Czym kierujemy się przy wyborze życiowego partnera?\nZastanawiałyście się kiedykolwiek, co nami kieruje, że wybieramy konkretną osobę na naszego towarzysza życia, chcemy z nim spędzać czas, snuć plany, praktycznie się nie rozstawać? Czemu akurat ON, a nie jego przystojny kolega?\nMiłość bywa ślepa, ale właściwie dlaczego? Czy prawdą jest, że mamy instynkt zwierzęcia, łowcy? W książce „Łowcy pożądania” autorstwa doktora psychologii D. M. Buss zostało jasno powiedziane, że partnerów nie wybieramy przypadkowo. Przeprowadził on badania na 10 tys. osób różnych płci, ras i grup etnicznych, dotyczące strategii wyboru życiowego partnera. Okazuje się, że wszyscy ludzie posiadają doskonale jednolite upodobania.\nPrzede wszystkim nasza psychika ma zakodowane, prawie od urodzenia, co nam się podoba. Jaki typ człowieka budzi nasze poczucie bezpieczeństwa. Można pokusić się o stwierdzenie, że mamy to zakorzenione w genach. Nic więc dziwnego, że często dziewczyny wybierają na swoich mężów, osoby podobne pod różnymi względami do swoich ojców, podobnie jak mężczyźni do swoich matek. Oczywiście nie jest to regułą, ale jest w tym dużo prawdy.\nInne kryteria obieramy natomiast w momencie, kiedy szukamy kochanka do igraszek. Jest spora różnica między doborem osoby na stałe, a na doraźne harce. Partner na całe życie to osoba ustabilizowana, niekoniecznie najatrakcyjniejsza, posiadające poglądy i plany podobne do naszych. Natomiast osoba na chwilę to zwykle wesołek, żartowniś, skory do zabaw i uciech, zazwyczaj przystojny, ale już niekoniecznie tryskający elokwencją.\nJako osoby myślące, posiadamy coś w rodzaju szóstego zmysłu. Niektóre osoby nas elektryzują, jesteśmy pod ich urokiem, czy nam się to podoba, czy nie. Chemia działa na nasz umysł i ciało. Zazwyczaj tak się dzieje z kobietami podczas dni płodnych, nie możemy się wyrzec biologicznych, głęboko zakorzenionych instynktów. Stąd zwykle romanse pojawiają się właśnie w tych konkretnych dniach, kiedy czujemy większą potrzebę bycia z kimś.\nFeromony, które wydziela nasza skóra, jak wykazał naukowiec profesor D. Berliner, niesamowicie działają na nasze receptory. Substancje te, niesamowicie uruchamiają reakcje, które docierają do narządu lemieszowo-nosowego, a stamtąd do podwzgórza, części mózgu sterującej zachowaniem seksualnym i emocjami. To dzięki tym sygnałom potrafimy się poruszać w labiryncie damsko-męskich niedomówień.\nPrzy czym należy zauważyć, że nawet najpiękniejszy feromon, nie będzie dla nas atrakcyjny pod żadnym względem, jeśli jest wydzielany przez osoby z nami najbliżej spokrewnione. Po prostu nie zwracamy na to najmniejszej uwagi. Dzięki temu raczej nie spotykamy problemów z genetyką, w przypadku urodzeń dzieci, u osób sobie najbliższych.\nNaukowcy stale drążą temat – z jakiego powodu u konkretnych osób, doszukujemy się przyszłej mamusi lub tatusia. Na chwilę obecną nie mamy racjonalnego wytłumaczenia na ten temat. Wytłumaczeniem może być tylko fakt, że poszukujemy osób do siebie podobnych, niekoniecznie pod względem wyglądu, choć i tu istnieją przesłanki, że w każdym człowieku jest odrobina narcyzmu i lubimy na siebie patrzeć, więc czasem odnajdujemy w swoich parterach nieco podobieństwa do nas samych.\nCzy wiecie, że każdy z nas posiada niewidzialny ogon pawia, który rozkłada w momencie, kiedy na horyzoncie dostrzega osobę dla siebie atrakcyjną? Zwróćmy uwagę, że w takich sytuacjach podświadomie się zmieniamy. Staramy się być elokwentni, zabawni, atrakcyjni na każdy możliwy sposób. I chyba nikt temu nie zaprzeczy, prawda? ;)


POLAK Adolf (15 VI 1890, Lwów – 22 IV 1967, Gdańsk), inżynier mechanik, konstruktor maszyn parowych i silników spalinowych. Syn Franciszka, robotnika, i Marii z domu Bogdar, brat Feliksa, profesora technologii chemicznej.\nPo ukończeniu III państwowego gimnazjum we Lwowie (1908) podjął studia na wydziale maszyn lwowskiej Szkoły Politechnicznej. Tuż przed ich planowanym zakończeniem został zmobilizowany w związku z wybuchem I wojny światowej i służył jako mechanik elektryk w austriackiej marynarce wojennej na Adriatyku.\nPo odzyskaniu przez Polskę niepodległości służył do 1921 w formacjach technicznych WP, brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W 1922 dokończył studia i uzyskał dyplom inżyniera mechanika. Pracował w II Katedrze Budowy Maszyn (od 1936 Katedrze Budowy Silników Tłokowych) kierowanej przez profesora L. Ebermana, od 1931 prowadził wykłady i ćwiczenia z budowy silników szybkobieżnych oraz uczestniczył w projektowaniu nowych konstrukcji silników spalinowych i sprężarek tłokowych na zamówienia wytwórni zagranicznych (niemieckich, czechosłowackich, austriackich, belgijskich, węgierskich), a później także krajowych. Pod kierunkiem Ebermana stał się cenionym specjalistą w tej dziedzinie, nadzorował produkcję i montaż nowych maszyn oraz przeprowadzał próby eksploatacyjne. Nadzorował m.in. budowę i produkcję prototypową pierwszego polskiego silnika Diesla w Warszawskiej Spółce Akcyjnej Budowy Parowozów (1925). Opracowywał też ekspertyzy dla głównych zakładów produkujących silniki wysokoprężne, m.in. Zakładów Ostrowieckich, firm Rohn-Zieliński oraz Lilpop, Rau i Loewenstein w Warszawie, H. Cegielski w Poznaniu, Elin AG w Wiedniu.\nP. prowadził badania nad wprowadzeniem w silnikach Diesla bezpowietrznego wtrysku paliwa, tłumieniem drgań skrętnych wałów korbowych, przystosowywaniem silników wysokoprężnych do paliwa gazowego (metanu). Konstruował specjalne silniki badawcze służące do obserwacji zjawisk cieplnych, wytrzymałościowych i technologicznych. W 1938 objął kierownictwo Katedry. Tuż przed II wojną światową Politechnika Lwowska wystąpiła o nadanie mu tytułu profesora nadzwyczajnego. Podczas wojny wykładał w Lwowskim Inst. Politechnicznym (1939–41) i na Staatliche Technische Fachkurse (1942–44).\nPo zakończeniu wojny P. przeniósł się do Gdańska, gdzie z M.T. Huberem współtworzył powstającą Politechnikę Gdańską. Już w X 1945 objął kierownictwo Katedry Elementów Maszyn na wydziale mechanicznym, która w ciągu kilkunastu kolejnych lat przechodziła liczne restrukturyzacje: Budowy Maszyn Parowych (1951–56), Maszyn Tłokowych (1956–60), Silników Spalinowych (1960–62). W 1950 uzyskał tytuł profesora zwyczajnego, a w 1955 stopień doktora nauk technicznych. Równolegle podjął szeroką współpracę z odradzającym się na Wybrzeżu przemysłem stoczniowym, głównie w dziedzinie budowy i remontu maszyn tłokowych.\nPo politycznej decyzji o wyposażeniu pierwszych budowanych w Polsce statków w parowe maszyny tłokowe krajowej produkcji, właśnie P., jako wybitnemu specjaliście i przeciwnikowi zakupu licencji zagranicznych, powierzono opracowanie dokumentacji technicznej i przygotowanie przemysłowej produkcji tych maszyn. Opierając się na konstrukcji maszyny parowej typu Lenz, wraz z zespołem wybranych przez siebie młodych inżynierów, przygotował dokumentację pierwszej polskiej okrętowej maszyny parowej. Prototyp maszyny parowej ML-8a o mocy 1300 KM już w 1949 został uruchomiony w Zakładach Urządzeń Technicznych „Zgoda” w Świętochłowicach, a następnie zamontowany na rudowęglowcu SS „Sołdek” jako maszyna napędu głównego i pracował przez 30 lat. Ponad 150 głównych okrętowych maszyn tego typu zostało zainstalowanych na budowanych w dużej serii rudowęglowcach. P. zaprojektował także drugi typ głównej parowej maszyny okrętowej MC 10a o mocy 1650 KM. Był także twórcą pierwszego polskiego projektu turbiny na parę odlotową TP 8a o mocy 500 KM oraz projektów maszyn pomocniczych. Urządzenia te były budowane w dużych seriach i montowane na kolejnych typach statków powstających w polskich stoczniach (typu „Kolno” i „Donbas”). Maszyny były produkowane w Świętochłowicach na Śląsku, a montowane, uruchamiane i finalnie wyposażane w fabryce „Zamech” w Elblągu.\nW kolejnych latach P. rozwiązał liczne problemy konstrukcyjne, m.in. opracował projekt unowocześnionej maszyny parowej oraz projekt eksperymentalnego silnika wysokoprężnego o wysokim doładowaniu. Dzięki oryginalnym konstrukcjom P. uruchomiono produkcję maszyn parowych i silników spalinowych w Polsce, tworząc podwaliny nowej gałęzi przemysłu, budowy statków pełnomorskich.\nSkoncentrowany głównie na praktycznych osiągnięciach inżynierskich, publikował niewiele, m.in. Organizacja i kontrola ruchu silników spalinowych w elektrowni („Przegląd Elektrotechniczny” 1930), Tłumienie drgań skrętnych wałów korbowych („Przegląd Mechaniczny” 1936), Wpływ sprężystości układu na działania koła zamachowego („Archiwum Budowy Maszyn” 1955), Uwagi na marginesie artykułu J. Madejskiego: Mieszankowy przegrzew międzystopniowy w maszynach parowych („Zeszyty Naukowe Politechniki Gdańskiej” 1958).\nOd 1923 P. był członkiem Polskiego Tow. Politechnicznego we Lwowie, od 1937 Stow. Inżynierów Mechaników Polskich, w 1954 został członkiem korespondentem PAN. W 1957 uczestniczył w konferencji Conseil International des Machines à Combustion (CIMAC) w Zurychu. Został odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi (1950), Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1959) i indywidualną nagrodą państwową II stopnia (1950).\nBył poliglotą, człowiekiem o wyjątkowym poczuciu humoru, umiejącym konsekwentnie bronić swych racji bez względu na okoliczności, bardzo wymagającym egzaminatorem, miłośnikiem literatury kryminalnej. Nigdy nie założył rodziny.\nSBTP (J. Piłatowicz); SPPT (H. Jost); Śródka; BUP, cz. 4.\nE. Gill, A. Neyman: Sylwetki wybitnych pracowników. Prof. zw. dr inż. Adolf Polak (1890–1967), artykuł dostępny na stronie internetowej Katedry Konstrukcji Maszyn i Pojazdów Wydziału Mechanicznego Politechniki Gdańskiej: http://www.mech.pg.gda.pl/katedra/kmip/o-katedrze/historia-2/sylwetki-wybitnych-pracownikow; „Budownictwo Okrętowe” 1967, nr 7; „Nauka Polska” 1963, R. 11, nr 3 (H. Więckiewicz); „Pismo Politechniki Gdańskiej” 1997, nr 5 (E. Gill).


Modelarstwo RC | Latające RC\nCategory Archives: Modelarstwo RC\nCoptery Modelarstwo RC No Comments\nPo długiej przerwie, mam nadzieję wrócić do bloga i działać jak najprężniej 🙂\nA Wy robicie jakieś niesamowite ujęcia swoimi modelami FPV?\nJa od przyszłego tygodnia zaczynam kompletować mojego sześciowirnikowca i będę z Wami dzielił się relacją z postępu prac.\nPo długiej przerwie wracamy na bloga! Ponownie z cyklem „Wasze historie”. Jeśli masz ochotę zamieścić swoją historię na naszym blogu możesz się z nami skontaktować w komentarzu 😉 W moim życiu do niedawna istniała tylko jedna droga codziennego funkcjonowania. Była nią ścieżka prowadząca z domu do pracy i z powrotem. Codziennie pokonywałem ją bez zbytniego…\nModelarstwo RC Wasze historie No Comments\nCiągle ktoś pyta mnie, w jaki sposób rozpocząłem swoją przygodę z modelami zdalnie sterowanymi i jaki był mój pierwszy model. Wbrew pozorom nie jest to pytanie proste i szybkie, na które mógłbym odpowiedzieć w kilku słowach wskazując konkretny model, gdyż przez ręce przewinęło mi się na początkowym etapie rozwoju mojego hobby ich sporo! Jak to…\nWasze historie: Marcin\nKażdy z nas ma jakąś pasję, którą realizuje w wolnych chwilach. Dla jednych może to być żeglarstwo po polskich pięknych jeziorach, a dla innych kolekcjonowanie przedmiotów takich jak monety czy znaczki. Większość ma jednak znacznie skromniejsze pasje z powodu braku czasu na ich realizacje i wybiera kino lub dobrą książkę. Mało jest ludzi mojego pokroju,…\nModelarstwo RC Nadajniki Osprzęt modelarski No Comments\nModelarstwo to Twoja pasja? W takim razie zapoznaj się z wyjątkową aparaturą FlySky FS-i6, która zapewni Ci wyjątkowe doznania. Aparatura z telemetrią FlySky FS-i6 jest mniejszą następczynią doskonale znanej w kręgach modelarzy TH9x. Główną cechą FS-i6 jest posiadanie 6 kanałów, które powinny z powodzeniem wystarczyć osobom, zaczynającym swoją przygodę z modelarstwem. Pamięć tej aparatury może…\nQuadrocoptery są sterowanymi zdalnie obiektami latającymi przypominającymi helikopter. Śmigła quadrocopter ma stworzone w porządnie przemyślany sposób – obracają się dwójkami w przeciwne kierunki, dzięki czemu copter jest niesamowicie stabilny podczas lotów nawet w wietrzną pogodę. Dzięki temu nawet początkujący pilot może szybko zacząć się ekscytować pilotowaniem własnego ocoptera. Multicoptery są wręcz takie same jak quadrocoptery, jedynie delikatnie różnią się budową. Istnieją jednak…


dom wolnostojacy ( sprzedaż ) - ROZGITY\n3 555,56 PLN mkw\nOkazje są jak autobusy\nRichard Branson mawia, że okazje są jak autobusy - zawsze nadjedzie następny. To prawda, jednak niektóre autobusy są wyjątkowe. Podobnie jest z domkiem w Rozgitach - niecodziennie sprzedajemy domy z hektarową działką oraz innymi udogodnieniami dla przyszłego lokatora.\nHektarowa działka w gminie Dywity, której potencjał został wysoko oceniony w ostatnim badaniu UWM, to ogromne możliwości, których nie można przegapić. Jeśli lubisz przestrzeń, możesz ją wykorzystać do swoich celów. Jeśli nie, możesz podzielić i sprzedać działki swoim przyszłym sąsiadom.\nDomek prezentuje się doskonale, stoi na wzgórzu, blisko drogi, a za nim rozpościera się przestrzeń i ściana lasu. Ta 135-metrowa nieruchomość, nie została w pełni wykończona co pozwoli Ci zaaranżować ją dokładnie według swoich marzeń. Dolna kondygnacja składa się z wiaty wyłożonej terakotą, zabudowanej kuchni z wyposażeniem i pięknym oświetleniem, korytarza oraz łazienki z nowoczesną kabiną prysznicową (hydromasaż). Dalej znajdziesz duży salon z oknami wychodzącymi na las. Także tutaj znajduje się wyjście na taras, gdzie można spędzać letnie wieczory wsłuchując się w śpiew ptaków. W głębi korytarza znajduje się duża sypialnia z oknem na podwórko, a jeszcze dalej letnia kuchnia z piecem zapewniającym ogrzewanie całemu domowi. To pomieszczenie można wykorzystać w innym celu po podłączeniu gazu, którego nitka przebiega niedaleko domu.\nPierwsze piętro, na które wchodzimy drewnianymi schodami jest niewykończone - należy położyć podłogi oraz pomalować ściany, ale już teraz zachwyca wielkością. Trzy duże pokoje oraz pokój łazienkowy daje wiele możliwości dla całkiem sporej rodziny. Zdjęcia pomieszczeń na górze udostępnimy wszystkim osobom zainteresowanym nieruchomością.\nDuża działka i dom to nie wszystkie atrakcje czekające na przyszłych właścicieli - duże podwórko, sad z 60 młodymi drzewkami owocowymi oraz domek myśliwski potrafią uruchomić wyobraźnię oglądających nieruchomość. Dodatkowo na podwórku znajduje się garaż z poddaszem, budynek gospodarczy (drewutnia z warsztatem) oraz królikarnia.\nDziałka położona w odległości 5,8km do Dywit i 12 km od Olsztyna. W Dywitach szkoła podstawowa, gimnazjum, szkoła muzyczna, przychodnia, sklepy i boiska. Do Dywit z Rozgit kursuje gimbus dowożący dzieci do szkoły. Niedaleko jeziora (Wadąg, Nowe Włoki i Dywity).\nWięcej zdjęć na butik-nieruchomosci.pl\nZapraszamy do obejrzenia nieruchomości z Elą, tel. 513 124 374.


Przeżyć za 595 zł miesięcznie - Gazeta Olsztyńska\n2019-07-31 07:11:00 (ost. akt: 2019-07-30 18:47:00)\nCzy można przeżyć miesiąc za mniej niż 595 zł? Są Polacy, którzy za tę kwotę muszą opłacić rachunki, kupić żywność, środki czystości i leki... A jak się żyje olsztynianom?\n— Ludzie teraz muszą wybierać, co kupić: czy leki, czy jedzenie? — uważa pani Hania z Olsztyna. — Gospodarka się rozwija? Raczej zaraz padnie. Są tacy, którym nie wystarcza 9 tysięcy miesięcznie, a nam musi wystarczyć to, co mamy. Emerytury są tak niskie, że nie można za nie przeżyć.\nPan Tomasz, mąż pani Hani z dużym dystansem podchodzi do programów socjalnych. — 500 plus niektórzy przeznaczają na używki — opowiada. — A trzynasta emerytura? Ledwo można było ją zauważyć. Wystarczy spojrzeć, ile wynosi inflacja. Wszystko jest bardzo drogie!\nPani Danuta stwierdza, że trzeba będzie wekować żywność na zimę. Jej mąż, pan Zygmunt podkreśla, że właśnie żywność osiąga horrendalne ceny, co wpływa na zawartość portfela. Raport GUS pokazuje, że ubóstwo w Polsce rośnie w zastraszającym tempie.\nW 2018 r. stopa ubóstwa skrajnego w Polsce wyniosła 5,4 proc., czyli o 1,1 punkt procentowy więcej w porównaniu z 2017 rokiem.\nUrząd analizuje trzy rodzaje ubóstwa: skrajne, relatywne i ustawowe. Podstawę wyznaczania granicy ubóstwa skrajnego stanowi minimum egzystencji szacowane przez Instytut Pracy i Spraw Socjalnych (IPiSS). Kategoria minimum egzystencji wyznacza bardzo niski poziom zaspokojenia potrzeb. Konsumpcja poniżej tego poziomu utrudnia przeżycie i stanowi zagrożenie dla psychofizycznego rozwoju człowieka. Na przykład osoby, które żyją za mniej niż 595 złotych miesięcznie uznawane są za skrajnie ubogie. Dla czteroosobowego gospodarstwa granica w 2018 roku wynosiła 1606 zł (1571 zł w 2017 r.).\nUbóstwem skrajnym dotknięte były przede wszystkim gospodarstwa domowe osób mających niski poziom wykształcenia. Podobne tempo wzrostu ubóstwa i podobny jego odsetek w całej grupie dotyczy także rodzin wielodzietnych, czyli z trzema lub więcej dziećmi w wieku do lat 17. Wzrosło także ubóstwo wśród dzieci — w ubóstwie skrajnym żyło w 2018 roku 6 proc. dzieci wobec 4,7 proc. w roku poprzednim. Dane pokazują też, że w najgorszej sytuacji były gospodarstwa domowe z co najmniej trójką dzieci (ok. 10 proc. osób ubogich). Oprócz ubóstwa skrajnego GUS podał również dane dotyczące ubóstwa ustawowego oraz relatywnego.\nOba wskaźniki były w 2018 roku wyższe niż 2017. Ustawowe podskoczyło z 10,7 proc. do 10,9 proc., natomiast relatywne z 13,4 proc. do 14,2 proc. Ubóstwo ustawowe obejmuje osoby, które zgodnie z obowiązującymi przepisami mogą ubiegać się o świadczenie z pomocy społecznej, a relatywne te, których poziom konsumpcji znacząco odbiega od przeciętnej (poniżej 50 proc. przeciętnych wydatków gospodarstw domowych) - to według wyliczeń GUS dla jednoosobowego gospodarstwa domowego 701 złotych (w 2017 roku było to 634 zł). Dla gospodarstwa czteroosobowego 2112 zł (w 2017 roku 2056 zł). Próg ubóstwa relatywnego wynosi 810 złotych miesięcznie, a ustawowego 701 złotych miesięcznie.\nNajtrudniejszą sytuację ekonomiczną mają mieszkańcy wsi. Tu stopa ubóstwa skrajnego zwiększyła się o około 2 punkty procentowe.\nW dużych miastach (pow. 500 tys. mieszkańców) odsetek osób skrajnie ubogich był nieco niższy niż przed rokiem, a w pozostałej grupie miast wzrost nie przekroczył 1 punktu procentowego. Z raportem GUS- u nie zgadza się dr Waldemar Kozłowski, ekonomista z UWM.\n— Być może badania były robione statystycznie, czyli brano pod uwagę tylko oficjalne wynagrodzenia, bez zasiłków. To może pokazywać jedną rzecz — wiele osób odchodzi z pracy na rzecz rozdawnictwa pieniądza. Jeśli więc zostanie spytany, jak wysoki jest jego dochód, powie, że zerowy. Bo nie ma pracy. Ale ma przecież socjal. Oficjalnie więc jest bez grosza. Według mnie z tego raportu wynika przekłamanie. Ceny idą w górę i za daną kwotę można rzeczywiście kupić mniej bochenków chleba. Ale nie uwierzę w postępujące ubóstwo w Polsce. Jest 500 plus na dzieci, jest 500 plus dla niepełnosprawnych, była trzynasta emerytura...\nTagi: pieniądze ubóstwo GUS\npos #2770549 | 31.0.*.* 1 sie 2019 08:43\ndo roboty lenie, dzisiaj znależć kogoś do prostych prac graniczy z cudem a na wsi chowanie kury czy posadzenie ziemniaków się nie opłaca, drogie warzywa posadżcie swoje, będzie taniej, kto z was pamięta ile kiedyś chowało się królików i było mięso ale dzisiaj się nie opłaca a niemiecka gazeta niech nam odpowie kiedy zapłacicie tym biednym polakom odszkodowania wojenne\nPaweł #2770516 | 37.47.*.* 1 sie 2019 07:38\nProponuję aby raz w roku taką dietę dostał Poseł,senator,minister,premier np: Grudzień\nJola #2770405 | 151.248.*.* 31 lip 2019 20:42\nMAŁO PRACUJE DUŻO BIERZE A TO PROSTE DZIAŁANIE MATEMATYCZNE MINUS I MINUS TO MINUS A NIE PLUS JAK TWIERDZĄ UCZENI\nJola #2770401 | 151.248.*.* 31 lip 2019 20:40\nDO PRACY RODACY BO INACZEJ KLAPA\npis #2770390 | 185.138.*.* 31 lip 2019 20:18\nZamiast autobusów proponuję lotnisko w każdej gminie. Po wyborach energia podrożeje dla wszystkich.


Z wielką przyjemnością oddajemy do Państwa dyspozycji nowy produkt jakim jest EcoHarmonogram oraz Informator SMS.\nDzięki aplikacji EcoHarmonogram można w prosty i przejrzysty sposób dowiedzieć się, kiedy i jaki rodzaj odpadu będzie odbierany z Państwa posesji. Istnieje możliwość dostępu do tego rozwiązania zarówno przez naszą stronę w zakładce EcoHarmonogram\njak i przez dowolne urządzenie mobilne, które posiada system operacyjny Android, iOS lub Windows.\nWystarczy za pomocą Sklepu Play, App Store, Windows Store (zależnie od posiadanego urządzenia) pobrać i zainstalować bezpłatny program – Eco Harmonogram.\nAby pobrać aplikacje można też zeskanować kod QR w swoim urządzeniu mobilnym:\nNastępnym krokiem jest ustawienie miasta jak i ulicy, która nas interesuje.\nOd tego momentu są Państwo w posiadaniu rozwiązania, które w sposób przejrzysty rozwieje wszelkie wątpliwości odnośnie terminów wywozu, terminów płatności (dotyczy zabudowy jednorodzinnej) oraz wielu innych informacji z życia gminy, które będą udostępniane na bieżąco.\nDla osób, które posiadają tradycyjne telefony komórkowe - nie mają możliwości zainstalowania aplikacji Eco Harmonogram uruchomiono Informator SMS.\nPo darmowej rejestracji numeru telefonu w systemie Informator SMS mieszkańcy będą otrzymywać ważne informacje z życia gminy np. informacje o akcjach prozdrowotnych, zagrożeniach itp.\nUrząd będzie mógł również informować mieszkańców o zaległościach w podatkach, opłatach za odbiór odpadów komunalnych.\nNabór wniosków na środki z Krajowego Funduszu Szkoleniowego\nKomunikat Dyrektora PCPR w Żninie


Idee na XXI wiek – liberalizm 6.0 - Liberté!\nIdee na XXI wiek – liberalizm 6.0\n21 lipca 2017 XXVI numer idee, Nacjonalizm, wolność\nGdy w 1929 r. ludziom na głowy spadł wielki kryzys, John Kenneth Galbraith napisał, że nastał koniec, ale nie było go jeszcze widać. W pewnym sensie – toutes proportions gardées – w podobnej sytuacji świat znajduje się obecnie. Od kilku lat narastało w nas przekonanie, że wraz z kryzysem finansowym po 2008 r . skończyła się pewna era w politycznych, gospodarczych i społecznych dziejach zachodniego świata. Jednak, pomimo upływu niemal dekady, w dalszym ciągu mamy co najwyżej mgławicowe pojęcie o tym, co w zamian. Trochę na wyrost formułujemy pogląd, że powrotu nie ma (nawet gdy poprawi się koniunktura gospodarcza), lecz pozostajemy niezdolni do zaprojektowania jakiejkolwiek wizji nowej epoki. W efekcie pozwalamy szarlatanom na definiowanie pola debaty. A tymczasem ich propozycje ograniczają się do kreślenia idyllicznych koncepcji powrotu do jeszcze bardziej odległej przeszłości, które są niekiedy groźne dla wolności człowieka, ale zawsze niezdatne do realizacji, niepraktyczne i nieskuteczne z punktu widzenia wartości i celów założonych przez samych ich autorów.\nJeden wniosek wydaje się bezdyskusyjny. Żyjemy w czasach przełomu, w szczelinie pomiędzy epokami politycznymi. Dotychczasowy ład zostaje odrzucony przez znaczną część demokratycznych społeczeństw, które potrafią diagnozować wady rzeczywistości, formułować postulaty odnoszące się do oczekiwanej przyszłości, ale nie są w stanie ani trafnie wyłuskać realnych przyczyn negatywnych zjawisk, ani wskazać na środki, które skutecznie pozwoliłyby długofalowo osiągać pożądane zmiany. Ponieważ esencją ostatnich kilkudziesięciu lat światowych dziejów polityczno-ekonomicznych była rosnąca otwartość, wielu ludzi w zamykaniu się państw i społeczeństw dostrzega recepty oraz nadzieje na wymarzoną poprawę. Ostrze krytyki i niechęć kierują się przeciwko globalizacji i imigracji. Pierwsze zjawisko opisywane jest jako źródło wszelkich nieszczęść: zmniejszenia liczby miejsc pracy, napływu konkurencyjnych towarów zagranicznych oraz rosnącej dynamiki zmian, która generuje konieczność uczenia się przez całe życie, potrzebę elastyczności zatrudnienia, gotowości do zmiany miejsca zamieszkania itp. uciążliwości dla tych całkiem licznych, którzy woleliby pracę przez całe życie zawodowe na jednym etacie, u jednego pracodawcy, w tym samym zawodzie, z wykorzystaniem tych samych niezmiennych kompetencji, w swoim mieście rodzinnym, ale z płacą nadążającą za wzrostem PKB i pojawianiem się na rynku nowych, atrakcyjnych towarów. Dodatnie aspekty globalizacji, takie jak niższe ceny towarów dla konsumenta, optymalizacja produkcji, presja na innowacyjność, która poprawia jakość życia we wszystkich jego przedziałach (w tym tych, do których dostęp jest finansowany ze środków publicznych), porzucenie kosztownej praktyki sztucznego subsydiowania nierentownych zakładów i miejsc pracy, za które płacą także niemajętni obywatele i które generuje dług obarczający przyszłe pokolenia – wszystko to zostaje pominięte. Krytyka kieruje się także przeciwko imigracji, przeciwko napływowi tańszej siły roboczej. Formułuje się tezy o „zabieraniu miejsc pracy”, choć w wielu wypadkach na prace przez imigrantów wykonywane w społeczności rdzennej brak chętnych, którzy niekiedy wręcz preferują życie z pomocy socjalnego państwa. Kiedy indziej potrzeba imigracji wynika z przemian demograficznych i deficytu pracowników. Dodatnie aspekty imigracji z wyższymi wpływami podatkowymi, niższymi cenami towarów, zapobieżeniem relokacji całych firm, zwiększeniem potencjału kraju czy regionu jako przestrzeni inwestycyjnej i ograniczeniem skutków kryzysu demograficznego, znów są zupełnie pomijane.\nNajgłośniejsi i najskuteczniejsi w pozyskiwaniu poparcia buntujących się społeczeństw trybuni chcą zarówno ograniczenia globalizacji w sensie przepływu dóbr i towarów, jak i zablokowania imigracji zarobkowej. Tylko udają, że nie znają pewnej starej geopolitycznej reguły. Stanowi ona, że w wypadku znaczących nierówności w dochodach pomiędzy różnymi częściami świata, strona bogatsza musi przyjąć albo towary, albo ludzi pochodzących z drugiej strony. Trzecią możliwością jest tylko wojna, dziś już niekoniecznie w klasycznej, ale w „hybrydowej” formule, takiej jak akty terroru. Jednak ta spirala resentymentów i poczucie zagrożenia jest im politycznie na rękę, dlatego chętnie je pogłębiają. W celu wzmocnienia swojej narracji sięgają bez większych oporów po coraz mniej zawoalowane akcenty nacjonalistyczne, ksenofobiczne, szowinistyczne, a nawet rasistowskie. Jednym słowem: naszystowskie. W sposób niezwykle skuteczny, z pomocą chóru prymitywów i producentów fałszywych informacji robiących echo dla ich przekazu w internecie, obrzydzają obywatelom idee wielokulturowych społeczeństw budowanych na fundamencie tolerancji. Za ich sprawą formułowaniu wypowiedzi niepoprawnych politycznie nie towarzyszą już opory, zażenowanie i wstyd, ale duma, satysfakcja i poczucie wyzwolenia. Tymczasem nowa atmosfera prowadzi do zaostrzenia relacji pomiędzy ludźmi o różnych kulturowych backgroundach, do coraz liczniejszych aktów dyskryminacji, do otwarcie demonstrowanej niechęci, a nawet przemocy. Na tym podłożu bujnie kwitną terror i nienawiść.\nZamykanie się w granicach państw i mono- etnicznych społeczności w najmniejszym stopniu nie rozwiąże jednak narastających problemów strukturalnych większości państw zachodnich, ale raczej je pogłębi. Rosnące nierówności materialne zderzają się z demokratyczną rzeczywistością i w kontekście immanentnego dla niej egalitaryzmu stają się nieznośne. Pokazuje to słuszność uwag, które padały onegdaj w debatach o poszerzaniu praw wyborczych, a mówiły o niemożności wprowadzenia równości politycznej na zasadzie „jeden obywatel to jeden głos” bez ograniczenia rozrastania się nierówności materialnej w nieskończoność. W efekcie albo ograniczy się demokrację, albo te nierówności. Równolegle rośnie obciążenie finansów publicznych państw i ich długi, co stawia pod znakiem zapytania przetrwanie hojnej polityki socjalnej. Wszelkie próby jej cięcia, czego poligonem jest współczesna Grecja i w mniejszym stopniu inne kraje Południa Europy, napotykają jednak na gwałtowny sprzeciw społeczny. Trybuni ludowi także w tym przypadku pragną upatrywać winy w globalizacji i czynniku zewnętrznym, w konstrukcji strefy euro, zagranicznym pochodzeniu wielu wierzycieli, w Brukseli. To łatwiejsze niż wskazanie winy czynników wewnętrznych, czyli własnych kolejnych rządów rozbudowujących systemy socjalne o nowe, kosztowne świadczenia, a także obywateli i wyborców, którzy nieroztropnie przez dekady popierali taką politykę i wybierali partie oferujące najbardziej kosztowne obietnice socjalne. Furia ludzi nie jest jednak całkiem bezzasadna. Jest najzupełniej zasadna, gdy pochodzi od przedstawicieli młodego pokolenia, borykającego się z najwyższym bezrobociem, niemającego warunków do równie dobrego jak poprzednie pokolenia startu w dorosłe życie, a równocześnie nieponoszącego odpowiedzialności za wybór trwoniących pieniądz publiczny i generujących wielkie długi ekip rządowych w latach 70., 80. czy 90. poprzedniego wieku. Na tym tle narasta potężny konflikt międzypokoleniowy pomiędzy winowajcami długu/ konsumentami fruktów a ich dziećmi i wnukami, czyli dłużnikami/pozostawionymi na lodzie. Jego kluczowym aspektem będzie napędzany załamaniem demograficznym kolosalny kryzys systemów zabezpieczenia emerytalnego i zdrowotnego, który doprowadzi do kopernikańskiego przełomu w polityce społecznej, gdy sam jeden cel zapobieżenia nędzy starych ludzi oraz zapewnienia im leczenia pociągnie za sobą koszty tak wielkie, że jego realizacja będzie wymagać skasowania niemal całej reszty państwa dobrobytu, a więc wszelkich świadczeń kierowanych także do ludzi młodszych. Czy to pokolenie zdzierży fakt własnej deprywacji w imię utrzymywania na starość tych, którzy wpędzili je w długi?\nNa pewno walka z imigracją i zamykanie się na handel zagraniczny nie tylko nie pomoże w rozwiązaniu tych problemów, lecz także dodatkowo je pogłębi, i to radykalnie. Odnoszący dzisiaj wielkie sukcesy propagandowy atak na liberalizm jest dwutorowy. Jest to synteza quasi-socjalistycznej nostalgii za dobrze funkcjonującym państwem dobrobytu z lat 50. lub 60. XX w . (gdy świat się mało zmieniał, ludzie mieli wręcz dożywotnią gwarancję pracy, poziom życia nieustannie się poprawiał, życie było przewidywalne, a ryzyko redukowane prawie do zera przez państwową sieć bezpieczeństwa) z tęsknotą za homogenicznym kulturowo społeczeństwem oraz jednolitą rasowo dzielnicą, która rozbudza postawy nacjonalistyczne i ksenofobiczne. Nietrudno jednak odgadnąć, że powrót do polityki sprzed ponad 50 l at w dzisiejszym świecie jest w dłuższej perspektywie skazany na klęskę. Pozostaje tylko pytanie, jak głębokich szkód dokona ewentualna próba wdrożenia mieszanki egalitaryzmu majątkowego z narodowo-etnicznym szowinizmem, zanim jej anachronizm stanie się dla wszystkich oczywisty. Mogą to być szkody znaczne, zwłaszcza w państwach o słabej kulturze demokratycznej, gdzie atak na liberalizm ma dodatkowy trzeci tor w postaci agresji arbitralnego zarządzania na normy konstytucyjnego państwa prawa.\nLiberałowie nie mogą w obliczu nakreślonego kryzysu mówić „byliśmy głupi” i oddawać inicjatywę swoim krytykom i wrogom. Głupotą byłoby to robić, jeśli recepty konkurencyjnych sposobów myślenia ograniczają się do próby przywrócenia świata, który po prostu już nie istnieje. Na przestrzeni całej historii celem liberalizmu i zorientowanych na niego liderów było ustanowienie metodami polityki jak najszerszego zakresu wolności indywidualnej człowieka, jaki mógł zaistnieć w warunkach życia zbiorowego w sposób uporządkowany, a więc harmonizacja naturalnej ludzkiej potrzeby wolności z koniecznością dobrego zarządzania relacjami międzyludzkimi jako ramą, bez której wolność zamienia się w chaos. Bardzo istotnym i odróżniającym liberałów od innych tendencji światopoglądowych był pogląd o integralności wolności człowieka, której nie można dzielić, wyłuskując wolność słowa, polityczną, wyznania, gospodarczą czy osobistą, po to, aby poszerzać ludziom jedne „wolności”, a ograniczać inne. Ten cel pozostaje aktualny, gdyż w okresie obecnego przełomu ponownie znalazł się pod zwiększoną presją naszystów, autorytarystów i etatystów. W różnych epokach dążenie do niego stawiało przed liberałami różne wyzwania, dlatego też i sam liberalizm ulegał przepoczwarzeniom, realizując jednak stale ten sam cel. We współczesnym świecie winna powstać jego nowa, zmodyfikowana wersja.\nPierwsza odsłona liberalizmu była w gruncie rzeczy przełożeniem ducha i wartości Oświecenia na język postulatów politycznych. Był to liberalizm konstytucjonalizmu, rządów prawa i prymatu parlamentu nad monarchą i jako taki stanowił reakcję na ekscesy arbitralnych rządów z boskiego nadania, odpowiedzialnych przed „Bogiem i historią”, oraz na niesprawiedliwość stanowego społeczeństwa ludzi nierównych wobec prawa. Druga odsłona liberalizmu była konsekwentną realizacją założeń filozofów klasycznie liberalnych. Był to liberalizm prymatu parlamentu, którego władza pochodzi jednak z nadania suwerena, czyli ogółu uprawnionych do udziału w życiu politycznym obywateli, liberalizm szeroko zakrojonej wolności w życiu prywatnym człowieka, praw naturalnych i umowy społecznej oraz państwa świeckiego, w którym antyklerykalizm został osiągnięty w pełni przez rozdział Kościoła od państwa. Ten liberalizm był reakcją na ekscesy elit władzy, korupcję, powstawanie klik i grup oligarchicznych. Jego myśl przewodnia to good governance, którego brak powodował także opóźnienie w gospodarczym rozwoju państw. Trzecia odsłona liberalizmu była ekspresją radykalnego egalitaryzmu politycznego. Był to liberalizm demokratyczny, powszechnych praw wyborczych i zaangażowania całego społeczeństwa w procesy polityczne, radykalnego indywidualizmu, państwa ograniczonego do minimum, prężnego kapitalizmu opartego na ideach wolnej konkurencji i wolnego handlu (w tym międzynarodowego). Ten liberalizm był z jednej strony reakcją na logiczny po poprzednich etapach upodmiotowienia wzrost świadomości politycznej mas społecznych, na ich nowe aspiracje i potrzeby, w tym wyższego rzędu, w postaci usunięcia poczucia wykluczenia z procesów kontroli rzeczywistości. Z drugiej strony jego ostrze ponownie kierowało się przeciwko zastygłym strukturom władzy, teraz zwłaszcza gospodarczym monopolom i interesom na styku polityki i biznesu (protekcjonizm, także w polityce celnej), które winny być rozbijane przez państwo. Czwarta odsłona liberalizmu była redefinicją wyzwań dla wolności w zmieniającym się świecie industrializacji, urbanizacji, masowej migracji ludzi i spadku gospodarczego znaczenia rolnictwa. Był to liberalizm socjalny, równości szans, który przestał postrzegać państwo jako głównego wroga wolności, umieszczając w tym miejscu korporacje przemysłowe zorientowane na uzyskiwanie przywilejów wykraczających poza logikę gry wolnorynkowej. Był reakcją na konflikty pomiędzy warstwami społecznymi o różnych interesach, na zagrożenie dla ładu liberalnej demokracji ze strony ruchów skrajnej lewicy, na rosnące rozwarstwienie materialne społeczeństwa, które „zszywać” miała warstwa średnia (często budowana za pomocą zwiększenia liczebności zatrudnionych w administracji publicznej różnego typu), a które także generowało niebezpieczeństwo dla demokracji. Wizją tego liberalizmu stał się dostęp do partycypacji w wolności poprzez stworzenie palety usług publicznych obsługiwanych przez administrację państwa. W końcu piąta odsłona liberalizmu była modyfikacją tego podejścia w warunkach stabilizacji społeczeństw, dużego poczucia bezpieczeństwa socjalnego i dość szerokiej prosperity, stopniowego spadku znaczenia przemysłu na rzecz usług i rozwoju poprzez innowacje technologiczne, który to model wymagał o wiele większej dynamiki i elastyczności. Był to liberalizm zawężenia aktywności gospodarczej państwa, wolności ekonomicznej, ograniczenia regulacji i biurokracji, który usiłował połączyć ideę szerokiej wolności dla przedsiębiorczych z dostępem do usług publicznych dla potrzebujących wsparcia. Był on reakcją na rozrost biurokracji i jej kosztów, spowolnianie innowacyjności, zanik konkurencji wolnorynkowej kosztem interesów konsumenta i nowo powstających przedsiębiorstw z nowymi ideami, uzależnienie się wielu firm od subsydiów, podatność na inflację i zbyt wysokie podatki.\nW nowej rzeczywistości kryzysu społeczno-ekonomicznego od 2008 r. zwłaszcza piąta odsłona liberalizmu znajduje się pod dużą presją krytyków. Rzekomo obnażyła się jej klęska, jednak możliwa też jest taka ocena, że ten model miał swoją zasadność i skuteczność w warunkach swojego czasu, ale czas ten upłynął. Podobnie jak w czterech wcześniejszych przypadkach. Rozwiązaniem nie jest jednak powrót do nieadekwatnych dzisiaj rozwiązań z przeszłości. Czwartej odsłony liberalizmu dotyczy to w równej mierze co mikstury quasi-socjalistyczno-naszystowskiej, promowanej dziś intensywnie przez szarlatanów prostych rozwiązań i klanów internetowej polityki. Zamiast tego potrzebny jest projekt modyfikacji programu liberalnego w sposób uwzględniający realia XXI w., w tym – co bardzo istotne – zmieniającą się mentalność mieszkańców Zachodu, których oczekiwania, aspiracje, potrzeby i wartości po prostu są inne niż w latach 80. poprzedniego stulecia.\nLiberalna reakcja na czas przełomu\nWybór terapii jest naturalnie po stokroć trudniejszy aniżeli analiza dość oczywistej diagnozy. W żadnym razie nie aspiruję do tworzenia kompleksowego programu szóstej odsłony liberalizmu na XXI w. Jasne jest, że ze spuścizny wcześniejszych liberalizmów niektóre elementy (twardy trzon) winny pozostać niezmienne, ponieważ rezygnacja z nich oznaczałaby utratę ponadczasowego celu liberalizmu i wstąpienie w szeregi naszystów. W wypadku idei twardego trzonu warto się jednak zastanowić nad przyczynami punktowych sukcesów, które w ich podważaniu odnoszą szarlatani, tak aby poprzez redefinicję całego pola debaty rozbroić ich propagandę. Drugą kategorią winny być te elementy dotychczasowych liberalizmów, które mogą ulec pewnej modyfikacji, kategorią trzecią natomiast elementy, które powinny zostać zawieszone na dłuższy okres, ponieważ stały się nieadekwatne wraz ze zmianą rzeczywistości albo stanowią balast dla skuteczności polityki liberałów. Poniższe uwagi to tylko głos w dyskusji, a listy spraw zaliczonych do wskazanych trzech kategorii w żadnym wypadku nie są wyczerpujące.\nDo twardego i niezmiennego trzonu liberalizmu, także w szóstej odsłonie, musi należeć idea konstytucyjnego państwa prawa. Gdy szarlatani boleją nad ograniczeniami swojej władzy i próbują ogłupić wyborców argumentem, że ów „imposybilizm” ogranicza prawa samych wyborców jako „suwerena”, należy wskazać na alternatywne wobec rządów prawa funkcjonujące we współczesnym świecie modele władzy państwowej i zapytać Amerykanów oraz Europejczyków, czy podoba im się dowartościowanie praw zwykłych obywateli w modelu Putina/Erdoğana, czy może w modelu chińskim, a może w modelu teokratycznym, praktykowanym przez Arabię Saudyjską lub bardziej spektakularnie przez ISIS, a który w naszych warunkach mógłby przyjąć np. formułę „panowania Chrystusa Króla”? Do trzonu liberalizmu XXI w. niezmiennie należeć powinna idea wolności indywidualnego wyboru stylu życia, czyli to wszystko, co nazywa się często „liberalizmem obyczajowym”. Ten aspekt liberalizmu znajduje się zresztą obecnie pod najmniejszym i słabnącym ostrzałem krytyków i zyskuje coraz szersze poparcie społeczne, nawet ze strony niektórych naszystów. Tam, gdzie ostra debata nadal trwa, a nawet przebiega niezbyt pomyślnie (jak w Polsce), należy niestrudzenie powtarzać, że ustawy poszerzające zakres wolności obyczajów nie odbierają nikomu prawa do konserwatywnego, tradycyjnego czy religijnego stylu życia. Ustawy zmierzające w stronę przeciwną wdzierają się i usiłują regulować prywatne życie obywateli. Liberałowie, podejmując działania zaradcze tam, gdzie ujawniają się skutki negatywne, muszą niezmiennie opowiadać się za znoszeniem barier handlowych w skali globalnej. To wyzwanie moralne, ponieważ polityka wysokich ceł i blokowania towarów z ubogich państw generuje tam klęski nędzy i głodu. Z drugiej strony powoduje wyższe ceny produktów pierwszej potrzeby dla uboższych obywateli naszych państw, osłabia nasze gospodarki, hamuje innowacje i postęp we wszystkich dziedzinach. Odpowiednie regulacje prawne i podaż dobrze wykwalifikowanej siły roboczej muszą gwarantować atrakcyjność inwestycyjną naszych państw. Dlatego proste prawo i intensywnie finansowana edukacja także nie mogą zniknąć z liberalnej agendy. Dotyczy to również pogłębiania i wzmacniania integracji europejskiej, której przeciwnicy, zwłaszcza w państwach europejskich rubieży, winni się potykać o argument ryzyka konfliktów zbrojnych powodowanych dezintegracją. W końcu na liberalnej agendzie w szóstej odsłonie musi pozostać kwestia reformy polityki społecznej w dobie zmian demograficznych, ponieważ alternatywą pozostaje głęboka zapaść finansowa naszych państw, która pociągnie ze sobą nieprzewidywalne konsekwencje dla wolności i bezpieczeństwa ludzi.\nPrzemyślenia i zapewne modyfikacji wymagają niektóre bardzo teraz istotne problemy polityczne. Jako pierwszy nasuwa się problem liberalnego podejścia do imigracji i budowy społeczeństw wielokulturowych. Choć z przyczyn demograficznych imigracja jest nieunikniona, a heterogeniczne społeczeństwa zasadniczo bardziej tolerancyjne, dynamiczne i innowacyjne, to jednak entuzjazm wobec imigracji ma dość jaskrawo zarysowane granice. Uzasadniony jest sprzeciw wobec dalszego przyjmowania do naszych państw ludzi, którzy z obojętnie jakich powodów (to najczęściej powody religijno-kulturowe, ale niekiedy wynikające także po prostu z dokonanego przez nich wyboru światopoglądowego) negują, naruszają i usiłują zwalczać liberalno-demokratyczne modus vivendi naszych społeczeństw, w tym ducha współżycia ludzi o różnych wartościach obok siebie w pokoju. Pierwsze działania w kierunku takiej modyfikacji programów podejmują już liderzy niektórych europejskich partii liberalnych, zwłaszcza ponoszący odpowiedzialność rządową premierzy Holandii (z Volkspartij voor Vrijheid en Democratie) i Danii (z Venstre), ale nie tylko. Ideą jeszcze dalej idącą jest postulat pozbawiania obywatelstwa także przedstawicieli etnicznie rdzennej wspólnoty narodowej, którzy zhańbili się np. udziałem w wojnie po stronie ISIS lub wzięciem udziału w przygotowaniu zamachu terrorystycznego. Inkorporacja surowej polityki wobec występujących zbrojnie przeciwko wolności ludzi osłabi wyborczy potencjał naszystowskich szarlatanów, a nie będzie przecież niezgodna z liberalnym celem ochrony wolności.\nInnym elementem liberalnego programu, który musi zostać przemyślany i być może zmodyfikowany, jest ochrona prywatności w dobie znacznego zagrożenia terrorystycznego. Liberałowie powinni wsłuchać się w głos obywateli, którzy w wielu krajach są skłonni nawet w nadmierny sposób zgodzić się na zbieranie przez służby ich danych, kontrolowanie ruchu w internecie i sprawdzanie korespondencji e-mailowych czy rozmów telefonicznych, jeśli zapobiegnie to kolejnym tragediom. Warunkiem rezygnacji z pryncypialności liberalnej w odniesieniu do np. tajemnicy korespondencji, intymności życia prywatnego czy prawa do anonimowości jest jednak zbudowanie autentycznego zaufania do państwa i wzajemna, efektywna (a nie pozorowana) i skrupulatna kontrola działań służb przez inne instytucje, takie jak rzecznik prywatności obywatelskiej, a w ostatniej instancji realnie niezawisły sąd. Obywatel musi mieć pewność, że dane wykorzystuje się tylko do walki z poważną przestępczością, także wtedy, gdy jego krajem rządzą konserwatyści, chadecy i socjaldemokraci, a nie liberałowie czy zieloni. Konieczne są: transparentność, odpowiedzialność funkcjonariuszy za ewentualne naruszenia wraz z odpowiedzialnością odszkodowawczą wobec osób inwigilowanych z naruszeniem przepisów lub niepotrzebnie, acz uporczywie.\nW końcu liberałowie powinni rozważyć modyfikację swojej polityki podatkowej. Przede wszystkim po to, aby nie była ona sztywną doktryną niskich podatków z pominięciem istniejących warunków makroekonomicznych. Ludzie mają prawo woleć, aby państwo finansowało więcej usług publicznych, o ile są świadomi, że zapłacą za to wyższymi podatkami. Jeśli w grupie średnio zarabiających, którzy uzyskują na tyle wysokie dochody, że mogą one zostać dodatkowo opodatkowane, istnieje szeroki konsensus na rzecz polityki zwiększania usług publicznych, to taka polityka nie powinna być dla liberałów anatemą, zwłaszcza że usługi publiczne państwo może zamawiać i opłacać dostęp do nich dla obywateli u prywatnych oferentów (kilku, aby była konkurencja), co powinno być standardem w liberalnym programie XXI w. Innym problemem jest sprawiedliwe wyważenie problemu progresji podatkowej – to nadal trudne wyzwanie ideowe. Jeszcze innym problemem jest obecny poziom zadłużenia państw, którego redukcja wydaje się celem priorytetowym przed redukcją podatków (także ze względu na sprawiedliwość wobec młodego pokolenia, którego brzemię w postaci długu publicznego trzeba ograniczać). W końcu także kryzys demograficzny i załamanie się systemów emerytalnych nie zachęcają niestety do roztaczania widma rychłego obniżania podatków.\nW dorobku wcześniejszych liberalizmów znajdują się naturalnie także elementy, z których należy całkowicie zrezygnować. Wiele z nich po prostu się zdezaktualizowało. Inne stały się nieadekwatne we współczesnym świecie. Liberalizm powinien przykładowo bez dalszych oporów inkorporować ekologiczny sposób myślenia do swojej filozofii. Wiele europejskich grup liberalnych już to uczyniło. Nie oznacza to oczywiście entuzjastycznej akceptacji i poparcia dla wszystkich wymysłów, zwłaszcza skrajnych grup ekologicznych, ponieważ wiele z nich generuje ograniczenia, koszty lub wymogi, a niewiele zmienia na lepsze lub nawet traktuje usiłowanie zmiany stylu życia ludzi za cel sam w sobie. Chodzi raczej o to, że liberałowie powinni zareagować na kryzys ekologiczny, w którym niewątpliwie tkwi nasza planeta, jako wyzwanie, które w wielu wypadkach może i musi uzyskiwać pierwszeństwo przed wieloma cenionymi tradycyjnie przez liberalizm celami i wartościami, takimi jak pełna wolność gospodarcza, zorientowanie na zysk, a nawet niekiedy własność prywatna (poprzez instytucję odszkodowań dla właścicieli).\nLiberalizm musi przestać być postrzegany jako prąd myślowy z natury rzeczy sprzyjający korporacjom, w tym przede wszystkim finansowym. Liberalizm sprzyja wolnemu rynkowi. Ten cel realizuje się najlepiej, sprzyjając konsumentom, w których interesie właśnie jest prawidłowe funkcjonowanie mechanizmów podaży i popytu oraz kształtowania konkurencyjnych cen produktów i usług. Ograniczanie efektywności wolnego rynku leży zaś wielokrotnie w interesie producentów i usługodawców. Liberałowie powinni się stać rzecznikami konsumentów i strażnikami autentycznie wolnej konkurencji rynkowej. Elementem tej polityki powinno być nie tylko zwalczanie praktyk monopolowych i oligo- polowych, likwidacja procederu różnorakich oszustw wobec klienta wykorzystujących np. przewagę wiedzy specjalisty nad zwykłym obywatelem, lecz także sankcje wobec firm naruszających prawa pracownicze. Ich zakres to jedna sprawa, przymykanie oka na obchodzenie się z nimi po macoszemu nie wchodzi jednak w grę. Dokładnie taka sama filozofia winna przyświecać podejściu do tzw. optymalizacji fiskalnej. Liberałowie powinni popierać konkurencyjność inwestycyjną swoich krajów poprzez niski CIT, czytelne przepisy i likwidację luk, ale powinni surowo zwalczać ucieczki do rajów podatkowych i fabrykowanie rozliczeń.\nLiberałowie mogliby także aktywniej prowadzić politykę płacową. Cena za płacę, inaczej niż za zwyczajne towary, jest wskaźnikiem newralgicznym i istnieje możliwość uzasadnienia dla jej odmiennego traktowania od innych cen. Państw coraz częściej nie stać na hojną politykę społeczną, ale mogą egzekwować prawa pracownicze i wywierać presję na wzrost ogólnego poziomu płac wraz ze wzrostem zysków przedsiębiorstw. Płace minimalne powinny być nie tylko zróżnicowane w zależności od regionu kraju, lecz także od rodzaju pracodawcy. Małe firmy rodzinne, start-upy lub przedsiębiorstwa borykające się z wymagającymi inwestycji problemami strukturalnymi powinny być obligowane do wypłacania niższych płac minimalnych aniżeli wielkie, prężne, świetnie prosperujące i prowadzące ekspansję międzynarodowe koncerny, które mają czasem niedające się już nijak inwestować zasoby. Polityka przyciągania inwestycji w wykonaniu liberałów powinna wiązać ofertę niskiego CIT z wymogiem wysokich wynagrodzeń dla pracowników. W gospodarce powinna jednak pozostać też pula dość nisko płatnych miejsc pracy dla osób bezrobotnych w formie oferty nie do odrzucenia. Należy unikać sprowadzania do kraju nisko kwalifikowanych imigrantów tylko dlatego, że rodzimi bezrobotni odrzucają niektóre miejsca pracy i preferują życie na koszt podatników, kombinowane z zatrudnianiem na czarno.\nZmiany są konieczne, ponieważ zbyt dużo ważnych elementów rzeczywistości nie spełnia oczekiwań zbyt wielu ludzi. Dopóki one nie zostaną sformułowane, duża część obywateli będzie stawać w opozycji do programu liberalnego z tego prostego powodu, że aktualna rzeczywistość została przez liberalizm i liberałów w znacznej części ukształtowana i – słusznie czy nie – jest z nimi kojarzona. Aby jednak nawet znowelizowany program liberalizmu szóstej odsłony odniósł sukces, potrzebny jest żar, który trudno wykrzesać zwolennikom status quo.\nDlatego należy zakończyć taką pesymistyczno-optymistyczną uwagą. Dla przyszłego ponownego sukcesu liberalizmu przydatny byłby demontaż części filarów stworzonego przezeń świata. To duże ryzyko, bo naszystowskie paliwo może wystarczyć na długo. Jednak w ostatecznym rozrachunku tylko powstanie realnego zagrożenia dla nadal cenionej w krajach zachodnich wolności indywidualnej człowieka lub tym bardziej utrata części tej wolności ma szansę zadziałać na obywateli jak kubeł zimnej wody. Tylko wtedy liberalizm szóstej odsłony zyska potencjał mobilizacyjny, żar i „wyznawców”. Stanie się ruchem ludzi żądających zmian, zamiast filozofią administrujących wodą w kranie drętwych klerków.\nPiotr Beniuszys – politolog i socjolog, mieszka w Gdańsku. Członek zespołu redakcyjnego i autor licznych publikacji w „Liberté!”.\nRedakcja Liberte! XXVI numer\nCzytając Giedroycia współcześnie\nZiemowit Szczerek: Bujać się to polska tradycja\nCzas trybunów ludowych. Demokracja wobec natarcia populizmu i odwrotu elit\nPopulizm – złe dobrego początki\nDlaczego Amerykanie dokonali takiej samej wolty jak Polacy\nXXVI numer Liberté! "Zemsta ludu" już w sklepie!


CYBERDUCHY, TECHNOMUTANCI. Fragment książki LEKSYKON FILMÓW POSTAPOKALIPTYCZNYCH - Part 2\nIm technologia jest bardziej zaawansowana, tym ma większą moc przekształcania człowieka, coraz częściej bowiem stawia go w pozycji obiektu, przedmiotu. Kiedy mikrokamera penetruje wnętrze organizmu człowieka w poszukiwaniu źródła choroby, unieruchomiona jednostka staje się badanym „obiektem”. Ale czasem podmiot sam siebie stawia w pozycji rzeczy. Osoba uzależniona od operacji plastycznych redukuje sama siebie do przedmiotu pożądania, motocyklista po wypadku staje się dla innych potencjalnym dawcą organów.\nJednocześnie zachodzi proces odwrotny – maszyny obdarza się ludzkimi kształtami, uczy się je mówić, włącza w przestrzeń społeczną, a nawet nadaje imiona. Ostatecznym aktem upodmiotowienia maszyny będzie obdarzenie jej sztuczną inteligencją – kiedy to się stanie, człowiek przestanie być gatunkiem niepodzielnie dominującym, pojawi się bowiem istota mu równorzędna. Trudno przewidzieć motywacje takiej sztucznej świadomości, ale jeżeli założyć, że będzie ona miała również instynkt przetrwania, a ludzie będą chcieli zachować nad nią pełnię władzy, konflikt będzie nieunikniony.\nKonflikt ludzi i walczących o przetrwanie maszyn będzie zawsze nieunikniony.\nWłaśnie taka sytuacja ma miejsce w filmie Wachowskich – kiedy maszyny same zaczęły się doskonalić, ludzie poczuli się zagrożeni. Wybuchła wojna, dotychczasowi władcy świata „spalili” niebo, by odciąć maszynom dostęp do energii słonecznej, te z kolei zrobiły wszystko, by przetrwać – zniewoliły swoich konstruktorów, wykorzystując ich ciała jako główne źródło zasilania. Stały się podmiotami, jednocześnie całkowicie uprzedmiotawiając ludzi. Zaczęły też przekształcać środowisko na własne potrzeby, podobnie jak wcześniej robił to człowiek, kierując się interesem własnego gatunku. Za sprawą ich działań dokonała się gruntowna transformacja rzeczywistości, którą można opisać na trzech poziomach: ontologicznym, epistemologicznym i antropologicznym.\nTransformacja ontologiczna to przede wszystkim radykalne przeobrażenie przyrody oraz krajobrazu Ziemi. Podczas apokaliptycznej wojny niebo zostało na stałe pokryte czarnymi chmurami nieprzepuszczającymi światła, pod nimi wznoszą się odarte z dumy ruiny dawnych metropolii. Nie widać żadnych zwierząt ani roślin, a ogromne pola usiane „ludzkimi kokonami” nadzorowane są przez gigantyczne roboty. Pod ziemią przez setki mil ciągną się stare, przestronne kanalizacje zbudowane niegdyś przez maszyny w celu złomowania odpadów.\nRównie drastyczną dla świata okazała się transformacja epistemologiczna. Stare sposoby poznawania rzeczywistości całkowicie się zdezaktualizowały – praktyka i doświadczenie życiowe nie mają już większego znaczenia dla bohaterów, bowiem podstawowym sposobem nabywania przez nich wiedzy i umiejętności jest ładowanie programów uczących bezpośrednio do mózgu. Szybkość uczenia się jest niewątpliwą zaletą, ale ów proces ma też swoją złą stronę – można w ten sam sposób ładować fałszywe informacje, a nawet manipulować umysłem, co zresztą czynią maszyny podłączając ludzi do Matrixa. Większość zniewolonych spędza całe swoje życie w owej – jak to określa Morpheus – neuronalno-interaktywnej symulacji i jest z nią tak ściśle sprzężona, że kiedy któryś z nich dostępuje wirtualnej śmierci, to umiera również w fizycznym świecie. Nawet ci, którzy zdołali się wyzwolić z iluzji, wciąż wydają się spędzać więcej czasu w Matrixie niż poza nim. Ich postrzeganie rzeczywistości zostało trwale przekształcone – kiedy jeden z bohaterów, nie będąc akurat zalogowany, wpatruje się w przesuwający się na ekranie kod Matrixa w postaci nieskończonych rzędów zielonych cyfr, stwierdza z rozbrajającą szczerością: „Ja nawet nie widzę kodu. Widzę tylko blondynkę, brunetkę, rudą…”.\nNajmniej dostrzegalną, ponieważ zręcznie ukrytą przez twórców pod płaszczykiem wojny między ludźmi a maszynami, a zatem konfrontacji człowieczeństwa z czystą logiką, jest transformacja antropologiczna. Bowiem jeżeli dokładniej przyjrzeć się bohaterom, to stanie się jasne, że człowiek po dwóch wiekach niewoli został radykalnie przekształcony. Roboty zaadaptowały go do nowej roli, wmontowując w całe ciało szereg wtyczek służących do jego odżywiania, podtrzymywania funkcji życiowych, czerpania z niego energii, a przede wszystkim podłączania do sieci. Owa przemieniona rasa ludzka fizycznie jest bardzo słaba, gdyż nieużywanie kończyn i organów doprowadziło do zaniku mięśni (kiedy po pierwszym wyjściu z Matrixa Neo pyta Morpheusa, dlaczego tak go bolą oczy, ten odpowiada: „ponieważ nigdy wcześniej ich nie używałeś”). Za to znacznie wzrosły możliwości umysłu – Neo potrafi przez dziesięć godzin bez przerwy ładować wiedzę z programów uczących prosto do swego mózgu („on jest maszyną” – stwierdza w pewnej chwili wyraźnie będący pod wrażeniem Tank).\nW kogo zatem przekształcił się człowiek po dwustu latach egzystencji w postapokaliptycznym świecie? W cyborga, czyli hybrydę zasadzającą się na nierozerwalnej więzi między tym, co biologiczne i mechaniczne oraz tym, co podmiotowe i przedmiotowe? W postczłowieka, czyli istotę, która dzięki wprzęgnięciu w ciało technologii przekroczyła możliwości organizmu tradycyjnego człowieka, wyrywając się z okowów naturalnej ewolucji i zastępując ją technoewolucją? W cyberducha, którego funkcje ciała zostały zredukowane do minimum, a funkcje umysłu przetransferowane do wirtualnej przestrzeni?\nW kogo przekształcił się człowiek po dwustu latach egzystencji w postapokaliptycznym świecie?\nBez wątpienia wszystkie te odpowiedzi są poprawne, ale wydaje się, że jest jedno określenie, które najlepiej oddaje istotę dokonanej przemiany. Bowiem tak jak po apokalipsie atomowej za sprawą działania wszechobecnego promieniowania powstają mutacje genetyczne, tak – analogicznie – po robokalipsie za sprawą działania maszyn powstały mutacje technologiczne. Neo, Morpheus oraz reszta załogi „Nabuchodonozora” to zatem również technomutanci – ofiary postapokaliptycznej transformacji i zarazem nowa rasa, która, choć zniewolona, to paradoksalnie lepiej przystosowana do życia w przeobrażonym świecie i jako jedyna zdolna przeciwstawić się nowym władcom planety.\nJak każdy zniewolony lud, również technomutanci budują swoją mitologię wyzwolenia, wierząc, że pewnego dnia nadejdzie mesjasz, który uwolni ich spod jarzma mechanicznych macek. Ów wybawiciel, czyli Neo, to ktoś wyjątkowy, ktoś, kto za sprawą siły samego umysłu potrafi wykroczyć poza ograniczenia własnego gatunku. Agent Smith (Hugo Weaving) oraz jego kompani to programy wrogie ludziom, które zostały stworzone specjalnie na potrzeby nadzorowania sieci stworzonej przez maszyny, można więc bez większego ryzyka stwierdzić, że potrafią w 100% wykorzystać możliwości systemu. Ludzie, którzy poznali prawdę o Matrixie, są w stanie doskonalić swoje umiejętności dzięki odpowiednim programom treningowym, ale poznanie całego kodu wykracza poza ich możliwości, w konfrontacji z agentami będą więc zawsze na straconej pozycji („Nie będę cię okłamywał, Neo. Każdy, kto walczył z agentem, zginął.” – mówi w pewnym momencie Morpheus).\nW filmie Wachowskich mesjasz ujawnia się na drodze mistycznej. Niczym budda osiąga stan oświecenia, który jest równoznaczny z pełnym poznaniem rzeczywistości. W kulminacyjnej scenie Neo zaczyna postrzegać sieć w formie kodu, co świadczy o całkowitym zrozumieniu przez niego istoty Matrixa, zespoleniu się z nim. Agent Smith został tak zaprojektowany, by móc wykorzystywać pełnię możliwości systemu, ale nie jest zdolny temu systemowi się przeciwstawić, wykroczyć poza niego, dlatego po raz pierwszy zostaje pokonany.\nBez wątpienia twórcy filmu dołożyli wszelkich starań, by widz mógł delektować się każdą sceną, można mieć do nich pretensje tylko o jedno – konsekwentnie (także w sequelach) zawalają wątki miłosne. Zwykle w buddyzmie warunkiem koniecznym do osiągnięcia oświecenia jest medytacja, która u Wachowskich zostaje jednak zastąpiona przez miłosny afekt. Tuż przed zjednoczeniem się z wirtualną rzeczywistością Neo doznaje śmierci klinicznej. Jedna z głównych bohaterek –Trinity (Carrie-Anne Moss) – stojąc nad jego nieruchomym ciałem wyznaje mu miłość, po czym składa na jego ustach pocałunek, budząc go ponownie do życia niczym śpiącą królewnę. Trudno oprzeć się wrażeniu, że można było to rozegrać lepiej.\nPomijając ten element, trzeba przyznać, że dzieło Wachowskich jest niezwykle przewrotne. Całkowicie obnaża misterną konstrukcję Matrixa, jednocześnie go wzmacniając, ukrywając fakt, że – podobnie jak technomutanci – od dawna możemy być zniewoleni. Matrix w postaci filmu jest naszą niebieską pigułką, dzięki której doznajemy przyjemności uczestnictwa w zbiorowej symulacji. Neo wybrał Prawdę, my wybieramy kino, zabawę, iluzję. „Nie da się wyjaśnić, czym jest Matrix. Trzeba go zobaczyć na własne oczy” – te słowa Morpheus kieruje do Neo. My jednak nie widzimy Matrixa (systemu), tylko oglądamy Matrixa (film). I w ten sposób ów system podtrzymujemy, nie próbujemy go zmienić ani wykroczyć poza niego, ponieważ całe życie kierujemy się standardami złudnego bezpieczeństwa i wygody. Na własne życzenie pozostajemy niewolnikami. Nie ma łyżki, ale nikogo to nie obchodzi. Ignorancja to nasze błogosławieństwo.\nGajewska G., Arcy-nie-ludzkie. Przez science fiction do antropologii cyborgów, Wydawnictwo Naukowe UAM, Poznań 2010\nMichałowska M., Matrix, czyli nie wiecie, co oglądacie, [w:] Jak Matrix łączy się ze światem. Interdyscyplinarna refleksja nad kulturą, red. M. Marchow, D. Mroczkowska i inni, Bogucki Wydawnictwo Naukowe, Poznań 2002\nNijakowski L.M., Popularne postapokalipsy późnej nowoczesności, [w:] Mit, prawda, imaginacja, red. P. Kowalski, Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, Wrocław 2011, s. 243-269\nSzczypka K., Złudzenie istnienia, czyli buddyzm po prostu, 2011


✔ Jak tanio i skutecznie prowadzić własną Gewerbe w Niemczech - CareBiuro\n✔ Jak prowadzić Firmę w Niemczech?\nJak tanio i skutecznie prowadzić własną działalność gospodarczą typu Gewerbe w Niemczech? Przed takim pytaniem staje wielu Polaków, decydujących się na założenie własnej firmy w Niemczech. Wiedząc o tym, że warunki pracy i płacy są w Niemczech o wiele bardziej korzystne niż w Polsce podejmują to wyzwanie i jak pokazują statystyki już ponad 200 tysięcy polskich firm działa na terenie Niemiec z sukcesem.\nJeżeli i Ty stoisz przed wyzwaniem biznesowym jakim jest prowadzenie gewerbe w Niemczech to ten tekst może przybliżyć Ci podstawowe warunki jakie należy spełnić by założyć i prowadzić własną firmę za zachodnią granicą.\nGewerbe to jedna z najczęściej wybieranych przez Polaków form prawnych działalności gospodarczej. Popularna ze względu na prostotę formalności w trakcie jej zakładania i prowadzenia. By założyć gewerbe w Niemczech wystarczy mieć pomysł na biznes, determinację i chęć pracy w międzynarodowym środowisku. Za zaangażowanie w pracę na własnym rachunek profity spłyną szybko, musisz tylko prowadzić legalnie działalność.\nJak założyć gewerbe tanio, szybko i skutecznie?\nBy założyć gewerbe w Niemczech nawet bez zameldowania warto skorzystać z pomocy firm, które tym zajmują się na co dzień. Do takich zdecydowanie należy kancelaria Carebiuro.de, która już od lat wspiera polskich przedsiębiorców działających w Niemczech.\nużyczenie adresu zameldowania dla osób nieposiadających adresu lub nieplanujących osiedlania się w Niemczech - konieczny do założenia działalności\nPomimo uproszczonych formalności związanych z prowadzeniem Gewerbe, przedsiębiorca posiada zobowiązania systemowe m.in. wobec niemieckiego systemu podatkowego i kasy chorych, te główne to:\nBy uniknąć płacenia wysokich podatków i drogich składek na ubezpieczenie zdrowotne w Carebiuro proponujemy naszym Klientom w pełni legalną, opartą o akty prawne niemieckiego systemu podatkowego optymalizację oraz szeroki wybór polis ubezpieczeniowych państwowych i prywatnych kas chorych.\nnadanie numeru identyfikacji podatkowej oraz rejestrację płatnika VAT (do decyzji Klienta)\noptymalizacja podatkowa i prowadzenie pełnej księgowości\ncykliczne składanie zeznań podatkowych oraz deklaracji VAT i rozliczanie należnych zaliczek na podatek VAT\npozyskanie zwrotu nadpłaconego podatku VAT\nW zakresie ubezpieczeń dla przedsiębiorców polskich w Niemczech zachęcamy do skorzystania z oferty państwowych i prywatnych kas chorych, których ofertę stale uzupełniamy.\nUbezpieczenie państwowe ma wykupione ponad 90% obywateli zameldowanych w Niemczech i cudzoziemców tam mieszkających. Charakteryzuje się stałą składką wyliczaną od naszych dochodów oraz identycznym zakresem ubezpieczenia dla wszystkich korzystających z tego rodzaju ubezpieczenia. To co niekorzystne w państwowym ubezpieczeniu w Niemczech, to że pomimo uznania niemieckiej służby zdrowia za jedną z lepszych w Europie, dostęp do niej może przysporzyć nam kłopotów.\nPodobnie jak w Polsce do lekarzy można napotkać na kolejki, konsultacje ze specjalistami są utrudnione i trzeba na nie czekać miesiącami, a pomimo powszechnego dostępu niektóre usługi medyczne są dostępne, ale za dodatkową opłatą - np. leczenie stomatologiczne. Korzystna natomiast na pewno jest możliwość dopisania członków rodziny do ubezpieczenia przedsiębiorcy w Niemczech. To cecha, której nie ma ubezpieczenie prywatne.\nPomimo pewnych wad, ubezpieczenie prywatne w Niemczech jest zdecydowanie bardziej korzystne niż to powszechnie oferowane przez państwowe kasy chorych. W przypadku prywatnego ubezpieczenia w Niemczech składki ustalane są indywidualnie na podstawie wieku, płci, stanu zdrowia i zakresu ubezpieczenia. Taki sposób wyliczenia składek powoduje często, zwłaszcza w przypadku osób młodych, że składka ubezpieczenia jest o wiele niższa niż państwowa. Co ważne, w przypadku, gdy w poprzednim roku nie korzystaliśmy z pomocy służby zdrowia, możemy oczekiwać od towarzystwa ubezpieczeniowego zwrotu części składek.


Praca w firmie: Leroy Merlin - 71 opinii | Indeed.com\nZnaleziono 71 opinii pasujących do wyszukiwaniaZobacz wszystkie opinie (4076)\nDoradca Klienta (były pracownik) - Gorzów Wielkopolski, lubuskie - 6 czerwca 2021\nFajni ludzie jeżeli sie umiesz dogadac z innymi\nkłamstwo, brak podwyżek, obiecywanie gruszek na wierzbie, zakłamanie i jeszcze Raz Zakłamanie\nDoradca Klienta (obecny pracownik) - Gdańsk - Oliwa - 26 maja 2021\nzarobki, mobing, brak szacunku dla pracownika\nsprzedawca-magazynier (były pracownik) - Lipno, kujawsko-pomorskie - 7 kwietnia 2021\nNigdy więcej w tej firmie (wyścig szczurów)\nDoradca Klienta Handlowego (były pracownik) - Łódź, łódzkie - 24 stycznia 2021\nnie ma darmowych posiłków\nGorzów wlkp. - Nie polecam!!!!\nkoordynator (były pracownik) - Gorzów Wielkopolski, lubuskie - 21 grudnia 2020\nNie polecam pracy w Leroy Merlin w Gorzowie Wlkp. Wiem co piszę bo przekonałam się na własnej skórze w jak patologiczny sposób działa ta firma. Cóż - ryba psuje się od głowy, a tą głową w tym przypadku jest dyrekcja. Mobbing jest w tej korporacji na porządku dziennym. Praca od rana do wieczora, również w weekendy. Dają smartfona (kiepskiego zresztą) po to żebyś był ciągle uwiązany - jak nie telefony, to pisanie wieczorami i weekendami na czatach pracowniczych. Słabe wynagrodzenie. Wymagania z kosmosu. Najgorsza praca w Gorzowie. Z całego serca nie polecam nikomu, nawet najgorszemu wrogowi. Jeśli macie JAKĄKOLWIEK PRACĘ w Gorzowie to nie rezygnujcie z niej na rzecz tej firmy!\nmobbing, mobbing, mobbing, wymagania na najprostsze stanowiska z kosmosu, brak poszanowania życia prywatnego pracownika, brak możliwości wypowiedzenia własnego zdania, mobbing, mobbing i jeszcze raz mobbing...\nDziałalność gospodarcza (były pracownik) - Rzeszów, podkarpackie - 15 października 2020\nCiężka praca a profitów brak..\nKoordynator (były pracownik) - Gliwice, śląskie - 18 września 2020\nCiągle braki kadrowe powodują przeciążenie obowiązkami na dziale budowalnym wielkości boiska piłkarskiego z tysiącami produktów 2 pracowników którzy nie są w stanie tego wszystkiego ogarnąć, ciągle telefony i pytania a wsparcia od menagerow brak za to mnóstwo pretensji i krytyki. Nie polecam\nKoordynator (obecny pracownik) - Wrocław, dolnośląskie - 8 sierpnia 2020\nCiężka praca za małe pieniądze. Wieczne problemy z obsadą więc Ci, którzy pracują mają tym więcej obowiązków.\nJeśli masz swoje zdanie to lepiej sobie odpuść. Trzeba robić co każą, żadne dyskusje nie mają sensu.\nPrzerzucanie pracowników między działami jak jakieś przedmioty.\nAwanse raczej niemożliwe. Zależą od tego kto z kim je obiady, kto jest czyją rodziną albo znajomym.\nPodwyżki raz w roku minimalne. Lepiej się zwolnić i zatrudnić na nowo.\nCentrala firmy uprawia względem sklepów sabotaż. Ciągłe nietrafione projekty różnych menagerów realizowane bez liczenia kosztów i przewidywania efektów.\nOgólnie jeśli nie musisz to nie ładuj się w to.\nMałe pieniądze, brak awansów, totalne oderwanie kadry kierowniczej od rzeczywistości.\nDoradca Klienta (były pracownik) - Polska - 29 lipca 2020\nMagazynier (były pracownik) - Białołeka, mazowieckie - 19 kwietnia 2020\nBardzo fajna praca zespół i czas pracy. Załoga chętna do pomocy kierownictwo po stronie pracownika jeżeli pracownik ma rację i jest zetelny to staną murem.\nPraca tam dla mnie była torturą\nPracownik kasy (były pracownik) - białystok Hetmańska - 25 lutego 2020\nPracowałam tam tylko 3 miesiące, ponieważ więcej nie dałam radę. Na kasie nie było tak tragicznie, jednak ludzie z kierownictwa tego działu byli okropni. Na początku myślałam, że będą pomagać dopóki się nie nauczę papierologii, ale było tylko marudzenie, ogromna niechęć i wyśmiewanie się jak prosiłam o pomoc, więc przestałam to robić, ale jak potem było coś źle to było piekło. Przy klientach podchodziła do mnie wielmożna pani kierownik i krzyczała przy wszystkich. Raz padło nawet słowo debil i starsza pani, klientka stanęła w mojej obronie. Ankiety o których nawet nie wiedziałam bo byłam drugi/trzeci dzień w pracy. Za to też dostałam opierdziel i powiedziano mi, że mam minus 1 punk ?!? nawet nie wiedziałam o co chodzi. Wieczne naśmiewanie się ze mnie ze strony kierownictwa bo jestem dość nieśmiałą i niezbyt wygadaną osobą, więc nie pyskowałam. Dostałam prześmiewczą ksywę " najulubieńszej pracownicy, albo i nie". O tym, że przez zabranianie wychodzenia do toalety dostałam poważnych problemów z pęcherzem też wspomnę. "Kolejka jest duża, wytrzymasz". Dostałam ostrego zapalenia pęcherza i byłam na zwolnieniu parę dni. Po powrocie do pracy usłyszałam od kolegi z pracy, że stwierdzili, że jestem do odstrzału, bo biorę zwolnienia. Jak chciałeś wziąć dzień wolny to nie można było bo grafik ustalony i nic nie można zmieniać. Źle wypłacali pieniądze, a jak już się wykłuciłeś o swoje to czekałeś prawie dwa miesiące na wyrównanie. Trzeba było naprawdę mocno całować im dupy,żeby tam przeżyć, albo mieć naprawdę wywalone na ich zagrywki. Nie polecam pracy w LM\nDepartment Manager (były pracownik) - Rostow - 22 lutego 2020\nGreat developing organisation that develop only her own. Life-job balance is incorrect\nDoradca Klienta (były pracownik) - Jabłonna, mazowieckie - 16 lutego 2020\nPraca i opinia\nMagozynier logistyk (były pracownik) - Szczecin, zachodniopomorskie - 31 października 2019\nJak przeczytalem ogloszenie to mi przeszlo i te pensje za taka pensje zaplace rachunki troche na jedzenie i co dalej ? Znow do pracy w lykedy .nie chce byc niewolnikiem. Francuzi do domu kto te stawki wymislil chyba po to by miec wiecznie niewolnikow\nDoradca Klienta (były pracownik) - Wrocław, dolnośląskie - 30 lipca 2019\nMobbing jest w tym sklepie na porządku dziennym. Zgłaszanie do dyrekcji niestosownego zachowania kierownictwa nie ma sensu, wszystko jest zamiatane pod dywan. Nie wolno narzekać, jest to karane. Nowi pracownicy dostają wyższe stawki niż pracownicy ze stażem i po wielu szkoleniach. Nie ma możliwości rozwoju.\nDo mojego dzialu nic nie miałem\nMagazynier (były pracownik) - Rumia, pomorskie - 30 maja 2019\nBudowlany dział jak najbardziej na plus pod wzgledem osob pracujacych. z tego co wiem w innych juz nie bylo tak kolorowo\nPracownik jak pies\nDział Relacji z klientami (były pracownik) - Białystok, podlaskie - 7 maja 2019\nPracowałam w tej firmie dobre parę lat, nie wiem skąd tyle dobrych o niej opinii na tej stronie. Praca na dziale relacji z klientami wiąże się z bardzo słabymi zarobkami oraz wygórowanymi oczekiwaniami od kierownictwa, robisz za 3 osoby zarabiasz mniej niż osoba która przychodzi pierwszy dzień do pracy i nie posiada żadnego doświadczenia. Grafik jest zmieniamy na bieżąco, ciągłe telefony i błagania kierownictwa abyś przyszła do pracy bo pracować ktoś musi a kiedy przychodzimy do rozmowy o podwyżkę jesteś już nic nie warta. Mobbing jest tu na porządku dziennym bo albo grzecznie się przytakuje dla kierownictwa albo będą na ciebie krzywo patrzyli, zrobią wszystko abyś z tej pracy sama odeszła i to najlepiej za porozumieniem stron. Bardzo często bywały sytuacje których to oburzony klient wyżywa się na pracowniku po czym przychodzi kierownik, bezczelnie mu przytakuje i jeszcze przeprasza za pracownika. Jedyną zaletą w tej pracy był pakiet socjalny, ubezpieczenie, Multisport, bilety do kina czy wyjścia działowe. Ale czy warto dać się za to poniżać ?\nNiskie zarobki, zmieniający się grafik, mobbing, brak klimatyzacji.\nTakLiczba przydatnych opinii: 8989\nKoordynator (m/k)4 opinie\nBiałystok, podlaskie4 opinie\nSzczecin, zachodniopomorskie4 opinie


ISTOTNE POSTANOWIENIA UMOWY zał. 2 - PDF\nDownload "ISTOTNE POSTANOWIENIA UMOWY zał. 2"\n1 ISTOTNE POSTANOWIENIA UMOWY zał. 2 zawarta w Krakowie w dniu... roku pomiędzy: Gminą Miejską Kraków, reprezentowaną przez mgr Joannę Niedziałkowską Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie, ul. Centralna 53, Kraków, posiadającego REGON: i NIP: , zwanym dalej Zamawiającym, a reprezentowanym przez:... posiadającym REGON:... i NIP:..., zwanym dalej Wykonawcą Zamawiający zleca, a Wykonawca przyjmuje do realizacji - zgodnie z ofertą przetargową z dnia... roku, sporządzoną na podstawie materiałów dostarczonych Wykonawcy przez Zamawiającego w ramach specyfikacji istotnych warunków zamówienia oraz wynikiem przetargu nieograniczonego, przeprowadzonego w dniu... roku - zadanie pn: Wykonawca w ramach zadania, o którym mowa powyŝej, przyjmuje do wykonania następujące czynności: a. otwarcie pojemnika, wyjęcie worka z odpadami wraz z kartonem, b. zamknięcie worka z odpadami, c. załoŝenie do pojemnika nowego kartonu i worka foliowego, zamknięcie pojemnika, d. zwaŝenie usuniętych odpadów w danej aptece w obecności pracownika apteki, e. uzyskanie od pracownika apteki karty przekazania odpadów celem potwierdzenia ilości zebranych odpadów i czynności przekazania odpadów (wzór karty stanowi załącznik nr. do nin. umowy), f. uzyskanie potwierdzenia termicznego unieszkodliwienia zebranej w ciągu miesiąca ilości odpadów na karcie ewidencji odpadu (wzór karty stanowi załącznik nr do niniejszej umowy), g. przetransportowanie odpadów zabezpieczonych w sposób uniemoŝliwiający rozsypanie się lub rozlanie się zawartości opakowań podczas ich przenoszenia lub przewoŝenia do instalacji uprawnionej do unieszkodliwiania odpadów metodą termiczną oraz uzyskanie potwierdzenia przyjęcia odpadów na karcie przekazania odpadów, h. poniesienie kosztów termicznego unieszkodliwiania odpadów, i. poniesienie kosztów zakupu worków, j. dostarczenie przekazanych przez Zamawiającego materiałów informacyjno edukacyjnych oraz nowo zakupionych pojemników (do aptek wytypowanych do zbiórki), o ile Zamawiający będzie takimi dysponował. 3. Wykonawca przed zawarciem umowy z Zamawiającym przedstawi umowę z podmiotem prowadzącym instalację, o której mowa w 1 pkt. 2 lit. g.\n2 4. Wykonawca zobowiązuje się do wykonywania zadania zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, normami i zasadami, przy dołoŝeniu odpowiedniej staranności. 5. Wykaz aptek, o których mowa w 1 niniejszej umowy stanowi załącznik Nr... do nin. umowy. 6. Zamawiający zastrzega sobie moŝliwość rozszerzenia listy aptek uczestniczących w zbiórce do maksymalnie 70 w roku 2009 i maksymalnie 100 w roku Przedmiot umowy wykonywany będzie w okresie od dnia...do dnia... roku Usuwanie odpadów z pojemników ustawionych w aptekach prowadzone będzie niezwłocznie po kaŝdorazowym telefonicznym zgłoszeniu przez Zamawiającego o zapełnieniu się pojemnika, jednakŝe nie później niŝ: a) w dniu zgłoszenia - w przypadku zgłoszenia do godz...., b) do godz.... dnia następnego w przypadku zgłoszenia po godz W czasie usuwania odpadów z pojemników ustawionych w aptekach moŝe być obecny pracownik Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie. 3. Wykonawca będzie przekazywał Zamawiającemu karty przekazania odpadu (załącznik nr...) oraz karty ewidencji odpadu (załącznik nr...) w terminie do 7 - go dnia kaŝdego następnego miesiąca, z wyjątkiem prac wykonanych w okresie od 1 listopada do 7 grudnia, kiedy to karty będą przekazane do 7 grudnia oraz prac wykonanych w okresie od 8 grudnia do 31 grudnia, za który to okres karty będą przekazane do 7 stycznia..roku Wykonawca za wykonanie usługi otrzyma wynagrodzenie ryczałtowe w wysokości... zł (słownie złotych:...) 2. Wynagrodzenie wypłacane będzie miesięcznie w wysokości... zł (słownie złotych:...) 3. Wynagrodzenie zostanie przekazane na konto Wykonawcy wskazane w fakturze, wystawionej po protokolarnym odbiorze robót, w terminie do 30 dni od dnia otrzymania faktury. 4. Fakturę za pracę wykonane w okresie od 1 listopada do 7 grudnia wykonawca złoŝy w nieprzekraczalnym terminie do dnia 7 grudnia, natomiast fakturę za prace wykonane od 8 grudnia do 31 grudnia w nieprzekraczalnym terminie do 7 stycznia. 5. Zamawiający oświadcza, Ŝe jest płatnikiem podatku VAT. 6. W przypadku przedstawienia przez Wykonawcę nieprawidłowej faktury VAT, Zamawiający odmówi jej przyjęcia. 7. Zamawiający nie wyraŝa zgody na zmianę wierzyciela na osobę trzecią w zakresie wypełnienia warunków umownych, za wyjątkiem cesji wierzytelności na rzecz banku, w którym Wykonawca zaciągnie kredyt. Zmiana wierzyciela w tym przypadku winna zostać poprzedzona pisemną zgodą Zamawiającego.\n3 5 1. Zamawiający ustanawia... osobą nadzorującą wykonywane prace. 2. W przypadku nieobecności wyŝej wymienionej osoby, osobę nadzorującą wykonywane prace wyznaczy Kierownik Działu... Zamawiającego. 3. Wykonawca ustanawia osobą odpowiedzialną za wykonywane prace Zamawiającemu przysługują kary umowne w następujących wypadkach i wysokości: 1) w przypadku nieterminowego lub nienaleŝytego wykonania czynności określonych niniejszą umową, naleŝących do obowiązków Wykonawcy, określonych w 1 w wysokości 50 złotych za kaŝdy dzień opóźnienia lub kaŝde nienaleŝyte wykonanie czynności, przy czym kara ta będzie liczona osobno za kaŝdą aptekę, w której Wykonawca nienaleŝycie lub z opóźnieniem wykona zlecone czynności, 2) w przypadku nieterminowego lub nienaleŝytego wykonania czynności określonych niniejszą umową, naleŝących do obowiązków Wykonawcy, określonych w 3 pkt 3 w wysokości 100 złotych za kaŝdy dzień opóźnienia w dostarczeniu wymaganych, właściwych dokumentów. 3) w przypadku odstąpienia od umowy przez Zamawiającego z przyczyn leŝących po stronie Wykonawcy w wysokości... krotnego wynagrodzenia określonego w 4 ust. 2 zdanie 2 umowy. 2. Zamawiający zastrzega sobie moŝliwość dochodzenia odszkodowania w wysokości rzeczywiście poniesionej szkody, w przypadku, gdy szkoda ta przekracza wartość kary umownej. 3. Naliczone Wykonawcy kary umowne zostaną potrącone z wynagrodzenia za wykonane prace. 4. Strony zastrzegają sobie prawo dochodzenia na zasadach ogólnych odszkodowania uzupełniającego do wysokości rzeczywiście poniesionej szkody W razie istotnej zmiany okoliczności powodującej, Ŝe wykonanie umowy nie leŝy w interesie publicznym, czego nie moŝna było przewidzieć w chwili zawarcia umowy, Zamawiający moŝe odstąpić od umowy w terminie 30 dni od powzięcia wiadomości o tych okolicznościach. W takim przypadku, Wykonawca moŝe Ŝądać wyłącznie wynagrodzenia naleŝnego z tytułu wykonania części umowy. 2. W przypadku raŝącego naruszenia przez Wykonawcę postanowień niniejszej umowy, Zamawiający moŝe odstąpić od umowy w terminie natychmiastowym. Wykonawcy przysługuje w takim wypadku wynagrodzenie za usługi juŝ wykonane. 3. Zamawiający moŝe takŝe odstąpić od umowy w przypadku złoŝenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub rozwiązania firmy Wykonawcy, albo wydania nakazu zajęcia jego majątku. 8 Wykonawca nie moŝe podzlecić wykonywania usługi objętej niniejszą umową innej osobie prawnej lub fizycznej.\n4 9 1. Zmiana umowy wymaga formy pisemnej pod rygorem niewaŝności. 2. Wniosek Wykonawcy o zmianę treści umowy winien być zgłoszony Zamawiającemu, co najmniej na 14 dni przed terminem wykonania przedmiotu umowy. 3. W sprawach nie uregulowanych niniejszą umową mają zastosowanie przepisy Kodeksu Cywilnego oraz Prawa zamówień publicznych. 4. W przypadku sporu właściwym do rozpoznania sprawy będzie sąd właściwy dla siedziby Zamawiającego. 5. Umowę sporządzono w 4-ch jednobrzmiących egzemplarzach : - 3 egzemplarze dla Zamawiającego, - 1 egzemplarz dla Wykonawcy. ZAMAWIAJĄCY WYKONAWCA


Jak urządzać niewielkie mieszkanie? Sposób na dobrze urządzony pokój dzienny i niewielką łazienkę w naszym mieszkaniu » Meander-Styl\nPiękne mieszkanie to takie, które będzie mądrze urządzone. Jeżeli nie mamy zbyt wiele miejsca musimy dłużej pomyśleć nad dobrym rozplanowaniem mebli i sprzętu, żeby umieścić wszelkie niezbędne akcesoria w mieszkaniu, ale pozostawić także odrobinę wolnej przestrzeni. Możemy w tym celu wynająć projektanta albo urządzić mieszkanie samemu.\nNajważniejszym pomieszczeniem w domu jest salon. To miejsce, w którym relaksujemy się po długim dniu w pracy jak również spędzamy czas z rodziną albo przyjaciółmi. Musi być on odpowiednio urządzony tak, by odpoczynek był komfortowy. Miękkie a także wygodne sofy, stolik na przekąski dla gości będą niezbędnymi elementami wyposażenia\ntego pomieszczenia. Jeśli posiadamy balkon istotne jest, żeby można było na niego wyjść bez przeszkadzania osobom na przykład oglądającym film w salonie. Kolejnym, bardzo ważnym pomieszczeniem w domu będzie sypialnia. Miękkie łóżko tudzież odpowiednie zasłony mogą zagwarantować spokojny sen tudzież odpoczynek. Warto także kupić szafki do sypialni, żeby móc na nich położyć lampkę nocną albo budzik oraz inne podręczne przedmioty - polecamy spółkę Topeshop.\nWnętrzem, które niekiedy ciężko jest urządzać jest łazienka. Tym bardziej jeśli mamy stosunkowo nie dużo miejsca, odpowiednie usytuowanie armatury lub szafek może stanowić kłopot. W niektórych krajach popularne jest ustawianie pralki w kuchni zamiast w łazience. Możemy skorzystać z tego, by zaoszczędzić odrobinę miejsca na przykład na szafki łazienkowe - poznaj ofertę. Szafki łazienkowe można wyposażyć w lustrzane drzwiczki, dzięki czemu uzyskamy dodatkową powierzchnię na ścianie.\nBy wypocząć w trakcie kąpieli nie potrzebujemy wielkiej wanny- możemy zdecydować się na wygodny prysznic wraz z hydromasażem. Odpoczniemy równie dobrze jak podczas długiej kąpieli w wannie oraz zaoszczędzimy wiele miejsca w pomieszczeniu.\nCzasami proste rozwiązania okazują się najlepsze, w przypadku gdy nie mamy za wiele miejsca w urządzanym mieszkaniu. Mądre rozmieszczenie mebli (zobacz stylowa witryna) jak również sprzętu w domu zagwarantuje nam komfortowe warunki wypoczynku czy to w salonie, sypialni albo w niewielkiej ale dobrze wyposażonej łazience.\nCzy omawiane zagadnienie wydaje się dla Ciebie atrakcyjne? To kliknij i przeczytaj, co zawiera rekomendowana witryna - odnajdziesz w tamtym miejscu nie mniej intrygujące dane.\nTags: hydromasaż, stolik, pralki, lampka


Grzechotka z truskawką | Sklep Zabawki Niebanalne\n»Grzechotka z truskawką\nKod produktu: 200150\nPołączenie grzechotki i gryzaka.\nUchwyt specjalnie zaprojektowany dla małych rączek jest łatwy do złapania. Mała truskawka o chropowatej powierzchni wykonana została w 100% z naturalnego kauczuku, jest łatwa do skubania i gryzienia dając wytchnienie podrażnionym dziąsłom podczas ząbkowania.\nJasnokolorowe kulki wydają delikatny grzechot podczas potrząsania, a w przezroczystej obracającej się kuli widać wirującą miniaturową postać Żyrafki Sophie.\nWymiary opakowania: 15 x 9 x 7 cm.\nKategoria wiekowa: 3 miesiące+


13 lutego 2015 15 lutego 2018 Redakcja 5200 Views Brak komentarzy\nWiele aktów prawnych posługuje się pojęciem kotła, w szczególności warunki techniczne, przepisy Urzędu Dozoru Technicznego, normy dotyczące zabudowy kotłów oraz normy przedmiotowe dotyczące samych kotłów. Brak jest jednak spójnej definicji tego urządzenia. Instalacje grzewcze w budynkach zasilane są przez źródła ciepła w systemach scentralizowanych lub rozproszonych.\nNazwy i określenia zawarte w PN-70/H-83136 „Kotły grzewcze” :\n(2.1) Kocioł grzewczy – urządzenie z paleniskiem przeznaczone do wytwarzania pary lub podgrzania wody ciepłem, wywiązującym się w procesie spalania paliwa, którego moc nie przekracza 1 MW, przy czym w kotłach wodnych temperatura wody na wylocie nie przekracza 388 K (115oC), a w kotłach parowych ciśnienie pary nie przekracza 70 kPa (ok. 0,7 at). Wszystkie elementy wyposażenia kotła związane z nim na stałe i dostarczane w formie agregatu stanowią części składowe kotła.\n(2.2) Kocioł wodny – kocioł, w którym następuje podgrzanie wody jako czynnika grzewczego.\n(2.3) Kocioł wodny niskotemperaturowy – kocioł, w którym najwyższa temperatura wody nie przekracza 373 K.\n(2.7) Kocioł żeliwny – kocioł, w którym powierzchnia ogrzewalna jest wykonana z żeliwa.\n(2.8) Kocioł stalowy – kocioł, w którym powierzchnia ogrzewalna jest wykonana ze stali.\n(2.9) Kocioł członowy – kocioł, w którym powierzchnia ogrzewalna jest zbudowana z wymiennych elementów (członów lub półczłonów). Przez zmianę liczby elementów uzyskuje się zmianę wielkości powierzchni ogrzewalnej.\nW normie  uporządkowano także zagadnienia związane z procesem spalania i zdefiniowano:* (2.14) Kocioł jednopaliwowy – kocioł zbudowany tylko na jedno paliwo stałe, ciekłe i gazowe.* (2.16) Kocioł z dolnym spalaniem – kocioł na paliwo stałe, w którym spaliny opuszczają komorę paleniskową w jej dolnej części, nie przechodząc przez całą warstwę zmagazynowanego paliwa, a jedynie przez jej część biorącą bezpośredni udział w procesie spalania.\n(2.17) Kocioł z górnym spalaniem – kocioł na paliwo stałe, w którym spaliny opuszczają komorę paleniskową w jej górnej części, przechodząc przez całą warstwę zmagazynowanego w nim paliwa.\n(2.18) Kocioł z obsługą ręczną – kocioł, w którym zapewnienie ciągłego ruchu wymaga stałej obsługi, przy czym podstawowe czynności związane z utrzymaniem ruchu kotła, a więc regulacja wydajności, doprowadzenie paliwa oraz odpopielanie, wykonywane są ręcznie.\n(2.19) Kocioł zmechanizowany – kocioł, w którym zapewnienie ciągłego ruchu wymaga stałej obsługi, przy czym podstawowe czynności związane z utrzymaniem ruchu kotła, a więc regulacja wydajności, doprowadzenie paliwa oraz odpopielanie, wykonywane są przez urządzenia mechaniczne.\n(2.20) Kocioł częściowo zmechanizowany – kocioł, w którym zapewnienie ciągłego ruchu wymaga stałej obsługi, przy czym część podstawowych czynności związanych z utrzymaniem ruchu kotła, a więc regulacja wydajności lub doprowadzenie paliwa albo odpopielanie wykonywane jest przez urządzenia mechaniczne.\n(2.20) Kocioł zautomatyzowany – kocioł, w którym wszystkie czynności związane z utrzymaniem ruchu kotła, jego regulacja i zabezpieczenie, odbywają się za pomocą urządzeń pomocniczych sterowanych przez parametry regulacyjne. Czynności obsługującego ograniczają się do uruchomienia i zatrzymania kotła.\nPaliwami stałymi zgodnie z normą PN-EN 303-5: 2012 są:\n– zrębki (drewno rozdrobnione przez maszynę i bez kory, zwykle o maksymalnej długości 15 cm), z zawartością wody 15% do 35% lub więcej, zgodnie z EN14961-4 ,\n– skompresowane drewno (pelety bez środków wiążących, wykonane z drewna lub kory; dozwolone są naturalne środki wiążące, takie jak melasa, parafina i skrobia), pelety zgodnie z EN14961-2 ,\n– skompresowane drewno (brykiety bez środków wiążących, wykonane z drewna lub kory; dozwolone są naturalne środki wiążące, takie jak melasa, parafina i skrobia), brykiety zgodne z EN14961-3 ,\n← ABC instalacji wodociagowych. Bez przecieku!\nABC wentylacji. Nawiew w tepidarium →


Statut Stowarzyszenia "Bezpieczny Powiat" w Ostrzeszowie - Stowarzyszenie - KPP Ostrzeszów\nStatut Stowarzyszenia "Bezpieczny Powiat" w Ostrzeszowie\nStowarzyszenie nosi nazwę „BEZPIECZNY POWIAT”, a w dalszych postanowieniach statutu zwane jest Stowarzyszeniem.\nStowarzyszenie jest zrzeszeniem osób fizycznych i prawnych, zawiązanym dla podejmowania działań mających na celu poprawę bezpieczeństwa na terenie powiatu ostrzeszowskiego.Siedzibą stowarzyszenia jest Ostrzeszów. Terenem działania jest Rzeczpospolita Polska.\nDla realizacji celów statutowych stowarzyszenie może działać na terenie innych państw z poszanowaniem tamtejszego prawa. Stowarzyszenie współpracuje z krajowymi, zagranicznymi i międzynarodowymi organizacjami, o tym samym lub podobnym profilu działania, a ponadto może należeć do innych krajowych i międzynarodowych organizacji o podobnych celach.\nStowarzyszenie jest zawiązane na czas nieograniczony. Posiada osobowość prawną. Działa na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 855 z późn. zm.), ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. O działalności pożytku publicznego i o wolontariacie ( Dz. U. Nr 96, poz. 873 z późn. zm.) oraz niniejszego statutu.\na) udzielania pożyczek lub zabezpieczenia zobowiązań majątkiem organizacji w stosunku do jej członków, członków organów lub pracowników oraz osób, z którymi pracownicy pozostają w związku małżeńskim albo w stosunku pokrewieństwa lub powinowactwa w linii prostej, pokrewieństwa lub powinowactwa w linii bocznej do drugiego stopnia albo są związani z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli, zwanych dalej „osobami bliskimi”,b) przekazywania jej majątku na rzecz ich członków, członków organów lub pracowników oraz ich osób bliskich, na zasadach innych niż w stosunku do osób trzecich, w szczególności jeżeli przekazanie to następuje bezpłatnie lub na preferencyjnych warunkach,c) wykorzystywania majątku na rzecz członków, członków organów lub pracowników oraz ich osób bliskich na zasadach innych niż w stosunku do osób trzecich, chyba że to wykorzystanie bezpośrednio wynika ze statutowego celu organizacji,d) zakupu na szczególnych zasadach towarów lub usług od podmiotów, w których uczestniczą członkowie organizacji, członkowie jej organów lub pracownicy oraz ich osoby bliskie.\nCelem Stowarzyszenia jest: 1. kształtowanie bezpieczeństwa na terenie powiatu ostrzeszowskiego,2. promowanie działań w zakresie budowy społeczeństwa obywatelskiego,3. wspieranie społecznej aktywności obywateli w zakresie poprawy bezpieczeństwa,4. integrowanie organizacji pozarządowych, których celem jest bezpieczeństwo publiczne,5. pomoc w wymianie informacji, wiedzy i doświadczeń między organizacjami,6. promowanie współdziałania z samorządem terytorialnym, sektorem państwowym i gospodarczym oraz politykami,7. pozyskiwanie i wydatkowanie środków na finansowanie zadań związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa i porządku publicznego na terenie powiatu ostrzeszowskiego,8. finansowanie zakupu środków transportowych i łączności, sprzętu elektronicznego oraz innych zakupów na funkcjonowanie instytucji działających na rzecz bezpieczeństwa publicznego, m.in. Policji, Straży Pożarnej, Straży Miejskiej, itp.\nStowarzyszenie swe cele realizuje poprzez: 1) współpracę z polskimi i zagranicznymi organizacjami pozarządowymi o tym samym lub podobnym charakterze,2) współpracę z władzami samorządowymi, państwowymi, sektorem gospodarczym, środkami masowego przekazu oraz z osobistościami życia publicznego, zainteresowanymi podniesieniem poziomu bezpieczeństwa na terenie powiatu ostrzeszowskiego,3) pomoc w zdobywaniu funduszy instytucjom działającym na rzecz bezpieczeństwa na terenie powiatu ostrzeszowskiego,4) prowadzenie działalności informacyjnej i promocyjnej służącej realizacji celów statutowych,5) ewentualne prowadzenie działalności gospodarczej przeznaczonej dla zdobywania funduszy na działalność statutową.\nCZŁONKOWIE – PRAWA I OBOWI¡ZKI\nStowarzyszenie posiada członków:a) zwyczajnych,b) wspierających,c) honorowych.\nCzłonkiem Zwyczajnym Stowarzyszenia może być każda osoba fizyczna, która złoży deklaracjęczłonkowską na piśmie.\nCzłonkowie honorowi są przyjmowani przez Walne Zgromadzenie na wniosek dziesięciu członków Stowarzyszenia.\nCzłonkowie zwyczajni mają prawo:1. biernego i czynnego uczestniczenia w wyborach do władz Stowarzyszenia,2. korzystania z dorobku, majątku i wszelkich form działalności Stowarzyszenia,3. udziału w zebraniach, wykładach oraz imprezach organizowanych przez Stowarzyszenie,4. zgłaszania wniosków co do działalności Stowarzyszenia.\nCzłonkowie zwyczajni mają obowiązek:1. brania udziału w działalności Stowarzyszenia i realizacji jego celów,2. przestrzegania statutu i uchwał władz Stowarzyszenia,3. regularnego opłacania składek.\nUtrata członkostwa następuje na skutek:1. pisemnej rezygnacji złożonej na ręce Zarządu,2. wykluczenia przez Zarząd:a) z powodu łamania statutu i nieprzestrzegania uchwał władz Stowarzyszenia,b) z powodu notorycznego nie brania udziału w pracach Stowarzyszenia,c) z powodu nie płacenia składek za okres jednego roku,d) na pisemny wniosek trzech członków Stowarzyszenia3. utraty praw obywatelskich na mocy prawomocnego wyroku sądu,4. śmierci członka oraz utraty osobowości prawnej przez osoby prawne,5. skazania prawomocnym wyrokiem Sądu za przestępstwo umyślne.\nWładzami Stowarzyszenia są:1. Walne Zgromadzenie Członków,2. Zarząd,3. Komisja Rewizyjna.\nKadencja władz:a) kadencja wszystkich władz wybieralnych Stowarzyszenia trwa cztery lata, a ich wybór odbywa się w głosowaniu jawnym bezwzględną większością głosów;b) członkowie wybrani do władz Stowarzyszenia mogą tę samą funkcję pełnić nie dłużej niż przez dwie kadencje.\n1) z głosem stanowiącym – członkowie zwyczajni,2) z głosem doradczym – członkowie wspierający, honorowi oraz zaproszeni goście.\nDo kompetencji Walnego Zgromadzenia należy: 1. określenie głównych kierunków działania i rozwoju Stowarzyszenia,2. uchwalanie zmian statutu,3. wybór i odwoływanie wszystkich władz Stowarzyszenia,4. udzielanie Zarządowi absolutorium na wniosek Komisji Rewizyjnej,5. rozpatrywanie sprawozdań z działalności Zarządu i Komisji Rewizyjnej,6. uchwalanie budżetu,7. uchwalanie wysokości składek członkowskich oraz wszystkich innych świadczeń na rzecz Stowarzyszenia,8. podejmowanie uchwał w sprawie przyjęcia członka honorowego,9. rozpatrywanie i zatwierdzanie sprawozdań władz Stowarzyszenia,10. rozpatrywanie wniosków i postulatów zgłoszonych przez członków Stowarzyszenia lub jego władze,11. rozpatrywanie odwołań od uchwał Zarządu,12. podejmowanie uchwały o rozwiązaniu Stowarzyszenia i przeznaczeniu jego majątku,13. podejmowanie uchwał w każdej sprawie wniesionej pod obrady, we wszystkich sprawach nie zastrzeżonych do kompetencji innych władz stowarzyszenia.\nZarząd składa się z co najmniej 5 osób, w tym prezesa oraz wiceprezesa, których Zarząd wybiera spośród swoich członków.\nDo kompetencji Zarządu należą:1. realizacja celów Stowarzyszenia,2. wykonywanie uchwał Walnego Zgromadzenia Członków,3. sporządzanie planów pracy i budżetu,4. sprawowanie zarządu nad majątkiem Stowarzyszenia,5. podejmowanie uchwał o nabywaniu, zbywaniu lub obciążaniu majątku Stowarzyszenia,6. reprezentowanie Stowarzyszenia na zewnątrz,7. zwoływanie Walnego Zgromadzenia Członków,8. przyjmowanie i skreślanie członków.\n1. Komisja Rewizyjna składa się z 3 do 5 osób, w tym przewodniczącego, zastępcy oraz sekretarza.\na) pozostawać w stosunku pokrewieństwa, powinowactwa lub podległości z tytułu zatrudnienia z członkami Zarządu,b) być skazani prawomocnym wyrokiem za przestępstwo z winy umyślnej,c) otrzymywać z tytułu członkostwa w komisji zwrotu uzasadnionych kosztów lub wynagrodzenie w wysokości wyższej niż określone w art. 8 pkt 8 ustawy z dnia 3.03.2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi.\nDo kompetencji Komisji Rewizyjnej należy:1. kontrolowanie działalności Zarządu,2. składanie wniosków z kontroli na Walnym Zgromadzeniu Członków,3. prawo wystąpienia z wnioskiem o zwołanie Walnego Zgromadzenia Członków oraz zebrania Zarządu,4. składanie wniosków o absolutorium dla władz Stowarzyszenia,5. składanie sprawozdań ze swojej działalności na Walnym Zgromadzeniu Członków.\nW razie, gdy skład władz Stowarzyszenia ulegnie zmniejszeniu w czasie trwania kadencji, uzupełnienie ich składu może nastąpić w drodze dokooptowania, którego dokonują pozostali członkowie organu, który uległ zmniejszeniu. W tym trybie można powołać nie więcej niż połowę składu organu.\nMAJ¡TEK I FUNDUSZE\nMajątek Stowarzyszenia powstaje:1. ze składek członkowskich,2. darowizn, spadków, zapisów,3. dotacji i ofiarności publicznej.\nDo zawierania umów, udzielania pełnomocnictwa i składania innych oświadczeń woli, w szczególności w sprawach majątkowych, wymagane są podpisy dwóch członków Zarządu działających\nUchwały w sprawie zmiany statutu oraz o rozwiązaniu Stowarzyszenia podejmuje Walne Zgromadzenie Członków kwalifikowaną większością głosów – 2/3, przy obecności co najmniej połowy uprawnionych do głosowania.