Winnetou. Tom III - Karol May - ebook - Legimi online\nWinnetou. Tom III ebook\nWydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o. 3\nOd wczesnego ranka przebyłem już znaczną przestrzeń. Opanowało mnie znużenie, które powiększał jeszcze upał. Postanowiłem więc zatrzymać się, ażeby odpocząć i spożyć obiad. Preria rozciągała się przede mną falista i bezkresna. Od pięciu dni, kiedy Siuksowie Oglala rozbili nasz mały oddziałek, nie zauważyłem żadnego śladu człowieka i zatęskniłem w końcu za jakąś rozumną istotą, za której pośrednictwem mógłbym się przekonać, czy nie zapomniałem zupełnie ludzkiej mowy.\nPonieważ w tej okolicy nie było potoku ani żadnej innej wody, nie było też lasu ani zarośli, nie potrzebowałem długo wybierać miejsca na postój, lecz mogłem stanąć, gdzie mi się podobało. Toteż w pierwszym zagłębieniu falistego gruntu, na które natrafiłem, zeskoczyłem na ziemię, spętałem mego mustanga, zdjąłem zeń derkę i wyszedłem na wzniesienie, aby się tam położyć. Konia musiałem zostawić na dole, ażeby go nie dostrzegł zbliżający się nieprzyjaciel, dla siebie zaś obrałem punkt wyższy, by móc objąć wzrokiem całą okolicę. Nie obawiałem się, żeby mnie tam kto zobaczył, gdyż położyłem się od razu na ziemi.\nMiałem dostateczne powody do ostrożności. Wyruszyliśmy znad brzegów Platty w liczbie dwunastu ludzi z zamiarem zejścia po wschodniej stronie Gór Skalistych do Teksasu. W tym samym czasie różne plemiona Siuksów opuściły swoje wsie, aby zemścić się za to, że zabito w ostatnich czasach kilku ich wojowników. Wpadliśmy im w ręce i po krwawej walce, w której pięciu z nas utraciło życie, rozproszyliśmy się na wszystkie strony.\nPonieważ po tropie, którego nie zdołaliśmy zatrzeć zupełnie, Indianie musieli poznać, iż udaliśmy się na południe, nie ulegało wątpliwości, że będą nas ścigać. Trzeba było mieć się na baczności, jeśli się chciało uniknąć tego szczęścia, żeby owinąwszy się derką wieczorem, zbudzić się rano bez skalpu w wiecznych ostępach Wielkiego Ducha.\nPołożyłem się więc na ziemi, wydobyłem kawałek suszonego mięsa bizoniego, natarłem je, z braku soli, prochem strzelniczym i spróbowałem doprowadzić zębami do stanu, który by pozwolił tę skórzaną substancję przenieść do żołądka bez niebezpieczeństwa dla zdrowia.\nLeżałem tak przez jakiś czas, kiedy nagle obejrzawszy się przypadkiem poza siebie, ujrzałem na widnokręgu punkt zbliżający się ku mnie. Zsunąłem się natychmiast ze wzniesienia tak głęboko, że mnie całkiem zasłoniło, i przypatrywałem się dalej ruchomemu punktowi, w którym wnet rozpoznałem jeźdźca, zwyczajem Indian siedzącego koniowi prawie na karku.\nKoń jego wlókł się tak powoli, że potrzebował chyba z pół godziny, aby przebyć milę. Spojrzawszy ponownie w dal, zobaczyłem z przerażeniem jeszcze cztery punkty zdążające w ślad za nim. Pierwszy jeździec był białym, czego niezbicie dowodziło jego ubranie. Czyżby tamci byli Indianami, którzy go ścigali? Wyciągnąłem moją lunetę. Nie pomyliłem się. Jeźdźcy zbliżali się i po ich uzbrojeniu i tatuażu mogłem rozpoznać dokładnie, że są to Oglala, najbardziej wojownicze i najokrutniejsze plemię Siuksów. Biały również zbliżył się wreszcie do mnie tak, że mogłem mu się dokładnie przypatrzyć.\nBył to człowiek chudy i niskiego wzrostu, a na głowie miał stary kapelusz pilśniowy bez krezy. Na prerii szczegół ten mógłby ujść niezauważony, ale w tym wypadku odsłaniał on brak, który mnie niezwykle uderzył. Biały nie miał uszu, a miejsce, na którym znajdowały się niegdyś, świadczyło, że pozbawiono go ich przemocą. Widocznie poobcinano mu je bez litości. Z ramion zwisała mu ogromna dera, osłaniająca całkowicie górną część ciała, tak że wyzierały spod niej tylko niezmiernie chude nogi w osobliwych butach, takich, jakie wyrabiają i noszą zwyklegaucho1z Południowej Ameryki. Takie buty wyrabia się w ten sposób, że zdejmuje się skórę z nogi końskiej po odcięciu kopyta, wtyka się nogę ludzką w tę rurę, dopóki jest ciepła, i czeka się, aż ostygnie. Skóra przylega szczelnie do stopy i łydki, tworząc doskonałe obuwie, które ma tylko tę właściwość, że się w nim chodzi na własnych podeszwach. U siodła jeźdźca wisiało coś podobnego do strzelby, co jednak przypominało raczej patyk znaleziony przypadkowo w lesie.\nNiedoświadczony człowiek uśmiałby się na widok tego jeźdźca, mnie jednak wydał się on jednym z owychwestmanów,których trzeba wprzód poznać, zanim się oceni ich wartość.\nZbliżył się już do mnie na odległość stu kroków i natrafił na mój trop. Zamierzał zeskoczyć z siodła, aby zbadać trop dokładniej, na co straciłby niepotrzebnie wiele cennego czasu. Toteż powstrzymałem go okrzykiem:\nRównocześnie zmieniłem swoją postawę, aby mógł mnie zobaczyć.\n– Halo,master! –odpowiedział jeździec. – Na drugi raz zapanujcie nad swoim głosem i ryczcie cokolwiek ciszej! Na tej starej łące nigdy się nie wie, czy tu lub ówdzie nie tkwią jakie uszy, które nie powinny nic słyszeć. Chodź, Tony!\nNa skutek tej zachęty klacz wprawiła w ruch swoje niesłychanie długie nogi i potem stanęła obok mojego mustanga. Spojrzawszy nań wyniośle i z wielką niechęcią, odwróciła się do niego wprost niegrzecznie pewną częścią ciała, którą na okręcie nazywają rufą, należała bowiem do tych wierzchowców, które żyją wyłącznie dla swego pana, a wobec każdego innego stworzenia zachowują się nieufnie i z dezaprobatą.\n– Tak wam się zdaje? Nie grzeszycie zbytnią uprzejmością. Muszę wam się jednak szczerze przyznać, że jestem przyzwyczajony do tego, żeby na moje pytania odpowiadano!\n– Hm, tak, wydajecie mi się bardzo dostojnym dżentelmenem – rzekł, patrząc na mnie lekceważąco. – Dlatego zaraz udzielę wam żądanego wyjaśnienia.\nPo tych słowach wskazał ręką poza siebie oraz przed siebie, a potem dodał:\nTen człowiek zaczął mi się podobać. Uważał mnie pewnie za jakiegoś zabłąkanego, niedzielnego myśliwca. Prawdziwywestmannie troszczy się o swoją powierzchowność i okazuje szczerą niechęć do wszystkiego, co schludne. Ja zaś właśnie niedawno zaopatrzyłem się w Forcie Rondall w nową odzież, a broń zawsze lubiłem utrzymywać w porządku. Dlatego też nie wziąłem za złe nieznajomemu osobnikowi tej lakonicznej odpowiedzi, lecz odrzekłem spokojnie, wskazując tak samo jak on przed siebie:\n– To starajcie się dojść „tam”, ale uważajcie na czterech Indian, którzy dążą za waszym tropem! Nie spostrzegliście ich pewno dotychczas?\n– Nie spostrzegłem? Hi, hi, hi! Aż czterech Indian ja bym miał nie zauważyć! Ci poczciwcy jadą za mną już od rana, ale ja się za nimi nie potrzebuję wcale oglądać, gdyż sposoby tych panów są mi znane. Za dnia będą się trzymali w odpowiednim oddaleniu, a spróbują podejść mnie dopiero, gdy się ułożę na noc. Ale bardzo się przeliczą, gdyż okrążę ich wówczas i znajdę się na ich tyłach. Dotąd nie minąłem jeszcze odpowiedniego terenu do tych manipulacji. Będę mógł to zrobić dopiero tu, między tymi falistymi wzgórzami. Jeżeli chcecie się nauczyć, jak starywestmanzabiera się do takiej zabawy z czerwonoskórymi, to zaczekajcie tu z dziesięć minut. Naprzód, Tony!\nNie troszcząc się więcej o mnie, odjechał, a w pół minuty potem zniknął razem ze swoją sławetną klaczą pomiędzy wyniosłościami terenu.\nPonieważ było czterech przeciwko jednemu, przygotowałem się od razu na to, że będę musiał użyć broni. Zbadałem ją zatem i czekałem na dalszy przebieg wypadków.\nIndianie dojechali już prawie do miejsca, gdzie trop przybysza stykał się z moim, kiedy nagle jadący na przedzie zatrzymał konia i odwrócił się do towarzyszy. Wydało im się bowiem podejrzane, że ścigany przez nich biały gdzieś zniknął. Odbyli więc krótką naradę, podczas której stali tuż obok siebie. Kulą z mego sztucera mogłem ich już dosięgnąć, ale to było niepotrzebne, gdyż w tej samej chwili huknął jeden strzał, a zaraz po nim drugi. Dwaj Indianie spadli z koni bez życia, a równocześnie rozległ się triumfalny okrzyk:\n– O-hi-hi-hiii! – wydany gardłowym głosem, podobnie jak to czynią Indianie przy ataku wojennym.\nAle tym razem nie wydał tego okrzyku Indianin, lecz mały myśliwiec, który wychylił się z dołu. Jego klacz zamieniła się teraz w całkiem inne zwierzę. Wyrzucała kopyta, aż trawa wylatywała w górę. Myśliwy wywinął strzelbą i nabił ją w cwale z pewnością, która świadczyła o tym, że nie po raz pierwszy znalazł się w takim położeniu.\nZa nim rozległ się trzask dwóch wystrzałów. Obaj Indianie strzelili do niego, lecz nie trafili. Wobec tego wrzasnęli wściekle, porwali zatomahawkii popędzili za nim. Aż do tej chwili ścigany nie obejrzał się na nich, teraz jednak, uporawszy się z nabijaniem, skręcił nagle konia, podniósł strzelbę i szybko wymierzył. W następnej chwili obaj Indianie spadli z koni z przestrzelonymi głowami.\nTrzymałem przez cały czas broń gotową do strzału, lecz cyngla nie nacisnąłem, gdyż mały myśliwiec nie potrzebował mojej pomocy. Teraz zsiadł z konia, aby zbadać poległych, a ja zbliżyłem się ku niemu.\n– No,sir,czy wiecie teraz, jak się okrąża czerwonoskórych łajdaków? – zapytał.\n– Dziękuję,master!Przekonałem się, że mogę się od was czegoś nauczyć.\nMój uśmiech musiał mu się jednak wydać trochę dwuznaczny, gdyż spojrzał na mnie bystro i rzekł:\n– Może i wy bylibyście także wpadli na taki pomysł?\n– Zatoczenie koła nie było tu tak bardzo potrzebne. Tam, gdzie można się ukryć w falistym terenie, wystarczy ukazać się nieprzyjacielowi z przodu w większej odległości, a potem wrócić po prostu własnym śladem.\n– Piszecie książki? – powtórzył i cofnął się o krok w zdumieniu, przybierając minę na pół podejrzliwą, a na pół litościwą. – Aha, więc jesteście pismak? Ale w takim razie po co przyjeżdżacie na prerie? Czy chcecie tu, na przykład, pisać książki?\n– Czynię to zwykle dopiero po powrocie do domu. Opowiadam w tych książkach wszystko, co przeżyłem i na co patrzyłem, a tysiące ludzi czytają to i wiedzą potem zupełnie dobrze, co się tu dzieje, i nie potrzebują sami udawać się na prerię.\nNieznajomy odstąpił jeszcze o krok, a potem podszedł tuż do mnie, położył prawą dłoń na rękojeści noża, a lewą na mym ramieniu i rzekł:\n– Sir,tam stoi wasz koń. Wgramolcie się na niego i zabierajcie się stąd czym prędzej, jeśli nie chcecie, żeby się wam zakradło pomiędzy żebra kilka cali ostrego, zimnego żelaza. Nie można przy was słowa powiedzieć ani ręką ruszyć, żeby się cały świat o tym nie dowiedział. Drałujcie sobie stąd czym prędzej!\nW jednej chwili pochwyciłem go i wykręciłem mu ręce w tył. Moją lewą rękę wsunąłem między jego grzbiet a dłonie i przycisnąłem je do siebie mocno, prawą zaś ująłem go w przegubach tak silnie, że wypuścił nóż z ręki. Ten niespodziewany napad tak stropił małego człowieczka, że zanim zdołał wykonać jakikolwiek ruch oporu, związałem mu ręce na plecach rzemieniem od worka z kulami.\n– Niech to wszyscy diabli! – zawołał. – A wam co znowu? Co chcecie ze mną zrobić, na przykład?\n– Halo,master!Zapanujcie nad swoim głosem i ryczcie cokolwiek ciszej! – odpowiedziałem mu podobnie jak on mnie poprzednio. – Na tej starej łące nigdy się nie wie, czy tu lub ówdzie nie tkwią jakieś uszy, które nie powinny nic słyszeć.\nPuściłem go i szybkim ruchem pochwyciłem jego nóż i strzelbę, które odłożył podczas badania poległych Indian. Mały myśliwy próbował uwolnić sobie ręce, z wysiłku krew nawet nabiegła mu do twarzy, lecz nie udało mu się rozerwać rzemienia.\n– Dajcie spokój,master! –poradziłem mu. – Będziecie skrępowani, dopóki ja zechcę! Dobyliście na mnie noża, chociaż ja was nie obraziłem ani nie uczyniłem wam nic złego, podlegacie więc, według prawa prerii, takiej karze, jaka mi się spodoba. Nikt mnie za to nie zgani, jeśli teraz to ostre, zimne żelazo zakradnie się wam między żebra, zamiast mnie, jakeście to przedtem chcieli zrobić.\n– Pchnijcie! – odrzekł ponuro. – Najlepiej będzie, jeśli ze mną skończycie, gdyż pozwolić się jednemu człowiekowi – oko w oko, w biały dzień – pokonać i związać, nie naruszywszy mu włosa na głowie, to hańba, której nie przeżyje Sans-ear2!\n– Sans-ear! Wy jesteście Sans-ear?! – zawołałem. Słyszałem wiele, bardzo wiele o tym słynnymwestmanie.Przed wielu laty musiał zostawić u Nawahów uszy, dlatego nosił to szczególne przezwisko „Bezuchy”, pod którym znano go jak prerie długie i szerokie, a nawet i dalej.\n– Macie tu swoją strzelbę i nóż. Jesteście wolni. Możecie odejść, gdzie wam się podoba!\n– Nie róbcie głupich żartów! Czy mogę tu zostawić hańbę klęski poniesionej z rąkgreenhorna?Żeby to był chociaż jakiś setny chłop, jak Winnetou, Długi Haller lub sławni tropiciele, jak Old Firehand czy Old Shatterhand, wtedy, no wtedy…\n– Greenhorna?Czy naprawdę sądzicie, że nowicjusz potrafiłby wypłatać takiego figla wam, dzielnemu Sans-earowi?\n– A któż wy jesteście? Wyglądacie tak, jakbyście wyszli prosto od krawca, a wasza broń jest pięknie wyczyszczona, niczym na maskaradę.\n– Ale dobra! Możecie się zaraz przekonać! Uważajcie dobrze!\nPodniosłem z ziemi kamień wielkości dwudolarówki, wyrzuciłem wysoko w powietrze, złożyłem się szybko i trafiłem go.\nMaływestmanspojrzał na mnie z wyrazem zdumienia w oczach.\n– Wielkie nieba! To był strzał! Jak brzmi, na przykład, wasze nazwisko?\n– Nie może być! Ale, hm! Nie weźcie mi tego za złe, sir! Old Shatterhand leżał raz pod burym niedźwiedziem, który go zaskoczył we śnie i zdarł mu skórę z pleców aż po żebra. Zranionywestmanprzylepił sobie szczęśliwie kawał rumsztyku, ale blizna z pewnością będzie widoczna, na przykład!\nNa to rozpiąłem bluzę myśliwską i znajdującą się pod nią białą koszulę ze skóry jelenia.\n– Do stu piorunów! W takim razie jesteście jednak Old Shatterhand! Hm, posłuchajcie: czy sądzicie, że ja, na przykład, jestem okropnym głupcem?\n– Nie, tak nie sądzę. Popełniliście tylko błąd, biorąc mnie zagreenhorna,i nic więcej. Ze strony nowicjusza nie spodziewaliście się takiego ataku. Sans-eara można zwyciężyć tylko zaskoczeniem.\n– Oho! Zresztą dać się przez was zaskoczyć nie jest hańbą. Moje imię i nazwisko brzmi właściwie Sam Hawerfield. Jeżeli chcecie mi zrobić przyjemność, to mówcie mi: Sam!\n– A wy mnie Charley, jak mówią wszyscy moi przyjaciele. Ale teraz wolno mi chyba będzie zapytać powtórnie: skąd i dokąd?\n– Przybywam po trosze z Kanady, gdzie dotrzymywałem towarzystwa drwalom, a chcę teraz, na przykład, udać się do Teksasu i do Meksyku, gdzie podobno tak dużo jest łotrów, że aż serce się śmieje na myśl o kulach i pchnięciach nożem, jakie tam można otrzymać.\n– Moja droga także tam prowadzi. Mogę się do was przyłączyć?\n– Naturalnie! A teraz powiedzcie mi, skąd się tu biorą Indianie. To na pewno Oglala, przed którymi trzeba się mieć na baczności.\nOpowiedziałem mu, co o tym słyszałem.\n– Hm! – mruknął Sam. – Wobec tego nie jest wskazane zatrzymywać się tu długo. Natknąłem się wczoraj na trop, przed którym trzeba mieć respekt. Naliczyłem co najmniej sześćdziesiąt koni. Ci czterej musieli należeć do tego oddziału i byli pewno wysłani na zwiady. Zejdziemy im chyba z drogi i skierujemy się wprost na południe, chociaż tam natrafimy na wodę dopiero jutro pod wieczór. Jeśli wyruszymy natychmiast, dotrzemy jeszcze dzisiaj przed nocą do kolei biegnącej na Zachód, a jeżeli przybędziemy we właściwym czasie, spotka nas przyjemność zobaczenia, na przykład, pociągu.\n– Co zrobimy? Nic. Zostawimy je tutaj, tylko najpierw zabiorę im uszy. Dowiedzą się, że był tu Sans-ear. Nie uwierzylibyście, jakie to nędzne uczucie, kiedy człowiek chce w zimie zmarznąć w uszy, a nie ma ich. Byłem raz o tyle niezręczny, że dałem się złapać czerwonoskórym. Uszu mnie wprawdzie pozbawili, lecz życia nie, bo Sam Hawerfield wziął nogi za pas. Ale za moich dwoje uszu… no… policzcie tu!\n– To sami czerwonoskórzy. Tu na górze jest osiem karbów dla białych, którzy zasmakowali moich kul. Za co, o tym wam kiedyś opowiem. Szukam jeszcze dwóch, ojca i syna, największych łotrów na tym świecie. Gdy ich odnajdę, zadanie mojego życia będzie spełnione.\nOczy jego zabłysły naraz wilgocią, a ogorzała twarz nabrała wyrazu rzewności, wzruszenia i miłości. Domyśliłem się, że starego myśliwca, tak samo jak wielu innych, rzucił w objęcia dzikiej pustyni jakiś ból albo pragnienie zemsty.\n– Tony! – zawołał Bezuchy.\nKlacz przybiegła i stanęła przy swym panu tak, że wystarczyło mu tylko rękę wyciągnąć, aby wskoczyć na siodło.\n– Samie, toż wy macie znakomitego konia! Na pierwszy rzut oka nikt by dolara za niego nie ofiarował, ale widać, że nie oddalibyście go za tysiąc suwerenów3.\n– Tysiąc?Pshaw!Powiedzcie: milion! Znam w Górach Skalistych miejsca, skąd mógłbym wybierać pieniądze łopatami i jeśli kiedyś spotkam człowieka, który zasłuży na to, to pokażę mu te miejsca. Nie potrzebuję więc oddawać mojej Tony za pieniądze. Powiem wam tylko tyle, Charley: ten, którego teraz nazywają Sans-ear, był niegdyś całkiem inny, pełen szczęścia i radości życia. Był młodym farmerem, miał żonę i dziecko, za których byłby tysiąc razy życie oddał w ofierze. Tę żonę przywiózł do domu na swej najlepszej klaczy, zwanej Tony. Kiedy później klacz urodziła źrebię, nazwał je również Tony. Potem przyszło owych dziesięciu, o których wam przedtem wspomniałem. Spalili moją farmę, zabili mi żonę i dziecko, zastrzelili klacz, której nie mogli użyć, ponieważ nie chciała nosić na sobie obcego. Tylko źrebię uniknęło śmierci dlatego, że wybiegło przypadkowo w pole. Powróciwszy z polowania, zastałem to zwierzę jako jedynego świadka mojego dawnego szczęścia. Cóż wam więcej powiem? Ośmiu z tych łajdaków padło z mojej ręki. Dwaj, którzy uszli z życiem, będą także moi. W tym właśnie celu udaję się do Meksyku i Teksasu.\nSans-ear przesunął dłonią po oczach, a potem skoczył na siodło i dodał:\n– Tyle o dawnych dziejach, Charley! Jesteście pierwszym, któremu je opowiadam, chociaż was widzę po raz pierwszy i będziecie prawdopodobnie ostatnim.\nTymczasem i ja odwiązałem mego mustanga i wsiadłem nań. Sans-ear powiedział przedtem, że pojedziemy na południe, tymczasem ruszył prosto na zachód. Nie pytałem go o nic, gdyż z pewnością dobrze wszystko obmyślił. Nie powiedziałem również nic na to, że zabrał z sobą włócznie czterech Indian. Przypominał mi żywo starego Sama Hawkensa, tym bardziej że obaj nosili to samo imię.\nPo jakimś czasie maływestmanzatrzymał swego konia, zsiadł i wetknął jedną włócznię na szczycie pagórka, zapewne w tym celu, aby zostawić Indianom drogowskazy, które by ich zaprowadziły do zabitych. Następnie wyjął z torby przy siodle osiem grubych szmat, z których cztery dał mnie.\n– Charley, zsiądźcie tutaj i owińcie tym kopyta waszego mustanga! Na tego rodzaju gruncie nie pozostawią śladów. Potem skierujecie się wprost na południe, dopóki nie dostaniecie się do kolei, gdzie na mnie zaczekacie. Ja zatknę jeszcze te trzy włócznie, a potem wrócę, na przykład, do was. Spotkamy się na pewno, a gdybyśmy się rozminęli o jakiś kawałek drogi, to sygnałem będzie w dzień krzyk sępa, nocą zaś wycie kojota.\nJechałem we wskazanym mi kierunku pogrążony w cichej zadumie. Owinięcie kopyt przeszkadzało koniowi w biegu, dlatego po przebyciu pięciu mil zsiadłem i zdjąłem mu szmaty, tym bardziej że chodziło tylko o ukrycie naszych śladów w pobliżu wbitych włóczni.\nPreria stawała się coraz równiejsza i mustang mógł biec prędzej. Wkrótce zobaczyłem przed sobą nasyp, który dosięgał wzrostu człowieka, a na nim szyny.\nPrzywiązawszy konia lassem do palika, zacząłem szukać w zaroślach suchego drzewa na ognisko. Na zboczu nasypu rósł krzak. Schyliłem się ku niemu, aby podnieść trochę gałęzi, i ku memu zdumieniu spostrzegłem na ziemi młot. Leżał on tam niewątpliwie od niedawna, gdyż sam tłuczek błyszczał jasno, a na bokach i okuciu rączki nie było ani śladu rdzy, która musiałaby je pokryć, gdyby choć przez kilka dni był wystawiony na działanie rosy nocnej. Najwyraźniej tego dnia lub najdalej poprzedniego byli w tym miejscu jacyś ludzie.\nZbadałem uważnie nasyp i zauważyłem kępkę trawy, na której odciśnięty był świeży jeszcze ślad stopy ludzkiej, pozostawiony najwyżej przed dwiema godzinami. Ślad pochodził od mokasyna. Czyżby w pobliżu byli Indianie? Na co wskazywałby w takim razie młot? Ale czyż biali nie noszą także często indiańskich mokasynów?\nPrzewiesiłem rusznicę przez plecy i wziąłem w rękę tylko rewolwer. Skradając się od krzaka do krzaka, przesunąłem się po dość dużej przestrzeni, lecz bez żadnego wyniku. Wtem wydało mi się, że słyszę pewien szczególny szmer, taki, jaki powstaje wówczas, gdy się sypie piasek. Piasek tworzył tutaj kolistą powierzchnię; wyglądał tak, jakby go ktoś rozsypał naumyślnie. Zacząłem skwapliwie grzebać palcami. Wnet z przerażeniem spostrzegłem, że ręka zabarwiła mi się krwawo, a piasek był także czerwony i wilgotny. Zasypano tu piaskiem dużą i głęboką kałużę krwi.\nDomyśliłem się, że popełniono morderstwo, krwi zwierzęcej bowiem nie starano by się tak ukryć. Na górze śladów nie było, gdyż na twardym gruncie nie pozostawały odciski, kiedy jednak rzuciłem okiem na drugą stronę, porosłą trawą, zauważyłem kilka śladów nóg ludzkich oraz dwa długie pasy, jak gdyby ciągnięto człowieka, którego nogi wlokły się po ziemi.\nW tym miejscu było nader niebezpiecznie przechodzić z jednej strony nasypu na drugą. Krew nie wsiąkła jeszcze zupełnie w ziemię, a ślady były tak świeże i dobrze zachowane, że prawdopodobnie morderstwo zostało popełnione niedawno, a mordercy musieli znajdować się jeszcze w pobliżu. Dlatego zsunąłem się z nasypu, cofnąłem się znacznie i dopiero przeczołgałem się przez nasyp na drugą stronę ku wschodowi.\nOdbyło się to bardzo powoli, gdyż musiałem zastosować całą przebiegłość i zręczność, aby się nie dać zaskoczyć, gdyby niebezpieczeństwo było blisko. Wreszcie dotarłem poniżej miejsca, gdzie przedtem zauważyłem krew na nasypie.\nNaprzeciwko czereśni, pod którymi leżałem zaczajony, rósł krzak oddalony od nich o osiem metrów. Jakkolwiek czereśniowe zarośla przeszkadzały mi w swobodnej obserwacji, wydało mi się, że widzę pod nim coś, co przypominało kształtem ciało ludzkie. Czy porzucono tam zamordowanego, czy też był to może jeden z morderców? Postanowiłem odpowiedzieć sobie na to pytanie.\nPo cóż narażałem się na niebezpieczeństwo? Wszak mogłem zaczekać na Sama, a potem najspokojniej pojechać z nim dalej!\nAle preriowy myśliwiec musi wiedzieć, jakiego wroga ma przed sobą, za sobą i obok siebie. Bada sumiennie najdrobniejszą okoliczność, gdyż zwiększa to jego własne bezpieczeństwo.\nWziąłem leżącą nieopodal gałąź, założyłem na nią kapelusz i wywołując naumyślnie szelest, wysunąłem ją z krzaka czereśni. Po tamtej stronie nic się jednak nie poruszyło. Albo nie było tam żadnego nieprzyjaciela, albo miałem do czynienia z kimś zbyt przebiegłym na to, żeby się dać wziąć na taki fortel.\nPostanowiłem odważyć się na wszystko. Dwoma skokami przebiegłem wolną przestrzeń i z nożem gotowym do pchnięcia wpadłem w zarośla. Pod połamanymi gałęziami leżał nieżywy człowiek. Podniosłem w górę gałęzie i ujrzałem zmienioną okropnie twarz. Był to biały, którego oskalpowano. W plecach tkwiło mu zaopatrzone w haczyki ostrze ułamanej strzały. Nie ulegało wątpliwości, że morderstwo popełnili Indianie znajdujący się na ścieżce wojennej. Świadczyły o tym owe zakrzywione haczyki.\nCzy oddalili się, czy też zatrzymali się jeszcze w pobliżu? Ślady ich widać było stąd wyraźnie – prowadziły z nasypu kolejowego na prerię. Poszedłem za tymi śladami od krzaka do krzaka, przygotowany na to, że w każdej chwili dostanę strzałę lub będę musiał użyć noża. Indianie nie starali się ukryć swego tropu, jak gdyby czuli się tutaj zupełnie bezpiecznie.\nWiatr wiał z tej strony, w którą zdążałem. Toteż nie przestraszyłem się zbytnio, usłyszawszy parskanie konia, gdyż nie mógł mnie zwietrzyć. Poczołgałem się dalej i zobaczyłem dość, aby się cofnąć. Przede mną stało w zaroślach sześćdziesiąt koni. Siodła były pozdejmowane, prawdopodobnie służyły w obozie za siedzenia lub poduszki pod głowę. Zwierząt strzegło tylko dwóch ludzi. Obaj wartownicy mówili o czymś, co ich bardzo żywo interesowało, gdyż sądząc, że nikt ich nie widzi, gestykulowali w sposób, który ściągnąłby na nich zapewne naganę starych, poważnych wojowników. Pokazywali na zachód i naśladowali gestami ogień i konia, co oznaczało lokomotywę, zwaną przez Indian koniem ognistym, uderzali łukami o ziemię, jak gdyby rąbali lub bili młotem, mierzyli jak podczas strzelania, wykonywali ruchy naśladujące pchnięcie nożem i rzuttomahawkiem.To mi wystarczyło, cofnąłem się więc niezwłocznie, starając się zatrzeć za sobą ślady.\nKiedy dostałem się do swego konia, zobaczyłem w pobliżu również Sama, który leżał sobie wygodnie w krzakach i żuł potężny kęs suszonego mięsa.\n– Stary Sans-ear wydaje się wam terazgreenhornem,jak wy jemu poprzednio. Mylicie się jednak grubo, hi, hi, hi!\nSans-ear śmiał się tak, ilekroć czuł swoją przewagę. Pod tym względem był także podobny do Sama Hawkensa, który wybuchał podobnym śmiechem.\n– Pod jakim względem się mylę, Samie?\n– Co byście zrobili, gdybyście, przyszedłszy tutaj, znaleźli obok konia ten młot zamiast przyjaciela? Nie było was, kiedy nadszedłem. Ponieważ mogło się wam stać coś złego, puściłem się za wami. Ujrzawszy zabitego, pomyślałem, że pewnie poszliście na zwiady, i wróciłem tu, gdzie, na przykład, czekałem na was spokojnie. A zatem ilu jest Indian?\n– A więc to oddział, którego trop wczoraj widziałem. Czy są na ścieżce wojennej?\n– Do pioruna! W takim razie postanowili pewnie coś tutaj zrobić.\n– Chcą, jak mi się zdaje, wyrwać szyny, aby pociąg uległ katastrofie, a potem mają zamiar go ograbić.\n– Skądże wy o tym wiecie?\n– Musimy wobec tego ruszyć na pomoc pociągowi. A więc sześćdziesięciu? U mnie na kolbie zmieści się jeszcze najwyżej dziesięć karbów. Gdzie potem będę nacinał?\n– Iluż zamierzacie położyć trupem? – spytałem.\n– Chyba najwyżej dwóch czy trzech, gdyż na widok dwudziestu lub trzydziestu białych reszta ucieknie.\nSam brał więc w rachubę to samo, co ja: liczył, że przyłączy się do nas personel kolejowy i podróżni.\n– Najważniejsze – zauważyłem – żebyśmy odgadli, na który pociąg chcą napaść. Byłoby źle, gdybyśmy obrali fałszywy kierunek.\nMusimy się dowiedzieć, skąd i kiedy przejeżdżają tędy pociągi! Sądzę, że Indianie to wiedzą. Podkradniemy się do nich i zdobędziemy potrzebne nam wiadomości.\n– Well!Niech i tak będzie!\n– Ale w takim razie trzeba, żeby jeden z nas zajął stanowisko tu, na nasypie. Czerwonoskórym może strzelić do głowy, żeby zabrać się do rzeczy z drugiej strony.\n– To niekoniecznie, Charley! Przypatrzcie się mojej Tony! Nie przywiązuję jej nigdy ani nie pętam, a to mądre bydlę ma węch, któremu mogę zaufać. Skoro tylko zwietrzy nieprzyjaciela, przychodzi do mnie i trąca mnie pyskiem.\n– Dobrze. Zaufam waszej Tony. Znam ją dopiero od niedawna, ale sądzę, że można jej zaufać.\n– Dojdziemy razem do koni czerwonoskórych, tam się rozdzielimy, zakradniemy się pod obóz, a potem znów się za nim spotkamy – zaproponowałem.\n– Dobrze, a gdyby nas coś zmusiło do ucieczki, gdybyśmy się nawzajem stracili z oczu, to zejdziemy się znów nad wodą prosto stąd na południe.\nByło już tak ciemno, że mogliśmy bezpiecznie przejść wyprostowani przez tor. Potem skierowaliśmy się na lewo i poszliśmy wzdłuż nasypu, trzymając w ręku noże na wypadek spotkania z wrogiem. Wreszcie dostaliśmy się na miejsce, gdzie stały konie.\n– Wy w prawo, a ja w lewo – szepnął Sam i odczołgał się cicho ode mnie.\nOkrążyłem łukiem konie i znalazłem się w miejscu wolnym od zarośli, gdzie leżały ciemne postacie Indian. Nie rozniecili ognia i zachowywali się tak cicho, że można było słyszeć szelest chrząszcza w trawie. Opodal ujrzałem trzy postacie siedzące i zajęte rozmową. Zacząłem się skradać ku nim możliwie najostrożniej.\nKiedy znalazłem się zaledwie o sześć kroków za nimi, w jednym z nich poznałem ku mojemu zdumieniu białego. Co go łączyło z Indianami? Jeńcem ich nie był. To było jasne od razu.\nDwaj pozostali byli wodzami, na co wskazywały pióra wetknięte za opaskę na włosach. Zeszli się tu zatem wojownicy dwóch różnych plemion lub wsi.\nWszyscy trzej siedzieli na skraju wolnego placu, tuż pod krzakiem, do którego się właśnie zbliżyłem, by podsłuchać choć kilka słów z ich rozmowy. Jeden z wodzów zapytał myśliwca żargonem składającym się ze słów angielskich i indiańskich, jakim się posługuje Indianin w stosunkach z białymi:\n– Skąd mój biały brat wie, że właśnie tym najbliższym koniem ognistym nadjedzie mnóstwo złota?\n– Powiedział mi to jeden z ludzi mieszkających w stajni konia ognistego.\n– Czy złoto przywiozą z kraju Wajkurów4?\n– I oddadzą ojcu bladych twarzy5, który z niego chce zrobić dolary?\n– Ojciec bladych twarzy nie dostanie z tego złota nawet tyle, ile potrzeba na pół pensa! Wojownicy Oglala przyniosą do domu dużo skalpów, a ich żony i córki zatańczą z radości. Czy jeźdźcy konia ognistego będą mieli z sobą dużo rzeczy, które by się przydały czerwonym wojownikom? Ubrania, broń?\n– Wszystko to i wiele jeszcze innych rzeczy. Ale czy czerwoni wojownicy dadzą białemu bratu to, co mu przyrzekli?\n– Mój biały brat otrzyma całe złoto i srebro, które przywiezie koń ognisty. My się tego zrzekamy, bo w naszych górach jest więcejnuggetów,niż potrzebujemy. Ka-wo-mien, wódz Oglala – wskazał przy tym ręką na siebie – poznał swego czasu rozumną i mężną bladą twarz, która powiedziała, że złoto jest to śmiercionośny pył, stworzony przez złego ducha ziemi po to, by czynić ludzi złodziejami i mordercami.\n– Ta blada twarz była strasznie głupia. Jak jej na imię?\n– To nie był wcale głupiec, lecz bardzo mądry, waleczny wojownik. Synowie Oglala byli nad wodami Broad Fork, skąd chcieli przynieść skalpy kilku traperów, którzy na ich terytorium złowili mnóstwo bobrów. Między traperami znajdował się pewien biały, którego wszyscy uważali za głupca, ponieważ przybył tylko po to, aby zbierać chrząszcze i rośliny oraz przypatrzyć się preriom. Ale w jego głowie mieszkała mądrość, a w jego ramieniu siła. Ów mądry biały chciał swoim braciom dać rozum przeciwko czerwonym mężom, lecz biali wyśmiali go. Dlatego zginęli wszyscy, a skalpy ich zdobią do dzisiaj wigwamy Oglala. On nie opuścił swych białych braci w ich nieszczęściu i położył trupem wielu czerwonych mężów, którzy jednak, jako znacznie liczniejsi, powalili go. Pojmano go i zaprowadzono do wsi Oglala. Nie zabito go tu jednak, ponieważ był odważnym wojownikiem i niejedna dziewczyna z czerwonego narodu pragnęła jakosquawpójść do jego wigwamu. Największy wódz Oglala, Ma-ti-ru, gotów był oddać mu swą córkę i jej wigwam, lecz on pogardził kwiatem prerii, porwał konia wodza, wykradł swoją broń, zabił kilku wojowników i umknął. Pięść jego była jak łapa niedźwiedzia, dlatego biali myśliwi nazywali go Old Shatterhand.\nByła to rzeczywiście jedna z moich dawniejszych przygód, o której przypomniał mi teraz Ka-wo-mien. Poznałem go dopiero w tej chwili, jak również siedzącego obok niego Ma-ti-ru, który mnie kiedyś wziął do niewoli.\n– Old Shatterhand? Ja go znam! – odrzekł biały. – Znajdował się swojego czasu w kryjówce Old Firehanda, kiedy wraz z kilku dzielnymi towarzyszami napadłem na nich, aby im zabrać skórki wydr i bobrów. Umknąłem wówczas tylko z dwoma ludźmi, dlatego bardzo życzyłbym sobie spotkać się jeszcze z tym łotrem.\nTego również poznałem. Był to hersztbushheaderów6,więc jeden z owych rozbójników preriowych, których należy się obawiać bardziej niż najdzikszych Indian. Ma-ti-ru, który milczał dotychczas, podniósł rękę i powiedział:\n– Biada mu, jeśli jeszcze raz wpadnie w ręce czerwonych mężów! On zabił wojowników Oglala, porwał najlepszego konia wodzowi i odepchnął od siebie serce najpiękniejszej z córek prerii!\nWtem Ka-wo-mien wskazał na niebo.\n– Niech mój biały brat spojrzy na gwiazdy! Czas już udać się na drogę konia ognistego. Czy żelazne ręce, odebrane białemu słudze konia przez moich wojowników, są dość silne do przerwania jego drogi?\nTo pytanie wyjaśniło mi, kim był zamordowany. Niewątpliwie był to dróżnik kolejowy, który dla zbadania toru szedł wzdłuż jego trasy z narzędziami, określonymi przez wodza jako „żelazne ręce”.\n– Są silniejsze od rąk dwudziestu czerwonych mężów – odrzekł biały. – Niechaj czerwoni bracia pójdą za mną! Za godzinę nadejdzie pociąg. Ale niechaj moi bracia zważą raz jeszcze, że wszystko złoto i srebro będzie należeć do mnie i dacie mi muły, które poniosą moje złoto, i ludzi, pod których osłoną udam się nad Canadian.\n– Dostaniesz muły, a wojownicy Oglala będą ci towarzyszyli aż do granic kraju Aztlan7. Jeśli zaś koń ognisty przywiezie dużo rzeczy, które spodobają się Ka-wo-mienowi i Ma-ti-ru, to zaprowadzą cię oni jeszcze dalej – aż do miasta Aztlan, gdzie, jak mówiłeś, czeka na ciebie twój syn.\nRzekłszy to, wydał okrzyk, na który zerwali się Indianie. Wobec tego zacząłem się cofać. Niedaleko od miejsca, na którym leżałem, usłyszałem ledwo dosłyszalny szmer, jak gdyby lekki wiatr musnął trawę.\n– Chodźcie! Oni wyruszą na zachód, musimy więc się spieszyć, żeby się dostać na czas do naszych koni.\nPomknąłem naprzód, a on za mną. Dotarłszy do toru kolejowego, przeszliśmy przez nasyp na drugą stronę, gdzie zatrzymaliśmy się na chwilę.\n– Samie, pójdźcie do koni i pojedźcie z pół mili wzdłuż toru; tam zaczekajcie na mnie. Nie chciałbym opuścić Indian, dopóki nie zorientuję się dokładnie w sytuacji.\n– A czy nie mógłbym ja wziąć tego na siebie?\n– Nie, Samie! Mój mustang was posłucha, a wasza Tony nie dałaby mi się ruszyć z miejsca.\n– W tym macie, na przykład, wielką słuszność, Charley.\nPo tych słowach poszedł wyprostowany swoją drogą, nie troszcząc się oczywiście w ciemności o ślady. Ledwie zniknął mi z oczu, ujrzałem Indian, przemykających szybko jeden po drugim.\nUdałem się za nimi. Niedaleko miejsca, gdzie znalazłem młot, zatrzymali się i zaczęli piąć się na wał. Wtedy cofnąłem się w zarośla i wkrótce doszedł moich uszu odgłos uderzeń młota. Widocznie więcbushheaderzaczął odebranymi dróżnikowi narzędziami odrywać szyny od podkładów.\nNadszedł już czas i dla mnie. Opuściłem przypuszczalny teren bitwy i pospieszyłem naprzód. W pięć minut potem dogoniłem Sama.\n– Pracują nad szynami? – spytał mnie.\n– Słyszałem to. Jeśli się przyłoży ucho do szyny, słyszy się, na przykład, każde uderzenie młota.\n– Teraz naprzód, Samie! Za trzy kwadranse nadejdzie pociąg, musimy się do niego dostać, zanim Indianie zdołają zobaczyć światła.\n– Słuchajcie, Charley, ja nie pójdę z wami! Jeśli obaj opuścimy to miejsce, to za dużo cennego czasu stracimy na nowe zwiady. Jeśli zaś ja wrócę do Indian, żeby ich śledzić, to powiadomię was dokładnie o wszystkim, gdy do mnie wrócicie.\n– Dobrze! Wiem, że niczego nie popsujecie.\nDosiadłem konia i pojechałem naprzeciw pociągu tak szybko, jak na to pozwalała ciemność. Należało dotrzeć doń w takiej odległości, aby Indianie nie zauważyli, że się zatrzymał. Noc rozjaśniała się coraz bardziej. Wschodziły gwiazdy, rzucając na prerię tyle łagodnego światła, że na kilka długości konia można było wszystko dokładnie rozróżnić. Z tego też powodu wzmagała się z każdym krokiem szybkość mojej jazdy, nieprzerywanej żadną przeszkodą na przestrzeni może trzech mil angielskich.\nW tej odległości od Indian zatrzymałem się, zsiadłem z konia, przywiązałem go i spętałem mu przednie nogi, gdyż hałas, spowodowany przez zbliżający się pociąg, mógł go spłoszyć.\nNastępnie nazbierałem, ile tylko mogłem, zeschłej trawy i położyłem na nią trochę chrustu. Potem sporządziłem także pochodnię, przywiązawszy wiązkę trawy do kija wyłamanego z zarośli.\nPo jakichś dziesięciu minutach czekania usłyszałem lekki turkot, który wzmagał się z każdą sekundą. Teraz należało wziąć się do dzieła. Zapaliłem prędko kupę chrustu, który buchnął od razu w górę tak wysokim płomieniem, że ogień musiano zobaczyć z pociągu. Turkot wzmagał się ciągle. Za chwilę pociąg mógł przelecieć obok mnie.\nWobec tego zapaliłem pochodnię i wywijając nią nad głową z całych sił, zacząłem biec. Maszynista poznał, że chcę pociąg zatrzymać, bo wkrótce zabrzmiały trzy przeraźliwe gwizdy, jeden po drugim. Powietrze napełnił rozdzierający uszy huk, turkot, syk i łoskot, po czym lokomotywa stanęła jak wryta tam, gdzie płonęło ognisko. Maszynista wychylił się ku mnie i zapytał:\n– Halo, człowieku! Co to za znaki? Czy chcecie wsiąść do pociągu?\n– Nie,sir.Ośmielam się właśnie prosić was o coś przeciwnego. Wysiadajcie! Na przodzie są Indianie, którzy zerwali szyny.\n– Co? Indianie? Tam do diabła! Czy mówicie prawdę, człowieku?\n– Nie mam powodu kłamać.\n– A, do kata! Już trzeci raz w tym roku te draby napadają na pociąg, ale my ich pięknie odeślemy do domu. Już dawno pragnę znaleźć sposobność, by dać im trochę po łapach. Jak daleko stąd się znajdują?\n– O jakieś trzy mile.\n– W takim razie zakryjcie światła, maszynisto! Te hultaje mają bystre oczy. Słuchajcie,master,jestem wam niewymownie wdzięczny za to, żeście nas ostrzegli. Jesteście z prerii, jak świadczy wasze ubranie?\n– Coś w tym rodzaju. Mam z sobą jeszcze jednego towarzysza, który uważa na Indian, zanim my nie przybędziemy.\n– To rozumnie z waszej strony. Nie grozi nam żadne nieszczęście, przeciwnie – zapowiada się nawet przyjemność.\nZ najbliższego wozu usłyszano naszą rozmowę i natychmiast pootwierano wszystkie drzwi. Podróżni powyskakiwali i cisnęli się, zasypując nas okrzykami i zapytaniami. Dopiero po napomnieniu konduktora zapanował jaki taki spokój.\n– Czy wieziecie złoto i srebro? – zapytałem konduktora.\n– Indianie. Dowodzi nimi białybushheader,któremu czerwonoskórzy obiecali wszystek kruszec jako udział w zdobyczy, a resztę wraz ze skalpami mają wziąć sami.\n– Ach! Skąd ten łajdak mógł się dowiedzieć, jaki mamy ładunek?\n– Zdaje się, że od jakiegoś urzędnika.\n– Już my to z niego wydobędziemy, byleśmy go tylko dostali żywcem w swoje ręce. Ale podajcie,master,swoje szanowne nazwisko, ażebyśmy wiedzieli, jak do was mówić.\n– Mój towarzysz nazywa się Sans-ear, a ja…\n– Sans-ear? Do stu piorunów, to tęgi zuch, który w tej sprawie potrafi zdziałać tyle, co tuzin innych! A wy?\n– Mnie na prerii nazywają Old Shatterhand.\n– Old Shatterhand, którego przed trzema miesiącami ścigało w Montanie przeszło stu Siuksów, który całą przestrzeń od Śnieżnej Góry aż do Fortu Union po Yellowstone przebiegł na nartach w przeciągu trzech dni?\n– Tak. Czas jednak,sir,coś postanowić. Indianie wiedzą dokładnie, kiedy pociąg ma nadejść, i mogliby się czegoś domyślić, gdybyśmy się dłużej ociągali.\n– Macie słuszność! Przede wszystkim więc trzeba wiedzieć, jakie zajmują stanowiska. Kto chce uderzyć na nieprzyjaciela, musi wiedzieć, co nieprzyjaciel przedsięwziął.\n– Mówicie jak wielki dowódca,sir.Niestety, nie mogę wam dać odpowiednich wyjaśnień. Chcąc was ostrzec, nie mogłem czekać, aż Indianie ustawią się do boju. O tym wszystkim dowiemy się od mego towarzysza. Którzy z was są uzbrojeni?\nPytanie to było właściwie zbyteczne. Widziałem, że każdy z tych ludzi miał przy sobie coś na kształt strzelby. Odpowiedziano więc powszechnym: „Wszyscy”, a konduktor dodał:\n– Mam między podróżnymi szesnastu robotników kolejowych, którzy umieją doskonale obchodzić się ze strzelbami i nożami, oraz dwudziestu żołnierzy jadących do Fortu Palwieh. Oprócz tego jest tu jeszcze kilku dżentelmenów, którym będzie przyjemnie poskrobać trochę głębiej pod skórą poczciwych Indian. Hej, kto z nami, ludzie?\nWszyscy bez wyjątku zgłosili swą gotowość do akcji, bo chociaż niejednemu brakowało może odwagi, godził się na wszystko, żeby nie uchodzić za tchórza. Tacy ludzie jednak oczywiście nie na wiele by się przydali, dlatego rzekłem:\n– Słuchajcie, panowie! Jesteście dzielnymi ludźmi, ale sami widzicie, że wszyscy pójść nie mogą. Jest tu kilka dam, których nie wypada zostawić bez opieki. Dlatego musimy zostawić kilku odważnych ludzi dla ochrony. Kto by się chciał podjąć tego zadania, niech wystąpi!\nZgłosiło się ośmiu.\n– Pociąg nie może się obejść bez obsługi! Kto tu zostanie? – zapytałem konduktora.\n– Maszynista z palaczem – brzmiała odpowiedź. – Ja pójdę oczywiście z wami i będę dowodził całym oddziałem.\n– Dobrze,sir!Byliście już pewnie nieraz na wyprawie przeciw Indianom?\n– Tu nie potrzeba żadnego przygotowania. Ciyamparikowieumieją tylko podstępem napadać na swych przeciwników. W otwartym boju szukają zawsze ocalenia w ucieczce. Będziemy mieli łatwą robotę.\n– Wątpię, sir! To Oglala, najchciwsi krwi ze wszystkich Siuksów.\n– Nie chcecie chyba napędzić mi strachu przed nimi? Jest nas tu przeszło czterdziestu mężczyzn, a sprawa bardzo prosta. Wy wsiądziecie na maszynę i każecie maszyniście dojechać tuż do uszkodzonych szyn. Tam zatrzymamy się, zeskoczymy i wpadniemy na tych opryszków tak, że ani jeden z nich nie ujdzie z życiem.\n– Muszę przyznać, że okazujecie zdolności godne wcale dzielnego pułkownika konnicy, który nie zna większej przyjemności niż tratowanie nieprzyjaciela. Ale tu są inne warunki! Jeśli wykonacie rzeczywiście swój zamiar, to zapędzicie swoich czterdziestu ludzi na pewną śmierć, a ja ani myślę brać w tym udziału.\n– Nie chcecie nam pomóc? Czy z tchórzostwa, czy też ze złości, że nie odegracie roli dowódcy?\n– Tchórzostwo?Pshaw!Co zaś do złości, to jest mi obojętne, do kogo będą należały skalpy i pociąg – do was czy do Indian. Ale do skóry na własnej głowie mam wyłączne prawo, postaram się też zachować ją jeszcze przez pewien czas. Dobranoc, moi panowie!\nOdwróciłem się, aby odejść, lecz konduktor ujął mnie za ramię.\n– Stop,master!Tak nie można! Ja objąłem tutaj naczelne dowództwo i wymagam posłuszeństwa. A zatem wsiadać, sir!\n– Bardzo pięknie! Wy rozkazujecie, ja słucham!\nJednym skokiem znalazłem się na mustangu, któremu podczas rozmowy rozpętałem nogi.\n– O nie, kochasiu. Ja myślę o maszynie!\n– A ja o koniu,sir.Nasze zdania tu się właśnie rozchodzą.\n– Nakazuję wam zsiąść!\nPchnąłem konia ku niemu, pochyliłem się nad nim i odpowiedziałem:\n– Człowieku, zdaje się, że nie zetknęliście się jeszcze nigdy z prawdziwymwestmanem,bo w przeciwnym razie przemawialibyście do mnie innym tonem. Bądźcie tacy dobrzy i stańcie sami na lokomotywie!\nPochwyciłem go prawą ręką za piersi i podrzuciłem w górę. Jednym silnym ściśnięciem kolan podpędziłem mustanga tuż pod maszynę, a w następnej chwili kolejowy strateg znalazł się w budce lokomotywy, ja zaś odjechałem galopem.\nNoc tymczasem tak pojaśniała od gwiazd, że zarośla nie przeszkadzały mi wcale w szybkiej jeździe. W niespełna pół godziny dotarłem do Sama.\n– No? – zapytał, gdy zsiadłem z konia. – Myślałem, że sprowadzicie tu ludzi!\n– Postąpiliście słusznie, Charley, bardzo słusznie. Oni oczywiście swój plan wykonają, ale będą się mieli z pyszna. Hi, hi, hi!\nŚmiejąc się cicho, zrobił ręką ruch skalpowania i rzekł:\n– Ale nie słyszałem jeszcze od was, o czym dowiedzieliście się przedtem u Indian.\n– Ka-wo-mien i Ma-ti-ru są ich dowódcami.\n– Ach, w takim razie będzie to walka, którą uraduje się moje stare serce.\n– Jest z nimi biały, który im zdradził, że pociąg wiezie złoto i srebro.\n– Tak sobie myślałem. To pewniebushheader?\n– Ja go znam. Napadł kiedyś ze swoją bandą na kryjówkę Old Firehanda, ale musiał dać spokój. Nie znam jednak jego imienia. Czy byliście na zwiadach?\n– Tak. Czerwonoskórzy rozdzielili się i ustawili po obu stronach toru, mniej więcej w środku pomiędzy zniszczonym miejscem a swymi końmi, przy których zastałem znowu dwóch ludzi na straży. Ale co mamy zrobić, Charley? Czy pójdziemy, na przykład, z pomocą kolejarzom, czy też odjedziemy?\n– Naszym obowiązkiem jest im pomóc, Samie. A może jesteście innego zdania?\n– Wcale nie. Co do obowiązku macie zupełną słuszność, a oprócz tego pamiętajcie o moich uszach, za które im jeszcze w całości nie zapłaciłem. Stawiam w zakład moją Tony za zieloną żabkę, że jutro rano kilku nieżywych Indian będzie leżało obok toru bez uszu.\n– Rozdzielimy się więc także i rozstawimy po obu stronach nasypu pomiędzy Indianami a ich końmi.\n– Well!Ale posłuchajcie! Przyszła mi dobra myśl do głowy. Co sądzicie o porządnymstampedo8?\n– Hm! To byłoby dobre, gdybyśmy mieli przewagę i gdyby nam chodziło o wybicie Indian, ale na razie nie radziłbym tego robić. Kolejarze przegrają sprawę, a my dwaj nie zdołamy uczynić nic innego, jak zatrzymać Indian aż do najbliższego pociągu lub napędzić im tyle strachu, żeby zaraz umknęli. W każdym razie będzie lepiej, jeśli będą mieli możność się stąd oddalić.\n– Nie sprzeciwiam się, lecz jedno musicie mi przyznać w każdym razie!\n– Że warto by skończyć z tymi dwoma wartownikami. Nie?\n– W zasadzie jestem stanowczym wrogiem rozlewu krwi, lecz w tym wypadku przyznaję wam słuszność; to smutna konieczność. Zaprowadźmy więc najpierw nasze zwierzęta w bezpieczne miejsce, a potem do dzieła!\nOddaliliśmy się nieco, po czym uwiązałem mego konia tak krótko, że mógł się poruszać tylko na przestrzeni kilku kroków; Sam uczynił to samo ze swoją Tony. Chociaż był jej pewny nawet na wypadekstampedo,to jednak spłoszona gromada indiańskich koni mogła popędzić w kierunku naszych wierzchowców i porwać je za sobą.\nNastępnie obeszliśmy Indian od tyłu. Świateł lokomotywy wciąż jeszcze nie było widać, co dowodziło, że albo plan konduktora znalazł przeciwników, albo że po prostu bano się przedsięwziąć wyprawy bez mojego przewodnictwa.\nDostawszy się do koni Indian, rozpoznaliśmy z łatwością sylwetki obu strażników. Jeden z nich zbliżał się powoli do krzaka, za którym się ustawiliśmy. W chwili kiedy koło niego przechodził, błysnęło ostrze noża i pogrążyło mu się w sercu tak, że nie zdążył nawet krzyknąć. Gdy nadszedł drugi wartownik, spotkał go ten sam los.\nOdwracając się, aby nie patrzeć na upadek drugiej ofiary, rzuciłem okiem na stojącego najbliżej konia i zauważyłem na nim wygodne siodło hiszpańskie, jakiego używa się w Ameryce Środkowej i Południowej „Czyżby należał do białego?” – pomyślałem sobie i podszedłem bliżej. Po obu stronach siodła wisiały kabury, w których znalazłem trochę papierów i dwie sakiewki. Wszystko to schowałem do kieszeni.\nW tym momencie usłyszeliśmy zbliżający się pociąg.\nA więc zdanie konduktora przeważyło! Ostre światła lokomotywy zbliżały się, bardzo powoli, gdyż widocznie szukano uszkodzonego miejsca, aż wreszcie pociąg stanął tam, gdzie kończyły się szyny.\nJakaż wściekłość musiała porwać czerwonoskórych, gdy zobaczyli, że ich zasadzka zawiodła! Pasażerowie pociągu postąpiliby teraz najrozsądniej, gdyby się zachowali cicho, ukryci w swych wagonach; niestety, wagony pootwierały się, a biali powyskakiwali, żeby ruszyć natychmiast do ataku. Pchając się naprzód, dostali się w krąg najsilniejszego światła lokomotywy, tworząc w ten sposób wyraźny cel. Huknęła jedna salwa, potem druga, a następnie powietrze rozdarło okropne wycie.\nOglala popędzili naprzód, lecz zastali tylko zabitych i rannych, gdyż reszta cofnęła się natychmiast, aby się schronić do wagonów. Kilku Indian pochyliło się, chcąc poobcinać poległym skalpy, lecz musieli tego zaniechać, gdyż z pierwszych wagonów zaczęto do nich strzelać.\n– Teraz zacznie się, na przykład, regularne oblężenie – rzekł Sam.\n– Wątpię! Czerwonoskórzy wiedzą, że mają czas tylko do najbliższego pociągu i spróbują pójść do szturmu.\n– Spieszmy do koni! Objedziemy je wielkim półkolem i zsiadając co pięćdziesiąt kroków, podpalimy prerię. Przedtem jednak wywołamystampedo,aby przeszkodzić nieprzyjaciołom w szybkim ataku i odjąć im możność ucieczki.\n– Do stu piorunów! Ten plan da się Indianom we znaki! Dalejże, przeciąć lassa!\nUczyniliśmy to, pomykając szybko od jednego konia do drugiego. Potem zapaliliśmy znajdujące się za końmi zarośla i wskoczyliśmy na siodła. Płomień wysunął się z początku tylko na kilka cali w górę, dzięki czemu Indianie nie dostrzegli go, my zaś mogliśmy przystąpić do dzieła bez obawy, że nas zauważą.\nKonie były zaniepokojone już podczas przecinania pęt, a gdy teraz zwęszyły ogień, najeżyły grzywy. Kilka stanęło dęba, stado było gotowe w każdej chwili rzucić się do ucieczki. Przyszło mi wówczas na myśl, że dopuściliśmy się wielkiej nieostrożności. Oto w pośpiechu zapomnieliśmy o naszych własnych wierzchowcach.\nZawróciłem więc natychmiast konia i popędziłem w prostej linii ku miejscu, na którym zostawiliśmy je poprzednio. Ogniste koło oświetlało teraz każdy przedmiot. Z dala dolatywał od prerii tętent uciekających koni, a w pobliżu zabrzmiało takie wycie wściekłości, jakie może się wydobyć tylko z indiańskich piersi. Pod kołami wagonów zamigotało kilka małych płomyków. Nie pomyliłem się zatem, przypuszczając, że Indianie poszukają ocalenia w przeciwogniu. Na lewo, obok długonogiej Tony, stał mój mustang, a z prawej strony nadjeżdżał Sam tak szybko, że koń jego niemal brzuchem dotykał ziemi. On także uprzytomnił sobie w ostatniej chwili nasze niedopatrzenie.\nAle równocześnie Indianie dostrzegli nasze konie i w kilkunastu ruszyli prosto ku nim. Dwaj najszybsi z nich znajdowali się od nas już tylko o kilka kroków. Jeden rzut oka wystarczył, aby ich poznać. Byli to dwaj wodzowie.\n– Precz, Ma-ti-ru! To moje konie!\nWezwany odwrócił ku mnie głowę i poznał mnie.\n– Old Shatterhand! Giń, płazie bladych twarzy!\nZ tym okrzykiem na ustach wyrwał zza pasa nóż i jednym skokiem znalazł się obok mego konia, by go pchnąć, lecz ugodzony moimtomahawkiem,runął zaraz na ziemię. Drugi wódz wskoczył tymczasem na grzbiet mego konia, nie zauważył jednak, że koń był spętany.\n– Ka-wo-mien, ty rozmawiałeś przedtem o mnie z białym zdrajcą, teraz ja z tobą pomówię!\nWódz zrozumiał, że grozi mu zguba na koniu, którym nie można było kierować, i zsunął się z niego, aby zniknąć w zaroślach.\nWtedy ja zamachnąłem siętomahawkiem,a ciężka broń tak uderzyła Indianina w ozdobioną piórami czaszkę, że upadł. Trzy strzały powaliły jeszcze tyluż czerwonoskórych, a tymczasem ogień tak się przybliżył, że już nie było czasu na dalszą walkę. Przeciąłem więc pęta mojego mustanga i wskoczyłem nań.\n– Halo, Charley, teraz w tę lukę między płomieniami! – zawołał Sam.\nDotarł właśnie w tej chwili na miejsce, wsiadł na swoją klacz, pochylił się z siodła, aby jej przeciąć rzemienie, którymi była spętana, i popędził obok mnie ku wolnej luce, gdzie płomienie nie zdołały się jeszcze połączyć.\nPrzedostaliśmy się szczęśliwie, a skręciwszy na lewo poza płomienie, zatrzymaliśmy się natychmiast. Tam zapaliłem ogień po raz trzeci.\n– Co teraz czynić, Charley? Indianie zauważyli nas i będą się mieli na baczności.\n– Widzą nas i teraz jeszcze, ponieważ znajdujemy się pomiędzy nimi a jasnym horyzontem. Trzeba w nich wzbudzić mniemanie, że odchodzimy. Może pomyślą, że należymy do jakiegoś większego oddziału myśliwców i teraz do nich śpieszymy, aby ich sprowadzić na pomoc. Ruszymy więc cwałem na północ, skierujemy się potem na wschód i zawrócimy półkolem.\n– Takie jest, na przykład, także moje zdanie. Sądzę również, że sprawa skończy się dla kilku czerwonoskórych utratą uszu. Wasztomahawk,na przykład, także zrobił już, co do niego należało.\n– Lecz ugodzeni nim nie zginęli – odrzekłem sucho. – Zostali tylko ogłuszenitomahawkiem.\n– Tylko ogłuszeni? Czy jesteście przy zdrowych zmysłach? Będziecie znowu mieli z nimi do czynienia!\n– Byłem niegdyś ich jeńcem, którego mogli zabić. Lecz oni tego nie uczynili. Musiałem ich dobroć odpłacić wtedy niewdzięcznością, kiedy od nich umknąłem, i dlatego teraz nadałemtomahawkowitylko połowę rozpędu.\n– Nie weźcie mi tego za złe, Charley, lecz to było z waszej strony okropną głupotą! Gdyby chociaż te draby umiały być za to wdzięczne! Tymczasem oni powiedzą co najwyżej, że Old Shatterhandowi brak siły w ręku na rozbicie czaszki czerwonoskórego.\nPodczas tej rozmowy, którą prowadziliśmy, krzycząc jeden do drugiego, pędziliśmy obok siebie przez prerię. Po upływie kilku minut dotarliśmy znów do toru w odległości może jakiejś mili od pociągu. Tu spętaliśmy i przywiązaliśmy konie i zaczęliśmy się skradać wzdłuż nasypu w stronę miejsca napadu.\nPowietrze przepełnione było wonią spalenizny, a miałki popiół pokrywał całą równinę. Lekki wiatr unosił go w górę i pobudzał do kaszlu, który łatwo mógł nas zdradzić. Światła lokomotywy były całkiem wyraźne, ale ani po jednej, ani po drugiej stronie nasypu nie było widać czerwonoskórych. Przyczołgawszy się bliżej, przekonałem się, że Indianie schowali się przed ogniem na torze pod kołami wagonów. Leżeli tam ciasno jeden obok drugiego i nie śmieli się ruszyć ze strachu przed kulami białych.\nNagle wpadłem na pewien pomysł. Wykonać go było trudno, ale należało się spodziewać, że wywoła niezawodny skutek.\n– Samie, wróćcie do koni, żeby nam ich Indianie nie zabrali!\n– Pshaw!Oni się teraz cieszą, że mają bezpieczną kwaterę!\n– A ja chcę ich z niej wypędzić.\n– Well,Charley, to dobra myśl. Idźcież prędzej na górę, żeby was nie pochwycili podczas skoku. Ja, na przykład, będę we właściwej chwili z końmi pod ręką i, hi, hi, hi, potem wpadniemy między nich jak bizon między kojoty.\nMaływestmanpoczołgał się w tył, ja zaś popełzłem dalej przy samej ziemi z nożem w prawej ręce, aby w razie zaskoczenia być gotowym do obrony. Dostałem się szczęśliwie do miejsca, gdzie stała lokomotywa. Posunąłem się jeszcze wyżej po zboczu i w dwu szybkich skokach znalazłem się na „koniu ognistym”.\nGłośny okrzyk zabrzmiał pode mną. Ja zaś chwyciłem za korbę i w następnej chwili pociąg zaczął się cofać. Złożony z wielu głosów krzyk, wywołany w części bólem, a w części zdumieniem, rozległ się pod kołami. Ujechawszy ze trzydzieści kroków, zatrzymałem pociąg, a potem ruszyłem znów naprzód.\n– Psie! – wrzasnął ktoś tuż koło mnie i jakaś postać z nożem w ręku usiłowała wspiąć się na górę.\nBył to biały, którego natychmiast jednym kopnięciem zrzuciłem na dół.\n– Charley, do mnie! – usłyszałem naraz. – Prędko!\nPo lewej stronie lokomotywy pędził Sans-ear na swojej Tony, trzymając jedną ręką za cugle mustanga, a drugą broniąc się przeciwko nacierającym nań dwóm czerwonoskórym.\nNa wołanie Sama zatrzymałem natychmiast pociąg i podbiegłem ku niemu. Lecz obaj Indianie spostrzegli mnie i zaraz umknęli. Wobec tego wsiadłem znów na konia i niebawem znaleźliśmy się w największej gęstwinie uciekających. Wyczyn nasz nie był wszakże tak niebezpieczny, jakby się mogło zdawać. Indian opanował paniczny strach, rozbiegli się przed nami jak gromada płochliwej zwierzyny, w którą wdarła się sfora psów myśliwskich.\n– Do wszystkich diabłów, to Fred Morgan! Giń, szatanie!\nZwróciłem głowę w tę stronę i ujrzałem przy świetle płonącego jeszcze na widnokręgu ognia, że Sam zamierzył się do potężnego cięcia, które jednak nie dosięgło celu, gdyż przeciwnik pochylił się w tej samej chwili i zniknął w gromadzie pędzących Indian.\nSans-ear dał ostrogę swej klaczy, która zrobiła niezwykły skok i znalazła się w samym środku uciekających. Nie mogłem jednak śledzić dalszego ciągu tego epizodu, gdyż wynurzyło się przede mną kilku czerwonoskórych, którzy zaprzątnęli całkowicie moją uwagę na pewien czas, zanim nie zaczęli dalej uciekać.\nNie ścigałem ich, gdyż dość już krwi popłynęło. Chcąc nakłonić Sama, żeby zaniechał pościgu, który oprócz niebezpieczeństwa żadnej korzyści przynieść mu nie mógł, zacząłem tak głośno, jak tylko potrafiłem, naśladować wycie kojota, po czym pojechałem na powrót do pociągu.\nCała obsługa wysiadła. Maszynista szukał zabitych i rannych, konduktor zaś stał obok i przeklinał. Na mój widok rzucił się na mnie z wściekłością:\n– Jakim prawem pozwoliliście sobie puścić w ruch lokomotywę i wypędzić nam czerwonoskórych, których mieliśmy już w ręku?\n– Powoli, powoli, człowieku! Cieszcie się, że odeszli. Nawarzyliście i tak dosyć piwa!\n– Kto podpalił prerię?\n– Czyście zwariowali? A przedtem porwaliście się na mnie! Czy wiecie, że mogę was zaaresztować i wydać w ręce sądu?\n– O tym nie wiem, lecz zgadzam się na to, żebyście ściągnęli Old Shatterhanda z konia, zamknęli do wagonu i wydali sądowi. Ciekaw tylko jestem, jak się do tego weźmiecie.\n– Ależ takiego zamiaru właściwie nie miałem,sir!Wprawdzie zrobiliście głupstwo, ale przebaczam wam.\n– Dziękuję,sir.Człowiekowi robi się przyjemnie na sercu, gdy możni tego świata okazują skłonność do łaski i miłosierdzia. Cóż teraz uczynicie?\n– Każę chyba naprawić szyny i rozpocząć dalszy ciąg jazdy. Czy grozi nam może ponowny napad Indian?\n– Tego się nie obawiajcie, sir! Wasz atak został tak znakomicie obmyślony i przeprowadzony, że odeszła im ochota do powrotu.\n– Sądzę, że chyba nie drwicie sobie ze mnie, sir! Gdyby tak było, musiałbym to sobie bardzo surowo wyprosić. Nie jestem przecież winien temu, że było ich tylu i że tak dalece przygotowali się na nasz atak.\n– Ja was uprzedzałem. Z waszych szesnastu robotników i dwudziestu żołnierzy padło aż dziewięciu. Ja za to nie odpowiadam. Jeżeli zaś zważycie, że ja i mój przyjaciel zmusiliśmy do ucieczki całą zgraję, to wyobraźcie sobie, co by się stało, gdybyście mnie posłuchali.\nKonduktor miał widocznie ochotę sprzeciwiać się jeszcze, lecz podeszli inni podróżni i przyznali mi słuszność. Wobec tego zakończył całkiem skromnie:\n– Czy zostaniecie tu, dopóki nie odjedziemy?\n– Jasne! Prawdziwywestmanniczego nie robi połowicznie. Weźcie się do roboty, zapalcie kilka ognisk – zarośli jest tu pod dostatkiem – i postawcie kilku ludzi na straży na wypadek, gdyby czerwonoskórzy zechcieli powrócić.\n– Wy byście się nie podjęli pilnowania,sir?\n– Ani myślę. Dość już dla was uczyniłem. Wasz talent strategiczny powie wam, jak należy rozstawić warty. Cicho, ludzie! Posłuchajcie tu, na lewo! Czy słyszycie coś?\n– Tak. To koń nadbiega. Pewnie czerwonoskóry!\n– Pshaw!Czy sądzicie istotnie, że Indianin, który chciałby na was napaść, nadjeżdżałby tak głośno? To mój towarzysz, którego radzę przyjąć uprzejmie. Sans-ear nie lubi żartów!\nRzeczywiście nadjechał Sam i zsiadł ze swojej Tony z taką miną, jak gdyby był obrażony na cały świat. Zwrócił się do konduktora:\n– Czy to wy umiecie obmyślać takie piękne plany strategiczne?\n– Tak – odrzekł zapytany z taką naiwnością, że ledwie powstrzymałem się od uśmiechu.\n– Well, sir,w takim razie moje uszanowanie, gdyż moja stara klacz ma więcej oleju w głowie, aniżeli wy widzieliście kiedykolwiek.\nKolejarz stał osłupiały, nie wiedząc, jak się wobec tego zachować. Gdyby zresztą nawet znalazł jakąś odpowiedź, nie miałby się do kogo z nią zwrócić, gdyż Sans-ear zniknął już w ciemnościach nocnych. Pytałem siebie w duchu, co mogło wprawić zacnego Sama w tak niezwykle zły humor, i nie mogłem znaleźć żadnej innej przyczyny niż osoba Freda Morgana, czyli owego białego rabusia, którego strąciłem z lokomotywy. Domyśliłem się, dokąd Sam się teraz udał, i uczyniłbym także to samo, lecz nie miałem dotąd na to czasu.\nW kilka minut potem maływestmanpowrócił. Usiadłszy na nasypie, zacząłem przypatrywać się przygotowaniom, jakie przy świetle ognisk czyniono do naprawy toru. Sam zajął miejsce koło mnie, ale twarz jego wcale się nie rozchmurzyła, przeciwnie, nawet stała się, jeżeli to jeszcze było możliwe – groźniejsza.\n– No? – zapytałem. – Czy nie żyją?\n– Nie żyją? To śmieszne! Jak mogą nie żyć dwaj indiańscy wodzowie, skoro poskrobaliście ich po głowie jak muchę, którą swędzi pod skrzydłem.\n– Przedstawiłem wam moje powody, Samie! Przestańcie się już dąsać! Powiedzcie lepiej, co wam tak popsuło humor!\n– Spotkałem Freda Morgana. Zgadnijcie, kto to?\n– Chyba nie morderca waszej żony i dziecka? Czy zdołaliście go pochwycić?\n– Uciekł mi ten drab, ten łotr, za góry i rzeki!\nSięgnąłem ręką do kieszeni i wydobyłem sakiewki i papiery znalezione przy koniu białego.\n– Może tu znajdzie się jakaś wskazówka.\nOtworzyłem sakiewkę i wydałem okrzyk zdumienia:\n– Kamienie, prawdziwe kamienie, diamenty! Samie, wpadła nam w ręce ogromna fortuna!\nSkąd miał je tenbushheader?To pewne, że w uczciwy sposób ich nie zdobył, było więc bezwarunkowo moim obowiązkiem odszukać prawowitego właściciela.\n– Diamenty? Tam do licha, naprawdę! Co zrobicie z tym śmieciem?\n– Oddam prawowitemu właścicielowi.\n– Na razie nie wiem, ale niewątpliwie się dowiem. Może w tych papierach coś znajdziemy.\n– To przejrzyjcie je, na przykład, zaraz!\nUczyniłem to i znalazłem dwie bardzo dobre mapy Stanów Zjednoczonych oraz list tej treści:


Fisher Price - Mój Pierwszy Trójkołowiec - (Zabawka) - Księgarnia PWN\nFisher Price - Mój Pierwszy Trójkołowiec(Zabawka)\nMój Pierwszy Trójkołowiec to rowerek na trzech kółkach o wysokości 48 cm, w całości wykonany z bardzo trwałego surowca.\nPosiada dwa duże koszyki: przedni i tylni, przeznaczone do transportu drobnych akcesoriów zabawkowych.\nRowerek posiada duży klakson oraz wygodne siedzisko\nOpakowanie jednostkowe 48,0 x 65,0 x 45,0 cm\nZestaw zabawek plażowych Lejek for...\nBasen dmuchany Kubuś Puchatek 191x...\nBrookite Turbo Twister\nBuncho Balloons Pompko-pistolet + ...\nDuża strzelba Petron Sureshot Rifle\nGra w klasy gąbka 210 cm\nHand spinner 4 kolory mix\nHand spinner potrójny\nCity Truck mix\nKasa sklepowa Junior\nMagiczny Pojemnik z Figurkami\nPuzzle Create & Draw Farm\nPuzzle Create & Draw Garden\nPuzzle Create & Draw Lake\nPuzzle Create&Draw Sea\nZestaw edukacyjny zawierający butik z ubraniami, dzięki któremu dziecko ma okazję poznać elementy codziennego ubioru i użyć ich, dopasowując je do odpowiednich postaci. Zabawa i edukacja to nowa seria edukacyjna, która pozwala dzieciom na...\nZestaw naukowy, z którym przygotujesz wyjątkowe sole kąpielowe i odtworzysz odprężającą atmosferę spa! Ilustrowany przewodnik wyjaśni ci krok po kroku jak zamienić zwykłą kąpiel w relaksujące przeżycie. Zawartość: buteleczki, aromat, probó...\nOdkryj sekrety sztuki perfumiarskiej przy pomocy tego fantastycznego zestawu. Znajdziesz z nim wszystko, co jest niezbędne do stworzenia wielu oryginalnych zapachów. Dzięki ilustrowanemu przewodnikowi będziesz się świetnie bawić w swoim własnym ...\nMÓJ PIERWSZY ZEGARMój Pierwszy Zegar pomoże maluszkowi w nauce cyfr, godzin i rozpoznawania kształtów. Obrotowa tarcza pokazuje pory dnia: dzień i noc. Kiedy dziecko zacznie przesuwać wskazówki usłyszy tykanie zegara i...\nMój pierwszy przyjaciel Zabawka sensoryczna\nŁącz i układaj razem nowych przyjaciół, wykorzystując za każdym razem inne części, oraz odkrywaj różne tekstury i materiały.Zabawka dla dzieci w wieku 1-4 lat.


sylwiitwory: Chowamy choinkę\nsylwiitwory 07:29 13 MALOWANE , WOKÓŁ NAS\nPrzyszedł do mnie w środę rano i zapytał się czy napiszę mu na kartce jego imię.\nPiszę mu więc drukowanymi literami, pyta się, jak każda się nazywa, tłumaczę. Po chwili prosi mnie, że chce zostać sam...\nPół godziny, godzina, dwie... popołudnie, wieczór...\nWyobraźcie sobie, że ten mały człowiek, siedział na krzesełku, czasem na podłodze, gdy już miejsca nie mógł sobie znaleźć i uczył się pisać swoje imię. Wieczorem potrafił już je napisać. W między czasie, wiadomo, oddawał się innym pracom (bardzo lubi wałkować plastelinę, kroić nożem i ściskać widelcem) i obowiązkom (sprzątanie po sobie).\nBez mojej większej pomocy. Sam!\nNo jestem zachwycona. Moja Martyna pisać nauczyła się dopiero, kiedy poszła do I klasy, wcześniej nie przejawiała żadnego zainteresowania.\nWiem, że są dzieci, które jeszcze wcześniej zaczęły uczyć się pisać, ale tak się cieszę, z jego zainteresowania! Może już w tym roku, nauczy się czytać, choć odrobinę?\nOkres świąteczny u nas już się skończył, wczoraj schowałam ozdoby do pudełek. Jeszcze wiosny nie przywołuję, z ulgą witam śnieg, który w nocy obficie spadł z nieba. Wygląda na to, że zdążę namalować pejzaż zimowy :)\nW między czasie pokusiłam się o namalowanie stłuczonych bombek. Dwie ofiary... byłam zdumiona, że się stłukły. Wyobraźcie sobie, że przez 11 lat zakładania i ściągania, nie zniszczyła nam się ani jedna ozdoba. Takie szczęście mięliśmy. Cieszę się, że trafiło na najmniej ozdobne, najbardziej dostępne, najtańsze marketowe bombki, większość bowiem ozdób mam w pojedynczych egzemplarzach, a tych szkoda byłoby mi szczególnie.\nChciałabym przy okazji stłuczonych bombek, pokazać Wam etapy mojego myślenia dotyczącego malowania. Zazwyczaj tak wygląda u mnie proces myślenia przy tworzeniu.\nPierwsze, to: "...Namaluję bombkę! Dam sobie radę, już tyle namalowałam, że mniej więcej wiem, jak to zrobić" ... Zaczynam...\nA potem. Konsternacja.\nI ten stan może trwać nawet do kilku dni.\nAż do momentu, kiedy wytłumaczę sobie, że to, co do tej pory namalowałam, to tylko podstawa i muszę ruszyć dalej, by zaczęło pojawiać się coś ciekawszego.\nZmuszam się, by zrobić śmiałą jedną wyraźniejszą kreskę, bo wtedy wiem, że zrobię jeszcze jeden krok, a potem następny i z górki.\nAle zanim będzie z górki, zaczyna się jęczenie, rozkminianie jak uchwycić, jak dorysować, co zrobić, Jak zrobić, by kawałek szkiełka wyglądał trójwymiarowo? Nie tak płasko jak teraz... Co za beznadzieja! Stan ten trwa krócej, tak od pół do godziny, aż zaskoczę!\nTym razem testowałam farby akwarelowe pastelowe, perłowe. Zobaczcie jak mienią się w mroku...\nI to jest ten moment, w którym zaczynam się bawić :)\nDo momentu, w którym uznam, że już to koniec moich możliwości, z pracą na dany moment nic więcej zrobić nie mogę ani w żaden sposób nie ulepszę. Wtedy następuje faza końcowa...\nBo czuję taką potrzebę, by podzielić się tą historią. Wydaje mi się, że może być ktoś, kto pomyśli, że to, co maluję, samo się robi. Też może to być wskazówka dla osób dopiero co zaczynających malować, albo dopiero się do tego zabierających... że zawsze jest ten początek, chwile wahania, wątpliwości, wystarczy przez niego przebrnąć a potem okazuje się, że nie jest tak źle jak się zakładało na samym początku.\nZawsze będzie ktoś kto dopiero zaczyna, kto maluje dobrze, fajnie i jeszcze lepiej. Nie ma sensu się porównywać do innych. Najlepiej kroczyć swoją ścieżką.\nPo 2 latach malowania nie mogę powiedzieć, że dopiero zaczynam, ale maluję dobrze, marzę by malować fajnie, ale jestem pewna, że gdy nie poddam się i będę ćwiczyć niestrudzenie, to za parę lat będzie jeszcze lepiej :)\nMałgosia - "Sztuka w papilotach" 4 lutego 2019 08:16\nŚwietnie rozumiem, o czym piszesz - te męki procesu twórczego :))), jak ja to dobrze znam! Samo malowanie nie trwa aż tak znowu długo, to te przerwy na wątpliwości i rozterki zabierają najwięcej czasu. Najgorzej, jak nie mam na tyle wolnego czasu, żeby w dwóch czy trzech podejściach zrobić cały obrazek - wtedy pojawia się milion znaków zapytania, zniechęcenie itd. Sto razy mam ochotę podrzeć i wyrzucić takie "dzieło" - i dawniej tak właśnie robiłam. Teraz mam więcej cierpliwości i wiem, że niekiedy trzeba ten ciężki okres przetrwać, zmierzyć się z "upiorem" - i ostatecznie często okazuje się, że na końcu jest spora satysfakcja :).\nFajne ćwiczenie z malowaniem rozbitej bombki, niby mało atrakcyjny obiekt a proszę - uroczy obrazek, przy okazji zabawa z perspektywą, budową bryły, grą światła i odcieni. Świetne są te perłowe farbki!\nPrześliczne masz bombeczki choinkowe! Ja co roku coś dokupuję, lubię różnorodność na choince, ale przy licznych zwierzakach zwykle też jedna lub dwie giną śmiercią tragiczną :).\nsylwiitwory 4 lutego 2019 14:34\nJa się teraz tak śmieję pod nosem, bo wszystko to, co napisałaś jak sama mogłabym powiedzieć... oprócz historii z kotami, bo nie mam :):):) Pozdrawiam serdecznie!\nraeszka 4 lutego 2019 09:14\nI żeby nie opuścił go zapał jak pójdzie do szkoły,bo wtedy dzieci najczęściej tracę zainteresowanie nauką, bo jest im coś narzucane ...\nMasz piękne bombki :).\nNamalowane też bardzo mi się podobają :).\nMyślę, że znajdą się osoby, które pomyślą "o, to nie jest ze mną tak źle" :).\nsylwiitwory 4 lutego 2019 14:44\nTak, Masz rację. On akurat taki jest, że nie lubi zmuszania, od razu się zapiera...\nJoanna 4 lutego 2019 09:51\nJa, jak zawsze, jestem pełna zachwytu nad Twoimi pracami. Sama nie mam talentu plastycznego za grosz i gdy podziwiam piękne obrazy, ilustracje, to myślę, że ich autorzy są obdarowani przez Pana Boga hojniej niż inni ;) niż ja na przykład ;)\nZ innej beczki, mam to, co mieć miałam w lutym. Czy wysłać Ci to dzisiaj?\nsylwiitwory 4 lutego 2019 11:38\nO tak, tak tak! :)\nAnarietta 5 lutego 2019 03:19\nSwietnie wygladaja Twoje rysunki ;) tutaj jeszcze bardziej widac wysilek ktory w to wkladasz. Co do Przemka to super ;) sa takie ksiazeczki cos ala slaczki ktore pomagaja nauczyc sie pisac. Korzystalam z takich jak bylam w przedszkolu :)\nsylwiitwory 8 lutego 2019 03:29\nTe książeczki są nadal, moja Martyna uczyła się z nich, będę musiała się rozejrzeć. Dziękuję i pozdrawiam :)\nJustyna K. 7 lutego 2019 03:44\nZnam ten moment, chwilę "wątpliwości" :) pojawia się przy każdej mojej próbie namalowania czegoś... właśnie na początku... nałożę kilka kolorów, zrobię kilka kresek... "nie, to nie to" "koszmar" "nic z tego nie będzie" "zacznę na nowo"... ale trzeba to przewalczyć, tak jak napisałaś... próbować dalej, przebrnąć; wtedy idzie z górki :)\nPodziwiam, że podjęłaś się takiego tematu jak "Stłuczona bombka" :D bardzo kreatywnie i odważnie :)\nsylwiitwory 8 lutego 2019 03:31\nJustyna K. 7 lutego 2019 03:45\nA co do Przemka - zdjęcia widziałam już na Instagramie... jest zdumiewający :) jest coś rozczulającego w tych zdjęciach, takie wzruszenie mnie ogarnia jak widzę jego skupienie... :) piękna rzecz z jego nauką pisania, serio :)\nsylwiitwory 8 lutego 2019 03:35\nBo Ty patrzysz oczami Mamy ot co :D\nKlimaty Agness 7 lutego 2019 10:26\nSynek ma wyraźny pęd do wiedzy, to wspaniale <3\nPraca przedstawiająca bombki cudna, bardzo podoba mi się :D\nU mnie choinka rozebrana została w sobotę, zawsze stoi aż do 2 lutego, wyniosłam to z domu rodzinnego i bardzo mi odpowiada ta tradycja. Zima i jej klimaty są takie piękne, ze staram się nimi cieszyć i dostrzegać tylko jej pozytywne strony :D Wiosna niedługo i tak nadejdzie, więc na siłę nie przyspieszam :D


Pluralizm i tolerancja | Tygodnik Powszechny\nStrona główna » Dodatek » Pluralizm i tolerancja\nTen owiany legendą moment przybicia tez do drzwi kościoła zamkowego w Wittenberdze poprzedzony był długoletnim procesem budzenia się wątpliwości i poszukiwania rozwiązań – nie tylko samego Lutra, lecz także innych jemu współczesnych, którzy podejmowali próby podważania dotychczasowego ładu i autorytetów. Był to okres rozkwitu ludzkiej myśli i nauki, podróży i odkryć czasów nowożytnych, wynalazków techniki (np. druku), zdobyczy humanizmu i renesansu, które doprowadziły w końcu do „reformacji” na poziomie duchowym i świeckim, ale też społecznym i politycznym.\nOd tego czasu minęło 500 lat – Jubileusz, któremu poświęcamy tę publikację. Nie wolno nam przy tym zapomnieć sporów, zakończonych krwawymi wojnami religijnymi i podziałem Kościoła, co także było przecież skutkiem reformacji. Pozostał jednak przede wszystkim duch tolerancji religijnej i autentycznego pluralizmu, co szczególnie przy tej rocznicy chcemy świętować.\nReformacja miała też wymiar europejski. Objęła swoim oddziaływaniem m.in. ówczesne tereny Rzeczypospolitej Obojga Narodów, gdzie to szlachta, a nie król, decydowała o kwestiach religijnych i o stosunku do innowierców. Korona i Litwa były w pewnym okresie XVI w. krajem tak przykładnej tolerancji religijnej, że nie tylko wolno było się tu osiedlać protestantom, ale też rozwijało się zgodne i pokojowe sąsiedztwo chrześcijan wszystkich Kościołów – katolików, protestantów i prawosławnych – ze społecznościami żydów i muzułmanów.\nTen duch porozumienia, przede wszystkim między nami, katolikami, i nami, protestantami, chcemy przywołać w tekstach wybitnych autorów, których artykuły składają się na tę publikację. Mam nadzieję, że lektura ich skłoni do refleksji o potrzebie dialogu i tolerancji w dzisiejszym, targanym konfliktami religijnymi, świecie. ©\nAutorka jest dyrektorem Fundacji Konrada Adenauera w Polsce


"Pomylił kolegę z dzikiem", odcinek 1726353 - Vege | weganizm, ochrona zwierząt, zdrowy styl życia\n„Pomylił kolegę z dzikiem”, odcinek 1726353\nKoło Radomska jeden z myśliwych w połowie czerwca zastrzelił człowieka podczas polowania. Prokuratura postawiła mu zarzut nieumyślnego spowodowania śmierci.\nW gminie Gidle 14 czerwca doszło do feralnego wypadku. 44-letniemu sprawcy, który oddał strzał z ambony, myśląc, że strzela do dzika, grozi od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności.\n– Podejrzany został przesłuchany i złożył wyjaśnienia. Teraz czekamy na opinię balistyczną. Wykonane zostaną również czynności końcowe w sprawie, by można było skierować akt oskarżenia do Sądu Rejonowego w Radomsku – powiedział mediom Jacek Bocianowski, pełniący funkcję prokuratora rejonowego w Radomsku.\nWypadki na polowaniach, wbrew temu, co jeszcze niedawno twierdziła rzeczniczka PZŁ Diana Piotrowska, nie są u nas rzadkością! „Myśliwy zastrzelił syna na polowaniu”, „Myśliwy zastrzelił psa. Labrador był z właścicielką na spacerze”, „Myśliwy zastrzelił żonę, bo myślał, że to dzik”, „Myśliwy pomylił 18-latkę z dzikiem. Postrzelił ją w brzuch”, „Strzelał do sarny, trafił w dom 3 kilometry dalej. Kula przebiła ścianę” – to tylko przykłady nagłówków, które pojawiają się w prasie i portalach informacyjnych.\nPZŁ w przesłanej nam informacji zaprzecza, jakoby spożycie alkoholu przez myśliwych było przyczyną wypadków (napisaliśmy, iż „zdecydowana większość wypadków z bronią na polowaniach spowodowana jest nieszczęśliwymi rykoszetami, ale nierzadko jest to też rezultat obecności alkoholu podczas polowań”). Podajemy zatem sprostowaną informację za rzecznikiem prasowym:\n„Nieprawdą jest, że ‚nierzadko jest to też rezultat obecności alkoholu podczas polowań’. Główne wypadki ze skutkiem śmiertelnym na polowaniach nie są związane z użyciem broni myśliwskiej, a z wypadkami zdrowotnymi takimi jak zawał, atak serca czy udar. Jeśli zaś chodzi o wypadki podczas polowań z użyciem broni myśliwskiej, to zdarzają się głównie podczas nocnych polowań na dziki i są wynikiem oddania strzału do nierozpoznanego celu. Statystyki wyglądają następująco: według danych Głównego Rzecznika Dyscyplinarnego Polskiego Związku Łowieckiego w 2019 r. doszło do jednego postrzelenia człowieka z broni myśliwskiej, w 2018 r. nie było takich przypadków, w 2017 r. był jeden taki przypadek, a w 2016 r dwa przypadki”.\nW Polsce zarejestrowanych jest prawie 120 tys. myśliwych. Średnio rocznie do PZŁ wstępuje ok. 4 tys. nowych myśliwych.\nW tej chwili trwa sezon polowań na ptaki. Nie mają one żadnego merytorycznego uzasadnienia. Wyraź sprzeciw, podpisz petycję!\nTagi: dzik, myśliwi, polowanie, PZŁ, wypadek


Kiedy pracodawca musi wypłacić pracownikowi nagrodę - Strona 4 - Poradniki - Infor.pl\nWarunki premiowania (zawarte w umowie o pracę, regulaminie wynagradzania albo premiowania) określane są jako przesłanki pozytywne (od spełnienia których uzależnione jest nabycie prawa do tego świadczenia), ale często także jako okoliczności negatywne, których zaistnienie pozbawia pracownika takiej premii, ewentualnie powoduje jej obniżenie (tzw. reduktory premiowe). Mogą to być przykładowo nieusprawiedliwiona nieobecność pracownika w pracy lub ukaranie karą porządkową. Od 19 listopada 20002 r. (data uchylenia art. 1131 k.p.) możliwe jest bowiem pozbawienie pracownika ukaranego karą porządkową dodatkowo innych uprawnień wynikających z przepisów prawa pracy, które uzależnione są od nienaruszania obowiązków pracowniczych (np. pozbawienie lub zmniejszenie premii zgodnie z postanowieniami układów zbiorowych pracy lub regulaminów wynagradzania).\nMożliwe jest też wprowadzenie w wewnątrzzakładowych źródłach prawa pracy premii dla całego zespołu pracowników np. za wykonanie określonego zadania (tzw. premia zespołowa). Pracodawca powinien wówczas precyzyjnie określić (np. w regulaminie premiowania) wysokość świadczenia dla poszczególnych pracowników tworzących zespół. Jeśli tak się nie stanie, wówczas przy podziale funduszu premiowego należy, uwzględniając zasadę godziwości wynagrodzenia za pracę (art. 13 k.p.), stosować kryteria rodzaju wykonywanej pracy i kwalifikacji wymaganych przy jej wykonywaniu oraz ilości i jakości świadczonej pracy zgodnie z art. 78 par. 1 k.p (por. wyrok SN z 16 grudnia 1999 r., I PKN 465/99, OSNAPiUS 2001/10/345). Premia jest bowiem składnikiem wynagrodzenia za pracę i obowiązują tutaj te same - jak w przypadku wynagrodzenia - kryteria ustalania wysokości świadczenia. Sąd Najwyższy w wyroku z 7 grudnia 1999 r. (I PKN 390/99, OSNP 2001/8/270) wskazał, że wysokość premii może być określona proporcjonalnie do faktycznych zarobków poszczególnych pracowników uczestniczących w podziale funduszu premiowego.\nMożliwe jest też wprowadzenie przez pracodawcę premii z zysku. Świadczenie takie przewidują dość często przepisy wewnątrzzakładowe w spółkach kapitałowych. Pracownik uprawniony na podstawie zakładowego układu zbiorowego pracy i regulaminu premiowania do takiej premii nie ma roszczenia o wypłatę premii za dany rok, jeżeli sprawozdanie finansowe pracodawcy za ten rok, wskutek utworzenia rezerwy na podstawie ustawy o rachunkowości, nie wykazało zysku (por. uchwała SN z 4 lipca 2007 r., I PZP 5/2007, OSNP 2007/23-24/341). Pracodawcy powinni też pamiętać, że prawo do premii nie ustaje po zakończeniu stosunku pracy. W wewnątrzzakładowym źródle prawa pracy (np. w regulaminie wynagradzania) nie może zatem znaleźć się postanowienie wyłączające prawo pracownika do premii z zysku za okres rozliczeniowy w razie rozwiązania umowy o pracę po upływie tego okresu. Takie postanowienie byłoby wówczas nieważne (zob. uchwałę SN z 21 listopada 1991 r., I PZP 59/91, Wokanda 1992/1/17).\nPracodawcy powinni dbać o jak najbardziej precyzyjne określenie warunków premiowania pracowników. Pozwoli to uniknąć nieporozumień, które ostatecznie mogą zakończyć się sporem pracownika z pracodawcą przed sądem pracy. Prawidłowa regulacja premii w regulaminie wynagradzania lub premiowania powinna zawierać określenie:\n- kryteriów jej przyznawania (pozytywnych i ewentualnie takich sytuacji, które pozbawiają pracownika prawa od premii),\n- wysokości (z ewentualnymi reduktorami, tj. sytuacjami powodującymi zmniejszenie wysokości premii, z wyjaśnieniem, czy i w jaki sposób nieobecność pracownika w pracy z powodu urlopu lub choroby wpływa na wysokość świadczenia),\n- częstotliwości oraz terminu wypłaty.


Sukces strefy Kiss&Fly na Lotnisku Chopina w Warszawie - Kurier365.pl\nSukces strefy Kiss&Fly na Lotnisku Chopina w Warszawie Wyróżniony\n- Cieszymy się, że wprowadzenie strefy Kiss&Fly spotkało się z pozytywną reakcją zdecydowanej większości pasażerów lotniska oraz warszawiaków. W ankiecie internetowej jednego z najpopularniejszych w stolicy portali pomysł uruchomienia strefy jako dobry uznało 83 proc. uczestników. Jest to o tyle istotne, że celem utworzenia strefy było uporządkowanie sytuacji przed lotniskiem i zapewnienie dostępu do terminala wszystkim pasażerom i użytkownikom lotniska – mówi Cezary Pytlos, p.o. rzecznika prasowego Lotniska Chopina w Warszawie.\nW strefie Kiss&Fly na Lotnisku Chopina wyznaczonych jest 89 miejsc postojowych (czyli ponad 160 proc. więcej niż przed zmianą organizacji ruchu), w tym 5 miejsc dla osób niepełnosprawnych. Bezpłatny postój możliwy jest tylko wtedy, gdy pojazd nie wjeżdża do strefy Kiss&Fly częściej niż co 30 min. W strefie obowiązuje zakaz pozostawiania pojazdu bez nadzoru - samochód może zostać odholowany na koszt właściciela.\nWięcej w tej kategorii: « Niemieckie obwieszczenia w zbiorach Muzeum Niepodległości Finisaż pokazu „Bezcenne. Nabytki Muzeum Narodowego w Warszawie” »


Premier zapowiada wyższe świadczenia pielęgnacyjne - najniższa kwota wzrośnie o 200 złotych - Praca i kariera - wszystko o: zasiłki i świadczenia, wynagrodzenia, urzędnicy, nauczyciele, prawo pracy - GazetaPrawna.pl - ReklamaKomunikatyKonferencjePrenumerataDziennik.plForsal.plPrawnik.plTotalmoney.plDziennik InternautówInfor.plIFKIRBZaloguj sięLogin:Hasło:Nie pamiętam hasła »Nie masz konta?Wyślij nowe hasło na mój e-mail »Zarejestruj się\nkliknij tutaj aby uzyskać pomoc »ZalogowanyWyloguj sięzaloguj się jako inny użytkownikkliknij tutaj aby uzyskać pomoc »wpisz frazę, którą chcesz wyszukaćPracaStrona głównaGalerieProgram TVNewsletterForumTwarze BiznesuiKomunikatye-wydanie DGP20 lat DGPPodatkiWiadomościAkcyzaCITPITVATZmiany w VATInterpretacjeUlgi podatkoweKontrole skarboweAkademia podatkowaPracaWiadomościAkademia pracyEdukacjaEmerytury i rentyPraca i karieraZasiłki i świadczeniaZdrowiePrawoWiadomościAplikacjeOrzeczeniaPoradnik konsumentaPrzewodnik po prawieSamorządAkademia prawaDeregulacjaPrawo autorskiePrawo jazdyTestamentyBiznesWiadomościEnergetykaMediaMSPNowe technologieTurystykaFundusze unijneFinanse osobisteRankingiTelekomunikacjaTransportRolnictwoNieruchomościFranczyzaFinanseWiadomościWalutyGiełdaSpółki giełdoweSurowceWiadomościKulturaWiadomościFilmMuzykaKsiążkiTVDVDTeatrProgram TVSerwisy tematycznePrawnik.plStrona głównaGalerieProgram TVNewsletterForumTwarze BiznesuiKomunikatye-wydanie DGP20 lat DGPWięcejGalerieProgram TVNewsletterForumTwarze BiznesuiKomunikatye-wydanie DGP20 lat DGPPodatkiWiadomościAkcyzaCITPITVATZmiany w VATInterpretacjeUlgi podatkoweKontrole skarboweAkademia podatkowaWięcejWiadomościAkcyzaCITPITVATZmiany w VATInterpretacjeUlgi podatkoweKontrole skarboweAkademia podatkowaPracaWiadomościAkademia pracyEdukacjaEmerytury i rentyPraca i karieraZasiłki i świadczeniaZdrowieWięcejWiadomościAkademia pracyEdukacjaEmerytury i rentyPraca i karieraZasiłki i świadczeniaZdrowiePrawoWiadomościAplikacjeOrzeczeniaPoradnik konsumentaPrzewodnik po prawieSamorządAkademia prawaDeregulacjaPrawo autorskiePrawo jazdyTestamentyWięcejWiadomościAplikacjeOrzeczeniaPoradnik konsumentaPrzewodnik po prawieSamorządAkademia prawaDeregulacjaPrawo autorskiePrawo jazdyTestamentyBiznesWiadomościEnergetykaMediaMSPNowe technologieTurystykaFundusze unijneFinanse osobisteRankingiTelekomunikacjaTransportRolnictwoNieruchomościFranczyzaWięcejWiadomościEnergetykaMediaMSPNowe technologieTurystykaFundusze unijneFinanse osobisteRankingiTelekomunikacjaTransportRolnictwoNieruchomościFranczyzaFinanseWiadomościWalutyGiełdaSpółki giełdoweSurowceWięcejWiadomościWalutyGiełdaSpółki giełdoweSurowceWiadomościKulturaWiadomościFilmMuzykaKsiążkiTVDVDTeatrProgram TVWięcejWiadomościFilmMuzykaKsiążkiTVDVDTeatrProgram TVSerwisy tematycznePrawnik.plWięcejStrona głównaPodatkiPrawoBiznesFinanseWiadomościKulturaSerwisy tematycznePrawnik.plTu jesteś:gazetaprawna.plPracaPremier zapowiada wyższe świadczenia pielęgnacyjne - najniższa kwota wzrośnie o 200 złotych XPremier zapowiada wyższe świadczenia pielęgnacyjne - najniższa kwota wzrośnie o 200 złotych12.03.2013, 16:30; Aktualizacja: 13.03.2013, 11:34 TweetWyślijDrukuj Tweet Premier Donald Tuskźródło: newspix.plŚwiadczenie pielęgnacyjne - wyższe, ale nie dla wszystkich. Premier zapowiedział zmiany w wysokości i sposobie przyznawania pomocy finansowej. Co warto wiedzieć, podpisując umowę o pracę? Jak zmieniają się umowy na czas określony? Czy wydłużą się okresy wypowiedzenia? Sprawdź! reklama\nDonald Tusk mówił, że od kwietnia najniższa kwota świadczenie pielęgnacyjnego wzrośnie od 620 do 820 złotych. Większe zmiany czekają beneficjentów tych świadczeń od przyszłego roku. Rząd pracuje nad tym, by od stycznia przez 5 lat jego kwota rosła do wysokości płacy minimalnej, która obecnie wynosi 1600 złotych. Stosowne zmiany w przepisach mają być wypracowane do końca tego roku. Premier zastrzegł jednak, że państwo będzie bardziej przyglądać się tym, którzy zasiłek otrzymają. Chodzi o to, by trafiał on do osób, które naprawdę tego potrzebują - czyli tych, którzy opiekując się niepełnosprawnymi, rzeczywiście nie mogą w tym czasie podjąć pracy zarobkowej. zobacz także:Wciąż są problemy z przyznawaniem świadczeń pielęgnacyjnych rolnikom »Kto i na jakich zasadach może otrzymać specjalny zasiłek opiekuńczy »Kiedy można otrzymać specjalny zasiłek opiekuńczy »Świadczenie pielęgnacyjne, czy specjalny zasiłek opiekuńczy? Gminy mają wątpliwość »reklama\nTweetWyślijDrukuj Tweet Źródło:IARTagi:niepełnosprawni, zasiłek pielęgnacyjny, rządWięcej na ten tematArtykuły płatneGmina zwróci sąsiadom dotację wraz z odsetkami tylko na pełnosprawne dzieci Jaka pomoc dla rodzica z dzieckiem niepełnosprawnymJak są oskładkowane zlecenia od 1 stycznia 2016 r. Artykuły bezpłatneKiedy można otrzymać specjalny zasiłek opiekuńczyKto i na jakich zasadach może otrzymać specjalny zasiłek opiekuńczyGminy wypłacą rodzicom 200 zł dodatku do świadczenia pielęgnacyjnegoArtykuły powiązaneŚwiadczenie pielęgnacyjne będzie równe płacy minimalnej. Na początek wzrośnie o 200 złGminy wypłacą rodzicom 200 zł dodatku do świadczenia pielęgnacyjnegoPosłowie chcą podwyżki i corocznej waloryzacji zasiłku pielęgnacyjnegozamknij xpoprzedni artykułPracodawca może pobierać czynsz od zakładowej organizacji związkowejzamknij xnastępny artykułŚwiadczenie pielęgnacyjne będzie równe płacy minimalnej. Na początek wzrośnie o 200 złNajlepszeNajnowszeNajstarsze az(2013-03-13 07:13)\nTo nie jest zasiłek tylko świadczenie pielęgnacyjne!!! opa(2013-03-13 07:27)\n00Rozumiem, że teraz zamiast 153, - zł - dostanę 353,- zł ! hk(2013-03-13 07:45)\n00Zasiłek pielęgnacyjny z MOPS-u był podwyższony ostatnio we wrześniu 2006 roku - z 144,- zł na 153,- zł. Czyli prawie 7 lat temu !\nNatomiast ten sam zasiłek nazwany teraz dodatkiem pielęgnacyjnym płaconym przez ZUS - wynosi 203,- zł ! karambol(2013-03-13 08:50)\n00rowniez powinien podwyzszac zasilek ci ktorzy maja zbyt mała pencji 153zł zenon(2013-03-13 07:12)\n00Tusk ty nawet nie wiesz co to jest zasiłek pielegnacyjny. baca(2013-03-13 06:55)\n00do @ 18 Blanka Rudy--- Czyli daje tylko świadczenie, i nie o 200 zł ,- tylko o 100 zł. Pan premier daje zły przykład dla nieletnich pro stytutek . Seer(2013-03-12 19:55)\n00Jarek Polskę zbaw !!! Mama dziecka niepełnosprawnego(2013-03-12 20:13)\n00Panie Premierze a co z matkami dzieci niepełnosprawnych ,które sa na EWK po 20 latach pracy i pobierają z ZUS po marcowej rewaloryzacjii 721 zł??? Kto nam dołozy co miesiąc ??? Czy nasze dzieci są traktowane inaczej???Ze względu ze dzieci wymagają całodobowej opieki nie możemy dorobić do naszych skromnych emerytur.Czy o nas to RZĄD POLSKI zapomniał??? jan(2013-03-12 20:16)\n00Wyższe zasiłki pielęgnacyjne o 1400 zł a Pani Mucha przyznała 1.300.000\nJeszcze 2,5 roku tego rządu , a ryżu kudła już myśli o następnym przekręcie wyborczym dla siebie? (Straszenie wyborców PiS-em i innymi partiami) Anastazja(2013-03-12 20:25)\n00Przede wszystkim należy uszczelnić system wydawania państwowych pieniędzy. Zbyt dużo idzie do ludzi zamożnych. W naszym mieście np. dostają bezpłatne wejściówki na basen emerytki z wysokimi emeryturami. Te z niskimi nawet nie maja warunków pomyślęć o pływaniu, bo bilet na komunikację miejską byłby problemem. Podobnie z bezpłatna opieką dla niby opiekuna. Znam ludzi, którzy zostawiają nowiutkie, drogie auta w garażu, jeżdżą po kilka razy w roku na wczasy PKP, bo maja darmowe przejazdy.Takich przykładów jest więcej, a matki z ciężko upośledzonymi dziećmi siedzą w domach bez pomocy. mama niepelnosprawnej(2013-03-13 11:14)\n00panie premierze a co z matkami dzieci niepelnosprawnych kture som na EWK i po 20 latach pracy po marcowej rewaloryzacji dostajom 720 emerytury i terz opiekujom sie chorym dzieckiem czy rzod mysli o nas nam tez jest ciezko tylko my nie jdziemy pod sejm tylko sprawujemy opieke czy mamy byc ukarane ze musialam cziezko pracowac a teraz rzod o nas zapomnial Andrzej(2013-04-23 10:33)\n00Świadczenie pielęgnacyjne (obecnie 620zł) faktycznie wzrośnie o 200zł, ale otrzymają je rodzice z których jedno zrezygnowało z pracy i zajęło się opieką nad dzieckiem. Jeśli dwoje rodziców pracuje to od ponad 6 lat !!! wszystko na co mogą liczyć ze strony państwa to 153 zł zasiłku pielęgnacyjnego.\nUstawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 z późniejszymi zmianami) Roz.3 Art.16 Wdzięczna(2013-04-02 20:56)\n00Panie Premierze, czyli za 5 lat będzie mnie stać na kiełbasę do chleba?? O dzięki Ci wielki dobrodzieju... Pan pewnie tak jak ja, uważa, że 5 lat to nie tak wiele żeby poczekać na takie dobrodziejstwo. Człowieku, ja chcę iśc do pracy! Nie mogę, bo moje dziecko jest bardzo chore a na opiekunkę stać mnie nie będzie nawet za te cholerne 5 lat! Mój syn wymaga opieki 24/h i wybacz Pan, ale chociaż kocham go na potęgę, jakoś miłością leków i jedzenie mu nie kupię, mieszkanie zadłuzone, komornik wali do drzwi, a ja nawet zarobić nie mogę... za 5 lat Panie, to ja już mogę nie żyć, tak jak i mój syn. Mama chorego na Autyzm H.(2013-03-14 21:18)\n00Jestem matka dziecka niepelnosprawnego mam nadzieję że P. Premier dotrzyma słowa. opiekun matki(2013-05-07 11:05)\n00wg planów tuska, świadczenie pielęgnacyjne od stycznia 2014 r. ma wynosić na stałe (zapis w ustawie o świadczeniach rodzinnych) 820 zł, natomiast przewiduje się, iż w zależności od stopnia niepełnosprawności oraz dochodów (nowość) świadczenie pielęgnacyjne będzie również w wyższej kwocie niż 820 zł (docelowo, w przeciągu 5 lat, ma być równe płacy minimalnej, która dzisiaj wynosi 1600 zł). Tak to "widzi" tusk, ale jemu wierzyć? Łatwiej diabłu Helena(2013-06-18 23:02)\n00zasiłek pilęgnacyjny dla niepelnosprawnych ruchowo wynosi 153 zł co te hieny tak nas męczą sobie biorą wielkie kwoty na galoty Tusk miał być taki sprawiedliwy a okaza,l sie ze swoją partją wieliką hieną wstyd ale oni wstydu nie mają bo szakal hiena niewie co to wstyd ,z ryjów im się ulewa a jeszcze żrą. Jolanta(2013-03-13 23:05)\n00to są kpiny z rodziców chorych dziec 200 zł ,ciekawe czy on by za tyle opiekował sie OBŁUDAi Blanka Rudy(2013-03-13 16:37)\n00Baca: przetłumacz to na mowę wspólną, bo nie wiem, o co Ci chodzi. opiekun(2013-03-13 13:16)\n00od kwietnia tego roku? ciekaw jestem w jaki to sposób uczyni nieRZĄD, skoro ustawa o św. rodzinnych zamroziła 620 zł do 01 lipca 2013 r. (po tej dacie dopiero 620 zł wchodzi w życie) to jak chce Naczelny Oszust - donald tusk - wprowadzić 820 zł już od kwietnia? ;) Czyżby ponownie na mocy ustawy o pomocy społecznej wprowadzić plan pomowcy, które to plany pomocowe (słynne "100 zł TYLKO dla rodziców") zostały uznane przez WSA z Poznania za NIEKONSTYTUCYJNE (w swoim pytaniu prawnym skierowanym do TK a oznaczonym P38/12)??? Wszystko co mówi ten człowiek jest dla mnie tak wiarygodne jak wystąpienia tornada w Polsce, bądź skażenie środowiska awarią elektrowni atomowej (której Polska nie posiada)\nNie ufam ci donaldzie i to z pełnym uzasadnieniem, twoja wiarygodność równa jest zeru. Andrzej(2013-04-23 10:36)\n00P.S. "najniższa kwota wzrośnie o 200zł" (?)\nA to są różne kwoty świadczeń? Proszę rozwinąć tę nowatorską myśl, bo byłem przekonany, że jest to zarazem i najwyższa kwota świadczenia.Dodaj komentarzTwój komentarz został dodany.


Architektura 21szego wieku : Kengo Kuma wykłady w San Diego i NYC w tym tygodniu!\nGreen Cast / Kengo Kuma & Associates Tonight, Kengo Kuma będzie wykładał w Woodbury School of Architecture w San Diego o 18:30. Wkrótce po swoim wyglądzie Woodbury, japoński architekt przejdzie przez cały kraj do Columbia University University - Studium Architektury, Planowania i Konserwacji w Uniwersytecie Columbia w Nowym Jorku, aby zaprezentować swój wykład: Minimize: Small...\nNa pierwszy rzut oka MAD Architekci. najnowszy projekt dla Chongqing, Chiny wyglądają na niemożliwe. Projekt, zatytułowany Urban Forest, zawiera zestaw piętrowy, który drastycznie opiera się na centralnym podłożu. Podłogi zaprojektowano w taki sposób, aby zapewnić więcej przestrzeni i otwartej przestrzeni w gęsto zabudowanym obszarze miejskim. Więcej zdjęć i więc...\nW Polsce przed drugą wojną światową najbardziej rozpowszechni-one były aparaty dra Ornsteina. W czasie okupacji zaczęły wchodzić w użycie aparaty Timsnertruma, znacznie praktyczniejsze, jednak również nie pozbawione wad. W poszczególnych zakładach wodociągowych (m. in, w Maczkach) zastosowano różne ulepszenia. Dobrze działa BoIska chlorownica systemu J. Justa i...\nArchitektura 21szego wieku : Głosowanie w Orange County ma na celu zachowanie Centrum Rządowego Orange County Paula Rudolpha\nRunda zrównoważonego rozwoju Do końca tygodnia. Niektóre naprawdę ciekawe projekty można wykonać przy użyciu zielonego dachu. Tutaj pokażemy naszą drugą część (patrz pierwszy tutaj) wcześniejszych projektów z zielonym dachem. California Academy of Sciences / Renzo Piano Budynek odzyskuje dwa i łączy go z zupełnie nową strukturą, która jest rzeczywiście bardzo ...\nNajnowsze zdjęcia w galerii castorama siatki ogrodzeniowe :\npraca kazimierza wielka olx\npólki z regipsu\nlumia 535 dotyk\nhttp://www.sparkel.pl 751#ściągaczka do wody castorama , #router arris , #jodła kaukaska wymagania , #zdzieranie tapety , #projekty domów z poddaszem użytkowym , #łóżka polowe castorama , #dachówki euronit , #lg g2 hard reset , #castorama tarnów kontakt , #kuchnia bodzio ,\nCopyright © 2012 - All Rights Reserved - castorama siatki ogrodzeniowe


Sukces franczyzy nieruchomości WGN | WGN\nGrupa WGN działa na rynku od 27 lat, a sieć franczyzową rozwija od 25. Ma obecnie trzy placówki własne i 79 jednostek partnerskich. Oprócz pośrednictwa w obrocie nieruchomościami, WGN posiada też działy zajmujące się pomocą w uzyskiwaniu kredytów, ubezpieczaniu czy urządzaniu mieszkań. - W ciągu pięciu miesięcy tego roku otworzyliśmy 13 nowych biur nieruchomości oraz dwa biura deweloperskie – informuje Dagmara Komarnicka, menadżer rozwoju sieci franczyzowej WGN. - Do końca roku chcielibyśmy poszerzyć sieć o kolejne 18-20 oddziałów. Praktycznie mamy już biura w każdym większym mieście Polski. Trwają obecnie zaawansowane rozmowy na temat otwarcia oddziałów w Berlinie, Londynie, a także trzech biur w Warszawie. WGN stawia sobie za cel bycie trzy kroki przed konkurencją.\nDo sieci WGN przystępują zarówno kandydaci z doświadczeniem branżowym, w tym wiele osób z innych sieci franczyzowych, jak i osoby stawiające pierwsze kroki na tym rynku. Dla tych ostatnich WGN przygotował, oprócz startowego przeszkolenia, szereg szkoleń w ramach Akademii Rynku Nieruchomości i Inwestycji.\nWymagane lokalizacje dla biur to centra miast, miejsca przy ruchliwych ulicach lub w galeriach handlowych. Minimalna kwota inwestycji to 10 tys. zł - dotyczy to tych kandydatów, którzy posiadają już w pełni wyposażony lokal na potrzeby usług. W tej sumie zawiera się już opłata za przystąpienie do sieci. – wyjaśnia Dagmara Komarnicka.\nJednorazowa opłata standardowa wynosi 3 000 zł netto. Opłaty franczyzowa i marketingowa uzależnione są od wielkości miasta i ustalane indywidualnie z kandydatami. Nie ma żadnych ukrytych opłat np. prowizje od obrotów, ani kar za działalność konkurencyjną po zakończeniu współpracy. Partner otrzymuje m.in. wzory ok. 200 dokumentów, niezbędnych do prowadzenia oddziału, dostęp do profesjonalnych oprogramowań, przechodzi szkolenia z zakresu prowadzenia działalności pośrednictwa, budowania zespołu agentów, pozyskiwania klientów i doprowadzania do bezpiecznych transakcji.\nFranczyzobiorcy zarabiają na prowizji od przeprowadzonych transakcji, a także na publikacji ofert klientów na naszych portalach internetowych i w naszych wydawnictwach branżowych. Mogą też prowadzić odpłatne szkolenia, w ramach stworzonej przez nas Akademii Rynku Nieruchomości i Inwestycji. Kolejnym źródłem dochodów są nasze działy: WGN Kredyty, WGN Aranżacje, WGN Ubezpieczenia, WGN Home Staging\nCoraz bardziej rosną oczekiwania klientów: że będą obsłużeni kompleksowo, profesjonalnie i w pełni bezpiecznie. Dlatego tak ważne jest stałe podnoszenie kwalifikacji i umiejętności naszych doradców. Równie ważne jest to, że WGN posiada działy pozwalające na kompleksową obsługę klienta: od znalezienia działki, do pozyskania kredytu, budowę oraz urządzenie nowego domu.\nPośrednicy pojedynczych biur doskonale wiedzą, że koszty utrzymania się na rynku nieruchomości są coraz większe. O wiele trudniej jest im więc konkurować z dużymi sieciami, dysponującymi większym budżetem na reklamę i marketing, jak i posiadających dużą bazę klientów.\nWitaj Znalazłem ciekawy artykuł na stronie wgn.pl.Poniżej link https://wgn.pl/artykuly/informacje-korporacyjne/22334,sukces-franczyzy-nieruchomosci-wgn.html


Kelly Hunter w Galerii Katowickiej? | Galeria Katowicka\nOd niedawna w naszej Galerii można spotkać… Kelly Hunter. Słynna brytyjska aktorka rozmawia z każdym, kto pojawi się w odpowiednim miejscu obiektu. Jak to możliwe? Na naszym pasażu, na poziomie 0, znajduje się specjalny multimedialny pylon, na którym – po uruchomieniu – można obejrzeć nagranie z aktorką i posłuchać jej wypowiedzi. Zachęca ona do zrozumienia autyzmu, jako wzór działań podając nasz wieloaspektowy program „Katowicka dla Autyzmu”.\nCo zrobić, by spotkać Kelly Hunter? Wystarczy znaleźć multimedialny pylon, stanąć przed nim i… wsłuchać się w głos aktorki. Pylon ma ekrany z dwóch stron: na jednej, od wejścia od ul. 3 Maja, wyświetlana jest nieprzerwanie animacja zapraszająca do stanięcia z drugiej strony: “Nie stój w tyle, chodź do przodu. Powiemy Ci coś ważnego”. Gdy podejdziecie, stając dokładnie naprzeciw ekranu, specjalnie zaprogramowana kamera na podczerwień uruchamia film z Kelly Hunter.\nAktorka przekazuje nam ważną wiadomość, dotyczącą programu „Katowicka dla Autyzmu”. Widzieliście to już? Zapraszamy!


Rajstopy przeciwżylakowe uciskowe dla kobiet w ciąży 70 DEN, ucisk 12-17 mmHg RelaxSan Basic - Art. 790 RelaxSan Sklep\n> Rajstopy przeciwżylakowe w ciąży\n> Rajstopy przeciwżylakowe uciskowe dla kobiet w ciąży 70 DEN, ucisk 12-17 mmHg RelaxSan Basic - Art. 790\nUcisk w kostce 12-17mmHg – ucisk lekki.\nWyprodukowane z dzianiny o ściegu „plaster miodu”. Zastosowana w procesie produkcji obróbka Sanitized gwarantuje ochronę antybakteryjną i działanie antyalergiczne i pełną higienę.\nRajstopy przeciwżylakowe uciskowe dla kobiet w ciąży 140 DEN, ucisk 18-22 mmHg RelaxSan Basic - Art. 890\nUcisk w kostce 18-22 mmHg – ucisk średni. Zostały zaprojektowane specjalnie dla kobiet oczekujących dziecka. Posiadają część majtkową wykonaną z przewiewnego, oddychającego i bardzo elastycznego materiału, który skutecznie podtrzymuje podbrzusze od dołu. Regulowany za pomocą guzików pasek z łatwością można dopasować do powiększającego się obwodu brzucha.\nPoleca się je dla kobiet ciężarnych już od pierwszego miesiąca ciąży profilaktycznie w celu zapobiegania powstawania żylaków, oraz w przypadku odczuwania ciężkość i zmęczenie nóg. Zalecane leczniczo dla osób z problemami krążenia krwi kończyn dolnych, cierpiących na żylaki. Wskazane przy uczuciu ciężkości nóg ze współistniejącymi żylakami, przy obrzękach i bólach kończyn dolnych, przy łagodnych żylakach.


Herbata Belin Malina 50% owoców 20TBx2g 40g SuperŻywność24.pl\n» Herbata Belin Malina 50% owoców 20TBx2g 40g\nHerbata Belin Malina 50% owoców 20TBx2g 40g\nKod produktu: 51_20180116225146\nHerbatka malina to pełnia smaku, wspaniały aromat i bogactwo witamin: C, E, B1, B2, B6. Maliny to owoce zawierające silne przeciwutleniacze (witaminy C, E), które chronią organizm przed wolnymi rodnikami, opóźniają efekty starzenia, przeciwdziałają chorobom cywilizacyjnym. Witaminy z grupy B regenerują układ nerwowy i zwiększają sprawność umysłową, biorą udział w przemianie białek, węglowodanów i tłuszczów, polepszają stan skóry i włosów oraz redukują szkodliwe działanie stresu. Witamina C ma właściwości bakteriobójcze i podwyższa odporność. Napar z suszonych malin od wieków jest znany jako środek napotny, rozgrzewający, przeciwgorączkowy. Herbatka z maliną to aromatyczny napój, który wspaniale smakuje i dostarcza cennych składników odżywczych. Sprawdzi się znakomicie jako element zdrowej diety; niezastąpiona w przypadku infekcji z uwagi na wysoką zawartość witaminy C i działanie przeciwgorączkowe.\nSkładniki: owoce maliny 50%, kwiat hibiskusa, owoc jabłka, aromaty.