Echo [E.K. Blair] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00216 003850 18785033 na godz. na dobę w sumie\nAutor: E.K. Blair Liczba stron: 264\nISBN: 978-83-7889-813-9 Data wydania: 2018-10-23\nPodobno najdłuższe zarejestrowane echo rozbrzmiewało siedemdziesiąt pięć sekund, ale zapewniam cię, że tym razem potrwa o wiele dłużej. Ogłuszający huk stłumił wszystkie dźwięki i pogrążył otaczający mnie świat w ciszy, pozwalając, by echo zniszczeń przetrwało znacznie dłużej niż było to zamierzone. To echo będzie podążać za mną wszędzie, niszcząc mnie… i niszcząc ciebie. Chcesz odpowiedzi? Ja też.\nSeria Czarny Lotos Tytuł oryginału Echo Copyright © 2014 by E.K. Blair All rights reserved Wydawnictwo NieZwykłe Oświęcim 2018 Wszelkie Prawa ZastrzeżoneRedakcja: Barbara Marszałek Korekta: Anna Kędra Redakcja techniczna: Mateusz Bartel Przygotowanie okładki: Paulina Klimekwww.wydawnictwoniezwykle.pl Dystrybucja: ATENEUM www.ateneum.net.pl Numer ISBN: 978-83-7889-813-9 Skład wersji elektronicznej: Kamil Raczyński konwersja.virtualo.pl\nSpis treściPrologRozdział pierwszyRozdział drugiRozdział trzeciRozdział czwartyRozdział piątyRozdział szóstyRozdział siódmyRozdział ósmyRozdział dziewiątyRozdział dziesiątyRozdział jedenastyRozdział dwunastyRozdział trzynastyRozdział czternastyRozdział piętnastyRozdział szesnastyRozdział siedemnastyRozdział osiemnastyRozdział dziewiętnastyRozdział dwudziestyRozdział dwudziesty pierwszyRozdział dwudziesty drugiRozdział dwudziesty trzeciRozdział dwudziesty czwartyRozdział dwudziesty piątyRozdział dwudziesty szóstyRozdział dwudziesty siódmyRozdział dwudziesty ósmyRozdział dwudziesty dziewiątyRozdział trzydziestyRozdział trzydziesty pierwszyRozdział trzydziesty drugiRozdział trzydziesty trzeciRozdział trzydziesty czwartyRozdział trzydziesty piątyRozdział trzydziesty szóstyRozdział trzydziesty siódmyRozdział trzydziesty ósmyPodziękowaniaWszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.\nDla moich fanów„Jeśli jestem wytworem twojej wyobraźni, to musisz być na wpół obłąkana”. Lewis Carroll\nProlog(Bennett)Nie zwlekałem ani sekundy po tym, jak dowiedziałem się, kim naprawdę jest Nina. Elizabeth. Moja żona. Jezu, co tu się wyprawia? Kiedy godzinę temu poznałem prawdę, byłem przerażony i zupełnie skołowany; myślałem tylko o tym, żeby jak najszybciej znaleźć się w biurze mojego prawnika. Nie wiem, co knuje Nina. Cholera, nic już nie wiem. Nie zdążyłem jeszcze nawet zajrzeć do akt, bo musiałem najpierw zadbać o to, żeby jedyna osoba – oprócz Niny – na której naprawdę mi zależy, miała zapewniony byt bez względu na to, co się wydarzy. Kiedy docieram z powrotem do The Legacy, w głowie kręci mi się od natłoku myśli. Wjeżdżam do garażu, parkuję na swoim miejscu i chwytając teczkę pospiesznie wysiadam z samochodu. Przechodząc przez drzwi, przeczesuję włosy palcami. Czuję się, jakbym miał w piersi tysiąc uderzających rytmicznie młotków. – Panie Vanderwal! O mało co nie potykam się, wytrącony z rytmu przez głos Manuela, wołającego mnie z drugiego końca lobby. – Panie Vanderwal – powtarza, wstając zza biurka. – Mam coś dla pana. Czuję, jak krew marznie mi w żyłach, gdy bierze do ręki niedużą kopertę i rusza w moją stronę. – Od kogo to? – Od kobiety, która przedstawiła się jako pani Brooks. Mówiła, że to pilne. Bardzo nalegała, żeby pan od razu otworzył. – Wyciąga rękę, a ja biorę od niego kopertę. – Dzięki. – Kiwam szybko głową i ruszam do windy. Rozpoznaję pismo Jacqueline na kopercie i zastanawiam się, dlaczego po prostu nie zadzwoniła. Kiedy drzwi otwierają się, wychodzę do penthouse’u. Wypełnia mnie panika i paląca potrzeba zrozumienia, co się tutaj dzieje. Zdejmuję płaszcz, po czym ruszam do gabinetu i zamykam za sobą drzwi. Siadając za biurkiem, bezzwłocznie otwieram teczkę; pierwsze, co znajduję to kilka zdjęć Niny wychodzącej z jakiegoś budynku mieszkalnego – prawdopodobnie tego, gdzie mieści się apartament McKinnona. Przewraca mi się w żołądku na myśl, co z nim robiła przez cały ten czas, kiedy ja załatwiałem interesy w Dubaju. Zacząłem coś podejrzewać na balu maskowym. Czułem, że z Niną było coś nie tak. W jej oczach wyraźnie widać było targające nią emocje, ale dobrze to ukrywała i postanowiłem o nic nie pytać. Potem musiałem wyjeżdżać częściej i na dłużej, więc zaczęła mi doskwierać samotność i pomyślałem, że może ona czuje się podobnie. Pewnego razu zamówiłem dla niej jej ulubione danie z Cité, po czym dowiedziałem się od kierownika restauracji, że jedzenia nie udało się dostarczyć, ponieważ nikogo nie było w domu. Zadzwoniłem do Richarda, który powiedział mi, że według Jacqueline Nina ostatnimi czasy wychodzi gdzieś częściej niż zwykle. To wszystko wzbudziło moją czujność, dlatego – przyznaję – kazałem ją śledzić. Nie czułem się z tym dobrze, ale myśl, że mógłbym ją stracić, była nie do zniesienia. Musiałem znać prawdę, a teraz, kiedy wiem, że chodziło o Declana, mam ochotę zabić tego sukinsyna. Więcej zdjęć Niny, tym razem z nim. On trzyma ją za rękę. Ona uśmiecha się do niego. Jego dłoń w jej rudych włosach. Jej ręce obejmujące go w pasie. Przytulają się. Całują. Jego dłoń na jej tyłku. Jej dłoń na jego twarzy. Ich ciała, jedno obok drugiego, splecione w uścisku na środku ruchliwej miejskiej ulicy. Niech to szlag! To moja cholerna żona! Kobieta, którą kocham nad życie. Co ona wyprawia, do diabła? A potem przewracam stronę i przypominam sobie, że ona wcale nie jest Niną, kiedy widzę kolejne jej zdjęcie. Jest na nim młoda – naprawdę młoda. To zeskanowana kartka ze szkolnego rocznika, na której znajduje się jej fotografia, a poniżej wydrukowane jest nazwisko: Elizabeth Archer. Atramentem dopisano notkę: Pierwsza klasa. Liceum Bremen. Posen, Illinois. Jezu. Jak ona wylądowała w Posen? Nie odrywam wzroku od niewyraźnej, czarno-białej fotografii. Dziewczyna nie uśmiecha się, ale jest piękna. Rozpoznaję w niej kobietę, z którą się ożeniłem, a gdy zamykam oczy, pod powiekami widzę ją – Elizabeth. Ogarnia mnie poczucie winy. Odkładam teczkę i odchylam się na krześle, próbując odzyskać kontakt z rzeczywistością, ale nic z tego. Targają mną sprzeczne uczucia i nie potrafię jasno myśleć. Moja żona nie jest kobietą, za którą ją miałem. Przez cały ten czas udawała. Dlaczego? Czego ona chce? Powinienem jej nienawidzić, być wściekły, ogarnięty gniewem, a tymczasem mam ochotę pojechać z powrotem do szpitala, dotknąć jej, spojrzeć jej w twarz, wziąć ją w objęcia i zapytać, o co chodzi, a potem zapewnić, że cokolwiek by to nie było, ja to naprawię, bo ją kocham. Boże, jak ja ją kocham. Co jest ze mną, do licha? Powinienem być wściekły, prawda? Opuszczam na chwilę powieki, czując, że zaczyna mnie boleć głowa. Luzując krawat otwieram oczy, a mój wzrok pada na kopertę. Zaciekawiony, zaglądam do środka, gdzie znajduję pendrive’a i liścik:Bennett, Nie chcę pisać zbyt wiele, ale ostatniej nocy podsłuchałam przypadkiem, jak Richard rozmawiał przez telefon. Zaniepokoiłam się, bo mówił dziwne rzeczy. Wiedziałam, że ma to jakiś związek z firmą, więc chciałam do ciebie zadzwonić, ale potem znalazłam tego pendrive‘a i się przestraszyłam. Nie do końca rozumiem, co się dzieje, ale boję się, że to coś bardzo złego. Proszę, spójrz na to jak najszybciej. JacquelineOtwieram laptop, wkładam pendrive’a do gniazda USB i klikam na plik, który pojawia się na ekranie. Wygląda na arkusz finansowy mojej firmy, ale kwoty bardzo odbiegają od normy. Czytam dalej, przewijając tekst, a gdy docieram do końca, widzę nazwę konta i czuję, jak budzi się we mnie panika. – O mój Boże. Z szeroko otwartymi oczami nachylam się nad ekranem, nie wierząc w to, co widzę. Żołądek podchodzi mi do gardła, gdy docierają do mnie stłumione dźwięki dobiegające z korytarza. Zanim mam czas się zastanowić, drzwi otwierają się, z hukiem uderzając o ścianę. Twarz mężczyzny rozmywa mi się w oczach wraz z lufą wymierzonego we mnie pistoletu. Przeszywa mnie zimny dreszcz, a strach zapiera dech w piersi, gdy rozpaczliwie usiłuję wydobyć z siebie głos, ale to on odzywa się pierwszy. – Już nigdy więcej jej nie dotkniesz – warczy, zbliżając się z ramieniem wciąż wyciągniętym przed siebie, i mierząc do mnie z broni. Mimo że nogi mam jak z waty, szybko wstaję, unosząc ręce w geście poddania, i błagam łamiącym się z przerażenia głosem: – Declan, nie rób te…(bang)\nRozdział pierwszy(bang)Gdy stoi przede mną z szeroko otwartymi oczami, szkarłat przesącza się przez białą, bawełnianą tkaninę; śmierć rozlewa się na jego koszulce. Cała sztywnieję, patrząc jak chwieje się powoli, po czym upada na plecy. Pistolet ciąży mi coraz bardziej, tak że moje wątłe palce nie są dłużej w stanie go utrzymać; wyślizguje mi się z ręki i z głuchym dźwiękiem spada na podłogę w tej samej chwili, co Pike. Stoję jak wmurowana, spoglądając na brata. Jego ciałem wstrząsają drgawki, oczy wpatrują się nieruchomo w górę, a z gardła dobiega coraz głośniejszy bulgot, gdy zaczyna dławić się własną krwią. Nie próbuję mu pomóc; stoję tylko zesztywniała, jakbym oglądała film grozy. To się nie dzieje naprawdę. To tylko sen. Przerażenie w jego spojrzeniu przygasa, źrenice rozszerzają się, a oczy zachodzą mgłą. Są nieobecne i wpatrzone w nicość. Jego sparaliżowane ciało nieruchomieje na podłodze i pomieszczenie wypełnia cisza. W tym momencie zaczynam czuć ciepło krwi płynącej w moich żyłach i w końcu ruszam się z miejsca. Zbliżając się powoli do Pike’a, z drżeniem klękam przy nim, ale boję się go dotknąć. Czy to jednak prawda? Zauważam, jak sinieją mu wargi. Siadam. Świat zatrzymuje się, a mój umysł odpływa w odległe miejsce, gdzie nie ma niczego; jest czyste i puste, wyprane z wszelkich emocji. Znajduję schronienie w tej pustej przestrzeni, gdy nagle ciało obok mnie dygocze konwulsyjnie. Z ust Pike’a tryskają wymioty zmieszane z zaschłą krwią, gdy jego żołądkiem wstrząsają rytmiczne skurcze, które nagle ustają. Z bijącym nieregularnie sercem patrzę na ciało Pike’a rozciągnięte bezwładnie na podłodze, a gdy uchodzą z niego resztki życia, gwałtownie budzę się z transu, jakby rzeczywistość uderzyła mnie ciężkim obuchem. O cholera! Zaczynam w panice szarpać go za ramię. – Pike? – mamroczę ze strachem, potrząsając nim. – Pike, obudź się. No już. – Pochylam się nad jego pozbawionym życia ciałem, zaciskając mu dłonie na ramionach i potrząsam mocniej, błagając coraz głośniej: – Obudź się. Obudź się! To nie jest śmieszne. – Łzy pieką mnie w oczy i dławię się swoimi słowami. – Obudź się, Pike! Przepraszam. O mój Boże, tak bardzo cię przepraszam. Proszę, obudź się! Jego oczy są wciąż szeroko otwarte, ale nieruchome. Zastygły i zostały pozbawione życia. Co ja zrobiłam? Ból przeszywa mi płuca, gdy unoszę głowę ku niebiosom, by wyrzucić z siebie okropny, rozdzierający krzyk – ale z moich ust nie wydobywa się żaden dźwięk. Udręka jest tak ogromna, że zapiera mi dech w piersiach, pozwalając tylko na bezgłośny, przepełniony bólem szloch. Moje serce, roztrzaskane na kawałki i podarte na strzępy, ukazuje mi nowe oblicze cierpienia; uczucie, jakie nigdy dotąd nie istniało, nieznośne i przytłaczające. Czuję, jak rodzi się we mnie, i nie mogę tego dłużej znieść. Kiedy z powrotem opuszczam wzrok, nie widzę już mężczyzny, którego chwilę temu nienawidziłam; zamiast tego leży przede mną chłopak, który przez całe życie rozpaczliwie mnie kochał. Zwijam się w kłębek, przesuwając jego ramię tak, aby móc przytulić się do jego piersi. Wciąż jest ciepły, a ja samolubnie próbuję dodać sobie otuchy jego bliskością, tak jak to robiłam przez całe moje życie. Jestem zepsuta do cna – nawet po śmierci wykorzystuję Pike’a, aby ulżyć sobie w cierpieniu. Obejmuję go i płaczę, z każdym oddechem chłonąc jego zapach i czyniąc go częścią mojej duszy. Jego koszulka jest przesiąknięta krwią i potem, a jednak kiedy zamykam oczy, czuję znajomą woń dymu goździkowych papierosów. – Wszystko będzie dobrze. Wystraszona jego szeptem, podrywam się, aby na niego spojrzeć. Jest żywy, mruga oczami, a gdy znów się odzywa, widzę, jak poruszają się jego usta. – Nie płacz, Elizabeth. Wciąż tu jestem. – O mój Boże, Pike! – mamroczę, nie wierząc własnym oczom. – Będzie dobrze – zapewnia znowu, a ja odpowiadam z płaczem: – Jakim cudem? – Dlatego, że cię kocham i wierzę w ciebie. Jesteś wojowniczką. Potrafisz walczyć o swoje. – Tak mi przykro. Nie zamierzałam do ciebie strzelić. Boże, wszystko wymyka mi się spod kontroli, ale nie mogę cię stracić. Na jego wargach pojawia się cień uśmiechu.– Nigdy mnie nie stracisz. Jesteś moją siostrą. Nigdy nikogo nie kochałem tak, jak ciebie. Jedyne, czego kiedykolwiek pragnąłem, to żebyś była szczęśliwa. Ty zawsze dasz sobie radę. – Co mam robić? – Uciekać. – Co? – Potrząsam lekko głową, a gdy znów patrzę mu w oczy, napotykam wzrokiem dwie zimne, czarne sfery. – Pike? – Zaciskam powieki i z powrotem je rozchylam, ale obraz się nie zmienia. Mój brat nie żyje, a ja świruję. Docierają do mnie jego słowa. Ma rację. Potrafię walczyć; on mnie tego nauczył. Z tą myślą prostuję plecy i biorę kilka głębokich oddechów. Pochylam się i dotykam wargami jego ust, przyjmując drugi już dzisiaj pocałunek śmierci. Przykładam opuszki palców do jego brwi i delikatnie przesuwam je w dół twarzy, zamykając mu oczy, aby mógł spać w spokoju. Straciłam dzisiaj dwa kawałki mojego czarnego jak noc serca, ale teraz nie mam innego wyboru, jak tylko ratować siebie. Krążąc szybko po przyczepie, zdejmuję z siebie zakrwawione ubrania i zakładam ciuchy Pike’a – parę spodni od piżamy i stary t-shirt. Chcę czuć na sobie jego zapach, bo boję się zostać sama. Zbieram swoje rzeczy i wkładam do torby papiery, które Pike zabrał od Declana, po czym ścieram odciski palców. Spoglądając na brata leżącego w kałuży krwi, wypowiadam cicho słowa pożegnania i dziękuję, że uratował mnie, oddając mi siebie. Moje ciało z całej siły opiera się fali palącego bólu, gotowego lada chwila wybuchnąć; odpycham od siebie myśl, że to ja powinnam leżeć martwa na podłodze. Wtedy przynajmniej byłabym z Declanem. Declan. Kurwa, nie dam rady. Nie mam dość siły. Oddycham ciężko, z coraz większym trudem broniąc się przed zalewem emocji. Zamykam drzwi, zostawiając za nimi przeszłość, i z pistoletem Bennetta w torbie wkraczam w nieznaną przyszłość. Kiedy wyjeżdżam z pola parkingowego na główną ulicę, policzki mam mokre od łez. Jestem zagubiona. I całkiem sama. Jedyne, co mogę zrobić, to wrócić do mojego fałszywego życia, bo jaki mam inny wybór? Trzej mężczyźni – wszyscy powiązani ze mną – zostali zamordowani. Bennett, Declan i Pike. Próbuję się skupić i ułożyć plan działania, ale nagle żołądek skręca mi się ze strachu na widok samochodu Matta, który mija mnie, zmierzając w kierunku, z którego przyjechałam. Cholera! Mogłabym zawrócić, dogonić go, wyjaśnić, co się stało; ale wtedy słyszę głos Pike’a, mówiący z naciskiem: – Nie zatrzymuj się. Jadę więc dalej. Cienie miasta mijają mnie, aż docieram z powrotem do domu i wjeżdżam na parking podziemny. Wycieram pistolet i odkładam na miejsce w samochodzie Bennetta – wszystko jest tak jak przedtem, brakuje tylko jednego naboju – po czym wchodzę pospiesznie do pogrążonego w ciszy budynku i niezauważona docieram do penthouse’u. Po cichu przekraczam próg, a gdy tylko zamykam za sobą drzwi, upadam na podłogę i zaczynam zanosić się płaczem. Tym razem głos mnie nie zawodzi i wybucham płomiennym szlochem, spalającym moją duszę. Prymitywny wrzask przedziera się przez moje gardło, wypełniając powietrze rozpaczą, i odbijając się echem od ścian. Łzy zmieszane z zaschniętą krwią Pike’a i Declana ściekają mi po brodzie i kapią na podłogę. Widząc przejrzyste, czerwonawe plamy, krztuszę się i nie mogę wydobyć z siebie głosu, zatracona w bólu, który łączy się z tym, co zostało mi po ukochanych mężczyznach. Którego z nich brakuje mi bardziej? A wtedy, jak przystało na zwierzę, którym jestem, oparta rękami na zimnej podłodze pochylam się na kolanach i liżę. Sól z moich łez. Metaliczny posmak ich krwi. Eliksir dla mojego serca. Zrzucam z siebie ubrania Pike’a, po czym idę do łazienki, gdzie wpatruję się w krew, która zaschła na moim ciele i, nie panując nad sobą, zaczynam ją również zlizywać. Palce, dłonie, ramiona, kolana. Nie pozostawiam ani odrobiny. Zapraszam Declana i Pike’a, by zamieszkali głęboko wewnątrz mojego ciała. Nie myślę jasno i mam tylko jeden cel – wchłonąć ich energię życiową do ostatniej kropli. Płaczę. Pieką mnie oczy. Palą mnie płuca. Moja nadzieja obraca się w proch. Został po mnie tylko popiół, więc wstrzymajcie oddech, bo powiew wiatru może porwać mnie i unieść w nicość. *** – Nina. Budzę się, czując ból napiętych mięśni. Gdy obracam się na bok i otwieram załzawione oczy, widzę, jak po pokoju krząta się Clara – nasza kucharka i gosposia. – Już prawie południe. Przespałaś cały ranek – mówi łagodnie, po czym rozsuwa zasłony. Błysk światła razi mnie w oczy, więc odsuwam głowę, spod zmrużonych powiek spoglądając na pokój zalany promieniami słońca. Clara okrąża łóżko i siada obok mnie, delikatnie przeczesując palcami moje splątane włosy. Jej dotyk na nowo otwiera jątrzącą się ranę w moim sercu, którą ukoić może tylko sen. Zamykam zmęczone oczy, a płynące z nich łzy wsiąkają w poduszkę. – Powinnaś coś zjeść, skarbie. Może poczułabyś się lepiej. Kręcę głową. Jedzenie mi nie pomoże. Nie wiem, czy cokolwiek może mi pomóc. Straciłam wszystko, co było mi drogie: dziecko, Declana, Pike’a… I co mi z tego przyszło? Wszyscy nie żyją, a ja nic nie osiągnęłam poza cierpieniem. Ucisk w sercu czyni każdy oddech nieznośnym i rozpaczliwie pragnę uciec od tego wszystkiego, a jeszcze bardziej chcę, żeby Declan mnie przytulił i przycisnął mocno do piersi, dając mi oparcie i wypełniając moje płuca swoim zapachem, swoim życiem. Jedyny mężczyzna, który pokazał mi, jak to jest być kochaną… kochaną szczerze, najczystszą możliwą miłością… odszedł. Zginął z ręki mojego brata – mojej drugiej wielkiej miłości, mojego obrońcy. – Może weźmiesz prysznic? – sugeruje Clara, ale ja nie odpowiadam ani nie otwieram oczu. Zaledwie chwilę później słyszę, jak pociąga nosem. Kiedy uchylam lekko powieki, widzę, jak ociera łzy z policzków. Zmieniam pozycję, czując ból siniaków pozostałych po brutalnym pobiciu przez Pike’a kilka dni temu – pobiciu, które zabiło moje dziecko i sprowadziło śmierć na mojego męża, kochanka, brata oraz na moją własną duszę. Clara spogląda na mnie, gdy siadam, krzywiąc się. – Przepraszam. Nie chciałam się rozpłakać. Nic nie mówiąc patrzę, jak stara się zapanować nad smutkiem i odzyskać równowagę. Ja też jestem nieszczęśliwa, ale z zupełnie innych powodów, więc wchodzę z powrotem w swoją rolę, mówiąc: – Bez niego czuję się taka samotna. Cały czas wydaje mi się, że wyjechał tylko w kolejną podróż i lada chwila stanie w drzwiach. Łzy wciąż płyną jej z oczu, gdy kiwa głową i spogląda na mnie. – Martwię się o ciebie. Ja też. – Nic mi nie będzie. – Bennett nie chciałby, żebyś tak cierpiała. Ona nie wie jednak – nikt o tym nie wie – że moje cierpienie nie ma żadnego związku z Bennettem. Nie jestem udręczoną wdową opłakującą śmierć męża, o nie. Ja opłakuję mężczyznę, z którym tego męża zdradzałam, oraz brata, o którym nikt nic nie wiedział. To moje drugie, sekretne życie. – Jak mogłabym nie cierpieć, Claro? Był moim mężem. – Z trudem wyduszam z siebie słowa. – Jak mam żyć bez niego, kiedy to dla niego wstawałam co rano z łóżka? – Świat nie będzie na nas czekał. On wciąż gna do przodu i oczekuje, że dotrzymamy mu kroku. – Nie jestem w tej chwili pewna, jak mam ruszyć się z miejsca. – No cóż – zaczyna Clara, kładąc mi dłoń na kolanie. – Na dobry początek możesz wziąć prysznic i spróbować coś zjeść. – Spojrzenie jej oczu jest smutne i zatroskane. Kiedy odpowiadam skinieniem, na jej usta wypływa nieznaczny uśmiech. Ściska lekko moje kolano, po czym wstaje, żeby wyjść z pokoju. Odwraca się jeszcze, dodając: – Kiedy spałaś, dzwonił twój prawnik. Chciałby się umówić na spotkanie w sprawie testamentu Bennetta. Oto chwila, o której Pike i ja marzyliśmy, zwieńczenie moich wieloletnich wysiłków. To miał być mój triumf i przepustka do szczęśliwego życia. Pieniądze. Władza. Zemsta i zapłata za krzywdy. Teraz, kiedy nie ma przy mnie Pike’a, nic to dla mnie nie znaczy. Wyszłam za Bennetta, aby go zniszczyć, ale to niczego nie naprawiło – jest tylko gorzej. – Zadzwonię do niego po lunchu – odpowiadam, zanim Clara wychodzi i zamyka za sobą drzwi. Myję się i ubieram, niemal nie myśląc o tym, co robię. Wykonuję ruchy, ale już po chwili nie mogę sobie przypomnieć, jak dotarłam od punktu A do punktu B. Clara jest w kuchni, sprząta po lunchu, a ja przeglądam liczne powiadomienia o nieodebranych połączeniach, które dostałam od czasu śmierci Bennetta. Na pewno mówią o nim w Wiadomościach, ale nie mogę się zdobyć na to, żeby włączyć telewizor, bo boję się, że usłyszę coś o Declanie, a tego bym nie zniosła. Mam wiadomości od wszystkich. Wiem, że muszę się skontaktować z rodzicami Bennetta, a także z Jacqueline, bo widzę, że ciągle do mnie wydzwaniała. O Boże, ostatnie, czego teraz chcę, to rozmawiać z tymi ludźmi. Mam już wyjść z pokoju, kiedy dzwoni telefon. Pozwalam, by Clara odebrała, a sama ruszam z powrotem do łóżka. – Nina, to dom pogrzebowy – woła. – Muszą potwierdzić kilka ostatnich szczegółów. Kompletnie wyzuta z energii, odpowiadam: – Przepraszam. Nie dam rady. – Spuszczam głowę i wychodzę. Co mnie do cholery obchodzi pogrzeb Bennetta? Jak dla mnie mogą go nawet wrzucić do jeziora. Sukinsyn nawet po śmierci wciąż wszystko psuje. Cierpienie dławi mnie w gardle, gdy padam na łóżko i zaczynam płakać w poduszkę. Tak cholernie go nienawidzę za wszystko, czym był. Nieważne, czy moje uczucia są usprawiedliwione, czy nie; ten dupek odebrał mi wszystko. Płaczę, próbując choć trochę ulżyć sobie w cierpieniu, ale nie mogę usiedzieć w miejscu. Zrywam się z łóżka i jak zamroczona docieram do garderoby Bennetta. W amoku zrywam ubrania z wieszaków i rozrzucam buty po pokoju, stękając z każdym kolejnym wybuchem agresji, aż docieram do ściany i zaczynam uderzać w nią ręką. Błagam o ból, ale wciąż boli mnie tylko serce, więc zaciskam dłoń w pięść i walę mocniej, i mocniej, i mocniej, i mocniej… – Nina! Przestań! Mocniej, i mocniej, i mocniej, i mocniej, i…\nRozdział drugi– Dziękuję, że pani przyszła, pani Vanderwal. Proszę przyjąć wyrazy współczucia. Pani mąż był moim dobrym przyjacielem. – Dziękuję, Rick. – Stojąc przed biurkiem naszego prawnika, wymieniam z nim uścisk dłoni. – Proszę. – Wskazuje mi krzesło. – Niech pani spocznie. Patrzę, jak człowiek, którego znam, odkąd cztery lata temu zaręczyłam się z Bennettem, siada i wyjmuje plik dokumentów. – Chciałem spotkać się z panią w cztery oczy, żeby omówić kwestie związane z testamentem i majątkiem pani męża. Wiem, że przeżywa pani trudne chwile, ale… w dniu swojej śmierci Bennett mnie odwiedził. Kiwam głową, przypominając sobie rozmowę telefoniczną, którą odbył w szpitalnej sali. Wtedy był przy mnie po raz ostatni; wtedy też dowiedział się, że wcale nie nazywam się Nina, tylko Elizabeth, i że potajemnie spotykałam się z Declanem. Declan. Na myśl o nim ściska mnie w gardle, ale odpycham od siebie to uczucie, skupiając uwagę na Ricku, który w dalszym ciągu do mnie mówi. – Wprowadził kilka poprawek do testamentu – informuje, wyciągając z folderu białą, zaklejoną kopertę. – Polecił mi, żebym po jego śmierci otworzył to i przeczytał pani na osobności. Wyciskając z oka łzę, siedzę i wpatruję się w niego. Jestem podenerwowana, ale na ile mogę, staram się zachować pozory spokoju. – Musiał wiedzieć – stwierdza prawnik beznamiętnie. – Nic z tego nie rozumiem. – Kiedy wypowiadam te słowa, mój głos drży lekko i Rick podaje mi chusteczkę. – Czy policja coś mówiła? – Nie, ale zabrali prawie wszystko z gabinetu w naszym mieszkaniu. O ile wiem, przypuszczają, że ma to jakiś związek z interesami. – Ludzie potrafią robić straszne rzeczy dla pieniędzy – odpowiada, a ja czuję pod skórą złowieszcze ukłucia chłodu. Rick nie ma pojęcia, jak bliskie prawdy są jego słowa, teraz, gdy siedzę tu w oczekiwaniu na nagrodę w grze zemsty, którą rozgrywałam przez kilka ostatnich lat. Ocieram oczy chusteczką, a on pyta: – Potrzebuje pani chwili dla siebie? Kręcę głową, a prawnik sięga po nożyk do papieru i rozcina kopertę, z której wyjmuje kartkę papieru. Przez chwilę patrzę, jak jego oczy prześlizgują się po tekście. Rick odchrząkuje i poprawia się na krześle, po czym odczytuje na głos słowa Bennetta.Moja piękna Nino, Czuję się wewnętrznie rozdarty, pisząc ten list. Kiedy cię spotkałem, zdałem sobie sprawę, jakim człowiekiem chcę być – takim, który byłby godzien stać u twego boku, bo jesteś absolutnie cudowna. Problem w tym, że nigdy nie byłaś kobietą, za którą cię uważałem. Jestem na Ciebie wściekły. Wiem, kto kryje się za twoją maską – maską, którą z całego serca pokochałem. Nie będę udawał, że wiem, jak odpowiedzieć na to, co zrobiłaś, ale nie martw się, moja droga; nikomu nie powiedziałem. Wspomnienie mojej przyjaciółki, tej małej dziewczynki z rudymi warkoczykami, zabiorę ze sobą do grobu. Mam nadzieję, że znalazłaś to, czego ode mnie chciałaś, cokolwiek to było, i że zdołasz mi wybaczyć to, co się stało. Nie znam szczegółów, ale i tak czuję się odpowiedzialny. Ale nie tylko Ty byłaś nieszczera. Ja też Cię okłamywałem. Nie widzę łatwego sposobu, żeby to powiedzieć, więc napiszę wprost: Mam syna. Nazywa się Alexander Brooks.Wzdrygam się, wstrząśnięta tym, co słyszę i zdegustowana, że nie zauważyłam tego, co się działo. Pieprzył się z Jacqueline za moimi plecami. Mój kochający mąż i moja tak zwana przyjaciółka. To był największy błąd w moim życiu. Zrobiłem to tylko raz; szczegóły nie są istotne, bo żałowałem od chwili, gdy to się wydarzyło. Zawsze pragnąłem Ciebie i tylko Ciebie. Dotknąłem jej ten jeden jedyny raz i nigdy więcej nie miałem ochoty tego powtórzyć, bo jedyne, czego chciałem, to leżeć w twoich objęciach i czuć Twoją miłość. Sądziłem, że ta miłość była prawdziwa, ale dowiedziałem się dzisiaj, że wcale nie. Nic nie jest prawdą i nie wiem już, w co mam wierzyć. Wiem tylko tyle, że nie mogę Ci ufać. Poleciłem, aby ten list został Ci odczytany w odosobnieniu. Niniejszym oświadczam, że jestem ojcem Alexandra Brooksa. Wkrótce po jego narodzinach został przeprowadzony test DNA, a wynik znajduje się w sejfie, który pozostawiam pod pieczą wspomnianego doradcy, mecenasa Ricka Parkera z firmy Buchanan & Parker. Wprowadzam również poprawkę w testamencie, aby zagwarantować, że w przypadku mojej śmierci Alexander Brooks w całości odziedziczy majątek przedsiębiorstwa Linq Steel Co., a Nina Vanderwal odziedziczy cały mój majątek osobisty. Wszelkie środki pieniężne pochodzące z Linq Steel Co., wliczając w to wartość nieruchomości, wpłacone zostaną na fundusz powierniczy założony w imieniu Alexandra, którym zarządzał będzie Rick Parker do momentu ukończenia przez Alexandra dwudziestu jeden lat. Rick Parker zawiadomi Jacqueline Brooks i na osobności omówi z nią warunki nowej wersji testamentu. Przez wzgląd na mojego syna błagam cię, aby żadne z tych informacji nie zostały ujawnione osobom trzecim. Skłamałem jeszcze w jednej sprawie, Nino. Kiedy przed ołtarzem przysięgałem, że będę cię kochał, dopóki śmierć nas nie rozłączy, nie mówiłem szczerze – tak naprawdę, to wątpię, by nawet śmierć zdołała położyć kres mojej miłości do Ciebie. Bennett VanderwalA to sukinsyn. Zdawało mi się, że to ja jestem dobrą aktorką, a tymczasem to oni z łatwością wystrychnęli mnie na dudka. Są takimi samymi oszustami, jak ja. Zawsze wiedziałam, że Jacqueline chciała przelecieć mojego męża, ale nie miałam pojęcia, że faktycznie to zrobiła. Siedzę, nie okazując emocji, chociaż mam ochotę roześmiać się na myśl, jak historia zatoczyła koło – gra wciąż trwa i odsłaniane są kolejne sekrety, tylko że tym razem, jak na ironię, są to sekrety kogoś innego. Rick odkłada list i pochyla się do przodu, ściskając palcami nasadę nosa. Wzdycha ciężko, aż wreszcie patrzy mi w oczy. – Wiedziała pani? Potrząsam głową. Poprawia się na krześle, próbując się uspokoić, ale dostrzegam skrępowanie wyzierające zza tej nieprzekonującej fasady. – W takim razie… jak pewnie pani wie, większość jego majątku jest powiązana z firmą, ale i tak dostanie się pani spory spadek. Udając irytację, rzucam ostro: – To nie pieniądze są dla mnie ważne. – Oczywiście. Najmocniej przepraszam. Nie miałem zamiaru insynuować… – Nic się nie stało. Po prostu trochę mnie to wszystko przytłacza, więc jeśli już skończyliśmy… – Tak. – Wstaje i wychodzi zza biurka. Podaje mi rękę, a ja ujmuję ją i podnoszę się z miejsca. – Dziękuję. Rick wyprowadza mnie z biura, a gdy wchodzę do windy, wyciąga przed siebie rękę, żeby powstrzymać drzwi przed zamknięciem, i mówi: – Przykro mi, że musiała się pani dowiedzieć w ten sposób. – Cóż, nikt nie jest doskonały, prawda? – Nie, chyba nie. Opuszcza rękę, i zanim się zamykają, widzę, jak kiwa do mnie głową ze współczuciem, ale to przydałoby mi się tylko wtedy, gdyby obchodziło mnie tych dwoje ludzi, którzy mnie zdradzali – a ja mam ich w nosie. Jego syn może sobie zatrzymać aktywa biznesowe, bo prawdę mówiąc wszystkie pieniądze są teraz zbrukane. Wezmę je i znajdę sposób, aby zacząć nowe życie, ale zawsze już będzie na nich krew Declana – krew mojego serca. Śmierć Bennetta nigdy nie była warta tego, aby Declan oddał za nią życie. Nic nie jest cenniejsze od mężczyzny, który posiadł na własność każdy skrawek mnie. *** Minuty zmieniają się w godziny, godziny w dni. Gdziekolwiek jestem, otacza mnie monotonna rutyna depresji, a ostry jak brzytwa ból krwawiącego serca przypomina mi, jak bardzo tęsknię za Declanem. Czasem zdaje mi się, że jeśli będę płakać dostatecznie mocno, wróci do mnie. Jakby życie było takie hojne. Ale nie. Życie jest do dupy. Dało mi jeden, jedyny raz posmakować szczęścia, po czym wydarło mi je z rąk. W chwili, gdy postanowiłam uwierzyć w dobroć i nadzieję, odebrano mi je, przypominając boleśnie, że jestem całkiem sama na świecie. Ale ten jeden raz chciałam uwierzyć. Chciałam odnaleźć dobro ukryte głęboko wewnątrz mnie, choćby niewielki okruch, który mogłabym ofiarować Declanowi. Przywdziewam czarną jak atrament żałobę, aby opłakiwać moich ukochanych, ale to nie ich będą dziś grzebać, tylko jego. Nie będę nawet musiała udawać przed rodziną i przyjaciółmi, bo moje serce naprawdę przepełnione jest bólem, tyle że jego przyczyną są Declan i Pike, a nie Bennett, na którego pogrzeb właśnie się wybieram. Unikałam wszelkich wiadomości na temat Declana i Pike’a; ich pogrzeby z pewnością już się odbyły, ale głupotą byłoby się na nich pokazać. Nie może mnie nic z nimi łączyć, jeśli nie chcę, aby padł na mnie cień podejrzenia. Bądź co bądź, to ja jestem nicią, która jak pajęczyna splata całą tę grę w jedno. Rozprowadzając ciemnoczerwoną szminkę po wargach wspominam, jak ciepły był na nich dotyk Declana. Przesiąkły jego słodyczą na zawsze. Czasem nie byłam w stanie zapanować nad swoją miłością do niego, tak bardzo go pragnęłam. Odsuwam się, aby spojrzeć na to, co ze mnie zostało. Pofalowane, rude włosy opadają na wychudłe ramiona, a oczy są podkrążone i zapadnięte od pożerającego mnie smutku, ale zakrapiam je, więc ich błękit lśni jasno, przypominając mi oczy tatusia, które lśniły najjaśniej ze wszystkich. Zewsząd otacza mnie strata; całe moje życie zawsze było jedną wielką stratą. Wygładzam dłońmi luźną, czarną sukienkę, gotowa na pogrzeb męża; tę stratę akurat witam z otwartymi ramionami. Śmierć Bennetta to jedno z moich nielicznych zwycięstw, choć nosi posmak goryczy. Dzień jest szary i zimny. Mgła opada na chłodną ziemię, gdy jadę przez miasto na cmentarz, gdzie znajdują się działki rodziny Bennetta. Jadę sama – ja, czarna wdowa. Wszystko wokół jest czarne, w tym limuzyny i auta zaparkowane wzdłuż krętej ulicy, wijącej się po nieskalanym terenie miejsca ostatniego spoczynku mojego męża. Zaparkowawszy samochód daję sobie chwilę, aby złapać oddech; nagle zauważam Baldwina idącego w moją stronę z wielkim parasolem nad głową. Nie widziałam go, odkąd zwolniłam go w zeszłym tygodniu. Bennetta już nie ma i nadszedł czas, aby pozbyć się wszelkich pozostałości po nim, wliczając w to pracowników. Zawsze lubiłam Baldwina, podobnie jak Clarę, ale gdy już zwolniłam jego, pożegnałam się także i z nią. Oboje zrozumieli, kiedy wytłumaczyłam im moją decyzję. Z Clarą najtrudniej było mi się rozstać, bo jakaś niewielka część mnie zawsze postrzegała ją jako zastępczą matkę, mimo że nigdy nie łączyły nas takie relacje. – Pani Vanderwal – wita mnie Baldwin, otwierając drzwi i biorąc mnie za rękę, aby pomóc mi wyjść z samochodu. – Dziękuję – mamroczę, skrywając oczy za parą ciemnych okularów.Jego spojrzenie jest łagodne, pełne troski, i widzę, że chce coś powiedzieć, więc posyłam mu pełen smutku uśmiech, a on odpowiada skinieniem, łącząc się w bólu – tyle, że mój jest fałszywy. Zakładam mu dłoń za ramię, gdy prowadzi mnie do miejsca, gdzie ustawiono trumnę Bennetta, obsypaną wonnymi kwiatami i otoczoną pogrążonymi w smutku bliskimi. Dołączam do nich, czując, jak łzy spływają mi po twarzy i powoli skapują z brody. Ten dupek, którego oni opłakują, budzi we mnie tylko nienawiść, a tych łez nie ronię dla niego, lecz przez niego. Kiedy idę zająć ostatnie wolne krzesło, tuż obok matki Bennetta, podnoszę wzrok i napotykam spojrzenie Jacqueline. Mam ochotę uśmiechnąć się do tej żałosnej kobiety, ale nie robię tego, a ona szybko odwraca wzrok, czując się niezręcznie. Wie, że ja wiem. Prawnik zadzwonił do mnie niedawno, aby poinformować, że spotkał się z nią, żeby omówić testament Bennetta oraz kwestię funduszu założonego dla ich nieślubnego dziecka. Siadam. Czas płynie. Rozbrzmiewają kolejne ulotne słowa o nadziei, chwale i boskiej opatrzności. Kapłan mówi, że życie to dar. Gówno prawda. Czas płynie nadal i odgłosy deszczu stopniowo cichną, podobnie jak szlochy zebranych. Wielu podchodzi złożyć mi kondolencje, a ja płaczę i udaję, że słowa, które tutaj wypowiedziano były naprawdę przeznaczone dla Declana i Pike’a. Siedzę i myślę o nich, próbując uczcić dzisiaj ich pamięć, a nie jego. Dlatego kiwam głową i cicho dziękuję każdej kolejnej osobie, a one jedna po drugiej odwracają się i odchodzą. Cmentarz powoli się wyludnia. Podchodzą do mnie Richard i Jacqueline. Richard, bardzo nietypowo dla siebie, przytula mnie – co prawda jest to krótki, nerwowy uścisk. Przenoszę wzrok na jego niewierną żonę, która przechyla głowę w niewypowiedzianym smutku, a następnie rozkłada zapraszająco ramiona. Przyjmuję ten gest, aby zachować pozory. – Tak strasznie mi przykro – szepcze. Odsuwam się, nie chcąc przeciągać naszego kontaktu. – Dziękuję, że tu jesteś. – Zadzwoń, jeśli będziesz czegoś potrzebować – mówi, z pewnością raczej dla zachowania pozorów przed mężem niż ze szczerej troski o mnie. Przytakuję, a Jacqueline, nic już nie mówiąc, odchodzi z Richardem. Gdy na cmentarzu pozostaje już tylko garstka żałobników, dostrzegam wśród nich Calluma, ojca Declana. Na jego widok staje mi serce. Celowo izolowałam się od wszystkiego, co jest związane z Declanem, bo nie jestem w stanie znieść tego bólu, ale gdy moje oczy napotykają spojrzenie Cala, wstaję i ruszam w jego stronę. Na jego twarzy nie widać ani śladu sympatii, jaką zwykle mi okazywał, tylko kamienne oblicze człowieka, który dopiero co stracił syna. – Cal – szepczę, dołączając do niego. Nie odpowiada. – Nie spodziewałam się ciebie tutaj. – Wiesz dobrze, że zawsze podziwiałem twojego męża. Przytakuję, niemal dławiąc się okruchami własnego złamanego serca, kiedy odpowiadam łamiącym się głosem: – Twój syn… tak mi przykro.Staram się w miarę możliwości być opanowana, jak można by się spodziewać po wspólniczce w interesach, bo z punktu widzenia Cala tym byłam dla Declana. On nie ma pojęcia, że mocno się kochaliśmy, pragnęliśmy dzielić ze sobą życie i marzyliśmy o dziecku – dziecku, które rozwijało się w mojej gnijącej teraz macicy. – Los nie jest sprawiedliwy, skarbie – mówi z mocnym szkockim akcentem, tak podobnym do akcentu jego syna. Spuszczam głowę i ze wszystkich sił uczepiam się tego głosu, aż nagle Cal kładzie mi dłoń na policzku. Spoglądam mu w oczy; jego twarz rozmywa się za ścianą łez. Powoli przeciąga kciuk po mojej skórze, ocierając słone krople, po czym przechyla głowę i mówi: – Czy to nie ciekawe? Mrugam kilka razy, zdziwiona jego słowami, a on ciągnie: – Obaj mężczyźni… zamordowani we własnych domach w odstępie kilku dni, a policja nie jest w stanie wskazać sprawcy. Na te słowa po plecach przebiega mi zimny dreszcz. Zanim zdążę pozbierać myśli, Cal całuje mnie w czoło i odchodzi. Odprowadzam go wzrokiem, gdy idzie w deszczu, a potem upadam na kolana w kałużę błota. Na cmentarzu nie ma już nikogo. Moje ręce zapadają się w wilgotną ziemię, gdy wspieram się na nich i krzyczę – bezgłośnie, jednak w głowie rozbrzmiewa mi przeraźliwy wrzask.\nRozdział trzeciMinęły dwa tygodnie od pogrzebu Bennetta; dwa tygodnie, odkąd spojrzałam w oczy ojcu mojego ukochanego. Zostałam sama i czuję, że tonę. Nie mam już nikogo na tym świecie, a jakąkolwiek namiastkę spokoju znajduję jedynie w snach – dlatego śpię. Dawniej zawsze śnił mi się Carnegie, królewicz zaklęty w gąsienicę, o którym ojciec opowiadał mi, kiedy byłam mała. Jednak ostatnio, ilekroć zamknę oczy, widzę Declana. Śni mi się życie, które mogliśmy wieść: mieszkamy w szkockiej posiadłości, o której tyle mi opowiadał, mamy dziecko, kochamy się nawzajem. Dzięki tej wizji ogarnia mnie przyjemne ciepło, ale gdy tylko otwieram oczy, wita mnie zimna, brutalna rzeczywistość, przypominając mi, że bajki to zasrane kłamstwa. Wyciągam z szafy kolejną walizkę i wracam do pakowania ubrań. Nie mogę zostać w Chicago. To nie jest moje życie – nie chcę go, a to, czego chcę, już nie istnieje. Było tylko kolejną spadającą gwiazdą, która nie spełniła mojego życzenia. Pragnę tego, co widzę w snach, dlatego wczoraj postanowiłam, że pojadę zobaczyć chociaż ich skrawek – ślad tego, co mogło, co powinno było się wydarzyć. Miejsce ze snu to jedyne, co mi po nim pozostało, i chcę je zobaczyć na własne oczy; muszę je zobaczyć, żeby się przekonać, że naprawdę istnieje. Dlatego wyjeżdżam do Szkocji. Nie wiem, co dokładnie zamierzam zrobić, ale nie mogę tutaj zostać ani chwili dłużej. Krzątam się po penthousie, gdy dzwoni telefon. – Pani Vanderwal? – słyszę w słuchawce głos Manuela. – Pani Jacqueline Brooks przyszła z wizytą. Mam ją wpuścić? – Och – mamroczę. Nie spodziewałam się dzisiaj żadnych odwiedzin. – Eee, tak, proszę. Odkładam słuchawkę, zastanawiając się, czego ona ode mnie chce. W zasadzie nie rozmawiałyśmy ze sobą, odkąd zostało ujawnione ojcostwo jej syna, ale też co miałybyśmy sobie powiedzieć? I tak nigdy nie była moją przyjaciółką; przez wzgląd na Bennetta udawałam, że ją lubię. Słyszę pukanie, więc otwieram drzwi i staję twarzą w twarz z Jacqueline trzymającą w ramionach Alexandra. – Proszę wejdź, Jacqueline. Starając się nie patrzeć mi w oczy, przekracza próg i wolnym krokiem wchodzi do pokoju, po czym przystaje i odwraca się ku mnie. Stoimy tak obie przez chwilę; patrzę, jak do oczu napływają jej łzy. – Tak mi przykro – mówi drżącym głosem, a ja przenoszę wzrok na dziecko. Kiedy chłopczyk zaczyna się wiercić w jej ramionach, sadza go na podłodze, a on skupia uwagę na pluszowej żabie, którą trzyma w rączkach. Podchodzę bliżej, klękam i patrzę mu w oczy. Przez chwilę przyglądam się jego twarzy; pod pulchną buzią dziecka dostrzegam rysy Bennetta. Nigdy wcześniej nie czułam potrzeby, żeby mu się przyglądać, a powinnam była, bo podobieństwo jest uderzające. Ten chłopczyk to wykapany Bennett. Mój żołądek zawiązuje się w supeł i zgrzytam zębami, czując, jak krew gotuje mi się w żyłach z nieodpartej chęci wymierzenia ciosu w twarz malucha. Dłonie aż mnie świerzbią, jakby błagały, żebym złożyła je w pięści i z całej siły wbiła kłykcie w dziedzica Bennetta. Nienawidzę tego dziecka, bo jest potomkiem mężczyzny, który zniszczył moje życie. Alexander z uśmiechem unosi rączkę i dotyka mojego policzka, a ja z trudem przełykam nienawiść oraz żółć zbierającą mi się w gardle. Z wielkim wysiłkiem udaje mi się odsunąć i nie cisnąć tym małym gnojkiem na drugi koniec pokoju. Kiedy wstaję, Jacqueline szepcze ze wstydem: – Nina... przepraszam. – Za co? – pytam wypranym z emocji głosem. – Za to, że sprawiłam ci ból. Wcale tego nie zrobiła, więc odpowiadam tylko: – Wszyscy mają swoje tajemnice, wszyscy kłamią i oszukują w pogoni za marzeniami. Gdyby faktycznie było nam przykro, nie robilibyśmy tego; ale robimy, bo jako ludzie mamy prawo dążyć do szczęścia. Moje słowa są dla niej zaskoczeniem. – Byłaś szczęśliwa, pieprząc się z moim mężem? – pytam. Jacqueline bierze głęboki oddech, a z oczu płyną jej łzy, gdy odpowiada: – Tak. Kiwam głową, a ona dodaje: – Ale nie byłam szczęśliwa wiedząc, że cię skrzywdziłam. – Szukając szczęścia, krzywdzimy innych. Tak już jest. Jeśli pieprzenie się z moim mężem cię uszczęśliwiło, nie masz czego żałować. Przekrzywia głowę, patrząc na mnie ze współczuciem. – Nie martw się o mnie – ciągnę. – Nie zniszczyłaś mi życia. Nie da się zniszczyć czegoś, co już dawno legło w gruzach. – On wcale mnie nie kochał – wyznaje gwałtownie. – Nigdy mnie nie chciał. Wykorzystałam go, kiedy za dużo wypił. Wiedziałam, że po tym, co się stało, robiło mu się niedobrze na mój widok, ale nie okazywał tego przez wzgląd na Alexa. Znosił mnie wyłącznie dlatego, że nie zamierzał odwracać się od swojego syna. Stoję i słucham, jak Jacqueline z każdym słowem staje się coraz bardziej zdenerwowana. Głos łamie jej się z bólu, gdy dodaje: – Ale on zawsze kochał tylko ciebie. Wzdychając głęboko, posyłam jej blady uśmiech, kręcę głową i mówię: – W sumie to wszystko bez znaczenia. Teraz obie zostałyśmy same. Ociera łzy z policzków i bierze kilka głębokich oddechów, starając się uspokoić, po czym podnosi Alexandra z podłogi i pyta: – I co teraz? – Dobre pytanie. Sama szukam na nie odpowiedzi, ale tutaj jej nie znajdę. – Wyjeżdżasz? – Tak. – Przytakuję. – Dokąd? Na jak długo? – Nie wiem – kłamię, bo nie chcę, żeby wiedziała. Po raz ostatni obrzucam spojrzeniem jej syna, a potem z powrotem zwracam się do niej. – Nie tylko ty masz tajemnice. Wszyscy je mają. Odpowiada lekkim skinieniem głowy i rusza w stronę drzwi. Idę za nią i żegnam się z tą kobietą, która ślepym trafem wplątała się w sieć moich kłamstw. Ale ona wróci do męża, Richarda, który myśli, że jest ojcem jej dziecka, i będzie dalej żyć swoim życiem, podczas gdy ja wyruszam zobaczyć to, co kiedyś mogło stać się moim. Gdyby tylko... – Tak mi przykro, Elizabeth. Serce staje mi w piersi, gdy słyszę jego głos, a kiedy zamykam drzwi i oglądam się przez ramię, dostrzegam jego twarz i nagle ogarnia mnie spokój. Stoi tuż obok; wyraźnie widzę jego ciemne włosy i smutne oczy. – Dlaczego? Pike zwiesza głowę, wpychając dłonie w kieszenie spodni, i widzę, jak napięte są mięśnie jego wytatuowanych ramion. – Odebrałem ci to. – Podnosi na mnie wzrok. – Co takiego? – To, co ma ona. To, na co zasłużyłaś. – Być może wyświadczyłeś mi przysługę – odpowiadam. – I tak byłaby ze mnie gówniana matka. Protestuje, potrząsając głową. – Nie. Byłabyś świetną matką. – Pike oddycha nierówno, a w każdym jego słowie wyczuwam żal. – Przepraszam, że cię tego pozbawiłem. Tak naprawdę nie wiem, jak sprawdziłabym się jako mama, ale z Declanem u boku byłam gotowa podjąć się tej roli. Ufałam, że z jego wsparciem dam sobie radę, że jego miłość wystarczy, aby mnie uleczyć, ale uzdrowienie nie nadeszło, a bez niego jestem niczym. Wypełnia mnie pustka. – Takie jest życie. – Z rezygnacją wzruszam ramionami. – Nie tego chciałem dla ciebie – odpowiada, podchodząc bliżej. – Jedyne, czego kiedykolwiek pragnąłem, to ofiarować ci lepsze życie. Zerwać zamek z drzwi i wyrwać cię z tamtej cholernej szafy. Usunąć wspomnienie wszystkich chwil, kiedy byłem zmuszany, aby cię gwałcić, chwil, kiedy byłaś bita. Usunąć cały twój ból, ale spieprzyłem sprawę. Od niego nie muszę się odgradzać stalową klatką, więc pozwalam łzom płynąć. Płaczę, bo właśnie tego zawsze chciałam... żeby całe moje życie zniknęło. Chciałam zapomnieć o wszystkich tych okropnościach. – Nigdy nie zamierzałem tak cię skrzywdzić. – Wiem. – Spanikowałem. Ze strachu kompletnie mi odbiło – próbuje wyjaśnić, z trudem wydobywając głos ze ściśniętego gardła.\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Echo-ebookRO/p00646484i006" target="_blank" title="Echo [E.K. Blair] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Echo [E.K. Blair] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


3 Pogrom Wichra\nOleśnicki Bieg Błotny\nAutor: ostrowski7, 2013-02-02, 14:39 napisał/-a:\nWitam wszystkich, właśnie ruszyły zapisy do III edycji chętnych zapraszamy do zapisów.\nAutor: ROCKMEN, 2013-02-09, 11:20 napisał/-a:\nCzy można na liście zgłoszeń dodać kto opłacił - ja zapłaciłem , a nie wiem czy kasa dotarła do orga.!!!\nAutor: ROCKMEN, 2013-02-09, 11:59 napisał/-a:\nsorry opłata jest odnotowana - nic tylko wypada poczekać na zawody- jaka szkoda że to będzie koniec najpiękniejszej pory roku LATO , brrr ale jeszcze zimno!!!\nAutor: xxchmurkaxx, 2013-08-15, 13:52 napisał/-a:\nHej Biegacze! :)\nMam pytanie o balast obciążający na Pogrom Wichra, miał ktoś do czynienia już z takim obciążeniem? Z jakiego on jest materiału? I czy możliwe jest tylko przywiązanie go za te rogi czy ma jakieś miejsce gdzie można przewlec pas itp. Macie jakieś pomysły jak go przetransportować?? :)\nAutor: KOCZIS, 2013-08-18, 20:42 napisał/-a:\nProponuję dwa pasy i kawałek sznura. W 10 minut można z tego zrobić coś w rodzaju szelek. Jak przy plecaku. Przy pewnym ściągnięciu szelek na piersi można z tym biegać. Nie byłem w Oleśnicy. Mam tylko nadzieję że nie będzie tam trzeba zbyt długo pływać :-)). Pozdrawiam i do zobaczenia


Aluminiowa wojna handlowa\n"nie zagraża bezpieczeństwu narodowemu Ameryki". To zapowiada kolejną globalną wojnę handlową, tym razem na rynku metali.\nStany Zjednoczone mają jedną z najnowocześniejszych gałęzi produkcji aluminium na świecie, dysponującą tanią energią i wykształconą, pracowitą siłą roboczą. Przemysł aluminiowy to od dawna amerykańska potęga, zapewniająca wysoką wartość dodaną, dużo wyższe płace niż przeciętne (w Zachodniej Wirginii wynagrodzenie w tym sektorze wynosi średnio 62 tysiące dolarów rocznie przy średniej 23 tysiące, a więc prawie trzykrotnie więcej). Jest także kluczowym elementem w sektorze przemysłu o najwyższej wartości dodanej, jak przemysł lotniczy, samochodowy, kosmiczny. To metal XXI wieku, nie do zastąpienia – lekki, łatwo odnawialny i poddający się recyclingowi, przy tym trwały i odporny na korozję.\nJak się jednak okazuje, na drodze tego giganta wyrósł niespodziewany konkurent – Chiny, które na przełomie wieku były niewielkim graczem – 11 procent produkcji pierwotnej. Jednak po kilku latach wzrostu z „typową” dla Chińczyków dynamiką 19% każdego roku - w 2015 Chińczycy wyprodukowali ponad połowę światowego aluminium pierwotnego. Do błyskawicznego wzrostu azjatyckiego smoka gospodarczego przyczyniło się zapotrzebowaniem na ten metal, Chiny zużywają już 54% światowego aluminium.\nWobec zalewu taniej chińskiej produkcji, pierwotna produkcja w USA spada, do poziomu sprzed II wojny światowej.\nJednak amerykański rynek podupadł tak poważnie jedynie w pierwotnym pozyskiwaniu aluminium z boksytów. Tutaj od 2013 do 2016 r. zatrudnienie spadło z 12,8 do 7,4 tysiąca (58%). Na wszystkich innych poziomach – wytopu wtórnego (ze zbiórki złomu), sprzedaży i obsługi – wszędzie tak zużycie jak i zatrudnienie - rosło. Ilość pracujących w całej branży wzrosła o 3% do 161 tysięcy (łącznie ze wspieranymi przez przemysł jest 713 tysięcy miejsc pracy). Bowiem pierwotne pozyskanie aluminium to tylko niewielka, kilkuprocentowa część całego przemysłu, w USA znacznie więcej aluminium pozyskuje się z surowców wtórnych. Wydawałoby się więc, że sytuacja nie jest dramatyczna.\nSpadek produkcji pierwotnej jest tylko tłem i argumentem w realnej wojnie o rynek produktów z aluminium. O ile kilka lat temu Stany samodzielnie produkowały 84% folii i nic nie importowały z Chin, tak obecnie własna produkcja spadła do 69%, a to miejsce uzupełnił import, zaspokajający 22% zapotrzebowania. W efekcie cena spadła o 40 procent. Zwolennik wolnorynkowej gospodarki tańczyłby ze szczęścia. Jednak Amerykanie nie są tacy naiwni, bardzo nie lubią, gdy przegrywają w konkurencji gospodarczej.\nStowarzyszenie branży aluminium broni się – nie chcąc oddawać pola zagranicznym producentom. Wobec tak „nieuczciwej konkurencji” zwróciło się do polityków o nałożenie ceł. Co ciekawe, materiał przedstawiony administracji nosi tytuł „Promując amerykańskie aluminium” („Advancing American Aluminum”). Podstawowym argumentem jest polityka przemysłowa Państwa Środka. W przypadku chińskiego aluminium mowa o „sztucznych zachętach i rządowych subsydiach”. Amerykanie są oburzeni, że Chiny rozwijają przemysł, gdy „nie ma to ekonomicznego ani środowiskowego sensu”. Powołując się na „uczciwą konkurencję” (jak to mówi prezydent Trump - „not free.... fair competition”), oskarżają Chińczyków o „dumping”, stosując wszelkie dostępne im narzędzia do poskromienia konkurenta. A że wciąż są potęgą, możliwości mają spore.\nOd Chin żądają zaprzestania takiej polityki przemysłowej, przede wszystkim skończenia z tanimi pożyczkami rządowymi, ulgami podatkowymi, zachęcającymi do przedłużenia łańcucha wartości i sprzedaży bardziej przetworzonych produktów. Amerykanie żądają także, by chiński przemysł aluminiowy był „transparentny”, to znaczy, aby wiedzieć o nim wszystko i natychmiast reagować na niekorzystne posunięcia. Efektem ma być „zamknięcie niepotrzebnych mocy produkcyjnych”. Warto zauważyć że mówi to jeden producent o drugim. I żąda od swoich polityków, by zmusili rząd innego kraju do niekorzystnych dla niego zmian.\nSwoją rolę odgrywa także walka z ociepleniem klimatu. Zobowiązania i deklaracje, w podejmowaniu których Chińczycy są mistrzami, ale tylko tak, by nie ograniczały ich rozwoju przemysłowego. Amerykanie żądają, by te deklaracje radykalnie wprowadzić w życie, a ich brak uznać za subsydia rządowe dla przemysłu aluminiowego. Jeśli bowiem Zachód nałożył na swoje przedsiębiorstwa tak wysokie wymagania – kosztowne i blokujące inwestycje – to nieprzestrzeganie ich przez innych jest „nieuczciwą konkurencją”. Amerykańskie huty aluminium zostały zmuszone do redukcji emisji, czyli wprowadzenia droższych procesów w super-energochłonnej branży. Zdobyły się na 40-procentową redukcję emisji, ale po zderzeniu z chińską konkurencją zamknęły osiem hut i zwolniły 60% pracowników i to tylko w ciągu trzech lat.\nI jak to w Ameryce, rząd działa w interesie amerykańskich przedsiębiorstw – w sierpniu 2017 r. nałożono zaporowe cła (17 do 81 procent) na chińskie folie aluminiowe, które Chiny eksportowały za prawie 400 milionów dolarów rocznie. Nic nowego zresztą – gdy do 2011 roku rozwijał się intensywnie import profili aluminiowych, amerykańskie władze nałożyły na nie cła i to horrendalnie wysokie – 374 procent. Dobry wzór, jak bronić własnych przedsiębiorstw.


Syllabus - module . (CIMT-1-069-s)\nM_K001 Rozumie i ma świadomość znaczenia nowoczesnych materiałów polimerowych w rozwiązaniach zaawansowanych technologicznie IMT1A_K02 Participation in a discussion,\nM_K002 Rozumie potrzebę ciągłego dokształcania się i podnoszenia swoich kwalifikacji zawodowych. IMT1A_K01 Presentation,\nM_U001 Potrafi pozyskiwać i analizować informacje z różnych źródeł literaturowych. IMT1A_U06, IMT1A_U01, IMT1A_U04 Participation in a discussion,\nM_W001 Ma poszerzoną wiedzę dotyczącą technologii otrzymywania i właściwości polimerów konstrukcyjnych i specjalnych. IMT1A_W04, IMT1A_W01, IMT1A_W03 Participation in a discussion,\nM_W002 Ma poszerzoną wiedzę z zakresu fizykochemii polimerów konstrukcyjnych i specjalnych. IMT1A_W01 Participation in a discussion,\nM_W003 Ma poszerzoną wiedzę dotyczącą metod i specyfiki badań materiałów polimerowych specjalnego przeznaczenia IMT1A_W04 Participation in a discussion,\nM_W004 Ma poszerzoną wiedzę dotycząca wpływu budowy chemicznej i fazowej na właściwości użytkowe omawianych materiałów polimerowych IMT1A_W01 Participation in a discussion,


Jak (nie) pozwolić utrącić doktoranta. Kazus dydaktyczny dla studiujących prawo\nw dniu lutego 12, 2020\nNiektórzy prawnicy stają się mistrzami w pseudonaukowych grach niszczenia młodych naukowców tylko dlatego, że większość członków rady wydziału (dzisiaj tworzą rady dyscyplin naukowych) o określonym światopoglądzie wykorzystuje swoje - jak ktoś to trafnie nazwał w przypadku patologii - folwarczne relacje do odrzucenia wniosku komisji doktorskiej o nadanie stopnia naukowego doktora komuś o przeciwstawnej duchowości.\nDoktorant napisał bardzo dobrą dysertację, a recenzenci wystawili mu za nią pozytywne recenzje. Komisja doktorska przyjęła obronę pracy doktorskiej i rekomendowała radzie jednostki wniosek o nadanie stopnia naukowego doktora w dyscyplinie naukowej, jaką jest prawo. Wynik głosowania w komisji nie był jednogłośny, bowiem 6 profesorów było ZA, 1 – był PRZECIW, a 3 się wstrzymało. Nie ulega jednak wątpliwości, że 6 ZA w stosunku do 1 PRZECIW to mimo wszystko wyraźne poparcie dla doktoranta.\nNa szczęście we wspomnianej tu jednostce (danych nie ujawniam, bo nie ma takiej potrzeby, gdyż ważne jest samo zjawisko deprawacji postaw etycznych części nauczycieli akademickich) to doktoranci są zobowiązani do nagrywania przebiegu obrony pracy doktorskiej. W mojej jednostce zadanie to powierza się jednemu z pracowników naukowych. Opisywany przeze mnie kazus nie jest zatem czyjąś opowieścią, supozycją, ale relacją opartą na zarejestrowanych na taśmie faktach w postaci wypowiedzi konkretnych członków komisji doktorskiej, a później członków rady wydziału.\nKiedy doszło do posiedzenia rady jednostki mającej uprawnienie do podjęcia uchwały o nadanie stopnia naukowego doktora, wynik głosowania totalnie zaskoczył doktoranta, który - rzecz jasna - w niej nie uczestniczył.\nOto profesorowie, doktorzy habilitowani zagłosowali: ZA - 20 osób, przeciw były 24 osoby, a wstrzymało się 13 osób. W przypadku rady wydziału głosy wstrzymujące są traktowane jako głosy odmawiające poparcia dla uchwały, tym samym łączny wynik był 20 na TAK : 37 na NIE i WSTRZYMUJĄCYCH SIĘ, a więc druzgocący!\nTrzeba było dociekać w procesie odwołania doktoranta, jak to jest możliwe, że rada wydziału uległa wydawałoby się jednej osobie, która była niezadowolona z odpowiedzi doktoranta na jej pytanie? Zapewne złożyło się na to wiele czynników, a wszystkich nie poznamy.\n1. Prowadzący obrady rady przygotował grunt pod negatywne głosowanie ogłaszając już na wstępie, że rada nie jest związana wynikiem głosowania komisji doktorskiej. To prawda. Nie jest. Komisja doktorska wypracowuje na podstawie obrony dysertacji opinię dla rady wydziału. Jednak to członkowie komisji w liczbie kilku-czy kilkunastu osób uczestniczą w obronie, zadają pytania, odbierają na nie odpowiedzi i nie tylko przyjmują lub odmawiają przyjęcia obrony, ale i wnioskują - jako najlepiej merytorycznie zorientowania w sprawie - o nadanie stopnia naukowego lub odmowę. W tym przypadku zdecydowanie głosowali ZA nadaniem stopnia.\nNie spodobało się to jednak jednemu z profesorów, toteż wykorzystał czas ku temu, by odpowiednio przygotować się do posiedzenia rady wydziału. Jak chce się utrącić doktoranta z powodów pozanaukowych, to wystarczy wprowadzić członków rady w błąd wysupłując z protokołu posiedzenia komisji jedynie negatywne czy polemiczne wypowiedzi członka komisji, który zadawał pytania np. o prywatną opinię w określonej, a budzącej aktualnie w kraju spór polityczny, kwestii, a nie o problemy i treści naukowe.\n2. Prezentując dyskusję i przebieg obrony prowadzący obrady rady zreferował przebieg obrony selektywnie, tendencyjnie i wbrew tekstowi pracy oraz niezgodnie z treścią odpowiedzi doktoranta tak, by członkowie rady wydziału nabrali przekonania, że wniosek nie powinien uzyskać poparcia rady.\n3. Władze Wydziału nie opublikowały na stronie jednostki przed obroną dwóch recenzji pozytywnych w tym przewodzie. Nie były w stanie potwierdzić fakt udostępnienia wszystkim członkom rady wydziału recenzji i protokołu z posiedzenia komisji doktorskiej. Członkowie Rady podejmowali zatem decyzję na podstawie tendencyjnego, jednostronnie negatywnego zaprezentowania kandydata do stopnia doktora przez dwóch członków komisji doktorskiej.\n3. W czasie posiedzenia rady głos zabiera tylko przewodniczący - nota bene członek komisji doktorskiej (co jest niezgodne z prawem i dobrymi obyczajami w nauce) - i jeden niezadowolony politycznie jej członek. Głosowanie jest tajne. Nie ma żadnej dyskusji, a w każdym razie protokół z posiedzenia rady wydziału takowej nie zawiera.\n4. Przewodniczący rady - profesor nauk prawnych - poprzestaje na wyniku pierwszego głosowania o nadanie stopnia doktora, którego negatywny wynik uznano za wystarczający.\nJuż z formalnego punkt widzenia - przewodniczenie i głosowanie przez profesora we własnej sprawie, błąd w udostępnieniu członkom rady recenzji i protokołu zanim przybyli na posiedzenie i przystąpili do głosowania sprawia, że uchwała powinna być zakwestionowana w Centralnej Komisji Do Spraw Stopni i Tytułów.\nDoktorant dysponował nagraniem z wszystkich faz swojej obrony, toteż kiedy otrzymał uchwałę odmawiającą mu nadanie stopnia naukowego doktora, złożył wniosek do macierzystej rady o jej uzasadnienie oraz wyciąg z protokołu posiedzenia komisji doktorskiej i rady wydziału. Wówczas dostrzegł w protokołach niezgodność faktów i ich interpretacji przedstawianych przez jednego z profesorów (głosującego przeciw doktorantowi po obronie) oraz o niezgodność ze stanem faktycznym - o dziwo - wspierającego tę nieczystą grę przewodniczącego posiedzenia rady.\n5. Zgodnie z prawem doktorant skorzystał z możliwości złożenia odwołania od negatywnej dla niego uchwały rady via ta właśnie rada. Co ciekawe, obradujący w tej sprawie członkowie rady wydziału totalnie zlekceważyli treść odwołania. Nie było żadnej dyskusji, nie padły żadne argumenty. Głosowano za odrzuceniem odwołania.\nWniosek odwoławczy trafił do Centralnej Komisji. Nie ma bowiem znaczenia - z formalnego punktu widzenia - fakt pozytywnego czy negatywnego przyjęcia przez radę wydziału uchwały w sprawie wniosku odwoławczego. Centralna Komisja musi zbadać niezależnie od dotychczasowego przebiegu przewodu wszystkie związane z nim aspekty, tak od strony proceduralnej, jak i merytorycznej.\nCentralna Komisja powołała zatem superrecenzenta, a że pierwszy z nich nie poparł odwołania doktoranta, musiała powołać jeszcze jednego profesora prawa. Ten drugi także nie poparł odwołania. Obaj uznali, że rada znaczącego uniwersytetu w naszym kraju miała prawo odmówić nadania stopnia naukowego doktora i uczyniła to poprawnie.\nBa, rzeczoznawca CK w konkluzji swojej recenzji napisał: „Konkludując moje oceny przebiegu postępowania i zachowań jego uczestników w trakcie dyskusji, nie stwierdziłem istotnych naruszeń przepisów prawnych normujących to postępowanie i mających wpływ na głosowanie w sprawie nadania stopnia doktora".\nZDUMIEWAJĄCE. SZOKUJĄCE. Profesorowie prawa tak czytali dokumentację wniosku, żeby potwierdzić wynik głosowania rady wydziału, a nie stanąć po stronie PRAWDY, ETYKI, a więc także NAUKI i OSOBY, którą ewidentnie postanowiono zniszczyć z powodów pozanaukowych. Jak bowiem wynikało z treści odwołania, ów doktorant, młody człowiek, po studiach III stopnia, dał się "podpuścić" i zatrudnił w Trybunale Konstytucyjnym przed obroną dysertacji, bo tylko tam były wolne etaty.\nJakież musiało to wywołać oburzenie wśród członków rady wydziału! Jak można było dopuścić do nadania stopnia doktora osobie, która ośmieliła się podjąć pracę w "niegodnym" prawnika urzędzie?\nSekcja I Nauk Humanistycznych i Społecznych Centralnej Komisji wbrew niegodnym recenzjom negatywnym dwóch rzeczoznawców, prawników przyjęła odwołanie doktoranta i przeniosła przewód do innego uniwersytetu. Tam zaś profesorowie prawa stanęli po stronie naukowej wartości dysertacji doktorskiej i przyjętej jej obrony podejmując uchwałę o nadaniu temu doktorantowi stopnia naukowego doktora w dyscyplinie prawo. Happy End.\nNie jest to pierwsza i jedyna tego typu sprawa w środowisku akademickim. Niemalże każdego miesiąca spotykamy się z nierzetelnością lub nawet nieuczciwością niektórych naukowców. Są też sytuacje odwrotne. O tych już pisałem i nadal będę pisać, kiedy dotyczą upełnomocnienia stopniem naukowym osoby, która ewidentnie nie spełniła wymagań naukowych. Oburzanie się na fakt, że po zamknięciu przewodów czy postępowań publikuję krytyczne recenzje naukowe jest tylko dowodem na to, jak głęboko zniszczony jest etos niektórych polskich uczonych. Mogą mnie odsądzać od czci i wiary - tak ci z lewej, jak i ci z prawej strony ideologiczno-politycznej wojny w naszym kraju. Nieładnie się państwo "bawicie".\n(fot. Sławomir Jachimczak)\nczarna pedagogika etyka na co dzień ideologia manipulacja Nauka nauki społeczne naukoznawstwo niecodzienność polityka prawo pseudonauka szkolnictwo wyższe


Poznańska 1 i 3 – mieszkania na Jeżycach z klimatem - Adres Poznań Poznańska 1 i 3 – mieszkania na Jeżycach z klimatem - Adres Poznań\nPoznańska 1 oraz Poznańska 3 to ponad 60 mieszkań na Jeżycach w nowoczesnym budynku u zbiegu ulic Poznańskiej i Kościelnej, kilka kroków od Rynku Jeżyckiego i jednocześnie – kilka minut drogi od centrum Poznania.\nOprócz lokalizacji w klimatycznej dzielnicy, skąd wszędzie jest blisko, inwestycję dewelopera Constructa Plus wyróżnia nowoczesny design i szeroki wybór mieszkań – dostępne są mieszkania o powierzchni wynoszącej od 28 aż do 120 m2, w tym mieszkania z dwoma balkonami. Plusem dla mieszkańców będzie podziemna hala garażowa oraz punkty handlowe na parterze budynku. W ramach inwestycji zaplanowano też zielony dziedziniec.\nPoznańska 1 i Poznańska 3 to nowoczesna inwestycja o oryginalnej, wręcz futurystycznej architekturze powstająca w otoczeniu zabytkowych kamienic na Jeżycach.\nA jaki widok z okien będą mieli mieszkańcy inwestycji Poznańska 1 i Poznańska 3? Część mieszkańców będzie mogła cieszyć się widokiem pobliskiego kościoła. Okna pozostałych mieszkań będą wychodzić między innymi na plac. W sąsiedztwie – oprócz starych budynków – mieści się nowa Kamienica Jeżyce, apartamentowiec Poznańska 5 i kompleks mieszkaniowo-usługowy Dwór Bamberski. Kojących widoków na zieleń centrum miasta więc nie zapewnia, ale za to lokalizacja pozwala na szybkie dotarcie pieszo, rowerem oraz komunikacją miejską do wszystkich ważnych punktów na mapie miasta.\nDojazd z ulicy Poznańskiej na Stary Rynek albo na uczelnię zajmuje dosłownie kilka minut. Żeby zjeść dobry obiad albo wypić kawę w przyjemnym otoczeniu wcale nie trzeba nigdzie jechać. Jeżyce słyną z modnych restauracji i kawiarni.\nKawiarnia Czarne Mleko.\nDzielnica zapewnia również dostęp do terenów rekreacyjnych – Starego Zoo oraz pięknego Parku Sołackiego oddalonego jedynie o 1 km od inwestycji przy ul. Poznańskiej. To wreszcie możliwość częstego obcowania z kulturą. Niedaleko działa między innymi Teatr Nowy i Kino Rialto. W kilka minut można dojechać tramwajem do Centrum Kultury Zamek. Osoby zamierzające zainwestować w mieszkanie pod wynajem w Poznaniu z pewnością biorą także pod uwagę nieduże odległości dzielące inwestycję od obiektów MTP.\nNiestety lokalizacja nie jest pozbawiona mankamentów. Wśród nich prym wiedzie ścisk na ulicach i problemy z parkowaniem. To kwestia tym istotniejsza, że w podziemnej hali garażowej deweloper wyznaczył jedynie 19 miejsc postojowych na planowaną liczbę ponad 60 mieszkań. Ponadto, w najbliższych latach liczba mieszkańców Jeżyc znacznie się powiększy za sprawą realizowanych tutaj nowych inwestycji deweloperskich, w tym największej – Zajezdni Poznań.\nNowe inwestycje deweloperskie na Jeżycach:\nLatem 2017 roku ma być gotowy pierwszy etap Zajezdni Poznań – największego nowego zespołu mieszkaniowo-handlowo-biurowego na Jeżycach.\nBuduje się więc sporo. Z jednej strony, to bardzo dobra wiadomość. Dzielnica ewoluuje, zyskuje nowych mieszkańców, znikają miejsca zaniedbane i pustostany. Jednak z drugiej, wzmożenie ruchu samochodowego na Jeżycach sprawi, że przemieszczanie się tutaj samochodem będzie dalekie od ideału. Może właśnie dlatego deweloper przeznaczył część powierzchni budynku na rowerownię?\nPoznańska 1 i Poznańska 3 – ceny nowych mieszkań na Jeżycach należą do najwyższych w Poznaniu – ich ceny wynoszą od 6 300 do 7 200 zł/m2. To więcej niż w Kamienicy Jeżyce, ale mniej niż w konkurencyjnej Zajezdni Poznań. Kawalerkę w tej chwili można kupić w cenie od 222 tys. zł do ponad 260 tys. zł. Najtańsze mieszkanie dwupokojowe kosztuje 277 tys. zł, zaś najdroższe – ponad 350 tys. zł. Ceny mieszkań trzypokojowych wahają się od 378 tys. zł do 532 tys. zł. Za mieszkanie 4-pokojowe trzeba zapłacić 534 tys. zł. Największe mieszkanie 5-pokojowe to wydatek rzędu 813 tys. zł. Dodatkowo trzeba zapłacić za miejsce postojowe – 24 tys. zł – oraz za komórkę lokatorską.\nDeweloper Constructa Plus ma swój wkład w budowę nowego wizerunku Jeżyc. Wyjątkowy klimat inwestycji przy ulicy Poznańskiej 1 i 3 tworzy – oprócz lokalizacji – także ciekawy projekt architektoniczny budynku. Uwagę zwraca zwłaszcza oryginalna elewacja i wejście do budynku. Constructa Plus Sp. z o. o to firma działająca na rynku nieruchomości od lat 90. znana między innymi z budowy mieszkań przy ulicy Kościelnej 30 czy Mylnej 40 w Poznaniu oraz obiektów przemysłowych.\nPoznańska 1 oraz Poznańska 3 Constructa Plus.\nKamienica na Jeżycach.\nPlac Adama Asnyka Poznan Jezyce\nThis entry was posted in Osiedla deweloperów and tagged Poznańska 1 i 3 by Adres Poznan. Bookmark the permalink.


Warning: Declaration of gtrans::widget($args) should be compatible with WP_Widget::widget($args, $instance) in /DISK2/WWW/mujbiz.eu/www/wp-content/plugins/gtrans/gtrans.php on line 0 Tanie oferty wakacji za granicą - MujBiz.eu\n« Ładunki ponadgabarytowe i transport ciężki nienormatywny heavy cargo Warszawa Poznań śląskie pomorskie\nUkładanie Kostki Brukowej Wałcz »\nTanie oferty wakacji za granicą\nNaraz z ofertą Polskich touroperatorów, posiadamy wycieczki z Niemieckich biur podróży. Nabywcy coraz chętniej rezerwują wycieczki z Helmut, Wakacje spośród biurem podróży w Lublinie. Referat Travel: wycieczki zagraniczne, urlop, wakacje, przewóz ludzi, bilety lotnicze, bilety autokarowe, przewozy autokarowe, wynajem autokarów. Wycieczki zagraniczne last minute biura podróży Lublin! Biura podróży w Lublinie zwiększają liczbę zimowych wczasów w egzotycznych krajach … Lubelskie biura podróży ucierpiały na wstrzymaniu wyjazdów aż do Tunezji i Egiptu. 250 biur podróży w jednym miejscu, Wycieczki zagraniczne,internetowe biuro podróży,oferty last minute,wycieczki do Tunezji,wycieczki do Egiptu,świetnie last minute. Biuro podróży Lublin to architekt wspaniałych, egzotycznych wycieczek czarterowych, działający na polskim rynku odkąd wielu lat.\nBiura podróży w Lublinie zwiększają liczbę zimowych wczasów w egzotycznych państwach … Lubelskie biura podróży ucierpiały na wstrzymaniu wypadów do Tunezji również Egiptu. 250 biur podróży w jednym miejscu, Wycieczki zagraniczne,internetowe biuro podróży,oferty last minute,wycieczki do Tunezji,wycieczki do Egiptu,w dechę last minute. Biuro podróży Lublin to realizator wspaniałych, egzotycznych wycieczek czarterowych, sprawny na polskim rynku od momentu wielu lat. Naraz z ofertą Polskich touroperatorów, mamy wycieczki spośród Niemieckich biur podróży. Nabywcy coraz chętniej rezerwują wycieczki spośród Fryc, Urlop z biurem podróży w Lublinie. Referat Travel: wycieczki zagraniczne, wakacje, urlop, transport osób, bilety lotnicze, bilety autokarowe, przewozy autokarowe, wynajem autokarów. Wycieczki zagraniczne last minute biura podróży Lublin! Porównaj ceny wycieczek on-line, zarezerwuj urlop poprzednio teraz. Wycieczki last minute Grecja. Biuro podróży – oferty sprawdzonych organizatorów w zasięgu ręki. Hotele na całym świecie, bilety lotnicze także promowe, bilety na kolej transsyberyjską.\nTagů: biura podróży, biuro podróży, ferie, kolonie, obozy, organizacja wycieczek, wakacje, wypoczynek\nPermanent link to this article: https://mujbiz.eu/2014/12/15/tanie-oferty-wakacji-granica-3/\nWrocław reklama spa warszawa quickquid pozyczki pensjonaty uroda payday loans apartamenty annonser domki kredyt buy facebook likes zdrowie usługi Sverske facebook likes kredyty pozyczka pokoje seo Sweden kwatery oferty pracy biznes pozycjonowanie cash advance praca domki letniskowe noclegi projekty domów krakow dating kontakte karpacz wakacje hotele date nocleg


Kanibalizm energetyczny cz.2 - MADES – informacje ze Światła\nKanibalizm energetyczny cz.2\nInfra: Zadam teraz pytanie od siebie – kolejny raz pan wspomina o poziomach. Rozumiem, że są to poziomy gęstości. Tak to wydedukowałem z naszych rozmów, między innymi ostatniej, kiedy to mówił pan o strażnikach. Co pan ujmuje pod tym właśnie pojęciem strażników?\nA. Deyev: To zależy, w której sytuacji i o jakich strażnikach mówimy. Jeśli wykonujemy jakieś praktyki powiązane na przykład z buddyzmem, to mamy wsparcie od istot, które z tą przestrzenią współpracują. Jeśli nawiązujemy tą łączność – dostajemy ten przekaz, to pozwolenie na praktykowanie, to wtedy jesteśmy pod opieką określonych istot, z którymi medytujemy i praktykujemy. Są to określeni strażnicy powiązani z buddyzmem. Jeśli rozmawiamy o normalnym życiu, to tym wsparciem są nasze anioły, wtedy one są naszymi strażnikami i one chronią nas, kiedy mamy określone cele i misje do wykonania, określone czyny, które musimy wykonać w tym świecie. Wspierają nas do momentu wykonania tego, prowadzą nas, gdy mamy coś do zrealizowania, kiedy nasze czyny mają komuś służyć, muszą coś w życiu zmieniać.\nA. Deyev: Szczerze powiedziawszy nie mam zielonego pojęcia. (śmiech) To znaczy…. Istoty, które nie odchodzą z tego świata, to są istoty które jakby przebywają w czwartej gęstości, nazywanej astralem. Są to istoty, które długi czas przebywają pomiędzy miejscem, w które muszą trafić i tym miejscem, z którego wyszli i do którego już nie mogą trafić, to znaczy wyszli już ze swojego ciała, stracili już część siebie, właściwie taką formę cielesną. Zostało jeszcze wiele, wiele innych form, w których mogą przebywać. W zależności od tego, w której formie przebywają, to przebywają w jednej z warstw czwartej gęstości. Uważam, że miejsce, do którego każdy z nas musi trafić, to jest miejsce w buddyzmie nazywane Bardo – to jest stan pomiędzy śmiercią i następnymi narodzinami. Jest to stan, którego płaszczyzną jest piąta gęstość. Tylko jeśli ktoś nie trafia na tą piątą gęstość od razu, to przebywa w czwartej. Z tej czwartej gęstości może łatwo komunikować się z gęstością trzecią (przypis: czyli tą fizycznością codzienną ludzi żyjących na Ziemi). Dlatego te wszystkie opętania polegają na tym, że te poziomy trzeciej i czwartej gęstości są w tej chwili bardzo mocno połączone. Przez to ilość opętań na świecie w tej chwili wzrosła dziesięciokrotnie. Te światy nakładają się, ta trzecia i czwarta gęstość zaczynają się przenikać – dlatego ten świat ludzi nieżyjących ogromnie łatwo teraz wchodzi do naszego świata (ludzi żyjących) i ilość ludzi opętanych będzie z roku na rok rosła. Ilość egzorcystów, którzy będą wykonywali ten zawód co roku będzie wielokrotnie rosła! Zapotrzebowanie na to już jest ogromne!\nA. Deyev: Opętanie takie jest bardzo częste i polega na prostej rzeczy: na przykład komuś umiera najbliższa osoba. Ten ktoś jednak nie jest w stanie jej puścić, pozwolić jej odejść. Jest do niej TAK przywiązany, że nie jest w stanie żyć bez tej osoby. Czy to matka, czy ojciec, mąż, lub dziecko. W momencie, gdy ta osoba umiera i chce odejść, ten bliski jej na to nie pozwala! Wciąga ją w siebie, wciąga jej duszę, wciąga jej osobowość i świadomość. Od tej chwili w jednym ciele są dwie osoby. Nie jest to odczuwalne w jakiś szczególny sposób, lecz jest odczucie, że coś się zmieniło od tego momentu. Tu przejawia się prosta rzecz – jeśli ta osoba zmarła na przykład na jakąś chorobę nowotworową, to po jakimś czasie na 100% będziemy tu mieli to samo. Ten wzorzec energetyczny choroby w czasie opętania zostanie. Jeśli w kogoś wejdzie dusza człowieka, który był narkomanem, wtedy za jakiś czas też pojawią się ciągoty, pojawi się potrzeba narkotyków. To samo, gdy wejdzie dusza alkoholika, albo kogoś, kto miał jakieś rozmaite zboczenia, to ona u zasiedlonego człowieka zaczyna zmieniać poglądy na życie, zachowania, itd. Opętanie czasami sami stwarzamy wciągając jakieś określone istoty w siebie, a czasami te istoty gwałtownie w nas wchodzą – na przykład w czasie zabiegów chirurgicznych bardzo często się to zdarza, kiedy jesteśmy pod narkozą; również w czasie mocnego upojenia-zatrucia alkoholowego, czy też pod wpływem mocnych narkotyków, które też powodują, że traci się przytomność. W tym momencie człowiek jest bezradny. Te istoty wchodzą w niego i zostają tam. I nie jest tak, że to tylko jedna istota. Czasami jest ich 10, 15 czy 20. W psychiatrii to nazywa się „wieloraka osobowość”, gdy u człowieka zaczynają wychodzić określone istoty, które w nim są, zaczynają dochodzić do głosu, brać udział w realnym życiu! To jest rzadkość, lecz czasami tak bywa.\nA. Deyev: Szczerze powiedziawszy… Nie bardzo to akceptuję, nie bardzo to rozumiem, bo… mamy tyle win, które zbieramy w tym życiu, z różnych powodów, …nie trzeba zbierać dodatkowej winy. To znaczy jeśli są jakieś karmiczne ślady, które w jakiś sposób zmuszają nas do jakiegoś zachowania – na przykład przyjęliśmy w innym wcieleniu jakieś zobowiązania, składaliśmy jakieś ślubowania, powiedzmy nie uprawiać seksu, albo żyć w biedzie itd., to określone ślubowania, które były nałożone w określonych bardzo silnych stanach emocjonalnych kierują nami przez wiele, wiele żywotów. Oznacza to, że czasami określone ślubowanie, które nałożyliśmy na siebie 10, 15 czy 20 wcieleń temu mają ogromny wpływ nadal! Kiedy te ślubowania łamiemy, wzmacnia się w nas ogromne poczucie winy, nie możemy sobie z tym poradzić. Dopóki ktoś nie wróci do tego żywota, w którym przyjął to ślubowanie, w czasie regresu czy hipnozy i nie wycofa tego, nie zamknie tego rozdziału, to do tego momentu przez długi czas będzie odczuwał poczucie winy za łamanie tych zobowiązań.\nA. Deyev: Szczerze powiedziawszy nie jestem. To znaczy traktowałem… czy korzystałem z buddyzmu dlatego, aby znaleźć swoją drogę. Nie jestem Bonpo. Nie mogę powiedzieć, że jestem, choć ta filozofia i wiedza jest mi najbardziej bliska, bo to jest jedyna kultura i filozofia, która w otwarty sposób rozmawia o duszy, która uczy pracy z duszą! Są tam ogromne ilości praktyk, które pozwalają nam pracować ze swoją duszą, karmić ją, uzupełniać określone braki, określone energie. Nigdzie w żadnej innej kulturze nie ma tyle praktyk – praktycznych, konkretnych, prostych, 100-procentowo pewnych i bezpiecznych! Nigdzie więcej tego nie można znaleźć. Jestem ogromnie wdzięczny, że w moim życiu zaistniał Bon z możliwością uzyskania tych nauk, zrozumienia i świadomości pracy – konkretnej pracy, którą każdy może wykorzystać dla siebie i dla swojej duszy.\nA. Deyev: W bardzo prosty! Narkoman szuka tych, którzy próbują nowych narkotyków, nowych doświadczeń. A alkoholik szuka kogoś, kto bardzo lubi wypić i czeka na chwilę, kiedy ten ktoś upije się na umór, kiedy nie będzie mógł nic kojarzyć, będzie nieprzytomny całkowicie. Wtedy taki byt może zrobić z tym człowiekiem, co tylko chce.\nA. Deyev: Nie, nie tak. Dostajemy tą szansę każdego dnia. Od nas zależy, czy skorzystamy z tej szansy. Każdego dnia możemy zmienić swoje życie, … nawet ta teraz tu rozmowa próbuje coś zmienić, w jakiś sposób dać odbiorcom większą świadomość, aby mieli możliwość wyjść poza granice dotychczasowego rozumienia. TO daje nam szanse na nowe życie, nową wolność, nowe zrozumienie.\nInfra: Nowe pytanie, interesujące: Czy możemy sobie sami stworzyć energetycznego sobowtóra lub golema i czy może on rozpocząć niezależne od naszej woli „życie” ?\nA. Deyev: A PO CO…..????!! Jeszcze raz pytanie, które można zadać, a które tak naprawdę jest czystą zabawą. Teoretycznie wszystko jest możliwe, tylko… W JAKIM CELU??? Jeżeli rozmawiamy o samym buddyzmie, to na przykład był taki nauczyciel Karmapa. Ale on stwarzał swoje sobowtóry, aby nauczać w tym samym czasie w różnych miejscach. Mógł stworzyć na przykład 6, czy 7 swoich sobowtórów, które rozjeżdżały się i udzielały różnych nauk w tym samym czasie. Ale to czemuś służyło! Jego poziom był na tyle wysoki, że mógł sobie na to pozwolić i to zrealizować. To miało sens! Po co sobie stwarzać golema…??\nInfra: No tak… ale z tego wynika, że to jest możliwe, tak….? Chociażby w tym wzniosłym celu, aby nauczać. Czyli osoba wysoce rozwinięta energetycznie jest w stanie stworzyć swoje sobowtóry?\nA. Deyev: Osoba rozwinięta nie musi tego robić… (śmiech) To znaczy – muszą być jakieś określone warunki, które by zmusiły ją do stworzenia tego. Istota rozwinięta może zrobić wiele, wiele różnych dziwnych rzeczy…!\nA. Deyev: A po co się tym przejmować…? Szczerze powiedziawszy uważam, że na nasze życie wpływają nasze poprzednie działania, nasze poprzednie czyny. Jesteśmy odpowiedzialni za to, co robimy dzisiaj, bo to będzie wpływało na nasze następne życie. Nie wpływa na nas życie naszej matki, albo naszego ojca, czy dziadka. To tylko my wpływamy. To nasze czyny, które popełniliśmy w poprzednim i jeszcze wcześniejszym wcieleniu dalej wpływają na nas, na to, co robimy, w jaki sposób żyjemy… To jest prosta rzecz, którą możemy zaobserwować. Na przykład jest coś takiego, co nazywa się ROZWÓJ DUCHOWY. Jest to określony poziom, który osiągamy w tym życiu. To są określone wibracje, które da się zmierzyć. Tak więc przychodzimy na świat, rodzimy się z tą wibracją, na której skończyliśmy poprzedni żywot. I w każdym wcieleniu jest tak samo, to znaczy startujemy z tego miejsca, w którym skończyliśmy w poprzednim życiu, na tej płaszczyźnie, z tym sposobem rozumienia, z tym potencjałem, z tymi zdolnościami. Nie kogoś z rodziny albo kogoś innego. To jesteśmy MY, nasze życie, nasza odpowiedzialność, nasze czyny. Nasze zdolności i możliwości, nasz potencjał, który rozwinęliśmy albo nie rozwinęliśmy w poprzednim życiu – to będziemy posiadali w tym żywocie. Z tym zaczniemy żyć, na tym zaczniemy budować. Dlatego niektórzy ludzie rodzą się z ogromnym potencjałem, ogromnym startem. Od samego początku są mądrzy, inteligentni, wspaniali, itd. A niektórzy rodzą się na samym początku, zero, wszystkiego muszą znów zacząć się uczyć, wszystko budować. NIE RODZIMY SIĘ NA JEDNYM POZIOMIE. Nie rodzimy się w takich samych warunkach.\nA. Deyev: A ja na to… powiem tak: nie podchodzę do Boga albo do Bogów tak, jak podchodzą w buddyzmie, itd., to znaczy podchodzę w całkiem praktyczny sposób. Dla mnie Bóg to jest rdzeń naszej duszy. Jeśli ktoś wejdzie na moją stronę i poczyta, z czego jest zbudowana dusza, z jakich warstw i w jaki sposób funkcjonuje, to Bóg dla mnie to jest to, co jest wewnątrz nas. To nie jest „gdzieś tam”. U każdego człowieka dusza jest zbudowana z części Boga, to znaczy ja uważam, że Bóg to są wszystkie dusze wszystkich świadomych istot połączone wspólnie we wszechświecie. Znaczy to, że każda dusza to pojedyncza komórka Boga. Wszystkie istoty we wszechświecie są Bogiem. Każda dusza jest częścią Boga. Tak więc uważam, że nasza dusza reprezentuje Boga w nas. Kiedy pracuję z duszą, mam kontakt z tą częścią Boga, która jest w każdym człowieku. Nie jesteśmy tego świadomi, nie korzystamy z tego, gdyż dusza jest ukryta pod wieloma, wieloma warstwami, przez które nie możemy przejść, albo które nie pozwalają nam dotknąć tego Boga. Jednak pragnienie dotknięcia Jego i dążenie do tego, aby być blisko Niego, JEST W NAS WPISANE. To jest nasz naturalny odruch. Każdego dnia chcemy być bliżej Boga. Nikt jednak na co dzień tak nie myśli, nie jest tego świadom. Szukamy Boga każdego dnia naszego życia! Robimy to w najbardziej dziwne sposoby. Każdego dnia to robimy, od nowa. Im więcej będzie świadomości, że poszukujemy Boga wewnątrz nas, a nie na zewnątrz, tym łatwiej będzie nam to odzyskać.\nInfra: Ciąg dalszy pytania słuchaczki: …no ale wciąż można nazwać, że Bóg jest nami, że Bóstwa są nami, a my jesteśmy Bogiem. Istnieje medytacja podarowania (nie pamiętam dokładnie nazwy) i przy ofiarowaniu Bóstwom Bon podarowuje się też sobie na równi z Bóstwami. Sądzę, że to mądre. Co pan o tym sądzi?\nA. Deyev: Na pewno to jest mądre. Akurat ja z tego nie korzystam. Nie uważam, że jesteśmy Bogiem. Uważam, że Bóg jest rdzeniem naszej duszy. To jest tak, że na przykład w zimie chodzimy bardzo ciepło ubrani, mamy na sobie na przykład futro, pod nim sweter, koszula i podkoszulek. Każda ta warstwa, to nie jesteśmy my! To jest nasze ubranie. Pamiętacie co Shrek mówił: że cebula ma warstwy i ogry mają warstwy. Ludzie też mają warstwy. Nasze dusze też mają warstwy, tak więc kiedy zrzucamy z siebie futro, to nie zrzucamy siebie, lecz jedynie część swojego ubrania. Tak więc Bóg jest w środku nas, ukryty pod wieloma warstwami ubrań, poziomów, gęstości, wibracji, częstotliwości. Naszym celem we wszystkich naszych żywotach jest jakby podejść do Niego najbliżej, dotknąć Go, być jak najbliżej Niego w każdym żywocie. To jest bardzo proste… Nie potrzeba do tego żadnych określonych praktyk.\nInfra: Pytanie ode mnie: Czy miał pan jakąś styczność z doświadczeniami Indoswana, który niestety niedawno odszedł – że tak powiem – w niebyt, ale miał bardzo ciekawe doświadczenia związane z postrzeganiem zdalnym i tym podobnymi rzeczami. Czy jest pan jakoś zorientowany w tym, czym on się zajmował? Również pytanie od słuchacza: czy cel życia i sens jest mocno ukryty?\nA. Deyev: Niestety nie znam tego miłego pana, o którego pan pyta. Szczerze powiedziawszy mam znacznie zamknięty obraz życia. Nie szukam przewodników, nie szukam żadnych informacji z zewnątrz, ani też wsparcia, lub jakiegoś kierunku. Nie muszę. Ta informacja jest w nas, u każdego jest indywidualny przewodnik oraz najlepszy nauczyciel. On jest w naszej duszy – jest tam zapisana cała informacja, którą potrzebujemy. Jedyny problem: jak to odczytać? Jest tam zapisana informacja o każdym dniu naszego życia, który będzie. Każdy może być jasnowidzem dla samego siebie. Są tam zapisane drogi, które możemy wybrać. W poprzedniej audycji mówiłem, że jest coś takiego, jak 9 Dróg Życia, przez które przechodzimy. Są one, jak światy równoległe, z których tylko jeden jest zmaterializowany, ten, w którym jesteśmy w tej chwili. W jakichś momentach jest skrzyżowanie – w tych momentach wybieramy dalszą drogę, nową lub idziemy dotychczasową. Każda droga jest rozpisana. Od tego, którą drogę wybierzemy na tym skrzyżowaniu zależy, czy nasze życie kończy się w taki, lub inny sposób. To wszystko jest w naszej duszy. Wszystkie wizje naszego życia są już w naszej duszy. Natychmiastowo. Od pierwszego dnia do ostatniego dnia. Każda wizja, te wszystkie 9 Dróg, które są rozpisane od pierwszego naszego oddechu do ostatniego. Mało tego – są one rozpisane na wiele żywotów do przodu! Nasza dusza to wszystko wie. Mamy wybór – na każdym skrzyżowaniu możemy wybrać inną drogę.\nA. Deyev: Hmm…. Przede wszystkim – sposobów, aby ochronić się przed utratą energii jest ogromna ilość. Są setki podręczników i książek, w których jest napisane, w jaki sposób się chronić, a to stwarzać „jajko”, a to coś innego. Jest tego wszystkiego na prawdę ogromna ilość i każdy musi z tego wybrać coś dla siebie. Ja szczerze powiedziawszy nie mam konkretnego sposobu, jak siebie chronić. Mam za to inny sposób – jak sobie uzupełniać to, co jest kradzione. To znaczy… pomysłów na to, aby kraść komuś energię jest tyle samo, co pomysłów na ochronę siebie. Ludzie, którzy kradną energię zawodowo – takich profesjonalnych wampirów energetycznych w ostatnich latach jest bardzo dużo. Są to ludzie, którzy przede wszystkim mają ogromny kontakt z ludźmi, którzy są bardzo mili, bardzo sympatyczni, przyciągają innych ludzi do siebie… I ludzie pozwalają im tą energię kraść, zgadzają się; wewnętrznie pozwalają im coś od siebie wziąć. W każdym razie chciałem powiedzieć, że sposobów na kradzież energii jest tak samo dużo, jak sposobów obrony. To znaczy w każdej chwili ktoś może zaatakować w nieoczekiwany sposób, ominąć twoją obronę i ochronę, więc każdego dnia trzeba stwarzać to od nowa. Lepiej wiedzieć, w jaki sposób uzupełnić, w jaki sposób pobrać sobie to, co zostało Ci zabrane, skąd to wziąć, w jaki sposób. To może nam faktycznie pomóc w takiej sytuacji. To jest fajna informacja! A ta druga rzecz – ojej… Anioły nie zajmują się takimi pierdołami, bardzo rzadko się angażują w ochronę, bardzo rzadko. Anioły to są tacy bierni obserwatorzy. Trzeba zasłużyć swoim życiem, swoim działaniem na ich uwagę. Trzeba na prawdę być dla nich czymś atrakcyjnym, wyjątkowym, aby zwróciły na ciebie uwagę, aby zechciały „ruszyć palcem”, aby w jakiś sposób tobie pomóc. Nie jest on ani szybki do tego, ani łatwy, nie jest anioł też taki, jakiego go próbują pokazać – z takimi aureolkami, albo skrzydełkami, czy koszyczkami lub innymi kwiatkami. To są twardzi goście! Bardzo konkretni! Są z bardzo konkretnego powodu obok nas! Przychodzą w bardzo określonych chwilach.\nA. Deyev: O szamanizmie syberyjskim wiem tyle samo, co każdy z was. Wiem o odzyskaniu duszy, bo robię to codziennie, wiele razy dziennie. To jest normalna praca. Nie robię to pierwszy żywot, robiłem to już przez wiele wcieleń. Może w którymś życiu robiłem to w Syberii. Zasady są proste i bardzo konkretne. Są proste zasady, które pozwalają wejść tam, gdzie zwykle nikt nie wchodzi i zrobić coś, czego nikt nie chce robić, bo… odzyskanie duszy zwykle polega na odbieraniu tej duszy jej nowemu właścicielowi. Od jakiegoś czasu ci właściciele to są bardzo potężne istoty, które …nie traktują nas ludzi poważnie, my dla nich jesteśmy, jak mrówki… Tak więc aby tym istotom odebrać duszę człowieka trzeba mieć tylko jedną dobrą rzecz – dobry kontakt z Bogiem. Każdy, kto ma dobry kontakt z Bogiem może pomóc komuś innemu odzyskać jego duszę.\nInfra: Mam małą uwagę techniczną – w związku z bardzo dużym zainteresowaniem i ilością zapytań przedłużamy nasze dzisiejsze spotkanie do godziny 22:00. A teraz kolejne pytanie od słuchaczki: Chciałabym wiedzieć, jak skutecznie się bronić przed złymi wpływami, energiami albo pechem? Według wielu teorii przyciągamy to, co sami myślimy i czujemy. Czy jedynym sposobem jest więc zmiana sposobu myślenia?\nA. Deyev: Przede wszystkim! Przede wszystkim zmiana sposobu myślenia…. W większości wypadków to my sami na siłę, na gwałt szukamy sytuacji, ludzi i różnych chwil, w których musi nas coś złego spotkać. Robimy to z ogromnego poczucia winy, w którym żyjemy. Nie mamy dobrego zdania o samym sobie, jeśli żyjemy z przekonaniem, że jesteśmy do niczego, że wszystko u nas jest nie w porządku, to wtedy jedyne, czego podświadomie szukamy w życiu, to kary dla siebie! Chcemy, pragniemy, błagamy o karę. Chcemy być ukarani, aby w ten sposób zmniejszyć to poczucie winy. „Jestem ukarany, dlatego już czuję się lepiej.” Dlatego taki ktoś szuka partnera, który będzie się nad nim znęcał, szuka pracy, w której pracodawca będzie go lekceważył, a warunki pracy będą ciężkie, szuka kolegów i koleżanek, którzy będą nieszczerzy i będą z niego drwić i wyszydzać, wchodzi w kredyty, które ciężko będzie mu spłacać, albo nigdy nie będzie w stanie ich spłacić. Robimy tysiące rzeczy, które później skutkują ogromnym poczuciem bólu, cierpienia, albo dyskomfortu w naszym życiu. Sami tego szukamy, sami to robimy dla siebie. Zmiana sposobów myślenia, to najprostsze rozwiązanie! Zawsze wszystkim swoim klientom daję jedną afirmację, o której uważam, że w 90% może zmienić podejście do samego siebie. To są bardzo proste 3 zdania: WSPIERAM SIEBIE. SZANUJĘ SIEBIE. KOCHAM SIEBIE. Póki w te 3 rzeczy szczerze nie uwierzymy, póty w naszym życiu nic się nie zmieni.\nInfra: No właśnie, niby takie proste, ale z drugiej strony jednak trochę trudne… To uwierzenie w siebie i pokochanie tak naprawdę siebie. Myślę, że dla wielu osób to jest jednak wyzwanie. Ale powiedzmy może parę słów o pana działalności, dlatego, że bardzo ciekawie pan o tym wszystkim mówi i – jak sam pan widzi – wzbudza pan ogromne zainteresowanie. Nie obawia się pan na przykład jakby ataków na przykład o to, że stwarza pan pozory, by można było pana posądzić o powiedzmy znachorstwo, czy inne podobne. Może powiedzmy o tym kilka słów.\nA. Deyev: NIE obawiam się problemów. Uważam, że każdy człowiek w jakimś momencie …jeśli jego praca przynosi określone efekty, jest korzystna, dostaje ogromne wsparcie z góry. To wsparcie jest bardzo namacalne, bardzo konkretne! Ono pozwala nam nawiązać kontakt z odpowiednimi osobami, którym możemy pomóc. Te osoby trafiają do mnie. Nie przychodzą do mnie dlatego, że same tak chcą, przychodzą, bo ich anioły przyprowadzają ich do mnie, wiedzą, że jestem w stanie im pomóc. To jest bardzo przyjemne uczucie. Moja praca polega na bardzo prostej rzeczy – odzyskuję ludziom duszę, jeśli jej nie ma; a jeśli ona jest, to usuwam nadmiar brudu, który nie pozwala tej duszy w normalny sposób funkcjonować. Tym brudem są nasze lęki, nasz wewnętrzny ból, nasz smutek, tęsknota, pustka w życiu. Wszystko, co odbiera nam radość, chęć do życia. Wszystkie te brudne energie zapychają nasze serce, w którym mieszka nasza dusza, zabrudzają dom duszy. W większości wypadków, gdy tego brudu jest za dużo, nasza dusza ucieka z tego domu. Ucieka do góry, albo na dół, czyli albo blisko Boga – jeśli jesteśmy na niego otwarci, albo jak najdalej od niego – jeśli mamy uraz do Boga, lub czujemy przed nim lęk, czujemy się grzesznymi, itd. Moja praca polega na jednym: na sprzątaniu tego domu duszy. Dlatego czasem mówię, że mamy pęk śmierdzących energii, mamy brud energetyczny, z którym żyjemy wiele, wiele lat! Drugą częścią pracy jest odzyskanie duszy i przywrócenie jej właścicielowi. Jeśli dusza jest na górze, to nie ma problemu, ona jest czysta, piękna, naładowana, zdrowa. Wtedy jedynym problemem jest, czy zechce z powrotem wejść do naszego ciała; bo jeśli odbiera nasze ciało, jak przysłowiowy „chlew”, brudny, wypełniony złością, nienawiścią, dumą, zazdrością i innymi brudnymi energiami, to ona nigdy nie wejdzie z powrotem. Póki tam nie wyczyszczę, póki nie stworzę dla niej warunków, aby mogła wejść – dusza nie wejdzie. Natomiast jeżeli dusza jest na dole, to gorsza sprawa, bo wtedy dusza jest całkowicie okradziona, wyczerpana, ogromnie zabrudzona, bo ten obszar, w którym przebywa jest bardzo destrukcyjny. Ja tą strefę nazywam ciężkim więzieniem dla dusz. Trzeba ją z tego więzienia odzyskać – wyciągnąć, wykupić, wykraść, wyrwać i dać ją jak najbliżej Boga. Ja to nazywam „spa dla duszy”. Dusza dzięki Bogu odzyskuje swoje właściwości, jakości, nabiera siły, energii, żywotności, witalności. Gdy tak się stanie, to wtedy sprowadzam ją z powrotem do danego człowieka.\nInfra: Nagromadził się dość duży stos pytań… Może teraz następujące: Czy można sprawdzić, czy ktoś żeruje na naszej energii i jak to zrobić?\nA. Deyev: Na pewno. Szczerze powiedziawszy nie trzeba tego sprawdzać. Od razu widać różnicę: każde działanie zaczyna być wyjątkowo męczące. Czynności, które w normalnych sytuacjach wykonywaliśmy bez specjalnego zastanawiania się i żadnego problemu zaczęły nas bardzo szybko męczyć, a nawet wyczerpywać. Albo inaczej – jeśli podłączenie jest do określonego narządu, to zaczynamy po prostu czuć dyskomfort w tym miejscu, że tam jest zimno w tym miejscu, zaczyna nas to boleć, bez przyczyny, bez powodu. Może być też zimno całemu ciału, jakby coś chłodziło człowieka od wewnątrz i bardzo trudno jest się rozgrzać. W większości wypadków na przykład gdy podłączył się nam ktoś do czakry trzeciego oka, albo do czakry korony, zaczynamy czuć natłoki innych myśli, zaczyna boleć głowa, pojawia się osłabienie, brak zdolności koncentracji i zdolności myślenia, nie można „zebrać myśli”. Te objawy są bardzo namacalne, jawne i czym większy ma problem człowiek, który od nas pobiera energię… bo to nie jest tylko pobieranie, to był by mały problem, gdyby to było tylko pobieranie, to jest transfuzja, to jest wymiana cały czas! Ten człowiek bierze naszą energię czystą i zdrową, a daje nam energię brudną, negatywną. I w tym jest problem, że on nas zatruwa swoją energią, cały czas wymienia się z nami i… wtedy to czujemy. Są ludzie, którzy karmią innych latami…..! Znam na przykład dzieci, które karmią swoich rodziców, latami… przyzwalają im na to. I odwrotnie – znam rodziców, którzy karmią swoje dzieci, też latami zgadzają się na to nieświadomie, albo pół-świadomie. A tu jest jeszcze inny problem – jeśli cały czas ktoś będzie nam energię pobierać, to ten nasz narząd przestanie normalnie funkcjonować, za rok, za dwa zacznie szwankować, a kiedy ten narząd będzie już chory, wtedy ten, kto pobierał tą energię odłączy się, bo nie będzie już miał co brać!\nInfra: Tu pytanie, które się nawet już powtórzyło: Dlaczego cel i sens życia są tak mocno ukryte?


Cypryjczycy wściekli, rosyjski biznes w panice | SuperNowości24\nCypryjczycy wściekli, rosyjski biznes w panice\nSpanikowani mieszkańcy Cypru bezskutecznie próbują wybrać swoje oszczędności z banków. Ale bankomaty są puste. Fot. PAP\nMOSKWA, NIKOZJA. Rosjanie mogą trzymać w cypryjskich bankach 26 mld dolarów.\nCypr obłoży podatkiem w wysokości do 9,9 procenta depozyty bankowe, by móc uzyskać pomoc ze strony Unii Europejskiej. Rosjanie, którzy ulokowali w cypryjskich bankach miliardy, mogą stracić w wyniku podatku nawet 1,5-2 mld euro.\nPrasa rosyjska przytacza listopadowy artykuł niemieckiej gazety „Der Spiegel”, według której w bankach cypryjskich Rosjanie mogli trzymać 26 mld dolarów, a dla porównania, PKB Cypru wynosi 17 mld dolarów. Są i inne szacunki. Agencja Moody’s twierdzi, że 12 mld dolarów na Cyprze mają banki, a 19 mld dolarów to depozyty rosyjskich przedsiębiorców.\nPrezydent Władimir Putin (61 l.) w poniedziałek rano odbył naradę z przedstawicielami rządu i doradcami, a potem powiedział, że gdyby prawo o depozytach weszło w życie, byłoby „niesprawiedliwe, nieprofesjonalne i niebezpieczne”.\nSzef jednego z banków powiedział, że to byłoby wywłaszczenie. Sądzi, że Cypr straci funkcję centrum finansowego, a z usług finansowych wyspa się utrzymywała. Inny inwestor powiedział, że jego przyjaciele zaraz zamkną swoje konta, kiedy tylko banki będą otwarte. – Niektórzy mają na koncie 100 mln euro, z tego 10 mln euro może być stracone – opowiadał anonimowy rozmówca. Według różnych źródeł, sprawa cypryjska jest jednym z głównych tematów rozmów inwestorów od soboty, a potencjalni poszkodowani podchodzą do sprawy bardzo emocjonalnie.\nOpodatkowanie depozytów wywołało wściekłość obywateli. Na ulicach stolicy kraju, Nikozji, można było zobaczyć w poniedziałek ludzi niosących transparenty z napisami w rodzaju: „Kto następny? Hiszpania czy Włochy?”, „Merkel, ukradłaś oszczędności naszego życia” czy „Precz z łapami!”. W środę nad kontrowersyjną ustawą o specjalnych opłatach od wkładów bankowych będzie głosował cypryjski parlament.\nPrezydent Cypru Nikos Anastasiadis (67 l.) tłumaczy, że jego kraj zbankrutowałby, gdyby nie otrzymał pomocy z UE; eksperci twierdzą, że gdyby doszło do załamania finansów państwa, Cypr stałby się pierwszym państwem w historii, które opuściłoby strefę euro.\n– Władze podjęły ryzyko. Cały system bankowy strefy euro może się zawalić, jeśli dojdzie do eskalacji problemu. Opodatkowanie depozytów pokazuje, że „łamanie przepisów jest OK” – ocenił Cormac Leech, analityk finansowy z Liberum Capital w Londynie.\nCypryjczycy wściekli, rosyjski biznes w panice added by Redaktor on 19 marca 2013\nA co na taki wariant ma” Polskie Stronnictwo Żłobowe” – zakosić OFE, podwyższyć VAT, podatki …i odejść w nicoś !!\nno to świetnie zakręcili- nic nie robiąc chapną spokojnie niezłą sumke- tak to bywa w rajach podatkowych -czyli co ? lepsza ” pończocha”- i to zabezpieczona przed gryzoniami.


"Wyścigowa Kinia" - wiersz ~ HeLeonki\n“Wyścigowa Kinia” – wiersz\n8 marca 2018 13 kwietnia 2018 by Daria\nDzisiaj powiem ci w sekrecie\no marzeniu małej Kini:\nona chce najbardziej w świecie,\nby wołano jej “mistrzyni!“.\nChoć brat zwie ją “tycią mrówką“,\nKinia pragnie być rajdowcem,\nktóry swoją wyścigówką\nśmiga niczym odrzutowcem.\ni powiada “córciu miła,\nlepiej plany sporządź nowe,\nwolę byś tancerką była!“.\nTata śmieje się pod nosem\nz Kini niepoważnych marzeń\ni powiada grubym głosem:\n“przecież miałaś być lekarzem!“.\nTylko jedna babcia Ziutka\nwspiera Kinię – swą “chudzinkę“,\nbo choć niska i drobniutka,\nzawsze ma zawziętą minkę.\nKiedy wnusia na rowerze\nmetę mija przed chłopcami,\nbabcia w głos się cieszy szczerze\ni nagradza oklaskami.\n“Dziś dwa koła, jutro cztery,\nbędziesz mistrzem kierownicy!\nCóż to będą za afery,\nże wygrywa ktoś w spódnicy!”\nTeraz gdy ktoś Kini gada,\nże marzenia głupie snuje,\nona na swój rower wsiada\ni wyścigi znów trenuje.\nCzy wasze córeczki marzą – podobnie jak Kinia z wierszyka – o typowo “chłopackich” zajęciach? A może jest na odwrót i to synowie chcą w przyszłości wykonywać jakiś zwód tradycyjnie przypisywany kobietom? Ja osobiście jestem zdania, że podziały tego typu są bardzo krzywdzące i nie powinno się narzucać dzieciom żadnych typowo “damskich” lub “męskich” ról. Grunt, żeby były szczęśliwe, prawda? Zachęcam do wyrażania swojego zdania w komentarzach, koniecznie też dajcie mi znać, czy waszym pociechom spodobał się wierszyk o wyścigach Kini.\nInne wierszyki o dziewczynkach:\n“Sandra i chandra”\nbabcia dziewczynka marzenie rower samochód wiersz wyścigi\n1 thought on ““Wyścigowa Kinia” – wiersz”\n11 marca 2018 o 10:12\nWspaniały wierszyk, który wpada w ucho.\nNajcudowniejsze jednak jest jego przesłanie.\nMożemy osiągnąć wszystko co chcemy, bez względu na nic!