- Chciałabym zostać Niańką, by móc pomagać szczeniętom. Po ostatnich wydarzeniach, zrozumiałam, że wiele szczeniąt jest zaniedbywanych. Bywa z tym różnie. Czasami chodzi o szczenięta, które samotnie przybyły do krainy, czasamio te, których rodzice zajmują ważne stanowiska i nie dają sobie z nimi rady. Gdy ja byłam młoda, w watasze brakowało Niani, a szkoda. Poza tym- chciałabym pomagać nasej watasze. Jak każdy wilk. Dlaczego się nadaje? Jestem spokojna i wytrwała. Zawsze wszystko wytłumaczę. Poza tym, dzieci traktuję jako młodych dorosłych, naszą przyszłość. Nie, to nie znaczy, że wymagam od nich nie wiadomo czego. Potrafię być surowa, ale także wyrozumiała. Uwielbiam towarzystwo dzieci, zabawę i kontakt z nimi.- opowiedziała Alfie Zoe. Może to było jej prawdziwym powołaniem?\nWysłany: Pią 17:22, 27 Sty 2012 Temat postu:\nMilczała przez chwilę, wpatrując się w waderę jasnym, uważnym spojrzeniem. Wysłuchała całą jej wypowiedź, nie przerywając ani nie komentując, siedząc spokojnie na swym legowisku i strzygąc tylko puchatymi uszyma. Gdy zapadła cisza, Rita nie przerywała jej przez dość długi czas, lecz wreszcie skinęła krótko głową i rzekła:\n- Dobrze. Od dziś jesteś Niańką Nocy. Gratuluję.\nI nic więcej, bo i po co? Jedyne, co dodała do tych słów, to lekki, niewielki uśmiech.\nZoe również uśmiechnęła się ciepło. Cóż, najwyraźniej bycie Magiem nie było jej pisane. Od teraz będzie zajmować się nowymi pokoleniami.\n- Dziękuje Alfo.- odpowiedziała krótko. Machnęła ogonem parę razy, zastanawiając się, czy by o coś jeszcze nie zapytać. Raczej nie.\n- Dowidzenia.- odparła spokojnie, wychodząc powoli z jaskini i kierując się na tereny, na których będzie zajmować się młodymi.\nWysłany: Pią 17:45, 27 Sty 2012 Temat postu:\nI kruczy skrzek.\nAtrita westchnęła lekko, podnosząc się na łapy i przeciągając dość mocno - aż jej stawy strzyknęły. Rozejrzała się po jaskini nadzwyczaj łagodnym wzrokiem, aby następnie podejść do skalnej półki i ściągnąć z niej małe, fioletowo-czarne piórko, które zaraz zawiesiła pod sufitem. Po tej czynności położyła się na powrót na legowisku, wzdychając delikatnie.\nI cóż to przyniesie przyszłość? Nie wiedziała, jednakże zrobi wszystko, aby dni te były pozytywne dla Nocy.\nOstatnio zmieniony przez Atrita dnia Sob 20:57, 28 Sty 2012, w całości zmieniany 2 razy\nWysłany: Wto 20:42, 14 Lut 2012 Temat postu:\nCóż to? Czy to gepard, czy to inne równie szybkie zwierzę? Nie! To Caro. Tyle lat minęło, a ona nadal gna z taką szybkością... Tak to jest, jak się biega po całej krainie i tym samym trenuje swoją kondycję. Jednak wracając do fabuły... Car idealnie znała drogę do jaskini Atrity. Zresztą odwiedzała już ją nie raz. No i ponownie zawitała do jaskini Alfy. Tym razem z nowymi planami oraz ambicjami nie tylko dla siebie, ale także dla watahy. Wadera przystanęła w wejściu do jaskini wilczycy i rozglądnęła się.\n- Ayano! - zawołała na przywitanie Atricie.\nWysłany: Śro 18:12, 15 Lut 2012 Temat postu:\nZastrzygła nieco uchem, usłyszawszy kroki, a zaraz później tradycyjne powitanie Nocy. Uniosła się więc nieco na legowisku i spojrzała w stronę wejścia, zauważając stojącą tam Caro. Skinęła jej krótko, przyglądając się jej bacznie i z zainteresowaniem jasnymi ślepiami.\n- Ayano, Wartowniczko. Wejdź i powiedz, co Cię do mnie sprowadza - odezwała się cichym, acz doskonale słyszalnym głosem.\nByła ciekawa, po co też wadera przybyła do tego miejsca. Z jaką prośbą? A może ofertą? Pomysłem? Cóż, przekonamy się o tym już niedługo.\nWysłany: Śro 18:33, 15 Lut 2012 Temat postu:\nCaroś zrobiła kilka kroków tym samym wkraczając do jaskini Alfy, po czym westchnęła i uśmiechnęła się pogodnie. Była strasznie szczęśliwa. Nie zawsze bywała tak strasznie uradowana. Jednak dziś, kiedy postanowiła wykreślić ze swojej listy marzeń kolejną ambicję była naprawdę wesoła. Jednak po chwili uśmiech zniknął, a zamiast niego pojawił się poważny wyraz kufy.\n- Ponieważ aktualnej Bety Nocy - Renny nie ma bardzo długo, a także nieco zaniedbywała swoje obowiązki... - ucięła Caro, po czym na jej twarzyczkę wstąpił niewielki uśmiech, wręcz ledwo dostrzegalny. - ...chciałam zdawać na tą właśnie rangę. -\nCóż, a ona nie miała zamiaru tego przegapić. Powolnym krokiem pojawiła się w grocie Alfy. Usiadła.\n- Ayano, Atrito.\nZerknęła na Caro i jej wysłuchała.\n- Zgadzam się. Zdaję sobie sprawę, że zaniedbuję swoje obowiązki. Ostatnio nie udzielałam się, dużo w życiu mi się zmieniło. Nie będę zaprzeczać, że zaniedbuję watahę, bo tak jest - stwierdziła spokojnie. - Nie chcę też koloryzować, że to z wyniku przemęczenia, bo miałam gorsze dni i inne tam bezsensowne rzeczy. Szczerze przyznaję, że ostatnimi czasy niespecjalnie mi idzie. - stwierdziła samokrytycznie. Ostatnimi czasy zauważyła, że się zmienia. Jak zwykle zresztą. Nie chciała zawieść swojej watahy, a zaniedbując ją właśnie to robiła. - I chcę powiedzieć, że to wszystko zależy od ciebie, Atrito. Jeśli przyznasz Caro tą pozycję, nie będę miała nic do powiedzenia, bo wiem, jak ostatnimi czasy ignorowałam to, co powinnam robić - zerknęła na szpiega. - Caro, chcę, żebyś wiedziała, że jeśli okażesz się być dobrą Betą, nie będę się spierała. Alfo, z góry przepraszam już, że troszczyłam się od jakiegoś czasu tylko o własne cztery litery. To normalne, że popełnia się błędy, ale na moim stanowisku nie są one mile widziane ani dopuszczalne. Więc, Atrito, wszystko jest twoją decyzją.\nWysłany: Sob 14:13, 18 Lut 2012 Temat postu:\nWysłuchała uważnie Caro, na chwilę tylko odwracając wzrok na Rennę, która weszła do jej jaskini. Skinęła jej krótko na powitanie, mówiąc 'Ayano' dopiero wtedy, gdy obie wadery pogrążyły się w milczeniu. Rita mlasnęła głucho, przyglądając się obu spokojnie, acz bacznie jasnymi, białymi wręcz ślepiami.\n- Renna więc pragnie zrezygnować ze swego stanowiska, Caro natomiast na nim zasiąść - odezwała się neutralnym tonem, przymykając odrobinę oczy. - Dobrze więc, niech i tak będzie. Caro, przeprowadzę Ci test, a Ty Renno zostajesz ściągnięta z pozycji Bety. Nawet, jeżeli Caro nie zda, nie dostaniesz tego stołka z powrotem.\nDecyzja podjęta... Co będzie dalej? Nikt tego nie wie...\nCaro, załóż temat.\nWysłany: Sob 16:21, 18 Lut 2012 Temat postu:\n- Atrito, sadzę, że tak będzie lepiej - stwierdziła spokojnie. - Mimo, że nie będę Betą, będę starała się pomagać watasze w potrzebie. Caro - tu zerknęła na waderę. - Mam nadzieję, że jeśli zdasz test, będziesz opiekowała się watahą lepiej niż ja.\nOdrzuciła z oczu czarną grzywkę i spojrzała na Atritę.\n- Tymczasem, czas mnie goni. Muszę jeszcze gdzieś zajść - stwierdziła w zamyśleniu. Wstała i ukłoniła łeb Alfie i Caro. - Powodzenia, Caro. Ayano, Atrito.\nZniknęła stąd po chwili namysłu. Tak, zdecydowanie wiedziała gdzie powinna iść.\nWysłany: Sob 18:24, 18 Lut 2012 Temat postu:\nCaro zamyśliła się na chwilę i wysłuchała uważnie wypowiedzi Renny i Atrity, po czym westchnęła cichutko, tak, żeby nikt nie usłyszał. Po czym wyraz jej kufy przypominał jakby mieszankę lekkiego uśmiechu i przepraszającego spojrzenia.\n- Też uważam, że tak będzie dobrze... - odezwała się w końcu. - Dziękuję Renno i Atrito. - dodała, po czym skinęła im lekko głową. Teraz test. Wilczyca uśmiechnęła się nieco szerzej.\n- Do zobaczenia, więc. - dopowiedziała jeszcze, po czym pobiegła prosto w stronę polany, na której miał się odbyć jej test.\nWysłany: Wto 15:48, 08 Maj 2012 Temat postu:\nAtrita podniosła się z legowiska i wyszła na chwilę na z jaskini, aby rozprostować kości. Mało kto mógł spodziewać się tego, gdy wróciła do groty pospiesznym - jak na nią - krokiem i iskrą zaniepokojenia w białych ślepiach. Tak, ostatnio dzieje się coraz to gorzej i gorzej. Najpierw Hono-no, potem skradziona Wioska, jeszcze potem Samotnicy atakujący Alfy... Niedobrze się w Krainie dzieje, to trzeba przyznać.\nPodeszła dość szybko do półki skalnej i nakreśliła na niej szybką notkę do Alfy Ognia, którą następnie wręczyła siedzącemu dotąd na jej ramieniu krukowi. Podczas gdy Kaminari chwyciła list i wyleciała z jaskini, do środka wleciał Raikou i usadowił się na drugim barku Ritu. Ta pogłaskała go po łepku, zastanawiając się nad przyszłością stada oraz Krainy.\nWysłany: Wto 16:03, 08 Maj 2012 Temat postu:\nTarararara! Trzepot skrzydeł Atritowego ptaka był jakiś inny niż zwykle. Kruk coś niósł, czyżby upolował po drodze kota? Kruki chyba nie polują na koty. Tak! Ptak niósł w szponach zdegustowanego kota Pawłowa - Samuelowego pupila, który wysłał go, żeby nie czuł się porzucony na odległą wyprawę. Pawłow miał w pysku kartkę papieru, na której nabazgrane było:\nPrzyjąłem, niezwłocznie skontaktuję się z drugą Alfą i powiadomimy radę sojuszu ognia o zebraniu. Wyznacz termin i miejsce.\nWkrótce po wylądowaniu na ziemi kocur przekazał Atricie kartkę i uciekł w popłochu.\nOstatnio zmieniony przez Samuerian dnia Wto 16:04, 08 Maj 2012, w całości zmieniany 1 raz\nKruk zaskrzeczał oburzony tym, iż miał nie dość, że dostarczyć wiadomość, to jeszcze do pakietu dołączony został ciężki - dla ptaszyska - kot. Fuknął obrażony w stronę wybiegającego z jaskini futrzaka, po czym usadowił się na wolnym ramieniu Alfy Nocy. Ta tylko westchnęła na zachowanie zwierzaków, biorąc wiadomość i odczytując ją. Skinęła krótko, po czym nakreśliła cztery notki, które podała posłańcom - po dwie dla każdego.\nTe zakrakały, aby następnie wzbić się w powietrze z listami w dziobach i odlecieć. Atrita westchnęła raz jeszcze, po czym położyła się na legowisku w oczekiwaniu na kolejne wieści i informacje. Miała nadzieję, że cała ta sprawa dobrze się zakończy...\nZastrzygła uchem, podnosząc się na łapy i spoglądając ku wyjściu z jaskini. Trzepot skrzydeł był doskonale słyszalny i już niedługo po jego rozbrzmieniu w powietrzu, do środka wleciały dwa, dumne z siebie kruki. Zakrakały i usiadły na ramionach Alfy Nocy, która to skinęła im krótko. Wieści dostarczone, toteż trza się już wybrać w drogę na zebranie, czyż nie? Wyszła swoim normalnym krokiem z jaskini, chcąc jak najszybciej dotrzeć na obradę sojuszu.\nOstatnio zmieniony przez Atrita dnia Czw 14:43, 10 Maj 2012, w całości zmieniany 2 razy\nWysłany: Nie 4:18, 29 Lip 2012 Temat postu:\nBer powoli i bezszelestnie zmierzała ku tym terenom. Miała tylko jeden cel - odnaleźć Alfę i zapytać się o to, co planowała od dawna. Od kiedy Atrita jej o tym powiedziała. Zajrzała ostrożnie do groty.\n- Przepraszam Alfo, czy mogę wejść? - Zapytała się, odpowiedziała jej cisza. Nikogo zapewne nie było. Westchnęła ciężko, posada Radnej Sojuszu musi poczekać. Żółta wadera oddaliła się powoli, lecz tak samo bezszelestnie.\nWysłany: Śro 9:33, 01 Sie 2012 Temat postu:\nPrzybyła do swej jaskini wolnym, miarowym krokiem, aby zaraz wejść do środka i zatrzymać się zaraz za progiem. Podniosła nieco łeb, węsząc i od razu rozpoznając zapach Wojowniczki Bereniki. Zmarszczyła delikatnie nos, udając się na swoje legowisko i tam się kładąc. Może wadera wróci... Jeżeli nie, Rita pośle po nią jednego ze swych wiernych kruków i dowie się, o co też ta chciała zapytać czy poprosić.\nWestchnęła cicho, kładąc łeb na jedną z łap i wpatrując się pustymi, białymi oczyma w zawieszone na suficie drobiazgi. Drobiazgi, które zbierała przez lata i które znaczyły dla niej więcej, niż ktoś mógłby pomyśleć. Każdy z nich coś znaczył, każdy z nich znalazł swe miejsce na suficie po jakimś ważnym wydarzeniu czy sytuacji. Alfa Nocy nie była sentymentalna, o nie. To było tylko przypomnienie, przestroga. Żeby pamiętała o dawnych rzeczach, osiągnięciach oraz błędach. I nie powtórzyła tych trzecich.\nWysłany: Śro 19:35, 01 Sie 2012 Temat postu:\nPojawiła się tu znowu Błękitnooka z nadzieją, że spotka Alfę tym razem. Zbliżyła się do nory ostrożnie i cicho. Wzięła głęboki wdech, trochę się stresowała. Ostatnie zdarzenia trochę ujemnie na nią wpłynęły, ale na pewno wszystko wróci niedługo do normy. Już zaczęła jej powracać nadzieja na dalsze powodzenia.\n- Mogę wejść? - Ostrożnie zapytała się, nie znalazła w tejże chwili innych słów. Wyczuwała wyraźnie woń Atrity, zapewne dopiero przyszła. Powoli zaczęła się uspokajać, wyprostowała się i usiadła. Oczekiwała na odpowiedź.\nAtrita uniosła nieco łeb, spoglądając białymi oczyma na wejście do jej jaskini. Berenika wróciła jednak, toteż nie musiała wysyłać po nią kruczych posłańców. Zastrzygła delikatnie prawym, puchatym uchem, po czym podniosła się do siadu.\n- Oczywiście, wejdź - odparła spokojnym, stonowanym głosem.\nJej wzrok przeniósł się na niewielką chwilę ponownie na obwieszony mnóstwem rzeczy sufit, lecz zaraz padł z powrotem na wejście. Rita czekała spokojnie, aż wadera wkroczy do środka i będą mogły porozmawiać. Alfa chciała poruszyć nie tylko sprawę z Rebeliantami, ale i ogólnego bezpieczeństwa Watahy, jak i całego Sojuszu. Ale to za momencik...\nWysłany: Śro 19:56, 01 Sie 2012 Temat postu:\nBer ostrożnie weszła. Czuła się trochę nieswojo w tej jaskini, jednak nie dała tego po sobie zdradzić. Pewnie Atrita miała coś do powiedzenia...\n- Ja w sprawie sojuszu... Chodzi mi o moją byłą pozycję Radnej Sojuszu. Już dawno miałam w tej sprawie przyjść, jednak sytuacja nie pozwoliła. - Wyjaśniła powód, dla którego tu przybyła. Teraz gotowa była wysłuchać słów swej Alfy.\nWysłany: Śro 20:26, 01 Sie 2012 Temat postu:\nAtrita podniosła się całkowicie, prostując i rozkładając nieco pierzaste, czarne skrzydła tak, aby było jej wygodniej. Przyglądała się przez chwilę waderze swoimi uważnymi, badawczymi oczyma koloru śniegu, po czym najzwyczajniej w świecie skinęła krótko głową.\n- Przywracam Cię na to stanowisko - powiedziała jedynie, poruszając niespiesznie, wolno końcówką puszystego ogona. - Mam dla Ciebie również małe zadanie. Otóż chcę, abyś od czasu do czasu patrolowała granice i sprawdzała, czy nikt niepowołany się nimi nie przechadzał. Jeżeli chcesz, możesz wziąć sobie w drugim przypadku Tropiciela do pomocy - wyjaśniła swoją kwestię.\nTak, ze względu na Rebeliantów, Rita chciała wzmocnić obronę stada oraz Sojuszu. Nie mogli pozwolić na narażanie szczeniąt i 'normalnych' wilków na niebezpieczeństwo i śmierć ze strony jakiś zbuntowanych osobników mających żal do kogoś z Krainy. Nie wchodziło to w grę.


Opinie Marjoland Zoetermeer - GoWork.pl\nOpinie o Marjoland w Zoetermeer\n3 216 146 5 1\nByły pracownik 01.08.2020 19:53\nZwierzęca praca, wręcz niewolnicza. Kierownictwo z zapędami sadystycznymi bez względu na szklarnie. Zero szacunki do człowieka. Normy z kosmosu, wyzwiska i zamydlanie oczu piątkowym piwem. Jeśl macie jakąkolwiek godność to się tam nie zatrudnianie. Ps. Pozdrawiam Kierownika m2 i m1 pana Krystiana. D. Przykro patrzeć na Pana podejście do drugiego człowieka.\nMisiu 21.02.2020 20:58\nNa początku jest ciężko, później coraz łatwiej.Wszystkiego można się nauczyć. Z perspektywy czasu, miło wspominam tą firmę, wszystkich ludzi i czas spedzony w pracy i po pracy. Było fajnie.\nPytanie 27.04.2020 14:40\nCzy pracownicy w Marjoland dogadują się między sobą?\nTaZła 01.06.2020 22:16\nOczywiście, że tak. Tworzą się na mniejsze grupki i podkładają nogi na każdej możliwej okazji. Ahh.. nie zapominając o tym, że kablowanie do biura nawet o zmyślone rzeczy to na porządku dziennym. Takie osoby potem to aniołki dla szm@@@cisk z biura.\nJasia Nowy wpis 18.10.2020 22:08\nPracowałam tam dwa lata.nikt mi nigdy żadnej kłody pod nogi nie podłożył ani nie "podkablowal" do biura. zakładam, że jesteś jedną z tych osób, które największy problem mają ale ze sobą..\nTaZła Nowy wpis 22.10.2020 14:49\nWidocznie już byłaś w grupie podkładających kłody, bo zazwyczaj były to osoby, które porobiły już trochę tam i się wyżywali na nowych pracownikach, a biuro chętnie pomagało, bo przecież lepiej was znali niż nowych.\nPytanie 17.01.2020 15:01\nAtmosfera w miejscu pracy odgrywa ważną rolę. Jak wygląda ten aspekt w Marjoland?\nMietek 17.01.2020 19:56\nAtmosfera? Masz robić i się nie odzywać. Norma, tempo jak będzie na poziomie to pochwały nie dostaniesz za staranie się jedynie (usunięte przez administratora) przy każdej możliwej okazji.\nAndrzej Nowy wpis 13.09.2020 07:42\nMietek trafiłeś w sedno\nDantuś Nowy wpis 31.08.2020 16:12\nNapiszcie pod jakim nr pytać o pracę?Żaden nr nie odpowiada @ tak samo.\nCzy w Marjoland panuje luźna atmosfera?\nNowy10 31.05.2020 10:45\nWitam, mniej więcej na jakie zarobki miesięczne można liczyć można\nTaZła 01.06.2020 22:14\nWięcej zarobisz gdziekolwiek indziej, a dodatkowo dostajesz w gratisie od Marjolandu zaburzenia psychiczne.\nNowy 10 03.06.2020 14:46\nA jakieś konkretne stawki lub miesięczny zarobek, bo planuje się tam dostać.\ngs 26.04.2020 19:40\nA czy nadal pracuje tam JANUSZ złota raczka\nRyszard 11.03.2020 16:03\n@Mietek Bardzo dziwna jest ta opinia, w świetle dobrej opinii jaką firma zdobyła. Może trzeba zweryfikować swoją pracę?\nwojtek 24.02.2020 15:05\nwycisna z ciebie ostatnie soki i niszcza psychicznie jedynie co to kasa sie zgadza ale to zadna laska za takie przejscia w tym (usunięte przez administratora)\nZuzanna 24.09.2018 10:08\n@max, nowo zatrudniona osoba w firmie Marjoland otrzymuje odpowiednie wsparcie od pozostałych pracowników firmy? Są osoby, które wprowadzają nowo zatrudnione osoby? Na jakie zarobki można liczyć za przepracowanie godzin, które podałeś w komentarzu? Przedstaw szczegółowo, jak wygląda praca w tej firmie.\nmax 22.10.2018 14:22\nz tym moge sie zgodzic pierwsze 2 tygodnie jestes w tzw.szkolce ( czyli sie szkolisz )i w tym czasie masz jakas tam pomoc i wsparcie ale juz potym czasie trafiasz do innej sekcji albo na inna szklarnie jak jest na innych szklarniach niewiem ja po szkoleniu na szklarni 1 trafilem do sekcji w ktorej jest liderem tzw. LYSY ( Andrzej ).A to jest czlowiek ktory jest w stanie w ciagu jednego dni doprowadzic cie do lez ( tak potrafi gnebic czlowieka ze sie w glowie nie miesci ) popytaj sie tu kto u niego pracowal i ile osob pracuje dalej za mojej kadencji zwolilo sie 4 osoby a nastepnie ja do niego trafilem ( choc zapieralem sie ze nigdy sam sie nie zwolnie no ale emocje i psychika wygrala Facet doprowadzil mnie do takiego stopnia ze nie wytrzymalem i sam sie zwolnilem ) a co chodzi do zarobkow to firma solidna zawsze na czas byla wyplata i tu zawsze bylem zadowolony zadnych przekretow tyle ile mialem godzin zawsze za tyle bylo wyplacane PS: zgadza sie mialem jakies tam wsparcie innych pracownikow ( i za to im wielkie dzieki) ale facet tak mi siad na psychyke ze poprostu nie wytrzymalem\nmax 22.10.2018 14:28\nPS; jak Cie zostawia na szklarni M1 rob wszystko aby trafic do sekcji Wojtka,Mirka lub do Suriego trafisz do Andrzeja gwarantowany psychiatryk Ale oczywiscie to jest moja opinia,moze poprostu jestem za slaby psychicznie\nKazimierz 23.10.2018 08:07\nMożesz napisać, jak konkretnie wyglądało wynagrodzenie za pracę w firmie Marjoland? Czy nowo zatrudniony pracownik może liczyć na atrakcyjną stawkę wynagrodzenia? Napisz jeszcze, czy poza wynagrodzeniem można liczyć na jakieś nagrody bądź premie? Przedstaw, proszę, co wiesz na ten temat.\nmax 27.10.2018 21:28\ndostajesz 9.69 na godzine razy za te godziny co przerobisz oczywiscie minus mieszkanie i ubespieczenie a premi zadnych nie ma\nKazimierz 29.10.2018 13:37\nByły możliwości, aby móc zostawać w pracy dłużej, aby zwiększyć swoje wynagrodzenie? Firma Marjoland dawała takie możliwości swoim zatrudnionym pracownikom? Opisz nam dokładnie, jak to wyglądało.\nSeba 21.11.2018 10:30\nJest godzina za godzine. Czyli za nadgodziny mozna wziac wolne.\nKazimierz 21.11.2018 13:18\nCzęsto zdarza się tak, że jest obowiązek, aby zostać dłużej w pracy? W dalszym ciągu nie wiem, czy osoby chętne mogą np. codziennie zostawać dłużej, aby móc więcej zarobić? Firma daje takie możliwości, czy raczej nie jest to zbyt często możliwe? Odpowiedz, jeżeli masz doświadczenie na ten temat.\nSeba 21.11.2018 14:34\nPracujemy okolo 40 godzin tygodniowo. Jak zdarzy sie wiecej to jest zamieniane na wolne.\nSeba 21.11.2018 14:37\nNie ma obowiazku. Jezeli ktos chce pracowac rowne 38 godzin to pracuje.\nRam pan pam 24.04.2019 07:21\nAlbania King xD albo jakiś big moe z niego xd\nM4 20.11.2019 08:07\nBo jak ci się nie chciało pracować to tak jest. A liderem jak go nazwales łysy był najlepszym na m1 bo pomagał nowym. A co do innych liderów łysy nie podpierdalal tylko próbował pomagać. A ty jak myślałeś że będziesz kasę dostawał za nierobstwo.\nMietek 13.01.2020 15:11\nObowiązek pracy jest aż zrobi się to co zostalo na dzisiaj zaplanowane . (usunięte przez administratora)\nM.B. :) 20.04.2019 12:14\nPozdrawiam Krystian:) ale wciaż nie żałuję, że nie pozwoliliśmy Wam wrócić do pracy po nowym roku. Niestety, tak to już jest jak ktoś niespodziewanie zjeżdża tuż przed świetami Bożego Narodzenia. A piątkowe piwo i imprezy w stylu casino są spoko i pokazują, że firma stara się aby pomimo ciężkiej pracy ludziom w miarę możliwości żyło się tu dobrze. Wiadomo, że plusy i minusy są w każdej firmie a ludzie są tylko ludźmi ze swoimi zaletami i wadami. Nie słyszałam jednak o biurach, które jeżdżą z ludźmi do lekarzy, szpitali, na wyniki, po SOFI numer , do banku lub załatwić inną sprawę w urzędzie, często przetłumaczyć pismo nie pobierając przy tym żadnych pieniędzy od tych, dla których to robią. Podobnie z telefonem sluzbowym, ktory w naglych waznych sprawach jest czynny 24/ h. Domki, wiadomo, nie standard Hiltonu ale też nie prycze drewniane bez toalety i jednej kuchence na 20 osób( o ktorych sie czesto słyszy). Wszystkie są wynajmowane od Holendrów a za wynajem trzeba placic( tak jak w PL). Stąd 300 euro za 4 tyg . Umowa jest po polsku i holendersku, ubezpiecz. zdrowotne w firmie Holland Zorg ( 91 euro / 4 tyg). Możliwość urlopu w sytemie 12 tyg pracy- 3 tyg w PL lub 8 tyg pracy- 2 tyg w PL. Wyciągi z wyplat rozdawane co 4 tyg na kantynie. Praca od 6.00 do momentu az zostanie zrobione co zostalo na ten dzien zaplanowane. Praca nie jest być może lekka pod względem warunkow szklarniowych i tempa , na ktore firma zwraca uwage w kazdym dziale ( szklarnie, sortownia, dzial techniczny) . Wszystko jest jednak w granicach rozsądku ( choc pewnie w tej kwestii są rozne opinie) . Nie bez znaczenia jednak pozostaje fakt, że pracuje tu 250 Polakow, ktorym idzie bardzo dobrze. Jeśli się mylę lub o czymś źle poinformowałam , prosze ( pracujących tu ) aby mnie poprawili.\nZdeb 06.05.2019 08:24\nPraca do momentu az bedzie zrobione co bylo zaplanowane... hmmm... no naprawde, praca zgodna z kodeksem pracy...\nTeresa 04.09.2019 18:51\nRegulamin serwisu zabrania używania obraźliwych określeń oraz podawania imion i nazwisk, stosujmy się do tego. Poleciłbyś pracę w Marjoland osobom zainteresowanym wyjazdem za granicę? Twój komentarz sugeruje, że praca w szklarni nie do końca Ci odpowiadała, powiedz proszę dlaczego.\nArbajt 04.11.2019 07:36\nPotwierdzam. Ta firma to jakiś absurd. W biurze (usunięte przez administratora)( czy jak ich tam nazwac) czesto wymyslają jakies swoje wewnetrzne zasady i przepisy, (usunięte przez administratora)\nGoose 11.08.2019 20:28\nWitam, czy ktoś z pracowników mógłby przybliżyć jak wyglądają relacje pracownik-kierownictwo w tej firmie? Czy rzeczywiście jest aż tak nieprzyjemnie? Można liczyć na godne zarobki?\nTaZła 28.09.2019 12:41\nWygląda tak, że będą mili dopóki jesteś nowy, potem nie mają skrupułów Cię (usunięte przez administratora) na zbity pysk nie martwiąc się o to, gdzie będziesz spał ani jadł (dostajesz wyliczone pieniądze w kopercie na wyjazd z Holandii). Tacy kochani są wszyscy.\nAleksander 11.10.2019 09:18\nCiebie tak potraktowano? Możesz w jakiś sposób potwierdzić swoje oskarżenia co do traktowania w firmie? Czekam na odpowiedź.\nAleksander 27.10.2019 13:03\nChcesz przez to powiedzieć, że atmosfera w biurze nie należy do najlepszych? Zastanawia mnie, co może być tego powodem. Z reguły atmosfera uzależniona jest od tego, jak dogadują się zatrudnieni pracownicy. Czyżby był z tym jakiś problem?\nNa jakie narzędzia pracy może liczyć pracownik w Marjoland?\nLolek 17.06.2016 19:19\nPremia??? Chyba kogos tu nieźle pogrzało!!! Cos takiego jak premia w tej firmie nie istnieje, tak samo jak podwyżka czy poszanowanie praw pracownika. (usunięte przez administratora)jeżeli chcecie prowadzić normalne życie to trzymajcie się od tej firmy z daleka.\nAleksander 26.09.2019 10:40\nJaka dokładnie stawka obowiązuje za godziny nadliczbowe? Napisałeś, że są one wbrew woli pracownika. Dlatego też zastanawia mnie, co w sytuacji, kiedy danego dnia pracownik nie może zostać dłużej w pracy? Pracodawca jest wyrozumiały i rozumie sytuacje, czy może mimo to i tak trzeba zostać?\nTaZła 31.07.2019 19:24\nNajgorsza firma w której mogłam robić. Zero poszanowania dla pracownika oraz jego pracy. Niestałe godziny pracy, beznadziejne zarobki (usunięte przez administratora)bo przecież selekcja wśród ludzi to zabawa dla osób z biura.(usunięte przez administratora) Jeżeli macie choć trochę poczucia własnej wartości i godności to radzę sobie odpuścić ową firmę, bo zostaniecie zjedzeni i opluci prosto w twarz przez tamtejszych ludzi. Pozdrawiam.\nanonim 20.02.2019 12:32\nMała 21.02.2019 18:28\nJa pracowaam z chłopakiem od stycznia do maja tamtego roku na szklarni na 4 i kasa zawsze była na czas. Pamiętam że było strasznie dużo nowych ludzi ale byli ok, polecam dla tych ci chcą zarobic\nBonzo 01.04.2019 11:04\nNo dokladnie. Jedyna osoba ktora cos robi w tym biurze i potrafi mysleć to Adrian.(usunięte przez administratora)\n:-* 10.04.2019 07:44\nJezeli kiedykolwiek miałabym wrócić do pracy w Marjolandzie to tylko i wyłącznie na m3. Pracowalam goscinnie na innych szklarniach, na m1 i m4 i jedyne co moge powiedziec to m3 a reszta to niebo a ziemia. Noemalne ludzkie podejscie kierownikow i super ludzie.\nT 19.03.2019 15:22\nJak teraz wygląda sytuacja w Marioland? Ile można zarobić i jak z zakwaterowaniem?\nAnd 23.03.2019 20:24\nDominisia26 01.01.2019 22:22\nKtoś napiszę ile teraz wynosi koszt zakwaterowania przez tą firmę? Czy Paweł Kowalewski nadal się wszystkim zajmuje? Pracowałam tam we wrześniu 2016 r. i rozmyślam powrót do tej firmy na około 5-6 tyg. Teraz na Walentynki i Dzień Kobiet powinno być dużo, bardzo dużo pracy. Pamiętam, że stawka była bez szału. Dla mnie nawet niska bo nie wychodziło mi nawet 7 euro na rękę ale o dziwo dużo zarobiłam przez 4 tyg . Dzięki dużej ilości godzin i przy chyba 5 dniach wolnych. Bez presji i stresu się nie obyło ale nie jest tak strasznie jak się wydawać mogłoby na początku. Trzeba się wykazać wiadomo, przestrzegać zasad a na normę to wtedy machną ręką. (usunięte przez administratora) trzeba bo wywalą. Proszę o info.?\nKazimierz 02.01.2019 09:31\nSą możliwości, aby na tak krótki okres powrócić do pracy w firmie Marjoland? Firma daje takie możliwości? Mogłabyś napisać, w jaki sposób dostałaś się w tamtym okresie do pracy w tej firmie? Miałaś informację od znajomych, że firma daje możliwości krótkiego zatrudnienia, czy może odpowiedziałaś na dodane przez pracodawcę ogłoszenie? Przedstaw proszę więcej szczegółów.\nFilip 05.01.2019 11:35\nKazimierz 12.01.2019 12:06\nKorzystałeś może z takiej możliwości? Jeżeli tak, to będziesz tak uprzejmy i podzielisz się z nami tym, jak Ty oceniasz to miejsce pracy? Warto jest ubiegać się o pełnoetatowe zatrudnienie w firmie Marjoland? Chciałbym poznać Twoją opinię na temat tego miejsca pracy.\nmatao 18.02.2019 15:29\nkoszt noclegu na 4 tygodnie 300 euro\nKrystian m1 30.11.2018 20:48\nKazimierz 03.12.2018 10:24\nCzego dotyczyło zebranie, o którym wspomniałeś w komentarzu? Z podanych przez Ciebie informacji zebranie powinno odbyć się w sobotę, także może napiszesz, co działo się w trakcie zebrania i jakie decyzje zostały podjęte? Podziel się z nami tym, jak to wyglądało.\nBuahaha 05.12.2018 18:28\nKazimierz nie badz taki ciekawy bo kociej mordy dostaniesz ????\nZostaw merytoryczną opinię o Marjoland - Zoetermeer\n3/5 Na podstawie 216 ocen.\nNIP: 6782999451 REGON: 121506941\nOddziały Marjoland »\nKorsze - Marjoland\nŁódź - Marjoland\nWaddinxveen - Marjoland


Jubileusz Wojciecha Skalmowskiego\n"- Wielkie? - Nie. - Małe? - Tak. - Sam? - Tak. - Kiedy? - Zaraz. - Gdzie? - Jak zwykle...". Telefoniczny (bo tą drogą się toczył) dialog dwóch szpiegów? Szyfr tajnej organizacji? Ani jedno, ani drugie.\nZupełnie coś innego. Znacznie prostsze: dokładny zapis rozmowy, jaką dwóch poważnych panów zamieszkałych niedaleko siebie w tej samej dzielnicy Brukseli prowadziło stosunkowo często, na ogół po kolacji, czyli wieczorową porą, latem i zimą, nawet w lekki deszcz i niegroźny mróz.\nNie było w niej nic tajemniczego. Chodziło o... spacer. Słowa "wielkie" czy "małe" określały długość "kółka", to znaczy najczęściej - zależnie od czasu i pogody - przebywanej trasy; pytanie "sam?" dotyczyło ewentualnego towarzystwa obu żon; "kiedy?" - określić miało moment wyjścia z domu i spotkania; "jak zwykle" - to znaczy mniej więcej w połowie dystansu dzielącego rezydencje obu wysokich umawiających się stron.\nDwie księgi, sesja i laudacje w Leuven\nW Belgii używa się nazwy łacińskiej: "Liber Amicorum"; międzynarodowy świat naukowy posługuje się raczej niemieckim tradycyjnym terminem "Festschrift"; po polsku najtrafniej, choć mniej zgrabnie, używa się nazwy "Księga ku czci...". Chodzi o zbiorowy tom napisany, zredagowany i wydany w celu wyróżnienia osoby i uhonorowania dorobku na ogół uczonego i profesora, tom złożony z prac kolegów z jego własnej, ale także i z zagranicznych uczelni. Profesor Wojciech Skalmowski, polski uczony, profesor na Katolickim Uniwersytecie w Lowanium (Katholieke Universiteit Leuven, najstarsza i najbardziej prestiżowa uczelnia w Belgii), specjalista i wykładowca języków irańskich i lingwistyki, oraz, dodatkowo, literatury polskiej, skończył właśnie 70 lat i otrzymał nie jedną, a dwie "Ksiegi ku czci...".\nPierwsza, "For East is East. Liber Amicorum Wojciech Skalmowski" zawiera, obok bibliografii profesora, prace 35 autorów z różnych krajów dotyczące historii, jezyków i literatur narodów słowiańskich. Druga, "Ksiega ku czci..." zatytułowana "Iranica Selecta. Studies in honour of profesor Wojciech Skalmowski on the occasion of his seventhies birthday", składa się z 26 prac z zakresu filologii i językoznawstwa irańskiego, pióra - podobnie jak w pierwszej książce - autorów belgijskich, francuskich, angielskich, amerykańskich i polskich. Z racji długoletniej współpracy Wojciecha Skalmowskiego z Jerzym Giedroyciem i paryską "Kulturą" (był, jako M. Broński, jej znakomitym krytykiem literackim), w tomie "slawistycznym" znajdują się trzy prace (w tym jedna nostalgiczno-osobista) poświęcone Instytutowi Literackiemu, Jerzemu Giedroyciowi i jego miesięcznikowi. Trójka redaktorów obu ksiąg (prof.prof. Soldatjenkova, Waegemans i van Tongerloo) była niegdyś studentami Wojciecha Skalmowskiego, dziś są profesorami KULeuven. Związki KULeuven z Polską są zresztą starsze. KUL, ten lubelski, powstał z inspiracji ks. Idziego Radziszewskiego, który właśnie w Lowanium studiował i postanowił pójść tą drogą w Polsce. Bardziej współczesnym epizodem było przyznanie doktoratu honoris causa prof. Jackowi Woźniakowskiemu.\nAle dwie "Ksiegi\n" to nie wszystko. Nie nadeszły pocztą, lecz zostały wręczone Wojciechowi Skalmowskiemu 24 czerwca podczas niezwykle serdecznej sesji naukowej, zorganizowanej przez kolegów i studentów profesora (przy czym, lata lecą, nieraz chodziło o te same osoby), w pięknym starym zamku pod Lowanium. Wzruszające w tonie, ale poważne w treści "Laudatio" wygłosił jeden z najwybitniejszych światowych specjalistów w zakresie języków średnioirańskich, przewodniczący "Societas Iranologica Europea", prof. Werner Sundermann, ktory przybył na tę uroczystość, a był to wymowny gest, specjalnie z Berlina.\nSolenizant naturalnie odpowiedział. Nie po staroirańsku, bo nawet tutaj trzeba by to było jednak tlumaczyć, a po flamandzku, angielsku, no i po polsku - w języku, którym na KULeuven, dzięki niemu właśnie, sporo osób już się posługuje. Wojciech Skalmowski podziękował za wyróżnienie, wyraził radość, że nawet jeśli był tylko "pretekstem" do wydania ofiarowanych mu "Ksiąg", to teksty w nich zawarte mają niezależną wartość naukową w tych dziedzinach, w których na KULeuven przepracował 30 lat.\nW swoim wielojezycznym podziekowaniu prof. Skalmowski poddał też w watpliwość, czy rzeczywiście zasłużył na tyle honoru. Pytanie było retoryczne. Zasłużył. Fakt, że 70-lecie Wojciecha Skalmowskiego jego koledzy postanowili uczcić w pięć lat po oficjalnym, w 1998 roku, przejściu profesora na emeryturę (ustawowy wiek emerytalny dla profesorów w Belgii to 65 lat), i to nie "z urzędu", a spontanicznie, przez na ogół mało sentymentalne środowisko naukowe, świadczy, że Skalmowski pozostawił po sobie jak najlepsze wspomnienie na tej najbardziej prestiżowej uczelni kraju osiedlenia. I, trzeba dodać, najlepsze możliwie spojrzenie na kraj jego pochodzenia. Na którego nadmiar nie można się aktualnie na Zachodzie skarżyć.\nDialog ten, może dziś nieco rzadszy niż kiedyś (lata robią swoje), trwa jednak już od ponad trzech dziesięcioleci. Wojciecha Skalmowskiego - profesora, językoznawcę, orientalistę, literaturoznawcę i krytyka literackiego - oraz obecnego po drugiej stronie drutu autora tych słów - dziennikarza i publicystę - połączyło kilka elementów racjonalnych i jedna wielka pasja. Racjonalnie biorąc chodziło o poszukiwanie w spacerach wytchnienia po całodziennym ślęczeniu nad tekstami. Własnymi i, co gorsza, cudzymi. Także racjonalnie biorąc obydwaj panowie w pewnym sensie się uzupełniali. Mieli, mają, podobne, złośliwe poczucie humoru, lubią mówić źle o bliźnich, ale i o sobie także. Skalmowski potrafi godzinami opowiadać w absolutnie pasjonujący sposób o dawnej Persji, wszystkich Cyrusach i Dariuszach, cudach i bogactwach Persepolis, no i o pojawieniu się Aleksandra Macedońskiego oraz Hunów i Mongołów, czyli o epokach, kiedy ajatollahów jeszcze nie było. Ale umie także, wyjaśniając jak najbardziej bieżące wątpliwości i pokonując braki w wykształceniu dziennikarza, w przekonujący sposób wytłumaczyć, skąd się ajatollahowie wzięli we współczesnym Iranie i co z tego, raczej złego, dla świata wynika.\nWspólna pasja dotyczyła natomiast polskiego emigracyjnego miesięcznika o nazwie "Kultura" oraz jego twórcy i redaktora, urodzonego na Białorusi w rodzinie polskiej z korzeniami litewskimi, o nazwisku Jerzy Giedroyc. Obaj byliśmy jego współpracownikami, obaj drukowaliśmy pod pseudonimami: Skalmowski podpisywał swoje szkice literackie "M. Broński", Unger swoją publicystykę polityczną podpisywał (na początku, potem wrócił do nazwiska) "Brukselczyk".\nNa początku było słowo. Słowo Giedroycia. Wtedy, w roku 1969, chociaż mieszkaliśmy właściwie obok siebie, nie znaliśmy się. Nieznajomość nie trwała długo. Początek był prawie banalny. 10 marca 1971 roku Jerzy Giedroyc napisał do mnie: "Jest w Louvain bardzo interesujący człowiek, Wojciech Skalmowski. To wybitny orientalista i literaturoznawca. Pisuje jako ťBrońskiŤ. Marzy o poznaniu ťBrukselczykaŤ. Nie dekonspiruję Pana, bo nie wiem, czy ma Pan na to ochotę, ale jeżeli tak (a myślę, że warto), to podaję jego adres...". Rzeczywiście, powiedziałem sobie, sądząc z jego szkiców, na pewno warto, a potem się zobaczy. Tak więc, nie znając człowieka, a tylko, tak jak i on, autora, trzy dni później odpowiedziałem: "Ze Skalmowskim nawiążę kontakt bardzo chętnie. To może być wytchnienie po zawodowych spotkaniach". Nie wiedziałem, jak bardzo miałem rację. On także.\nWszystko, nasze spacery i nasza ponad 30-letnia przyjaźń, od tego miesięcznika i jego redaktora się zaczęły. Przez 30 lat wszystkie nasze rozmowy zaczynały się od pytania: Czy miałeś ostatnio kontakt z "Drogim Panem"?, bo tak nazywaliśmy Giedroycia, który tego zwrotu używał we wszystkich listach do nas, i do innych zresztą także.\nDziś miesięcznika i jego redaktora już nie ma (14 września 2003 miną trzy lata od podwójnej śmierci - i "Kultury", i jej założyciela). Nasze spacery - i nasze złośliwe poczucie humoru - trwają. Jesteśmy parą bliskich i wiernych przyjaciół, nielicznych już, hélas, weteranów "Kultury". I w naszych rozmowach "Kultura" i Giedroyc są ciągle obecni.\nNic dziwnego. Giedroyc i "Kultura" odegrały w naszym życiu znacznie większą rolę niż odgrywa na ogół w życiu dwóch dorosłych osób jakiś redaktor i jakieś jego pismo. To było zarazem wyzwanie i misja. Coś, czemu, bez żadnej rekompensaty materialnej, poświęcało się bez wahania weekendy czy nawet wakacje, właściwie cały (z wyjątkiem... spacerów) wolny czas, jaki nam pozostawiały zawodowe, przyziemnie zarobkowe zajęcia. Kiedyś, jak przypomniałem swego czasu w "Kulturze", Cyrus Vance, ówczesny sekretarz Stanu USA, przyjechał z oficjalną wizytą do Moskwy akurat w dniu swoich 60. urodzin. Gościł go niezniszczalny (wydawało się wtedy), już dobrze ponad 70-letni sowiecki minister spraw zagranicznych Andrej Gromyko, który od razu na lotnisku zwrócił się do Vancea słowami: "Witam Pana w klubie osób dorosłych". Co mam powiedzieć w dniu 70-lecia Wojciecha Skalmowskiego? On już od dawna jest dorosły. Powiem tylko, parafrazując Gromykę "Cieszę się Wojtku, że jesteśmy ciągle razem w naszym dwuosobowym, spacerowym klubie, ale także, że jesteśmy razem w klubie inaczej zwanym kręgiem (byłeś tam przede mną) "Kultury". Dlatego, kiedy o naukowym dorobku Skalmowskiego piszą dziś jego fachowi koledzy czy uczniowie, to, jeżeli o mnie chodzi, nie ma bardziej godnego sposobu uczczenia tego jubileuszu niż przypomnienie epopei "Kultury" i Jerzego Giedroycia, którym Skalmowski dał bezinteresownie (wyłącznie w poczuciu tego, co uznał za obowiązek Polaka i intelektualisty) tyle swojego czasu, talentu, cierpliwości i... nerwów. (...)\nGiedroyc sam właściwie nie pisał. "Redaktor - mówił - nie powinien pisać w swoim piśmie. Redaktor jest reżyserem. A reżyserzy są rzadko dobrymi aktorami". Ale, co okaże się najważniejsze, jego trudność pisania, i, jak się to dziś mówi, "komunikowania", przekształciła się we wspaniałe zalety redaktorskie. To bowiem, że sam, z minimalnymi wyjątkami, nie pisał, dało mu ogromną swobodę w wykrywaniu i prawidłowej ocenie talentów u innych. To, co mu przeszkadzało w bezpośrednich kontaktach z ludźmi, sprawiło, że napisał w życiu kolosalną liczbę listów. Obok ponad 630 numerów miesięcznika, setek numerów "Zeszytów Historycznych" i książek wydanych przez Instytut Literacki, ta właśnie korespondencja Giedroycia - przede wszyskim z Mieroszewskim, ale także z innymi najważniejszymi współpracownikami i autorami (w tym także ze Skalmowskim) - była tyglem idei "Kultury", składala się na to, co Mieroszewski nazwał "niewidzialną redakcją Kultury", a dziś jest skarbem i, w pewnym sensie, szansą kultury polskiej. Jest bowiem nieocenionym i niezastąpionym źródłem do badania, oceny i pisania historii kultury polskiej, i w ogóle historii Polski drugiej połowy XX wieku. Bez bilansu "Kultury", a także bez, jak ją nazywamy, "Anty-Kultury" (to znaczy analizy setek artykułów i wydawnictw komunistycznych atakujących "Kulturę"), tej historii nie da się napisać, a tym mniej zrozumieć. (...)\nAutorzy "Kultury" to było raczej dziwne stado. W ciągu swego istnienia "Kultura" wydrukowała ok. 2500 autorów, reprezentujących pięć pokoleń. Jednak krąg prawdziwych, mniej więcej regularnych współpracowników był znacznie węższy, liczył może 30 nazwisk. Trafić bowiem na stałe na jej łamy nie było łatwo. Giedroyc miał bardzo wysokie wymagania formalne i intelektualne. Pomijając niewielki zespół, który pracował na miejscu w Maisons-Laffitte pod Paryżem, nawet najbliżsi autorzy "Kultury" rozsiani byli po całym świecie. Pochodzili z kraju i emigracji, reprezentowali rozmaite tradycje, a także "garby" przeszłości, ale liczył się talent i rozum - to, co i jak mieli do powiedzenia.\nPonieważ Giedroyc miał pasję i szczęśliwą rękę do pozyskiwania młodych lub starszych, ale zdolnych i utalentowanych autorów, skupił wokół siebie nie byle kogo, bo najlepsze pióra i umysły demokratycznej emigracji. Mieroszewski, Czapski, ale także Gustaw Herling-Grudziński, Czesław Miłosz - przyszły Nobel, Witold Gombrowicz - niedoszły Nobel, Konstanty Jeleński, Bohdan Osadczuk, "honorowy" Ukrainiec w "Kulturze", Krzysztof Pomian, jeden z najbliższych współpracowników Giedroycia, współautor "Autobiografii na cztery ręce", jedynej na razie poważnej, choć niekompletnej biografii Giedroycia, no i "M. Broński" (czyli Wojciech Skalmowski) właśnie, nie licząc kilku, jak się potem okaże, ważnych pseudonimów z Polski. Kiedy z końcem roku 2001 ukazał się mój "Intruz", jeden z pierwszych egzemplarzy znalazł się w ręku Skalmowskiego. Dedykacja brzmiała: "Wojtkowi i Basi [to jego żona], w pierwsze trzydziestolecie naszej przyjaźni". W jego siedemdziesięciolecie do tych słów wystarczy dodać dwa lata. Reszta - bez zmiany.\nLeopold Unger (ur.1922 r. we Lwowie), dziennikarz i publicysta, do 1969 r. pracował w "Życiu Warszawy", następnie na emigracji. Współpracownik "International Herald Tribune" i innych gazet zachodnich. Obecnie komentator polityki zagranicznej w belgijskim "Le Soir". Od 1970 r. związany z paryską "Kulturą" (jako "Brukselczyk"). Komentator Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa. W 1989 r. uhonorowany Nagrodą im. Juliusza Mieroszewskiego. Opublikował m.in.: "Orzeł i reszta" (1986), "A jeżeli rzeczywiście to byli Rosjanie" (1987), "Z Brukseli" (1991) oraz tom wspomnień "Intruz" (2001).\nTekst jest skróconą (mniej więcej jedną czwartą oryginału) wersją artykułu Leopolda Ungera zamieszczonego w "Liber Amicorum", przygotowanej przez grono przyjaciół i kolegów dla uczczenia Wojciecha Skalmowskiego z okazji jego 70-lecia. Z artykułu usunięte zostały obszerne wywody, przeznaczone dla odbiorcy zachodniego, dotyczące historii "Kultury" i biografii, także politycznej, jej redaktora, dobrze już, w zasadzie, znane czytelnikowi "TP".


Polityka prywatności - Prawo pracy w biznesie w praktyce szkolenia dla działów HR\n+48 22 612 64 62\nKorzystanie ze strony internetowej www.prawopracywbiznesie.pl oznacza akceptację poniższych warunków Polityki Prywatności i Polityki Cookies.\nNiniejsza Polityka Prywatności i Polityka Cookies określa zasady przetwarzania i ochrony danych osobowych przekazanych przez Użytkowników oraz plików Cookies, a także innych technologii pojawiających się na stronie internetowej www.prawopracywbiznesie.pl.\nWszelkie dane osobowe i adresowe podane przez Użytkownika na stronie www.prawopracywbiznesie.pl nie będą w jakikolwiek sposób udostępniane ani odsprzedawane osobom trzecim.\n„Administrator” – Rycak Kancelaria Prawa Pracy i HR\n„Strona” – strona internetowa znajdująca się pod adresem www.prawopracywbiznesie.pl.\n2. W celu korzystania ze strony internetowej www.prawopracywbiznesie.pl niezbędne jest posiadanie:\nCopyright prawopracywbiznesie.pl 2018-2022\tIT.PStudio projektowanie stron www\nPRZYJĄŁEM DO WIADOMOŚCI I ZGADZAM SIĘKorzystanie ze strony internetowej prawopracywbiznesie.pl oznacza akceptację warunków zawartych w polityce prywatności. W szczególności dotyczy to akceptacji przetwarzania i przechowywania danych osobowych zebranych za pomocą niniejszej Strony a wykorzystywanych w celach marketingowych i handlowych. Na tej stronie internetowej wykorzystywane są pliki cookies zbierane do celów statystycznych, profilowania reklam i wykorzystywane do poprawnego działania serwisu www. Warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies można zmienić w ustawieniach przeglądarki - niedokonanie zmian ustawień przeglądarki jest jednoznaczne z wyrażeniem zgody na ich zapisywanie.


Obraz na płótnie - Canvas, Abstrakcja 72 - Feeby.pl\nAbstrakcja 72 - obraz na płótnie\nObraz na płótnie typu canvas Abstrakcja 72 podkreśli wystrój Twojego wnętrza.\nJednoczęściowy obraz na płótnie typu canvas Abstrakcja 72 to doskonała dekoracja do Twojego wnętrza. Stosowane przez nas płótno posiada widoczną strukturę zbliżoną do płótna malarskiego. Nadruk na bokach daje ciekawy efekt odbicia lustrzanego. Obrazy canvas są dostępne również jako obrazy wieloczęściowe oraz w wersji Pin it jako praktyczne i estetyczne tablice korkowe.\nWspółpracujemy z popularnymi artystami z całego świata. Nasz asortyment jest tak bogaty, że z łatwością znajdziesz obrazy pasujące do motywu Abstrakcja 72. Wszystkie grafiki są dostępne w formie jednoczęściowych lub wieloczęściowych obrazów na płótnie oraz jako plakaty metalowe, deco panele, obrazy w ramie, zegary, parawany.


Młodzi kierowcy skazani na wysokie OC\nMultiagencja CUK Ubezpieczenia w przygotowanej przez siebie analizie podkreśla, iż młodzi kierowcy nie mają szans na zniżki przy opłacaniu składek OC. Kierowca z rocznym stażem musi zapłacić najwyższe składki ubezpieczeniowe. Eksperci tłumaczą, iż brak umiejętności oraz doświadczenia za kierownicą skłania do nadmiernego ryzyka i szkodowości. Te charakterystyczne dla młodych kierowców cechy przekładają się na wysokość polis OC.\nFirmy ubezpieczeniowe wcale nie walczą o takich klientów, co więcej, często zniechęcają młodych kierowców do zakupu ubezpieczenia zbyt wysokimi stawkami. Są one liczone na podstawie wielu czynników – między innymi pojemności silnika, parametrów technicznych pojazdu, miejsca rejestracji, czasu posiadania uprawnień i co najważniejsze - wieku kierowcy i jego historii ubezpieczeniowej. Oczywiście dotyczy to również młodych kierowców, jednak w ich przypadku te same oferty drastycznie różnią się ceną. Różnica cen w zależności od firmy ubezpieczeniowej może wynosić nawet do 3 tys. zł.\n- Istnieją także sposoby na wysokie ceny. Prócz oczywiście porównania ofert, można dopisać doświadczonego kierowcę do dowodu rejestracyjnego pojazdu, co spowoduje obniżenie składki. Trzeba jednak pamiętać, że w przypadku spowodowania szkody jedna i druga osoba traci zniżki, niezależnie kto prowadził.\nAby ograniczyć ryzyko utraty zniżek, towarzystwa ubezpieczeniowe oferują swoim klientom ochronę wypracowanych zniżek w przypadku młodego współwłaściciela pojazdu. Warto jednak mieć na uwadze, że ochrona ta działa tylko w przypadku odnowienia polisy w tym samym towarzystwie – tłumaczy ekspert CUK Ubezpieczenia Maciej Kuczwalski.\nCi, zaś którzy nie mogą dopisać doświadczonego kierowcy ze zniżkami do dowodu rejestracyjnego mogą liczyć na skorzystanie z płatności w systemie ratalnym (11 rat).\nTagi: zniżka, pojazd, oc, ubezpieczyciel, wypadek, zakład ubezpieczeń, szkoda


Kondycja psychiczna uczniów coraz gorsza – mzdrowie.pl\nWyniki badań Instytutu Profilaktyki Zintegrowanej pokazują, że pogarsza się kondycja psychiczna uczniów w kolejnych fazach epidemii. Raport „Jak wspierać uczniów po roku epidemii? Wyzwania i rekomendacje dla wychowania, profilaktyki i zdrowia psychicznego” został przygotowany na zlecenie Ministerstwa Edukacji i Nauki.\nW kolejnych badaniach przeprowadzonych przez Instytut Profilaktyki Zintegrowanej od kwietnia do grudnia 2020 r. uczestniczyło łącznie ponad 11 tys. uczniów, rodziców i nauczycieli. „Ich wyniki pokazują, że trwający od roku czas epidemii COVID-19 i związany z nim reżim sanitarny (zwłaszcza aspekt izolacji społecznej) prowadzi do coraz większego pogarszania się kondycji psychicznej uczniów. Według ekspertów zjawisko to może się nadal pogłębiać, nawet po wygaśnięciu epidemii”.\nW końcu 2020 r. 23 proc. badanych chłopców i 36 proc. dziewcząt miało niski wskaźnik „indeksu kondycji psychicznej” (ogólne samopoczucie i psychiczne radzenie sobie z sytuacją), a kolejne 23 proc. chłopców i 24 proc. dziewcząt średni wskaźnik indeksu. Po wielu miesiącach epidemii i nauczania zdalnego mniej niż połowa uczniów dobrze sobie radzi z sytuacją. Widoczne jest, że dziewczęta gorzej psychicznie znoszą trudy związane z przedłużającym się stanem izolacji. Z osłabioną kondycją psychiczną wiąże się podwyższona depresyjność, częściej odczuwane poczucie osamotnienia, irytacji i braku energii, a także większa ilość problemów z nauką zdalną i silniejsze przeżywanie stresu szkolnego.\nPodczas epidemii nastąpił ponaddwukrotny wzrost liczby uczniów często doświadczających cyberprzemocy (3 razy lub więcej w okresie ostatniego miesiąca). Wskaźnik ten wzrósł z 2 proc. do 5 proc. W czasie drugiej fali pandemii, jesienią 2020 r., lęki rodziców o zdrowie psychiczne dzieci osiągnęły alarmujący poziom. Obawę, że obecna sytuacja negatywnie wpłynie na psychikę dzieci miało ponad 77 proc. rodziców i jest to o 33 proc. więcej niż wiosną 2020 r. O 23 proc. wzrosła liczba rodziców obawiających się o uzależnienie dzieci od internetu (z 53 proc. do 76 proc.), a o 16 proc. obawa rodziców, że ich dzieci nie podołają obowiązkom szkolnym (z 49 proc. do 65 proc.).\nBadania prowadzone w kolejnych fazach epidemii potwierdzają, że kluczowym czynnikiem wpływającym pozytywnie na psychikę dzieci i młodzieży jest wsparcie najbliższego otoczenia – rodziców, rodzeństwa, dalszej rodziny, rówieśników i nauczycieli. Duże znaczenie mają proste i zwyczajne formy wsparcia takie, jak: rozmowy, zainteresowanie samopoczuciem, pomoc w nauce, wspólne żarty czy drobne pozytywne gesty ze strony innych, począwszy od zwykłego uśmiechu, docenienia, komplementu czy emotikona. W rozmowach z dziećmi ważne jest nieunikanie pytań o to, jak przeżywają one aktualną sytuację. Ważne jest też, aby miały poczucie, że zostały wysłuchane i zrozumiane.\nNa podstawie wyników badań autorzy raportu przedstawili 14 rekomendacji dla systemu edukacji, mających przeciwdziałać pogarszaniu się stanu psychicznego uczniów i przyczynić się do jego poprawy. Zaznaczyli, że wzięli przy tym pod uwagę to, że najważniejsze osoby mające wspierać uczniów, czyli rodzice i nauczyciele, też zostały dotknięte psychicznymi skutkami epidemii – „Znacząco utrudnia to dorosłym sprostanie zwiększonym potrzebom dzieci i młodzieży”.\nRekomendacje dla szkół i nauczycieli\nW rekomendacjach wskazano, że działania na rzecz wsparcia psychicznego dzieci i młodzieży powinny stać się priorytetem systemu edukacji w obecnej fazie pandemii i w okresie bezpośrednio po jej wygaśnięciu. Konieczne jest objęcie troską i wsparciem psychicznym wszystkich uczniów, a nie tylko tych uczniów, którzy są w bardzo złej kondycji psychicznej. Należy wprowadzi rozwiązania systemowe ułatwiające jak najpełniejsze wykorzystanie potencjału leżącego w naturalnych zasobach wsparcia dostępnych w najbliższym otoczeniu dzieci i młodzieży (rodzice i rodzina, nauczyciele i wychowawcy, pedagog i psycholog szkolny, poradnie psychologiczno-pedagogiczne, sprawdzone programy profilaktyczne i realizujące je podmioty).\n„Nie wystarczy zwiększanie ilości i dostępności specjalistów (pedagogów, psychologów, psychiatrów, psychoterapeutów). Konieczne jest poszerzanie kompetencji i wiary we własny wpływ osób oddziałujących w skali najbardziej masowej (rodzice, nauczyciele i wychowawcy). W obecnej sytuacji konieczne jest dostosowanie wymagań związanych z realizacją podstawy programowej do zmniejszonej efektywności kształcenia wynikającej z osłabionej kondycji psychicznej uczniów oraz niższej efektywności nauczania zdalnego. Należy zlecić szybkie i sprawne przeprowadzenie analizy obciążeń nauczycieli, wychowawców i pedagogów, związanych z dokumentacją i sprawozdawczością w celu sprawdzenia, czy istnieje możliwość choćby częściowego zmniejszenia ilości czasu i energii poświęcanej przez kadrę pedagogiczną szkół na tego typu zadania”.\nNależy zapewnić równowagę między wymogami reżimu sanitarnego a działaniami chroniącymi zdrowie psychiczne uczniów. Zalecany jest również jak najszybszy powrót do nauczania stacjonarnego lub przynajmniej hybrydowego wszystkich uczniów (jeśli nie w całej Polsce, to choćby w pojedynczych regionach, jeśli tylko względy epidemiologiczne na to pozwolą). „W szczególności wskazany jest powrót do szkół uczniów klas maturalnych i klas ósmych, które poddane są silniejszej presji i mają większe obawy o przyszłość niż inne roczniki”. Rekomenduje się także wykorzystanie w pełni potencjału zawartego w pracy wychowawczo-profilaktycznej wychowawców szkolnych i w lekcjach wychowawczych.\nNiezbędna jest szeroka realizacja skutecznych i sprawdzonych programów profilaktycznych, które pomogą zapobiec odreagowywaniu stresów czasu epidemii w szkodliwe sposoby i „rozhamowaniu” po rozluźnieniu reżimu sanitarnego, zakończeniu okresu izolacji i powrotu dzieci i młodzieży do grup rówieśniczych. „Doświadczenia praktyczne nagromadzone w okresie epidemii jednoznacznie pokazują, że udzielenie wsparcia psychicznego oraz osiągnięcie celów profilaktycznych jest możliwe także poprzez działania w formie online. Programy profilaktyczne oparte na podstawach naukowych realizowane po powrocie do nauki stacjonarnej powinny być realizowane zgodnie ze standardami gwarantującymi ich skuteczność”.\n„W okresie II semestru roku szkolnego 2020/2021 i I semestru roku szkolnego 2021/2022 potrzebna jest maksymalna intensyfikacja działań mających na celu: a. podniesienie kondycji psychicznej uczniów, b. zbudowanie dobrych relacji i ponowną integrację klas, c. pomoc w adaptacji do rytmu nauki stacjonarnej lub hybrydowej(a być może także pomoc w adaptacji do kolejnego okresu zamknięcia szkół). Potrzebna jest dawka +uderzeniowa+ takich działań”. (PAP)\nTagi: depresjaedukacjapandemiapsychiatriapsychiatria dzieci i młodzieży


Wdzięczni za odrodzenie się wiary chrześcijańskiej\nstart Polecane Wydarzenia Wdzięczni za odrodzenie się wiary chrześcijańskiej\nWdzięczni za odrodzenie się wiary chrześcijańskiej\nOpublikowano: 13 lutego 2016 | Drukuj\nWspólna Deklaracja Papieża Franciszka i patriarchy Cyryla podpisana 12 lutego 2016 r. na Kubie\n„Łaska Pana Jezusa Chrystusa, miłość Boga i dar jedności w Duchu Świętym niech będą z wami wszystkimi” (2 Kor 13,13). Z woli Boga Ojca, od którego pochodzi wszelki pokój, w Imię Pana naszego Jezusa Chrystusa i przy pomocy Ducha Świętego Pocieszyciela my, Franciszek – papież i Cyryl – patriarcha moskiewski i całej Rusi, spotkaliśmy się dzisiaj w Hawanie. Wyrażamy wdzięczność Bogu uwielbionemu w Trójcy Świętej za to spotkanie, pierwsze w dziejach. Z radością spotkaliśmy się jak bracia w wierze chrześcijańskiej, aby „osobiście porozmawiać” (por. 2 J 12), z serca do serca oraz omówić stosunki wzajemne między Kościołami, palące problemy naszej owczarni i perspektywy rozwoju cywilizacji ludzkiej.\nNasze braterskie spotkanie odbyło się na Kubie, na skrzyżowaniu dróg między Północą a Południem, Zachodem a Wschodem. Z tej wyspy – symbolu nadziei „Nowego Świata” i dramatycznych wydarzeń historii XX wieku – kierujemy nasze słowo do wszystkich narodów Ameryki Łacińskiej i innych kontynentów. Cieszymy się, że dziś rozwija się tu dynamicznie wiara chrześcijańska. Potężny potencjał religijny Ameryki Łacińskiej, jej wielowiekowe tradycje chrześcijańskie, urzeczywistniające się w życiowym doświadczeniu milionów ludzi, są gwarancją wielkiej przyszłości tego regionu. Spotkawszy się z dala od dawnych sporów „Starego Świata”, ze szczególną siłą odczuwamy konieczność wspólnych działań katolików i prawosławnych, wezwanych z łagodnością i bojaźnią Bożą, „do obrony wobec każdego, kto domaga się od was uzasadnienia tej nadziei, która w was jest” (1 Pt 3,15).\nDziękujemy Bogu za te dary, które otrzymaliśmy dzięki przyjściu na świat Jego Syna Jednorodzonego. Podzielamy wspólną Tradycję duchową pierwszego tysiąclecia chrześcijaństwa. Świadkami tej Tradycji są Najświętsza Matka Boża, Maryja Panna i święci, których czcimy. Są wśród nich niezliczeni męczennicy, którzy zaświadczyli wierność Chrystusowi i stali się „nasieniem chrześcijaństwa”. Mimo wspólnej Tradycji pierwszych dziesięciu wieków katolicy i prawosławni od prawie tysiąca lat są pozbawieni jedności w Eucharystii. Dzielą nas rany, zadane w konfliktach odległej i niedawnej przeszłości, dzielą nas też odziedziczone po naszych przodkach różnice w rozumieniu i wyjaśnieniu naszej wiary w Boga, jednego w trzech Osobach – Ojca, Syna i Ducha Świętego. Ubolewamy z powodu utraty jedności, będącej następstwem słabości ludzkiej i grzeszności, do której doszło wbrew Arcykapłańskiej Modlitwie Chrystusa Zbawiciela: „Aby byli jedno, jak Ty, Ojcze, we Mnie, a Ja w Tobie, aby i oni stanowili w Nas jedno” (J 17,21). Świadomi rozlicznych przeszkód, jakie należy pokonać, mamy nadzieję, że nasze spotkanie wniesie wkład do sprawy osiągnięcia tej upragnionej przez Boga jedności, o którą modlił się Chrystus. Niech nasze spotkanie będzie natchnieniem dla chrześcijan całego świata, aby z nową żarliwością przyzywali Pana, modląc się o pełną jedność wszystkich Jego uczniów.\nNiech w świecie, który oczekuje od nas nie tylko słów, ale także czynów, będzie ona znakiem ufności dla wszystkich ludzi dobrej woli. Zdecydowani dokładać niezbędnych starań, aby przezwyciężać odziedziczone przez nas historycznie rozbieżności, chcemy zespolić swe wysiłki w celu dawania świadectwa o Ewangelii Chrystusowej i o wspólnym dziedzictwie Kościoła pierwszego tysiąclecia, odpowiadając wspólnie na wyzwania współczesnego świata. Prawosławni i katolicy winni nauczyć się dawać uzgodnione świadectwo prawdy w tych dziedzinach, w których jest to możliwe i konieczne.\nCywilizacja ludzka weszła w okres epokowych zmian. Sumienie chrześcijańskie i odpowiedzialność duszpasterska nie pozwalają nam na pozostawanie biernymi w obliczu wyzwań wymagających wspólnej odpowiedzi.\nNasze spojrzenie zwraca się przede wszystkim ku tym regionom świata, gdzie chrześcijanie są ofiarami prześladowań. W wielu krajach Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej nasi bracia i siostry w Chrystusie są mordowani całymi rodzinami, wsiami i miastami. Ich świątynie są w sposób barbarzyński dewastowane i rozgrabiane, przedmioty święte profanowane, a zabytki niszczone. W Syrii, Iraku i innych krajach Bliskiego Wschodu z bólem widzimy masową ucieczkę chrześcijan z tej ziemi, na której rozpoczęło się szerzenie naszej wiary i gdzie żyli oni od czasów apostolskich wraz z innymi wspólnotami religijnymi.\nWzywamy wspólnotę międzynarodową do natychmiastowych działań w celu zapobieżenia dalszemu wypieraniu chrześcijan z Bliskiego Wschodu. Podnosząc swój głos w obronie prześladowanych chrześcijan, współczujemy cierpieniom wyznawców innych tradycji religijnych, padających ofiarami wojny domowej, chaosu i przemocy terrorystycznej. W Syrii i Iraku przemoc ta spowodowała tysiące ofiar śmiertelnych, pozostawiając miliony ludzi bez dachu nad głową i środków do życia.\nWzywamy społeczność międzynarodową do zespolenia się, aby położyć kres przemocy i terroryzmowi, a zarazem przyczyniać się – na drodze dialogu – do jak najszybszego osiągnięcia pokoju obywatelskiego. Niezbędna jest zakrojona na szeroką skalę pomoc humanitarna dla cierpiącego narodu i dla niezliczonych uchodźców w krajach sąsiednich. Prosimy wszystkich, którzy mogą wpłynąć na losy uprowadzonych, w tym metropolitów Aleppo Pawła i Jana Ibrahima, porwanych w kwietniu 2013, aby zrobić wszystko, co można dla jak najszybszego ich uwolnienia. Zanosimy modlitwy do Chrystusa, Zbawiciela świata, o ustanowienie na ziemi Bliskiego Wschodu pokoju będącego „dziełem sprawiedliwości” (Iz 32,17), o umocnienie braterskiego współistnienia między znajdującymi się na niej różnymi narodami, Kościołami i religiami, o powrót uchodźców do ich domów, o wyleczenie rannych i o spoczynek dusz niewinnie zabitych.\nZwracamy się do wszystkich stron, które mogą być wciągnięte w konflikty, z gorącym wezwaniem do wykazania dobrej woli i do zasiądnięcia do stołu rokowań. Jednocześnie konieczne jest, aby wspólnota międzynarodowa podjęła wszelkie możliwe wysiłki w celu położenia kresu terroryzmowi za pomocą ogólnych, wspólnych i skoordynowanych działań.\nWzywamy wszystkie kraje, zaangażowane w walkę z terroryzmem, do odpowiedzialnych i roztropnych działań. Wzywamy wszystkich chrześcijan i wszystkich wierzących w Boga do żarliwej modlitwy do Stwórcy i Opatrznościowego Twórcy świata, aby zachował On swoje stworzenie od zniszczenia i aby nie dopuścił do nowej wojny światowej. Po to, aby pokój był trwały i niezawodny, konieczne są szczególne wysiłki, zmierzające do powrotu do wspólnych, jednoczących nas wartości, opartych na Ewangelii Pana naszego Jezusa Chrystusa.\nSchylamy głowy przed męstwem tych, którzy za cenę własnego życia świadczą o prawdzie Ewangelii, przedkładając śmierć ponad wyrzeczenie się Chrystusa. Wierzymy, że męczennicy naszych czasów, wywodzący się z różnych Kościołów, ale zjednoczeni wspólnym cierpieniem, są gwarancją jedności chrześcijan. Do was, cierpiących dla Chrystusa, kieruje swoje słowo Jego apostoł: „Umiłowani! Jesteście uczestnikami cierpień Chrystusowych, abyście się cieszyli i radowali przy objawieniu się Jego chwały” (1 Pt 4,12-13). W tych niespokojnych czasach niezbędny jest dialog międzyreligijny.\nRóżnice w rozumieniu prawd religijnych nie powinny przeszkadzać ludziom równych wierzeń żyć w pokoju i zgodzie. W obecnych warunkach przywódcy religijni ponoszą szczególną odpowiedzialność za wychowanie swej owczarni w duchu poszanowania przekonań tych, którzy należą do innych tradycji religijnych. Całkowicie niedopuszczalne są próby usprawiedliwienia zbrodniczych działań za pomocą haseł religijnych. Żadnej zbrodni nie można dokonywać w imię Boga, „Bóg bowiem nie jest Bogiem zamieszania, lecz pokoju” (1 Kor 14,33).\nPotwierdzając wysoką wartość wolności religijnej, wyrażamy wdzięczność Bogu za bezprecedensowe odrodzenie się wiary chrześcijańskiej, jakie następuje obecnie w Rosji i w wielu krajach Europy Wschodniej, gdzie przez całe dziesięciolecia panowały reżimy ateistyczne. Dziś zrzucono pęta wojującego bezbożnictwa i w wielu miejscach chrześcijanie mogą swobodnie wyznawać swoją wiarę. W ciągu ćwierćwiecza wzniesiono tu dziesiątki tysięcy nowych świątyń, otwarto setki klasztorów i uczelni teologicznych. Wspólnoty chrześcijańskie prowadzą rozległą działalność charytatywną i społeczną, udzielając różnorodnej pomocy potrzebującym.\nPrawosławni i katolicy nierzadko pracują ramię w ramię. Bronią oni wspólnych podstaw duchowych współżycia ludzkiego, dając świadectwo o wartościach ewangelicznych. Jednocześnie nasze zaniepokojenie budzi sytuacja, występująca w wielu krajach, gdzie chrześcijanie stykają się z ograniczeniem wolności religijnej i prawa do świadczenia o swych przekonaniach i do życia zgodnie z nimi. Widzimy, zwłaszcza że przeobrażanie się niektórych krajów w społeczeństwa zeświecczone, obce wszelkiej pamięci o Bogu i Jego prawdzie, pociąga za sobą poważne zagrożenie wolności religijnej. Jesteśmy zaniepokojeni obecnym ograniczaniem praw chrześcijan, nie mówiąc już o ich dyskryminacji, gdy niektóre siły polityczne, kierując się ideologią świeckości, która często staje się agresywna, dążą do zepchnięcia ich na margines życia społecznego.\nProces integracji europejskiej, rozpoczęty po wiekach krwawych konfliktów, wielu przyjęło z nadzieją jako gwarancję pokoju i bezpieczeństwa. Jednocześnie przestrzegamy przed taką integracją, która nie szanuje tożsamości religijnych. Pozostając otwartymi na wkład innych religii do naszej cywilizacji, jesteśmy przekonani, że Europa musi pozostać wierna swoim korzeniom chrześcijańskim. Wzywamy chrześcijan Europy Zachodniej i Wschodniej do zjednoczenia się, aby wspólnie świadczyć o Chrystusie i Ewangelii, aby Europa zachowała swoją duszę ukształtowaną przez dwutysiącletnią tradycję chrześcijańską.\nNasze spojrzenie kierujemy do ludzi znajdujących się w trudnej sytuacji, żyjących w warunkach skrajnego ubóstwa, podczas gdy rosną bogactwa materialne ludzkości. Nie możemy pozostawać obojętnymi na los milionów imigrantów i uchodźców, pukających do drzwi krajów bogatych. Nieokiełznana konsumpcja, charakterystyczna dla niektórych krajów najbardziej rozwiniętych, gwałtownie wyczerpuje zasoby naszej planety. Rosnące nierówności w rozdziale dóbr ziemskich zwiększa poczucie niesprawiedliwości narzucanego systemu stosunków międzynarodowych. Kościoły chrześcijańskie są wezwane do obrony wymogów sprawiedliwości, poszanowania tradycji narodów i rzeczywistej solidarności ze wszystkimi cierpiącymi.\nMy, chrześcijanie, nie powinniśmy zapominać, że „Bóg wybrał właśnie to, co głupie w oczach świata, aby zawstydzić mędrców, wybrał to, co niemocne, aby mocnych poniżyć; i to, co nie jest szlachetnie urodzone według świata i wzgardzone, i to, co nie jest, wyróżnił Bóg, by to, co jest, unicestwić, tak by się żadne stworzenie nie chełpiło wobec Boga” (1 Kor 1,27-29).\nRodzina jest naturalnym ośrodkiem życia ludzkiego i społeczeństwa. Jesteśmy zaniepokojeni kryzysem rodziny w wielu krajach. Prawosławni i katolicy, podzielając tę samą koncepcję rodziny, są wezwani do dawania świadectwa, że jest to droga do świętości, o której świadczy wierność małżonków we wzajemnych relacjach, ich otwartość na prokreację i wychowanie dzieci, solidarność między pokoleniami i szacunek dla najsłabszych. Rodzina oparta jest na małżeństwie, będącym swobodnym i prawdziwym aktem miłości mężczyzny i kobiety. To miłość pieczętuje ich więź i uczy ich przyjmować siebie nawzajem jako dar.\nMałżeństwo jest szkołą miłości i wierności. Ubolewamy, że inne formy współżycia są obecnie stawiane na tym samym poziomie jak ten związek, podczas gdy pojęcie rodzicielstwa jako szczególnego powołania mężczyzny i kobiety w małżeństwie, uświęconym przez tradycję biblijną, zostaje wyparty ze świadomości publicznej. Wzywamy wszystkich do poszanowania niezbywalnego prawa do życia. Miliony dzieci są pozbawione wręcz możliwości przyjścia na świat. Głos dzieci nienarodzonych woła do Boga (por. Rdz 4,10).\nRozwój tak zwanej eutanazji powoduje, że osoby starsze i niedołężne zaczynają czuć się nadmiernym ciężarem dla swych rodzin i społeczeństwa jako takiego. Jesteśmy również zaniepokojeni rozwojem technik rozrodu wspomaganego medycznie, ponieważ manipulacja ludzkim życiu jest atakiem na podstawy istnienia człowieka, stworzonego na obraz Boga. Uważamy, że naszym obowiązkiem jest przypomnienie niezmienności chrześcijańskich zasad moralnych, opartych na poszanowaniu godności człowieka powołanego do życia, zgodnie z planem Stwórcy. Pragniemy się dziś zwrócić szczególnie do młodych chrześcijan. Wy, młodzi ludzie, macie za zadanie nie ukrywać talentu w ziemi (por. Mt 25,25), ale wykorzystywać wszystkie umiejętności, jakie dał wam Bóg, aby umocnić w świecie prawdy Chrystusa, by wcielać w swoim życiu ewangeliczne przykazania miłości Boga i bliźniego. Nie lękajcie się iść pod prąd, broniąc prawdy o Bogu, której dzisiejsze normy świeckie często nie odpowiadają. Bóg was kocha i oczekuje od każdego z was, że będziecie Jego uczniami i apostołami. Bądźcie światłością świata, aby ci, którzy was otaczają, widząc wasze dobre uczynki chwalili Ojca waszego, który jest w Niebie (por. Mt 5,14.16). Wychowujcie wasze dzieci w wierze chrześcijańskiej, przekazujcie im cenną perłę wiary (por. Mt 13, 46), którą otrzymaliście od waszych rodziców i przodków. Pamiętajcie, że „za wielką cenę zostaliście nabyci” (1 Kor 6,20), kosztem śmierci na krzyżu Boga-Człowieka, Jezusa Chrystusa. Prawosławni i katolicy są zjednoczeni nie tylko wspólną tradycją pierwszego tysiąclecia Kościoła, lecz także misją głoszenia Ewangelii Chrystusa w dzisiejszym świecie.\nMisja ta zawiera wzajemny szacunek dla członków wspólnot chrześcijańskich i wyklucza jakąkolwiek formę prozelityzmu. Nie jesteśmy konkurentami, lecz braćmi i tym pojęciem powinny kierować się wszystkie nasze wzajemne działania oraz działania wobec świata zewnętrznego. Zachęcamy katolików i prawosławnych wszystkich krajów, aby nauczyli się żyć razem w pokoju i miłości, a także by „te same uczucia żywili do siebie” (Rz 15,5). Nie można się zatem zgodzić na stosowanie nieuczciwych środków w celu zachęcenia do wiernych, aby przeszli z jednego Kościoła do drugiego, zaprzeczając ich wolności religijnej oraz ich tradycji. Jesteśmy powołani, aby wprowadzić w życie przykazanie apostoła Pawła: „Poczytywałem sobie za punkt honoru głosić Ewangelię jedynie tam, gdzie imię Chrystusa było jeszcze nieznane, by nie budować na fundamencie położonym przez kogo innego” (Rz 15,20).\nMamy nadzieję, że nasze spotkanie przyczyni się także do pojednania, tam gdzie istnieją napięcia między grekokatolikami a prawosławnymi. Dziś jest jasne, że używana w przeszłości metoda „uniatyzmu”, pojmowanego jako przyłączenie jednej wspólnoty do drugiej, odrywając ją od swego Kościoła, nie jest sposobem pozwalającym na przywrócenie jedności. Jednakże wspólnoty kościelne powstałe w tych okolicznościach historycznych mają prawo do istnienia i podejmowania tego wszystkiego, co jest niezbędne do zaspokojenia potrzeb duchowych swoich wiernych, starając się jednocześnie żyć w pokoju ze swoimi sąsiadami. Prawosławni i grekokatolicy potrzebują pojednania oraz znalezienia wzajemnie akceptowalnych form współżycia. Ubolewamy z powodu konfliktu na Ukrainie, który już spowodował spokojnym mieszkańcom wiele ofiar, niezliczone obrażenia i wepchnął społeczeństwo w poważny kryzys gospodarczy i humanitarny. Wzywamy wszystkie strony konfliktu do rozwagi, solidarności społecznej i działań na rzecz budowania pokoju.\nWzywamy nasze Kościoły na Ukrainie do podjęcia działać na rzecz zgody społecznej, powstrzymania się od udziału w starciach oraz niewspierania dalszego rozwoju konfliktu. Pragniemy, aby schizma między wiernymi prawosławnymi na Ukrainie mogła być przezwyciężona na podstawie obowiązujących norm kanonicznych, aby wszyscy ukraińscy prawosławni żyli w pokoju i zgodzie oraz aby przyczyniły się do tego wspólnoty katolickie w tym kraju, aby coraz bardziej było widać nasze chrześcijańskie braterstwo. We współczesnym świecie, różnorodnym, ale jednak zjednoczonym wspólnym losem, katolicy i prawosławni są wezwani do braterskiej współpracy w głoszeniu Dobrej Nowiny zbawienia, do wspólnego świadczenia godności moralnej i autentycznej wolności osoby, „aby świat uwierzył” (J 17,21). Ten świat, w którym stopniowo zanikają duchowe filary ludzkiej egzystencji, oczekuje od nas silnego świadectwa chrześcijańskiego we wszystkich dziedzinach życia osobistego i społecznego. Od naszej zdolności do wspólnego dawania świadectwa Ducha prawdy w tych trudnych czasach w dużej mierze zależy przyszłość ludzkości.\nNiech w tym odważnym świadczeniu prawdy o Bogu i Dobrej Nowiny o zbawieniu wspiera nas Człowiek-Bóg, Jezus Chrystus, nasz Pan i Zbawiciel, który nas duchowo umacnia ze swą niezawodną obietnicą: „Nie bój się, mała trzódko, gdyż spodobało się Ojcu waszemu dać wam królestwo” (Łk 12,32)! Chrystus jest źródłem radości i nadziei. Wiara w Niego przekształca ludzkie życie, wypełnia je znaczeniem. Mogli się o tym przekonać poprzez swe doświadczenie wszyscy ci, do których można zastosować słowa apostoła Piotra: „Wy, którzyście byli nie-ludem, teraz zaś jesteście ludem Bożym, którzyście nie dostąpili miłosierdzia, teraz zaś jako ci, którzy miłosierdzia doznali” (1 P 2,10). Pełni wdzięczności za dar wzajemnego zrozumienia wyrażony podczas naszego spotkania, patrzymy z nadzieją na Najświętszą Matkę Bożą, przyzywając Ją słowami tej starożytnej modlitwy: „Pod ochronę Twojego uciekamy się Święta Matko Boga”. Niech Najświętsza Maryja Panna, ze swym wstawiennictwem, zachęca do braterstwa tych, którzy ją czczą, aby byli zjednoczeni w czasie wyznaczonym przez Boga, w pokoju i zgodzie w jeden Lud Boży na chwałę Przenajświętszej i nierozdzielnej Trójcy!\nFranciszek Biskup Rzymu, Papież Kościoła Katolickiego\nCyryl Patriarcha Moskwy i Wszechrusi\nWatykan i geopolityka. Ofensywa w Roku Miłosierdzia\nHistorycznego spotkania patriarchy moskiewskiego Cyryla z papieżem Franciszkiem nie da się rozpatrywać wyłącznie w kontekście religijnym, lecz trzeba na nie spojrzeć także w wymiarze geopolitycznym. Podczas styczniowej audiencji z udziałem korpusu dyplomatycznego w Watykanie biskup Rzymu po raz kolejny potwierdził bowiem, że Stolica Apostolska zamierza prowadzić ofensywę dyplomatyczną, angażując się w rozwiązanie konfliktów na świecie.\n11 stycznia br. papież mówił: - Stolica Apostolska nigdy nie przestanie działać na szczeblu dyplomatycznym, aby głos pokoju mógł być słyszalny aż po krańce ziemi. Franciszek zapewnił, że Sekretariat Stanu pozostaje „w pełnej dyspozycyjności do współpracy z ambasadorami w promowaniu stałego dialogu między Stolicą Apostolską a krajami dla dobra całej wspólnoty międzynarodowej”. Dodał także, że obecny Rok Jubileuszowy „ma być dobrą okazją” do zakończenia licznych konfliktów, w tym wojny w Syrii i na Ukrainie.\nJeszcze przed spotkaniem Franciszka z Cyrylem, z oficjalnych doniesień Watykanu można było dowiedzieć się, że obaj duchowi przywódcy mieli rozmawiać o walce z terroryzmem, ale także politycznym rozwiązaniu konfliktu w Syrii i na Ukrainie. Naturalnie, nie można zapomnieć o symbolicznym wymiarze spotkania przedstawicieli dwóch religii i dążeniu Watykanu do „pojednania” z prawosławiem, co w kontekście przyszłorocznych obchodów fatimskich - a także jubileuszu tzw. reformacji - nabiera istotnego znaczenia.\nFranciszek nie raz podkreślał, że Święty Rok Miłosierdzia ma również cele z zakresu polityki międzynarodowej. Kościół proponuje bowiem Jubileusz jako czas „rozładowania konfliktów, zatrzymania plagi wojen i wspólnego rozwiązywania globalnych problemów”.\nPapież wierzy, że „pokojowe współistnienie wyznawców różnych religii, tam gdzie uznawana jest wolność religijna i zapewniona jest realna możliwość współpracy w budowaniu dobra wspólnego, we wzajemnym poszanowaniu tożsamości kulturowej każdego obywatela”, jest możliwa.\nW bulli ogłaszającej rozpoczęcie Nadzwyczajnego Roku Miłosierdzia Franciszek podkreślił, że nie chce, by był to „sprzyjający czas” wyłącznie dla katolików, lecz także dla niechrześcijan, jak np. Żydów i muzułmanów, by zjednoczyli się w modlitwie o Boże Miłosierdzie. Wreszcie ma to być czas pojednania między zajadłymi wrogami. Dlatego watykański korpus dyplomatyczny aktywnie uczestniczy w rozmowach politycznych, mających zaowocować pokojowymi rozwiązaniami konfliktów.\nFranciszek nie zamierza bronić jednej wybranej cywilizacji, ale - jak sam zapewnia – „działania Stolicy Apostolskiej na arenie międzynarodowej mają na celu dobro całej rodziny ludzkiej”. Przekonuje, że nie zamierza tworzyć „sojuszy uprzywilejowanych” lub „wyłącznego partnerstwa” z czołowymi podmiotami geopolitycznymi.\nSzef dyplomacji watykańskiej, Sekretarz Stanu bp Pietro Parolin stwierdził kiedyś: - Dyplomacja Watykanu ma za zadanie budować mosty w celu wspierania dialogu, a negocjacje są wykorzystywane jako sposób rozwiązywania konfliktów, budowania braterstwa, zwalczania ubóstwa i budowania pokoju. Parolin dodał, że papież – ani tym bardziej ci, którzy go reprezentują za granicą - nie mają innych „interesów" ani „strategii".\nFranciszek wydaje się mieć odpowiedzi na wszystkie bolączki świata i gotowe propozycje rozwiązań palących problemów. Weźmy na przykład imigrację. Ojciec święty wyraźnie mówi, że „migracje są częścią historii Zbawienia” i na trwałe wpisały się w historię całego świata. Przypominając dzieje biblijne, zaapelował, by nie obawiać się przybyszy, ale zgotować im gościnne powitanie.\nPapież mówił do dyplomatów (odwołuję się do przemówienia ze stycznia tego roku), że nie byłoby dzisiejszych problemów migracyjnych, gdyby nie handel bronią, eksploatacja surowców w innych krajach, zła polityka inwestycyjna, plaga korupcji itp. Franciszek proponuje „rozwiązanie humanitarne”.\n- Przyjęcie imigrantów – stwierdza - może być zatem dobrą okazją do nowego zrozumienia i otwarcia perspektywy, zarówno dla osoby przyjmowanej, która ma obowiązek poszanowania wartości, tradycji i praw goszczącej ją wspólnoty, jak i dla tej ostatniej, wezwanej do docenienia tego, co każdy emigrant może ofiarować z korzyścią dla dobra całej wspólnoty.\nW tym kontekście należy również tłumaczyć zaangażowanie Stolicy Apostolskiej – o czym wprost powiedział Ojciec Święty - w ekumenizm, „aby nawiązać dialog szczery i lojalny, który doceniając szczególny charakter i tożsamość właściwą każdemu, sprzyja harmonijnemu współistnieniu między wszystkimi członami społeczeństwa”.\nPapież jest przekonany, że „Europa, wspomagana przez swoje wielkie dziedzictwo kulturowe i religijne, posiada narzędzia do obrony centralnej roli osoby ludzkiej i znalezienia właściwej równowagi między podwójnym obowiązkiem moralnym ochrony praw swoich obywateli oraz zapewnienia pomocy i gościnności imigrantom”. Franciszek tłumaczy, że Europejczycy „nie mogą pozwolić sobie na utratę wartości i zasad humanizmu, poszanowania godności każdej osoby, pomocniczości i wzajemnej solidarności, pomimo że mogą one stanowić w pewnych okresach historii brzemię trudne do uniesienia”.\nZgodnie z watykańską koncepcją polityki zagranicznej, jednym z podstawowych obowiązków Stolicy Apostolskiej jest zapewnienie bezpieczeństwa i przetrwania chrześcijan wszędzie tam, gdzie są prześladowani. Watykan unika jednak konfrontacji, wierząc, że „dialog”, „pojednanie” i niedrażnienie drugiej strony więcej przyniesie korzyści, aniżeli polityka asertywna i nazywanie wprost zbrodni zbrodnią, czy krytykowanie brutalnych reżimów. Korpus dyplomatyczny Stolicy Apostolskiej twierdzi, że ze wszystkimi można i nawet trzeba rozmawiać, unikając wszelkich „spięć”.\nDlatego z ust papieża i dyplomatów watykańskich rzadko kiedy słyszy się słowa o prześladowaniu chrześcijan, chyba, że już nie ma wyjścia i trzeba nazwać rzeczy po imieniu. Franciszek nie chce także w żaden sposób podsycać twierdzeń niektórych myślicieli i publicystów o trwającej wojnie, czy też „zderzeniu cywilizacji.”\nNie tak dawno temu w wywiadzie dla gazety „Asia Times” Franciszek mówił, że świat nie powinien obawiać się rosnącej potęgi chińskiej. Wyraził podziw dla cywilizacji chińskiej. Unikał jednak odpowiedzi na pytania dot. drażliwej kwestii skandalicznej polityki jednego dziecka, sugerując, iż miłosierdzie naprawi wszystkie błędy z przeszłości i z nadzieją należy patrzeć w przyszłość.\nTuż po wybuchu wojny na Ukrainie, grekokatolicy mieli wielki żal do Stolicy Apostolskiej, a zwłaszcza do następcy św. Piotra, że nie potępił agresji rosyjskiej. Z kolei podczas ubiegłorocznego spotkania w ONZ, dyplomacja watykańska interweniowała w sprawie rezolucji dot. powieszenia m.in. flagi palestyńskiej przy siedzibie ONZ w Nowym Jorku. Przedstawiciele Stolicy Apostolskiej zabiegali, by Watykan został wyłączony z rezolucji, aby nie drażnić Izraela, chociaż papież współpracuje z Palestyńczykami i działa na rzecz ich pokojowego współistnienia z narodem żydowskim.\nPodczas swojej poprzedniej wizyty na Kubie Ojciec Święty unikał ostrych słów potępienia reżimu braci Castro. Co więcej, osobiście zaangażował się w pojednanie amerykańsko-kubańskie i uwolnienie szpiega USA, który usiłował zbudować dla mniejszości żydowskiej w Hawanie sieć połączenia satelitarnego.\nNie można też zapomnieć o misternie budowanej sieci powiązań z Iranem i całej polityce bliskowschodniej, na czym skoncentruję się teraz.\nWatykańska polityka bliskowschodnia\nWielkim wyzwaniem dyplomacji watykańskiej jest kwestia zachowania mniejszości chrześcijańskiej m.in. w Syrii. W tym czasie, gdy cała uwaga Europejczyków skupiła się na problemie uchodźców, wielu zachodnich duchownych, w tym tzw. episkopat europejski (CCEE), jak i episkopaty niektórych krajów podjęły „lobbying” – zgodnie z ogólnymi założeniami polityki watykańskiej – na rzecz przyjęcia przez Europę większej liczby azylantów.\nTymczasem ormiański arcybiskup Aleppo, Butros Marayati błagał o pomoc humanitarną i rozwiązanie, które pozwoli chrześcijanom pozostać na terenie Syrii. Arcybiskup pochwalił nawet interwencję rosyjską, bo daje ona nadzieję chrześcijanom na przetrwanie. Wyznawcy Chrystusa, którzy jeszcze pozostali na terenie Syrii, ogarniętej wojną, są przekonani, że utrzymanie Assada przy władzy jest konieczne dla ich egzystencji na Bliskim Wschodzie, o czym mówił m.in. grekokatolicki arcybiskup Jean-Clément Jeanbart.\nWatykan uważa, że Rosja i Iran są kluczowymi podmiotami nie tylko dla zakończenia wojny w Syrii, ale także dla zapewnienia obecności chrześcijańskiej na Bliskim Wschodzie. Stąd silne relacje Watykanu z Iranem i zaangażowanie na rzecz porozumienia nuklearnego, a także dobre relacje Stolicy Apostolskiej z Rosją – mimo wojny na Ukrainie - co zaowocowało bezprecedensowymi wizytami przywódców obu państw w Watykanie.\nOd 30 lat Rzym utrzymuje dobre stosunki z Teheranem, a w ciągu dwóch ostatnich lat uległy one pogłębieniu do tego stopnia, że amerykańscy eksperci, odnosząc się do polityki watykańskiej, mówią o „opcji szyickiej”.\nFranciszek bezpośrednio zaangażował się w sprawę syryjską w 2013 r., kiedy to pojawiły się doniesienia, jakoby syryjska armia użyła broni chemicznej w walce z rebeliantami i ludzie z otoczenia prezydenta USA zaczęli domagać się interwencji militarnej w Syrii.\nWe wrześniu 2013 r. Franciszek wezwał cały świat do modlitwy o pokój w Syrii – podobnie jak kiedyś Jan Paweł II wzywał do modlitwy o pokój w Iraku, tuż przed amerykańskimi nalotami. Jednocześnie około 70. ambasadorów watykańskich podjęło ofensywę dyplomatyczną, tłumacząc, że amerykańska interwencja zbrojna doprowadzi jedynie do zaostrzenia konfliktu. Lobbowali za podjęciem rozmów pokojowych i politycznym rozwiązaniem dla Syrii. Franciszek osobiście napisał list skierowany do uczestników spotkania G-20 w Rosji, przekonując, że interwencja „to zły pomysł”.\nRezygnacja USA z nalotów w 2013 r. ucieszyła nie tylko Watykan, ale także Moskwę, która zacieśniła współpracę ze stolicą Apostolską. Prezydent Rosji Władimir Putin twierdzi, że w Syrii jest m. in. po to, by ochraniać chrześcijan na Bliskim Wschodzie.\nSwojego zadowolenia nie kryli także Irańczycy. Na początku 2014 r. ambasador Iranu przy Stolicy Apostolskiej nazwał Franciszka „dzielną postacią, pełną moralności i skromności”, która powstrzymała naloty amerykańskie. Iran dla dyplomacji watykańskiej jest niezbędnym graczem, który może doprowadzić do zakończenia konfliktu syryjskiego. Zwrócił na to uwagę legat papieski w Biurze ONZ w Genewie bp Sarkis Davidian. Mówił on, że „Iran jest integralną częścią negocjacji, które mogą doprowadzić do pokoju lub co najmniej natychmiastowego zaprzestania przemocy na Bliskim Wschodzie, w szczególności w Syrii”.\nBp Davidian, który urodził się w Aleppo, służy ormiańskim katolikom w irańskim Isfahanie. Duchowny podkreśla, że jego zadaniem jest „współpraca na rzecz pokoju”. Hierarcha aktywnie uczestniczy w negocjacjach watykańskich z Iranem i innymi kluczowymi graczami regionalnymi.\nIran i Stolica Apostolska nawiązały stosunki dyplomatyczne w 1954 roku, ale po rewolucji islamskiej, relacje te pogorszyły się. Uczony Sasan Tavassoli twierdzi, że po 1979 r. niektórzy wybitni imamowie promowali dialog międzyreligijny z chrześcijanami. W latach 90. po pierwszym spotkaniu międzywyznaniowym w Atenach szyiccy duchowni próbowali zbliżyć się z grekokatolikami (Ormiański Kościół Apostolski, to największy kościół chrześcijański istniejący w Iranie, liczący około 300 tys. członków). Od 1995 r. watykańscy duchowni co dwa lata spotykają się z szyickimi liderami, by prowadzić „dialog między religiami, kulturami i cywilizacjami”.\nW 2011 r. amerykańscy biskupi pomogli wynegocjować pomyślne uwolnienie dwóch turystów z USA, więzionych w Iranie od 2009 r. pod zarzutem szpiegostwa. Anglikański biskup John Bryson Chane i kard. Theodore McCarrick pracowali wraz z Departamentem Stanu USA nad ułaskawieniem Amerykanów w sytuacji, gdy - jak później amerykańscy dyplomaci przyznali - praktycznie nie było szans na powodzenie akcji.\nWspólny pogląd Watykanu i Iranu w sprawie Syrii doprowadził do sojuszu politycznego i umowy jądrowej. W kwietniu 2014 roku, delegacja Konferencji Episkopatu USA spotkała się z Radą Najwyższą Iranu, by przygotować wspólne stanowisko przeciwko broni nuklearnej. W oświadczeniu stwierdzono, że islam szyicki „sprzeciwia się i zabrania produkcji, składowania, użytkowania i użyciu broni masowego rażenia”. Dodano, że „również katolicy pracują na rzecz świata bez broni masowego rażenia i wzywają wszystkie narody, aby pozbyć się jej”.\nW zawarciu umowy pomogły konsultacje biskupów amerykańskich, będących cały czas w kontakcie z Watykanem i fatwa dwóch przywódców irańskich przeciwko użyciu broni jądrowej oraz chemicznej. Potem biskupi amerykańscy i różne organizacje katolickie lobbowały za zatwierdzeniem porozumienia z Kongresie.\nNiedawno Watykan naciskał na rzecz włączenia Iranu do drugiej rundy rozmów pokojowych w sprawie Syrii. Właśnie ta kwestia była omawiana przez Franciszka i prezydenta Iranu Hasana Rouhaniego, który odwiedził Watykan kilka tygodni temu. I podobnie – również w Watykanie - kwestia syryjska była omawiana z prezydentem Rosji.\nStolica Apostolska popiera zawieszenie broni w różnych regionach Syrii, tak jak to wynegocjowano w mieście Homs, a potem z Zabadani na granicy z Libanem, gdzie Iran reprezentował Assada. Watykan chce przyspieszyć rozmowy pokojowe odnośnie przyszłości Syrii – co jest na rękę zarówno Irańczykom, Rosjanom, jak i samym Amerykanom. Wg Rzymu włączenie do tych rozmów Teheranu jest ważne, by zagwarantować ochronę chrześcijan i innych grup wyznaniowych.\nSpotkanie patriarchy moskiewskiego z papieżem miało być poświęcone – poza sprawami międzynarodowymi – także zbliżeniu obu wspólnot. Ubiegłoroczna wizyta Franciszka w Turcji – poza wynegocjowaniem korytarzy humanitarnych do Aleppo, gdzie przebywa znaczna część pozostałej w Syrii populacji chrześcijan – była także publicznym okazaniem szacunku i wsparcia dla ekumenicznego Patriarchy Bartłomieja I, w ramach trwającego od 50 lat dialogu między katolikami i wyznawcami prawosławia, którzy pozostają rozdzielni od czasu Wielkiej Schizmy w 1054 r. Papież chciał wzmocnić pozycję oblężonego patriarchy, lekceważonego przez rząd turecki i cerkiew rosyjską.\nFranciszek nie ustaje w realizacji ambitnych celów polityki zagranicznej. Cały watykański personel dyplomatyczny intensywnie pracuje. Wizyty, które Ojciec Święty ma już za sobą i te, które są planowane np. w Armenii we wrześniu tego roku, pokazują, że głowa Kościoła Katolickiego pojawia się w miejscach na pewno nieprzypadkowych, lecz ważnych i symbolicznych z punktu widzenia przyjętej strategii. Są to miejsca naznaczone konfliktami, w których jak w soczewce skupiają się najbardziej palące problemy współczesnego świata.\nPozostaje jednak pytanie, na ile watykańska strategia „pojednania i ekumenizmu”, która ma doprowadzić - przynajmniej w założeniu Stolicy Apostolskiej - do ustanowienia pokoju na świecie i harmonijnego, albo jak zakłada oenzetowski program, „zrównoważonego rozwoju”, jest realistyczna i mądra i dalekowzroczna. I czy nie kłóci się z nauczaniem moralnym Kościoła.


Nowy numer „Tygodnika Prudnickiego” do kupienia już od środy (3 listopada) - Teraz Prudnik!\nStrona główna Tygodnik Prudnicki Nowy numer „Tygodnika Prudnickiego” do kupienia już od środy (3 listopada)\nNowy numer „Tygodnika Prudnickiego” do kupienia już od środy (3 listopada)\nPrudnicki gang narkotykowy. Waży się przyszłość członków prudnickiego gangu narkotykowego. W pierwszej instancji, większość z oskarżonych została skazana na bezwzględną karę pozbawienia wolności. O czym jeszcze będziesz mógł przeczytać w „Tygodniku Prudnickim” (środa, 3 listopada). Oto zapowiedzi:\nNajwiększy obiekt handlowy w powiecie już otwarty. Od czwartku 28 października otwarty jest nowy, największy w powiecie prudnickim kompleks handlowy w Lubrzy przy ul. Opolskiej – Premium Park. To drugi obiekt tej marki na ziemi prudnickiej.\nSąd: opieszałość i lekceważenie w PCPR. Prudnicki Sąd Rejonowy poskarżył się staroście na działalność Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie.\nOgromne zainteresowanie kwestą na prudnickim cmentarzu. Podczas zorganizowanej w dniu Wszystkich Świętych kwesty „Ocalić od zapomnienia” na prudnickim cmentarzu komunalnym zebrano 15.335,79 zł, 15,72 euro i 31 koron szwedzkich. To o ponad połowię więcej w porównaniu z poprzednią edycją akcji (w 2019 r.), kiedy odwiedzający cmentarz przekazali blisko 10 tys. zł.\nRajcy zdecydowali o losie schroniska. Gmina Prudnik zmieniła zdanie w sprawie sprzedaży budynku w Wieszczynie, gdzie znajduje się filia Szkolnego Schroniska Młodzieżowego „Dąbrówka”.\nLokalne podatki w górę. Rada Miejska Prudnika uchwaliła nowe stawki podatku od nieruchomości. Wejdą one w życie 1 stycznia.\nOstatnia droga dra Piotra Skarbka w Prudniku. Właśnie obchodziliśmy święto Wszystkich Świętych, Dzień Zaduszny i w tym czasie myślimy o tych, którzy odeszli do Pana. Wśród nich jest zmarły 18 października Piotr Skarbek. Człowiek wielu aktywności, także osobowość lokalnej kultury, pasjonat, twórca. Czasem poprzez wiersze bywał w „Tygodniku Prudnickim”.\nGospodarka: Prudnik ma kawowy biznes. Jak już informowaliśmy w Prudniku rozpocznie działalność firma spożywcza zajmująca się produkcją kawy i napojów na jej bazie.\nOświadczenia majątkowe: Kto ma najbardziej wypchane portfele? Pieniądze szczęścia nie dają, ale… Któż nie chciałby zarabiać więcej? Wzięliśmy pod lupę majątki ponad 40 osobistości z ziemi prudnickiej żyjących na koszt podatników.\nPowiat prudnicki: „Te pieniądze stwarzają tylko problem”. Włodarze samorządu powiatu prudnickiego mówią o problemach wynikających ze środków państwa przekazanych w ramach programu Polskiego Ładu. Temat pojawił się przy okazji dyskusji o drogach powiatowych.\nNowy film dokumentalny: Prymas uwięziony. Prudnicki Ośrodek Kultury zaprosił w sobotę 30 października do kina Diana w Prudniku na prapremierę filmu dokumentalnego pt. „Prymas uwięziony”. Film dotyczy oczywiście uwięzienia Prymasa Tysiąclecia błogosławionego Stefana kardynała Wyszyńskiego. Dokument przedstawia „trzy lata z tysiąca”, lata ważne, przełomowe, a w tym czasie jest miejsce także dla Prudnika.\nNa talerzu: Z karpiem w roli głównej. Kofty rybne z sosem słodko-kwaśnym na chrupiącym makaronie ryżowym, czarne pierogi z azjatyckim nadzieniem z karpia, karpioburgery – twórcy tych dań stanęli na podium konkursu kulinarnego, jaki odbył się w Zespole Szkół Rolniczych w ramach Tygodnia Szefa Kuchni.\nRajd Starucha: Doznałem olśnienia. Nazwa prudnickiego Rajdu Starucha od lat budzie emocje. Z komandorem imprezy Andrzejem Górą rozmawia nie tylko na ten temat Bożena Tokar-Matkowska.\nMarek Trzaska: Trzeba mieć swój pomysł. Podejmując jakiekolwiek działanie trzeba mieć swój pomysł – znać cel, posiadać wiedzę i przekonanie. Marek Trzaska od dzieciństwa miał pomysł i przez 40 lat z powodzeniem go realizuje z pasją i miłością do gołębi.\nPrudnicka premiera (cz. 1): W ramionach Ojca. O księdzu Andrzeju Szpaku pisze Marek Domagała, reżyser filmu dokumentalnego o tym niezwykłym duchownym.\nNowy pociąg dalekobieżny ominie Prudnik. Nowością w rozkładzie jazdy pociągów będzie bezpośrednie połączenie Dolnego Śląska z Bieszczadami. Niestety pociąg ten ominie stacje w powiecie prudnickim.\nOHZ Głogówek: Tradycja i przyszłość polskiej hodowli. Takim mottem firmuje się Ośrodek Hodowli Zarodowej w Głogówku. Rangę – wciąż samodzielnej – spółki potwierdzają krajowe rankingi i tytuły czempionów, zdobywane przez tutejsze bydło.\nMoszczanka: Wciąż w atmosferze jubileuszu. Przypadające w tym roku 700-lecie wsi świętowane było uroczyście i rozrywkowo na wszelkie możliwe sposoby. W cyklu zdarzeń ostatnio zaistniały ciekawe warsztaty.\nPogórze: Hubal, Gaja i Dragon. To główna trójka „hubalowej rodziny”, ale role w tym układzie wraz z upływem lat jednak się zmieniają.\nGmina Prudnik: Strażacy – ochotnicy gminy Prudnik wybrali nowe władze. Zjazd oddziału gminnego Związku Ochotniczych Straży Pożarnych RP w Prudniku odbył się 23 października w Niemysłowicach.\nNagrody w ogólnopolskim projekcie edukacyjnym dla uczniów z Moszczanki. „Kokosz, grosz do grosza!” to projekt edukacyjny z zakresu edukacji finansowej, przeznaczony dla uczniów szkół podstawowych, realizowany przez uczniów klasy trzeciej w Moszczance.\nSpacerując po Prudniku – ciąg dalszy. W kilku poprzednich odcinkach tego cyklu starałem się przybliżyć Czytelnikom „Tygodnika Prudnickiego” zmiany zachodzące w naszym grodzie, zarówno te pozytywne, jak i błędy, czy niedociągnięcia. Obecny artykuł zacznę od zieleni miejskiej, tak ważnej w zachodzących w szybkich tempie zmianach klimatycznych – pisze biolog Karol Koziarowski.\nArchiwum Odkrywcy: Transitus, pamiątki śmierci św. Franciszka. O mało znanych głogóweckich zabytkach związanych ze św. Franciszkiem i franciszkanami pisze Henryka Młynarska.\nSport (piłka nożna): Kolejna próba nerwów biało-niebieskich. W Kietrzu prudniczanie rozegrali dobre spotkanie i odnieśli zasłużone zwycięstwo. Kolejny komplet punktów nie zwiększył jednak przewagi nad najgroźniejszymi rywalami do awansu: GKS-em Głuchołazy i LZS-em Walce.\nSport (koszykówka): Debiutant Krupiński. Łatwo, lekko i przyjemnie. Tak można krótko podsumować mecz 7. kolejki, w którym Pogoń zgodnie z planem ograła rezerwy zielonogórskiego Zastalu.\nSport (karate WKF): Wysoko zawieszona poprzeczka. Przez dwa dni trwały międzynarodowe zmagania w Bielsku-Białej pod nazwą Polish Open. W zawodach wystartowało 1300 karateków ze 190 klubów reprezentujących 28 państw.\nPoprzedni artykułKoronawirus – raport dnia (wtorek, 2 listopada)\nNastępny artykuł[FOTO] Złote Gody w Lubrzy\nChopek Roztropek 4 listopada 2021 At 09:29\nPKP -IC tez panstwo w panstwie, fakt chetnych na jazde pociagiem bardzo malo, sami do tego doprowadzili ministrowie infrastruktury. Nie chca tedy jezdzc PIC , dopuscic POLREGIO , tylko z kad oni wezma tabor?, Moze Marszalek Wojewodztwa by dofinansowal a nie tylko Opole!! NO WLASNIE -DLACZEGO NIE ISTNIEJA KOLEJE OPOLSKIE!?