Powitanie nowych użytkowników - Akcentuj Wrocław\nAkcent Office\tWykaz forów Forum Informacje dla nowych użytkowników\nPost autor: mrkaziu » 28 lut 2012, 21:26\nW tym miejscu witam serdecznie NOWYCH UŻYTKOWNIKÓW. W związku z faktem, że forum jest jeszcze w fazie tworzenia proszę o wyrozumiałość za wszelkie ewentualne niedogodności, które mogą wystąpić w początkowym okresie funkcjonowania. Ze swojej strony dołożymy wszelkich starań by w jak najszybszym czasie odpowiadać na wszelkie kierowane do nas pytania i sugestie. Forum to poświęcone jest osobom interesującym się Wrocławiem, a w szczególności jego architekturą, inwestycjami i innymi sprawami, którymi żyje to miasto. Zachęcamy do zakładania nowych tematów w kategorii Wrocław, ale nowe wątki w innych kategoriach też oczywiście są mile widziane. Życzę miłego czasu spędzonego na tym forum - Kazimierz Grabkowski\nRejestracja: 11 mar 2012, 18:04\nRe: Powitanie nowych użytkowników\nPost autor: mrobert15 » 11 mar 2012, 18:32\nJak widzę jestem jednym z pierwszych użytkowników Forum o Wrocławiu. Postanowiłem zatem dopisać się tutaj w ramach przywitania (może dział z powitaniami by się przydał - chyba, że to miejsce mogłoby się takim stać ...).\nWrocław jest moim miastem od urodzenia. Lubię bardzo to miasto. Mimo niedogodności, z którymi można się spotkać jednak plusy przeważają. Choć pewnie duże znaczenie ma tu mój "patriotyzm lokalny" Mam nadzieję, że forum będzie się rozwijać i przybywać tu będzie nowych, aktywnych użytkowników. Zasługuje na to przede wszystkim Wrocław.\nWitryna finansowo-gospodarcza Kredyty Lokaty Konta. Informacje gospodarcze i oferty bankowe, np. pożyczki gotówkowe i kredyty hipoteczne. Można też założyć konto bankowe czy oszczędnościowe. Oferty dla firm.\nPost autor: mrkaziu » 11 mar 2012, 19:02\nBardzo dziękuję za miłe słowa i zapraszam\nRejestracja: 29 lut 2012, 22:43\nSkontaktuj się z Bella\nPost autor: Bella » 03 maja 2012, 23:10\nWitam, witam serdecznie administratora i użytkowników...\nPost autor: mrkaziu » 04 maja 2012, 0:29\nTeż bardzo milutko Cię witam\nRejestracja: 06 mar 2013, 18:44\nPost autor: Malina » 06 mar 2013, 18:45\nPost autor: mrkaziu » 06 mar 2013, 20:22\nWitamy Cię serdecznie i życzę miłego tu pobytu\nRejestracja: 12 mar 2013, 14:13\nSkontaktuj się z adak\nPost autor: adak » 14 mar 2013, 15:00\nGorąco witam wszystkich użytkowników\nPrace alpinistyczne i wysokościowe: http://www.wzwyz.com/\nPost autor: mrkaziu » 15 mar 2013, 20:38\nTeż witamy gorąco\nRejestracja: 19 wrz 2014, 17:50\nPost autor: JoaGall24 » 25 wrz 2014, 8:59\nWitam i ja bardzo serdecznie wszystkich nowych i starych forumowiczów.\nWróć do „Informacje dla nowych użytkowników”


Fotografia produktowa | witryna: Fotografia produktowa w katalogu => Dodaj.pl\nFotografia produktowa Data dodania wpisu: 15 12 2016\nreklama krotoszyn, adam1, studio poligraficzne, studio fotograficzne, studio graficzne krotoszyn, studio reklamy\nInternet sprawił, że praktycznie każdego rodzaju produkty można sprzedawać łatwiej i szybciej. Jednak aby produkty w sklepie internetowym prezentowały się profesjonalnie i zachęcały do zakupu, potrzebne są doskonałe zdjęcia. Fotografia produktowa oferowana przez firmę Adam1 zapewni Ci sukces w e-commerce. Mamy wieloletnie doświadczenie, każdego dnia śledzimy najnowsze trendy tak, aby każdy fotografowany przez nas produkt sprzedawał się, jak przysłowiowe świeże bułeczki.\nGrupa Amako to firma specjalizująca się się w kreowaniu brandingu, działająca na polskim rynku już od ponad dekady. Jesteśmy zespołem składającym się z kilkunastu aktywnych i ambitnych pracowników z wieloletnią praktyką w branży medialnej. Budujemy identyfikację wizualną marki posługując się rozległ...\nPROJEKTOWANIE LOGO TANIE LOGO online projekty log »\nProjekty logo. Projektowanie logo najwyższej jakości (zawodowi graficy po Akademii Sztuk Pięknych). Księgi Znaku tanio Niska cena Logotyp online Tanie dla firm firmowe. Lifting logo Odświeżanie logo. Projektujemy logo, księgi znaku, papeterię formową dla firm na całym świecie. Nasi zadowoleni klienc...


Nienasycenie. Część Pierwsza, Przebudzenie Ebook\nEbook Nienasycenie. Część pierwsza, Przebudzenie\nAutor: Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy), Kwiecień 2020 , 111 stron\nStanisław Ignacy Witkiewicz Nienasycenie Powieść ISBN 978-83-288-2932-9 Autor prosi o przeczytanie przedmowy Część pierwsza. Przebudzenie Poświęcone pamięci Tadeusza Micińskiego Ja, wybierając los mój, wybrałem szaleństwo. Tadeusz Miciński, W mroku gwiazd Przedmowa Nie wchodząc w kwestię, czy powieść jest dziełem sztuki, czy nie (dla mnie, nie) po ruszyć chcę problemat stosunku powieściopisarza do jego życia i otoczenia. Powieść jest dla mnie przed... Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy) Ur. 24 lutego 1885 w Warszawie Zm. 18 września 1939 w Jeziorach na Polesiu Najważniejsze dzieła: W małym dworku dramat, 1921), Wariat i zakonnica (dramat, 1923), Janulka, córka Fizdejki (dramat, 1923), Matka (dramat 1924), Szewcy (dramat, 1934), Pożegnanie jesieni (powieść, 1927), Nienasycenie (powieść, 1930), Nowe formy w malarstwie i wynikające stąd nieporozumienia (1919), Pojęcia i twierdzenia implikowane przez pojęcie Istnienia (1935), Niemyte dusze (1936; wyd. 1975). Pseudonim Witkacy. Polski awangardowy malarz, dramaturg, pisarz i filozof. Malarstwo studiował na krakowskiej ASP (u J. Stanisławskiego i J. Mehofera). W czasie I wojny światowej zaciągnął się do armii carskiej, ranny w 1916 r., pojechał kurować się do rodziny w Moskwie, gdzie był świadkiem wybuchu rewolucji październikowej. Bezpośrednie doświadczenie historii ukształtowało katastroficzną historiozofię Witkacego. W 1918 roku wrócił do Polski i osiadł w Zakopanem. Pracował zarobkowo jako portrecista (w latach 30. stworzył jednoosobową "Firmę portretową"), tworzył teoretyczne teksty z zakresu estetyki, był członkiem krakowskiej grupy formistów, głosząc teorię Czystej Formy w sztuce, mającej odwoływać się u odbiorcy bezpośrednio do uczuć metafizycznych. Z czasem stworzył własny system filozoficzny. W 1935 r. odznaczony prze Polską Akademię Nauk. Po wybuchu II wojny światowej, nie przyjęty jako ochotnik do wojska, udał się w kierunku wschodniej granicy Polski. Zginął śmiercią artystyczno-samobójczą, zażywając weronal wraz ze swą ówczesną kochanką oraz podcinając sobie żyły na wieść o agresji Związku Radzieckiego na prowadzącą wojnę z hitlerowskimi Niemcami Polskę. Kupując książkę wspierasz fundację Nowoczesna Polska, która propaguje ideę wolnej kultury. Wolne Lektury to biblioteka internetowa, rozwijana pod patronatem Ministerstwa Edukacji Narodowej. W jej zbiorach znajduje się kilka tysięcy utworów, w tym wiele lektur szkolnych zalecanych do użytku przez MEN, które trafiły już do domeny publicznej. Wszystkie dzieła są odpowiednio opracowane - opatrzone przypisami oraz motywami. Ebook porusza temat Nienasycenie. Jedną z istotnych spraw poruszanych w ebooki jest: pierwsza. Jeśli interesuje Cię: Przebudzenie, to ebook dla Ciebie.\n18aspautorbibliotekaciacórkadomenydoświadczeniedramatduszefilozofgrupyideii wojny światowejisbnlekturylosmalarstwomatkaochotnikpisarzpojęciapolskapolskipożegnanie jesieniprzebudzeniestanisław ignacy witkiewiczsystemszaleństwoszewcytadeusz micińskitekstywielewitkacywojnywolne lekturyzwiązkuśrednie\nISBN 978-83-288-1016-7. Porównywarka cen ebooków, które dostępne są w formatach PDF, MOBI i innych. Na urządzenia Kindle i inne. Tutaj znajdziesz ebook, którego szukasz. Nie wszystkie ebooki w ofercie są darmowe. Wspierajmy autorów i kupujmy ebooki.\nTytuł: Nienasycenie. Część pierwsza, Przebudzenie Ocena: 4.8 Recenzent: Tomasz Smykowski Dodał: Tomasz Smykowski Data recenzji: 3 sierpień 2012 Streszczenie: Ebook polecany Opis: Ebook polecany


2-tygodniowa wyprawa w marcu | Turcja w Sandałach\n2-tygodniowa wyprawa w marcu\nWysłane przez Angie w śr., 24/02/2010 - 11:02\nHej! Konsultowała się już z Izą, ale chciałabym posłuchać Waszych opinii - jako weteranów tureckich ostępów: nasza (2 dorosłych i 2-latek prawie) marcowa wyprawa po Turcji to na razie – 4,5 dnia noce w Istambule, – 5 dni w Goreme i... zostają nam do zagospodarowania 4 dni. Gdzie zjechać - może nad morze? Ale do jakiej miejscowości - żeby nie było turystycznie (same hotele i nic poza tym), bo poza sezonem może być tam nudno :) Antalaya? Tam w pobliżu są jakieś parki narodowe... Czy może to masówa? Będziemy wdzięczni za radę - musieliśmy skrócić trasę (o część egejską), bo nie chcemy non stop a autokarze siedzieć... :) będę wdzięczna za pomoc, A.\nWysłane przez Iza w sob., 06/03/2010 - 11:18\nwidzę, że jakoś nikt się nie kwapi z odpowiedzią. Dorzucę więc jeszcze nieco pomysłów:\n1. Antalya jest dobrym miejscem na spędzenie kilku dni nad morzem, w marcu będzie tam raczej ładna pogoda, w okolicach jest sporo do zobaczenia, a masówki nie będzie, bo to nie sezon. Jedyny minus to fakt, że pojedziecie daleko na południe, więc czeka Was daleka droga z powrotem na samolot z Istanbulu.\n2. Nie wiem, jak bardzo zależy Wam nad pobytem na wybrzeżu, w marcu raczej się i tak nie pokąpiecie. Wówczas w grę wchodzi wspominana przez Ciebie już kiedyś Bursa. To miasto-uzdrowisko, wiele hoteli oferuje kąpiele w źródłach termalnych, okolica jest przepiękna, no i wiele okazji do świetnych zakupów - rewelacyjny bazar. Okolice Bursy to Park Narodowy.\n3. Po drodze do Bursy warto zahaczyć o Pamukkale, ale najwyżej na 1 dzień.\n4. Czy myśleliście o Ankarze pod drodze z Kapadocji? Stolica Turcji ma kiepską prasę, ale niesłusznie, to bardzo ciekawe miasto, tylko całkowicie odmienne od zabytkowego Istanbulu. Jeżeli zdecydujecie się na taki wariant, możecie zapewnić sobie dodatkową atrakcję - przejazd pociągiem z Kapadocji do Ankary.\nWysłane przez Angie w ndz., 07/03/2010 - 12:01\nJesteś jak zwykle nieoceniona! Wariant Pamukkale+Bursa jest ciekawy - nie brałam go pod uwagę, po wyczytałam, że Bursa to przemysłowe, nowoczesne miasto (podobnie jak Ankara zresztą... :) ) Niewykluczone, że po prostu zostaniemy w Kapadocji dłużej, a potem wrócimy przez Ankarę - to też jakaś opcja. Z pociągiem - szczególnie fajna! Masz pewnie rację co do Antalyi - daleko, ale czytając przewodniki nie natrafiłam na bliższą (od strony Kapadocji) miejscowość nadmorską, gdzie moglibyśmy skorzystać z ładnej pogody (teraz 20 st. C!!!), oczywiście bez kąpania, ale też porobić jakieś wypady w okolice. Mersin, Silifke? Nie mam pojęcia... Raz jeszcze dzięki, A.\nWysłane przez Iza w ndz., 07/03/2010 - 12:12\nBursa ma dwa oblicza, to nowoczesne, i to tradycyjne. To przecież dawna stolica Imperium Osmańskiego, z grobami pierwszych sułtanów i pięknym Zielonym Meczetem. Dodatkowo, jak już pisałam, to również uzdrowisko, a w pobliżu jest centrum sportów zimowych na górze Uludağ.\nJeżeli zdecydujecie się na wariant południowy z Antalyą, to też może być bardzo ciekawe, zwłaszcza, że będziecie mieli duży wybór hoteli poza sezonem letnim.\nCo do wypadów w okolice, to możecie pojechać do Side, Alanyi, Manavgatu, do okolicznych wodospadów, ewentualnie do Anamuru itd. Jednak do Mersinu jest dość daleko, tzn. nie dacie rady obrócić w jeden dzień, chyba że cały czas spędzicie w autokarze. Na mapie nie wygląda to na daleką trasę, ale droga wiedzie bardzo górską drogą i strasznymi serpentynami (kiedyś jak jechałam, to pół autokaru zwracało do woreczków śniadanie, a byli to miejscowi...\nchyba że dalej na południe\nWysłane przez Angie w ndz., 07/03/2010 - 12:32\nTeraz tak się przyjrzałam: może po prostu się nie rozdrabniać (w końcu mamy tylko 2 tygodnie) i ruszać w dół: czyli 1) do Sylifke (stamtąd możemy zwiedzić Kızkalesi, Mersin) LUB (chyba podobna droga, ok. 5 godzin) 2) İskenderun/Antakyi Pytanie, czy tam równie dobrze wygląda sieć autobusowa? I damy radę wrócić na czas :D\nWysłane przez Iza w ndz., 07/03/2010 - 14:26\nCzy pisząc o nierozdrabnianiu się masz na myśli jazdę z Kapadocji prosto na południe? Jeżeli tak, to:\nSieć autobusowa jest niezła, czasami autokary są nieco gorszej klasy niż na zachodzie kraju, ale to raczej zależy od wyboru firmy przewozowej. Jeżeli wybierzesz Metro, Ulusoy, Kamil Koc czy Pamukkale, to na pewno będziecie zadowoleni. Pamiętam jednak, że parę lat temu przejazdy wzdłuż wybrzeża śródziemnomorskiego zmonopolizowała firma Akdeniz. Jej standard usług też podniósł się na przestrzeni kilku lat.\nProblemem może być dostanie się we wszystkie ciekawe miejsca, na wschodzie może nie być dostępny transport masowy do ciekawych zabytków, położonych z dala od miast i miasteczek. My kilka lat temu zwiedziliśmy okolice na trasie Adana - Silifke jeżdżąc samochodem ze znajomym Turkiem. Może opcją byłoby wypożyczenie tam na 1-2 dni samochodu? Drogi pamiętam, że były niezłe, a ruch zdecydowanie mniejszy niż na zachodzie kraju.\nZ podanych przez Ciebie dwóch wariantów ja wybrałabym Silifke/Mersin. W Antakyi też byłam, ale poza świetnym Muzeum Mozaiki, nie spodobało mi się to miasto. Z drugiej strony jest to ciekawostka w skali kraju gdyż posiada arabską atmosferę (napisy po arabsku, inne potrawy w restauracjach itd.).\nZ tym powrotem na czas :P to może nie do końca niezaplanowany żart forumowy. Tzn. zdążycie na pewno, ale radzę, na wszelki wypadek wrócić do Istanbulu na dzień przed powrotem - możecie zarezerwować hotel podczas pobytu na miejscu. Nastawcie się też na długą podróż powrotną (około 15 godzin lub nawet więcej).\nwitajcie chce jechac do\nWysłane przez Anonim (niezweryfikowany) w pon., 15/03/2010 - 19:12\nwitajcie chce jechac do izmiru 24 marzec 2 kwietnia jaka moze byc pogoda ?\nWysłane przez Angie w wt., 06/04/2010 - 19:30\nWitam! Wróciliśmy! Ostatecznie wybraliśmy trasę: Warszawa-Budapeszt-Istambuł – samolot Istambuł – Goreme (Kapadocja) – autobus Goreme – Konya – autobus Konya – Istambuł – pociąg Istambuł-Budapeszt-Warszawa - samolot Oprócz balonu i konia - podróżowaliśmy wszystkimi możliwymi środkami lokomocji: promem, pociągiem (dwuosobowym yatakli wagon!), autobusem, dolmuszem, autostopem i osłem (nasz syn). Pogoda (16-30 marca) była zaskakująco dobra. W Istambule było rześko, ale w Kapadocji już 26-30 stopni. Sporo czytałam i rozmawiałam z różnym ludźmi o Turcji, mimo to byłam mile zaskoczona wieloma rzeczami – od kultury osobistej i życzliwości ludzi po ich zachwyt naszym synem, rozwiązania komunikacyjne i inne niż to, które znałam z Tunezji oblicze islamu. Musimy tam wrócić – z pewnością raz jeszcze do Istambułu, a także na wschód i nad Morze Czarne. Iza – wielkie dzięki za pomoc – była nieoceniona. Pozdrawiam, A.\nPoproszę o więcej szczegółów :)\nWysłane przez Iza w wt., 06/04/2010 - 19:35\nRelacja, relacja, relacja i fotki są bardzo mile widziane (w wolnej chwili oczywiście).\nWysłane przez Angie w wt., 06/04/2010 - 19:36\npostaram się coś zmontować - choć to może potrwać :)\nWysłane przez Iza w wt., 06/04/2010 - 19:39\nTemat jest o tyle istotny, że jak widziałaś z reakcji wielu osób podróżowanie z małym dzieckiem na własną rękę jest niewyobrażalne. Warto by było dać pozytywny przykład.\nWysłane przez Angie w wt., 06/04/2010 - 19:43\nto prawda - pocieszam się, że nie tylko u nas: nawet w kapadockich dolinach napotkani ludzie (Amerykanie, Hindusi, Turcy) witali nas z mieszaniną zachwytu i przerażenia... (oh, my goodness, don't go there) Ale nosidło robiło wśród lokalsów furorę :)\nWysłane przez Marta J. w czw., 08/04/2010 - 13:19\nAngie, gratuluję samodzielnej wyprawy z małym synkiem! Ciekawa jestem marcowej Kapadocji przy 26-30 stopniach. Pozdrawiam, Marta J.


Capoeira - moje stany nieważkości — Steemit\nCapoeira - moje stany nieważkości\nOstatnimi czasy próbuję napisać coś lekkiego, ale paradoksalnie, ciężko mi to przychodzi. Niemniej, postaram się wam opowiedzieć o barwnej części mojego życia, ze względu na którą niejeden laik mógłby mnie oskarżyć o notoryczne łamanie praw fizyki.\nTo były wczesne lata 90., czyli dla mnie okres beztroskiego dzieciństwa. Pamiętam, że czas upływał mi głównie na czytaniu, a w przerwach między kolejnymi rozdziałami i szkołą, wraz z kolegami oddawałem się zakrojonej na szeroką skalę działalności szabrowniczej. O tak, musicie wiedzieć, że drobiazgowe planowanie w połączeniu z perfekcyjną realizacją mogło przynieść nawet z pół kilograma czereśni na głowę.\nGra była jednak ryzykowna, ponieważ za tego typu występki można było marnie skończyć. Zdarzały się więc brawurowe ucieczki przed starszymi dziećmi, które targane łowieckim instynktem, specjalizowały się w dostarczaniu młodocianych szkodników wprost przed oblicze poirytowanych działkowiczów.\nPo dziś dzień jestem przekonany, że tamte czasy przeżyłem tylko dzięki umiejętności trzeźwego myślenia i zdolności do błyskawicznego wspinania się na dachy okolicznych garaży.\nW związku z tym, że w opisywanym okresie czytanie było moją największą pasją, rzadko można było mnie zobaczyć przed hipnotyzującym ekranem środka masowego przekazu (być może dzięki temu wyszedłem na ludzi).\nOd powyższej reguły zdarzały się jednak wyjątki, szczególnie kiedy wpraszałem się w odwiedziny do kuzynostwa. Jeden z takich wypadów okazał się brzemienny w skutkach, bo w niedługim czasie nabawiłem się nowej obsesji, która owładnęła mną na kilka kolejnych lat życia.\nMiałem bodaj dwanaście lat, kiedy wspólnie z kuzynem urządziliśmy sobie maraton filmów na VHS. Tak, to były piękne czasy wypożyczalni wideo i filmów akcji z prawdziwymi facetami ociekającymi sztuczną krwią. Kuzyn jest starszy, więc miał nieograniczony dostęp do perełek ówczesnej kinematografii. W związku z tym, że w tamtym świecie prym wiodły historie mistrzów sztuk walk, na pierwszy ogień poszedł tytuł dość egzotyczny 'Only the strong', a w polskim tłumaczeniu “Tylko dla najlepszych”.\nI tak poznałem capoeira.\nPopularnie przyjęło się mówić, że capoeira to brazylijska sztuka walki-tańca, choć wielką niesprawiedliwością byłoby ograniczyć ją tylko do ram tych dwu aktywności. Zależnie od okresu, a datuje się, że powstała gdzieś na przełomie XVIII i XIX wieku, capoeira przybierała różną postać i była nośnikiem, zróżnicowanych na przestrzeni lat wartości ideologicznych, a nawet religijnych. Zrodzona w środowisku brazylijskich niewolników, z jednej strony stała się formą fizycznej walki z uciskiem, z drugiej manifestacją odrębności kulturowej uprawiających ją ludzi.\nW swojej praktycznej formie, capoeira stanowiła zakamuflowaną pod postacią tańca, sztukę walki z rodowodem osadzonym w rdzennych tańcach afrykańskich plemion, stąd jej nieodłącznym elementem stała się muzyka wykonywana przy użyciu charakterystycznych instrumentów. Na przestrzeni lat capoeira była wielokrotnie modyfikowana co zaowocowało bogactwem różnorodnych szkół i filozofii jej kultywowania. W czasach obecnych, jawi się bardziej jako forma ekspresji niż skuteczna sztuka walki.\nZ perspektywy własnej, stwierdzam po latach, że w capoeira najbardziej fascynowała mnie swoboda ruchu i starcie z własnymi ograniczeniami. Poza tym, byłem oczarowany aspektem muzycznym, który doskonale potęgował euforyczny nastrój i świetnie sprawdzał się w roli terapeutycznej, pozwalając zapomnieć o rozterkach dnia codziennego.\nDziś byłbym nawet skłonny stwierdzić, że moja przygoda z tą sztuką walki-tańca była swoistym rodzajem ucieczki do lepszego świata, gdzie panowały jasne reguły, a postęp przychodził wraz z ciężką pracą i autentycznym zaangażowaniem.\nW moim rodzinnym mieście, capoeira pojawiła się jakoś w rok po tym jak zetknąłem się z nią po raz pierwszy przy okazji oglądania “Tylko dla najlepszych”, był to czas silnej ekspansji na Polskę, w związku z czym już istniejące ośrodki rozszerzały swoją działalność na inne miasta, często odbywały się pokazy i zakładano nowe szkoły. Na jednym z takich event’ów pojawiłem się ja.\nNie sposób oddać wszystkiego, co przeżyłem w ciągu kolejnych 6 lat, ale powiem wam, że początki nie zapowiadały się najlepiej.\nJak dziś pamiętam pierwsze dwa miesiące, kiedy panicznie bałem się stanąć przy ścianie na rękach, co w końcu mi się udało, po to tylko, żeby następnie wielokrotnie upaść na plecy przy próbach zejścia do mostka - przy takich okazjach człowiek przez chwile funkcjonował na bezdechu, bo układ oddechowy momentalnie odmawiał posłuszeństwa. Przypominam że liczyłem sobie około trzynastu wiosen, a wcześniej niespecjalnie ciągnęło mnie do sportu.\nW ciągu kilku pierwszych miesięcy wyraźnie schudłem i do dziś uważam, że jeśli ktoś potrzebuje szybko zrzucić kilka kilogramów, to trenowanie capoeira świetnie się do tego celu nadaje.\nKolejne miesiące były nieustanną walka z samym sobą, bo chociaż poświęcałem treningom dużo czasu, to moje umiejętności rosły niewspółmiernie do pozostałych trenujących.\nTaki stan rzeczy trwał ok dwóch lat i chociaż postęp przychodził wolno, to nie poddawałem się i sukcesywnie przekraczałem kolejne ograniczenia swojego ciała.\nPewnego lata nastąpił przełom. Pojechałem wtedy w odwiedziny do babci na wieś i jako, że nie znałem nikogo w okolicy, to udałem się na pobliski stadion żeby potrenować. Przy okazji, zdradzę wam tajemnicę, że fantastycznie ćwiczy się w lecie, kiedy w promieniach słońca nagie stopy dotykają świeżej, zielonej trawy - to bardzo przyjemne uczucie. Będąc już po rozgrzewce doszedłem do wniosku, że zrobię kolejne podejście do salta, które do tamtej pory, pomimo wielu prób było poza moim zasięgiem - nie wychodziło i czegokolwiek bym nie robił ten stan rzeczy się utrzymywał. Ale w ten piękny, letni dzień, stało się coś niezwykłego, przy pierwszym podejściu zrobiłem piękne, wysokie salto w tył.\nZ perspektywy czasu, dochodzę do wniosku, że właśnie to był prawdziwy przełom w mojej przygodzie z capoeira, ponieważ wtedy nauczyłem się latać.\nPóźniejszy okres, to pasmo sukcesów, należałem do grona najlepszych w swoim mieście i chociaż byłem najgorszy z czołowej trójki, to razem robiliśmy rzeczy, o których inni mogli tylko pomarzyć. Pamiętam jak motywowaliśmy się nawzajem, jeśli tylko jeden nauczył się nowej techniki, reszta starała się ją jak najszybciej podłapać. To był wspaniały okres przyjaźni i zdrowej rywalizacji.\nJednym z większych plusów trenowania były częste pokazy, bo przecież capoeira to sztuka widowiskowa, która w połączeniu z oprawą muzyczną, potrafi u obserwatora wywołać bardzo pozytywne odczucia.\nPokazy najczęściej odbywały się w klubach, w samym centrum nocnego życia mojego rodzinnego miasta. Co to były za czasy! Dość powiedzieć, że mając 16 lat, ze względu na częste występy bawiłem się w klubach dla osób po 21 roku życia. W szatni też niejedno się widziało, wyobraźcie sobie gorące tancerki, które przed swoim występem przebierają się na oczach 16-sto latka. Akurat te wspomnienia mam krystalicznie czyste.\nZ drugiej strony, bywało też groźnie. Przekraczanie granic własnych możliwości niesie za sobą to ryzyko, że jeśli w trakcie procesu coś pójdzie źle, to finał może być tragiczny w skutkach. Ogólnie, w naszej małej społeczności przyjęło się, że materace gimnastyczne nie są do niczego potrzebne i nowych rzeczy uczyliśmy się na trawie, żeby później bezproblemowo wykonywać je na chodniku, ulicy, czy nawet w deszczu lub śniegu.\nW związku z powyższym, jak pewnie się już domyślacie, capoeira to w dużej mierze sztuka upadania w taki sposób, żeby niczego sobie nie złamać i po dziś dzień nie mogę nadziwić się temu jak bardzo jest pod tym względem skuteczna. Dość powiedzieć, że pewnego razu robiąc salto w tył z obrotem 360 stopni spadłem na głowę, bo będąc już w powietrzu źle się ułożyłem i zabrakło pędu. Oczywiście, cudem nie złamałem karku, a sam upadek był tak dziwny, że powykręcało mnie na wszystkie strony świata. Możecie sobie wyobrazić jak szybko wstałem tylko po to, żeby sprawdzić czy jeszcze mogę chodzić. Innym razem z kolei, mój dobry kolega postanowił polatać w deszczu, a nie uwzględnił faktu, że trawa i deszcz mają tę przypadłość, że łączą się w niezwykle śliską nawierzchnie, szczególnie kiedy ćwiczy się w butach. Przy próbie zrobienia salta, jego stopy zamiast trafić na silne oparcie do wybicia, zwyczajnie prześlizgnęły się po trawie, a on sam runął na ziemię w pozycji, jak gdyby najspokojniej w świecie leżał na łóżku. To było zabawne i na szczęście nic mu się wtedy nie stało.\nMimo wszystko, kontuzje niestety się zdarzały. Akurat w moim przypadku ujawniła się nałogowa wręcz tendencja do skręcania kostek, doszło do tego, że po kilku kolejnych urazach na przestrzeni dwóch, czy trzech miesięcy, potrafiłem skręcić nogę idąc prostym chodnikiem. To jednak nie potrafiło mnie powstrzymać przed trenowaniem, a żeby potwierdzić te słowa, przytoczę wam pewną historię, która z jednej strony pokazuje brak odpowiedzialności, ale z drugiej oddaje siłę mojej pasji.\nPewnego razu przytrafiło mi się szczególnie paskudne skręcenie z jednoczesnym zerwaniem torebki stawowej, skutkiem czego, prawa noga została na dwa tygodnie uzbrojona w szynę. Dla fanatyka mojego pokroju dwa tygodnie to była mniej więcej wieczność, dlatego już po siedmiu dniach pozbyłem się szyny i pokuśtykałem na pobliski plac, gdzie z reguły trenowałem wspólnie ze znajomymi. Oczywiście, już po chwili obserwowania tego co robili, nabrałem ochoty żeby się przyłączyć, więc wpadłem na szatański plan, który następnie w 100% zrealizowałem. Otóż, wiedziałem, że pod żadnym pozorem nie wolno mi obciążać chorej nogi, więc postanowiłem zrobić salto wymachowe z zamianą nóg w powietrzu. Idea jest taka, że należy najpierw zrobić gwiazdę lądując tylko na jednej nodze, podczas gdy druga ani przez chwilę nie dotyka ziemi i tym samym służy do nadania pędu akrobacji, będąc już w powietrzu nogi się zamienia i ląduje się, w moim przypadku na zdrowej nodze. Jak pomyślałem, tak zrobiłem i w efekcie moja kontuzjowana noga ani przez chwilę nie spoczęła na ziemi. Oczywiście, to było bardzo nierozsądne zachowanie, ale przyznam, że po fakcie czułem się jak mistrz świata.\nZ capoeira rozstałem się z wielkim bólem, z różnych powodów. Dzisiaj wiem, że mimo wszystko to była dobra decyzja, a przyjemnych wspomnień nikt mnie już nie odbierze. Wkrótce po zakończeniu treningów, rozpocząłem studia, a niedługo potem zacząłem grać w szachy, ale to już materiał na dwie osobne historie.\nTutaj jeden z moich ulubionych filmików, żebyście mieli punkt odniesienia\nZgłaszam do tematygodnia w kategorii 'Nieważkość'\npolish tematygodnia pl-artykuly life sports\nObejrzałam filmik i jestem absolutnie zachwycona. To wygląda jak sztuka... :) Capoeira jest przepiękna :)\nFajne, ale spróbuj na drugi raz większe odstępy między akapitami - zlewa to się w jedną masę :(\nNa przełaj przez ogródki\nbrzemienne skoków skutki\nNad chodnikiem pół metra\nbez koszuli bez swetra\nsrogim bogom podobny\nkark ratował dorodny\npłoche tancerek biusty\nwiodły go do rozpusty\ndziś szachisty spokojem spowity\npisze i opowiada czas ów znakomity\nZazdroszczę Ci tej łatwości w pisaniu wierszem :)\nPodobnie jak Ty dużo czytałem za młodu :)\nMyślę, że potrafisz...\nMusisz tylko wyjść na trawę...