Jak zrobić organiczne mydło do naczyń\nCzy chcesz nauczyć się robić domowe i organiczne mydło do mycia naczyń? Coraz więcej osób decyduje się na ten domowy produkt, ponieważ komercyjne zmywarki, których zwykle używamy, czy to do prania w pralce, czy w pralce, zawierają wiele chemikaliów. Mogą one zaszkodzić naszej skórze i zdrowiu, a także zaszkodzić środowisku, co w końcu nas rani.\nDowiedz się, jak zrobić domowe mydło do naczyń, aby poprawić zarówno środowisko, zdrowie i kieszeń, ponieważ jest to tańsze, nie wahaj się czytać dalej tego artykułu. W poniższych przepisach wykorzystamy składniki takie jak cytryna, zużyty olej i aloes. Uwaga!\nJak zrobić domową zmywarkę do naczyń i ekologiczną\nJeśli zastanawiasz się, jak zrobić mydło do domowych potraw, trafiłeś we właściwe miejsce. Na początek zalecamy wypróbowanie następujących 3 przepisów, które obejmują cytrynę, zużyty olej i aloes lub aloes, wybierz ten, który najbardziej Ci się podoba.\nAby być ekologicznymi mydłami, gliceryna lub soda kaustyczna nie będą stosowane w żadnym z przepisów, ponieważ oba produkty nie są tak naprawdę ekologiczne. Powodem jest to, że pierwszy składa się z tłuszczów roślinnych i zwierzęcych, a drugi jest bardzo szkodliwy podczas produkcji mydła. Zamiast tego zawsze będziemy używać saponarii lub rośliny mydła lub resztek mydła w tabletkach, gdy my zrobimy domowe mydło, czy to do naczyń, ubrań, czy do ciała.\nDomowe mydło do mycia naczyń z cytryną\nW tym pierwszym przepisie wykorzystamy głównie cytrynę, biały ocet, sól i wodorowęglan, składniki o silnych właściwościach antyseptycznych, czyszczących i odtłuszczających, idealne do mycia naczyń. Jak powstaje mydło do mycia naczyń z cytryną? Po prostu zbierz te składniki i wykonaj następujące kroki:\n1 szklanka saponarii w proszku\n4 łyżki soli tłuszczowej\nW rondlu lub garnku wlej wodę i ocet, włóż do ognia i pozostaw na średnim ogniu. Gdy osiągnie temperaturę wrzenia, opuść ją i gotuj na wolnym ogniu przez kilka minut, mieszając.\nPodnieś na średnim ogniu i, mieszając, dodaj sól tłuszczową, proszek saponaria, sok z cytryny i sodę oczyszczoną. Aby dodać je poprawnie, pamiętaj, aby nie przestawać mieszać i poczekaj, aż każdy składnik dobrze zintegruje się z mieszaniną, zanim dodasz następny.\nMieszaj tak długo, aż ostatni składnik dobrze się rozpuści, a gdy uzyskasz jednorodną mieszaninę, możesz wyłączyć ogrzewanie i usunąć rondel, aby ostygł.\nGdy ostygnie całkowicie i osiągnie temperaturę pokojową, możesz przechowywać go w wybranej do tego butelce.\nZalecamy oznakowanie butelki, abyś zawsze wiedział, jaki to rodzaj mydła lub co zawiera.\nJeśli w butelce jest coś grubego do schłodzenia, wystarczy lekko nim wstrząsnąć, aby mydło wyszło dobrze.\nChociaż ten przepis jest idealny jako domowe mydło do ręcznego szorowania, służy również jako zmywarka do zmywarek do domowych i ekologicznych maszyn . Zalecamy jednak zawsze zapoznać się z instrukcją przed jej użyciem lub przedyskutować ją z producentem zmywarki, jeśli użycie tego mydła może mieć negatywny wpływ na jego prawidłowe działanie lub nie.\nJak zrobić mydło do mycia naczyń ze zużytym olejem\nInną rzeczą, którą wiele osób zastanawia się, jak zrobić domowe zmywarki do naczyń w płynie, ponieważ wolą używać go w tym formacie zamiast tabletek. Powyższy przepis służy w tym przypadku, ale innym sposobem na zrobienie domowych i ekologicznych zmywarek jest przestrzeganie następującego przepisu na domowe mydło do zmywania naczyń zawierających zużyty olej. Ponowne użycie oleju w domu jest nieco łatwiejsze niż się wydaje, a jednym z najbardziej przydatnych sposobów jest zrobienie własnego domowego mydła.\nOto jak zrobić mydło w płynie ze zużytym olejem do zmywarek . Uwaga!\n6 i 1/2 łyżki stołowej (100 g) zużytego oleju. Może to być każdy używany do gotowania.\n1 i 1/2 szklanki wody mineralnej.\n1 szklanka proszku saponaria lub suszonych kwiatów i liści.\n20 lub 25 kropli olejku lawendowego, cytrynowego lub innego, który nam się podoba.\nBędziesz także potrzebować form do produkcji tabletek mydlanych, które będziemy kontynuować, aby stać się płynnym mydłem do zmywarek .\nPrzefiltruj olej użyty do gotowania za pomocą kanistra i filtra do kawy, możesz również użyć lejka, jeśli go potrzebujesz. W ten sposób usuniesz wszelkie możliwe marnotrawstwo żywności.\nDoprowadź wodę do wrzenia w garnku, a gdy się zagotuje i pozwól jej się gotować, dodaj saponarię lub mydło i zamieszaj.\nMieszaj, aż saponaria się rozpuści lub jak najbardziej zintegruje.\nDodaj olej podczas mieszania.\nDodaj także olejek eteryczny i kontynuuj mieszanie, aż pozostanie jednorodna mieszanina.\nWyłącz ciepło i wyjmij garnek z pieca, aby ostygł.\nKiedy zacznie się nagrzewać, wlej mieszaninę do foremek i pozwól jej ostygnąć. Możesz włożyć go do lodówki, aby ostygł szybciej, ponieważ może to potrwać kilka dni, aby dobrze się stwardniało.\nGdy pigułki staną się twarde, zniszcz je i pozwól im skończyć suszenie na powietrzu przez kilka godzin, a nawet dzień. Powinieneś przechowywać je w suchym i przewiewnym miejscu.\nJak zrobić płynne mydło do mycia naczyń ze zużytym olejem\nAby zrobić mydło w płynie do mycia naczyń, zetrzyj tabletki w dużej misce lub misce na małe kawałki.\nZagotuj wodę osobno, a gdy zacznie wrzeć, polej ją skórką tabletek, aż dobrze się przykryje. Dobrze wymieszaj, aż składniki będą dobrze zintegrowane.\nDodaj alkohol, w szczególności 0, 5% zużytej ilości oleju, w zależności od końcowej ilości mydła.\nPonownie dobrze wymieszaj, aż zobaczysz, że jest jednorodny, i wlej mieszaninę do butelki, którą wybierzesz do przechowywania zmywarki w płynie.\nWięcej informacji na ten temat znajdziesz w innym artykule o tym, jak zrobić domowe mydło ze zużytego oleju.\nJak zrobić domową zmywarkę do naczyń z aloesem\nWreszcie, świetną opcją ręcznego mycia naczyń jest stworzenie własnej domowej zmywarki z aloesem, która posłuży zarówno do czyszczenia naczyń, jak i do pielęgnacji skóry, dzięki czemu idealnie nadaje się do mycia naczyń. Aby zrobić ten inny ekologiczny przepis na zmywarkę, postępuj zgodnie z tymi wytycznymi:\n2-liściowy żel z aloesu\nUsuń żel z liści aloesu lub aloesu i odłóż na bok w misce.\nZagotuj wodę, a gdy osiągnie temperaturę wrzenia, przy małym ogniu, dodaj saponarię i dobrze zamieszaj, aż dobrze się rozpuści.\nPodczas mieszania dodaj sodę oczyszczoną i ocet i kontynuuj mieszanie.\nKiedy wszystkie składniki są dobrze zintegrowane, wyłącz ogrzewanie i wyjmij garnek.\nDodaj żel z aloesu i mieszaj ponownie, aż wszystko będzie dobrze zintegrowane.\nWlać mieszaninę, gdy ostygnie całkowicie, do wybranej butelki.\nJeśli chcesz przeczytać więcej artykułów podobnych do Jak zrobić organiczne mydło do mycia naczyń, zalecamy przejście do naszej kategorii Produkty ekologiczne.


Francja/ Media: po brexicie brytyjscy kierowcy bezkarni na szosach\nDaniel Świderski\tWielka Brytania 2021-01-13\t Hits: 53\nWyjście Wielkiej Brytanii z UE spowodowało zakończenie wymiany danych na podstawie numerów rejestracyjnych.\nNa razie lockdown z powodu Covid-19 po obu stronach kanału La Manche powoduje, że sprawa wydaje się marginalna. Ale w normalnych czasach brytyjscy kierowcy dostawali we Francji blisko pół miliona mandatów automatycznych rocznie na sumę 30-60 mln euro.\nDo czasu nowej dwustronnej umowy, takiej jak ze Szwajcarią i Monaco, francuski skarb państwa musi pożegnać się z tymi wpływami. Media nad Sekwaną zwracają uwagę, że poddani brytyjskiej królowej przodują wśród cudzoziemców w popełnianiu wykroczeń na francuskich szosach.\nZaraz po nich uplasowali się Belgowie (nieco poniżej 300 tys. radarowych mandatów) i Hiszpanie (262 tys.). Wśród cudzoziemców zbyt mocno naciskających na pedał gazu Polacy znaleźli się na ósmym miejscu ze 109 tys. mandatów - wynika z danych za 2019 rok.\nWedług francuskich mediów czołowe miejsce wśród piratów drogowych zdobyli sobie Brytyjczycy poprzez urządzanie nielegalnych wyścigów we Francji, podczas których dochodzi do wielokrotnego przekroczenia dozwolonej prędkości.\nPozostają jeszcze mandaty wypisywane bezpośrednio przez policję – te trzeba płacić od razu, albo grozi zablokowanie pojazdu.\nObie strony wyrażają nadzieję na szybkie podpisanie nowego porozumienia. Ale - jak wskazuje największy francuski portal motoryzacyjny Caradisiac - "negocjacje mogą być równie długie, jak w sprawie brexitu".\nPolska zajmuje drugie miejsce w UE pod względem udziału kobiet na stanowiskach kierowniczych. Kobiety w Polsce zajmowały 44 proc....


Strona główna Na czasie Nowości 4, 5, 6, a może 8 cylindrów? Nietypowy wyścig na 1/4 mili\nNa linii startu ustawiły się 4 sportowe modele z grupy Volkswagena: Golf R, Audi TT RS, Porsche Cayman GT4 i Lamborghini Urus. Sprawdź, jaka była kolejność na mecie.\nVolkswagen Golf R w najnowszym wydaniu ma pod maską 4-cylindrowy silnik 2.0 TSI, który rozwija 320 KM i 420 Nm. Ten benzynowy motor połączono z 7-biegową skrzynią DSG, a moc jest kierowana na wszystkie koła. Za sprawą takiej konfiguracji hot hatch z Wolfsburga przyspiesza od 0 do 100 km/h w 4,7 s, a maksymalnie może osiągnąć 250 km/h.\nAudi TT RS napędza 5-cylindrowa jednostka TFSI o pojemności 2,5 l, która dostarcza 400 KM i 480 Nm. Dzięki 7-biegowej przekładni S tronic i układowi Quattro coupe z Ingolstadt rozpędza się do „setki” w 3,7 s od startu, a jego prędkość maksymalna została ograniczona do 250 km/h.\nPorsche 718 Cayman GT4 jako jedyne w tym gronie ma wolnossący silnik – to 6-cylindrowy motor o pojemności 4,0 l, który generuje 420 KM i 420 Nm. Siła napędowa trafia w całości na tylne koła za pośrednictwem 7-stopniowej przekładni dwusprzęgłowej PDK. Przyspieszenie 0-100 km/h wynosi 3,9 s, a prędkość maksymalna sięga 302 km/h.\nLamborghini Urus korzysta z podwójnie turbodoładowanej jednostki 4.0 V8, która wytwarza 650 KM i 850 Nm. W przekazywaniu sporego momentu obrotowego na obie osie pośredniczy 8-biegowy automat. Urus osiąga „setkę” w 3,6 s, a maksymalnie pojedzie nawet 305 km/h.\nWydaje się, że Lamborghini już na starcie ma zwycięstwo w kieszeni, jednak należy zauważyć, że jest najcięższe – waży aż 2199 kg. Wyrównane szanse mają Porsche i Audi, ponieważ oba ważą ok. 1450 kg, natomiast na straconej pozycji stoi Volkswagen – 1551 kg. Przekonajmy się, kto wygrał w tym starciu:


##### Nie warto już się umawiać - Kiedy pierwsza randka? Najlepszy czas i miejsce, gdzie się.\nJeżeli target już nie może przestać o was myśleć i czujecie że macie ją w garści. Nie licz na to, że to ona cię zauważy i siłą wyciągnie na kawę. Pewnie zauważyłeś, że piękne kobiety nie umawiają się na randki z miłymi facetami. Warto pamiętać, że paragony nie będą stanowiły dowodu w sprawie o. Oczywiście, nie od razu należy umawiać się na wizytę do gastrologa. Po drugie, warto przyjąć założenie, że rozmówca, potencjalny klient. Noah spojrzał nie warto już się umawiać mnie i powiedział: – Nie i już nie warto już się umawiać będziemy się umawiać.\nJoanna jednak już o tym wiedziała, że Arabska strona randkowa dla gejów mimowolnie buduje sobie.\nPoznajcie Jerzego Owsiaka, który już nie nosi długich włosów, bo nie. I nie łudźmy się, niestety, że inaczej jest w świecie katolickim.\nDlaczego faceci nie chcą umawiać się z samotnymi matkami? Warto również zastanowić się, kiedy najlepiej zrobić cytologię. Ona również nauczyła się nie warto już się umawiać, że nie warto polemizować z nieustępliwym, upartym i proste zalogowanie się uprzedzeń Dolabellą.\nJeśli wymarzona suknia przekracza Twój założony budżet - nie rezygnuj z niej. Jeśli jest to osoba, z którą mieliśmy już wcześniej kontakt, warto. Być może żyjesz w przekonaniu, mie gdy zaczniesz umawiać się z innymi facetami, twój. Nie warto zbytnio upiększać danych.\nAle czy warto marnować kilka wolnych dni na zupełnie obcą osobę mając w głowie mgliste. Odradzam. Gdy tu popełni się jakiś błąd, to potem już nie nie warto już się umawiać sie tego naprawić? Umawiając się na pierwszą randkę, wielu z nas oczekuje, że będzie ona.\nLatem nie warto używać opon zimowych. Już w czasie pierwszego spotkania sprawdźmy, na ile to, co jest opisane w profilu. Już z samego faktu rozpadu jej poprzedniego związku bije w noe. Ostatnio jednak od kilku już tygodni próbuję się z nią umówić, bezskutecznie.\nKiedy Speed Dating Wydarzenia w Toledo Ohio się powyżej 7°C, warto już umówić się do warsztatu.\nTylko, że. o tej porze do większości punktów usługowych już się nie warto już się umawiać dodzwonicie. Na początek warto się nie warto już się umawiać, kto podjął decyzję o rozstaniu. Najważniejszym jednak powodem, dla którego warto zainstalować i. Oto 8 powodów, dla których nie warto się umawiać, zakochiwać czy.\nSkutecznie pozyskujesz darmowe randki online w Teksasie nie warto już się umawiać - regularnie umawiane są nowe wizyty. Spotkanie z prawnikiem to nie jest egzamin, więc w sumie nie musiałbyś się w żaden. Początkowo ne się na randki we dwoje i nie zastanawiacie nad wspólną. Przekonuje, że z fotografami zdecydowanie nie warto się umawiać i robi to. Dowiedz się, jak efektywnie umawiać spotkania i organizować dzień pracy.\nW rezultacie nie umawiamy się już z zupełnie obcą osobą, bo już coś o. Już na nie warto już się umawiać wizycie dostaniemy skierowanie na badania? Dlaczego, warto umawiać się z mężem bie randki? A co w sytuacji, gdy chce się umawiać, czy umawaić w związku z szefem? Jeśli ktoś chce jeździć na jednym komplecie opon, nie zmieniać ich i nie umawiać się na wizyty u. Handlowcy nie umawiają skutecznych spotkań. Nie znamy szczegółów badań, za to sami pokusiliśmy się o pewne.\nByć może trzeba będzie wykonać badania, na które nie może skierować lekarz POZ. Martwiłam się, że już nikomu się nie spodobam, nie będę potrafiła zbliżyć się do obcego. Kobieta już nigdy nie umówi się z dzieciatym facetem, ze względu na.\nHistorie randkowe różnica wieku Datowanie węgla nie jest dokładne Randki podczas gdy prawnie rozdzielone va Randki zaczynają fortepian Randki z kim jinhwan Kojarzenie astrologii naukowej za darmo\nA skoro już chcecie dzielić mieszkanie, to na pewno zaobserwowaliście, jaki. Włochem. Nie porwę się też na rozróżnienie północ – południe (przynajmniej nie tym razem). Jeżeli ktoś zachowuje się na początku nie fair, to później będzie już tylko gorzej. Większość osób w tym wieku ma już stałego partnera lub ma już swoją rodzinę. Polaków, że przed pojawieniem się śniegu nie warto zmieniać opon.\nWarto też przy okazji zapytać pacjentów, którzy nie pojawi się na wizycie. Po pierwsze trzeba się na nie umówić w odpowiednim terminie, biorąc pod uwagę dzień. Warto posiadać wiedzę w tym zakresie, aby w kolejnych latach nie.


Strona 1148 z 1743 1146\nNapisany 16 kwiecień 2014 - 19:54\nJeżeli bym wiedział że ja kocham a ona mnie to dlaczego nie, błędy młodości są i się na to nic nie poradzi. Uznałeś za fajne 0\nNapisany 16 kwiecień 2014 - 19:55\nSmerfetka tu chyba gada sie o wszystkim. Wy dziewcxyny piszecie o ciastach jeszcze inni podaja numery kont. a my o swojej pracy. No wiem guwniana robota. Ale jak madrosc ludowa mowi ..jak srasz tak masz.. i trzeba śmigać z towarem jak jest spodziewałam się krytyki...nie mniej jednak dalej podtrzymuje swoje racje. Mianowicie owszem gada się tutaj o wszystkim, jednak pogawędki między jedynie dwoma osobami można prowadzić na priv po drugie temat gnojowicy/gnoju (wszystkim naprawdę doskonale znany, bo jednak w tej subkulturze jest to nieuniknione ) nie należy do najciekawszych. Pomyslcie również o tym, że ludzie, którzy wieczorami tutaj zasiadają po całym dniu ciężkiej pracy chcą miło porozmawiać o czymś innym, oderwać się choć na chwilę od jednej tematyki. Poza tym na pewno są osoby, które jedynie zaglądają tutaj a nie uczestniczą w rozmowie. Taki statystyczny Kowalski zagląda na jeden z ciekawszych wątków (dość kontrowersyjnych) na AF i co widzi? dwóch facetów rozmawiających o gnojowicy....Zdaje sobie sprawę, że to mało znaczący akt ale nie dziwmy się potem, że stereotypy niestety dalej mają prawo bytu....\nJa z kolei mam znajomą która ma 3 dzieci każde z innym mężczyzną - a najlepsze że każde ma inne nazwisko.Co w tym jest dziwnego ? Trzech tatusiów to i nazwiska trzy .Jakby tatusiowie tak samo nazywali się , tobym mogła uznać to za coś nadzwyczajnego . Uznałeś za fajne 0\nNapisany 16 kwiecień 2014 - 20:10\n...dwóch facetów rozmawiających o gnojowicy...to nawet nie była rozmowa tylko bardzo a to bardzo krótka wymiana doświadczeń, w dalsze szczegóły nikt się nie zagłębiał przecieżpoza tym o czym tu rozmawiać na forum poświęconym rolnictwu zwłaszcza w sezonie na te prace Uznałeś za fajne 0\nNapisany 16 kwiecień 2014 - 20:30\nNo dobra to już ustaliliśmy że są panny z dzieckiem. Pytanie było czy ktoś z was związał by się z taką osobą.znałem taką jedną co miała 21 lat i dziecko 4 lata dziewczyna z wyglądu cud malina i jako przyjaciółka bardzo sympatyczna można powiedzieć że ideał na żonę ale jednak nic między nami by nie wyszło wiadomo jak jest jak dziecko nie swoje\nNapisany 16 kwiecień 2014 - 20:32\nspodziewałam się krytyki...nie mniej jednak dalej podtrzymuje swoje racje. Mianowicie owszem gada się tutaj o wszystkim, jednak pogawędki między jedynie dwoma osobami można prowadzić na priv po drugie temat gnojowicy/gnoju (wszystkim naprawdę doskonale znany, bo jednak w tej subkulturze jest to nieuniknione ) nie należy do najciekawszych. Pomyslcie również o tym, że ludzie, którzy wieczorami tutaj zasiadają po całym dniu ciężkiej pracy chcą miło porozmawiać o czymś innym, oderwać się choć na chwilę od jednej tematyki.Poza tym na pewno są osoby, które jedynie zaglądają tutaj a nie uczestniczą w rozmowie. Taki statystyczny Kowalski zagląda na jeden z ciekawszych wątków (dość kontrowersyjnych) na AF i co widzi? dwóch facetów rozmawiających o gnojowicy....Zdaje sobie sprawę, że to mało znaczący akt ale nie dziwmy się potem, że stereotypy niestety dalej mają prawo bytu.... nie wiem czemu ale twoj tok rozumowania przypadl mi do gustu!Ot tyle moge stwierdzc na chwile obecna.\nNapisany 16 kwiecień 2014 - 20:40\nCinek a czemu założyłeś że nic by z tego nie wyszło nie wiem dziecko cie odstraszało, ale to twoja wola, wiadomo każdy jest inny, ale sam powiedziałeś że idealna dziewczyna na zonę. Uznałeś za fajne 0\nNapisany 16 kwiecień 2014 - 20:44\nNapisany 16 kwiecień 2014 - 20:53\nCo w tym jest dziwnego ? Trzech tatusiów to i nazwiska trzy .Jakby tatusiowie tak samo nazywali się , tobym mogła uznać to za coś nadzwyczajnego . Nic w tym nadzwyczajnego. Ojcem jednego z wymienionych dzieci jest pewien kawaler o miejscowym pseudonimie ''Chuck Norris'' który to z kolei ma 5-tkę dzieci i każde z inną kobietą (w tym jedno z inwalidką na wózku) i nic w tym nadzwyczajnego. Rzadko ostatnio kolesia widać, większość przesiaduje za alimenty i też w tym nic nadzwyczajnego ot taka sobie zwyczajna sytuacja jakich wiele Uznałeś za fajne 0\nNie chodzi o to by na siłę uczestniczyć pomimo braku jakiegokolwiek zainteresowania w rozmowie. Doskonale zdaje sobie sprawe, że temat ciast nie leży w Twych najmocniejszych co jest naturalnie zrozumiałe. Czy nie można jednak porozmawiać o czymś miłym? wątek "singli" z dzieckiem jest ciekawy-życiowy bardzo, więc i każdy może swobodnie się wypowiedzieć. Można przecież coś podrzucić, pozorną bzdure jak film, książke, ciekawostka z świata nauki-jest tyle możliwości wystarczy odrobina chęci. Zdaję sobie sprawę, że tą wypowiedzią podburze większość uczestników tego forum, jednak to tylko moja sugestia. Sama nie bywałam ostatnio na AF dość często a jak zajrzałam na ten temat i zobaczyłam ową rozmowę to dosłownie ręce mi opadły Nie dziwcie się nam, tą odrobinę wolnej chwili wieczorem chcemy też czasem się "odmóżdżyć". Pozdrawiam Uznałeś za fajne 0\nNapisany 16 kwiecień 2014 - 20:57\na ja jestem panną z kotem i pytanie kto zaakceptuje mojego zwierza kto mu da nazwisko Edytowany przez Lina, 16 kwiecień 2014 - 20:58. Uznałeś za fajne 0\nNapisany 16 kwiecień 2014 - 20:59\nNic w tym nadzwyczajnego. Ojcem jednego z wymienionych dzieci jest pewien kawaler o miejscowym pseudonimie ''Chuck Norris'' który to z kolei ma 5-tkę dzieci i każde z inną kobietą (w tym jedno z inwalidką na wózku) i nic w tym nadzwyczajnego. Rzadko ostatnio kolesia widać, większość przesiaduje za alimenty i też w tym nic nadzwyczajnego ot taka sobie zwyczajna sytuacja jakich wiele Dlatego potrzebne nazwisko by alimenty były ,nawet jak się ewidentnie ''tatuś '' uchyla . A facet faktycznie rozgarnięty . Dobrze że jest fundusz alimentacyjny ,bo tak to dzieci by głodne chodziły . Tym paniom też rozsądku nie można pozazdrościć . Takie życie ...\nRolstudent, a kto ci broni bierzesz składniki i wio do pracy. Dzisiaj facet musi umieć wszystko, od rozebrania silnika do nie wiem gotowania, skoro pichcisz, zamknij sie w kuchni powieś na klamce kartkę uwaga teren działań wojennych pod żadnym pozorem nie otwierać i eksperymentuj na żywego. A cynamon jest świetny na serce. Ja jem z płatkami juz którąś torebkę w tym roku Lina jak to kotka to mój kocór ją przygarnie z chęcią pod swoje skrzydła Edytowany przez zetorlublin7341, 16 kwiecień 2014 - 21:08. Uznałeś za fajne 0\na ja jestem panną z kotem i pytanie kto zaakceptuje mojego zwierza kto mu da nazwisko Ja mogę spróbować. Pytanie tylko czy mój kot zaakceptuje Ciebie i Twojego kota Uznałeś za fajne 0\nIzolda nie załamuj sie pomyśl ze gdzieś jest ten co czeka na ciebie i mówi to samo. Pamiętaj ze zycie jest jak pudełko czekoladek nigdy nie wiesz co ci sie trafi Uznałeś za fajne 0


Dodano niedziela, 25.08.2019 r., godz. 22.05\nW finale dość łatwo pokonał on Ekwadorczyka Diego Hidalgo. Trwające nieco ponad godzinę spotkanie zakończyło się zwycięstwem Safranka 6:3, 6:2.\nZa triumf na kortach AZS przy ul. Noskowskiego Czech zgarnął 3600 dolarów nagrody i 20 punktów do rankingu ATP. Ekwadorczyk musiał zadowolić się 12 punktami i 2120 USD.\n- Do czasu pierwszego przełamania to był bardzo trudny i zacięty mecz. Po odebraniu rywalowi podania zacząłem grać coraz lepiej, byłem pewny siebie i to przyniosło efekty. W tenisie kluczowe jest to, aby odpowiednio prezentować się w najważniejszych momentach. W takich chwilach bardzo pomagał mi serwis i to także wpłynęło na końcowy wynik. Myślę, że podczas tego turnieju grałem dużo solidniej niż we Wrocławiu i cieszę się, że ponownie udało mi się zwyciężyć - komentował Safranek.\nW finale gry podwójnej Mateusz Kowalczyk i Piotr Matuszewski pokonali Ekwadorczyka Diego Hidalgo oraz Brazylijczyka Pedro Sakamoto 6:3, 6:4.\n#tenis #talex open


Mama do Sześcianu: Sposób na Śpiącą Królewnę, czyli jak wybrać idealny materac dla dziecka\nSposób na Śpiącą Królewnę, czyli jak wybrać idealny materac dla dziecka\nNiemowlęta potrafią przespać nawet do 20 godzin w ciągu doby. Dzieci w wieku szkolnym potrzebują od 9 do 11 godzin snu, a dorośli około 8 godzin. Sen jest nierozłącznym elementem naszego życia.\nDla naszego dobrego samopoczucia i zdrowia ważna jest odpowiednia ilość, ale i jakość snu. Sen pozytywnie wpływa na kondycję fizyczną i psychiczną. Należy pamiętać, że w czasie snu wydzielana jest w największa ilości hormon wzrostu odpowiadający za rozwój i wzrost dziecka. Długotrwały brak snu może przyczynić się do bardzo poważnych problemów zdrowotnych dorosłych i dzieci. W drugiej dobie bezsenności obserwuje się wystąpienie halucynacji, problemy z pamięcią i zmiany nastrojów. Jednym słowem wyspane dziecko to zdrowe i szczęśliwe dziecko.\nIstnieje kilka czynników umożliwiających spokojny sen dzieci. Dziś jednak porozmawiajmy o wyborze materaca do łóżeczek i łóżek naszych dzieci, bo jak mówi przysłowie - jak sobie pościelesz, tak się wyśpisz, a ja bym dodała - dobry materac, to inwestycja w przyszłość dziecka.\nUżywanym materacom mówimy stanowczo NIE!\nMaterace naturalnie dostosowują się do właściciela i z biegiem lat odkształcają się, dlatego nie poleca się stosowania materacy używanych przez inne osoby. Niewłaściwie wpływają na rozwijający się układ kostno-stawowy dziecka i mogą przyczyniać się do problemów zdrowotnych w przyszłości. Jednocześnie używany materac może być siedliskiem ogromnej ilości bakterii, wirusów, grzybów i roztoczy. Warto zainwestować w nowy materac, który posłuży naszym dzieciom przez kilka lat i jednocześnie zagwarantuje im zdrowy i spokojny sen.\nMateracowy zawrót głowy\nRodzic może dostać zawrotu głowy wybierając materac dla dziecka, ponieważ na rynku dostępne są różnorodne wypełnienia: kokosowe, gryczane, lateksowe, sprężynowe, czy piankowe. Na temat wypełnień materaców dziecięcych możecie znaleźć wiele sprzecznych opinii. Jedno jest pewne materace powinny być higieniczne, antyalergiczne i właściwe dopasowywać się do kształtu ciała. Takie wymagania najlepszym spełniają materace piankowe, zwłaszcza wykonane z pianki termoelastycznej lub wysokoelastycznej. Dopasowują się one do kształtu ciała dziecka, co pozwala na optymalne ustawienie kręgosłupa. Dobrym rozwiązaniem wydaja się również materace lateksowe, które cechują się dobrą wentylacją, nie zatrzymują wilgoci i uniemożliwiają rozwijanie się drobnoustrojów.\nMaterace sprężynowe nie są polecane dla rozwijającego się układu kostnego małych dzieci. Natomiast naturalne surowce, takie jak łuska gryczana, trawa morska, czy włókna kokosowe mogą uczulać, a zatrzymywana w nich wilgoć sprzyja rozwojowi grzybów i drobnoustrojów chorobotwórczych.\nTwardość to podstawa\nMaterac powinien być nie za twardy i nie za miękki, a jednocześnie na tyle elastyczny, aby równomiernie podtrzymywał kręgosłup dziecka. Wybór właściwego materaca to sprawa indywidualna. W przypadku dzieci młodszych dobrym rozwiązaniem są materace o dwóch zróżnicowanych stronach twardości - twarda i średnio-twarda. Jeżeli nasze dziecko może podjąć samodzielną decyzję warto wybrać się z nim do salonu i przetestować kilka modeli. Czasami należy podjąć kilka prób, by dobrać idealny materac. Nie spierzmy się, przemyślmy zakup, który ma przecież służyć przez następne kilka lat i pozytywnie wpłynąć na jakość snu naszych pociech.\nPokrowiec dla higieny\nPokrowce stanowią istotną ochronę i ułatwiają zachowanie czystości materaca. Jest to istotny element materaca i w przypadku dzieci nie możemy o nim zapominać. Wybieramy pokrowce, które są łatwo zdejmowalne i można je prać w domowych warunkach w temperaturze 60 stopni Celsjusza. Dzięki regularnemu czyszczeniu pokrowca będziemy pewni, że zapewniamy dziecku zdrowy i higieniczny sen.\nMaterac do zadań specjalnych\nWybór materaca dla małego alergika stawia przed rodzicami dodatkowe wymagania. W walce z rozwojem drobnoustrojów pomogą nam materiały, które zapewniają dobrą cyrkulację powietrza. Najlepszym wyborem są materace z wypełnieniem piankowym lub lateksowym. Zrezygnujmy natomiast z naturalnych wypełnień materacy, takie jak wełna, łuska gryki, ponieważ stanowią one idealne środowisko do rozwoju roztoczy i innych drobnoustrojów. Na uwagę zasługują także wkłady wykonane z pianki wysokoelastycznej wyróżniające się bardzo dobrą cyrkulacją, szybkim odprowadzaniem wilgoci i nie wchłanianiem kurzu oraz alergenów.\nZdrowy i bezpieczny sen\nPrzy zakupie zwróć również uwagę na najwyższą jakości materiałów oraz spełnianie odpowiednich norm i atestów. Dzięki temu będziemy mieli pewność, że materac nie zawiera szkodliwych tworzyw i zapewniamy naszym dzieciom bezpieczny i komfortowy sen.\nW wpisie pochowały się Lulaj-owe owieczki. Kto znajdzie wszystkie?\nAgnieszka Mycoffeetime 21 maja 2018 08:54\nTaaaak...materac jest bardzo ważny, w końcu on gwarantuje nam zdrowy sen!\nMama do sześcianu 22 maja 2018 14:34\nTak, a często o tym zapominamy :)\nRudaMaruda 21 maja 2018 21:53\nMaterac musi być odpowiedni :) Spędzamy na nim sporo czasu ;)\nDokładnie z wyborem, nie należny się spieszyć\nPo prostu MAMA 22 maja 2018 07:31\nDługo wybierałam materac, nie kosztował mało, ale Synek uwielbia swoje łóżko, a wcześniej łóżeczko. Warto zadbać o zdrowy sen. W 2 zdaniu o pokrowcu powinno być chyba "wybieramy" ;)\nMama do sześcianu 22 maja 2018 14:33\nDzięki za poprawkę :)\nmomontop 22 maja 2018 14:53\nU nas jest tak, że my z synem lubimy miękkie materace, a mąż twarde i o ile w przypadku materacu dla syna nie ma problemu, o tyle ja z mężem nie mogliśmy wybrać takiego, który by nam obojgu odpowiadał ;)\nCarla 23 maja 2018 11:53\nWłaśnie muszę kupić materac do łóżeczka córki, myślę, że wybiorę piankowy.\nMaterace Viscotherapy 28 czerwca 2018 11:59\nJa też będę stawiać na materac piankowy. Wiele mam już mi takie materace polecało, muszę tylko dokładny model znaleźć.\nAgnieszka 13 lipca 2018 11:18\nWybór materaca niestety często budzi niepokój u większości rodziców. Wybierając materac zawsze trzeba pamiętać o prawidłowym doborze twardości materacyka oraz materiałów z których jest zrobiony.\nBaloo 17 sierpnia 2018 09:53\nOj, wybór odpowiedniego materaca to temat rzeka. Przede wszystkim warto sprawdzić, czy producent materacy, które kupujemy to rzetelna firma i jakiej jakości ma produkty :) Ja jestem od roku posiadaczką bardzo dobrego materaca i za nic nie zamieniłabym go na inny ;)\nMarta Wiśniewska 10 listopada 2018 12:57\nMarta Wiśniewska 10 listopada 2018 12:59\nW sumie dla maluszków chcemy jak najlepiej i tak samo powinno być w przypadku materaca do spania. Ja dla swoich dzieciaków wybrałam materace sprężynowe https://senpo.pl/materace/materace-sprezynowe i dzieci zawsze wstawały wypoczęte. Zdrowy sen to podstawa.\nUnknown 25 lutego 2019 13:35\nKupiłem materace na www.materacowisko.pl - w końcu cała moja rodzina śpi wygodnie. Polecam!\nlanpan 15 maja 2019 22:22\nSłuchaj, podpowiem Ci że jeśli interesuje Cię dobry i solidny jakościowo materac piankowy, na którym na pewno dobrze się wyśpisz koniecznie wpisz w google materac viscotherapy . Materace piankowe w sklepie Art Medic są moim zdaniem świetne i co najważniejsze nie drogie, a wyspać można się na nich wyśmienicie!\nsenpo 29 maja 2019 15:32\nnie no dla mnie sen mega ważna rzecz, z moim kręgosłupem muszę mieć dobry materac - najlepiej taka h3 na sprężynach :D\nbalexar 2 września 2019 09:52\nOd siebie mogę jeszcze dodać, że na prawdę bardzo dobrej jakości piankowe i nie tylko są na pewno Materace Viscotherapy. Sam mam od nich materac i na prawdę fantastycznie się na nim śpi. Polecam i wam sprawdzic ich ofertę\nnenna 26 września 2019 17:57\nsuper wpis. zgadzam się z tobą w całej rozciągłości.\nKasja 29 października 2019 09:22\nDla mnie wybór odpowiedniego łóżka i materaca, to był priorytet. Wymieniłam niewygodą kanapę na łóżko i od razu lepiej się wysypiam.\nKarolina Zarębska 13 listopada 2020 22:57\nZuzia 21 listopada 2020 23:28\nPrzyznam, że to bardzo potrzebny oraz interesujący wpis, z tego względu, że mam nadzieję, że w jakiś sposób może mi w tym, aby dobrać idealny materac dla naszego dziecka. Dodatkowo jeszcze tu sprawdzamy sobie konkretną konkretną ofertę, licząc na to, że bez problemu uda mi się skompletować wszystkie potrzebne rzeczy. Nie spodziewałam się, że przygotowanie wyprawki dla dziecka pochłonie tyle czasu, ale na szczęście mam go w nadmiarze, więc mogę korzystać i cieszyć się tymi przygotowaniami do tego ważne dnia.\nAdrian Moczyński 14 marca 2021 21:01


Polonia St. Louis – Darowi SercaAutor Dar Serca – kwiecień 23, 2012 POLONIA ST. LOUIS – FUNDACJI DAR SERCA\nTV CRACOVIA – polski program telewizyjny w St. Louis w dniu 14 kwietnia, 2012 zorganizował w Banquet Center * GRBIC * w St.Louis , Spring Dinner- Dance aby wspomóc finansowo m.in. Fundację * Dar Serca*. W działalność Fundacji od wielu lat zaagażowani są przedstawiciele Polonii z St. Louis – pan Józef Skudrzyk i pani Ewa Dyk (na zdjeciu), która zapoznała uczestników wieczoru z działalnością i misją Daru Serca. Kwota przeznaczona na pomoc dzieciom Daru Serca w wysokości $ 1500 została przesłana do Fundacji przez pana Marka Jankowicza. Dar Serca działa i pomaga od ponad 24 lat dzieki pomocy i bezinteresownemu zangażowaniu ludzi wrażliwych na cierpienie. Nasi przyjaciele z St. Louis są w ich liczbe. Dlatego z głębi serca bardzo dziekujemy sponsorom, uvczestnikom i organizatorom za zorganizowanie tego miłego wieczoru i za pomoc dzieciom Daru Serca. Wiecej zdjec w Galeriach u dołu strony głównej.


Dlaczego warto uczyć się w Zespole Szkół Leśnych w Rucianem-Nidzie? - Pisz\n2020-05-27 08:00:00 (ost. akt: 2020-08-21 15:17:48)\nZespół Szkół Leśnych w Rucianem-Nidzie uzyskała najwyższy wynik wśród wszystkich szkół powiatu piskiego w rankingu Orły Edukacji 2019, 2020\nOrły Edukacji 2019, 2020 — to z pewnością wyróżnia Zespół Szkół Leśnych w Rucianem-Nidzie spośród innych placówek w regionie, szkoła jako laureat rankingu uzyskała najwyższy wynik wśród wszystkich szkół powiatu piskiego.\nPoza tym zapewnione praktyki zawodowe w kraju i za granicą, miła atmosfera w szkole oraz uzyskanie wysokich kwalifikacji..., obok takiej propozycji ósmoklasiści oraz absolwenci gimnazjum nie mogą przejść obojętnie!\nTo jednak jeszcze nie wszystko. Zespół Szkół Leśnych w Rucianem-Nidzie to nie tylko nowoczesna placówka edukacyjna, w której uczeń zdobywa wszechstronną wiedzę ogólnokształcącą i zawodową, ale również miejsce, gdzie znajduje wsparcie dla rozwoju swoich indywidualnych pasji i zainteresowań.\nOd pierwszej klasy uczniowie mają kontakt z przedmiotami, które przygotowują ich do wykonywania zawodu. Od wielu lat odbywają praktyki zawodowe w Niemczech i we Francji. Warto też dodać, że szkoła posiada internat, który jest placówką opiekuńczo-wychowawczą wspomagającą dydaktyczno-wychowawczą funkcję szkoły. Zapewnia bardzo dobre warunki do nauki i wypoczynku a wykwalifikowana kadra pedagogiczna gwarantuje wychowankom wszechstronny rozwój zainteresowań, uzdolnień, pasji poprzez organizację zajęć kulturalnych, turystycznych i sportowych. Działa tu także szkolne schronisko młodzieżowe.\nZespół Szkół Leśnych w Rucianem-Nidzie może poszczycić się wieloma sukcesami. Jednym z największych jest zdobycie 10-ty raz z rzędu mistrzostwa Polski szkół leśnych w Biegach na Orientację. Szkoła od ponad 10 lat reprezentuje Polskę na arenie europejskiej.\nO tym, że warto uczyć się w tej szkole przekonuje Filip Bulicki — uczeń trzeciej klasy Technikum Leśnego w Rucianem-Nidzie. Filip aktywnie uczestniczy w życiu społecznym swojej szkoły, miasta i ojczyzny. Od października 2019r. jest członkiem Rady Dzieci i Młodzieży Rzeczypospolitej Polski przy Ministrze Edukacji Narodowej.\n— Nasza szkoła ma świetną bazę edukacyjną - do naszej dyspozycji są trzy pracownie komputerowe, pracownia symulatorów maszyn leśnych, biblioteka z czytelnią, sala gimnastyczna, trzy siłownie i sala tradycji leśnych. Szkoła wyposażona jest także w pneumatyczną strzelnicę sportową, na której możemy doskonalić swoje umiejętności strzeleckie. Na strzelnicy rozgrywane są również zawody— wymienia Filip.\nOprócz zajęć dydaktycznych szkoła oferuje cały wachlarz zajęć pozalekcyjnych — to m.in. wspomniane wyżej biegi na orientację i strzelectwo sportowe. Poza tym popularne wśród uczniów jest łucznictwo, a także koło sygnalistów myśliwskich.\n— W szkole zajmujemy się łucznictwem terenowym, łucznictwem 3D. W naszym sporcie strzelamy do figur zwierząt, których na leśnym trakcie jest 28. Zawodnicy trenują i rywalizują mierząc z łuku w pozycji stojącej, z kolana, pod słońce, pod górkę, jednocześnie muszą określić odległość. Ciekawie wygląda ustawiona w lesie, wśród drzew, figura niedźwiedzia, jelenia czy dzika, który gdzieś sobie ryje w liściach, którą trzeba namierzyć i "upolować" — opowiada Filip Bulicki.\n— Łucznicy przekonują, że łucznictwo sprawia niesamowitą radość i satysfakcję - ma ono pozytywny wpływ na kształtowanie się zdyscyplinowania, samodzielności, opanowania i wpływa na poprawę koncentracji. Strzelając z łuku wyrabiamy w sobie takie cechy jak cierpliwość, szybkie podejmowanie decyzji, panowanie nad emocjami. Szlifujemy też umiejętność odrzucenia wszelkich rozpraszających nas myśli, kiedy całą uwagę trzeba skupić na celu. Uprawianie tej dyscypliny poprawia też kondycję, samopoczucie i ma pozytywny wpływ na wady postawy — dodaje.\nWielu uczniów ZSL w Rucianem-Nidzie rokrocznie bierze udział w rożnego rodzaju zawodach, konkursach i olimpiadach. Szkoła bardzo dba o wszechstronny rozwój uczniów, bo tu zawsze najważniejszy jest uczeń!\nW ofercie edukacyjnej Zespołu Szkół Leśnych w Rucianem-Nidzie znajdują się: technikum (kształci w zawodzie technik leśnik i technik informatyk), szkoła branżowa I stopnia (o specjalności: operator maszyn leśnych i ogrodnik) oraz wiele bezpłatnych kwalifikacyjnych kursów zawodowych, m. in. leśne i pszczelarskie.\nFilip Bulicki, członek Rady Dzieci i Młodzieży RP przy Ministrze Edukacji Narodowej Zobacz więcej zdjęć. Kliknij i otwórz galerię.\nPraktyki zawodowe w Niemczech i we Francji Zobacz więcej zdjęć. Kliknij i otwórz galerię.\nPracownie leśna i maszyn leśnych, sala tradycji leśnych, strzelnica, łucznictwo, biegi na orientację Zobacz więcej zdjęć. Kliknij i otwórz galerię.\nZespół Szkół Leśnych w Rucianem-Nidzie nauka Orły Edukacji


Najlepsze domy letniskowe tylko na DomwyWStylu.pl – Białystok – Polska – Inne – Portal Informacyjny o Tarnobrzegu\nDomy w stylu to agencja architektoniczna z Białegostoku z ponad dużym w projektowaniu i sprzedaży gotowych projektów domów.\nZapewniamy Państwu: swoje profesjonalne doradztwo w zakresie prawa budowlanego, oszczędność czasu, gwarancję jakości usług, darmową analizę warunków zabudowy.\nZapewniamy bezpośredni kontakt z projektantem, własny projekt z możliwością zmiany, nieograniczone konsultacje z architektami pracującymi z domystylu.pl, producentami materiałów wykorzystywanych w budownictwie oraz instalacji grzewczych, sanitarnych.\nNasze przemyślane inspiracje pozwalają wykreować projekty funkcjonalnych domów dla każdego, odznaczające się niebanalną stylistyką.\nZ Domy w stylu znajdziesz niesamowitą alternatywę jakościowych rozwiązań w przystępnej cenie.\nDo największych zalet współpracy z naszym biurem jest to, że każdy projekt tworzony jest w bliskiej współpracy między inwestorem, a architektem oraz instalatorem.\nZdecydowanie zapraszamy do wstąpienia na naszą stronę internetową domywstylu.pl.


Małopolskie biegi górskie. Andrzej Długosz znów najszybszy | Małopolskie bieg górskie. Andrzej Długosz znów najszybszy | Sądeczanin.info\n30/06/2013 - 16:05\nMałopolskie biegi górskie. Andrzej Długosz znów najszybszy\nNie było niespodzianki w Rytrze. Sześciokilometrową trasę najszybciej pokonał specjalista biegów górskich Andrzej Długosz. Wśród pań nie miała sobie równych Izabela Zatorska.\nNa starcie trasy Małopolskich Biegów Górskich, którą tym razem wyznaczono na stacji narciarskiej „Ryterski Raj” stanęło 37 zawodników i zawodniczek. Od początku wyścigu poza konkurencją był Andrzej Długosz, który po pierwszej pętli miał tak dużą przewagę, że drugą pokonał już bardzo swobodnie.\n- Trasa była fajna, choć przewyższenie 220 m robiło swoje – opowiadał na mecie Andrzej Borek, który, na co dzień trenuje tenisistów, a biegi traktuje jak dodatkowe zajęcia kondycyjne – Podbieg był trudny. Jednak najgorzej było z góry. Po deszczu zrobiło się ślisko, a spory spadek też nie ułatwiał biegania. Na szczęście pogoda była fajna. Nie padało, słońce za małymi chmurami, to wszystko sprzyjało bieganiu.\nNajstarszym uczestnikiem zawodów był Stanisław Kruczek – rocznik 1948, który pokonał trasę w czasie 54:22.\nMężczyźni: 1. Andrzej Długosz 32:41, 2. Daniel Wosik 33:50, 3. Bartosz Gorczyca 35:22, 4. Robert Faron 36:54, 5. Adam Skalski 39:40.\nKobiety: 1. Izabela Zatorska 41:13, 2. Halina Gałuszka 42:56, 3. Dominika Bolechowska 46:44, 4. Kamila Zatorska 49:40, 5. Adriana Piątkiewicz 50:45\nCzwarta eliminacja z cyklu „Małopolskie Biegi Górskie” odbędzie się 14 lipca w Limanowej.\nMałopolskie bieg górskie. Andrzej Długosz znów najszybszy


600 lat temu, 1 grudnia 1415 roku, urodził się w Brzeźnicy (Ziemia Sieradzka), w rodzinie szlacheckiej, ks. Jan Długosz [łac. Ioannes Dlugossius] h. Wieniawa, historyk, geograf, urzędnik królewski, dyplomata, „ojciec historiografii polskiej”; studiował (ale nie uzyskał żadnego tytułu naukowego) w Akademii Krakowskiej; następnie znalazł się na dworze bpa Zbigniewa Oleśnickiego, gdzie został kolejno (1433-1455) jego notariuszem, sekretarzem i kanclerzem; w 1436 został kanonikiem krakowskim; od 1455 służył królowi Kazimierzowi IV Jagiellończykowi, który w 1467 powierzył mu wychowanie swoich sześciu synów (mimo iż nie był tajemnicą krytyczny stosunek wychowawcy do dynastii Jagiellonów), z których jeden (Kazimierz) został w przyszłości świętym, czterech (Władysław, Jan Olbracht, Aleksander, Zygmunt) królami Czech i Węgier lub Polski, jeden zaś (Fryderyk) prymasem Polski i kardynałem; był uczestnikiem wielu poselstw zagranicznych, zarówno Oleśnickiego, jak i króla, a w 1471 poprowadził Władysława II Jagiellończyka na koronację do Pragi; był kandydatem króla na arcybiskupstwo lwowskie, ale nie dożył już nominacji papieskiej, umierając w 1480 roku; jego najważniejszym dziełem – niemającym precedensu w ówczesnej Europie – były monumentalne (w 12 księgach) łacińskie Roczniki, czyli kroniki sławnego Królestwa Polskiego (przetłumaczone na polski dopiero w XIX wieku), poprzedzone równie rewelacyjną Chorographia Regni Poloniae, czyli dokładnym obrazem ziemi, a zwłaszcza hydrografii ziem polskich; kontrowersje budzi natomiast opis wierzeń naszych pogańskich przodków, acz w dzisiejszej historiografii ten krytycyzm znacznie się zmniejszył; w 1880 jego szczątki zostały złożone w Krypcie Zasłużonych w kościele oo. Paulinów na Skałce.\n150 lat temu, 4 grudnia 1865 roku, zmarł w Kolonii, w wieku niespełna 52 lat (ur. 8 XII 1813), Bł. ks. Adolf [Adolph] Kolping, duszpasterz, działacz społeczny i publicysta, jeden z wybitnych przedstawicieli katolicyzmu społecznego, zwłaszcza w praktyce; pochodził z ubogiej rodziny i od 13. roku życia pracował w warsztacie szewskim, po ukończeniu studiów teologicznych i przyjęciu święceń zajął się apostolatem społecznym, z czego głównym jego przedsięwzięciem było utworzenie (1851) Kolońskiego Związku Czeladników Katolickich; ceniony bardzo przez papieża bł. Piusa IX, został beatyfikowany przez papieża św. Jana Pawła II w 1991 roku.\n75 lat temu, 8 grudnia 1940 roku, zmarł w KL Dachau k. Monachium, w wieku 70 lat (ur. 28 V 1870), Edward hr. Korwin-Krasiński z Krasnego h. Ślepowron, V i ostatni faktyczny ordynat opinogórski, kawaler Honoru i Dewocji Zakonu Maltańskiego, działacz kulturalny, społeczny i polityczny, muzealnik, bibliotekarz i archiwista, pamiętnikarz; ordynację opinogórską odziedziczył po swoim kuzynie, Adamie hr. Krasińskim (1870-1909), wnuku poety Zygmunta; studiował w szkole rolniczej w Mödling k. Wiednia, następnie prowadził gospodarstwo rolno-leśne w rodzinnych Radziejowicach; w 1909 został zarządcą Biblioteki Ordynacji Krasińskich, dla której (i dla Muzeum) ufundował w 1930 nową siedzibę w Warszawie przy ul. Okólnik (spaloną celowo przez Niemców po powstaniu warszawskim, wbrew warunkom układu kapitulacyjnego); był również współtwórcą i prezesem Towarzystwa Akcyjnego Teatru Polskiego w Warszawie, prezesem (1910-1928) i od 1933 członkiem honorowym Towarzystwa Opieki nad Zabytkami Przeszłości w Warszawie, członkiem honorowym Towarzystwa Bibliofilów Polskich, członkiem-korespondentem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego; porządkował zbiory Muzeum Narodowego Polskiego w Raperswilu; przed I wojną światową członek konserwatywnego Stronnictwa Polityki Realnej i sygnatariusz telegramu dziękczynnego w odpowiedzi na deklarację naczelnego dowódcy wojsk rosyjskich, wielkiego księcia Mikołaja Mikołajewicza; w okresie międzywojennym sympatyzował z obozem narodowym; po rozpoczęciu okupacji niemieckiej internowany w areszcie domowym w Opinogórze, w kwietniu 1940 został aresztowany przez Gestapo, kiedy stanął w obronie skatowanego chłopca folwarcznego; wywieziony do KL w Buchenwaldzie, a następnie w Dachau, gdzie zmarł z wycieńczenia i choroby serca; kawaler (1931) Krzyża Komandorskiego i (1938) Krzyża Komandorskiego z Gwiazdą OOP oraz krzyża Oficerskiego Legii Honorowej.\n40 lat temu, 8 grudnia 1975 roku, zmarł w São Paulo, w wieku 80 lat (ur. 22 I 1895), Plinio Salgado, powieściopisarz, dziennikarz, teolog, myśliciel polityczny i polityk; w latach 20. współtwórca awangardowego, modernistycznego ruchu literacko-artystycznego zwanego Verde-Amarelo (od brazylijskich barw narodowych: zielonej i żółtej), organizującego w São Paulo Tygodnie Sztuki Współczesnej, promujące „kulturę wyłącznie brazylijską”; filozoficznie wychowany w duchu pozytywistycznym (oficjalnej doktryny Starej Republiki) i materialistycznym, pod wpływem lektury pisarzy katolickich (Raimundo Farias Brito, Jackson Figuereido) zwrócił się ku doktrynie katolickiej; w 1930 odbył podróż po Europie, gdzie zafascynował go włoski faszyzm; po powrocie założył Stowarzyszenie Studiów Politycznych (Sociedade de Estudos Politicos), na którego bazie 7 X 1932 założył Brazylijską Akcję Integralistyczną (Ação Integralista Brasileira, AIB), której głównym ideologiem, prócz niego samego, był filozof fenomenolog Miguel Reale (1910-2006); uważana za rodzimą odmianę faszyzmu, AIB nawiązywała również do portugalskiego Integralizmu Luzytańskiego, lecz w zradykalizowanej postaci; jej główne hasło brzmiało: „Bóg, Naród, Rodzina!”, program zaś był połączeniem wątków religijnych i narodowych z radykalizmem społecznym: położono w nim nacisk na „uginanie się Brazylii pod jarzmem obcego kapitalizmu” i sprowadzeniem jej do roli kolonii; „prawdziwą niepodległość” od amerykańsko-żydowskiej finansjery miała zapewnić nacjonalizacja banków, środków komunikacji, kopalń i źródeł energii hydroelektrycznej; z początku AIB była elitarnym ruchem intelektualistów, ale w szczytowym momencie rozwoju (1937) liczyła 250 000 członków i zbudowała strukturę dublującą struktury państwa, od sądów i policji po komórki artystyczne; wyróżniającą cechą – zorganizowanych według zasady „wodzowskiej” i hierarchicznej „zielonych koszul” – był rozbudowany rytuał nawiązujący po części do katolicyzmu, a po części do obrzędów Indian Tupi; symbolem ruchu był znak Sigmy, noszony na opasce na ramieniu zielonej koszuli; integraliści pozdrawiali się indiańskim okrzykiem Anauê!, a najważniejszą ceremonią integralistycznej „liturgii” były coroczne obchody pierwszego marszu AIB, kończone powitaniem wschodu słońca, „które oświeciło cztery wieki brazylijskiej historii”; w doktrynie Salgado „człowiek integralny” (homem integral) odrzuca wszystkie jednostronne antropologie: „optymizm liberalny” Locke’a, „pesymizm totalitarny” Hobbesa, kolektywizm Rousseau, ekonomizm Marksa, rasizm Gobineau i H.S. Chamberlaina, panseksualizm Freuda; do 1937 AIB współpracowała z autorytarno-populistycznym prezydentem dyktatorem, twórcą Nowej Republiki (z konstytucją wzorowaną na polskiej konstytucji kwietniowej), Getúlio D. Vargasem, kiedy jednak ten, rozwiązując wszystkie partie, rozwiązał także AIB, integraliści podjęli z 10/11 V 1938 próbę puczu, prawdopodobnie bez wiedzy i aprobaty przywódcy; mimo to Salgado został uwięziony, a następnie zmuszony do emigracji; po sześciu latach pobytu w salazarowskiej Portugalii powrócił do Brazylii po upadku Nowego Państwa (Estado Novo) i założył Partię Reprezentacji Ludowej (Partido de Representação Popular; PRP); w 1955 kandydował w wyborach prezydenckich, zajmując (z 8-procentowym wynikiem) ostatnie miejsce, lecz zwycięski prezydent Juscelino Kubitschek powołał go do Narodowego Instytutu Imigracji i Kolonizacji; jako dwukrotny (1958, 1962) deputowany ze stanu Paraná zwalczał lewicowego prezydenta João Goularta, a po jego obaleniu (1964) przez armię i zaprowadzeniu rządów wojskowych wstąpił do prorządowego, prawicowego Sojuszu Odrodzenia Narodowego (Aliança Renovadora Nacional; ARENA); na rok przed śmiercią wycofał się z życia politycznego; członek Paulińskiej Akademii Literatury.\n850 lat temu, 9 grudnia 1165 roku, zmarł w Jedburgh (Szkocja), w wieku 24 lat (ur. pomiędzy 23 IV a 24 V 1141), Malkolm IV Dziewica [ang. Malcolm the Maiden, średn. gael. Máel Coluim mac Eanric], król Szkotów z dynastii Dunkeld; najstarszy syn księcia Henryka Szkockiego i wnuk króla Dawida I Świętego, po którym przejął tron (po przedwczesnej śmierci swego ojca) w 1153; w 1157 został zmuszony do złożenia hołdu lennego królowi Anglii Henrykowi II, natomiast pod koniec panowania pokonał Celtów z Galloway i lorda Hebrydów Somerelda; swój przydomek zawdzięczał niezwykłej pobożności, czystości i wstrętowi do prowadzenia wojen; fundował liczne kościoły i klasztory; był ostatnim władcą Szkocji noszącym rdzennie gaelickie imię.\n450 lat temu, 9 grudnia 1565 roku, zmarł w Rzymie, w wieku 66 lat (ur. 31 III 1499), Pius IV [Pius Quartus], 224. papież Świętego Kościoła Rzymskiego; urodził się jako Giovanni Angeli de Medici w rodzinie mediolańskiego notariusza (niespokrewnionej z florenckim rodem Medyceuszy); studia filozoficzne, medyczne i prawnicze w Bolonii i Padwie uwieńczył (1525) doktoratem obojga praw (utroque iure); papież Paweł III mianował go kolejno: administratorem miast Państwa Kościelnego (1534), abpem Raguzy (1545) i kardynałem (1549); od 1556 był członkiem trybunału Inkwizycji Rzymskiej, a w 1558 został abpem Mediolanu; po czteromiesięcznym konklawe po śmierci Pawła IV został wybrany papieżem 25 grudnia 1559; w walce z nepotyzmem ograniczył wpływy rodziny Carafów (z której pochodził jego poprzednik), acz swoim głównym doradcą uczynił własnego siostrzeńca Karola Boromeusza; największym osiągnięciem jego pontyfikatu było wznowienie i doprowadzenie do pomyślnego końca obrad Soboru Trydenckiego, którego dokumenty (oraz Trydenckie Wyznanie Wiary) zatwierdził 26 I 1564, a bullą Benedictus Deus rozpoczął wdrażanie jego reform w życie.\n20 lat temu, 12 grudnia 1995 roku, zmarł w Monteagle (Tennessee), w wieku 92 lat (ur. 26 XII 1902), Andrew Nelson Lytle, powieściopisarz, dramaturg, eseista i literaturoznawca; pochodził z Południa i ukończył Uniwersytet Vanderbilta; początkowo zamierzał zostać aktorem – studiował aktorstwo w Yale i występował w latach 20. na Broadwayu; zwróciwszy się ku literaturze, związał się z „neokonfederackim” ruchem Ziemian Południa (Southern Agrarians) i został sygnatariuszem ich manifestu z 1930 roku I’ll Take My Stand; opublikował m.in. biografię gen. Nathana B. Forresta, a jego powieść The Velvet Horn (1957) była nominowana do Narodowej Nagrody Literackiej; wykładał na Uniwersytecie Florydzkim oraz (od 1973) na episkopalistycznym Uniwersytecie Południa (University of the South) w Sewanee.\n90 lat temu, 13 grudnia 1925 roku, zmarł w Torrelodones k. Madrytu, w wieku 72 lat (ur. 2 V 1853), Antonio Maura y Montaner, prawnik i polityk, pięciokrotny premier Hiszpanii w epoce Restauracji, od 1903 członek i od 1913 dyrektor Królewskiej Akademii Hiszpańskiej; pochodził z Majorki, a w jego żyłach płynęła krew „nowochrześcijan”, czyli nawróconych żydów; ukończył prawo na Uniwersytecie Centralnym w Madrycie; początkowo (od 1881) należał do Partii Liberalnej, wiążąc się z frakcją Germana Gamazo (poślubił też jego siostrę), z jej ramienia pełnił urzędy ministra terytoriów zamorskich (1892-1894) oraz sprawiedliwości (1894-1895) w gabinetach Praxedesa M. Sagasty; w 1902 przeszedł do Partii Konserwatywnej (Partido Conservador) i po śmierci (1905) Raimunda Fernandeza Villaverde został jej długoletnim przywódcą; po raz pierwszy na czele rządu stał od grudnia 1903 do 1904, wciągnął wtedy do rządu prawicową frakcję Ligi Katalońskiej oraz zainaugurował (wzorowany na Disraelim i Bismarcku) program „rewolucji z góry” (revolución desde arriba), czyli program reform społecznych ubiegających „rewolucję z dołu”; w drugiej kadencji (I 1907 – X 1909) został zmuszony do ustąpienia wskutek kampanii propagandowej (której uległ również król de facto Alfons XIII) prowadzonej przeciwko niemu przez lewicową „opinię publiczną” z powodu przykładnego ukarania anarchistycznych i masońskich sprawców podpaleń kościołów i mordów na księżach podczas tzw. Tragicznego Tygodnia (Semana Trágica) w Barcelonie; w 1913 utracił też przywództwo partii na rzecz Eduarda Dato (1856-1921); powrócił jako „mąż opatrznościowy” mający ratować monarchię podupadającą wskutek wzrostu sił ekstremistycznych (anarchiści, socjaliści i komuniści) oraz wzniecanych przez nie strajków i aktów terrorystycznych – od 1918 stanął trzykrotnie (III-XI 1918, IV-VII 1919, VIII 1921 – III 1922) na czele rządów „koncentracji narodowej”; jako reprezentant reformistycznego i protekcjonistycznego w gospodarce „konserwatyzmu społecznego” uważany jest za najwybitniejszego po Antoniu Canovasie (1828-1897) polityka epoki Restauracji; na uwagę zasługuje jego życzliwy i pełen szacunku stosunek do karlizmu, którego ówczesnemu przywódcy i głównemu teoretykowi, J. Vazquezowi de Melli, proponował kilkakrotnie wejście do rządu; gorący katolik, lecz nie klerykał, uważał, że Hiszpanię przed anarchią i bolszewizmem może ocalić tylko solidarna współpraca wszystkich „partii porządku”, czyli konserwatystów, liberałów, umiarkowanych nacjonalistów i regionalistów oraz tradycjonalistów (co w pewnej mierze zrealizował dopiero, wysoko go ceniący, gen Franco); jego polityczni wychowankowie, zwani mauristas (m.in. jego syn Gabriel Maura Gamazo, Antonio Goichoechea, J. Calvo Sotelo), przyswajali sobie również dorobek Ch. Maurrasa i Action française, zapoczątkowując zwrot w stronę konserwatyzmu autorytarnego, acz inny maurista, Ángel Ossorio y Gallardo (1873-1946), zwrócił się w stronę chadecji, natomiast drugi syn Maury, Miguel Maura Gamazo (1887-1971), po upadku monarchii przeszedł na pozycje prawicy republikańskiej i w 1936 stanął też po stronie reżimowej.\n125 lat temu, 15 grudnia 1890 roku, zmarł w Londynie, w wieku 90 lat (ur. 10 VI 1800), António Ribeiro Saraiva de Morais Figueiredo, prawnik, polityk, dyplomata, myśliciel polityczny i poeta; potomek rodu synów naturalnych (fidalgo) portugalskiego Domu Królewskiego; w 1823 ukończył studia prawnicze (prawo cywilne i kanoniczne), matematykę i filozofię na uniwersytecie w Coimbrze; od 1826 związał swoje losy z Partią Legitymistyczną popierającą króla Michała I (Dom Miguel) i był jego ambasadorem w Wielkiej Brytanii; również po obaleniu prawowitej monarchii przez liberałów wskutek „Wojny Dwóch Braci” (Dom Miguela i Dom Pedra) oraz interwencji angielskiej spełniał różne misje dyplomatyczne w imieniu wygnanego władcy we Francji, Austrii, państwach niemieckich, włoskich, Rosji i Hiszpanii; jako czołowy teoretyk portugalskiego legitymizmu monarchicznego (miguelizmu) kładł nacisk na średniowieczną tradycję monarchii luzytańskiej, według której uprawnienie Księcia do panowania wywodzi się z zawarcia przezeń – i przestrzegania – paktów zawartych z reprezentantami Trzech Stanów (Três Estados) tworzących Naród (Nação), czyli duchowieństwa (Clero), szlachty (Nobreza) i delegatów ludu (Procuradores de Povo).\n40 lat temu, 16 grudnia 1975 roku, zmarł w Prien am Chiemsee (Bawaria), w wieku 92 lat (ur. 24 IX 1883), Wilhelm Stählin, konserwatywny teolog i pastor luterański; doktorat na uniwersytecie w Marburgu uzyskał (1913) na podstawie dysertacji o metaforach biblijnych, a w 1914 założył Gesellschaft für Religionspsychologie; od 1926 był profesorem teologii praktycznej na Westfalskim Uniwersytecie Wilhelma w Münster; uczestnik ruchu Rewolucji Konserwatywnej; po 1933 współtworzył antyhitlerowski nurt w niemieckim protestantyzmie pod nazwą „Kościół Wyznający” (Bekennende Kirche); od 1945 do 1952 luterański „biskup” Oldenburga; po II wojnie światowej był też uczestnikiem konserwatywno-monarchistycznej Akcji Zachodniej (Abendlandische Aktion) i Akademii Zachodniej (Abendlandische Akademie) oraz głową luterańskiej strony w ekumenicznym kółku dyskusyjnym, którego głową katolicką był abp Padeborn, Lorenz kard. Jaeger.\n250 lat temu, 17 grudnia 1765 roku, urodził się w zamku La Ferte w Reuilly (Berry, Francja) Charles-François de Riffardeau, wicehr. (vicomte), następnie markiz (marquis) i wreszcie pierwszy diuk (duc) de Rivière, dowódca, dyplomata i polityk rojalistyczny; ze starej szlachty osiadłej w Bourdonnais na początku XV wieku; zgodnie z tradycją rodzinną ukończył Szkołę Wojenną i służył w wojsku jako grenadier królewski w stopniu porucznika; po rewolucji nie mógł się pogodzić z anarchią i niezdyscyplinowaniem, dlatego wystąpił z armii i udał się na emigrację, gdzie walczył z rewolucją w Armii Książąt; w 1792 został mianowany pułkownikiem przez hr. Prowansji (późniejszego Ludwika XVIII), lecz najbliżej współpracował z hr. Artois (późniejszym Karolem X), stając się odtąd jego najwierniejszym powiernikiem; odbywał też liczne misje dyplomatyczne do Rosji i Anglii, przedzierał się jako oficer łącznikowy do Wandei i Bretanii i przygotowywał (nieudaną) ekspedycję rojalistów z Anglii w Quiberon (VII 1795); w 1795 był w obozie F.-A. Charette’a w Belleville, gdzie organizował planowane lądowanie Monsieur (hr. Artois), odwołane jednak przez Księcia; aresztowany i przewieziony do twierdzy w Nantes, salwował się brawurową ucieczką; odtąd z Londynu organizował niestrudzenie, we współpracy z ocalałymi Wandejczykami i bretońskimi szuanami, kolejne próby rojalistycznych powstań w Bretanii i Normandii; w styczniu 1803 (w porozumieniu z Georgesem Cadoudalem i gen. J.-Ch. Pichegru) wylądował wraz z 32 innymi rojalistami w Normandii z zamiarem obalenia Konsulatu i ustanowienia prowizorycznego rządu w imieniu Burbonów; w marcu 1804 wpadł jednak w ręce policji i 10 VI 1804 został skazany na karę śmierci wraz z ośmioma innymi osobami; życie uratował dzięki wstawiennictwu żony Bonapartego, Józefiny de Beauharnais: osadzony w forcie Joux we Franche-Comté, przebywał tam do 1810; zwolniony, żył do upadku Napoleona pod nadzorem policji w departamencie Cher; z chwilą upadku reżimu imperialnego stawił się natychmiast do dyspozycji Burbonów; 28 II 1814 Monsieur mianował go swoim adiutantem i marszałkiem polnym (gen. brygady), a 11 września tegoż roku Ludwik XVIII kreował go komandorem Orderu Św. Ludwika oraz dowódcą 21 dywizji; w lutym 1815 został mianowany ambasadorem w Konstantynopolu, lecz rozpoczęcie jego misji odwlokła ucieczka Napoleona z Elby; pod komendą diuka d’Angoulême (późniejszego Ludwika XIX de iure), dowodzącego na Południu, walczył z oddziałami uzurpatora na czele 8 dywizji, już w stopniu generała porucznika; 17 VIII 1815 został parem Francji i w tym samym miesiącu na czele 29 dywizji odbił z rąk Murata Korsykę; dopiero w 1816 mógł rozpocząć misję dyplomatyczną nad Bosforem, którą zakończył w 1821, wcześniej nabywszy świeżo odkryty posąg Wenus z Milo, który sprezentował Ludwikowi XVIII; po powrocie był dowódcą gwardii Monsieur – od 1824 króla Karola X; w 1826 został mianowany wychowawcą diuka de Bordeaux (późniejszego Henryka V de iure), lecz obowiązków nie mógł już faktycznie podjąć z powodu zapadnięcia na zdrowiu; zmarł w 1828 roku.\n150 lat temu, 17 grudnia 1865 roku, zmarł w Madrycie, w wieku 65 lat (ur. 17 V 1800), Pedro de la Hoz y de la Torre, dziennikarz i publicysta; we wczesnej młodości liberał, ale już od 1822 tradycjonalista i legitymista, mianowany rok później sekretarzem rządu cywilnego w León przez Regencję z Urgel; następnie redaktor urzędowej „Gaceta de Madrid”; w 1825 ożenił się z córką 10. wicekróla Río de la Plata, Santiago de Liniersa, rozstrzelanego (1810) przez kreolskich rebeliantów; w sporze dynastycznym po śmierci Ferdynanda VII (1833) opowiedział się po stronie prawowitego króla Karola V (Don Carlos), a przeciwko uzurpacji córki Ferdynanda – Izabeli, stając się odtąd jednym z najbliższych współpracowników Don Carlosa, a następnie jego syna, Karola VI; po przegraniu przez karlistów wojny znalazł się na emigracji we Francji; w 1844 powrócił do Hiszpanii i założył dziennik „La Esperanza” [„Nadzieja”], z podtytułem „Diario Monárquico”, który na przeciąg trzech dekad stał się flagowym pismem tradycjonalistów i de facto organem prawowitych władców, mimo iż, wychodząc pod izabelicką cenzurą, nie mógł oficjalnie ich popierać i określać się jako legitymistyczny; był faktycznym współautorem (obok bpa J. Caixala) Carta a los españoles z sierpnia 1864 księżnej de Beira (María Teresa de Braganza, 1793-1874), wdowy po Karolu V i macochy Jana III, w której wezwała ona swojego pasierba do abdykacji na rzecz jego syna, Karola VII, z powodu sprzeniewierzenia się zasadzie „prawowitości wykonywania” (legitimidad de ejercicio) poprzez wyznawanie poglądów liberalnych; redakcję „La Esperanza” po jego śmierci objął jego syn – Vicente de la Hoz y de Liniers (1841-1886) i prowadził pismo aż do jego zamknięcia przez reżim republikański w 1874 roku.\n70 lat temu, 17 grudnia 1945 roku, urodził się w Loudun (Poitou, Francja) Alain Texier, historyk, heraldyk i powieściopisarz, działacz katolicki i monarchistyczny; ukończył prawo w Limoges i nauki polityczne (Paris-X, Nanterre), wieńcząc studia doktoratem państwowym; założył Instytut Badań Europejskich nad Szlachtą i Arystokracją (IRENA); autor Karty z Fontevrault (Charte de Fontevrault), z dewizą Wierność – Jedność Królewska (Fidélité – Unité Royale), przyjętej 25 VIII 1988 w benedyktyńskim opactwie królewskim (Plantagenetów) w Fontevrault i będącej manifestacją zasad tzw. rojalizmu prowidencjalistycznego, czyli transcendentalizującego kwestię powrotu monarchii przez złożenie decyzji zarówno o czasie, jak osobie tego, który będzie Jego porucznikiem na tronie Francji, w ręce Boga, co oznacza, że królestwo powróci, „jeśli Bóg zechce, kiedy Bóg zechce i z tym, kogo Bóg zechce”; kwestią kluczową jest tu wypełnienie (zignorowanego przez Ludwika XIV) wezwania św. Małgorzaty Marii Alacoque do poświęcenia Francji Najświętszemu Sercu Jezusa, które musi także znaleźć się w sztandarze Francji królewskiej; prawa fundamentalne Królestwa Francji, które obserwują legitymiści, są jedynie pomocną wskazówką, ale żadna norma jurydyczna nie może zostać postawiona ponad objawioną wolą Bożą; fontevrists skłaniają się zresztą ku afirmacji księcia Andegaweńskiego, ale nie jako Ludwika XX, lecz jako „oczywistego pierworodnego” (aîné visible) Burbonów, tym samym zaś uprzywilejowanego w oczekiwaniu na wybór swojego porucznika przez Boga, do tego zaś czasu pozostającego niejako regentem królestwa; to stanowisko określane jest przeto też mianem rojalizmu regentystycznego (royalisme régentiste), dla którego książę Ludwik jest „prowidencjalistyczną hipotezą”.\n100 lat temu, 18 grudnia 1915 roku, urodził się w Segarcea (Rumunia) Vintilă Horia [właśc. Vintilă Caftangioglu], dyplomata, pedagog, filozof, eseista, poeta i powieściopisarz trójjęzyczny (rumuński, francuski i hiszpański); był uczniem prawosławnego mistyka, teologa i tradycjonalistycznego filozofa Nichifora Crainica (1889-1972) oraz współpracownikiem jego pisma „Gândirea” [„Myśl”]; podczas studiów na Uniwersytecie Bukareszteńskim (prawo, literatura, filozofia) związał się z klubem AXA (N. Ionescu, M. Eliade, E.M. Cioran, E. Ionesco, C. Noica), afiliowanym do narodowo-radykalnego Legionu Michała Archanioła (Corneliu Z. Codreanu), jednak po 1938 przeszedł do Partii Narodowo-Chrześcijańskiej Alexandru C. Cuzy (1857-1947); po ustanowieniu (1940) dyktatury marsz. Iona Antonescu (1882-1946) został szefem gabinetu w Ministerstwie Propagandy, a następnie pracował w dyplomacji jako attaché prasowy ambasady w Rzymie, po czym zamieszkał w Wiedniu; po upadku Antonescu i zajęciu Rumunii przez Armię Czerwoną został aresztowany przez Gestapo i osadzony w obozie koncentracyjnym w Karpaczu, a następnie w Maria Pfarr, wyzwolili go żołnierze brytyjscy; wyjechał wówczas do Włoch, gdzie współpracował z prasą literacką i zaprzyjaźnił się z katolickim pisarzem Giovannim Papinim; w 1946 bukareszteński „Trybunał Ludowy” skazał go zaocznie na 25 lat więzienia pod zarzutem „zbrodni rozboju” (nb. zaszła pomyłka, gdyż oskarżono go o czyny przypisywane jego bratu – legioniście Gheorghe Caftangioglu); w 1948 przeniósł się do Buenos Aires w Argentynie, lecz w 1953 powrócił do Europy; w 1960 zamieszkał w Paryżu i w tym samym roku otrzymał Nagrodę Goncourtów za powieść Bóg urodził się na wygnaniu, lecz komunistyczny reżim rumuński, posługując się także prokomunistycznymi pisarzami francuskimi (m.in. J.-P. Sartre’em), wszczął oszczerczą kampanię przeciwko niemu, oskarżając go o falsyfikat (utworu napisanego rzekomo przez nieżyjącego legionistę), w następstwie czego Horia odmówił przyjęcia nagrody; ostatecznie osiadł (1964) we frankistowskiej Hiszpanii, gdzie zmarł w 1992; określany jako „reakcjonista”, „skrajny prawicowiec” i „faszysta”, sam najchętniej nazywał siebie „rycerzem rezygnacji” (co jest także tytułem jego powieści o hospodarze mołdawskim, Stefanie Wielkim), którego emblematyczną figurą był wygnany do Dacji poeta Owidiusz, zmuszony jeść „chleb twardy i gorzki”; bohaterami jego „powieści metafizycznych” byli też m.in. Platon, Boecjusz, El Greco i Rilke; w listopadzie 2015 ekshumowano jego szczątki i pochowano je w rodzinnym mieście.\n25 lat temu, 19 grudnia 1990 roku, zmarł w Acton (Dorset, Anglia), w wieku 89 lat (ur. 11 XII 1901), Michael Joseph Oakeshott, filozof polityki (uprawiający także historię filozofii, filozofię religii, estetykę, filozofię wychowania i filozofię prawa); ukończył Goinville and Caius College w Cambridge, gdzie znalazł się pod (trwałym) wpływem brytyjskiego idealizmu (zwłaszcza J.M.E. McTaggarta); w czasie II wojny światowej służył w wydziale operacji specjalnych (SOE) armii brytyjskiej; po demobilizacji powrócił do Cambridge, lecz w 1947 przeniósł się do Oksfordu (Nuffield College), a w 1948 zajął – po socjaliście H. Laskim – katedrę nauk politycznych w Londyńskiej Szkole Ekonomicznej (LSE), którą zajmował do 1969; publikował stosunkowo niewiele, lecz zawsze teksty ważkie i finezyjne; przez historyków idei traktowany jest zazwyczaj jako konserwatysta, głównie na podstawie jego deklaracji, iż „być konserwatystą oznacza woleć znane od nieznanego, sprawdzone od niesprawdzonego, fakt od tajemnicy, rzeczywiste od możliwego, ograniczone od nieograniczonego, dostępne od doskonałego, śmiech dzisiaj od utopijnego raju”; jest to wszelako stosunkowo wąskie rozumienie konserwatyzmu, znamienne partykularnie dla tradycji anglosaskiej (zwłaszcza empiryzmu i sceptycyzmu) i to jeszcze wzmocnionego bardzo daleko posuniętą akceptacją dla zmiany społecznej (podążania za „tym, co utajone”) oraz pozbawionego transcendencji („to, co nadaje sens konserwatywnemu usposobieniu w polityce, nie ma nic wspólnego z jakimś prawem naturalnym czy ładem opatrznościowym, z moralnością czy religią; (…). Rozpocznijmy (…) nie od niebios, lecz od nas samych, jacy dziś jesteśmy”); również jego (zbieżna z konserwatyzmem) krytyka „politycznego racjonalizmu”, czyli utopijno-konstruktywistycznej „polityki z książki”, miast praktycznego doskonalenia się w rzemiośle, nie oznacza bynajmniej odrzucenia a totali nowożytności – przeciwnie, akceptowanym przez niego punktem wyjścia jest Hobbesowskie pojmowanie społeczeństwa jako „stowarzyszenia” (civil association), w tym sensie jest zatem liberałem; od klasycznego pojmowania polityki różni go także – mimo posługiwania się tą samą metaforą nawigacji – przeczenie, jakoby polityka zdążała ku jakiemuś celowi (Tomaszowy portus salutis), bo w jego ujęciu jest ona tylko sztuką utrzymywania się na tafli wzburzonego morza i unikaniu roztrzaskania okrętu o skały i rafy; na uwagę zasługuje jego rozróżnienie filozofii polityki od innych typów refleksji politycznej podług kryterium stopnia „burzycielstwa” (nieulegania „prawdom” obiegowym): filozofia polityki w tym ujęciu jest burzycielstwem radykalnym, podczas gdy doktryna polityczna tylko umiarkowanym, a „kurs polityczny” – praktycznie żadnym.\n200 lat temu, 22 grudnia 1815 roku, urodził się w Bazylei Johann Jakob Bachofen, prawnik, etnolog i historyk starożytności, filozof religii i kultury; pochodził z zamożnej rodziny mieszczańskiego patrycjatu i odebrał staranne wykształcenie, zarówno prawnicze, jak i klasyczne, również na uniwersytetach zagranicznych (Oksford, Cambridge, Sorbona); w 1841 został profesorem prawa rzymskiego na uniwersytecie w Bazylei, lecz już trzy lata później zrezygnował z kariery akademickiej i poświęcił się badaniom mitograficznym, wiele przy tym podróżując (Grecja, Włochy, Hiszpania); został też mianowany radcą apelacyjnym; otaczał istnym kultem swoją matkę – Walerię, co stanowi psychologiczne podłoże jego teorii; w historii nauki zasłynął przede wszystkim jako autor teorii („demetryjskiego”) matriarchatu (ginajkokracji) jako bardziej archaicznej od („apollińskiego”) patriarchatu formy ustroju społecznego, w którym głową rodziny jest matka, będąca też fundamentem ładu i odbierająca cześć jako życiodajna bogini (teorię tę wywiódł z analizy mitów egipskich i greckich); nie była to jednak forma pierwotna, gdyż miała ją jeszcze poprzedzać faza („afrodyjskiego”) heteryzmu, kiedy nie znano ani małżeństwa, ani prawa; w historii i filozofii religii jest prekursorem tzw. morfologii religii (M. Eliade), dzięki akcentowaniu roli mitu i symbolu religijnego (zwłaszcza symbolu jaja, wyobrażającego kosmos, z jego powszechnie spotykaną dwoistą kolorystyką, gdzie dolna i czarna połowa wyobraża ziemię oraz śmierć, górna zaś i biała – niebo i życie) jako formy przekazu doświadczenia sacrum; w empirycznych badaniach nad religią i mitologią szczególną wagę przywiązywał do studiowania grobowców i inskrypcji nagrobnych; w filozofii kultury (pośrednio zaś – polityki) był głównym reprezentantem, obok swego niemal rówieśnika i krajana – Jakoba Burckhardta (1818-1897), elitarystycznego i pesymistycznego „kulturalizmu” oraz konserwatywnego, a nawet reakcyjnego liberalizmu, który ze zgrozą spogląda na demokratyzację społeczną i polityczną oraz umasowienie kultury, czego nieuchronnym skutkiem będzie stoczenie się w otchłań socjalizmu, biurokracji, niewoli i nowego barbarzyństwa (także jako promiskuitystycznego „nowego heteryzmu”); jego najbardziej znaną gnomą jest: „nienawidzę demokracji, bo kocham wolność!”; zmarł w 1887 roku.\n40 lat temu, 24 grudnia 1975 roku, zmarł w Mesnil Saint-Loup (Szampania-Ardeny), w wieku 92 lat (ur. 18 IV 1883), Henri Charlier, malarz, rzeźbiarz, teoretyk sztuk plastycznych i muzyki, jeden z największych artystów chrześcijańskich naszych czasów, tradycjonalista katolicki; pochodził z rodziny ateistycznej (jego ojciec był też masonem); w Szkole Sztuk Pięknych, którą ukończył w 1903, był uczniem Jean-Paula Laurensa (1838-1921), specjalizującego się w realistycznym malarstwie historycznym (z przekonań republikanina i antyklerykała); w wieku 30 lat nawrócił się (m.in. pod wpływem Ch. Péguya i J. Maritaina) i w 1914 przystąpił do Towarzystwa Św. Jana dla rozwoju Sztuki Chrześcijańskiej (założonego jeszcze w 1839 przez kaznodzieję w Notre-Dame de Paris, o. H.-D. Lacordaire’a OP), a w 1916 miał swoją pierwszą wystawę w Pawilonie Sztuk Liturgicznych Salonu Niezależnych; w 1917 przystąpił do grupy artystów i rzemieślników katolickich „L’Arche” [„Arka”], założonej przez architekta Maurice’a Storeza (1875-1959) i malarza Maurice’a Denisa (1870-1943); jego bliskim przyjacielem był też kompozytor muzyki sakralnej Claude Duboscq (1897-1940); w 1925 został oblatem wspólnoty benedyktyńskiej linii oliwetańskiej (olivétains) z klasztoru Notre-Dame de la Sainte-Espérance w Mesnil Saint-Loup, gdzie też zamieszkał do końca życia i urządził swoje atelier; spośród jego dzieł ozdabiających liczne kościoły wznoszone po I wojnie światowej wymienić należy zwłaszcza: grobowiec Dom Guérangera OSB w Solesmes, pomnik św. Józefa w opactwie Sainte-Marie de la Pierre-qui-Vire oraz rzeźby w kościele św. Józefa w La Bourboule (Owernia); jako miłośnik tradycyjnej liturgii i śpiewu gregoriańskiego prowadził (pod pseudonimem Minimus) przez 20 lat (1956-1975) rubrykę liturgiczną w tradycjonalistycznym przeglądzie „Itinéraires” swojego wychowanka Jeana Madirana (1920-2013) oraz publikował w wydawnictwie Dominique Martin Morin; jego młodszym bratem był katolicki pedagog, dyrektor szkoły w Maslacq (i również oblat benedyktyński), André Charlier (1895-1971); w 1980 działacz katolicko-narodowy Bernard Antony (ur. 1944), znany też jako Romain Marie, założył kulturalne Centre Henri-et-André-Charlier, formujące swoich słuchaczy w duchu Tradycji katolickiej.\n325 lat temu, 25 grudnia 1690 roku, urodził się w Andoain (Guipúzcoa, Kraj Basków) ks. Manuel Larramendi SJ [właśc. Aita Manuel de Garagorri Itaztxe], duchowny, apologeta, filolog i historyk, pierwszy folklorysta baskijski; ukończył kolegium jezuickie w Bilbao, a następnie sam wstąpił do Towarzystwa Jezusowego; studiował filozofię w Medina del Campo, a teologię w Salamance, gdzie w latach 1715-20 wykładał gramatykę, a od 1730 był maestro de alumnos; był spowiednikiem wdowy po Karolu II (Habsburgu) – Marii Anny Neuburskiej, a w 1724 wygłosił mowę na pogrzebie Ludwika I (Burbona); przyczynił się do restytuowania (1734) przez Filipa V Sanktuarium św. Ignacego Loyoli w Azpeitii; dziełem jego życia był opublikowany w 1745 pod auspicjami Akademii Królewskiej trójjęzyczny słownik kastylijsko-baskijsko-łaciński; pisał zarówno w kastylijskim, jak i w euzkera, przyczyniając się ogromnie do przywrócenia literaturze tego języka (acz zarzuca mu się nadmierne tworzenie neologizmów); jako obrońca roli szlachty oraz baskijskich fueros przed centralistycznymi zakusami absolutyzmu (proponował utworzenie basko-nawaryjskich Zjednoczonych Prowincji Pirenejskich) był jednym z pierwszych prekursorów tradycjonalizmu karlistowskiego, acz powołują się na niego także baskijscy nacjonaliści; zmarł w 1766 roku.\n80 lat temu, 25 grudnia 1935 roku, zmarł w Paryżu, w wieku 83 lat (ur. 2 IX 1852), Paul-Charles-Joseph Bourget, powieściopisarz, poeta, dramaturg i eseista; pochodził z rodziny mieszczańskiej (jego ojciec był profesorem matematyki w Clermont); w 15. roku życia utracił wiarę; już w latach 70. wszedł w krąg czołowych pisarz francuskich tej epoki, zarówno parnasistów (Th. de Bainville), symbolistów (P. Verlaine, A. Rimbaud, S. Mallarmé), jak i naturalistów (É. Zola, G. de Maupassant), oraz malarzy (impresjoniści); bywał także w salonie literackim sławnej kurtyzany Laury Hayman (1851-1932), którą zresztą literacko sportretował; był też zapalonym globtroterem i kolekcjonerem sztuki; do literatury wszedł przebojem jako autor „powieści z tezą” (zwanych też „powieściami idei”, na których w Polsce wzorował się – w Bez dogmatu i w Rodzinie Połanieckich – H. Sienkiewicz), na czele z Uczniem (1889), w których proklamował „bankructwo nauki” oraz demaskował niszczący dla duszy wpływ edukacji pozytywistycznej i materialistycznej (acz sam jeszcze wówczas nie był wierzący); dzieła te oraz „antydekadenckie” Szkice z psychologii współczesnej (1885) i Psychologia miłości współczesnej (1889) przyniosły mu uznanie skutkujące wyborem (1894) już w 43. roku życia do Akademii Francuskiej (fotel 33); od lat 90. zbliżał się coraz bardziej do katolicyzmu, ale ostatecznie nawrócił się w 1901, co pociągnęło za sobą także (począwszy od powieści Etap z 1902) zmianę jego poetyki – odtąd uprawiał powieść psychologiczną (opartą o studia z zakresu psychologii asocjacyjnej i eksperymentalnej Th. Ribota), w której analizował rozmaite objawy kryzysu duchowego (ateizm), doktrynalnego (modernizm), moralnego (rozwody, rozkład rodziny) i społecznego epoki, naświetlając je z katolickiego punktu widzenia; już od 1894 był także zdeklarowanym rojalistą (orleanistycznym); jako antidreyfusard wstąpił w 1898 do nacjonalistycznej Ligi Ojczyzny Francuskiej (Ligue de la Patrie française), lecz zrażony zbytnim umiarkowaniem jej szefów: Julesa Lemaître’a („w głębi duszy anarchista”) i Françoisa Coppée („typowy jakobin”), w 1900 przeniósł się do narodowo-rojalistycznej Action française Charlesa Maurrasa; jako admirator przedrewolucyjnych wolności prowincjonalnych założył też w 1904 Sojusz Narodowy na rzecz Pełnego Przywrócenia Wolności Francuskich; w kolejnych esejach (jak W służbie Ładu z 1912) prezentował się jako integralny tradycjonalista (tradycjonalizm to przekonanie, że „każda generacja jest tylko piętrem dobudowywanym do wznoszonego przez stulecia gmachu społeczeństwa”, a nasza „dusza zbiorowa, to znaczy dzieło rodzinnej ziemi i umarłych, jest mądrzejsza od rozumu indywidualnego”), inspirowany myślą kontrrewolucyjnych filozofów (J. de Maistre, L. de Bonald), pisarzy (H. de Balzac) socjologów (F. Le Play) i historyków (N. Fustel de Coulanges), postulując przywrócenie politycznego autorytetu papiestwa, monarchii, Izby Parów, nierozerwalności małżeństwa, zwalczając zaś „ducha demokratycznego i rewolucyjnego”, protestantyzm, żydostwo, masonerię, socjalizm i bolszewizm, przez które „społeczeństwo ginie, bo wyrzekło się Boga i Bożego prawa”; jego program streszczał się w następujących postulatach: „musimy poszukiwać tego, co pozostało ze starej Francji, i złączyć się z tym wszystkimi nerwami duszy; odkryć pod powierzchnią sztucznie skrojonych departamentów naturalną jedność i dziedzictwo prowincji, a pod administracyjną centralizacją autonomię municypalną, podobnie płodne uniwersytety lokalne, przesłonięte Sorboną oficjalną i martwą; odbudować rodzinę ziemiańską przez przywrócenie wolności testowania dziedzictwa; ochraniać pracę przez ustanowienie korporacji; przywrócić życiu religijnemu jego wigor i godność przez skasowanie budżetu kultów i zapewnienie kongregacjom religijnym prawa własności; jednym słowem, tego wszystkiego, co było systematycznie niszczone przez śmiercionośne dzieło Rewolucji francuskiej”; jako pisarz przeżył jednak własną sławę – już w okresie międzywojennym uważano jego technikę powieściową za przestarzałą, a jego „wzór” na powieść psychologiczną zaćmił zwłaszcza cykl powieściowy Marcela Prousta; lekceważąco potraktował go zarówno faszysta L.-F. Céline, jak i (z powodów politycznych) demoliberał J. Benda, który zaliczył go do grona „złych mistrzów”; mimo to jego pogrzeb był wydarzeniem narodowym: obrzędom funeralnym przewodniczył abp Paryża, Jean kard. Verdier, a hołd oddał mu m.in. marsz. Ph. Pétain.\n950 lat temu, 27 grudnia 1065 roku, zmarł w León (León), w wieku ok. 49 lat (ur. ok. 1016), Ferdynand I Wielki [Fernando el Magno vel el Grande] z pampeluńskiej dynastii Jimena, hr. Kastylii od 1029 i król Leonu od 1038 (tradycyjnie uchodzi także za pierwszego króla Kastylii, chociaż tytułu tego używał dopiero jego syn Alfons); drugi prawowity syn króla Nawarry, Sancza III Wielkiego, i córki hr. Kastylii – Sancza I; zwierzchność nad Kastylią otrzymał jeszcze za życia ojca; po jego śmierci sprzymierzył się ze starszym bratem Garcíą III (który w spadku po ojcu otrzymał Nawarrę) przeciwko królowi Leonu (i swojemu szwagrowi) Bermudo III, a gdy ten poległ w bitwie pod Tamaron (4 III 1037), zajął opustoszały po nim tron; wzmocnienie jego pozycji zaniepokoiło króla Nawarry, co rozpoczęło ciąg bratobójczych walk, zakończonych śmiercią Garcíi III w bitwie pod Atapuerca (1054); stając się wówczas najpotężniejszym władcą iberyjskim, Ferdynand zamierzał przyjąć tytuł cesarski, czemu jednak sprzeciwili się i papież, i cesarz rzymski; po uporządkowaniu spraw wewnętrznych rozpoczął kolejny etap rekonkwisty – odbił z rąk Maurów Viseu, Lamego i Coimbrę (które dały początek hrabstwu Portugalii) oraz podporządkował sobie pomniejsze królestwa (taifas) muzułmańskie (Saragossa, Toledo, Sewilla, Badajoz), powstałe po rozpadzie kalifatu kordobańskiego; jego zasługą było również przyjęcie reformy kluniackiej w klasztorach reguły św. Benedykta; został pochowany we wspaniałym, romańskim Panteonie Królów w Bazylice św. Izydora z Sewilli; zgodnie z zasadami feudalnymi jego imperium uległo po jego śmierci podziałowi na królestwa Kastylii, Leonu i Galicji, które otrzymali trzej kolejni synowie: Sanczo II Mocny, Alfons VI Dzielny i García.\n150 lat temu, 28 grudnia 1865 roku, zmarł w Madrycie, w wieku 66 lat (ur. 25 XI 1799), Pedro José Pidal y Carniado, I markiz (marqués) de Pidal i wicehr. (vizconde) de Villaviciosa, konserwatywny polityk, dyplomata, historyk mediewista i krytyk literacki; pochodził z asturyjskiej rodziny szlacheckiej; doktoryzował się z prawa na uniwersytecie w Oviedo; w młodości liberał exaltado, współzałożyciel Towarzystwa Literackiego (Compañia Literaria) w Oviedo, popierający pucz (1820) płk. Rafaela del Riego oraz redaktor liberalnych pism: „El Ciudadano” [„Obywatel”] i „El Aristarco” [„Arystarch”], po interwencji francuskiej (1823), przywracającej suwerenność Ferdynandowi VII, skazany na osiem lat więzienia (ułaskawiony w 1828); od ustanowienia monarchii konstytucyjnej (1834) związany z Partią Umiarkowaną (Partido Moderado), stanowiącą konserwatywne skrzydło establishmentu Nowego Porządku; redaktor madryckiego „El Espectador” [„Obserwator”], gdzie prowadził Kroniki polityczne, oraz „Revista de Madrid”, w którym publikował m.in. zaprzyjaźniony z nim J. Donoso Cortés; w Dekadzie Umiarkowanej minister spraw wewnętrznych (1844-1847), a następnie (1848-1851) stanu w rządach gen. Ramona Narvaeza (1800-1868); negocjował i podpisywał w imieniu Hiszpanii (1851) konkordat ze Stolicą Apostolską; w 1856 był przewodniczącym Kongresu Deputowanych w Kortezach; w 1857 mianowany ambasadorem Hiszpanii przy Stolicy Świętej, musiał dwa lata później zakończyć misję, gdyż uległ paraliżowi; mianowany senatorem dożywotnim i udekorowany Orderem Złotego Runa oraz wieloma innymi orderami hiszpańskimi i zagranicznymi; znawca średniowiecznej poezji kastylijskiej, w krytyce literackiej reprezentował kierunek romantyczny; był członkiem Królewskiej Akademii Literatury oraz Królewskiej Akademii Historii, a także dobroczyńcą Siedziby Królewskiej (Real Sitio) w Covadonga, gdzie został (w tamtejszej kolegiacie) pochowany; wybitnym politykiem konserwatywno-katolickim i akademikiem był też jego młodszy syn – Alejandro Pidal y Mon (1846-1913).\n70 lat temu, 28 grudnia 1945 roku, zmarł (w więzieniu NKWD) w Kijowie, w wieku 78 lat (ur. 25 III 1867), Bł. Grzegorz [Hrihoryj] Chomyszyn, biskup greckokatolicki, męczennik; w latach 1902-1904 rektor seminarium duchownego we Lwowie, od 1904 ordynariusz stanisławowski; przyjmując specyfikę Cerkwi greckokatolickiej i upatrując jej misję w doprowadzeniu schizmatyków do jedności z Kościołem pod przewodnictwem papieża, starał się ograniczać separatyzm w obrzędowości oraz wpływy moskalofilstwa i prawosławia; zastąpił w liturgii słowo „prawosławny” [chrześcijanin] terminem „prawowierny”, popularyzował kult Najświętszego Sakramentu, święto Bożego Ciała i kult św. Jozafata Kuncewicza; wprowadził w diecezji obowiązkowy celibat księży; zwalczał szowinistyczny i zbrodniczy nacjonalizm ukraiński, popierał zaś Ukraińską Katolicką Partię Ludową (UKNP); współpracował też z konserwatystami i monarchistami polskimi (Jan Bobrzyński, „Nasza Przyszłość”); aresztowany po raz pierwszy przez NKWD w 1939, lecz wówczas zwolniony, ponownie aresztowany w kwietniu 1945, zmarł w więzieniu łukianowskim; beatyfikowany (wraz z 28 innymi męczennikami greckokatolickimi) przez papieża Jana Pawła II 27 czerwca 2001 roku.\n30 lat temu, 28 grudnia 1985 roku, zmarł w Warszawie, w wieku 64 lat, Henryk Krzeczkowski [właśc. Herman Gerner], tłumacz, eseista i publicysta polityczny; pochodził z rodziny żydowskiej ze Stanisławowa, gdzie w 1939 zdał maturę (uzyskiwał też sukcesy sportowe w klubie Makabi); podczas pierwszej okupacji sowieckiej wywieziony w głąb ZSSR, w latach 1942-1943 pracował w ambasadzie polskiej w Kujbyszewie; od 1943 w Armii Berlinga, ze względu na znajomość języków skierowany do II Oddziału; po wojnie wysłany na Zachód, zdekonspirował się przed redaktorem „Kultury” J. Giedroyciem, którego miał za zadanie rozpracowywać; w 1950 sprowokował incydent w kasynie oficerskim (był już wówczas w stopniu majora), aby zostać wyrzuconym z wojska; odtąd utrzymywał się z tłumaczeń z języków francuskiego, angielskiego i niemieckiego (przełożył m.in. dzieła J.W. Goethego, lorda Byrona, J. Conrada, J. Frazera, R. Gravesa i A. Nicolla); w 1957 uczestniczył w próbie utworzenia tygodnika literackiego (pod redakcją Jerzego Andrzejewskiego) „Europa”, którego miał być sekretarzem redakcji (po odmowie debitu dla czasopisma wypowiedział ów słynny bon mot „Panowie, nie dajmy się zwariować!”); współpracował z miesięcznikiem „Twórczość”, a w latach 70. został członkiem zespołu redakcyjnego „Tygodnika Powszechnego”; w 1974 otrzymał nagrodę polskiego PEN-Clubu za zasługi translatorskie; w latach 80. był (obok S. Stommy) spiritus movens Klubu Myśli Politycznej „Dziekania”, korzystającego z ochrony Kościoła warszawskiego; wraz z Pawłem Hertzem był mentorem młodych środowisk prawicowych („Res Publica”, Ruch Młodej Polski), przestrzegał też przed awanturnictwem kół posttrockistowskich („komandosi”, „lewica laicka”), wskazując – również w publikowanych na emigracji i w wydawnictwach podziemnych (m.in. „Polityka Polska”) broszurach pod pseudonimami Mikołaj Sawulak i XYZ – na potrzebę roztropności w dążeniu do odzyskania niepodległości, które zależy głównie od zmiany koniunktur międzynarodowych, podczas gdy rolą odradzającej się opozycji jest wypracowywanie alternatywnej dla ideologii lewicowych myśli politycznej, nawiązującej do najlepszych polskich tradycji (konserwatywnej oraz narodowej); choć publikował stosunkowo niewiele, potrafił również w „sokratejskich” dialogach ukazać czar, elegancję i mądrość stylu konserwatywnego („torysowskiego”), zgodnie z jego dewizą: „z moimi poglądami jest tak, jak z butami: kupuję je tylko w firmie Coombs i raz na dwadzieścia lat daję je do podzelowania”; został pochowany na cmentarzu tynieckim.\n15 lat temu, 29 grudnia 2000 roku, zmarł w Paryżu, w wieku 81 lat (ur. 5 I 1919), Jacques Laurent [właśc. Laurent-Cély, używał też pseudonimu literackiego Cecil Saint-Laurent], powieściopisarz, eseista i dziennikarz, określał się jako „anarchista prawicy”; pochodził z rodziny o licznych koneksjach prawicowych – jego ojciec, kombatant Wielkiej Wojny, był bojownikiem ligi Solidarność Francuska (Solidarité française), założonej przez słynnego producenta perfum i „francuskiego Duce” – Françoisa Coty’ego (1874-1934), matka zaś była siostrą Eugène’a Deloncle’a (1890-1944) – też kombatanta i kawalera Legii Honorowej, przede wszystkim zaś „dysydenta” Action française i współzałożyciela w 1935 słynnego „Kaptura” (la Cagoule), czyli Tajnego Komitetu Akcji Rewolucyjnej (CSAR), następnie (1940) Ruchu Społeczno-Rewolucyjnego (MSR), zamordowanego przez Gestapo z racji kontaktów z adm. W. Canarisem, spiskującym przeciwko Hitlerowi; ukończył Liceum Condorceta i uzyskał licencjat z filozofii na Sorbonie; podczas studiów związał się z Action française i redagował jego organ akademicki „L’Étudiant français”; jak później wspominał, „dzięki temu, że spotkałem Action française, wymknąłem się faszyzmowi”; zmobilizowany w 1939, po „Rewolucji Narodowej” rozpoczął pracę w Biurze Studiów Sekretariatu Informacji Państwa Francuskiego, gdzie poznał m.in. byłego (antystalinowskiego) komunistę włoskiego – Angela Tascę (1892-1960) oraz Françoisa Mitterranda (skoligaconego przez swojego brata z rodzinami Deloncle’ów i Laurentów), oraz współpracował z przeglądem Rewolucji Narodowej „Idées”; w sierpniu 1944 pośredniczył w kontaktach pomiędzy marsz. Ph. Pétainem z Francuskimi Siłami Wewnętrznymi (FFI), podlegającymi operacyjnie gen. Jeanowi de Lattre de Tassigny (1889-1952); w ramach powojennej „czystki” (épuration) był krótko uwięziony, lecz bez sądowych konsekwencji; po wojnie rozpoczął (pod wieloma różnymi pseudonimami) karierę literacką; rozgłos przyniosły mu także polemiki z egzystencjalistami, w tym ironiczny pamflet na J.-P. Sartre’a; związał się z nonkonformistycznym ruchem pisarzy prawicowych pn. „Huzarów” (Hussards), któremu przewodził Roger Nimier (1925-1962); w czasie wojny algierskiej zaangażował się w obronę Algierii Francuskiej, wiążąc się z antygaullistowskim przeglądem „L’Esprit public” [„Duch publiczny”], uchodzącym za organ OAS, który opuścił w 1963 z powodu niezgody z rewolucyjnymi i europejskimi ideami Jeana Mabire’a (1927-2006), ale nie zaprzestał piętnować Ch. de Gaulle’a, m.in. porównując go (w pamflecie Mauriac sous de Gaulle) ze zdrajcą Caillaux w czasie I wojny światowej; po powrocie do pracy literackiej otrzymał dwukrotnie (1971, 1981) nagrodę Gouncourtów, Wielką Nagrodę Literacką Akademii Francuskiej (1981) oraz Nagrodę Literacką Księcia Monaco; w 1986 został wybrany do Akademii Francuskiej (fotel 15); w sierpniu 2011 jego przyjaciel Christophe Mercier ujawnił, że pisarz zadał sobie śmierć z żalu i poczucia bezradności po zgonie żony, ale nie podał w jaki sposób.\n10 lat temu, 29 grudnia 2005 roku, zmarł w Caumont-l’Éventé (Calvados, Normandia), w wieku 93 lat (ur. 3 II 1912), płk Pierre Yvon Alexandre Jean Chateau-Jobert, alias Conan, żołnierz i teoretyk kontrrewolucji; ukończył Instytut Politechniczny w Paryżu; ranny w kampanii 1940, przedostał się do Anglii na polskim okręcie; służba w siłach zbrojnych Wolnej Francji przyniosła mu m.in. Legię Honorową i tytuł Compagnon de la Libération; w 1945 założył Centralną Szkołę Wojskową Spadochroniarzy; od 1947 do 1952 dowodził 13. Półbrygadą Kolonialną Spadochroniarzy w Indochinach, a w listopadzie 1956 – 2. Brygadą, która zdobyła Port Said i Port Fuad w ekspedycji francusko-brytyjskiej na Suez; w 1958, wspólnie z przywódcą kolonistów francuskich w Algierii, (rojalistą) Robertem Martelem (1920-1997), zwanym „szuanem z Mitidji”, utworzył konspiracyjną Armię Kontrrewolucyjną (Armée contre-révolutionnaire), którą po zdradzie sprawy algierskiej przez prezydenta Ch. de Gaulle’a podporządkował OAS; już jako komendant OAS w Algierii Wschodniej (od 1962) został skazany zaocznie na śmierć przez sąd francuski w 1965; po sześciu latach ukrywania się (głównie w Hiszpanii), skorzystał amnestii w 1968, po której wrócił do Francji; przymusową bezczynność w czasie ukrywania się wykorzystał na gruntowne studia nad zagadnieniem kontrrewolucji, dla których punktem wyjścia było nękające go jeszcze jako żołnierza klasyczne pytanie teologii moralnej o wojnę sprawiedliwą, a zwłaszcza o to, czy cel „uświęca środki” i jakie środki są dozwolone w walce; rozważania te doprowadziły go do przekonania, że kontrrewolucja nie może być pojmowana jako akcja negatywna, czyli rewolucja, która zwalcza inną, już dokonaną, lecz musi być rozumiana jako akcja pozytywna, przeciwstawiająca się rewolucji na podstawie zasad ładu moralnego i społecznego, wyprowadzanych z nauki Kościoła (ideę tę wyrażała również zmiana pisowni z contre-révolution na Contrerévolution); ostatecznie została ona zdefiniowana jako „wyraz doktryny chrześcijańskiej w zastosowaniu do spraw świeckich, a zwłaszcza w dziedzinie politycznej i społecznej, w walce przeciwko Rewolucji dla przywrócenia ładowi naturalnemu i chrześcijańskiemu należnych im praw i miejsca”; pozwala to także odróżnić Kontrrewolucję jako doktrynę fundamentalnie sprzeczną z doktryną Rewolucji, ponieważ integralnie chrześcijańską, od sytuacyjnej jedynie „kontr-rewolucji”, to znaczy stawania w opozycji z jakichkolwiek powodów wobec już ustabilizowanego reżimu rewolucyjnego; Kontrrewolucja jest zarazem akcją polityczną (lecz nie partią) i „szkołą myśli”, która jednak niczego nie „wymyśla”, a tylko służy Prawdzie, którą jest jej Mistrz – Chrystus.\n150 lat temu, 30 grudnia 1865 roku, urodził się w Bombaju, a 80 lat temu, 18 stycznia 1936 roku, zmarł w Londynie Rudyard Kipling, prozaik i poeta; „Anglo-Hindus”, czyli Brytyjczyk urodzony i zamieszkały w Indiach, lecz wykształcony w Anglii; pisał zarówno opowiadania realistyczne, jak i fantastyczne, powieści pikarejskie i dydaktyczne bildungsroman, bajki oraz powieści dla dzieci i młodzieży (które przyniosły mu największą popularność), wiersze patriotyczne; piewca Imperium Brytyjskiego (nazywany żartobliwie jego „generalnym inspektorem literackim”) oraz „brzemienia białego człowieka” (The White Man’s Burden) jako cywilizacyjnego posłannictwa niesienia wartości moralnych (w ich angloprotestanckiej i wolnomularskiej wersji) wśród pogan; popierał politykę torysów (choć nie był członkiem Partii Konserwatywnej), zwalczał zaś liberałów; był wrogiem sufrażystek, bolszewizmu, faszyzmu i narodowego socjalizmu; laureat literackiej Nagrody Nobla w 1907 i doktor h.c. pięciu uniwersytetów.


Rozkład nowy - tablice stare - Radio Poznań\nPublikacja: 09.06.2019 g.18:13 Aktualizacja: 10.06.2019 g.09:45\nW niedzielę wszedł w życie nowy rozkład jazdy. Pociąg łączący stolicę Niemiec i Polski znów jeździ przez Konin, ale w niedzielę na pociągu wciąż wisiały stare tablice informujące pasażerów o tym, że pociąg kursuje objazdem przez Gniezno. Rzeczniczka spółki Intercity Katarzyna Grzduk sprawdziła skąd ten błąd.\n- Pociągi na odcinku Berlin-Warszawa kursują podstawową trasą, czyli przez Kutno, Konin i Poznań, takie też oznakowanie powinno zostać zamieszczone przez pracowników kolei niemieckich, którzy odpowiadali za odprawienie składu z Berlina do Warszawy. Na pewno zwrócimy uwagę, by ten błąd się nie powtórzył i w kolejnych pociągach oznaczenie było już prawidłowe.\nPociąg, na którym były w niedzielę złe oznaczenia, w sobotę jechał z Warszawy do Berlina objazdem przez Gniezno. Niewykluczone, że niemieccy kolejarze zapomnieli o zmianie trasy.\nTak wyglądały okopy 100 lat temu\nReplikę okopów z okresu Powstania Wielkopolskiego można oglądać w Poznaniu. Odtworzyli je rekonstruktorzy przy schronie przy ulicy Babimojskiej obok osiedla Kopernika.\nSwarzędz ma swój szlak... meblowy\nNowa atrakcja turystyczna w okolicach Poznania. Otwarto Swarzędzki Szlak Meblowy.


TECH-ROL - Hurtownia rolnicza\nWszelkie niezgodności ilościowe w dostawie należy zgłaszać niezwłocznie po dostawie maksymalnie do 5 (pięciu) dni od dnia dostawy. Po tym okresie każde tego typu zgłoszenie będzie traktowane jako powstałe z winy Kupującego i nie będzie przyjmowane.\nNiezgodności ilościowe należy zgłaszać na właściwym formularzu (Formularz niezgodności dostawy) na mail magazyn@techrol.com.\nPobierz formularz niezgodności dostawy\nReklamacje jakościowe produktów należy składać niezwłocznie po ich zaistnieniu korzystając z Protokołu Reklamacji.\nReklamacje jakościowe z tytułu rękojmi przyjmujemy w ciągu 12 miesięcy od daty zakupu gdy zakup nastąpił przed 25.12.2014 r.\nGdy zakup nastąpił po 25.12.2014 r. na reklamację przysługuje 24 miesiące.\nW momencie wystąpienia reklamacji Kupujący powinien czytelnie wypełnić Protokół Reklamacji i przesłać go do biura obsługi reklamacji na mail: reklamacje@techrol.com lub fax: 22/731-26-29.\nNastępnie w porozumieniu z Biurem Obsługi Reklamacji (BOR) należy na własny koszt dostarczyć reklamowany produkt wraz z oryginałem właściwie wypełnionego formularza reklamacji pod adres Sprzedającego:\nTECH-ROL Sp. z o.o.; ul. Poznańska 99; 05-850 Ożarów Mazowiecki; Dział Reklamacji\nSprzedający (TECH-ROL), każdorazowo, może zlecić odbiór reklamowanego towaru swojej firmie kurierskiej na własny koszt za ujednoliconą opłatą w wysokości 14,99 zł brutto, która zostanie doliczona do rachunku Kupującego.\nPrzez właściwie wypełniony formularz reklamacyjny rozumiemy dokument zawierający numer i datę faktury zakupu, pieczęć i podpis Kupującego oraz telefoniczny numer kontaktowy, nazwę i indeks reklamowanego towaru, jego ilość oraz opis znalezionej nieprawidłowości. Stopień dokładności tego opisu może skrócić czas rozpatrywania reklamacji. Właściwe wypełnienie formularza jest warunkiem niezbędnym do sprawnego przebiegu procesu reklamacji.\nReklamacja rozpatrywana jest w ciągu 14 dni od daty jej złożenia gdzie za datę złożenia stanowi data dostarczenia towaru do magazynu Sprzedającego. Kupujący na bieżąco jest informowany o statusie reklamowanego towaru.\nPo pozytywnym rozpatrzeniu reklamacji następuje naprawa bądź wymiana produktu na nowy. Towar ten zostaje dostarczony na koszt Sprzedającego. W innym wypadku wystawiona zostanie faktura korygująca.\nW przypadku negatywnego rozpatrzenia reklamacji sporządzone zostanie jego pisemne uzasadnienie oraz zwrot reklamowanego produktu do Kupującego na koszt Sprzedającego.\nProdukt dotknięty uszkodzeniami mechanicznymi pochodzenia zewnętrznego nie podlega reklamacji gdyż nie wynika z winy Sprzedającego. Dlatego też zawsze należy sprawdzać pod tym względem towar bez względu na rodzaj dostawy. Szczególną uwagę należy zwrócić zwłaszcza na przesyłki kurierskie sprawdzając, czy opakowanie nie uległo uszkodzeniu w transporcie. Nasze paczki/palety obwinięte są szczelnie czarną folią i zabezpieczone naszą firmową taśmą klejącą. Prosimy nie przyjmować od kuriera paczek czy palet, jeżeli widać że są sklejone innymi taśmami niż naszymi firmowymi bądź jakość i szczelność opakowania rodzi podejrzenia. W przypadku, gdy opakowanie przesyłki nosi znamiona uszkodzenia lub, gdy plomby (taśmy) są zerwane należy nie przyjmować przesyłki i w obecności kuriera sporządzić protokół szkody oraz skontaktować się jak najszybciej ze Sprzedającym w celu wyjaśnienia sprawy. Sprawdzenie przesyłki przy odbiorze jest niezbędnym warunkiem uwzględnienia ewentualnych roszczeń Kupującego z tytułu uszkodzenia czy okradzenia przesyłki w transporcie.\nPobierz protokół Reklamacji Wzór poprawnego wypełnienia


Profesjonalne usługi księgowe i kadrowe - MK\nStart » Finanse » Biura Rachunkowe » Profesjonalne usługi księgowe i kadrowe\nProwadząc własną firmę, w której zatrudniasz nawet kilku pracowników, wiesz, że ważną sprawą są prawidłowo prowadzone kadry. Warszawa daje ci możliwość skorzystania z usług profesjonalnego biura rachunkowego, jakim jest Centrum Finansów i Rachunkowości. Usługi biura są kompleksowe i obejmują wszystko, co związane z rachunkowością firmy, finansami np. z pozyskiwaniem źródeł finansowania oraz pełen zakres dotyczący płac i utrzymania w porządku działu kadry. Warszawa i warszawscy właściciele firm już dawno zaufali CFK i oddali w dobre ręce wszystkie sprawy związane z dokumentami finansowymi i dotyczącymi zatrudnionych pracowników. Do zadań pracownika biura w zakresie prowadzenia kadr dla firmy klienta należy między innymi kompletowanie teczek pracowniczych, zgłaszanie pracownika do ZUS i naliczanie właściwych składek. Ważnym elementem jest także naliczanie składek na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz sporządzanie rocznych raportów o uzyskanych dochodach i pobranych zaliczkach na podatek.\nOkiennice zewnętrzne, będące doskonałym dopełnieniem wyglądu budynku znajdziesz w Alkazar. Jest to producent okiennic aluminiowych, zapewniających sztywność i wyjątkową odporność na nawet najgorsze warunki p...