Zdrowie psychiczne a odszkodowanie – W rytmie kubańskiej muzyki – Cubaklub.pl\nZdrowie psychiczne a odszkodowanie\nPrawo / By Sebastian\nKiedy doznajemy wypadku, przede wszystkim skupiamy się na zdrowiu fizycznym i odpowiedniej trosce o doznane urazy. Zdarza się jednak, że nieszczęście, które nas spotkało może wiązać się także z urazami psychicznymi, z których nie zdajemy sobie sprawy, dopóki nie dotkną nas lub kogoś bliskiego. Warta zabezpieczyć się przed taką sytuacją i wybrać odpowiednie ubezpieczenie zdrowotne.\nUraz psychiczny po doznanym wypadku\nW przypadku wypadku w ruchu drogowym, w którym jesteśmy ofiarą bądź ktoś z naszej bliskiej rodziny, najważniejsze jest dojście do sił fizycznych. Jednakże poważny wypadek może przynieść również konsekwencje psychiczne. Kiedy chcemy ubezpieczyć siebie i bliskich w razie wypadków, warto opłacić również wariant, który bierze pod uwagę nie tylko urazy fizyczne. Również istnieją sytuacje, w których to my nieumyślnie spowodujemy wypadek, za który będziemy musieli zapłacić zadośćuczynienie. Odpowiedni wariant ubezpieczenia pozwoli także na odpowiednie zadośćuczynienie za cierpienie psychiczne, którym może być na przykład depresja lub zespół stres pourazowego. Koszty terapii i leczenia farmakologicznego, a także jego długotrwały proces to wysokie koszty, które jako sprawcy być może będziemy musieli ponieść. Warto się przed tym zabezpieczyć, ale żeby to zrobić, wcześniej trzeba zdawać sobie sprawę z wypadkowych konsekwencji fizycznych, jak i psychicznych, które często są o wiele bardziej dotkliwe aniżeli połamane kości lub rany na ciele.\nCierpienie psychiczne jest bardzo częstą konsekwencją urazu lub wypadku, który nas spotyka. Pojawia się strach, obawa, niepewność, które zaniedbane mogą prowadzić do rozwoju zaburzeń psychicznych i długotrwałej walki o powrót do zdrowa. Warto mieć tego świadomość i przygotować się na wszelkie zawiłości losu, chociażby poprzez odpowiednie ubezpieczenie.


Smarty Snacks Coconut-Almond 500g | Muscle-Zone\nBezkonkurencyjny kokosowy krem z migdałami\nWolny od dodanego cukru i tłuszczów trans\nIdealnie słodki dzięki dodatkowi maltitolu\nŚwietne urozmaicenie monotonnej diety\nSmarty Snacks Coconut-Almond to wyśmienity, słodki krem, zachwycający intensywnym, kokosowo-migdałowym smakiem i aromatem. Jest zdrowszy niż przeciętne, sklepowe smarowidła, nie zawiera dodanego cukru ani oleju palmowego. Skutecznie zaspokaja apetyt na słodkości i świetnie urozmaica monotonną dietę.\nAtrakcyjny dodatek do diety\nPrezentowany krem to prawdziwa gratka dla amatorów łakoci. Słodki, gęsty, pachnący kokosem i migdałami, do złudzenia przypomina pyszne kuleczki raffaello. Idealnie sprawdza się w roli samodzielnej przekąski, ale równie dobrze smakuje w połączeniu z innymi potrawami. Można posmarować nim naleśniki, placuszki, gofry czy omlety. Pasuje nawet do chleba, chałki oraz bułeczek. Uatrakcyjni nudną owsiankę albo koktajl. Może być bazą do różnych domowych deserów. Możliwości jego wykorzystania jest mnóstwo, a jedynym ograniczeniem jest nasza wyobraźnia.\nBrzmi paradoksalnie, a jednak to prawda. Lekarze i dietetycy biją na alarm – spożywamy zdecydowanie za dużo cukru! Jest on wszechobecny, znajduje się w wielu produktach, nawet tych, które ze słodyczami nie mają nic wspólnego. Producent prezentowanego kremu postanowił, że nie przyłoży ręki do zwiększającego się ryzyka otyłości, cukrzycy i próchnicy i zdecydował się nie dodawać do swojego produktu ani grama cukru.\nCzy to oznacza, że krem nie jest słodki? Na szczęście nie! Wszystkich miłośników słodyczy pragniemy uspokoić – krem jest zniewalająco słodki dzięki obecnemu w składzie maltitolowi. Słodzik ten zyskał uznanie specjalistów: dostarcza mniej kalorii niż cukier, wykazuje niewielki wpływ na glikemię i nie zwiększa ryzyka rozwoju próchnicy. Co więcej, nadaje on żywności bardzo przyjemną, gładką konsystencję.\nPodsumowując, Smarty Snacks Coconut-Almond to wykwinty, słodki krem, który podbija podniebienia wszystkich łasuchów. Ma niewątpliwe walory nie tylko smakowe, ale także te związane z przemyślanym, starannie skomponowanym składem, opartym na zdrowych komponentach wysokiej jakości. Wszystko to stawia prezentowany produkt wysoko ponad konkurencją.\nWartość energetyczna 576 kcal 28%\nTłuszcze 46 g 68%\n- w tym kwasy tłuszczowe nasycone 16 g 80%\n- w tym poliole 34 g *\nSubstancja słodząca: maltitol, olej roślinny shea, migdały (10%), płatki kokosowe (10%). odtłuszczone mleko w proszku (8%), serwatka w proszku (z mleka), emulgator: lecytyna rzepakowa, sól.


Lindt Wigilijne Czekoladowe Bałwany Mleczna Czekol - 9902145399 - oficjalne archiwum Allegro\nLindt Wigilijne Czekoladowe Bałwany Mleczna Czekol (9902145399)\noferta nr 9902145399\nLindt Czekoladowe wigilijne Bałwany.Waga 5x10,6=53g.\nLindt mini Scheemanner bałwany 5x10,6g - Lindt wyśmienite świąteczne bałwany czekoladowe z mlecznej czekolady. Każdy bałwan Lindt w kartonowym opakowaniu na którym znajduję się miejsce na dedykację. Dzięki słodkim mini bałwanom możesz pokazać swoim bliskim jak ważni są. Opakowanie zawiera 5 sztuk. Wysokość Bałwana około 6 cm.


Ogłoszenia parafialne, 12.05.2019 r.\nOGŁOSZENIA PARAFIALNE NA 4. NIEDZIELĘ WIELKANOCNĄ, 12.05.2019 r.\nBóg zapłać Paniom i Panom z rejonu 49. za posprzątanie kościoła i złożoną ofiarę na kwiaty i utrzymanie kościoła w wysokości zł. W tym tygodniu do sprzątania kościoła zapraszamy w poniedziałek po Mszy świętej wieczornej Panie i Panów z rejonu 50., Joanna Kozioł, Zakrzów, ul. Węgrzecka, prawa strona, oraz w sobotę po spowiedzi o godz. 10.00, rodziców dzieci obchodzących rocznicę komunii\nw czwartek – święto św. Andrzeja Boboli, prezbitera i męczennika, głównego patrona Polski\nDziś o godz. 11.00 uroczysta Msza święta podczas której dzieci z naszej parafii przystąpią do I Komunii Świętej. W tym szczególnym dniu otoczmy je modlitwą i ofiarujmy komunię świętą w ich intencjach\nDzieci pierwszokomunijne obowiązkowo w ramach Białego Tygodnia uczestniczą w Mszach świętych wieczornych przyjmując komunię świętą i uczestniczą w nabożeństwach majowych. Na zakończenie Białego Tygodnia, w sobotę, odnowienie przyrzeczeń chrzcielnych, prosimy dzieci o przyniesienie gromnic. Zapraszamy wszystkich do licznego udziału w codziennych Nabożeństwach Majowych\nW dniu dzisiejszym Rada ds. Modernizacji Kościoła zbiera dobrowolne ofiary na elewację naszej świątyni. Bóg zapłać. W kolejną niedzielę 19 maja po Mszy świętej wieczornej zapraszamy członków rady na spotkanie na plebanii.\nZ racji trzeciego piątku miesiąca o godz. 15.00 zapraszamy na Koronkę do Bożego Miłosierdzia połączoną z Adoracją Najświętszego Sakramentu do godz. 17.00\nInformujemy, że wyjazd na parafialną pielgrzymkę na Jasną Górę odbędzie się 18 maja – w sobotę o godz. 6.00 z parkingu przy kościele.\nZa tydzień na Mszy świętej o godz. 11.00 dzieci z klas IV będą obchodzić rocznicę przyjęcia I Komunii Świętej. Zapraszamy dzieci z Rodzicami i Chrzestnymi. Próby przed rocznicą w czwartek i piątek po Mszy świętej wieczornej. Spowiedź dla dzieci i Rodziców w sobotę od godz. 9.00 do 10.00.


Niezwykła niespodzianka dla Aliny | y6opowiadania\nAlina nie mogła uwierzyć w to, że Dawid zaprosił ją do tak drogiej restauracji. Było nawet całkiem przyjemnie i chętnie poszłaby z nim jeszcze raz. Gdy obudziła się w dniu swoich urodzin, od razu zaczęła myśleć o nim. Odwróciła się w stronę łóżka Moniki i zobaczyła, że jest puste. Gdy podniosła się ze swojego, usłyszała kroki na korytarzu i otwieranie kluczykiem drzwi do ich pokoju. Po chwili drzwi zostały otwarte przez Monikę, która weszła z wielkim pluszowym misiem i zawołała radośnie:\nPo czym wręczyła jej prezent i mocno przytuliła oraz złożyła życzenia.\n- Jejku, dziękuję! – odpowiedziała Alina z wielkim uśmiechem na twarzy i położyła zabawkę na łóżku. Monika dała jeszcze swej przyjaciółce prezent od Aleksandra.\n- Przesyłam ci też życzenia od Alka! – powiedziała Monika, gdy Alina otrzymała od niej reklamówkę. Dziewczyna zajrzała do środka i ujrzała książkę swojego ulubionego autora Rafała Kosika. Alina była bardzo zachwycona podarunkiem od kuzyna.\n- Mój kochany Oluś… – rzekła Alina, oglądając książkę w twardej okładce i dodała – Nie spodziewałam się tego po nim.\nDziś był piątek, ale Alina miała wolny dzień. Gdy jadła śniadanie, usłyszała pukanie do drzwi. Otworzyła je i ujrzała Dawida. Trochę było jej wstyd, że zobaczył ją w piżamie i rozczochraną, ale wpuściła go z uśmiechem na ustach.\n- Wiesz, tak pomyślałem, że do ciebie wpadnę… – rzekł Dawid, gdy usiedli i dodał – Może byśmy razem spędzili dzisiaj cały dzień? Tak wiesz, w ramach kolejnego prezentu na urodziny…\n- Super, może nawet pójdziemy na imprezę, co? – zaproponowała Alina.\n- Imprezy Moniki nie będzie… – oznajmił Dawid. Oczywiście kłamał, ponieważ to był element planu, który wymyślił wraz z Alkiem i Moniką.\n- A dlaczego? – zdumiała się Alina i dodała – Monia rano nic mi nie mówiła.\n- Spotkałem ją na ulicy i widziałem, jak rozmawiała przez telefon. Gdy chciałem ją ominąć, zatrzymała mnie i poprosiła, żebym ci przekazał – wyjaśnił Dawid, co też oczywiście było zmyśloną historią.\n- Szkoda… – westchnęła smutno Alina i zapytała – A dowiedziałeś się, co się stało?\n- Jest w klubie jakaś awaria prądu, czy coś… - odparł Dawid. Tutaj musiał już sam wymyślić, ponieważ nie spodziewali się, że Alina może zapytać o to. Miał nadzieję, że udało mu się przekonać dziewczynę do tego i że nie domyśliła się, że chłopak nie mówi prawdy.\n- No to z chęcią spędzę z tobą dzień, bo założę się, że Monia o mnie może zapomnieć i spędzi cały ten jakże wyjątkowy dla mnie dzień z Alkiem. Ostatnio są tacy w sobie zakochani… – westchnęła Alina i poszła się przygotować do wyjścia.\nNajpierw poszli razem do biblioteki, ponieważ Alina potrzebowała kilka książek do pracy licencjackiej. Gdy wyszli, udali się do pewnego centra handlowego, gdzie Dawid kupił sobie płytę swojego ulubionego zespołu.\n- Wiesz, jak chcesz sobie kupić jakiś ciuszek, to możemy gdzieś wstąpić – rzekł Dawid, gdy wyszli ze sklepu.\n- Właśnie myślałam o nowych spodniach – powiedziała Alina i weszli do sklepu z ubraniami. Alina szybko wybrała pary spodni, które były w jej rozmiarze i zaczęła przymierzać. Pierwsza para była jednak za mała. Druga za to za duża, w trzeciej Alina nie wyglądała dobrze. Powiedział jej to sam Dawid.\n- Strasznie cię pogrubiają – powiedział i zrobił jej ukradkiem zdjęcie telefonem.\n- Faktycznie… zgodziła się z nim Alina. Nagle zobaczyła, że ktoś ją obserwuje. Był to ten tajemniczy mężczyzna, który dał Alinie kwiaty i zaczepił na przystanku w dniu randki.\n- Widziałeś tego gościa? – spytała cicho Alina, kiwając głową w stronę mężczyzny.\n- Znasz go? - odpowiedział pytaniem Dawid.\nAlina opowiedziała mu całą historię. Dawid był bardzo zdziwiony zachowaniem fana Aliny.\n- Coś mi mówi, że chyba mu brak piątej klepki… – rzekł Dawid i dodał – Powinnaś się od niego trzymać z daleka.\n- Ale dlaczego? – zapytała Alina – Według mnie jest niegroźny.\n- Wiesz, nie wiesz, kto to jest, więc lepiej miej go na dystans – powiedział Dawid i podał dziewczynie spodnie, mówiąc:\n- Zobacz, jak będziesz wyglądać w tych.\nGdy Alina wyszła z przebieralni, Dawid szeroko się uśmiechnął i powiedział:\n- Super. I w dodatku są tańsze niż poprzednie.\nGdy wychodzili z galerii, trzymali się za ręce. Nawet tego nie zauważyli. Gdy się jednak domyślili, że są bardzo blisko siebie, Alina położyła głowę na ramieniu Dawida, a on objął ją w pasie. Szli tak do pasów, gdy nagle po drugiej stronie ulicy zobaczyli tego samego mężczyznę, co wcześniej w sklepie z odzieżą. Dawid dziwnie się na niego popatrzył i zapytał:\n- Dziwny zbieg okoliczności, co?\n- No, w sumie… -zgodziła się z nim Alina i dodała – Ale jak jest niegroźny, to możemy iść dalej.\nDochodziło południe, więc poszli do jakiegoś baru coś zjeść. Po posiłku Dawid postanowił odprowadzić Alinę do pokoju.\n-To może gdzieś razem później wyjdziemy? -zapytał Dawid, gdy zbliżali się do akademika.\n- Chętnie, co proponujesz? – zapytała Alina.\n- Co byś powiedziała na imprezę w klubie? W końcu dzisiaj miała być – spytał Dawid.\n- A o której? – odpowiedziała Alina pytaniem.\n- A tak gdzieś koło wpół do siódmej – odrzekł Dawid z uśmiechem.\n- Ok. – odparła Alina, odwzajemniając uśmiech.\nGdy weszli razem do środka, oznajmiła:\n- To będę się zbierać na imprezę. Może po mnie przyjdziesz?\n- Ależ oczywiście, złotko – odparł Dawid i pocałował Alinę w policzek.\n- Ale my nie jesteśmy jeszcze parą… – rzekła Alina.\n- Wybacz, tak mi się wymsknęło – uśmiechnął się Dawid i miał już wyjść, gdy Alina go zatrzymała i namiętnie pocałowała. On w momencie odwzajemnił jej pocałunek.\n- A mówiłaś, że nie jesteśmy parą… – powiedział Dawid.\n- Wybacz, tak jakoś odruchowo… – rzekła Alina, lekko zawstydzona. Dawid cicho się zaśmiał się i wyszedł.\nOkoło godziny szóstej wieczorem Alina była już gotowa do wyjścia. Usłyszała pukanie do drzwi. Szybko wstała, aby otworzyć. Był to Dawid w swej ulubionej czarnej, skórzanej kurtce i dżinsach.\n- Wyglądasz jak milion dolarów! – powiedział Dawid na powitanie i wyszli razem. Dawid przyjechał samochodem, więc nie musieli czekać na autobus. Chłopak specjalnie pojechał trochę inną drogą, żeby Alina nie domyśliła się, że jadą do tego samego klubu, gdzie kiedyś byli, śledząc Alka. Gdy byli na miejscu, Dawid otworzył Alinie drzwi i gdy zamknął samochód podszedł do niej z tyłu i zasłonił jej oczy.\n- Co ty robisz? – zapytała Alina, śmiejąc się.\n- To jest niespodzianka… – szepnął Dawid i zaprowadził ją do klubu. W momencie odsłonięcia oczu, wszyscy zgromadzeni zaczęli śpiewać „sto lat”. Alina była bardzo zaskoczona. Zobaczyła wszystkich swoich znajomych z roku i w ogóle z wydziału, a nawet kilka koleżanek z liceum. Była tak zachwycona, że nie mogła nic powiedzieć. Po chwili łzy jej stanęły w oczach ze wzruszenia i wydusiła z siebie tylko jedno słowo:\nAleksander wraz z Moniką podeszli do niej z wielkim tortem ze świeczkami. Alina bez wahania wszystkie zdmuchnęła i pokroiła tort. Gdy wszyscy zjedli po kawałku, zaczęło się rozdawanie prezentów. Dziewczyna dostała z cztery wielkie misie, od swoich trzech najbliższych koleżanek otrzymała lupę.\n- Na pewno pani detektyw bardzo się przyda! – zaśmiała się jedna z nich.\n- Na pewno! – powiedziała Alina, płacząc ze śmiechu.\nPo prezentach zaczęła się zabawa. Alina tańczyła głównie w gronie swoich najbliższych przyjaciół, ale często się jej zdarzało tańczyć z Dawidem sam na sam. Koleżanki z liceum zaproponowały jej drinka. Solenizantka zgodziła się i kobiety podeszły do baru. Barmanem był właśnie ów mężczyzna, który był wielkim fanem Aliny. Gdy dziewczyny wypiły drinka z Aliną poszły dalej tańczyć, a ta została przy barze. Postanowiła chwilę odpocząć.\n- Przepraszam, że wyskakuję z takimi rzeczami w czasie zabawy, ale chciałbym, aby mi pani pomogła – odezwał się barman i dodał – Oczywiście za odpowiednią opłatą.\n- A jaka to sprawa? – zapytała Alina.\n- Mam wrażenie, że moja dziewczyna ma kogoś na boku – oznajmił mężczyzna.\n- To podam panu mój numer telefonu i umówimy się na spotkanie. – rzekła Alina. Barman się zgodził i zapisał sobie numer telefonu Aliny.\nNagle na scenie Alina zobaczyła swego najlepszego przyjaciela Dawida wraz ze swoim zespołem. Uśmiechnął się do niej j powiedział do mikrofonu:\n- Nazywamy się Czarne Limuzyny i jesteśmy główną atrakcją dla was, w w szczególności dla solenizantki! Zagramy teraz dwadzieścia jeden kawałków różnych wykonawców, więc mam nadzieję, że każdy znajdzie coś dla siebie.\nPo tych słowach zaczął się koncert. Przez ten cały czas Alina siedziała przy barze i patrzyła się na Dawida. Była tak nim oczarowana, że przy Monice nieświadomie szepnęła:\n- Ale on jest boski!\n- Ha! – zawołała Monika i dodała- Mam cię!\nGdy Alina zdała sobie sprawę z tego, że Monika była przy niej, bardzo się zaczerwieniła. Nagle zespół przestał grać i Dawid oświadczył:\n- A teraz zagramy jedną z ulubionych piosenek Aliny.\nPo tych słowach puścił do niej oczko i zaczęli wykonywać utwór „Uptown Girl”. Alina bardzo się ucieszyła, ponieważ lubiła tą piosenkę.\nDawid postanowił odwieźć kompletnie pijaną Alinę do swojego domu. Rodziców nie było w domu, ponieważ postanowili pojechać na weekend w góry.\n- Byłeś boski na tej scenie! Kocham cię! – zawołała Alina i pocałowała chłopaka. Dawid był wniebowzięty, mimo że cuchnęło od niej na kilometr alkoholem.\nKategorie: mój anioł stróz. Tagi: czytanie, impreza, kryminał, miłość, opowiadanie, pisanie, urodziny. Autor: w_b003. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.


Ściany w kuchni - E-ściany\nFundamenty Ściany i elewacje Izolacja ścian Stropy Osuszanie budynków Chemia budowlana Prawo budowlane Budowa domu Jesteś w:E-ściany Artykuły Materiały wykończeniowe Dekoracje ścian Ściany w kuchni\nŚciany znajdujące się przy kuchence nietrudno zachlapać tłuszczem, zalać zupą lub zanieczyścić w inny sposób. Powinny być one wykonane z takiego materiału, z którego bez wysiłku i trudu usuniemy powstałe zanieczyszczenia. Dodatkowo, będzie bardzo dobrze, jeśli zastosowany w tym miejscu materiał będzie materiałem niepalnym. Choć jeszcze do niedawna na ścianach polskich kuchni bezspornie królowała glazura, to obecnie rozwiązań jest zdecydowanie więcej.\nKafelki wciąż górą...\nPłytki ceramiczne, kafelki, glazura to nazwy materiału, którego posiadanie, jeszcze do niedawna, świadczyło o prestiżu i zamożności właścicieli domu. Niegdyś, mało estetyczna i nieciekawa wzorniczo okładzina ścienna – wprowadzona na polskie ściany – króluje na nich do dziś, choć w zmienionej i dużo elegantszej formie. Ceramika jest odporna na działania wody, a dodatkowo – bardzo łatwo usuwa się z niej zabrudzenia. Dlatego też jest dobrym materiałem do zastosowania przy kuchence, na której przygotowujemy posiłki dla naszej rodziny. Ceramika spełnia jeszcze jeden wymóg, który powinien być brany pod uwagę w tym miejscu. Jest bowiem niepalna, a co za tym idzie uniemożliwia rozprzestrzenianie się ognia, w razie jego wystąpienia. Aktualny wybór wzorów, kolorów oraz rozmiarów płytek ceramicznych jest w stanie spowodować autentyczny zawrót głowy. W kuchni jednak najlepiej sprawdza się glazura pokryta grubszą warstwą szkliwa. Można również stosować szkliwiony gres lub szkliwiony klinkier. Na ścianie przy kuchence nie poleca się stosować płytek nieszkliwionych, gresu technicznego oraz polerowanego. Te odmiany ceramiki nie sprawdzą się w tym miejscu, ponieważ będzie trudno utrzymać je w należytej czystości. Ponadto pamiętajmy, że estetyka ściany wyłożonej kafelkami, to nie tylko gustowny i dobrze dopasowany do wnętrza materiał. Niezwykle ważne jest w tym przypadku staranne i fachowe wykonawstwo. Bez niego ściana nie będzie prezentować się elegancko nawet wówczas, kiedy zakupimy najdroższe na rynku kafle.\nJest materiałem innowacyjnym, ale znajdującym coraz szerszą rzeszę zwolenników. Bardzo często zastępuje w naszych kuchniach nieco staromodne kafelki ceramiczne. Jednak na ścianach sąsiadujących z kuchenką powinno znaleźć się szkło hartowane i odporne na działanie podwyższonej temperatury. Najlepiej jeśli będzie to szkło żaroodporne. Szklany panel może być przezroczysty, mleczny lun barwiony na dowolnie wybrany kolor. Szkło występuje aktualnie tak w formatach znacznych rozmiarów, jak i w postaci niewielkich płytek, które ułożone na ścianie tworzą piękną mozaikę. Jeśli decydujemy się na szkło przezroczyste – musimy pamiętać, że będzie przez nie widoczne to, co znajduje się bezpośrednio pod taflą. Jeśli wierzchnia struktura ściany ma postać naturalnej cegły – efekt może być bardzo ciekawy. Jeśli jednak ściana jest po tzw. przejściach i znajdują się na niej resztki zapraw klejowych, odpadające kawałki farb, czy niezbyt estetyczny tynk – podłoże pod szkło należy najpierw doprowadzić do żądanego stanu. Prostym i sprytnym na to sposobem jest zastosowanie pod przezroczystą taflę szkła tapety w wybranym i pasującym do wnętrza wzornictwie.\nDawniej, arkusze blachy przymocowane do ściany spotkać można było jedynie w kuchniach restauracji oraz barów szybkiej obsługi. Nie prezentowały się one najlepiej i nikomu nie przychodziło nawet do głowy, by stosować je w domu. Moda jednak ulega zmianom, a wraz nimi – blacha przechodzi metamorfozę. Aktualnie, nabyć można okładziną ścienną z tego materiału w postaci różnej wielkości arkuszy, pociętych kafelków, a nawet mozaiki. Blacha nie specjalnie nadaje się do zastosowania na dużych powierzchniach ściany, ale położona miejscowo – nadaje wnętrzu właściwego klimatu i wygląda dobrze. Można stosować ją na ściany przy kuchence do gotowania, ponieważ jest żaroodporna i nie wchłania wilgoci oraz zabrudzeń. Jest to jednak materiał, którego obecności nie pożałują jedynie bardzo pracowite i cierpliwe Panie domu. Ogromną wadą blachy jest bowiem fakt, że na niezadbanej jej powierzchni uwidoczni się każda kropelka wody oraz tłuszczu. Jeśli blacha nie będzie systematycznie czyszczona i polerowana – straci swój elegancki wygląd i zamiast dekorować kuchnię – zacznie ją szpecić. Najbardziej popularną blachą jest blacha ze stali szlachetnej, ale we wnętrzach stosuje się też blachę aluminiową oraz miedzianą. Blachę satynową jest bowiem łatwiej utrzymać w nienagannym stanie. Powierzchnia zewnętrzna blachy pozostaje kwestią dowolną. Na rynku bez trudu znajdziemy tak blachę gładką, jak i wytłaczaną w najróżniejsze wzory.\nKonglomeraty z kamienia są wprawdzie częściej stosowane do wykonywania blatów kuchennych, ale powstają z nich też okładziny ścienne. Wchodzące w ich skład minerały, tj. granit i kwarc – nadają im twardość, wytrzymałość na uszkodzenia, odporność na działanie wysokiej temperatury oraz pryskającego tłuszczu. Dodatek pigmentu sprawia, że okładzina może przybierać różne barwy. Niektóre z nich wręcz do złudzenia przypominają naturalny kamień lub marmur, ale są zdecydowanie łatwiejsze w utrzymaniu ich w czystości. Prezentują się pięknie i z powodzeniem można stosować je na ścianach przy kuchence. Zniechęcać może jedynie ich dość wysoka cena.\nMarmolit jest odmianą mozaikowego tynku akrylowego. Na rynku występuje w postaci gotowych past do nanoszenia na uprzednio przygotowane podłoże. Powierzchnia pod marmolit powinna być gładka, równa czysta i sucha,. Z tych też powodów najlepiej jest zastosować najpierw tynk podkładowy. Marmolit po nałożeniu na ścianę – tworzy na niej ziarnistą, trwałą i nietrudną do utrzymania w czystości powierzchnię. Występujące na rynku handlowym pasty są obecnie dostępne w około dwudziestu wariantach kolorystycznych. Marmolit jest odporny na działanie podwyższonej temperatury, nie pęka, nie kruszy się i można czyścić go przy użyciu ogólnie dostępnych środków chemicznych. Najlepiej prezentuje się zastosowany miejscowo, np. ponad blatem roboczym, czy przy kuchence do gotowania.\nNiegdyś, drewnianą boazerią pokrywano niemal całe powierzchnie ścian kuchennych. Aktualnie, boazeria nie jest już materiałem modnym i raczej nie stosuje się jej we wnętrzach. Drewno jednak nie wyszło z mody całkowicie, a jedynie przybrało nieco inną postać i wygląd zewnętrzny. Pod warunkiem zabezpieczenia drewna przed działaniem ognia oraz zaimpregnowaniu go przed wilgocią i działaniem na nie różnego rodzaju zabrudzeń – można stosować ten surowiec także przy domowych kuchenkach do gotowania. Najtańszy i zarazem najprostszy sposób na pozyskanie kawałka ściany w drewnie, to zastosowanie ściennych paneli laminowanych lub drewnianych. Jedne i drugie należy staranie polakierować, aby nie wżerał się w nie tłuszcz oraz były jeszcze odporniejsze na działanie pary wodnej. Panele mocuje się przy pomocy specjalnych łączników do uprzednio przygotowanego rusztu z metalowych lub drewnianych listew. Ścianę można też wyłożyć drewnianą sklejką. Ta jednak także musi zostać pierwotnie zabezpieczona przed działaniem niekorzystnych czynników zewnętrznych.\nFarby i tapety do kuchni\nPokrycie ściany przy kuchence, farbą lub tapetą o odpowiednich właściwościach jest najtańszą metodą na stworzenie czystego i estetycznego kącika do gotowania. Farba taka powinna być jednak wodoodporna i zmywalna. Tapetę musi natomiast charakteryzować odpowiednia trwałość i także wodoodporność oraz możliwość częstego mycia. Materiały tego typu stwarzają nieograniczone możliwości aranżacyjne, a ze względu na ich cenę – można pozwolić sobie na większą częstotliwość dokonywania zmian w pomieszczeniu. Dodatkowym ich atutem jest fakt, że z takim wykończeniem ściany poradzi sobie samodzielnie niemal każda Pani domu.\nMessner17 22 sierpnia 2013 Bardzo mi się podoba szkło w kuchni, zwłaszcza szklane panele. Na tej stronie widziałam bardzo ładne:\nhttp://www.glassline.pl/gl-projects.php ... eleszklane minixminix 23 sierpnia 2013 co powiedzielibyście na taki kolor w kuchni na ścanach: Do tego jakieś ciemne, drewniane meble, rattanowa szafka, wiklinowe koszyki i można swobodnie gotować:\nfarba do kuchni aneks 29 grudnia 2013 Farba farbą, ja jestem fanką kafelków ( uwielbiam prostokątne, małe, w połyskliwej bieli). Podoba mi się też położony Kinkieryt - między szafkami, kuchenką i umywalką, a szafkami wiszącymi. Wiecie, warto pomyśleć, warto się wysilić i zrobić coś ciekawego. Zresztą z takich płytek łatwiej schodzą zabrudzenia niż ze ściany po prostu pokrytej farbą. http://gipstynkarski.pl 25 stycznia 2014 Ale burdel. http://gipstynkarski.pl ZPH Galant 27 stycznia 2014 Witam, z pewnością jest wiele sposobów na aranżację ściany w kuchni. Głównie przy wyborze odpowiedniego materiału powinniśmy się kierować tutaj aranżacją całego pomieszczenia. Jeśli chcemy nowoczesną kuchnię, uważam, że powinniśmy kierować się w dekoracje typu panele szklane z nadrukiem, jeśli chcemy klasyczną kuchnię, kierować swój wybór na płytki lub cegły. ------------------------------------\nhttp://www.zphgalant.pl/ glaurung 5 lutego 2014 ... a ja polecam tapetę. dostępność do wielu rodzajów tapet - również dedykowanych do pomieszczeń o wyższej wilgotności jak kuchnia/łazienka - jest taka, że każdy może znaleźć dla siebie interesujący wzór.\nnie ma się co absolutnie bać wykorzystania takiego wykończenia ścian jak tapeta Bossman 29 sierpnia 2014 W kuchni fajnie będzie wyglądać kamień dekoracyjny a'la stara cegła - taki klimat vintage się zrobi przy okazji. Poza tym wystarczy wilgotna szmatka i będzie czysta, a to w kuchni bardzo wazne MeduzaD 29 września 2014 W kuchni prostota, więc Klinkieryt będzie jak ulał. Kolorystyka jest różna bez problemu można dobrać do niego meble lub inne dodatki. czesuaff 30 września 2014 Pod warunkiem, że nie będzie miała chropowatej powierzchni, bo coś takiego do kuchnii się kompletnie nie nadaje. U mnie w domu płytki klinkierowe są na przedpokoju i kończą się na ścianie przeciwległej do kuchnii. Bliżej już bym nie ryzykował, bo wiem że na bank złapałyby zanieszczenia i zmieniły kolor. Płytki mam dość chropawe (czerwony klinkier Terca). Niemniej jednak rozwiązanie estetycznie jest świetne, więc jak ktoś ma odwagę, to jak najbardziej zachęcam nata23 6 lutego 2015 mi bardzo podoba się szkło w kuchni i szklane narażacie takie jak np panele kuchenne z różnymi motywami jak tutaj - www.szklarzokuniew.pl/panele-kuchenne/ nata23 6 lutego 2015 mi bardzo podoba się szkło w kuchni i szklane narażacie takie jak np panele kuchenne z różnymi motywami jak tutaj - www.szklarzokuniew.pl/panele-kuchenne/ nata23 6 lutego 2015 mi bardzo podoba się szkło w kuchni i szklane aranżacie takie jak np panele kuchenne z różnymi motywami jak tutaj - www.szklarzokuniew.pl/panele-kuchenne/ Więcej na ten temat:\nco na ścianę do kuchni, ściany w kuchni, ściany w kuchni aranżacje, ściany w kuchni pomysły, ściany w kuchni wykończenie Autor: Agnieszka Jaros Zdjęcia: thekitchn-com, decorati0ns-net, drewno-maxx, To Cię zainteresuje\nChoć szklane pustaki, służące do budowy ścian działowych znane są od czasów PRL-u, to dopiero niedawno odkryto ich prawd


Olsztyn: Okradł śpiących na ławce mężczyzn. Zauważył to policjant, obsługujący monitoring miejski - Aktualności - Policja Warmińsko-Mazurska\nOlsztyn: Okradł śpiących na ławce mężczyzn. Zauważył to policjant, obsługujący monitoring miejski\nOficer dyżurny olsztyńskiej komendy policji, dzięki kamerom miejskiego monitoringu, dostrzegł sprawcę kradzieży. Szybka i zdecydowana reakcja pozwoliła na zatrzymanie 16-letniego Konrada K. Po sprawdzeniu w policyjnych systemach okazało się, że nastolatek uciekł z placówki opiekuńczo–wychowawczej. Teraz za swoje czyny nieletni sprawca będzie tłumaczył się przed sądem rodzinnym i nieletnich.\nO skuteczności miejskiego monitoringu, kolejny już raz, mogli przekonać się olsztyńscy policjanci. Oficer dyżurny ok. godz. 3.00 dostrzegł na ekranie miejskiego monitoringu dwóch leżących na ławce mężczyzn. W pewnym momencie funkcjonariusz zauważył, jak do ławeczki podszedł chłopak, który zaczął przeszukiwać śpiącym mężczyznom kieszenie. Policjant niezwłocznie wysłał we wskazane miejsce patrol, który zatrzymał 16-letniego sprawcę kradzieży.\nPrzy nastolatku funkcjonariusze znaleźli telefon komórkowy, portfel, karty bankomatowe oraz pieniądze należące do jednego z poszkodowanych.\nNastolatek został przewieziony do komendy, gdzie sprawdzono jego dane osobowe. Jak się okazało Konrad K. uciekł z placówki opiekuńczo–wychowawczej. Po badaniu lekarskim chłopak został umieszczony w Policyjnej Izbie Dziecka. Teraz swoje zachowanie Konrad K. będzie tłumaczył przed sądem rodzinnym i nieletnich.\nMożliwość monitorowania przez olsztyńskich policjantów sytuacji na ulicach Olsztyna to kolejne przedsięwzięcie Urzędu Miasta związane z wdrażaniem tzw. Inteligentnego Systemu Transportowego. Należące do systemu kamery monitoringu zostały usytuowane na wybranych, newralgicznych skrzyżowaniach miasta. Dzięki obrazowi przekazywanemu m.in. do komendy policji możliwe jest monitorowanie natężenia ruchu i sprawne reagowanie na pojawiające się utrudnienia. Chociaż system na razie jest w fazie testowania, efekty jego skuteczności są już zauważalne.


Apple uzyskuje patent na.. wirtualne przerzucanie stron! - Serwis iPhone Szczecin - AppleMobile.pl\nHome Newsy Apple uzyskuje patent na.. wirtualne przerzucanie stron!\nChociaż wydawało nam się, że po uzyskaniu patentu na prostokątne urządzenia z zaokrąglonymi brzegami, Apple nie wymyśli już niczego głupszego, to po prostu nie doceniliśmy możliwości firmy spod znaku nadgryzionego jabłka. Tym razem, przedsiębiorstwo powraca z kolejnym, niedorzecznym patentem, a mianowicie na… wirtualne przerzucanie stron! Koncept ten wykorzystywany jest praktycznie w każdym tablecie oraz e-czytniku, możemy spodziewać się więc w najbliższym czasie pozwów spływających do większości producentów urządzeń mobilnych.\nZ całą pewnością zdążyliście się przyzwyczaić do animacji odwracanej strony podczas użytkowania swojego tabletu, czy też e-readera. Dzięki Apple najprawdopodobniej będziecie mogli się z tym pożegnać. Co więcej, zapisy zawarte w patencie są niezwykle ogólnikowe i mówią o ?wyświetlaczu lub jego części z animowanym, graficznym interfejsem użytkownika.? Według Apple dotyczy to jednak bezpośrednio animacji odwracania stron, która ponoć daje wrażenie, jakbyśmy mieli do czynienia z prawdziwą książką.\nDzięki patentowanii tak ogólnych rzeczy i pozywaniu kolejnych film, Apple coraz mocniej i nieuchronnie zbliża się do oficjalnego otrzymania tytułu patentowego trolla. Jak myślicie, ile niedorzecznych patentów w najbliższym czasie będzie w stanie wymyślić firma spod znaku nadgryzionego jabłka? 🙂\ntags: Apple patent wirtualne przewracanie stron\nPoprzedni Apple wypłaci akcjonariuszom drugą dywidendę w przeciągu ostatnich 17 lat ? do rozdania 2,5 miliarda dolarów!\nNastępny Apple wspiera motoryzację


Przewodnik Rowerowy po Pomorzu Zachodnim: Rowerowa wyprawa szlakiem szczecineckich bunkrów [WIDEO] | Głos Szczeciński\nPrzewodnik Rowerowy po Pomorzu Zachodnim: Rowerowa wyprawa szlakiem szczecineckich bunkrów [WIDEO]\nMichał Borkowski 29 czerwca 2020, 9:39\nRowerowa wyprawa szlakiem szczecineckich bunkrów\nSzczecinek jest tylko miastem, które mijacie pędząc z Koszalina do Poznania, albo z Poznania nad morze? Musicie to zmienić — w ciągu ostatnich lat Szczecinek postawił na turystykę. I słusznie, bo turystycznych walorów tej gminie nie brakuje. Lasy, jeziora, rzeki, zabytki oraz ścieżki rowerowe to tylko niektóre z nich.\nPrzez Szczecinek i jego okolice biegnie 13 rowerowych szlaków. My na dobry początek wybraliśmy Szlak Bunkrów, czyli 31 kilometrów — niewymagających specjalnej kondycji — biegnących przez Szczecinek oraz malownicze tereny wokół dwóch jezior, oraz zahaczający oczywiście o bunkry, którym trasa zawdzięcza swoją nazwę.\nNa co warto zwrócić uwagę na trasie? Punkt pierwszy to ratusz — to neogotycki budynek wybudowany w 1852 roku. Na wieży Ratusza znajduje się zegar z 1927 roku, wykonany przez firmę J.F. Weule z Bockenem. Interesujące są dwa dzwony zegarowe odlane w Szczecinku w 1801 roku przez J.M. Meyera i A.W. Schumachera, pochodzące z jeszcze wcześniejszego ratusza. Dzwony te fundowali zamożniejsi mieszkańcy Szczecinka (m.in. rektor gimnazjum Lenz), o czym świadczą inskrypcje na płaszczach dzwonów. W południowej ścianie Ratusza widnieje tabliczka upamiętniająca wiosenną powódź w 1888 roku. Obecnie Ratusz jest siedzibą władz miejskich. W 2013 roku połączone zostały z gmachem ratusza dwie wyremontowane, zabytkowe kamienice oraz zainstalowano zadaszenie nad dziedzińcem, umiejętnie łącząc nowoczesność konstrukcji poliuretanowej z zabytkową bryłą budynku.\nSzlak biegnie przez Park Miejski założony w latach 1875-1903. Rozciąga się wzdłuż szczecineckiej części Jeziora Trzesiecko. W większości tereny te były zalane przez jezioro i osuszone w wyniku obniżenia poziomu jeziora w 1868 roku. Najstarsze fragmenty parku znajdują się w pobliżu Zamku. W okresie międzywojennym park nosił imię Warcisława IV – założyciela miasta. Park jest duży i rozciąga się wzdłuż całej długości miasta. Urzeka licznymi skwerami, rabatkami i alejami spacerowymi. Jest w nim około 2000 drzew liczących ponad 100 lat. Do najcenniejszych okazów należą 150-letnie dęby szypułkowe. Warto poświęcić mu trochę czasu.\nKoniecznie powinniśmy zatrzymać się nad Trzecieckiem przy pomostach, tuż obok zamku i siedziby dyrekcji Lasów Państwowych i Centrum Edukacji Ekologicznej — jeśli dawno nie byliście w Szczecinku to miejsce na pewno was zaskoczy i zachwyci! Jak nam zdradził nasz przewodnik Mariusz Getka, prezes Szczecineckiej Lokalnej Organizacji Turystycznej, w tym miejscu bije serce miasta — tu odbywają się imprezy, koncerty, spotkania towarzyskie.\nObjeżdżając rowerem Trzeciecko warto zrobić przystanek na pyszną rybę albo kawę przy Przystani Centrum — to jeden z kilku lokali na trasie naszej rowerowej wyprawy.\nRyby, a dokładniej łowiska, to jeden z powodów, dla których warto się wybrać do Szczecinka. Mariusz Getka opowiada, że od kilku lat Szczecinek stawia na wędkarską turystykę. I świetnie mu to wychodzi! Mają tu miejsca duże wędkarskie imprezy, gminę Szczecinek wybierają wędkarze z całej Polski, a czasem i ci zagraniczni. Wędkowanie to wasz pomysł na wypoczynek? Wiecie już gdzie jechać. Możecie zabrać rodziny — one też nudzić się nie będą.\nOczywiście jadąc tą trasa trafimy na bunkry, którym zawdzięcza swoją nazwę. Schrony zostały wybudowane w latach 1933-1936, znajdują się na zachód i północ od miasta. Wbrew nadziejom Niemców, nie zdołały one powstrzymać ofensywy wojsk radzieckich, które zajęły miasto i wkrótce potem opuszczoną linię umocnień w lutym 1945 roku. Żelbetowe schrony „bunkry” blokowały przesmyk między jeziorami Trzesiecko i Wielimie ( łącznie 25 obiektów).\nBunkier B-Werk, uchodzi za największą atrakcję w okolicy. Uzbrojony był w ciężkie karabiny maszynowe, a od strony wschodniej – w działko przeciwpancerne w pancernej kopule. W części podziemnej mieściły się w nim magazyny amunicyjne i żywnościowe oraz pomieszczenia dla załogi. Na drodze, w odległości ok. 100 m na wschód od bunkra, znajdował się ruchomy system zapór drogowych. Wszystkie wysadzone po zakończeniu działań wojennych. Schron B-Werk jest najlepiej zachowanym schronem z 11 tego typu obiektów na Wale Pomorskim. Obecnie działa w nim “Muzeum Wału Pomorskiego i II Wojny Światowej”. Odrestaurowanie B-Werku, czyli najpotężniejszych fortyfikacji, jakie budowano na Wale Pomorskim, zajęło grupie fanów historii i militariów około 3 lat i w 2012 roku Bunkier została oddany do zwiedzania. Zwiedzanie bunkra to świetna lekcja historii.\nOczywiście ta trasa to też kilometry w pięknym terenie - nad jeziorami, w lasach. Gorąco polecamy szlak - szczególnie rodzinom z dziećmi, bo jego przejechanie nie wymaga świetnej kondycji, a atrakcji jest tyle, że nie ma miejsca na nudę.\nWięcej informacji o tej i innych trasach rowerowych po gminie Szczecinek oraz o innych atrakcjach jakie czekają tu na turystów znajdziecie w Szczecineckiej Lokalnej Organizacji Turystycznej, która mieści się przy ul. Piłsudskiego 3, tel. +48 536 924 998, e-mail: sekretariat@szlot.pl.\nMateriał oryginalny: Przewodnik Rowerowy po Pomorzu Zachodnim: Rowerowa wyprawa szlakiem szczecineckich bunkrów [WIDEO] - Głos Koszaliński


raz uchem / raz okiem: Zamilska? Sprawdzam! / Zamilska - "Untune"\nZapewne większość z Was, (podobnie jak i autor tych słów) niespełna pół roku temu z zaciekawieniem śledziła narodziny i rozprzestrzenianie się medialnego zamieszania wokół Zamilskiej. Dynamika z jaką narodził się ten związany z jej osobą fenomen, a następnie jak multiplikował we wszystkich dostępnych kanałach internetowych, aby rozrosnąć się do rozmiaru "hajpu" przypominał przewracające się kostki domina i mógł zszokować nawet wytrawnych medioznawców. Natalia Zamilska postać raczej anonimowa, nawet w wąskim światku polskiego niezalu, w przeciągu dosłownie kilkunastu godzin z początkującej, eksperymentującej z nowymi brzmieniami artystki stała się największą nadzieją polskiej elektroniki. Raptem po ujawnieniu światu jednego utworu "Quarrel" zainteresowały się nią media, które z polską muzyką elektroniczną, czy alternatywną nie mają wiele do czynienia. I tylko one, ze swoją dyktaturą klikalności były w stanie z taką beztroską swobodą poddać medialnej stygmatyzacji tą młodą artystkę. Co ciekawe ludzie, którzy wsparli Zamilską w tej, z pewnością stresującej batalii (głównie Wojtek Kucharczyk z Mik Musik) okazali dużo zimnej, krwi umiejętnie podsycając sytuację i wykorzystując zainteresowanie mediów stworzyli tym samym perspektywę dotarcia rodzimej niszowej elektroniki do szerszej publiczności. Przyglądałem się tej sytuacji z pewną obawą, czy presja, która spoczęła na artystce w momencie przyczepienia jej metki "największej nadziei polskiej elektroniki", nie podetnie skrzydeł i nie wyrządzi krzywdy tej jakby nie było nieopierzonej debiutantce. Osobiście starałem się trzymać na dystans i nie dołączać do medialnego szumu stworzonego wokół producentki, oraz nie prorokować jej losów na podstawie zaledwie jednego singla. Postanowiłem zatem spokojnie oczekiwać na premierę albumu.\nKilkanaście mocno satysfakcjonujących przesłuchań "Untune" sugeruje, że "hajp na Zamilską" okazał się pokerowym zagraniem zarówno samej artystki, jak i jej promotorów. Producentka w mojej opinii wychodzi z konfrontacji z oczekiwaniami wobec jej materiału mocno obronną ręką, okazując się kobietą o żelaznych nerwach i dużej wierze we własny talent. Wojtek Kucharczyk dzięki długoletniemu doświadczeniu po raz kolejny potwierdza swoją niebagatelną odwagę w promowaniu twórców o wyrazistej kreacji artystycznej, oraz podkreśla całkowite zaufanie do ich sztuki.\nAlbum "Untune" bezdyskusyjnie można zaliczyć w poczet reprezentantów brzmienia Mik Musik. Stylistyka, chłodnego i brudnego lo-fi techno wypełniająca debiut Zamilskiej stawia ją w jednym szeregu z innymi reprezentantami tego śląskiego labelu Wilhelmem Brasem, RSS B0YS, czy Kucharczykiem. Podobnie jak wymienieni, Zamilska funduje słuchaczom zdecydowane, rytmiczne kompozycje, rozlewające się ziarnistym, industrialnym pogłosem i niesione tubalną, pompującą stopą. Fabryczny pomruk, ciężkie, basowe tąpnięcia, zgrzyty, kołatania, oraz kostropate, metaliczne faktury dopełniają duszną i gęstą audiosferę "Untune".\nZamilska, mimo iż operuje w stylistyce zbliżonej do RSS B0YS aranżuje kompozycje w sposób zdecydowanie bardziej finezyjny niż anonimowy duet. Podczas gdy RSS stawiają na frenetyczny, plemienny trans, oparty na monotonnej repetycji i minimalizacji bodźców Zamilska stara się urozmaicić swe utwory poprzez częste zmiany wątków, budowanie oszczędnej rytmicznej ornamentyki, różnorodność sampli oraz wprowadzenie całego wachlarza wokalnych motywów dynamizujących akcję.\nIm częściej zasłuchuje się w "Untune" tym rzadsze odnoszę wrażenie obcowania z debiutem. Materiał wydaje się być zaplanowana w najdrobniejszych detalach. Artystka jest niezwykle świadoma zarówno jego brzmienia, dynamiki jak i osi fabularnej. W imponujący sposób posługuje się niedopowiedzeniem, kreując i podgrzewając atmosferę bez obnażania wszystkich atutów drzemiących w kompozycjach. Przykładem niech będzie "Flag", w którym główny, przewijający się przez cały utwór wątek, zostaje w finale brawurowo przearanżowany w przebojowy motyw nabierający mocy solidnej, klubowej kulminacji. W momencie kiedy instynkt słuchacza domaga się gromkiego uderzenia, parkietowej erupcji, Zamilska wycisza kompozycję, dając tym samym sygnał, że jest w posiadaniu producenckich patentów czekających aby rozwinąć się w pełnej krasie w wersjach koncertowych.\nJednak największą zaletą i zarazem paradoksem wydawnictwa Zamilskiej jest fakt, że po mimo iż jej muzyka zajmuje rejony zarezerwowane dla twardej i mrocznej ekspresji skorodowanego techno, "Untune" ma w sobie niezwykłą zwiewność i świetny flow, sprawiające, że płyta nie dłuży się, nie ciąży, a dodatkowo znakomicie buja.\nZ perspektywy pół roku opłaciła się ta szaleńcza kampania wokół Zamilskiej. Zarówno dla samej artystki, którą wydarzenia te na pewno uczyniły silniejszą, oraz pewniejszą, jak i dla polskiej elektroniki, która w osobie Natalii znalazła świetnego ambasadora, przesuwającego granice odbioru gatunku. Sukcesem jest też fakt, że artystka pozostała daleka od kokietowania mainstreamu i nie musiała dopuścić się żadnych artystycznych kompromisów, aby dotrzeć swą muzyką do szerszej publiczności. Jak się okazało wszystko załatwiły media i rozpuszczona pół roku temu fama. Z tego sześciomiesięcznego dystansu "strategia: Zamilska" przyniosła zaskakujące rezultaty, które nie wielu byłoby w stanie przewidzieć. Zamilska niczym koń trojański została zaproszona do wewnątrz systemu, aby swą muzyczną propozycją walczyć z nim od środka. Jeśli przebiegły plan znacząco zwiększy sprzedaż "Untune" wtedy będzie można odtrąbić pełny sukces. Tymczasem Chapeau Bas!\nZAMILSKA - "Untune"\nAutor: Nasłuchy o 00:29\nEtykiety: 2014, Kucharczyk, Mik Musik, Polska muzyka, techno, Zamilska


Biblioteczka iGola #6 – Mateusz Borek i Cezary Kowalski serwują "Krótką Piłkę"\nBiblioteczka iGola #6 – Mateusz Borek i Cezary Kowalski serwują „Krótką Piłkę”\nParę słów o książce dziennikarzy Polsatu Sport\nOstatnio miałem okazję przeczytać „Krótką Piłkę” Cezarego Kowalskiego i Mateusza Borka. Mimo iż książka ta powstała w większości pod mundial, jest to dzieło, które nie straciło na aktualności, i warto je również teraz przeczytać.\nNie jest to najnowsza pozycja, swoją premierę miała kilka miesięcy temu tuż przed mistrzostwami świata. Konwencja książki jest bardzo ciekawa, ponieważ napisano ją w formie dialogów pomiędzy dwoma dziennikarzami Polsatu Sport. Ta konwencja sprawia, że oczami wyobraźni widzimy rozmowę dwóch dobrych kumpli przy piwie i chipsach.\nMundiale zobaczyć ich oczami\nKsiążka zaczyna się wspomnieniami autorów o polskich mundialach za ich kibicowskiego i zawodowego życia. To opowieść o tym, jak dwóch młodych chłopaków przeżywało wielki sukces polskiego futbolu na mundialu w Hiszpanii i klapę na meksykańskim turnieju cztery lata później, powstałe dzięki analizie tego, jak na takie rzeczy patrzą młodzi ludzie. To także opis tego, jak w głowach przyszłych komentatorów zaczęło kwitnąć pragnienie stania się tym, kim Jan Ciszewski i Dariusz Szpakowski.\nO wiele ciekawiej się robi, gdy otrzymujemy opisy mistrzostw, przy których ten dziennikarski duet pracował. Dostajemy bowiem coś w stylu telewizyjnych kulisów mundiali w Korei i Niemczech. Dostajemy studium porażek kadr Engela i Janasa na mundialach, połączone z masą ciekawostek z obu turniejów.\nZacznijmy od historii mundialu w Korei. Dowiemy się między innymi o tym, jak w nietypowych okolicznościach zaczęła się przyjaźń Mateusza Borka z Dariuszem Szpakowskim, poznamy kulisy osławionego „wyjścia na solo” Cezarego Kowalskiego i Piotra Świerczewskiego, przeczytamy o karygodnym zachowaniu piłkarzy wobec dziennikarzy, głównych powodach porażki. W pewnym momencie zaś robi się nawet drastycznie, gdy Mateusz Borek wspomina, jak w koreańskiej restauracji ekipie Polsatu zaproponowano zjedzenie młodych gniecionych kotów.\nCo do mundialu w Niemczech – to jest to część o wiele mniej ciekawa niż ta o mistrzostwach w Korei i Japonii. Może dlatego, że wówczas nie mieliśmy tylu atrakcji pobocznych. Borek z Kowalskim wspólnie stawiają wnioski, co zniszczyło świetną przecież kadrę Pawła Janasa, a zarazem zastanawiają się, czy z Janasem na ławce udałoby się naszej kadrze awansować na Euro 2004. Mateusz Borek opisuje, jaka kontestacja zapadła w obsłudze telewizji Polsat, gdy Paweł Janas podał zaskakującą kadrę i odstrzelił kilku podstawowych piłkarzy, oraz podaje powody, przez które Janas podjął taką decyzję. Poza tym mamy trochę komentarzy o tej sporej porażce.\nNawałka i Lewandowski – dwaj bohaterowie\nKolejne rozdziały są poświęcone duetowi, który wprowadził nas na ubiegłoroczny mundial. Z jednej strony dostajemy analizę tego, dlaczego Nawałka to najlepszy selekcjoner od czasów Antoniego Piechniczka, i jego porównanie z poprzednikami, z którymi jako dziennikarze mieli szansę pracować autorzy, a więc od Janusza Wójcika do Waldemara Fornalika, z drugiej mamy wychwalanie pod niebiosa (momentami nieco przesadne) Roberta Lewandowskiego i sporą analizę jego kariery, a także (nietrafione obecnie) gdybanie o przyszłości. Jednak prawdziwą atrakcją tej części książki jest długi i rzetelny wywiad z gwiazdorem polskiej kadry. Dla samego tego wywiadu warto kupić tę książkę.\nLisy, Euro i grupa na mundialu\nOstatnie rozdziały to spora analiza trzech rzeczy. Na początek dostajemy rozdział poświęcony farbowanym lisom. Autorzy skupiają się tu jednak nie na takich graczach jak Polanski, ale na błędach systemowych, które sprawiły, że zarówno Miroslav Klose, jak i Łukasz Podolski nigdy nie przywdziali w meczu koszulki reprezentacji Polski. To bardziej zamartwianie się tym, czy w przyszłości nie doczekamy się podobnych sytuacji, gdy w reprezentacjach Anglii, Holandii, krajów skandynawskich, Niemiec będą grali synowie emigrantów z czasów po 2004 roku, wyszkoleni w tamtejszych szkółkach. Obok tego jest też parę słów na temat tego, jak Polskę traktowali zawodnicy, których zaciąg do polskiej kadry mieliśmy w latach 2009-2011.\nKolejny rozdział to wspomnienia autorów z Euro 2016. Wspomnienia, które jednak nie tyczyły się sukcesu Polaków (o tym napisano w rozdziale o Nawałce), a raczej o tym, jaką indolencją w organizacji popisali się Francuzi. Zarówno Borek, jak i Kowalski opisywali to, jak Francuzi (z lekką przesadą nawet) dbali o bezpieczeństwo w trakcie turnieju, a zarazem jak źle zorganizowany był ten turniej, Borek wspomina chociażby, jak wpadał na ostatnią chwilę na stanowisko komentatorskie. Przy tym czytamy o tym, jak niegościnni byli Francuzi oraz jak horrendalne ceny osiągało wszystko w trakcie turnieju.\nOstatni rozdział, patrząc z dzisiejszej perspektywy, jest najmniej ciekawy, bo jest analizą naszej mundialowej grupy i tego, jak trudno miało być Polakom w trakcie tego turnieju. Jest to trzeźwy osąd, wskazujący, że nie będzie łatwo, w czym obaj dziennikarze mieli rację. Z drugiej strony jednak nie przewidywali, że będzie tak źle, jak ostatecznie było.\nTo książka, którą powinni przeczytać fani futbolu, nie tylko dlatego, że jest literackim debiutem Mateusza Borka i Cezarego Kowalskiego. Po pierwsze bowiem ta książka to wyjątkowe dzieło, które możemy uznać za podsumowanie kadencji Adama Nawałki na stanowisku selekcjonera reprezentacji Polski. Do tego to kopalnia anegdot, które chętnie pozna większość fanów polskiej piłki. Dodatkowo to możliwość przeczytania bodaj najdłuższego wywiadu z Robertem Lewandowskim.\nCezary Kowalski Krótka Piłka Mateusz Borek recenzja


Cztery dni w górach\nUroczystość wręczenia Europassów\nVI Powiatowy Konkurs Fryzjerski\nWywołać uśmiech na twarzy dzieci - bezcenne!\nOdezwa Społeczności PaT – wybory życiowe zależą od Ciebie\nKonkurs „Otwórz oczy, stop przemocy”\nMłodzi ekonomiści w ZUS\nZakończenie projektu Centrum Edukacji Obywatelskiej w Warszawie „Poznaj urząd od podszewki”\nKucharze przed egzaminem potwierdzającym kwalifikacje zawodowe\nW dniach od 21 do 26 maja 2017 roku uczniowie klasy 2TE oraz po części klas 1TE i 1LO uczestniczyli w wycieczce do Zakopanego. Jej celem było poznanie górskich szlaków turystycznych Tatrzańskiego Parku Narodowego oraz integracja uczestników.\nPodczas górskich wypraw weszliśmy na Gubałówkę i Halę Kondratową oraz Doliną Kościeliską dotarliśmy do Smreczyńskiego Stawu. Na górskich szlakach doświadczyliśmy zaskakujących zmian pogody, od słonecznego poranka, po ulewy i burze z gradobiciem w ciągu dnia. Grupa była wzorowo przygotowana na każde warunki pogodowe.\nZwiedzaliśmy najważniejsze zabytki Zakopanego, m.in. Cmentarz na Pęksowym Brzyzku, regenerowaliśmy siły w Aqua Parku Zakopane oraz rywalizowaliśmy w kalamburach. Największą przygodą była kilkunastogodzinna podróż powrotna komunikacją PKP.\nNa wspólną wycieczkę zabraliśmy uczniów ZSP w Kościanie, a przywieźliśmy … młodych taterników.\nOrganizatorzy wycieczki: Dorota Wojciechowska, Katarzyna Naglik, Karol Dudkowski


Od kiedy obowiązuje milcząca interpretacja? Nie wiadomo - Najczęstsze problemy - Urząd Skarbowy - Infor.pl\nAby mieć pewność, że są objęci ochroną, powinni wystąpić do organu podatkowego o zaświadczenie potwierdzające wydanie milczącej interpretacji.\nPrzepisy nie precyzują, co należy rozumieć pod pojęciem wydania – czy jest to tylko sporządzenie interpretacji przez organ, czy również doręczenie jej podatnikowi.\nDecyduje sporządzenie czy doręczenie\nKwestia ta była przedmiotem wielu sporów między organami podatkowymi a podatnikami. W przeszłości sądy zajmowały na ogół stanowisko, zgodnie z którym organ powinien doręczyć interpretację przed upływem ustawowego terminu. Pojawiały się jednak również opinie, że wydanie interpretacji powinno być rozumiane jako nadanie/wysyłka sporządzanej interpretacji na poczcie.\nZ uwagi na kontrowersje kwestia ta stała się przedmiotem dwóch uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego. Pierwsza z 2008 roku (sygn. akt I FPS 2/08) stanowiła, że wydanie interpretacji należy rozumieć jako ciąg czynności obejmujących również jej doręczenie. Niestety, w późniejszej uchwale z 2009 r. (sygn. akt II FPS 7/09) NSA przyjął już niekorzystną dla podatników wykładnię. Zgodnie z nią doręczenie jest jedynie czynnością techniczną, niemającą wpływu na bieg terminu na wydanie interpretacji.\nTo tylko wada\nStanowisko wyrażone w uchwale z 2009 r. wzbudziło liczne wątpliwości, co spowodowało, że sprawą zajął się Trybunał Konstytucyjny. W stanowisku wyrażonym w wyroku z 2014 r. (sygn. akt K 49/12) trybunał stwierdził, że wykładnia pojęcia „wydanie” zaprezentowana w uchwale NSA z 2009 r. nie stoi w sprzeczności z zasadami wyrażonymi w konstytucji. TK zwrócił wprawdzie uwagę na problem niepewności podatnika co do terminu obowiązywania milczącej interpretacji, ale uznał, że jest to jedynie taka wada tej instytucji prawnej, która powinna zostać usunięta w trybie zmiany obowiązującego prawa. Prawo to – jak widać – nie zostało zmienione do dziś!\nNależy zatem uznać, że brak doręczenia podatnikowi interpretacji po upływie określonego czasu nie oznacza niewydania tej interpretacji w rozumieniu przepisów dotyczących milczących interpretacji.\nUrząd nie wydał i co dalej\nPodatnik złożył wniosek o wydanie interpretacji i czeka. Mijają trzy miesiące od złożenia wniosku, a podatnik interpretacji nie otrzymał. Czy oznacza to, że organ interpretację wydał, ale nie dotarła ona jeszcze do podatnika, czy że interpretacji nie wydał i z upływem trzymiesięcznego okresu zaczęła obowiązywać ochrona z tytułu milczącej interpretacji?\nW tej sytuacji wnioskodawca musi być świadomy, że nie ma takiego momentu, w którym mógłby uzyskać absolutną pewność, iż organ podatkowy nie wydał interpretacji i że w konsekwencji obowiązuje milcząca interpretacja. Co więc powinien zrobić, zwłaszcza jeśli zbliża się termin składania deklaracji lub zeznania podatkowego, które podatnik chciałby wypełnić prawidłowo, aby nie składać potem korekty i np. nie dopłacać podatku?\nNiezwykle ważne wydaje się zatem uzyskanie potwierdzenia niewydania przez organ interpretacji, tak aby wnioskodawca mógł mieć pewność, że uzyskanie przez niego pozytywnej interpretacji indywidualnej w trybie milczącej interpretacji faktycznie miało miejsce i nie zostanie nigdy zakwestionowane przez organy podatkowe. Jak to zrobić?\nZ tym jest kłopot, bo w przepisach dotyczących interpretacji indywidualnych ustawodawca nie uregulował możliwości uzyskania takiego potwierdzania. Pomocne okazują się jednak inne działy ordynacji podatkowej, gdzie znalazły się regulacje dające podatnikom takie możliwości.\nMożna zwrócić się z żądaniem\nZgodnie z art. 306a par. 2 ust. 2 ordynacji podatkowej organ jest zobowiązany wydać zaświadczenie, jeżeli osoba, która zwróci się z żądaniem jego wydania, ma interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Możliwość zastosowania tego przepisu do milczących interpretacji potwierdzają orzeczenia sądów administracyjnych. Przykładowo w wyroku z 2009 r. (sygn. akt I SA/Po 453/09) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził, że „(...) w przypadku zwrócenia się do organu podatkowego z wnioskiem o wydanie zaświadczenia potwierdzającego wejście w życie milczącej interpretacji, pozostający w zwłoce w wydaniu interpretacji urzędowej organ podatkowy obowiązany jest wydać zaświadczenie potwierdzające ten fakt”.\nJest też ponaglenie\nWnioskodawca ma również możliwość ponaglenia organu podatkowego. Należy bowiem zaznaczyć, że organ podatkowy ma obowiązek wydać interpretację, a przepis dotyczący skutków niewykonania tego obowiązku w terminie trzech miesięcy nie zwalnia go z tego obowiązku. Zgodnie z art. 140 ordynacji podatkowej organ podatkowy powinien informować o przyczynach niedotrzymania terminów i wyznaczać nowe terminy załatwienia sprawy. Zgodnie natomiast z art. 141 par. 2 ordynacji podatkowej, podatnik może się domagać od organu wyższego stopnia, aby ten skontrolował bezczynność organu, który powinien wydać interpretację, i powiadomił go o wynikach kontroli. Wówczas wnioskodawca powinien dostać odpowiedź, czy interpretacja została wydana.


PISF - Smoleńsk\n› Film › Smoleńsk\nscenariusz Marcin Wolski, Tomasz Łysiak, Antoni Krauze, Maciej Pawlicki\nscenografia Michał Sulkiewicz\ndźwięk Michał Muzyka\nproducent Maciej Pawlicki\nprodukcja Fundacja Smoleńsk 2010\nkoprodukcja Fresh Coast Production\nobsada Lech Łotocki (Lech Kaczyński), Ewa Dałkowska (Maria Kaczyńska), Beata Fido (dziennikarka Nina), Halina Łabonarska (matka Niny), Maciej Półtorak (operator), Redbad Klijnstra, Jerzy Zelnik, Tomasz Radawiec (chorąży Remigiusz Muś, technik pokładowy samolotu Jak-40), Mirosława Marcheluk, Ilja Zmiejew, Aldona Struzik (Ewa Błasik, żona generała Andrzeja Błasika), Dominika Figurska, Maria Gładkowska, Katarzyna Łaniewska (Anna Walentynowicz), Anna Samusionek, Marek Bukowski, Piotr Bajor, Michał Chorosiński, Andrzej Mastalerz, Robert Dudzik (porucznik Artur Wosztyl, pilot samolotu Jak-40), Piotr Makarski (porucznik Rafał Kowaleczko, II pilot samolotu Jak-40), Blanka Kaczorowska (Aneta Żulińska, stewardesa Jaka-40), Witold Żaboklicki (generał Andrzej Błasik), Maciej Brzoska, Andrzej Żółkiewski, Marek Probosz, Andrzej Glazer (ojciec Niny), Hubert Zduniak (Micheil Saakaszwili)\n10 kwietnia 2010 roku rządowy samolot Tupolew 154 z Prezydentem RP Lechem Kaczyńskim i towarzyszącymi mu 95 osobami, członkami oficjalnej delegacji zmierzającej do Katynia, ulega katastrofie w Smoleńsku. Wszyscy pasażerowie giną na miejscu. Tragedia wywołuje ogromne poruszenie w Polsce i na świecie. Nina, dziennikarka pracująca dla dużej komercyjnej stacji telewizyjnej, próbuje dowiedzieć się, jakie były powody katastrofy. Tropy prowadzą między innymi do dramatycznej wyprawy Lecha Kaczyńskiego do ogarniętej wojną Gruzji, której celem było powstrzymanie inwazji wojsk rosyjskich na Tbilisi w sierpniu 2008 roku. Z każdą kolejną godziną dziennikarskiego śledztwa Nina przekonuje się, że prawda jest o wiele bardziej złożona, niż mogłoby się na pierwszy rzut oka wydawać.


Nieśmiałość i praca przez internet | Joanna Szymańska Copywriterka\n16 Sie Blog, Lifestyle freelancera, Praca zdalna - freelancing\nDziś staram się znaleźć odpowiedź na pytanie: czy istnieje idealna praca dla nieśmiałych? Czy osoby nieśmiałe mają szansę na fajne stanowiska i pełne sukcesów kariery zawodowe? I tak, i nie. Ale zacznijmy od początku… 😄\nWśród nas żyje nawet 25% osób nieśmiałych. W jednych kulturach więcej, w innych mniej. O niektórych w życiu nie powiedzielibyśmy, że mają jakiś problem. A to jest problem, bo jak pisał P. Zimbardo: „Nieśmiałość jest rodzajem upośledzenia psychicznego, które może okaleczyć człowieka w takim samym stopniu, jak kalectwo fizyczne, a jego skutki mogą być niszczycielskie”. Osoby, które borykają się z nieśmiałością, zdają sobie sprawę, że to niemal jak ciężka choroba. Utrudnia codzienne życie i trudno ją przezwyciężyć.\nSkoro zakładamy, że ludzie nieśmiali mają problemy w kontaktach z ludźmi, to wydawałoby się, że „praca przez internet”, jest dla nich stworzona. No jednak nie do końca. Nieśmiałość to nie tylko czerwone policzki podczas rozmowy z atrakcyjnym chłopakiem. I zaraz postaram się to wyjaśnić.\nDo napisania tego tekstu zainspirowała mnie zarówno książka Philipa Zimbardo pt. „Nieśmiałość”, jak i własne obserwacje oraz doświadczenia. Książkę szczerze polecam, bo tak jak „Efekt Lucyfera”, jest świetna.\nNieśmiałość ma niejedno oblicze\nSą ludzie, o których już przy pierwszym kontakcie powiemy, że są nieśmiali. Choć mniej uważni i niewrażliwi ludzie określą ich dziwakami, odludkami, gburami, miernotami, nieambitnymi, przegranymi, leniami itd.\nTakie osoby zawsze trzymają się z boku, w szkole mają mało przyjaciół, albo wcale. W dzieciństwie i młodości bywają poniżani i gnębieni przez rówieśników. Przyjmują role kozłów ofiarnych, i choć bardzo cierpią, nie potrafią nic z tym zrobić. Nieśmiałość utrudnia im przeciwstawienie się oprawcom. Wśród nich są zarówno osoby utalentowane, inteligentne, jak i całkiem przeciętne, ale nieśmiałość utrudnia im zdobywanie wykształcenia czy kariery. Zwykła rozmowa kwalifikacyjna czy pochwalenie się swoimi pracami stają się niemal niemożliwe, bo wiążą się z wystawieniem na kontakt i opinię drugiego człowieka.\nBrak wiary we własne możliwości sprawia, że sięgną po mało wymagające prace, najlepiej takie, gdzie niepotrzebne są kontakty z innymi ludźmi, a już na pewno publiczne wystąpienia. W skrajnych przypadkach nigdy nie znajdą sensownego zatrudnienia, ale za to wpadną w nałogi, a po kilkunastu latach staną się wrakami. Tak sobie myślę, ileż to talentów mogło się zmarnować przez nieśmiałość ich posiadaczy? Nie mają znaczenia pochodzenie, wykształcenie, inteligencja, wygląd zewnętrzny. Osoby nieśmiałe mogą być piękne lub brzydkie, wychowywać się w rodzinach patologicznych, jak i całkowicie normalnych, ciepłych, kochających, opiekuńczych. Mogą wywodzić się z rodzin biednych lub bogatych. Zimbardo wyjaśniał, że nieśmiałość może być zarówno dziedziczna, jak i wykształcić się w wyniku splotu jakichś wydarzeń (najczęściej w dzieciństwie).\nKobieta, która przez nieśmiałość zrezygnowała ze studiowana prawa, przedstawiała to tak:\nTrzy wydziały prawa przyjęły moje podania bez żadnych trudności. Ale zrezygnowałam jeszcze zanim upłynął pierwszy semestr. Wycofałam się nie dlatego, że nie chciałam poświęcać tak wiele czasu na naukę, ale dlatego, że jestem tak nieśmiała, że nie mogłam znieść siedzenia na zajęciach i modlenia się o to, żeby nie zadano mi żadnego pytania Naprawdę tak było, mimo że przygotowywałam się do zajęć i umiałam odpowiedzieć na pytania.∗\nAle bywa też całkiem odwrotnie\nKażdy z nas pewnie zna taką osobę. Zimną, wyrachowaną, pierwszą do krytykowania, ostatnią do spoufalania się. Na ogół mało lubianą w towarzystwie, do czego owe towarzystwo rzadko się przyznaje. Chorobliwie ambitną. Szybko zdobywającą pozycję lidera w grupie, jednak nie swoją charyzmą, a presją, jaką wywołuje na ludziach z otoczenia. Bywa, że nie zdajemy sobie sprawy, że pod płaszczem wybujałego ego kryje się właśnie nieśmiałość. Którą chce ukryć. Taka osoba w obawie przed zranieniem przez ludzi, zawsze chce być o krok przed innymi. Na zasadzie, najlepszą obroną jest atak. Są to osoby, które Zimbardo określa „nieśmiałymi prywatnie„. Pisze o nich tak:\nW porównaniu do introwertyków nieśmiałych publicznie, nieśmiali ekstrawertycy mają się zdecydowanie lepiej. Wiedząc, co należy robić, żeby zadowolić innych, być zaakceptowanym, posuwać się do przodu osoba nieśmiała prywatnie, jeżeli jest kompetentna, może odnieść sukces. Jeżeli tylko są uzdolnione, osoby takie mogą bardzo szybko awansować w swoim zawodzie, a nawet mają szanse okazać się znakomitościami. Jednak nikt, poza nimi samymi, nie wie, ile kosztuje zwycięstwo w tej grze, opartej głównie na wierze w siebie. Zbyt wiele energii marnuje się na przewidywanie wydarzeń i drobiazgowe pilnowanie swojego postępowania. Osoby takie mogą być spostrzegane przez otoczenie jako apodyktyczne, wykorzystujące innych i pełne pychy. Smutne jest to, że nawet sukces nie zawsze daje satysfakcję. Nieśmiały ekstrawertyk, świetnie uświadamiający sobie, ile emocji zainwestował w daną sprawę, oczekuje, że naturalnym wynikiem jego starań będzie coś perfekcyjnego, bez zarzutu. Nic poniżej ideału nie jest w stanie go usatysfakcjonować. Nieśmiali ekstrawertycy zazwyczaj zdumiewają swoich znajomych lub opinię publiczną, gdy odkrywają się i mówią „jestem nieśmiały!∗\nSkrępowanie może się też ukrywać za zachowaniami, które odpychają ludzi, jak to opisuje pewien pisarz:\nWtrącam się, zakłócam rozmowy, paplę bez przerwy, dając się innym we znaki i robiąc z siebie głupka, wychodząc na człowieka niewrażliwego na innych, a wszystko to z tych samych powodów, dla których inni usiłują wtopić się w tło.∗\nPraca przez internet – idealna praca dla nieśmiałych?\nKiedy czytam o zawodach dla osób nieśmiałych, to często wymienia się tam: programistę, administratora strona www, copywritera, tłumacza itd. Czyli wiecie, takie typowe prace komputerowe, które można wykonywać z dala od ludzi, w domowym zaciszu.\nWydawałoby się to logiczne, że skoro nieśmiałość wiąże się w dużej mierze ze strachem i niechęcią do nawiązywania bezpośrednich relacji z ludźmi, to idealnym rozwiązaniem wydaje się tu „praca przez internet”. No bo skoro nie widzi się ludzi, tylko kontaktuje z nimi mailowo czy telefonicznie, nie wystawia się na tak stresujące bezpośrednie kontakty. Jest w tym trochę racji. Ale tylko trochę.\nNieśmiałość to nie tylko czerwienie się w rozmowie z drugim człowiekiem, czy niemożność do zagadania do kobiety/mężczyzny w celu zaproszenia na randkę. To o wiele bardziej skomplikowane. To także brak pewności siebie, obawa przed krytyką, dosłowny strach przed zaprezentowaniem swoich możliwości.\nI co najważniejsze: osoby nieśmiałe boją się zarówno porażki, jak i sukcesu.\nNie wszystko da się ukryć za monitorem komputera.\nutrudnia poznawanie nowych ludzi, zawieranie przyjaźni, czy radość z potencjalnie pozytywnych przeżyć,\nprzeszkadza w publicznej obronie własnych praw i wyrażaniu swoich opinii i wartości,\nprzyczynia się do zakłopotania i nadmiernego przejmowania się swoimi własnymi reakcjami,\nutrudnia precyzyjne myślenie i skuteczne porozumiewanie się (także przez internet),\nto również negatywne stany jak depresja, lęk i samotność.∗\nWykonywać pracę, owszem, można z dala od ludzi, ale pozostaje jeszcze pytanie, jak tę pracę zdobyć, a potem utrzymać. W pracy trzeba nieraz dosłownie chwalić się swoimi osiągnięciami, wystawiać na opinię efekty realizacji itp. Dlatego nieśmiałość może utrudniać wykonywanie wielu zawodów, nawet jeśli wykonuje je się tylko „przez internet”. Osoby nieśmiałe często mają pragnienie zrobienia czegoś, jak i wiedzę o tym, jak to zrobić, ale coś je powstrzymuje od działania. I tu jest problem. Mogę to porównać do jakiejś niewidzialnej siły splatającej ręce i nogi. Niby się wie, że nikt nas nie zje, że to nic takiego, że jest się w tym dobrym, a jednak i tak coś stoi na przeszkodzie i nie pozwala nic zrobić. Potem często się oczywiście żałuje, ale to nic nie zmienia, ponieważ w przyszłości znów postępuje się podobnie.\nJeżeli mówimy o freelancingu czy pracy zdalnej, nieśmiałość może powodować:\ntrudności w wycenianiu swojej pracy,\ntrudności w negocjacjach z klientami,\nwycenianie pracy poniżej wartości,\nwykonywanie pracy poniżej kwalifikacji,\ncałkowitą uległość wobec zleceniodawców,\nstrach przed promowaniem swojej działalności w sieci,\nbrak rozwijania działalności\nnieproponowanie klientom lepszych rozwiązań,\nnieprzeciwstawianie się klientom, nawet gdy nie mają racji,\nniepokazywanie swoich prawdziwych możliwości,\nCzyli generalnie słabo, bo osiąga się znacznie mniej, niż mogłoby się osiągnąć, gdyby nie ta cholerna nieśmiałość. Często rezygnujemy z jakiejś działalności, ponieważ nieśmiałość nas paraliżuje. Inni powiedzą, że to np. brak ambicji. A jest wręcz odwrotnie. Ambicje są i dlatego to tak boli.\nNajśmieszniejsze jest to, że ludzie nieśmiali zwierzający się ze swoich problemów, często słyszą: eeetam, przełam się, nic nie tracisz, szkoda życia, odwagi! To tak jakby alkoholik usłyszał „weź przestań pić po prostu”, a osoba z depresją „daj spokój, przecież świat jest taki piękny, nie warto się zabijać”. Takie porady można sobie wsadzić wiadomo gdzie.\nOsoby nieśmiałe z wielkim trudem przyjmują krytykę. Mają obawy przed publikacją swoich prac (np. tekstów na blogu), ze strachu, że będzie słaba lub komuś się nie spodoba. Nawet jak jest dobra, a nawet wybitna. Osoby niemające problemów z nieśmiałością, nie zawsze są w stanie to pojąć. Tu nie wystarczy „przełamywać lodów, pokonywać własnych słabości czy mieć wszystko gdzieś, bo życie tak krótkie”. To siedzi gdzieś głęboko w psychice i nie można od tak, powiedzieć sobie, no dobra od dziś nie jestem już nieśmiały/a. O nie. To podobnie jak z depresją. Nie wystarczy powiedzieć sobie, hej, od dziś nie przejmuję się niczym, bo przecież życie jednak jest takie piękne. Tadam, już nie mam depresji, jakie łatwe było jej pokonanie. No nie, tak to nie działa.\nZ nieśmiałością da się żyć\nPocieszających jest kilka rzeczy. Niektórzy ludzie w pewnym wieku wyrastają ze swojej nieśmiałości. Są tacy, którzy przekuwają ją w zaletę. Zimbardo pisał o nieśmiałym komiku, który na scenie odczuwał tak wielki strach, że był tak nienaturalny i robił dziwne rzeczy, które w efekcie bawiły publiczność. Wspominał również o nieśmiałych ludziach sukcesu, np. prezydencie Kennedy’m. Okropnie nieśmiała była również księżna Diana, która, jak czytałam, nawet pobierała lekcje dot. autoprezentacji, wystąpień publicznych itp. Choć większość z nas nie ma takiego ułatwienia jak „szlachetne urodzenie”, generalnie, nieśmiałość, w dążeniu do kariery, nie musi być kłodą nie do przeskoczenia.\nZ typowej dziecięcej nieśmiałości często można po prostu wyrosnąć. Są jednak ludzie cierpiący na wręcz chorobliwą nieśmiałość, której nigdy nie są w stanie przełamać. Nawet jeżeli z pozoru żyją normalnie, pracują, awansują, mają rodziny, przyjaciół, tylko one wiedzą, jak bardzo jest to trudne. To tak jak z innymi problemami psychicznymi, czasami pomoże terapia, a czasami nic.\nNie bez powodu piszę dziś o nieśmiałości. Ja również zaliczam się do osób nieśmiałych, ale takich niejednoznacznych, o których być może sporo osób by powiedziało: ty? nieśmiała? daj spokój, nie wierzę! 😉 To nie jest tak, że chowam się przed ludźmi. Raczej bez trudu nawiązuję z nimi kontakty, dobrze się czuję na imprezach, ale wciąż zdarzają się pewne sytuacje, które mnie bardzo krępują, i wtedy nie jestem w stanie nic sensownego powiedzieć. Zwłaszcza, gdy w grę wchodzi interakcja z osobą nad wyraz pewną siebie i przytłaczającą. Kiedyś nieśmiałość utrudniała mi pracę, ponieważ czułam strach przed pokazaniem swoich tekstów klientom, czy publikacją czegoś na blogu. To oczywiście bardzo mnie hamowało i uniemożliwiało podejmowanie się jakichś lepszych zleceń.\nJak osiągać sukcesy w pracy będąc nieśmiałym?\nPhilip Zimbardo w swojej książce przedstawił kilkanaście pomysłów na to, jak zwalczać nieśmiałość. Znajdują się w niej bardzo popularne dziś porady, typu: znajdź swoje mocne strony, wyznaczaj sobie cele, buduj wiarę w siebie. Czyli niby ok., ale jednak w wielu przypadkach nic niedające. Moją uwagę zwrócił jednak jeden sposób, który może okazać się bardzo skuteczny w walce z nieśmiałością…\nZimbardo radził tak:\nRozwiń jakąś umiejętność lub zostań autorytetem w jakiejś dziedzinie, którą mógłbyś się podzielić z innymi w sytuacji społecznej. Miej choć jedną cechę, z której inni mogliby korzystać, czerpać przyjemność, rozrywkę lub wiedzę. Umiejętność gry na gitarze, harmonijce ustnej, pianinie lub innym instrumencie jest często mile widziana, gdy ludzie zbierają się w większym gronie. Możesz się nauczyć dobrze opowiadać dowcipy lub wykonywać magiczne sztuczki. Umiejętność tańczenia jest dość łatwa do przyswojenia i może ci nabić sporo punktów, zwłaszcza, jeśli jesteś mężczyzną — gdy muzyka zaczyna grać, mężczyzn jest zawsze za mało. Poświęć trochę czasu na to, by być na bieżąco z wydarzeniami politycznymi i społecznymi lub zostań ekspertem od jakiegoś ważnego problemu światowego (przeludnienie, „zieloni” kontra industrialiści, upadek bohaterów — tak w naszej kulturze, jak i na świecie, itp.). Czytaj dobre książki, zarówno literaturę, jak i inne bestsellery, i bądź w stanie o nich rozmawiać.∗\nPodpisuję się pod tym obiema rękami. W momencie, gdy zostaniemy ekspertami w jakiejś dziedzinie, okaże się ludzie ludzie zaczną nas cenić, radzić się. Nasza samoocena wzrośnie, a nieśmiałość, nawet jak nigdy się jej nie pozbędziemy, przestanie aż tak wadzić. Na początek to może być coś całkowicie małego, np. taniec, bieganie, wybitna znajomość kina science fiction czy powieści Balzaka. Coś, czym można zabłysnąć w towarzystwie. Z czasem można wybrać dziedzinę, którą nie dość, że się lubi, to na której jeszcze da się zarobić.\nA najfajniejsze jest to, że dzięki internetowi można zostać specjalistą w niemal każdej dziedzinie i pisać na ten temat np. na swoim blogu. Tworzyć prezentacje, książki, poradniki itp. Nie ma musu, by koniecznie robić lajwy na fejsie, czy publikować swoje zdjęcia, jeśli to dla nas krępujące. Choć pomagają w promocji i budowaniu zasięgów, wielu specjalistów radzi sobie bez nich. Oczywiście, „zostać ekspertem”, to duże uproszenie, ale dobry punkt wyjściowy w dążeniu do tego, by zacząć przeciwstawiać się własnej słabości.\nMyślę, że dziś jest dobry dzień, by założyć blog i coś tam napisać. Anonimowo. Może to będzie początek czegoś fajnego? 😘😘😎\n∗ Wszystkie cytaty i część wiedzy zostały zaczerpnięte z książki Philipa Zimbardo pt. „Nieśmiałość”, którą jeszcze raz polecę. Można ją kupić w księgarni internetowej Tania Książka. <linki partnerskie> Cena ok. 40 zł.\nNie jest to ani typowy poradnik, ani typowa książka naukowa, ale mnie, jako osobie nieśmiałej, wyjaśniła wiele kwestii. 😉


Zdobądź klientów – smycze reklamowe | Dragosz.pl - Reklama w internecie. Agencja social media - Poznań, Warszawa, Kraków, Łódź\nWarto stawiać na takie rozwiązania jak gadżety reklamowe. Okazuje się, że firmy, które korzystają z gadżetów reklamowych w marketingu, radzą sobie znacznie lepiej na rynku i cieszą się większym zainteresowaniem wśród potencjalnych klientów. Są to firmy, które najpierw dają coś od siebie, a dopiero potem czerpią zyski. I okazuje się, że jest to dobry sposób, bo klienci bardzo lubią otrzymywać coś za darmo – to wzbudza ich sympatię, ale również zaufanie. Gadżetów reklamowych jest wiele do wyboru i każda firma znajdzie coś dla siebie. Można wybierać droższe gadżety jak pamięć USB, power banki i inne, ale są też o wiele tańsze jak np. smycze reklamowe.\nNa takiej smyczy reklamowej powinny znaleźć się informacje o firmie. Zdecydowanie najważniejsze jest logo firmy, które bierze udział w identyfikacji wizualnej. Takie smycze reklamowe można zamawiać w hurtowniach stacjonarnych, w hurtowniach online. Najpierw jednak należy zrobić odpowiedni projekt takiej smyczy reklamowej, a dopiero później zlecić wykonanie projektu danej hurtowni. Smycze reklamowe i inne gadżety można rozdawać potencjalnym klientom wraz z ulotkami czy przy każdej innej możliwej okazji, aby zyskać jak największy rozgłos na rynku lokalnym i nie tylko.


Kiedy wystarczy kupić AC Mini? - OC/AC | Finanse\nNiedrogo, skutecznie, bezpiecznie – te cechy powodują, że ubezpieczenia AC mini stają się doskonałą alternatywą dla klasycznego autocasco. Jest jednak jeden warunek. Trzeba mieć świadomość, że w przypadku niewielkiej szkody, AC mini nie wystarczy.\nOkreślenie “mini” doskonale oddaje specyfikę tego rodzaju ochrony. Tanie ubezpieczenie autocasco ma zabezpieczyć właściciela samochodu przed dużą stratą – kradzieżą lub kasacją pojazdu. Zakres AC mini sprawia jednak, że ochrona nie działa w razie niewielkich szkód (zniszczenia czy zarysowania) – w takim przypadku niezbędne jest pełne autocasco.\nOd czego chroni AC mini?\nTowarzystwa ubezpieczeniowe oferują okrojoną formę ochrony autocasco pod różnymi nazwami: AC mini, smart casco, mini casco. Polisa najczęściej zabezpiecza właściciela auta przed kradzieżą lub całkowitym zniszczeniem (szkodą całkowitą). Niekiedy ochrona obejmuje również skutki działania sił przyrody oraz pożaru. Takie rozwiązanie doskonale sprawdzi się więc w przypadku osób szukających zabezpieczenia przed poważnymi stratami finansowymi.\nUbezpieczenie samochodu AC w wersji mini można kupić za pomocą internetowej porównywarki. Kalkulator OC AC może pomóc zaoszczędzić nawet kilkaset złotych, ponieważ pozwala na porównanie ofert ubezpieczenia kilkunastu firm i wybór najtańszej propozycji. Popularną i sprawdzoną porównywarkę można znaleźć pod adresem: https://kalkulator.ubezpieczamy-auto.pl/kalkulator/oc-ac/.\nKiedy opłaca się kupić AC mini?\nZ minicasco warto skorzystać gdy:\nsamochód jest starszy i nie opłaca się go obejmować pełnym AC,\nwartość auta jest niewielka,\nstandardowe AC jest za drogie, a właściciel szuka sposobów na obniżenie kosztów ubezpieczenia,\nkierowca jest młody i nie może liczyć na zniżki,\nwłaściciel auta chce ubezpieczyć się przede wszystkim na wypadek ewentualnej kradzieży.\nMinicasco nie jest oferowane przez wszystkie firmy ubezpieczeniowe. Można jednak znaleźć je w ofertach najbardziej znanych towarzystw. Przed zakupem polisy należy jednak dokładnie zapoznać się z ogólnymi warunkami ubezpieczenia. Zakres mini AC może się bowiem znacznie różnić w zależności od wybranego ubezpieczyciela.\nPełne autocasco a mini AC\nZakup pełnego AC będzie lepszym rozwiązaniem szczególnie w przypadku nowszych i drogich modeli samochodów. Dzięki niemu zapewnimy sobie kompleksową ochronę samochodu na wypadek wystąpienia szkód częściowych. Warto zwrócić uwagę na to, że wielu ubezpieczycieli zapewnia mini AC wyłącznie w pakiecie z OC. Pojawiają się też poszczególne ograniczenia. To m.in.:\nwypłata odszkodowania wyłącznie przy szkodzie całkowitej,\nstosowanie AC mini tylko dla samochodów w określonym wieku,\nwyłączenie z zakresu kradzieży wyposażenia samochodu.\nZe względu na np. niewielką kwotę wypłacanego odszkodowania, minicasco nie będzie odpowiednie dla właścicieli nowych lub wartościowych aut. Aby w takiej sytuacji mieć pełny komfort, niezbędne jest rozszerzenie zakresu polisy. Wbrew obawom, jego zakup nie musi wiązać się z dużym wydatkiem. Porównywarki internetowe, np.: Ubezpieczamy Auto pozwalają bowiem szybko i precyzyjnie odnaleźć najciekawsze i najbardziej korzystne oferty AC dla kierowców.\nAC mini – co to jest i kiedy warto kupić? Tanie OC w 2019 – jak kupić? Ubezpieczenia OC i AC – czym się różnią? Jak kupić tanie OC i dobre AC?


Bezpiecznie z Bayerem - Wiadomości Rolnicze Polska\nStrona główna Pozostałe Firmy i produkty Bezpiecznie z Bayerem\nBezpiecznie z Bayerem\nW 2012 roku firma Bayer CropScience, wśród trzech nowości, wprowadza na rynek nowy herbicyd do stosowania w burakach cukrowych Betanal® maxxPro 209 EW, insektycyd Decis® Mega 50 EW do stosowania w wielu uprawach oraz Movento® 100 SC – insektycyd najnowszej generacji do stosowania w uprawach sadowniczych i warzywniczych. Firma rozpoczyna także sprzedaż nasion rzepaku. * Bezpieczeństwo jest też podstawą nowej, długoletniej kampanii firmy Grunt to bezpieczeństwo”..”\nPodczas ostatniej konferencji prasowej firmy Bayer CropScience, która odbyła się 16 stycznia w Warszawie, Dorota Kasza, odpowiedzialna za Komunikację Marketingową Bayer CropScience, omówiła założenia marketingowe akcji Grunt to bezpieczeństwo.\nWprowadzanie nowych, innowacyjnych środków ochrony roślin, nowoczesnych technologii, czy też nasion rzepaku z własnych hodowli – to jeden z aspektów działania na rynku koncernu Bayer CropScience. Firma, poprzez zaplanowaną na wiele lat kampanię “Grunt To Bezpieczeństwo”, w jeszcze szerszym zakresie integruje się nie tylko z odbiorcami swoich produktów, ale również z dystrybutorami tych środków, ośrodkami naukowymi, szkołami rolniczymi i mediami branżowymi.\nOdpowiedzialna za komunikację marketingową w firmie Bayer CropScience – Dorota Kasza, zaprezentowała cele, założenia i plany na 2012 rok tej nowatorskiej kampanii edukacyjno – informacyjnej. – Celem akcji jest promowanie właściwego korzystania ze środków ochrony roślin w każdym – szeroko rozumianym aspekcie uczestnictwa w rynku produkcji żywności. Dotyczy to zarówno bezpośredniego użytkownika: producenta rolnego czy sprzedawcy, jak też upraw, otoczenia i środowiska – informuje Dorota Kasza. – W kampanii kładziemy nacisk na podkreślenie faktu odpowiedzialności firm chemicznych za swój produkt: od powstania formulacji – do utylizacji opakowań.\nOdpowiedzialność firm chemicznych za swój produkt obejmuje takie obszary, jak stosowanie środków chemicznych zgodnie z etykietą, nieprzekraczanie NDP (Najwyższe Dopuszczalne Poziomy Pozostałości), dbałość o organizmy pożyteczne, monitoring powstawania odporności, utylizację opakowań, doświadczenia pokazowe, pomoc w rejestracjach dla upraw małoobszarowych, przekazywanie odzieży ochronnej, czy też walkę z podróbkami – potwierdzanie autentyczności produktów.\n“Grunt To Bezpieczeństwo” to nie tylko kampania informacyjna skierowana do gospodarstw czy ośrodków dystrybucji, to również konkretne działania ze strony Koncernu. Tematem przewodnim kampanii na rok 2012 jest odpowiedni dobór środków ochrony osobistej oraz program “dress-code”. – Staramy się zwrócić uwagę, jak wybór środków ochrony osobistej zależy od uprawy – w której wykonywany będzie zabieg (niskie, wysokie), od rodzaju sprzętu – jakim dysponuje rolnik, czy też w końcu od środka, jaki będzie stosowany – dodaje Dorota Kasza .\nCo dalej w roku 2012? Bayer CropScience planuje przeprowadzanie szkoleń – w trakcie wszystkich spotkań z klientami, dystrybucję materiałów informacyjnych dotyczących środków ochrony osobistej, promowanie odzieży ochronnej poprzez różna promocje i akcje, przekazywanie odzieży ochronnej w trakcie szkoleń. – Edukacyjny charakter naszych działań to również przygotowanie materiałów szkoleniowych dla szkół o profilu rolniczym. Opracowujemy także specjalny program stypendialny dla uczniów takich szkół – mówi prelegentka.\nUniwersalnym źródłem informacji o środkach ochrony roślin dla wszystkich grup producentów rolnych w wielu wypadkach jest sprzedawca, wspomagany przez przedstawiciela handlowego lub przez innego rolnika. Bayer CropScience, poprzez swoją kampanię, zamierza docierać do każdego z nich – również wykorzystując media branżowe.\n* O nowościach Bayer CropScience na 2012 rok pisaliśmy w artykule Bayer CropScience 2012 – trzy nowe produkty i własne nasiona rzepaku\nhttp://wrp.pl/Indhold/sider/show_article-7/default.aspx?id=10037oraz piszemy w najnowszym, lutowym wydaniu Wiadomości Rolniczych Polska


Arjen Robben uspokoił kibiców Bayernu Monachium. "Nie ma mowy o kryzysie" - Sport WP SportoweFakty\nBayern Monachium w dwóch ostatnich meczach Bundesligi zdobył tylko punkt. Szansę na przełamanie mistrzowie Niemiec będą mieć w starciu Ligi Mistrzów przeciwko Ajaksowi Amsterdam.\nŁukasz Witczyk 01 Października 2018, 20:13\nGetty Images / Sebastian Widmann / Na zdjęciu: Arjen Robben\nMiniony tydzień dla Bayernu Monachium był dużym rozczarowaniem. Najpierw mistrzowie Niemiec zremisowali 1:1 z FC Augsburg, a następnie przegrali 0:2 z Herthą Berlin. Te wyniki sprawiły, że niemieccy dziennikarze zaczęli pisać o końcu okresu ochronnego dla trenera Niko Kovaca. Mimo to Bayern utrzymał pozycję lidera Bundesligi.\nSłabszymi wynikami nie przejmują się piłkarze Bayernu. - Nie ma mowy o kryzysie. Augsburg i Hertha nie miały zbyt wielu szans, ale były skuteczne. My mieliśmy wystarczająco dużo okazji, by zdobyć bramki, ale ich nie wykorzystaliśmy - powiedział pomocnik monachijskiego klubu, Arjen Robben.\n- Nie martwimy się o to, nie stresujemy tym. Zaczniemy tylko nową serię zwycięstwo i wszystko znów wróci na odpowiednie tory - dodał holenderski piłkarz. Bayern okazję do zmazania plamy po ostatnich występach będzie miał w starciu Ligi Mistrzów z Ajaksem Amsterdam. Mecz ten odbędzie się we wtorek, a początek zaplanowano na godzinę 21:00.\n- Cieszę się, że po długim czasie w Lidze Mistrzów znów są dwa holenderskie kluby. Ajax dobrze rozpoczął rozgrywki i w swoim składzie mają piłkarzy, którzy są materiałem na gwiazdy. Jest tam sporo młodych talentów. To fantastyczne grać przeciwko holenderskiemu zespołowi - dodał Robben.\nCzy Bayern Monachium wygra z Ajaksem Amsterdam?\nPiłka nożna w Niemczech Piłka w Europie Europejskie Puchary Monachium Niemcy Bundesliga Piłka nożna Bayern Monachium Arjen Robben Liga Mistrzów


Kino letnie na Placu Teatralnym w Zielonej Górze. Tak oglądaliście projekcje filmowe w piątkowy wieczór. Zobaczcie naszą galerię zdjęć | Gazeta Lubuska\nKino letnie na Placu…\nJakub Kłyszejko 7 sierpnia 2020, 22:02\nKino letnie w Zielonej Górze. Zobaczcie nasze zdjęcia. Jakub Kłyszejko\nKino letnie w Zielonej Górze. Lato Muz Wszelakich 2020\nWarto zapamiętać, że Kino Letnie, odbywające się w ramach Lata Muz Wszelakich 2020 będzie organizowane w Zielonej Górze przez dwa wakacyjne miesiące. W jego ramach prezentowane będą nie tylko filmy lokalnych artystów czy reżyserów docenionych na Solanin Film Festiwal, ale zagraniczne hity, które przyciągały widzów do multipleksów. Ostatnia projekcja została zaplanowana na 21 sierpnia.\nKino letnie w Zielonej Górze. "Obywatel Jones"\nW piątek 7 sierpnia zielonogórzanie oglądali film Agnieszki Holland "Obywatel Jones". Kilkanaście osób odganiało się przed komarami i śledziło wielokrotnie nagradzaną projekcję. Tytułowy bohater chce opisać modernizację Związku Radzieckiego. Chce jak najlepiej zająć się tematem, dlatego udaje się w podróż do Moskwy i rozmawia z Józefem Stalinem. Nie będziemy opowiadać dalszego ciągu...\nKino letnie w Zielonej Górze. Repertuar\nZobacz, czym żyje deptak w Zielonej Górze w piątkowy wieczór\nWstęp na projekcje jest bezpłatny. Pamiętajmy o zachowaniu wszystkich zasad związanych z reżimem sanitarnym, w tym o zachowaniu 2-metrowego dystansu lub stosowania maseczek - apelują organizatorzy.\nWIDEO: Teatr Terminus A Quo - spektakl "Go!" podczas Lata Muz Wszelakich 2020 w Zielonej Górze


Największym wyzwaniem są racjonalne ceny za wodę\nO realizacji Krajowego Programu Oczyszczania Ścieków Komunalnych, wprowadzonych w 2018 roku taryfach wod-kan oraz potrzebach retencyjnych opowiada Joanna Kopczyńska, Zastępca Prezesa Wód Polskich ds. Zarządzania Środowiskiem Wodnym Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie.\n‹ Powrót • 22 kwietnia 2020 • Woda\nZastępca Prezesa Wód Polskich ds. Zarządzania Środowiskiem Wodnym Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie\t© PGW WP\nTeraz Środowisko: Zacznijmy od Krajowego Programu Oczyszczania Ścieków Komunalnych (KPOŚK). Na jakim etapie jest Polska?\nJoanna Kopczyńska: KPOŚK stanowi wykaz aglomeracji, które muszą zostać wyposażone w systemy kanalizacji zbiorczej i oczyszczalnie ścieków w terminach określonych w programie. Obecnie jesteśmy w trakcie piątej aktualizacji, która ma zakończyć się w 2021 r.\nWlatach 2003 – 2018 wybudowano 87,5 tys. km sieci kanalizacyjnej (z czego 2727 km sieci w roku 2018) oraz 416 nowych oczyszczalni ścieków komunalnych (13 obiektów w roku 2018); przeprowadzono 1732 inwestycji w zakresie modernizacji i/lub rozbudowy oczyszczalni ścieków komunalnych (157 inwestycji w roku 2018), a na przeprowadzenie tych inwestycji wydano imponującą kwotę ok. 69,5 mld zł (3,7 mld zł w roku 2018). Ciężar realizacji tych projektów spoczął na samorządach: nawet jeśli sięgnęły po środki unijne, to i tak znaczną sumę musiały wygospodarować z własnego budżetu. Należą im się gratulacje, gdyż naprawdę wykonały kawał dobrej roboty. Obecnie przyjmuje się, że przepustowość polskich oczyszczalni ścieków jest równa ładunkowi wytwarzanemu. To dobry wynik.\nTŚ: Czyli gminy dobrze identyfikują swoje potrzeby przy planowaniu inwestycji?\nJK: Przy budowie infrastruktury wodno-kanalizacyjnej grają rolę tzw. koszty ekonomiczne skali: im więcej podłączeń na kilometr sieci, tym jest ona tańsza. Wyraźnie widać, że gminy z rozproszoną zabudową mają problem z dobrym zaplanowaniem inwestycji. Mimo oczekiwań społecznych, wójtowie muszą wiedzieć, że w pewnych sytuacjach podłączenie mieszkańców do sieci nie jest racjonalne. Dyrektywa ściekowa wyraźnie wskazuje, że kanalizację zbiorczą stosujemy tam, gdzie istnieje ekonomiczne uzasadnienie dla jej funkcjonowania. W przypadku rozproszonej zabudowy należy stosować alternatywne rozwiązania, tj.: przydomowe oczyszczalnie ścieków czy szczelne szamba. Namawiamy samorządy do uważnej analizy ekonomicznej, bo jak pokazała praktyka, branża wod-kan ustala bardzo zróżnicowane ceny za swoje usługi (najwyższe opłaty z jakimi się spotkaliśmy to 58 zł za m sześc., a najniższe to 1,3 zł za m sześc.), a muszą one mieścić się w akceptowalnych granicach.\nTŚ: Jak ocenia Pani współpracę z branżą w kwestii taryf? Jako konstruktywny dialog czy raczej ciągłe ścieranie poglądów?\nJK: To zdecydowanie dialog, choć oczywiście zdarzają się nawet spory sądowe. Trzeba brać jednak poprawkę na to, że wszyscy uczyliśmy się stosowania nowych regulacji. Ogromna wartość całego przedsięwzięcia jest taka, że po raz pierwszy w Polsce mieliśmy szansę sprawdzić, kto rzeczywiście świadczy usługi na rynku. Okazuje się, że mamy ponad 2700 podmiotów świadczących usługi wodne, wodno-kanalizacyjne lub kanalizacyjne i wodne osobno.\nTŚ: Jaka powinna być zatem optymalna taryfa?\nJK: Optymalna taryfa to taka, która nie jest ani zbyt wysoka, ani zbyt niska, czyli po prostu jest dobrze skalkulowana. Przedsiębiorstwo musi zachować zdolność do inwestowania, czyli m.in. bieżącego modernizowania sieci, ale równocześnie potrafić optymalizować wydatki. Pamiętajmy przy tym, że regulator Wody Polskie ocenia jedynie, czy taryfa została skalkulowana prawidłowo i czy nie ujęto tam kosztów, których nie przewidują ani ustawa, ani rozporządzenie. Jak pokazują analizy, na cenę wody w ok. 30 proc. ma wpływ amortyzacja (czyli poniesione wcześniej koszty na inwestycje), zaś kolejne 30 proc. to koszty obsługi. To oznacza, że 60 proc. kosztów związanych z działalnością przedsiębiorstw jest poza naszą kontrolą. Ale taryfa jest tylko środkiem do celu, bo nadrzędnym celem naszego działania jest uświadomienie wszystkim, że woda stanowi dobro podstawowe.\nCzytaj: Szanujmy wodę na co dzień, nie od święta\nTŚ: Ale może okazać się, że woda wkrótce stanie się dobrem deficytowym. W tym kontekście wyłączenie wody opadowej z kategorii ścieków jest bardzo racjonalne. Co Pani radziłaby samorządom w tej kwestii?\nJK: Regulacja miała na celu zwrócenie uwagi, że deszczówka nie jest ściekiem, a cennym zasobem - i widzimy już pozytywne efekty. Skrzynie chłonne, ogrody deszczowe, błękitno-zielona infrastruktura w miastach to popularne na świecie rozwiązania, które z sukcesem zaczynamy stosować już w Polsce. Coraz powszechniejsza jest świadomość, że jeśli wszystko zabetonujemy, to w razie ulewnych deszczy narażamy się na podtopienia; potem przychodzi susza, i podlewamy beczkowozami zieleń miejską... Potrzeba kompleksowego myślenia w zarządzaniu miastem, zaczynając od racjonalnego zagospodarowania przestrzennego.\nTŚ: Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej Marek Gróbarczyk zapowiadał, że pojemność zbiorników retencyjnych powinna osiągnąć 15 mld m sześc. wody wobec dzisiejszych 4 mld. Czy już wiadomo, gdzie powstaną nowe zbiorniki?\nJK: Budowa zbiorników retencyjnych to jeden z elementów całościowego planu ograniczania skutków suszy. Ten plan zawiera również programy niebiesko-zielonej architektury miejskiej, renaturalizacji rzek i racjonalnego wykorzystywania zasobów wodnych. Każda tego typu inwestycja musi być poddana ocenie oddziaływania na środowisko, a wyważenie ewentualnych korzyści i kosztów musi być dokładnie przeanalizowane. Dobrym przykładem jest zarządzany przez nas Zbiornik Jeziorsko, znajdujący się na terenie obszaru Natura 2000. Choć jego budowa nie obyła się bez protestów organizacji ekologicznych, czarne scenariusze zupełnie się nie potwierdziły. Co więcej, zbiornik znacznie poprawił warunki hydrologiczne w tym regionie i stał się miejscem, gdzie gniazdują lub zatrzymują się bardzo rzadkie gatunki ptaków.\nTŚ: Prawo wodne wprowadziło też opłatę za utraconą retencję.\nJK: Tak, ta regulacja miała niestety złą prasę i została okrzyknięta zupełnie niesłusznie „podatkiem od deszczu”. Tymczasem jest to opłata za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej, czyli za zabudowanie gruntu powodujące, że woda z deszczu nie wsiąka w ziemię. Chodzi przede wszystkim o tereny, na których wybudowano magazyny, fabryki bądź parkingi. Te przepisy są bodźcem do przemyślenia tych kwestii, bo opłata jest tym mniejsza, im większa jest retencja.\nTŚ: Jakie są największe wyzwania dla Wód Polskich na najbliższe lata?\nJK: Myślę, że największym wyzwaniem jest długofalowe zapewnienie dostępu do wody. Wyzwaniem jest także spełnienie celów ramowej dyrektywy wodnej, czyli jak najlepszy stan wód. Ale także pogodzenie interesów gospodarczych z korzystaniem z wody, w każdym możliwym ujęciu. Zresztą, racjonalne gospodarowanie zasobami wodnymi to jedno z największych wyzwań współczesnego świata, dlatego tak dużo uwagi poświęcamy naturalnej retencji. Jednym z najtrudniejszych elementów jest ustalenie adekwatnej ceny za wodę: nie może być za wysoka, bo każdy musi mieć do niej dostęp (także w sensie ekonomicznym), ale też nie za tania, byśmy szanowali ten podstawowy zasób.\nDziennikarz, prawnik Tekst został opublikowany w jubileuszowej publikacji Ochrona środowiska w Polsce. Perspektywy najbliższych lat.\nZ jakich środków finansowane będą projekty wod-kan poniżej 2 tys. RLM? Wiceminister Gróbarczyk odpowiada (14 października 2021)Ruszają konsultacje społeczne VI AKPOŚK (01 września 2021)Wodociągi Płockie za prawie 4,3 mln zł, przy wsparciu unijnym, wybudują nową magistralę (26 sierpnia 2021)Gdzie samorządy mogą szukać finansowania inwestycji w kanalizację i oczyszczalnie ścieków? (12 sierpnia 2021)Naukowcy z Politechniki Białostockiej opracowali szybszy sposób biologicznego oczyszczania ścieków (06 sierpnia 2021)


Dzień Wspólnoty Diakonii Diecezjalnych - Ruch Światło-Życie diecezji bielsko-żywieckiej\nZapraszamy na Noworoczną Oazę Modlitwy!\nBal bezalkoholowy im. ks. Franciszka Blachnickiego\nDzięgielów k. Cieszyna, 30.12.2021-01.01.2022\nKoniaków, 05.01.2022 r.\nA kiedy w Twoim Rejonie jest DW? Sprawdź tutaj!\nW minioną sobotę (20.11) w Domu Ruchu Światło-Życie w Częstochowie odbył się Dzień Wspólnoty Diakonii Diecezjalnych. Wydarzenie zgromadziło odpowiedzialnych i członków diakonii z dziewięciu diecezji wchodzących w skład śląskiej filii Ruchu, a także kapłanów i przedstawicieli filialnego kręgu Domowego Kościoła. W sumie przybyło około 80 osób. W związku z ogłoszonym przez papieża Franciszka synodem, przewodnim tematem tegorocznego Dnia Wspólnoty była synodalność Kościoła.\nCelebracja dnia rozpoczęła się od modlitwy porannej - jutrzni. Podczas Namiotu Spotkania uczestnicy podjęli refleksję nad dziesięcioma pytaniami synodalnymi. Okazją do dyskusji i podzielenia się przemyśleniami były późniejsze spotkania w grupach tematycznych. Podejmowane tematy dotyczyły m. in. roli dialogu w działalności Kościoła, znaczenia celebracji Eucharystycznej i modlitwy, relacji ekumenicznych, miejsca dla osób wykluczonych oraz stosunków pomiędzy Kościołem a całością społeczeństwa.\nCentralnym punktem programu była sprawowana we wspólnotowym gronie Eucharystia. Bardzo owocne okazały się również spotkania w zespołach diakonijnych. Stworzyły one przestrzeń do wymiany doświadczeń zebranych w ciągu całorocznej pracy oraz zgłaszania sugestii mających na celu udoskonalenie pełnionej posługi. Równolegle odbywało się spotkanie kręgu filialnego DK.\nW trakcie podsumowania DWDD przedstawiciele grup tematycznych zreferowali zebrane wcześniej odpowiedzi na pytania synodalne. Po nieszporach i wspólnej wieczerzy uczestnicy rozjechali się do domów.\nZdjęcia: © Marek Nackowski, Częstochowa 2021\nUdostępnianie na zasadach OLP 1.0


Stanisław Szwarc-Bronikowski\nLudzie regionu Stanisław Szwarc-Bronikowski\nWpisany przez Jacek Korczyński\tpiątek, 01 lipca 2011 17:41\nNestor polskich podróżników, publicysta, fotograf, filmowiec. Zwiedził większą część świata, ale jak sam opowiadał: „Serce zostało w dzikich lasach Południowej Ameryki. Kocham je za pierwotność, brak asfaltu i tego wszystkiego, co przyniosła nasza cywilizacja”. W kraju największą więź czuł z Sandomierszczyzną, gdzie się wychował. Stanislaw Szwarc - człon „Bronikowski”, pod jakim to nazwiskiem ukrywał się za działalność w ruchu oporu, dodał później - urodził się w Górkach koło Klimontowa 1 marca 1917 roku.\nW Sandomierzu ukończył gimnazjum, studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego i w Wyższej Szkole Dziennikarstwa. Podczas wojny walczył w Armii Krajowej. Na Kielecczyźnie był m.in. dowódcą oddziału dywersyjno-osłonowego i redaktorem pism konspiracyjnych, a w czasie „Burzy” - oficerem oświatowym 2 p.p. leg. AK.\nPo wojnie Stanisław Szwarc-Bronikowski musiał się ukrywać, był dwukrotnie aresztowany przez bezpiekę. Po wyjściu na wolność w 1956 r. został reporterem tygodnika „Dookoła świata”, a od 1960 r. pracował dla Telewizji Polskiej. Wiele podróżował. Większość swoich wypraw zorganizował samodzielnie, sam zdobywał środki finansowe (w podróż dookoła świata wybrał się mając w kieszeni zaledwie 200 dolarów). Współpracował z Ligą Żeglugi Morskiej, był członkiem wielu prestiżowych organizacji międzynarodowych, m.in. National Geographic Society i The Explorers Club.\n„Wybierając się na dalekie wyprawy, próbowałem odszukać własne prazwiązki z naturą. Wędrówka przez puszczę jest więc rodzajem podróży metafizycznej, wtapianiem się w pierwotną matrycę przyrody. Ciekawiły mnie miejsca, które nie uległy wielkiej przemianie, mimo upływu stuleci” - wspominał.\nW czasie swojej pracy dziennikarskiej i filmowej Stanisław Szwarc-Bronikowski zrealizował ponad sto filmów popularnonaukowych. Zdobywał za nie nagrody na festiwalach filmowych. W swych cyklach podróżniczych reportaży podejmował tematykę przyrodniczą, etnograficzną, archeologiczną, paleontologiczną, geologiczną oraz religioznawczą.\nPisał książki i liczne eseje. Telewidzom znane są zapewne jego filmy „Mongolskie ballady”, „W cztery świata strony”, „Z Alaski do Kolorado”, „Przez antypody”, czy "U źródeł naszej cywilizacji". Odwiedził Azję, Afrykę, Australię i Oceanię, obie Ameryki - od Patagonii po polarną północ. „Chciałbym wrócić do dżungli, ale tam, gdzie nie ma turystów. Musiałbym się dowiedzieć, czy jest jeszcze takie miejsce, do którego nie dotarli. Może gdzieś w środkowej Ameryce Południowej, bo tam są najdziksze puszcze?” - tak mówił o wymarzonym celu swej podróży.\nStanisław Szwarc-Bronikowski zmarł w Warszawie 8 stycznia 2010 roku.\nJesteś w: Start Ludzie regionu Stanisław Szwarc-Bronikowski