Przeciw politycznej impotencji, czyli Carl Schmitt a rewolucyjny konserwatyzm\nA.D.: 25 Wrzesień 2018 | Dziś świętego (-ej): Aurelia, Władysław, Kamil\nHistoria jest chirurgiem poległego wojownika\na nie pielęgniarką rozpieszczonego dziecka.\nczwartek, 27 marca 2014 14:53\tKK\nTags: Dogma | Fundament\nKoncepcja podziału na wroga i związanego z nim konfliktu jest – zdaniem Schmitta – stanem nieuniknionym. Niemiecki prawnik występuje przeciw liberalnym wyobrażeniom konsensusu, który opierać się ma na "odpolitycznieniu, neutralizacji i zdemilitaryzowaniu" i nie wprowadza rozróżnienia między stanem pokoju i wyjątkowym. Wieczne dyskusje (koncentrują się w parlamencie) osłabiają autorytet władzy, a prawo pozytywne związuje jej ręce. Schmitt podzielał poglądy Hobbesa i de Maistre'a na temat złej natury człowieka. Znany jest jednominutowy wykład "koronnego prawnika": "Adam i Ewa mieli dwóch synów Kaina i Abla, Kain zabił Abla i tak zaczęła się historia świata, i ta historia jeszcze się nie skończyła".\nDnia 5 sierpnia 1919 roku niemieckie Zgromadzenie Narodowe uchwaliło w Weimarze konstytucję państwa formalnie nazwanego Rzeszą, a znanego powszechnie jako Republika Weimarska. Ustawa zasadnicza wprowadzała mechanizmy znane francuskiej demokracji parlamentarnej, czerpała też z doświadczeń ustrojowych Stanów Zjednoczonych. Konstytucja ta jest uznawana za jedną z najbardziej demokratycznych w okresie międzywojennym, jest jednocześnie jednym z najbardziej liberalnych aktów ustrojowych w historii narodu niemieckiego.\nPraktyka konstytucyjna odbiegała od przewidywań z Weimaru. Do 1923 r. władzę sprawowały rządy oparte na koalicjach większościowych, a prezydent pełnił rolę de facto mediacyjną. Objawiły się jednak pierwsze symptomy kryzysu demokratycznych procedur, formułowane koalicje były bardzo słabe – przez co dochodziło do częstych przesileń rządowych. Lata do 1930 r. były okresem rządów mniejszościowych i tworzenia się negatywnej większości – parlamentarna opozycja złożona przede wszystkim z komunistów i sił skrajnie prawicowych nie była w stanie stworzyć konstruktywnej alternatywy wobec rządu, radykałowie porozumiewali się jednak przeciw opcjom umiarkowanym. Osłabianie faktycznej pozycji rządu szło w parze z równoczesnym wzrostem roli głowy państwa. W latach 1930 – 1933 ciężar prowadzenia polityki został przeniesiony na prezydenta, którym został Paul von Hindenburg, monarchista, przeciwnik rządów parlamentarnych i zwolennik silnej władzy centralnej.\nSystem polityczno-prawny będący skutkiem przegranej wojny z lat 1914 - 1918 nie zyskał uznania w szerokim gronie polityków, żołnierzy, publicystów i – co za tym idzie – ogółu społeczeństwa niemieckiego. Niezadowolenie wzmacniały dodatkowo: ciężkie warunki pokojowe narzucone Niemcom w Wersalu i trudna sytuacja ekonomiczna (narastająca od 1923 r. hiperinflacja). Republika osłabiana była przez działanie "radykalnych żywiołów" – środowisk komunistycznych (np. powstanie w Hamburgu w 1923 r.) i nacjonalistycznych (pucz Kappa z 1920 r. i nieudany pucz monachijski trzy lata później), które dążyły do likwidacji systemu demokratycznego. W roku 1929 światowy kryzys gospodarczy dotarł do Niemiec.\nPoza rozczarowaniem wynikiem wojny, słabością systemu parlamentarnego i załamaniami gospodarczymi jedną z najważniejszych przyczyn ostatecznego upadku Republiki Weimarskiej był stosunek ówczesnych niemieckich elit intelektualnych do demokratycznego państwa ukonstytuowanego w Weimarze. Powiedzieć, że nie udzielili poparcia państwu demokratycznemu – to zbyt mało, przypuszczono bowiem frontalny atak na jego instytucje, zasady i wartości. Początek Republiki (lata 1918 - 1919) uznano za "rewolucję parweniuszy", "rewolucję podłości, głupoty i zdrady", a samo państwo nazywano "bękartem Traktatu Wersalskiego", "politycznym eunuchem" albo "francuskim protektoratem". Dla Oswalda Spenglera system powstały w Weimarze był "fasadą, za którą kryje się dyktatura związków zawodowych" i jednocześnie "zarządcą masy upadłościowej Rzeszy Niemieckiej", Friedrich Georg Jünger postrzegał je jako "społeczeństwo zorganizowane jako państwo, w którym parlament jest organem partyjnej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością".\nPod pojęciem doktryny rozumie się uporządkowany zbiór wartości i celów, który uzasadnia działania polityczne wskazując również praktyczne sposoby realizacji określonych poglądów w oznaczonym czasie i przestrzeni. Zbiór wartości i celów, o którym mowa w poniższej pracy – czyli doktryna konserwatywnej rewolucji (konservative Revolution), powstał w kręgach niemieckich warstw inteligenckich o nastawieniu antydemokratycznym i nacjonalistycznym pod koniec pierwszej wojny światowej.\nŹródeł tej postawy ideologicznej należy doszukiwać się w ubiegłym stuleciu, kiedy to w opozycji do wydarzeń rewolucji francuskiej i jej konsekwencji, rozwijały się podstawowe założenia myśli konserwatywnej. Stąd właśnie w literaturze rewolucyjny konserwatyzm (dla odróżnienia go od doktryn zachowawczych dziewiętnastego stulecia) bywa zamiennie określany jako neokonserwatyzm.\nMówienie o konserwatyzmie jest o tyle trudne, że nie istnieje jedna powszechnie uznana definicja tej postawy ani nawet wyróżniona grupa cech, które powinny być spełnione, by określone postawy polityczne uznać za konserwatywne. W literaturze podkreśla się również odmienne poglądy na konserwatyzm w zależności od kręgu kulturowego i doświadczeń historycznych (jako przykład wskazać można zupełnie różne pojmowanie konserwatyzmu w kulturze anglosaskiej – jako postawy pragmatycznej i zachowawczej, niechętnej gwałtownym zmianom, charakteryzującej się przywiązaniem do tradycji i sprawdzonych już instytucji oraz konserwatyzmu kontynentalnego, uwarunkowanego rewolucją 1789 roku, który utożsamiany jest przede wszystkim z zanegowaniem idei oświeceniowych: liberalnych, egalitarnych, demokratycznych, laickich). Postawa konserwatysty anglosaskiego (nie tylko angielskiego, ale i amerykańskiego) powinna zostać zaklasyfikowana chyba bardziej jako postawa "liberalno-prawicowego dżentelmena" niż np. konserwatysty we francuskim znaczeniu. Twierdzą tak też amerykańscy badacze, np. Robert Nisbet i Irwing Kristol.\nPrzyjmując pogląd jednego z najbardziej znanych konserwatystów anglosaskich, profesora filozofii w Uniwersytecie Londyńskim Rogera Scrutona, konserwatyzm definiuje się najogólniej jako "światopogląd społeczno-polityczny, który wyrasta z pragnienia zachowania istniejącego stanu rzeczy uznawanego za dobry stan w sam w sobie, lepszy od najbardziej prawdopodobnych alternatyw bądź przynajmniej za bezpieczny, znany, budzący zaufanie i sympatię". Roger Scruton dodaje jeszcze, że konserwatyzm "ze swej istoty jest pragmatyczny i lokalny, niechętnie podejmuje zakrojone na wielką skalę rozwiązania i często gotów jest przyznać, że istnieją problemy i trudności, którym nie są w stanie zaradzić działania wyłącznie polityczne", preferuje rozwiązywanie konkretnych problemów dzięki tradycyjnym ("odziedziczonym") instytucjom i w ramach państwa prawa. Podkreśla też potrzebę zróżnicowania instytucji rządowych i decyzyjnych. Przy formułowaniu definicji konserwatyzmu, należy też odróżniać idee konserwatywne od tzw. postawy konserwatywnej (czyli postawy niechętnej zmianom – co w sytuacji Europy pooświeceniowej zdaje się być występowaniem w obronie instytucji wrogim konserwatystom np. demokracji).\nBiorąc pod uwagę silne zabarwienie ideologiczne europejskiego kontynentalnego konserwatyzmu, jest on czymś innym niż tylko Burke'owska "skłonność do zachowania przy równoczesnej możliwości ulepszenia". Dla francuskiego, niemieckiego, włoskiego, czy niemieckiego konserwatysty wydarzenie rewolucji francuskiej oraz jej skutki są powodem przez które samo conservare nie wystarczy. Porządek społeczny sprzed 1789 r. nie zostanie przywrócony, a porewolucyjny "ład" nie zginie przez samą zachowawczość...\nJak wskazuje Adam Wielomski, termin "konserwatywna rewolucja" nie był znany w okresie międzywojennym. Do naukowego obiegu wprowadził go Armin Mohler w 1950 roku w książce Rewolucja konserwatywna w Niemczech 1918 - 1932 (Die konservative Revolution in Deutschland 1918-1932). Inny pogląd przedstawia M. Maciejewski twierdząc, że termin pojawił się w XIX wieku, sami przedstawiciele używali tego określenia dla opisu swych postaw. Za drugim stanowiskiem zdaje się przemawiać cytat przedstawiony w końcu niniejszej części.\nCo ciekawe, upowszechniło się sądzić, że mianem konserwatywnej rewolucji opisywać można ruchy i postawy osób tylko w ówczesnej Republice Weimarskiej. Mohler tymczasem wyraźnie stwierdzał, że nie jest ona jedynie przypadkiem niemieckim, a można stosować go do innych gwałtownych i agresywnych nurtów kontrrewolucyjnych o zabarwieniu nacjonalistycznym lub socjalnym. Podobne zjawiska wystąpiły w dwudziestoleciu międzywojennym we Francji, Hiszpanii, Włoszech i Rumunii (nazywano je mianem "wywrotowego konserwatyzmu" albo "restauracji rewolucyjnej").\nJedną z najważniejszych kwestii, która winna być podkreślona poruszając kwestię rewolucyjnego konserwatyzmu, jest niejednorodność ruchu. Nauka wyróżniła kilka grup: ruch nacjonalistyczno-rasistowski (Volkische), młodokonserwatyzm (Jungkonservatismus), kierunek narodowo-rewolucyjny (Nationalrevolutionare), nurt "związkowy" (Bundische) i radykalny ruch chłopski (Landvolkbewegung). Wrocławski germanista W. Kunicki wprowadza nieco inną klasyfikację, dzieli rewolucyjnych konserwatystów na: narodowych rewolucjonistów, rewolucyjnych reformatorów, młodokonserwatystów oraz ruch młodzieżowy.\nDo rewolucyjnych konserwatystów zalicza się kilkudziesięciu pisarzy, publicystów, poetów, naukowców. Prezentowali odmienne poglądy na konkretne rozwiązania, ich postulaty nie stanowiły jednej zwartej koncepcji ideologicznej. Założenia były jednak wspólne. Podstawowym stała się negacja "rzeczywistości zastanej" (będącej zaprzeczeniem "rzeczywistości prawdziwej" hierarchicznego świata feudalnego). Mówiąc o neokonserwatyzmie, należy wskazać na wspólne elementy ideologiczne nie pozytywne, ale negatywne. Jak wskazuje polski badacz: "niemiecki neokonserwatyzm po I wojnie światowej nie stanowił bowiem w pełni jednorodnego prądu doktrynalnego, mimo że poglądy wszystkich niemal jego przedstawicieli opierały się na kilku wspólnych założeniach (...) można wskazać na takie znamienne dla całej ideologii rewolucji konserwatywnej elementy, jak antymodernizm, antyliberalizm, antyparlamentaryzm, kult siły i walki, koncepcja rządów autorytarnych, solidaryzm społeczny. W poszczególnych kwestiach politycznych i ustrojowo - prawnych występowały jednak między twórcami omawianej doktryny różnice stanowisk". Neokonserwatystów łączyła niechęć do demokratycznego systemu Republiki Weimarskiej i chodziło tu o łączność nie tyle organizacyjną, tylko ideologiczną.\nWarto podkreślić tu, iż stosunek niemieckich konserwatywnych rewolucjonistów do narodowego socjalizmu jest kwestią złożoną i będącą przedmiotem wielu publikacji o charakterze naukowym i publicystycznym. Franciszek Ryszka określa twórczość neokonseratystów "literaturą prefaszystowską". Faktem jest, że stanowisko negacji Weimaru było zjawiskiem szeroko spotykanym w niemieckim społeczeństwie, niezależnie od grupy – czy byli to intelektualiści, wojskowi, czy też drobnomieszczaństwo. Stosunek neokonserwatystów do Hitlera jest raczej kwestią indywidualnych wyborów danego myśliciela. Carl Schmitt znalazł się w grupie współpracujących z reżimem, inni (w tym wielu wybitnych przedstawicieli ruchu – np. Ernst Niekisch albo bracia Ernst i Friedrich Georg Jünger) odmówili poparcia Hitlera.\nCechą charakteryzującą rewolucyjny konserwatyzm stała się nie tylko ideologia anty-Weimaru, ale i forma głoszonych teorii. Neokonserwatyści szokowali, ostentacyjnie podkreślali skrajność, ich radykalizm miał przytłoczyć adresata haseł. Badacze zwracają uwagę na trudności w badaniu doktryny rewolucji konserwatywnej wywoływane dynamiką i ekspresją, łączeniem wulgaryzmów z napaściami słownymi i z poetyckimi obrazami i odwołaniami filozoficznymi. Język neokonserwatystów stał się bronią skierowaną w otaczający świat masowego humanitaryzmu (jak określił to Ernst Jünger: "humanitarne nieludzkie zakłamanie, obciążające naszą epokę bardziej niż użycie gazów bojowych") i liberalizmu. Demokracja, w której przyszło im głosić polityczne hasła pozostawiała przestrzeń, która nie wystarcza – podejmując walkę na warunkach demokratycznych "adwokatów, gazetowych pismaków, mówców, szarlatanów i gromad ćwierćinteligentów" neokonserwatyści skazywaliby się na porażkę lub – co gorsza – kolaborację. Dawny wojownik nadał już sobie wyrazisty profil polityczny przez ciągły kontakt z niebezpieczeństwem, a współcześnie musi szykować się do działań poza liberalno-demokratycznym porządkiem, którym gardzi nie widząc w nim miejsca dla siebie. Jak wykrzyknie w końcu autor W stalowych burzach: "Lepiej być przestępcą niż wykonawcą przestępczych praw!". Język i agresja słowna były wyrazem protestu wobec demokratycznej propozycji prowadzenia walki politycznej w ustalonych granicach. Przyjęcie warunków systemu byłoby wyrazem nie tylko bezsilności, ale zdrady myślenia w kategoriach albo - albo. A konserwatysta rewolucyjny nie zwykł chodzić na kompromisy.\nPrawicowi intelektualiści niemieccy uważali zaostrzenie konfliktu (w tym i konfliktu na płaszczyźnie słowa) nie tylko za usprawiedliwione, ale naturalne – zgodne ze Schmittowskim pojęciem polityczności. Oto garść przykładów na radykalizm haseł "bojowników biwakujących w mieszczańskich pokojach" (jak określił siebie i swoich przyjaciół E. Jünger) – Friedrich Georg Jünger (z dumą przyjmujący określenie "Hunowie", którym angielska prasa okrzyknęła niemieckich żołnierzy podczas I wojny światowej) zapowiadał: "Wysadzimy Europę w powietrze, Scytów nazwiemy przyjaciółmi i z Tatarami wypijemy bruderszaft. Będziemy tańczyć na bożku porządku, bezczelnie z niego szydząc, a jego kapłanów Baal zaszlachtujemy nożem Daniela...", "Naszym prawdziwym sojusznikiem nie jest świat pokojowej harmonii, ale świat dynamiki konfliktów. Rosja, kolorowe ludy, mniejszości, wielki kryzys – to są prawdziwi sojusznicy Niemiec. (...) Niemcy są organizatorem walki powszechnej, centrum irredenty oplatającej świat. Są silniejsze od Rosji, gdyż ich broń jest twardsza, ostrzejsza, bardziej tnąca. Pochwalony niech będzie mąż stanu, który jako pierwszy zrobi z niej użytek". Jego brat doda, że "demokracja jest systemem, w którym grabarze kopią sobie groby", a "kanalie piszą w gazetach, których styl dopasowany jest do smaku zarządców burdeli". Z kolei "ten, kto w przyszłości jeszcze raz użyje w odniesieniu do nas śmiesznego i pożałowania godnego kosmopolitycznego filistra określenia 'naród poetów i myślicieli', ten winien zostać skazany za zdradę ojczyzny".\nAgresja i radykalizm konserwatystów rewolucyjnych związany był z określeniem wroga. Dla Spenglera, Jüngerów, Niekischa i Schmitta głównymi wrogami nie byli (jak mogłoby się wydawać po przeanalizowaniu osi politycznego podziału na lewicę – prawicę) komuniści, anarchiści, czy socjaliści. Totalnym wrogiem był wróg de facto pozapolityczny – mieszczanin niezaangażowany, pozbawiony wyraźnych poglądów, który nie przejawia zainteresowania wielkimi ideami. Niechęć do bezideowej masowości, której wyrazicielem był ówczesny mieszczanin, będzie później jedną z głównych przyczyn pozostawania wielu neokonserwatystów poza ruchem nazistowskim. Hitler oceniany był przez nich, jako "przedstawiciel demokratyczno-liberalnego dekadentyzmu", a faszyzm jako "bez wątpienia nic innego jak późne stadium liberalizmu, uproszczona i skrócona procedura, niejako brutalna stenografia liberalistycznej konstrukcji państwowej" (F. G. Jünger).\nNegacja miała też charakter w pewnym stopniu irracjonalny, na neokonserwatystów silne wpływy miała filozofia życia (szczególnie jej Nietsche'ański nurt). Niepotrzebne były naukowe teorie i analizy, dosadne tezy stawiano a priori. "Rozwój intelektu dokonuje się kosztem ogólnoludzkiej substancji", co prowadzi do "powszechnej niwelacji i wulgaryzacji stylu". Najlepiej stosunek rewolucjonistów konserwatywnych do otaczającego świata wyraża maksyma Hansa Zehrera: "System niech sobie nawet będzie dobry, ale my go wcale i tak nie chcemy. Żaden argument nie jest w stanie nas przekonać".\nZwrócić uwagę należy na różnice występujące między radykalnym konserwatyzmem a rewolucyjnym. Dla dziewiętnastowiecznych konserwatystów radykalnych rewolucja francuska również wydawała się złem, które zniszczyło stary dobry świat oparty na porządku symbolizowanym przez hierarchię, autorytet władzy państwowej symbolizowany przez monarchę i religii katolickiej spajającej wszystkie grupy społeczne. Oświeceniowa zmiana byłą dla nich "dziełem szatana", "grzechem", "zstąpieniem Antychrysta", "czystą nieczystością". Konserwatyzm radykalny jest ruchem skrajnego pesymizmu i smutku wywołanego przewrotem roku 1789. Powoduje wycofanie się z polityki jego najwybitniejszych przedstawicieli (jak sugestywnie przedstawia to Wielomski: "de Maistre popada w millenarystyczny mistycyzm, wierząc w zbliżającą się paruzję Chrystusa, który zstąpi ponownie na ziemię, aby uratować porządek prawdziwy za pomocą bezpośredniej interwencji sił nadprzyrodzonych. La Mennais, kierując się odrazą i nienawiścią do świata liberalnego, a będąc świadomym fiaska restauracji, postanawia znaleźć przeciwko triumfującemu liberalizmowi nowego sojusznika, (...) przeciwstawia rewolucji liberalnej rewolucję antyliberalną, czyli socjalizm. Bonald zaś, na widok triumfującej rewolucji lipcowej, wycofuje się z polityki, zamyka w bibliotece i z nostalgią wspomina czasy, gdy na ziemi panowała prawdziwa rzeczywistość".\nW przypadku neokonserwatystów, pozytywny stosunek do dawnego ustroju nie powodował bezsilnej apatii i bierności. Rewolucyjny konserwatysta wcale nie chciał działać lub zaniechać w celu konserwowania. On rzucał wyzwanie współczesnemu światu liberalnemu, chciał go zniszczyć i poniżyć. Jednak, gdy to już nastąpi, nie zamierzał przywracać dawnego porządku z monarchami, dworami i szlacheckimi balami. Neokonserwatyści zdawali sobie sprawę, że świat ten już minął i nieskuteczna byłaby próba odbudowania go w dawnym kształcie. Konserwatywny rewolucjonista nie głosił panegiryków na cześć świata przedrewolucyjnego, on przede wszystkim poddawał totalnej krytyce demokrację polityczną z wszystkimi jej instytucjami i zasadami. Interesowała go nie przeszłość, ale teraźniejszość i przyszłość. "Konserwatysta nie tylko żyje w przyszłości jak ktoś, kto wierzy w postęp i nie tylko w przeszłości jak reakcjonista – żyje w teraźniejszości, w której, na ile stanowi spełnioną teraźniejszość, jednoczą się przeszłość i przyszłość". Pragnie gwałtownym przewrotem poddać delegitymizacji system. Przewrót ten nazywa "rewolucją przeciwko rewolucji", "destrukcją destrukcji", "rewolucją narodową", "rewolucją ładu", "rewolucją tradycjonalistyczną", lub "insurekcją ładu", "rewolucją z prawa".\nMówiąc o konserwatywnej rewolucji niezbędne wydaje się wspomnienie o swoistym "klimacie epoki", którego symbolem stała się wizja przedstawiona przez Oswalda Spenglera, guru skrajnej prawicy niemieckiego dwudziestolecia wojennego. Jego, napisana w 1917 r., książka Zmierzch Zachodu. Zarys morfologii historii uniwersalnej, utrzymana w tonie katastroficznym, była obrazem umierającej – zdaniem autora – kultury zachodniej (europejsko-amerykańskiej), do czego doprowadziły m.in. nowe idee (demokracja, egalitaryzm, tolerancja i humanitaryzm). Idee te, będące przejawem cywilizacji (którą Spengler przeciwstawiał kulturze) powodują egoizm, lenistwo, słabość. Człowiek kultury był jednostką stale kontemplującą swój byt, w której centrum zainteresowania leżały prawdziwie wielkie idee. Człowiek cywilizacji nie jest tym zainteresowany, prowadzi działania w celu podporządkowania sobie przyrody (człowiek kultury był nią zafascynowany i żył z nią w zgodzie), czerpania zysków doczesnych. Gardzi dobrami duchowymi i nie podejmuje rozmyślań nad wartościami. Jest racjonalny i pragmatyczny, odrzuca religię. Spengler polemizował z dominującą wówczas teorią, iż dzieje są postępem prowadzącym do polepszenia warunków bytowania i rozwoju kultury. Zdaniem autora Zmierzchu Zachodu... historia udowodniła, iż kultury rodziły się, rozwijały i ostatecznie upadały, a wydarzenia współczesne nie są niczym nowym. To wszystko już było – Europa weszła w fazę schyłku i jest to proces nieodwracalny. Systemem politycznym sankcjonującym triumf "barbarzyńców" jest demokracja liberalna oparta na permisywizmie prawnym i moralnym.\nKsiążka niemieckiego filozofa stała się jedną z najbardziej wpływowych książek XX wieku, jednocześnie – jedną z najbardziej pesymistycznych. Chociaż piszący w pierwszych dekadach wieku dwudziestego o kryzysie Spengler nie był jedynym autorem wywołującym katastroficzne wizje (innymi byli np. Ortega y Gasset w Hiszpanii, Arnold Toynbee w Anglii, Mikołaj Bierdiajew i Pitirim Sorokin w Rosji, czy polscy autorzy: Florian Znaniecki i Marian Zdziechowski), Zmierzch zachodu... przedstawiał najbardziej mroczne wyobrażenie przyszłości. Upadek (który co prawda – może trwać setki lat – do momentu aż inna, młoda kultura zada "cios łaski") według Spenglera jest procesem, który się już rozpoczął, nie ma od niego odwrotu.\nPrzeżyciem inicjującym dla rewolucjonistów konserwatywnych była wojna. Dzięki niej uświadomili sobie postęp techniki, która uniemożliwia już powrót do mentalności i świata przedindustrialnego. Z drugiej strony, wojna stanowiła chwilę próby dla narodu. Mobilizacja zastąpiła umowę, dyscyplina mieszczańskie rozprężenie, a hierarchia stopni wojskowych demoliberalny egalitaryzm. Zagrożenie uzasadniało odejście od demokratycznego procesu decyzyjnego na rzecz autorytarnego decyzjonizmu, a sama walka wymagała ofiar. Na froncie ukazała się w pełni hipokryzja świata współczesnego – racjonalizm i humanitaryzm stały się pustymi frazesami. Wojna była dla nich krwawym, bolesnym, strasznym, pełnym emocji, ale właśnie dlatego (zgodnie z filozofią życia) życiem prawdziwym. Polityka odzyskała postać najczystszą – w jednym okopie "my", naprzeciw – "oni".\nZdecydowana negacja demokracji wymagała od ideologów rewolucji konserwatywnej przedstawienia koncepcji ustroju politycznego, który mógłby być dla niej alternatywą. Chcąc być konsekwentnymi, neokonserwatyści wskazać musieli wizję lepszych rządów – w ich mniemaniu – od ludowładztwa. Popularnością cieszyły się teorie autorytarne. Mówiąc o rewolucyjnych i radykalnych konserwatystach, należy poddać krytyce sensowność wprowadzania dodatkowego wyróżniania tzw. decyzjonistów wśród przedstawicieli ruchu konserwatywnego w historii. Przyjmując jedną z zasad logicznego podziału – jego rozłączność – wyróżnienie dodatkowo decyzjonistów powodowałoby trudność przypisania do któregoś z ruchów konserwatywnych Carla Schmitta, którego koncepcje są typowymi dla decyzjonizmu, a jego postawa mieści się jednocześnie w kategoriach niemieckiej rewolucji konserwatywnej. Carl Schmitt, którego zachowawczość i negatywny stosunek do Republiki Weimarskiej i demokracji w ogóle nie mogą budzić wątpliwości (co już pozwala zakwalifikować niemieckiego profesora do rewolucjonistów konserwatywnych), był jednocześnie wybitnym kontynuatorem Juana Donoso Cortesa. Sam Wielomski (który wprowadza rozróżnienie na rewolucję konserwatywną i decyzjonizm zaliczając niemieckiego prawnika do drugiego nurtu) zauważa, że wołanie o wodza jest jedną z cech rewolucji konserwatywnej. Decyzjonizm jest doktryną prawno-polityczną postulującą rządy suwerena, która zostanie przyjęta przez wielu neokonserwatystów. Te dwa sposoby myślenia nie wykluczają się, co więcej – nie są konkurencyjne wobec siebie. Carl Schmitt był z jednej strony – neokonserwatystą, z drugiej natomiast – propagatorem decyzjonizmu. Pogląd taki jest zresztą zgodny z opiniami prezentowanymi m.in. przez M. Maciejewskiego, W. Kunickiego, M. Cichockiego, R. Wolina i innych autorów polskich i zagranicznych. W taki też sposób zaklasyfikowany zostanie Carl Schmitt w poniższej pracy – jako decyzjonista w środowisku rewolucyjnych konserwatystów.\nKim byli rewolucyjni konserwatyści? A. Wolff-Powęska widzi w nich "intelektualistów pokolenia frontowego urodzonych na przełomie XIX i XX wieku, którzy mieli jednego wspólnego wroga – liberalną demokrację". Zwraca uwagę na głoszoną przez nich "anarchię serc", ich tęsknotę za trwałymi więziami oraz krzyk przeciw gwałtownej modernizacji i bunt przed nieznanym. Historyk wskazuje, że: "idee usprawiedliwiające najwyższe poświęcenie dla ojczyzny nie miały nic wspólnego z szowinizmem, a ich twórcy należeli do przegranych "rewolucji" 1933 roku, to jednak ich myśli wykorzystywane były w programie nazistów".\nPodsumowując rozważania o zjawisku rewolucyjnego konserwatyzmu, należy oddać głos jednemu z jego przedstawicieli (E. J. Jung): "Konserwatywną rewolucją nazywamy ponowne przywrócenie szacunku dla wszystkich elementarnych praw i wartości, bez których człowiek gubi więź z Bogiem i naturą i nie jest w stanie zbudować prawdziwego ładu. Miejsce równości zajmuje wewnętrzne wartościowanie, miejsce instynktu społecznego sprawiedliwe włączenie się w zhierarchizowane społeczeństwo, miejsce biurokratycznego przymusu wewnętrzna odpowiedzialność prawdziwego samozarządzania, miejsce masowego szczęścia prawo osobowości narodu".\nNie sposób zrozumieć filozofii politycznej Carla Schmitta bez podkreślenia jego głębokiego katolicyzmu i wychowania w rodzinie o konserwatywnych przekonaniach. Carl Schmitt urodził się 11 lipca 1888 roku w Plattenbergu. Po dziewięćdziesięciu sześciu latach, po opuszczeniu kościoła, umrze tam zgorzkniały, „skompromitowany” politycznie i wykluczony ze środowiska akademickiego. Pozostawił kilku uczniów (którzy – w przeciwieństwie do swego mistrza – nie mieli problemu z pracą uniwersytecką po 1945 r. pomimo zaangażowania politycznego w okresie hitlerowskiej dyktatury) oraz wielką rzeszę badaczy analizujących i rozwijających jego koncepcje prawne i politologiczne. Do końca życia tłumaczył swoje wsparcie udzielone narodowosocjalistycznej dyktaturze. Przyjmował też gości, którzy zainteresowani rozmową z "koronnym prawnikiem" odwiedzali posiadłość San Casciano Carla Schmitta. Podkreśla się wpływ niemieckiego teoretyka na poglądy takich myślicieli jak: Leo Strauss (któremu prawdopodobnie uratował życie rekomendując go na wyjazd na zagraniczne stypendium Rockefellera kilka lat przed antysemickimi prześladowaniami), Jacob Taubes, Jacques Derrida, co ciekawe – szczególne zainteresowanie myślą Schmitta obserwuje się wśród współczesnych myślicieli lewicowych (Alain Badiou, Slavoj Zizek, Chantal Mouffe, Alexandre Kojeve, Joachim Schickel).\nSchmitt studiował prawo w Berlinie, Monachium i Strasburgu (wówczas niemieckim), interesował się teologią, filozofią, pisał artykuły z zakresu historii, krytyki literackiej, socjologii. Błyskotliwe teksty dały mu katedrę Uniwersytetu w Greifsweldzie, później Bonn, Wyższej Szkoły Handlowej w Berlinie, Kolonii. Podczas wojny światowej przebywał w wojsku krótko (wstąpił jako ochotnik w 1915 r.), wskutek wypadku wrócił na tyły. W latach dwudziestych Schmitt zbliżył się do kręgów radykalnej prawicy – nacjonalistycznej i konserwatywnej.\nCarl Schmitt, jako profesor prawa Uniwersytetu w Kolonii, przystąpił do NSDAP pierwszego maja 1933 r. Otrzymał legitymację partyjną z numerem 2098860, co – zdaniem M. Lilla – symbolicznie świadczy, że nie został uznany za członka awangardy ruchu nazistowskiego. Z drugiej strony, angażował się w politykę, jako nie tylko – uznany autorytet naukowy w dziedzinie prawa i nauk o polityce, ale i obrońca decyzji niemieckiego rządu przed Trybunałem Stanu. Po kilkunastu tygodniach gazety obwołały niemieckiego profesora "koronnym prawnikiem" Trzeciej Rzeszy. Kariera Schmitta kwitła do 1936 r., gdy artykuły w organie SS "Schwarzes Korps" przedstawiły go jako nieautentycznie wyznającego ideologię narodowosocjalistyczną, przypominając działalność profesora przed przejęciem władzy przez Hitlera. Faktycznie, Schmitt w latach dwudziestych domagał się delegalizacji sił politycznych skrajnych, które – w jego przekonaniu – stanowiły zagrożenie dla stabilności państwa (chodziło o komunistów i narodowych socjalistów). Co więcej, jeszcze w 1932 r. Schmitt współpracował ze znienawidzonym przez nazistów Kurtem von Schleicherem (ostatnim kanclerzem Republiki) nad tajnym projektem delegalizacji NSDAP. Po 1936 r. prawnik utracił stanowisko w pruskiej Radzie Państwa (która podobno cieszyła go "bardziej niż Nagroda Nobla"), członka Narodowosocjalistycznego Związku Niemieckich Prawników, przestał wydawać "Deutsche Juristen Zeitung".\nCzy Carl Schmitt był zwolennikiem i orędownikiem budowy państwa totalitarnego? Czy był w ogóle nazistą, a jego poglądy na władzę państwową i politykę miały charakter faszystowski? Wydaje się, że bliższe prawdzie jest uznanie Schmitta za antyliberała i zwolennika autorytaryzmu. Jeśli chodzi o postawę polityczną – Schmitt oceniany bywa jako koniunkturalista. Współpracował z władzą Republiki Weimarskiej przeciw Hitlerowi, by w kilka lat później stać się apologetą nazistowskiego programu i metod działania. Wymownymi przykładami moralnego upadku stały się, napisany w czerwcu 1934 r., artykuł Hitler broni prawa, w którym Schmitt dowodził, że noc długich noży była "w swojej istocie aktem najwyższej sprawiedliwości" oraz antysemickie wystąpienia. Co ciekawe, częste są głosy w doktrynie wskazujące iż nawet skrajna antyżydowska postawa była dowodem oportunizmu niemieckiego naukowca, ponieważ we wcześniejszych pracach Schmitta (sprzed 1933 r.) wątek antysemicki się nie przewijał. Z drugiej strony, niektórzy znawcy twórczości Schmitta twierdzą, że jego życiowe wybory (intelektualna postawa i zaangażowanie polityczne) świadczą o wyjątkowej konsekwencji i jednoczesnym zagubieniu intelektualisty. Może wydawać się to absurdalne – Schmitt domagający się delegalizacji NSDAP na gruncie prawa Republiki Weimarskiej, a później uzasadniający legitymację Adolfa Hitlera... R. Skarżyński wskazuje np., że w Der Huter der Verfassung Schmitt ocenia możliwości konstytucji z 1919 r. w kwestii wzmocnienia władzy Prezydenta. Schmitt powołuje się na art. 48 ust. 2 ustawy zasadniczej. Mogłoby dziwić, że prawnik czujący niechęć do myślenia w kategoriach pozytywistycznych (musi istnieć podstawa prawna dla decyzji politycznej) raz szuka uzasadnienia działania suwerena, innym razem – uważa, że suweren nie potrzebuje podstawy prawnej dla swych poczynań. W przypadku Der Huter der Verfassung Schmitt jest legalistą, ponieważ suweren działać ma w wytworzonym już ładzie politycznym (ładem politycznym jest tu Republika Weimarska). W przypadku natomiast Politische Theologie Schmitt formułuje teorię suwerena działającego w warunkach stanu natury, kiedy to decyzją trzeba wytworzyć dopiero ład polityczny. Rok 1933 przyniósł bowiem zmianę sytuacji faktycznej i nie można opierać się na dawnym porządku Weimaru. W takim rozumieniu, nawet późniejsze publikacje o wodzu broniącym prawa będą miały oparcie we wcześniejszych koncepcjach Schmitta o suwerenie jako twórcy nowego państwa i ładu. Takie ujęcie przemawia za tezą, iż decyzjonizm Schmitta był koncepcją zwartą, która "uzasadnia (legitymizuje) dyktaturę, ale i demokrację".\nPo wojnie Schmitta aresztowali najpierw Rosjanie, później Amerykanie, którzy próbowali postawić go przed norymberskim Trybunałem. Przez osiemnaście miesięcy przebywał w obozie dla internowanych, gdzie przesłuchiwano go – Rosjanom oświadczył, że "połknął bakcyla nazizmu, ale się nim nie zaraził", a amerykańskim śledczym, że "czuł nad Hitlerem intelektualną przewagę" i próbował narzucić mu inną interpretację narodowosocjalistycznych haseł. Pytany o holokaust, stwierdził: "chrześcijaństwo ostatecznie też skończyło się wymordowaniem milionów ludzi". Odmówił też poddania się procesowi denazyfikacyjnemu i uzyskania certyfikatu poświadczającego odejście od poglądów nazistowskich. Jedną z ostatnich ważnych publikacji była praca z 1959 r. Tyrania wartości (Die Tyrannei der Werte), w której Schmitt konstatował, że wszelkie wartości są wymysłem "teologów, filozofów i prawników", którzy powołują się na nie, by uprawomocnić swoje istnienie. Żadna z europejskich uczelni nie odważyła się zatrudnić niemieckiego profesora. Jego postawa polityczna i życiowe wybory oceniane są, przez określone środowiska, jednoznacznie negatywne, ponieważ wskazuje się także, iż były one efektem świadomego opowiedzenia się przeciw współczesnemu grzechowi – według Schmitta – demokracji liberalnej. M. Lilla wskazuje, że "to, że Carl Schmitt nigdy nie uważał swojej decyzji poparcia nazistów za coś więcej niż błąd taktyczny, w zupełności się zgadza z jego teologią polityczną. Jego uromantycznienie instytucji katolickich, pochwała Mussoliniego, próby ocalenia demokratycznej legitymizacji przed legalizmem systemu Republiki Weimarskiej i jego praca na rzecz Hitlera – mimo że niespójne, odzwierciedlają gotowość popierania wszelkich sił, które mogły walczyć z zeświecczoną, liberalną epoką. Raz po raz opisuje siebie jako katechona – używając greckiego określenia, które święty Paweł stosował wobec siły powstrzymującej Antychrysta aż do powtórnego przyjścia".\nPodstawą prawnych koncepcji Schmitta jest rozróżnienie Konstytucji, jako Verfassung, oraz prawa konstytucyjnego czyli Verfassunggesetz. Konstytucja jest, zdaniem niemieckiego jurysty, tradycyjnym, prawdziwym porządkiem prawno-politycznym danego państwa (w przypadku Niemiec jest to niedemokratyczny system cesarski), utrwalonym przez wieki doświadczeń, charakter wspólnoty narodowej i religię. Przy takim założeniu, prawo konstytucyjne (czyli konstytucja i ustawy Republiki Weimarskiej) jest zaledwie zespołem przepisów, których doniosłość jest zdecydowanie mniejsza niż Konstytucji. Prawo konstytucyjne jest tworzone przez ludzi i ich instytucje, może być przez ludzi zmienione i stać się nawet narzędziem rewolucji. Współczesne konstytucje (jako elementy prawa konstytucyjnego) wprowadzają podział władzy i jej związanie prawem, co – zdaniem Schmitta – odbiera władzy państwowej przymiot suwerenności. Myślenie takie, według niemieckiego profesora, charakterystyczne jest dla dominującej liberalnej teorii konstytucjonalizmu, gdzie władza została poddana została procesowi racjonalizacji – powołana jest po to, by realizować określone zadania i tylko te zadania. Zadania te wyznaczone są nie przez suwerenną władzę, ale przez umowę wolnych i równych jednostek. Jednostki te są w założeniu rozumne, co pozwala im artykułować swoje cele i powołać władzę te cele realizującą. W konsekwencji władza ta jest ograniczona, jest "ukonstytuowana przez społeczeństwo" i pozostaje "na służbie społeczeństwa". Konstytucjonalizm jest więc dla Schmitta nie do pogodzenia z tradycyjną suwerennością. Poza tym, konstytucja liberalnego państwa prawa jest efektem kompromisu partii i stronnictw i innych grup politycznych, które nie mają władzy ani autorytetu. Kompromis taki jest nietrwały. Konflikt sił politycznych doprowadzić może do podważenia konsensusu i w konsekwencji do rozpadu państwa. Konstytucja powinna opierać się na woli podmiotu o trwałym bycie politycznym, który faktycznie kreuje stabilny porządek prawny na określonym obszarze. Schmitt przeciwstawiał liberalne państwo prawne i jego konstytucje (charakteryzowały je: szeroka sfera praw i wolności jednostki, ograniczona i podzielona władza działająca tylko na podstawie prawa, utożsamianie prawa z ustawą, a normy z zasadą ogólną i abstrakcyjną) państwu władzy suwerennej, która zdolna jest podjąć decyzję w sytuacji wyjątkowej. Bez koncentracji władzy przez suwerena w chwili kryzysu państwo nie przetrwa. Demokracja liberalna odbiera możliwość decydowania i wprowadzania stanu wyjątkowego, co skończyć się może bellum omnium contra omnes...\nKwestią istotną (a niedostrzeganą do niedawna w polskiej literaturze polityczno-prawnej, co rodzić mogło pewne nieporozumienia) jest interpretacja najbardziej znanej maksymy Schmitta: Souveran ist, Wer uber den Ausnahmezustand entscheidet, co powszechnie tłumaczone jest: "suwerenem jest ten, kto decyduje o stanie wyjątkowym". Wydaje się to tłumaczeniem błędnym i nie do końca zgodnym z filozofią konserwatywnego prawnika. Systemy prawne współczesnych państw opisują bowiem procedurę i przesłanki wprowadzania stanów wyjątkowych, a podmiot do tego powołany nie musi być Schmittowskim suwerenem. Stan wyjątkowy u Schmitta nie jest stanem wyjątkowym przewidzianym przez konstytucje (np. stanem klęski żywiołowej lub stanem wojennym). Jest to moment, którego ustrojodawca nie zdefiniował, nie opisał, w ogóle nie przewidział. Przekonujące wydaje się być bardziej dosłowne tłumaczenie niemieckich pism Schmitta mówiące nie o "stanie wyjątkowym", ale "stanie nienazwanym", "stanie poza nazwą", czy "stanie bez nazwy". Suweren (którym w sytuacji kryzysu może okazać się osoba inna niż wskazany przez prawo podmiot: monarcha, prezydent, szef rządu), decyduje i z tej (i tylko tej) racji jest suwerenem. Ze względu na umiejętność podjęcia decyzji władza suwerena jest legitymowana. Dla jej ważności i skuteczności niepotrzebna jest podstawa prawna, decyzja polityczna stoi ponad obowiązującą normą. To właśnie decyzja suwerena unieważnia system prawa, a prawo pozytywne nie unieważnia decyzji. Decyzja ta jest niczym cud dokonywany przez Boga na ziemi. Tak jak Stwórca zbudował porządek natury, który może być przez niego naruszony w dowolnej chwili dzięki nadzwyczajnej interwencji, tak ziemski odpowiednik Boga – suweren zawiesza prawo w państwie. Nic dziwnego, że jedną z najczęściej pojawiających się myśli w pracach Schmitta jest zdanie: "wyjątek ukazuje jasno istotę władzy państwowej", "wyjątek jest bardziej interesujący niż zasada – zasada nie dowodzi niczego, wyjątek dowodzi wszystkiego". Stąd silna krytyka pozytywizmu (również koncepcji państwa Hansa Kelsena), który opisuje państwo przez pryzmat zasad jego działania (norm abstrakcyjnych i ogólnych), a nie dostrzega sytuacji kryzysu. Prawny pozytywizm absolutyzuje przepisy i normy, lekceważąc decyzję władzy w chwili niebezpieczeństwa.\nPoza pracami z zakresu prawa konstytucyjnego, Schmitt dał się poznać jako spostrzegawczy teoretyk polityki, którego koncepcja istoty polityczności przeszła do historii. Polityczność dla Schmitta nie ma definicji ani desygnatów – jest pewną egzystencjalną właściwością albo relacją. "Rozróżnieniem specyficznie politycznym, do którego odnoszą się wszystkie polityczne działania i motywy, jest rozróżnienia między sojusznikiem i nieprzyjacielem". Trzeba podkreślić, że "nieprzyjaciel nie jest konkurentem lub przeciwnikiem w ogólnym znaczeniu tych słów, (...) w żadnym wypadku nie jest też jakimś osobistym wrogiem, którego darzy się uczuciami antypatii, lecz – przynajmniej potencjalnie, tzn. zgodnie z realną możliwością – walczącym o własną egzystencję ogółem ludzi, który stawia czoła ogółowi ludzi tego samego rodzaju. Nieprzyjaciel jest zatem wyłącznie wrogiem publicznym...". Schmitt zauważył, że umiejętne rozróżnienie wroga od sojusznika jest zawsze podstawą politycznego działania. Polityczność określa niebezpieczeństwo wybuchu konfliktu. Rewolucja lub wojna domowa jest uzewnętrznieniem polityczności, która doprowadzić może do zniszczenia zbiorowości. Konsekwencją polityczności w sferze zewnętrznej jest wojna między państwami. Polityka (przez którą Schmitt rozumie podejmowanie decyzji) jest wtórna wobec polityczności. Podział my - oni dokonywany jest bez względu na różnice w kwestiach moralnych, estetycznych, czy ekonomicznych. Przeciwieństwo będące istotą polityczności wyraża "najwyższy stopień obcości, dysocjacji w stosunkach społecznych", jest relację grup (zbiorowości) względem siebie, a nie jednostek. Relacja wrogości wystąpić musi na płaszczyźnie publicznej i implikuje ona powstanie swej antytezy – przyjaźni. Dlaczego dane grupy występują wobec siebie jako wrogie? Zdaniem Schmitta, grupy wyznaniowe czy narodowościowe nie muszą występować wobec siebie jako nieprzyjazne podmioty polityczne, ale staną się względem siebie wrogie jeśli dokonają swojej samoidentyfikacji (połączy ich wspólna idea, cel) a na horyzoncie pojawi się inna grupa wyznająca inne wspólne wartości. Jej stosunek może być przyjazny albo nieprzyjazny, ale nieprzewidywalność rodzi stałą groźbę agresji i permanentną obawę przed nią. Polityczność nie oznacza ciągłej wojny, oznacza że cały czas istnieje jej ryzyko. Schmitt wskazuje, że – wbrew liberalnemu przekonaniu – stan pokoju jest krótki, zagrożenie wojną nigdy ostatecznie nie mija. Wojny (domowe i międzypaństwowe) nie wybuchają z powodów różnic religijnych, ideowych czy ekonomicznych. Same różnice nie powodują konfliktu, pozwalają jedynie poczuć przynależność ludzi do określonych grup i poczuć jednocześnie ich odrębność wobec innych zbiorowości. P. Kaczorowski zauważa: "walczą ze sobą nie prawdy same, ale ludzie, którzy je głoszą, i nie walczą oni o ich prawdziwość, lecz o swój byt jako byt orędowników tych prawd, dążeń, interesów". Jeśli przeciwieństwo religijne, moralne, ekonomiczne lub etyczne jest wystarczająco silne, by pogrupować ludzi na wrogów i sojuszników – przeistacza się w spór polityczny. W Der Begriff des Politischen Schmitt twierdzi, że w skrajnej sytuacji nawet pacyfiści głosząc hasła antywojenne byliby w stanie toczyć wojnę z nie-pacyfistami w imię pokoju.\nKoncepcja podziału na wroga i związanego z nim konfliktu jest – zdaniem Schmitta – stanem nieuniknionym. Niemiecki prawnik występuje przeciw liberalnym wyobrażeniom konsensusu, który opierać się ma na "odpolitycznieniu, neutralizacji i zdemilitaryzowaniu" i nie wprowadza rozróżnienia między stanem pokoju i wyjątkowym. Wieczne dyskusje (koncentrują się w parlamencie) osłabiają autorytet władzy, a prawo pozytywne związuje jej ręce.\nSchmitt podzielał poglądy Hobbesa i de Maistre'a na temat złej natury człowieka. Znany jest jednominutowy wykład "koronnego prawnika": "Adam i Ewa mieli dwóch synów Kaina i Abla, Kain zabił Abla i tak zaczęła się historia świata, i ta historia jeszcze się nie skończyła".\nCarl Schmitt jest jednym z najbardziej znanych krytyków liberalnej koncepcji państwa prawa i pozytywizmu prawniczego, które – jego zdaniem – ignorują prawdziwy porządek życia zbiorowego, a prawo sprowadzają do neutralnego ideologicznie aktu. "Koronny prawnik Rzeszy" wpisuje się w nurt realistycznego myślenia o polityce (jaka polityka jest, a nie jaką ludzie chcieliby ją widzieć), mając antenatów w osobach Machiavellego, Hobbesa i Donoso. Tezy głoszone przez Carla Schmitta odpowiadały niemieckim rewolucjonistom krytykującym demoliberalną formę państwa, jako niezgodną z niemieckim charakterem. Co warto zaznaczyć – dominującym wątkiem w pracach Schmitta był nie naród, ale państwo. Wartością nadrzędną – przetrwanie państwa gwarantującego porządek zachowań społecznych na danym obszarze (a nie np. krew narodu, przetrwanie rasy, tradycja ancien regime itp.). Schmitt przedstawiał swe tezy w formie logicznego wykładu i naukowej analizy, a nie za pomocą radykalnych haseł (jak czynił to Ernst Jünger ze słynną konstatacją "nienawidzę demokracji jak zarazy").\nJak zostało już powiedziane, dla rewolucyjnych konserwatystów głównym wrogiem był niezaangażowany politycznie mieszczanin, symbol liberalnej demokracji, która dała mu szeroką sferę wolności prywatnej i nie nakładała obowiązków w sferze publicznej. Mieszczanie mogli być skupieni tylko na zarabianiu pieniędzy i przekonani o własnym niezaangażowaniu politycznym, ale stosując kryterium wroga i przyjaciela – uczestniczyli w realnym konflikcie o charakterze egzystencjalnym. Istota polityczności pozwalała neokonserwatystom niemieckim uznać ich za wroga walczącego o swój byt.\nJedno jest pewne – postać Schmitta jest nie tylko wielce kontrowersyjna, ale ze względu na zajmowane pozycje polityczne i życiowe wybory autora – nigdy jego biografia nie będzie biografią tylko intelektualną. Zawsze będzie to biografia polityczna, niezależnie czy niemiecki profesor potraktowany zostanie jako konsekwentny prawnik o skłonnościach zachowawczych, czy skompromitowany koniunkturalista (który formalnie nie był nawet "koronnym jurystą Trzeciej Rzeszy", ale – jak twierdzą niektórzy – gdyby mógł nim zostać, z pewnością przyjąłby stanowisko).\nRewolucja konserwatywna w Niemczech była reakcją elit intelektualnych na kryzys państwa doświadczonego przegraną wojną, jej skutkami i zawirowaniami gospodarczymi. Dochodziły do tego silne od XIX wieku nastroje antyoświeceniowe podzielane przez konserwatystów. Negacja: antydemokratyzm, antyegalitaryzm, antyliberalizm, antysemityzm w połączeniu z radykalnym nacjonalizmem, irracjonalizmem, historyzmem, apologią wojny, pochwałą czynu i wpływami filozofii życia – rzeczywiście dawały polityczną "mieszankę wybuchową". Ostatecznie, rewolucja konserwatywna opierająca się na negacji dwóch filozofii politycznych mających wspólne korzenie rewolucyjne – liberalnego demokratyzmu i marksistowskiego socjalizmu poniosła, jak się zdaje z perspektywy czasu, klęskę w starciu z tymi systemami.\nDzieje ruchu neokonserwatywnego stanowią przestrogę. Przestrogą nie powinno być jednak uproszczające stwierdzenie, że kontynuacją radykalnego ruchu antydemokratycznego musi być zawsze faszystowska i zbrodnicza dyktatura z tyranem na czele. W przypadku konservative Revolution taki osąd byłby nie tylko niesprawiedliwy, ale i naukowo błędny – wielu wybitnych neokonserwatystów dystansowało się od nazistów uważając ich za przejaw degeneracji znienawidzonego systemu.\nAnaliza pism Schmitta skłania do refleksji. Wnioski płynące z analizy doktryny rewolucyjnego konserwatyzmu wyciągnąć powinni przede wszystkim demokraci przywiązujący dużą rolę do prawa jako czynnika stabilizującego, pacyfiści uważający pokój jako dany na zawsze stan i liberałowie powtarzający slogany o wolności w świecie postępu, jak również i ci wszyscy, którzy fetyszyzują prawo uznając, że najlepsze regulacje ustanowione w przepisach prawa zapewnią sprawne rządy. Republika Weimarska istniała krótko, wiek XX ukazał naiwność pacyfistów i obnażył okrutność wojen toczonych w duchu totalnej mobilizacji.\nEliminowanie konfliktu politycznego w demokracji liberalnej zawęża sferę wolności jednostek i prowadzić może do degeneracji systemu (jak ujęła to Chantal Mouffe: transform antagonism into agonism). Przepisy nie oddalają groźby wybuchu rewolucji, a istniejące we współczesnych, racjonalnie zorganizowanych, państwach instytucje i procedury nie zapewniają neutralizacji grup skrajnych, nie muszą też spowodować stępienia ich radykalizmu.\nDemokraci wykazują silne przekonanie, że system zapewnia możliwość podjęcia walki tym, którzy nie akceptują jego podstawowych reguł, a odniesienie zwycięstwa w demokratycznych wyborach jest jedynym czynnikiem legitymizującym władzę. Antydemokratyczni radykałowie nie potrzebują i nigdy nie potrzebować będą uzasadnienia dla dokonania zmiany ustroju. Sam przewrót, dokonany metodą rewolucyjną (z użyciem przemocy czy bez niej) będzie dla nich faktem legitymizującym tę zmianę. Carl Schmitt zauważył (a wcześniejsza i późniejsza praktyka polityczna dowiodła), że jeśli zwyciężą – uzasadnienie władzy nie będzie poszukiwane w normach i zasadach dawnego demokratycznego ustroju, ale w czynniku politycznotwórczym (jakim jest przewrót). Inną grupą osób, którzy powinni zapoznać się z pismami rewolucyjnych konserwatystów są humanitaryści. Zapewniając szacunek dla humanitarnych wartości, nie mogą jednocześnie oczekiwać humanitarnego traktowania po zwycięstwie swych adwersarzy.\nCzy konflikt demokracji z jej wrogami jest nieunikniony? Oswald Spengler zauważył: "długą wojnę niewielu znosi bez szkód na duszy, długiego pokoju nie zniesie nikt".\nM. Wąsowicz, Historia ustroju państw Zachodu. Zarys wykładu, Liber, Warszawa 1998, s. 216-219.\nM. Bankowicz [red.], Słownik historii politycznej świata 1901 - 2005, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2006, s. 345.\nWarto odnotować, że spośród wszystkich państw europejskich, właśnie w Niemczech kryzys był najmocniej odczuwalny. Skutkiem był spadek produkcji przemysłowej o 47 proc., bezrobocie sięgnęło 28 proc. osób czynnych zawodowo (5,6 mln osób), płace realne spadły przeciętnie o 33 proc. (za: Ibidem, s. 533).\nT. Gabiś, Publicystyka polityczna pruskiego anarchisty, „Stańczyk. Pismo konserwatystów i liberałów” 1995, Nr 3 (26).\nM. Maciejewski, Doktryna rewolucyjnego konserwatyzmu wobec narodowego socjalizmu 1921 - 1945, Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, Wrocław 1991, s. 3.\nWśród badaczy nie ma zgodności czy można określić rewolucję konserwatywną jako jedną doktrynę, czy zbiór doktryn i zbiór ideologii – twierdził tak W. Kunicki.\nCzyni tak np. M. Maciejewski w monografii Doktryna rewolucyjnego.... Należy tu podkreślić, iż tak rozumiany neokonserwatyzm niewiele ma wspólnego ze zjawiskiem o identycznej nazwie od lat siedemdziesiątych w Stanach Zjednoczonych, do którego najwybitniejszych przedstawicieli zalicza się m.in. Norman Podhoretz, Seymour M. Lipset, czy Michael Novak. Z drugiej strony, rewolucja konserwatywna w latach międzywojennych w Niemczech nie może być utożsamiana z rządami M. Thatcher w Wielkiej Brytanii oraz Ronalda Reagana w USA oraz przeprowadzonymi przez nich zmianami, które zwykło określać się w prasie i naukowych opracowaniach anglojęzycznych jako conservative revolution.\nPrzytoczyć warto pogląd A. Wielomskiego: "Biorąc pod uwagę mnogość i sprzeczność odmian i definicji, niektórzy naukowcy próbują w ogóle nie definiować tego terminu. Co charakterystyczne, nawet w nielicznych encyklopediach konserwatyzmu nie udało się nam znaleźć dokładnego scharakteryzowania tego terminu. Wieloznaczność określenia konserwatyzm spowodowała pojawienie się – skądinąd dziwacznego postulatu – by przestać go używać w dyskusjach naukowych, ponieważ ta wieloznaczność utrudnia prowadzenia dyskusji." (A. Wielomski, Konserwatyzm. Główne idee, nurty i postacie, Fijor Publishing, Warszawa 2007, s. 11).\nR. Gwiazdowski, Amerykański konserwatyzm: neokonserwatyzm, http://konserwatyzm.pl/content/view/3351/111/ stan na 15 kwietnia 2008 r.\nR. Nisbet, Przesądy. Słownik filozoficzny, Warszawa 1998, s. 176.\nR. Scruton, Słownik myśli politycznej, Zysk i S-ka, Poznań 1996, s. 171.\nhttp://pl.wikipedia.org/wiki/Konserwatyzm stan na 10 kwietnia 2008 r.\nA. Wielomski, op. cit., s. 217.\nM. Maciejewski, op. cit., s. 3.\nZdaniem W. Kunickiego termin został po raz pierwszy przez Tomasza Manna w 1921 r. (W. Kunicki [wybór i opracowanie], Rewolucja konserwatywna w Niemczech 1918 - 1933, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań 1999, s. 14).\nA. Wielomski, op. cit., s. 271.\nRozróżnienie takie wprowadza M. Maciejewski, op. cit.\nW. Kunicki [wybór i opracowanie], op. cit.\nA. Wielomski, op. cit., s. 26-29.\nM. Maciejewski, op. cit., s. 4-5.\nF. Ryszka, Literatura pod ciśnieniem historii, Katowice 1967, s. 104.\nW. Kunicki [wybór i opracowanie], op. cit., s. 10.\nE. Jünger, Die Geachteten (Ibidem, s. 42).\nE. Jünger, Publicystyka polityczna 1919 - 1936, red. tłum. W. Kunicki, wyd. Arcana, Kraków, s. 521.\nW. Kunicki, op. cit., s. 55.\nT. Gabiś, op. cit., s. 31.\n E. Jünger, op. cit., s. 501.\nW. Kunicki [wybór i opracowanie], op. cit., s. 521.\nM. Maciejewski, op. cit., s. 38 – 41.\nA. Tocqueville, Dawny ustrój i rewolucja, wyd. Aletheia, Warszawa 2005.\nM. Maciejewski, op. cit., s. 16.\nA. Wielomski, op. cit., s. 48.\nW. Kunicki [wybór i opracowanie], op. cit., s. 15.\nA. Wielomski, op. cit., s. 59.\nOswald Spengler (1880 - 1936) – niemiecki filozof i historyk interesujący się kulturą, naukami przyrodniczymi, sztuką i matematyką, które studiował w Uniwersytetach w Halle, Berlinie, Monachium. Pomimo tytułu doktorskiego, który otrzymał w 1904 r., nie zrobił kariery naukowej. Pracował jako nauczyciel, przed I wojną światową przeczytał książkę Otto Seecka Zmierzch i upadek świata starożytnego, która zainspirowała go. Efektem studiów było dzieło Spenglera Zmierzch Zachodu. Zarys morfologii historii uniwersalnej (Der Untergang des Abenlandes), w którym dowodzi przechodzenie przez każdą z kultur stadiów rozwoju (młodości, dojrzałości, upadku). Kultura zachodu (europejsko- amerykańska) – zdaniem Spenglera – osiągnęła już fazę ostatnią. Książka (po raz pierwszy wydana w 1917 r.) odniosła sukces, szeroko czytana i dyskutowana miała duży wpływ na atmosferę intelektualną dwudziestolecia międzywojennego w Republice Weimarskiej. Z jednej strony – pozwalała dokonywać samousprawiedliwienia przegranemu społeczeństwu i jednocześnie – występować przeciw racjonalizmowi i europejskiemu porządkowi z jego polityczno-społecznymi instytucjami i zasadami (demokracją, prawami człowieka, egalitaryzmem).\nA. Wielomski, op. cit., s. 284.\nCzyni tak wspominany w tej pracy wielokrotnie Adam Wielomski.\nTezy tej zdaje się dowodzić nawet publikacja Wielomskiego Konserwatyzm, główne idee, nurty i postacie, w której niemiecki prawnik przedstawiony został zarówno w gronie przedstawicieli decyzjonizmu jak i rewolucyjnych konserwatystów. Poglądy Schmitta na sposób sprawowanie władzy są decyzjonistyczne, bo o rozstrzygnięciu suwerena nie decyduje treść normy kompetencyjnej, ale jego suwerenna decyzja. Z drugiej strony, niechęć do Republiki Weimarskiej, silny katolicyzm, "wołanie o wodza" i pogarda dla instytucji demokratycznych i liberalnych pozwalają określić Schmitta jako pełnoprawnego konserwatywnego rewolucjonistę.\nA. Wielomski, op. cit.\nR. Wolin, Carl Schmitt: The Conservative Revolutionary Habitus and the Aesthetics of Horror, http://foster.20megsfree.com/470.htm stan na 23 kwietnia 2008 r.\nnp.: H. Duran, Karol Schmitt – ostatni jurysta Tradycji, http://www.piusx.org.pl/zawsze_wierni/artykul/523 stan na 20 kwitnia 2008 r.\nOdpowiedzi na pytanie, czy Carl Schmitt był rewolucyjnym konserwatystą, próbuje udzielić szwajcarski badacz A. Mohler w opracowaniu zbiorowym Complexio Oppositorum.\nA.Wolff-Powęska, Seria Poznańskiej Biblioteki Niemieckiej, http://www.gazetawyborcza.pl/1,75517,875728.html stan na 23 kwietnia 2008 r.\nE. J. Jung, Deutschland und die koservative Revolution, w: W. Kunicki [wybór i opracowanie], op. cit., s. 15.\nPowodem odejścia od wspólnoty kościoła katolickiego było nieudzielanie mu unieważnienia małżeństwa z pierwszą żoną. Co ciekawe, druga żona Schmitta (Duška Todorović) była – tak jak pierwsza – serbskiego pochodzenia.\nSchmitt nazwał swą skromną rezydencję na cześć Niccolo Machiavellego (którego cenił jako myśliciela) i z powodu św. Kasjana, którego zdradzili uczniowie.\nW polskiej nauce znana stała się rozmowa Franciszka Ryszki z Carlem Schmittem, która odbyła się w 1973 r. Profesor Uniwersytetu Warszawskiego, uznany badacz faszyzmu i totalitaryzmu, wspomina o niej np. w artykule Carl Schmitt w nauce prawa i polityki XX wieku (w: R. Skarżyński, Carl Schmitt i współczesna myśl polityczna, Dom Wydawniczy Elipsa, Warszawa 1996).\nM. Lilla, Lekkomyślny umysł. Intelektualiści w polityce, Prószyński i S-ka, Warszawa 2007, s. 61.\nhttp://en.wikipedia.org/wiki/Carl_Schmitt na 23 kwietnia 2008 r.\nZastąpił tam głównego twórcę konstytucji weimarskiej profesora Hugo Preussa, który był żydowskiego pochodzenia, a sama szkoła znana była z dużej liczby pracowników tej narodowości. Ten właśnie epizod życia Schmitta będzie mu wypomniany w 1936 r. w "Schwarzes Korps" przez rywalizujących z nim we władzach NSDAP.\nM. Lilla, op. cit., s. 47.\nW 1932 r. niemiecki rząd wyznaczył komisarza Rzeszy do spraw Prus, by powstrzymać rosnących w siłę socjaldemokratów. Carl Schmitt bronił tej decyzji przed Trybunałem Stanu, gdzie co prawda sprawę przegrał, ale jego argumentacja na rzecz uprawnień nadzwyczajnych zrobiła wielkie wrażenie na nazistowskich dygnitarzach. Kilka miesięcy później, zaproponowano mu funkcję radcy prawnego reżimu.\nKoncepcje te zawarł Schmitt w pracy Der Huter der Verfassung (Obrońca konstytucji) i Lagalitat und Legitimat, pracował też nad skróconymi tekstami, które miałyby być propagandową bronią instytucji państwowych przeciw nazistom.\n C. Schmitt, Teologia polityczna i inne pisma, tłum. M. Cichocki, Społeczny Instytut Wydawniczy Znak, Kraków 2000, Wstęp, s. 9.\nJ. Baszkiewicz F. Ryszka, Historia doktryn politycznych i prawnych, PWN, Warszawa 1984, s. 439.\nLilla, op. cit., s. 48.\nW październiku 1936 r. Schmitt wypowiadał się na konferencji poświęconej "Niemieckiej nauce prawa w walce z duchem żydowskim". Nawoływał do "oczyszczenia bibliotek z dzieł autorów żydowskich, a gdy jest to nieuniknione – do ujawniania, że są Żydami". Dodał, że "Żydowski autor nie jest dla nas autorytetem", "logiczna przenikliwość Żydów jest bronią przeciwko nam", zakończył cytując Hitlera: "Powstrzymując Żydów, walczę o dzieło Pana". (M. Lilla, op. cit., s. 48). Poza tym, już po wojnie ukazały się notatki Schmitta (Glossarium), w których nie tylko próbował usprawiedliwić swój sojusz z nazistami, ale umieścił też fragmenty: "Żydzi pozostaną Żydami, podczas gdy komuniści mogą się poprawić i zmienić na lepsze. (...) Prawdziwy wróg to zasymilowany Żyd", "Lepsza wrogość Hitlera niż przyjaźń tych powracających emigrantów i humanitarystów" i antysemicki wierszyk: "Wszyscy mówią, że elity, lecz nikt wiedzieć nie chce, że to tylko Izrae – elity. zajmują kosmiczną przestrzeń". (za: Ibidem).\nA. Wielomski, Schmitt (Carl), http://konserwatyzm.pl/content/view/1437/111/ na 20 kwietnia 2008 r.\nMarek A. Cichocki twierdzi, że "Schmitt jako zaangażowany uczestnik politycznych wydarzeń sam wpadł w pułapkę stworzonych przez siebie pojęć, do których najwyraźniej brakowało mu dystansu (...) Paradoksalnie to nie konformizm go zawiódł, lecz konsekwencja którą w obliczu konkretnego zła stała się intelektualną i moralną odpowiedzialnością". Tym tłumaczyć można zaangażowanie na rzecz obrony Republiki Weimarskiej (kiedy to jeszcze na początku lat trzydziestych można było wprowadzić stan wyjątkowy i autorytarną decyzją odsunąć niebezpieczeństwo) oraz zmianę po 1933 r., kiedy to "najwyraźniej Schmitt uznał, że chociaż skończyła się Republika, to jednak nie przestała istnieć niemiecka wspólnota polityczna". Profesor uznał prawdopodobnie, że lojalność wobec niemieckiej wspólnoty politycznej (którą po 1933 r. reprezentowała hitlerowska Rzesza, a nie Republika Weimarska) wymaga zmianę frontu. Poza tym, nacjonalizm Schmitta wpłynął na jego wybór postawy "dobrego niemieckiego patrioty", ale już nie "dobrego człowieka".\nR. Skarżyński, Od chaosu do ładu, Instytut Studiów Politycznych PAN, Warszawa, s. 13-14.\nM. Lilla, op. cit., s. 50.\nP. Kaczorowski, My i oni. Państwo jako jedność polityczna. Filozofia polityczna Carla Schmitta w okresie republiki weimarskiej, Szkoła Główna Handlowa, Warszawa 1998, s. 203.\nIbidem. s. 203 i n.\nIbidem. s. 210.\nIbidem, s. 218.\nRoger Scruton twierdzi, że wg Schmitta: "rzeczywisty suweren niekoniecznie zatem jest tożsamy z parlamentem, monarchą czy jakimkolwiek innym podmiotem, któremu prawo przypisuję tę rolę. Rzeczywisty suweren ujawnia się w chwili kryzysu, a zadaniem polityki jest wiedzieć, kto to jest." (R. Scruton, op. cit., s. 365-366).\nM. Karwat, Cecha polityczności i dziedzina teorii polityki. Uwagi o formalizmie pojęciowym (w: R. Skarżyński [red.], Carl Schmitt i współczesna myśl polityczna, Dom Wydawniczy Elipsa, Warszawa 1996), s. 133 .\nC. Schmitt, Pojęcie polityki, „Zdanie” 1979, nr 3, s. 4.\nR. Skarżyński, Od chaosu do ładu..., s. 173.\nP. Kaczorowski, op. cit., s. 59.\nM. Maciejewski, op. cit., s. 104.\nP. Kaczorowski, op. cit., s. 63.\n"Każde przeciwieństwo religijne, moralne, ekonomiczne, etniczne lub jakiekolwiek inne przekształca się ostatecznie w przeciwieństwo polityczne, o ile jest dostatecznie silne, by faktycznie podzielić ludzi na przyjaciół i wrogów" (s. 208).\n"Nie można uwolnić się od konsekwencji polityczności. Jeżeli sprzeciw pacyfistów wobec wojny okazałby się na tyle silny, że doprowadziłby do wypowiedzenia wojny przeciwnikom pacyfizmu, a więc do 'wojny przeciwko wojnie', byłby to wystarczający dowód, że ich postawa ma charakter polityczny, w jej wyniku bowiem ludzie jednoczyliby się według różnicy między przyjacielem i wrogiem"; C. Schmitt, op. cit., s. 207.\nT. Gabiś, Nowe Państwo nr 3/2007, rubryka "Surfując pod prąd".\nM. Maciejewski, op. cit., s. 91.\nR. Skarżyński, op. cit., s. 8.\nA. Wielomski, Rewolucja tradycjonalistyczna. Juliusz Evola a faszyzm, http://konserwatyzm.pl/content/view/1182/111/ stan na 20 kwietnia 2008 r.\nNie tylko pozycje naukowe z lat PRL zawierają jednoznacznie krytyczne oceny konserwatystów rewolucyjnych jako faszystów, również najnowsza publicystyka powtarza tezy tyleż upraszczające, co naiwne. Np. "Gazeta Wyborcza" z dnia 17 kwietnia 2006 r. w artykule A. Kaczorowskiego Czy intelektualistom wolno angażować się w politykę przedstawia czytelnikom postać Carla Schmitta, jako "ojca duchowego antyliberalnych partii w rodzaju Prawa i Sprawiedliwości".\nArticulated Power Relations – Markus Miessen in conversation with Chantal Mouffe, http://www.wmin.ac.uk/sshl/pdf/csd_mouffe_interview_with_miessen_ArticulatedPowerRelations.pdf stan na 23 kwietnia 2008 r.\nO. Spengler, Jahre der Entscheidung. Erster Teil... (w: W. Kunicki [wybór i opracowanie], op. cit., s. 25).\nOdsłon : 11475718\nWielomski: Brexit w perspektywie tradycyjnej niemieckiej geopolityki\nBieleń: Jaki status dla Polski?\nCierzniakowski: Czwarta dywizja\nSanocki: Po co napadać na banki?\nZiętek-Wielomska/Wielomski: O polskiej myśli państwowej\nEckardt: Szloch nad rozlanym mlekiem\nBunikowski: Czy przestrzegać prawa, gdy jest moment dziejowy?\nŚwięcicki: Problem bezdomności w libertariańskiej teorii politycznej\nProf. Feliks Koneczny: Harmider etyk w Polsce\nReżim PiS-uaru po cichu wspiera multikulti i masową imigrację\nPrawicowe szmatławce toną jak „Wyborcza”\nProf. Roman Rybarski: Rola państwa w walce z żydami\nBp Richard Williamson: Franciszek bezbożny\nPromotor zboczeńców sojusznikiem PiS-uaru\nJarosław Gryń: Możemy wszystko zmienić\nGiganci murzyńskości z Polin w Białym Domu\nLament szabesgojów po Dniu Szklarza w gdańskiej synagodze\nLider Hezbollahu: Bomby na Izrael!


Diuretyki | Fitness Dieta\nOdżywki dla długodystansowców →\nDiuretyki są zakazane od kiedy Mohammad Benaziza zmarł na początku lat 90’ w Holandii. Obecnie przed zawodami przeprowadza się testy na ich obecność w organizmie. Zapewne o tym wiesz i znasz sposoby, by nie wykryto ich u ciebie. Wiesz jak tolerancyjny jestem, jeśli chodzi o rozmaite specyfiki; ale diuretyków zawsze się wystrzegam i odradzam je innym. Podczas gdy na sterydach można przeżyć lata (biorąc odpowiednie dawki), diuretyki mogą cię zabić w przeciągu kilku godzin.\nSłyszałem mnóstwo strasznych historii od kulturystów biorących diuretyki. Faceci, którzy po zejściu ze sceny musieli , być odwiezieni do szpitala, inni, poruszający się jakby dostali „głupiego Jasia” i nie mogący pozować. Najbardziej znanym przypadkiem jest Mohammad Benaziza, który przestał pić wodę na pięć dni przed konkursem i brał duże dawki Aldactazidu i Lasku. Jedyna woda jaką przyjmował pochodziła z pokarmu, okazjonalnie ssał kostki lodu. Podczas konkursu bezustannie wymiotował i mdlał. Po zakończeniu imprezy odwieziono go do hotelu, gdzie zaczęła się jego agonia. Zamknął się w pokoju i – jak twierdzili potem lekarze – umierał przez cały dzień. Jego skóra miała nienaturalny, szary kolor, był zimny jak lód. Zanim stanęło serce, krew zaczęła krzepnąć, bo w jego ciele nie było żadnych płynów.\nWielu kulturystów przeraziło się historią Mo-Mo, kilku z nich przestało używać diuretyków. Mo-Mo nie był zresztą jedyną ich ofiarą, ale był najbardziej znany. W rzeczywistości kilku profesjonalistów zmarło z tego samego powodu, a wielu otarło się o śmierć. Wiedza na temat działania diuretyków jest bardzo pogmatwana, musisz ją zdobyć, by rozpoznać prawdziwe oblicze Lasku. Wypłukuje on z twego ciała wodę, ale wraz z nią elektrolity, co powoduje skurcze i omdlenia.\nZresztą, przyjrzyjmy się dokładnie jak działają diuretki. Po zażyciu Lasku nerki zaczynają wydzielać z organizmu potas i sód, które obecne są w wodzie. W ten sposób właśnie ją tracisz. Taka sytuacja sprawia, że komórki słabiej przewodzą impulsy nerwowe. Jeśli taki stan się pogłębi, to nie jesteś w stanie przewodzić żadnych nerwowych impulsów. Oznacza to, że mózg dłużej nie jest w stanie wysyłać impulsów do mięśni (w tym serca). A kiedy to ostatnie przestanie pompować krew do mózgu – żegnasz się z najlepszym ze światów Niektórzy eksperci twierdzą, że jeśli tracisz X potasu wraz z moczem, to przyjmując tę samą dawkę doustnie będziesz mógł normalnie funkcjonować, a wody w organizmie nie będzie. Wygląda to jednak tak dobrze tylko na papierze. W rzeczywistości przyjmowanie dużych ilości potasu jako suplementu jest bardzo niebezpieczne – wywołuje z kolei za dużo nerwowych skurczów, dlatego mięśnie napinają się w niespodziewanych dla ciebie momentach. To był właśnie przypadek Mo-Mo. W 1999 roku na Arnold Classic jeden z zawodników podczas pozowania upadł na scenę i nie mógł się poruszać. Wyniosło go ze sceny czterech ludzi – wyglądał jak kawał wołowiny.\nWygląda na to, że z diuretykami nie wygrasz. Tylko wykwalifikowany specjalista może powiedzieć ci jak naprawdę działają, każdy inny jest kłamcą. Nie wierz nikomu, bo szybko znajdziesz się w trumnie.\nTen wpis został opublikowany w kategorii Dieta, Zdrowie i oznaczony tagami sterydy, tłuszcz. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.


Ks. Sławomir Bednarski | Oficjalny blog fundacji Wiara i Książki\n„Lepiej zapalić świecę niż przeklinać ciemność” – Matka Teresa z Kalkuty\nOd dłuższego już czasu pojawiają się różne opinie siejące defetyzm. Straszy się katolików w Polsce tym, że jest coraz gorzej. Że coraz trudniej wyznawać wiarę przodków. Że statystyki Kościoła są zatrważające. To wszystko prawda. Sądzę nawet, że obserwując to, co dzieje się w naszym kraju, w sferze ducha, jest gorzej niż pokazują badania statystyczne czy opinię naukowców prezentowane w wielu publikacjach. Jest źle i będzie jeszcze gorzej. Tylko potrzeba wyciągnąć z tego faktu odpowiednie wnioski. Przecież powinny to być wnioski ludzi wiary. Skoro czytając teksty Pisma Świętego potrafimy uwierzyć w rozmnożenie chleba, uciszenie sztormu na morzu, czy wskrzeszenie Łazarza, to tym bardziej moc Pana Boga powinna być nam oczywista. Przecież jeśliby Pan Jezus nie zmartwychwstał, daremna byłaby nasza wiara. On jednak zmartwychwstał i żyje.\nWielu chrześcijan prawie wyłącznie krytykuje Kościół i świat. Ostatnio na przykład spotkałem się z opinią człowieka, który deklarował się jasno jako człowiek ochrzczony i rzecz jasna wierzący. To jednak nie przeszkadzało mu w tym by wybierać sobie z doktryny katolickiej tylko niektóre prawdy. W burzliwej dyskusji spieraliśmy się o to w co wierzyć, a w co nie. Podejmował ów człowiek ciekawą argumentację, w której niektóre prawdy wiary, czy przykazania Boże są nieżyciowe i nie na czasie. Twierdził on, że wiele z tychże szczegółowych prawd należałoby zmienić. W sprawie sakramentów małżeństwa, eucharystii, pokuty itd. Należałoby też dostosować interpretację Ewangelii i zmienić Katechizm Kościoła Katolickiego. Właściwie wszystko można by zmienić. Tylko wówczas byłaby to jakaś wiara, ale z pewnością nie katolicka.\nKiedy po dłuższym czasie przeszedłem do ofensywy, okazało się, że te wszystkie zmiany są potrzebne temu człowiekowi, bo ma wyrzuty sumienia. W swoim życiu ma trudności w małżeństwie, nie spowiada się od lat, a na mszę św. chadza „od wielkiego dzwonu”. Dwa może trzy razy w roku. Jakby więc wszystko udało się zmienić według jego propozycji, byłby idealnym wyznawcą jakiejś wiary, z tym że z pewnością nie byłaby to wiara katolicka. Sądzę, że to dość częsty dziś przypadek, w którym wielu chrześcijan próbuje dostosować doktrynę wiary i Ewangelię do siebie i swojego życia. Powinno być jednak zgoła odwrotnie.\nTo nie my mamy tworzyć dekalog i pisać na nowo Pismo Święte, to nasze życie powinno się coraz bardziej upodabniać do życia Chrystusa. Przecież sama nazwa chrześcijanin wiele nam mówi. To nie tylko etykietka, którą odróżniamy się od innych wyznań. To recepta na życie. Mamy być chrystusowi czyli podobni do naszego Mistrza i Pana. Nie wolno nam wybierać tego co wygodne i łatwe. Mamy przecież wyznaczoną drogę, która jest wymagająca. Sądzę, że to rozmywanie się prawd wiary i w ogóle chrześcijaństwa we współczesnym świecie wynika z tego, że jesteśmy zbyt mało chrystusowi.\nBrzmi to śmiesznie, ale trzeba nam wrócić do korzeni. Jezus mówi jasno w Ewangelii wg św. Mateusza: „Nie troszczcie się zbytnio o swoje życie, o to, co macie jeść i pić, ani o swoje ciało, czym się macie przyodziać. Czyż życie nie znaczy więcej niż pokarm, a ciało więcej niż odzienie? (…) A o odzienie czemu się zbytnio troszczycie? Przypatrzcie się liliom na polu, jak rosną: nie pracują ani przędą. A powiadam wam: nawet Salomon w całym swoim przepychu nie był tak ubrany jak jedna z nich. Jeśli więc ziele na polu, które dziś jest, a jutro do pieca będzie wrzucone, Bóg tak przyodziewa, to czyż nie tym bardziej was, małej wiary? Nie troszczcie się więc zbytnio i nie mówcie: co będziemy jeść? co będziemy pić? czym będziemy się przyodziewać? Bo o to wszystko poganie zabiegają. Przecież Ojciec wasz niebieski wie, że tego wszystkiego potrzebujecie. Starajcie się naprzód o królestwo Boga i o Jego Sprawiedliwość, a to wszystko będzie wam dodane.” Prawda, że proste? Mamy się troszczyć o Królestwo Boże i Jego Sprawiedliwość. Wszystko inne jest dodatkiem. Jaki więc płynie z tego wniosek? Otóż taki, że im dalej od Boga tym gorzej. W życiu osobistym i społecznym. W życiu zawodowym i politycznym. Im dalej od Boga tym gorzej.\nW tych słowach Jezusa mamy klucz do tajemnicy. W prostym tekście Jezus ukrył odpowiedź na najtrudniejsze pytania stawiane od wieków przez filozofów, ekonomistów, polityków i innych. Tak często zabiegamy o rzeczy nieistotne i nieważne. Gonimy za dobrobytem i modą, a recepta Jezusa na Szczęście jest prosta. Nie wymaga ukończenia wyższej uczelni, ani tytułów naukowych. Wystarczy się troszczyć o Królestwo Boże i Jego Sprawiedliwość. Wystarczy więc przylgnąć do Jezusa całym swoim życiem, całym swoim myśleniem, wszystkimi pragnieniami. Świat sam zacznie się zmieniać. Narzekanie w niczym nam nie pomoże. I zmiana dekalogu niczego nie poprawi. Prawdy należy szukać, a znalazłszy przyjąć i nią żyć. Ot i wszystko czego nam potrzeba.\nBrzmi to może odrobinę pompatycznie, ale jak słyszę opowieści o tym, że należy się zabezpieczyć w życiu na każdą ewentualność. Jak słyszę, że nadciąga kataklizm cywilizacji chrześcijańskiej. Jak słyszę o tym, że wszystko wkrótce się zawali. Tak sobie myślę, że jeśli Pan Bóg tego zechce to tak będzie i to bez względu na nasze narzekania. My róbmy swoje! Żyjmy jak chrześcijanie. Módlmy się jak uczniowie Jezusa. Postępujmy zgodnie z nauką Ewangelii. Przecież Królestwo Boże i Jego Sprawiedliwość zdobywa się od wieków tak samo. Cierpliwym trwaniem przy Bogu. Może się zdarzyć, że wątpliwości przyjdą i może nawet czasem pojawią się pytania, na które nie znajdziemy łatwych odpowiedzi. Może. Jednak recepta na Szczęście będzie wciąż ta sama.\nKończąc tę refleksję chciałbym uspokoić wszystkich sceptyków. Bez względu na to co dziś myślicie i jakie macie prognozy na przyszłość. Świat się skończy wtedy kiedy zechce Bóg i nikt z pewnością tego nie przewidzi. To co do nas należy to jedynie i aż tyle. Kroczyć śladami Chrystusa w życiu. Nic więcej. W domu i w pracy, w szkole i sklepie. Wszędzie tam gdzie nas życie zaprowadzi mamy być zawsze chrystusowi. Dlatego raz jeszcze zachęcam, żebyśmy jako uczniowie Jezusa robili swoje, a wszystko inne będzie nam dodane. Dopóki nie wrócimy do korzeni, wciąż będzie coraz gorzej. Bowiem, aby wrócić należy iść w przeciwnym, niż dotychczas, kierunku. Trzeba iść pod prąd. Nie ma innej rady. Zatem do dzieła!\nKs. Sławomir Bednarski – kapłan archidiecezji częstochowskiej, prezes fundacji „Servire homini”, współredaktor czwartkowych audycji w Radio Jasna Góra „Świadczyć Miłosierdzie”, pedagog, twórca Domu Pomocy Społecznej św. Barbary w Kleszczowie, publikuje na łamach ogólnopolskiego kwartalnika „Apostoł Miłosierdzia Bożego”.\nTagged Biblia, Blog, Chrystus, chrystusowi, Ewangelia, Katechizm Kościoła Katolickiego. Pismo Święte, katolickiej ofensywy, katolik, Kościół, Ks. Sławomir Bednarski, Matka Teresa z Kalkuty, prawda Jezus, sprawiedliwość, wiara i książki


Opole billboardy papier blueback (projekt i druk) - Drukarnia Advanced\nBillboard (papier blueback) Opole\nBillboardy służą głównie do promowania wyprzedaży, obniżek cenowych czy informowanie Klientów o niesamowicie niskich cenach danego produktu (tzw. wabik). Często wykorzystywane przez galerie handlowe, czy wielkie sieci sprzedażowe typu Media Mark. Billboardy w Opole można również zauważyć przy sieciowych sklepach spożywczych typu Kaufland, Biedronka itp. Billboardy mocowane są do ogromnych tablic za pomocą kleju. Często rozmiar reklamy billboard jest tak duży, że cały billboard posklejany jest z kilkunastu mniejszy elementów. Druk billboard jest najtańszą formą reklamy w krótkim przedziale czasowym. Podkład papier blueback. Sam druk na billboard jest odporny na warunki atmosferyczne. Podkład papier blueback nie jest już odporny na wodę. Jeśli jednak billboard jest odrobinę zadaszony reklama wytrzyma przelotne opady deszczu.\nDrukarnia Advanced przygotowała ofertę dla billboardy Opole. Druk na papierze blueback dla Opole w cenie nieco powyżej 10zł/m2. Projektujemy billboardy na podstawie wytycznych oraz przesłanych materiałów od Klientów do których należą: logo, fotografie, hasła reklamowe, dane kontaktowe. Przygotowane propozycje graficzne odsyłamy drogą mailową do akceptacji. Po akceptacji projektów billboardy przechodzą etap produkcyjny. Następnie billboardy są wysyłane do Opole kurierem GLS, UPS lub DPD.\nBillboard Opole powstaje wg powyższej tabeli terminów. Dla małych ilości czas realizacji zlecenia zaczyna się już do 2dni roboczych. Dla większych ilości billboard dla Opole produkowany jest w przeciągu kilku dni roboczych. Billboardy przesyłane są do Opole przesyłką kurierską.


Sprawiedliwy remis w Szamotułach\n> Akademia > Sprawiedliwy remis w Szamotułach\nPodziałem punktów zakończyło się spotkanie w Wielkopolskiej Lidze Trampkarzy Młodszych pomiędzy SPN Szamotuły a Jarotą Jarocin. W sobotę obie drużyny zdobyły po dwie bramki.\nW pierwszej połowie skuteczniejsi w polu karnym byli gracze z Jarocina, którzy w ostatniej akcji przed przerwą zdobyli bramkę. Na listę strzelców wpisał się Paweł Skórski, który powrócił do gry po kontuzji. Druga odsłona przyniosła znacznie więcej emocji. Jednak po pięćdziesięciu minutach z prowadzenia mogli cieszyć się gospodarze. Ostatecznie piłkarze JKS-u z rocznika 2005 w końcówce meczu zdołali doprowadzić do wyrównania. Autorem gola był Tobiasz Grabkowski.\n– Dziś nie wykorzystaliśmy swoich okazji. W poprzeczkę trafili Tobiasz Grabkowski i Hubert Kasprzak., a sytuacje sam na sam zmarnowali Kamil Rutowski oraz Tobiasz Grabowski. Z przebiegu całego spotkania uważam, że to rywale piłkarsko w tym dniu byli lepsi od mojego zespołu – powiedział trener trampkarzy młodszych, Jacek Kolecki.\nTrampkarze młodsi w Lidze Wojewódzkiej z dorobkiem ośmiu punktów plasują się na szóstej pozycji. Podopieczni Jacka Koleckiego kolejną ligową potyczkę rozegrają dopiero 21 października z Akademią Piłkarską Piotra Reissa Poznań, bo ich starcie z UKS-em Śrem zaplanowane na nadchodzący weekend zostało przełożone na 17 listopada.\nLiga Wojewódzka C2 Trampkarz (9. kolejka – 06.10.2018 rok):\nSPN Szamotuły – Jarota Jarocin 2:2 (0:1)\nJarota Jarocin: Konrad Kaczmarek – Allen Rozum, Szymon Łyskawa, Dawid Stolecki, Kamil Rutowski, Michał Jackowski, Stanisław Rutkowski, Łukasz Tomczak, Miłosz Jeszkowski, Tobiasz Grabowski, Paweł Skórski.\nNa zmianę wchodzili: Mikołaj Marciniak, Paweł Duda, Jakub Janos, Hubert Kasprzak, Filip Szydlik, Kamil Pawełczyk, Kacper Nawrocki.


Trwają prace przy budowie parkingu w Drogomyślu\nPrzy cmentarzu komunalnym na w Drogomyślu powstaje parking. Miejsce postoju znajdą tam 23 samochody, jedno miejsce zostanie przystosowane dla osób niepełnosprawnych.\nSzanowni Mieszkańcy, prosimy o wypełnienie ankiety\nRegionalny Fundusz Ekorozwoju na mocy umowy zawartej z Gminą Strumień, przystąpił do opracowania aktualizacji Projektu założeń do planu zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe oraz opracowania Planu gospodarki niskoemisyjnej dla Gminy Strumień. Na terenie gminy zostaną rozesłane drogą pocztową ankiety. Prosimy o ich wypełnianie i złożenie w placówkach oświatowych, świetlicach, bibliotekach i MGOK-u, bądź przesłanie ich na adres strumien@rfeko.pl.\nW najbliższym czasie w Strumieniu odbędą się dwa spotkania dotyczące historii. Miejska Biblioteka Publiczna zaprasza na wykład pt. „Żołnierze Wyklęci na Podbeskidziu i Śląsku Cieszyńskim”. Z kolei Macierz Ziemi Cieszyńskiej Koło w Strumieniu organizuje wieczór historyczny poświęcony bohaterom „Pomnika Ofiar Hitleryzmu” w Strumieniu.\nWyborco! Sprawdź swoje dane\nInformujemy, że od 20 kwietnia do 4 maja 2015 r. każdy wyborca z gminy Strumień może sprawdzić czy został ujęty w spisie wyborców w Referacie Spraw Obywatelskich


5 propozycji zabaw wspomagających rozwój emocjonalny\nInteligencja emocjonalna decyduje o wielu umiejętnościach, w szczególności tych odpowiadających za przystosowanie się do otoczenia, udanych relacjach międzyludzkich i sukcesach zawodowych. Wiadomym jest, że dzieci najlepiej i najchętniej uczą się poprzez zabawę. Najwięcej radości sprawia im sytuacja kiedy mogą ten czas spędzić z rodzicami. Oto 5 propozycji zabaw, które można wykorzystać do wspomagania rozwoju emocjonalnego. To proste zajęcia dla dzieci, które pozytywnie wpłyną na rozwój dziecka.\nDo tej zabawy potrzebne będą farby, kartka i opcjonalnie sztaluga. Dziecko przybiera rolę malarza. Ma zawiązane oczy, a rodzic pomaga mu, poprzez kierowanie jego ręką do farby i na kartkę, namalować wyjątkowy obraz. Kiedy dzieło jest skończone należy odwiązać chustę i razem spróbować odgadnąć, co pojawiło się na kartce. Później następuje zamiana ról i rodzic staje się malarzem.\nW czasie tej zabawy rodzic z dzieckiem oglądają ilustracje przedstawiające różne postacie. Mogą być to bohaterowie bajek lub inne osoby. Ważne jest, aby wyraźnie było widać jaka emocja jest aktualnie przedstawiana. Dziecko próbuje nazywać przeżywane przez bohaterów uczucia np. radość, smutek, strach, gniew, zdziwienie. Następnie rodzic i dziecko próbują wcielić się w przedstawione osoby i wymyślają co takiego się wydarzyło, że dana osoba na obrazku właśnie to odczuwa. Warto również na podstawie pokazanych uczuć odwołać się do doświadczeń dziecka i rozpocząć rozmowę o jego uczuciach.\nRodzic z dzieckiem nawzajem odrysowują swoje dłonie. Następnie w miejsce palców wpisują 5 swoich mocnych stron: „Co w sobie lubię?, Z czego jestem dumny?”. Oczywiście maluchy mogą umieścić tam rysunki. Gdy wszyscy skończą, następuje zamiana. Dziecko wypisuje za co lubi mamę czy tatę, a rodzic wypisuje mocne strony swojej pociechy. Dzięki tej zabawie nie tylko rodzic ma możliwość poznania, tego jak postrzega siebie dziecko, ale również maluch uświadamia sobie, że dużo potrafi i w wielu czynnościach czy zachowaniach jest dobry.\nTa zabawa może przybierać dwie formy. Do pierwszej z nich będzie potrzebne lustro, najlepiej duże, w którym widać całą twarz i sylwetkę dziecka. Do drugiej – rodzic albo starsze rodzeństwo. Pierwsza opcja to przeglądanie się w lustrze i prezentowanie min przedstawiających różne uczucia. Rodzic podaję nazwę emocji, a zadaniem dziecka jest pokazać, jak wygląda ktoś, kto się tak czuje, jakie robi miny i jak wygląda jego ciało. Druga opcja zabawy polega na tym, że rodzic z dzieckiem dobierają się w parę i siadają naprzeciw siebie. Jedna osoba z pary jest lusterkiem. Zadaniem tej osoby jest naśladowanie min, jakie pokazuje druga osoba. Po kilku minutach następuje zamiana ról w parze.\nDziecko rysuje na kartce sytuację, osobę, której się boi, na przykład ducha. Rodzic pełni w tej zabawie rolę czarodzieja, który zamienia rysunek w taki sposób, aby zmniejszyć strach dziecka, na przykład rysuje klatkę dla ducha lub duży mur, którego duch nie może pokonać.


Jak mówić, aby Cię słuchali | MogeWszystko.pl\nJak mówić, aby Cię słuchali\nAutor Krzysztof Litwiński25 maja 2017Na zdrowe relacje\nSą ludzie, którzy w naturalny sposób przykuwają uwagę. Gdy zaczynają mówić, gwar cichnie, a każdy zamienia się w słuch. To nie przypadek. Oto cztery czynniki, którymi możesz osiągnąć to samo.\nWiedz, co chcesz powiedzieć. Ludzie w naturalny sposób nastawiają uszu dla rzeczy ważnych. Jeśli nie wiesz, co chcesz powiedzieć, żadne sztuczki nie utrzymają długo ich uwagi, a następnym razem w ogóle nie będą słuchać.\nMów wolniej, niż myślisz. Im wolniej, tym lepiej! Często wyrzucamy z siebie słowa, aby jak najszybciej znaleźć się „na mecie”. Jednak „meta” jest wtedy, kiedy dotrzesz do słuchacza, a nie wtedy, kiedy skończysz mówić. Słuchacz „odpływa”, kiedy nie może za Tobą nadążyć.\nCisza krzyczy najgłośniej – rób pauzy. Kropki i przecinki wymyślono nie po to, aby utrudnić dzieciom klasówki, ale aby w odpowiednich miejscach robić przerwy na myślenie. Tobie pozwalają one zebrać myśli do mówienia dalej, a słuchaczowi „przetrawić” to, co usłyszał. Wtedy jest ciekaw, co dalej.\nMówisz, aby Cię usłyszano, więc słuchaj samego siebie. Z wyjątkiem śpiewania pod prysznicem, mówieniem zwykle chcemy coś komuś przekazać. Słuchaj sam, co i jak mówisz, a Twoje słowa automatycznie lepiej trafią do słuchaczy.\nO magii mówienia do rzeczy\nJako byłego tłumacza wielkich tego świata, jakiś czas temu zapytano mnie w telewizji, które tłumaczenia wspominam jako najtrudniejsze. Bez wahania odparłem, że te, w których mówca sam nie wiedział, co chce powiedzieć. Ich przeciwieństwem byli ludzie, którzy w naturalny sposób przykuwali uwagę i potrafili kilkoma słowami w jednej chwili uciszyć gwar w wielkiej sali. To ludzie, którzy odzywając się, wiedzą, co chcą powiedzieć.\nTo, że wiedzą, co chcą powiedzieć, nie oznacza, że zawsze mają w głowie ułożone precyzyjne sformułowania i całe zdania. Wręcz przeciwnie. Dobierają je w biegu, ale WIEDZĄC, jaką ogólną myśl chcą wyrazić. Innymi słowy, mają swoje zdanie i świadomie je wyrażają.\nKiedy wiesz, co chcesz powiedzieć, jesteś jak piłkarz, który pewnie trafia wprost do bramki przeciwnika. Nie musisz wymyślać żadnych specjalnych sztuczek, dziwacznych sformułowań, mądrze brzmiących terminów itp. ani nadrabiać miną czy tonem. Twoja myśl jest jasna i konkretna, a przez to trafia w cel i nie da się jej zignorować. Słowa, które wyrażają jasne myślenie, mają niezwykłą moc, bo z jakiegoś powodu trafiają do słuchacza nawet wtedy, kiedy dobór słów nie jest najlepszy.\nSwego czasu mistrzem tego rodzaju komunikacji był Prezydent Lech Wałęsa. O jego przedziwnym sposobie formułowania myśli chodzą legendy, a dobór słów przyprawiał o ból głowy nie tylko tłumaczy. Jednak „jestem za, a nawet przeciw”, „plusy dodatnie i plusy ujemne” i wiele innych to najlepszy dowód, że nawet pewna niezdarność wysławiania się nie ogranicza skuteczności przekazu – jeśli mówca czuje, co chce powiedzieć. Skuteczność komunikacji Lech Wałęsa udowodnił, przekonując tłumy i innych polityków do swoich racji. Na pewno nie był człowiekiem, którego się nie słuchało.\nTłumacze mawiają, że tłumaczenie powinno być na tyle dosłowne, na ile to konieczne, i na tyle dowolne, na ile to możliwe. W przypadku Lecha Wałęsy trzeba było tę zasadę zastosować w wersji ekstremalnej – tłumacząc przede wszystkim jego intencje (na ile byliśmy w stanie je odczytać), a dopiero potem konkretne słowa. Wtedy miało to siłę przekonywania, mimo że dosłowna warstwa jego wypowiedzi pozostawiała wiele do życzenia.\nDlatego nie przejmuj się, jeśli nie umiesz dobierać starannie słów. Jeśli tylko wiesz, co chcesz powiedzieć, to już 80 procent sukcesu. Pozostałe 20 procent to technika wypowiedzi. Przede wszystkim: tempo.\nMniej znaczy więcej – architekt Ludwig Mies van der Rohe\nTę złotą zasadę znał już Leonardo da Vinci, który ukuł powiedzenie prostota najwyższą formą wyrafinowania. Salvador Dali powiedział, że idealny projekt to taki, od którego już nic nie można ująć.\nW retoryce, czyli sztuce przemawiania, ta mądrość sprowadza się do prostej zasady: im wolniej mówisz, tym bardziej Cię słuchają. Oczywiście jeśli nie masz nic do powiedzenia (patrz wyżej), zbyt długo Ci to nie pomoże. Jednak jeśli masz, wtedy samo tylko mówienie wolniej, z miejsca potęguje Twoją siłę przekonywania. Jest po temu kilka powodów.\nPo pierwsze, myślisz szybciej, niż mówisz. Dlatego możesz odczuwać pokusę, by jak najszybciej dotrzeć w swojej wypowiedzi do pointy. Tymczasem Twój słuchacz nie wie, do czego zmierzasz i dopiero musisz go poprowadzić ścieżką swojego rozumowania, cały czas obserwując, czy nadal jest z Tobą, czy już został w tyle. Po angielsku jest nawet takie pytanie, kiedy coś mówisz i chcesz się upewnić, czy Twój rozmówca rozumie: are you with me? – dosłownie: czy jesteś ze mną? Mów wolniej, a zwiększysz szanse, że słuchacz „będzie z Tobą”, zamiast już być myślami gdzie indziej.\nPo drugie, większość ludzi nie zwraca większej uwagi na to, jak mówią. Mówią więc chaotycznie i często za szybko – bo mówią tak, jak myślą. Dlatego każdy, kto mówi odczuwalnie wolniej od innych, natychmiast zwraca na siebie uwagę. Co więcej, mówiąc wolniej dajesz sobie czas na lepszy dobór słów i obserwowanie reakcji rozmówców. Oni zaś mają więcej czasu na „przetrawienie” Twoich słów, co znów zwiększa szanse, że trafi do nich to, co mówisz.\nDoskonałymi przykładami takiego wolniejszego, a przez to mocniejszego, mówienia, są politycy Leszek Miller czy – na drugim biegunie – Roman Giertych. Czegokolwiek nie mówią, mówią wolno, wyraźnie i dobitnie. Słysząc taki sposób mówienia, ludzie odruchowo odkładają to, co robią i zamieniają się w słuch. Posłuchaj na YouTube jednego i drugiego, a przekonasz się, co mam na myśli.\nNie tylko kiedy mówisz wolniej, ludzie bardziej uważnie Cię słuchają. Słuchają jeszcze uważniej, kiedy na moment w ogóle przestajesz mówić. Nazywa się to pauzą. Czasem czytasz gdzieś: mówca zrobił efektowną pauzę. Pauza zawsze jest efektowna, bo na moment całkowicie skupia uwagę słuchacza. Cisza oznacza, że zaraz coś się wydarzy, padnie coś ważnego. Jeśli tylko jej nie nadużywasz, jest potężnym sojusznikiem i zawsze sprawi, że Twoje słowa będą słuchane uważniej. Jakiś czas temu nagraliśmy w mojej firmie spot reklamowy do radia. Płaciliśmy radiu za każdą sekundę jego trwania, a mimo to zdecydowaliśmy się pierwsze 1,5 sekundy zająć ciszą. Spot zaczynał się od ciszy. Dzięki temu w zgiełku radiowego szumu, nagle wszystko się zatrzymywało i kiedy słuchacz się zorientował i zainteresował, co się stało, wtedy z głośnika zaczynał płynąć nasz spot. Działało świetnie.\nWiele lat temu, pracując jako menadżer w amerykańskiej firmie, spędzałem całe godziny na telekonferencjach na różne tematy. Moi szefowie uwielbiali tę formę kontaktu z pracownikami w innych krajach. Któregoś dnia niespodziewanie zadzwonił jeden z naszych amerykańskich klientów i rozmowa przeciągnęła się do dobrej godziny.\nDopiero po jej zakończeniu zdałem sobie sprawę, że cały czas miałem włączony dyktafon, na który nagrywałem wtedy różne bieżące sprawy do załatwienia, aby niczego nie przeoczyć. Po prostu, kiedy włączyłem dyktafon, aby coś nagrać, akurat zadzwonił ten klient, a ja zająłem się rozmową i zapomniałem wyłączyć urządzenie.\nZ ciekawości włączyłem odtwarzanie, żeby posłuchać, jak wyglądała nasza rozmowa. Już po pierwszych swoich słowach zamarłem, a potem moją twarz oblał coraz bardziej palący rumieniec… Do tego momentu byłem przekonany, że mówię sensownie i inteligentnie, uprzejmie i w ogóle super. Tymczasem usłyszałem siebie rwącego zdania, wstawiającego co chwilę nerwowe yyyyy, wchodzącego rozmówcy w słowo, strzelającego słowami jak z karabinu i ogólnie sprawiającego wrażenie chaotycznego i rozbieganego. Nigdy w życiu tego nie zapomnę.\nOd tego czasu, zacząłem słuchać sam siebie, kiedy coś mówię. Nie z nagrania, ale w czasie, kiedy mówię. Mówię i jednocześnie słucham, jak brzmię. Zacząłem mówić wolniej, aż do przesady. Ktoś doradził mi, że nauczę się mówić wolniej, jeśli po każdym słowie zrobię pauzę równą długości tego słowa. Czyli mówisz coś i zostawiasz chwilę ciszy, w której możesz to samo słowo powtórzyć w myślach.\nZ czasem weszło mi to w krew tak, że dzisiaj nawet już o tym nie myślę. Odruchowo część mnie uważnie słucha, jak brzmi to, co mówię. Od razu robię się uważniejszy, a moi słuchacze nie muszą się zastanawiać, co mówię, bo wyraźnie to słychać. Spróbuj tego w najbliższej rozmowie z kimkolwiek, a efekt przejdzie Twoje najśmielsze oczekiwania. Do tego ten efekt przyjdzie natychmiast i bardzo łatwo wejdzie Ci w krew po krótkotrwałym treningu.\nPrzez najbliższą godzinę, za każdym razem, kiedy masz z kimś porozmawiać – nawet na błahe tematy – mów 2 razy wolniej, niż normalnie. Spróbuj robić pauzy między słowami, w których w myślach powtórzysz ostatnie słowo.\nNagraj siebie, kiedy mówisz tak wolno i zobacz, jak to brzmi. A potem ćwicz się w tym w każdej kolejnej rozmowie. Powodzenia!\nEnergia do życiasukceswolnośćładzarządzanie życiemnawykceleporządkowaniedecyzjaodwagarozwój osobistyempatiadobry startzmianacelporządekprostotamotywacjamarzeniastres


Samochodowy rajd szlakiem śladów wojny\nNową propozycję spędzenia wolnego czasu i poznania historii regionu przygotowało Stowarzyszenie Historyczne „Piska Pozycja Ryglowa”. W niedzielę odbędzie się samochodowy rajd szlakiem schronów Galinde Stellung.\nSchrony wojskowe znajdujące się nad Pisą w okolicach Jeży, a także pozostałości po obozie jenieckim w Dłutowie zobaczą uczestnicy Samochodowego Rajdu Turystycznego „Galinde Stellung”, który organizuje Stowarzyszenie Piska Pozycja Ryglowa.\nTo nowa propozycja organizacji skupiającej miłośników historii z naszego regionu. Rajd odbędzie się w niedzielę, początek o godz. 9 na parkingu przy cmentarzu przy ul. Warszawskiej. Trasa liczy ok. 50 km, a do grupy może dołączyć każdy chętny.\n"– Zatrzymamy się w Jeżach, a potem leśną drogą przejedziemy do Woliska Dużego i Woliska Małego. Miejscowości już nie ma na mapie, ale można zobaczyć tam trzy duże schrony – mówi Sławomir Wolski, Prezes Stowarzyszenia Piska Pozycja Ryglowa.\n– Pisę przekroczymy ponownie mostem przy Wincencie i zatrzymamy się w Stalagu Dłutowo, który w okresie II wojny światowej był obozem jenieckim. W Piszu na zakończenie odbędzie się ognisko przy schronie Rb 502 przy ul. Nidzkiej."\nZapisy do piątku przyjmuje Sławomir Wolski, tel. 695 753 637. Udział w rajdzie jest bezpłatny.


„Zjawa” powraca - Piłka nożna, Sport - MIEJSCOWA\nfot. KS Legionovia Legionowo\nWielki powrót na Parkową! Po 16-letniej przerwie do Legionovii powrócił Dariusz Zjawiński. Doświadczony napastnik z legionowskim klubem podpisał roczny kontrakt. W biało-żólto-czerwonych barwach będzie on występował do końca 2021 roku.\n34-letni piłkarz w Legionovii występował w rundzie wiosennej w sezonie 2003/2004 i w rundzie jesiennej następnego sezonu. Z legionowskiego klubu trafił do Legii Warszawa. W drużynie wojskowych grał przez dwa sezony. W sezonie 2005/2006 razem z Legią wywalczył Mistrzostwo Polski. Na szczeblu ekstraklasy występował jeszcze w barwach Odry Wodzisław Śląski, Cracovii i Arki Gdynia. Z zespołem z Pomorza wywalczył drugie w swojej karierze trofeum. W sezonie 2016/2017 razem z Arką Dariusz Zjawiński zdobył Puchar Polski.\nW najwyższej klasie rozgrywkowej zagrał w sumie 85 razy, 100 razy występował z kolei na zapleczu Ekstraklasy. W swojej piłkarskiej karierze Zjawiński reprezentował też barwy Świtu Nowy Mazowiecki, Dolcana Ząbki i Pogoni Siedlce. Jego ostatnim klubem przed powrotem do Legionowa był Znicz Pruszków, gdzie grał przez cały sezon 2018/2019 i 2019/2020 oraz jesień sezonu 2020/2021.\nA tak kulisy swojego powrotu na Parkową Dariusz Zjawiński opisuje w wywiadzie udzielonym klubowym mediom: „Skontaktowaliśmy się z Prezesem i trenerem. Wykonaliśmy 1-2 telefony. Ja byłem jak najbardziej na tak. Trener przedstawił mi wizję zespołu. Prezes przybliżył mi temat funkcjonowania klubu. Bardzo dobre warunki do trenowania. Boisko z naturalną nawierzchnią, boisko ze sztuczną trawą. Jest siłownia, wszystko jest “pod nosem”. Dziś wystarczy dobrze zorganizować czas, zadbać o funkcjonowanie klubu. Reszta zależy od zawodnika i jego podejścia oraz tego, co prezentuje na murawie. Jestem szczęśliwy, że tutaj trafiłem. Bardzo się cieszę, że będę ponownie reprezentował barwy Legionovii. I jeśli Bóg pozwoli, to tu zakończę też karierę” – powiedział piłkarz.\nPoprzedni artykułKierujący z zakazem\nNastępny artykułPoruszający skatepark\nLegionovia pokonała Limanovię


Firma, w której ofercie znajdziemy m.in. wypelniacze hialuronowe - Bresch\nHome » Medycyna estetyczna » Kosmetyki » Firma, w której ofercie znajdziemy m.in. wypelniacze hialuronowe\n2019-11-20|Kategoria: Medycyna estetyczna / Kosmetyki\nPolską firmą, której działalność, jak również oferta handlowa związana jest z dystrybucją wysokiej jakości preparatów, które stosowane są zarówno w medycynie, jak i kosmetologii estetycznej, jest Skin Solution. W bogatym, a przy tym także dość urozmaiconym asortymencie omawianej firmy, który to również dostępny jest za pośrednictwem serwisu internetowego, możemy znaleźć m.in. wypełniacze hialuronowe. Oczywiście na wymienionych preparatach nie kończy się dość szeroka gama produktów kosmetycznych, z którymi to mamy do czynienia w przypadku Skin Solution. W ofercie prezentowanej firmy oprócz wymienionych produktów, jakimi to są wypełniacze hialuronowe, znajdziemy również takie rozwiązania jak np. kaniule, nici haczykowe, fibrynę bogatopłytkową oraz wiele więcej.\nKompleksowa pomoc psychoterapeutyczna\nProblemy natury psychologicznej i emocjonalnej należy konsultować ze specjalistą z zakresu psychologii i psychoterapii. Na najwyższym poziomie psychoterapia (Płock i cały region) prowadzona jest w gabinecie Mileny Rządkowskiej, indywidualne i grupowe konsultacje odbywają się w zgodzie z najskuteczniejszymi i s...\nLicowki kompozytowe, opłaca się?\nLicówki kompozytowe Wrocław, cennik? Licówki kompozytowe to coś,dzięki czemu możemy ukryć nasze niedoskonałości estetyczne w uzębieniu, takie jak przebarwienia, nierówny koloryt zębów, niewłaściwy kształt czy wielkość zęba. Licówki kompozytowe są wykonane z materiału światłoutwardzalnego, czyli ...\nSztuka i Estetyka to placówka zlokalizowana na terenie Łodzi. To miejsce wyjątkowe, które dba o profilaktykę przeciwstarzeniową swoich pacjentów oraz proponuje skuteczne rozwiązania mające na celu poprawienie wyglądu zewnętrznego. W ofercie jest laserowe usuwanie blizn, wstrzykiwanie kwasu hialuronowego czy ...\nW każdym gabinecie okulistycznym powinno znaleźć się odpowiednie wyposażenie, które pozwoli skutecznie przeprowadzać nawet najbardziej wymagające zabiegi. Na krajowym rynku dystrybucją nowoczesnych technologii związanych z okulistyką zajmuje się przedsiębiorstwo MDT, które wytwarza także samodzielnie nie...\nPerfect and quality preparations for weddings\nKosmetyki naturalne w zasięgu każdego\nWypełnianie zmarszczek - sposób na młody wygląd\nKonsultacje z ortodontą dziecięcym na Bemowie