Elektroniczne narzędzia do walki z niesamodzielnością pisania prac naukowych mają skutecznie wykrywać fałszerzy i złodziei cudzych myśli, spostrzeżeń, sentencji. Poznaj swojego przeciwnika, a następnie pokonaj go jego własną bronią! Mechanizm działania narzędzi, wchodzących w skład takich systemów, jak przykładowo Plagiat.pl czy też wielu innych, polega na tym, że dany materiał naukowy zostaje sprawdzony przez dany program pod kątem podobieństwa do materiałów znajdujących się w internecie bądź w innej obszernej, elektronicznej bazie danych, jeśli tylko mamy do niej dostęp. Jeśli chodzi o internet, nie muszą to być oczywiście tylko materiały stricte naukowe. Może to być nawet kawał, anegdota zawarta na prywatnej stronie internetowej danego użytkownika. Jeżeli znajdą się one w czyjejś pracy naukowej bez odnośnika, to co tu dużo ukrywać są plagiatem, jak każdy inny tekst bez przypisu naukowego. Tekst autora pracy pisemnej zostaje porównany z tym, co znalazło się na czyjejś stronie internetowej. Jeśli program znajduje podobieństwo między tekstami, odnotowuje tekst poddawany sprawdzeniu jako niesamodzielny. Aby taki tekst, dane zdanie, nie zostały sklasyfikowane w kategorii plagiatu, należy opatrzyć je przypisem naukowym. Przez przypis naukowy rozumiemy wskazanie autora wypowiedzi, tytułu publikacji naukowej, strony czy też odnośnika linku, jeśli dokument pochodzi z internetu. W przypadku wszelkiego rodzaju większych publikacji literackich mile widziane jest także dopisanie w przypisie miejsca i roku wydania danego materiału. Plagiat.pl główny mechanizm działania Istotą działania programu Plagiat.pl (a jednocześnie co tu dużo ukrywać tym samym jego ograniczeniem i największym mankamentem) w jego obecnej formie jest to, że kluczem klasyfikacji tekstu w kategorii plagiatu są cztery sąsiadujące ze sobą słowa. Przytoczmy ponownie dla przypomnienia zacną myśl naszego poczciwego Konfucjusza. A właściwie jej część: Gdzie sznur wisi, tam ( ). Takie czterowyrazowe stwierdzenie, jeśli znalazło się na czyjejś stronie internetowej, zostanie wykryte przez program i sklasyfikowane w kategorii plagiatu. Tak się stanie, jeśli piszący nie posłużył się przypisem, wskazującym na autorstwo wypowiedzi. Takich czterowyrazowych stwierdzeń, które nagminnie powtarzają się w sieci i które można sklasyfikować w kategoriach plagiatu może być bardzo wiele. Zdarza się często, że dany autor nie chciał popełnić plagiatu, zamieszczając w swojej pracy takie czterowyrazowe wyrażenia, jak (przykładowo): negocjacje na rynkach międzynarodowych, etyka w działalności gospodarczej, komunikacja werbalna i niewerbalna, sposoby uniknięcia fiaska negocjacyjnego, techniki i triki negocjacyjne, techniki ofensywne i defensywne, rozwiązania technologiczne w e-edukacji itp. Przykłady oczywiście można mnożyć. I cóż z tego, że ktoś napisał te stwierdzenia samodzielnie, w dobrej wierze, bo każdy używa w danej branży nagminnie takich czy innych krótkich wyrażeń. Program jest bezwzględny i sklasyfikuje te pojęcia w kategorii plagiatu. A uczelnia, aby ocenić ten stan rzeczy, będzie musiała zamówić dokładny wydruk fraz i zdań uznanych przez program jako kradzież czyjegoś dorobku intelektualnego. A to kosztuje. Nie wspominamy już o tym, że ktoś będzie musiał usiąść i porównać pracę danego autora z wydrukiem, aby zweryfikować stan rzeczy, który pokrótce opisujemy w przykładzie z rzeczywistością i podjąć decyzję, czy praca jest plagiatem, czy też program sklasyfikował w większej części kilkadziesiąt czy też kilkaset czterowyrazowych fraz właśnie w tej kategorii więc nie ma się czym przejmować. W przypadku prac licencjackich czy też magisterskich sprawdzić to wszystko będzie pewnie musiał promotor, na spółkę z recenzentem. W każdym razie, ktoś będzie miał pełne ręce roboty dodatkowej zresztą. Poza tym, kto wie, czy to nie wydłuży w przyszłości także ustalania terminów obron prac licencjackich, magisterskich czy też tych z wyższej półki. W każdym razie pożyjemy, zobaczymy. Twórcom Plagiatu.pl i osobom wykorzystującym go dla celów komercyjnych należy jednak zwrócić honor za uczciwość i zaznaczyć, że rzetelnie informują na starcie o pewnych kluczowych faktach, a właściwie pewnych mankamentach całego systemu Jeśli osoba, która odwiedziła stronę główną systemu Plagiat.pl, zapała chęcią odwiedzenia także sekcji Pomoc, to zapewne tylko na tym skorzysta, a nie straci. Są tam bowiem najczęściej zadawane pytania wraz z odpowiedziami dla osób, które mogą mieć pewne wątpliwości związane z korzystaniem czy też skutecznością elektronicznego narzędzia egzekwowania uczciwości wśród braci studenckiej i nie tylko. Na szczególną uwagę zasługuje pytanie: Jak należy interpretować wyniki działania systemu (Raport Podobieństwa)? Odpowiedź jak już wspomnieliśmy uczciwą i rzetelną przytaczamy w pełnym, oryginalnym brzmieniu, z podaniem źródła, aby nie zostać przypadkiem posądzonymi o plagiat: Przy interpretacji Raportu Podobieństwa należy pamiętać o tym, że: System Plagiat.pl jest tylko ślepym narzędziem wykrywającym podobieństwa pomiędzy dokumentami. Z tego powodu Raport Podobieństwa powinien być zawsze poddany analizie przez inteligentną osobę, a najlepiej dwie: autora pracy i oceniającego. W szczególności nie wolno opierać się jedynie na wielkości Współczynnika Podobieństwa zawsze należy przejrzeć treść pracy i sprawdzić, czy zazna- luty\n8 felieton czone fragmenty nie pochodzą z dokumentów, które zostały wymienione w bibliografii. Plagiat.pl nie analizuje, która praca powstała wcześniej ta zgłoszona, czy ta znaleziona i potraktowana jako źródło. W związku z tym na podstawie samego Raportu Podobieństwa nie można określić, która praca jest oryginałem, a która kopią. Do takich wniosków można dojść jedynie w drodze analizy obydwu dokumentów. Ze względu na przyjęte metody poszukiwania podobieństw System może czasami zaznaczyć jako skopiowane wyrażenia, które są po prostu często wykorzystywane w języku polskim, takie jak np.: z tego też powodu, można odnieść takie wrażenie, warto pamiętać o tym, że. Wpływ takich pomyłek (wynikających z nadgorliwości Systemu) na Współczynnik Podobieństwa nie powinien jednak przekroczyć 5%. Z tego też powodu prace, w których Współczynnik Podobieństwa ma wartość mniejszą niż 5% należy w zasadzie uznać za czyste chyba, że dokładna analiza treści Raportu wykaże, że podobieństwa nie ograniczały się do wyrażeń uznawanych za bardzo popularne. Dla dokumentów obcojęzycznych System może wykazywać nadwrażliwość na frazy będące w częstym użyciu. Dzieje się tak szczególnie w przypadku tekstów w języku angielskim -- tutaj granica czystości dokumentu mierzona Współczynnikiem Podobieństwa przesuwa się w okolice 10% 9. Do przerwy 0 : 1 przez chwilę prowadziła nawet kadra naukowa Ponieważ kluczem szukania podobieństw przez narzędzia Plagiat.pl są cztery, sąsiadujące ze sobą słowa, istnieją sposoby na oszukanie programu i wybrnięcie z kłopotliwej sytuacji bycia posądzonym o niesamodzielność pracy pisemnej. Studenci i tak już o tym wiedzą, więc można spokojnie o tym napisać. Zresztą to oni podobno wpadli na ten pomysł jako pierwsi, więc to im należy się palma pierwszeństwa za zastosowanie pewnych pionierskich rozwiązań. Jeśli przykładowe stwierdzenie: gdzie sznur wisi tam zostaje sklasyfikowane jako plagiat, być może stwierdzenie gdzie sznur (albo lina) został powieszony już takim zdaniem nie będzie. No chyba, że ktoś pokusił się o napisanie czegoś takiego na jednym z portali poświęconych wspinaczce skałkowej 10, aczkolwiek jest to bardzo mało prawdopodobne. W każdym razie zawsze można to sprawdzić, przepuszczając krótki tekst przez darmową wersję programu i przekonać się o tym osobiście. Można tekst pozmieniać i powtarzać tę procedurę kilka razy do momentu, kiedy będziemy pewni, że napisaliśmy dzieło w 100% samodzielne, autorskie, pionierskie. Być może nawet przełomowe ze względu na te właśnie cechy. Jeśli bowiem niektórzy wymagają takich od studentów na swoich zajęciach cóż począć. Takim ludziom daje się po prostu to, czego sobie życzą. Zwłaszcza jeśli nie chcą oni dyskutować na temat pewnych faktów i uznać niedoskonałości niektórych rozwiązań. I nawet wtedy, kiedy będzie to kosztowało piszącego trochę zachodu, korekt, nakładów czasu dla osiągnięcia pewnych rezultatów wymaganych zresztą, jak już wspomnieliśmy. Cała sytuacja jest tylko świadectwem ważnych dwóch problemów: 1) Narzędzie Plagiat.pl jest o tyle niedoskonałe, że można je oszukać przez przykładowe drobne zmiany szyków wyrazowych, stylistyki, użycie wyrazów bliskoznacznych itp., aby tylko nie dać mu szansy na znalezienie potencjalnych czterech i więcej wyrazów (często całych obszernych części tekstu) z opracowań, które dany autor wykorzystywał świadomie przy pisaniu swojej pracy naukowej i których autorstwo świadomie przypisuje swojej osobie. W tym przypadku czysto hipotetyczna zasada, przypisywana nieuczciwym autorom 11, o treści Rżnij Walenty z kilku opracowań tak, aby nikt nie poznał zostaje uzupełniona o jedno, genialne w swojej prostocie, słowo: inteligentnie! Bowiem na chwilę obecną program przy rozsądnym, kontrolowanym pisaniu i tak sobie nie poradzi. A w przyszłości? Może tak, a może nie. Ale o konsekwencjach takiego stanu rzeczy napiszemy w dalszej części artykułu, dotyczącej kwestii korzyści płynących z samodzielnego pisania prac zarówno tych naukowych, jak i wielu innych. 2) W przyszłości możemy być świadkami pewnego przykrego zjawiska nie ukrywajmy mającego charakter patologiczny. Wielu autorów może zacząć pisać swoje prace konkretnie pod program, sprawdzający takie czy inne ich parametry. W przypadku osób nieuczciwych bardzo dobrze. Może to nauczy je pewnej samodzielności, o ile w tym przypadku istnieje w ogóle coś takiego jak samodzielność. W przypadku osób uczciwych które nieświadomie napiszą coś, co program sklasyfikuje jako rzecz niesamodzielną ten stan rzeczy może zaowocować zabiciem ich inwencji twórczej, stylu, które ustąpią miejsca pisaniu w taki sposób, aby tylko program zweryfikował słowa na korzyść piszącego. Możliwe też, że z czasem tym osobom w ogóle przejdzie ochota na jakiekolwiek pisanie. Tak też przecież może zdarzyć, gdyż niektórych wręcz oburza i denerwuje, kiedy muszą napisać coś pod program, osobę oce W końcu wspomniane trzy miliardy dokumentów zawartych w światowym internecie może zawierać bardzo różne pod względem tematycznym treści. 11 Nie wszyscy wychodzą z takiego założenia, ale być może zdarzają się wyjątki. 8 e-mentor nr 1 (8)\n9 Uczelniany bat na plagiat! niającą, dany temat, prelegenta po prostu zrobić sztukę dla sztuki (jak to było w Krollu Władysława Pasikowskiego). Poniżej kolejny przykład metody na wybrnięcie z nazwijmy ją wątpliwej przyjemności obcowania danej pracy naukowej z wybranymi elektronicznymi narzędziami do zwalczania plagiatów. Jest to chyba najmniej etyczny i najmniej uczciwy sposób napisania czegokolwiek, ale obecny w świadomości wielu osób od bardzo dawna. A po wprowadzeniu rozwiązań z użyciem programu Plagiat.pl ma się on o wiele lepiej niż kiedykolwiek. Elektroniczne narzędzia walki z plagiatami podsumowanie Jak można zauważyć, współczesne narzędzia i metody wykrywania plagiatów, zwłaszcza te elektroniczne (Plagiat.pl jak i wiele innych 12 ), mają swoje wady. Wiele osób nie traktuje ich jako w 100% obiektywnego i rzetelnego sposobu wychwytywania nieuczciwości i niesamodzielności w pisaniu prac naukowych. I bardzo dobrze, bo w pewnym sensie można je przyrównać do pierwszych translatorów inteligentnych, elektronicznych tłumaczy. Wielu osobom do dziś pojawia się uśmiech na twarzy na samo wspomnienie, kiedy wpisywały w przykładowy program jedno proste zdanie w języku ojczystym. A program dokonywał tłumaczenia na język obcy w taki sposób, że aż wstyd byłoby zdać się na niego bez własnych umiejętności lingwistycznych. Współczesne elektroniczne narzędzia do wykrywania plagiatów także mają swoje wady. Często nawet podobne do tych, z którymi borykały się pierwsze elektroniczne narzędzia do dokonywania tłumaczeń. Aczkolwiek świadomość wielu potencjalnych zalet sprawi, że w ciągu kilku, być może kilkudziesięciu lat, rozwiązania te zostaną udoskonalone do tego stopnia, że z powodzeniem będzie można je stosować w świecie nauki i nie tylko. Chociaż niezależnie od ich rzeczywistej czy też zadeklarowanej skuteczności ostatnie słowo, sprawdzenie i tak będzie należało do człowieka niezależnie od tego, czy będzie to promotor czy też recenzent. I niech lepiej, z wielu powodów wymienionych w tym artykule, tak zostanie. Ponieważ gdzie sznur wisi, tam strach może być kiedykolwiek i cokolwiek napisać gdyż nawet to proste stwierdzenie, mimo tego, że w zamyśle autorów miało mieć charakter samodzielny, autorski przez niektóre osoby czytające ze względu na cztery pierwsze słowa może zostać sklasyfikowane w kategorii plagiatu, wypowiedzi zapożyczonej. I to o dużym współczynniku niesamodzielności (czy też współczynniku podobieństwa według innej nomenklatury). 12 Wejdźmy przykładowo na stronę internetową php?otworz=narzedzia Polecamy Nakładem Politechniki Gdańskiej (Wydział Zarządzania i Ekonomii, Zakład Zarządzania Wiedzą i Informacją Naukowo-Techniczną) pod koniec 2004 r. zostały wydane, pod redakcją naukową dr. inż. A. Szuwarzyńskiego, dwie pozycje książkowe podejmujące problematykę zarządzania wiedzą. Jedna (Zarządzanie wiedzą, wybrane problemy) wprowadza czytelnika w zagadnienia knowledge management (KM) i składa się z 8 rozdziałów. Druga publikacja (Zarządzanie wiedzą w szkolnictwie wyższym) to unikalny zbiór opracowań dotyczących organizacji pracy uczelni ośrodka akademickiego jako organizacji uczącej się, w świetle idei społeczeństwa informacyjnego. Obie książki różnią się od pozycji wydawanych w Polsce z zakresu KM. Dla przykładu pierwsza z nich podejmuje temat relacji wiedzy a życiem społecznym oraz wiedzy jako czynnika konkurencyjności polskich przedsiębiorstw. Obszar poruszanych zagadnień jest szeroki od charakterystyki organizacji uczących się, poprzez zjawiska trudnomierzalne a wpływające na działania ludzi, po narzędzia informatyczne i oprogramowanie komputerowe. Druga publikacja, koncentrująca się na zarządzaniu wiedzą w szkolnictwie wyższym podkreśla kluczową rolę ośrodków akademickich w tworzeniu społeczeństwa informacyjnego i gospodarki opartej na wiedzy. Książka prezentuje koncepcje uniwersytetu przedsiębiorczego, porusza kwestie efektywności procesów tworzenia i wykorzystywania wiedzy przez uczelnie oraz oczekiwań pracodawców względem przygotowania zawodowego absolwentów. Autorzy przedstawiają również model krajowej polityki naukowej oraz baz wiedzy i wirtualnych bibliotek. EURODL European Journal of Open and Distance Learning Zachęcamy do zapoznania się z nowymi artykułami zamieszczonymi w internetowym magazynie European Journal of Open and Distance Learning. EURODL ma na celu propagowanie i prowadzenie dyskusji na tematy związane z kształceniem na odległość. Publikacja magazynu jest wspierana przez EDEN. Radę programową pisma tworzą eksperci z Wielkiej Brytanii, Austrii, Czech, Norwegii, Holandii, Hiszpanii, Danii, Szwecji, Niemiec, Węgier, Belgii i Francji. Główne działy magazynu to: Stosowanie kształcenia na odległość i e-learningu w edukacji; Nowe technologie i nowe style nauczania pojęcia i modele; Wyzwania dotyczące jakości, oceny i akredytacji; Wymiar europejski i aspekty kulturalne w otwartym kształceniu na odległość; Polityka i rozwój kształcenia na odległość i e-learningu; Rozwój organizacji i zarządzania. Na stronie internetowej znajdują się wskazówki dla osób zainteresowanych opublikowaniem swojego artykułu w EURODL: luty\n10 metody, formy i programy kształcenia Rozwój społeczeństwa wiedzy w Polsce fot. Marek Nelken z dr. Krzysztofem Pawłowskim, rektorem Wyższej Szkoły Biznesu w Nowym Sączu rozmawia Marcin Dąbrowski Marcin Dąbrowski: Kształcenie na poziomie studiów wyższych jest kluczowym czynnikiem rozwoju społeczeństwa opartego na wiedzy. Dlatego też tak istotne jest uzdrowienie sektora szkolnictwa wyższego w Polsce i Unii Europejskiej, wzrost efektywności działania, jakości kształcenia oraz pozycji konkurencyjnej względem uniwersytetów amerykańskich. W książce Społeczeństwo wiedzy szansa dla Polski podkreśla Pan, iż podstawowym elementem i zarazem szansą rozwoju dla naszego kraju jest wykształcone społeczeństwo (młode pokolenie). W publikacji tej proponuje Pan reformę sposobu organizacji i finansowania szkolnictwa wyższego. Jednym z punktów owej propozycji jest wprowadzenie bezpłatnego, pierwszego roku studiów (niezależnie od trybu kształcenia czy formy prawnej uczelni) oraz odpłatności za następne lata studiowania. Ta zasada ma z jednej strony zbliżyć nas do systemu amerykańskiego (przez powszechną odpłatność za studia), z drugiej zaś zapewnić demokratyczny dostęp do wykształcenia (charakter bezpłatny pierwszego roku studiów oraz rozwinięty system stypendialny). W jaki sposób reforma ta ma przyczynić się do wyrównania szans edukacyjnych w społeczeństwie problemem wydaje się brak jednakowych szans przygotowania się kandydata na studia do egzaminów wyłaniających najlepszych i zapewniających otrzymanie indeksu prestiżowej uczelni, a nie zaś samodzielne utrzymanie się studenta np. z biedniejszej rodziny w czasie studiów (duża część żaków, również studiujących w trybie dziennym, podejmuje pracę zarobkową)? Krzysztof Pawłowski: W swojej książce przedstawiłem tylko propozycję bardziej sprawnego systemu organizacji i finansowania szkolnictwa wyższego. Problem wyrównywania szans edukacyjnych w społeczeństwie jest problemem znacznie szerszym, i Pana pytanie dotyka istoty rzeczy, ale to dobry temat na wiele następnych książek. Całkowitego wyrównywania szans edukacyjnych nie udało się dokonać nikomu w żadnym państwie może najbliżej do pełnej równości mają Skandynawowie, ale proszę zwrócić uwagę, że są to narody znacznie mniej liczne niż nasz, a ich państwa są znacznie bogatsze niż Polska, a przede wszystkim nie straciły, tak jak my, 50 lat dla normalnego rozwoju. W naszych polskich warunkach, aby choć w pewnej części wyrównać szanse edukacyjne trzeba po pierwsze zdecydowanie poprawić jakość nauczania w szkole podstawowej, szczególnie na wsi i w małych miastach. Ale nie chodzi mi o bazę materialną, jakość wyposażenia, to jest mniej ważne chodzi o klasę nauczycieli, a jakość każdej szkoły mierzę przez poziom przygotowania zawodowego i zaangażowanie najsłabszego nauczyciela w danej szkole. To w ogromnym i decydującym stopniu źli nauczyciele odbierają szanse edukacyjne uczniom. Jeżeli nauczyciel kocha swoją pracę i lubi dzieci, to potrafi je pociągnąć w górę, rozbudzić zainteresowanie światem i ambicje nawet dziecka z rodziny patologicznej. Według mnie podniesienie poziomu każdej szkoły podstawowej znajdującej się w danej gminie jest najważniejszym zadaniem samorządu lokalnego, a wcale nie będzie też przesadą stwierdzenie, że działanie na rzecz podniesienia jakości szkoły jest najprostszym, ale i najpiękniejszym objawem współczesnego polskiego patriotyzmu. Nerwowo reaguję na określenie mało zdolne dziecko. W pewnym uproszczeniu można powiedzieć, że około 15% osób w każdej populacji jest niezdolne czy mało zdolne do myślenia abstrakcyjnego. Niemal każdy człowiek ma swoje indywidualne uzdolnienia, a zadaniem szkół kolejnych stopni jest wyławiać te uzdolnienia i wzmacniać je. Kluczem do wyrównywania szans edukacyjnych są nauczyciele i politycy, zamiast mówić o równych szansach, powinni zrobić kilka prostych (i wcale niezbyt kosztownych) rzeczy, które doprowadzą w krótkim czasie do podniesienia klasy i zwiększenia motywacji polskich nauczycieli. Dla przykładu zlikwidować Kartę Nauczyciela (która chroni interesy najgorszych nauczycieli), zlikwidować urawniłowkę wynagrodzeń i dać realną władzę w szkole jej dyrektorowi, ale i rozliczać go z efektów. Jedną z naszych największych polskich słabości jest dziedziczenie biedy i braku wykształcenia przez około 25% polskiego społeczeństwa (tzw. grupa wykluczonych). Na całe szczęście pierwsze pozytywne efekty przynosi reforma wprowadzona kilka lat temu, czego sygnałem jest wyraźne przesunięcie w górę uczniów naszych gimnazjów w testach kompetencyjnych realizowanych w ramach międzynarodowych badań porównawczych. Ale znowu tylko część gimnazjów i liceów jest już niezła, ale o wyrównywaniu szans decydują najsilniej najsłabsze szkoły na każdym poziomie. Obok dobrych nauczycieli potrzeba dla prawdziwego wyrównania szans dobrze skrojonych, precyzyjnie adresowanych programów stypendialnych. Wytłumaczę to na przykładzie, który mi szczególnie imponuje Fundacja Episkopatu Polski 10 e-mentor nr 1 (8)\n11 Rozwój społeczeństwa wiedzy w Polsce Dzieło Nowego Tysiąclecia wychowuje uzdolnione dzieci ze wsi popegeerowskich i wspiera ich edukację, aż do matury. To najbardziej ludzka i najbardziej patriotyczna praca, jaką mogę sobie wyobrazić, a Fundacja pomaga już 1200 dzieciom. Jak sam Pan widzi pytaniem dotknął Pan czułego punktu. Ale wróćmy do drugiej części pytania. Nie zgadzam się z Pana tezą, że problem utrzymania się studenta na studiach nie jest tak ważny, bo przecież student może pracować, nawet gdy studiuje w systemie dziennym. Uważam, że pierwsze trzy lata studiów są kluczowe w życiu każdego studenta, te lata go formują praktycznie na całe życie i najlepiej, żeby jego jedynym zajęciem w tym okresie było studiowanie w szerokim tego słowa znaczeniu. Połączenie studiów z pracą zarobkową zawsze odbywa się kosztem jakości, zarówno studiów, jak i pracy. Ja w swoim systemie spróbowałem znaleźć takie rozwiązanie, które pozwoliłoby średnio uzdolnionemu, ale bardzo pracowitemu i ambitnemu studentowi z niezamożnej rodziny skończyć studia bez płacenia czesnego i bez konieczności podejmowania w czasie studiów pracy zarobkowej. Dodatkowym czynnikiem, choć w pewnej części wyrównującej szanse, jest pierwszy bezpłatny rok dla wszystkich. Obserwując przez ponad 12 lat proces kształcenia w moich szkołach, mogę stwierdzić, że dobrze przygotowany program studiów na I roku pozwala nadrobić większość zaległości, które student ma z wcześniejszych etapów studiowania, oczywiście przy założeniu ciężkiej pracy przez cały rok. Dodatkowym czynnikiem ułatwiającym wyrównanie szans edukacyjnych, tzn. umożliwienie studiowania w prestiżowych uczelniach przez młodzież kończącą słabsze szkoły będzie oddzielenie studiów licencjackich i magisterskich według Deklaracji Bolońskiej. Konsekwentne wprowadzenie Deklaracji powinno umożliwić najbardziej uzdolnionym absolwentom studiów licencjackich studia magisterskie w innej, lepszej uczelni. Doszedłby nowy czynnik podnoszący poziom studentów na poziomie studiów magisterskich w najlepszych uczelniach, a konieczność ubiegania się o miejsca byłaby dodatkową motywacją nawet dla tych, którzy dostali się do uczelni prestiżowej już na studia licencjackie. Podsumowując: to co szkoła wyższa może zrobić, to zapewnić maksymalnie demokratyczny dostęp do wykształcenia wyższego, a wcześniejsze etapy edukacji powinny zapewnić sprawność w wyławianiu uzdolnionych i stworzenia im warunków do nauki, niezależnie od tego z jakiej rodziny czy miejscowości pochodzą. W Pana publikacji można doszukać się również krytyki systemu badań naukowych o profilu akademickim w Polsce. Podkreśla Pan zalety podejścia menedżerskiego w badaniach. Jakie najbardziej istotne zmiany zaproponowałby Pan, aby zbliżyć relacje badań naukowych (ich praktycznego wymiaru) do gospodarki i przedsiębiorstw, a także przełożenia ich wyników na rzeczywiste korzyści dla społeczeństwa? Wielu ekspertów twierdzi, że jedną z najmocniejszych pozostałości, skamielin po socjalizmie w Polsce jest system organizacji badań naukowych. Po roku 1989 Krzysztof Pawłowski Społeczeństwo wiedzy szansa dla Polski Wydawnictwo Znak, Warszawa 2004 Książka prezentuje propozycje autora dotyczące reform w polskim szkolnictwie wyższym, w świetle idei społeczeństwa opartego na wiedzy. Publikacja zawiera konkretne rozwiązania dla uczelni i obszaru badań naukowych. Jest połączeniem zasadniczej części książki opublikowanej w UNESCO- -CEPES pt. Rediscovering Higher Education in Europe (prezentującej opinie autora na temat. przyszłości szkolnictwa wyższego w Europie) oraz problematyki dotyczącej bezpośrednio polskiego szkolnictwa wyższego. Publikacja jest podzielona na trzy zasadnicze części: Europejskie uniwersytety i świat, Polski cud edukacyjny lat 90., Pomysł na dobre wykształcenie w społeczeństwie wiedzy. Pierwsza cześć zawiera cztery rozdziały opisujące: relacje pomiędzy Polską a UE w obszarach nauki i kształcenia akademickiego; pozycję europejskiej nauki i szkolnictwa wyższego na świecie oraz wyzwania stojące przed nimi; czynniki decydujące o wysokiej pozycji uniwersytetów amerykańskich; propozycje zmian dla całego europejskiego szkolnictwa wyższego. Część druga, opisująca zmiany, które mogliśmy zaobserwować w polskim szkolnictwie wyższym oraz propozycje na przyszłość, podzielona jest na dwa rozdziały. Jeden z nich opisuje reformy lat 90. dokonane w edukacji oraz propozycję nowego sposobu organizacji i finansowania szkolnictwa wyższego w Polsce. Drugi rozdział opisuje stan badań naukowych w Polsce. Ostatnia część, zawierająca 3 rozdziały, prezentuje autorskie pomysły autora publikacji na temat kształcenia oraz opisuje jego doświadczenia związane z organizacją i rozwojem Wyższej Szkoły Biznesu National-Louis University w Nowym Sączu. wprowadzono jedynie reorganizację systemu finansowania badań poprzez wprowadzenie wybieralnego samorządu do podziału środków (KBN). To już blisko 15 lat od tej zmiany i analizując stan badań naukowych w Polsce i ich efektywność, można stwierdzić, że efekty są marne. W zasadzie nienaruszony przetrwał system finansowania z pieniędzy publicznych JBR, podczas gdy niemal cały przemysł, którym JBR służyły został bądź sprywatyzowany, bądź zlikwidowany, niemal bez zmian pozostał PAN, zmiany nastąpiły tylko w uczelniach państwowych. Rozumiem, moje poglądy na temat badań naukowych są kontrowersyjne dla środowiska naukowego. Bo ja swojej wypowiedzi na ten temat nie zaczynam od apelu o zwiększenie nakładów ze środków publicznych na badania i rozwój. Przyjmuję do wiadomości fakty, tzn. Polska jest biednym krajem, z dopiero rozwijającą się gospodarką i obecny poziom finansowania B+R ze środków publicznych jest odpowiedni dla państwa o wielko- luty\n12 metody, formy i programy kształcenia ści PKB przypadającego na jednego mieszkańca, jakim jest Polska i staram się szukać rozwiązań jak najlepiej wykorzystać te pieniądze, które budżet na B+R przeznacza. Po pierwsze uważam, że priorytet w naszych warunkach ma wykształcenie młodego pokolenia Polaków i przygotowanie go do pracy w warunkach gospodarki opartej na wiedzy. W naszej rzeczywistości pieniądze publiczne na badania powinny być przeznaczone głównie na prowadzenie badań odtworzeniowych (tzn. nadążanie za osiągnięciami nauki światowej) w ramach szkół wyższych, na finansowanie kilku obszarów nauki, w których mamy najbliżej do czołówki światowej, na finansowanie ośrodków badawczych zajmujących się kulturą narodową oraz finansowaniem wybranych szalonych projektów, które mogą doprowadzić do nowych osiągnięć i wynalazków. Resztę trzeba sprywatyzować (także większość instytutów PAN) i zmusić do utrzymania się za realne pieniądze uzyskiwane np. z przemysłu czy grantów unijnych. Prawdą jest to, co mówi prof. Łukasz Turski, mamy za dużo osób zatrudnionych w instytucjach naukowych, a za mało prawdziwych uczonych. Tak więc, zamiast cienko rozsmarowywać pieniądze, to lepiej dać realne środki tym, którzy spożytkują je efektywnie. W tej części wypowiedzi mówiłem tylko o sposobie finansowania badań ze środków budżetowych, a pozostaje do omówienia problem relacji nauka gospodarka, te relacje obecnie w Polsce niemal nie istnieją, a nieliczne przykłady pozytywne tylko podstawową wiedzę potwierdzają. Proszę zwrócić uwagę, jeszcze kilkanaście lat temu uczelnie miały wokół siebie, w swoim regionie swoje przedsiębiorstwa, w pewnym sensie skazane na współpracę w zakresie badań, nowych technologii czy innowacji z lokalną (tzn. najbliższą) uczelnią. Teraz każda firma, jeżeli ma problem (i niezbędne pieniądze) może ekspertyzę czy badania zamówić, korzystając z internetu w dowolnej uczelni, nawet mieszczącej się w drugim końcu świata. Globalizacja także w tej mierze poszła do przodu. To powoduje, że na rynku zamówień badań dla gospodarki utrzymają się tylko najlepsi, merytorycznie najszybciej reagujący i najbardziej innowacyjni. B.R. Clark pisał o uniwersytetach przedsiębiorczych, które w tej grze z gospodarką i współczesnością mają największe szanse. Podsumowując, polski świat naukowy czeka droga przez czyściec, przez który większość polskiej prywatnej gospodarki już przeszła tę drogę przejdą najlepsi, a wiec nieliczni, najbardziej innowacyjni i przedsiębiorczy oraz, ci którzy najlepiej rozpoznają wyzwania przyszłości. Oczywiście państwo musi zadbać, aby przetrwały ten okres instytucje naukowe niezbędne do funkcjonowania państwa, jego bezpieczeństwa oraz utrzymania tożsamości i kultury narodowej. Podkreśla Pan potrzebę wzorowania się na amerykańskich rozwiązaniach w organizacji szkolnictwa wyższego w Polsce i Europie. Jak ocenia Pan politykę Unii Europejskiej dotyczącą planów rozwoju szkolnictwa wyższego? W zasadzie nie ma wspólnej polityki UE dotyczącej szkolnictwa wyższego. Nie ma też wspólnej polityki UE w zakresie oświaty. Moim zdaniem na całe szczęście. Nie wyobrażam sobie dyrektyw dotyczących sposobu działania uniwersytetu na wzór słynnych rozporządzeń o kształcie i długości banana czy marchewki. Tę sferę, tzn. edukację, pozostawiono rządom państw członkowskich. Oczywiście powstają opracowania Komisji Europejskiej dotyczące szkolnictwa wyższego i jedno z nich, tzn. Komunikat Komisji Europejskiej z 5 lutego 2003 roku Przyszłość szkolnictwa wyższego w Europie wiedzy stał się dla mnie inspiracją do napisania mojej pierwszej książki Rediscovering higher education in Europe. Jedną z cech charakterystycznych amerykańskiego szkolnictwa wyższego jest jego różnorodność. W USA istnieją i uniwersytety badawcze, których czołówka należy do najlepszych na świecie,i są zwykłe college dla przeciętnych uczniów. Ta różnorodność i obyczaj akademicki, że nie podejmuje się studiów doktoranckich na uczelni, na której się skończyło studia magisterskie, a po doktoracie podejmuje się pracę jeszcze w innej uczelni i to w bardzo konkurencyjnych warunkach, zapobiega temu co jest jedną z polskich słabości całe życie zawodowe spędzone w jednej uczelni. Można też powiedzieć, że nie ma jednej polityki dotyczącej szkolnictwa wyższego w USA, obok polityki rządu federalnego są polityki poszczególnych stanów, a i tak najlepsze uniwersytety to uniwersytety prywatne. W jednym przypadku można mówić o wspólnej polityce system grantów, programów jest tak zbudowany, że wszystkie podmioty mają taki sam dostęp do pieniędzy, z tym, że zdecydowana większość funduszy publicznych na badania ląduje w najlepszych uniwersytetach, z zasady prywatnych. Komunikat Komisji Europejskiej trafnie ocenia słabości europejskich uniwersytetów, wstrzymuje się jednak przed wyciągnięciem wniosków bez wprowadzenia do świata akademickiego konkurencji, bez wprowadzenia menedżerskiego sposobu zarządzania nie będzie w Europie zmian i czołowe uniwersytety europejskie (może poza brytyjskimi) nie będą wyznaczały światowego poziomu odniesienia. Najgorsza jest pewna bezradność odczytywana z dokumentów Unii wciąż jeszcze większości urzędników wydaje się, że wszystko leży w ilości środków przeznaczonych na szkolnictwo wyższe i badania naukowe stąd słynne 3% PKB, które państwa Unii mają przeznaczać na B+R. Uważam, że bez wprowadzenia zmian systemowych większość dodatkowych pieniędzy zostanie zmarnowana. Warto też przypatrzyć się strukturze wydawanych pieniędzy w USA i UE. Wielkość środków budżetowych przeznaczanych na B+R w odniesieniu do PKB jest podobna w Unii i USA to 1,0 : 1,2% PKB. Zasadniczo różny jest udział środków pochodzących ze źródeł prywatnych, głównie z przemysłu udział tych środków w USA jest trzykrotnie wyższy niż w UE. I w tym tkwi istota problemu. W Europie relacje uniwersytetów z otoczeniem są znacznie słabsze niż w USA. Większość europejskich uniwersytetów przyzwyczajonych do pieniędzy publicznych, z dominującą grupą pracowników naukowo-dydaktycznych mających gwarancję zatrudnienia, aż do momentu 12 e-mentor nr 1 (8)\n13 Rozwój społeczeństwa wiedzy w Polsce przejścia na emeryturę, trwa często w bezruchu, czyniąc z tego dostojną specyfikę świata akademickiego. Prywatnych korporacji, funduszy inwestycyjnych nie można zmusić do finansowania badań, muszą one zobaczyć korzyść, możliwość szybkiego rozwiązania trapiących je problemów, czy szybkiego wdrożenia nowych technologii czy innowacji. Jeżeli ich nie widzą, to najwyżej dla celów PR przeznaczą jakieś symboliczne pieniądze na swój lokalny uniwersytet. Powracając do problematyki szkolnictwa w Polce chciałbym zapytać Pana o istotę potrzebnych zmian, Pana zdaniem, w programach kształcenia, treściach i formach przekazu wiedzy w świetle rozwoju społeczeństwa informacyjnego? Istotą społeczeństwa wiedzy jest, według mnie, uczynienie z wiedzy w skali powszechnej w społeczeństwie, a nie tylko dla niektórych warstw społecznych, zasobu, który stanie się głównym źródłem bogactwa państwa i zamożności jego obywateli. Historia, a raczej komuniści, zabrali nam 45 lat spokojnego rozwoju, które miały państwa Europy Zachodniej. Tak więc jako państwo i społeczeństwo nie mamy wystarczająco dużo tego, co jest źródłem bogactwa państw rozwiniętych pieniędzy, technologii, know-how. Ale nieoczekiwanie, właśnie teraz, gdy Polska odzyskała możliwość decydowania o sobie, dochodzi w skali globalnej do przewartościowania znaczenia zasobów okazuje się, że w nowych warunkach podstawowym zasobem staje się wiedza. To wielka szansa dla nas, bo możemy wykorzystać coś, co się rzadko zdarza, rentę opóźnienia i w skali państwa przeskoczyć kilka etapów, przez które przechodziły społeczeństwa Europy Zachodniej. Do tego potrzebna jest świadomość zmiany, tzn. konieczność wykonania powszechnej inwestycji w edukację, i to w skali powszechnej, łącznie z grupą wykluczonych. O pewnych zmianach w tym wywiadzie mówiłem kluczowym zagadnieniem jest wychowanie każdego uczestnika procesu edukacji w przekonaniu, że ma aktywnie używać wiedzy, uzupełniać ją i przetwarzać. Świadomie używam słowa wychowanie, bo nie chodzi o przekazywanie statycznej wiedzy, tylko uruchomienie w każdym uczniu mechanizmów używania wiedzy najlepiej wytłumaczyć to poprzez umiejętność rozwiązywania problemów. Często to powtarzam na swoim przykładzie mnie kłopoty, problemy zawsze inspirują, bo szukam natychmiast sposobów ich rozwiązywania. Jeżeli brakuje własnej wiedzy jak rozwiązać problem, to trzeba sięgnąć po dodatkową wiedzę, a ona jest coraz bardziej dostępna. To łatwo powiedzieć, ale trudno wprowadzić w skali powszechnej. Proces tworzenia społeczeństwa wiedzy musi stać się wyzwaniem i celem działania wszystkich (a nie tylko najlepszych nauczycieli), i aby się to stało, potrzeba determinacji i świadomości polityków, że coś takiego jest potrzebne, ale i możliwe. Oczywiście niezbędne są zmiany w programach, treściach i formach kształcenia, ale na początku potrzebna jest mentalna rewolucja w głowach nauczycieli. Jako przykład, że inwestycja w edukację jest możliwa, pokazuję Finlandię. Kraj ten przez dziesięciolecia wygodnie żył żerując na niesprawności ekonomicznej ZSRR. Upadek ZSRR na początku lat 90. spowodował więc gwałtowny kryzys ekonomiczny w Finlandii. Politycy fińscy zareagowali genialnie inwestycją w edukację. Efekt był szokujący i to już po 10 latach: według badań OECD uczniowie fińscy są najlepsi, gospodarka fińska kwitnie, wysokość PKB na głowę mieszkańca należy do najwyższych w Europie. I jeszcze jedno, to co mnie najbardziej fascynuje, gdy myślę o wiedzy jako narodowym zasobie to jedyny zasób, który jest odnawialny i w praktyce niezużywalny. A co do programów trzeba każdego młodego Polaka nauczyć w szkole dwóch języków języka angielskiego i języka informatyki, bo te dwie umiejętności otwierają przed człowiekiem świat i nowe możliwości. A jak na tym tle kształtuje się według Pana idea kształcenia przez całe życie? To trudne zadanie, ponieważ przeszłość przyzwyczaiła nas do stabilności zatrudnienia, więc poza nielicznymi zawodami, wystarczała niewielka korekta starej wiedzy. Nowe czasy zmuszają dużą część osób czynnych zawodowo do znacznie częstszego odnawiania wiedzy. Zmiany w gospodarce są tak szybkie, że dość trudno wyobrazić sobie możliwość stałej pracy w raz wyuczonym zawodzie przez całe życie. Patrząc na USA, można wnioskować, że w przyszłości częściej będziemy zmieniać pracę i dojdzie coraz częściej do sytuacji, gdy okaże się, że niemal cała wiedza zawodowa okaże się nieużyteczna. Kształcenie dorosłych stało się najszybciej rozwijającym się sektorem edukacji w USA. Oczywiście inny charakter ma kształcenie ustawiczne w przypadku robotników wiedzy, to oni sami decydują się na dodatkowe kursy czy podejmują studia podyplomowe, w sposób aktywny przystosowując się do rynku pracy, czy też chcąc poprawić, czy wzmocnić swoją pozycję w firmie. Ale coraz częściej pracodawcy we własnym interesie (maksymalizacji zysków i minimalizacji kosztów) będą zamawiali specjalnie skrojone dla potrzeb danej firmy szkolenia, często dla wszystkich pracowników. Kształcenie ustawiczne to wielka szansa dla szkół wyższych, szczególnie ekonomicznych, ale zarazem to konieczność otworzenia się na całkowicie nową rzeczywistość, na tym rynku mamy znacznie więcej konkurentów, np. małe, a więc bardzo elastycznie i szybko działające firmy szkoleniowe. Rynek kształcenia ustawicznego wymaga też znacznie bliższego kontaktu z rzeczywistością gospodarczą niż klasyczne studia. Przewagą szkół wyższych, szczególnie markowych na tym rynku jest tylko prestiż uczelni, ale to może nie wystarczyć. Ja traktuję ten rynek jako wielką szansę dla moich uczelni i ostro zamierzam grać na tym rynku, zwłaszcza teraz, gdy z UE pojawiły się na szkolenie dorosłych gigantyczne wręcz pieniądze w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego. luty\n14 metody, formy i programy kształcenia I ostatnie pytanie w jakim kierunku powinna rozwijać się w Polsce e-edukacja? Osobiście ja i moja Szkoła mieliśmy szczęście, że wśród nas bardzo wcześnie pojawił się człowiek, który wcześniej od innych, m.in. dzięki wyjazdom z wykładami na uniwersytety amerykańskie, dostrzegł szansę jaką daje internet to prof. Marian Mrozek, twórca naszego programu studiów z informatyki i dziekan Wydziału Informatyki. Dzięki temu, już kilka lat wstecz mieliśmy w Szkole intranet tak zaawansowany, że budził zaskoczenie nawet u wizytujących u nas profesorów amerykańskich uniwersytetów. Byliśmy też pierwszą uczelnią w Polsce, która zaoferowała pełny dwuletni program uzupełniających studiów magisterskich realizowany online w internecie. Był to program zainicjowany i znakomicie zorganizowany pod koordynacją przez prof. Marka Capińskiego.- Lokalizacja naszej Szkoły jest z jednej strony naszą przewagą w przypadku studiów stacjonarnych, z drugiej zaś wyraźną słabością w przypadku studiów zaocznych. Wielu z naszych absolwentów studiów licencjackich chce lub musi podjąć pracę zawodową już po licencjacie, ale większość z nich chce także uzyskać tytuł magistra w WSB-NLU. To oni byli inspiracją przygotowania programu online. Ten program wszedł już na stałe do oferty dydaktycznej. Jestem przeciwnikiem oferowania pełnych studiów przez internet. Pierwsze trzy lata to musi być kontakt osobisty studenta ze szkołą, bo potrzebny jest proces formowania postaw, uczenia nowych umiejętności, a nie tylko przekazywania wiedzy. Ale już studia II stopnia analizując nasze doświadczenia, mogą być skutecznie zrealizowane wykorzystując techniki internetowe. Szczególny obszar e-edukacji, choć w Polsce jeszcze słabo spenetrowany, to obszar kształcenia ustawicznego osób dorosłych. Narzuca się, że tutaj można wykorzystać zjawisko masscustomization, tzn. kształcenia bardzo wielu ludzi przy indywidualizacji programów nauczania. Ale to pieśń przyszłości i podejrzewam, że wielu już się do takiego kształcenia przygotowuje, zarazem pilnie strzegąc, aby konkurenci nie dowiedzieli się zbyt dużo i za wcześnie. Dziękuję bardzo za rozmowę. ZARZĄD GŁÓWNY TOWARZYSTWA NAUKOWEGO ORGANIZACJI I KIEROWNICTWA ogłasza KONKURS NAGRÓD NAUKOWYCH TNOiK im. Profesora KAROLA ADAMIECKIEGO Celem konkursu jest: nagradzanie i publikowanie opracowań z zakresu organizacji i zarządzania, stanowiących istotny wkład w rozwiązania teoretyczne i praktyczne na rzecz usprawniania systemu funkcjonowania gospodarki. Przedmiotem konkursu są: prace w języku polskim, stanowiące wybitne osiągnięcia z zakresu nauk organizacji i zarządzania, opublikowane w formie książkowej lub cyklu artykułów w ostatnich 36 miesiącach (3 lata), poprzedzających dzień ogłoszenia Konkursu (Konkurs ogłoszony dnia r.); innowacje z zakresu organizacji i zarządzania, będące oryginalnymi opracowaniami bądź twórczymi adaptacjami do praktyki koncepcji teoretycznych, opublikowane i wdrożone do praktyki w ostatnich trzech latach, poprzedzających dzień ogłoszenia konkursu, jeżeli zostały sprawdzone i nadają się do szerszego wdrażania, a jednocześnie w wyniku zastosowania przyniosły wymierne efekty finansowe; prace stanowiące opracowania pojedynczych autorów lub zespołów autorskich będących obywatelami polskimi. Tryb zgłaszania prac jest następujący: składanie lub przesyłanie prac, w dwóch egzemplarzach, wraz z uzasadnieniem do Biura Zarządu Głównego TNOiK, ul. Koszykowa 6, Warszawa do 31 marca 2005 r. prace zgłaszają: dziekani wydziałów (dyrektorzy instytutów) uniwersytetów, wyższych szkół technicznych, ekonomicznych lub innych wyższych uczelni, kształcących w dziedzinie organizacji i zarządzania, dyrektorzy instytutów PAN i innych instytutów naukowo-badawczych, ośrodków badawczo- -rozwojowych lub badawczo-projektowych i biur projektów, kierownictwo instytucji wydawniczych z zakresu nauk organizacji i zarządzania, Prezydium Zarządu Głównego TNOiK i Prezydia Zarządów Oddziałów TNOiK, kierownictwo innych instytucji, których działalność dotyczy zakresu omówionego w przedmiocie Konkursu, członkowie Sądu Konkursowego. Sąd Konkursowy ogłosi orzeczenie o przyznaniu nagród i wyróżnień do 30 września 2005 r. W imieniu organizatorów serdecznie zapraszam do wzięcia udziału w Konkursie Obsługę organizacyjną Konkursu zapewnia: Biuro Zarządu Głównego TNOiK, tel. (022) , , prof. zw. dr hab. Ryszard Borowiecki Prezes Zarządu Głównego TNOiK 14 e-mentor nr 1 (8)\n15 Ogłoszenie informacyjne dotyczące konferencji naukowej pt. Strategia Lizbońska a możliwości budowania gospodarki opartej na wiedzy w Polsce Collegium Maius, Uniwersytet Jagielloński, 17 grudnia 2004 r. Konferencja ta została zorganizowana przez Polskie Towarzystwo Ekonomiczne: Zarząd Krajowy i Radę Naukową, przy współpracy Katedry Ekonomii Uniwersytetu Jagiellońskiego i Katedry Polityki Gospodarczej Szkoły Głównej Handlowej (oraz działającego przy niej SKN Gospodarki Opartej na Wiedzy), przy współfinansowaniu Urzędu Komitetu Integracji Europejskiej. Jej celem było promowanie idei Strategii Lizbońskiej i przeprowadzenie dyskusji na temat gospodarki opartej na wiedzy (GOW), której wynikiem byłyby rekomendacje dla zmian w Strategii oraz wnioski dotyczące wspomagania budowania GOW w Polsce. Zainteresowanie konferencją przeszło najśmielsze oczekiwania organizatorów. Mimo że tematyka konferencji była dość wąska, chęć udziału w niej zgłosiło w sumie ponad 200 osób, 88 propozycji referatów do wygłoszenia. Spośród nich, organizatorzy zaprosili do udziału w konferencji 75 osób z 45 referatami. Zgodnie z zapowiedziami, konferencja była adresowana głównie do osób z młodszego pokolenia ekonomistów, którzy mają największe szanse tworzyć społeczeństwo wiedzy, a także by uzyskać racjonalne i apolityczne spojrzenie na możliwości rozwoju naszego kraju, w oparciu o paradygmat gospodarki wiedzy. Konferencję otworzyła prof. dr hab. Ewa Okoń- -Horodyńska wiceprzewodnicząca Rady Naukowej PTE, Kierownik Katedry Ekonomii Uniwersytetu Jagiellońskiego, b. wiceminister nauki i informatyzacji. Jej 56-slajdowa prezentacja poprzedziła prezentację Stanowiska polskiego rządu wobec Strategii Lizbońskiej przygotowaną przez dra Macieja Duszczyka Dyrektora Departamentu Analiz i Strategii UKIE. Następnie głos zabrała przedstawicielka Komisji Europejskiej Agata Stasiak (Dyrektoriat Generalny ds. Badań), a sesję plenarną konferencji zakończyła referatem dr Anna Kaderabkova z Centrum Studiów Gospodarczych w Pradze. Następnie odbyły się trzy sesje prowadzone równolegle. Podzielone one zostały na dwa bloki, które miały odzwierciedlać główne nurty tematyczne zgłoszonych referatów. W ramach poszczególnych bloków przeprowadzono następujące sesje tematyczne: Blok 1: Strategia Lizbońska a jej realizacja: Warunki i kierunki realizacji Strategii Lizbońskiej Przedsiębiorstwa i klimat dla przedsiębiorczości Technologie teleinformatyczne Rynek pracy wzrost spójności społecznej Blok 2: Budowanie gospodarki opartej na wiedzy w Polsce Gospodarka oparta na wiedzy w Polsce Innowacyjność gospodarki Innowacyjność w regionach Kapitał ludzki i infrastruktura edukacyjno-naukowa Podczas konferencji udało się zaprezentować 36 z 45 wybranych referatów. Mimo bardzo bogatego programu, co naturalnie oznaczało ograniczenia w prezentacji treści referatów, udało się wypracować ostateczne wnioski i rekomendacje. Punktem wyjścia do nich były referaty tzw. zamykające (autorstwa K. Piecha (SGH), M. Górzyńskiego (CASE) i W. Świtalskiego (PTE)). Po konferencji rozpoczęte zostały prace nad książką, podsumowującą ją. Ponadto, ma ona być pewnego rodzaju kompendium wiedzy na temat SL i GOW, a jednocześnie prezentować rekomendacje dla zmian w Strategii i wnosić nowe elementy do dyskusji nad budowaniem GOW w Polsce. Książka pt. Strategia Lizbońska a możliwości budowania gospodarki opartej na wiedzy w Polsce wnioski i rekomendacje pod redakcją naukową Ewy Okoń-Horodyńskiej i Krzysztofa Piecha została wydana przez Polskie Towarzystwo Ekonomiczne w styczniu br. (osoby zainteresowane tematyką mogą pobrać ją ze strony interentowej: pl/gow/; w tym celu wcześniej należy zarejestrować się na tej stronie, co jest bezpłatne). Generalny wniosek płynący z konferencji popiera tezę, iż nowe kraje członkowskie UE nie pomogą znacząco w osiągnięciu celów SL, bowiem większość z nich (w tym Polska) nie nadrabia opóźnień w modernizacji gospodarki, w dążeniach do oparcia rozwoju na wiedzy (i nowoczesnych technologiach). Należy jednak podkreślić, że głównym problemem związanym z realizacją celów Strategii jest brak wystarczającej woli politycznej do jej wdrażania w starych krajach członkowskich Unii. Natomiast dla budowania GOW, polski rząd powinien wzorować się na przykładzie Finlandii i opracować operacyjną koncepcję programową (Action Plan) budowania oraz rozwoju GOW w Polsce 1. Po konferencji zostanie również wydana książka naukowa, zbierająca wyniki różnych badań prowadzonych w Polsce nad Strategią Lizbońską i gospodarką opartą na wiedzy. Informacje o niej, a także również o innych wydarzeniach w zakresie SL i GOW można uzyskać po zarejestrowaniu się na stronie internetowej: 1 Opinia prof. dr hab. Zdzisława Sadowskiego wygłoszona w trakcie seminarium Oddziału Warszawskiego Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego, Warszawa, 20 stycznia 2005 r. luty\n16 metody, formy i programy kształcenia Przywództwo w otoczeniu burzliwym Rafał Mrówka Problem przywództwa w organizacjach jest jednym z istotnych zagadnień poruszanych we współczesnej nauce o organizacji i zarządzaniu. Celem tego opracowania jest przegląd współczesnego dorobku naukowego dotyczącego pojęcia przywództwa i jego ewolucji. Dodatkowo pokazane zostały zmiany w rozumieniu przywództwa związane ze zmianami otoczenia organizacji. Dokonany został także przegląd zadań stojących przed przywódcami organizacji i zdefiniowane zostały typy przywódców w organizacjach oraz konsekwencje pojawienia się określonych typów przywódców w opisanych typach organizacji. Ewolucja postrzegania przywództwa Rozumienie pojęcia przywództwo oraz zadań przywódcy ulegało zmianom w miarę rozwoju socjologii, politologii, psychologii społecznej, nauki o organizacji i zarządzaniu oraz innych dziedzin naukowych. Zmiany te wymuszane były niekompletnością wcześniejszych opisów i teorii, jak również wywoływane były przez zmieniające się otoczenie i zmieniające się wyzwania, jakie stawały przed organizacjami i ich liderami. Definicji przywództwa można znaleźć bardzo wiele, m.in. wśród prac socjologicznych i politologicznych. Analiza pojęcia przywództwo z punktu widzenia tych dziedzin nauki łączy je głównie z problemem władzy, traktując przywództwo jak jeden z aspektów władzy. Pojęcie władzy, jej rodzajów jest jednak tak pojemne, że wąskie zdefiniowanie pojęcia przywództwa przy pomocy tej kategorii wydaje się niemożliwe. Przywództwo bywało definiowane jednak jeszcze bardziej ogólnie. Według Morrisa i Seemana przywództwo jest każdą czynnością, która wpływa na postawę grupy 1. Zastosowanie tej definicji doprowadziłoby jednak do twierdzenia, że osoba dokonująca destrukcji wbrew woli grupy jest przywódcą tej grupy. Wydaje się więc, że na definicję przywództwa odwołującą się do wpływania na postawę grupy, powinny zostać nałożone jednak pewne ograniczenia dotyczące rodzaju wpływu, metod jego wywierania lub celów tego wpływu. Inna definicja mówi, że przywództwo polega na tym, że pewne osoby, mające określone motywy i cele, we współzawodnictwie lub konflikcie z innymi mobilizują instytucjonalne, polityczne, psychologiczne i wszelkie inne zasoby, aby uaktywnić, zaangażować i zaspokoić motywacje zwolenników 2. Zgodnie z takim rozumieniem przywództwa, przywódca staje się jednak zakładnikiem grupy wydaje się, że definicja ta nie oddaje postaw wielu współczesnych i historycznych przywódców. Burns przytacza też inną definicję: O przywództwie można mówić, kiedy za sprawą liderów zwolennicy zabiegają o cele, które reprezentują wartości i motywacje wspólne jednym i drugim, wartości liderów oraz wartości grupy lub organizacji 3. Zgodnie z tą definicją cele pochodzą nie tylko od lidera, ale są wypadkową jego celów i celów grupy. Przywódca odpowiedzialny jest natomiast za tworzenie i realizację pewnej wizji, która pozwala przetrwać i rozwijać się organizacji na burzliwym rynku. Znowu jednak ta definicja przywództwa nie może zostać uznana za uniwersalną. Można wskazać mnóstwo przypadków wybitnych przywódców, którzy ponosili jednak samodzielną odpowiedzialność za kierunek, wizję swojego społeczeństwa, grupy, organizacji, którzy wręcz niszczyli każde przejawy samodzielnego myślenia odbiegającego od ich wizji przyszłości. Prób definiowania przywództwa poszukiwać można także w psychologii społecznej. Zdaniem Smitha przywództwo to postrzegana przez innych członków organizacji gotowość wywierania lub samo wywieranie wpływu na związane z celami organizacji myśli, uczucia i działania jej członków 4. Z definicji tej może wynikać, że przywództwo bywa względne, gdyż jest to rodzaj 1 Por. R. Morris, M. Seeman, The Problem of Leadership: An Inter-Disciplinary Approach, American Journal of Sociology, nr 56, MacGregor J. Burns, Władza przywódcza, [w:] Władza i społeczeństwo, Wydawnictwo Naukowe Scholar, Warszawa Tamże. 4 Ph. M. Smith, Przywództwo, [w:] Psychologia społeczna. Encyklopedia Blackwella, pod red. A. S. R. Manstead, M. Hewstone, Jacek Santorski & Co., Warszawa e-mentor nr 1 (8)\n17 Przywództwo w otoczeniu burzliwym zachowania postrzegany przez innych członków organizacji. W wielu przypadkach jednak tak rozumiane przywództwo może okazać się niewystarczające z punktu widzenia organizacji, może prowadzić do braku wyboru kierunku rozwoju organizacji. Psychologia społeczna (np. Bales, Aronson) stara się natomiast także definiować dwa niezależne rodzaje przywództwa przywództwo zorientowane na zadania (task leadership) oraz przywództwo zorientowane na stosunki międzyludzkie (maintenance lub social- -emotional leadership) 5. Próba zdefiniowania dwóch rodzajów przywództwa wydaje się, że związana jest z opisywanymi już wyżej problemami uniwersalności definicji przywództwa. Definicji przywództwa szukać można także przez analogie w wydawałoby się zupełnie niezwiązanych z tego rodzaju problematyką dziedzinach nauki. Ciekawym przykładem może być zbudowanie definicji przywództwa w oparciu o matematyczno-fizyczne pojęcie atraktora. Atraktor w ogólnej teorii systemów to obszar lub punkt w pewnej przestrzeni stanów, do którego system zmierza i wokół którego system pozostaje w dowolnie dużej skali czasu 6. Stąd przez analogię stworzyć można definicję przywództwa: przywództwo to zdolność do podejmowania pewnych działań lub tworzenia idei w określonej grupie (organizacji, społeczeństwie), które przyciągają i koncentrują członków owej grupy w długim czasie. Takie rozumienie definicji przywództwa może opisywać zarówno efektywnych, jak i mało skutecznych, z punktu widzenia wyników organizacji, przywódców. Definicja ta nie określa jednak źródeł prymatu przywódcy nad grupą ( pewne działania, idee są raczej z konieczności mglistymi pojęciami), jednak prymat ten uznaje. Największą wadą tej definicji wydaje się właśnie niemożność ustalenia tych źródeł. Dotyczy to jednak większości definicji przywództwa. Powyższe rozważania dotyczące definiowania pojęcia przywództwa skłaniają do wniosku, że pojęcie to rozumiane było do tej pory w bardzo różny, często sprzeczny sposób. Poszczególne definicje określały dobrze tylko pewne typy przywództwa w organizacji. Wybór którejkolwiek z przytoczonych wyżej definicji przywództwa jako wiodącej, wiązałby się więc z przyzwoleniem na pewne jej ograniczenia, nieścisłości i sprzeczności. W związku z tym w niniejszym opracowaniu postanowiono nie dokonywać jednoznacznej definicji pojęcia przywództwa, a raczej w miarę potrzeby odnosić się do większości przytoczonych tu poglądów. Interesującym zagadnieniem wydaje się także prześledzenie historycznego podejścia badaczy z dziedziny nauk o organizacji i zarządzaniu do problemu przywództwa. Początkowo do przywództwa próbowano podchodzić od strony cech przywódczych. Takie rozumienie przywództwa poniosło jednak klęskę, gdyż nie udało się wyodrębnić uniwersalnych cech przywódczych. Kolejną próbą było wyodrębnienie uniwersalnych zachowań przywódczych. Podejście takie również nie znalazło potwierdzenia empirycznego. Dopiero teorie przywódcze związane z podejściem sytuacyjnym znalazły potwierdzenie w rzeczywistości. Zakładają one konieczność doboru stylu przewodzenia w zależności od sytuacji. Ze zjawiskiem tym wiąże się jednak problem realizacyjny czasami łatwiej jest dokonać zmiany przywódcy, niż jego stylu przewodzenia. Kolejnym zagadnieniem godnym rozważenia wydaje się problem wyłaniania się przywódców organizacji. W dziedzinie tej powstały między innymi dwie skrajne teorie teoria Zeitgeist oraz teoria Great Man History. Pierwsza z nich mówi o tym, że przywódcę stwarza sytuacja, okoliczności i nie ma to żadnego związku z jego osobowością, druga zaś dokładnie coś przeciwnego że przywództwo wiąże się z osobowością przywódcy, mało istotne są natomiast okoliczności, w jakich przywódcy przyszło funkcjonować. Każda z tych teorii ma swoje słabości i mocne strony. Ich siły próbuje łączyć teoria, że przywództwo jest rezultatem wzajemnej relacji między przywódcą i jego zwolennikami, a także, że warunkiem jego powstania są wprawdzie osobiste przymioty, zachowania, umiejętności, jednak ujawniają się one tylko w określonych sprzyjających warunkach. Taka próba połączenia wydawałoby się sprzecznych teorii Zeitgest i Great Man History wydaje się być słuszna i znajdować potwierdzenie w praktyce. Niestety oznacza to, że bardzo trudno określić warunki, które wykreują wybitnego przywódcę organizacji. Kontynuując analizę współczesnego stanu nauki o przywództwie, niezbędne jest przywołanie pojęcia charyzmy i przywództwa charyzmatycznego. Zdefiniowanie pojęcia charyzmy jest jednak niezwykle trudne. Zdaniem Senge ego natomiast, z posiadaniem charyzmy wiąże się także niebezpieczeństwo polegające na zdominowaniu podwładnych przez przywódcę 7. Analiza omówionych wyżej definicji, modeli i teorii wskazuje, że wymagania względem przywódców organizacji mogą być bardzo różnorodne. Trudno jest stworzyć jedną definicję czy model przywództwa, opisujący wszystkie możliwe sytuacje, z którymi spotkać się mogą współcześni przywódcy. Cechy, działania, zachowania, atrybuty, które sprawdzają się w jednej sytuacji, w przypadku określonego przywódcy, mogą być całkowicie nieprzydatne w innych warunkach. Dla poszczególnych przywódców oznaczać to może potrzebę ciągłego zmieniania swoich zachowań, dynamicznego dostosowywania ich do zewnętrznych warunków. Dalsze części tego opracowania poświęcone są właśnie analizie możliwych postaw przywódczych i konsekwencji ich przyjęcia w określonych sytuacjach, z jakimi spotkać się mogą współczesne organizacje. 5 E. Aronson, T. D. Wilson, R. M. Akert, Psychologia społeczna. Serce i umysł, Wydawnictwo Zysk i S-ka, Poznań J. Gleick, Chaos: Making a New Science, Viking Penguin Inc., P. M. Senge, Piąta dyscyplina. Teoria i praktyka organizacji uczących się, Dom Wydawniczy ABC, Warszawa luty\n18 metody, formy i programy kształcenia Przywództwo w organizacji w otoczeniu burzliwym Wiele współczesnych organizacji borykać się musi ze zjawiskami wynikającymi ze wzrostu zmienności i złożoności otoczenia, w którym muszą funkcjonować. System gospodarczy w wielu przypadkach nabiera cech systemu złożonego, w którym coraz trudniej przewidzieć jest, czy nawet określić prawdopodobieństwo kierunków możliwych zmian. W niektórych branżach otoczenie gospodarcze cechuje się także nieciągłością, to znaczy w otoczeniu pojawiają się przełomy (np. technologiczne), które mogą niemal z dnia na dzień uśmiercić niektóre organizacje. Otoczenie większości organizacji staje się więc bardziej burzliwe, zmienne. Analiza ta daje podstawy do próby wyróżnienia modelowych typów przywódców organizacji działających w otoczeniu burzliwym. Zastosowanym kryterium wyróżnienia jest sposób podejścia do zmian organizacji od preferowania dostosowawczych ewolucyjnych zmian, poprzez zmiany dostosowawcze, ale o charakterze bardziej rewolucyjnym (które nie tworzą jednak nowej wizji funkcjonowania organizacji, rzadko zmieniają głębsze założenia kultury organizacyjnej), aż po zmiany antycypacyjne ewolucyjne i rewolucyjne (tworzące całkowicie nową wizję przyszłości organizacji, często nową kulturę organizacji). Z podejściem do zmian wiąże się także stosunek do ryzyka od jego unikania, poprzez minimalizowanie, aż po pełną świadomość jego dużej skali. Te kryteria pozwolą na wyróżnienie czterech modelowych typów przywódców: administratora, ratownika, wizjonera i de-konstruktora. Typy te wraz z przykładami przywódców pokazane zostały w tabeli 1. Wyróżnienie typów przywódców organizacji w otoczeniu burzliwym w dalszych krokach prowadzi do budowy modelu przywództwa w organizacji w otoczeniu burzliwym. Przedmiotem zainteresowania modelu jest analiza możliwości pojawienia się czterech modelowych stylów przywództwa w określonych sytuacjach wyróżniających organizacje. Stworzona macierz takich sytuacji oparta jest na dwóch kryteriach opisu: stopniu zmienności otoczenia organizacji (liniowe w perspektywie od kilku do kilkunastu lat zmiany otoczenia, których dynamika i zakres są przewidywalne, dają się określić przynajmniej ze skończonym prawdopodobieństwem oraz krótkookresowo nieliniowe zmiany otoczenia, Tabela 1. Typy przywódców w otoczeniu burzliwym Typy przywódców w otoczeniu burzliwym Dostosowawcze Dominujący charakter wprowadzanych zmian wobec zmian otoczenia Antycypacyjne ADMINISTRATOR WIZJONER Dominujący zakres i tempo wprowadzanych zmian Zmiany ewolucyjne Zmiany rewolucyjne Administruje organizacją, wykorzystując mocne strony organizacji, jej kultury, pojawiające się szanse. Nie dopuszcza do tego, aby otoczenie wyprzedziło organizację. Przeprowadza systematyczne dostosowawcze zmiany ewolucyjne. Unika nadmiernego ryzyka. Przykłady: Warren Buffet (Berkshire Hathaway), Fujio Cho (Toyota Motor), Mark Reuben (Colgate Palmolive), Lee Scott (Wal-Mart). RATOWNIK Uzdrawia bieżącą sytuację organizacji, wprowadza krótkookresowe plany naprawcze. Dokonuje rewolucyjnych zmian w funkcjonowaniu organizacji, które mają jednak ograniczony, dostosowawczy charakter wobec zmian w otoczeniu. Unika zagrożeń i nadmiernego ryzyka. Przykłady: Lee Iacocca (Chrysler), Sanjeev Gupta (Coca-Cola Co. India), Cheong Choong Kong (Singapore Air), James Parker (Southwest). Tworzy wizję przyszłości organizacji i jej otoczenia wykorzystując istniejące mocne strony organizacji, jej kultury, wykorzystując szanse. Przeprowadza ewolucyjne, systematyczne zmiany tylko od czasu do czasu dokonując radykalniejszych przekształceń, skoków. Stara się minimalizować w miarę możliwości ryzyko. Przykłady: Jorma Ollila (Nokia), Bill Gates (Microsoft od II połowy lat 80.), Ken Kutaragi (Sony Computer Entertainment), William C. Weldon (Johnson&Johnson). DE-KONSTRUKTOR Istotnie zmienia strategię organizacji, często niszczy, radykalnie przekształca kulturę organizacyjną lub tworzy zupełnie nową organizację wraz z nową elastyczną kulturą organizacyjną. Przeprowadza zmiany rewolucyjne. Chce uczynić kulturę elastyczną, wyprzedzającą otoczenie. Ma świadomość konieczności ponoszenia wielkiego ryzyka. Przykłady: Lou Gerstner (IBM), Carly Fiorina (HP), Carlos Ghosn (Nissan-Renault), Yun Jong Yong (Samsung Electronics), Jeff Bezos (Amazon.com). Źródło: opracowanie własne. 18 e-mentor nr 1 (8)\n19 Przywództwo w otoczeniu burzliwym skokowe, przełomy otoczenia, gdzie stopień i rodzaj zmian jest nieprzewidywalny) oraz kondycji organizacji ( dobrej zdefiniowanej jako kondycja takiej organizacji, której wszystkie z wymienionych dalej cech mają charakter pozytywny: kondycja finansowa, nowoczesność produktów, dobrze dobrane zasoby ludzkie, adekwatna kultura organizacyjna oraz złej zdefiniowanej jako kondycja takiej organizacji, w której przynajmniej jedna z wymienionych wyżej cech ma charakter negatywny). Wyniki analizy możliwości pojawienia się poszczególnych typów przywódców w danej sytuacji, pokazuje tabela 2. Podsumowanie Wniosek, jaki można sformułować po analizie zaproponowanego modelu jest następujący: wielu dobrych przywódców organizacji nie cechuje jeden typ przywództwa, lecz potrafią oni dynamicznie dostosowywać swój typ przywództwa do zmiennych warunków, w jakich funkcjonują ich organizacje, potrafią jednocześnie wykorzystywać zachowania specyficzne dla kilka typów przywódczych. Przywódcy w zależności od potrzeb wykorzystują jedynie zmienne proporcje różnych typów przywódczych. Tabela 2. Model przywództwa w otoczeniu burzliwym Otoczenie (pod względem zmienności) Liniowe (w okresie co najmniej od kilku do kilkunastu lat) Krótkookresowo nieliniowe Kondycja organizacji (kondycja finansowa, nowoczesność produktów, zasoby ludzkie, kultura organizacyjna perspektywa bieżąca oraz analiza przyszłych trendów) dobra zła UMIARKOWANA STABILNOŚĆ Najczęściej występujący typ efektywnego przywódcy to administrator. Możliwe jest także pojawianie się efektywnego wizjonera, dokonującego ryzykownego skoku do przodu. Pojawienie się ratownika, a w szczególności de-konstruktora jest rzadkie, gdyż oznaczałoby dokonanie rewolucyjnych zmian w dobrze funkcjonującej organizacji. ZABURZENIE STANU RÓWNOWAGI (KRYZYS) Najczęściej występujący typ efektywnego przywódcy to ratownik. Możliwe jest także pojawianie się efektywnego de-konstruktora, przebudowującego organizację poprzez ryzykowny skok do przodu. Pojawienie się administratora lub wizjonera może być niebezpieczne, gdyż oznacza bierność wobec problemów organizacji. POZORNA STABILNOŚĆ Najczęściej występujący typ efektywnego przywódcy to wizjoner. Przez większość czasu efektywna może być jednak także rola administratora. Pojawienie de-konstruktora jest rzadkie, gdyż oznaczałoby dokonanie rewolucyjnej przebudowy dobrze funkcjonującej organizacji. Pojawienie się ratownika nie rozwiązuje natomiast problemów organizacji. ZMIANA STANU RÓWNOWAGI (PRZEBUDOWA) Najczęściej występujący typ efektywnego przywódcy to de-konstruktor. Możliwa jest także przebudowa poprzez początkowe uzdrowienie organizacji przez ratownika, a następnie pojawienie się wizjonera i administratora. Wcześniejsze pojawienie się wizjonera lub administratora może być niebezpieczne, gdyż oznacza bierność wobec problemów organizacji. Źródło: opracowanie własne. Bibliografia R. Morris, M. Seeman, The Problem of Leadership: An Inter-Disciplinary Approach, American Journal of Sociology, nr 56, MacGregor J. Burns, Władza przywódcza, [w:] Władza i społeczeństwo, Wydawnictwo Naukowe Scholar, Warszawa Ph. M. Smith, Przywództwo, [w:] Psychologia społeczna. Encyklopedia Blackwella, pod red. A. S. R. Manstead, M. Hewstone, Jacek Santorski & Co., Warszawa E. Aronson, T. D. Wilson, R. M. Akert, Psychologia społeczna. Serce i umysł, Wydawnictwo Zysk i S-ka, Poznań J. Gleick, Chaos: Making a New Science, Viking Penguin Inc., P. M. Senge, Piąta dyscyplina. Teoria i praktyka organizacji uczących się, Dom Wydawniczy ABC, Warszawa Autor jest pracownikiem Katedry Teorii Zarządzania Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie, a także konsultantem i trenerem firm szkoleniowo-doradczych. Od 6 lat zajmuje się problematyką przywództwa. Jego zainteresowania dotyczą przywództwa na różnych szczeblach głównie w koncernach międzynarodowych. Ma na swoim koncie liczne prace i publikacje na ten temat. W 2004 roku obronił pracę doktorską dotyczącą problematyki przywództwa. luty\n20 metody, formy i programy kształcenia Katarzyna Grzejszczak Alina Meissner Kształcenie na odległość możliwości finansowania projektów w ramach funduszy strukturalnych Unii Europejskiej Anna Grabowska Przedmiotem artykułu jest ukazanie, z jakich źródeł, w ramach funduszy strukturalnych, możliwe jest pozyskanie koniecznych środków na realizację projektów z sektora edukacji na poziomie wyższym, w tym na kształcenie na odległość. Zaprezentowany zostanie również projekt KNOW Kształcenie na odległość wspierające rozwój kwalifikacji zawodowych w województwie pomorskim, który jest pierwszym tego rodzaju projektem aplikującym do funduszy strukturalnych przygotowanym przez Politechnikę Gdańską we współpracy z przedstawicielami Akademii Medycznej w Gdańsku, Akademii Morskiej w Gdyni oraz Uniwersytetu Gdańskiego. Wprowadzenie Konieczność podejmowania działań, prowadzących do zwiększania zdolności mieszkańców regionu w zakresie dostosowania umiejętności i kwalifikacji zawodowych przez rozwój systemu edukacji oraz dostosowanie potrzeb szkoleniowych do wymogów regionalnego rynku pracy, znajduje swoje odzwierciedlenie w Strategii Rozwoju Województwa Pomorskiego (cel Rozwój kapitału ludzkiego oparty na wiedzy i aktywności). Wspomaganie nauczania na odległość oraz wspieranie rozwoju zasobów edukacyjnych dostępnych online, a także umożliwienie osobom dorosłym zdobycia kwalifikacji niezbędnych do stosowania technik społeczeństwa informacyjnego jest przedmiotem projektów przygotowywanych przez uczelnie wyższe, i dlatego też należy poszukiwać alternatywnych źródeł finansowania dla tego typu działalności, np. fundusze strukturalne. CEN PG doświadczenia w dziedzinie kształcenia na odległość Centrum Edukacji Niestacjonarnej Politechniki Gdańskiej (CEN PG) jest eksperymentalną jednostką dydaktyczną, która opracowuje i wdraża szkolenia oferowane w trybie na odległość. CEN PG zostało powołane przez Rektora Politechniki Gdańskiej 30 kwietnia 1997 roku w ramach projektu Phare Multi-country Programme for Distance Education (Establishment and Operation of Regional Phare Distance Education Study Centre). Z funduszy Phare Centrum zostało wyposażone w nowoczesny sprzęt komputerowy i niezbędną literaturę. Głównym zadaniem CEN PG jest umożliwianie studentom i pracownikom Politechniki Gdańskiej udziału w kursach realizowanych z wykorzystaniem sieci internet, które udostępniane są dzięki odpowiedniemu oprogramowaniu edukacyjnemu. CEN PG opracowuje oryginalne moduły szkoleniowe oraz adaptuje istniejące, które odpowiadają lokalnemu zapotrzebowaniu. Materiały szkoleniowe udostępniane są na stronach internetowych Centrum. Komunikacja pomiędzy studentami oraz instruktorem odbywa się głównie za pomocą poczty elektronicznej i list dyskusyjnych. Uczestnikami szkoleń są studenci PG oraz osoby spoza uczelni biorące udział w kursach pilotażowych realizowanych w ramach projektów Unii Europejskiej. Współpracownicy CEN PG (twórcy materiałów szkoleniowych, instruktorzy, eksperci oceniający jakość kursów) są zatrudniani na umowy zlecenia, przy czym za zarządzanie jednostką oraz sprawy administracyjne odpowiadają etatowi pracownicy Centrum. Moduły szkoleniowe oraz dedykowane internetowe środowiska edukacyjne powstawały przy wsparciu projektów Unii Europejskiej. W latach CEN PG uczestniczyło/uczestniczy w 17 projektach finansowanych przez: PHARE Multi-country Programme in Distance Education, PHARE Partnership Programme, Leonardo da Vinci Programme, SOCRATES COMENIUS, SOCRATES GRUNDTVIG, SOCRATES MINERVA, Research Framework Programme 5. Obecnie CEN PG oferuje różnorodne szkolenia online, o których więcej informacji można znaleźć pod adresem: phtml?id=kursy_pl. Fundusze strukturalne jako źródło finansowania projektów edukacyjnych, w tym z zakresu kształcenia na odległość Jedną z podstaw realizacji polityki strukturalnej na terenie Polski jest Narodowy Plan Rozwoju Jest to kompleksowy dokument określający strategię rozwoju Polski w latach Wyznacza on cele 20 e-mentor nr 1 (8)


Home > PlayStation>Sony PS Vita>Gry>Danganronpa 2 Goodbye Despair PSV\nKontynuacja wydanej w 2010 roku detektywistycznej przygodówki visual novel studia Spike Chunsoft.\nDanganronpa 2: Goodbye Despair (org. Super Danganronpa 2 Sayonara Zetsubo Gakuen) jest przygodówką z gatunku visual novel, będącą kontynuacją wydanej w 2010 roku na PSP i cieszącej się sporym powodzeniem gry Danganronpa: Trigger Happy Havoc. Za stworzenie tytułu odpowiada ponownie japońskie studio Spike Chunsoft, które na swoim koncie ma już podobne produkcje, takie jak chociażby 999: Nine Hours, Nine Persons, Nine Doors. Danganronpa 2 na PSV jest poprawionym portem, który w zestawie z pierwszą częścią cyklu ukazał się w Japonii w 2013 roku. Deweloperzy wprowadzili nowy model sterowania oparty na ekranach dotykowych oraz podwyższyli rozdzielczość i jakość przerywników filmowych oraz grafiki.


Beata Szydło: plan Morawieckiego ma zielone światło - rp.pl\nBeata Szydło: plan Morawieckiego ma zielone światło\nPlan wicepremiera, ministra rozwoju i ministra finansów Mateusza Morawieckiego ma zielone światło - powiedziała premier Beata Szydło.\nAktualizacja: 29.09.2016 12:50 Publikacja: 29.09.2016 12:36\nPremier Beata Szydło (P) oraz wicepremier, minister finansów i rozwoju oraz szef Komitetu Ekonomicznego RM Mateusz Morawiecki (L) podczas konferencji prasowej w KPRM\nGospodarka będzie priorytetem dla rządu w kolejnych miesiącach - dodała.\n- Stawiamy na gospodarkę. To gospodarka i rozwój ma być priorytetem tych kolejnych miesięcy prac rządu Prawa i Sprawiedliwości - powiedziała premier Szydło.\nJeszcze w czwartek zostanie podpisane rozporządzenie o powołaniu Komitetu Ekonomicznego Rady Ministrów, a w piątek odbędzie się jego pierwsze posiedzenie - poinformowała premier Beata Szydło.\nMorawiecki: deklaruję stabilność finansów publicznych\nMinister Morawiecki zadeklarował, że chce doprowadzić do jak najlepszej koordynacji w ramach całej polityki gospodarczej.\n- Zdaję sobie sprawę z tego, że jest to ogromna odpowiedzialność i tak w ramach tej koordynacji polityki gospodarczej, rozwojowej, przyspieszenia polityki inwestycyjnej chciałbym też zadeklarować stabilność finansów publicznych; stabilność finansów publicznych i polityka finansowa państwa są ogromną wartością i ta wartość będzie utrzymana - powiedział Morawiecki.\n"Ta misja jest wypełnieniem obietnic przed wyborczych, ale również programu Prawa i Sprawiedliwości (...)" - dodał.\nW piątek projekt budżetu na 2017 r. trafi do Sejmu\nW piątek projekt budżetu na 2017 r. trafi do Sejmu - zapowiedział wicepremier Morawiecki. Zapewnił, że poziom deficytu nie przekroczy 3 proc. PKB, dodatkowe wydatki będą musiały być skompensowane dodatkowymi wpływami.\n- Ten budżet zakłada utrzymanie deficytu budżetowego poniżej 3 proc. według kryteriów konwergencji i będzie to jeden z niższych deficytów budżetowych w UE - powiedział Morawiecki.\nDodał, że jego zobowiązaniem jest, aby nie przekraczając budżetu wypełnić obietnice wyborcze PiS.\nMorawiecki zaznaczył, że w przyszłym roku dojdą koszty związane z dodatkowym kwartałem płatności w ramach programu 500+ oraz - pod koniec przyszłego roku - zmiany w systemie emerytalnym, które będą dodatkowo kosztować.\n- To wszystko musi być skompensowane dodatkowymi strumieniami wpływu do budżetu - mówił.\nW piątek przedstawimy harmonogram do końca roku; wśród najważniejszych propozycji konstytucja dla biznesu - zapowiedział Mateusz Morawiecki.\nWśród projektów ustaw będzie m.in. pakiet eksportowy, kilka ustaw dotyczących instytucji rozwojowych, Polskiego Funduszu Rozwoju, a także takie, które będą dotyczyły wsparcia małych i średnich firm, gwarancji, inwestycji infrastrukturalnych czy innowacji.\n- Prócz tego, wśród 100 zmian dla biznesu na pewno będziemy mieli co najmniej trzy ustawy, które będą grupowały w paczki różne zmiany, chodzi o usprawnienia dla biznesu" - powiedział Morawiecki. Mając na uwadze dyscyplinę finansów publicznych, "chcemy tę stabilność nie tylko utrzymywać, ale ją jeszcze bardziej poprawiać".\n- Chcemy też zdecydowanie poprawić ściągalność podatków - zaznaczył wicepremier.\nDo końca roku mogą być gotowe analizy ws. jednolitego podatku\nJest szansa, że do końca tego roku będą gotowe główne analizy dotyczące jednolitego podatku - powiedział wicepremier Mateusz Morawiecki i dodał, że teraz jego jednym z głównych zadań ma być przeprowadzenie budżetu przez Sejm.\nBudżet zaproponowany przez pana ministra Pawła Szałamachę jest bardzo profesjonalny i dobry. Zawsze można coś poprawić, nikt nie jest doskonały i nic nie jest doskonałe. W związku z tym będziemy patrzeć na te poszczególne podatki i sektorowe, i pośrednie, i bezpośrednie, przy czym pewne zobowiązania zostały już podjęte. Oczywiście je wykonamy, jak na przykład obniżenie podatku CIT z 19 proc. do 15 proc. dla małych firm o obrotach do 1,2 mln euro - powiedział.\nDodał, że nad jednolitym podatkiem pracuje minister Henryk Kowalczyk.


Hotele przez długie lata miały prawo kręcić nosem na duże rachunki za elektryczność - na szczęście te czasu odeszły już do lamusa | Wohnen Sparen - ekonomiczne mieszkanie\nHotele z reguły to dość duże budynki, które mają dużą ilość pokoi. Ze względu na to rachunki za elektryczność nie należą tam do małych. Jednakże w obecnych czasach wiele zmieniło się na lepsze.\nHotele z reguły to stosunkowo duże obiekty, które mają wiele pokoi. Ze względu na to opłaty za elektryczność nie należą tam do małych. Jednakże w ostatnich czasach dużo zmieniło się na lepsze.\nTo pomaga hotelom być również bardziej ekologicznymi.\nKarta hotelowa dawniej była zaskakującą rewolucją. Obecnie szczęśliwie większość gości już do tego się przyzwyczaiła. Dzięki karcie nie musimy dźwigać ze sobą klucza do pokoju, gdyż była ona wymyślona dokładnie po to, aby go wyeliminować. Jest znacznie wygodniejsza i lżejsza, a w przypadku zawieruszenia się gdzieś wyrobienie karty jest dużo tańsze, niż dorobienie klucza.\nKarta hotelowa jest zrobiona z odpornego na ogień plastiku. Dodatkowo możemy ulokować na niej logo hotelu oraz numer pokoju, ale także hasło do internetu albo godziny pracy hotelowej restauracji.\nMiałeś szansę przeglądnąć tu masę niebanalnych postów, czyż nie? Tak samo kolejna strona (https://www.pademeble.pl/223-sofy-puszman) oczekuje na Ciebie pod poniższym linkiem, a tam dużo szczegółów.\nKarta hotelowa jest także niezbędna, aby włączyć w pokoju elektryczność. Dzięki wsunięciu karty do odpowiedniego nośnika, który zazwyczaj jest umieszczony przy drzwiach, możemy korzystać ze światła, wody w łazience lub oglądać film. Kiedy wychodzimy, to jesteśmy zmuszeni zabrać ją ze sobą, żeby potem być w stanie otworzyć drzwi ponownie. Po chwili, elektryczność w pokoju wyłączy się samoistnie. Wobec tego oszczędzamy prąd oraz wspomagamy przyrodę – karta hotelowa.\nNowoczesność i innowacyjne technologie zaczynają być z dnia na dzień normą w branży hotelarskiej.\nJeżeli chciałbyś przekazać komuś informacje na omawiany temat, to wejdź na link i poczytaj szczegóły (http://dkrm.com.pl/dekarstwo-wroclaw-dkrm/) dotyczące tego zagadnienia – na pewno go zaciekawią.\nI nie chodzi tu tylko o duże hotele, które są w każdym większym mieście na wszystkich kontynentach, ale także o rodzinne pensjonaty.\nAutor adminData publikacji 19 maja, 2022 19 maja, 2022 Kategorie Bez kategoriiTagi czas, części, klient, opłaty, standard\nNowe pokolenie kafelek zmieni wygląd twojego domu.


Ślub Szulim i Staraka. Jak gwiazdy prezentowały się na weselu? - SE.pl\n29.08.2016, godz. 10:28\nW zeszły weekend odbył się długo wyczekiwany ślub Agnieszki Szulim i Piotra Woźniaka-Staraka. Para pobrała się w malowniczej Wenecji. Na uroczystość zostali zaproszeni znani i lubiani celebryci. Zobacz jak zaprezentowali się na tej wyjątkowej imprezie!\nNa tą chwilę długo czekała cała Polska. Agnieszka Szulim i Piotr Woźniak-Starak w końcu są małżeństwem! Na miejsce zaślubin wybrali sobie romantyczną Wenecję. Po wzruszającym ślubie bawili się wraz z pzyjaciółmi i rodziną na weselu. Oczywiście nie zabrakło osób ze świata show-biznesu. To pojawił się na imprezie Staraków?\nKilka z gwiazd obecnych na ślubie zamieściło w Internecie fotki swoich kreacji. Swoich przyjaciół zaszczyciła obecnością inna zanana para - Magdalena Boczarska i Mateusz Banasiuk. Aktorka ubrała się w skromną suknię, którą wzbogaciła narzutką z piór.\n#venice Zdjęcie zamieszczone przez użytkownika Magdalena Boczarska (@magdalena_boczarska) 28 Sie, 2016 o 10:46 PDT\nJej ukochany postawił na klasycznie, dobrze skrojony czarny garnitur z krawatem.\n#prawie #jak #bond #venice #mateuszbanasiuk\nZdjęcie zamieszczone przez użytkownika Mateusz Banasiuk (@mateuszbanasiuk) 28 Sie, 2016 o 9:06 PDT\nNie zabrakło również przyjaciela Agnieszki Szulim z czasów radiowych. Mowa oczywiście o Piotrze Kędzierskim. Kędzior również nie zaszalał ze swoją kreacją. Klasyczny elegancki smoking pasował mu jak ulał.\n#polishboy #smoking #mamazachwycona\nZdjęcie zamieszczone przez użytkownika Piotr Kedzierski (@piotrkedzierski) 28 Sie, 2016 o 7:03 PDT\nPojawił się inny bliski przyjaciel dziennikarki - Adam Darski, czyli słynny Nergal z grupy Behemoth. Na szczęście nie przyszedł w kostiumie z koncertu. Wybrał gustowny smoking.\nA nite to remember "Ah, I'd love to wear a rainbow every day, And tell the world that everything's OK, But I'll try to carry off a little darkness on my back, 'Till things are brighter, I'm the Man In Black"\nZdjęcie zamieszczone przez użytkownika Adam Nergal Darski (@nergal69) 28 Sie, 2016 o 3:43 PDT\nJak Wam się podobają kreacje gości? Zazdrościcie, że nie mogło Was tam być?\nZobacz: Agnieszka Szulim miała dwie suknie ślubne. W której lepiej się prezentowała? tagi: Adam Darski agnieszka szuli agnieszka szulim ślub Behemoth KREACJE GWIAZD magdalena boczarska Mateusz Banasiuk Nergal PIOTR KĘDZIERSKI PIOTR STARAK PIOTR WOŹNIAK STARAK Starak ślub Szulim ŚLUB SZULIM I STARAKA autor: ssk