EKSKURS. PUSTY PROSTOKĄT ZBIELAŁEJ TRAWY - Musivum\nEKSKURS. PUSTY PROSTOKĄT ZBIELAŁEJ TRAWY\nOme 3/13/2013 05:42:00 PM 2 KOMENTARZE ekskurs , pusty prostokąt , włóczykij polski Edit\n(Data pierwotnej publikacji: 1 czerwca 2012).\nNajpierw się pochwalę, bo aż mi szkoda samej sobie żałować: na początku tygodnia otrzymałam moją pierwszą w internetowym życiu ocenę, bardzo, bardzo dobrą, na Szczerych i Sprawiedliwych Ocenach Blogów – a do tego „Musivum” zostało tam blogiem miesiąca! To jest ten moment, gdy sodówka uderza mi do głowy, pękam z dumy i w ogóle przewraca mi się we łbie.\nMoże zatem dobrze, że ekskurs dotyczy tak stabilnego i opanowanego człowieka, to pozwoli zachować jakąś równowagę.\nZgrzyt przekręcanego w zamku klucza oraz skrzypnięcie otwieranych drzwi zostały pochłonięte, podobnie jak wcześniej kroki na ostatnich schodach prowadzących na trzecie piętro, przez hałas dobiegający z mieszkania naprzeciwko. Sąsiad Michała – spokojny, nieco strachliwy starszy pan – nałogowo oglądał polskie telenowele, a z racji problemów ze słuchem nastawiał telewizor możliwie głośno. „W sumie – powiedział Michał któregoś dnia, gdy już w połowie trzeciego piętra słychać było, jak jakaś para wykłóca się o dziecko siostry kuzyna kolegi byłej szefowej obecnego przyjaciela – w sumie to dobraliśmy się całkiem dobrze i nie działamy sobie na nerwy, bo on mi ciągle dudni w drzwi tymi telenowelami, o co ja nie marudzę, a ja mu bucham w drzwi metalem i rockiem, o co on nie marudzi. I jesteśmy kwita”.\nŚwiatło w przedpokoju rozbłysło ze sporym opóźnieniem i świeciło słabiej niż normalnie, pewnie oszczędnościowa żarówka kończyła swój żywot.\nTym razem zgrzyt klucza w zamykanych od wewnątrz drzwiach dało się usłyszeć; pozostało po nim coś ponurego i przygnębionego w powietrzu. A może to przez ciszę, tę martwą, nieruchomą, szarą ciszę panującą w całym mieszkaniu. I przez ten nienaturalny porządek, który sprawiał, że każdy kąt wyglądał obco, chłodno i odpychająco.\nSebastian odwiesił płaszcz na wieszaku obok drzwi, zdjął buty i oparł o nie teczkę. Światło w przedpokoju zbladło jeszcze odrobinę. Michał twierdził, że w marcu Szczecin stawał się dla niego duszny. Jeśli tak, to z kolei mieszkanie Michała stawało się duszne pod jego nieobecność.\nSebastian przeszedł przez przedpokój, stanął na progu pokoju i oparł dłonie po obu stronach futryny. Za każdym razem ogarniało go to samo wrażenie, gdy w marcu znajdował się w należącym do przyjaciela pomieszczeniu albo mu się przyglądał.\nKontekstem był Michał.\nTak, bez Michała jego własne mieszkanie było wyrwane z kontekstu. Pokój szczególnie – ten pokój o białych ścianach, bez tapety, jedynie przejechanych po raz któryś z kolei farbą, o białych ścianach z cytatami z piosenek, książek, filmów lub rozmów, cytatami zapisanymi w różnych miejscach, różnymi pisakami, najczęściej fioletowym, czarnym i zielonym; pokój z podłogą bez dywanu, wyłożoną tylko panelami, trochę już podniszczonymi; pokój bez mebli – naprzeciwko drzwi, w kącie po prawej stronie okna, zamiast łóżka znajdował się materac, zakryty kołdrą, spod której wystawał jeden z rogów poduszki, natomiast na przeciwległej ścianie wisiała półka z jasnego drewna, równo na środku, w końcu Sebastian sam ją zawieszał i wymierzał dokładnie ten środek między podłogą a sufitem i ścianą a drzwiami. Dwa kartony z pokrywami, białe w fioletowe esy-floresy, stały w obu kątach po lewej stronie drzwi; na jednym z nich, nieopisanym, często leżał laptop, do którego dodatkowym kablem były podłączone dwa potężne głośniki, upchnięte wraz z miniwieżą pomiędzy tymi tekturowymi schowkami na dokumenty. Do swoistego wyposażenia pokoju należało jeszcze doliczyć jasnobrązowy, dość szeroki parapet – Michał lubił na nim siadać, szczególnie gdy czytał, czasem też traktował go jako stół, jeżeli akurat nie pisał w kuchni.\nNa półce stało kilkanaście książek, które Michał chciał mieć na własność i do których co jakiś czas powracał. To, czego zamierzał się kiedyś pozbyć, stawiał na podłodze, na parapecie, niekiedy w kuchni albo w przedpokoju. Sebastian podszedł do półki – któryś panel nieco pisnął pod prawą stopą, chyba coś się obluzowało, Michał z pewnością to ignoruje, bo póki w podłodze nie ma dziur i można po niej chodzić bez zagrożenia dla życia, nie warto sobie zawracać głowy pierdołami – i od razu dostrzegł, czego brakowało. Dwóch tomów „Muminków”.\nRudy świr pognał w swoją marcową podróż z dwoma tomami „Muminków”. O książkach pamiętał. Ale rękawiczek do plecaka nie wsadził, bo i po co, oczywiście.\nSebastian pokiwał głową i odwrócił się w stronę okna.\nTen porządek był potworny – tak nienaturalny, niepasujący i nieprzyjemny, że trudno się było nie skrzywić. Ten porządek stanowił element wyrwania pokoju z kontekstu. Kiedy Michał tu był, porządku nie było – porządku być nie mogło. Kiedy był porządek, nie mogło być Michała.\nSebastian podszedł do kartonu, na którego pokrywie wypisano czarnym flamastrem słowa „Nie wiadomo”; wiedział, co Michał trzymał tam w ciągu normalnych miesięcy, wiedział również, że wedle słów przyjaciela większość z tych rzeczy zostaje w marcu wyrzucona. Na własne oczy tego nie sprawdzał. Nie zamierzał też sprawdzać – zajrzenie do cudzego kartonu, cudzej szafy, cudzego laptopa czy czegokolwiek cudzego było dla Sebastiana nie tylko czymś nie do pomyślenia, ale wręcz obrzydliwym. Jedynym miejscem, do którego zaglądał bez pytania – i tylko u Michała – była lodówka. To akurat ten teren, który wymagał stałej kontroli, inaczej Michał, nie tylko kucharska ciamajda, ale i ciamajda wierząca jak dzieciak, że zdoła przeżyć dwadzieścia lat na zupach ekspresowych Knorra oraz soku grejpfrutowym, a poza tym regularne posiłki są zawracaniem głowy – ten Michał po miesiącu padłby z głodu. Po tygodniu jeszcze nie, tygodnie niemal o suchym pysku już mu się zdarzały. Cholerny spriorytetowany inaczej.\nSebastian usiadł na parapecie, splótł dłonie na kolanach i rozejrzał się po pokoju nieżyczliwym wzrokiem. Bałagan, który normalnie tu panował, był męczący, owszem – dla kogoś, kto lubił mieć wokół siebie porządek, wszystko poukładane w konkretny i funkcjonalny sposób, bałagan Michała był męczący, powodował uczucie zupełnego zagubienia i wrażenie braku kontroli oraz zwyczajnie drażnił, tak jak alergika drażnią pyłki. Ale ten bałagan był naturalny, zrozumiały, znany – był taki Michałowy właśnie, był po prostu, bez ostentacji i bez upychania po kątach w ramach pobieżnych porządków, był w jakiś specyficzny, zrozumiały tylko dla swojego twórcy sposób poukładany, był nawet sympatyczny, jeżeli patrzyło się na niego przez pryzmat osobowości bałaganiarza.\nTen bałagan był swojski, oczywisty i wręcz bliski. A obecny porządek stanowił naruszenie normalności, wywracał tę normalność – tę Michałową normalność – do góry nogami. Odbierał całej przestrzeni wszelką sympatyczną atmosferę. Wywoływał antypatię.\nTo był marcowy porządek, a to, co marcowe, już od dłuższego czasu źle się Sebastianowi kojarzyło.\n– Ty rudy wariacie – mruknął, pokręcił głową i wstał. Zazwyczaj lubił przebywać w tym pokoju – siedzieć z Michałem na materacu, na podłodze albo właśnie na parapecie, rozmawiać, czytać, słuchać muzyki czy milczeć – bo z nim się wspaniale milczało – spierać się o coś, pić piwo – Michał sok, jasne, Michał sok – patrzeć, jak Michał pisze na laptopie albo bazgrze na jakiejś kartce, oglądać film, cokolwiek – ale to wszystko odbywało się w normalnej, naturalnej i przyjaznej atmosferze totalnego bajzlu, gdy na książkach leżały papiery, na papierach inne książki, na innych książkach płyty, na płytach upomnienia z bibliotek i rachunki, na upomnieniach i rachunkach wyprane skarpetki, których Michałowi się nie chciało składać, na skarpetkach kilka nowych zup Knorra, na nowych zupach Knorra stare opakowanie po słuchawkach, na starym opakowaniu po słuchawkach kilka niezidentyfikowanych rupieci, na kilku niezidentyfikowanych rupieciach sterta innych rzeczy, na stercie innych rzeczy kolejne parę książek, na kolejnych paru książkach jakieś notatki, a na notatkach triumfalnie tkwiły dwa wielkie jabłka, które Michał zamierzał zjeść podczas pisania czy czytania. Zamierzał gdzieś tak od tygodnia, tylko mu się zapominało, że ma żarcie pod nosem. Nie szkodzi, żarcie nie zając, nie ucieknie.\nSebastian naprawdę lubił siedzieć w środku tej zabałaganionej przestrzeni wraz z Michałem – i naprawdę nie znosił, nie cierpiał, nienawidził tego sterylnego, martwego, sztucznego porządku, który panował w pokoju, tak jak i w całym mieszkaniu, podczas marcowych wyjazdów przyjaciela. Było wówczas w tych miejscach coś nierzeczywistego, zawieszonego – coś wręcz z horroru. Ten porządek – nienormalny, lodowaty, wrogi – stanowił dowód wyrwania z kontekstu. Odarcia z obecności Michała.\nTy cholerny, rudy, szlajający się po zapadłych dziurach kontekście – pomyślał Sebastian z irytacją – lepiej, żebyś nosił te rękawiczki i uważał, gdzie sadzasz swoje głupie dupsko, bo jak wrócisz z odmrożonymi rękami albo znowu pogryziony Bóg wie gdzie, to zrobię ci z dupska, łba i reszty obecnego roku taką jesień średniowiecza, o jakiej jeszcze w życiu nie czytałeś.\nWstał – nie było co szukać spokoju czy wyciszenia w tym oderwanym od życia miejscu – jeszcze raz zerknął na półkę, z mimowolnym uśmiechem, bo świadomość, że Michał trzyma wśród swoich najważniejszych książek jego doktorat, była ujmująca – i wyszedł z pokoju. Po zamknięciu za sobą drzwi poczuł się mniej przygnębiony – reszta mieszkania nie wydawała się aż tak opuszczona, jak właśnie pokój, który stanowił centrum, główną bazę i swoiste „my home, my castle” Michała. I nigdzie nie czuło się marca tak dojmująco, jak właśnie w pokoju. Przedpokój był w tej chwili po prostu za długi, za wąski i za słabo oświetlony, łazienka, do której Sebastian zajrzał na wszelki wypadek, żeby sprawdzić, czy krany są zakręcone, zdawała się za mała i za beżowa – Michał przyjął ją z całym dobrodziejstwem inwentarza i nie miał najmniejszego zamiaru wymieniać tych beżowych kafelków, chociaż ich kolor przypominał kiepsko zaparzoną kawę zbożową – a kuchnia...\nNo, kuchnia jako taka prezentowała się dosyć przyzwoicie – może dlatego, że miała meble: wykonane z pociemniałego już drewna szafki, jedną z wmontowanym zlewem, drugą z blatem, mały, okrągły stół i krzesła. Dwa. Jedno dla Michała; drugie teoretycznie było dla gości, w praktyce jednak „goście” oznaczało „Sebastian”.\n„A jak przychodzą do ciebie jeszcze inni ludzie, to muszą wisieć dupą w powietrzu, nie?” – marudził regularnie Julek, gdy spotykali się we trzech. Marudził głównie dla zasady, bo Michał oddawał mu swoje krzesło, a sam siadał na podłodze, na brzegu stołu albo na blacie kuchennym, ale Julkowi to nie przeszkadzało marudzić dalej. Właściwie nic nie przeszkadzało Julkowi marudzić, nawet gdyby na świecie zapanował powszechny pokój, wysokie emerytury, wieczne urlopy i wszechobecna homofilia, Julek i tak znalazłby powód, by truć o tym, jaki to on jest wkurzony i jak to mu wszyscy działają na nerwy.\nKuchni, podobnie jak przedpokojowi, Michał darował swoje pisarsko-cytownicze upodobania i przejechał wszystko niebieską farbą. Bo kuchnia cioci była niebieska, więc się przyzwyczaił, a niebieskiego pigmentu dostał dużo, nieco taniej, po starej znajomości od ludzi, z którymi kiedyś pracował w Castoramie, więc starczyło jeszcze na przedpokój, no i nie trzeba się było wysilać z kombinowaniem, na jaki kolor pomalować które pomieszczenie.\nKuchnia jednak była jaśniejsza – w przedpokoju Michał przez gapiostwo przedawkował ten niebieski pigment i w efekcie farba wyszła granatowa. „No to przynajmniej nie będzie jednolicie” – skwitował wówczas główny zainteresowany, wzruszył ramionami i ruszył z wałkiem na ścianę. Trzeba przyznać, że malował porządnie, chociaż mocno chlapał na podłogę, na sufit, na siebie i na malującego ścianę obok Sebastiana.\nLodówka, niebiesko-zielono-fioletowo-czerwono-żółta, liczyła chyba niewiele mniej lat od Michała. Należała jeszcze do jego cioci; pierwotnie była biała, ale po latach stała się nieco szara, poobijana i wyglądała nieświeżo. Działała jednak doskonale, zupełnie jak nowa, może tylko wymagała częstszego rozmrażania – więc któregoś dnia pani Marzena kupiła kilka sprayów, wycięła szablony owoców, odciągnęła siostrzeńca od książki czy gry w piłkę, rozdzieliła pojemniki oraz wzory, zarządziła krótko: „Malujemy” – i w ciągu paru godzin lodówka została pokryta barwnymi plamami, na których innymi kolorami domalowano jabłka, gruszki, śliwki i czereśnie. Michał miał do tej lodówki sporą sympatię, pewnie z powodu wspomnienia wspólnej zabawy malarskiej z ciocią.\nLodówka była też kompletnie pusta. Porządki przed wyjazdem miały ten plus, że Michał powyrzucał wszystko, co pod jego nieobecność zdołałoby mu z tej lodówki wyleźć, ogłosić niepodległość w kuchni i wreszcie wyeksmitować prawowitego lokatora, oraz ten minus, że po powrocie do domu Michał miał szansę w najlepsze skonać z głodu. Dlatego Sebastian w drugim lub trzecim tygodniu wyjazdu przyjaciela wrzucał mu do lodówki parę rzeczy, które mogły poczekać. W tej chwili jednak było na to za wcześnie – w końcu minęły zaledwie cztery dni – więc tylko zerknął na puste półki i zamknął drzwiczki.\nNie pozostało nic więcej do oglądania, a atmosfera w mieszkaniu nie zachęcała do przebywania tu dłużej, zrobienia sobie herbaty i posiedzenia przy stole. Herbat akurat nigdy w tym miejscu nie brakowało, Michał, podobnie jak jego ciocia, skupował je chyba nieco obsesyjnie, w dużych ilościach, otwierał nowe, nie dopijał do końca starych ani ich nie wyrzucał, raczej gromadził kolejne i kolejne pudełka herbat o różnych nazwach, różnych smakach i różnych datach ważności, które po swojemu olewał. Tknięty tą myślą, Sebastian otworzył małą szafkę nad blatem, przejrzał szybko jej zawartość i odłożył na bok pięć owocowych herbat, dla których jedynym właściwym miejscem od paru tygodni powinien być śmietnik. Wyrzuci się po drodze do samochodu. Michał braku ani nie zauważy, ani nie odczuje, za to nie będzie się potem dziwił, że herbata jakoś dziwnie smakuje i podejrzanie pachnie. Na niedawne stwierdzenie Sebastiana: „Bo spojrzeć na datę ważności i porównać ją z kalendarzem to już przekracza twoje humanistyczne zdolności” zareagował prostym: „Póki mi żarcie nie ucieka samodzielnie ze stołu, to data mi tak raczej wisi”.\nNo i co można było zrobić, jak nie kontrolować mu kuchni?\nNa pewno ma w sobie coś genialnego – pomyślał z rozbawieniem Sebastian, gdy wychodził z mieszkania. – Przy takim poziomie porąbania nie ma szans, by poziom genialności nie był co najmniej podwójny.\nZgrzyt klucza zabrzmiał niczym potwierdzenie.\nSobotni obiad u Staśka i Iny był miłą odmianą i pocieszającym zakończeniem po całym wariackim tygodniu, wypełnionym głównie ganianiem z papierami związanymi z grantem, który profesor Cenkowski chciał w końcu ruszyć, wymyślaniem kolejnego sposobu zmobilizowania studentów do czytania historyków rzymskich oraz próbą dowiedzenia się od mechanika, dlaczego ten, skoro zaledwie niecałe dwa miesiące temu wymieniał w samochodzie klocki hamulcowe, nie był łaskaw sprawdzić od razu wężyka od zbiornika z płynem, tak żeby nie trzeba było ni z tego, ni z owego na skrzyżowaniu zatrzymywać samochodu hamulcem ręcznym, bo pedał naraz przestał działać.\n– Naprawdę, jestem po prostu zmęczony – powiedział Sebastian, gdy Stasiek dolał mu wina. Ina kilka minut wcześniej wstała od stołu i wróciła do pracy nad projektem programistycznym. Siedzieli więc teraz we dwóch, naprzeciwko siebie, przy niewielkim, owalnym stole, i próbowali skończyć kurczaka w galarecie. – Po prostu dał mi ten tydzień tak do wiwatu, że jak o nim myślę, to widzę na zmianę tylko tę stertę papierów, które Cenkowski mi władował, miny tych moich grup, gdy mówię im: „Ale proszę państwa, ja naprawdę widzę, że państwo tego Paterkulusa nawet kapciem nie ruszyli”, i tego faceta w warsztacie, który mi mówi, że jak nie prosiłem o sprawdzenie wężyka, to on nie miał powodu sprawdzać, i w sumie facet może i ma rację, ale mnie do głowy nie przyszło, że jednocześnie szlag mi trafi klocki i płyn hamulcowy.\n– Leniwy dupek – skwitował Stasiek i resztkę wina wlał do swojego kieliszka. – Ale nie wiem, jakiś taki jesteś rozdrażniony ogólnie. Chociaż może to rzeczywiście ten hamulec, też bym się wkurwił, jakbym musiał hamować z piskiem na ręcznym na tym diabelnym rondzie przy Sprzymierzonych.\n– I jakbyś miał kolejny rocznik wtórnych analfabetów na historii – podsunął Sebastian, ale po chwili dodał uczciwie: – Chociaż oni ogólnie są całkiem sympatyczni i widzę, że się starają. Tylko że nowa matura ich odmóżdżyła, to z jednej strony, a z drugiej nie mogą się przegryźć przez tę „Historię rzymską” Paterkulusa, ja nie wiem, dlaczego, to taki sympatyczny i niedługi tekst.\n– I dupa blada – dokończył Stasiek swoim ulubionym od paru tygodni sformułowaniem. – Widać, że jesteś wykończony. Weź zostań u nas na noc, po co masz się tarabanić do siebie taksówką?\n– Ina ma robotę, nie będę wam siedział na głowie – zaoponował.\n– Inka to się ucieszy, że ja jej nie zawracam głowy, żeby się w końcu położyła – odmruknął Stasiek. – Zostań, Zuzka też się ucieszy.\n– Stachu – Sebastian spojrzał na brata szczerze ubawiony – Zuzia ma w tej chwili siedem miesięcy i nie odróżnia mnie za bardzo od swojego pluszowego królika czy smoczka.\n– Jasne, że odróżnia – zapewnił Stasiek. – Ona już teraz jest niesamowicie inteligentna, to da się zauważyć po twarzy. Widziałeś, jak inteligentnie patrzy? Tak świdruje człowieka wzrokiem, a jak jej coś tłumaczę, to słucha, wyraźnie coś rozumie. Bakcyla do techniki na pewno przejęła po mnie – oświadczył dumnie, po czym dorzucił uczciwie: – I po Inie.\nSebastian pokiwał głową, z trudem powstrzymując cisnący się na usta uśmiech. Przekonanie Staśka o wyjątkowości Zuzi było pewnie dość typowe u zakochanych w swoich córkach ojców – a do tego wywoływało w pobocznym obserwatorze mieszaninę rozbawienia i rozczulenia. Całe szczęście, że Ina podchodziła do sprawy bardziej trzeźwo i logicznie, dzięki temu nie groziło im zafiksowanie się na idei wybitnie uzdolnionego dziecka. Chociaż, biorąc pod uwagę upór Stacha...\nNo nic, do powściągania Staśkowego „genialna Zuzanna Sieniecka, klękajcie narody i w ogóle” Sebastian miał jeszcze trochę czasu. Zresztą, tak Bogiem a prawdą, Zuzia rzeczywiście patrzyła niekiedy bardzo bystro, to akurat należało jej przyznać.\nStasiek uniósł swój kieliszek i zapytał:\n– To za co pijemy ostatnią porcję? Za Zuzę już było, nie można dwa razy z rzędu, bo mi się dzieciak rozpije.\nSebastian roześmiał się, spojrzał na czerwone wino i odetchnął głębiej.\n– Za szybki koniec marca – zaproponował. Stasiek miał zdziwioną minę, ale bez komentarza wyciągnął rękę i lekko stuknął brzegiem jednej szklanej czaszy o drugą; dopiero gdy po wypiciu odstawił pusty kieliszek na stół, wbił w brata uważne spojrzenie i zapytał podejrzliwie:\n– A w sumie to co ci marzec przeszkadza, że ma się skończyć?\nSebastian pokręcił głową, oparł się prawym łokciem na stole i podparł ręką czoło.\n– Mówiłem ci kiedyś, że Michał w marcu robi sobie wycieczki krajoznawcze bez niczego, ani komórki, ani większej forsy, ani trasy, tylko na żywioł i w ciemno, prawda? – przypomniał. Stasiek zastanowił się przez chwilę, po czym pokiwał głową.\n– Kiedyś mówiłeś – przyznał. – On coś też wspominał. Ale co, nadal? Bo myślałem, że to raz sobie urządził, on tak stale?\n– Stale – potwierdził Sebastian. – Rok w rok, marzec w marzec, dziura w dziurę. Cholera wie, gdzie na przykład jest w tej chwili, sam pewnie nie wie.\n– Popierdzieliło go? – zapytał brat ze szczerym zdumieniem. – I ciebie, ty go tak puściłeś?\nSebastian roześmiał się, tak szczerze, że aż sam się zdziwił.\n– Stasiek, a co ja mogę zrobić i jak mogę „nie puścić” dorosłego, samodzielnego faceta, co? – powiedział z mieszaniną rozbawienia i rezygnacji. – I to jeszcze jak wiem, że on tego potrzebuje i dobrze mu to robi, bo wraca w świetnym nastroju, ożywiony, jakby odnowiony i szczęśliwy?\n– Nie wiem, daj mu w łeb i gdzieś przywiąż – mruknął rozmówca ponuro. – Bo zobaczysz, że za którymś razem coś sobie zrobi przez nieuwagę albo jemu ktoś coś zrobi.\n– Chyba wiewiórki albo mrówki – odparł Sebastian i poczuł, że poprawia mu się humor. – W najgorszym wypadku wróci przeziębiony i będę musiał go z miejsca wieźć do lekarza.\n– Daj mu w łeb i przywiąż – powtórzył Stasiek. – Albo ja mu mogę dać, jak ty się z nim cackasz. Ja dam mu w łeb, ty go przywiążesz i rudy przetrwa marzec pod nadzorem, a my nie będziemy ze strachu o niego ze skóry wyłazili.\nNa tę deklarację uczestniczenia w obawach Sebastian znów się roześmiał i pokręcił głową. Stasiek polubił Michała z miejsca, ledwo się pierwszy raz spotkali – ciekawe, na ile przez samego Michała, a na ile przez jego przyjaźń z Sebastianem, bo Stasiek dokonywał selekcji ludzi na podstawie podejścia tychże ludzi do jego bliskich; czynnik ów był jeśli nie jedyny, to główny i w zasadzie wystarczający. Stosunek do starszego brata Stach sprawdzał chyba wyjątkowo starannie, bo do homofobii żywił większą odrazę – nienawiść wręcz – niż wielu głównych zainteresowanych, potrafił więc na studiach błyskawicznie skreślić trzy czwarte swojej grupy, w tym dziewczynę, która mu się ogromnie podobała, gdy stwierdził, że ta część uczelnianego otoczenia mogłaby traktować Sebastiana w sposób, który jemu, Staśkowi, by się nie podobał.\nStasiek był po prostu potwornie radykalny. Sebastian starał się – i dawniej, jeszcze w szkolno-studenckich czasach, i teraz – jakoś ten radykalizm łagodzić, rodzice też, potem również Ina; sporo spraw udało się stonować, uspokoić, wygładzić, ale pod pewnymi względami Stasiek pozostał na zawsze uparty jak osioł i radykalny – radykalny tak w swoich nienawiściach, jak i sympatiach.\nMichał należał do drugiej części radykalizmu i dlatego jego temat można było przerabiać bez problemów. Sebastian zdawał sobie wprawdzie sprawę z tego, że Stasiek nie wszystko rozumie i nie ze wszystkim się zgadza, ale wiedział też, że – obecnie, w większości wypadków – brat potrafi uszanować te niezrozumiane i niezgodne z własnymi poglądami sprawy, więc jedynie trochę pomarudzi, po czym da spokój.\nWłaściwie to chyba była ich wspólna, rodzinna cecha.\n– Ale ja nie wiem, jak ty to tak na spokojnie wytrzymujesz – stwierdził Stasiek po dłuższym czasie, gdy już propozycja „dać w łeb i przywiązać” została zapomniana, resztki obiadu sprzątnięte, płacząca Zuzia przewinięta – przy czym jej ojciec z dumą popisywał się umiejętnością biegłego zmieniania córce pieluch – wyposażona w zielonego królika i porządnie okryta kołderką, naczynia pozmywane, kilka ostatnich wydarzeń politycznych omówionych, a herbata właśnie się parzyła. Siedzieli teraz we dwóch naprzeciwko siebie w kuchni – Ina miała lada moment przyjść, bo już kończyła zaplanowaną na ten wieczór część pracy – i Stasiek, chyba pod wpływem zerknięcia na zawieszony przy lodówce kalendarz ze zdjęciami psów, wrócił do tematu marca. – Serio nie masz ochoty go jakoś zatrzymać czy powiedzieć: „Albo kończysz z tymi swoimi wycieczkami, albo”... no nie wiem, „albo coś tam, od czego mu się tych wycieczek odechce”?\n– Czasami mam – przyznał Sebastian uczciwie. Zamilkł na moment, bo właśnie w tej chwili uderzyło go podobieństwo gestów: obaj siedzieli oparci ramieniem o ścianę, z jedną ręką wyciągniętą na stole, a drugą wspartą o udo, zupełnie jakby nieświadomie naśladowali się nawzajem. Zresztą wrażenie spoglądania w swoiste lustro pojawiało się dość często, gdy patrzył na brata, niezależnie od krótkiej, gęstej, czarnej brody, którą Stasiek nosił od jakiegoś roku i która sprawiała, że wydawał się starszy, niezależnie od tego, że byli do siebie mniej podobni niż w dzieciństwie, niezależnie od tego, że Stasiek miał większe usta, po tacie, nie po mamie jak Sebastian, bardziej pociągłą twarz i nieco jaśniejszy kolor oczu, niezależnie wreszcie od tych wszystkich lat, doświadczeń i nieco odmiennych charakterów, które ukształtowały ich rysy. Niezależnie od tego Sebastiana co jakiś czas nachodziła myśl, że spoglądając na brata, spogląda w zasadzie na nieco innego siebie. To nie było nieprzyjemne, przeciwnie – wywoływało coś w rodzaju rozczulenia, szczególnie gdy wraz z tą myślą powracało któreś wspomnienie z dzieciństwa. – Tylko wiesz – podjął wreszcie, bo Stasiek wyraźnie oczekiwał kontynuacji – ja nie lubię takiego stawiania ultimatum: „albo robisz tylko tak, jak mnie się podoba, albo spadaj”, a z drugiej strony Michał na coś podobnego reaguje natychmiastowym zwinięciem manatków, więc w tę czy we w tę, odpada. I serio – dodał szybko – nie umiałbym mu tak powiedzieć, bo przecież też bym nie chciał, żeby mi ktoś tak stawiał sprawę. I w ogóle rozumiem, że on ma taką potrzebę, że bez tego nie wytrzymałby tego marca. I że to jest jakiś stały element w jego życiu, który trzeba uszanować, tak jak on szanuje cudze stałe elementy w cudzym życiu. I w ogóle – dorzucił po krótkim namyśle i przesunął palcami po obrusie – to też by było wobec niego wyjątkowo niesprawiedliwe i takie... sadystyczne, namawiać go, żeby zrezygnował ze zrobienia czegoś, co jest mu tak diabelnie i naprawdę potrzebne w życiu.\n– I w ogóle – podchwycił Stasiek nieco złośliwym tonem – to ty jesteś jak najbardziej za i wcale nie przeciwko tym wycieczkom, tylko tak się na marginesie skręcasz z nerwów, nie?\n– Mniej więcej – roześmiał się. – Ale nie powiedziałbym, że się aż skręcam z nerwów.\n– Brat. – Stasiek pochylił się i wyciągnął przed siebie splecione ręce. – Bo ty się nie widzisz po swojej stronie stołu.\nSebastian z lekkim uśmiechem pokiwał głową.\n– Może to i lepiej – mruknął. Stasiek wybuchnął śmiechem – tym tubalnym, zwracającym zawsze uwagę śmiechem, przez który często podpadał nauczycielom w szkole – i w ten śmiech, ogarniający wszystko i wszystkich, wciągnął po krótkiej chwili Sebastiana.\nTo było odprężające: po całym wariackim tygodniu – i, tak, i po tych sam na sam przetrawianych nerwach o pewien rudy łeb z przyległościami, który to łeb szlajał się po takich miejscach, jakich człowiek nie odnajdzie na mapie, w Googlach i z GPS-em – po tym wszystkim usiąść z bratem w kuchni, pogadać, nawet pośmiać się zupełnie bez powodu i pomimo nerwów. Te sobotnie lub niedzielne, dość regularne spotkania – czy ze Staśkiem i Iną, czy z rodzicami, czy ze wszystkimi razem – były czymś, bez czego Sebastian nie wyobrażał sobie normalnego funkcjonowania.\nIna, zgodnie z obietnicą, przyszła na herbatę. Wyglądała wprawdzie na nieco zmęczoną, miała lekkie cienie pod oczami i nie była tak ożywiona jak zazwyczaj, ale dało się zauważyć, że jest ogromnie zadowolona. Siedziała przy dłuższym boku stołu, pomiędzy mężem i szwagrem, plecami do kuchenki, i opowiadała o przygotowywanym przez firmę projekcie, o poprawionej ostatnio atmosferze w biurze oraz o Zuzinych wyczynach ze smoczkiem.\nSłuchając opowieści o pracy Iny, podobnie jak o pracy Staśka, Sebastian miał wrażenie, że słucha obcego języka, uzupełnionego odrobinę bardziej zrozumiałymi gestami. W takich chwilach czuł się nawet trochę niepoważny – on ze swoją historią starożytną i średniowieczną, tu, pomiędzy inżynierem oprogramowania a inżynierem mechaniki i budowy maszyn, pomiędzy Iną, która skończyła wydział informatyki a Staśkiem, który studiował na wydziale mechanicznym, pomiędzy dwójką absolwentów Politechniki Szczecińskiej, pomiędzy dwojgiem ludzi posługujących się słownictwem tak odmiennym, tak niezrozumiałym, tak dziwnym, jakby z zupełnie innego świata. Wrażenie bycia niepoważnym pojawiało się tylko na parę sekund i było chyba tym, co Sebastian na własny użytek określał jako „humanistyczny kompleks niższości”, uzupełniający „humanistyczny kompleks wyższości”, o którym wielokrotnie rozwodził się Michał. Potem pojawiało się co innego – duma z brata oraz radość, że on też odnalazł swój kierunek studiów i życia, wprawdzie dla prostego historyka dosyć egzotyczny i ciężki do zrozumienia, ale wyraźnie satysfakcjonujący. Pojawiało się też zadowolenie, że pomimo wszelkich różnic dotyczących wykształcenia, zainteresowań, typu umysłowości – nadal potrafią ze sobą rozmawiać tak zwyczajnie, normalnie, jak przez wszystkie dotychczasowe lata, i potrafią wzajemnie uszanować ścisły bądź humanistyczny umysł drugiej strony. I jeszcze – ale to Sebastian zachowywał wyłącznie dla siebie – pojawiało się pewne niedowierzanie, że oto jego brat, któremu w dzieciństwie wiązało się sznurowadła, bo Stasiek długo nie umiał się tego nauczyć – oto ten brat potrafi teraz zaprojektować jakąś maszynę.\nNiekiedy zjawiał się również cichy żal, że nie da się powtórzyć tamtych lat dzieciństwa, powrócić do nich, przeżyć, choćby w kawałku, ponownie. Podczas patrzenia na Staśka – żonatego, jeszcze dość świeżo upieczonego ojca, po studiach, magistra inżyniera, pracownika – do Sebastiana wyjątkowo wyraźnie docierała świadomość upływu czasu. Minął więc kolejny rok – rok temu Zuzia była jeszcze w drodze, w tym roku jest już w łóżeczku, z pluszowym króliczkiem, drobna, pulchna, miękka, ciepła, delikatna, z ciemnymi, kręcącymi się włosami, z mikroskopijnymi palcami, z różową, pucołowatą buzią, z wielkimi, ciemnoniebieskimi oczami, zabawna i zachwycająca swoimi niemowlęcymi cechami. Rok temu, w tym roku, w przyszłym roku – jak to pędzi...\nW pewnym momencie Ina spojrzała w okno i powiedziała: „Ale ten marzec paskudny się zrobił”, na co Stasiek natychmiast wystrzelił: „A Michał się w taki marzec szlaja po lasach”. Sebastian obejrzał się – rzeczywiście, widoczny za sąsiednim budynkiem kawałek nieba był bury, zachmurzony, a wiatr co jakiś czas uderzał ponuro w szybę.\nA Michał się szlajał po lasach.\nMężowskiej relacji o marcowych wędrówkach Ina wysłuchała ze spokojem, tym swoim charakterystycznym spokojem, którym potrafiła niesamowicie ująć; chwilami tylko spoglądała na Sebastiana i uśmiechała się lekko znad pitej herbaty.\n– Dobrze się dobraliście – powiedziała wreszcie, gdy odstawiła pustą szklankę na spodeczek i poprawiła jedno z wiszących na ścianie przy stole zdjęć Zuzi. – W każdym razie Michał dobrze z tobą utrafił, ma w tobie wsparcie, zrozumienie i pewność cholernej cierpliwości. Chociaż ja mam wrażenie, że ty z nim też całkiem nieźle utrafiłeś.\nRozmowy z Michałem, o dowolnych tematach, w dowolnych porach i z dowolnym nastrojem. Milczenie, które nie ciążyło. Poczucie humoru, które we dwóch prawie ich nie opuszczało. Szczerość, taka dogłębna i niekiedy wręcz niepokojąca szczerość, bez której trudno byłoby sobie teraz wyobrazić życie. Pełne zaufanie i pewność, że na kogo jak na kogo, ale na Michała zawsze można liczyć. Bliskość w takiej formie, która nie była powierzchowna, lecz intensywna, a zarazem nigdy nie wprawiała w zakłopotanie. Jakaś mieszanka satysfakcji oraz potrzeby opiekowania się czasem tym specyficznym egzemplarzem – humanisty, pisarza, dziennikarza, kucharskiej ciamajdy i przeklętego indywidualisty do sześcianu, którego momentami chciałoby się kopnąć za to, że jest taki, jaki jest, a zarazem za nic nie chciałoby się, by był inny, niż jest.\nI ta świadomość, że dogrzebało się do trzewi słowa „przyjaciel”.\n– Bardzo nieźle – odparł. Ina znów się uśmiechnęła – jej szerokie, pełne usta, odsłaniające w uśmiechu drobne zęby oraz odrobinę górnych dziąseł, ujmowały twarzy zmęczenia, dodawały za to czegoś niemalże dziecięcego. Zresztą w ogóle przy Staśku, wysokim, barczystym i ciemnym, Ina – niewysoka, krągła, trochę pulchna, z jasną cerą, jasnoniebieskimi oczami i jasnobrązowymi włosami, związanymi w tej chwili w kitkę na czubku głowy – wydawała się jeszcze mniejsza, jaśniejsza i młodsza.\n– Ty ze mną chyba też nie tak najgorzej trafiłaś – odezwał się Stasiek z komicznym wyrzutem w głosie.\n– Też całkiem nieźle – przyznała ze śmiechem, przechyliła się w prawo i rozczochrała mężowi czuprynę. – Bardzo nieźle.\nGest był znajomy. No tak, Sebastian już dawno zauważył go u siebie; to był wręcz odruch, to przesuwanie dłonią po głowie Michała – coś pomiędzy zapewnieniem o byciu tuż obok a przypomnieniem, kto tu ma ostatnie słowo. W większości przypadków, nie we wszystkich, oczywiście.\nMożliwość przegadania z bratem i szwagierką Michałowych marców, możliwość w ogóle pogadania z nimi o Michale stanowiła element, który Sebastian bardzo cenił i za który czuł ogromną wdzięczność. Zabawne swoją drogą, że Michał był ze Staśkiem i Iną w tak dobrych stosunkach, w lepszych niż którykolwiek z chłopaków Sebastiana. Stasiek zresztą każdego z tych chłopaków lustrował na początku znajomości niezwykle podejrzliwym wzrokiem, po czym kwitował oględziny czymś w rodzaju: „Eee, nie dość dobry dla ciebie”, aż Sebastian zaczynał mieć wątpliwości, kto tu właściwie jest starszym bratem z syndromem nadopiekuńczości.\nZostał u Staśka i Iny na noc. Dobrze się zasypiało ze świadomością, że tuż za ścianą jest kilka najbliższych osób, jest własny brat, jest trochę jak przed laty, gdy byli mali i czasami, kiedy się w nocy bali albo nie mogli zasnąć, pukali w ścianę między pokojami, po czym jeden przychodził do drugiego, chowali się razem pod kołdrę i coś sobie opowiadali albo się wygłupiali, dopóki nie zasnęli.\nPrzy poprawianiu kołdry Sebastian nie mógł jednak odgonić od siebie również wspomnienia wieczornej prognozy pogody i wyobrażenia marznącego gdzieś w lesie po nocy Michała. Miał tylko nadzieję, że ten włóczący się po świecie wariat owinął się porządnie kocem.\nPrzez cały wtorek mocno padało. Wielkie, szare krople spływały po oknach mieszkania i klatki schodowej, po szybach samochodu, po oknach sal wykładowych, zalewały chodnik i ławki przed głównym wejściem wydziału, i znów uderzały z obojętnym pluskiem w szyby samochodu, w okna osiedlowego sklepu, moczyły sierść przywiązanego do ogrodzenia buldoga i siatkę z zakupami, spływały po włosach, twarzy i dłoniach, sunęły po szybach okien klatki schodowej, zostawiały szarobure plamy na schodach i ponownie ześlizgiwały się po oknach mieszkania. Zalewane strugami deszczu miasto wydawało się ponure, ściśnięte tłoczącymi się na chodnikach i zahaczającymi o siebie parasolami, umorusane ulicznymi kałużami, rozbryzgiwanymi przez przejeżdżające samochody. Jednostajny, intensywny szum i plaśnięcia działały usypiająco, odbierały chęć do robienia czegokolwiek wymagającego wysiłku, na zmianę rozleniwiały, rozdrażniały i rozobojętniały.\nNie ma takiego słowa – pomyślał Sebastian w którymś momencie – może w czasie ćwiczeń, może w czasie jazdy samochodem, a może w czasie biegu ze sklepu do swojego bloku, nieważne. W każdym razie nie było takiego słowa jak „rozobojętniać”. Też nieważne. Ważne, że przemarzł, mimo parasola przemókł, bo padało jakoś perfidnie na skos, a w siatce poza zakupami miał z pewnością parę litrów deszczu.\nI ważne, że wreszcie zamknął za sobą drzwi mieszkania, wsadził ręce pod ciepłą wodę, zrzucił z siebie mokre ubranie – i ważne, że wreszcie usiadł w suchych rzeczach na wygodnej kanapie, przysunął bliżej ustawiony na maksymalną temperaturę konwektor i wypił pierwszą tego dnia porządną herbatę: gorącą, mocną i z cukrem. I całą, bo nikt mu nie przerywał, nikt niczego od niego nie chciał i nikt nie zmuszał go do robienia czegokolwiek, gdy tak bardzo się nie chciało robić niczegokolwiek.\nTego słowa chyba też nie było. Też nieważne. W taki paskudny, zimny, zalewający miasto strugami deszczu dzień powinny móc być słowa, których normalnie nie było. Takie deszczowe słowa.\nSebastian odstawił niemal pustą szklankę na stół i odetchnął głęboko. W podobnych momentach człowiek szczególnie odczuwał brak Michała – Michała, któremu można by powiedzieć: „Patrz, przez tę cholerną ulewę aż zacząłem wymyślać nowe słowa”, Michała, z którym można by pogadać przez telefon czy posiedzieć razem przy konwektorze i warczeć, żeby Michał nie skręcał grzania, bo człowiek zaraz zamarznie, Michała, który stałby przy oknie i coś opowiadał. Michała, który najpewniej przyszedłby na piechotę, przemoknięty do suchej nitki, bez parasola, bo lubił się szwendać po mieście w czasie deszczu, przyszedłby zmarznięty, z lodowatymi dłońmi, bo przecież po co on miał pamiętać o rękawiczkach, zresztą gdzie w tym swoim bajzlu znalazłby rękawiczki, przyszedłby wielce zadowolony, bo deszczowy Szczecin go bawił, ciekawił i inspirował. Przyszedłby mokry jak nieboskie stworzenie, posłusznie dałby się wysuszyć i szybko zacząłby marudzić, że mu za gorąco, trzeba zmniejszyć ogrzewanie albo otworzyć okno, bo przecież się można ugotować.\nSebastian nie potrafił zrozumieć tej Michałowej sympatii do niskich temperatur – i pewnie vice versa, Michał zawsze narzekał w zimie: „Ale ty masz u siebie jak w piecu”, a w lecie głosił herezje w rodzaju: „Nie lubię takich upałów, temperatura powyżej dwudziestu stopni to zło”. Szukali zatem kompromisów – Sebastian przykręcał konwektor, uchylał okno albo dorzucał do grejpfrutowego soku parę kostek lodu, Michał natomiast włączał grzejnik, zamykał okno albo przynosił koc czy sweter.\nPchnięty jakimś niezbyt jasnym dla siebie impulsem, Sebastian naraz wstał i poszedł do drugiego pokoju. Traktował go jako połączenie reszty biblioteki, miejsca do przyjmowania gości oraz swego rodzaju punktu wypoczynkowego, gdy chciał się oderwać od pracy i nie patrzeć na komputer ani literaturę fachową. Od zeszłego roku ten mniejszy pokój przywoływał jeszcze jedno wspomnienie – wspomnienie kilku miesięcy, podczas których Michał mieszkał właśnie tutaj, tutaj przetrawiał swoją żałobę, kończył pisać licencjat, nabierał dziennikarskiego rozpędu i przekopywał ogłoszenia w gazetach w poszukiwaniu nowego lokum.\nNa stole leżał się szary laptop, pudełko z przenośnym dyskiem i teczka, w której znajdowały się pozostałe rzeczy. Sebastian zawsze kładł laptopa i dysk osobno – miał wrażenie, że jest lepiej i bezpieczniej, gdy ten sprzęt nie tkwi zbyt długo w ścisku z różnymi dokumentami, komórką i resztą. Pewnie to było bezsensowne przekonanie, ale jednak nie dawało spokoju i zmuszało do takiego a nie innego rozlokowania przedmiotów.\nTen laptop, który mimo swoich lat oraz intensywnej eksploatacji wyglądał zupełnie jak nowy, budził w człowieku i pozytywne skojarzenia, i trochę niepokoju. Stanowił integralny element życia Michała, swoiste przedłużenie czy uzupełnienie Michałowych rąk i głowy, więc teraz zdawał się przypominać i zapewniać, że właściciel po niego powróci, inaczej przecież być nie może. Z drugiej jednak strony laptop był tu, w suchym i ciepłym mieszkaniu, a rzeczony właściciel polazł cholera wie gdzie, cholera wie kiedy wróci i cholera wie w jakim stanie. Co więcej, choć oddane na przechowanie przedmioty stanowiły pewnego rodzaju potężną dawkę zastępczej obecności Michała, to jednak jednocześnie podkreślały jego nieobecność.\nSebastian poprawił nieco teczkę, by leżała równo, i przetarł dłonią wierzch laptopa. Tak, Michała paskudnie brakowało w deszczowym, zimnym, burym Szczecinie. Bo tylko Michał umiałby przerobić samą swoją obecnością ten deszczowy, zimny, bury Szczecin na coś pogodnego, ciepłego i ciekawego.\nAle Michał wałęsał się po zapadłych dziurach i miał się po nich wałęsać jeszcze przez prawie dwa tygodnie.\nJeżeli pada tam, gdzie teraz łazi – pomyślał Sebastian – to się musi świr cieszyć. Dopóki mu glany nie przemokną. Wróci z zapaleniem płuc i będę go mógł kopnąć w durne dupsko z taką siłą, że mu kość ogonowa gardłem wyjdzie.\nTa myśl podziałała trochę uspokajająco, zupełnie jakby zapewniała, że ma się jakąś formę kontroli nad tym całym marcem, więc Sebastian, nieco rozluźniony, wrócił do dużego pokoju, owinął się porządnie kocem i wygodnie położył na kanapie. Resztę wtorku zamierzał przespać, przeleżeć, przeleniwić. Bo to był parszywy deszczowy dzień, który należało przeczekać we własnych czterech ścianach.\nTak samo jak należało przeczekać parszywe prawie dwa tygodnie, po których Michał powinien wreszcie skończyć swoją tegoroczną marcową wędrówkę.\nMoże gdzieś przesiaduje ten deszcz – pocieszył się Sebastian, gdy poprawiał poduszkę pod głową. – W jakiejś wiejskiej chacie, na jakimś dworcu, w jakimś sklepie, pod jakimś zadaszeniem... Na pewno coś znalazł, są jakieś granice taplania się w kałużach i łażenia w ulewie.\nW tym momencie Sebastian przypomniał sobie jeszcze jedną pocieszającą rzecz: we wrześniu zeszłego roku tradycyjnie zmusił Michała do zaszczepienia się. Szczepienie może nie jest ochroną przed wszelkim złem tego świata, ale przed paroma złami na pewno.\nI ta myśl podziałała naprawdę kojąco. Przynajmniej w ten parszywy deszczowy wtorek w środku marca.\nW poniedziałkowy wieczór Sebastian przyszedł do mieszkania Michała w całkiem dobrym nastroju. Był trzeci tydzień. W każdej chwili należało się spodziewać powrotu przerośniętego Włóczykija i powrotu normalności.\nŚwieżo pochowane w lodówce mrożonki na zupę jarzynową, dwa kartony soku grejpfrutowego, parę warzyw i owoców, masło oraz ser topiony ze szczypiorkiem dodawały kuchni życia. Podłogi, przejechane błyskawicznie odkurzaczem – w końcu dochodziła dopiero siódma – nie wyglądały tak ponuro, a gdy jeszcze otworzyło się wszystkie okna i trochę przewietrzyło całą kawalerkę, atmosfera od razu stała się przyjaźniejsza.\nZresztą w ogóle to był dobry poniedziałek – Sebastian dorwał w antykwariacie internetowym bardzo przydatną i trudno dostępną książkę, ukończył artykuł, znienawidzone przypisy, które musiał poprawić, jakoś nie uprzykrzyły mu nadmiernie życia, załatwił dość gładko kilka spraw w banku, na uczelni i u lekarza, spłacił wreszcie zaległą karę za ostatnie przetrzymanie książek w Książnicy, nawet miejsca do parkowania znajdował z jakimś wyjątkowym szczęściem. W gruncie rzeczy, mimo zaganianego dnia, nie czuł się zmęczony, przeciwnie – nadal rozpierała go energia, więc po zrobieniu zakupów dla siebie i Michała, po doprowadzeniu mieszkania tego ostatniego do w miarę przyzwoitego stanu i po wypiciu herbaty zastanawiał się, czym jeszcze mógłby się zająć, korzystając z tego nadmiaru chęci.\nChociaż to może nie tyle albo nie tylko nadwyżka energii, lecz także ochota, by jeszcze trochę pozostać w tym mieszkaniu?\nW końcu wszedł do pokoju, przysiadł na parapecie i rozejrzał się. Wrażenie braku kontekstu powróciło, ale tym razem nie było tak dojmujące, nieprzyjemne i męczące jak poprzednio. W atmosferze czuło się coś w rodzaju oczekiwania, oczekiwania na powrót tego kontekstu...\nJednak się przerobiłem – stwierdził Sebastian z czymś pomiędzy rozbawieniem a kpiną z samego siebie. – Zaganiałem się w tym rektoracie i dręczą mnie cztery dychy w plecy z Książnicy, a poza tym już mnie denerwuje ta końcówka marcowego czekania, więc zaczyna mi odbijać i stąd mam jakieś wariackie teorie.\nNie dało się mimo to zaprzeczyć, że atmosfera w mieszkaniu się zmieniła. Chociaż zasługę należało może raczej przypisać odkurzeniu i przewietrzeniu.\nNie dało się też zaprzeczyć, że Sebastian od soboty zaczął wyczekiwać. W sobotę rozpoczął się trzeci tydzień – a trzech tygodni Michał nigdy nie przekraczał. Trudno powiedzieć, jak to robił, w końcu nie miał przy sobie żadnego kalendarza ani nie chciał się ograniczać jakimikolwiek terminami – a jednak wracał zawsze przed upływem trzeciego tygodnia. Należało zatem wyczekać najpóźniej do piątku. Kończył się poniedziałek, pozostały więc już tylko góra cztery dni – może stąd to wrażenie, że wszystko się trochę ożywiło?\nSebastian naraz roześmiał się głośno. Naprawdę miał tego dnia wyjątkowo dobry humor. I też czekał na powrót istotnego szczecińskiego kontekstu.\nPo chwili wstał, przeciągnął się, po czym podszedł do półki. Szperania w książkach ani on, ani Michał nie odbierali jako grzebania w prywatnych rzeczach czy przekraczania nienaruszalnych granic – przeciwnie, szperanie w książkach było częścią tej przyjacielskiej bliskości, która pozwalała na przekopywanie się z czystym sumieniem przez cudzy księgozbiór. Michał wpadał do Sebastiana, dopadał jego półek i z pełnym ciekawości: „Masz coś nowego?” przeglądał tom po tomie; Sebastian wpadał do Michała, przyglądał się stosom na podłodze i z zainteresowanym: „Jest coś fajnego?” wertował kolejne pozycje. Teraz więc, z równie czystym sumieniem, sięgnął po pierwszą część „Muminków” i przejrzał ją, po czym zdjął kolejną.\nMichał miał zwyczaj zaznaczać w swoich książkach cytaty – wprawdzie nie podkreślał ich tak obficie, jak robił to Sebastian, i nie notował tak intensywnie na marginesach, ale gdy coś go poruszyło, oznaczał to poziomą lub pionową kreską, czasem krzyżykiem, niekiedy też dopisywał coś na boku. Przyglądanie się tym wyróżnionym fragmentom było fascynujące – zupełnie jakby się rozmawiało z Michałem, jakby się zaglądało mu do głowy, jakby się razem z nim czytało.\nSebastian wyciągnął na chybił trafił kolejny tom, tym razem „Opowiadania z Doliny Muminków”, i zatrzymał się zaraz na jednej z pierwszych stron.\n„Włóczykij przystanął; zrobiło mu się trochę przykro. Tak, Muminek, który czekał na niego i okropnie tęsknił. Muminek, który siedział w domu i czekał, i podziwiał go, i zawsze mu mówił:\n»Naturalnie, musisz być wolny. Jasne, że musisz wyruszyć w drogę. Jasne, rozumiem – czasem musisz być sam«.\n– Oj, oj – powiedział Włóczykij, podejmując wędrówkę. – Ojojoj. Tyle jest uczuć w tym Muminku”1.\n– Ojojoj – powtórzył Sebastian zgryźliwie pod adresem Muminka. – Jakbyś miał jaja, dałbyś mu się porządnie wyszwendać, zamiast gapić się tak, żeby miał jeszcze większe poczucie winy. Jak ma poleźć, to i tak polezie, grunt, że zawsze wraca.\nOdłożył „Opowiadania”, przejrzał „Lato” i „Zimę”, po czym zaczął wertować „W Dolinie Muminków”. Niemal na początku natrafił na doskonałą charakterystykę Michała: „nigdy nie mógł zrozumieć, czemu ludzie cieszą się z posiadania różnych rzeczy”2. Nic dziwnego, że ten fragment był mocno podkreślony, a obok niego dorysowano jeszcze wielki wykrzyknik.\nPod koniec tomu znalazł inne zdanie – tym razem dotyczące samego Muminka i tylko lekko zaznaczone krzyżykiem: „Tęsknota jego przemieniła się w oczekiwanie, a z tym było mu znacznie lżej”3.\nPowoli odłożył książkę na półkę. Coś w tym miało sens. Jego tęsknota też już przechodziła, już przeszła w oczekiwanie, i rzeczywiście, teraz, gdy już przede wszystkim czekał – było mu znacznie lżej.\nNależało więc tylko jeszcze trochę poczekać, a potem przez rok znów będzie się miało spokój, normalność i Michała zawsze w pobliżu.\nMniejsza z marcem przyszłego roku. Ważne, że ten marzec zbliżał się ku końcowi.\nSebastian ustawił równo tomy na półce, rozejrzał się i poprawił kołdrę w rogu materaca. W porządku. Mógł wracać do siebie – tu już wszystko zostało przygotowane, uporządkowane oraz sprawdzone.\nW progu jednak przystanął i obejrzał się. Pokój nadal trwał w tym wyjęciu z kontekstu, w swoistej nierealności, w chwilowym zawieszeniu. W oczekiwaniu.\nW oczekiwaniu oraz gotowości przyjęcia powracającego z wędrówki Michała.\nZ łagodnym uśmiechem i poczuciem, że zrobił wszystko, co mógł, a teraz pozostawało mu już tylko czekać – Sebastian zamknął za sobą drzwi.\n1 Tove Jansson, „Opowiadania z Doliny Muminków”, przeł. I. Szuch-Wyszomirska. Warszawa 2008, s. 7.\n2 Tove Jansson, „W Dolinie Muminków” , przeł. I. Szuch-Wyszomirska. Warszawa 2007, s. 18.\n3 Tove Jansson, „W Dolinie Muminków” , przeł. I. Szuch-Wyszomirska. Warszawa 2007, s. 191.\nAnonimowy 3/19/2013 5:41 PM\nNa sam początek: "Pusty prostokąt zbielałej trawy" to najlepszy, mój ulubiony tytuł ze wszystkich dotychczasowych kawałków szczecińskiej mozaiki. Może to dlatego, że muminkowy cytat tak idealnie wpasowuje się w treść tego ekskursu, a może po prostu ma szczególny wydźwięk - taki samotny i, wspomagając się słowami Sebastiana, pozbawiony kontekstu, który to kontekst w swojej nieobecności jest tak wyraźny.\nKawalerka Michała bez Michała zionie pustką, co przy okazji bardzo wyraźnie podkreśla jego charakter i brak przywiązania do rzeczy. Łatwo mi uwierzyć, że gdy Michał jest na miejscu, nikt (poza Julkiem rzecz jasna) nie zwraca uwagi na wygląd mieszkania, bo nie pozwala na to osobowość - charyzmatyczna i bez reszty zajmująca - lokatora. Dlatego ciekawie, choć z pewnym przygnębieniem wynikającym ze spojrzenia Sebastiana, oglądało się lokum Michała. Podobają mi się pokryte cytatami ściany, kartony w esy-floresy, wielkie głośniki, idealnie wycentrowana półka z książkami, niebieska farba w kuchni i kolorowa lodówka. To wszystko, chociaż w swojej ilości skromne, idealnie pasuje do Michała.\nMam wrażenie, że dopiero to spojrzenie Sebastiana na marcowe włóczęgi Michała tak do końca oddaje ich charakter. Bo Michał przeżywa marzec po swojemu i tak jest uwikłany w to przeżywanie, że niekoniecznie dostrzega to, co poza nim i poza jego marcem. Z tą resztą pozostaje Sebastian, pozornie sam, a tak naprawdę z przytłaczającą obecnością nieobecności Michała. Wizyta w pustym mieszkaniu ładnie to oddaje. Potrzeba rozmowy o Michale z bratem i bratową również - przy czym bardzo mnie cieszy to, że Sebastian może z nimi porozmawiać i odnajduje w nich wsparcie. Stasiek to w ogóle bardzo pozytywna postać, budząca ciepłe uczucia już od pierwszej chwili. A Ina, choć było jej tak nie za dużo tutaj, od razu zdobyła moje serce. Podoba mi się i jako mama, i jako zaangażowana w pracę fachowiec. I tu muszę powiedzieć, że stwierdzenie Sebastiana o dwóch zupełnie różnych światach humanistów i techników odbieram jako swoiste branie pod włos, o. Ale to prywata, całkowita prywata nie mająca nic wspólnego z tekstem.\nNie tylko tytuł, ale wszystkie muminkowe cytaty wspaniale komponują się z tekstem (a może to tekst idealnie komponuje się z cytatami - a może w zasadzie nie ma między nimi wyraźnej granicy). Wprowadzają magiczny muminkowy nastrój. I jest coś mocno rozczulającego w zestawieniu Sebastiana z Muminkiem. Jestem pod ogromnym wrażeniem uchwycenia i oddania tej chwili, gdy żal i tęsknota przeradza się w bardziej pozytywne wyczekiwanie powrotu. Nadal tęsknię, ale cieszę się, że to już niedługo, coraz bliżej... Opiekuńczość Sebastiana nawet wtedy, gdy Michała jeszcze nie ma (ale będzie, już wkrótce będzie), jest tak ujmująca, że trudno nie darzyć go uczuciem. Michał nieźle trafił. Naprawdę bardzo nieźle.\nŻal mi Sebastiana w tym kawałku, ale jego samotność jest inna niż samotność Wiktora (jak mi się nasunęło po zobaczeniu załączonej ikonki), i mój żal też jest inny. Współczujący. I rozumiejący - bo byłam na jego miejscu, choć w innych okolicznościach. Dlatego mogę powiedzieć: trzymaj się chłopie, już niedługo. A następny marzec - dobrze, że dopiero za rok.\n(Na sam koniec - znów oddając się prywacie - przyznam po cichu, że ponowne przeczytanie "Pustego prostokąta zbielałej trawy" sprawiło, że zaczęłam się zastanawiać nad losem i przejściami jednego z moich własnych bohaterów, który ma podobną powsinogę i również musi przeczekiwać różne wypady w nieznane. Nie mają z nami lekko, nasi chłopcy ;))\nTeraz nie pozostaje mi nic innego, niż tylko czekać na ostatni rozdział "Włóczykija polskiego". Patrzę na pasek obok i bardzo się cieszę, że 23 marca już tak niedaleko.\nOme 3/20/2013 8:03 PM\nZaczytuję się Twoim komentarzem do upojenia :) Dziękuję!\nTeż lubię ten tytuł - Jansson tak mi się idealnie wpasowała. Zdecydowanie, marce widać w pełni dopiero teraz, z obu stron, Michał siłą rzeczy nie zobaczy tej części marca, którą widzi Sebastian - i vice versa. Dobrze, że to widać. I świetnie, że widać, jak nieobecność Michała wyrywa z kontekstu.\nIna ze Staśkiem zyskali Twoją sympatię, cieszę się :) Ale nie, nie bierzemy nikogo pod włos, słowo! Tylko wpadamy w jeden z mniej lub bardziej funkcjonujących stereotypów o umysłach ścisłych i humanistycznych. I w jeden z humanistycznych kompleksów. Muszę sobie w kolejnych tekstach porozgryzać te tematy, bo mnie ciągną.\nMichał zdecydowanie trafił bardzo nieźle i dobrze o tym wie - a ja jestem niesamowicie zadowolona, że widać te różne elementy dotyczące Sebastiana, jego stosunku do Michała i traktowania marcowych i Michałowych spraw.\nCo do Wiktora, to powiedziałabym, że u Sebastiana to samotność - u Wiktora duża doza osamotnienia, osamotnienia, z którym on się po trosze szarpie i w które się po trosze kryje. Racja, zupełnie inna jakość, tak jak inni ludzie. Sebastian nie umiałby być tak samotny/osamotniony, jak jest Wiktor.\nW ogóle lubię w tym tekście Sebastianową stabilność, spokój i akceptację - na podstawie Twojego komentarza mam wrażenie, że i te elementy widać. (Tak się spokojnie i uspokajająco ten ekskurs pisało...)\n(Przy okazji Sebastian dziękuje za wyrazy empatii i cieszy się, że lada moment nie będą już potrzebne).\n(A co do prywaty - oj tak, naprawdę nie mają łatwo. Chętnie się przyjrzę uważnie temu, jak Matt sobie radzi z całą sytuacją i co wtedy myśli. Szczególnie ciekawi mnie to, co wtedy myśli o Tobie...)\nCzwarty rozdział już mam napisany i wydrukowany, teraz tylko poprawka i ląduje w sobotę na stronie. To będzie mój pierwszy kilkurozdziałowy tekst, który zostanie zakończony - wreszcie!\nDzięki za komentarz :) Jestem ogromnie ciekawa, jak odbierzesz ostatnią część "Włóczykija".


Książka Jedz i biegaj. Niezwykła podróż do świata ultramaratonów | 8a.pl\nNie posiadamy tak dużej ilości produktu "Książka Jedz i biegaj. Niezwykła podróż do świata ultramaratonów" jakiej oczekujesz.\nKsiążka Jedz i biegaj. Niezwykła podróż do świata ultramaratonów to pozycja autorstwa Scotta Jurka, który jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci w tej dyscyplinie. Jeżeli chcesz się dowiedzieć jaka droga poprowadziła go do weganizmu i sukcesów sportowych podczas biegów na całym świecie, zachęcamy do lektury.\nW Jedz i biegaj, szczerze opowiada o swoim życiu weganina i o karierze wybitnego sportowca. Jego historia może być natchnieniem dla biegaczy na każdym poziomie zaawansowania, pokazuje bowiem, jak silna potrafi być ludzka wola. To inspirująca opowieść o dzieciństwie Jurka, początkach biegania (z którym nie zaprzyjaźnił się od razu) i o powolnej przemianie w weganina i ultramaratończyka wygrywającego zawody na całym świecie. Ta historia obala stereotypowe poglądy na temat tego, co powinien jeść sportowiec, myślący o dobrych wynikach!\nformat: 158 × 240 mm\nJEDZ I BIEGAJ NIEZWYKŁA PODRÓŹ DO ŚWIATA ULTRAMARATONÓW I ZDROWEGO ODŻYWIANIA\nJedz i biegaj. Niezwykła podróż do świata ultramaratonów - opinie klientów


Nakładka na penisa z mikrowibracjami : cena, opinie - Sexshop112.pl\nWydłuż swojego penisa i spraw by był grubszy w dosłownie kilka sekund. Pozwoli Ci na to ta wibrująca nakładka na Twoje narzędzie. Dzięki niej zwiększysz przyjemność swoją i swojej partnerki, a jednocześnie będziesz miał pewność, że Twój instrument nie zawiedzie Cię w akcji.\n- Nakładka idealnie dopasuje się do Twojego penisa dzięki temu, że jest bardzo rozciągliwa. Głębokość tunelu wewnętrznego to 20 cm.\n- Dodatkowy komfort zapewnia pasek na jądra utrzymujący nakładkę we właściwym miejscu.\n- Całość została wykonana z bezpiecznego dla Twojego ciała i bardzo elastycznego tworzywa – nakładkę z łatwością utrzymasz w czystości i higienie.\n- Teksturowana powierzchnia oraz mikrowibracje dostarczą dodatkowych odczuć.\n- Produkt jest idealny dla mężczyzn z zaburzeniami erekcji.\nPrzesyłkę zrealizujemy dyskretnie, wysyłając nakładkę pod wskazany adres.\n- baterie: 2 x LR41 (w zestawie)\n- materiał: guma tremoplastyczna


Kostium kąpielowy jednoczęściowy z wycięciem na brzuchu L4399/1. jednoczęściowe. Lorin\n» Kostium kąpielowy jednoczęściowy z wycięciem na brzuchu L4399/1\nStrój kąpielowy z najnowszej kolekcji 2021 z serii ,,Wild'' z miękkimi miseczkami, bez regulacji na ramionach, z charakterystycznym wycięciem na brzuchu.\nKostium posiada wiązanie na biuście, które pozwala na jego regulację w obwodzie.\nGóra stroju odznacza się charakterystycznym printem a dół klasyczną czernią z wysokim stanem.\nTył bez zapięcia połączony w opaskową całość z delikatnym wycięciem, między górą a dołem.


Pandemia - Page 40 - Towarzyskie - Hyde Park - Forum Odkrywcy\nW dniu 23.08.2021 o 01:50, takafura napisał:\n75000 oficjalnie zmarłych\nA ile z tego tylko i wyłącznie na covid? Ile z tych 75000 to ofiary padaczki systemu opieki zdrowotnej?\nUspokoili by się już, ten wirus już z nami będzie na zawsze, czy to się podoba komuś czy nie. To nie powód by blokować świat. Jak patrzę na wynurzenia cwaniaczków typu Niedzielski czy Horban, to komuś zależy na tym, żeby ludzi trzymać w garści, blokować, zamykać, szczepić na siłę itd. Po co? To nie jest jakaś cyberzaraza skoro chroni przed nią kawałek szmaty na ryju o przechodzeniu bezobjawowym nawet nie wspominając.\nSzwecja, kraj z najbardziej liberalnym podejściem do restrykcji pandemicznych wprowadził zakaz wjazdu obywateli Izraela, kraju z najwyższym poziomem zaszczepienia z uwagi bardzo wysoki współczynnik zakażeń.\nNo tak, światowa sensacja. US i Kanada od 18 miesięcy są zamknięte dla wszystkich.\nW dniu 3.09.2021 o 08:54, takafura napisał:\n"PiS ukrywa w Bałtyku ciała zmarłych na COVID, drudzy że sztucznie pompuje statystyki".\nWłaśnie w ten sposób - bagatelizując , obśmiewając niedorzeczne teorie ( z magla lub z pod wiejskiego sklepu) stajesz się elementem lekceważącym powagę sytuacji. Nie wiem skąd wytrzasnąłeś tych topielców czy też pompowanie statystyk - może łaskawie podasz źródło? ( za wyjątkiem magla) Nawet gdyby łebkowi ( chyba z Torunia? ) nie zablokowano możliwości prowadzenia statystyk a był rzetelniejszy od rządowych , to i tak dzięki wątpliwej wartości prześmiewcom i tak nie byłoby traktowane to poważnie.\nW dniu 3.09.2021 o 15:59, bjar_1 napisał:\nBjar nie podaję pełnej statystyki - GUS już to zrobił i ponadnormatywna liczba zgonów w ub. roku wyniosła ok. 130 000 . 75000 to wg. rządowych tylko w wyniku Covid'a . A raczej mają tendencje do zaniżania aby ukryć swoją indolencję . Kilka lat temu Kopacz podęła decyzję o nie kupowaniu szczepionek i gdyby popełniła błąd poniosłaby konsekwencje . Pis odwołuje epidemie bo wybory , potem zamyka kraj , potem znowu otwiera , potem straszy kolejną falą a cały czas bez jasnego przekazu , siejąc wątpliwości z osławionym "bo nie" na czele , tak jakby zależałoby im aby burdel trwał jak najdłużej.\nEdited September 4, 2021 by szutnik\nEdited September 4, 2021 by takafura\nTaa, kiedy yntelygent puści bąka w towarzystwie, to zawsze mówi że to żart.\nPewnie w przyszłym roku przyjdzie 5. fala, we wakacje 6. fala i tak będziemy sobie falować aż nie upadną wszyscy przedsiębiorcy\n3 godziny temu, Hamster500 napisał:\nCo po przedsiębiorcach jak fala zmiecie producentów i klientów, pracowników i biznesmenów, wytwórców i odbiorców a zostaną tylko ci co mają zostać.\nHandlarze bronią sprzedający respiratory i bezużyteczne maski się wyżywią , a Szumowski nowy jacht sobie kupi.\nMyślą już nad 5 dawką ;)\nMyślą już nad 5 dawką a w planach 6.\nHahah ziobrowcy będą na ulicach łapać ludzi z katarem. Widzę, że ten też konkretnie odleciał.


Operator Wózka Bocznego Wysokiego Składowania lub Operator Wózka Czołowego Tychy, Praca, Aktualne Oferty Pracy, Rekruteo.pl\nRekruteo.pl / Oferty Pracy / Operator Wózka Bocznego Wysokiego Składowania lub Operator Wózka Czołowego\nOperator Wózka Bocznego Wysokiego Składowania lub Operator Wózka Czołowego\n- obsługa wózka bocznego -wysokiego składowania lub wózka czołowego;\n- rozmieszczanie towaru na magazynie;\n- relokacja zamówień.\n- uprawnienia do obsługi wózka widłowego (mile widziane UDT)\n- książeczka sanepidowska(lub gotowść do szybkiego jej wyrobienia)\n- dyspozycyjność do podjęcia pracy w systemie 3-zmianowym(6-14, 14-22, 22-6)\n- gotowosć do podjęcia pracy od zaraz!\n- zatrudnienie w oparciu o umowę o pracę bezpośrednio przez Firmę (pierwsza umowa na 1 rok)\n- podstawę miesięczną 3550-3600 pln brutto;\n- premię w wysokości do 10% podstawy;\n- dodatek za dojazdy w wysokości 150 pln brutto;\n- premie za pracę na chłodni i mrożni;\n- dodatkowe bonusy finansowe za pracę podczas sezonu.\nJuż złożyłeś aplikacje na tę ofertę aplikuję 0 wyświetleń oferty [Operator Wózka Bocznego Wysokiego Składowania lub Operator Wózka Czołowego Tychy]


Wireless remote control e27 screw lamp bulb holder cap socket switch Sale - Banggood.com|Zakupy Polska\nBezprzewodowy pilot zdalnego sterowania E27 Śruba lampy uchwyt żarówki Cap Przełącznik gniazda COD\nPrąd czuwania: 220V 50uA (mniej niż 0,015W)\nNapięcie robocze: AC 180 ~ 250V (50 / 60Hz)\nRozmiar pilota: około 9,5x3,8x1,4 cm\nRozmiar uchwytu lampy zdalnego sterowania: 10x7 cm (wys. X szer.)\nZdalne sterowanie Moc: 23A 12 V bateria (brak w zestawie)\nMoże kontrolować 2 światła za pomocą 1 pilota.\nBezprzewodowa lampa do zdalnego sterowania żarówką E27.\nŁatwa instalacja i wygodne do użytku domowego.\nOdległość zdalnego sterowania do 10 metrów w terenie otwartym.\nA / B dwa przyciski na pilocie do niezależnego sterowania włączaniem / wyłączaniem lampy.\n1x Uchwyt lampy zdalnego sterowania


Waldemar Brygier – Wikipedia, wolna encyklopedia\nWaldemar Brygier (ur. 1970) – dziennikarz, autor przewodników, przewodnik sudecki, pilot wycieczek, propagator turystyki.\nData i miejsce urodzenia 1970\nZawód, zajęcie dziennikarz, przewodnik, pilot wycieczek\nWspółpracuje z czasopismami związanymi tematycznie z turystyką, m.in. „Góry i Alpinizm” „Sudety” i „Karkonosze”, a także z wydawnictwami, dla których napisał kilka przewodników turystycznych po poszczególnych pasmach górskich. Napisał m.in. część tekstów w Atlasie Gór Polski, a także trzy tomy przewodnika, obejmującego swym zasięgiem Sudety Zachodnie, Sudety Wschodnie i Sudety Środkowe.\nCzłonek Stowarzyszenia Dziennikarzy RP. Działa w Akademickim Klubie Turystycznym we Wrocławiu (Oddział Wrocławski PTTK), pełniąc od 2001 funkcję prezesa. Jest twórcą serwisu turystycznego www.naszesudety.pl.\nDolny Śląsk na weekend (Pascal, 2005),\nGóry Sowie (PLAN, 2006),\nŚlęża i okolice (PLAN, 2006),\nwspółautor Atlasu Gór Polski (ExpressMap, 2006)\nGóry Opawskie (PLAN, 2007)\nDolny Śląsk. Ilustrowany przewodnik z mapami (PLAN, 2007),\nSudety Zachodnie. 3w1: przewodnik, atlas, mapa (ExpressMap, 2007)\nSudety Środkowe. 3w1: przewodnik, atlas, mapa (ExpressMap, 2007)\nSudety Wschodnie. 3w1: przewodnik, atlas, mapa (ExpressMap, 2007)\nSudety. Górskie Vademecum (ExpressMap, 2007).\nLądek-Zdrój (PLAN, 2008)\nZiemia kłodzka. Przewodnik dla prawdziwego turysty (Rewasz, 2010)\nSudety. Przewodnik rowerowy (ExpressMap, 2010)\nGóry Stołowe. Przewodnik (Rewasz, 2010)\nGóry Świętokrzyskie. Przewodnik z mapami (Studio PLAN, 2011)\nKarkonosze polskie i czeskie. Przewodnik dla prawdziwego turysty (Rewasz, 2013)\nSerwis turystyczny Nasze Sudety\n↑ Redakcja, www.sudety.ig.pl [dostęp 2017-11-27] .\nISNI: 0000 0000 7233 6110\nOstatnio edytowano 24 lis 2020 o 23:45\nTę stronę ostatnio edytowano 24 lis 2020, 23:45.


siatkiochronne.eu to siatki na kontenery - Lista firm z całej Polski\nsiatkiochronne.eu to siatki na kontenery\nW ramach optymalnego bezpieczeństwa na drodze w czasie transportu towarów i ładunków w kontenerach czy w samochodach dostawczych żądane jest należyte ich zabezpieczenie. Jednym z rozwiązań jest siatka do kontenera, jaką montuje się bezproblemowo i prędko. Najważniejszą zaletą siatek jest to, że są one produkowane z odpornych tworzyw sztucznych jak na przykład z polipropylenu. PP jest materiałem, który nie niszczy się na skutek intensywnej eksploatacji. Jest odporny na uszkodzenia mechaniczne oraz wpływ warunków atmosferycznych. Siatki PP są skuteczne, ponieważ polipropylen jest optymalnie odpornym tworzywem sztucznym. Zasługuje na wyjątkową spostrzeżenie z racji, że odznacza się wysoką żywotnością.\nPolecane solidne siatki na kontenery wytwarzane z bezwęzłowego polipropylenu to również siatki, które zasługują na uznanie z uwagi wygodnego użytkowania. Nadają się do zabezpieczenia każdego rodzaju towarów. Nie wchodzą bowiem w żadne reakcje chemiczne z materiałami, z którymi się stykają. Najlepsze siatki są certyfikowane, wobec tego należy sprawdzić dokładnie przed zakupem, czy dane siatki posiadają właściwe atesty. Kolejną zaletą siatek PP do zabezpieczenia transportowanych towarów w kontenerach, ale nie tylko jest to, że różnią się one wielkością oczek i grubością sznurka. Dzięki takiemu zróżnicowaniu siatki można dokładnie dopasować pod kątem konkretnych oczekiwań, rodzaju ładunków, typu kontenera czy też innych potrzeb związanych z bezpiecznym transportem.


OZE – OMEGA WAT\nSkrót OZE oznacza Odnawialne Źródła Energii, czyli takie których zasoby odnawiają się w krótkim czasie a ich wykorzystanie nie powoduje nieodwracalnych ubytków tego źródła w środowisku. Ich zasoby stale się uzupełniają i nie wyczerpują, a proces uzupełnienia może zachodzić samoistnie. Źródłem energii odnawialnej jest między innymi: promieniowanie słoneczne, woda, wiatr, ciepło z wnętrza Ziemi, biomasa, biogaz, biopaliwa.\nWykorzystanie potencjału odnawialnych źródeł energii przynosi wiele korzyści środowisku naturalnemu, które jest ciągle niszczone przez różne szkodliwe czynniki np. wykorzystywane w procesach produkcyjnych. Rosnąca świadomość społeczna i edukacja sprawia, że coraz częściej decydujemy się na inwestycje w odnawialne źródła energii czyli na przykład instalacje fotowoltaiczne, które zaczynają się wpisywać w nasz codzienny krajobraz.


Centrum Nowe Życie podsumowało 3 lata działalności | eKAI\nBydgoska Centrum Nowe Życie podsumowało 3 lata działalności\n22 marca 2021 | 12:28 | jm | Bydgoszcz Ⓒ Ⓟ\nPonad 40 proc. par, które zgłosiły się do Centrum Nowe Życie w Bydgoszczy, mimo problemów z niepłodnością poczęło naturalnie swoje dziecko. W ciągu trzech lat działalności Centrum poczęto ponad 50 dzieci. Światowy Tydzień Troski o Płodność, który jest obchodzony od 21 do 27 marca, stał się dobrą okazją, by podsumować trzy lata działalności centrum, zajmującego się kompleksowym, przyczynowym leczeniem niepłodności oraz innych schorzeń ginekologicznych, z wykorzystaniem naprotechnologii.\n– Centrum Nowe Życie w Bydgoszczy jest miejscem, w którym szacunek do życia ludzkiego, a także indywidualne podejście do pacjenta, są stawiane na pierwszym miejscu – mówi jego współtwórczyni Carine Stranz-Rambowicz. – Naprotechnologia to leczenie wykorzystujące wiedzę nie tylko z zakresu ginekologii, czy biologii układu rozrodczego, ale także immunologii, gastroenterologii, urologii, andrologii, alergologii, dietetyki i wielu innych dziedzin współczesnej medycyny. W razie potrzeby stosowane są wysoce specjalistyczne procedury z zakresu ginekologii operacyjnej – podkreśla Carine Stranz-Rambowicz, dodając, że Centrum Nowe Życie, działające w Bydgoszczy od 2018 roku, oferuje wielospecjalistyczną pomoc obejmującą naukę prowadzenia obserwacji cyklu kobiety według Modelu Creightona. – Takie wielokierunkowe wsparcie prowadzi małżonków do powrotu do zdrowia oraz naturalnego poczęcia. Tak stało się w przypadku ponad 40 procent par, które zgłosiły się do centrum z problem niepłodności – dodaje.\nTrzeba dodać, że to łatwa w nauce i interpretacji metoda obserwacji, nie wymagająca pomiaru temperatury ciała, stosowana z powodzeniem przez wszystkie kobiety, nawet bardzo aktywne zawodowo, czy pracujące w trybie zmianowym. – Narastający problem niepłodności wielu małżeństw oraz braku zrozumienia natury i charakteru cyklu miesiączkowego zarówno przez kobiety jak i przez mężczyzn niezależnie od wieku, skłania centrum do podejmowania działań prewencyjnych i edukacyjnych w zakresie troski o płodność. Należy podkreślić, że na płodność kobiety i mężczyzny wpływa wiele czynników m.in.: świadomość cyklu kobiety, dieta, kosmetyki, środki chemiczne czy styl życia. Budowanie świadomości społeczeństwa w tym zakresie wraz z umiejętnością prowadzenie obserwacji realizujemy poprzez organizowanie wykładów i warsztatów – dodaje instruktorka i współzałożycielka centrum Agnieszka Remus.\nCentrum Nowe Życie zrealizowało też projekt „Studentko! Poznaj siebie!”, w ramach którego 34 kobiety z województwa kujawsko-pomorskiego wzięły udział w 140 spotkaniach indywidualnych i grupowych z zakresu nauki prowadzenia obserwacji cyklu wg Modelu Creightona. – Założony cel projektu dotyczący stosowania modelu oraz świadomej troski o płodność został z pewnością osiągnięty. Badanie ewaluacyjne przeprowadzone rok po zakończeniu realizacji projektu, wykazało, że uczestniczki projektu: nadal prowadzą obserwacje cyklu, rozumieją swoje ciało dzięki wiedzy zdobytej podczas kursu, potrafią rozpoznawać nieprawidłowości, potrafią rozpoznawać dni płodne i niepłodne, podjęły leczenie chorób, które w przyszłości mogłyby utrudniać poczęcie, dokonują świadomych wyborów w zakresie diety, kosmetyków – podkreśliła Agnieszka Remus.\nŚwiatowy Tydzień Troski o Płodność, w którym uczestniczą podobne centra, zwraca uwagę na zalety Modelu Creightona oraz naprotechnologii. W tym czasie w różnych zakątkach globu odbywają się dni otwarte, specjalne wydarzenia, prezentacje.\nTagi: diecezja bydgoska dzieci RODZINA


„Prorosyjska” Europa Legutki – TABLOID ONLINE\n„Prorosyjska” Europa Legutki\nPisowski profesor i europoseł Ryszard Legutko:\n„Pamiętajmy, że cała Europa jest i zawsze była prorosyjska, wcześniej była także prosowiecka. Pamiętajmy, że impet antysowiecki szedł tak naprawdę z USA, Europa Zachodnia była natomiast zawsze prosowiecka. To jest kontynuacja tej polityki. Europa jest prorosyjska i to dotyczy wszystkich partii od lewa do prawa„.\nPostaram się profesorowi bezmyślnie zaprzęgniętemu w machinę propagandową IV RP wytłumaczyć w dwóch zdaniach o co chodzi.\nEuropa proszę szanownego pana profesora jest „prorosyjska” bo…\n• po pierwsze: Rosja (wcześniej ZSRR, lub jak kto woli Rosja Sowiecka) w sensie geograficznym jest istotną częścią tej Europy;\n• po drugie: w sensie politycznym (geopolitycznym) jest najbliższym sąsiadem z którym Europa rozumiana też jako Unia graniczy;\n• po trzecie: bez względu na ichnie różne wewnętrzne zawirowania, jest Rosja potężnym i w sensie gospodarczym i militarnym sąsiadem, z którym trzeba się liczyć i układać, którego ignorowanie byłoby niewskazane;\n• po czwarte: Rosja począwszy od carów, poprzez sekretarzy a na prezydentach póki co skończywszy, zawsze była potęga, czasem na glinianych nogach, ale nigdy na kolanach i zapewne tak właśnie będzie przez kolejne dziesięciolecia i kolejne pokolenia Europejczyków będą jak mówi profesor Legutko „prorosyjskie”, to znaczy będą czuły jednak rodzaj respektu przed tą realną siła, w każdym możliwym wymiarze. Może nam się (i Legutce) podobać to lub nie, ale tak jest!\n• po piąte; alternatywa jest rzecz jasna Ameryka (zostawmy na razie Chiny), ale Ameryka z punktu widzenia Europy i jej wewnętrznych i najbliższych zewnętrznych interesów jest daleko, a nawet bardzo daleko oraz co istotne ma swoje fochy, graniczące z nieprzewidywalnością. Nigdy nie wiadomo jak się zachowa.\nCoś tam by się pewnie jeszcze znalazło „po szóste”, ale dajmy już spokój.\nWięc drogi panie Legutko ową „prorosyjskość” Europy łatwo da się wytłumaczyć i jeszcze łatwiej zrozumieć i aż dziw bierze, że ni w ząb nie kuma tego profesor szacownego uniwersytetu, filozof i polityk. Więc może pora skupić się na ponownym tłumaczeniu i interpretowaniu dzieł Platona, zamiast wygłaszać płaskie tezy na użytek kretynów rządzących Polską. 🕷\nTagiameryka • Europa • legutko • Rosja • stosunki miedzynarodowe\n4 komentarze dotyczące “„Prorosyjska” Europa Legutki”\nTo dziwne, że cały ten pisowski układ mimo że wspierany na różne sposoby przez Rosje, Rosji tej tak bardzo nienawidzi. Może to tylko na pokaz?.\nZ innej strony na to patrząc. lubimy faktycznie z Rosja zadzierać i z nią pogrywać nie rozumiejąc chyba, że jak ona się wreszcie wkurwi na dobre, to nikt w naszej obronie nie kiwnie palcem, bo czymże jest Polska w stosunku do Rosji? Pył i paproch. My za Polskę umierać nie będziemy – powiedzą. Jak Polacy tak nieodpowiedzialnie podskakiwali, to niech sobie radzą sami. My w tę awanturę nie damy sie wciągnąć. Europa i bez Polski będzie Europą.\nAż wierzyć się nie chce, jak temu gnomowi udało się zaindukować paranoję tak wielu, wydawało się, normalnym ludziom.\nDodam po szóste lekko na przekór 😉 U nas siermiężny, socjalistyczny PRL, tuż za Bugiem komunistyczny Sojuz z jego łagrami i innymi przyległościami a cały zgniły Zachód jarał się marksizmem i leninizmem (a.k.a marksistwem i lenistwem 😉 ) jako ideologią.\nI żeby nie było – nie jestem jakiś propisdzielec\nNo ten legutko to juz za morde wraza i chamski ryj powinien zostac osadzony w wiezieniu albo wywieziony na Sybir.Te psubraty pisowate to ich przyjaciele.


Hoker Madam Chesterfield - Meble Glamour - Hokery - Gmyrex\n565,00 zł (z VAT)\nTkanina: Velvet 27\nCenisz sobie wysoką jakość oraz elegancję? Chcesz by twoje wnętrze zostało zaspokojone nietypowym ale funkcjonalnym rozwiązaniem? Hoker Madam Chesterfield to coś czego na pewno szukasz. Dzięki naszemu hokerowi twój lokal stanie się oryginalny i pełen elegancji.\nCzar i klasa z XVII wieku\nNazwa Chesterfield pojawiła się pierwszy raz w 1800 roku, styl ten wywodzi się z Anglii. Dziś bardzo modne jest połączenie pikowania karo z elementami nowoczesności. Hoker Madam Chesterfield został stworzony z drewna bukowego co zapewnia trwałość, a także nadaje elegancji. Szeroki wybór materiału obicia daje możliwość zastosowania produktu w wielu aranżacjach. Doskonale wyprofilowane oraz wygodne oparcie sprawi, że czas spędzony w twoim lokalu będzie niesamowicie komfortowy. Model zaprezentowany na zdjęciu posiada tasiemkę pineskową jako dodatek za dopatą - 35 zł/szt.\nPodobają ci się nasze połączenia? Jeśli tak, to idealnym połączeniem dla hokera jest stolik kosmetyczny z naszej oferty- GL 6.\nSzerokie zastosowanie hokera Madam Chesterfield:\nużytek publiczny np. restauracja, kawiarnia, bar, salon piękności\nużytek prywatny np. nowoczesna jadalnia, designerska kuchnia, siedzisko do toaletki\nHoker występuje w 3 wersjach wysokości:\nhoker w wersji standardowej posiada pikowanie karo z guzikami\nWysokość: 120.0 cm\nSzerokość: 53.0 cm\nCena mebla w tej konfiguracji 550,00 +0,00 zł\nCena mebla w tej konfiguracji 550,00 +15,00 zł\nWybrana konfiguracja Hoker Madam Chesterfield:lorem


Wtorkowe dane MZ: 3861 nowych zakażeń w Wielkopolsce - Radio Poznań\nWtorkowe dane MZ: 3861 nowych zakażeń w Wielkopolsce\nPublikacja: 10.11.2020 g.10:51 Aktualizacja: 10.11.2020 g.10:55 Krzysztof Polasik\nPrawie 4 tysiące nowych przypadków i 32 ofiary koronawirusa w regionie.\nMinisterstwo Zdrowia poinformowało we wtorkowym raporcie o 25 484 nowych i potwierdzonych przypadkach zakażenia w kraju. W województwie wielkopolskim obecność patogenu potwierdzono u 3861 osób.\nNajwięcej nowych przypadków w Wielkopolsce - 435 - odnotowano w Poznaniu. 428 zakażeń odnotowano w powiecie poznańskim. Powyżej 200 chorych przybyło w ciągu ostatniej doby także w trzech innych powiatach: gnieźnieńskim - 251, nowotomyskim - 246 oraz 213 w pilskim.\nW ciągu ostatniej doby zmarło w Polsce 330 zakażonych. Wśród nich jest 32 mieszkańców województwa wielkopolskiego. Najwięcej zmarło mieszkańców Poznania - aż 6.\nOd początku pandemii koronawirusem zakaziło się 593 592 osób w kraju, z czego zmarło 8 375 z nich. W naszym województwie liczba wszystkich odnotowanych przypadków wyniosła 59 821. Do tej pory wyzdrowiało 16 816 Wielkopolan a zmarło 822.


Pudroderm 140g 10,23 – Kolacja Firmowa – Zdrowie jest najważniejsze\nPudroderm 140g 10,23\nPudroderm to produkt leczniczy w postaci zawiesiny stosowanej na skórę. Działa miejscowo znieczulająco, przeciwświądowo, ściągająco i osłaniająco, dzięki czemu może być stosowany w stanach zapalnych skóry przebiegających z wysypką, obrzękiem, świądem, również w świądzie neurogennym czy po ukąszeniach owadów.\nZawarta w składzie benzokaina wywołuje miejscowe znieczulenie. Tlenek cynku to substancja o silnym działaniu osłaniającym, ściągającym i słabym działaniu przeciwbakteryjnym. Lewomentol przeciwdziała świądowi i wywołuje miejscowe uczucie chłodu.\nLek Pudroderm stosuje się:\npomocniczo w przypadku: ospy wietrznej, półpaśca, obrzęku, świądu, w tym świądu neurogennego, w stanach zapalnych skóry przebiegających z wysypką,po ukąszeniach owadów np. przez osy, meszki, komary,po naświetlaniach radiologicznych pod kontrolą lekarza.\n1g zawiesiny zawiera:\nsubstancje czynne: benzokaina (Benzocainum) 9,8mg, lewomentol (Levomentholum) 9,8mg, cynku tlenek (Zinci oxidum) 245mg,substancje pomocnicze: talk, glicerol 99,5%, woda oczyszczona.\nMiejscowo znieczulające, przeciwświądowe, osłaniające i ściągające.\nLek należy stosować na skórę: na zmienione chorobowo miejsca na skórze nakładać niezbyt cienką warstwę zawiesiny, stosować od 2 do 3 razy na dobę, lub w razie potrzeby częściej.Przed każdym użyciem zawartość opakowania należy dokładnie wymieszać przez energiczne wstrząsanie.Nie przykrywać opatrunkiem ani nie wcierać w skórę.Pozostałości leku na skórze łatwo się czyści bieżącą, ciepłą wodą.\nUczulenie na którykolwiek ze składników leku.Nie stosować: na rany, na duże powierzchnie skóry, na uszkodzoną skórę, pod opatrunki okluzyjne.Nie stosować długotrwale.Nie stosować u dzieci w wieku poniżej 2 lat.\nPo zastosowaniu leku mogą wystąpić objawy miejscowego podrażnienia skóry. W przypadku nasilenia się objawów podrażnienia lub gdy objawy podrażnienia nie ustąpią po kilku dniach, należy zaprzestać stosowania Pudrodermu.\nBenzokaina zaburza działanie sulfonoamidów. Miejscowo znieczulające działanie benzokainy ulega osłabieniu w obecności nadtlenku benzoilu, który często jest składnikiem stosowanych miejscowo leków przeciwtrądzikowych. Z tego powodu przed aplikacją produktu Pudroderm u pacjentów stosujących produkty zawierające nadtlenek benzoilu, należy dokładnie oczyścić skórę z ich pozostałości.\nChronić oczy i błony śluzowe przed kontaktem z lekiem.Nie stosować na rany i uszkodzoną skórę.Nie odnotowano przypadków przedawkowania w przypadku stosowania zgodnie ze wskazaniami oraz zalecanym dawkowaniem i sposobem użycia.\nnie zaleca się stosowania u dzieci w wieku do 2 roku życia, gdyż miejscowe stosowanie benzokainy może prowadzić do wystąpienia reakcji nadwrażliwości oraz do methemoglobinemii,ostrożnie stosować u dzieci powyżej 2 lat.\nbrak danych potwierdzających bezpieczeństwo stosowania produktu u kobiet w ciąży, w okresie laktacji oraz potwierdzających wpływ produktu na płodność.\nbrak danych dotyczących wpływu produktu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.\nSKU: 7117cbe42acf Kategorie: Leki_bez_recepty, Nutrikosmetyki_i_leki_dermatologiczne, Zdrowie Tagi: flexolia, histasolv, klej do protez, krople nasercowe\nPudroderm 140g Pampa\n, tabletki perspi block\n, tabletki na odchudzanie apteka\n, czopki procto hemolan\n, uszczelnienie naczyń krwionośnych\n, 5 w 1 szczepionka\n, kora debu\n, salbetan cena\n, krem pod pieluszkę\n, cynk na włosy\nAura Herbals Witamina D3 2000Iu + K2 Mkk7 + Cynk + Selen 90 Tabl 21,43 21.43zł\nJOOP! 83262 Col. 6311 Korekcyjne 671 671.00zł\nJimmy Choo JC250 W8Q 828 828.00zł\nOLIPROX krem 40ml 29,59 29.59zł\nOkulary korekcyjne Valentino VA 3057 5001 51-18-140 495,51 495.51zł\nTOM FORD TF 5521 001 48 679,15 679.15zł\nDolce & Gabbana DG 5067 3294 48-21-145 403,2 403.20zł\nParacetamol 500mg 50 tabletek 6,89 6.89zł\nPrada PS 04 IV 525 525.00zł\nAspicam Bio (Aspicam) tabl. 7,5mg 20tabl. 7,75 7.75zł\nSolano S 10393 A 183,61 183.61zł\nBonasse Qcase pojemnik do soczewek 3D - hipopotam w kolorze różowym 4,45 4.45zł\nRAMKI DO OKULARÓW MĘSKIE GANT GA3069-091-55 Ø 55 773 773.00zł\nRay Ban New Wayfarer RB5184-2012 372,55 372.55zł\nOkulary korekcyjne Emporio Armani EA 3173 5017 53-17-140 402 402.00zł


Reżyserem kolejnych "Strażników Galaktyki" został... | Efantastyka.pl - polski serwis miłośników fantasy, science fiction i horroru\nNajlepszym dowodem na to, że widowisko powstanie jest ogłoszona decyzja o wyborze reżysera, którym został oczywiście James Gunn. Przypadnie mu także napisanie scenariusza produkcji. Fakt ten ogłosił sam zainteresowany na swoim facebooku. Ciężko wyobrazić sobie, by ktokolwiek inny mógł objąć stery tej części Marvel Cinematic Universe. Gunn udowodnił już, że wie co robi. Niedawno zadeklarował także, że intensywnie rozmyśla nad tym, w jakim kierunku powinna podążyć historia po tym, jak jego bohaterowie pojawią się z niedużą, ale bardzo istotną rolą w "Avengers: Infinity War".\nTymczasem już za dwa dni odbędzie się światowa premiera filmu "Strażnicy Galaktyki vol. 2". Polscy widzowie będą musieli niestety zaczekać trochę dłużej, bo aż do 5 maja.


Spotkania varsavianistyczne – Miejsce Spotkań Warszawa\nJeśli Twoje serce bije w rytmie świateł na Stadionie Narodowym, jeśli Twój puls jest zgodny z pulsem sygnalizatorów na zamkniętych ulicach, a najgłębszy oddech bierzesz pod Pałacem Kultury, to znaczy, że spotkania varsavianistyczne nie mogą się odbyć bez Ciebie! Podczas cotygodniowych spotkań dwie pasjonatki i znawczynie Warszawy przedstawią w niekonwencjonalny sposób najbardziej palące tematy związane z historią i współczesnością miasta. Zmierzymy się z warszawskimi stereotypami, czasem w biegu – bo miasto ma przecież swój rytm, albo leżąc na trawie w odkrytym niedawno magicznym miejscu, innym razem zaś popijając ciepłą herbatę w naszej sali na ul. Dzielnej. Każda z tych dróg wymagać będzie spojrzenia miastu prosto w twarz.\nKatarzyna Krzywicka – historyczka sztuki widywana często w pałacu wilanowskim, którego historie zna lepiej niż ktokolwiek inny. Obecnie pracuje w służbach konserwatorskich. Jej szczególnym zainteresowaniem cieszą się opowieści kryminalne z akcją w Warszawie, zwłaszcza te dotyczące zrabowanych dzieł sztuki. Zapewne na jej pasje wpłynęła kilkuletnia praca antykwariuszki. Jej dodatkową pasją jest gotowanie. Wierzcie lub nie, ale najlepsza jadłodajnia w mieście mieści się tam, gdzie właśnie Kasia gotuje. Niestety na razie jej dania nie są na sprzedaż.\nBeata Godlewska – popularna warszawska przewodniczka, tancerka i performerka. Zna w tym mieście wszystkie zakamarki. W jej towarzystwie w dobrych warszawskich knajpach zawsze można liczyć na rabat w rozliczeniu rachunku. Również pracowała w Wilanowie. Jej pokazy tańca z użyciem bojowych wachlarzy można było zobaczyć m.in. w Centrum Sztuki Współczesnej. Sezonowo zajmuje się produkcją warszawskich festiwali muzycznych, o ile właśnie na nich nie występuje.\n64 pola wyobraźni – warsztat szachowy dla dzieci


Materiały ze słowem kluczowym "PKP rozkład jazdy" w mieście Warszawa.\nW pierwszy, długi majowy weekend PKP Intercity, poza swoją stałą ofertą, uruchomi dodatkowe składy pociągów Express InterCity (EIC) oraz Twoich Linii Kolejowych (TLK) na najpopularniejszych trasach, np. do Trójmiasta, Kołobrzegu, Zakopanego, Krakowa czy Szklarskiej Poręby. Więcej na temat:\npołączenia pkp majówka\nInformacja dla podróżnych wyjeżdżających na Wielkanoc i Majówkę\nJak podróżować taniej pociągami PKP Intercity? Gdzie kupić bilet? A gdzie znaleźć informację o rozkładzie? Przed wyjazdami na Święta Wielkiej Nocy, czy na weekend majowy PKP Intercity uruchamia dodatkowe pociągi, przygotowuje na największych dworcach punkty informacyjne, a pasażerów zachęca do szukania najlepszych ofert specjalnych, dzięki którym można znacznie zaoszczędzić.


5,6 (57 ocen\ti\t12 opinii) Zobacz oceny\nPanks55 Damian | 2015-01-06\nJuż sam pomysł na głównego bohatera jest sam w sobie ciekawy, Gabriel Tretjak to człowiek który wykonuję swoje zadania bez brudzenia sobie rąk posługując się zręcznie swoją najlepszą bronią - manipulacją. Możemy wyobrazić sobie scenkę przychodzi do nas facet który mówi że mamy rozwieść się z własną żoną, w dodatku kupić jej nowe mieszkanie oraz otworzyć małą księgarnię. W zamian on pozwoli nam zachować swoje wysokie stanowisko w firmie. Uczciwy układ prawda ? Otóż nie do końca, Gabriel zalazł za skórę zbyt wielu osobom aby teraz mógł spać spokojnie, ktoś próbuję zręcznie wplątać go w morderstwa. Czy manipulator który zawsze był Panem sytuacji odnajdzie się w nowym położeniu kiedy role się zamieniają ?\nPolecam przeczytać aby się tego dowiedzieć ;)


#61 Wysłany: 2012-09-30, 20:50 [ix20] Dla osób, które mają problem z Hyundaiem\n#62 Wysłany: 2013-05-01, 20:15\nCzyli nie ma możliwości zakupienia poza siecią dealerską amortyzatorów na przód do Hyundaia ix20\n#63 Wysłany: 2013-05-05, 19:18\nDowiem ci jutro co z tymi amortyzatorami\nCo do mojej sprawy . Nie dostałem nic na piśmie i nic nie dostanę ( to informacje tzw powiedziano mi po biurkiem) . Zawieszenie zostało wymienione i mam sie cieszyć, był to tylko jedyny taki incydent , Boja sie jak bym dostał pismo to ruszy lawina . Wróciłem z zagranicy , jak ktoś chce zobaczyć auto jak wygląda po zmianach zapraszam .\nJa będę pisał do importera o wyjaśnienia co jest z moim zawieszeniem , co było zrobione. Moim zdaniem nie powinniście sie podawać . walczcie o swoje.\nWidać jaki jest importer wszystkie akcje naprawcze ukrywa tak jak jest z ix35 ( gdzie jest akcja na amortyzatory na wymianę na mocniejsze , nie każdy diler o tym wie ) ukrywa wszytko.\n#64 Wysłany: 2013-05-05, 20:32\nCo do mojej sprawy . Nie dostałem nic na piśmie i nic nie dostanę ( to informacje tzw powiedziano mi po biurkiem) . Zawieszenie zostało wymienione i mam sie cieszyć..............\nNie mogę w to uwierzyć co Ty wypisujesz. Jest to nieprawdopodobne, jestem ciekawy gdzie leży wyjaśnienie Twoich problemów i zatajanie wszelkich informacji przez serwis.\n#65 Wysłany: 2013-05-05, 20:44\nprzy odbiorze auta nic nie dostałem na fakturze pisze sprawdzenie zawieszenia, a sewrsi mi powiedział co było wymienione , nie mogą tego wpisać bo importer ma sie zemną skontaktować minęło 2,5 tygodnia i cisza , pytam sie zabronił wam importer coś mówić , odpowiedz krotka w tej sprawie skontaktuje sie importer zemną\n#66 Wysłany: 2013-05-06, 18:27\nStrasznie to skomplikowane. Nie mniej jednak to chyba serwis dokonywał coś w Twoim aucie, czy może ktoś inny ? Jeśli serwis, to czegoś tutaj nie rozumiem, jeśli zaś ktoś inny, to zdecydowanie powinieneś dopilnować, aby wszelka informacja znalazła się w książce serwisowej (oczywiście od serwisu również). Zawsze jest tak - póki jest dobrze to jest dobrze - jeśli trzeba coś udowodnić , to nawet mała wzmianka w książce ma znaczenie.\nCoś ci Twoi magicy z Hyundaia kręcą i to chyba lepiej niż młynek do kawy. Wymieniają Ci pół podwozia i nie chcą tego odnotować w dokumentacji. Dopilnuj tego, albo wzywaj TVN Turbo i po zawodach.\nDoskonale zdaję sobie sprawę, łatwo się mówi, ale gdy człowiek znajdzie się w podobnej sytuacji to sprawa wygląda inaczej.\nNo cóż, dalej z niecierpliwością czekam co napiszesz, bo za dwa tygodnie muszę jechać na przegląd i wtedy mógłbym ich trochę pomordować.\n#67 Wysłany: 2013-05-07, 12:35\nJeszcze raz powiem swoją opinię na temat zawieszenia i obsługi serwisowej do dziś mimo kilkunastu zgłoszeń w całej Polsce nie została wprowadzona żadna uproszczona komunikacja pomiędzy siecią serwisową a importerem powodów jest kilka:\n1. dla ogólnego zadowolenia została podjęte próby w UE i u łukasza.zst pomoc w postaci wymiany zawieszenia lub poszczególnych elementów na mocniejsze od ix20 diesel celem zmniejszenia powtórzę odczucia hałaśliwości zawieszenia na ile skuteczna to się okaże przez następne 30000-50000km oby\nJeżeli chodzi o jakość wyrobu to powyższy problem wskazuje na nie równe traktowanie użytkowników tych samych aut.\n2. Pytanie lukasz.zst czy zamontowane ( odnowione części zawieszenia ) mają taką samą gwarancję jak samochód powinno zostać zawarte w piśmie od ciebie lub w formie ugody ze strony importera. Dla każdego auta historia serwisowa jest możliwość podglądu tym bardziej nie rozumiem czemu tylko słownie otrzymałeś takie informacje, gdyż w ramach naprawy gwarancyjnej każda szanująca się firma motoryzacyjna powinna zadowolić klienta niż traktowanie nas jak potencjalnych naciągaczy\nW celu zadowolenia i sprawdzenia stanu rzeczy proponuje zgłosić w formie zgłoszenia gwarancyjnego powyższy problem i spokojnie czekać może to skłoni importera do zareagowania a nas do zadowolenia z podjętych działań.\nJAKO UŻYTKOWNICY MAMY WALCZYĆ Z BIUROKRACJĄ zamiast robić kilometry, czemu jak zaufałem przy zakupie, zrobiłem 15000km opony 7mm bieżnika, geometria nie przestawiona a hałas nie do zniesienia i mam problem ze zrozumieniem o co klientowi chodzi w serwisie ...\nczekam na wasze przemyślenia a jest nas spokojnie 500szt ix20 zarejestrowanych na forum\nOstatnio zmieniony przez 2013-05-07, 16:35, w całości zmieniany 1 raz\n#68 Wysłany: 2013-05-07, 12:49\nJa doliczyłem się 53 szt ix20.\n#69 Wysłany: 2013-05-30, 21:21\nOtrzymałem pismo od Hyundaia . Mam nadzieje że wiele osobą to pomorze.\nW liście pisze żę Opony są winne i doprowadzają do szybkiego zużycia zawieszenia . I opony nie są zgodne z homologacją . Tylko zapomnieli dodać że opony dostałem gratis w ramach akcji importera ( nie od salonu) , będę dochodził w UOKIK i przed sadem że dano mi opony które zniszczyły ł mi zawieszenie . Sprawa dotyczy pewnie wielu samochodów sprzedanych w Polsce . Bardzo proszę o pomoc i też skierowanie sprawy do TVN Turbo i do UOKIK że opony są wadliwe i importer okrywał fakt ten co przyczynia sie do niszczenia zawieszenie i są niebezpieczne dla użytkownika i innych użytkowników ruchu\nOpony mam Nankang snow SV-2\nPo wymianie elementów zawieszenia , naprawdę poprawił sie komfort w aucie , nic nie stuka i puka ,rewelacja .\nDalej czekam na części do auta ( bo niema ich na centralnym magazynie )\n1Trzecia kierownica idzie do szycia\n2. Wymiana zamka i plastiku w bagażniku\n3 Akcja serwisowa na Liczniki , wymiana bo zaczęły mrugać\nOdkąd w grano mi aktualizacje oprogramowania w silniku , i tankuje tylko na LOTOS 98 Dynamic , auto spala w mieście caly czas włączona klima , automat 9.0L na trasie z szedł do 7,2L . A średnio od początku jak mam auto jest 8,9L.\nPlik ściągnięto 745 raz(y) 128,18 KB\n#70 Wysłany: 2013-08-15, 13:03\nSpadek mocy to jedna rzecz druga to na nierównościach czuć zarzucanie samochodem czasami nawet się boje ostro wchodzić w zakręt bo jak będzie jakaś dziura to mogę wylecieć z drogi i trzeci problem to dziwne brzęczenie silnika na czwartym biegu na małych obrotach około2000 tyś. spadek mocy polega na tym że jadąc z jedną prędkością zanika moc ,żeby jechal szybciej trzeba mu przydusić inaczej będzie zwalniał zwalniał aż zgaśnie czekam na jakieś podpowiedzi dzięki\n#71 Wysłany: 2013-08-15, 20:03\nZ tym zwalnianiem sprawdź w jakim stanie jest DPF. Można przypuszczać że jeździsz tylko po mieście. Co skutkuje zapychaniem filtra, co skutkuje utratą mocy.\n#72 Wysłany: 2013-08-16, 11:36\ndzięki ale samochód ma dopiero 1,5 roku nie sądze aby się zapchał a poczym widać że zaczyna przepalać sadze\n#73 Wysłany: 2013-08-16, 17:20\nU znajomego w i30 po 12 miesiącach filtr się zapchał.\n#74 Wysłany: 2013-08-16, 17:28\nMówili mi ostano w salonie że jak ktoś jeździ tylko po mieście to sie zapcha filtr , rada wyjechać na autostradę przez 10 km na wysokich obrotach trzeba jechać do maksimum , filtry w nowych dieslach zapychają sie juz po 1000 km , nie obejmuje tego gwarancja\n#75 Wysłany: 2013-08-17, 08:44\nCoś o filtrach cząstek stałych ; http://www.jak-naprawic.i...stalych/artykul\n#76 Wysłany: 2013-08-19, 15:35\nZanik mocy, a raczej opóźniona reakcja na pedał gazu, to normalne w naszych silnikach. Tą samą przypadłość mają koledzy z KIA Venga oraz w I30 (opisywany na ich forum KLIK TUTAJ ). Myślę że to kwestia oprogramowania silnika. Ja nauczyłem się z tym jeździć. Tą przypadłość zaobserwowałem w okresie wiosenno jesiennym. W zimie auto reaguje na każde dotknięcie gazu.\nPo czym poznać że filtr się dopala?\nPrzełącz wskazanie komputera na chwilowe zużycie paliwa. Podczas hamowania silnikiem (auto rozpędzone, zapięty bieg i zdjęta noga z gazu) wskazanie jest 0,00 l/100km. Podczas dopalania komputer pokazuje wartość większą od 0,00. Jest to tzw. dopalanie normalne (cykliczne) u mnie ten stan powtarza się co ok. 400 km i trwa max do 15 min. Na to nie ma żadnego wpływu czy jeżdżę autostradą, normalnymi drogami czy po mieście. Po prostu włącza się w równych odstępach kilometrowych i już.\nJest jeszcze dopalanie awaryjne (gdy filtr nie może się oczyścić podczas jazdy i dopalania normalnego). Sygnalizowane jest to kontrolką w zestawie wskaźników i trzeba postępować jak napisano w instrukcji obsługi. Wcale nie trzeba żyłować auta na wysokich obrotach. Ten filtr ma się wypalić, a nie przedmuchać. Instrukcja mówi wyraźnie jechać z prędkością obrotową silnika 1500 - 2000 na biegu wyższym niż 3. Ważne aby nie przerywać jazdy do momentu zgaśnięcia kontrolki. Przerywanie dopalania awaryjnego faktycznie może spowodować nieodwracalne zatkanie filtra.\nCo do tego pierwszego dopalania nie ma nic w instrukcji obsługi, więc nie przejmuję się tym zbytnio i normalnie używam auta, zwłaszcza że nie jest sygnalizowany żadną kontrolką, a zatem nie jest to jakiś ważny proces.\nJa jeżdżę już 2 lata i nic się nie dzieje. Pokonuję dziennie ok. 30 km w dwóch ratach po 15 km każda (do i z pracy), z czego 5 km to autostrada a 10 km to drogi gminne. Więc nie taki diabeł straszny. Na pewno znajdą się tacy którzy go zapchają w ciągu roku, jak też znajdą się tacy którzy w ciągu roku zarżną na śmierć silnik


Dostawy rosyjskiego gazu do Bułgarii spadły o 10-15 proc. - Puls Biznesu - pb.pl\nopublikowano: 03-01-2009, 12:59\nDostawy rosyjskiego gazu ziemnego dla Bułgarii spadły w ciągu ostatniej doby o 10 do 15 procent - poinformował w sobotę dyrektor państwowej spółki gazowej Bułgargaz, Dymitar Gogow. Dodał, że bułgarska gospodarka jest w 95 procentach uzależniona od rosyjskiego gazu.\nW wywiadzie dla radia publicznego Gogow powiedział, że na razie gospodarka nie odczuwa braków, gdyż podczas kończącego się w niedzielę przedłużonego weekendu nie pracowało większość przedsiębiorstw przemysłowych, a kilka tygodni temu zamknięto podsofijską hutę Kremikowcy.\nWedług Gogowa zapasy Bułgarii, nagromadzone w zbiorniku Cziren, wystarczają zgodnie w unijnymi wymaganiami na miesiąc.\nDodał, że jeżeli zima będzie ostrzejsza, bardziej mroźna, zapasy mogą wyczerpać się wcześniej. Nie wykluczył, że jeśli sytuacja z dostawami nie poprawi się, może dojść wtedy do ograniczenia dostaw gazu, w tym przeznaczonego na ogrzewanie domów mieszkalnych.


Zamiast Birkin nosi lalki swojej córki (FOTO) - Kozaczek.pl\nKozaczek.pl » Styl Gwiazd » Zamiast Birkin nosi lalki swojej córki (FOTO)\nczytany: 10746 razy\nTo nie zdarza się często w Hollywood.\nDrew Barrymore (40 l.) miała kilka miesięcy, gdy po raz pierwszy wystąpiła w reklamie. Aktorka nie wie, co to znaczy nie być sławnym, ponieważ od dziecka pracowała na swoją rozpoznawalność, co zresztą przypłaciła zdrowiem, bowiem jako nastolatka wylądowała po raz pierwszy na odwyku.\nDrew udało się przezwyciężyć wszystkie demony z przeszłości i śmiało możemy powiedzieć, że dzisiaj jest jedną z tych rozsądniejszych gwiazd i mam w Hollywood. Gdy Kim Kardashian (34 l.) biega za Nori na obcasach, Drew na luzie i bez makijażu wychodzi ze swoimi dziećmi na spacer.\nPrzypomnijmy jeszcze, co do powiedzenia po drugiej ciąży miała aktorka.\nNie musisz wyglądać idealnie, kiedy jesteś w ciąży. Ciąża sama w sobie jest doskonałością. Tutaj chodzi o dobre nastawienie. Trzymam swoje ciało w ryzach. Przytyłam tyle, ile chciałam, czyli 18 kilogramów. To całkiem nieźle. Kocham tamales... Jem to, co chcę. Jestem teraz szersza, niż przy pierwszej ciąży, ale nadal mieszczę się w jeansy. Owszem, trochę cisną, ale nadal pasują. Po prostu chcę makaron właśnie teraz! Cóż to jest 10 funtów do przodu? - mówiła aktorka.\nI taka właśnie jest Drew - nieidealna, ale za to robiąca dobre wrażenie - przede wszystkim mamy, a nie hollywoodzkiej gwiazdy.\nGaleria zdjęć: Drew Barrymore po drugiej ciąży tyje w oczach\nMarcelina Zawadzka w Cosmo: Moją przekąską są kabanosy\nŚlubu nie będzie. Emma Roberts (24 l.) poznała Evana Petersa (28 l.) trzy lata temu na planie filmu Tylko dla dorosłych. Między aktorami natychmiast zaiskrzyło. Rok później zmienili status związku na "narzeczeni". Oczywiście ... czytaj więcej\nKendall Jenner tak naprawdę wiele łączy z Kim\nPrawda czy złośliwość znajomych? Dorastała w świetle kamer. Kiedyś zdradziła, że nie pamięta momentów w swoim życiu, w których nie nagrywano. To z pewnością wymaga wiele poświęcenia i nie chodzi tu tylko o sprzedanie swojej ... czytaj więcej