Strona główna >\tNauka > Wakacje - dobry czas na naukę języka\nData publikacji: 2016-08-09 14:05\nWywietleń: 3209 147743\nRozmowa z Aliną Kotowską, lektorką, właścicielką Szkoły Językowej "Alma" w Szczecinie\n– Mamy wakacje, wielu młodych ludzi chciałoby je wykorzystać owocnie i podszkolić się z języka obcego. Czy wakacje to dobry czas na naukę języka?\n– Z pewnością tak. Wolni jesteśmy od codziennych obowiązków i możemy poświęcić dużo czasu na naukę nowych słówek, na przykład leżąc na plaży, przy basenie, w pociągu czy w samolocie. Wystarczy mieć przy sobie wcześniej przygotowane fiszki i przyswajać sobie nowe zwroty i słówka.\n– Różni organizatorzy kuszą drogimi ofertami. Czym się kierować wybierając wakacyjny kurs lub obóz językowy?\n– Należy w pierwszej kolejności sprawdzić, jak liczne są grupy i jeszcze przed wyjazdem napisać test kwalifikacyjny, przydzielający do grupy na odpowiednim poziomie. Najlepiej szukać oferty z noclegiem u rodzin, a nie w hotelu, gdyż wtedy jest szansa na używanie języka w naturalnych warunkach codziennego życia. Warto też zapytać znajomych o ich doświadczenia z poprzednich lat, albo wystarczy przejrzeć opinie uczniów po odbytych kursach. Niewątpliwie cena kursu nie jest bez znaczenia, nie należy wybierać jednak tych najtańszych, bo wiadomo przecież, że dobra jakość czasem kosztuje. Jednak trzeba pamiętać, że nauka języka wymaga czasu.\n– Czy wyjazdy zagraniczne lub kontakty z obcokrajowcami przyjeżdżającymi do Polski mogą pomóc w nauce języka?\n– Jednym z celów wakacyjnych wyjazdów za granicę jest nie tylko rozrywka i wypoczynek, ale też chęć nawiązania zagranicznych kontaktów. Co więcej, jakże wielką satysfakcję może sprawić nam swobodna komunikacja z kelnerem w restauracji czy zrozumienie udzielonych przez zaczepionego przechodnia wskazówek, jak dotrzeć do upragnionego celu. Jeśli chodzi o przyjeżdżających obcokrajowców do Polski – dopiero co przebywała w Polsce młodzież z całego świata, która przyjechała do nas na Światowe Dni Młodzieży. Była to wymarzona okazja do sprawdzenia się w rozmowach w obcym języku. Na Warszewie gościliśmy młodych z Izraela i z Brazylii. Nasza młodzież poradziła sobie doskonale, również dorośli mogli wykorzystać swoje umiejętności komunikacji w języku angielskim. Kolejnym przykładem są studiujący w Polsce obcokrajowcy, z którymi codzienna komunikacja może być jednocześnie praktyczną lekcją języka. Na pewno warto z niej skorzystać.\n– Uczy pani języka angielskiego i nie tylko w działającej od 20 lat szczecińskiej szkole językowej, korzysta pani z różnych metod. Czy naszą znajomość języka poprawia czytanie książek lub oglądanie programów telewizyjnych bądź filmów w obcych językach?\n– Ależ oczywiście, bez tego nie można wyobrazić sobie nauki języka. Kiedyś mieliśmy do dyspozycji jedynie Empik, pewnie mało kto pamięta, że był to właściwie jedyny kontakt z prasą zagraniczną. Dziś nieskończone możliwości nauki języka daje internet. Bardzo ważne jest osłuchanie się w języku, dlatego nieocenioną rolę odgrywa tutaj telewizja. Na co dzień mamy dostęp do ogromnej ilości programów obcojęzycznych, w większości, co ważne, darmowych. Wystarczy włączyć odpowiedni kanał i oglądać jak najwięcej i jak najczęściej. Nie ma lepszej metody niż obejrzenie ulubionego filmu lub serialu w wersji oryginalnej z napisami w języku obcym.\nSzkoda, że p.Alina nie uczy niemieckiego, bo akurat tego bym potrzebował ;p a tak, to chyba zdecyduję się na kurs online "niemiecki dla elektryków" w szkole DaFi (znalazłem ich sobie na FB) ;D\nPolecam! jak najbardziej na plus, bardzo duża wiedza prowadzących!\nDo szkoły piąta rano


Sucha Żyrardowska (po) • Województwo mazowieckie (PL) / © Atlas Kolejowy Polski, Czech, Słowacji i Podkarpackiej Rusi\n☀ ↑ 07:10 - ↓ 17:37\nSucha Żyrardowska 1948-2021\nN52º01’20.7” E20º21’29.1” • 120 m n.p.m.\nPrzystanek znajduje się we wsi Jesionka. Jego nazwa wzięła się od przepływającej w pobliżu rzeki Sucha. Po raz pierwszy występuje w rozkładzie jazdy zima 1948/49. Oryginalny budyneczek dworca znajdował się między torami przy wyjściu z wyspowego peronu w pobliżu przejazdu drogowego. Obecnie kasa biletowa znajduje się w kontenerze.\nOstatnia edycja strony: 2021.01.14 - 15:28:56\nAtlas Kolejowy Polski, Czech, Słowacji • ISSN 2391-4793 • www.atlaskolejowy.net • Copyright © 2005-2021 H.Waguła & S.Fedorowicz • On-Line: (24407589 / 13660 / 2328 / 3064 / 7965.92)


Ewa Formella - Lawenda\nRozdział | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7\nTaksówka zatrzymała się przed sklepem z pamiątkami. Z nieba lał deszcz, tak silnymi strumieniami, jakby z góry ktoś wylewał wodę wia-drami w celu zatopienia całej cywilizacji i całej ludzkości. Kobieta podała kierowcy banknot pięćdziesięciozłotowy. Wysiadając, szczelniej opatuliła się płaszczem, chociaż dobrze wiedziała, że nie uchroni jej on przed cał-kowitym przemoczeniem. Szybko przebiegła na drugą stronę ulicy w kie-runku swojego domu. Wpadła do budynku jak burza i prędko strząsnęła z płaszcza spływające po nim krople. Zerknęła na zegar wiszący w holu korytarza i uśmiechnęła się.\n- Nie jest tak źle - powiedziała sama do siebie.\nSpojrzała w stronę windy i zwinnym krokiem wbiegła po schodach na czwarte piętro, pokonując po dwa schody na raz.\nPrzed drzwiami mieszkania głęboko odsapnęła, wyciągając z torebki klucze. Jeszcze na korytarzu zdjęła z nóg buty na wysokich obcasach, aby ich stukotem nie obudzić śpiących w mieszkaniu osób. Wślizgnęła się do środka jak złodziej. Już w przedpokoju usłyszała ciche dźwięki dochodzące z włączonego telewizora. Powiesiła mokry płaszcz na wieszaku i weszła do pokoju. Na dużej, rogowej kanapie siedziała młoda dziewczyna pogrążona w błogim śnie. Kobieta wyciągnęła pilota od telewizora z rąk śpiącej i wyłączyła odbiornik. Dziewczyna przebudziła się. Ze strachem w oczach spojrzała na kobietę.\n- Dobry wieczór pani Gosiu, przepraszam, że zasnęłam, ale…\n- Spokojnie Alu, ja tylko wyłączyłam telewizor, który grał nie wiadomo dla kogo - kobieta usiadła na kanapie i pogłaskała dziewczynę po dłoni. - Zostaniesz na noc, czy chcesz wracać do domu?\n- Maluchy śpią, więc jeżeli nie będę już pani potrzebna, to może pojadę do siebie - Alicja uśmiechnęła się zawstydzona sytuacją, w jakiej zastała ją pracodawczyni.\n- Dziękuję - dziewczyna wzięła banknoty i wstała z kanapy, poprawiając lekko pogniecioną sukienkę.\n- Zwłaszcza, że leje jak z cebra - kobieta skinęła głową w stronę okna.\nDziewczyna podążyła wzrokiem we wskazanym kierunku i delikatnie wzruszyła ramionami.\n- Trudno, najwyżej zmoknę, nie chciałabym pani przeszkadzać.\n- Oj, głupiutka! - kobieta roześmiała się. - Przecież dobrze wiesz, że nigdy mi nie przeszkadzasz. Jesteś aniołem mojej rodziny. Jesteś… - zamilkła na kilka sekund - jesteś dla mnie jak rodzina, więc jak możesz mówić, że mogłabyś mi przeszkadzać. Wiem, że doskonale zdajesz sobie sprawę z tego, jak wiele ci zawdzięczam.\n- To… - dziewczyna ponownie spojrzała w stronę okna, o którego szyby bębniły grube krople deszczu - jeżeli pani pozwoli prześpię się tu na kanapie, a rano pojadę do domu rodziców.\n- Nie prześpisz się na kanapie, tylko pójdziesz do pokoju gościnnego - powiedziała kobieta stanowczym głosem. - No już, do łazienki i spać, pogadamy rano.\nDziewczyna uśmiechnęła się z wdzięcznością. Propozycja spędzenia nocy w ciepłym, suchym pomieszczeniu była lepsza niż zmoknięcie. Wyjście z bezpiecznego domu w taką pogodę nie stanowiło w obecnej chwili szczytu jej marzeń. Przeciągnęła się leniwie i poszła do łazienki. Szum wody, jaki Małgorzata usłyszała zza drzwi za którymi zniknęła Ala, przekonał ją, że opiekunka do dzieci właśnie postanowiła wziąć prysznic.\nPodeszła do szafki stojącej pod dużym, płaskim telewizorem i wystukała kod umożliwiający otworzenie drzwiczek. To był jedyny mebel w całym mieszkaniu, do którego dostęp miała tylko ona. Nikt poza nią nie znał szyfru i to dawało jej poczucie swoistego bezpieczeństwa. Zamek założył jeden z sąsiadów, krótko po wprowadzeniu się do tej starej poniemieckiej kamienicy na obrzeżach miasta. Był on jednym z nielicznych, którzy zaakceptowali ją, jako nową sąsiadkę. Inni, zwłaszcza panie w wieku matronalnym, najchętniej naplułyby jej pod nogi, przechodząc obok. Pruderyjność pewnych grup ludzi czasami ją śmieszyła, ale bardzo często czuła się z tego powodu kimś gorszym, kimś napiętnowanym.\nWyjęła z szafki szklankę o grubym, kryształowym dnie i zapełniła ją w jednej trzeciej anglosaskim rodzajem jałowcówki, popularnie w Polsce nazywanym ginem. Miała wśród swoich alkoholi zarówno Dry gin, jak i London dry gin i oba te napoje alkoholowe uwielbiała tak samo. Dopełniła resztę szklanki tonikiem, aby złagodzić cierpko-gorzki smak alkoholu i dorzuciła do tego plasterek mrożonej cytryny. Postawiła szklankę na stoliku i udała się do swojej sypialni, aby przebrać się w wygodny dres. Wracając, zerknęła do małego pokoiku i z miłością w oczach spojrzała na dwie czarne czuprynki otaczające małe, spocone główki. Dzieci uśmiechały się przez sen, co napełniło ich matkę dodatkową dawką macierzyńskiego uczucia. Poprawiła kołderki, które tradycyjnie w większej części znajdowały się poza tapczanikami, a nie na ciałkach dzieci i cichutko zamykając za sobą drzwi, przeszła do salonu.\nWygodnie usadowiła się na kanapie, układając nogi na dużej, miękkiej pufie i pociągnęła spory łyk przygotowanego przed kilkoma minutami drinka. Chłodny napój delikatnie popieścił zarówno podniebienie, i zmysły. Pilotem włączyła wieżę stereofoniczną, stojącą obok telewizora i w ciągu ułamka sekundy pokój wypełniła cicha muzyka jazzowa. Małgorzata przymknęła oczy i myślami zaczęła wtapiać się w dźwięki saksofonu George Rufusa Adamsa. Muzyka jazzowa od najmłodszych lat była obecna w jej życiu. Już jako mała dziewczynka marzyła o grze na saksofonie, ale rodzice cały czas skutecznie jej to wybijali z głowy. Może gdyby wtedy im się sprzeciwiła, to jej losy potoczyłyby się zupełnie inaczej. Ojciec zawsze powtarzał, że jazz to muzyka prostytutek. Jak bardzo był bliski i daleki zarazem tego, co mówił. Wprawdzie ten gatunek muzyki powstał w Nowym Orleanie, na południu Stanów Zjednoczonych, w dzielnicy Storyville, znanej z dzielnicy prostytutek, ale był przecież połączeniem melodii zachodnioafrykańskich i europejsko-amerykańskich jednocześnie.\nKażdy znawca tego gatunku muzyki wie, że jazz wyraźnie stanowi połączenie muzyki ludowej i rozrywkowej.\n- Dlaczego pani zawsze po pracy pije drinka? - niespodziewanie usłyszała nad sobą głos Alicji.\n- Myślę, że to nie twoja sprawa - nie otwierając oczu, odpowiedziała cichym, ale stanowczym głosem.\n- Ja się tylko martwię o panią, nic więcej - dziewczyna nie dawała za wygraną.\n- W porządku. Czy jutro będę potrzebna, czy mam rano pojechać do domu rodziców?\n- Nie wiem - zamyśliła się. - Nigdy nie jestem pewna, kiedy zadzwonią do mnie i powiedzą, że mam się stawić w pracy.\n- Ale siostra mojej koleżanki, która też pracuje w liniach lotniczych jako stewardessa, ma ustalony grafik i nie musi zjawiać się na każde wezwanie, tak jak pani…\n- Alu, proszę cię, idź spać i daj mi święty spokój.\nTon, jakim pracodawczyni wypowiedziała ostatnie zdanie sprawił, że dziewczyna skuliła się w sobie i bez słowa poszła do pokoju gościnnego.\nMałgorzata spod półprzymkniętych powiek spojrzała za oddalająca się dziewczyną i pomachała jej ledwo widocznym gestem dłoni, która delikatnie uniosła się znad kanapy.\nZ odtwarzacza CD zaczął płynąć kolejny utwór. Kobieta podniosła do ust szklankę z przeźroczystym płynem i upiła kolejny, spory łyk drinka. Popatrzyła na stojące na szafce, obok kolorowego wazonu zdjęcie, z którego spoglądały na nią duże, czarne oczy, swoim blaskiem towarzyszące zniewalającemu uśmiechowi. Około trzydziestoletni mężczyzna patrzył wprost na nią i miała wrażenie, że zaraz zejdzie z fotografii i stanie naprzeciwko niej.\n- I co, zadowolony jesteś? Musiałeś tak skomplikować mi życie? Po jaką cholerę stawałeś na mojej drodze? - powiedziała Małgorzata, czując jak alkohol zaczyna rozpalać jej policzki. - Gdyby nie ty, może byłabym teraz ekspedientką w sklepie obuwniczym, albo pielęgniarką obojętnie przyglądającą się cierpieniu innych, albo nauczycielką, która nienawidziłaby swoich uczniów - upiła kolejny łyk alkoholu i zamyśliła się. - Przez ciebie jedni mnie pożądają a inni nienawidzą, tego chciałeś?\nPoczuła jak z coraz bardziej piekących oczu zaczyna wypływać łza. Otarła ją wierzchem dłoni i po raz ostatni tego wieczoru spojrzała na zdjęcie człowieka, który w jakimś momencie życia przesłonił jej cały świat. Spowodował, że dla niego zostawiła dom, rodziców i wszystko, co łączyło ją z przeszłością. Dzięki niemu poznała inne życie i wróciła, jako inna osoba.\nSamolot rozpoczął powolne lądowanie. Pasażerowie, przygotowani, z zapiętymi pasami czekali cierpliwie na zetknięcie maszyny z ziemią. Stewardessa podeszła do mężczyzny siedzącego z laptopem na kolanach i delikatnie położyła dłoń na jego ramieniu.\n- Proszę wyłączyć komputer. W czasie startu i lądowania wszystkie urządzenia powinny być wyłączone - uśmiechnęła się grzecznie, pokazując jednak władczy wyraz twarzy.\n- Przepraszam, nie dosłyszałem komunikatu - powiedział z wyraźnie amerykańskim akcentem.\n- Witamy państwa na lotnisku. W Warszawie słonecznie, temperatura około dwudziestu pięciu stopni - z głośnika zabrzmiał spokojny głos kapitana. - Dziękujemy państwu za wspólnie spędzony lot. Mamy nadzieję, że jeszcze skorzystacie państwo z naszych linii lotniczych. Życzymy przyjemnego pobytu w stolicy Polski.\nKoła samolotu prawie niewyczuwalnie dotknęły powierzchni ziemi i wszyscy pasażerowie zaczęli bić gromkie brawa pilotom, tak delikatnie obchodzącym się zarówno z maszyną, jak i z podróżnymi. Przez kilkanaście minut samolot kołował po płycie lotniska, aż wreszcie zatrzymał się. Wysiadający, z uśmiechem na ustach żegnali się z załogą i dziękowali za miły i spokojny lot.\nPaul wsiadł do autobusu, który czekał na pasażerów, aby podwieźć ich do hali przylotów, z zaciekawieniem rozglądając się po lotnisku. Nie był tu ponad dwadzieścia lat i wspomnienia, które pozostały w jego głowie, całkowicie rozmazały się na widok tego, co zobaczył. Wyjątkowo szybko udało mu się odebrać swój bagaż nadany w Newark do luku bagażowego i zadowolony z zakończonej podróży wyszedł z hali. Czuł się tak szczęśliwy, jak ptak wypuszczony z klatki.\n- Paweł! Cholera, nic się nie zmieniłeś przez te wszystkie lata! - mężczyzna poczuł na swoim ramieniu mocne klepnięcie i para silnych męskich rąk nagle objęła go jak zapaśnik sumo.\n- Za to ty urosłeś, szczególnie na szerokość - roześmiał się, mocno odwzajemniając uścisk. - Nie widzieliśmy się ponad dwadzieścia lat, a mnie się wydaje, jakby to było wczoraj.\n- Ty wiesz, że nawet przypominasz tego aktora - mężczyzna, uderzył dłonią w czoło. - Czekaj, jak on się nazywa….\n- Ja, aktora!? - Paweł spojrzał na swojego towarzysza, nie ukrywając rozbawienia.\n- Cat on a Hot Tin Roof? Kotka na gorącym blaszanym dachu - Paweł ze śmiechem poprawił swojego rozmówcę.\n- No właśnie, „na gorącym blaszanym dachu”. Wiesz przecież, o kim mówię.\n- No jasne! Właśnie do niego jesteś podobny - mężczyzna zrobił dwa kroki w tył i oparł dłonie na biodrach. - Widzisz, nie tylko masz takie samo imię, ale jesteś też toczka w toczkę podobny. Może to twój stary. Co?\n- Może… - Paweł roześmiał się. - Szkoda, że moja mami nie żyje, bo zapytałbym ją, czy przypadkiem nie miała romansu z amerykańskim aktorem.\n- Oto mój mustang - dumnie wskazał dłonią na ciemno wiśniowy samochód, wyraźnie różniący się wyglądem od innych.\nPaweł obszedł auto dookoła i z podziwem pokręcił głową.\n- A myślałem, że ludzi w Polsce nie stać na takie cacka?\n- Kogo stać to stać, jedni jeżdżą deu, albo komunikacją miejską, a ja mam szczęście do tego.\n- Co to jest „de-u”? - mężczyzna spojrzał na przyjaciela z nieukrywaną ciekawością.\n- Hej koleś! Jesteś w Polsce, jakbyś zapomniał, tutaj obowiązuje język polski!\n- O.K., już się przestawiam.\nWsiedli do samochodu i przebijając się przez korek prowadzący do drogi wyjazdowej, milczeli jakby nagle zabrakło im tematu do rozmowy.\n- Tak właściwie, to co ty robisz, że stać cię na taki klejnot? - Paweł przerwał milczenie, rozglądając się po wnętrzu samochodu.\n- Ta Toyota nie jest moja - mężczyzna spojrzał na swojego pasażera i zrobił minę niewiniątka.\n- Co ty gadasz Olek, a czyja?\n- To znaczy moja, ale nie moja.\nPaweł popatrzył na przyjaciela podejrzliwie i chrząknął dwa razy sugerując, że chce usłyszeć wyjaśnienie.\n- Widzisz, pracuję dla takiej jednej firmy i mam to cudeńko do dyspozycji. Mogę nim jeździć prywatnie, ale muszę być na każde wezwanie mojej szefowej.\n- Co to za firma? - Paweł zainteresował się słowami Olka.\n- Hej, koleś! Umawialiśmy się, że rozmawiamy po polsku! - krzyknął kierowca Toyoty. - Tak, agencja prostytutek, ale jakich… - oblizał się jak pies na widok kiełbasy. - Gdybyś widział te lalunie, to sam byś miał ochotę wskoczyć im do łóżka.\n- Może mi się uda? - Paweł szepnął, unosząc kąciki ust w uśmiechu.\n- Co mają wspólnego pies i kiełbasa z prostytutkami? - Paweł zdezorientowany zerknął na przyjaciela.\n- Jezu, ciemniak jesteś! To tylko takie nasze powiedzenie. Oznacza - zbyt wysokie progi na twoje nogi.\n- Olek, albo cię zaraz walnę i będziemy mieli wypadek, albo zaczniesz gadać jaśniej! - Paweł zdenerwował się niejasną paplaniną kolegi. - Mnie każesz mówić po polsku, a sam pleciesz jakieś niezrozumiałe dla mnie farmazony.\n- Dobra, dobra! Nie irytuj się tak - kierowca Toyoty zaczerwienił się. - Miałem na myśli po prostu to, że to są dość ekskluzywne panie i nie każdego na nie stać. Kapujesz?\n- Kapuję - Paweł, uspokojony wyjaśnieniem kolegi, odwrócił głowę w stronę ulicy i zaczął się przyglądać mijanym budynkom. - Opowiedz mi o nich.\n- Agencja nazywa się „Ogród Marzeń” - kontynuował - a każda z panienek ma pseudonim nawiązujący do nazwy roślinki. Dziewczyny są tak ekskluzywnym towarem, że żeby się z którąś z nich umówić, musisz się zapisać w kolejce, wpłacając coś na kształt wadium i to wcale nie małe.\n- Jak to „po co”? Gdyby się jednak jakiemuś prezesowi lub szejkowi odwidziało, to dziewczyna nie może zostać na lodzie. Zresztą, co tam będę ci gadał - Olek machnął lekceważąco ręką. - Szefowa zgodziła się z tobą porozmawiać, więc od niej dowiesz się wszystkiego dokładniej.\n- A na kiedy nas umówiłeś? - Paweł aż podskoczył na wieść o spotkaniu z kobietą, o której słyszał od pewnego wpływowego gościa.\n- Nie umówiłem, sam się z nią musisz umówić - odpowiedział Olek, ignorując entuzjazm kolegi. - Dam ci numer telefonu, zadzwonisz i się umówisz. No, jesteśmy na miejscu.\n- Przenocujemy tutaj, a jutro skoro świt pojedziemy do Gdańska.\n- No ładnie, miałam mieć kilka dni wolnego.\nWyjęła z torebki telefon komórkowy i wystukała numer. Z drugiej strony odezwał się ciepły kobiecy głos.\n- Witam cię i przepraszam, że zakłócam twój odpoczynek, ale jesteś potrzebna.\n- Wiem kotku, wiem, ale nic na to nie poradzę, że komuś bardzo zależy. Pieniądze nie leżą na ulicy, a ja nie mam zamiaru zniszczyć dobrego imienia naszej firmy - kobieta zniżyła głos prawie do szeptu. - W sobotę chciałabym, żebyś stawiła się w pełnej gotowości.\n- Dobrze, będę na pewno - Małgorzata skuliła się, a do oczu napłynęły jej łzy.\nPomyślała, że po raz kolejny dzieci będą się czuły oszukane. Tak bardzo zapewniała je, że spędzi z nimi kilka dni na plaży. Pogoda była wręcz wymarzona na kąpiel w morzu, a ona sama bardzo potrzebowała kontaktu ze swoimi aniołkami. Wiedziała doskonale, że nie może odmówić. Nie teraz. Ale przyjdzie taki moment, że wyrwie się z tego wszystkiego i uciekną razem daleko, rozpoczynając nowe, rodzinne życie.\n- Trzy dni!? - zawołała. - Kto to taki?\nMałgorzata wyłączyła telefon i usiadła na brzegu piaskownicy, zakrywając twarz dłońmi.\n- Co się stało mamusiu? - małe, ciepłe rączki objęły ją za szyję. - Dlaczego jesteś smutna?\n- Nie jestem smutna tylko trochę zmartwiona - spojrzała w duże, czarne oczy, wpatrujące się w nią z taką troską, jaką tylko potrafi okazać pięcioletnie dziecko. - W sobotę znów jadę do pracy, muszę wyjechać na kilka dni.\nMała Mulatka usiadła obok matki na deskach piaskownicy i spojrzała na nią ze złością. Małgorzata poczuła przebiegający przez plecy dreszcz.\n- Cicho bądź! Nie widzisz, że mama jest zmartwiona? - chłopiec przytulił się mocniej i nie pozwolił siostrze na dalsze pretensje.\n- Przykro mi Zuzanno. Muszę pracować, abyśmy mogli żyć tak, jak żyjemy. - Małgorzata pogładziła chłopca po czarnej czuprynie i dotknęła dłonią policzka dziewczynki. - Jakub też jest niezadowolony z tego powodu, ale potrafi to jakoś zrozumieć.\n- Kochanie, to już się niedługo skończy, obiecuję. Znajdę inną pracę i będziemy szczęśliwi. Na razie jednak, na co dzień, musi wam wystarczyć Alicja.\nDzieci przytuliły się do matki, ale już za chwilę rozbiegły się po placu zabaw, wesoło machając do niej, jakby nie było rozmowy.\nMłody, około dwudziestopięcioletni mężczyzna podniósł słuchawkę telefonu, który od kilku minut natrętnie dzwonił.\n- Agencja Ogród Marzeń. Jeżeli chcesz zamówić piękny kwiat - wciśnij jeden, jeżeli chcesz zgłosić reklamację - wciśnij dwa, jeżeli dzwonisz do nas po raz pierwszy - wciśnij trzy.\nNa aparacie zaświeciła się lampka z numerem jeden.\n- Witam serdecznie, jaki kwiat?\n- Lawenda - głos po drugiej stronie był pewny siebie, a zarazem drżał jak gitarowa struna.\n- Chwileczkę, muszę sprawdzić czy ten kwiat będzie dostępny - krótka chwila, przerywana uderzeniami w klawiaturę komputera, dla rozmówcy trwała zbyt długo. - Przykro mi, ale Lawendy na sobotę nie można zamówić.\n- W takim razie niedziela - męski głos zaczynał brzmieć coraz bardziej niecierpliwie.\n- Przykro mi, ale Lawenda będzie niedostępna przez kilka następnych dni, może zaproponuję panu inny…\nDo pomieszczenia weszła elegancko ubrana kobieta w wieku powyżej średniego, ale w rzeczywistości wyglądająca na dużo młodszą. Krótkie, kręcone włosy w kolorze gołębiego srebra opadały jej na czoło niczym biała piana morskich fal. Szczupła, zgrabna sylwetka dodawała uroku fiołkowej garsonce, a jasne buty na wysokich, wąskich obcasach były tylko skromnym dodatkiem do jej wciąż pięknych i smukłych nóg.\n- Co słychać Olafie, jak tam twoja narzeczona? - podeszła do biurka i jak nastolatka wskoczyła na blat, siadając dostojnie z kolanami skierowanymi w jedną stronę.\n- Dziękuję, dobrze - mężczyzna prawie niezauważalnie zaczerwienił się na widok szefowej. - Odkąd ustaliliśmy datę, o niczym innym nie potrafi mówić tylko o ślubie i weselu.\n- Znowu ktoś chciał Lawendę - mężczyzna zamyślił się i popatrzył na swoją pracodawczynię z wyrazem zachwytu. - Niech mi pani powie, co ta kobieta ma takiego w sobie, że faceci tak o nią zabiegają?\n- Hmm, myślę, że oprócz tego, że wygląda jak zjawisko nie z tej ziemi, to chyba zna się na tym, co robi.\n- Ale wszystkie nasze… ogrodowe roślinki i kwiatki to mistrzynie w swoim fachu, gdyby tak nie było, nie mielibyśmy tylu dewizowych klientów.\n- Masz rację, ale jak w każdym ogrodzie, jedne kwiaty pachną mocniej inne słabiej. Jedne kwiaty są piękne, inne nie, a lawenda w każdym ogrodzie jest nie tyle piękna, co zmysłowa. Jej zapachu nie można porównać z żadnym innym kwiatem.\n- Oj, Olafie, bo ja jestem doświadczoną ogrodniczką, nie widać tego po naszym otoczeniu? - Kobieta wskazała ręką na piękny ogród otaczający budynek ze wszystkich stron.\n- Szkoda tylko, że tego naszego ogrodu nie może oglądać zwykły śmiertelnik - mężczyzna burknął pod nosem, spoglądając w stronę szklanych drzwi prowadzących na taras.\n- Raj jest tylko dla nielicznych, zapamiętaj to sobie. Wysoki mur otaczający nasz ogród, jest tylko skromną przeszkodą dla tych, którzy chcieliby się dostać do raju, nie mając zbyt wiele do zaoferowania naszym aniołom.\nZeskoczyła z biurka i delikatnie dotknęła twarzy młodego człowieka. Mężczyzna poczuł, jakby go popieścił prąd o niskim napięciu. Kobieta odwróciła się od niego i zwiewnym krokiem opuściła pomieszczenie.\nCzarna Toyota podjechała pod hotel „Heweliusz” i kierowca pewnym krokiem wszedł do hotelowej restauracji. Rozejrzał się dookoła i zdecydowanie podszedł do stolika, przy którym siedział lekko szpakowaty mężczyzna w garniturze od Pierre Cardina. Kierowca zmierzył swojego klienta od stóp do głów i z zazdrością popatrzył na szklankę trunku, jaka stała przed mężczyzną. Nie miał problemów z podejściem do właściwego faceta, bo znakiem rozpoznawczym był mały bukiecik lawendy, leżący na restauracyjnym stoliku. A poza tym, znał tego mężczyznę, bo już kilkakrotnie zawoził go w ustalone miejsce.\n- Pan pozwoli ze mną - ukłonił się nisko, chociaż w ustach poczuł ból zaciskanych zębów.\nMężczyzna dopił swojego drinka, po czym wstał, położył na stoliku banknot stuzłotowy i posłusznie wyszedł za kierowcą.\nPrzyciemnione szyby nie pozwoliły mu na podziwianie uroków miasta. Matowa przegroda między nim a kierowcą również nie umożliwiła mu przeanalizowania trasy, jaką pokonywał wiozący go samochód. W tle słychać było cichutkie dźwięki amerykańskiego bluesa. Jechali w milczeniu około godziny. Przez szybę, oddzielającą pasażera od kierowcy, mężczyzna zauważył wolno zmieniający się widok zabudowań miejskich na bardziej płaski, - wiejski krajobraz. Chociaż jechał tą trasą nie pierwszy raz, ciągle ciekaw był miejsca, do którego jest wieziony. Tajemnicza okolica była ściśle strzeżonym miejscem i żaden taksówkarz z Trójmiasta nie potrafił nigdy go tam zabrać. Każdy wiedział, że takie miejsce istnieje, ale nikt dokładnie nie wiedział gdzie to jest. Samochód zaczął zwalniać, aż w końcu zatrzymał się. Pasażer usłyszał dobrze znany mu odgłos otwieranej bramy i auto wolniutko wjechało na posesję. Zaciemnione szyby automatycznie opuściły się, ukazując obraz pięknego ogrodu, którego centralny punkt stanowiła malownicza fontanna. Samochód podjechał pod budynek i kierowca, po zaparkowaniu, wysiadł otwierając drzwi od strony pasażera.\n- Zapraszam pana do środka - powiedział uprzejmym tonem, chociaż „uprzejmość” to było ostatnie, co można było wyczytać z twarzy.\nMężczyzna wyszedł na zewnątrz i stanął na podłożu wysypanym maleńkimi białymi kamyczkami. Spojrzał w stronę budynku przypominającego wyglądem dziewiętnastowieczny pałacyk, jaki kiedyś odwiedził w miejscowości Paszkówka. Na widok jednego z okien, w którym wiatr delikatnie poruszał fioletową firanką, uśmiechnął się. Wszedł po białych, marmurowych schodkach do środka i rozejrzał się dookoła.\nPrzy drzwiach przywitał go postawny, młody mężczyzna, którego karnacja kojarzyła mu się z kawą cappuccino. W dużym, wysokim holu, na jednej z eleganckich, skórzanych sof siedziała starsza kobieta, szeroko uśmiechając się do niego. Wyciągnęła ręce w jego stronę, jakby oczekiwała dawno niewidzianego krewnego.\n- Witaj Henry! - zawołała melodyjnym głosem i zwinnym jak na swój wiek krokiem zbliżyła się do mężczyzny.\n- Witaj Magnolio! - mężczyzna delikatnie ucałował policzki kobiety i uniósł do ust jej wypielęgnowane dłonie. - Nic się nie zmieniasz. Jak to robisz, że czas się dla ciebie zatrzymał?\n- Och ty obłudniku! Potrafisz oczarować nawet tak starą osobę, jak ja - kobieta roześmiała się i wskazała na duże, szerokie fotele stojące wokół szklanego stołu. - Co mogę ci zaproponować do picia?\n- Nic! - mężczyzna odpowiedział stanowczym tonem. - Wypiłem drinka w hotelu i zostawiam sobie miejsce na kolację z…\n- Lawendą? - kobieta badawczo spojrzała w oczy mężczyzny.\n- Tak - opuścił wzrok jak zawstydzone dziecko.\n- Cieszę się, że jest w moim ogrodzie kwiat, który spodobał ci się szczególnie, ale inne również są piękne i zmysłowe. Pamiętaj o tym. I one potrafią zabrać mężczyznę…\n- Już kiedyś o tym rozmawialiśmy Magnolio - mężczyzna gwałtownie przerwał swojej rozmówczyni. - Nie interesują mnie inne kwiaty z twojego ogrodu!\n- Przepraszam - kobieta położyła dłoń na ręce mężczyzny i uśmiechnęła się. - Nie musisz się zaraz tak irytować, chciałam tylko…\n- Wiem co chciałaś! - Henry ponownie wszedł jej w słowa, nie ukrywając narastającego zdenerwowania. - Mnie interesuje tylko ten jeden kwiat! Zapamiętaj to sobie - ścisnął jej rękę być może trochę zbyt mocno, ale kobieta z udawaną obojętnością przyjęła ten gest za przyjacielski. - Wybacz, ale nie przyjechałem tutaj na pogaduszki z tobą, więc pozwól, że pójdę już do mojej rabatki.\nMagnolia wysunęła dłoń z ręki Henry’ego. Bez słowa odeszła w stronę szklanych drzwi, za którymi rozciągała się efektowna oranżeria.\nMężczyzna z bólem w oczach spojrzał za odchodzącą kobietą. Wiedział jednak, że gdyby kategorycznie nie przerwał tej bezsensownej rozmowy, zatrzymałaby go na, co najmniej godzinę, a on zdecydowanie wolał spędzić ten cenny czas w innym towarzystwie. Uwielbiał tę kobietę i znał ją, odkąd dowiedział się o istnieniu jej ogrodu. Pod wieloma względami przypominała mu jego nieżyjącą już matkę. Zawsze czuła i bezpośrednia, traktowała go nie jak klienta, ale jak kogoś bliskiego. Nie był jednak do końca pewien czy działo się to za sprawą jej uroku, czy jego pieniędzy pozostawianych w tym miejscu. Takich klientów jak on miała zapewne wielu, ale to, co oferowała, warte było każdych pieniędzy. Kiedy po raz pierwszy usłyszał o tym miejscu i dotarło do niego ile kosztuje „zerwanie” jednego kwiatu z „ogrodu” miał wrażenie, że się przesłyszał. Zwykła ciekawość poprowadziła go dalej. Z pieniędzmi nigdy nie miał problemów, odkąd ojciec wprowadził go do swojej korporacji, jako wspólnika. Ale wydanie takiej sumy, na potencjalną przyjemność graniczyło z szaleństwem. A jednak postanowił zaryzykować. Ot, zwykła zabawa, zwykły gest narcyzowatego młodzieńca, któremu pieniądze łatwo wpadały do portfela. Mimo upływu czasu wracał tu za każdym razem, kiedy interesy skierowały go do Polski.\nSpojrzał na wysokie, kręcone schody prowadzące na piętro i poczuł, że serce zaczyna mu bić coraz intensywniej. Jeszcze raz zerknął w stronę szklanych drzwi, za którymi zniknęła Magnolia i powoli zaczął wchodzić na górę. Przed drzwiami, które miały mu otworzyć kolejne wejście do raju, przystanął i wziął głęboki oddech. Serce już waliło mu jak młot. Delikatnie nacisnął klamkę w kształcie węża i wśliznął się do środka. Od progu poczuł ten tak dawno wyczekiwany zapach, który ogarnął wszystkie jego zmysły i wszystkie części ciała. Z zamkniętymi oczami i z aptekarską dokładnością mógłby powiedzieć, co i gdzie się znajduje. Rozejrzał się dookoła i na widok kamiennych, białych donic, w których z królewskim majestatem prezentowały się rośliny bujnie obdarzone drobnymi fioletowymi kwiatkami, poczuł mrowienie na całym ciele. W pokoju unosił się zapach zarówno kwiatów, jak i świec ustawionych na różnych poziomach w kryształowych świecznikach o kształcie kielichów. Przeszedł kilka kroków do przodu i zatrzymał wzrok na białej sofie. Kobieta, która leżała na niej, spędzała mu sen z powiek przez długie miesiące, kiedy nie mógł z różnych powodów pozwolić sobie na odwiedziny u niej. Zapłaciłby każdą cenę, aby ją ponownie zobaczyć. Podszedł bliżej i zaczął mierzyć wzrokiem ciało tej, dla której poświęciłby całe swoje życie. Zdjął marynarkę i niedbale rzucił ją na stojący obok sofy fotel. Przyklęknął na miękkim dywanie i zaczął delikatnie całować jej stopy ozdobione drogimi sandałami na prawie dziesięciocentymetrowym obcasie. Przesuwał usta powoli w górę, czując pod wargami jej delikatnie pachnące ciało. Kiedy dotarł do kolan, podniósł głowę i spojrzał na twarz kobiety. Leżała z przymkniętymi powiekami, głowę miała opartą na podgłówku sofy. Wydawało mu się, że jej usta lekko unoszą się w uśmiechu. Zaczął więc kontynuować to, co przerwał kilkanaście sekund wcześniej. Kiedy jego usta dotknęły wewnętrznej strony ud kobiety zauważył, że jej pośladki prawie niezauważalnie uniosły się w górę, a plecy wygięły w łuk. Poczuł dużą dawkę satysfakcji. Wiedział, że często ich role zmieniają się i większą radość dawało mu to, że doprowadzał ją do ekstazy, niż to, co ona potrafiła zrobić, zaspokajając jego pożądanie. To było warte każdych pieniędzy.\nUsiadł na dywanie i zaczął się jej przyglądać.\n- Dlaczego przestałeś? - zapytała nie otwierając oczu.\n- Muszę zostawić coś na później - szepnął, delikatnie głaszcząc jej udo. - Tęskniłem za tobą, a ty?\n- Nawet nie wiesz, co przeżywałam czekając na ten dzień - kobieta spojrzała na niego i dotknęła dłoni wędrującej po jej gładkim ciele.\n- Ciekawy jestem czy mówisz to szczerze, czy jest to część twojej pracy?\nLawenda gwałtownie usiadła i zmierzyła Henry’ego takim wzrokiem, jakby miała ochotę zadać mu bardzo bolesny cios.\n- Dlaczego mnie ranisz!? - zapytała.\n- Przepraszam - mężczyzna szepnął nie odrywając wzroku od jej dużych, zielonych oczu, w których błysnęły ogniki żalu.\nDłuższą chwilę siedzieli w milczeniu, przyglądając się sobie nawzajem.\n- Długo cię nie było, myślałam, że…\n- Zrezygnowałem? - przerwał jej w połowie zdania. - Dobrze wiesz, że nie mógłbym. Jesteś jak narkotyk, który wciąga mimo odwyku.\nUśmiechnęła się i wstała z sofy, podchodząc do okrągłego stolika zapełnionego butelkami różnych alkoholi.\n- Wolałbym, abyśmy najpierw zjedli kolację. Wiesz dobrze, że alkohol nie jest moim ulubionym trunkiem.\n- Jak chcesz. W takim razie pozwól, że się przebiorę - kobieta badawczo spojrzała na swojego gościa.\n- Jak dla mnie nie musisz… - ogarnął wzrokiem jej zwiewny peniuar, nałożony bardziej dla ozdoby niż dla ukrycia ciała, pod którym bardzo wyraźnie prezentowała się zmysłowa damska bielizna.\n- To zdecyduj, czy kolację zjemy w pokoju, czy idziemy na dół do restauracji.\n- A jak ty wolisz? - zapytał, nie odrywając oczu od jej zaokrąglonych kształtów.\n- Ty tu rządzisz!\n- W takim razie chodźmy do restauracji. Uwielbiam rozbierać cię potem z tych trudnych sukien - mrugnął porozumiewawczo.\n- Daj mi minutę - szepnęła i pocałowała go w czubek głowy, po czym zniknęła za drzwiami, za którymi znajdowała się jej garderoba.\nHenry podszedł do stolika i nalał sobie do szklanki wody gazowanej. Wypił całą zawartość w takim tempie, jakby chciał ugasić ogień, który rozprzestrzeniał się w jego organizmie. Podszedł do szerokiego lustra i poprawił koszulę oraz krawat. Założył marynarkę i cierpliwie czekał na przybycie swojej muzy.\nKiedy weszła, zaparło mu dech w piersi. Jej uroda lśniła jeszcze bardziej w długiej satynowej sukni w kolorze indygo. Dopasowany krój wyraźnie podkreślał jej kobiece kształty, a sznur białych pereł dopełniał elegancji.\nUśmiechnęła się na widok jego konsternacji i podeszła do drzwi. Zaczekała, aż otworzy je przed nią. Zeszli po wewnętrznych schodach, na duży taras, przypominający oranżerię. Przy kilku stolikach siedziały również zjawiskowo wyglądające kobietykwiaty w towarzystwie swoich adoratorów.\nHenry skinął głową do jednego z nich i podszedł do stolika, przy którym zawsze jadali. Każdy „kwiat” miał swój stolik, którego obrus i wystrój pasowały do nazwy. Odsunął krzesło i pozwolił, aby Lawenda wygodnie usiadła za stołem. Zajął drugie, dokładnie naprzeciw niej i z całą radością, jaka emanowała z jego duszy, zaczął przyglądać się swojej partnerce. Zanim nasycił oczy jej wizerunkiem, podszedł do nich młody Hindus w nieskazitelnie białej liberii i ukłonił się nisko.\n- Witam pana - uśmiechnął się do Henry’ego i podał mu kartę win. - Polecam Chateau Bevchevelle z 1959 roku.\n- Świetny wybór Adil - Henry odwzajemnił uśmiech - mam nadzieję, że twoja propozycja jest odzwierciedleniem twojego imienia.\nLawenda uniosła brwi i zaskoczona spojrzała na obu mężczyzn. Henry oddał kelnerowi kartę win i uśmiechnął się.\n- Imię Adil w języku indyjskim oznacza „szczery”- nachylił się nad stołem i konspiracyjnym tonem wyjaśnił kobiecie istotę wypowiedzianych wcześniej słów.\nKelner ukłonił się ponownie i odszedł, pozostawiając gości samych.\n- Domyślam się, że jako danie główne wybrałaś mój ulubiony zestaw?- szepnął Henry.\nKobieta zrobiła tajemniczą minę i kiwnęła głową potwierdzająco.\nOlek wysiadł z samochodu i rozejrzał się dookoła. Wysoki mur otaczający piękny, zadbany ogród, nad którym pracowało dwóch ogrodników nadzorowanych osobiście przez właścicielkę, czyli panią Magnolię, stanowił istną fortecę dla kogoś, kto zechciałby zajrzeć do środka. Wykopana fosa granicząca z murem, miała skutecznie odstraszać nieproszonych gości, którzy mieliby ochotę przedostać się przez ogrodzenie. Sześć okazałych dogów kanaryjskich leniwie odpoczywało w różnych częściach ogrodu.\nZa każdym razem, gdy opuszczał bezpieczną przystań wnętrza swojego samochodu, z duszą na ramieniu rozglądał się za ewentualnym towarzystwem czarnych czworonogów. Psy wyglądały bardzo przyjaźnie, ale na krótki gwizd swojej pani potrafiłyby pewnie rozszarpać nawet żubra.\nNa szczęście czworonogi znajdowały się dość daleko od niego, więc poczuł, że zagrożenie nie jest tak realne, jak podpowiadała mu wyobraźnia. Wszedł do budynku i od razu skierował się do pokoju szefowej. Zapukał delikatnie do drzwi i odczekał dłuższą chwilę zanim usłyszał głos właścicielki.\nWszedł do środka, zastanawiając się jak zareaguje Magnolia na wieść, że amerykański pisarz i dziennikarz, o którym wcześniej jej wspominał, dotarł już do Trójmiasta.\n- O co chodzi Olku? - zapytała, nie podnosząc głowy znad laptopa.\n- Dzień dobry. Chciałem… to znaczy…\n- Jezu, człowieku! Czy nie możesz mówić jaśniej?\n- Tak… to znaczy…\n- Olek! - zawołała wstając zza biurka i energicznym krokiem podeszła do mężczyzny.\n- Bo widzi pani, on już jest - wydukał, czując wielką, twardą kulę w gardle.\n- Paul Nerzewski.\n- Kto? - spojrzała na niego z zaskoczeniem - klient?\n- Nie, mój znajomy, ten ze Stanów. Pisarz, który…\n- Ach, już sobie przypominam - Magnolia machnęła ręką w powietrzu jakby odganiała muchę. - No, to proś go do mnie.\n- Co znowu? - kobieta spojrzała na swojego kierowcę, jakby chciała go zabić wzrokiem.\nOlek poczuł ciarki przechodzące po plecach, a ciało pod uniformem spociło się jak w czterdziestostopniowym upale.\n- Dobrze, idę po niego, bo… on stoi przed bramą. Nie wiedziałem czy pani zechce go teraz widzieć, dlatego pozostawiłem go na zewnątrz.\nKobieta spojrzała w sufit i złożyła dłonie jak do modlitwy.\n- Boże, chroń tego człowieczka, bo kiedyś go zabiję. No to idź po niego, na co czekasz? - zerknęła na Olka i pchnęła go w stronę drzwi.\nMężczyzna uśmiechnął się przepraszająco i wyszedł z pokoju.\nNie minęło pięć minut a ponownie zapukał do drzwi gabinetu swojej szefowej. Tradycyjnie musiał odczekać dłuższą chwilę zanim się odezwała. Wszedł do środka, wpychając przed sobą Pawła. Kobieta stała przed dużymi szklanymi drzwiami prowadzącymi do ogrodu i przyglądała się harcom dwóch ze swoich pupili. Olek chrząknął, co sprawiło, że Magnolia gwałtownie odwróciła się w stronę mężczyzn.\n- Dzień dobry pani, nazywam się…\n- Wiem jak się pan nazywa! - przerwała mierząc gościa od stóp do głów. - Miło mi pana poznać. Mam nadzieję, że nasza znajomość zaowocuje czymś tak pięknym i ciekawym jak mój ogród. - Wskazała ręką w stronę szklanych drzwi i roześmiała się.\n- Ja też mam taką nadzieję pani Magnolio - Paweł zarumienił się jak mały chłopiec przyłapany na jakimś łobuzerstwie.\n- W takim razie, co chciałby pan wiedzieć? - kobieta przeszła od razu do rzeczy, dając jednocześnie do zrozumienia, że ceni swój czas.\nOlek przyglądał się obojgu i nie wiedział czy wyjść i zostawić swojego przyjaciela sam na sam z szefową, czy pozostać i posłuchać tego, co będzie opowiadała. Magnolia jakby dopiero teraz zauważyła jego obecność.\n- A ty idź do oranżerii i powiedz, żeby Adil przyniósł nam szampana i coś do zjedzenia.\nKierowca skinął głową i bez słowa wyszedł z pokoju.\n- Tak więc, na czym stanęliśmy?\nPaweł spojrzał na kobietę i roześmiał się.\n- Na niczym nie stanęliśmy, bo jeszcze nawet nie zaczęliśmy.\n- No tak, fakt. - Magnolia zrobiła zakłopotaną minę, ale nie speszyła się odpowiedzią swojego rozmówcy. - Proszę pytać, postaram się odpowiedzieć w miarę szczerze na każde pańskie pytanie.\n- Jeżeli nie sprawi to pani kłopotu, to proszę mówić mi po imieniu. Nie jestem przyzwyczajony do tytułowania mnie „panem”.\n- O.K. Paul, od czego mam zacząć?\n- Może od tego, skąd wziął się pomysł założenia tego specyficznego „ogrodu”.\nMagnolia zamyśliła się i popatrzyła na swojego gościa badawczym wzrokiem. Był bardzo podobny do jednego z jej pierwszych klientów, w którym na swoje nieszczęście zakochała się, a miłość i seks w tym zawodzie nigdy nie mogły stanowić dobranej pary.\n- Zaczęłam swoją karierę… jako siedemnastoletnia dziewczyna, która marzyła o wielkim świecie i wielkich pieniądzach, a której rodzice byli tylko ubogimi rybakami...\nPrzypomniała sobie ten pierwszy, pozornie normalny dzień. Siedziała na murku gdyńskiego bulwaru i wpatrując się w statki przepływające wolno w stronę Helu i Gdańska, marzyła o wielkiej, płomiennej miłości do jakiegoś przystojnego oficera w białym mundurze. Oczami wyobraźni widziała swój piękny ślub i miliony kwiatów, które on rozsypywałby pod jej stopami. Zatopiona w myślach nie zauważyła, że niebo gwałtownie zachmurzyło się. Nagle zaczęło lać jak z cebra. Szybko zeskoczyła z murku i zaczęła biec w stronę ulicy. Pech chciał, że zanim dobiegła do pierwszego drzewa, pod którym chciała się schronić, przewróciła się. Noga, która zetknęła się z płytą chodnikową zaczęła okropnie boleć. Z kolana wąskim strumieniem popłynęła krew, zabarwiając ziemię. Usiadła na chodniku i zaczęła płakać. Zakryła twarz dłońmi i głęboki szloch wstrząsnął jej ciałem. Nagle poczuła na swoim ramieniu czyjąś mocną dłoń. Podniosła oczy. Zobaczyła nad sobą duży czarny parasol i mężczyznę mniej więcej w wieku jej ojca, w białym mundurze - takim, jaki widziała kilka minut wcześniej w swoich marzeniach. W pierwszej chwili pomyślała, że uderzenie spowodowało u niej omamy, ale mężczyzna uśmiechnął się i wyciągnął do niej rękę. Podniosła się i podziękowała za pomoc, chcąc iść dalej mimo deszczu. Krwawiące kolano rwało i bolało jak diabli. Mężczyzna podał jej swoje ramię wskazując głową w stronę Domu Marynarza. Powiedział coś w niezrozumiałym dla niej języku. Gestami wyjaśnił, że chce, aby zajęła się nieco swoim wyglądem, zwłaszcza krwawiącym kolanem. Skinęła głową i poszła z nim.\nW budynku mężczyzna powiedział coś do stojącej w holu dziewczyny, a ta - spoglądając na nią jak na dzikie zwierzę, złapała za rękę i poprowadziła do damskiej toalety. On sam skierował się w stronę baru. Kiedy się odwróciła, pomachał jej i mrugnął porozumiewawczo. Uśmiechnęła się zakłopotana i skinęła głową, dając wyraz wdzięczności za okazaną pomoc.\n- Nie jesteś za młoda na mewkę? - usłyszała głos dziewczyny, która próbowała zetrzeć błoto z jej krótkich spodenek.\n- Nie jestem mewą! - odpowiedziała ostrym, zdecydowanym głosem.\n- Nie? - dziewczyna uniosła brwi, uśmiechając się lekceważąco.\n- Nie! A co? Wyglądam na taką?\n- No może i nie wyglądasz, ale masz duże szanse, skoro nawet komandor Bergo zwrócił na ciebie uwagę. A jest raczej dość wybredny.\n- Ten facet jest komandorem? - zapytała, otwierając ze zdziwienia usta.\n- A co, może nie wiedziałaś?\n- Wyobraź sobie, że nie! Nie znam się ani na stopniach wojskowych, ani marynarskich! - zawołała, nie ukrywając wzburzenia.\n- Dobra, już dobra, wyluzuj mała. Ale tak z ciekawości, powiedz mi ile bierzesz?\n- Biorę? Za co? - poczuła, że zaraz jej puszczą nerwy i zrobi dziewczynie jakąś krzywdę.\n- Nie bierzesz? Przepraszam, nie chciałam księżniczki urazić, ale z takimi warunkami - dotknęła jedną dłonią piersi a drugą pośladka - mogłabyś być gwiazdą.\nDziewczyna uniosła do góry kciuk i potakująco kiwnęła głową.\n- Wiesz ile dostaje za noc taka młoda mewka?\n- Nie jestem mewą! - powtórzyła, ale rozmowa z obcą dziewczyną zaczęła ją coraz bardziej interesować.\n- Możesz zarobić nawet sto baksów.\n- Sto baksów? - wycedziła, czując jak serce zaczyna jej bić jak oszalałe.\n- No… pod warunkiem, że się bardzo postarasz i…\n- I będziesz pracowała tylko z „porządnymi” ludźmi.\n- Co masz na myśli? - przełknęła ślinę, czując jak krew zaczyna jej uderzać do głowy.\n- Przyjdź jutro do Cyganerii, tylko nie w takim stroju - dziewczyna spojrzała na jej gołe nogi i bluzkę na cienkich ramiączkach, którą zrobiła sobie na szydełku z jakieś starej włóczki znalezionej u babci. - Ubierz się jak do kościoła, tylko bez przesady i malnij trochę oko.\n- O której mam być?\n- No… - dziewczyna zamyśliła się. - Około siedemnastej.\n- Fajnie, będę! - powiedziała i otworzyła drzwi toalety.\nChciała już pobiec do domu, żeby przeszukać szafę, ale dziewczyna złapała ją za nadgarstek i zatrzymała. Z bardzo poważną miną spojrzała w jej duże niebieskie oczy.\n- Pytaj o Marylę, to taka wysoka blondyna. Gdy ją zobaczysz to powiedz, że przysłała cię Iwona z de-em.\n- Maryla, Iwona z de-em. Zapamiętałam, dzięki.\nJuż miała zamiar wyjść, kiedy coś przyszło jej do głowy.\n- Hej, a co to jest de-em?\n- Dom Marynarza - dziewczyna roześmiała się i minąwszy ją, wyszła z toalety.\nMagnolia spojrzała na Pawła a jej oczy nagle posmutniały, jakby przypomniała sobie coś złego.\n- I tak to się zaczęło. W pewnym sensie bieda moich rodziców, którzy mieli na utrzymaniu dziewięcioro dzieci, pchnęła mnie w ramiona rozkoszy mężczyzn, dającej głównie dolary. - Odwróciła głowę i spojrzała w kierunku dużej muszli stojącej na mahoniowym sekretarzyku. - To pamiątka z czasów, kiedy zaczęłam być mewką.\n- Musiała być pani dobra w tym, co robiła, skoro doszła do takiego bogactwa - Paweł z uznaniem pokręcił głową.\n- Może i byłam dobra - roześmiała się. - Wtedy jednak te „dobre” nie dawały byle gdzie i byle komu. Jeśli były naprawdę dobre, miały swoich stałych klientów, którzy przypływając do portu mieli je na cały czas pobytu na wyłączność. Gdy dziewczyna miała odpowiednie warunki i trafiła w odpowiednie ręce, to nie musiała pracować tak jak inne, na przykład te mewki portowe. One, biedactwa, czekały na nabrzeżu na każdy statek i zadowalały się nawet zwykłym marynarzem. Ja miałam to szczęście, że trafiłam pod odpowiednie skrzydła i miałam swoich stałych klientów. Lepiej chyba mieć kilku niż wielu. A ten dom - wskazała dłońmi dokoła - to spadek po jednym z nich. Tak się we mnie rozkochał - zaśmiała się jak mała dziewczynka - że kupił dom z dala od miasta, aby mnie mieć, tylko dla siebie. Zamykał mnie w tej złotej klatce i robił ze mną co chciał. Był starszy od mojego ojca, ale portfel miał bardziej okazały od taty - Magnolia roześmiała się. - Zmarł po pięciu latach naszej znajomości, zostawiając mi w spadku nasze małe gniazdko.\nKolacja dobiegła końca i Lawenda wyraźnie czuła w swojej głowie działanie wina. Bała się pomyśleć o tym, jak zareagują jej nogi po tym, ile w siebie wlała. Nie przyznała się swojemu klientowi, że przed jego przyjściem wypiła dwa porządne drinki, chociaż było to wyraźnie zabronione. Magnolia ostro karała za nieprzestrzeganie reguł, ale jej było dzisiaj wszystko jedno. Była zła na swoją szefową za to, że zniszczyła jej plany spędzenia czasu z dziećmi. Jednak z drugiej strony ucieszyła się na wiadomość, że ma spotkać się właśnie z tym klientem. Kiedy Magnolia powiedziała jej, że to ktoś wyjątkowy, domyśliła się o kogo chodzi. Nie była pewna tego, co czuje do mężczyzny, który od kilku lat ze wszystkich „kwiatów” wybierał właśnie ją. Nie zachowywał się tak, jak inni, traktował ją w zupełnie odmienny sposób. Zachowywał się wobec niej tak, że praca stawała się dla niej przyjemnością. Mogła z czystym sumieniem powiedzieć, że chwilami tęskniła za nią.\nHenry wstał od stolika i podszedł do niej. Podał jej swoją dłoń i spojrzał w oczy tak, jakby czytał w jej myślach.\n- Chodźmy na górę - szepnął, delikatnie całując opuszki jej palców.\nWstała i opierając się na jego ramieniu pozwoliła się poprowadzić jak ślepiec. Weszli do pokoju przesiąkniętego zapachem fioletowych kwiatów i Henry przyciągnął ją do siebie próbując pocałować jej usta. Odwróciła swoją twarz w bok i zamknęła oczy.\n- Nie mogę. Wiesz, że reguły na to nie pozwalają.\nPrzytulił ją do siebie i delikatnie muskając ustami jej płatki uszu roześmiał się.\n- Lawendo, jakie reguły?\nZłapał jej podbródek i zbliżył swoją twarz do jej policzka.\n- Gdyby Magnolia wiedziała ile reguł łamiesz, to pewnie nie byłaby zadowolona. A to jest tylko zwykły pocałunek. Nic więcej.\nZdała sobie sprawę z tego, że on wyczuł alkohol, który wypiła przed jego przyjściem. Aby go jakoś udobruchać położyła dłoń na wzniesieniu jego krocza i delikatnie zaczęła poruszać palcami.\nZłapał ją za nadgarstek i odchylił rękę do tyłu.\n- Proszę cię, nie poniżaj się. Nie uciekaj się do tanich chwytów. Wolę bardziej wyszukane metody uprawiania miłości.\nPrzejechał dłonią po jej gołych plecach, gdzie suknia zostawiła sporo miejsca do pieszczot i delikatnie pocałował jej szyję. Poczuł, że ciałem kobiety wstrząsnął dreszcz.\n- No i to lubię - szepnął.\nJedną ręką głaskał jej plecy a drugą wolnymi ruchami odpinał swoją marynarkę, a później koszulę. Kiedy obie części jego garderoby opadły na podłogę, zaczął spokojnie zsuwać z ramion suknię Lawendy, odkrywając urok jej ciała i zmysłowej bielizny ukrytej pod satynowym materiałem. Dotknął ustami piersi wypływającej ze stanika i poczuł jak wszystkie jego zmysły zaczynają taniec pożądania. Zsunął ramiączka stanika i odpinając haftki na plecach już czuł, że jego ciało jest na granicy eksplozji. Na szczęście potrafił zapanować nad podnieceniem, bo bardziej pragnął najpierw zadowolić swoją partnerkę niż samego siebie. Stanik opadł na podłogę, a on zaczął pieścić jej okrągłe, delikatne piersi doprowadzając ją do stanu, w jakim sama przestawała panować nad własnym ciałem. Wsunął rękę w jej koronkowe figi i czując gotowość ze strony kobiety szybko doprowadził do tego, że dolna część bielizny znalazła się na podłodze. Kobieta wyglądała jakby zaraz miała stracić przytomność. Szybko wziął ją na ręce i zaniósł do miejsca rozkoszy, jak nazywali w tym domu szerokie łoże. Atłasowa pościel na kilka sekund schłodziła rozpalone ciała. Lawenda leżała na łóżku jak bogini miłości, cierpliwie czekając na dalszy ciąg rozpoczętej gry.\nHenry ukląkł obok łóżka i szybkimi ruchami zdjął z nóg kobiety buty odrzucając je na drugi koniec pokoju. Wzrokiem zaczął błądzić po jej ciele dotykając opuszkami palców jej aksamitnej skóry. To był widok, za którym tak bardzo tęsknił. To gładkie, opalone ciało, które rozpalało jego zmysły, gdy tylko zamykał oczy.\nLawenda lekko uniosła się i wplotła palce dłoni w jego włosy. Tak bardzo pragnęła przyspieszyć bieg wydarzeń, że przestawała panować nad sobą. Kiedy poczuła jego usta wędrujące wzdłuż ciała miała wrażenie, że za chwilę eksploduje, zanim jeszcze dojdzie do ostatecznego posunięcia. Żaden inny mężczyzna nie działał na nią tak, jak ten mieszkaniec szwajcarskiej miejscowości, o której wiedziała tylko tyle, że leży nad Jeziorem Bodeńskim, w otoczeniu pięknych gór. Przy tym człowieku jej zmysły pracowały jak szalone, domagając się rozkoszy, jakiej nikt inny nie potrafiłby jej zapewnić.\nHenry jednak nie spieszył się. Dobrze wiedział jak działa na ciało tej kobiety, dlatego starał się jak najbardziej ograniczyć dotyk ich ciał. Zobaczył jednak, że Lawenda przestaje panować nad swoim zachowaniem i chociaż to ona miała pracować nad nim, a nie odwrotnie, czuł swoją władzę nad jej ciałem. Szybkim ruchem ściągnął spodnie i położył się, przykrywając całym sobą gorące ciało kobiety. Wsunął się w nią i powolnymi ruchami doprowadził ją do takiego orgazmu, o jakim niejedna kobieta potrafiła tylko marzyć. Kiedy oplotła jego pośladki nogami, spiesznie ugasił swoje pożądanie. Słyszał jej szybki oddech. Sam ledwo mógł złapać powietrze, tak mocno pracowało jego serce. Przesunął się na bok i oparł głowę na łokciu, pozwalając sobie na ucztę dla oczu. Kciukiem przesuwając po spoconym ciele kobiety, każdą częścią swojego mózgu starał się zapamiętać to, co ogarniał jego wzrok i co czuło jego ciało.\n- Kto tu komu powinien zapłacić za usługę? - Lawenda spojrzała na niego i delikatnie pogłaskała jego policzek.\n- Zostaw to i wyjedź ze mną - szepnął, nie zaprzestając wędrówki po jej ciele.\n- Wiesz dobrze, że nie mogę - odpowiedziała i odwróciła głowę w drugą stronę, czując napływające do oczu łzy.\n- A kto twierdzi, że życie jest proste?\n- Ty nic nie rozumiesz. Kiedyś z tym skończę, ale jeszcze nie teraz.\nSpojrzała na Henry’ego, nie przejmując się tym, że za chwilę jej oczy będą przypominały wodospad.\n- Nie rozumiem? To wytłumacz mi.\nDotknęła palcami jego ust i położyła głowę na jego piersi.\nMocno objął ją swoimi silnymi ramionami. Poczuł, że cała drży.\n- Nie - odpowiedziała, wtulając głowę w jego ciało.\n- Wytłumacz mi, dlaczego nie możesz ze mną wyjechać?\n- Nie wiem, czy potrafię.\n- Po pierwsze, mam rodzinę, za którą jestem odpowiedzialna. Po drugie, mam zobowiązania wobec Magnolii. Po trzecie… - westchnęła głęboko i zaczęła szukać w głowie odpowiednich słów.\n- Po trzecie…?\n- Po trzecie, kiedyś moje ciało będzie wyglądało inaczej. Moja skóra stanie się cienka jak pergamin i będą na niej widoczne tylko starcze plamy i zmarszczenia.\n- To co? I tak będziesz dla mnie tym, kim teraz jesteś.\n- Czyli dziwką?\nHenry gwałtownie podniósł się i usiadł na łóżku, nie zważając na to, że jej głowa opadła na poduszkę zrzucona niespodziewanym ruchem.\n- Nie mów tak! Dla mnie nie jesteś dziwką!\n- Jestem Henry - szepnęła. - Będziesz o tym pamiętał do końca życia. Przy pierwszej, lepszej okazji przypomnisz sobie o tym i zranisz mnie.\nSpojrzała w stronę windy i zwinnym\nkrokiem wbiegła po schodach na czwarte piętro, pokonując po dwa schody na raz.\n- Oj, głupiutka! - kobieta roześmiała się. - Przecież dobrze wiesz, że nigdy mi nie przeszkadzasz. Jesteś aniołem mojej rodziny.\nJesteś… - zamilkła na kilka sekund - jesteś dla mnie jak rodzina, więc jak możesz mówić, że mogłabyś mi przeszkadzać. Wiem, że doskonale zdajesz sobie sprawę z tego, jak wiele ci zawdzięczam.\nWyjęła z szafki szklankę o grubym, kryształowym dnie i zapełniła ją w jednej trzeciej anglosaskim rodzajem jałowcówki, popularnie w Polsce nazywanym ginem. Miała wśród swoich alkoholi zarówno Dry gin, jak i London dry gin i oba te napoje alkoholowe uwielbiała tak samo. Dopełniła resztę szklanki\ntonikiem, aby złagodzić cierpko-gorzki smak alkoholu i dorzuciła do tego plasterek mrożonej cytryny. Postawiła szklankę na stoliku i udała się do swojej sypialni, aby przebrać się w wygodny dres. Wracając, zerknęła do małego pokoiku i z miłością w oczach spojrzała na dwie czarne czuprynki otaczające małe, spocone główki. Dzieci uśmiechały się przez sen, co napełniło ich matkę dodatkową dawką macierzyńskiego uczucia. Poprawiła kołderki, które tradycyjnie w większej części znajdowały się poza tapczanikami, a nie na ciałkach dzieci i cichutko zamykając za sobą drzwi, przeszła do salonu.\nWygodnie usadowiła się na kanapie, układając nogi na dużej, miękkiej pufie i pociągnęła spory łyk przygotowanego przed kilkoma minutami drinka. Chłodny napój delikatnie popieścił zarówno podniebienie, i zmysły. Pilotem włączyła wieżę stereofoniczną, stojącą obok telewizora i w ciągu ułamka sekundy pokój wypełniła cicha muzyka jazzowa. Małgorzata przymknęła oczy\ni myślami zaczęła wtapiać się w dźwięki saksofonu George Rufusa Adamsa. Muzyka jazzowa od najmłodszych lat była obecna w jej życiu. Już jako mała dziewczynka marzyła o grze na saksofonie, ale rodzice cały czas skutecznie jej to wybijali z głowy. Może gdyby wtedy im się sprzeciwiła, to jej losy potoczyłyby się zupełnie inaczej. Ojciec zawsze powtarzał, że jazz to muzyka prostytutek. Jak bardzo był bliski i daleki zarazem tego, co mówił. Wprawdzie ten gatunek muzyki powstał w Nowym Orleanie, na południu Stanów Zjednoczonych, w dzielnicy Storyville, znanej z dzielnicy prostytutek, ale był przecież połączeniem melodii zachodnioafrykańskich i europejsko-amerykańskich jednocześnie.\n- Dlaczego pani zawsze po pracy pije\ndrinka? - niespodziewanie usłyszała nad sobą głos Alicji.\nTon, jakim pracodawczyni wypowiedziała ostatnie zdanie sprawił, że dziewczyna skuliła się w sobie i bez słowa poszła do pokoju gościnnego. Małgorzata spod półprzymkniętych powiek spojrzała za oddalająca się dziewczyną i pomachała jej ledwo widocznym gestem dłoni, która delikatnie uniosła się znad kanapy.\n- I co, zadowolony jesteś? Musiałeś tak skomplikować mi życie? Po jaką cholerę stawałeś na mojej drodze? - powiedziała Małgorzata, czując jak alkohol zaczyna rozpalać jej policzki. - Gdyby nie ty, może\nbyłabym teraz ekspedientką w sklepie obuwniczym, albo pielęgniarką obojętnie przyglądającą się cierpieniu innych, albo nauczycielką, która nienawidziłaby swoich uczniów - upiła kolejny łyk alkoholu i zamyśliła się. - Przez ciebie jedni mnie pożądają a inni nienawidzą, tego chciałeś?\nKoła samolotu prawie niewyczuwalnie dotknęły powierzchni ziemi i wszyscy pasażerowie zaczęli bić gromkie brawa pilotom, tak delikatnie obchodzącym się\nzarówno z maszyną, jak i z podróżnymi. Przez kilkanaście minut samolot kołował po płycie lotniska, aż wreszcie zatrzymał się. Wysiadający, z uśmiechem na ustach żegnali się z załogą i dziękowali za miły i spokojny lot.\n- Hej koleś! Jesteś w Polsce, jakbyś\nzapomniał, tutaj obowiązuje język polski!\nDźwięk pagera odezwał się w najmniej odpowiednim momencie. Małgorzata spojrzała\nna numer i skrzywiła się.\nPomyślała, że po raz kolejny dzieci będą się czuły oszukane. Tak bardzo zapewniała je, że spędzi z nimi kilka dni na plaży. Pogoda była wręcz wymarzona na kąpiel w morzu, a ona\nsama bardzo potrzebowała kontaktu ze swoimi aniołkami. Wiedziała doskonale, że nie może odmówić. Nie teraz. Ale przyjdzie taki moment, że wyrwie się z tego wszystkiego i uciekną razem daleko, rozpoczynając nowe, rodzinne życie.\n- Chwileczkę, muszę sprawdzić czy ten kwiat będzie dostępny - krótka chwila,\nprzerywana uderzeniami w klawiaturę komputera, dla rozmówcy trwała zbyt długo. - Przykro mi, ale Lawendy na sobotę nie można zamówić.\n- Co słychać Olafie, jak tam twoja\nnarzeczona? - podeszła do biurka i jak nastolatka wskoczyła na blat, siadając dostojnie z kolanami skierowanymi w jedną stronę.\nCzarna Toyota podjechała pod hotel „Heweliusz” i kierowca pewnym krokiem wszedł do hotelowej restauracji. Rozejrzał się dookoła i zdecydowanie podszedł do stolika, przy którym siedział lekko szpakowaty mężczyzna w garniturze od Pierre Cardina. Kierowca zmierzył swojego klienta od stóp do głów i z zazdrością popatrzył na szklankę trunku, jaka stała przed mężczyzną. Nie miał problemów z podejściem do właściwego faceta, bo znakiem rozpoznawczym był mały bukiecik lawendy, leżący na restauracyjnym\nstoliku. A poza tym, znał tego mężczyznę, bo już kilkakrotnie zawoził go w ustalone miejsce.\nPrzyciemnione szyby nie pozwoliły mu na podziwianie uroków miasta. Matowa przegroda między nim a kierowcą również nie umożliwiła mu przeanalizowania trasy, jaką pokonywał wiozący go samochód. W tle słychać było cichutkie dźwięki amerykańskiego bluesa. Jechali w milczeniu około godziny. Przez szybę, oddzielającą pasażera od kierowcy, mężczyzna zauważył wolno zmieniający się widok zabudowań miejskich na bardziej płaski, - wiejski krajobraz. Chociaż jechał tą trasą nie pierwszy raz, ciągle ciekaw był miejsca, do którego jest wieziony. Tajemnicza okolica była ściśle strzeżonym miejscem i żaden\ntaksówkarz z Trójmiasta nie potrafił nigdy go tam zabrać. Każdy wiedział, że takie miejsce istnieje, ale nikt dokładnie nie wiedział gdzie to jest. Samochód zaczął zwalniać, aż w końcu zatrzymał się. Pasażer usłyszał dobrze znany mu odgłos otwieranej bramy i auto wolniutko wjechało na posesję. Zaciemnione szyby automatycznie opuściły się, ukazując obraz pięknego ogrodu, którego centralny punkt stanowiła malownicza fontanna. Samochód podjechał pod budynek i kierowca, po zaparkowaniu, wysiadł otwierając drzwi od strony pasażera.\nMężczyzna wyszedł na zewnątrz i stanął na podłożu wysypanym maleńkimi białymi kamyczkami. Spojrzał w stronę budynku przypominającego wyglądem dziewiętnastowieczny pałacyk, jaki kiedyś odwiedził w miejscowości Paszkówka. Na widok jednego z okien, w którym wiatr\ndelikatnie poruszał fioletową firanką, uśmiechnął się. Wszedł po białych, marmurowych schodkach do środka i rozejrzał się dookoła.\n- Och ty obłudniku! Potrafisz oczarować nawet tak starą osobę, jak ja - kobieta roześmiała się i wskazała na duże, szerokie fotele stojące wokół szklanego stołu.\n- Co mogę ci zaproponować do picia?\n- Wiem co chciałaś! - Henry ponownie wszedł jej w słowa, nie ukrywając\nnarastającego zdenerwowania. - Mnie interesuje tylko ten jeden kwiat! Zapamiętaj to sobie - ścisnął jej rękę być może trochę zbyt mocno, ale kobieta z udawaną obojętnością przyjęła ten gest za przyjacielski. - Wybacz, ale nie przyjechałem tutaj na pogaduszki z tobą, więc pozwól, że pójdę już do mojej rabatki.\nMężczyzna z bólem w oczach spojrzał za odchodzącą kobietą. Wiedział jednak, że gdyby kategorycznie nie przerwał tej bezsensownej rozmowy, zatrzymałaby go na, co najmniej godzinę, a on zdecydowanie wolał spędzić ten cenny czas w innym towarzystwie. Uwielbiał tę kobietę i znał ją, odkąd dowiedział się o istnieniu jej ogrodu. Pod wieloma względami przypominała mu jego nieżyjącą już matkę. Zawsze czuła i bezpośrednia, traktowała go nie jak klienta, ale jak kogoś bliskiego. Nie był jednak do\nkońca pewien czy działo się to za sprawą jej uroku, czy jego pieniędzy pozostawianych w tym miejscu. Takich klientów jak on miała zapewne wielu, ale to, co oferowała, warte było każdych pieniędzy. Kiedy po raz pierwszy usłyszał o tym miejscu i dotarło do niego ile kosztuje „zerwanie” jednego kwiatu z „ogrodu” miał wrażenie, że się przesłyszał. Zwykła ciekawość poprowadziła go dalej. Z pieniędzmi nigdy nie miał problemów, odkąd ojciec wprowadził go do swojej korporacji, jako wspólnika. Ale wydanie takiej sumy, na potencjalną przyjemność graniczyło z szaleństwem. A jednak postanowił zaryzykować. Ot, zwykła zabawa, zwykły gest narcyzowatego młodzieńca, któremu pieniądze łatwo wpadały do portfela. Mimo upływu czasu wracał tu za każdym razem, kiedy interesy skierowały go do Polski.\nSpojrzał na wysokie, kręcone schody prowadzące na piętro i poczuł, że serce zaczyna mu bić coraz intensywniej. Jeszcze raz zerknął w stronę szklanych drzwi, za którymi zniknęła Magnolia i powoli zaczął\nwchodzić na górę. Przed drzwiami, które miały mu otworzyć kolejne wejście do raju, przystanął i wziął głęboki oddech. Serce już waliło mu jak młot. Delikatnie nacisnął klamkę w kształcie węża i wśliznął się do środka. Od progu poczuł ten tak dawno wyczekiwany zapach, który ogarnął wszystkie jego zmysły i wszystkie części ciała. Z zamkniętymi oczami i z aptekarską dokładnością mógłby powiedzieć, co i gdzie się znajduje. Rozejrzał się dookoła i na widok kamiennych, białych donic, w których z królewskim majestatem prezentowały się rośliny bujnie obdarzone drobnymi fioletowymi kwiatkami, poczuł mrowienie na całym ciele. W pokoju unosił się zapach zarówno kwiatów, jak i świec ustawionych na różnych poziomach w kryształowych świecznikach o kształcie kielichów. Przeszedł kilka kroków do przodu i zatrzymał wzrok na białej sofie. Kobieta, która leżała na niej, spędzała mu sen z powiek przez długie miesiące, kiedy nie mógł z różnych powodów pozwolić sobie na odwiedziny u niej.\nZapłaciłby każdą cenę, aby ją ponownie zobaczyć. Podszedł bliżej i zaczął mierzyć wzrokiem ciało tej, dla której poświęciłby całe swoje życie. Zdjął marynarkę i niedbale rzucił ją na stojący obok sofy fotel. Przyklęknął na miękkim dywanie i zaczął delikatnie całować jej stopy ozdobione drogimi sandałami na prawie dziesięciocentymetrowym obcasie. Przesuwał usta powoli w górę, czując pod wargami jej delikatnie pachnące ciało. Kiedy dotarł do kolan, podniósł głowę i spojrzał na twarz kobiety. Leżała z przymkniętymi powiekami, głowę miała opartą na podgłówku sofy. Wydawało mu się, że jej usta lekko unoszą się w uśmiechu. Zaczął więc kontynuować to, co przerwał kilkanaście sekund wcześniej. Kiedy jego usta dotknęły wewnętrznej strony ud kobiety zauważył, że jej pośladki prawie niezauważalnie uniosły się w górę, a plecy wygięły w łuk. Poczuł dużą dawkę satysfakcji. Wiedział, że często ich role zmieniają się i większą radość dawało mu to, że doprowadzał ją do ekstazy, niż to, co ona potrafiła zrobić, zaspokajając jego pożądanie.\nTo było warte każdych pieniędzy.\n- Świetny wybór Adil - Henry odwzajemnił uśmiech - mam nadzieję, że twoja propozycja\njest odzwierciedleniem twojego imienia.\nOlek wysiadł z samochodu i rozejrzał się dookoła. Wysoki mur otaczający piękny, zadbany ogród, nad którym pracowało dwóch ogrodników nadzorowanych osobiście przez właścicielkę, czyli panią Magnolię, stanowił istną fortecę dla kogoś, kto zechciałby zajrzeć\ndo środka. Wykopana fosa granicząca z murem, miała skutecznie odstraszać nieproszonych gości, którzy mieliby ochotę przedostać się przez ogrodzenie. Sześć okazałych dogów kanaryjskich leniwie odpoczywało w różnych częściach ogrodu.\nWszedł do środka, zastanawiając się jak zareaguje Magnolia na wieść, że amerykański\npisarz i dziennikarz, o którym wcześniej jej wspominał, dotarł już do Trójmiasta.\nNie minęło pięć minut a ponownie zapukał do drzwi gabinetu swojej szefowej. Tradycyjnie musiał odczekać dłuższą chwilę zanim się odezwała. Wszedł do środka, wpychając przed sobą Pawła. Kobieta stała przed dużymi szklanymi drzwiami\nprowadzącymi do ogrodu i przyglądała się harcom dwóch ze swoich pupili. Olek chrząknął, co sprawiło, że Magnolia gwałtownie odwróciła się w stronę mężczyzn.\nMagnolia zamyśliła się i popatrzyła na swojego gościa badawczym wzrokiem. Był bardzo podobny do jednego z jej pierwszych\nklientów, w którym na swoje nieszczęście zakochała się, a miłość i seks w tym zawodzie nigdy nie mogły stanowić dobranej pary.\nPrzypomniała sobie ten pierwszy, pozornie normalny dzień. Siedziała na murku gdyńskiego bulwaru i wpatrując się w statki przepływające wolno w stronę Helu i Gdańska, marzyła o wielkiej, płomiennej miłości do jakiegoś przystojnego oficera w białym mundurze. Oczami wyobraźni widziała swój piękny ślub i miliony kwiatów, które on rozsypywałby pod jej stopami. Zatopiona w myślach nie zauważyła, że niebo gwałtownie zachmurzyło się. Nagle zaczęło lać jak z cebra. Szybko zeskoczyła z murku i zaczęła biec w stronę ulicy. Pech chciał, że zanim dobiegła do pierwszego drzewa, pod którym chciała się schronić, przewróciła się. Noga, która zetknęła się z płytą chodnikową zaczęła okropnie boleć. Z kolana wąskim\nstrumieniem popłynęła krew, zabarwiając ziemię. Usiadła na chodniku i zaczęła płakać. Zakryła twarz dłońmi i głęboki szloch wstrząsnął jej ciałem. Nagle poczuła na swoim ramieniu czyjąś mocną dłoń. Podniosła oczy. Zobaczyła nad sobą duży czarny parasol i mężczyznę mniej więcej w wieku jej ojca, w białym mundurze - takim, jaki widziała kilka minut wcześniej w swoich marzeniach. W pierwszej chwili pomyślała, że uderzenie spowodowało u niej omamy, ale mężczyzna uśmiechnął się i wyciągnął do niej rękę. Podniosła się i podziękowała za pomoc, chcąc iść dalej mimo deszczu. Krwawiące kolano rwało i bolało jak diabli. Mężczyzna podał jej swoje ramię wskazując głową w stronę Domu Marynarza. Powiedział coś w niezrozumiałym dla niej języku. Gestami wyjaśnił, że chce, aby zajęła się nieco swoim wyglądem, zwłaszcza krwawiącym kolanem. Skinęła głową i poszła z nim.\nW budynku mężczyzna powiedział coś do stojącej w holu dziewczyny, a ta - spoglądając na nią jak na dzikie zwierzę, złapała za rękę\ni poprowadziła do damskiej toalety. On sam skierował się w stronę baru. Kiedy się odwróciła, pomachał jej i mrugnął porozumiewawczo. Uśmiechnęła się zakłopotana i skinęła głową, dając wyraz wdzięczności za okazaną pomoc.\n- Może i byłam dobra - roześmiała się. - Wtedy jednak te „dobre” nie dawały byle\ngdzie i byle komu. Jeśli były naprawdę dobre, miały swoich stałych klientów, którzy przypływając do portu mieli je na cały czas pobytu na wyłączność. Gdy dziewczyna miała odpowiednie warunki i trafiła w odpowiednie ręce, to nie musiała pracować tak jak inne, na przykład te mewki portowe. One, biedactwa, czekały na nabrzeżu na każdy statek i zadowalały się nawet zwykłym marynarzem. Ja miałam to szczęście, że trafiłam pod odpowiednie skrzydła i miałam swoich stałych klientów. Lepiej chyba mieć kilku niż wielu. A ten dom - wskazała dłońmi dokoła - to spadek po jednym z nich. Tak się we mnie rozkochał - zaśmiała się jak mała dziewczynka - że kupił dom z dala od miasta, aby mnie mieć, tylko dla siebie. Zamykał mnie w tej złotej klatce i robił ze mną co chciał. Był starszy od mojego ojca, ale portfel miał bardziej okazały od taty - Magnolia roześmiała się. - Zmarł po pięciu latach naszej znajomości, zostawiając mi w spadku nasze małe gniazdko.\nHenry wstał od stolika i podszedł do niej.\nPodał jej swoją dłoń i spojrzał w oczy tak, jakby czytał w jej myślach.\nZdała sobie sprawę z tego, że on wyczuł alkohol, który wypiła przed jego przyjściem. Aby go jakoś udobruchać położyła dłoń na\nwzniesieniu jego krocza i delikatnie zaczęła poruszać palcami.\nJedną ręką głaskał jej plecy a drugą wolnymi ruchami odpinał swoją marynarkę, a później koszulę. Kiedy obie części jego garderoby opadły na podłogę, zaczął spokojnie zsuwać z ramion suknię Lawendy, odkrywając urok jej ciała i zmysłowej bielizny ukrytej pod satynowym materiałem. Dotknął ustami piersi wypływającej ze stanika i poczuł jak wszystkie jego zmysły zaczynają taniec pożądania. Zsunął ramiączka stanika i odpinając haftki na plecach już czuł, że jego ciało jest na granicy eksplozji. Na szczęście\npotrafił zapanować nad podnieceniem, bo bardziej pragnął najpierw zadowolić swoją partnerkę niż samego siebie. Stanik opadł na podłogę, a on zaczął pieścić jej okrągłe, delikatne piersi doprowadzając ją do stanu, w jakim sama przestawała panować nad własnym ciałem. Wsunął rękę w jej koronkowe figi i czując gotowość ze strony kobiety szybko doprowadził do tego, że dolna część bielizny znalazła się na podłodze. Kobieta wyglądała jakby zaraz miała stracić przytomność. Szybko wziął ją na ręce i zaniósł do miejsca rozkoszy, jak nazywali w tym domu szerokie łoże. Atłasowa pościel na kilka sekund schłodziła rozpalone ciała. Lawenda leżała na łóżku jak bogini miłości, cierpliwie czekając na dalszy ciąg rozpoczętej gry.\nHenry ukląkł obok łóżka i szybkimi ruchami zdjął z nóg kobiety buty odrzucając je na drugi koniec pokoju. Wzrokiem zaczął błądzić po jej ciele dotykając opuszkami palców jej aksamitnej skóry. To był widok, za którym tak bardzo tęsknił. To gładkie, opalone ciało, które rozpalało jego zmysły,\ngdy tylko zamykał oczy.\nHenry jednak nie spieszył się. Dobrze wiedział jak działa na ciało tej kobiety, dlatego starał się jak najbardziej ograniczyć dotyk ich ciał. Zobaczył jednak, że Lawenda przestaje panować nad swoim zachowaniem i chociaż to ona miała pracować nad nim, a nie odwrotnie, czuł swoją władzę nad jej ciałem. Szybkim ruchem ściągnął spodnie i położył się, przykrywając całym sobą gorące\nciało kobiety. Wsunął się w nią i powolnymi ruchami doprowadził ją do takiego orgazmu, o jakim niejedna kobieta potrafiła tylko marzyć. Kiedy oplotła jego pośladki nogami, spiesznie ugasił swoje pożądanie. Słyszał jej szybki oddech. Sam ledwo mógł złapać powietrze, tak mocno pracowało jego serce. Przesunął się na bok i oparł głowę na łokciu, pozwalając sobie na ucztę dla oczu. Kciukiem przesuwając po spoconym ciele kobiety, każdą częścią swojego mózgu starał się zapamiętać to, co ogarniał jego wzrok i co czuło jego ciało.


tv oled 48 cali | jakitelewizorkupic.pl\nTag: tv oled 48 cali\nOpublikowane w 4 maja, 2020 3 lipca, 2020\nLG OLED48CX3: najmniejszy TV OLED\nW 2020 roku po raz pierwszy debiutują telewizory OLED o wielkości 48 cali. Jednym z producentów posiadających w swojej ofercie takie modele jest LG. W sklepach można już podziwiać tegoroczny TV o oznaczeniu LG OLED48CX3LB (LG OLED48CX). Ten pojawił się w sprzedaży w sklepach Media Expert. Czytaj dalej LG OLED48CX3: najmniejszy TV OLED


Duża spółka doradcza padła ofiarą cyberprzestępców\nFirma konsultingowa Deloitte padła ofiarą cyberataku. W skutek włamania przestępcy weszli po posiadanie wrażliwych danych, po tym prywatnych maili klientów giganta. Firma oświadczyła, że skutki włamania dotknęły "tylko nielicznych klientów". Polski zespół koncernu poinformował, że problem nie dotyczy naszego państwa.\nKupisz tu dosłownie wszystko. Wyjaśniamy, czymże jest darknet\nDeloitte potwierdziło informacje, jednocześnie dodając, hdy tylko niewielka część swoim klientów ucierpi w skutek owego incydentu.\nFirma oświadczyła, hdy skontaktowała się z potencjalnymi ofiarami. Firm, których dane wpadły w ręce hakerów było sześć. Jednak Deloitte nie ujawnia, o które firmy chodzi.\nJak zapewniono, atak nie sprawił "żadnych zakłóceń w działalności biznesowej klientów ani po zdolności Deloitte do zaświadczania usług".\nJak wypływa z informacji, firma natrafiła na ślady cyberprzestępców w marcu tego roku, ale mogli oni móc korzystać ze narzędzi informatycznych już od października albo listopada 2016 r..\nMark Rasch, były prokurator, specjalista ds. cyberprzestępstw zauważa, że choć trudno jest na tę chwileczkę ocenić skalę ataku, wówczas sprawa jest poważna, bo Deloitte jest w dobrobycie wrażliwych danych swoich kontrahentów.\n"Osoba nieuprawniona dostała się do części korespondencji mailowej pracowników amerykańskiego oddziału Deloitte. Polski oddział nie został w żadnym stopniu dotknięty przez nieuprawnione działania cyberprzestępców wobec zagranicznego oddziału firmy. W USA sytuacja została już całkowicie opanowana i nie przesądza zagrożenia dla ciągłości pracy amerykańskiego oddziału" - napisała w mailu do. pl Ewa Rzeczkowska, rzeczniczka Deloitte Polska.\nHakerzy przeprowadzili atak z wykorzystaniem platformy mailowej firmy. Korzystali z kont administracyjnych przy systemie Deloitte, dzięki dlaczego mieli dostęp do każdego usług - podaje Guardian.\nPo wykryciu ataku firma wdrożyła protokoły ochrony, w ramach których o zdarzeniu zostały poinformowane władze rządowe i organizacje nadzorcze, a zespół ekspertów dokonał nadzoru systemów.\nTo już kolejny przypadek, kiedy spółka będąca w posiadaniu wrażliwych danych pada ofiarą cyberprzestępców - przypomina Reuters. a mianowicie Takie firmy stają się celem, bo hakerzy doświadczają tu duże zyski a mianowicie zauważa w rozmowie z agencją Shane Shook, odrębny ekspert, który pomaga kompaniom podnieść się po cyberataku. - Taki trend funkcjonuje i będzie rósł - dodaje.\nDeloitte nieopodal PwC, KPMG i EY należy do tak zwanej wielkiej czwórki w domenie usług doradztwa gospodarczego, finansowego, podatkowego i zarządzania niebezpieczeństwem. Co ważne, sama firma oferuje światowym bankom, korporacjom międzynarodowym i agencjom rządowym pomoc w ramach cyberbezpieczeństwa. Firma ma swoją siedzibę kluczową w Nowym Jorku.\nTagi: jest, firmy, deloitte, cyberprzestępców, klientów, ofiarą, ofiarą cyberprzestępców, ataku


Słoweńskie media oszalały po meczu z Polską. „Czekaliśmy całą … – Newsio.pl\nSłoweńskie media oszalały po meczu z Polską. „Czekaliśmy całą …\nHome - Wiadomości - Słoweńskie media oszalały po meczu z Polską. „Czekaliśmy całą …\nSłowenia – Polska: opinia po meczu | Eliminacje ME Foto: PAP Jerzy Brzęczek. ‹ wróć … Nie spodziewaliśmy się wtedy niczego dobrego – kadra była rozbita po nieudanym mundialu, przebąkiwało się o fatalnej atmosferze i spięciach między filarami drużyny, w dodatku trudny teren i mecz z wygłodniałymi zwycięstw Włochami. Ale zobaczyliśmy naprawdę … Selekcjoner kilka razy mówił, że Polska może grać zarówno w ustawieniu 4-5-1, jak i 4-4-2, ja dodam od siebie, że może grać równie źle. Dwanaście miesięcy to …\nReprezentacja Polski w piątek przegrała ze Słowenią 0:2 w meczu eliminacji Euro 2020. Po spotkaniu w sieci pojawiło się mnóstwo komentarzy i nie tylko. Zobacz najciekawsze MEMY po meczu Słowenia – Polska. Chcesz być na bieżąco? Śledź Radio ZET …\nSłoweńcy wierzą, że decydujący o awansie mecz czeka ich z Austrią, 13 października. "Czekaliśmy na wieczność: wielkie zwycięstwo Słowenii z Polską!" – czytamy w największym piłkarskim portalu na Słowenii. Nogomania.com pokazuje radość słoweńskich …\nMŚ koszykarzy. Trwa mecz reprezentacji Polski z Argentyną


Inwestycja w czasach kryzysu\nGdy nadchodzi kryzys, większość z nas myśli o zaciskaniu pasa i gromadzeniu oszczędności. Wydaje nam się, że to już za późno na inwestowanie. Czy na pewno tak jest?\n1. Czym jest inflacja i od czego zależy?\nInflacja to obniżanie siły nabywczej pieniądza, czyli jego rynkowej wartości. Obserwuje się ją jako długotrwały wzrost średniego poziomu cen określonych dóbr. Im wyższa wartość inflacji, tym niższa wartość pieniądza.\nInnymi słowy inflacja powoduje to, że pieniądz traci na wartości. 10 lat temu, mając 100 zł mogliśmy wyjść z galerii handlowej z dwoma siatkami pełnymi nowych ubrań. Dzisiaj za 100 zł kupimy jedną bluzkę.\nRosnąca inflacja w Polsce na przestrzeni ostatnich 4 lat. Widać duży przeskok, który powoduje coraz słabszą wartość złotówki. Źródło: Bankier.pl\nCzynniki wpływające na inflację:\na) Czynniki popytowe – w tym przypadku mówi się o „dodrukowaniu” pieniędzy, np. poprzez zwiększenie wydatków rządowych na zasiłki, opiekę społeczną, emerytury. Wpływ na ten czynnik mają również zbyt niskie stopy procentowe, a także wzrost ilości pieniędzy w obiegu.\nb) Czynniki podażowe – jest to wzrost cen spowodowany wzrostem kosztów produkcji lub zmniejszeniem ilości dostępnych surowców. Jeżeli cena danego surowca mocno się zwiększy, to wpłynie to na zwiększenie kosztów produkcji, co skutkuje znacznym zwiększeniem ceny danego produktu. To powoduje lawinowe podniesienie cen większości usług, przy jednoczesnym braku wzrostów pensji.\nc) Kurs walutowy – jeśli dana waluta ma silną pozycję na światowych rynkach, wpływa ona na niską inflację, a czasem może nawet powodować deflację. Dotyczy to wszystkich kosztów danego kraju, zarówno produktów konsumenckich, jak i kosztów produkcyjnych. Dzięki takiej sytuacji koszty funkcjonowania firm są niskie, co przekłada się na brak podnoszenia cen produktów.\n2. Jak inwestować w czasach kryzysu?\nKryzys może dotknąć zarówno gospodarstwo domowe, jak i gospodarki krajów, a nawet całych kontynentów. Nie ma jednej odpowiedzi, w co warto zainwestować. Każdy kryzys przebiega inaczej. Ciężko o realistyczne prognozy; ile będzie trwać kryzys, jak wpłynie na gospodarkę. Dlatego do każdej sytuacji należy podejść indywidualnie. Czasami ważne są nie tyle nowe inwestycje, czy zyski, a utrzymanie oszczędności i środków finansowych na aktualnym poziomie tak, aby nie dopuścić do straty. Na samym początku trzeba zaplanować Strategiczną Alokację Aktywów (SAA), czyli zastanowić się nad tym, w co i ile warto inwestować w danym momencie w taki sposób, aby mieć realną szansą na zyski. Do inwestycji należy podejść rozsądnie, z największym możliwym spokojem i racjonalnym myśleniem.\n3. Ile zainwestować?\nW inwestycji istnieje pojęcie takie jak „strategia łyżki”, w której to możemy przeczytać, aby nie inwestować chochlą, a łyżką. Oznacza to, aby do inwestycji podejść rozsądnie; rozłożyć je w czasie, aby zminimalizować ryzyko poniesienia straty. Dodatkowo, nie należy inwestować jednocześnie wszystkich dostępnych zasobów pieniężnych, a wyłącznie nadwyżek finansowych. Błędem jest inwestowanie pieniędzy, które są nam potrzebne na inny cel, czy po prostu na życie. Niektóre inwestycje mają działania długoterminowe; aby osiągnąć z nich zysk, potrzeba czasami kilku lat. Każda inwestycja obarczona jest również ryzykiem – mniejszym, większym, ale jakimś zawsze. Dlatego ważnym jest, aby zostawić sobie określoną „poduszkę finansową”, w razie niespodziewanych wydatków. Zakłada się, że rozsądne inwestycje sięgają ok. 30 % dostępnych środków finansowych. W inwestycji bowiem nie chodzi o to, aby blokować swoje oszczędności.\n4. Trzymanie gotówki "w skarpecie" i lokaty bankowe\nGdy nadchodzi kryzys, często jego szybkimi następstwami są kolejki do banków i bankomatów. Ludzie wypłacają wszystkie swoje oszczędności, by trzymać je w domu. Panuje błędne przekonanie, że banki zablokują wypłacanie pieniędzy, albo tych pieniędzy po prostu w nich zabraknie. Może stać się tak tylko dlatego, że właśnie wszyscy zaczną je w tym samym momencie masowo wypłacać. Powoduje to panika związana z kryzysem i chwilowe zmniejszenie racjonalnego myślenia. Wypłacanie i trzymanie gotówki nie jest rozsądne – w czasach kryzysu siła nabywcza pieniądza maleje.\nTo samo tyczy się lokat bankowych. Ich oprocentowania są niskie (często nie przekraczają nawet 1%), zysk na przestrzeni kilku miesięcy, a nawet lat jest minimalny. W dobie rosnącej inflacji spada wartość pieniądza – z miesiąca na miesiąc na lokacie wzrośnie nam kilka złotych, jednak nie będzie to relatywny zysk, gdy pieniądze te tracą na wartości.\n5. Inwestycja w akcje giełdowe\nWielu osobom inwestycje kojarzą się głównie z akcjami firm notowanych na giełdzie. Jest to popularna forma inwestycji, jednak wymaga ona sporej wiedzy. Inwestowanie w akcje to nieustanne monitorowanie sytuacji na rynkach ogólnoświatowych. Inwestycje takie mogą przynieść wysokie zyski, ale także wysokie straty. W trakcie kryzysów na giełdzie zaczyna panować „bessa”, czyli długotrwały spadek cen akcji. Taka lokata jest obarczona dużym ryzykiem, więc jeśli nie mamy w niej doświadczenia, lepiej nie brać się za nią w czasach kryzysu, gdzie sytuacja na giełdzie zmienia się dynamicznie. W czasach kryzysu możemy niewłaściwie zainwestować w firmy, których akcje w momencie kryzysu niebotycznie rosną (zawsze znajdą się firmy, które na kryzysie tracą oraz takie, które zarabiają), by po niedługim czasie mocno pikować. Podczas obecnego kryzysu związanego z koronawirusem był to m.in. firmy produkujące jednorazowe maseczki i rękawiczki, a także przedsiębiorstwa zajmujące się produkcją...makaronów i konserw.\nWykres pokazujący zmianę wartości w ciągu roku notowanych na giełdzie 30 największych spółek akcyjnych na warszawskiej Giełdzie Papierów Wartościowych. Widać wyraźnie, kiedy w Polsce rozpoczął się kryzys związany z wirusem. Źródło: Bankier.pl\n6. Fundusze inwestycyjne\nFundusze inwestycyjne to lokowanie pieniędzy w papiery wartościowe, podobnie jak fundusze polskich obligacji. Przez wiele lat uchodziły za odporne na wahania koniunktury, na których stracić się nie da. Do czasu kryzysu w 2008-2009, kiedy to notowania obligacji korporacyjnych uległy załamaniu. W efekcie wiele funduszy odnotowało stratę, a część z nich nawet zawiesiła możliwość wypłacania pieniędzy przez klientów.\n7. Inwestycja w waluty\nOd początku istnienia walut część z nich ma silniejszą pozycję na ogólnoświatowych rynkach, a część słabszą. Wynika to z gospodarki i pozycji danego kraju. Od lat najbardziej stabilną walutą jest dolar. Lokaty zawarte w dolarach często wypadają korzystniej niż zawarte w euro, czy w funtach. Posiadanie kapitału w obcej, silnej walucie jest dobrym sposobem na zabezpieczenia go przed rosnącą inflacją w Polsce. Niestety, ta inwestycja również objęta jest dużym ryzykiem – obecny kryzys związany z wirusem dotknął również Stany Zjednoczone – miliony osób straciło pracę, wstrzymane są produkcje, zamykają się firmy. Jest to gospodarka znacznie silniejsza od naszej, również jeśli chodzi o pomoc finansową dla przedsiębiorców. Jednak nie wiadomo, jak USA poradzi sobie z wirusem, ani kiedy gospodarka wróci do normalnego funkcjonowanie, zatem ciężko jest przewidzieć stabilność i pozycję dolara na tle innych walut.\nOprócz „klasycznych” form pieniądza, kilka lat temu swój boom przeżywały kryptowaluty – wiele osób zainwestowało w nie wszystkie swoje oszczędności. Jednak waluty cyfrowe nie są chronione przez żaden bank centralny, co w momencie światowej epidemii przekłada się na brak wsparcia ze strony Państwa, a to rzutuje na ogromne straty dla inwestujących.\nKurs walut na dzień 20 kwietnia 2020. Źródło: Bankier.pl\nZmiana wartości dolara amerykańskiego na przestrzeni ostatniego roku. Światowy kryzys spowodował skok ceny. Źródło: Bankier.pl\n8. Inwestycja w nieruchomości\nJesteśmy aktualnie w momencie, w którym notuje się spadek stóp procentowych, a za nimi cen kredytów hipotecznych. Część przedsiębiorców decyduje się w takim momencie na inwestycje w nieruchomości, czy to na wynajem, czy na późniejszą sprzedaż, ponieważ jest to materialne dobro trwałe. Najczęściej doprowadza to do zakupu w dużych miastach, czy aglomeracjach. Ciężko w tym momencie mówić o szacunkach na przyszłość. Nasza sytuacja finansowa po kryzysie będzie osłabiona, co z kolei będzie rzutować na zmniejszenie ilości osób chętnych do wynajęcia lub kupna mieszkania. Nieruchomości są również jedną z najmniej płynnych inwestycji – potencjalne znalezienie kupca i sprzedaż nieruchomości może zająć nawet kilka miesięcy.\nNiemniej jednak rynek ten pokazuje, że nieruchomości w dobrych lokalizacjach zawsze są w cenie. W większości miast w Polsce, nie tylko tych największych, z roku na rok ceny mieszkań są coraz wyższe, a ich właściciele odnoszą zyski. Fachowcy prognozują, że obecny kryzys może trochę obniżyć ceny nieruchomości, jednak rynek ten nie jest zagrożony. Nadal pozostaje to stabilna i opłacalna gałąź lokowania kapitału.\nCeny mieszkań w Trójmieście od stycznia 2018 do marca 2020. Widać wyraźny wzrost cen za metr kwadratowy, zwłaszcza na rynku wtórnym. Źródło: Trojmiasto.pl\nWykres zależności metrażu nieruchomości jaką możemy nabyć za średnią miesięczną pensję krajową w wybranych miastach w Polsce na przestrzeni lat, biorąc pod uwagę rynek pierwotny. W większości miast odnotowuje się spadek metrażu dostępnego dla przeciętnego Polaka ze średnią pensją. Źródło: Bankier.pl\n9. Inwestycja w kruszce\nZłoto nazywane jest „bezpieczną przystanią inwestycji”, ponieważ jego kurs nie zmienia się drastycznie w trakcie kryzysów finansowych, tak jak ma to miejsce np. w przypadku walut. Gdy weźmiemy pod uwagę ostatnich kilka lat, jego cena systematycznie wzrasta. Podobno sytuacja dzieje się również innymi kruszcami, takimi jak pallad, czy srebro.\nNiewątpliwą zaletą złota jest fakt, iż w przypadku inflacji jego siła nabywcza rośnie, a nie spada. „In Gold We Trust” to firma z Lichtensteinu, która co roku przedstawia raport na temat złota. W tegorocznym sprawozdaniu zamieszczono informację porównującą obecne czasy do roku 1969. W latach 60. ubiegłego wieku, aby kupić „przeciętny” dom trzeba było posiadać 292 uncje złota. Obecnie wystarczą do tego 182 uncje. To pokazuje, jak na przestrzeni lat rośnie siła złota, a maleje siła pieniądza.\nZłoto jest inwestycją o dużej płynności. Nie jest problemem znalezienie nowego nabywcy na nasz kruszec. Jeśli nie mamy czasu zająć się tym osobiście, część Mennic może pomóc nam w znalezieniu kupca. Jednego dnia złoto możemy kupić, a następnego dnia sprzedać, niezależnie od miejsca na świecie – wartość złota jest znana w każdym kraju.\nKruszcami warto zainteresować się nie tylko w czasie kryzysu, ale również w czasie względnego dobrobytu. Kruszce są łatwe do przechowywania i zabezpieczenia, nie podlegają wpływom rynku, czy zmian ustrojów politycznych. Zawsze warto część oszczędności posiadać właśnie w złocie, czy srebrze. Należy jednak pamiętać, aby inwestować w złoto fizyczne. „Papier” w postaci funduszu inwestycyjnego w kontrakty terminowe na złoto, albo akcje kopalń złota, w przypadku kryzysu i krachu na giełdzie mogą stracić całą swoją wartość.\nW przypadku kruszcu ważne jest miejsce zakupu – wiele firm i osób prywatnych oferują sprzedaż złota i srebra, jednak trzeba wybrać zaufane i sprawdzone miejsce, które jest w stanie zapewnić autentyczność kupowanego kruszcu.\nW inwestowaniu w kruszce należy pamiętać o tym, że jest to inwestycja długoterminowa – najlepsze zyski osiągniemy po kilku miesiącach i latach od podjęcia inwestycji. Jednak co istotne, zysk ze sprzedaży złota nie podlega opodatkowaniu.\nSztabki czy monety?\nZłoto najczęściej sprzedaje się w formie monet i sztabek. Istnieje kilka monet (nazywanych bulionowymi), które są najpopularniejszą formą inwestycji na całym świecie. Jest to m.in. Krugerrand, Amerykański Orzeł, czy Wiedeński Filharmonik. Takie monety z łatwością można sprzedać na całym świecie. Jeśli chodzi o sztabki złota, to najlepiej wybierać te, które posiadają tzw. certyfikat LBMA (London Bullion Market Assotiation). Jest to Stowarzyszenie Londyńskiego Rynku Kruszców, które to nadzoruje przestrzeganie jakości i bezpieczeństwa produkowanych sztabek. Każda mennica, która spełnia te wymogi trafia na regularnie aktualizowaną Good Delivery List. Sztabki złota często mają niższe ceny, niż złote monety. Natomiast monety często tworzą całe serie, które zyskują wartość kolekcjonerską, dzięki czemu finalnie warte są więcej niż cena samej masy złota.\nTo odwieczne pytanie wszystkich osób, które wchodzą na rynek inwestycji w kruszce. Złoto jest kruszcem najbardziej stabilnym i płynnym, jednak jego cena nie jest niska, a najbardziej opłacalne jest inwestowanie w monety, czy sztabki, od 1 uncji w górę. Trzeba zatem przygotować się na wydatek kilku tysięcy złotych.\nSrebro jest dużo tańszym kruszcem, a obecnie jego cena jest dość niska. Co za tym idzie – nie trzeba mieć dużego wkładu finansowego na start. Jednak srebro samo w sobie jest produktem raczej przemysłowym, a w obecnym momencie momencie jest mocno niedowartościowane w stosunku do złota (jego cena jest o ok. 80-90 razy niższa).\nZłoto inwestycyjne w naszym kraju jest zwolnione z podatku VAT, w przeciwieństwie do srebra. Jednakże monety i sztabki srebrne pochodzące z odkupu od osób prywatnych również zwolnione są z tego podatku.\nWykres pokazujący zmianę ceny uncji złota (w dolarach amerykańskich) na przestrzeni ostatniego roku. Jak widać wartość złota mocno wzrosła w krótkim odstępie czasowym. Źródło: Bankier.pl\n10. Inwestycja w przedmioty kolekcjonerskie. Sztuka cenniejsza nawet od złota.\nNietypową, ale coraz popularniejszą formą inwestycji są zakupy dzieł sztuki, antyków, czy monet kolekcjonerskich. W dobie kryzysu i rosnącej inflacji warto inwestować w coś, co fizycznie możemy posiadać. Poleganie na gotówce, czy lokatach bankowych w dobie kryzysu gospodarczego i zmian ustrojowych w danym kraju jest nieopłacalne.\nWłaściciele domów aukcyjnych obecnie odnotowują zyski, ponieważ ceny dzieł sztuki i monet kolekcjonerskich cały czas wzrastają. Po uporaniu się z kryzysem ich wartość utrzyma się na wysokim poziomie, do którego dąży.\nW czasach kryzysu w 2011 roku, wartość dzieł sztuki sprzedanych na rynku aukcyjnym wynosiła 11,57 mld dolarów – o 24% więcej niż w 2010 roku (według portlau Art Price).\nProdukty kolekcjonerskie wydają się odporne na sytuację na rynkach finansowych. Na całym świecie, zarówno w czasie kryzysu, jak i po nim, istnieje grono kolekcjonerów, którzy chętnie sprzedają i kupują unikatowe rzeczy, bez względu na ich cenę.\nRekordową pod względem obrotów aukcję zanotowano w Londynie we wrześniu 2008 roku. Sprzedano dzieła sztuki za ok. 198 miliardów dolarów. W tym samym momencie jednocześnie ogłaszano bankructwo Lehman Brothers, czyli amerykańskiego banku inwestycyjnego, który był 4 pod względem wielkości tego typu bankiem USA. Była to największa upadłość w historii Stanów Zjednoczonych, która przełożyła się na światowe rynki.\nCoraz częściej inwestuje się w sztukę nowoczesną, na którą składają się również monety kolekcjonerskie. W ich przypadku na cenę wpływa wiele czynników, takich jak kruszec, temat (i prawa autorskie do tematu), dodatki, nakład. Monety kolekcjonerskie często tworzą całe serie, które zebrane razem osiągają wyższą wartość, niż każda z nich oddzielnie. Monety te praktycznie nigdy nie tracą na wartości. Istnieje wiele przykładów monet, które na przestrzeni lat, czy nawet kilku miesięcy zyskały na wartości. Można tu przytoczyć m.in.\n1. 5$ OSTATNIE ŻYCZENIE – WIEDŹMIN; listopad 2019 – 1 399 zł, kwiecień 2020 – 1 999 zł,\n2. 50$ OSTATNIE ŻYCZENIE – WIEDŹMIN; listopad 2019 – 13 999 zł, kwiecień 2020 – 19 999 zł,\n3. 20$ GWIAŹDZISTA NOC, VINCENT VAN GOGH – MIKROPUZZLE, listopad 2019 - 399 euro, kwiecień 2020 - 1150 euro,\n4. 50ZŁ ZAŚLUBINY POLSKI Z BAŁTYKIEM; luty 2020 – 720 zł, kwiecień 2020 – 1 500 zł,\n5. 2£ QUEEN, LEGENDY MUZYKI; luty 2020 – 599 zł, kwiecień 2020 – 899 zł.\nWzrost wartości powyższych monet kolekcjonerskich na przestrzeni ostatniego roku/dwóch lat. Na wzrost taki wpływa wiele czynników, m.in. ciekawy i angażujący wiele społeczności temat. Najszybszy wzrost wartości w najkrótszym czasie odnotowały monety "Gwiaździsta Noc" oraz "Ostatnie Życzenie - Wiedźmin" (1 kg).\nGłówne filary wyboru monety kolekcjonerskiej pod inwestycję:\n- metal szlachetny: złoto, srebro\n- niski nakład\n- dodatki (pozłacanie, bursztyn itp.)\n- ogólnoświatowy, ciekawy temat.\nInwestorzy doceniają ten rynek, o czym świadczy rosnąca liczba zgromadzonego kapitału w dziełach sztuki i przedmiotach kolekcjonerskich. W 2010 roku aktywa tego typu sięgały 760 mln dolarów, a rok później już 960 ml dolarów (według Art and Finance Report Deloitte i ArtTactics). Tendencja cały czas jest wzrostowa.\nGłównymi rynkami zbytu przedmiotów kolekcjonerskich są: Ameryka Północna, Europa, Chiny oraz państwa Bliskiego Wschodu, takie jak Katar, czy Zjednoczone Emiraty Arabskie.\nW czasach kryzysu łatwo o panikę i nierozwagę. Warto jednak zachować możliwy spokój i swój kapitał przeznaczyć na rzeczy materialne, odporne na wahania gospodarki, czy zmiany ustrojów politycznych.


Nowy numer Wiadomości Bocheńskich - Bochniacy\nNowy numer Wiadomości Bocheńskich\nSzanowni Państwo Czytelnicy.\nOddajemy Państwu kolejny numer Wiadomości Bocheńskich. Wg obliczeń jest to setny numer naszego czasopisma.\nJesteśmy pod wrażeniem śmierci naszego kolegi Stanisława Dobranowskiego. Wspomnienie o nim znajdziemy w artykule Stanisława Kobieli – Maestro. Znajdą Państwo wiadomości mało znane o naszym zmarłym koledze oraz wiele po raz pierwszy publikowanych zdjęć.\nRoman Kucharski z Radłowa kreśli obraz rodziny Vetulanich i jej związki z Bochnią. Liczni potomkowie Jakuba Vetulaniego bocheńskiego sztygara dołączyli do grona wybitnych ludzi nauki, polityki przynosząc zaszczyt Bochni w ten sposób zasłużyli na naszą pamięć i wspomnienie.\nWraz z Januszem Żarkiem odbędziemy podróż do Rio de Janeiro.(Rzeki Styczniowej) poznając osobliwości tego pięknego, dla nas egzotycznego miasta.\nW kolejnej części cyklu Stanisława Kobieli poświęconego bocheńskim ulicom dowiemy się m.in. skąd wzięła się nazwa ulicy Zasranka i gdzie leży zamurowany mamut.\nJoanna Maria Noworolska przedstawi portret Franciszki Rotter-Plata znanej jako Franciszki Platówny, znakomitej śpiewaczki mającej w swoim dorobku artystycznym ponad 50 pierwszoplanowych ról operowych.\nOdbędziemy podróż na platformę wiertniczą, na Morzu Północnym i poznamy Dorotę Murczyńską, Bochniankę, wnuczkę Wandy Liguzińskiej autorki wielu tekstów Wiadomości Bocheńskich. Wywiad z nią przeprowadzi Ewelina Mroczek.\nTemat Powstania Styczniowego, to temat rzeka, który przewija się na łamach naszego pisma już od zeszłego roku. O sprawie polskiej podczas powstania pisze Stanisław Kobiela.\nOkupacyjną historię jednej bocheńskiej rodziny z pewnego domu przy ul. Brzeźnickiej przedstawia Janina Żółkiewska.\nStowarzyszenie Bochniaków aktywnie reaguje na zmieniającą się bocheńską rzeczywistość.Zabiera głos w ważnych sprawach miasta, i tak:\n– przedstawiamy swoją opinię na temat propozycji zmiany nazwy ulicy Więźniów Oświęcimia,\n– przedstawiamy list otwarty w obronie Muzeum Górnośląskiego w Bytomiu,\n– bronimy gawronów z plant salinarnych,\n– dzielimy się refleksją na temat strategii dla powiatu bocheńskiego,\n– prezentujemy list otwarty w sprawie realizacji inwestycji Park&Ride w Bochni,\nPoza tym ciekawe materiały zdjęciowe dokumentujące ostatnie spotkania i uroczystości w Domu Bochniaków.\n1. Maestro. Wspomnienie o Stanisławie Dobranowskim (1930-2014) Stanisław Kobiela – s. 2\n2. Fantazja i rzeczywistość –Stanisław Dobranowski, Stanisław Kobiela s. 10\n3. Rodzina Vetulanich i jej związki z Bochnią Roman Kucharski (Radłów) s. 14\n4. Rio de Janeiro – Janusz Zarek s. 16\n5. Bocheńskie ulice cz.3 – Stanisław Kobiela s. 22\n6. Franciszka Rotter Plata i jej związki z Bochnią – Joanna Maria Noworolska s. 26\n7. Sprawa polska w czasie powstania styczniowego – Stanisław Kobiela s. 31\n8. Dom na wzburzonej fali. Okupacyjna historia jednej bocheńskiej rodziny– Janina Żółkiewska s. 35\n9. Ulica Więźniów Oświęcimia?\n10. List otwarty w obronie Muzeum Górnośląskiego w Bytomiu s. 37\n11. Gawrony bocheńskie nasi skrzydlaci przyjaciele – Stanisław Kobiela s. 39\n12. O Bochni i medycynie. opowiada prof.dr hab.med.nefrolog Olgierd Smoleński – Joanna Maria Noworolska s. 41\n13. Orkiestra dęta w Sobolowie s. 42\n14. Wystawa fotograficzna Pawła Klasy s. 43\n15. List otwarty w sprawie kontynuowania inwestycji Park&Ride w Bochni s.43\n16. KRONIKA s. 45\n17. Spis treści s. 46\n18. Kronika fotograficzna s. 47\nNa okładce zdjęcie Stanisława Dobranowskiego\nzm. 16 marca 2014 r. wykonane przez Andrzeja Tarajko\nPrevPoprzedniWiadomości Bocheńskie 4/2013\nNastępnyRocznica Zbrodni PonarskiejNastępny


Głowica drukująca Epson Order Online\nStrona główna > Znak Lista tagów > E > Epson Głowica drukująca\nNajlepiej Głowica drukująca Epson dostarczane po cenach hurtowych. Jesteśmy wielkim dostawcą Głowica drukująca EpsonMożna znaleźć szczegóły Głowica drukująca Epson Informacje na sign-in-china.com. Głowica drukująca Epson z nas może drukuje wysokiej rozdzielczości kolorowe lub monochromatyczne obrazy i tekst, i pokazać nie tylko doskonałą jakość druku, ale także trwałość do farb. Kupować Głowica drukująca Epson z naszej strony teraz i uzyskać rabaty! Z obiecanej jakości i sprzedaży usług, zaś Głowica drukująca Epson zamówienie zostanie dostarczone jak najszybciej. Przyjdź i cieszyć się nieoczekiwane zakupy online tutaj.\nEpson TX-800 Głowica - F192040\n$ 178.82 - 186.27 / szt\nEpson R4900 / R4910 / SPE4910 Głowica - F198000 / F198060\n$ 1,020.00 - 1,052.00 / szt\nEpson GS-6000 Głowica - F188000\n$ 1,390.00 - 1,433.00 / szt\nEpson 7700 / 9700 / 9910 / 7910 Głowica-F191010 / F191040 / F191080 / F191110 / F191140\n$ 1,500.00 - 1,563.00 / szt\nOryginalny Epson Stylus Pro 4880 / Stylus Pro 7880 / Stylus Pro 9880 / Stylus Pro 9450 Głowica (DX5) - F187000\n$ 1,115.00 - 1,150.00 / szt\nEpson 7600 / 9600 Głowica-F138020 / F138030 / F138050\n$ 598.00 - 623.00 / szt\nKod artykułu: PRH-EPS-016\nKod artykułu: PRH-EPS-011\nPart Number: F198000 F198060\nKod artykułu: PRH-EPS-014\nKod artykułu: PRH-EPS-013\nPart Number: F191010 F191040 F191080 F191110 F191140\nKod artykułu: PRH-EPS-009\nPart Number: F187000\nKod artykułu: PRH-EPS-005\nPart Number: F138020 F138030 F138050