nielotka: marca 2015\nJazda po kopercie\nczyli pierdoły dnia poprzedniego.\ndziś odprawiliśmy z dziecińcem rytuały wczesnowiosenne, moje migdały właśnie napęczniały i chyba będą kwitły, nos mam zatkany, oskrzela zapchane a w pokoju bajzel. phi\nAutor: wuszka o 18:15 2 komentarze:\nZ rozmów z przyjaciółmi - O zawodach\nIdę ja wczorej do szkoły rozmawiając z przyjacielem przez teflon i natykam na naszego szkolnego konserwatora. Przepraszam więc przyjaciela na chwilę i wołam\n- Panie Janku, a ma pan może maskę spawalniczą, bo ja swojej nie mogłam znaleźć!\nna co Zina w teflonie\n- Yyy, czego ty uczysz?\nrzecz jasna maska była potrzebna na słoneczną zaćmę, a tak naprawdę ta, której szukałam nie jest moja tylko śwagra, no ale zawsze była pod ręką, jak na przykład tranzyt wenus był przez naszą rodzimą gwiazdę.\ndziś dzień poezji, a ja piszę list do przyjaciela. papierowy. list, nie przyjaciel, ten jest normalnie z wody i pierwiastków. chyba\na tu durny rysunek, który przyszedł mi jakiś tydzień temu\nAutor: wuszka o 14:07 Brak komentarzy:\n- Czy miłość naprawdę jest tego warta? Zadałam pytanie mojemu kotu, kiedy sponiewierany wrócił dziś po dwóch dniach wypełnionych głównie targaniem się za uszy i odgryzaniem ogonów. Bez względu na jego odpowiedź i tak sama z siebie wiedziałam, że za każdym razem dałabym się dla niej sponiewierać\nAutor: wuszka o 14:01 2 komentarze:\nzmyśliło mi się inspirowane reteskowym Białymstokiem, ale ponieważ blob dębieje od nieuzyteczności, a później ciężko go pokroić (na plasterki! na plasterki!), to sobie łajdacko dorzucę tę myślkę, myślałkę, myśliwkę na swoją stronę. otóż rzecz dotyczy rujnowania się świata, który jak wiemy służy Niezmordowanej Pani Entropii, choć, jak dziś wystawiłam Janurzowi, również Nieugiętej Pani Logice o nieco pokręconych ścieżkach. w każdym razie entropia jest; na przykład w pralkach i skarpety dopary, jak wiemy doskonale, nigdy stamtąd nie wracają. jest też na półce z książkami, a także za nią i pod nią i jest też w torebce każdej prawdziwej damy.\nczęść rozpadających się rzeczy (jak moja doniczka i czajniczek z dzióbkiem) da się uratować, części nie i na nic sarkanie, że się nie dba o architekturę, o perły przeszłości, wspaniałości wieków, bo najzwyczajniej w świecie nie da się wstrzymać kruszenia świata, a byłoby to może i nawet szkodliwe, gdyż zmuszeni bylibyśmy spiętrzać warstwy i zacząć żyć w srodze już rozrzedzonym powietrzu (choć mieszkańcom Bogoty, czy La Paz jakoś mocno to nie wadzi chyba, nie wiem dokładnie, bo nie spotkałam nigdy żadnego Bogocianina ani La Pazianina).\noczywiście straszny żal piękna odchodzącego, czasem ściska mnie za gardło, a czasem po prostu płaczę za nim. ale przyglądam się jak upadają rzeczy i myślę sobie, że ten stareńki świat jest cudowny, nawet kiedy się rozsypuje. jego domy pięknie grzybieją i nawet kiedy ich żal, umierają po staroświecku, ze staroświecką elegancją lub po prostu z czułością.\na Terry Pratchett nie żyje. PIP\nAutor: wuszka o 12:30 Brak komentarzy:\nZ rozmów z przyjaciółmi - Zooobserwacje\nJanurz Radwański o kotach\n"to jedyny gatunek, w którym wszystkie osobniki mają autyzm"\nAutor: wuszka o 17:34 Brak komentarzy:\nZ rozmów rodzinnych - o wymiarze zmartwychwstawania\nmamcia rozmawia z przebywającą za granicami wnuczką swą przez Skypea\nMamcia: Jezu, Jezu, ta technika...\nMamcia (z mocą): Jakby umarli wstali z grobów, to by padli z powrotem!\nAutor: wuszka o 20:37 Brak komentarzy:\nZ rozmów rodzinnych - o wymiarze zmartwychwstawani...


30x40cm pastelowy plakat dekoracyjny - Grafika cyfrowa - Anna Skowronek - Galeria Sztuki Haloart\nnr produktu: 77006\nDekoracyjny, nowoczesny plakat. Zima- autorska, oryginalna grafika, profesjonalny druk na grubym papierze. Ilustracja formatu 30 cm x 40 cm. Plakat wystarczy tylko umieścić w fotoramie lub antyramie o takim rozmiarze lub trochę większym, ale wraz z passepartout.\nPlakat sprzedawany jest bez ramki, bez passpartout, bez szkła. Zdjęcie pokazuje możliwość prezentacji plakatu. Nowoczesna grafika do dekoracji domu, mieszkania. Plakat sprawdzi się szczególnie we wnętrzach w stylu skandynawskim, nowoczesnym, minimalistycznym.\nTagi: liście, pastelowy, skandynawski, boho, hygge, przyroda, niebieski obraz, błekitno szary obraz, grafika do salonu, grafika do sypialni, niebieski plakat, pastelowy plakat, grafika pastelowa, ślub, lofty, skandynawski, minimalizm, grafika na ścianę\nSzurnięte Anioły Grafika\nlist pana Schuberta


Promatic: recenzja gry Energy 5 Reels\nAutomaty 23 sierpnia 2019\nCzujesz brak energii? Ożyj, grając w Energy 5 Reels i spójrz na neonowe owoce. Odzyskaj siły i poczuj jeszcze więcej energii do gry!\nEnergy 5 Reels to 5-bębnowy automat z dwoma kierunkami obliczania wygranej: od lewej do prawej i od prawej do lewej. Gra wypełniona jest odświeżonymi, neonowymi owocowymi symbolami, takimi jak: wiśnie, winogron, cytryna, pomarańcza, gruszka, śliwka i arbuz. Dostępny jest też symbol dzwonka, a także specjalna grafika wild – pozwala ona na uzyskanie darmowych spinów i zastępuje inne symbole w grze.\nRTP tej gry to: 96.10%\nUnowocześniona wersja owocowych gier może zyskać sporo zwolenników, którzy cenią sobie modernistyczne grafiki. Dla fanów tradycji, dostępne są znane od lat symbole owoców. Gra „Energy 5 reels” jest więc idealna dla każdego, kto lubi automaty z owocami i wysokie wygrane. Błyskawica pokazująca wygraną linię to dodatkowa atrakcja. W tej grze, podobnie jak innych grach Promatic, możemy odnaleźć ukryty symbol i podwoić naszą wygraną.\nWazdan rozszerza swoją działalność…


Przywrócenie terminu - Infor.pl\nStrona główna » Prawo » Sprawy urzędowe » Pozwy » Informacje ogólne » Przywrócenie terminu\n26 sierpnia 2009, 15:21\nTerminy ustawowe to te określone przez kodeks cywilny, kodeks postępowania cywilnego i inne ustawy.\nTerminy sądowe to te określane przez sąd lub przewodniczącego. Termin taki rozpoczyna się od ogłoszenia w tym przedmiocie postanowienia lub zarządzenia.\nKodeks postępowania cywilnego zna tylko jeden termin umowy. Chodzi mianowicie o okres zawieszenia postępowania na zgodny wniosek stron.\nNie dotrzymanie terminu\nCzynność procesowa podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednak warto pamiętać że nadanie przesyłki u polskiego operatora pocztowego (Poczta Polska) jest równoznaczne z wniesieniem pisma do sądu. Takie same skutki powoduje złożenie pisma przez żołnierza w dowództwie jednostki wojskowej oraz przez osobę pozbawioną wolności w administracji zakładu karnego oraz przez członka załogi polskiego statku morskiego u kapitana statku.\nPrzywrócenie terminu odbywa się na wniosek zainteresowanej strony. Sąd nigdy nie robi tego z urzędu. Oznacza to, że strona, która uchybiła terminowi musi wnieść do sądu wniosek. Kodeks postępowania cywilnego wnioskowi o przywrócenie terminu poświęca art. 169- 172.\nWniosek o przywrócenie terminu wnosi się w terminie 7 dni, od czasu ustania przyczyny. Sądem właściwym w sprawie jest sąd, w którym czynność miała być dokonana. We wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności uzasadniające wniosek. Wraz z wnioskiem o dokonuje się czynności procesowej.\nKiedy nie można wnieść wniosku\nWniosek o przywrócenie terminu może być wniesiony tylko wtedy gdy strona nie dokonała czynności bez swojej winy. Innymi słowy niedochowanie terminu z winy strony powoduje to że sąd nie przywróci jej uchybionego terminu.\nSąd nie przywróci terminu również gdy uchybienie terminu nie pociąga za sobą ujemnych dla strony skutków procesowych.\nNiedopuszczalne jest również przywrócenie terminu do złożenia apelacji od wyroku o unieważnienie małżeństwa albo od wyroku rozwodowego, jeżeli któreś z byłych małżonków zawarło później następny związek małżeński.\nCo do zasady nie można również przywracać terminów, o uchybienia którym minął ponad rok.\nSpóźniony albo z mocy ustawy niedopuszczalny sąd odrzuca na postępowaniu niejawnym.\nStrona, która nie dotrzymała terminu nie z własnej winy może wnioskować o przywrócenie terminu. Należy jednak pamiętać, że w ten sposób nie można żądać przywrócenia terminów przedawnienia.


Harmonogram 4. kolejki spotkań - 03.08.2012 Grupa A Angola - Wielka Brytania godz. 10.30* Chorwacja - Czarnogóra godz. 15.30 Rosja - Brazylia godz. 17.15 Grupa B Korea Południowa - Francja godz. 12.15 Hiszpania - Szwecja godz. 20.30 Dania - Norwegia godz. 22.15\nLondyn 2012 Korea Południowa Reprezentacja Korei Południowej kobiet Norwegia Piłka ręczna Reprezentacja Norwegii kobiet Angola Reprezentacja Angoli kobiet Czarnogóra Reprezentacja Czarnogóry kobiet Chorwacja Reprezentacja Chorwacji kobiet Rosja Reprezentacja Rosji kobiet Dania Reprezentacja Danii kobiet Hiszpania Reprezentacja Hiszpanii kobiet Szwecja Reprezentacja Szwecji kobiet Francja Reprezentacja Francji kobiet Brazylia Reprezentacja Brazylii kobiet Wielka Brytania Reprezentacja Wielkiej Brytanii Piłka ręczna w Europie Piłka ręczna w Hiszpanii Londyn 2012 - Piłka ręczna Londyn 2012 - Angola Londyn 2012 - Wielka Brytania Londyn 2012 - Francja Londyn 2012 - Brazylia Londyn 2012 - Chorwacja Londyn 2012 - Czarnogóra Londyn 2012 - Dania Londyn 2012 - Hiszpania Londyn 2012 - Korea Południowa Londyn 2012 - Norwegia Londyn 2012 - Rosja Londyn 2012 - Szwecja


Z przygodą na ty :: Zobacz temat - 09 - Relacja z IX Forowego Zlotu Niedźwiedzi Róg 2016\n2018-06-26, 17:17\t 09 - Relacja z IX Forowego Zlotu Niedźwiedzi Róg 2016\nWysłany: 2016-05-30, 21:28 09 - Relacja z IX Forowego Zlotu Niedźwiedzi Róg 2016\nIX FOROWY NIEWIDZIALNY ZLOT\nNIEDŹWIEDZI RÓG 2016\n25-29 maja 2016 roku\nWysłany: 2016-07-27, 14:56\nNa początku listopada 2015r. na forum „Z przygodą na ty” pojawiło się następujące zdanie: „Ruszamy śladami Niewidzialnych w okolice Śniardw w weekend Bożego Ciała!!” Od tego momentu nie mogłam doczekać się zlotu. Mimo, że dni strasznie mi się dłużyły to nadeszła ta chwila, gdy spakowałam bagaże i wyruszyłam na samochodzikowe spotkanie z przygodą. Był 25 maj, poranek, gdy w trasę z różnych stron Polski swą podróż rozpoczęli: TomaszK ze zbychowcem z Krakowa, Czesio1 spod Lublina, Mysikrólik z Robertem z Poznania, Yvonne z Adamem i harcerzami z Bydgoszczy oraz moja osoba z Brześcia Kujawskiego. Trochę później na zlot wyruszył johny z Anką, Wilhelmem Tellem i Michałem z Łodzi a jeszcze później bo następnego dnia z samego rana panna Monika i Milady także z Łodzi.\nMimo skupienia na drodze byłam już w myślach w Niedźwiedzim Rogu. Kilometrów do mety ubywało, jeszcze 150, 100, 20 … Już niedaleko.\nWejsuny - znak którego z niecierpliwością wyglądaliśmy\nTablicę z napisem Wejsuny przekroczyłam jako pierwsza. W Wejsunach właśnie mieliśmy wszyscy się spotkać, by razem kawalkadą samochodów dotrzeć do wspaniałego gospodarstwa agroturystycznego „Przy Wyspach” w Niedźwiedzim Rogu. Zanim pojawił się kolejny zlotowy wehikuł zdążyłam rozejrzeć się po okolicy. Gdy dojechał Czesio razem postanowiliśmy zwiedzić to urokliwe miejsce.\nHanka nad Jeziorem Wejsunek\nCzesio1 nad Jeziorem Wejsunek\nŁabędź na Jeziorze Wejsunek najpierw uważnie\nsię nam przyglądał...\n...po czym postanowił poszukać coś na obiad\nNacieszyliśmy oczy pięknym krajobrazem nad Jeziorem Wejsunek, po czym skierowaliśmy się w stronę centrum wsi. Tam właśnie wszyscy uczestnicy mazurskiego zlotu mieli zwiedzić Izbę Regionalną.\nIzba Regionalna Pana Eugeniusza Bielawskiego w Wejsunach\nZnajdowała się ona w jednej z drewnianych, zabytkowych chałup. Założona została przez Eugeniusza Bielawskiego – miejscowego nauczyciela, znanego działacza społeczno–kulturalnego. Przez wiele lat gromadzone były tutaj stare meble, przedmioty codziennego użytku a także rzadkie egzemplarze gazet i druków mazurskich oraz stare fotografie i narzędzia gospodarskie wykorzystywane przez mieszkańców regionu.\n„Pan Eugeniusz, gawędziarz mazurski i były nauczyciel, mieszkał w dość dużym murowanym domu w Wejsunach, położonych o siedem kilometrów od Niedźwiedziego Rogu. Obok jego domu znajdowała się mała chata mazurska, gdzie zorganizował Izbę Regionalną, szczególnie latem chętnie odwiedzaną przez młodzież, która z całej Polski ściągała w te przepiękne okolice. Historia powstania tej izby wyglądała bardzo prosto: pewnego dnia pan Eugeniusz chcąc dzieciom szkolnym uzmysłowić, jak wyglądało dawne życie w wiosce i w jaki sposób pracowali ongiś tutejsi rolnicy, poprosił młodzież, aby wyszukała na strychach wszelkie starocie. I tak wkrótce zebrało się tyle przeróżnych starych narzędzi rolniczych i domowego gospodarstwa, że zdecydowano się otworzyć maleńkie muzeum, gdzie znalazło się miejsce na stare radła, brony, naczynia na zboże, żarna, łyżniki, stare dokumenty dotyczące tych okolic, a nawet bardzo starą mapę Wejsun i Śniardw.”\nJakież ogromne było nasze rozczarowanie gdy na chacie ujrzeliśmy napis: „Izba nieczynna do odwołania”.\nNapis na bramie nie pozostawiał złudzeń. Już na samym początku\nodpadł nam jeden punkt programu zlotowego.\nRozczarowanie to mało powiedziane. Prawie płakaliśmy z żalu. Czesio przedarł się przez chaszcze wokół domku i sfotografował to, co pozostało po tym wspaniałym miejscu. Próbowaliśmy dociec gdzie podziały się eksponaty z tego muzeum, czemu popada w ruinę i dlaczego jest nieczynne. Niestety, pytani przez nas mieszkańcy Wejsun nie potrafili udzielić nam odpowiedzi na nurtujące nas pytania. Zasmuceni ruszyliśmy w kierunku restauracji „Wejsunek”. Do mety bowiem zbliżał się kolejny uczestnik zlotu – Mysikrólik z synem Robertem. Postanowiliśmy razem uraczyć się posiłkiem i spędzając czas na restauracyjnym tarasie podziwiać mazurskie krajobrazy. Gdy złożyliśmy już zamówienie zadzwoniła Yvonne z informacją, iż w miejscowości Babięta niedaleko Zgonu, zgonu dokonała ich Honda Civic i dalej nie mogą kontynuować podróży. Czesio zasięgnął języka w bufecie i przekazał informacje o miejscowych naprawiaczach pojazdów mechanicznych. Złośliwa Honda została oddana do naprawy a bydgoscy miłośnicy przygody innymi pojazdami mogli dotrzeć do celu. Gdy dojechaliśmy do Niedźwiedziego Rogu wpadliśmy w zachwyt.\nHanka i Mysikrólik na tle Śniardw. Jak tu pięknie!\nPierwsza grupa Niewidzialnych: Czesio1, Hanka, Robert i Mysikrólik\nRodzinka łabędzi powitała nas w Niedźwiedzim Rogu\nChociaż tata łabędź nie był chyba zachwycony naszymi osobami,\nczemu dał wyraz fukając na nas i strosząc skrzydła\nTak pięknie jak tam nie ma chyba nigdzie na całych Mazurach. Cóż za urokliwe miejsce. W promieniach zachodzącego słońca bezmiar wody w Śniardwach wydawał się jeszcze większy.\nŚniardwy, między drzewami Czarci Ostrów i Wyspa Pajęcza\nMysikrólik z Robasem gotowi do rejsu na Fort Lyck\nZ ogromnym zachwytem oglądaliśmy także nasze apartamenty. Do dyspozycji wygodne duże pokoje z balkonami i widokiem na jezioro, kuchnia, stołówka, sala kominkowa, duże podwórko, taras, grill i niekrępujące przemiłe towarzystwo właścicieli. Po prostu bajka.\nNasza baza noclegowa "Przy Wyspach" w Niedźwiedzim Rogu\nZapadał zmierzch. Postanowiliśmy rozpalić ognisko nad brzegiem jeziora, piec kiełbaski, popijać napoje, cieszyć się swoim towarzystwem i wypatrywać kolejnych Niewidzialnych.\nNasze miejsce na ognisko nad samymi Śniardwami\nNasz ogniomistrz Mysikrólik już rozpala ognisko\nTomaszK, Czesio1, Hanka, Yvonne, Sokole Oko i Robas\nTomaszK, Czesio1, Hanka, Yvonne, Sokole Oko,\nWiewiórka i Robas\nNiewidzialni przy wieczornym ognisku nad samymi Śniardwami\nOgnisko długo nie gasło nad naszym mazurskim morzem\nPo męczącej podróży dołączyli wreszcie do nas forowicze z Krakowa oraz Łodzi. Teraz już prawie w komplecie mogliśmy ogłosić rozpoczęcie IX FOROWEGO NIEWIDZIALNEGO ZLOTU W NIEDŹWIEDZIM ROGU 2016.\nIX Forowy Niewidzialny Zlot Niedźwiedzi Róg 2016 część 1 - "Początek zlotu" (Hanka)\nWysłany: 2016-07-27, 17:12\nCerkiew prawosławna w Wojnowie\nZaraz po śniadaniu, kawalkadą tylko trzech samochodów wyruszyliśmy realizować pierwszy tego dnia punkt zlotu – zwiedzanie cerkwi pod wezwaniem Zaśnięcia Matki Bożej w Wojnowie.\n"Po lewej ręce mignęła nam cerkiew prawosławna w Wojnowie, potem przemknęliśmy między drewnianymi domkami wioski."\nWojnowo wita nas\nPrzed cerkwią prawosławną w Wojnowie\nJuż na miejscu dołączyły do nas Milady i panna Monika, które przyjechały bezpośrednio z Łodzi.\nPomalowana na biało drewniana cerkiew nie jest stara, bo powstała w latach 20–tych XX wieku.\nWnętrze wygląda zupełnie inaczej niż w cerkwiach z Sanoka, które zwiedzaliśmy na poprzednim zlocie, być może dlatego, że jest bardziej współczesne. Tutejsze wnętrze dzięki licznym oknom jest jaśniejsze, a skromny ikonostas znajduje się tuż przy tylnej ścianie świątyni. Niestety nie wolno było robić zdjęć.\nO cerkwi i religii prawosławnej, opowiadała młoda mniszka, wyjaśniając różnice z religią rzymskokatolicką, poczynając od sposobu żegnania się.\nW Wojnowie mieści się też monaster czyli klasztor, mniszek jest siedem, niewiele mniej niż wiernych w tutejszej parafii. Monaster jest jeszcze młodszy niż kościół, bo został wybudowany dopiero 20 lat temu.\nMiędzy klasztorem a cerkwią znajduje się niewielki cmentarz, ze współczesnymi nagrobkami, bardzo podobnymi do nagrobków na innych polskich cmentarzach, z odmiennym jedynie krzyżem.\nPora na zlotową grupówkę. Czesio1 ustawia sprzęt.\nNiewidzialna Ekipa przed cerkwią prawosławną w Wojnowie\nNa koniec robimy jeszcze wspólne zdjęcie na schodach cerkwi (niemieccy turyści cierpliwie czekali aż skończymy) i jedziemy dalej.\nIX Forowy Niewidzialny Zlot Niedźwiedzi Róg 2016 część 2 - "Cerkiew prawosławna w Wojnowie" (TomaszK)\nWysłany: 2016-07-27, 17:27\nCmentarz przy klasztorze w Wojnowie\nKlasztor żeński staroobrzędowców oraz znajdujący się przy nim cmentarz były drugim zwiedzanym przez nas punktem w tejże miejscowości. Kierując się do niego przejeżdżaliśmy obok nowej molenny, którą spostrzegła Panna Monika.\nDo klasztoru żeńskiego starowierów proszę tędy\nDo klasztoru prowadziła niedługa acz bardzo kurząca dróżka. W efekcie po pół minucie drogi wszystkie wehikuły przybrały maskujący kolor szary w postaci, który utrzymywał się już do końca zlotu.\nPo dotarciu na miejsce opuściliśmy samochody, minęliśmy stojącą przy parkingu mapę i ruszyliśmy do cerkwi.\nWysiadamy na parkingu przy mapie\nNiestety w jej wnętrzu znajdowała się akurat grupa turystów z Niemiec. Tak więc po chwili oczekiwania postanowiliśmy przejść się po terenie klasztoru.\nAnka wskazuje nam kierunek w którym mamy się udać\nna cmentarzyk przy klasztorze\nW ten sposób trafiliśmy na znajdujący się na małym cypelku cmentarzyk (to znaczy nie wiem czy był to cypelek, ale mnie się tak skojarzyło).\nNapisy na drewnianych białych krzyżach prawosławnych napisane były głównie cyrylicą, choć udało mi się odnaleźć także krzyż z nazwiskiem napisanym po polsku. Za to przy samym wejściu na cmentarzyk uwagę przykuwał granitowy podwójny nagrobek. Znajdujące się na nim napisy informują o nie tylko o tożsamości, ale także o zasługach pochowanych.\nGranitowy podwójny nagrobek tuż przy wejściu na cmentarz\nDrewniane krzyże z napisami cyrylicą\nPomiędzy drzewami przy cmentarzu przebija się tafla Jeziora Duś\nMilady chce z bliska zobaczyć Jezioro Duś...\n[gimg small=http://pansamochodzik.org.pl/przygoda/img_37556_20170113015524638.jpg medium=http://s26.postimg.org/80yar42g9/16_Klasztor_i_cmentarz_w_Wojnowie.jpg large=http://s26.postimg.org/80yar42g9/16_Klasztor_i_cmentarz_w_Wojnowie.jpg group=37556][/gimg]\nMapka zwiedzania klasztoru i cmentarza starowierów w Wojnowie\nIX Forowy Niewidzialny Zlot Niedźwiedzi Róg 2016 część 3 - "Cmentarz przy klasztorze w Wojnowie" (Milady)\nWysłany: 2016-07-27, 17:28\nKlasztor żeński starowierów w Wojnowie\nPo zwiedzeniu cmentarzyka czekaliśmy jeszcze chwilę, aż zwiedzająca grupa opuści klasztor.\nW oczekiwaniu aż zwiedzająca grupa opuści klasztor\nDo wnętrza zaprosiła nas Pani w różowych pantofelkach (wnioskuję, ze była to właścicielka prowadząca w budynkach na terenie klasztoru gospodarstwo agroturystyczne).\nNasza pani przewodnik w klasztorze starowierów\nGdy już wszyscy zajęliśmy miejsca Pani w różowych pantofelkach wprowadziła nas oczami wyobraźni na tereny historii klasztoru.\nEkipa Niewidzialnych wsłuchana w historie klasztoru starowierów\nKim właściwie byli staroobrzędowcy? I skąd ten klasztor na Mazurach?\nOtóż staroobrzędowcy, zwani byli także filiponami. To oni w XVII w. odrzucili reformy wprowadzone w Rosyjskim Kościele Prawosławnym przez patriarchę Nikona. W efekcie prześladowań za przekonania religijne zmuszeni byli emigrować. W ten sposób staroobrzędowcy pojawili się na Mazurach.\nKlasztor w Wojnowie założony został w 1847 roku. Powstał on w ramach przekształcenia założonej w 1836 roku przez Ławrientija Rastropina pustelni. Klasztor w Wojnowie stał się miejscem schronienia dla wielu prześladowanych za przekonania religijne. Po odejściu jednego z kapłanów, Pawła Pruskiego, który przechodzi na jednowierstwo, klasztor nawiedza kryzys, co przyczynia się do upadku klasztoru. W 1885 klasztoru przybywa zakonnica Jelena Pietrowna, wokół której zaczynają skupiać się mniszki. Klasztor nadal funkcjonuje i udaje mu się przetrwać wojenne zawieruchy.\nDopiero 8 kwietnia 2006 roku zmarła ostatnia zakonnica.\nMuszę jeszcze wspomnieć koniecznie o olbrzymim, nie pasującym do wnętrza srebrnym żyrandolu. Został on ufundowany w 1910 roku przez bogatego kupca, który opłakiwać śmierć swojej ukochanej żony. Ponoć w żyrandolu znajduje się tyle świec, ile lat miała niewiasta w dniu śmierci czyli 32.\nPani w różowych pantofelkach zakończyła i pozostawiła nas samych byśmy mogli jeszcze spokojnie rozejrzeć się po wnętrzu świątyni.\nIkonostas klasztoru w Wojnowie\nYvonne wpatrzona w ikonostas klasztoru\nPanna Monika również przygląda się z zainteresowaniem\nw ikonostas klasztoru\nCo te Gracje tam wypatrzyły w tych ikonach - zdaje się myśleć Adam\nNawet mały Wiewiórka zachwycił się ikonostasem\nKrótka pamiątkowa wzmianka o naszej wizycie w klasztorze\npopełniona przez Czesia w książce wpisów\nHanka pomiędzy manekinami ubranymi w stroje mniszek\nWracając do wehikułów zatrzymaliśmy się przy mijanej wcześniej mapce. Tak, był na niej zaznaczony Fort Lyck.\nZ zaciekawieniem przyglądaliśmy się mapie przy klasztorze\nZobaczcie, tu jest Fort Lyck - johny wskazuje na mały punkt na mapie\nTak, to jest Fort Lyck!!\nA my jesteśmy teraz tu - wskazują Yvonne i Mysikrólik\nŚniardwy i okolice - to teren naszego zlotu\nPrzygoda wzywa a zatem ruszamy na spotkanie z nią.\nIX Forowy Niewidzialny Zlot Niedźwiedzi Róg 2016 część 4 - "Klasztor żeński starowierów w Wojnowie" (Milady)\nWysłany: 2016-07-27, 22:19\n„Tu, gdzie się gwiazdy zbiegły\nw taką kapelę dużą,\nrumieni się na wzgórzu:\nto leśniczówka Pranie,\nnasze jesienne mieszkanie”\nOd wielu lat, czytając ten fragment w „Niewidzialnych” marzyłam o tym, aby choć na chwilę zajrzeć do Leśniczówki Pranie i oczami wyobraźni zobaczyć poetę, który te strofy napisał.\nJak wiele z moich marzeń, to również się spełniło. Odwiedziliśmy Pranie podczas Niewidzialnego Zlotu. Spędziliśmy tam urocze majowe popołudnie.\nAle zanim udaliśmy się do Leśniczówki Pranie, czekała nas jeszcze jedna przygoda, jaką było poznanie tajemniczego forowicza, ukrywającego się pod pięknym pseudonimem „Mazur” oraz jego małżonki.\nMazur wraz z żoną prowadzą uroczy leśny bar znajdujący się po drodze do Leśniczówki Pranie. Zanim przejdę do kwestii kulinarnych, czyli do treści, nie mogę nie wspomnieć o formie. Miejsce to bowiem jest urocze, a dla nas, nałogowych czytelników, tym bardziej; prawie z każdej strony otoczyły nas kąciki z książkami. Już przed wejściem stoi bardzo smakowicie wyglądająca budka.\nKącik z książkami przed leśnym barem\nW środku natomiast nasze oczy przykuł hamak, obok którego umieszczony jest regał z książkami. Nic, tylko usiąść, wyciągnąć rękę i delektować się lekturą przy wtórze szumu drzew.\nRegał z książkami pod dachem leśnego baru\nWiewiórka na hamaku, syn Mysikrólika na ławce a obok wspaniały\nPo wyrażeniu zachwytów, wszelakich „achów” i „ochów”, zasiedliśmy do stołu, aby na świeżym powietrzu nasycić się strawą uwarzoną przez naszych nowych Znajomych. Obiad nasz składał się z zupy krem z brokułów na pierwsze danie oraz pierogów na drugie: z mięsem bądź ruskich. Wyboru dokonaliśmy wcześniej dzięki wspaniałej organizacji niezrównanego Czesia, który na każdym zlocie otrzymuje medal dla „Najlepszego Organizatora Zlotów Forowych”. Ciekawe, czy w swoim wigwamie ma wydzielone miejsce na ścianie na owe odznaczenia…\nWnętrze leśnego baru w Praniu\nW oczekiwaniu na zamówione posiłki Yvonne i Czesio wesoło gawędzą z Mazurem\nPosiliwszy się i zaprosiwszy na uroczysty sobotni wieczór Mazura wraz z żoną, udaliśmy się do Muzeum Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego.\nPrzyjrzyjmy się najpierw tabliczce objaśniającej nazwę tego uroczego miejsca.\nTabliczka objaśniająca nazwę "Pranie"\nZanim weszliśmy do muzeum, zajrzeliśmy do ogrodu, aby zrobić pamiątkowe zdjęcia z Konstantym Ildefonsem Gałczyńskim, podziwiać wspaniale umajone mury budynku oraz chłonąć widoki, którym kiedyś napawał się poeta.\nYvonne na tle Muzeum K. I. Gałczyńskiego w Praniu\nWidok na Jezioro Nidzkie z leśniczówki\nPo krótkim spacerze w ogrodzie, weszliśmy do muzeum i udaliśmy się do kasy celem zakupienia biletów. Kasa jest jednocześnie sklepikiem, gdzie można zaopatrzyć się w pamiątki.\nZ wielką przyjemnością zauważyłam, że muzeum pomyślało o dzieciach i oferuje im podczas zwiedzania ciekawą grę, polegającą na rozwiązaniu zagadki metodą kolejnych kroków.\nZakupiłam jeden egzemplarz gry dla Sokolego Oka i zaczęliśmy zwiedzanie.\nGra dla zwiedzających Muzeum w Praniu\nSokole Oko próbuje rozwiązać kolejne zadanie z gry\nKolejne zadanie przed Sokole Oko\nGra polegała na odgadnięciu hasła, które powstało z niektórych liter odgadniętych wcześniej wyrazów. Zagadki dotyczyły bardzo różnych elementów wystawy muzealnej i niektóre naprawdę nie były łatwe.\nNależało odgadnąć między innymi:\n– jaką rośliną owinięte są poroża jeleni, które zdobią pierwszy pokój\n– z jakiego teatru pochodzi krokodyl wyeksponowany na jednej ze ścian\n– jak nazywał się woźnica z „Zaczarowanej dorożki”\n– jak nazywa się mała blaszka, którą ma każdy żołnierz\n– jaka mitologiczna postać zainspirowała poetę do napisania jednego z najpiękniejszych wierszy\n– komu Gałczyński podarował egzemplarz „Wielkiego Testamentu” Villona\n– jakiego koloru jest atrament w kałamarzu na biurku poety.\nZadanie w grze\nPo pomyślnym rozwiązaniu zagadek, wybrane literki oznaczone kleksami, ułożyły się na hasło końcowe.\nSokole Oko z gotowym rozwiązaniem, uśmiechnięty i zadowolony, udał się do kasy-sklepu, gdzie odebrał gratulacje oraz pamiątkę – Zieloną Gęś.\nZielona Gęś nagrodą dla Sokole Oko za rozwiązanie zadań i odgadnięcie hasła gry\nWielkie brawa dla pomysłodawcy zabawy! Dzięki temu lubimy Leśniczówkę Pranie jeszcze bardziej.\nA przecież to nie wszystko, co miała nam do zaoferowania. Przed nami jeszcze długi spacer interesującą ścieżką dydaktyczną.\nIX Forowy Niewidzialny Zlot Niedźwiedzi Róg 2016 część 5 - "Muzeum K. I. Gałczyńskiego w Praniu" (Yvonne)\nWysłany: 2016-07-28, 10:37\nPo zwiedzaniu klasztorów i cerkwi w Wojnowie przyszedł czas udać się do Leśniczówki Pranie, gdzie mieści się muzeum Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego.\nLeśniczówka powstała pod koniec XIX wieku. Odwiedzał ją Gałczyński w latach pięćdziesiątych XX wieku (zmarł w 1953, zanim udało mu się zrealizować swoje plany osiądnięcia w tych okolicach na stałe). To tutaj Gałczyński napisał swoje słynne dzieła: "Niobe", "Wit Stwosz", Kronika Olsztyńska", "Rozmowa liryczna", "Ojczyzna" i wiele innych.\nTablica informacyjna na muzeum\nPoza bogatymi zbiorami związanymi z bytnością w tym miejscu Gałczyńskiego, jego życiem i twórczością, leśniczówka ma także ładny ogród, teatr pod gołym niebem i piękny widok na jezioro Nidzkie.\nWidok na Jezioro Nidzkie sprzed muzeum\nPrzystań wodna na Jeziorze Nidzkim przed samym muzeum\nKonstanty Ildefons Gałczyński siedzący na pieńku w towarzystwie Hanki\nKonstanty Ildefons Gałczyński siedzący na pieńku w towarzystwie Czesia\nKonstanty Ildefons Gałczyński siedzący na pieńku w towarzystwie johny'ego\nPopiersie Fryderyka Chopina w ogrodzie przy muzeum\nZielona gęś, pomnik autorstwa Gracjana Kaji, absolwenta wydziału rzeźby\ngdańskiej Akademii Sztuk Pięknych\nTablica "ostrzegawcza" w leśniczówce Pranie\nNasza wesoła gromadka spędziła w leśniczówce dość długi czas, chłonąc informacje podawane przez panią opiekującą się zbiorami.\nMając głowy napakowane wiedzą o wieszczu, trzeba było je trochę przewietrzyć, żeby wiedza się uleżała. Postanowiliśmy udać się na spacer ścieżką dydaktyczną w okolicach leśniczówki.\nŚcieżka dydaktyczna w leśniczówce Pranie\nŚcieżka początkowo wiedzie wzdłuż Jeziora Nidzkiego\nJezioro Nidzkie, widok ze ścieżki dydaktycznej\nŚcieżka jest bardzo urokliwa (w szczególności podobał mi się tam jeden zakątek z otwartym widokiem na jezioro, który uwieczniłem na zdjęciu).\nJezioro Nidzkie przebijające się wśród trzcin\nPonadto umieszczono na niej liczne tablice informacyjne dotyczące różnych aspektów wiedzy przyrodniczej, przede wszystkim dotyczącej ekosystemów leśnych i gospodarki leśnej.\nTablica informacyjna przy ścieżce dydaktycznej\nNajbardziej przypadła mi do gustu tablica opisująca dawne metody żywicowania drzew.\nMało brakowało, a nie wrócilibyśmy z tej awanturniczej wyprawy, bowiem przewodnik stada (nie będę pokazywał palcem kto) zgubił drogę w środku dzikiej puszczy rojącej się od krwiożerczych bestii (głownie komarów wielkości psów). Sytuacja stała się dość nerwowa, do tego stopnia, że zacząłem snuć wizje konieczności konsumpcji forowiczów, gdyby głód mnie do tego zmusił (a śniadanie tego dnia miałem dość liche, bo składało się zaledwie z jednej dość już starej bułki, i wody). Już dyskretnie zacząłem się rozglądać za osobami z odpowiednią warstewką tłuszczu, kiedy ktoś zakrzyknął "Ląd!". Droga została odnaleziona a nasze forum zostało cudem ocalone od niechybnej zagłady.\nUfff, udało się, droga odnaleziona! Bezpiecznie zbliżamy się do placówki Mazura\nWiewiórka w huśtawce a syn Mysikrólika na ławce w lokalu Mazura\nW placówce Mazura na stojaku z książkami nie mogło zabraknąć\nksiążki o przygodach Pana Tomasza\nJuż w niezmąconych niczym wesołych nastrojach dotarliśmy do placówki Mazura, aby zatopić swe zęby w jakże upragnionym obiedzie. Jakież to wspaniałości zaserwowali nam nasi mazurscy gospodarze! Stół uginał się od jadła. Przepyszne pierogi z mięsem, którem sam zamówił i niechaj mnie piorun z jasnego nieba popieści, jeśli nie były to najlepsze pierogi z mięsem jakie jadłem za swego żywota. Zupa brokułowa której nie powstydziłby się sam Wierzynek. Pierogi ruskie tak jędrne i tak powabnym zapachem kuszące, żem nie był w stanie powstrzymać swego łakomstwa i cichaczem podprowadziłem jednego takiego pieroga mojemu sąsiadowi, zaaferowanego rozmową o literaturze: ach, cóż to była za uczta dla mego podniebienia!\nNiewidzialni w lokalu Mazura. U góry od lewej: Czesio1, TomaszK,\nAdam, Mazur, Ania, Sylwia (żona Mazura), Mysikrólik i johny.\nNa ławce od lewej: Yvonne, Hanka, Milady, Sokole Oko, zbychowiec,\npanna Monika i Wilhelm Tell.\nNiewidzialni w lokalu Mazura\nByłbym tam został zapewne do dnia następnego delektując się tym kulinarnym rajem, gdyby nie Ojciec Czesław, który zawsze przedkładał był program zlotu nade wszystko inne. Zawołał on, nieubłagany w swej pasji eksploracyjnej: "Czas nam w drogę! Do koni!". Cóż było robić: wie każdy, że oponować Ojcu Prowadzącemu to bardzo niedobry pomysł, i jak skończyli ci nieszczęśnicy, którzy próbowali. Z wielkim bólem w sercu pożegnałem się z tą kulinarną świątynią przyobiecując sobie, że na pewno tu wrócę przy najbliższej sposobności, tym razem sam, aby nikt nie widział, jak łapczywie pochłaniam góry jadła. Dosiadłem żelaznego rumaka i udałem się w drogę, w ślad za Ojcem Prowadzącym.\n[gimg small=http://pansamochodzik.org.pl/przygoda/img_37609_20170113015807370.jpg medium=http://s26.postimg.org/ndqrt8zft/33_cie_ka_dydaktyczna.jpg large=http://s26.postimg.org/ndqrt8zft/33_cie_ka_dydaktyczna.jpg group=37609][/gimg]\nMapa spaceru ścieżką dydaktyczną w leśniczówce Pranie\nIX Forowy Niewidzialny Zlot Niedźwiedzi Róg 2016 część 6 - "Leśniczówka Pranie" (zbychowiec)\nPoszukiwanie zagrody Makulskiego\nTakeśmy dotarli do rozdroży, gdzie przyszło nam się z zmierzyć z kolejną zagadką, będącą wytworem przewrotnego umysłu Ojca Czesława. Postanowił on, że musimy za wszelką cenę i bez względu na ofiary w ludziach i dobytku, odnaleźć gospodarstwo postaci z książki, to jest niejakiego Makulskiego. Czym ów Makulski zawinił Czesławowi, tego nie mi dochodzić, bo mój umysł do mniejszych, bardziej przyziemnych rzeczy jest stworzony.\nRozdroże drogi. W lewo szosa prowadzi na przystanek kolejowy,\nw prawo droga leśna do zagrody Makulskiego\nKrótka dyskusja na temat kierunku drogi do Makulskiego\nZostawiliśmy więc swoje żelazne rumaki przy rozdrożu i podążyliśmy ścieżką wskazaną przez Ojca. Była to dość szeroka „ścieżka”, mógłby nią swobodnie iść oddział pijanych zapaśników Sumo bez ryzyka obijania się o drzewa.\nRuszamy na poszukiwanie zagrody Makulskiego\nCzesio1 wrócił się po magnetofon, niezbędny do odsłuchania\nfragmentów książki pięknie odczytanych przez Brunhildę\nNie powiem, żeby droga była krótka. Ścieżka ciągnęła się het aż po sam horyzont, końca jej nie było widać. Już opuściła mnie nadzieja, że nasza tułaczka kiedykolwiek się zakończy i poddałem się monotonnemu rytmowi marszu, zadumawszy się nad przemijalnością życia ludzkiego tudzież sprawami kulinarnymi, gdy wtem naszym oczom ukazał się jakiś jaśniejszy prześwit w oddali. Prześwit okazał się być sporą polaną.\nJakże żywiej zabiło mi serce, gdy zrozumiałem, że jest to kres naszej wędrówki. W moje kończyny przypłynęła nagła fala energii i pomknąłem co żyw w kierunku polany, jakby obawiając się, że może to być fatamorgana, którą za chwilę rozwieje wiatr. Jednak polana okazała się być jak najbardziej prawdziwa, na dodatek całkiem pokaźna. Jedynym jej mankamentem był fakt, że nie było na niej gospodarstwa Makulskiego.\nPoszukujemy śladów po zagrodzie Makulskiego\n"Zagroda Makulskiego wyglądała okazale, duże kwadratowe podwórze obudowane było murowanym domem, długą stajnią, oborą, owczarnią i stodołą. Na podwórze wjeżdżało się przez bramę z daszkiem z czerwonej dachówki. Ale droga do gospodarstwa była zaniedbana, pełna dołów.\nZagroda stała na skraju lasu, dalej rozciągały się pola, aż po widoczny z daleka nasyp kolejowy."\nZ tego miejsca widać w oddali nasyp kolejowy...\n...więc może w tym miejscu stała kiedyś zagroda Makulskiego?\nA może w tym miejscu stała kiedyś zagroda Makulskiego?\nAby odwieść myśli od tego faktu, postanowiliśmy, że odsłuchamy rozdziały „PS i Niewidzialni” mówiące o gospodarstwie i wyobrazimy sobie, że ono tam jest.\nWiewiórka z synem Mysikrólika\nRozsiedliśmy się na wielkiej polanie próbując wyobrazić sobie\nstojącą tu zagrodę Makulskiego\nNiewidzialna Ekipa zasłuchana w głos Brunhildy czytającej jeden\nz rozdziałów książki "PS i Niewidzialni"\nSokole Oko z uwagą wsłuchuje się w głos Brunhildy próbując wyobrazić\nsobie zagrodę Makulskiego\nWilhelm Tell z mamą usiedli najbliżej magnetofonu aby nie uronić\nani jednego słowa Brunhildy\nHanka zasłuchana w głos płynący z magnetofonu korzystała z promieni\nsłońca by zmienić kolor swojej twarzy\nZacisnąłem mocno oczy i wytężyłem wyobraźnię tak, że aż pot wystąpił mi na czoło. Z początku szło opornie, ale już za chwilę dokonał się cud: oto dzięki niezwykłemu talentowi Brunhildy, która to czytała książkę, w umyśle moim, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, zmaterializowało się gospodarstwo Makulskiego. Ba! Nie tylko gospodarstwo, ale i sam Makulski we własnej osobie, wyskoczył był prosto w kadr mojej wyobraźni, strzelił z obcasa, zakręcił wąsa i wykrzyknął: „Zastawić mi tu stół najlepszym jadłem! A chyżo! Niechaj miód się leje strumieniami, mięsiwo tłuszczem ocieka, a muzyka gra skocznie!” Wnet gospoda zaroiła się od grajków i tancerek, które na stół wyskoczyły i pląsać żywo zaczęły między stertami jadła. Już w akcie kulinarnej ekstazy miałem zatopić swe zęby w cudownie rumianym udźcu baranim, już trzewia me wygięły się w oczekiwaniu na kęs rajskiego przysmaku, już kubki smakowe zaczęły grać „Odę do Radości” a ślinianki toczyć obficie ślinę... gdy ktoś mocno szarpnął mnie za ramię. Wizja prysła natychmiast. Byłem znów na polanie, usianej jedynie kikutami ściętych pni drzew. Ani śladu gospodarstwa Makulskiego, ani śladu jadła, grajków, tancerek.\n„Te, wstawaj no, wracamy!” – ktoś rzucił mi lakonicznie i ruszył za oddalającą się grupą. Przez chwilę nie mogłem się pogodzić z takim obrotem sprawy. Bo jakże to, najpierw roztacza się przed nami wizje rajskich rozkoszy kulinarnych, a zaraz potem „wracamy”? Ze smutnym westchnieniem wstałem i powłócząc nogami ruszyłem za pozostałymi.\nW drodze powrotnej natknęliśmy się na bryłę solanki na wysokim pniu drzewnym\nNawet nie zauważyłem, że po polanie pląta się jeszcze Hanka. Owa nietypowa niewiasta, znana ze swojego zamiłowania do podpalania różnych przedmiotów oraz grzebania w ziemi, nie przepuściła bowiem okazji aby przeczesać polanę w poszukiwaniu... no właśnie, czego? Jednak to pytanie zadałby sobie umysł racjonalny, a przecież wiadomym jest, że poza sferą racjonalną istnieje wiele innych sfer, takich jak duchowa, metafizyczna, eteryczna, spektralna, demoniczna i sam Stwórca raczy wiedzieć, jakie jeszcze.\nCzy więc Hanka znalazła coś na polanie? A jakże! Nasz powolny pochód przerwał nagle jej głos, dobiegający z tyłu: „Czekaajcie! Znalazłam! Znalazłam skarb!” Skarbem owym okazał się być pieniążek: pięć centymów.\nJest skarb!! Hanka znalazła na drodze monetę pięć centymów!\nSkąd u licha się tam wziął, tego nawet nie śmiem przypuszczać. Fakt jest jednak faktem, Hanka odnalazła pięć centymów na polanie, gdzie miało się znajdować gospodarstwo Makulskiego. Może to los postanowił sobie z nas zakpić, i rechocząc zawołał nam na odchodne: „Macie coś na otarcie łez, poszukiwacze od siedmiu boleści!”\nI tak kończy się moja opowieść. Wiele przygód tego dnia przeżyliśmy, wiele zapamiętamy do końca swoich dni. I jakkolwiek niemożebnym wszystko to wydać by się mogło, niedowiarkom mówię: klnę się na kiełbasę swojską, że każde słowo w mojej opowieści jest prawdziwe!\nMapa trasy z leśniczówki Pranie do Karwicy Mazurskiej (znowu nie obyło się\nbez zbłądzenia, zamiast skręcić w lewo i pojechać prosto, skręciliśmy w prawo\nMapa trasy z Karwicy Mazurskiej (przystanek kolejowy) do rozdroża,\na następnie piesza wędrówka w poszukiwaniu zagrody Makulskiego\nIX Forowy Niewidzialny Zlot Niedźwiedzi Róg 2016 część 7 - "Poszukiwanie zagrody Makulskiego" (zbychowiec)\nWysłany: 2016-07-28, 13:50\nPowrót do kwatery po pierwszym dniu poszukiwań. Jeżeli nawet ktoś poczuł jakieś zmęczenie, zrekompensował mu je widok, który roztaczał się sprzed naszego domu.\nŚniardwy stały przed nami otworem.\nŚniardwy, w tle Czarci Ostrów (po prawej) i Wyspa Pajęcza\nNiektórzy poczuli się jakby całe należały do nich. Johny pobierał energię wprost z jeziora.\nCałe Śniardwy moje - gest johny'ego mówi wszystko\nNi stąd ni zowąd na kilka dni, staliśmy się właścicielami plaży i mola w jednym z najpiękniejszych zakątków Polski.\nMolo na Śniardwach\nSpokój, szum fal i tylko szkoda, że się nie jest w tym wieku co Sokole Oko i Michał.\nJohny z Adamem przyglądają się zabawom Sokolego Oka z Michałem\nPierwsza próba zdobycia Fort Lyck.\nCzyżby ci trzej dżentelmeni chcieli dojść na Czarci Ostrów?\n- To ta po prawej - instruował zwiad ojciec Czesław - Myszy przepłynęły, to i wam się uda.\n- Czesiu, zorganizuj transport na wyspę, bo się potopią - powiedział z troską TomaszK\n- No niestety, chyba masz rację, trzeba zamówić kuter - stwierdził zrezygnowany\nPogawędka Czesia z TomaszKiem\nEskapada się nie udała. Konie łby pospuszczać.\nByliśmy już tak blisko Czarciego Ostrowu - zdają się mówić\nMysikrólik, Sokole Oko i Adam\nNa plażę zaczęli schodzić kolejni uczestnicy zlotu, aby zażyć kąpieli i napawać się zapachem i widokiem Śniardw. Wspaniałe popołudnie, po pierwszym udanym dniu.\nWieczorem drugiego dnia zlotu, postanowiliśmy zorganizować posiłek w formie grilla, a w zasadzie jak by powiedziała obecna duchem Brunhilda, barbecue. Najbardziej głodne jednostki w osobach Hanki, johny'ego i Michała brały czynny udział w rozpalaniu.\nDmuchał Pan kiedyś w taką pogodę kolego? Johny chyba dmuchał...\nNa ruszcie znalazły się różne wariacje kiełbasy śląskiej, a także kaszanka w dwóch odsłonach, a mianowicie saute, oraz wersja z cebulą i jabłkiem w folii aluminiowej, oraz oscypek na deser.\nNasz Forowy Ogniomistrz Mysikrólik w akcji\nPrzy stole oczekujących, poruszenie wywołał Czesio, który postanowił uaktywnić towarzystwo, przed mającym odbyć się konkursem z wiedzy na temat Pana Samochodzika i Niewidzialnych.\nCzesio1 tłumaczy zasady rozgrzewkowej zabawy konkursowej\nNa wydrukowanych wcześniej kartkach, uczestnicy otrzymali opisy postaci z książki i na tej podstawie mieli dopisać, kto za opisem stoi. Niektóre były banalnie proste, inne wymagały większego zastanowienia, lub też „strzału”, jak np. przystojny brunet.\nOstatecznie zwycięstwo w tej konkurencji odniosła panna Monika dopisując poprawnie wszystkie osoby.\nPotem nastąpiła konsumpcja wszystkiego co się nadawało do spożycia. Przyglądał się temu ze smutną miną, będący na diecie pies gospodarzy Misiek. Ostatecznie chyba i jemu coś skapnęło z pańskiego stołu.\nNa stole pojawiły się trunki własnej roboty, jak wino z Lubelszczyzny i miód pitny z Małopolski.\nNiewidzialna ekipa zlotowa gotowa do konkursu\nWysłany: 2016-07-28, 13:51\nTurniej wiedzy o „PS i Niewidzialni” odbywał się zaraz po kolacji. W tym celu przenieśliśmy się do sali kominkowej, która znajdowała się w budynku po dawnych pomieszczeniach gospodarczych. Sala, tak jak cały dom, obwieszona była rogami i skórami dzików, jeleni i innych zwierząt łownych.\nTrofea myśliwskie w sali kominkowej\nPrócz tego znajdowały się tam również skóry krokodyli, czy też kajmanów. Na antresoli, na którą prowadziły drewniane schody przy zachodniej ścianie budynku, zawieszone było kilka wypchanych ptaków. Właściciel zarzekał się, że wszystkie te trofea nabył drogą kupna, czemu zaprzeczyła później jego żona. My zajęliśmy dolną część sali, której umeblowaniem były drewniane stoły i ławy.\nStudio konkursowe gotowe na przybycie uczestników\nRozgrywka prowadzona była w formule Jeden z dziesięciu”, a raczej z braku uczestników „Jeden z ośmiu”, z dodatkowymi modyfikacjami. Odstąpiliśmy od zasad II tury tego popularnego teleturnieju i nie wyznaczaliśmy kolejnego odpowiadającego. Pytania zadawał Czesio po kolei wszystkim uczestnikom.\nUdział wzięli: Czesio – jako Tadeusz Sznuk, oraz Gracze: zbychowiec, Mysikrólik, Milady, panna Monika, Hanka, Yvonne, TomaszK i johny.\nUczestnicy konkursu od lewej: panna Monika, TomaszK, zbychowiec,\nMysikrólik z juniorem, Milady, Yvonne, johny i Hanka\nPozostali uczestnicy zlotu, czyli Ania, Adam i młodsza młodzież, zajęli się dopingowaniem.\nGra była zacięta, a pytania tendencyjne. Formuła zawodów powodowała, że niektórzy dostawali trochę trudniejsze pytania, a inni całkiem łatwe, ale raz że o tym decydował ślepy los, a dwa że w końcu liczy się dobra zabawa, a tej nie brakowało.\nWielki finał konkursu a w nim: Milady, Yvonne i johny\nTrzeba jednak zaznaczyć, że zabawa zabawą, a nagrody były wspaniałe. Finaliści, którymi okazali się ostatecznie Milady, Yvonne i johny otrzymali grawerowane kufle z logo forum, ufundowane przez nieobecnego VdL. Taki sam kufel otrzymał również organizator konkursu czyli Czesio1.\nNagrodą główną dla zwycięzcy był Kacper Ryx i Król Żebraków, polska łotrzykowska gra planszowa, oparta na motywach cyklu powieściowego autorstwa Mariusza Wollnego o XVI–wiecznym krakowskim detektywie Kacprze Ryksie.\nO recenzję gry poprosimy Yvonne, bo to właśnie ona została zwycięzcą turnieju, na czym zależało jej szczególnie, gdyż fanką Kacpra Ryxa jest.\nGłówną nagrodę w konkursie zdobyła Yvonne!\nNa cześć zwycięzcy: hip hip hurra.\nJako że pytań troszkę zostało, poza konkursem zrobiliśmy jeszcze kilka tur pytań. Z tym że w rolę prowadzącego wcielił się zbychowiec, a Czesio miał okazję przekonać się jak trudne pytania wymyślił.\nPamiątkowa fotka z organizatorem konkursu.\nPo wszystkim część udała się na spoczynek, pozostali zeszli jeszcze na plażę, posiedzieć przy ognisku.\nIX Forowy Niewidzialny Zlot Niedźwiedzi Róg 2016 część 9 - "Konkurs "Jeden z dziesięciu" (Mysikrólik)\nWysłany: 2016-07-28, 17:02\nMuzeum w Olsztynie\nW piątek rano wraz z Tomaszem udaliśmy się do Olsztyna, do Biblioteki Muzeum Warmii i Mazur. Przed bramą wspaniałego, w przeważającej części gotyckiego Zamku Kapituły Warmińskiej, w którym mieści się siedziba Muzeum, czekał już na nas kolega Nietajenko. Mając w pamięci karty „Niewidzialnych”, na których Pan Samochodzik wspomina chwile, „gdy na kopernikowskim zamku w Olsztynie znowu wciągnięto biało–czerwoną flagę”, przekroczyliśmy próg muzeum.\nZaanonsowani przez TomaszKa spotkaliśmy się z bardzo miłym przyjęciem Pani Kierownik, która skądinąd okazała żywe zainteresowanie spuścizną po Zbigniewie Nienackim. Już po chwili podała nam do rąk opasłe teczki podpisane: „Wyspa złoczyńców”, „Księga strachów”, itd. Zapał, z jakim Panowie przystąpili do wertowania teczek nie zdziwi z pewnością nikogo z forowiczów, ze swej strony mogę tylko dodać, że nawet na osobie niezaangażowanej naukowo (jak pisząca te słowa), bezpośredni kontakt z maszynopisami, upstrzonymi gdzieniegdzie ręcznie naniesionymi poprawkami, z dopisanymi przez autora tytułami rozdziałów, zrobił duże wrażenie. Po chwili wszyscy troje wertowaliśmy dokumenty, próbując wychwycić miejsca, w których tekst odbiegał od znanej nam ostatecznej wersji powieści.\nTomaszK wertujący maszynopisy Zbigniewa Nienackiego\nPozostawiwszy kolegów (ze skruchą wyznaję, iż miast badać maszynopisy, postanowiłam trochę pozwiedzać) ruszyłam zobaczyć to i owo, a w szczególności gotycki kościół św. Jakuba w Olsztynie.\nGotycki Kościół Św. Jakuba w Olsztynie\nfot. panna Monika\nBudowla sprawia niesamowite wrażenie – zarówno ze względu na skalę, urodę, jak i stan zachowania oraz piękne wnętrze, które ominęła, jakże częsta w przypadku innych kościołów, barokizacja. Mimo, iż wyposażenie kościoła uzupełniano przez kilkaset lat (budowę zakończono najprawdopodobniej ok. 1380 roku), tworzy ono harmonijną całość, w której pięknie komponuje się zarówno obraz Ludomira Ślendzińskiego z 1947 roku, siedemnastowieczne dzieła sztuki sakralnej oraz gotyckie stalle i tryptyk ołtarzowy.\nGdy wróciłam do biblioteki, zastałam Panią Kierownik zdumioną zaangażowaniem i poziomem wiedzy naszych forowych badaczy. Zapytała mnie tylko, czy ja również jestem „aż tak” zorientowana w twórczości pana Nienackiego. TomaszK i Nietajenko opowiedzieli mi pokrótce o swoich znaleziskach, w szczególności o alternatywnej „Księdze Strachów”, oraz o spotkaniu z Sebastianem Miernickim. Niestety, kilka godzin spędzonych w bibliotece okazało się kroplą w morzu potrzeb i możliwości i nie będę fałszywym prorokiem, przewidując, iż niejeden z forowiczów zechce odwiedzić bibliotekę i zapoznać się z arcyciekawymi zbiorami.\nWysłany: 2016-07-29, 11:49\nJak ten czas szybko płynie. Dokładnie rok temu pisałam relację ze spływu kajakowego, który odbył się 5 czerwca 2015r. urokliwą rzeką San podczas zlotu w Bieszczadach. Tamta wycieczka wywarła na nas niesamowite wrażenie i na długo pozostała w naszej pamięci. Ledwie wysiedliśmy z kajaków już tęskniliśmy do machania wiosłami, do ciszy i spokoju oraz pięknych krajobrazów. I oczywiście do rywalizacji. Ja bardzo lubię kajakowe wycieczki i wówczas byłam przekonana że w tak doborowym towarzystwie nie uda mi się popływać już nigdy więcej. Czesiowi chyba tez podobała się ta wyprawa bo… zaplanował kolejny kajakowy spływ.\nMiało się spełnić moje marzenie sprzed wielu lat. Bardzo chciałam popłynąć rzeką Krutynią. Rzeką legendą, ukochanym szlakiem kajakarzy. Ta 100 kilometrowa rzeka wypływa z jeziora i w jeziorze kończy swój bieg, a po drodze przepływa przez kilkanaście innych zbiorników. Początek naszej kajakowej przygody miał miejsce w samym sercu Puszczy Piskiej we wsi Krutyń. Tam cała ekipa zlotowa (bez TomaszKa i panny Moniki) stawiła się w Stanicy wodnej PTTK.\nPrzygotowania do spływu Krutynią\nNiewidzialni gotowi do spływu Krutynią\nPo ustrojeniu się w twarzowe kapoki i pstryknięciu kilku fotek usadowiliśmy się w kajakach. Nasze szacowne grono liczyło 14 osób. Gdy wypłynęliśmy okazało się ze na Krutyni tłok.\nJohny z synem Michałem\nAdam z Wiewiórką\nHanka i Czesio1\nMilady i zbychowiec\nAnka i Wilhelm Tell\nYvonne i Sokole Oko (kajak z prawej strony) oraz Mysikrólik i Robas\n(kajak z lewej strony)\nNie tylko nasza ekipa chciała popływać w tym dniu. Do tego rzeka mimo szerokiego koryta ma wiele piaszczystych wysepek i wystających kamieni i jest dość płytka. Trudno manewrowało się wśród tych wszystkich przeszkód.\nMiejscami Krutynia rozlewała się szerokim korytem\nTrudna sztuka manewrowania między drugimi kajakami\nW czasie spływu nie brakowało wesołych pogawędek na rzece\nWilhelm Tell, Anka, Mysikrólik i Robas\nPo 2 kilometrach rzeka zwolniła swój bieg, dopłynęliśmy do rozlewiska tamy młyńskiej w Krutyńskim Piecu. Tam czekała nas tzw. przenoska. Chwilkę odpoczęliśmy i ruszyliśmy w dalszą wodną drogę. Dalej Krutynia zmieniła swój charakter. Brzegi stały się niskie, łąkowe, porośnięte trzcinami i roślinnością wodną.\nZwalone drzewa przy brzegu\nBrzegi zarośnięte trzcinami\nNiski brzeg rzeki\nMogliśmy bez pospiechu zachwycać się przyrodą, podglądać rzadkie gatunki ptaków, korzystać ze słonecznej pogody, słuchać plusku wioseł, moczyć dłonie w ciepłej, czystej wodzie.\nKaczka na rzece\nŁabędź w czasie łowów\nBocian w trzcinach\nChwilami rzeka była zatłoczona jak centrum wielkiego miasta\nw godzinach szczytu...\n...a chwilami cała rzeka była tylko nasza\nWszystko co dobre… ma swój koniec. Gdy Czesio zauważył most w Wojnowie zarządził koniec trasy.\nCzesio1 dostrzegł w oddali kres naszego spływu Krutynią\nByło rewelacyjnie - gest Sokole Oko mówi wszystko\nPokonaliśmy niewielki prawie 11,5–kilometrowy odcinek tej malowniczej rzeki. Kolejne kajaki dobijały do brzegu. Nikt się nie zgubił ani nie utopił o czym świadczy zdjęcie zrobione na mecie.\nEkipa Niewidzialnych w komplecie dotarła do mety spływu\nWszyscy zadowoleni wróciliśmy busem do Krutyni, gdzie stały zaparkowane nasze pojazdy. Super atrakcja Czesio! Dziękujemy.\nMapka kajakowego spływu Krutynią\nIX Forowy Niewidzialny Zlot Niedźwiedzi Róg 2016 część 11 - "Spływ Krutynią" (Hanka)\nWysłany: 2016-07-29, 11:55\nIzba Pamięci Ernsta Wiecherta w Piersławku\nSpływ Krutynią za nami. Zmęczeni kilkugodzinnym machaniem wiosłami ale jednocześnie wypoczęci, orzeźwieni wspaniałymi widokami, ciszą i piękną przyrodą wskoczyliśmy w Krutyni do wehikułów i ruszyliśmy w drogę na spotkanie kolejnej przygody. A droga wiodła nas książkowym szlakiem.\n"Za Uktą nie skręciłem na Mikołajki, tylko pojechałem na Mrągowo. Szosa była pusta i biegła bez ostrych zakrętów. Znowu więc dodałem gazu. Dwanaście cylindrów mojego silnika zaczęło napędzać koła wehikułu, dwa gaźniki tłoczyły benzynę.\nDrzewa w lesie, obrastające szosę, zlewały się już w jedną czarno-zieloną ścianę. Samochód zdawał się połykać wstęgę asfaltu, wiatr głośno wył w uchylonych wywietrznikach. Volkswagen oczywiście pozostał w tyle.\nWjechaliśmy między pola, na których rosło zboże, potem znowu zaczął się las. Zwolniłem nagle i skręciłem w pierwszą przesiekę, która rzuciła mi się w oczy. Zatrzymałem wehikuł za kępą krzaków, które osłaniały nas od szosy.\nZ naszego miejsca widać było szosę. I chyba z szosy, gdyby jechano po niej wolno, można było nas zauważyć. Ale volkswagen pędził z szybkością co najmniej stu dwudziestu kilometrów na godzinę. Kierowca musiał patrzeć przed siebie, a nie rozglądać się na boki. Toteż po chwili minął nas w straszliwym pędzie i pojechał na Mrągowo, sądząc, że może zdoła nas dopędzić w Pieckach."\nSzosa z Ukty na Mrągowo\nZaopatrzeni przez Mysikrólika w krótkofalówki jadąc w stronę Piecek próbowaliśmy namierzyć wspólnymi siłami miejsce w którym Tomasz z Moniką ukryli się przed Kędziorkiem. Oto skończył się las, zaczęły się pola uprawne, kilka domów, ale nie dostrzegliśmy nigdzie krzaków, za którymi główny bohater mógł ukryć wehikuł na tyle aby wszystko widzieć na szosie samemu będąc niewidocznym. Może za szybko mknęliśmy pomni wyznaczonej godziny na spotkanie w Piersławku? A może zachłanna cywilizacja sprawiła, że kępę krzaków wycięto by postawić jeszcze jeden budynek mieszkalny? A może to my okazaliśmy się Kędziorkami, którzy pędzili za umykającym wehikułem Tomasza i przegapiliśmy dróżkę w której się ukrył i dojechaliśmy do samych Piecek?\nCzy to w tą boczną drogę skręcił Tomasz ukrywając się przed Kędziorkiem?\nA może ta boczna droga skryła wehikuł przed pędzącym Volkswagenem?\nKędziorek nie ujrzawszy już wehikułu zapewne zawrócił do Rucianego tą samą drogą, my tymczasem skierowaliśmy swoje pojazdy do uroczej wioski na skraju lasu zwanej Piersławkiem. Jadąc od Piecek trzeba uważać by nie zbłądzić, bowiem w pewnym momencie drogowskaz informuje, że do Piersławka trzeba skręcić w prawo w las i jechać pół kilometra. Tymczasem poszukiwane przez nas miejsce jest już za najbliższym zakrętem, na wprost nas.\nCztery lata temu Czesio pojechał zgodnie z drogowskazem i efekt był taki, że szukał Muzeum Wiecherta wśród polnych dróg i łanów zbóż. Tym razem się udało. Dotarliśmy na dość spory parking, gdzie mogliśmy bezpiecznie zostawić nasze wehikuły.\nTablica informacyjna w Piersławku\nRównocześnie z nami tyle że drogą polną do leśniczówki przyjechała nasza pani przewodnik, z którą byliśmy umówieni. Bo choć muzeum można zwiedzać samemu to zawsze lepiej gdy ktoś kompetentny przybliży nam losy wielkiego piewcy Puszczy Piskiej, Ernsta Wiecherta.\n"Piękno Puszczy Piskiej a także zawiła i dramatyczna historia żyjących tu ludzi, pociągały nie tylko pisarzy polskich, ale także niemieckich. Największym z nich, a jednocześnie jednym z największych pisarzy niemieckich naszej doby był Ernst Wiechert, autor książki „Dzieci Jerominów”, którą nie bez racji nazwano epopeją Puszczy Piskiej.\nWiechert urodził się w leśniczówce w Piersławku. Dom ten istnieje do dzisiaj. Wrażliwy pisarz ukochał lud tej ziemi, obce mu były nienawiść i szowinizm narodowy, dlatego jego opowieść o Puszczy Piskiej stała się nam bliska."\nRazem z panią przewodnik udaliśmy się w stronę zabudowań znajdujących się około 50 metrów od szosy. To tu, dzięki staraniom pierwszego przewodniczącego Mazurskiego Towarzystwa Ernsta Wiecherta, pastora Krzysztofa Mutschmanna powstała Izba Pamięci Ernsta Wiecherta. Obecnie jest ona pod opieką Nadleśnictwa Strzałowo.\nNa zewnętrznej ścianie budynku znajdują się dwie tablice pamiątkowe, upamiętniające 100 i 110 rocznicę urodzin pisarza.\nW izbie można obejrzeć dzieła pisarza wydane w języku niemieckim i ich polskie tłumaczenia, liczne dokumenty, druki okolicznościowe i fotografie jak również wiele przedmiotów należących niegdyś do Wiecherta.\nWystawa w Izbie Pamięci Ernsta Wiecherta\nW izbie można również obejrzeć kącik poświęcony leśnictwu, znajdują się tam m.in. narzędzia do naturalnego żywicowania drzew, kubeczek do zbierania żywicy z drzew, stempel do numerowania stosów drzew, grzebień do zbierania jagód, narzędzie do sadzenia drzew.\nOd naszej cicerone dowiedzieliśmy się, że Wiechert był synem leśniczego, urodził się właśnie tu, w Piersławku, w budynku obok, gdzie obecnie znajduje się leśniczówka.\nObecna leśniczówka to budynek, w którym urodził się Ernst Wiechert\nTablica informacyjna o miejscu urodzin Ernsta Wiecherta\nTu też spędził swoje dzieciństwo. Kształcił się w gimnazjum w Królewcu, gdzie studiował nauki przyrodnicze. Po studiach został nauczycielem w królewieckim gimnazjum. Ożenił się, niestety małżeństwo nie było udane. Najpierw zmarło dziecko na drugi dzień po narodzinach, a później żona popełniła samobójstwo. W niedalekim Strzałowie znajduje się grób żony Wiecherta i jego syna.\nWiechert ożenił się po raz drugi i razem z żoną przeprowadzili się do Berlina. Lata 30-te uznawane są za jego najlepsze czasy. Wtedy w Niemczech ukazywało się wiele jego utworów. W 1938 roku trafił na kilka miesięcy do obozu koncentracyjnego w Buchenwaldzie. Swoje wspomnienia z tego okresu opisał w książce "Las umarłych".\nPod koniec życia przeprowadził się do Szwajcarii i tam zmarł. Tam też został pochowany.\nWysłuchaliśmy jeszcze nagrania fragmentów prozy Wiecherta czytanej przez Winfrieda Lipschera – urodzonego w Barczewie, niemieckiego dyplomatę i pisarza.\nCoś dla wielbicieli Ernsta Wiecherta\nI na tym zakończyliśmy wizytę w Piersławku. Wskoczyliśmy do naszych wehikułów i dziurawą szosą pośród lasów udaliśmy się w kierunku naszej bazy noclegowej w Niedźwiedzim Rogu, uzupełniając po drodze niedobory w naszych żołądkach.\nIX Forowy Niewidzialny Zlot Niedźwiedzi Róg 2016 część 12 - "Piersławek" (Czesio1)\nWysłany: 2016-07-29, 14:27\nRejs na Czarci Ostrów, rozbijanie obozu\n"Monika spała, a tymczasem coraz wyraźniejsza stawała się czarna plama drzew, rosnących na Czarcim Ostrowie.\nJakaś wysoka fala uniosła do góry wehikuł, a umieszczona z tyłu śruba napędowa znalazła się w powietrzu i silnik zaczął głośno wyć. (...) Zakołysało nami mocno, potrząsnęło śpiącą Moniką, która raptem otworzyła oczy i ujrzała za szybami wzburzone fale jeziora.\n— O Boże! Gdzie my jesteśmy?! — krzyknęła z prawdziwym strachem. — Śniło mi się, że płynę statkiem i statek zaczyna tonąć...\n— Nie zatoniemy — zapewniłem ją, nadrabiając kierownicą i znowu ustawiając wehikuł tyłem do fali. Boczne uderzenia groziły bowiem silnym kołysaniem, a nawet wywrotką.\n— Zrobił mi pan głupi kawał. Zasnęłam na drodze przez wieś, a obudziłam się na środku jeziora. Jak się ono nazywa?\n— To Śniardwy.\n— Niemożliwe! — przestraszyła się. — I dokąd płyniemy? Na drugi brzeg?\n— Na Czarci Ostrów — wyjaśniłem. — O tam, już go widać. Przed nami w wieczornym mroku rysowała się wyraźnie kępa drzew, porastających wysepkę."\nW pośpiechu – bo czas naglił, a po przewlekającym się obiedzie byliśmy już spóźnieni – wyjechaliśmy do Głodowa. Po krótkim błądzeniu znaleźliśmy gospodarstwo rybne, z którego właścicielem byliśmy umówieni na rejs w kierunku Czarciego Ostrowa.\nKiedy wyjeżdżaliśmy z Niedźwiedziego Rogu zaledwie kropiło, ale kiedy dojechaliśmy do przystani, rozpadało się na dobre, a co gorsza było słychać odgłosy nadchodzącej burzy. Nasz statek „Sandacz”, był 15-metrową łodzią motorową z niewielką kabiną dla pasażerów i holował za sobą 5-metrową szalupę, bez której podobno nie dałoby się dostać na wyspę suchą nogą.\nNiewidzialna Ekipa na "Sandaczu"\nSzyper, Rudzki jak go nazwaliśmy – od rybaka który w „Niewidzialnych” woził na wyspę tajemniczego Blondyna, czyli Pięknego Lola – sprawnie odbił od pomostu. Płosząc z trzcin czaple, przez zatokę Warnołty wpłynęliśmy na Śniardwy.\nTomaszK i Mysikrólik z synem\nOd lewej: Czesio1, Adam, Wiewiórka, Yvonne, Sokole Oko,\nWilhelm Tell i johny\nBurza dawała o sobie znać błyskawicami, które rozświetlały zachmurzone niebo nad południowym brzegiem jeziora.\nDo deszczu dołączył wiatr, choć na szczęście nie było większych fal.\nBezpieczna kajuta w "Sandaczu"\nWypływamy z portu na Śniardwy\nW oddali widać było jakieś błyskające latarnie i okazało się, że słup stojący na brzegu, tuż przy naszej kwaterze w Niedźwiedzim Rogu, obok którego rozpalaliśmy nasze ogniska, jest częścią systemu sygnalizacji ostrzegawczej, którą wybudowano na największych mazurskich jeziorach, po pamiętnym Białym Szkwale z 2007 roku. Uruchomienie sygnalizacji ostrzegającej przed niebezpieczną pogodą, nie nastrajało optymistycznie, ale już wkrótce zobaczyliśmy cel naszej podróży – wyspy Pajęczą i Czarci Ostrów.\nW zatoczce do której dopłynęliśmy, przycumowane były trzy niewielkie żaglówki, a ich załogi, po zauważeniu naszego liniowca, schowały się do kabin, zapewne przed deszczem.\nZatoczka na Czarcim Ostrowie\nTrzy jachty cumujące w zatoczce na Czarcim Ostrowie\nBez szalupy rzeczywiście nie dostalibyśmy się na brzeg, a z taką ilością bagażu i przy takiej liczbie pasażerów, szalupa musiała obrócić dwa razy.\nRudzki szalupą przewozi pierwszą grupę noclegowiczów\nna Czarcim Ostrowie\nRudzki obiecał, że może trochę poczekać, ale nie dłużej niż jednego papierosa.\nCzarci Ostrów okazał się wyspą dość wysoką i bagaże musieliśmy wnosić na strome, 10-metrowe wzgórze.\n"Wyspa była maleńka. Ze szczytu pagórka znowu widać było jezioro i samotne światełko z Niedźwiedziego Rogu, z willi, przed którą stał „BMW Turbo”."\nWyspa jest całkowicie porośnięta lasem, ale jej wierzchołek jest płaski, umożliwiając założenie obozowiska.\nWzgórze na Czarcim Ostrowie\nZlotowicze którzy mieli nocować na wyspie, przy padającym ciągle deszczu przystąpili do rozbijania namiotów.\nRozbijanie obozowiska na Czarcim Ostrowie\nPomimo niesprzyjających warunków szło to dość sprawnie, chociaż namioty różniły się stopniem skomplikowania i co za tym idzie – szybkością rozkładania. Obok zbychowca byłem jedyną osobą w tym gronie, która nie zdecydowała się na nocleg, czego w tym momencie zaczynałem żałować. Z jednej strony widok przemokniętych zlotowiczów rozwijających obozowisko przy ciągle padającym deszczu, nie nastrajał optymistycznie. Z drugiej jednak strony, było widać ich zapał, a rzucony przeze mnie mimochodem żart „to kto chce wracać ?”, zawisł w próżni.\nObóz na Czarcim Ostrowie rozbity!!\nNie mogąc patrzeć jak pracują w tych warunkach, oderwałem zbychowca od rozkładania jakiegoś namiotu i zeszliśmy do zatoczki, gdzie czekał na nas właściciel łodzi, wypalający już trzeciego papierosa. Po przepłynięciu jeziora w asyście deszczu, błyskawic i migających latarni ostrzegawczych, przybiliśmy do przystani w Głodowie i umówiliśmy się z Rudzkim na dziewiątą rano następnego dnia.\nKiedy wróciliśmy do Niedźwiedziego Rogu, okazało się, że czeka na nas jeszcze jeden zlotowicz – Nil77.\nNasza trasa z Niedźwiedziego Rogu do Głodowa (samochodami)\ni z Głodowa na Czarci Ostrów (kutrem rybackim "Sandacz")\nIX Forowy Niewidzialny Zlot Niedźwiedzi Róg 2016 część 13 - "Rejs na Czarci Ostrów, rozbijanie obozu" (TomaszK)\nWysłany: 2016-07-29, 14:42\nNiezapomniana noc na Czarcim Ostrowie\nPo szczęśliwym rozbiciu obozowiska wszyscy mieli uśmiechy na ustach. Nikt nie marudził, że pogoda zła, że pada, że mokrzy cali jesteśmy! Co więcej, widać i słychać było satysfakcję z tego, że pogoda był niemal książkowa czyli taka jaką zastali na wyspie Tomasz z Moniką. Nadszedł czas na eksplorację wysepki.\nOkazało się, że wcale nie jest ona taka mała. Wszechobecne chaszcze, komary etc etc utrudniały zwiedzanie ale cóż to dla nas takie przeszkody! Bułka z masłem! Odkryliśmy miejsce gdzie Pan Samochodzik prawdopodobnie wjechał wehikułem, to bardzo klimatyczna niewielka polanka, z której podczas naszego pobytu korzystały dwie załogi jachtu.\nZacumowany jacht przy Czarcim Ostrowie\nStanęliśmy też w miejscu skąd można było zobaczyć zabudowania mecenasowej Popławskiej w Niedźwiedzim Rogu.\nNota bene z dużym prawdopodobieństwem stwierdzić można, że te zabudowania to nasza baza noclegowa. Dostrzegliśmy też kępę trzcin, w której ukryty został wehikuł.\nKępa trzcin w której ukryty był wehikuł Pana Tomasza\n"Wprowadziłem wehikuł w krzaki, aby pozostawał niewidoczny z lądu i wody. Tak kazał mi czynić mój instynkt poszukiwacza przygód — nie wiedziałem bowiem, w jakim celu kazał mi tu przybyć mój przyjaciel. Może i tutaj czekała mnie nowa przygoda?"\nJednak absolutnym numerem 1 naszych poszukiwań było odnalezienie resztek Fortu Lyck! Gdzieś na środku wysepki, nieopodal naszego obozowiska można z łatwością było zauważyć pozostałości po fundamentach fortu. A trzeba pamiętać też o tym, iż to w tym właśnie miejscu stał letni domek doktora Gottlieba, w piwnicach którego ukryty był skarb! Nasza radość była nieopisana!\nCzęść Niewidzialnych przy pozostałościach Fortu Lyck\n"Padał wciąż deszcz, wiał wiatr, szumiało jezioro. Od maleńkiej plaży prowadziła w głąb ledwie widoczna ścieżynka, którą latem wydeptali turyści, biwakujący niekiedy w tym miejscu. Ścieżka wiła się wśród krzaków i drzew, i pięła się na niewysokie wzgórze. Od czasu do czasu, zszedłszy krok ze ścieżki, wpadało się w wykroty, potykało na starych cegłach, resztkach zburzonej twierdzy.\nWyspa była maleńka."\nW czasie gdy cześć z nas eksplorowała wysepkę nasz forowy McGyver czyli Mysikrólik podjął się jakże trudnego zadania rozpalenia ogniska. Wszystko wokół było mokre, osobiście uważałem, że misja ta należała do tych z rodzaju niewykonalnych. A jednak… Jakimś cudem udało się to!!! Gdy zapłonęły pierwsze żwawsze płomyki harcerze zaczęli donosić w miarę suche drewienka, tak że w końcu ognisko rozpaliło się „pełną piersią”.\nMysikrólik dokonał cudu! Ognisko rozpalone!!\nKiełbaski już wesoło skwierczą na ognisku\nEkipa Niewidzialnych przy ognisku na Czarcim Ostrowie\nAura łagodniała, przestało padać a my przemoczeni staliśmy wokół i prowadziliśmy rozmowy o tym i owym posiłkując się przywiezionymi ze sobą wiktuałami, piwem a nawet butelką Ballanteinesa, w której jakoś tak szybko pojawiło się dno. Było po prostu magicznie!\nYvonne z Adamem, który do zdjęcia przybrał jeden\nz licznych skalpów Moniki\nJohny przy ognisku suszy przemoczoną w trakcie\nrozbijania obozu bluzę\nHanka, Mysikrólik i Wilhelm Tell\nCzesio1 z johny'm\nOgnisko nie gasło do późnych godzin nocnych\nW końcu jednak zmęczenie dało się nam we znaki i udaliśmy się na zasłużony odpoczynek w naszych namiotach.\nMapa penetracji Czarciego Ostrowu przez Niewidzialnych\nw poszukiwaniu pozostałości Fortu Lyck\nźródło: mapy Google[/quote]\nIX Forowy Niewidzialny Zlot Niedźwiedzi Róg 2016 część 14 - "Niezapomniana noc na Czarcim Ostrowie" (johny)\nWysłany: 2016-07-29, 14:44\nPoranek przywiał nas cudowną pogodą, zaczęliśmy przyrządzać śniadanie, którego punktem kulminacyjnym była jajecznica na kiełbasie z cebulą usmażona na ognisku.\nPanna Monika przygotowuje podkład pod jajecznicę\nKiełbaska już się smaży na ognisku\nPatelnia uratowana ze złomu przez Mysikrólika pomieściła całe dwadzieścia jaj!\nMilady i johny wbijają jajka na patelnię\nJajecznica zapowiada się niezwykle smakowicie\nJajecznica z 20 jaj na kiełbasie gotowa!\nNiewidzialni z wielką ochotą przypięli się do jajecznicy\n"Winnetou przyniósł z wehikułu butlę gazową z umieszczonym na niej palnikiem, czajnik z wodą i ekspresową herbatę, którą zawsze zabierałem w drogę."\nWoda na gorącą herbatę już się gotuje na turystycznej butli gazowej\nMimo, że to był Niewidzialny Zlot to wkradły się weń pewne akcenty z Niesamowitego Dworu – a mianowicie odegraliśmy scenkę budzenia Bigosa, w rolę którego wcielił się Adam.\nNapici i posileni nagraliśmy jeszcze jeden rozdział do naszego forowego audiobooka.\nNiewidzialni przygotowują się do nagrania rozdziału audiobooka\nYvonne użyczyła głosu narratorowi, Milady wystąpiła jako Monika,\nWilhelm Tell jako Winnetou a johny został Tomaszem\nPrzy odgłosach wesoło ćwierkającego na wyspie ptactwa naganie rozdziału\naudiobooka było wspaniałą przygodą\nPan Samochodzik i Niewidzialni - rozdział 04 (czytają: Niewidzialni z IX Forowego Zlotu)\nPowoli zabraliśmy się za składanie naszego obozowiska. Zrobiło się tak jakoś niezbyt fajnie…\nObóz już zwinięty, a my wsłuchujemy się w głos Yvonne, która odczytuje\nhistorię Fortu Lyck\nAle wkrótce na horyzoncie pojawił się kuter Sandacz, na pokładzie którego płynęli do nas TomaszK, zbychowiec i kolega Nill77, który niestety spóźnił się i nie dane mu było dzielić z nami naszych przygód na wyspie.\n"Sandacz" na horyzoncie\nNill77 i TomaszK na pokładzie "Sandacza"\n"Sandacz zakotwiczony przy Czarcim Ostrowie\nTomaszK gotowy na zejście do szalupy.\nRaz jeszcze pokazaliśmy im wysepkę, ze szczególnym uwzględnieniem pozostałości Fortu Lyck...\nHanka z panną Moniką szukają pozostałości Fortu Lyck\nPanna Monika znalazła cegłę która uszła uwadze trzem cwaniaczkom\nMakulskiemu, Krostkowi i Wągrowskiemu\n...i po kilkunastu minutach z ciężkim sercem musieliśmy ruszać w drogę powrotną. Dieslowski silnik naszego kutra ze smutkiem oświadczał, że ta część przygody nieuchronnie zbliża się do końca.\nRudzki odpalił dieslowski silnik "Sandacza" i powoli odpływaliśmy z wyspy\nCzarci Ostrów z każdą sekundą malał w naszych oczach…\nZ każdą chwilą Czarci Ostrów malał w naszych oczach\nJachty przy Wyspie Pajęczej\nZadowolenie z przeżytej przygody i smutek, że już odpływamy odbijają\nsię na naszych twarzach\nPokład "Sandacza" załadowany bagażami\nOd lewej: TomaszK, Nill77, zbychowiec, Wilhelm Tell i panna Monika\nMilady jak na "Titanicu"\nCzesio1 w pamiątkowym zdjęciu z Rudzkim\nJeszcze rzut okiem na taflę Śniardw...\n...i pora wysiadać na ląd\nZa to w mych osobistych wspomnieniach rósł. Bezapelacyjnie muszę stwierdzić, ze te chwile przeżyte na tej niewielkiej wysepce pozostaną w mej pamięci do końca życia.\nMapa drogi powrotnej z Czarciego Ostrowu\nIX Forowy Niewidzialny Zlot Niedźwiedzi Róg 2016 część 15 - "Poranek na Czarcim Ostrowie" (johny)\nWysłany: 2016-07-29, 15:04\nNiezwykła przygoda jaką był nocleg na wyspie Czarci Ostrów znajdującej się na największym polskim jeziorze Śniardwach już za nami. Kanu pana Rudzkiego z Głodowa bezpiecznie przywiozła nas z powrotem na stały ląd. Wehikułami powróciliśmy do naszej bazy w Niedźwiedzim Rogu i po krótkiej toalecie ruszyliśmy na spotkanie kolejnej przygody.\nW międzyczasie okazało się, że skurczyła nam się ekipa, bowiem Wiewiórka „zabrał” z Czarciego Ostrowu aż dwa kleszcze, a ponieważ jednego nie udało się w całości usunąć, Yvonne zdecydowała że muszą się udać na pogotowie do Pisza.\nLecz raptem wyłoniła się trudność: Sokole Oko ryknął płaczem i oświadczył Yvonne, że jest zachwycony naszą wycieczką, bo przeżywamy ciągle jakieś nowe przygody, a w Piszu czekają go nudy. Yvonne z Adamem i Wiewiórką pójdą do zabiegowego, a on pozostanie sam na korytarzu.\nPoruszeni płaczem chłopca poprosiliśmy Yvonne, aby pozostawiła nam Sokole Oko. Chłopcy johny’ego i Mysikrólika okazali się wielkimi dżentelmenami i przyrzekli Yvonne swoją opiekę nad Sokole Oko. Rzecz jasna opiekę zagwarantowaliśmy również i my.\nPoinformowałem Yvonne, że wybieramy się do dawnej wsi Sowiróg, a jeśli nasze poszukiwania nie przyniosą rezultatu, powrócimy do Niedźwiedziego Rogu. W każdym razie Yvonne wiedziała, gdzie nas szukać, i gdyby zaszła potrzeba, mogła przyjechać do nas swoim wehikułem.\nNo, dość tej „Księgi strachów” w moim opowiadaniu, wszak tropimy teraz ślady Niewidzialnych. Ruszamy zatem na poszukiwanie resztek nieistniejącej już dziś wsi Sowiróg.\nI znowu przemierzaliśmy naszymi wehikułami przepiękne mazurskie lasy. Poprzez uchylone szyby czuliśmy zapach drzew i jezior, jakże inny to był zapach od tego który mamy na co dzień w naszych zadymionych i zatłoczonych miastach.\n„Czterech mężczyzn przybywa ze stolicy prowincji i znaczą coś niecoś w swoim gronie. Na wieczór powinni powrócić, ale muszą długo jechać, nim dotrą do wielkiej szosy, bo droga jest pełna piasku i dziur. A że jadą wolno, wpada im w oczy stary, wykrzywiony drogowskaz, co wyciąga ramiona ku lasowi, ale jest tak krzywy, że zdaje się wskazywać ku niebu. Żarty sobie z niego stroją i dopiero gdy czytają nazwę, wypisaną niezgrabnymi literami na szarym drzewie, zaprzestają żartów. — Aha — mówi człowiek przy kierownicy i ostro naciska dźwignię hamulca. „Do Sowirogu”, jest wypisane na drogowskazie, a potem nieczytelna liczba.” (Ernst Wiechert – „Dzieci Jerominów”)\nKierowani GPS–em i mapami, oraz zasięgnąwszy po drodze języka u miejscowej ludności dojechaliśmy do miejsca, gdzie dalszą jazdę uniemożliwiał szlaban odgradzający drogę od lasu. Tu zaparkowaliśmy wehikuły i już pieszo ruszyliśmy ku dawnej wsi Sowiróg. To właśnie wędrówka tą drogą rozpoczyna książkę Ernsta Wiecherta:\n„Kobiety z Sowirogu wracały do swojej wsi. Zaniosły były na targ w powiatowym mieście trochę tego, co zbywało w gospodarstwie: nieco masła, śmietany, parę funtów ryb z jeziora, a wesołek Gogun, zwany Żurawcem, powiózł na drabiniastym wozie wymoszczonym słomą ich prosięta. ” (Ernst Wiechert – „Dzieci Jerominów”)\nNo, śmiało, śmiało Niewidzialni, tędy wiedzie droga do wioski - zachęcają\npanna Monika i Milady\nNiewidzialni podążają we wskazanym przez dwie Gracje kierunku\nByło piękne, słoneczne, majowe popołudnie.\n[gimg small=http://pansamochodzik.org.pl/przygoda/img_37743_20170113020423107.jpg medium=http://s26.postimg.org/gcbpwxisp/03_DSC04074_Czesio1.jpg large=http://s26.postimg.org/sqyhx9aav/03_DSC04074_Czesio1.jpg group=37743][/gimg]\nDroga, którą kobiety z Sowirogu wracały z targu w mieście powiatowym\nPo pół godzinnym spacerze odnaleźliśmy cmentarz, przy którym ustawiona była tablica informacyjna.\nTablica informacyjna przy cmentarzu w Sowirogu\nTomaszK i na tablicy odkrył coś intrygującego\nMontaż tablicy to owoc realizacji 3–letniego projektu zawartego pomiędzy Stowarzyszeniem „Sadyba”(pomysłodawcą i inicjatorem projektu), Fundacją „Borussia”, Krajowym Ośrodkiem Badań i Dokumentacji Zabytków w Warszawie oraz Nadleśnictwem Pisz. Celem projektu było:\n– „przywrócenie do krajobrazu” czyli uczytelnienie śladów nieistniejących już wiosek, ich inwentaryzację oraz porządkowanie cmentarzy,\n– utrwalenie pamięci po zagubionych wsiach, poprzez ich opisanie oraz wydanie mapy turystycznej, folderów i publikacji książkowej,\n– upowszechnienie wiedzy na temat krajobrazu kulturowego terenu Puszczy Piskiej poprzez aktywną opiekę nad dziedzictwem kulturowym wraz z jednoczesnym popularyzowaniem idei wolontariatu,\n– stworzenie atrakcyjnego, dobrze oznakowanego szlaku turystycznego (źródło: http://worobiec.wm.pl/?p=179).\n„Daleko, za granicą dawnego, zagubionego świata znajduje się wioska nazwana przez przodków Sowirogiem, czyli Sowim Zakamarkiem, znajduje się kopczyk z popiołu i ziemi, pod którym spoczywa dziadek. Znajdują się mogiły, w których śpi wiele dzieci i śpią bracia.” (Ernst Wiechert – „Dzieci Jerominów”)\nNagrobki na cmentarzu w Sowirogu\nNa cmentarzu było kilkanaście starych nagrobków z zatartymi przez czas napisami i karpami przewróconych drzew wokoło. Spacerując między tymi zapomnianymi grobami zadumaliśmy się przez chwilę nad historią tej zapomnianej wioski jak również nad przemijaniem życia.\nZ cmentarza udaliśmy się na poszukiwanie tego co pozostało z dawnej wioski Sowiróg.\nNiewidzialni w drodze do Sowirogu\nPo drodze natknęliśmy się na drewniany drogowskaz kierujący do miejsca, z którego właśnie szliśmy.\nDrogowskaz na cmentarz\nPo kilku minutach po prawej stronie drogi ujrzeliśmy miejsce, w którym kiedyś był zbiornik wodny. Świadczyła o tym rosnąca tu roślinność wodna.\nDawny zbiornik wodny w okolicach Sowirogu\nW miejscu tym TomaszK znalazł zęby, które jego zdaniem należały do jelenia. A ja już zacząłem podejrzewać, że to zęby konia należącego niegdyś do jakiegoś gospodarza z Sowirogu.\nTomaszK prezentuje znalezisko w dawnym zbiorniku\nwodnym - to zęby prawdopodobnie jelenia\nJeszcze kilkanaście minut i oto za zakrętem drogi ujrzeliśmy w oddali drugą z poszukiwanych tablic.\nTablica informacyjna dawnej wsi Sowiróg\nStała ona w pobliżu ogromnego dębu.\nDąb w pobliżu tablicy\n„Kroniki nie mówią o zagubionych wsiach. Wśród jezior i bagien owej wschodniej krainy położone są te wsie z szarymi dachami i ślepymi oknami, ze studniami z żurawiem i kilkoma dzikimi gruszami na kamienistych miedzach. Otacza je wielki bór, wysklepia nad nimi wysokie niebo z ciężkimi chmurami, między rozpadającymi się płotami biegnie piaszczysta droga. Wychodzi z rozległych lasów i znów wśród nich ginie. Chodzi nią listonosz, jeszcze ciężej żandarm, czasami pochód weselny barwny i hałaśliwy przeciąga po głębokich koleinach.\nSą tak małe, że nazwy ich widnieją tylko na mapach, których używa żołnierz podczas manewrów, a i to nie jest pewne. Nazwy te brzmią obco i smutnie, bywają to nawet dawne nazwy, lecz już poza granicą powiatu nikt ich nie zna. Są niby mogiły z czasów dawno zapomnianych wojen, zapadłe, z zatartymi napisami.” (Ernst Wiechert – „Dzieci Jerominów”)\nTak, to właśnie tu była kiedyś wioska Sowiróg. To stąd mały Jons Ehrenreich Jeromin wyruszył do dalekiego miasta by stać się skromnym lekarzem ubogich i wrócić do tej wioski by nieść pomoc potrzebującym. To gdzieś tu, na wzgórzu, ojciec Jonsa Jakub spędzał całe dnie i noce na wypalaniu drewna przy mielerzu. To tu Marta, matka siedmiorga dzieci, żyła niczym niewolnica w szarej codzienności. Życie toczyło się według z góry ustalonego porządku.\n„W takich wsiach jak Sowiróg nic szczególnego się nie dzieje. Poza ich granicami kipi świat, gazety piszą o nadchodzącej wojnie, lecz mieszkańcy wsi tyle wojen przetrwali, że nawet nie są w stanie ich zliczyć. Wojna zabiera im synów, ale rodzą się nowi, wiadomo zaś, że i możni tego świata pragną mieć rozrywkę. Wieś nie pyta o wojnę ani o historię. Zwozi mizerne zbiory siana, a w niedzielę mężczyźni rozgniatają ziarna na paznokciu, by sprawdzić, czy już dojrzały. Potem koszą i przypatrują się niebu, po którym płyną pękate obłoki o lśniących bielą obrzeżach. Pan von Balk zasiada znów na granicznym kopcu i przygląda się pracującym. Ramiona jego są jeszcze bardziej pochylone, nos jeszcze ostrzejszy. Wygląda jak człowiek nie znający własnego miejsca. Również Czaja ma swe plony.” (Ernst Wiechert – „Dzieci Jerominów”)\nWieś nie pytała o wojnę, ale pewnego dnia ujrzała ją na własne oczy.\n„Ludzie stali jeszcze zgromadzeni tak jak szli i patrzyli nieprzychylnymi oczyma na pierwsze czołgi, które trafiły do Sowirogu, na ową rogatą bestię, która wynurzyła się z morza. Dla nich nie było to nic innego, a działa, groźnie wzniesione ku górze, stały się dla nich znakiem, który Bóg dał bestii.\nMłodzi ludzie, stojący w wieżyczkach, śmiali się do nich, dumni i pewni potęgi, co pod nimi porusza się niepowstrzymanie na stalowych gąsienicach. Ale twarze ludzi z Sowirogu nie drgnęły. Nie było im do śmiechu. Więc milkły powoli żarty, a młodzi zwycięzcy pomyśleli, z urazą i lekceważeniem, że przyjechali do wsi dzikusów, żyjących z dala od prącego naprzód świata. A niektórzy pomyśleli, że może to już polska wieś, i że spokojnie można by skierować na początek działka na te szare, nieprzyjazne chaty.” (Ernst Wiechert – „Dzieci Jerominów”)\nSzukaliśmy śladów pozostałości po budynkach. Ząb czasu niemalże skutecznie ukrył je przed nami. Wszystko pozarastało trawą, krzaczorami i nadbrzeżną roślinnością. Nie ma się co dziwić bo przecież już Tomasz przed laty z trudnością odnalazł fundamenty domu Kurta Piontka:\n„Zszedłem nad brzeg jeziora, które o tej porze roku miało przejrzystą, niebieską barwę, nieco głębszą i ciemniejszą od czystego nieba. Dopiero w porze kwitnienia traw jeziora mazurskie stają się nieco zielonkawe.\nPrzybrzeżne trzciny obrastały jezioro rudawym pasmem, ale wyżej już była młoda zieleń krzewów i drzew. Powietrze pachniało wodorostami i czymś nieokreślonym, ale wyczuwalnym — cudownym zapachem wody i lasu.\nPrzedarłem się przez krzaki młodej wierzby i odnalazłem kamienny prostokąt, pozostałość po fundamentach drewnianej chałupy.\n— Tu mieszkał Kurt Piontek — oświadczyłem pani Herbst i Dobeneckowi. — Była to drewniana chałupa, kryta trzciną.”\nMy również ze wzgórza zeszliśmy nad brzeg jeziora.\nWzgórze nad jeziorem\nZejście ze wzgórza nad brzeg jeziora\nDotarliśmy do samej tafli jeziora, wykorzystując wrzynający się do wody mały cypelek.\nTomaszK nad brzegiem Jeziora Nidzkiego\nKilka śladów świadczących o tym, że w tym miejscu mogła być kiedyś wioska udało się nam odnaleźć. Jak choćby dół na wzgórzu, który mógł być pozostałością po dawnej piwnicy, dzikie drzewa owocowe, czy resztki starego domowego sprzętu.\nDół na wzgórzu\nDzika jabłoń przy drodze\nPozostałości domowego sprzętu\n„Trzeci tom tej książki ciężkimi i straszliwymi literami napisała historia i żadna twórczość literacka nie ma prawa opromieniać blaskiem tych okropności. Nie pozostaje nam nic innego, jak tylko przyjąć z powrotem tych działających i cierpiących do serca, z którego powstali. Piasek spoczywa na ich zagasłych oczach i nie wiemy, jakie Bóg jeszcze ma zamiary wobec tego piasku Sowirogu.\nAle jedno przynajmniej niech będzie ich udziałem:\nOdpoczynek wszystkim uśpionym i pokój wszystkim zmarłym.\nHof Gagert, w lipcu 1946 r.” (Ernst Wiechert – „Dzieci Jerominów”)\nErnst Wiechert pisząc swoją piękną książkę nie wiedział jakie Bóg ma zamiary wobec Sowirogu. My patrząc na to co pozostało już wiemy. Smutny to był widok…\nGdy tak staliśmy zadumani nagle u wylotu drogi ujrzeliśmy...wóz Petersenów.\nCzyżby i Petersenowie przyjechali szukać zbiorów doktora Gottlieba?\nRuszyliśmy w powrotną drogę ścieżką biegnącą bliżej jeziora.\nTo chyba Berta von Strachwitz, Alfred von Dobeneck i Tomasz wracają\ndo obozowiska po odnalezieniu tylko fundamentów domu Kurta Piontka\nWkrótce po lewej stronie ukazała się ogromna leśna polana.\nOgromna leśna polana nad Jeziorem Nidzkim\nTo jak nic były łąki Jerominów, Piontków, Gonsiorów, Daidów, Gogunów, Glumeidów i innych rodzin zamieszkujących wiele lat temu nie istniejący już dziś Sowiróg…\nIX Forowy Niewidzialny Zlot Niedźwiedzi Róg 2016 część 16 - "Sowiróg" (Czesio1)\nWysłany: 2016-07-29, 15:20\nKorzystając z pobytu w Piszu, Yvonne wraz z Wiewiórką i Adamem postanowili zwiedzić znajdujące się w ładnym budynku położonym tuż przy ryneczku, Muzeum Ziemi Piskiej.\nPo zakupieniu biletów wywiązała się miła pogawędka z Panem z kasy biletowej, który okazał się niezmiernie sympatycznym człowiekiem, wielkim gawędziarzem i nie mniejszym miłośnikiem książek Zbigniewa Nienackiego. Wiewiórka z Adamem zdążyli zwiedzić prawie całą część przyrodniczą Muzeum, a Yvonne jeszcze długo rozmawiała z Panem, który opowiadał o swojej znajomości ze znanym nam ze słyszenia Strumiłłą, z którym z racji swego zawodu (jest leśniczym) ramię w ramię polował przez około 40 lat. Na koniec miłej pogawędki wywiązała się dyskusja na temat dorosłych książek Nienackiego, którą Pracownik Muzeum podsumował niezłomnym oświadczeniem, że z okazji 1050 rocznicy chrztu Polski, powinno ukazać się nowe piękne wydanie książki „Dagome Iudex”, która szczególnie powinna podobać się kobietom (tu Pan puścił oczko do Yvonne) ze względu na tak zwane „momenty”.\nMuzeum Ziemi Piskiej składa się z dwóch działów prezentujących dwa różne zagadnienia. Pierwszy z nich to dział przyrodniczy, drugi historyczny.\nDział przyrodniczy to przede wszystkim modele przeróżnych zwierząt i ptaków, a także ptasich jaj:\nWiewiórka na tle ptaków w Muzeum Ziemi Piskiej\nAdam na tle zwierzyny w Muzeum Ziemi Piskiej\nW tej części Muzeum spotkaliśmy jednego z bohaterów książek „Pan Samochodzik i Winnetou” oraz „Pan Samochodzik i Niewidzialni”\nDział historyczny jest bardzo bogaty i dużo bardziej interesujący. Można w nim obejrzeć między innymi:\n– namalowaną scenę pochówku galindzkiego (tak, tak, to na Forcie Lyck czytaliśmy o Galindach)\nScena pochówku galindzkiego\n– stare wydania gazet, takich jak: Mazur; Poczta Królewiecka; Przyjaciel Ludu:\n"Mazur" wydawany w 1910 roku w Szczytnie\n"Pruski Przyjaciel Ludu" z 1911 roku\n"Posłusznie wynieśli ze stodoły niedużą skrzynkę. Podnieśli wieczko i zobaczyłem kłąb pożółkłych papierów i kilka starodruków. Zauważyłem „Katechizm” Seklucjana z 1549 roku, „Postyllę” Hieronima Małeckiego z 1574 roku, komplet egzemplarzy „Przyjaciela Ludu Łęckiego” z 1842 roku, komplet gazety „Prawdziwy Ewangelik Polski” z 1859 roku.\n— Z czego się pan śmieje? — zapytał grubas zaniepokojony moim śmiechem.\n— Gdybyście zdołali te stare dokumenty przemycić, na przykład do RFN-u, to wasi mocodawcy nie tylko nie daliby wam nagrody, ale po prostu przepędzili.\n— Bo to są stare książki i gazety, które świadczą, że na terenie Warmii i Mazur od wieków rozwijała się polska kultura. Spójrzcie! To komplet „Mazura” wydawanego w Ostródzie w 1880 roku. A tu komplet „Mazura” wydawanego w Szczytnie w 1910 roku."\n– egzemplarz książki „Staroobrzędowe kalendarium zawierające wykaz odpustów na wszystkie święta”\n"Swiatcy" - staroobrzędowe kalendarium z 1860 roku\n– starą broń i trofea łowieckie\nStara broń i trofea łowieckie\nSzczególnie sporo uwagi poświęciliśmy honorowej gablocie, w której znajdują się znalezione na polu koło Pisza w roku 2015 szczątki messerschmitta.\nMiły Bileter i jednocześnie Przewodnik–Gawędziarz opowiedział nam historię odnalezienia części tej maszyny. Według badaczy, musiała ona rozbić się ostro pikując, ponieważ jej szczątki znalezione zostały na kilku metrach w głąb ziemi.\nPo obejrzeniu wszystkich eksponatów pożegnaliśmy się miłym Przewodnikiem i udaliśmy się po odbiór tortu. Ale to już zupełnie inna historia i inne pióro opisze ją dla Was.\nWysłany: 2016-07-29, 21:57\nJak dobrze wiecie na zlot dotarłem jak zwykle w trakcie.\nPragnę też wspomnieć, iż było rewelacyjnie choć krócej.\nNa wyspie byłem z Wami duchem ale obowiązek wspierania TomaszKa oraz Zbychowca była silniejsza. Prawda jest taka, że komary uwielbiają moją błękitną krew a ja nie znoszę ich ukąszeń.\nTematem przewodnim jest przyjęcie urodzinowe Wiewiórki, które odbyło się w sobotni wieczór.\nGłówną organizatorką tej imprezy była Yvonne a żeby nikogo nie pominąć napiszę, że wszyscy inni dzielnie pomagali.\nSami rozumiecie, że nie mogło się tylko skończyć na torcie i soczku (a był to smaczny wypiek).\nUrodzinowy tort Wiewiórki\nNasz forowy jubilat Wiewiórka\nWiewiórka mocno nabrał powietrza...\n...i za jednym chuchem zgasły wszystkie świeczki\nNie zabrakło również gromkiego "Sto lat" dla jubilata\nYvonne, Yvonne, Yvonne.\nGdy rozsiedliśmy się wygodnie do degustacji okazało się, że to jedynie wierzchołek góry lodowej tego co miało Nas jeszcze spotkać.\nZbychowiec odczytuje list pradziada Wągrowskiego\nNagle zbychowiec, nasz Szanowny narrator zaczął odczyt znalezionego listu a brzmiał on następująco:\n„Wieś Bądze, 28 maja 1976\nMoi Drodzy Potomkowie\nZanim wydam ostatnie tchnienie, a aniołowie niebiescy zaniosą mą duszę tam, gdzie uznają za stosowne, chcę powierzyć Wam moją największą tajemnicę. Do dziś jestem w posiadaniu części zbiorów doktora Gottlieba. Części, dodam, najcenniejszej. Ten głupiec Krostek myślał, że oddałem mu swoją część, aby wpadła w chciwe łapy Niewidzialnych. He, he! Krostek myślał, że jest sprytny, a tymczasem był z nas najgłupszy. Tylko dlatego wzięliśmy go z Makulskim do spółki, że miał traktor. Dałem mu stertę makulatury, a zbiory dobrze schowałem. Ten list dotrze do Waszych rąk dokładnie za 40 lat. Czy okażecie się godni i na tyle mądrzy, aby odszukać skarb, który Wam pozostawiam?\nWasz Pradziad Wągrowski\nP.S. Pierwszą wskazówkę otrzymacie od urodziwej kobiety, która często zmienia skalpy.”\nPierwszą wskazówkę odczytuje kobieta, która często zmienia skalpy,\nczyli panna Monika\nDowiedzieliśmy się z jego treści, że dla „Naszych” milusińskich zaczęła się nowa przygoda.\nAutor listu, pozwala na szukanie swoich skarbów pod warunkiem odszukania sprytnie ukrytych wskazówek oraz wykonania zawartych tam treści lub odpowiedzi na pytania.\nDo gry o poszukiwanie zbiorów doktora Gottlieba stanęli:\nWiewiórka, Sokole Oko, Wilhelm Tell, Robas oraz Michałek.\nZadania były różne, podpowiedzi dziwaczne ale cel był szczytny Skarb, skarb, skarb.\nOto kilka przykładów z tajemniczych karteczek:\n– według jakiej książki odbywa się nasz zlot?\n– zróbcie po 15 przysiadów.\n– wymieńcie pięciu harcerzy z serii Pan Samochodzik\n– Krzyknijcie 3 razy WIWAT PAN SAMOCHODZIK.\n– wymieńcie nicki wszystkich osób obecnych na zlocie.\nWiewiórka odnajduje pierwszą kartkę-podpowiedź\nYvonne odczytuje kolejne zadanie do wykonania\nChłopcy wykonują 15 przysiadów\nKartka z zadaniem\nWilhelm Tell odnajduje kolejną karteczkę\n"Wiwat Pan Samochodzik" - po trzykroć krzyknęli chłopcy\nKolejna karta została ukryta w jadalni\nTym razem kartka z zadaniem została ukryta w łodzi\nTomaszK odczytuje kolejną wskazówkę...\n...której szukać trzeba w sali kominkowej, choćby pod stołem\njak to czyni Wiewiórka\nChłopcy byli nie strudzeni w poszukiwaniu schowków oraz świetnie poradzili sobie z wszystkimi zagadkami.\nDorośli uczestnicy bawili się również dobrze. Były różne śmieszne podpowiedzi oraz komentarze.\nOsobiście słyszałem jak, któryś z uczestników wymyślił dodatkowe zadanie:\n„Krzyknijcie 3 razy Wiwat Wujek Nil”\nWybaczcie ale nie jestem w stanie przypomnieć sobie teraz kto to mógł być\nPo wielu gonitwach, odpowiedziach a nawet i fizycznych ćwiczeniach dotarliśmy do ostatniej wskazówki.\nNapięcie sięga zenitu gdy Yvonne odczytuje wskazówkę, gdzie\nznajduje się skarb\nRuszamy na poszukiwanie skarbu, ukrytego gdzieś na plaży nad Śniardwami\nOkazało się, że trzeba udać się na plaże i tam zakończyć mozolne poszukiwania.\nChłopcy niestrudzenie poszukują skarbu...\n...i wreszcie dopinają celu! Sokole Oko odnalazł skarb!\nPo 40 latach skrzynka Wągrowskiego została odnaleziona!\nSkarb Wągrowskiego jest nasz!!\n„Nasze” pociechy pod czujnym okiem głównych organizatorów zabawy udali się w wyżej wymienione miejsce by za kilka chwil powrócić z .........\nSokole Oko dumnie prezentuje odnaleziony skarb Wągrowskiego\nSKARB SKARB SKARB\nKażda przygoda musi mieć swoją tajemnicę więc mogę jedynie napisać, iż nikt nie spodziewał się aż takich wspaniałości NIECH ZOSTANIE TO NASZĄ SŁODKA TAJEMNICĄ.\nKolejna zagadka odpowie Wam na pytanie kto pierwszy odnalazł skarb?\nKto ma najbardziej ornitologicznego Nicka ??\nP. S. Pragnę jeszcze podziękować za wsparcie przy pisaniu tego „dzieła” Yvonne\noraz za część graficzną Czesiowi1.\nA późnym wieczorem nad samymi Śniardwami znów zapłonęło ognisko...\nOd lewej: zbychowiec, Yvonne, Wilhelm Tell, johny, TomaszK i Sokole Oko\nOgnisko a w oddali rysuje się Czarci Ostrów\nWieczór nad Śniardwami\nNad czym rozmyśla zadumana Milady?\nPiękny wieczór nad Śniardwami\nCóż tak zaskoczyło Yvonne, Milady i Mysikrólika? Czyżby to...\n...koszulka, którą z dumą prezentuje Nill77?\nU góry od lewej: Nill77, johny, Mysikrólik, TomaszK, zbychowiec i Milady.\nU dołu od lewej: Hanka, panna Monika, Yvonne i Czesio1\nIX Forowy Niewidzialny Zlot Niedźwiedzi Róg 2016 część 18 - "Urodziny Wiewiórki" (Nil77)\nWysłany: 2016-07-30, 09:18\nI tak nastał ostatni dzień naszego zlotu. Dzień najbardziej smutny ze wszystkich. Niestety trzeba się było rozstawać. Po kolei wszyscy pakowali swoje bagaże do wehikułów i szykowali się do drogi powrotnej… Przedtem jednak wręczyliśmy skromny upominek Czesiowi w podzięce za to w jaki sposób przygotował dla nas zlot i jak to wszystko zorganizował. DZIĘKUJEMY CI PRZYJACIELU!!!\n"Pieśni mazurskie" Michała Kajki to prezent dla Czesia\nod uczestników Niewidzialnego Zlotu\nPamiątkowy wpis w książce\nUczestnicy IX Forowego Niewidzialnego Zlotu w komplecie\nEkipa Niewidzialnych nad Śniardwami\nPowoli część z nas zaczęła się rozjeżdżać a inni korzystali jeszcze z przepięknej pogody i zażywali kąpieli w ciepłej wodzie Śniardw. W końcu jednak i oni musieli ruszyć w drogę powrotną.\nŻegnaj Niedźwiedzi Rogu...\nOkoło południa ostatnie wehikuły opuszczały niewielką wioskę, w której działy się wielkie przygody. Na szczęście na horyzoncie już wkrótce kolejne nasze spotkanie w Brześciu Kujawskim.\nIX Forowy Niewidzialny Zlot Niedźwiedzi Róg 2016 część 19 - "Zakończenie zlotu" (johny)\nWysłany: 2016-08-21, 14:19\nPostscriptum - grób Gizewiusza w Ostródzie\nTrasa powrotna ekipy bydgoskiej wiodła przez Ostródę. Postanowiono zatem zrobić tam krótki postój i zgodnie ze wskazówkami Czesia, udano się na poszukiwania kolejnego „niewidzialnego” miejsca, czyli grobu Gizewiusza.\n„Zatrzymaliśmy się przy grobie, na którym leżał pomnik w kształcie otwartej księgi.\n– Urodził się w Piszu – opowiadałem Monice – w rodzinie Giżyckich, którzy ówczesnym zwyczajem zlatynizowali swoje nazwisko na „Gizewiusze”. Z domu wyniósł umiłowanie polskiej mowy, ale jak mówi legenda, ideami niepodległościowymi zaraził się od swej żony, Żydówki, Anny Rebeki Fürst, która była wielką patriotką polską. W 1835 roku został Gustaw Gizewiusz pastorem w Ostródzie i odtąd toczył upartą walkę z pruskimi władzami w obronie szkoły polskiej. Do tego celu wykorzystywał swój talent krasomówczy i pisarski, słał pisma do władz niemieckich, odwoływał się do opinii publicznej w Niemczech. Zbierał źródłowe materiały, udowadniające polskość ludu mazurskiego, słał memoriały do wybitnych osobistości. Do jego przyjaciół zaliczał się Celestyn Mrongowiusz, również urodzony na Mazurach. On także bronił polskiego języka w Prusach, a jego książkami zachwycał się Adam Mickiewicz, który zresztą z Mrongowiuszem korespondował. W 1842 roku Mrongowiusz opracował memoriał do władz niemieckich wskazujący, że odbieranie ludowi mazurskiemu jego ojczystej mowy jest bardzo szkodliwe. A że był to okres nadchodzącej Wiosny Ludów, okres buntów i niepokoju, Gizewiusz, który doręczył władzom ów memoriał osiągnął wielki sukces: odtąd dzieci mazurskie mogły się uczyć po polsku. Ale germanizatorzy nie ulegli, podjęli z Gizewiuszem dalszą walkę. Wtedy Gizewiusz zrozumiał, że batalię o polskość trzeba powiązać z walką o wyzwolenie społeczne i narodowe. Wybuchła właśnie Wiosna Ludów. Gizewiusz, który cieszył się na Mazurach ogromną popularnością, stał się najpoważniejszym kandydatem na posła ludności mazurskiej do parlamentu we Frankfurcie. Niestety, wtedy to zmarł, przeżywszy zaledwie trzydzieści osiem lat. A gdy go nie stało, germanizatorzy znowu zaczęli tępić polskość. Lecz, jak pani wie, nigdy im się to nie udało. Mowa polska na tych ziemiach nie przestała rozbrzmiewać...”\nGrób ten znajduje się na starym ostródzkim cmentarzu, który prawie całkowicie znikł pod połaciami trawy i innej szerzącej się tam bujnie roślinności. Cmentarz ten znajduje się na wzgórzu, a jego teren porasta dzisiaj dość gęsty las, w którym trudno wypatrzeć stare nagrobki. Niemało czasu zajęło nam odszukanie grobu, ale nie mogliśmy go przeoczyć, bo jest naprawdę imponujący: duży, o kształcie jakże nam bliskim:\nGrób Gustawa Gizewiusza w Ostródzie\nDość długą chwilę zabawiliśmy w tym miejscu, a refleksje, jakie nam się nasunęły były następujące: Gizewiusz żył zaledwie 38 lat. Ale w czasie tego krótkiego przecież okresu, zrobił tak wiele dla swojej ojczyzny, że zasłużył sobie na piękny, duży i jakże wymowny w swej formie pomnik. To piękny przykład człowieka, który spożytkował swój czas najlepiej, jak to możliwe: w służbie drugiemu człowiekowi.\nSłowa, które widnieją na pomniku Gizewiusza, przytoczył Zbigniew Nienacki w „Niewidzialnych”:\n„Tu spoczywa Gustaw Gizewiusz. 21.V.1810 – 7.V.1848. Bojownikowi o polskość i ludowładztwo na Mazurach. W setną rocznicę Wiosny Ludów – Rodacy.”\nStrona wygenerowana w 2.19 sekund. Zapytań do SQL: 15


Farby szkolne - Akwarelowe i plakatowe | Sklep Choni.pl\nCENA 0,00 zł - 10,00 zł (5) 10,00 zł - 20,00 zł (2)\nPRODUCENT ASTRA (4) St.Majewski (2) Starpak (1)\nFarby akwarelowe 12 kolorów wielkość 23,5 mm Astra\nFarby akwarelowe 18 kolorów wielkość 23,5 mm Astra\nFarby plakatowe 13 kolorów wielkość 20 ml Astra\nFarby akwarelowe - 12 kolorów St.Majewski\nFarby akwarelowe - 12 kolorów Tomek i Przyjaciele Starpak\nFarby akwarelowe 12 kolorów wielkość 30 mm Astra\nFarby plakatowe Minionki 12 kolorów wielkość 20 mm St.Majewski\nMalowanie farbami to propozycja zabawy, która na długi czas pochłonie zarówno młodsze, jako i nieco starsze dzieci. Nie bez powodu – tworzenie własnych, oryginalnych obrazków to doskonałe ćwiczenie wyobraźni i możliwość wyrażenia swojej kreatywności. A co najlepsze, do malowania wystarczą zaledwie farby szkolne i kawałek papieru! Bogaty wybór farb akwarelowych i plakatowych w szerokiej gamie kolorów prezentujemy w naszym sklepie internetowym.\nMalowanie farbkami szkolnymi – radosna twórczość i rozwój dziecka\nWbrew swojej nazwie, farbki szkolne sprawdzą się nie tylko w przypadku przedszkolaków i uczniów szkoły podstawowej. Mnóstwo frajdy sprawią też nieco młodszym maluchom. W przypadku wszystkich dzieci, z całą pewnością pozytywnie wpłyną na ich rozwój – emocjonalny, umysłowy oraz estetyczny. Malowanie farbami akwarelowymi lub farbami plakatowymi to także świetne ćwiczenie koordynacji wzrokowo-ruchowej, kontrolowania ruchów ciała i zręczności. Tak jak pisanie czy zapinanie guziczków, posługiwanie się farbkami szkolnymi, kształtuje zdolności manualne dziecka. Wykonywanie nimi rysunków w idealny sposób rozwija też postrzeganie barw, kształtów i przestrzeni. A do tego uwrażliwiają na piękno otaczającego świata, kształtując poczucie estetyki. I kto wie – być może w przyszłości zdolności plastyczne malucha staną się jego prawdziwą pasją?\nAkwarele a plakatówki\nZ myślą o małych artystach, przygotowaliśmy bogatą ofertę farb szkolnych. Wśród nich znaleźć można zarówno farby akwarelowe, jak i farby plakatowe. Pierwsze z nich, czyli tak zwane akwarele bądź farby wodne, wymagają użycia wody. Farby akwarelowe dostępne są w postaci twardych pastylek, które zmieniają swoją konsystencję pod wpływem działania wilgotnego pędzelka. Rozcieńczone barwniki pozwalają na uzyskanie delikatnych, półprzeźroczystych kolorów. Farby akwarelowe w kostkach stosowane są najczęściej do rysunków bez wyraźnych konturów i dają charakterystyczne, lekko rozmyte kształty. Zaleca się, by akwarelami malować po papierze o grubszej gramaturze. Dzięki temu, mokry od wody pędzelek, nie doprowadzi do pofalowania kartki. Alternatywą dla farb akwarelowych są farby plakatowe, powszechnie znane jako plakatówki. Nie wymagają one użycia wody i są od razu gotowe do użycia – zarówno na papierze, jak i na drewnie, kamieniu, kartonie czy szkle. Farby plakatowe, cechują się wysokim stopniem krycia, żywą kolorystyką i wyrazistymi konturami rysunków. Już niewielka ilość farby zapewnia świetną widoczność kolorów, dzięki czemu plakatówki są niezwykle wydajne.\nFarby szkolne w naszej ofercie\nMałym twórcom i ich rodzicom proponujemy farby szkolne znanych i cenionych producentów, takich jak Astra, St.Majewski czy Starpak. Farby akwarelowe dostępne są w praktycznych, zamykanych pojemniczkach z uchwytem ułatwiającym przenoszenie. W zależności od zestawu farb akwarelowych, składają się one z 12 lub 18 kolorów. W opakowaniu znaleźć można też mały pędzelek dla młodego artysty. Farby plakatowe, przedstawione w tej kategorii, to zestawy 12 lub 13 intensywnych kolorów w szerokiej palecie – pozwalającej na tworzenie rozmaitych rysunków. Farby plakatowe, zamknięte w pudełeczkach o pojemności 20 ml, wystarczają na długi czas i umożliwiają maluchom stworzenie wielu dzieł. Jednocześnie, dzięki zastosowanym technologiom, są w pełni odporne na zasychanie, ścieranie oraz działanie światła. Co nie bez znaczenia, wszystkie oferowane w naszym sklepie internetowym farby szkolne, pozbawione są szkodliwych substancji i gwarantują bezpieczeństwo użytkowania przez najmłodszych twórców.\nW Twoim dziecku drzemie mały artysta? Chcesz wspierać kreatywność malucha poprzez radosną twórczość, która rozwija wiele umiejętności? Już dziś sprawdź naszą ofertę atrakcyjnych cenowo farb szkolnych – plakatowych i akwarelowych w zestawach!