PISANE PRZY KAWIE: maja 2008\nRudy kot,czyż to nie wyjątkowo piękne stworzenie...\nAutor:Kore Joanna o 5/30/2008 01:51:00 AM Brak komentarzy: Linki do tego posta\n***Kochana,wyszedłem dziś z domu...-Josef Brodski\nBardziej  niewiarygodne niż między mną a Tobą.\nBy osobę tę jedną zapomnieć potrzebne życie całe,\nAutor:Kore Joanna o 5/28/2008 02:21:00 AM Brak komentarzy: Linki do tego posta\nWywiad z Miłoszem.\nRozmawiał Jacek Podsiadło.\nJACEK PODSIADŁO: - Przeczytałem właśnie "To", nowy zbiór Pańskich wierszy, który ukazał się w Znaku...\nCZESŁAW MIŁOSZ: - I co? Nie uważa pan, że to trochę dziwny tom?\n- Yyy... Chyba wolałbym określenie "zadziwiający". Na pewno trochę inny niż poprzedni. Bardziej osobisty.\n- To chyba nie szkodzi?\n- Jestem przekonany, że nie. A dlaczego dziwny?\n- Wydaje mi się, że dużo w nim sprzeczności.\n- Jak w całej Pana twórczości.\n- Ale to jest książka zbudowana z samych sprzeczności, bardzo silnych. Na pewno nie chciałbym, żeby została odebrana jako książka jednego tonu. Jest i ponura, i ekstatyczna. Właśnie nie bardzo umiem dać sobie radę z tą sprzecznością, niezwykle daleko idącą. Czasami mi nieswojo.\n- Często jest Panu dane budzić się w takim ekstatycznym stanie jak opisywany w wierszu "Obudzony"?\n- Raz na jakiś czas... Ale nieraz budzę się w rozpaczy.\n- Dzisiaj długo leżałem i myślałem. No, były to raczej dramatyczne myśli.\n- Pisze Pan o słabnięciu słuchu i wzroku, ale też - może nawet więcej lub bardziej dobitnie - o nienasyceniu i ciągłym zdziwieniu. Postać z "Tak zwanego życia" czeka, "aż starość odbierze dramatom znaczenie". Czy od dramatów młodości w ogóle można się uwolnić lub zostać uwolnionym? Bo jednak wraca Pan do nich, choć najczęściej półgębkiem.\n- Niewątpliwie one tkwią w człowieku, bo bardzo wiele wynika z tych problemów, z tej opery mydlanej, jak ją nazwałem.\n- Chyba nigdy dotąd w Pana poezji nie pojawiło się tyle kobiecych imion, to jeden z bardzo zewnętrznych wyróżników. Czy w perspektywie, z jakiej teraz Pan patrzy, to, co między mężczyzną a kobietą, okazuje się bardziej fundamentalne niż na przykład to, co między ojcem i synem?\n- Naturalnie, stosunki między kobietą a mężczyzną są podstawowe, tak. Jeśli coś należy do przeszłości, to zyskuje się pewien dystans. Dystans jest tajemnicą piękna. Być może wtedy, kiedy przeżywałem dramaty i rozmaite komplikacje, były one za blisko. Cała moja tak zwana twórczość poetycka jest bardzo erotyczna, ale rzeczywiście o poszczególnych osobach mówi mało. Więc nie wiem, może ten brak dystansu uniemożliwiał mi pisanie o tym. Cóż, jakoś trudno mi pisać poezję biograficzną, tak typową dla romantyzmu.\n- Dużo w tym tomie rozmów z innymi poetami: Różewiczem, Iwaszkiewiczem, Lowellem, Larkinem. Nie sposób zapomnieć wcześniejszego Pana hołdu złożonego Ginsbergowi, teraz z kolei godzi się Pan z Lowellem. Ale jednocześnie występuje Pan przeciw poezji Larkina.\n- No bo z Larkinem to ja się kłócę od dawna.\n- Z powodu jego ateizmu?\n- Nawet nie o ateizm tu chodzi, ale o jakąś taką rezygnację, która mnie odstręcza. Na listopad przygotowujemy festiwal poetycki i wybraliśmy na tę okazję wiersz Larkina o śmierci, żeby skonfrontować z nim różnych poetów. Bardzo jestem ciekawy, jak zareagują. Bo to jest wiersz rozpaczliwy, ale nie ma w nim krzty buntu, tylko wstręt do życia, bo tak marnie się kończy. Spierałem się na ten temat z Barańczakiem, który twierdzi, że Larkin ma nawet pewne odruchy miłości do ludzi. Zasadniczo okazuje raczej pogardę, ale świadectwem tych ludzkich odruchów ma być wiersz Wybuch o wybuchu w kopalni. Krótko przed katastrofą jeden z górników znalazł ptasie gniazdo pełne jajek i przyniósł je, aby pokazać kolegom. Takie gesty Barańczak uważa za dowód humanizmu Larkina. Albo wiersz Wysokie okna , który właściwie jest wierszem o transcendencji. Nieobecnej transcendencji. Bo ja też nie jestem taki znowu łagodny, w jednym ze swoich wierszy mówię na przykład: "I tylko w zaprzeczeniu dom swój miała świętość". Ale wydaje mi się, że Barańczak broni Larkina raczej na zasadzie modernistycznej; modernistycznej, nie postmodernistycznej: że każda dobra sztuka jest wartością, zamiast wszystkich wartości, jakieśmy utracili. Chociaż samo rzemiosło poetyckie Larkina jest już bardzo antymodernistyczne. Żadnych niezrozumiałości, żadnych wywodzących się z symbolizmu francuskiego chwytów, żeby uchwycić ineffable , czyli to, co się nie daje wyrazić. To poezja idealnej syntaksy, kropki, przecinki... Rymy... Czyli poezja dyskursu właściwie. Ale kult sztuki zamiast np. religii to jest cecha modernizmu.\n- Mówić o kulcie sztuki byłoby chyba przesadą, ale też wspomina Pan w jednym z nowych wierszy o pisaniu poezji zamiast spowiedzi. Zaś w innym - "Alkoholik wstępuje w bramę niebios" - w paradoksalny sposób, z punktu widzenia człowieka wiary, który "nie modlić się nie umie", pochwala Pan niewierzących. Szczególnie jeśli nie potrafią uwierzyć w boską zgodę na cierpienie świata. Czy myśli Pan, że w tej bramie niebios niewierzący czy wątpiący mogą podać na swoją obronę pewne surogaty ustalonych aktów wiary? Inaczej, czy wiersz może wystarczyć za spowiedź, a stanie w trawie po pas i po prostu patrzenie na obłoki, jak w wierszu "Po", za modlitwę?\n- To bardzo drastyczne pytanie, staram się na takie pytania nie odpowiadać. To olbrzymi temat. Nie myślę, że sztuka może "zastępować". Raczej jestem wielbicielem Walta Whitmana, którego zanalizować z religijnego punktu widzenia właściwie nie można. Nie, chodzi mi w tych sprawach o co innego: że niewątpliwie, jak to już gdzieś powiedziałem, polska kultura musi się jakoś "umetafizycznić". Jak powiadają w Ameryce tak zwani katolicy niepraktykujący, czyli właściwie niewierzący: "Once catholic - ever catholic! ". To znaczy (śmiech): "Raz katolik - na zawsze katolik!". A mnie chodzi o pogłębienie tej dyskusji o religii, ale niekoniecznie w terminach teologicznie ortodoksyjnych. Bo jak pan może wie, ja prawdopodobnie jestem manichejczykiem. Ale ta problematyka, jej rozbudowa, bardzo mnie zajmują. Nawiasem mówiąc, bardzo negatywnie odnoszę się do łączenia religii z nacjonalizmem, co się zdarza nie tylko katolicyzmowi, ale też prawosławiu, np. w Serbii czy Rosji. No, a w Polsce to jest wielkie niebezpieczeństwo, które kładzie religię kompletnie...\n- W "Unde malum" wraca Pan do tematu toczonej niedawno dyskusji o pochodzeniu zła, dyskusji, w której szczególna rola przypada zwierzętom, np. kotu, w którego obronie Pan wystąpił. Tu znowu przywołuje Pan przykład wilka i jastrzębia. Nie potrafię ocenić, ile jest ironii w Pańskiej odpowiedzi Różewiczowi, a na ile Pan rzeczywiście się z nim zgadza, że zło bierze się z człowieka.\n- Ze świadomości, tak. To, co my nazywamy złem, bierze się ze świadomości dlatego, że natura niewinna jest, i tylko w naszych sądach, gdy wartościujemy, jesteśmy oburzeni złem w naturze, tzn. pożeraniem się wzajemnym. Po Różewiczowskim przeciwstawieniu natura - człowiek można sądzić, że natura jest cacy, a człowiek wprowadza zło, okrucieństwo itd. Otóż dla mnie natura nigdy nie była cacy. I kiedy wreszcie przyznaję Różewiczowi - prawda, że ironicznie - rację, że zło bierze się z człowieka, to od razu zaznaczam, że dobro też.\n-No tak, bo w odróżnieniu od Larkina, jeśli mówi Pan o cierpieniu, to zaraz potem o szczęściu.\n- Tak. Nie chciałbym, żeby ten tom został odczytany jako szczególnie ponury, jakkolwiek To jest wierszem... no, nieradosnym. Cha, cha, cha!\n- Dziękuję za rozmowę. I za "To".\nAutor:Kore Joanna o 5/26/2008 02:41:00 AM Brak komentarzy: Linki do tego posta\nAutor:Kore Joanna o 5/26/2008 02:07:00 AM Brak komentarzy: Linki do tego posta\nGORąCO POLECAM DO CZYTANIA.\nKertesz Imre "Dziennik galernika"\nJULIUSZ KURKIEWICZ ("ZL" 96)\nImre Kertész, "Dziennik galernika". Tłum. E. Cygielska. Warszawa, W. A. B., 2006, seria "Z wagą", s. 256.\nDziennik galernika brzmi tytuł, a pod nim zdjęcie autora w fantazyjnym białym kapeluszu, marynarce w biało-czarną kratkę i czarnym T-shircie. Prawdziwy macho - powiedzielibyśmy - gotowy do kolejnego podboju. Taki jest początek, ale od razu zostajemy wrzuceni w głęboką studnię pod nazwą Auschwitz, z której nie sposób się wydostać, a zdjęcie przypomina, że dziennik jest interesujący przede wszystkim z uwagi na osobę autora, i że czytamy nie dziennik galernika, ale dziennik Kertésza, tak jak Kertész czytał zapiski Tomasza Manna, Sándora Máraiego, Fernanda Pessoi czy Emila Ciorana.\nTytuł jest wyzywający, pełen dumy i hardości. Galernik jest oczywiście pewną rzeczywistością - jeśli weźmiemy pod uwagę realną sytuację życiową autora w ciągu trzydziestu lat powstawania tej niewielkiej książki (od początku lat sześćdziesiątych do początku dziewięćdziesiątych): usuniętego na margines życia literackiego w rodzinnych Węgrzech, piszącego książki w klaustrofobicznym pokoju w mrówkowcu, typowym dla naszej części Europy, przykutego do jednego tematu. "O czymkolwiek myślę, zawsze myślę o Auschwitz. Jeśli mówię o czymś na pozór całkiem innym, to i tak mówię o Auschwitz. Jestem medium ducha Auschwitz. Auschwitz mówi przeze mnie". Ale galernik jest - w jeszcze większej mierze - literacką i życiową kreacją. Amputując z własnego życia wszystko, co nieistotne, czyli wszystko, co nie dotyczy pośrednio lub bezpośrednio Auschwitz (w szerokim rozumieniu autora, utożsamiającego z nazwą obozu koncentracyjnego zarówno historyczną drogę cywilizacji zachodniej, kulminującą w zorganizowanym ludobójstwie na niespotykaną wcześniej skalę, jak i jego duchowe konsekwencje, trwające do dziś, czyli - mówiąc skrótowo - nowoczesność), Kertész pozostawia z trzydziestu lat zaledwie 250 stron: notatek, przemyśleń, cytatów, aforyzmów. Stylizuje sam siebie i łapie się na tej stylizacji: "Kartkując swój dziennik: gdzie się podziały moje dni powszednie, moje życie? Tak dalece nie istnieje, czy też tak bardzo powinienem się go wstydzić? Czy dlatego stylizuję sam siebie? I to z coraz mniejszym przekonaniem!... Co w ogóle należałoby zrobić? Coraz mniej wierzę w "literaturę", w "fikcję"". Nie mamy wątpliwości, że również ten dziennik jest - jeśli nie fikcją, to jednak literaturą, może bardziej literaturą niż trylogia o ludziach bez losu, niż powieść Los utracony, o której pisze w pewnym momencie, że okazała się najbardziej autobiograficznym jego dziełem - nie dzięki autobiograficznej treści, ale dzięki zimnemu obiektywizmowi, z jakim opisano w nim amputację osobowości, jednostkowego losu, brak losu jako istotę losu. Dziennik jest właściwie antydziennikiem, porażką, fiaskiem. Ilustruje doskonale paradoksy nowoczesnego życia: to, co subiektywne, można wyrazić tylko w formie zobiektywizowanej, zaś poprzez subiektywny, skrajnie indywidualistyczny gatunek dziennika nie da się wypowiedzieć samego siebie, można jedynie - gorzej lub lepiej - siebie opowiadać.\nAle Dziennik galernika nie jest też kapitulacją bez walki. "Ta praca na galerze jest dokumentowaniem samego siebie. Trzymam się jej jak wiosła, które mnie męczy, ale niesie do przodu". O co toczy się walka? O odzyskanie samego siebie, własnego losu, własnej subiektywności. To oczywiście niemożliwe, los został odebrany - w Auschwitz, w Buchenwaldzie; to wielki temat Kertésza. Najpierw został odebrany los człowieka "w ogóle", w świecie funkcjonalnym, którego symbolem jest obóz koncentracyjny. Ale równocześnie został też odebrany los pisarza. Los jest zresztą pojęciem mylącym, Kertészowi chodzi tak naprawdę nie o fatum, ale o wolność, o niezdeterminowanie, o to, co czyni życie otwartym, co daje możliwość projektowania i przekształcania siebie, pracy nad sobą. Tymczasem "horyzont człowieka funkcjonalnego to granice wyznaczone przez jego własny zorganizowany świat", czyli egzystencja zastąpiona przez funkcję.\nNajgorsze jest to, powiada Kertész, że człowiek ten jest zmuszony potraktować świat funkcjonalny jako rzeczywistość - choć jest on całkowicie zewnętrzny wobec niego, nieautentyczny, arbitralny - i przyznać mu rację, bądź to utożsamiając się z tą zewnętrzną wobec siebie determinacją (to przypadek bohaterów Kafki, zdaniem Kertésza, najważniejszego klasyka nowoczesności) i biorąc w niej udział, bądź przez odmowę, czyli śmierć. Ta antropologia, którą rozwija Kertész, jest więc antropologią więźnia Auschwitz.\nCo oznacza być pisarzem? Walczyć przeciwko wszelkiej redukcji, opowiadać się zawsze po stronie indywidualności, stać na straży niezwykłości świata, walczyć z obiektywnością, która jest chorobą epoki. Niedościgłym wzorem są pisarze mieszczańscy, tacy jak, wymieniani jednym tchem, Mann i Márai. Z tym drugim piętnastoletni Kertész spotkał się przelotnie - choć żaden z nich o tym nie wiedział. Márai opisał w Dzienniku, jak to, podróżując w lipcu 1944 roku z Leányfalu do Pesztu, przejeżdżał obok cegielni w Budakalász. Wśród siedmiu tysięcy budapeszteńskich Żydów, czekających między szopami na deportację, był również młody Kertész. To kompletnie nieważny epizod, ale zarazem rozstrzygający, historyczny moment: spotykają się reprezentanci dwu epok i dwu poetyk, a okazją jest przygotowywana właśnie deportacja do Auschwitz, przesądzająca o krachu jednej z nich. Mann i Márai (spotkali się w latach trzydziestych) pozostaną mistrzami własnego losu, ich biografie okażą się ich najważniejszymi dziełami. Pisarskim losem Kertésza będzie wzniesienie się ponad to, co indywidualne, nie z przekonania czy chęci, ale z konieczności, czy - jak kto woli - z szacunku dla prawdy. Opowiadając się całym sercem po stronie mieszczańskiego (ale nie: drobnomieszczańskiego) stylu, czyni z siebie narzędzie w służbie antymieszczańskiego projektu powieści atonalnej, pozbawionej bohaterów, tragizmu, możliwości katarktycznego utożsamienia się z postaciami. W swych powieściach bez moralizowania przedstawia urzeczywistnioną utopię człowieka kolektywnego.\nTrzeba to powiedzieć wprost: powieść atonalna wymaga uwzględnienia totalitarnej perspektywy, co jest gestem moralnie ryzykownym. Kertész nie ma wątpliwości, czy po obozach koncentracyjnych literatura jest możliwa. Jest, oczywiście, możliwa. Tyle że literatura, o której mowa, nie jest powieścią o Auschwitz, ale raczej powieścią-Auschwitz. Nie chodzi przy tym o literaturę pochwalającą totalitaryzm, ale o poszukiwanie dla mówienia o totalitaryzmie adekwatnego wyrazu artystycznego, odrzucającego metody wypracowane przez literaturę mieszczańską. Kafka odkrył to wszystko wcześniej. Jego bohaterowie, do których czuł wstręt, nie mieli "w sobie niczego osobistego, niczego indywidualnego, jedynie ogólność, obcą, lecz obowiązującą". Dlatego autor Przemiany "służy przykładem każdemu radykalnemu artyście, każdej radykalnej sztuce: odczuwać wstręt, ale pójść do końca. Ów wstręt oznacza niechęć do łudzenia siebie samego (do piękna), jest wyrokiem na konformizm, na drobnomieszczańskie fryzowanie świadomości". Kertész robi dokładnie to samo, mając przy tym świadomość ponoszenia wysokiego ryzyka: bo nigdy nie wiadomo, jak mówić z perspektywy totalitarnej, by nie przyznać jej racji. "Największym problemem jest to, jak przedstawić coś z perspektywy totalitaryzmu, by nie była to nasza własna perspektywa". Na pytanie, jak to robić, nie ma łatwej odpowiedzi. Literatura, którą ma na myśli Kertész, usiłuje - za pomocą właściwych sobie środków - wywołać efekt obcości. Piłeczka pozostaje ostatecznie po stronie czytelnika, który może przedstawiony w niej świat odrzucić - jako niezrozumiały - lub go zaakceptować. Ta literatura nie tłumaczy się sama przez się, bo została zamierzona jako wciąż ponawiana próba.\nKertész ulega pokusie, by Auschwitz uogólnić; stwierdza, że jest on po prostu immanentną zasadą rzeczywistości, prawem przyrody. "Nieograniczona władza - totalna dyktatura - jest w gruncie rzeczy naśladowaniem natury, naturalizmem". Przyroda to w gruncie rzeczy rzeźnia, tak jak Auschwitz. Można na historię patrzeć również w ten sposób - cała ścieżka rozwoju cywilizacji europejskiej, ścieżka platońsko-chrześcijańska, jest wielką aberracją, pomyłką, nowotworem. Auschwitz okazuje się w tej sytuacji niczym innym, jak dionizyjskim świętem, odsłonięciem zasady rzeczywistości, rozproszeniem mgieł apolińskiego świata obrazowego (moralności, sztuki). Nic dziwnego, że taka myśl bliska jest Kertészowi, jak sam mówi o sobie: "myślącego Nietzschem". Odwrót od myślenia o Auschwitz przybiera różne formy - od zwykłej amnezji, próby życia tak, jakby nic się nie stało, po antysemityzm. Zawsze jest to jedynie przywracanie równowagi po wielkich dionizjach, schronienie się w świecie wyobrażeniowym. Niezgodę Kertésza na banalizację Auschwitz można czytać, z jednej strony, jako niezgodę nietzscheańską, czyli niezgodę na ułudę. To ciągłe przeciwstawianie tego, co jednostkowe, niepowtarzalne i bulwersujące, temu, co znajome i powszechnie akceptowane jako pewnik - w imię prawdy życia. Niezgoda na holocaustowy kicz, którego symbol stanowi dla Kertésza Lista Schindlera Spielberga, film pokazujący możliwość reintegracji człowieka ze światem po Auschwitz. W Języku na wygnaniu Kertész stwierdził, że zmierził go widok zwycięskiego tłumu w ostatniej scenie, bo "na miano kiczu zasługuje każdy utwór, który implicite nie mówi o długotrwałych etycznych konsekwencjach Auschwitz, który zakłada, że Człowiek pisany wielką literą, a wraz z nim cała idea humanizmu - wyszły z Auschwitz niezranione".\nZ drugiej strony, bunt Kertésza nie ma w sobie nic nietzscheańskiego: jeśli nawet życie jest właśnie takie, on się na nie nie godzi. Ten bunt jest paradoksalny: wypowiada go człowiek stanowiący część świata przyrodniczego. Bunt stanowi więc jedynie produkt uboczny tego świata, tak samo jak racjonalność, duchowość, kultura, inne narzędzia życia (wielkiej fabryki śmierci). Ten bunt, wypowiedziany wprawdzie z głębi życia, ale przeciwko niemu, jest odczuwany jako konieczny i, zarazem, całkowicie zbędny, jest to zatem bunt absurdalny. To kwintesencja postawy galernika, szarpiącego się w kajdanach, w które go zakuto, mimo że byłoby mu wygodniej, gdyby siedział spokojnie.\nCzy jest to również bunt religijny, bunt przeciw Bogu? Nie biorąc nigdy idei Boga poważnie (ale czy tej idei można naprawdę nie brać poważnie?), Kertész igra nią, raz widząc w Bogu naczelnika rzeźni, opatrzność czuwającą nad realizacją ostatecznego rozwiązania, kiedy indziej Wielkiego Mechanika, pozostawiającego świat swemu biegowi. Najbardziej uderzająca jest jednak idea Boga posługującego się człowiekiem, by poczuć wyrzuty sumienia z powodu takiej, a nie innej konstytucji świata. Człowiek jest, za sprawą swego buntu, "wyrzutem sumienia Boga", a Bóg "to Auschwitz, ale również ten, kto mnie z Auschwitz wyprowadził, i zobowiązał, a nawet zmusił, żebym zdał ze wszystkiego sprawę, bo chciał usłyszeć i zobaczyć, co zrobił".\nKsiążki Kertésza bulwersują. Jego pesymizm jest bezbrzeżny, jego pasja demaskatorska miażdży każdy okruch nadziei. Pesymistyczne prognozy Kertésza najczęściej się jednak sprawdzają, a jego irytujący chwilami sceptycyzm w obliczu rozpadu komunistycznego imperium usprawiedliwia bieg wydarzeń, jak np. krwawe wojny na Bałkanach w latach dziewięćdziesiątych. W końcu trudno się oprzeć wrażeniu, że mężczyzna w białym kapeluszu, którego wyłącznym tematem jest Auschwitz, to bohater na miarę naszych potrzeb w atmosferze ponowoczesnego rozluźnienia. Ktoś, kto wytrąca z równowagi, niemożliwej często do odróżnienia od chłodu i obojętności.\nAutor:Kore Joanna o 5/26/2008 01:55:00 AM Brak komentarzy: Linki do tego posta\nDANAE- GUSTAW KLIMT\nAutor:Kore Joanna o 5/25/2008 01:52:00 AM Brak komentarzy: Linki do tego posta\nAutor:Kore Joanna o 5/25/2008 01:36:00 AM Brak komentarzy: Linki do tego posta\nNic jak Bóg.Postacie iluminacji Wschodu i Zachodu.-Jacek Bolewski.\nArkana kontemplacji w działaniu Zarówno Mistrz Eckhart, jak i anonimowy Mistrz z "Obłoku niewiedzy" ukazali w swoich pismach drogę do jedności z Bogiem. Pozostawili nam świadectwo, które byłoby niemożliwe bez ich osobistego doświadczenia tej jedności. Ale samo doświadczenie zostało spowite zasłoną milczenia; możemy się go jedynie domyślać jako tła i kresu opisanej przez nich drogi. Dlatego może odczuwamy w ich świadectwie jakiś brak. Jego przejawem w przypadku Eckharta jest chyba zawrotna "wyżyna" jego teologicznych sformułowań, które niełatwo przełożyć na język życiowej praktyki, także w dziedzinie modlitwy. Natomiast w przypadku "Obłoku niewiedzy", gdzie większość uwagi została poświęcona właśnie stronie praktycznej, brakuje czegoś innego. Uderza bowiem fakt, że w ukazanej praktyce modlitewnej nie odgrywa żadnej roli osoba Jezusa Chrystusa. Stąd też pewien brak równowagi w opisie drogi, która zdaje się ograniczać do "pracy" w czasie samej kontemplacji, podczas gdy działanie poza nią zajmuje tu mniej miejsca i uwagi. Wprawdzie wolno przyjąć, że autentyczne elementy drogi ukazanej przez obu mistrzów świadczą o pełni danego im doświadczenia; nie zmienia to jednak faktu, że brakuje tej pełni w ich świadectwie. Jedność, której poszukujemy w jej rozmaitych postaciach, w różnych świadectwach jednego doświadczenia, jest także jednością kontemplacji i działania. Jej najpełniejszy wyraz znaleźliśmy w formule duchowości jezuickiej mówiącej o "kontemplacji w działaniu". Warto zatem przyjrzeć się jej dokładniej, tym bardziej że jezuici intrygują... W jakim sensie? Dawniej stwierdzenie to pojmowano niewątpliwie w taki sposób, że im samym - zakonnikom okrytym nimbem tajemniczości - przypisywano najrozmaitsze intrygi. Dlatego zwolennicy spiskowej teorii dziejów zwykli wymieniać jednym tchem: żydów, masonów, jezuitów... I ciągle jeszcze, jak świadczą o tym słowniki nie tylko języka polskiego, pojęcie "jezuita" kojarzy się z intrygantem. Skoro jednak nie zamierzamy schodzić do poziomu czy języka związanego z wyobrażeniami tego rodzaju, to stwierdzając, że duchowi synowie Ignacego Loyoli nadal intrygują, musimy raczej przyjąć, iż przynajmniej dawna opinia o nich czyni ich również w naszych czasach interesującymi, budzącymi zaciekawienie, jednym słowem - intrygującymi. Decydując się na wejście w arkana tej problematyki, zauważmy najpierw: jeżeli jest istotnie coś tajemniczego, nie dającego się jednoznacznie określić w postawie samego Ignacego oraz w duchowości jezuickiej, to korzeni tajemnicy należy szukać nie w zewnętrznych przejawach konkretnych działań czy zachowań, lecz w postawie wewnętrznej, wiążącej się ze specyficznym doświadczeniem Boga i świata. Nie chodzi o przeciwstawienie obu wymiarów, lecz o jedność. I właśnie wyrażająca tę jedność formuła "kontemplacji w działaniu" może być znakiem głębszej jedności, którą Ignacy odkrył w doświadczeniu Chrystusa. Postacie iluminacji Osoba i tajemnica Jezusa Chrystusa towarzyszą Ignacemu od początku jego nawrócenia, kiedy to powracając do zdrowia po doznanych ranach zwrócił się ku Niemu pod wpływem podsuniętych mu lektur "Życia Chrystusa" i "Żywotów Świętych". Szczegóły tych wydarzeń oraz dalszej drogi Loyoli możemy znaleźć w jego autobiograficznej "Opowieści Pielgrzyma" spisanej na podstawie ustnej relacji Świętego pod koniec jego życia. Wiedziony dalej, już po wyzdrowieniu, pragnieniem pielgrzymki do Ziemi Świętej, dał pierwszy zewnętrzny wyraz swemu przeobrażeniu: porzucił dotychczasowy ubiór szlachcica i rycerza, by przyoblec strój pielgrzymi, który miał oznaczać "szaty i znamiona Chrystusa". W Manresie, gdzie następnie się zatrzymał, osoba Jezusa stanęła jeszcze wyraźniej w centrum jego praktyk. Uczestnicząc codziennie we mszy św. "czytał zazwyczaj Mękę Pańską"; inną zaś lekturą, w której znajdował szczególne upodobanie, było odkryte przezeń właśnie w Manresie "O naśladowaniu Chrystusa". I już na początku relacji o pobycie w tym miejscu Ignacy wspomina o swym spotkaniu z pewną uduchowioną kobietą, która "rozmawiając raz z tym nowym żołnierzem Chrystusa tak się do niego odezwała: 'Oby się spodobało Panu mojemu, Jezusowi Chrystusowi, żeby ci się zechciał pewnego dnia objawić'". W rzeczy samej, dalszy pobyt w Manresie obfitował w doświadczenia, które dokonały w Ignacym ostatecznego przeobrażenia. Już wcześniej - mówi on o sobie jako pielgrzymie - "otrzymał od Boga zdecydowaną wolę służenia Mu". Świadectwem tej zdecydowanej woli były wszystkie jego dotychczasowe poczynania: zerwanie z przeszłością, praktyki pokutne, pielgrzymka... Ale silna wola neofity nie znalazła jeszcze oparcia i dopełnienia w dostatecznej jasności umysłu. Wspominając ten okres Ignacy dodaje, że "umysł jego był jeszcze zbyt prosty i niewyrobiony". Przejawiało się to nie tylko w skrajności narzucanych sobie umartwień, ale nadto w skrupułach związanych z brakiem należytego rozeznania własnej sytuacji. Niejakim oparciem było posłuszeństwo wobec spowiednika. Jednak decydujące było doświadczenie, że sam Bóg go prowadzi, obchodząc się z nim "podobnie jak nauczyciel w szkole z dzieckiem". Temu bezpośredniemu prowadzeniu przez Boga przypisuje Ignacy największą łaskę swego życia - iluminację nad rzeką Cardoner, o której mówi, że...\nAutor:Kore Joanna o 5/24/2008 03:06:00 AM Brak komentarzy: Linki do tego posta\nWspomnienia z białego piekła- Józef Kozielecki. wyd.Jacek Santorski&Co.\nZ ciebie nic nie wyrośnie\nJózef Rezmer, uczony o innowacyjnym umyśle i kanciastym charakterze, miał już wszystkie ważne wybory egzystencjalne poza sobą. Osiągnął w życiu wiele; niektórzy powtarzali opinię, że należy nie tylko do osób znanych, ale również wybitnych, przynajmniej we wschodnim zakątku Europy. Był człowiekiem sukcesu w nauce o podejmowaniu decyzji. Piął się nieustannie - za pomocą zacnych i niecnych środków - w górę po szczeblach kariery zawodowej. Gonił za coraz ambitniejszymi celami intelektualnymi. Szczególnie lubił przekraczać granice, które dla innych były nieprzekraczalne.\nSzybko zdobył kolejne stopnie i tytuły naukowe. Jego publikacje ukazywały się w wielu językach, nawet w japońskim.\nWykładał na wszystkich kontynentach, często w prestiżowych uniwersytetach amerykańskich. Dla relaksu pisał czasem dość miernie - utwory SF. Pasjonowała go również eseistyka, d1ociaż i w tej dziedzinie jego dokonania nie były najwyższego lotu. Zdobył liczne nagrody i wyróżnienia krajowe oraz mię.4zynarodowe. Nie zaznał goryczy niepowodzeń. "Stary - mówili koledzy - ty, jesteś wybrańcem bogów." Jedynie zazdrośnicy, których w nauce jest mrowie, plotkowali, że "Rezmer, drań, tylko naśladuje i imituje Amerykanów".\nPrzed laty studenci z Uniwerku spytali go otwarcie, czemu zawdzięcza swoje sukcesy, co motywuje go do osiągania coraz ambitniejszych celów naukowych kosztem życia prywatnego, gdzie znajduje się rozrusznik jego wyczynów? Odpowiedź Rezmera była równie szczera, co zaskakująca. Powiedział, iż wszystko zawdzięcza swojemu ojcu, człowiekowi surowemu, o ciężkiej ręce wileńskiego policjanta. Uważał on, że jego głównym obowiązkiem jest dać swoim dzieciom solidne wykształcenie, a przede wszystkim nauczyć je pięknego, kaligraficznego pisma, tak potrzebnego w pracy urzędnika czy nauczyciela. W procesie edukacji stosował twarde metody.\nJózek był zdolnym uczniem; już jako sześcioletnie dziecko czytał po polsku i rosyjsku, umiał wykonywać podstawowe działania arytmetyczne do miliona. Nie mógł jednak nauczyć się pięknie pisać; stawiał litery krzywe i koślawe. "Piszesz jak kura łapą" - strofował go ojciec. Chociaż stosował coraz brutalniejsze metody, chociaż wydłużał czas lekcji, nie osiągał pożądanych rezultatów. Przeciwnie, pismo syna stawało się coraz bardziej szpetne.\n- Jak nie nauczysz się kaligraficznie pisać, to z ciebie nic nie wyrośnie - powtarzał ojciec przy każdej okazji.\nTe gniewne słowa utrwaliły się w pamięci Rezmera. Przenikały do nieświadomości. Rodziły poczucie winy i niższości.\nJako smarkacz marzył o śmierci ojca; modlił się o nią w kościele Św. Rafała. Później starał się w sposób bardziej racjonalny skompensować swoją "wrodzoną wadę". Wybierał coraz trudniejsze cele życiowe, aby udowodnić rodzicom, iż jest coś warty. Skończył uniwersytet jako prymus. Później zrobił doktorat. Wydawał liczne książki i artykuły. Mimo to ojciec był niezadowolony. Rezmer zwiększył czas pracy. Gdy opadał z sił, gdy palce nie trafiały już w klawisze maszyny, przywiązywał się w nocy do krzesła, a nogi wstawiał do miednicy z zimną wodą.\nKilka razy zemdlał. Żona, kobieta opiekuńcza i troskliwa, często buntowała się. Gdy powtarzała, że ich małżeństwo rozłazi się w szwach, odpowiadał, iż wszystko, co znajduje się trzy metry od jego biurka, nie ma dla niego większego znaczenia.\nŚwiadomie czy nieświadomie chciał dowartościować siebie, chciał uzyskać uznanie w oczach ojca.\nW końcu dopiął swego, przynajmniej częściowo dopiął.\nJako stosunkowo młody człowiek otrzymał w Belwederze tytuł profesora. Wziął dyplom i pojechał do Torunia, gdzie zadomowiła się jego rodzina. Pokazał go ojcu. Stary człowiek nałożył okulary i długo studiował ten dyplom. W końcu powiedział:\n- Ziuk, więc jesteś profesorem? - Tak - odpowiedział Rezmer. W głosie jego czaiła się\n- I otrzymałeś ten tytuł w Belwederze, gdzie mieszkał marszałek Piłsudski - stwierdził ojciec, dla którego Naczelnik był wzorem osobowym.\nRezmer milczał, pocąc się jak ropucha.\n- Ziutek, myliłem się, że z ciebie nic nie wyrośnie...\nmyliłem się. Osiągnąłeś najwięcej z naszej rodziny. Jestem z ciebie dumny... ale, ale jeszcze trochę popraw swoje pismo.\nTe proste słowa, wypowiedziane na pomorskiej równinie, wywołały wzruszenie. Wywołały coś więcej niż wzruszenie. Rezmer przeżył zjawisko, które psychologowie nazywają szczytowym doświadczeniem. Był szczęśliwy jak zdobywca Everestu. Takie momenty zdarzają się tylko raz w życiu. W pewnej chwili chciał pocałować ojca, ale ten człowiek o twardym sercu nie lubił "babskich" gestów.\nStudent ze sceptycyzmem słuchali tej nieoczekiwanej opowieść. Byli pełni wątpliwości i niedowierzania. "To baśniowa hipoteza" - powiedział ktoś z sali. Jednak Rezmer wierzył bezgranicznie, iż takie są rzeczywiste źródła jego sukcesów. Powiedział zebranym:\n- Często prawda jest niestrawna jak szpinak na talerzu.\nCzęsto odrzuca się ją, ponieważ przypomina herezje... ale z biegiem lat te herezje okazują się oczywistością.\nNie przekonał studentów. Przekonał... samego siebie.\nOd kilku dni Rezmer odczuwał nasilające się bóle głowy w części ciemieniowej lewej półkuli mózgu, Koncentrowały się na obszarze nie większym od pineski. Dziś było tak samo. Nie przerwał jednak pracy. Przed północą skończył poprawianie zadań studenckich; postawił znacznie więcej piątek niż dwójek. "Chyba się starzeję, bo staję się coraz łagodniejszy w ocenie młodzieży. A może właśnie ona jest lepsza od mojego pokolenia?" - pomyślał. Wypił kawę i zaczął pisać list do Warda Edwardsa, pracującego na uniwersytecie w Kalifornii. Sama myśl wyjazdu do Kalifornii wywoływała zadowolenie. W latach sześćdziesiątych był stypendystą na Uniwersytecie Stanforda, położonym niedaleko San Francisco.\nDoskonale poznał pół Kalifornii, gdzie mieszka chyba więcej laureatów Nagrody Nobla niż w całej Europie. Spotkał się z Czesławem Miłoszem. Szczególnie utrwaliło mu się w pamięci jedno wydarzenie. Pojechał wraz z Bolkiem Borejszą i z innymi kolegami na wydłużony weekend. Po wypiciu galon a taniego kalifornijskiego wina powracali do Stanfordu autostradą "number one" , biegnącą wzdłuż Oceanu Wielkiego.\nSamochód prowadził Bolek, który pod Monte Cassino stracił oko. Byli podchmieleni i nie zdawali sobie sprawy z wielkiego ryzyka. Po upływie lat Rezmer wspominał ten szaleńczy wypad z przyjemnością. Pamięć nie utrwaliła oceanicznego strachu, jaki przeżył.\nPisząc list zawiadamiał Edwardsa, iż przyjedzie na konferencję i wygłosi bulwersujący referat o decyzjach ryzykownych. Gdy postawił kropkę nad i, wyobraźnia przeniosła go do San Francisco; wydawało mu się, że jedzie staromodnym tramwajem przez China Town, a później - spogląda z mostu Golden Gate, mostu samobójców, na Zatokę. W lutym 1988 roku miał urzeczywistnić te plany.\nGłowa ciągle bolała. Nie mógł zmrużyć oka. Wziął więc środki nasenne i zasnął snem niemowlęcia. Obudził się około ósmej rano dnia 12 stycznia. I wtedy, i wtedy zaczęło się TO.\nChciał założyć zegarek leżący na stoliku nocnym. Sięgnął po niego prawą ręką... i zegarek spadł na podłogę. Próbował go podnieść, ale nie udało się. Nagle spostrzegł, że kciuk i palec wskazujący zesztywniały. Nie był zdolny nimi poruszać.\n"E, to drobnostka. Chyba zwyczajne zaburzenia krążenia, które często występują po nocy" - pomyślał. Poszedł na seminarium w dobrej formie. Dyskutował ze studentami, opowiadał im anegdotki, żarty. Myśl o wyjeździe do Kalifornii poprawiała samopoczucie. Jednak wieczorem zauważył, że nie może poruszać również trzecim palcem prawej ręki. Fakt ten trochę go zaniepokoił. "Czyżby jakaś pełzająca choroba" pomyślał.\nW następnym dniu - za namową żony, która była lekarzem - udał się do neurologa. Przyjął go wysoki mężczyzna o bladej twarzy i siwiejących włosach. Był prawie bezzębny. Po przeprowadzeniu standardowych badań powiedział stanowczo:\n- Niestety, nadaje się pan do szpitala... właśnie wypisuję skierowanie.\n- Zapewne pan, doktorze, żartuje - powiedział Rezmer zaskoczony. - To wygląda jak... katar. Neurolog spojrzał na niego karcącym wzrokiem.\n- Proszę nie lekceważyć niedowładu palców... to może być poważna sprawa neurologiczna... może mózg...\nRezmer bezczelnie przerwał.\n- Panie doktorze, mnie nic złego się nie zdarza... - zaczął żartobliwie. - Życie zaczyna się dopiero po pięćdziesiątce.\n- Po pięćdziesiątce to ono się zacina, a nie zaczyna.\nPrzecież "wiek męski to wiek klęski".\n- Na szczęście schorzenia mnie omijają - stwierdził pacjent.\nLekarz podniósł wzrok, w którym ukrywał się nieuleczalny smutek.\n- Ja też tak sądziłem - powiedział i odsłonił swoją lewą, sztywną nogę. - Gdybym w młodości nie ignorował drobnych dolegliwości, byłbym całkowicie sprawny, a tak...\nW ciągu długiej praktyki lekarskiej neurolog zauważył, że pacjenci - szczególnie mężczyźni - lekceważą sygnały bólowe. Sądzą, że nieszczęścia zawsze przechodzą obok, że chwytają za gardło sąsiada, kolegę, przechodnia idącego z drugiej strony ulicy, wszystkich, z wyjątkiem nich. Być może dlatego umieralność w kraju jest tak przerażająca.\nNeurolog podał Rezmerowi skierowanie do szpitala, ale ten je odsunął i powiedział:\n- Nie pójdę do lecznicy. Właśnie wyjeżdżam do Kalifornii.\nLekarz uderzył pięścią w stół.\n- Do jasnej cholery, czy pan jest idiotą? Proszę zrozumieć powagę Sytuacji. W pana głowie prawdopodobnie zaczęły się dziać procesy patologiczne, które mogą doprowadzić do - szukał odpowiedniego słowa - katastrofy.\nZakoczony wybuchem gniewu lekarza, pacjent milczał.\n-Jeszcze raz proszę, aby wziął pan to skierowanie powiedział łagodnie, jak do dziecka. - Może to jest polisa na dalsze, szczęśliwe życie.\nRezmer ze złością wsadził skierowanie do lewej kieszeni i wyszedł nie pożegnawszy się z neurologiem. Początkowo nie wiedział, co o tym myśleć. Później zaczął budować w głowie prościutki mechanizm obronny. Przekonywał siebie, że lekarze znajdują schorzenie nawet tam, gdzie go nie ma. To ich skrzywienie zawodowe. Tak jak ksiądz wszędzie dostrzega grzeszników, a prokurator - przestępców, tak lekarze wszędzie doszukują się pieprzonej choroby. Zresztą z tego żyją. Te myśli pogłębiły tylko jego gniew i złość.\n- Co powiedział ci lekarz? - spytała łagodnie żona.\n- Uznał, iż nadaję się do szpitala, i to do kliniki neurologicznej.\n- Widocznie miał powody, aby tak sądzić.\nRezmer wybuchnął gniewem.\n- Brednie! Jestem zdrowy jak koń... dzisiejsi lekarze wszystkich uznają za chorych. Wszystkich. Nawet w Bogu widzą tylko pacjenta.\nZamiast planowanego wyjazdu do Kalifornii Rezmer trafił do szpitala na Ochocie. Był jednak w niezłym nastroju; ogarniał go umiarkowany optymizm. Sądził, że za kilka dni, może za kilka tygodni znów podejmie normalne zajęcia uniwersyteckie. Przekonywał siebie, że krótki odpoczynek należy mu się po ciężkiej pracy przy biurku. Jednocześnie odczuwał swego rodzaju niepokój przed nieznanym; szary, gigantyczny kompleks szpitalny, górujący nad tą peryferyczną dzielnicą Warszawy, jak Wawel nad Krakowem, zmniejszał pewność jego kroków, budził ciekawość i obawy. Zdawał sobie sprawę, że - podobnie jak amator szachów - zaczyna grę, której reguł jeszcze nie opanował.\nWszedł do gabinetu lekarza dyżurnego. Lekarka wzięła od niego skierowanie i spytała:\n- Czy pan już kiedyś leczył się u nas?\n- Nie, nigdy nie leżałem w szpitalu... Przepraszam. w czasie wojny biłem się z jednym żulikiem wileńskim na ulicy Kalwaryjskiej i złamałem sobie nogę... Przebywałem więc pewien czas w sowieckiej lecznicy... Ale to historia.\nLekarka spojrzała na niego znacząco; może pochodziła też z Kresów. a może przeciwnie, nazwa tego litewskiego miasta nic jej nie mówiła; wywołała tylko zdziwienie. Nigdy z wyrazu twarzy nie potrafimy odczytać z całą pewnością ludzkich myśli.\nPozostaje tylko dwuznaczność.\n- Taaak - powiedziała przeciągając słowo. - przypuszczam, że teraz pana pobyt potrwa długo, może - bardzo długo.\n- Chyba pani doktor kpi ze mnie... nie zamierzam żyć zakorkowany w lecznicy... chodzi tylko o te gówniane trzy palce - w jego głosie zdziwienie łączyło się z protestem.\nNie zwróciła uwagi na jego słowa, ponieważ przeglądała jakieś materiały. Po chwili stwierdziła autorytatywnie:\n- Niestety, widzę, iż wszystkie sale w klinice są zajęte. Położymy więc pana na korytarzu... Siostro Barbaro - zwróciła się do pielęgniarki - proszę położyć pacjenta na łóżku koło pokoju opatrunkowego.\n- Pani doktor, nie chcę przebywać na korytarzu, ponieważ...\nPrzerwała mu i zaczęła go besztać.\n- Proszę nauczyć się już na początku, że w szpitalu, a szczególnie na takim trudnym oddziale jak neurologia, wszyscy chorzy muszą bezwzględnie wykonywać polecenia lekarzy... Zresztą - zmieniła władczy ton na miękki głos kobiecy - na korytarzach leży elita, do której - o ile wiem - również pan się zalicza.\nZauważył lekki uśmiech na jej twarzy.\n- Ludzie elity, uczeni, politycy, literaci, przedsiębiorcy, często odżywiają się nieregularnie, pracują w nocy, zbyt dużo palą i zbyt dużo piją, więc ich układ odpornościowy nie wytrzymuje. Najczęściej im trafiają się zawały, wylewy, zatory, osłabienia. Ulegają nagłym wypadkom... Nie ma dla nich zwykle zarezerwowanych miejsc w salach szpitalnych. Muszą więc czasowo położyć się na korytarzu.\nChciał zażartować.. że tym ludziom najczęściej też grają marsza żałobnego Chopina, ale w ostatniej chwili uznał, że taki żart nie byłby na miejscu.\nPoszedł w kierunku, gdzie znajdowało się jego korytarzowe łóżko. Powietrze pachniało uryną i potem. Żona, która mu zawsze towarzyszyła, powkładała jego rzeczy do stolika nocnego, poprosiła o czystą pościel i przygotowała łóżko. Początkowo przez wiele godzin nikt się nim nie interesował, miał więc dużo czasu. aby obserwować klinikę, personel i chorych.\nSzpital przypominał białe getto, zaludnione zbieraniną ludzi. Trafiali do niego nie tylko chorzy, ale również osoby porzucone przez rodzinę, dranie z rynsztoków, a także ludzie starzy i bezdomni. To getto jednocześnie było przytułkiem, schroniskiem i izbą wytrzeźwień. Koło Rezmera leżała staruszka, z którą nawiązał szczerą rozmowę. Powiedziała mu ze łzami w oczach, że rodzina zachowała się wobec niej podle. Była spluwaczką, na którą pluły dzieci i wnukowie, niewdzięcznicy. Teraz ma przynajmniej wikt i opiekę. Może do każdego otworzyć usta. Zatem szpital ten stanowił schronienie dla różnych pensjonariuszy.\nW tej instytucji wszystko znajdowało się w ruchu, jak na autostradzie. Działała potężna maszyneria diagnostyczna i terapeutyczna. zwana złośliwie kupą żelastwa. Przez korytarz\nprzejeżdżali pacjenci na zabiegi i z zabiegów. Chorzy, których czekał zabieg chirurgiczny, udawali się do bloku operacyjnego na ruchomych łóżkach. Trzy razy dziennie wózki kuchenne, ciężkie jak czołg, przetaczały się przez korytarze. Lekarze, pielęgniarki, księża szybkim krokiem przechodzili z sali do sali.\nIch ruchy wydawały się przypadkowe. chaotyczne, nieukierunkowane jak wędrówka mrówek. Jednak miały jakiś ukryty cel. Nad wszystkim dominowały tępe odgłosy drewniaków lekarzy, które były szczególnie przykre dla Rezmera.\nW tym tętniącym życiem szpitalu tylko dwa miejsca stanowiły oazę ciszy i zadumy; były nimi kaplica przyszpitalna i prosektorium. Pacjenci. głównie ci chodzący samodzielnie, często przychodzili do kaplicy modlić się do Boga o zdrowie. Ich prośby rzadko były wysłuchiwane. Może dlatego, że modlili się zbyt gorliwie, może nie umieli znaleźć wspólnego języka z Opatrznością? W każdym razie statystyka zgonów była przerażająca. Prosektorium codziennie przyjmowało wiele plastykowych worków.\nGdy Rezmer z pewnego dystansu obserwował białe getto coraz bardziej przekonywał się, iż jest ono najważniejszą instytucją wymyśloną przez ludzi. Mędrcy Wschodu powiadali, iż "człowiek rodzi się, cierpi i umiera". Te trzy strategiczne przystanki egzystencji znajdowały się w szpitalu. Tu zaczynało się życie i tu następował jego kres. Ale w szpitalu codziennie toczyła się także heroiczna lub nierozumna walka z cierpieniem. W tej walce używano coraz doskonalszej aparatury diagnostycznej i terapeutycznej, która była wytworem ludzkiego geniuszu. Często zawodziła, ale czasem wyciszała człowiecze bóle i męki. W procesie leczenia nie było miejsca na miłość, litość i sentymenty. Lekarze wykonywali swoje mozolne zadania z zimną krwią i w poczuciu obowiązku. Tylko dranie brali kopertówki. Co by pomyślał Hipokrates, gdyby znalazł się w środku tego molochu?\nRezmer leżał na łóżku znajdującym się na szerokim korytarzu kliniki neurologicznej i odczuwał sprzeczne emocje: nadzieję i obawę, dumę i wstręt, zadowolenie i gniew.\n- Zupa, zupa fasolowa - krzyknęła kucharka. - Niech pan łaskawie podniesie swój tyłek. Laluś!\n- Dziękuję za arystokratyczną diagnozę.\n- Swinia... zuuupa...\nTe dosadne słowa, pochodzące jak gdyby z innej galaktyki, przerwały łańcuch mętnych rozmyślań Rezmera i sprowadziły go z powrotem na ziemię. "Zupa, zupa fasolowa" - odpowiadało echo.\nAutor:Kore Joanna o 5/24/2008 02:31:00 AM Brak komentarzy: Linki do tego posta\nWiersz Bolesława Leśmiana\nże w obczyźnie cmentarza czują sie- bezdomnie-\nMaria z Bzówka- wygody wspomina izdebne,\nsłońce- w łóżku, wiatr- w sieni- i ogród macierzyn,\nA wszystkie takie trafne i drzewom- potrzebne?...\nżebrak, co się zadławił na śmierć krztyną chleba-\nW nieodgadle błękitnym- pełnym Boga - chabrze,\nBy zeń dla snu wiecznego wydłubać- źdźbło nieba.\nBy pędzić żywot wieczny w sposób nienaganny-\nZ życzeniami rychłego w kwiatach- zmartwychwstania.\nPanna Anna udaje, że jest- bezżałobie\nI biorąc na kolana młodą mgłę- pieszczochę-\nUkradkiem z pajęczyny tka zwiewną pończoche\nDla brzozy, co tkwi na kochanka grobie.\nA opodal- mniej więcej naprzeciw rozstaju,\nNieboszczyk Madaleński- prowadzi mazura.\nJest to mój ukochany wiersz Leśmiana, za jego wersją śpiewaną wręcz przepadam. Może, to taka życiowa wizja umarłych tak na mnie działa... Słucham tego wiersza śpiewanego z promiennym uśmiechem.\nAutor:Kore Joanna o 5/23/2008 10:52:00 AM Brak komentarzy: Linki do tego posta\nA to zwierzaczki u Ciebie Ines :))\nZwierzęta zawsze były niezwykle istotne w moim życiu. Te ze zdjęć są mi znane, a gdy odwiedzam moją drogą Ines, to zawsze ich towarzystwo jest witane z radością. To był pięknie spędzony dzień- dziękuję Ci Ines ( szczególnie za rozmowę).\nAutor:Kore Joanna o 5/23/2008 10:08:00 AM Brak komentarzy: Linki do tego posta\nA oto krótki filmik z całodziennego pobytu w Londynie. W Londynie mieszkaliśmy z Ukochanym jeden miesiąc w 2007 roku. Miasto pełne bogactwa kulturalnego, ale dla nas osobiście zbyt wielkie, nazbyt hałaśliwe. Chyba lepiej pasujemy do mniejszej społeczności. Choć przyznam szczerze Londyn może omamić człowieka, najlepszym przykładem tego jest fakt, że za tym miastem zawsze tęsknię, ale gdy już mam okazje w nim przebywać po paru godzinach mam ochotę z niego uciekać. Dziwne, czyż nie...?\nFilm ten został nakręcony ręką Ukochanego. W tym miejscu dziękuję Ci Ukochany, że tak pięknie ze mną byłeś, że czuwałeś, gdy ja spałam z głową na Twoich kolanach, gdy usiedliśmy przy fontannie zmęczeni po zwiedzaniu British Muzeum.\nAutor:Kore Joanna o 5/23/2008 09:49:00 AM Brak komentarzy: Linki do tego posta\nW tym utworze łączy się muzyka i tekst, tworząc piękno, które porusza. Dzisiaj słuchaliśmy tej piosenki razem z Ukochanym, oboje byliśmy poruszeni. Tak mało, ciągle za mało powstaje muzyki na wysokim poziomie. Zaintrygowanych twórczością Czyżkiewicza zapewniam, że trochę znajdą w internecie, wystarczą chęci do poszukiwania i trochę czasu.\nA my dzisiaj zmęczeni, wczoraj w nocy wróciliśmy z wakacji w Polsce, piękny, intensywny czas.\nNiezapomniany dzięki spotkaniom z ludźmi.\nTeraz już pozostawiam pustą przestrzeń by muzyka mogła w niej swobodnie zagościć.\nAutor:Kore Joanna o 5/22/2008 03:41:00 PM Brak komentarzy: Linki do tego posta\nGABRIEL MARCEL-TAJEMNICA BYTU.(Fragment)\n" Zanim pójdziemy dalej, zauważmy,że większość ludzkich istot krąży po omacku przez całe życie wśród dotyczących ich własnej egzystencji danych, jak gdyby torowały sobie drogę pomiędzy dużymi meblami w ciemnym pokoju. Zresztą tragiczne w ich losie jest to, że mogą znosić ciężar swojego życia tylko dla tego, że toczy się ono w takim półmroku. Dzieje się w gruncie rzeczy tak, jak gdyby ich narząd wzroku przystosował się w końcu do tej częściowej ciemności; nie jest to dokładnie takie życiowe kłamstwo, jakie przedstawia Ibsen w Dzikiej kaczce, jest to stan niewidzenia, nie będący zresztą również absolutną nieświadomością. Można by także powiedzieć, że ich uwaga nie jest zwrócona ku tym dotyczących ich egzystencji danym, wydaje się nawet, że szukają one sposobu, aby odwrócić swoją uwagę w innym kierunku, i to szukanie sposobu jest jakby ukrytą sprężyną, która czyni nasze życie znośnym. Formułując inaczej myśl, można by jeszcze powiedzieć, że wszyscy wytwarzamy sobie pewnego rodzaju ochronną powłokę, w której wnętrzu przebiega nasza egzystencja."\nAutor:Kore Joanna o 5/01/2008 01:22:00 PM Brak komentarzy: Linki do tego posta\nRudy kot,czyż to nie wyjątkowo piękne stworzenie.....\nNic jak Bóg.Postacie iluminacji Wschodu i Zachodu....\nWspomnienia z białego piekła- Józef Kozielecki. wy...


Michalik józef 02-05 10:48 Zgłoś komentarz\nrbk17 02-05 09:40 Zgłoś komentarz\namor 02-05 08:38 Zgłoś komentarz\nzimnydrań 01-05 23:17 Zgłoś komentarz\nNie można całej siły ofensywnej zespołu opierać tylko na Glince, która notabene odcina już raczej kupony od dawnej sławy. Brak Chemikowi klasowej atakującej i to jest największy\nproblem tego zespołu. Prócz tego przeciętna wystawiaczka, drewniana libero i brak wartościowych zmienniczek. To się nie może udać. Kilka zawodniczek Sopotu zagrało dzisiaj przeciętny mecz, a i tak Atom wygrał zdecydowanie. Jak jutro nie spoczną na laurach to będzie 2:0 w meczach i praktycznie po ptakach.\nkokojamboo 01-05 22:20 Zgłoś komentarz\nbaleron 01-05 22:05 Zgłoś komentarz\nChemik miał czas żeby się do rywalizacji z Atomem przygotować, mogły odpocząć, potrenować, a grały dzisiaj ociężale. Kilka fajnych akcji z pierwszego tempa, i 3 kapitalne ataki Anki\nto jednak za mało. Niech oni tam zatrudnią lepszą rozgrywającą i kogoś na atak, to powinno być lepiej. A generalnie to gratulacje dla Atomu, brawa dla Zaroślińskiej!\nsteffen 01-05 21:38 Zgłoś komentarz\nBrawo dziewczyny :) Początek nerwowy, potem już poszło. Może rzeczywiście trzeba było jednego seta aby wstrzelić się w halę. Plan minimum na majówkę wykonany :)\nFranek Dolas 01-05 21:00 Zgłoś komentarz\nPanie redaktor ,pliiiiis " Atom dokonał czegoś, co nie udawało się zbyt często w tym sezonie. Naruszył Annę Werblińska, która straciła skuteczność w ataku" Ona skuteczności w ataku\nnie ma już od dawna!!!\nilovevolleyball 01-05 20:49 Zgłoś komentarz\nChyba w drużynie Chemika nikt nie grał dobrze , może poza Bednarek-Kaszą i Mariolką , które miały przebłyski... Jednak jutro czekam na emocje , !\nflabani 01-05 20:47 Zgłoś komentarz\nPrzegrana w pierwszym secie Atomówek też nie wynikała z jakiejś wybitnie dobrej gry Chemika. Po prostu Atomówki popełniły za dużo błędów na zagrywce. Było ich wybitnie dużo, a\nmogło być również spowodowane tym, że Chemik Police nie pozwolił zrobić treningu Atomówkom przed spotkaniem, dlatego najpierw musiały poczuć halę i się wstrzelić w boisko. Jak to zrobiły, poszło z górki.\npasjonata 01-05 20:41 Zgłoś komentarz\nJuz od dlugiego czasu widac , ze Chemik stracil na swojej skutecznosci i zadziornosci. Kilka zawodniczek jest juz do wymiany. Jestem za "chemiczkami"ale watpie w ich wygrana jutro i obrone\nMistrza Polski, bo w Sopocie raczej przegraja. No coz ,takie jest moje odczucie.\nMWflower 01-05 20:03 Zgłoś komentarz\nUcieszyła mnie ta wygrana.Od początku mówiłam że aby przygotować zespół na cały sezon nie wystarczą pieniądze i nazwiska.Dodatkowo drażniło mnie to,że taki bogaty klub właściwie\nnie ogrywa nikogo kto mógłby pomóc naszej kadrze/no może poza dwoma paniami,które niekoniecznie mają na to ochotę,ale może się zdecydują/.\nMania 01-05 19:59 Zgłoś komentarz\nBrawo Atomówki! Udowodniłyscie dziś, że chemiczne emerytki są do pokonania. Kasia Zaroslinska wyrasta nam na atakującą nr.1 w naszej lidze. Utrzymać tylko poziom dzisiejszego meczu jutro\na będzie super!


Druskienniki - uzdrowisko nad brzegiem Niemna - Podlaski Senior\nHome > Rozmaitości > Druskienniki – uzdrowisko nad brzegiem Niemna\nRedakcja Białystok, 4 lata temu 4 min czytania 639\nUczestniczyłam w kolejnej wycieczce słuchaczy UTW w Białymstoku. Tym razem pojechaliśmy do Druskiennik. Wyruszyliśmy w niedzielę 26.08., już o 6:00 rano, by o 8:30 przekroczyć granicę z Litwą w Ogrodnikach.\nTo popularne i znane od kilkuset lat uzdrowisko, położone nad brzegiem Niemna liczy około 17 tys. mieszkańców. Źródła mineralne i duże pokłady borowiny przyciągają wielu zagranicznych kuracjuszy. W roku ubiegłym w sanatoriach przebywało 300 tys. osób, a Aquapark odwiedziło 400 tys. osób.\nJuż w II połowie XVI wieku, za panowania Stefana Batorego ważono tutaj sól, która w tym czasie była cenniejsza niż złoto. W XVIII wieku, miejscowy znachor po raz pierwszy wykorzystał wody solankowe do leczenia. W 1794 r. na mocy dekretu króla Polski i Wielkiego Księstwa Litewskiego Stanisława Augusta Poniatowskiego Druskienniki zyskały status miejscowości uzdrowiskowej. Badaniami wód leczniczych zainteresował się również car Mikołaj I, który 31.grudnia 1837 nadał miejscowości tytuł uzdrowiska. Budowano piękne drewniane pensjonaty, które przyciągały licznych kuracjuszy. „Do wód” w Druskiennikach przyjeżdżali: Józef Ignacy Kraszewski, Stanisław Moniuszko, Eliza Orzeszkowa, Juliusz Osterwa, Hanka Ordonówna.\nW latach 1920-1939 Druskienniki leżały w granicach Polski. Po agresji sowieckiej miasto zostało wcielone do Białoruskiej SRR, a w 1940 znalazło się na terytorium Litewskiej SRR. Od 1991 r. należą do Litwy. W okresie międzywojennym często przebywał tu marszałek Józef Piłsudski, wypoczywając w drewnianym dworku, położonym na wysokiej skarpie nad brzegiem Niemna. Niestety budynek ten nie dotrwał do naszych czasów, został rozebrany w latach 60-tych, XX wieku.\nZwiedzanie Druskiennik, wraz z miejscową przewodniczką rozpoczęliśmy od wizyty w pięknej drewnianej cerkwi Matki Boskiej Pocieszycielki Wszystkich Strapionych, wybudowanej w 1890r. Wewnątrz zachował się oryginalny ikonostas, ufundowany przez Jekatierinę Kutuzową, wnuczkę Michaiła Kutuzowa. Przy cerkwi do 1895 r. istniała szkoła prawosławna , w której muzyki uczył się znany litewski kompozytor, malarz, Mikalojus Konstantinas Čiurlionis, pod kierunkiem księcia Michała Ogińskiego.\nZwiedziliśmy także kościół rzymskokatolicki Matki Boskiej Szkaplerznej, wybudowany w latach 1812-1831, zaprojektowany przez Stefana Szyllera, w stylu neogotyku. Wewnątrz znajdują się cenne obrazy Matki Boskiej z Dzieciątkiem i św. Janem Chrzcicielem z II połowy XVII, św. Antoniego z XVII w. i św. Augustyna z VIII w. oraz relikwie świętego Walentego, Stanisława i Wojciecha.\nNastępnie odbyliśmy spacer brzegiem Niemna, podziwiając naturalne piękno tej olbrzymiej rzeki oraz urokliwe stare, drewniane pensjonaty. Weszliśmy do pijalni spróbować miejscowych wód mineralnych, zobaczyliśmy też wnętrze holu jednego z sanatoriów. Największym zainteresowaniem cieszyło się „Źródełko urody”, w którym obmywaliśmy twarze i ręce.\nStamtąd pojechaliśmy do prywatnego parku rzeźb z okresu radzieckiego w Grutas. Założył go miejscowy przedsiębiorca Viliumas Malinauskas, który zgromadził w nim posągi i pomniki zlikwidowane na Litwie w ramach dekomunizacji. W specjalnym pawilonie została również zrekonstruowana sala zebrań partyjnych z biblioteką, zaś osobne budynki mieszczą wystawę malarstwa i rzeźby socrealistycznej oraz innych pamiątek poradzieckich. Przy wejściu na teren parku znajduje się kopia drutów otaczających radziecki łagier, wagonu, jakim dowożono do niego więźniów i głośnika obozowego. Łącznie w parku znajduje się 86 rzeźb radzieckich autorstwa 46 różnych twórców. Pomiędzy pomnikami pasą sie lamy, kozy, ponieważ jest tam również mini ZOO.\nPóźniej pojechaliśmy do wyjątkowego miejsca na Litwie. Niedaleko granicy polskiej, w pobliżu miejscowości Merecz (Merkine) wzniesiono w latach 2002–2010 piramidę pod szklaną kopułą. Prowadzi do niej alejka na początku której stoją trzy krzyże. Budowla znajduje się na miejscu, w którym jeden z mieszkańców doznał objawień. Przybywają tu pielgrzymi liczący na uzdrowienie fizyczne i oczyszczenie duchowe. Szklana kopuła, w której znajduje się piramida, jest miejscem, gdzie występuje szczególne skumulowanie energii. Ta ciekawa konstrukcja posiada też znakomitą akustykę. Obok kopuły jest również studnia z której można pobierać źródlaną, uzdrawiającą wodę.\nPo zwiedzeniu tych ciekawych obiektów czekał na nas smaczny obiad w restauracji w Druskiennikach, po którym chętni mogli zakosztować kąpieli i zabiegów w Aquaparku. Pozostali uczestnicy wycieczki, ze względu na padający po południu deszcz, spędzili czas w przyjemnej kawiarence na terenie Aquaparku, bądź na zakupach w pobliskich sklepach.\nWarto było pojechać na tę atrakcyjną wycieczkę, poznać historię Druskiennik, zobaczyć ciekawe obiekty i spędzić czas w miłej koleżeńskiej atmosferze. Do Białegostoku wróciliśmy o godz. 21:00.\nWyjazd zorganizowała Sekcja Turystyki Pieszej „TRAMP” z UTW oraz Klub Turystyki Pieszej „Mozaika” z PTTK Białystok. Przewodnikiem naszym był kolega Waldemar, który w czasie jazdy, bardzo ciekawie opowiadał nam o mijanych miejscowościach.


Droga królów - Brandon Sanderson - Książka - Księgarnia internetowa Bonito.pl\nKsięgarnia » Literatura piękna » Powieść » Fantastyka » Droga królów\nNumer ISBN: 9788374804219\nKod paskowy (EAN): 9788374804219\nDostępność: pozycja niedostępna (ostatnio dostępna: 13.10.2020 22:16)\nDroga królów – opis wydawcy\nData ukazania się w księgarni: 2014.04.22\nOpinie czytelników o „Droga królów”\nAutor: Hrosskar , data: 23.08.2017 21:12 , ocena: 5,0\nAutor: Stray , data: 16.01.2015 17:37 , ocena: 5,0\nCztery postaci. Cztery zupełnie różne historie. A jednak tak bardzo pasujące do siebie i łączące się w jedną całość. Włócznik, arcyksiążę, przyszła uczona i skrytobójca. Oni jeszcze nie wiedzą, z czym przyjdzie im się zmierzyć i jaka jest ich przyszła rola, ale muszą być gotowi na to, co się wydarzy. Cokolwiek się wydarzy. To od nich zależą losy świata - mogą albo go ocalić, albo doprowadzić do całkowitej zagłady... Czy stać ich na podjęcie właściwej decyzji?\nAutor: Ruczek , data: 19.06.2014 00:16 , ocena: 5,0\nTrwa wojna. Kaladin z chirurga stał się żołnierzem, a później niewolnikiem. Zmuszony walczyć o swoje życie, stale obserwuje jak wokół niego wszyscy umierają; wszyscy, których pragnąłby uratować. Szeth jest skrytobójcą, którego jedno zlecenie zmienia całe życie. Przyjdzie mu niejednokrotnie, wbrew sobie, odebrać ludzkie życie, a płacząc nad zamordowanymi będzie miał świadomość, że jest tylko narzędziem w rękach swoich panów, którzy pragną wywołać na świecie chaos. Shallan wyrusza za pewną zamożną heretyczką, aby zostać jej uczennicą, jednak jej prawdziwy cel jest inny - pragnie ona zdobyć coś, co pomoże jej uratować własną rodzinę. Ostatnim głównym bohaterem jest Dalinar, arcyksiążę i wojownik. Jeden z ostatnich ludzi w Alethkarze, kierujących się Kodeksem. Jednakże od pewnego czasu coś go dręczy; coś co powoduje, że ten zacny wojownik zaczyna wątpić w samego siebie i otaczający go świat oraz ludzi. Nadchodzą zmiany a wspomniani bohaterowie będą ich nieodłączną częścią. Kim oni naprawdę są i jakie będą ich role? Nieprędko przyjdzie nam to poznać...\nKlienci, którzy kupili Droga królów, wybrali również:


Autor Janek Magdalena , Kucharska Krystyna , Pierzgalski Edward , Tyszka Jan , Wróbel Michał\nOd 1998 roku obserwowano obniżanie się – bardziej wyraźne w półroczach letnich – odpływów średnich i wysokich. Przykładem pozytywnego wpływu wzrostu zalesienia zlewni na zmiany odpływu jest zlewnia potoku Ciekoń. Świadczy o tym malejący trend odpływów średnich i wysokich z półrocza letniego. W ostatnich latach obserwuje się poprawę warunków rozwoju drzewostanów, zarówno w tej, jak i innych zlewniach sudeckich, czego objawem jest stopniowy powrót reżimu rzecznego do równowagi hydrologicznej. Od końca lat dziewięćdziesiątych obserwuje się także systematyczne zmniejszanie się zakwaszenia i zanieczyszczenia opadów oraz potoków w Sudetach.\nJanek Magdalena Kucharska Krystyna Pierzgalski Edward Tyszka Jan Wróbel Michał


65251 - 65340 of 2537097 results\nXII C 2039/19 - Wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu\nLEX nr 3055733 - wyrok z dnia 10 września 2020 r.\nXII C 399/15 - Wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu\nLEX nr 3102076 - wyrok z dnia 10 września 2020 r.\nLEX nr 3102067 - wyrok z dnia 10 września 2020 r.\nXII C 655/19 - Wyrok Sądu Okręgowego we Wrocławiu\nLEX nr 3118219 - wyrok z dnia 10 września 2020 r.\nXIV C 1782/19 - Wyrok Sądu Rejonowego w Bydgoszczy\nLEX nr 3166333 - wyrok z dnia 10 września 2020 r.\nNew XVII AmE 183/18 - Wyrok Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów\nLEX nr 3184298 - wyrok z dnia 10 września 2020 r.\nNew XVII AmE 196/18 - Wyrok Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów\nLEX nr 3186414 - wyrok z dnia 10 września 2020 r.\nXVII AmT 103/19 - Wyrok Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów\nLEX nr 3127295 - wyrok z dnia 10 września 2020 r.\nXVII AmT 56/19 - Wyrok Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów\nLEX nr 3114830 - wyrok z dnia 10 września 2020 r.\n1065/06, ELLIS v. TURCJA - Rezolucja Komitetu Ministrów Rady Europy\nwww.echr.coe.int - rezolucja z dnia 9 września 2020 r.\n11801/04, SYNGELIDIS v. GRECJA - Rezolucja Komitetu Ministrów Rady Europy\n12115/12, BULAK v. TURCJA - Rezolucja Komitetu Ministrów Rady Europy\n13274/07, ROMAN v. MOŁDAWIA - Rezolucja Komitetu Ministrów Rady Europy\n16602/06, NEGURA I INNI v. MOŁDAWIA - Rezolucja Komitetu Ministrów Rady Europy\n18597/13, GRA STIFTUNG GEGEN RASSISMUS UND ANTISEMITISMUS v. SZWAJCARIA - Rezolucja Komitetu Ministrów Rady Europy\n21268/16, LOUPAS v. GRECJA - Rezolucja Komitetu Ministrów Rady Europy\n25180/16, MACHADO PRATA I DE SOUSA EUSÉBIO v. PORTUGALIA - Rezolucja Komitetu Ministrów Rady Europy\n25946/18, VUČINIĆ v. CHORWACJA - Rezolucja Komitetu Ministrów Rady Europy\n31127/11, J.J. v. WIELKA BRYTANIA - Rezolucja Komitetu Ministrów Rady Europy\n32681/10, YEVGENYEV v. ROSJA - Rezolucja Komitetu Ministrów Rady Europy\n40279/14, GEORGAKIS v. GRECJA - Rezolucja Komitetu Ministrów Rady Europy\n41298/17, BOISSENOT v. FRANCJA - Rezolucja Komitetu Ministrów Rady Europy\n41599/12, AZIMOV I INNI v. AZERBEJDŻAN - Rezolucja Komitetu Ministrów Rady Europy\n43140/08, LEYLA CAN v. TURCJA - Rezolucja Komitetu Ministrów Rady Europy\n49358/11, SOM ET AUTRES v. BELGIA - Rezolucja Komitetu Ministrów Rady Europy\n5334/06, GHEORGHIȚĂ v. MOŁDAWIA - Rezolucja Komitetu Ministrów Rady Europy\n58107/15, BISELLO S.R.L. v. MOŁDAWIA - Rezolucja Komitetu Ministrów Rady Europy\n61260/08, UDOVIČIĆ v. CHORWACJA - Rezolucja Komitetu Ministrów Rady Europy\n63465/12, TALU v. TURCJA - Rezolucja Komitetu Ministrów Rady Europy\n63481/11, MIHALEVI v. BUŁGARIA - Rezolucja Komitetu Ministrów Rady Europy\n7577/02, BOCHAN v. UKRAINA - Rezolucja Komitetu Ministrów Rady Europy\n80694/17, IVÁN v. WĘGRY - Rezolucja Komitetu Ministrów Rady Europy\nC-254/19, Decyzja przedłużająca okres zezwolenia na budowę terminalu regazyfikacji skroplonego gazu ziemnego a ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, FRIENDS OF THE IRISH ENVIRONMENT LTD PRZECIWKO AN BORD PLEANÁLA - Wyrok Trybunału Sprawiedliwości\nC-651/19, Odwołanie od decyzji stwierdzającej niedopuszczalność kolejnego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w kontekście prawa do skutecznego środka prawnego., JP PRZECIWKO COMMISSAIRE GÉNÉRAL AUX RÉFUGIÉS ET AUX APATRIDES. - Wyrok Trybunału Sprawiedliwości\nC-674/18, Ochrona praw do zakładowego świadczenia emerytalnego w przypadku przejęcia zakładu zrealizowanego w ramach postępowania upadłościowego, EM PRZECIWKO TMD FRICTION GMBH - Wyrok Trybunału Sprawiedliwości\nI ACa 1052/19, Prawomocne zasądzenie zadośćuczynienia a możliwość domagania się dalszego zadośćuczynienia z powodu pogorszenia się stanu zdrowia - Wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie\nLEX nr 3102311 - wyrok z dnia 9 września 2020 r.\nI ACa 177/20 - Postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie\nLEX nr 3102228 - postanowienie z dnia 9 września 2020 r.\nI ACa 249/20 - Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie\nLEX nr 3102225 - wyrok z dnia 9 września 2020 r.\nI ACa 664/19, Korygowanie przez sąd drugiej instancji zasądzonego zadośćuczynienia. - Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie\nLEX nr 3102204 - wyrok z dnia 9 września 2020 r.\nI ACa 696/19, Naruszenie dóbr osobistych w postaci dobrego imienia oraz wizerunku osoby publicznej. - Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie\nLEX nr 3102219 - wyrok z dnia 9 września 2020 r.\nI ACa 710/19 - Wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu\nLEX nr 3164493 - wyrok z dnia 9 września 2020 r.\nI C 1520/19 - Wyrok Sądu Rejonowego dla Łodzi-Widzewa w Łodzi\nLEX nr 3145504 - wyrok z dnia 9 września 2020 r.\nI C 177/17 - Wyrok Sądu Rejonowego dla Łodzi-Widzewa w Łodzi\nLEX nr 3076589 - wyrok z dnia 9 września 2020 r.\nI C 254/19 - Wyrok Sądu Rejonowego w Piszu\nLEX nr 3056659 - wyrok z dnia 9 września 2020 r.\nI C 2631/19 - Wyrok Sądu Rejonowego w Kaliszu\nLEX nr 3171215 - wyrok z dnia 9 września 2020 r.\nI C 284/20 - Wyrok Sądu Rejonowego w Rybniku\nLEX nr 3102118 - wyrok z dnia 9 września 2020 r.\nI C 3381/18 - Wyrok Sądu Rejonowego w Zgierzu\nLEX nr 3104615 - wyrok z dnia 9 września 2020 r.\nI C 348/20 - Wyrok Sądu Okręgowego w Słupsku\nLEX nr 3069610 - wyrok z dnia 9 września 2020 r.\nI C 376/18 - Wyrok Sądu Rejonowego dla Łodzi-Widzewa w Łodzi\nLEX nr 3076592 - wyrok z dnia 9 września 2020 r.


Czym są panele solarne? - Tech Geek\nPanele solarne, znane także jako panele fotowoltaiczne lub baterie słoneczne, to urządzenia które za sprawą reakcji fotoelektrycznej absorbują energię ze światła słonecznego i zwracają ją pod postacią elektryczności. Najwcześniejsze zastosowanie na większą skalę panele solarne znalazły w misjach kosmicznych. Obecnie także są montowane na satelitach i pojazdach badawczych dla zapewnienia ciągłości energetycznej. Tymczasem na Ziemi, panele solarne od niedawna stały się tanim i zaskakująco wydajnym sposobem na zmniejszenie kosztów prądu i zapewnienie niezależności energetycznej tak w gospodarstwach domowych, jak i przedsiębiorstwach.\nDziałanie paneli solarnych\nW skrócie, panele solarne pobierają energię słoneczną i już w postaci energii elektrycznej podają ją do naszej sieci elektrycznej. W domyślnej konfiguracji, energia pobrana przez panele solarne jest użytkowana na bieżąco, a jakiekolwiek braki są uzupełniane z sieci elektrycznej. Przez to nasze wydatki na prąd zostaną drastycznie zmniejszone, a w najlepszym wypadku – zniwelowane. Jeżeli energia nie jest wykorzystana na bieżąca a w naszej instalacji nie znajduje się akumulator, niewykorzystana energia jest wysyłana do sieci elektrycznej. W takim wypadku umowna wartość energii jest dodawana do naszego konta przez dostawcę prądu.\nObecnie na rynku można spotkać dwa rodzaje paneli solarnych. Różnicą jest budowa samej powierzchni krystalicznej, a co za tym idzie wydajność oraz cena. Tańszym wariantem są panele polikrystaliczne, pozyskiwane za pomocą mniej kosztownej metody. Droższym wariantem są natomiast panele monokrystaliczne. Większość firm zawiera obydwa rodzaje paneli w swoich ofertach; z reguły panele polikrystaliczne sprawdzają się w większości zastosowań, a dodatkowy koszt paneli monokrystalicznych znajduje tylko nieznacznie większy zwrot wartości pod koniec okresu gwarancji panela. Dokładne kosztorysy i parametry można odnaleźć na stronie firm oferujących panele solarne, na przykład Panele Solarne.


Sierpień 2017 – Tychy moje miasto. Blog osobisty.\nWażnym elementem, który powinien być brany za każdym razem, gdy realizujemy działania w ramach własnej działalności z pewnością powinna być odpowiednia reklama. Dzisiaj bowiem reklama jest ważnym elementem wpływającym na rozwój naszego biznesu.\nCoraz częściej bowiem reklama dotyka nas na różne sposoby, nie zawsze w odpowiedniej formie i ciężko jest wyłapać moment w którym właściwie ją rozpoznamy i stwierdzimy, na ile to jest reklama a na ile normalny przekaz. Właśnie reklama często zlewa nam się z normalnym przekazem i ciężko jest nam wyłapać, co tak naprawdę jest nam przekazywane.\nCzy możemy przeciwdziałać takim sytuacją?\nChyba nie, gdyż właśnie odpowiednia reklama często ma mieć przekaz normalnej informacji i utrudnić nam właściwą reakcje na to, co jest nam przekazywane. Jak jest to odpowiednio zrobione nie mamy szans wyłapania tego.\nDlatego powinniśmy odpowiednio postrzegać przekazywane nam informacje, aby odszukiwać to co może faktycznie jest przekazem informacyjnym, a co reklamą, odbiegająca często od rzeczywistości.\n3 sierpnia 2017 adminRozważania własneinformacje, reklamaLeave a comment


Surowe sole potasowe – Ogrodnik Poradnik\nW ciężkich glebach środkowej Europy nie występują niedobory potasu. Gleby te powstały z wietrzenia skaleni, miki i hornblendy, toteż zawierają dużo tego pierwiastka, który można udostępnić dla roślin za pomocą odpowiednich zabiegów uprawowych. Na przykładzie skalenia, który zawiera 17% K2O, 18% Al2O3 i 64—65% SiO2, widać, jakie tkwią w nim rezerwy. Mimo to w uprawach ogrodniczych rośliny bardzo często cierpią na skutek niedoboru potasu, zwłaszcza tam, gdzie rzadko nawozi się obornikiem i prawie wcale nie stosuje gnojówki (1 m3 gnojówki bydlęcej zawiera około 15 kg potasu). W ogrodzie niedobór ten można łatwo usunąć przez stosowanie bogatego w potas popiołu drzewnego, który dodaje się do kompostu lub rozsypuje po powierzchni gleby.\nW ogrodnictwie towarowym używa się bezchlorowej kalimagnezji, która zawiera 28% potasu i 9% magnezu w formie siarczanowej. Kalimagnezja nie jest obecnie produkowana w Polsce, a nawozem o podobnym działaniu jest siarczan potasowy zawierający około 50% K2O. Najekonomiczniejszym sposobem stosowania tego nawozu jest dodawanie go do pryzmy kompostowej, w której przechodzi on w formę łatwo przyswajalną dla roślin. Nie powinno się dodawać więcej niż 10 kg na 1 m3 kompostu. Większe dawki mogą powodować zakłócenia procesów rozkładu materii organicznej.\nPoprzedni Poprzedni wpis: Fosforyty\nNastępny Następny wpis: Torf


Dorota Schrammek, Monika Milaszewska Gruca i Krzysztof Wilczyński gośćmi I Gryfickich spotkań z poezją. To już w piątek 11 maja! – Gryfickie.info\nHome / Bez kategorii / Dorota Schrammek, Monika Milaszewska Gruca i Krzysztof Wilczyński gośćmi I Gryfickich spotkań z poezją. To już w piątek 11 maja!\nDorota Schrammek, Monika Milaszewska Gruca i Krzysztof Wilczyński gośćmi I Gryfickich spotkań z poezją. To już w piątek 11 maja!\nredakcja 11 maja 2018\tBez kategorii, GRYFICE, KULTURA, POWIAT, REGION 4 komentarze 1,218 Odsłony\nDziś ostatni dzień świętowania w ramach trwającego w Gryficach od poniedziałku Tygodnia Bibliotek oraz Jubileuszu 70 – lecia Miejskiej Biblioteki Publicznej im. Zbigniewa Załuskiego. O godzinie 16.00 na Placu Zwycięstwa rozpoczną się I Gryfickie Spotkania z Poezją, w trakcie których wystąpią m.in. artyści z „Federacji Bardów Lubelskich” oraz Jerzy Filar z zespołem „U studni”. W kawiarence poetyckiej zasiądą: Dorota Schrammek, Monika Maliszewska Gruca oraz Krzysztof Wilczyński.\nPiątkowe spotkaniq z poezją domykają trwający od poniedziałku Ogólnopolski Tydzień Bibliotek, który był w tym roku bardzo szczególny dla Gryfic, bowiem miejscowa placówka świętuje jubileusz 70 – lecia. Od godziny 16.00 rusza ostatnia impreza plenerowa zlokalizowana na placu przy Miejskie Bibliotece Publicznej. Warto dziś tu zajrzeć. Na scenie wystąpią artyści „Federacji Bardów Lubelskich” oraz Jerzy Filar z zespołem „U studni”. Zaś w kawiarence poetyckiej zasiądą Dorota Schrammek autorka trylogii z Pobierowa, Domu którego nie było, Tam gdzie czekał anioł czy powieści dla młodzieży Niepełka i Niepełka siła przyjaźni. Dorota będzie promować swoją najnowszą opowieść, którą z pewnością przywiezie do Gryfic. Będzie z nami również Monika Maliszewska – Gruca autorka tomiku z poezją „Punktochwile…”. Krzysztof Wilczyński będzie jedynym mężczyzną w tym kobiecym gronie. Na co dzień redaktor naczelny obecnej w Gryficach od ponad 20 lat – gazety „Gryfickie Echa”, a także autor „Humoresek lekko prawdziwych”, a także opowiadań i felietonów. Będzie coś dla duszy ale i dla ciała. Organizatorzy będą częstować pysznym tortem i innymi smakołykami.\nPoprzedni 50 – latek próbował utopić małego kota. Wyrzucił worek ze zwierzęciem do rowu\nNastępny Rozpoczęcie Sezonu Motocyklowego w Trzebiatowie. Zobacz zdjęcia\n12 maja 2018 at 08:04\nPani Schrammek dosłownie „błyszczy” na firnamencie poezji, a zainteresowanie jej twórczością jest ogromne. Ilość czytelników na spotkaniach jest wprost odwrotnie proporcjonalna do ilości słów użytych w trylogii. Kto ją tak usilnie promuje – czyżby to miała być nowa twarz w Radzie Powiatu. Może to i racja trochę literatury i kultury w Powiecie się przyda.\n17 maja 2018 at 16:05\nCo tam „błyszczy” ona się świecii.\n20 maja 2018 at 10:26\nCudze widzicie, swego nie znacie – sami nie wiecie co posiadacie. Renata Teresa Korek została przyjęta do Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. W oficjalnym piśmie poinformowała o tym Prezes SPP Anna Nasiłowska. W Komisji Kwalifikacyjnej zasiada dziesięciu wybitnych, znanych twórców, którzy wnikliwie oceniają kandydaturę i w wyniku głosowania podejmują decyzję. TGR 156\nNo,może by iNobel\n20 maja 2018 at 21:41\nTo teraz nadejszła dla pani Renaty K. pora na Nobla , widać to łatwiejsze niż wygrana w lokalnych wyborach.


Aktualności - Strona 528 z 545 - WIG\nJeden z najstarszych kościołów warszawskich, zbudowany na początku XV wieku. Według przekazów stoi na miejscu pogańskiej świątyni. Był świątynią rybaków i rzemieślników. Wiek XV i XVI to czas rozbudowy świątyni do trójnawowej bazyliki, dobudowano również […]\nUpamiętnia tysiące bohaterów Powstania Warszawskiego 1944 roku. Więcej informacjiObok pomnika stoi budynek Sądu Najwyższego Rzeczypospolitej Polskiej. Wzniesiony pod koniec XX wieku gmach zdobią m.in. kariatydy symbolizujące cnoty (wiarę, nadzieję i miłość) oraz kolumny z sentencjami […]\nPoprzedni 1 … 527 528 529 … 545 Następny


Wpisy | Supermaratony - Part 159\nOpublikowane przez Rafał Lenarczyk o 31 maja 2007\nListy startowe w Łobzie\nDostępne są już listy startowe w Łobzie\nNowy plik z generalką\nZmieniono plik z generalką. Dodano możliwość podziału na kategorie. Wystarczy wejść do zakładki ‚Sortuj’ i kliknąć na guzik ‚Kategorie’. Makro tworzy zakładki z następującymi kategoriami: 1. […]\nZapisy na VI Gorzowski Maraton Rowerowy\nJuż po raz szósty spotkamy się na trasie Gorzowskiego Maratonu Rowerowego. Można już deklarować chęć wzięcia udziału w imprezie poprzez wypełnienie formularza zgłoszeniowego na stronie www.cyklista.net […]\nOpublikowane przez Rafał Lenarczyk o 30 maja 2007\n24 – godzinny maraton rowerowy – Puławy\nStart maratonu: 14 lipca o godzinie 12:00 spod Urzędu Miasta w Puławach. W 2007 roku formuła maratonu jest tak zaplanowana, by rowerzyści w zależności od stopnia […]\nROWEROWE UPADKI – czyli z szosówką na asfalcie.\nKrzysztof Miniewicz No i … leżymy. My, to znaczy ja i rower. Gdy już pozbieramy się z drogi warto przeanalizować całą sytuację. Teraz już, na spokojnie, […]\nOpublikowane przez Rafał Lenarczyk o 29 maja 2007\nKaszebeRunda 2006 – film\nSzwajcaria Kaszubska. Kaszebe Runda po raz trzeci\nPrawie 200 osób uczestniczyło w rowerowej imprezie sportowo – rekreacyjnej Kaszebe Runda, która na szlakach przepięknej Szwajcarii Kaszubskiej odbyła się już po raz trzeci. Jest ona […]\nZmarł Eugeniusz Gostomczyk\nWczoraj wieczorem zmarł na zawał serca Eugeniusz Gostomczyk Który jeszcze w niedzielę był na objeździe trasy łobeskiej. Wielokrotnie brał udział w supermaratonach, jeden z organizatorów Łobeskiego […]\nOpublikowane przez Rafał Lenarczyk o 21 maja 2007\nO wystartowaniu w kilku edycjach Pucharu Polski w maratonach szosowych myślałem od ubiegłego roku. Przygotowywałem się przez zimę, abym zaraz na starcie nie został osamotniony w […]


Pszenica ponownie w górę. Podobnie rzepak - Zboża\nZbiory kukurydzy, fot. Shutterstock\nDodano: 18-11-2020, 14:11\nTo kolejny tydzień, kiedy ceny płodów rolnych pną się w górę. Tona pszenicy konsumpcyjnej w badanych przez nas firmach kosztuje obecnie od 750 do 840 zł netto. Tona rzepaku często wyceniona jest na powyżej 1700 zł, od 1640 do 1760 zł netto.\nEksport pszenicy z UE🇪🇺 od początku sezonu: 8.5 mln ton (-23% r/r).\nEksport z PL🇵🇱 poza UE: 831 tys. ton (+25% r/r)👏👏👏 pic.twitter.com/7RiqAxankO\n— InfoGrain Mirosław Marciniak (@infograin_m) November 16, 2020\nKukurydza mimo iż żniwa są bardzo zaawansowane nadal utrzymuje swoją wysoką cenę, ale tutaj zauważalna jest stabilizacja. Za mokre nasiona (30 proc. wilgotności) można dostać od 420 do 500 zł/t netto. Z kolei za suche – od 600 do 780 zł netto. Ziarno nie jest już aż tak wilgotne jak jeszcze tydzień temu, ale nadal przekracza granicę 32-34 proc. Suszarnie są „wąskim gardłem”, które wstrzymują zbiory.\nSą jeszcze plantacje, w które z powodu nadmiaru wody, nie da się wjechać. Żniwa kukurydziane postępują, a plony są bardzo zróżnicowane. W zależności od regionu, skupu wahają się one od 7 do 15 t/ha. Niektóre firmy, jak dowiedzieliśmy się nieoficjalnie, mają problem z realizacją umów, które podpisali na niższe ceny, niż obowiązują obecnie (rolnicy zarzucają im złodziejstwo).\nPoniżej przedstawiamy zestawienie cen zbóż z 18 listopada 2020 r. w poszczególnych punktach skupu w zł/t netto (na postawie wywiadu telefonicznego).\n- kukurydza mokra – 440-450,\n- pszenica konsumpcyjna – 830-870,\n- pszenica paszowa – 780-820,\n- pszenżyto – 680-730,\n- żyto konsumpcyjne/paszowe – 580,\n- kukurydza sucha – 750-780,\n- groch – 930,\n- bobik – 1000.\n- kukurydza sucha - 730.\nSprawdź nasz nowy serwis gieldarolna.pl i wyniki dotyczące płodów rolnych.\nEmilijann 2020-11-21 21:33:42\nW grudniu mocno w dół!!!\nMorda 2020-11-23 20:52:06\nA skąd wiesz że spadnie masz pewne info czy\nAla 2020-11-20 17:13:02\nMyślę, że dlatego drożeje żeby rolnicy wyprzedawali wszystko, bo skoro niszczy się hodowle świń i bydła to zboże powinno mocno potanieć. Jak rolnicy teraz wyprzedadza to później mlyny będą cały czas trzymać wysokie ceny a ludzie będą za chleb i make krocie płacić. Nie wyprzedawajcie, bo czym wykarmimy ludzi jaj nam dostawy do supermarketów wstrzymają!!!!\nsynek 2020-11-20 19:06:11\nWykarmimy tanią wołowiną wreszcie,he,nie pomyślała?\nEwa 2020-11-20 06:57:08\nOj pną ,się pną! Tak bardzo, że rolnicy nie będą wiedzieć co z kasą zrobić!\nsynek 2020-11-20 15:29:52\nPuk puk. Sie nie martw. Nie twoja brocha.\nl 2020-11-19 10:14:10\nPodczas kryzysu najważniejszą rzeczą jest żywność ,bez wycieczek ,teatru kin, mody, nowych samochodów człowiek przeżyje bez chleba trudno . Ludzie głodni wychodzą na ulicę i są rewolucyjni . Dlatego zboża są towarem strategicznym i ich cena nie powinna spadać w najbliższym czasie potem może być różnie\nSkup 2020-11-19 07:36:18\nPrzecież pisaliście że żaden skup nic nie zarabia kupując taniej w żniwa? A teraz piszecie że 200 zł już jest na tonie więcej. Więc jak to w końcu jest z wami? Twierdzilisice że nie opłaca się magazynować.


druk cyfrowy w serwisie Dokształcanie przez informowanie\netykiety cyfrowe Wykorzystując druk w reklamie warto pamiętaćDobra reklama jest dźwignią handlu. Z podkreśleniem na dobra. W obecnych czasach nie wystarczy już zwykła reklama. Musi być ona Czytaj dalej...\nDodane: 13:44 18- 02- 2020\ndruk cyfrowy etykiet Etykiety i naklejki reklamowe metodą na zwiększenie rozpoznawalności firmyKażda firma chce osiągnąć sukces na rynku. Zamierza zwiększyć swe zyski, przyciągając Czytaj dalej...\netykiety cyfrowe Placówki tego typu stosują innowacyjne technologieFirmowa flota stanowi bardzo ważny element każdego dobrze prosperującego przedsiębiorstwa. Wielu właścicieli firm inwestuje w nowoczesne Czytaj dalej...\nnaklejki cyfrowo Naklejki z logoProwadzenie działań marketingowych nie musi być kosztowne. Wystarczy odrobina kreatywności i pomysłowości, aby wygenerować rozwiązania, które nie będą stanowiły nadmiernego obci Czytaj dalej...\nDodane: 05:41 26- 12- 2019\nnaklejki drukowane cyfrowo Jak zdobyć nowych klientów? Najlepszym sposobem na pozyskiwanie nowych klientów jest z pewnością dbanie o wysoką jakość oferowanych przez siebie usług lub produktów. Oczywiście trzeba przy tym pamiętać, że nikt nie za Czytaj dalej...\ndruk cyfrowy etykiet Internetowe naklejki reklamoweObecnie za pomocą internetu można korzystać z różnego rodzaju usług. Aktywne korzystanie z internetu pozwala także na otrzymywanie różnego rodzaju naklejek reklamowych. Takie wirtualne nakle Czytaj dalej...\nnaklejki drukowane cyfrowo Studenckie naklejki reklamoweStudenci znani są z tego, że potrafią być naprawdę kreatywni, a jednocześnie wymagający. Wobec tego osoby wypuszczające do sprzedaży różnego rodzaju produkty przeznaczone dla studentów st Czytaj dalej...\netykiety cyfrowe Młodzieżowa poligrafiaMłodzież w wieku szkolnym posiada swoje bardzo charakterystyczne zainteresowania i wymagania wobec prezentowanych jej produktów. Wobec tego producenci różnego rodzaju przedmiotów kupowanych przez młodzi Czytaj dalej...\nDodane: 05:44 07- 08- 2017\nDodane: 02:43 07- 06- 2017\nnaklejki drukowane cyfrowo Wypukłodruk - WikipediaDruk wypukły, wypukłodruk ? jedna z podstawowych, oprócz druku wklęsłego i płaskiego, technik graficznych, w której odbitka powstaje poprzez odbicie farby nałożonej na częściach wypukłych formy Czytaj dalej...\nDodane: 04:26 02- 05- 2017\netykiety cyfrowe Różnice kolorów na komputerze i drukarceMonitory i drukarki używają innej przestrzeni barw do reprezentowania kolorów, które widzimy. Komputery najczęściej korzystają z przestrzeni barw opatrzonej skrótem RGB, który odpowiad Czytaj dalej...\nDodane: 03:19 01- 05- 2017\nnaklejki foliowe Szerokie pojęcie reklamy w praktyceReklama to szerokie pojęcie i można ją realizować na wiele różnych sposobów. Jednym z nich są różne materiały drukowane takie jak ulotki, bannery, wizytówki oraz naklejki i etykiety reklamowe Czytaj dalej...\nDodane: 02:34 20- 04- 2017\netykiety na roli Wydruk na zamówienie, ale onlineZlecanie drukowania z biegiem czasu stało się banalnie proste, często wystarczy wejść na stronę internetowej drukarni i wysłać plik do druku, wybierając przy tym z szeregu opcji i właściwości dr Czytaj dalej...\nDrukowanie to szeroki temat, niektóre zakłady specjalizują się jedynie w konkretnej dziedzinie, np. druk cyfrowy etykiet , ale są dobre w tym zakresie. Wpis o poligrafii i druku ogólnie.CMYK- podstawowe kolory w drukuSkrót CMYK powstał jako zł Czytaj dalej...\nDodane: 10:40 01- 10- 2016


Proces obrabiania drewna – gdzie trzeba się udać? - Jak się ubrać\nTok obrabiania elementów drewnianych jest wyjątkowo mozolny. Da się jednak zauważyć, iż w tej branży znajdują się dobre i złe firmy. Nim przekażemy drewno do obróbki należy zapoznać się z wieloma istotnymi wiadomościami odnośnie do sprzętu do obróbki elementów drewnianych.\nKażda jednostka trudniąca się przetwarzaniem drewna powinna posiadać specjalistyczne spodnie robocze do pasa.\nAbsorbują Cię prezentowane tu zagadnienia? Jeżeli tak, to kliknij jeszcze ten link – są tu ważne informacje (http://gaster-sol.pl/pl/magia-soli/ciastolina), które też Cię zaciekawią!\nGwarantują one ochronę przed niechcianymi obrażeniami ciała. Nie ma się co dziwić – w firmach, w jakich na najwyższych obrotach pracują tarcze do szlifowania drewna – łatwo o przykre zdarzenie. Na szczęście istnieje bardzo dużo sklepów oferujących ubrania powyższego rodzaju, jakie wytwarzane będą w zgodzie z normami Bezpieczeństwa i Higieny Pracy. Dlatego też tak istotne będzie, aby wybierać te produkty, jakie spełniają obowiązujące w tym kraju normy. By poznać się z katalogiem przedsiębiorstw oferujących takie usługi wystarczy wpisać w wyszukiwarkę frazę „spodnie robocze do pasa” . Wówczas zaprezentuje się dużo stron www, na których możemy poznać się dogłębnie zarówno z użytymi technologiami, jak również cennikiem. Pozwoli to w sposób szybki i łatwy wyrobić sobie opinie na ten temat a także zakupić ubrania dla całego przedsiębiorstwa.\nW północnych regionach kraju spotkamy wiele przedsiębiorstw zajmujących się obrabianiem elementów drewnianych. Jest jednak jedna marka, która cieszy się wyjątkowym szacunkiem – chodzi o przedsiębiorstwo Faba. Od wielu lata szczyci się ona najlepszymi ocenami. By zobaczyć siedzibę firmy Faba Pila jest miastem do którego trzeba pojechać. Właśnie w powyższym mieście mieści się ten świetny producent etykiet narzędzi do przetwarzania artykułów drewnianych. Należy zaznajomić się z opiniami o firmie, aby mieć zapewnienie, iż to jeden z najlepszych producentów w tej materii.\nW działalności przedsiębiorstwa Faba piła zajmuje swoje istotne położenie. To właśnie to urządzenie charakteryzuje się cięciem elementów drewnianych. W działalności tej nad wyraz ważne będą też tarcze do szlifowania drewna, które pozwalają dokładnie obrabiać drewno – by końcowy produkt był solidny oraz podobał się konsumentowi.


Radziejewski w TOK FM o przyczynach katastrofy smoleńskiej, centrum rządu i KRS - Nowa Konfederacja\nRadziejewski w TOK FM o przyczynach katastrofy smoleńskiej, centrum rządu i KRS\nBartłomiej Radziejewski, redaktor naczelny Nowej Konfederacji, był gościem „Poranka Radia TOK FM”. W audycji rozmawiano m.in. o nowych ustaleniach podkomisji MON w sprawie katastrofy smoleńskiej.\n– Jestem podwójnie skonsternowany. Po pierwsze, myślałem, że siódma rocznica, jak każda rocznica tragedii narodowej, będzie czasem spokojnej refleksji i oszczędzimy sobie tego typu doniesień – powiedział Bartłomiej Radziejewski. – Można to było opublikować dzień przed czy dzień po. Myślę, że to byłoby dużo bardziej stosowne. Po drugie, nie widać dowodów na te sensacyjne enuncjacje. Ja bym nie wykluczał, że przebieg katastrofy mógł być zupełnie inny niż wskazały to komisja Laska i raport Millera. Tam był szereg rzetelnej, ale też mnóstwo nierzetelnej pracy. Pan Lasek mówił publicznie, że jego celem jest informowanie społeczeństwa o tym, jaki był prawdziwy przebieg katastrofy, czyli że był to wypadek. Przewodniczący przesądzający z góry, jaki jest przebieg zdarzeń i stawiający sobie cele propagandowe, a nie poznawcze, dyskredytuje siebie i swój zespół. Raport Millera przechodził natomiast do porządku dziennego obok bardzo szczegółowych, nieomawianych w mediach ustaleń, punktujących słabości instytucjonalne, proceduralne, kompetencyjne, chociażby nad czarnymi skrzynkami przesłanymi z Rosji po czasie swobodnego dysponowania nimi przez ludzi mogących być zainteresowanymi w przeinaczeniu lub ukryciu prawdy. Merytoryczna polemika i pokazanie innego wyjaśnienia katastrofy byłoby niezwykle wartościowe i jest bardzo potrzebne. Natomiast to, co wczoraj usłyszeliśmy i zobaczyliśmy, to prezentacja, która działa na podstawie jakiś wprowadzonych danych wejściowych. Nie wiemy, skąd ci eksperci mają wiedzę, że na pokładzie samolotu była bomba czy ładunek termobaryczny. Jeśli była, to rzeczywiście jest to wstrząsające, więc ten sposób prezentacji tego faktu budzi głęboką konsternację, jeśli nie oburzenie. Natomiast być może powstanie wkrótce jakiś raport, który w sposób naukowy będzie starał się to udowodnić i wtedy będzie można się z tym zmierzyć intelektualnie.\nW audycji prowadzonej przez Jana Wróbla rozmawiano także o centrum rządu.\n– Centrum rządu to jest kwestia instytucjonalna, kwestia miejsca, gdzie się ewaluuje, monitoruje i koordynuje polityki resortowe. W Polsce ono istnieje tylko teoretycznie. Nie ma narzędzi do zbierania danych. Premier nie wie, co się dzieje w poszczególnych ministerstwach, a nie mając danych, nie jest w stanie sprawować swoich funkcji zarządczych. Ktoś może nie mieć mentalności folwarcznej, a i tak nie ma narzędzi do rządzenia w Polsce – stwierdził redaktora naczelny NK.\n– To, że prezes Kaczyński siedzi na Nowogrodzkiej, wcale nie znaczy, że ma zaawansowany aparat zarządczy do tego, żeby zbierać dane, ewaluować, koordynować. To jest bardzo zaawansowany aparat instytucjonalny, wielu urzędników i analityków jest do tego potrzebnych – dodał Radziejewski.\nW czasie programu radiowego poruszono także temat reformy sądownictwa.\n– Problem polega na tym, że przez lata całe środowisko sędziowskie na każdą próbę reformy reagowało stwierdzeniem, że jest to zamach na niezależność sądów i niezawisłość sędziowską, łącznie z postulatami, aby ograniczyć immunitet sędziowski, żeby nie chronił sędziów przed łamaniem kodeksu drogowego. A sędziowie mają najwyższą w Polsce liczbę naruszeń prawa chronionych immunitetem. To środowisko było całkowicie niereformowalne odmawiało sensownej dyskusji na temat jakiejkolwiek naprawy sądownictwa. Przez lata sędziowie wybierali sami siebie. Teraz doszła do władzy partia, która ma tak silny mandat ze strony wzburzonego ludu i tak silne umocowanie w elektoracie antyestablishmentowym, że postanowiła zrobić po swojemu. Wiązałem spore nadzieje z tym rządem i z początkowymi zapowiedziami Ministerstwa Sprawiedliwości, bo reorganizacja pracy sądów, zagonienie do pracy sędziów funkcyjnych, którzy marnują ogromne ilości czasu i energii, to były bardzo dobre pomysły. Teraz to wszystko zniknęło i została jedna zmiana, która polega na tym, że to politycy mają mieć większość w Krajowej Radzie Sądownictwa. Istota tej zmiany polega na tym, że większość parlamentarna będzie miała wpływ na nominacje sędziowskie i na system awansu. Nie zgadzam się, że to jest niekonstytucyjne, bo konstytucja mówi, że wybór jest spośród sędziów, ale nie mówi przez kogo. Natomiast ewidentnie niekonstytucyjne jest skrócenie kadencji, bo konstytucja wyraźnie wskazuje, że kadencja jest czteroletnia – ocenił redaktor naczelny NK.\n– Sprawa KRS pokazuje szereg paradoksów polskiej polityki. Warto pamiętać, że w 2005 r. to prof. Andrzej Rzepliński, dziś drący szaty nad gwałconą polską praworządnością, był jednym z najostrzejszych krytyków kasty sędziowskiej, nazywał KRS korporacyjnym związkiem zawodowym stojącym na straży interesów branżowych, a nie obywatelskich, i przygotował dla Platformy Obywatelskiej projekt radykalnej reformy, w tym zmiany konstytucji, która by sprawiała, że to nie sędziowie dominowaliby w KRS – zauważył Bartłomiej Radziejewski.


Odtworzenie układu zasilania prądu stałego na kotłowni DPM przy ul. Mieszka I 20A w Koszalinie – dostawa prostownika PBI 220/20/MS. – MEC Koszalin\nOdtworzenie układu zasilania prądu stałego na kotłowni DPM przy ul. Mieszka I 20A w Koszalinie – dostawa prostownika PBI 220/20/MS.\n26 stycznia 2020 25 marca 2019 przez adamus\nRozstrzygnięcie przetargu Odtworzenie układu zasilania prądu stałego na kotłowni DPM przy ul. Mieszka I 20A w Koszalinie – dostawa prostownika PBI 220/20/MS\nBranża: Materiały elektryczneZAPYTANIE OFERTOWE\n2.1. Przedmiotem zamówienia jest odtworzenie układu zasilania prądu stałego na kotłowni DPMprzy ul. Mieszka I 20A w Koszalinie – dostawa prostownika PBI 220/20/MS.\n– od przegrzania układów mocy (ograniczenie prądu wyjściowego zapewniające\n– przeciwzwarciowe typu elektronicznego i za pomocą bezpieczników topikowych, – nadnapięciowe.\n3) Dokumentacje urządzeń winny być w języku polskim (DTR, gwarancja, deklaracja zgodności) – 2 egz. w wersji papierowej oraz 1 egz. w wersji elektronicznej.\n4) Warunki gwarancji:24miesiące licząc od daty uruchomienia na obiekcie.W przypadku wystąpienia wad przy uruchomieniu i wyznaczeniu przez Zamawiającego terminu na ich usunięcie, bieg terminu gwarancji rozpocznie się od dnia sporządzenia protokołu potwierdzającego usunięcie stwierdzonych wad.\n90% wynagrodzenia – po dostawie urządzeń przedmiotu zamówienia do Zamawiającego.\n10% wynagrodzenia – po uruchomieniu urządzeń na obiekcie\nO udzielenie zamówienia mogą ubiegać się Wykonawcy, którzy w okresie ostatnich trzech lat przed upływem terminu składania ofert, a jeżeli okres prowadzenia działalności jest krótszy – w tym okresie, zrealizowali co najmniej jedną dostawę lub montaż i uruchomienie układu zasilania prądu stałego w obiekcie przemysłowym.\nWykaz wykonanych zamówień wykonanych w okresie ostatnich trzech lat przed upływem terminu składania ofert, a jeżeli okres prowadzenia działalności jest krótszy – w tym okresie, który powinien zawierać szczegółowy opis zrealizowanych prac, termin zakończenia realizacji zamówienia oraz nazwę i adres zamawiającego wraz z dokumentami potwierdzającymi,\nże wykazane zamówienia zostały wykonane należycie, np. końcowy protokół odbioru lub referencje (wzór druku) – załącznik nr 3.\n7.1.Ofertę w formie pisemnej należy przesłać/składać do dnia 05.04.2019 r., do godz. 13:00, na adres Zamawiającego podany w punkcie 1.1 niniejszego zapytania ofertowego, sekretariat – pokój nr 10.\n7.2.Oferta powinna być przesłana/złożona na adres Zamawiającego podany w punkcie 1.1 niniejszego zapytania ofertowego, sekretariat – pokój nr 10, w zabezpieczonej kopercie z dopiskiem „Odtworzenie układu zasilania prądu stałego na kotłowni DPM przy ul. Mieszka I 20A w Koszalinie – dostawa prostownika PBI 220/20/MS.”\nProjekt umowy (wzór druku) – załącznik nr 2.\nWykaz wykonanych zamówień (wzór druku) – załącznik nr 3.


Prawie 80 proc. firm chemicznych wdrożyło rozwiązania Przemysłu 4.0 - Aktualności - PIPC\nSektor chemiczny w porównaniu do innych branż ma bardzo długi łańcuch dostaw. Przemysł 4.0 ma tutaj duże zastosowanie, pomaga w bardzo precyzyjny sposób go monitorować i zaoszczędzić duże środki pieniężne. Jednak zdaniem Michała Matejczyka z Entra Group sp. z o.o., przed Polską Chemią jeszcze dużo pracy. W Polsce wciąż według danych za 2018 r. mamy niski wskaźnik robotyzacji przemysłu. Wynosi on zaledwie 42 roboty na 10 000 pracowników. Dla porównania dla Europy wynosi on 114, a dla lidera – Singapuru aż 831. Ekspert wskazuje jednak na poprawę sytuacji i wzrost nakładów na technologie 4.0. Z zaprezentowanych przez niego danych wynika, że polskie firmy inwestują przede wszystkim w: integrację systemów, cloud computing, cyberbezpieczeństwo, Big Data, roboty i pojazdy autonomiczne, AI i/lub VR, przemysłowy Internet rzeczy (IIoT) oraz wytwarzanie przyrostowe.


Sexi Piersi Pupa W Lopuszno.\nSeks bez zadnych Sexi piersi pupa w Seks randki w Wola Radziszowska Lopuszno zabovjzan dla dam. A zapewnie ci gorace i intensywne doznania, spotkajmy sie. Ze mna przezyjesz seks swojego zycia!. To napisz i spotkamy sie n.., jesli masz na mnie ochote i jestes milym panem. Stan cywilny bez znaczenia;-)...\nKulturalny facet Sexi piersi pupa w Lopuszno 20-lat szuka puszystej kocicy w celu przyjazni erotycznej, bezpiecznej, niezobowiazujacej i milej. W roznych pozycjach i miejscach, uwielbiam uprawiac milosc. Ja M-27 lat 667181428... Dbam o higiene i gwara... A przy fajnym mezczyznie potrafie byc naprawde niegrzeczna kocica, jestem czula i delikatna kobieta.\nLadnie sie prezentuje, pieknie wyslawiam, jestem goraca i Sexi piersi pupa w Lopuszno namietna. Przystojny troszke chory chlopak 19l szuka sponsorki przyjaciolki pozdrawiam... Jestem zmyslowa kobieta z masa pomyslow na m... Napisz do... Seks z fajnym facetem i dobre winko przy blasku swiec to moje marzenie!.


Chiny Maszyna do formowania rolek Light Pipe Downspout Producenci\nOpis:Maszyna do spuszczania deszczu,Downspout Elbow Pipe Machine,Maszyna do formowania rolek\nMaszyna do spuszczania deszczu,Downspout Elbow Pipe Machine,Maszyna do formowania rolek\nDom > Products > Drainage System Roll Forming Machine > Okrągła Downpipe Roll Forming Machine > Maszyna do formowania rolek Light Pipe Downspout\nModel No: TG-0274\nTen rodzaj maszyny do formowania rolek typu Downspout składa się głównie z rozwijarki, systemu formowania rolek, sprzętu tnącego, układu hydraulicznego, systemu sterowania PLC, stołu roboczego . A zakrzywiająca się maszyna do formowania rur jest komplementarna. Rain Downpipe Making Machine Equirement dla tego rodzaju Round Downspout Machine , która może zrobić krzywiznę dla down pipe, aby sprostać wymaganiom praktycznych projektów inżynieryjnych. Produkt Steel Pipe Forming Machine jest bardziej wytrzymały niż tranditional ppc pipe i nie jest łatwy do starzenia się. Downpipe Roll Forming Machine sprawi, że projekt będzie bardziej zintegrowany i pomoże poprawić wizerunek całego projektu. Downspout Pipe Making Machine służy do zginania rury uformowanej w rulon, aby połączyć rurę spustową i kolankową .\nHebei Taigong Roll Forming Machinery Co, Ltd. specjalizuje się w produkcji automatów do kanałów od wielu lat. Naszymi głównymi produktami są różnego rodzaju Highway Guardrail Roll Forming Machine , Silo Machine , Spiral Falistej rury Machine , Grain Basket Silo Machine , płatwi Roll Forming Machine , Metal Culvert Pipe Machine , Rib Lath Machine itp. Zapraszamy do prowadzenia interesów z nami. Jeśli masz jeszcze jakieś pytania dotyczące naszej maszyny do formowania rolek, to Steel Coldpipe Cold Forming Machine , prosimy o kontakt.\nMaszyna do spuszczania deszczu , Downspout Elbow Pipe Machine , Maszyna do formowania rolek , Maszyna do spawania rur , Maszyna do robienia deszczowni , Maszyna do podawania pasz , Maszyna do zwijania rur , Maszyna do usztywniania ziarna