Blog w zasadzie ogrodowy: lutego 2015\nStarý židovský hřbitov czyli co najważniejsze w Josefovie.\nOdczuwamy z Mamelonem tzw. tęsknicę. Nie tylko za ogrodowaniem nam się tęskni ale i za podróżami. Nasze podróże, nawet te wykonywane "utartym szlakiem atrakcji turystycznych", są dla nas prawdziwymi przygodami, głównie chyba dlatego że podróż "mamy w sobie". Znaczy przeżywamy, międlimy jak lniane włókna to co widzimy, zapamiętujemy smak czy zapach chwil po to by wygrzebać je z pamięci w czasie życiowej stagnacji i cieszyć się nimi jak urodą zasuszonych kwiatów wyciągniętych spomiędzy książkowych kart ( moj bosz.... cóż za cudowne grafomańskie porównanie - no miodzio, he, he ).\nOstatnio często wracamy w rozmowach do wyprawy praskiej, tzw. szybkiej akcji, na którą zdecydowałyśmy się we wrześniu ubiegłego roku. Trasa którą przedreptałyśmy była typowa dla przeciętnego zwiedzacza, żadnych tam ekscesów typu "Poznaj prawdziwą Pragę - czar blokowisk" - takie atrakcje nam nie groziły ( to znaczy dopóki nie zaczęłyśmy szukać naszego noclegowiska he, he ). Ot, klasyczne dreptanie po Złotej Pradze.\nSzczególnie miło wspominam człapanie niespieszne po Josefovie, nazwanym na cześć cesarza Austrii Józefa II ( faceta od Edyktu o Tolerancji ) - dawnej żydowskiej dzielnicy pełnej sklepików z antykami, dziwnych pasażyków i nagle wyrastających spod ziemi synagog, ale i olbrzymich XIX wiecznych kamienic o urodzie zaskakującej przybysza z kraju zwanego Republiką Dewastacji, salonów sklepowych tak eleganckich że strach się bać ( alejowa ul.Pařižska zasalonowana do nieprzytomności ) czy kontrastów starej architektury zderzonej z wyrosłymi na obrzeżach dzielnicy bardziej nowoczesnymi budynkami. Klimat inny niż na krakowskim Kazimierzu, bo dawni mieszkańcy Josefova już w XIX stuleciu dość mocno różnili się od tych zamieszkujących Kazimierz. Historia obydwu miast w zasadzie podobna - satelitarne getta wcielone w obręb większych ośrodków miejskich w XIX wieku, historia ich mieszkańców toczyła się jednak w nieco innym rytmie kół Fortuny, jak się okazało zmierzając jednak ku temu samemu, okropnemu celowi podróży jaki Fortuna zgotowała europejskim Żydom. Żydzi prascy byli w znacznie większym stopniu zasymilowani z kulturą ludności chrześcijańskiej niż miało to miejsce w wypadku Żydów z dawnej Galicji, chasydzki chałat był dla żydowskiego mieszkańca Pragi tak samo egzotyczny jak dla jego chrześcijańskich sąsiadów. XIX i XX wieczni prascy żydowscy mieszkańcy Pragi byli silnie związani z kulturą niemiecką, co wydaje się naturalne choćby ze względu na łączący ich z tą kulturą język ( Żydzi aszkenazyjscy mówili w jidisz, czyli średniowiecznym dialekcie górno niemieckim, z czasem, wraz z postępującą asymilacją, postrzegano odrębność dialektu jako rzecz passé ).\nW toczącej się na przełomie wieków ostrej walce o czeską duszę ( niemal cała historia Czech to zmaganie się słowiańskich i germańskich wpływów, szczególnie wyostrzyło to się w czasie rozwoju ideologii państw narodowych ) Żydzi prascy, a szerzej rzecz ująwszy Żydzi czescy, w swej znakomitej większości uważali się za niemieckojęzycznych czyli niemieckich ( austriackich - kolejna historyczna komplikacja ) mieszkańców Czech. Dlatego zakrawa na ironię losu fakt że zagłada niemal całej żydowskiej populacji Czech, przyszła z rąk Niemców.\nCzy ta przyswojona wraz z językiem niemieckość przeszkadzała Żydom w życiu wśród słowiańskich mieszkańców Pragi - lekka schizofrenia będąca zawsze udziałem społeczeństw wielokukturowych o długoletniej wspólnej historii nie ominęła i tej społeczności. W Pradze obok siebie funkcjonowały dwa języki, żeby tu normalnie żyć trzeba było znać oba. Dlatego po powstaniu Czechosłowacji bez większych problemów niemieckojęzyczni Żydzi zostali obujęzycznymi Czechami. Standardzik dla państw Mittelleuropa. Nikogo nie powinien dziwić ten dualizm, rozdwojenie jaźni, schizofrenia przy określaniu swojej tożsamości - wszak to z trudem przejmowany spadek po czasach, kiedy świadomość narodowa była czymś zupełnie innym niż to sobie wymyślamy. Przywykliśmy do XIX wiecznych wyobrażeń na temat historii - rozumienie pojęcia patriotyzmu w XVII wiecznych Czechach czy XVII wiecznej Polsce niejednego przyzwyczajonego do łykania "sienkiewiczowacizny" mogłoby zaskoczyć. W XIX wieku ludzie znaleźli się w zupełnie innym świecie - naród, o narodzie, z narodem itd. A etno - mix w naszej części kontynentu, w granicach państw był taki, że tworzenie homogenicznego pod względem etnicznym państwa to czysta utopia.\nPorządkowanie stanu rzeczy usiłowali przeprowadzić w latach czterdziestych XX wieku Niemcy, od tego czasu wielu Europejczyków ma uczulenie na słowo narodowy. Największą alergię mają sami Niemcy.\nW każdym razie sprawy czesko - żydowskie są niemal tak skomplikowane jak te polsko - żydowskie, najlepiej to ilustruje fakt że największy bodaj XX wieczny pisarz Czech, Franz Kafka, pisał po niemiecku. Czy był pisarzem czeskim - yes, w końcu mieszkał w Czechach, mówił po czesku. Czy był pisarzem niemieckim - yes, w końcu tworzył w rodzimym dla niego języku niemieckim. Czy był pisarzem żydowskim - yes był, miał nawet piękne żydowskie imię Anschel i jak nikt czuł na plecach "garb getta", przeczucie pogromu.\nPo śladach dziwnego koktajlu kultur powstałego z zawirowań historii przyszło mi dreptać na ulicach Josefova. Lubię takie wycieczki w "krainach melanżu".\nNie ma co ukrywać że jednak najbardziej kręcił ten przed praski Josefov, z czasów kiedy asymilacja żydowskiej wspólnoty zamieszkałej nad Wełtawą nie była tak zaawansowana. Niewiele z tego bardzo starego Josefova zostało, w XIX i XX wieku ta dzielnica była jednym wielkim placem budowy. Rozbierano stare kamienice, synagogi które przestały odpowiadać potrzebom gminy ( Synagogę Starą zastąpiła wtedy alhambrzasta Synagoga Španělská ), budynki związane z tradycjami judaizmu ( szkoły, mykwy ). Na szczęście religia zabraniała naruszać spokój zmarłych więc josefovski cmentarz żydowski ocalał. Tam najlepiej można odczuć czym był Josefov przed wiekiem XVIII. No wicie rozumicie - aura mistycyzmu, mądrości rabinów, kabała i tym podobne klimaty. Niemal orientalna bajka.\nZacznijmy od tego że już w 1091 roku na terenie dzisiejszej Pragi były dwie osady żydowskie. Wcześniej niż u nas, bo już w 1096 urządzono w Czechach pierwszy pogrom z okazji wyprawy krzyżowej. W roku 1215 na mocy postanowień czwartego soboru laterańskiego otoczono owe dzielnice murem, tworząc getto. Mieszkańcy getta musieli nosić odróżniającą ich od chrześcijan odzież, zajmować się tylko ściśle określoną działalnością i generalnie przepraszać za to że żyją. Ot, taka zwyczajna średniowieczna segregacja religijna, od czasu do czasu pogrom w ramach przypomnienia że chrześciajństwo to religia miłosierdzia ( bo dla chrześcijan tego czasu miłosierdzie dotyczyło głównie esencji człowieczeństwa czyli duszy, a tę jak wiadomo najlepiej oczyszczać w ogniu - pojęcie chrześcijańskiego miłosierdzia przeszło potężną ewolucję od czasu wieków średnich ).\nPo straszliwym pogromie w 1389 roku ( zginęło wówczas ponad 3000 osób, niemal wszyscy mieszkańcy żydowskiego miasta ), gdzieś na początku XV wieku stwierdzono że lepiej żeby martwi Żydzi też nie przebywali za murami getta bo jeszcze coś heretyckiego na chrześcijan od nich przelezie i tym sposobem cmentarz znalazł się wewnątrz dzielnicy żydowskiej. Stłoczeni żywi musieli wygospodarować miejsce dla swoich zmarłych. Na cmentarzu panował taki sam ścisk jak w krainie żywych, jak wspomniałam ze względów religijnych ( judaizm talmudyczny nazywany przeze mnie superkoszernym ) nie można było naruszać zmarłym spokoju więc nie otwierano ponownie mogił i z wyciągniętych z nich kości nie tworzono ossuariów ( dość powszechna sprawa na średniowiecznych miejskich cmentarzach - nie ruszano na ogół tylko ofiar zarazy ). W dzielnicach żydowskich pochówki były warstwowe. Cmentarz po zapełnieniu "miejscówek" był przysypywany warstwą ziemi i w tych świeżych warstwach były chowane kolejne pokolenia. Stąd taka różnica poziomów pomiędzy starým židovským hřbitovem a ulicami Josefova.\nNajstarszym grobem na cmentarzu jest ten z 1439 roku, należący do pisarza Avigdora Kara, ostatni pochówek odbył się w 1787 r. Przez niemal cztery wieki na tym cmentarzu spoczęło około 100 000 ludzi, 12 000 nagrobków zwanych macewami, z różnych epok stoi ciasno stłoczonych na cmentarnym terenie. Niemal niezauważalny jest usytuowany w kącie cmentarza niewielki kopiec, oznaczający miejsce pochówku dzieci, które zmarły przed osiągnięciem pierwszego roku życia. Na cmentarzu cały przekrój społeczny dawnego Josefova ale podobnie jak w tzw. życiu doczesnym najlepiej mają się ci ze świecznika ( znaczy miejsca ich pochówku ) . Najchętniej odwiedzanym grobem jest ten należący do Jehudy ben Becalela, zwanego rabinem Löw, zmarłego w 1609 roku ale to niejedyny cel pielgrzymek. Rabbi Avigdor Karo był sławnym talmudystą, autorem elegii o praskim pogromie wielkanocnym w 1389 roku "Et kol ha-tela'a " odczytywanej w każde święto Jom Kipur w Synagodze Staronovej. Jego polemiki teologiczne z chrześcijaństwem miały wpływ na Jana Husa, w judaiźmie uważa się go za reprezentanta nurtu mistycznego. Nagrobek rabbiego Karo stojący na cmentarzu jest kopią, oryginał znajduje się w synagodze Maisela. Kamyczki kładzione dla pamięci na tym nowym nagrobku świadczą o tym że pamięć Avigdora nie zaginęła.\nJeszcze więcej kamyczków można zobaczyć na grobie Mordechaja Maisela, kupca, bankiera, burmistrza żydowskiego miasta. Żył w XVI wieku, w czasach dla Żydów w Czechach niełatwych - w 1541 postanowiono przepędzić Żydów z królestwa Czech, w 1557 dociśnięto śrubę "odpowiednią" uchwałą parlamentu. Jakby na przekór niesprzyjającym okolicznościom XVI wiek to czasy świetności żydowskiego miasta w Pradze. Budowano synagogi, przebudowywano stare miasto, uzyskiwano od cesarza z rodu ciężko katolickich Habsburgów nowe przywileje. Za wszystkim tym stał Meisel, bankier cesarza. O jego znaczeniu najlepiej mówi fakt że cesarz Rudolf II, urzędowa ostoja chrześcijaństwa ( prywatnie to różnie bywało ), z Bożej łaski uświęcony i wybrany cesarz rzymski, po wieki August, et cetera, et cetera, uczestniczył w żydowskim pogrzebie Mordechaja Meisela. Mój bosz.... i to wszystko po soborze trydenckim. Po Meiselu została w Pradze synagoga zwana jego imieniem i żydowski ratusz, a ponadto dobra pamięć. O ile Avigdor urodził się w Niemczech, o tyle Meisel był zasiedziałym mieszkańcem żydowskiego miasta, rodzimym wykwitem żydowskiej kultury nad Wełtawą. Z Wormacji lub wg. niektórych źródeł z Poznania do Pragi przybył Jehuda ben Bezalel - dziś turystyczna pop "gwiazda" Josefova, porównywalną jasnością świeci tylko legenda Franza Kafki. Rzeczywisty rabbi Löw był znacznie ciekawszą osobą niż jego popularna "golemowa" wersja z przewodników dla turystów. Pochodzenie miał szlachetne, tzn. żydowska tradycja wywodziła je wprost z Domu Dawidowego ( wyżej już się nie da, i to nie tylko dla Żydów ). Tak naprawdę niewiele wiemy o jego młodości, niejasna jest nawet sprawa jego wykształcenia ( są tacy którzy twierdzą że ten rabin nie ukończył jesziwy ), wiadomo tylko że w 1553 roku w wieku 28 lat objął urząd najwyższego rabina w Mikulovie, na Morawach. W 1573 roku zamieszkuje w żydowskim mieście w Pradze ale długo na miejscu nie usiedzi.\nJuż w 1584 przenosi się do Poznania ( inna wersja wraca na Morawy ) i ponownie zjawia się w Pradze w 1588 roku. W 1592 roku wyjeżdża tym razem na pewno do Poznania ( zostaje w tym mieście naczelnym rabinem ) i dopiero na kilka lat przed swoją śmiercią w 1609 roku znajduje się z powrotem w Pradze. Zdaje się że tak powszechnie kojarzony z Pragą rabbi Löw był nie całkiem praski. No cóż, poznaniacy zostali wyślizgani z legendy rabbiego, łażąc turystycznie po poznańskim rynku nikt się nie zastanawia gdzie była dzielnica żydowska i co i gdzie pozostawił po sobie legendarny rabbi. Nawet nie wiem czy w Poznaniu mają tzw. powszechną świadomość że rabbi Löw najprawdopodobniej przebywał w tym mieście tyle samo czasu co w Pradze - określenie rabiego w żydowskiej literaturze jako Maharal z Pragi jest takie trochę na wyrost. Na pewno poznaniacy nie zarabiają na legendzie rabbiego tak jak ma to miejsce w Pradze. W stolicy Czech rabbi Löw sprzedawany jest w sosie mistyczno - romantycznym - gadka z cesarzem Rudolfem ( o której tak naprawdę nic nie wiadomo ), alchemiczno - kabalistyczno - mistyczne poszukiwania, nieszczęsny Golem. Leciutki horror i urban legend. Tymczasem z tym stosunkiem do kabały u naszego rabina to nie do końca tak było jak to sobie ludzie wyobrażają, zdaje się że te wszystkie żydowskie mistycyzmy rodem z XII wiecznej Hiszpanii przylgnęły do rabina z racji kojarzenia go z wiedzą niedostępną zwykłym śmiertelnikom, tajemną. No tak, facet ponoć się przyjaźnił z Tycho Brahem, to tematy rozmów rabina i astronoma dla przeciętniaka z końca XVI wieku musiały być rzeczywiście tajemne i odlotowe. Czysta magia!\nNiewątpliwie Jehuda ben Bezalel był jednym z największym szesnastowiecznych komentatorów Talmudu i tekstów Rasziego, bardzo dobrym nauczycielem uczącym nie wg. sztywnego programu nauki a dostosowującym się do indywidualnych możliwości i potrzeb uczniów. Uważa się go też za prekursora chasydyzmu ( choć tak do końca to nie wiem czy słusznie, bo samo przedkładanie Talmudu nad Halachę to trochę mało ). Ostatnim z wielkich rabinów pochowanych na praskim starym żydowskim cmentarzu jest pochodzący z Wormacji Dawid Oppenheim vel Oppenheimer ( nazwisko wywodzi się od małego niemieckiego miasteczka w którym kiedyś zamieszkiwała ta żydowska rodzina ). Był edukowany aż miło, w jego przypadku nie zachodziły żadne tam podejrzenia o nie ukończeniu jesziwy. Znany ze swych prac na temat orzecznictwa sądowego ( Halacha czyli religijne prawo i sądy rabinackie to była jego domena ). W 1702 rabbi Oppenhaim został wybrany naczelnym rabinem Pragi. Podobnie jak rabbi Löw i ten rabin sporo podróżował. Ze względów rodzinnych ciągnęło go do Hannoveru, ponadto w tym mieście posiadał ogromny księgozbiór, którego szczęśliwie nie przywiózł do Pragi ( szczęśliwie bo w 1714 spłonęło w Pradze sporo żydowskich ksiąg ). Z kabałą też raczej nie miał nic wspólnego, chyba że zaliczymy mu na poczet praktyk kabalistycznych przyjaźń z rabinem Naftali Kohenem, który został w 1711 roku oskarżony o spalenie Frankfurtu za pomocą kabalistycznych zaklęć. Rabbi Oppenheim zmarł w 1736 roku, w wieku 72 lat. Nie udało mu się dożyć kolejnego wypędzenia Żydów ( w 1744 roku Maria Teresa uznała że musi przeciwdziałać zakładaniu żydowskich manufaktur ) i powrotu w roku 17 48 ( "no dobra, już się gniewam" ).\nW 1782 roku na mocy Edyktu o Tolerancji mury getta przestały ograniczać społeczność żydowską ( do 1848 roku trzeba jednak było żydowskim mieszkańcom Pragi czekać na pełnię praw politycznych i obywatelskich ). Cmentarz zamknięto w roku 1787. Głównym powodem było tzw. odkrycie higieny pochówku. W końcu XVIII wieku cmentarze wszystkich wyznań były "wyrzucane" z miast. Zważywszy na to że nie istniała wówczas jeszcze sieć wodociągów, liczba ludności rosła a wodę czerpano ze studni, takie "wyrzucanie" było jak najbardziej pożądane. Starý židovský hřbitov już w XIX wieku był "dawną pieśnią" . Romantyzm ubrał go w aurę niesamowitości, masy turystów nadały mu w XX wieku status praskiego must see. Dla mnie też był must see, podreptałam z kamyczkiem i kwitełe z wybazgroloną prośbą "Chcę jeszcze wrócić do Pragi" do grobu rabbiego Löw.\nAutor: Tabaaza o 16:44 2 komentarze:\nRadości sekatorowania czyli rzecz o Kubie Przycinaczu.\nOstatnia, niepełna dekada lutego. Ciężko usiedzieć w domu, bo za oknem kosy pitulą, bo koty chcą posłuchać z bliska ptasich trelów i lepiej żeby ktoś pilnował publiczności na kosowych koncertach, bo pączki na niektórych drzewach i krzewach są jakieś podejrzanie duże i w ogóle to czuje się że zima chyba ma dosyć tego zalegania w Środkowej Europie i chętnie wróciłaby już tam gdzie wieczna zmarzlina. Co prawda trafiam na okrutne fotki w necie takie jak zlodowaciały wodospad Niagara, ale to w Hameryce a nie u nas. Rzeczywiście chyba jest jakaś prawidłowość w tym że jak na kontynencie północno - amerykańskim jest ostra i długa zima to w naszej części Europy jest dość lightowa, a w zachodniej części kontynentu bardziej deszczowa lub śnieżna niż zazwyczaj. No cóż, ostatnie dwie zimy przyszalały w Hameryce, nam odpuszczono. Do Polski przylatują już pierwsze bociany, spływają info o widzianych kluczach inszego wiosną przylatującego do nas ptactwa, lada moment obudzą się miśki i będą grandzić w Tatrach i Bieszczadach. Przedwiośnie znaczy gotowe do odpalenia! Sekator w dłoń i chodu do ogroda straszyć drzewka i krzaczki. Szykuje się też wielka akcja tyrawnikowa, nie ma zmiłuj. Naszemu "zielonemu kobiercowi" nieco odpuściłam w ubiegłych latach ( chodzi o pielęgnacje, jeśli biega o zmniejszenie areału trawska to raczej zdrowo docisnęłam ) i czas nadrobić zaniedbania.\nPrzede mną grabienie do upadłego, nacinanie darni, napowietrzanie gleby i tym podobne tyrawnikowe obsrywantes. Zrobię bo czuję że muszę ale wielkiej radochy mi to nie sprawi. Nie jestem z tych co to "przepiąknym Tyrawnikiem" się zachwycają, trawę uprawiam jakby mimochodem - w końcu koty i Dżizaas lubią od czasu do czasu zalegać na zielonym.\nZnacznie bardziej interesujące jest dla mnie sekatorowanie, w cięciu jest coś niebezpiecznie wciągającego - zaczynam od lekkiego przycięcia a potem się rozkręcam i i nie wiadomo kiedy stoję nad krzaczydłem o rozmiarach lilipucich. Taka perwersja jakaś czy cóś się we mnie wyzwala. Przyuważyłam że Mamelon ma podobnie, jak już zacznie przycinanie to jedzie na ostro. Niektórym krzewom takie przycinanie służy, jednak przy innych lepiej chuć sekatorową trzymać na wodzy. Raz na parę lat robię solidne prześwietlanie drzew i krzewów, sprawa dość męcząca ale konieczna, niektóre strzygę corocznie, choćby dlatego że muszę ograniczać ich rozmiary. Pech chce że akurat tych, które muszę przycinać najczęściej wcale przycinać nie lubię. Głównie przez zakolcowane pędy i tzw. problemy logistyczne ( zgranie Dżizaasa albo Pana Andrzejka z drabiną i tzw. wolnym czasem )\nRobota Kuby Przycinacza zajmie mi w tym roku sporo czasu bo w zeszłym sezonie wkradło się tzw. zapuszczenie. No i niestety są w ogrodzie krzewy, które należy przyciąć solidnie przed planowaną eksmisją. Wylatuje kolejna partia śnieguliczek i tawuł wierzbolistnych. Kiedyś tam lekkomyślnie zapuściłam i od paru lat sukcesywnie się pozbywam błędów "ogrodniczego dzieciństwa". Myślałam że uda mi się dokonać wywalenia krzewów w ciągu jednego sezonu ale się przeliczyłam, nauczona bolesnym ( pęcherze na rękach, kręgosłup rozklekotany, wszystko boli ) doświadczeniem bardzo uważnie czytam info na temat krzewów, które zamierzam posadzić w Alcatrazie. Krzewy mocno "chodzące"odpadają w przedbiegach - nigdy więcej walki z niekontrolowaną dżunglą. Mam też w planach tegorocznego przycinania bardzo mocne prześwietlenie berberysów rosnących w okolicy skarpki telekomunikacyjnej. Przycinanie zimozielonych berberysów to rozkosz dla masochisty. Chcąc uniknąć pokłucia wkładam na się w celach ochronnych rękawice spawacza i stary skórzany płaszcz zwany gestapo - najczęściej i tak berberysy wygrywają i jeszcze długo po przycinaniu tych krzewów wyciągam z ciała ich kolce. Berberysy zimozielone mają znacznie twardsze i "bardziej podstępne" ukolczenie niż berberysy o liściach opadających jesienią. Co nie oznacza bynajmniej że berberys Thunberga jest łagodnopędowy i miękki jak baranek.\nOsobną sprawą jest przycinanie róż. O tej porze roku przycinam angielki, floribundy i mieszańce herbatnie. Starych róż i dzikunów nie ruszam, prawie wszystkie kwitną na starszych pędach, więc wszelkie korekty, prześwietlania i wycinania uskuteczniam zaraz po ich kwitnieniu. W tym roku angielki zamierzam przyciąć nieco wyżej niż w latach poprzednich. Ma to związek z nasadzeniami z lilii orienpet w okolicach różanych. Z roku na rok lilie są coraz wyższe i towarzystwo róż musi być też w odpowiednim dla lilii rozmiarze. Wszystko wskazuje na to że w tym roku za oknami będę miała wysokie różane krzewy i jeszcze wyższe lilie. Okna wyłażą szczęśliwie na południe i zachód, więc jest szansa że w mieszkaniu będzie jasno. Zobaczę jak to się sprawdzi, jeżeli taki układ nasadzeń będzie mi przeszkadzał, w przyszłym roku sekatorowanie będzie bezlitosne.\nAutor: Tabaaza o 13:57 4 komentarze:\nZawilec gajowy - ucywilizowany naturszczyk\nSkromny leśny kwiatek, który w naszych ogrodach zaczyna robić całkiem sporą karierę. Do niedawna kojarzony niemal wyłącznie z podszyciem lasu, cichutko i nieco podstępnie ( jak to na roślinę rozrastającą się rozłogami przystało ) wdarł się na ogrodowe salony. Za jego ogrodową ekspansję odpowiada nasze pragnienie posiadania i uprawiania bardziej naturalnych ogrodów. Ten maluch pasuje do paprotnych klimatów, namiastki roślinności dzikich lasów , którą z wielkim zacięciem staramy się odtworzyć w ogrodowych nasadzeniach. Cieniste ogrody z leśnym klimatem przeżywają właśnie swoje wielkie pięć minut a zawilce są bardzo pożądanymi lokatorami takich ogrodów. Zawilec gajowy Anemone nemorosa to rodzima bylina, twarda jak serduszko Wandy co to nie chciała Niemca. Raz wprowadzony do ogrodu, o ile tylko nie trafi na rzadkiej klasy kwaśne bagno czy piaszczyste, okrutnie suche żwirowisko, poradzi sobie bez problemu na zwyczajnej ogrodowej glebie. Najlepiej rośnie na przepuszczalnych, świeżych i dość żyznych glebach o odczynie obojętnym lub najwyżej lekko kwaśnym.W warunkach uprawy ogrodowej trzeba pamiętać o jednym - w przeciwieństwie do swojego krewniaka zawilca leśnego Anemone silvestris, zawilec gajowy jest geofitem. Kłączka rośliny produkują liście i kwiaty rosnące tylko przez trzy - cztery miesiące w roku, a potem Pamelo żegnaj, zapadają w sen aż do następnej wiosny.\nW związku ze związkiem pod koniec maja tam gdzie wczesno - wiosenną porą rosną zawilce, mamy już tylko łysiny. Najlepszym rozwiązaniem ogrodowym jest to podpatrzone w naturze - zawilec gajowy to idealna roślina pod duże drzewa liściaste, na takim poddrzewnym stanowisku będzie efektowny i zarazem najłatwiejszy "w prowadzeniu". O ile tylko nie będziemy zbyt porządniccy i nie usuniemy opadłych jesienią liści, zawilec nie będzie niczego więcej od nas potrzebował ( szybko tworząca się próchnica sprzyja zawilcowej wegetacji ). Zawilec ponoć rozmnaża się głównie przez przyrost kłączy, jak trafi na odpowiednie warunki może nie pójdzie jak burza, ale po pewnym czasie utworzy całkiem sporą kępę. Gatunek jest bardzo zmienny bo o ile generatywnie rozmnażane rośliny są genetycznie "tożsame", o tyle zawilce wyrosłe z nasion nieraz bardzo mocno się różnią od mamusiek i tatuśków.\nTa zmienność spowodowała sporo zamieszania wśród botaników, spory o to który zawilec jest odrębnym gatunkiem, podgatunkiem, taksonem siostrzanym itp. trwają sobie w najlepsze. Nic pewnego dla poszukiwaczy poprawności botanicznej, wszystko płynne i tak naprawdę jeszcze nieokreślone. Taka roślina taksonomicznie niepewna z tego naszego zawilca gajowego. Dla zwyczajnie ogrodujących wsio ryba, grunt że kfioty urodne i pełne wdzięku. Ogrodowe odmiany nie przysparzają "botanicznie - poprawnego" bólu głowy ot tam takie zwyczajne mało zagadkowe kultywary. Nie są jakimiś specjalnie trudnymi do nabycia rarytetami, ceny raczej też nie z tych zaporowych ( oczywiście z wyjątkiem najnowszych najnajów ) i odmianowe zawilce od pewnego czasu szturmują nasze ogrody.\nJa też nie oparłam się urokowi zawilcowych płatków, w Alcatrazie rośnie sobie w najlepsze "zawilec gajowy w odmianach". Tylko trzy z nich kupiłam, reszta to dary Wiesi, Doroty i Marka - forumowych z Tabazy. Jak to czasem się zdarza to akurat te zakupowe zawilce okazały się "pomylone" - tzw. zgodność odmianowa to o kant nie napiszę czego potłuc. Domniemana odmiana 'Robinsoniana' okazała się odmianą 'Allenii', a 'Vestal' odmianą 'Aba Plena', a odmiana 'Green Finger' zdechła z nieznanych mi powodów zanim zdążyła porządnie zakwitnąć. Rośliny od forumowych znajomków to zażyte byki, które rozrastają się jak marzenie i są dokładnie tym czym miały być. Na dzień dzisiejszy Alcatraz hołubi gatunek i odmiany 'Allenii', 'Alba Plena', 'Gigantea Rubra', 'Vestal', 'Grenn Fingers', 'Virescens', 'Blue Eyes', 'Blue Bonnet' ( ta odmiana rozrasta się dość wolno i późno zakwita ), 'Rosea'. Z kwitnieniem tych odmianowych zawilców było różnie - niektóre z nich musiały trochę posiedzieć w gruncie żeby pokazać kwiaty, inne zakwitały bezproblemowo. Podobno na kwitnienie zawilców negatywny wpływ ma nadmierna wilgoć jesienią i zimą, a także wiosną zbyt wilgotne powietrze nie sprzyja tworzeniu się kwiatów. Pamiętam że po dłuuuuugiej zimie w 2013 roku tylko gatunek i trzy odmiany zakwitły, więc może rzeczywiście jest coś na rzeczy.\nAutor: Tabaaza o 13:24 Brak komentarzy:\nNajważniejsze ze wszystkich świąt\nNo i nadchodzi to najważniejsze ze wszystkich świąt - Dzień Kota! Nie wiem czy kocyndry wiedzą że jutro jest ich święto ale zachowują się jakby wiedziały, i co gorsza były święcie przekonane że tak, to jest najważniejsze święto roku! Ważniejszego nie ma! Kotowskie ostatnio miały prawo się czuć z lekka zaniedbane, zostawione samopas i w ogóle, dlatego będziemy świętować na całego w ramach wynagradzania zaniedbań.\nOczywiście każdy kociamber ma inną wizję tego jak te obchody powiny wyglądać ( od zalegiwania kaloryferowego, do dzikich zabaw moją ciężko wykradzioną srebrną bizuterią ) ale w jednym punkcie oczekiwania są zbieżne - żarcie ma być super i pięć razy dziennie podawane ( co najmniej ). Nie ma lekko , nadszedł czas na surową wołowinę i indyczą watróbkę ( dla preferujących ). Mile widziana śmietana zebrana z prawdziwego nieodciąganego krowiego mleka. Potem może odbyć się przegląd naszych talerzy a nuż widelec coś się na nich w sam raz na koci ząb trafi. Brakuje tylko spełnienia życzeń kawiorowych i szampana na popitkę. Przy posiłkach mile widziane tło z ptasich świergotów ( puścić nam kosa i te...no jak im tam "Odgłosy lasu" ), po posiłkach smyranie poduszeczek łapkowych, dyskretny masażyk wystawionych bęcoli, a potem drapanie za uszkami ( bez żadnego kretyńskiego sprawdzania wnętrza tych uszek pod kątem świerzbowca ). Znaczy planowany jest dzień pełen zajęć bo obsługa pięciu kotów bywa czasem czasochłonna.\nPo święcie wrócimy do realu - przegląd techniczny kotostwa , czas odrobaczania, codzienna godzina wychowawcza. Czuję że Lalek wymaga przeleczenia uszek, Sztaflik dostanie nowy wzmacniacz dla oczek, Okularia vel Pumel kwalifikuje się do odchudzania, Felicjan ze Szpagetką powinni wylądować u kociego psychiatry ( Felek ma wrodzone kuku na muniu, Szpagetka jest zwichrowana przez opiekę po zeszłorocznym wypadku ). Po święcie może uda mi się z lekka odetchnąć. Planuję coś na kształt Dnia Tabazelli - posiłki do wyra, drapanie pod stópkami, mile sącząca się do ucha muzyczka.\nCzy te urocze gryplany mają szansę na spełnienie - no, raczej cienko z tym będzie. O ile Dzień Kota cieszy się w naszym domu wielką estymą o tyle ustanowienie Dnia Tabazelli mogłoby się spotkać z całkowitym brakiem zrozumienia ( szczególnie ze strony kotów ). A szkoda, bo chętnie bym pogrymasiła, sypała skry z oczu i futra, a nawet podostrzyła pazury ( może nie na meblach, mam na myśli obiekty ciekawsze i bardziej nadające się do ostrzenia pazurów ). Nic to, nie wszyscy mogą być gwiazdami i obchodzić super święta ustanowione przez miłośników . Poczekam sobie na zwyczajne urodziny.\nAutor: Tabaaza o 11:53 3 komentarze:\nSzwejkoland - badania terenowe.\nStosunki pszońsko - pepickie są blisko - sąsiedzkie, znaczy starannie pielęgnujemy stereotypy, zarówno te dobre jak i te złe. Wrzucani przez tzw. Zachód do jednego słowiańsko - środkowoeuropejskiego wora pultamy się że różnimy się baaaardzo ale to baraaaadzo. Wiadomo że dla przeciętnego Pszonka język czeski to jest czysta radość ( Pepiki mają dokładnie tak samo z językiem polskim ), tzw. mentalność pepicka to zgermanizowane ( znaczy niby gorsze ) resztki "słowiańskiej duszy", powszechny w Czechach ateizm to zgroza dla prawego polskiego katolika, a w ogóle to oni dali dupy Hitlerowi i kombinowali przy odrodzeniu Polski w 1918 ( no, nieco później ) żeby nam uszczknąć terytorium. Dla przeciętnego Pepika stereotyp Pszonków to wiecznie nawaleni wariaci szukający okazji żeby bohatersko polec i wejść do katolickiego nieba, megalomani do nieprzytomności, a w ogóle to pamiętamy numer z Zaolziem w 1938 i 1968.\nOczywiście i Pepiki i Pszonki czytają literaturę kraju sąsiadów i uważają ją za bezsprzecznie jedną z najlepszych na świecie, chleją sąsiedzkie piwo i żłopią sąsiedzką wódkę i mają bardzo podobne zdanie na temat Wielkiego Słowiańskiego Brata ze wschodu ( Pszonki są bardziej ekspresyjne w jego wyrażaniu, Pepiki jak zawsze stoicko stonowane ). Znaczy stosunki pepicko - pszońskie są w zasadzie normalne, widać jednak nie różnimy się aż tak bardzo jak to nam się powszechnie wydaje. Pewnie z tego "Zachodu" lepiej to widać bo mają tzw. perspektywę.\nNasza wyprawa do Szwejkolandu była wyprawą odkrywczą, sprawdzałyśmy ile tego pszońskiego wyobrażenia pepickpości jest w Pepikach. Nie wiem czy byłyśmy bardzo obiektywnymi badaczkami, w końcu Pszonki z nas, he, he. Badanie rozpoczęłyśmy natychmiast po przyjeździe, z czystej fizjologii że się tak wypiszę. Wysiadłyśmy z rydwanu nie na samym dworcu Florenz a tuż przed nim, w godzinach jutrzenkowo - porannych i gnane potrzebą pęcherza popędziłyśmy do stacji metra w celu uświetnienia sobą tamtejszych toalet. Zonk, głupota pszońska - w metrze sika się w godzinach 6 - 18 ( choć pociągi kursują do 22, a stacje nie są zamykane na noc ). Zgodnie doszłyśmy do wniosku że nie znamy się na metrzanych kiblach bo my z miasta w którym metra nie ma i cwałem udałyśmy się w kierunku budynku dworca. Nie dobiegłyśmy do celu ( u celu to by już było po ptokach ) bo szczęśliwie przed nami wyrosło bistro czynne 24 godziny na dobę. W lokalu kibel był a na drzwiach do niego wisiało info że kluczyk do przybytku dzierżony jest przez obsługę lokalu. Ostatkiem ostaków sił ( nogi złączone - poznaj siłę swoich zwieraczy ) dowlokłam się do baru i w moim pidgin english wyłuszczyłam prośbę o kluczyk szczuplejszej wersji Szwejka ( a właściwie aktora grającego tę postać ). Kluczyk został mi użyczony a szwejkowy paluch wskazał tablicę z propozycjami żarełka i napitków - jasne, nie ma lania bez zamawiania! Mamelon jako słabiej zwierająca rzuciła się na kluczyk a ja rozpoczęłam zamawianie.\nByłam przerażona moim angielskim bo barman miał widoczną trudność ze zrozumieniem zdanka "Two espresso, please", ale w miarę upływu czasu doszło do mnie że mój kiepski angielski to nie jest dla niego problem najwyższej wagi. Problemem głównym była nieznośna lekkość bytu, stan nieważkości spowodowany nadużyciem substancji wzbogacających nasz żywot w kolory. Sądząc po tzw. chuchu substancją nie było piweńko tylko używka wyższej klasy. Nie pochodzę z kraju abstynentów i natychmiast poczułam się swojsko w tej jednej z najbardziej obleganych przez turystów europejskich stolic. Facet za barem walczył z prawem ciążenia jak bohaterski Jan Żiżka i .......usiłował dotrzeć do barowego ekspresu. Mój pęcherz przestał dawać mi sygnały, zamarł a ja wraz z nim kiedy obserwowałam straszliwą walkę chudego Szwejka o każde parę centymetrów przestrzeni, która dzieliła go od ekspresu a potem walkę z rzeczywistością reprezentowaną przez barowe statki ( tylko jedna filiżanka przywitała się z glebą ), ciurkający ekspres, złośliwie umykające szwejkowym dłoniom torebeczki z polskim cukrem "Diamant". Potem trzeba było przenieść filiżanki z espresso do barowej lady, bałam się że będzie to Biała Góra, klęska nad klęskami ale chudy Szwejk wpadł na pomysł wolnego cofania się od ekspresu a potem wykonania nagłego obrotu z trzepnięciem kawą tuż przed klientem. Obrót był sprawą niebezpieczną jak potrójny Axel z potrójną kombinacją innych skoków , na szczęście nie doszło do przyglebienia zawodnika. Potem było płacenie i pan "za pultem" niemal przy tym odleciał. Dodać należy że cały czas odchudzony Szwejk z olbrzymim wysiłkiem zdobywał się na uprzejmości w prawdopodobnym angielskim ( acz zdarzały się niemieckie zwroty ). Mamelon wracając z kibelka zastał mnie "wrytą", z wyrazem wielkiego podziwu na gębie. Z trudem wróciłam do realu i spraw pęcherzowych. Kibel okazał się być czystym a kawa najlepszą kawą jaką piłam w Szwejkolandzie. Po takim wstępie wiedziałam że wizyta w Czechach będzie: miła memu sercu jak portrety Najjaśniejszego Prohazki ( cysorz w starszym wieku portretowany jest kwintesencją dobrotliwości ) zabawna i "otwierająca oczy" jak proza Hrabala, pełna tajemnic jak czeski film ( nikt nic nie wie ).\nRzeczywiście Szwejkoland mnie nie zawiódł, kontynuowałyśmy badanie pepickości i nie da się ukryć że surrealistyczne poczucie humoru Pepików w sprawach kiblowych, zadziwiające Mamelona i mnie przez cały pobyt, miało wielkie znaczenie w kształtowaniu naszego obrazu sąsiadów. Mamelon szybko załapała że najważniejszą rzeczą przy zwiedzaniu miasta jest poznanie sieci "usług toaletowych". Szczególnie w porach kiedy nie ma co liczyć na metrzane przybytki, znajomość "mapy kibelkowej" ma dla człowieka duże znaczenie. Wg. Mamelona dziwne odtoaletowienie tak obleganego przez turystów miasta nie ma nic wspólnego z lekkim odjazdem i nonszalancją naszych sąsiadów. Mamelon doszła do wniosku że w mieście gdzie przy ulicznych koszach są pojemniczki z torbami na psie wydaliny ( oczywiście z odpowiednim info że ta torebka nie służy do niczego więcej ), gdzie śmieciary w pewnych punktach są obecne parę razy dziennie - nie ma mowy o lekceważeniu higieny ( wiadomo czeskie piwo i co potem ). Działania Pepików świadczą o tym że mimo pewnego luzactwa w sposobie bycia ( kelnerzy czule poklepywali mnie po plecach ), twardo stąpają po ziemi i bardzo poważnie myślą o biznesie turystycznym.\nJak wiadomo w knajpie kibelek musi być - wchodzimy i zamawiamy czeskie piwo bo transakcja na ogół jest wiązana, kibelkowo - piwna. Po pewnym czasie czujemy że piwo jest naprawdę substancją moczopędną i szukamy następnej knajpki. No i da capo al fine. Na nocne leże wracamy lekko wstawieni i mamy solidnie przepłukane nerki. Pepiki liczą kasę, he, he. Tabliczka na loretańskim wucecie na Hradczanach ( czynne w godzinach 8 - 18 ) tylko utwierdziła Mamelona w słuszności mamelonowej dedukcji. Nasz pobyt w Pradze okazał się dla nas całkiem niezłym obozem treningowym - pracowałyśmy nad siłą zwieraczy. Doszłyśmy do wypicia dużego koźlaka na Hradczanach i doniesienia go w sobie aż za stację metra Striżkov.\nW niedługim czasie ponownie wybieramy się do Pragi, Mamelon upiera się żeby wizytę zacząć od espresso w wiadomym bistro. Duch dzielnego wojaka Szwejka, postaci dobrodusznie odlecianej a jednak radzącej sobie z życiem w twardym realu unosił się w tym lokalu w postaci wyjątkowo uroczej ektoplazmy. Wzięło nawet Mamelona, która zazwyczaj w sprawach wucetowych jest hym...tego....pryncypialna. Kto wie może na zapleczu owego bistro, tak jak w gospodzie u Palivca stoi gdzieś dyskretnie schowany portret Najjaśniejszego Pana solidnie upstrzony przez muchy. Nasze badanie stereotypowego postrzegania sąsiadów zakończyłyśmy konkluzją - Pepiki są po prostu pepicke, jedyne w swoim rodzaju. No zupełnie tak jak my Pszonki, he, he.\nAutor: Tabaaza o 23:21 4 komentarze:\nLuty czyli nadzieja na szybkie nadejście wiosny\nSkończył się styczeń i zaczęło się bezczelne odliczanie. Niby zima jeszcze w pełni, na przemian mrozi i pluszy. Wspominki strasznego lutego 2012 przejmują grozą moje ogrodnicze jestestwo, ale zaraz będzie półmetek kalendarzowej zimy. A potem to już z górki. Jedno wielkie oczekiwanie na wiosnę - z bocianami, alergizującymi pyłkami i wszelką dobrocią inwentarza. Grzebię na potęgę w netowych szkółkach, na szczęście kupuję bardziej rozsądnie niż bywało to dawnymi czasy. Znaczy decyzja ostateczna ( a wydawałoby się że już przyklepane ) o zakupie kolejnego kielichowca jeszcze nie została przyklepana. Z jednej strony 'Aphrodite' kusi szerszymi tepalami i większymi plamkami koloru kremowego na tepalach wewnętrznych, niż te które ma odmiana 'Hartlage Wine', ale z drugiej strony magnolie atakują.\nPiękne sieboldy o kwiatch większych niż te kwitnące na "czystym" gatunku, albo o większej ilości tepali. Niesamowicie kusząca Mamelona i mnie Magnolia grandiflora 'Edith Bouge', czy nowozelandzka 'Honey Tulip'.\nOj, jest się nad czym zastanawiać. Dodatkowo pojawiła się możliwość wysyłkowego zakupu rodków i azalek z Pisarzowic. W ofercie azalki, które zawsze mnie kręciły - 'Freya', 'Corneille' i takie nad którymi się zastanawiam np. 'Jock Brydon'. Jest też malutki rodek 'Babette', krasnoludek w sam raz nadający się do Rododendronarium przy oczku wodnym. Na szczęście nie samymi planami zakupów człowiek żyje. Nęci mnie sekator, czas na wiosenne przycinania. Rączki aż świerzbią, gdy patrzę na berberysy czy irgi. Ba, nawet przycięcie za pomocą nożyc naszego drzewkowatego głogu 'Paul Scarlett' jest mi w tej chwili niestraszne ( a zazwyczaj jest to przycinanie, którego nie cierpię, wykonywane przy pomocy Dżizaasa albo Pana Andrzejka ). Oczywiście jestem świadoma że zapał minie mi wraz z pierwszym bąblami, które pojawią się na dłoniach. Jednak na razie obudziła się we mnie Wielka Sekatorowa. Na razie obserwuję kocie przemykania pod nie przyciętymi krzaczorami i snuję sekatorowe wizje.\nKoty prowadzą bujne życie towarzyskie, normalnie karnawał w pełni. Większość imprez odbywa się na naszym podwórku ale ponieważ odgłosy imprezowe kojarzą mi się z nadchodzącą wiosną nie gonię gości do ich domów. W związku z tym wysłuchuję wieczorem koncertu głębokich, niemal basowych miauków przerywanych wściekłym prychaniem. Sąsiedzi znoszą to z godnością, też czują wiosnę u drzwi anonsowaną kocimi śpiewami.\nDżizaas złożyła publicznie oświadczenie o wykonaniu w najbliższym czasie róż karnawałowych i faworków, znaczy wraca powoli do siebie po zanurzeniu się w mętnych odmętach niezbadanej historii, czyli tworzywie jej pracy naukowej. Zakłada kolorowe ciuszki i bijoux, planuje podróże i nie żyje sprawą "wrednych kolanek". Ciotka Elka przeszła już tradycyjne zimowe zapalenie oskrzeli i radośnie bredzi o pączkach, wypiekach wielkanocnych i tym podobnych ciotkowych akcjach - życie normalnieje, witajcie stare, dobrze znane koleiny po których toczy się nasz światek. Budzimy się z zimowego odrętwienia, gryplanujemy na potęgę i szukamy ogrodowych ( i nie tylko ogrodowych ) atrakcji.\nWpis dzisiejszy "okrasiłam" pięknymi akwarelami autorstwa Janusza Grabiańskiego, uwielbiam książeczki ilustrowane jego pracami. Sam wdzięk i lekkość!\nStarý židovský hřbitov czyli co najważniejsze w ...\nRadości sekatorowania czyli rzecz o Kubie Przycina...


tel.: 32 203 97 73\nLenze Polska to oficjalny przedstawiciel międzynarodowej firmy Lenze, specjalizującej się w dziedzinie automatyzacji maszyn. Wspieramy naszych klientów we wszystkich fazach rozwoju maszyny - od pomysłu po serwis, od wału napędowego po zdalny dostęp.\nDla klientów jesteśmy partnerem w kwestii rozwiązań w automatyce przemysłowej i napędach, z kompletnym portfolio od wału napędowego do sterowania. Wspieramy naszych klientów na wszystkich etapach cyklu życia maszyny, sprawiając, że maszyny są bardziej wydajne. Wspólnie automatyzujemy produkcję!\nOd ponad 25 lat Lenze Polska doradza polskim producentom maszyn, przygotowując indywidualne rozwiązania w oparciu o produkty Lenze. Międzynarodowy charakter Lenze zapewnia dodatkowo dostęp do najnowszych rozwiązań technologicznych oraz aplikacyjnych.\nPosiadamy doświadczony zespół specjalistów, dzięki czemu zapewniamy pomoc oraz doradztwo podczas doboru optymalnych rozwiązań Lenze. Udzielamy wsparcia technicznego podczas projektowania, programowania oraz uruchomienia aplikacji. Szkolimy projektantów, programistów, konstruktorów oraz techników utrzymania ruchu. Gwarantujemy obsługę serwisową przez 24 godziny na dobę\nDynamiczny rozwój Lenze Polska pozwala stale poszerzać struktury handlowe w Polsce, w ramach podziału na regiony: Warszawę, Poznań, Gdańsk, Wrocław, Toruń, Katowice, Kraków oraz Rzeszów. Nasi inżynierowie sprzedaży doradzają klientom w całej Polsce w wyborze optymalnych systemów napędowych oraz automatyki.


Przenośna mata dla psa do samochodu podróży wodoodporna odporna na brud\nchevron_right składana mata dla psa "MOBIL"\nPrzenośna składana mata dla psa MOBIL\nPrzenośna mata dla psa MOBIL jest kolejnym profesjonalnym, najwyższej jakości wyrobem renomowanej niemieckiej firmy Niggeloh.\nMata MOBIL wykonana jest z cordury - bardzo mocnego materiału, odpornego na ścieranie lub rozdarcie, przy tym wodoodpornego. Pomiędzy dwoma warstwami tkaniny umieszczone są specjalne miękkie wkłady. Pokrycie uszyte jest ze sztucznego misia i przymocowane na rzepy. Dzięki tym rozwiązaniom mata jest mocna, nie niszczy się podczas użytkowania, dla psa jest miękka i wygodna nawet na nierównym podłożu, a dzięki możliwości odpięcia i wyprania kołderki, łatwo jest utrzymać legowisko w czystości.


Temat klimakterium dotyka wiele dam na całym świecie – Blog to polecam\nBlog to polecam\nHome » Zdrowie » Temat klimakterium dotyka wiele dam na całym świecie\nTemat klimakterium dotyka wiele dam na całym świecie\nDobrze jest wiedzieć, że przekwitania nie można uniknąć. To normalny etap w toku życia każdej kobiety. Nieszczęśliwie zazwyczaj wkraczaniu w okres przekwitania towarzyszą trudne do zniesienia symptomy. W jaki sposób sobie z nimi radzić?\nBóg skonstruował dwie płci – mężczyznę oraz kobietę. To dama zostaje matką, żoną. To kobiety o wiele bardziej dbają o swój wygląd, martwią się o potomstwo. Niemniej jednak mają również swoje potrzeby. Funkcjonują zawodowo tak jak oraz faceci, ale i dbają o dom. Zawsze pragną wyglądać ładnie. Malują się na co dzień. Ulubionym zarezerwowaniem większości pań jest robienie zakupów. W gigantycznych galeriach handlowych czy pasażach. Godzinami są w stanie przymierzać ubrania, testować preparaty, dobierać barwy, fasony. Kobiety okazjonalnie kiedy tak właściwie chodzą same na zakupy. W większości wypadków wybierają się z koleżanką, jaka pomoże, doradzi, która będzie wspierać i wspomoże podjąć skomplikowaną decyzję co kupić, w jakim kolorze czy jakim rozmiarze. Taka przyjaciółka jest bardzo przydatna. Każda z nas ma choć jedną taką bliską osobę, z którą może porozmawiać, której może się zwierzyć. Kobiety mają niemniej jednak też problemy – gdy nadciąga czas przekwitania, coraz częściej słyszymy pytanie – co to jest menopauza? To nieodwracalny proces, który idzie każda kobieta – zwykle w okolicy 40-50-tego roku życia. Menopauza objawia się licznymi niedogodnościami oraz niedogodnościami, które potrafią uprzykrzać codzienne funkcjonowanie. Przesadna wrażliwość na temperaturę, rozdrażnienie, skłonność do przybierania na wadze – to wszystko jest symptomem menopauzy, innymi słowy przekwitania. Kobiece narządy płciowe też przechodzą wewnętrzną metamorfozę, tracą tuż przy tym zdolność do reprodukcji. Niewątpliwie menopauza to także szereg innych zmian, o jakich jesteśmy w stanie dowiedzieć się w wielu książkach.\nsoja na objawy menopauzy\nProblem menopauzy dotyka wiele dam na całym globie. Kłopot ten znany jest od wielu lat, ale dopiero dzisiaj stał się wiarygodnego typu medialnym źródłem, które stara się rozwiązać nie tylko medycyna, ale też farmakologia. Nawet Internet wmieszał się w to wszystko, tworząc witryny i jednocząc kobiety, które mają kłopot z menopauzą. Te parę zdrowych rad dla kobiet zbliżających się do menopauzy, które są w stanie wspomóc uratować zdrowe serce mimo zmian, które następują w momencie, kiedy menopauza nadchodzi. Ogólnie kobiety mogą rozpocząć przejście do menopauzy pomiędzy 45-55 rokiem życia, niektóre szybciej. Metamorfozy, które występują w tej ogólnej ramie czasowej powodują, że u kobiet wzrasta znaczne ryzyko wystąpienia problemów z sercem w okresie menopauzy. Te rady zdrowotne dla kobiet przybliżających się do menopauzy są konieczne, bo w wieku lat 45-55 niektóre zmiany często odbywają się w organizmie ludzkim, co sprawia, że kobiety są bardziej podatne na komplikacje z sercem. Potwierdza to portal internetowy dedykowany problematyce klimakterium, na który już dziś zapraszamy. Pułap hormonów przekształca się, co może sprawiać zwiększenie masy ciała ludzkiego. To smutne, w szeregu przypadków nie kończy się to wyłącznie na gromadzeniu podskórnej tkanki tłuszczowej, ale kumuluje się także mnóstwo tłuszczu trzewnego bądź wewnętrznego. Trzewna tkanka tłuszczowa gromadzi się wokół narządów wewnętrznych, w tym serca. Jak zapewne wolno sobie wyobrazić, to nie jest dobre dla Twojego serca i reszty ciała. Jeżeli Twój rozmiar jest w pasie 35 cm bądź większy to zapewne masz sporo tłuszczu wewnętrznego.\nMenopauza to naturalny etap, przez jaki przechodzi każda przedstawicielka płci pięknej. Nie\nMusimy zdać sobie sprawę, że okresu menopauzy nie można uniknąć. To normalny\nBlog to polecam Copyright © 2022. Theme by MyThemeShop.


Ubezpieczenia kredytu kupieckiego Coface skorzystały na ożywieniu gospodarczym - Gazeta Ubezpieczeniowa – Portal\nStrona główna Świat Ubezpieczenia kredytu kupieckiego Coface skorzystały na ożywieniu gospodarczym\nUbezpieczenia kredytu kupieckiego Coface skorzystały na ożywieniu gospodarczym\nTrzy kwartały obecnego roku były udanym okresem dla Coface. Większość istotnych wskaźników finansowych grupy uplasowała się na poziomie wyższym niż dwanaście miesięcy wcześniej.\nObrót Coface wynoszący 1158 mln euro był o 7,9% wyższy od wykazanego na koniec września 2020 r. Składki w ubezpieczeniach kredytu kupieckiego wzrosły o 9,3% dzięki zwiększeniu aktywności firm związanemu z ożywieniem gospodarczym i korektami cen w przeszłości. Wpływy z usług informacyjnych zwiększyły się o 13,4%.\nWskaźnik kosztów netto wzrósł o 0,6 pp, do 30,7%. Coface podkreśla, że był on jednak lepszy od odnotowanego po 3 kwartałach 2019 r. (31,7%). Z kolei wskaźnik mieszany netto wyniósł 62,4% (53,5% z wyłączeniem tymczasowego wpływu programów rządowych).\nZysk netto grupy wyniósł 190,9 mln euro, z czego 67,7 mln euro zarobiła ona w III kw. 2021 r. Roczny RoATE (średni zwrot z kapitału) wyniósł 13,9%.\n– W trzecim kwartale Coface osiągnął bardzo dobre wyniki operacyjne w środowisku, które wciąż pozostaje nietypowe. Podczas gdy środki rządowe mające na celu wsparcie gospodarki stopniowo dobiegają końca, wskaźnik niepowodzeń korporacyjnych przekroczył już minimalną wartość. W tym kontekście na kontynuacji potencjalnych uwolnień rezerw związanych z gwarantowaniem roku 2020 i pierwszym półroczem 2021 r. skorzystałyby głównie rządy, które podpisały publiczne programy reasekuracji. Plany te obniżyły zysk przed opodatkowaniem Coface o 57 mln euro – skomentował Xavier Durand, dyrektor generalny Coface. – Inwestycje w efektywność operacyjną, jakość świadczonych usług, zasoby technologiczne i efektywność komercyjną przynoszą owoce, o czym świadczy prężność podstawowej działalności w zakresie ubezpieczeń kredytu kupieckiego oraz dwucyfrowe wzrosty w biznesie usług informacyjnych i faktoringu – dodał.\nPoprzedni artykułBezpieczne studiowanie z NNW\nNastępny artykułLloyd’s: Londyńska ulica spłynęła ropą


2005.09.18 Polonia Warszawa - Wisła Kraków 0:1 - Historia Wisły\n2005.09.18 Polonia Warszawa - Wisła Kraków 0:1\n2005.09.18, Orange Ekstraklasa, 7. kolejka, Warszawa, Stadion Polonii, 17:00\nPolonia Warszawa 0:1 (0:1) Wisła Kraków\n0:1 85' Marek Penksa\nLuis Arturo Swisher Salguero\nPiotr Stokowiec (89’ Adam Cichon)\nDariusz Dźwigała (79’ Rodrigo)\nKonrad Gołoś (60’ Marek Penksa)\nPiotr Brożek (90’ André Barreto)\nPaweł Brożek (75’ Marcin Kuźba)\n1 Bez Kłosa i Zieńczuka\n2.1 Polonia - Wisła 0:1\n2.2 Polonia Warszawa - Wisła Kraków 0:1\n4.1 Bohater meczu: Marek Penksa\n5 Wydarzenie meczu: Wisła bez dopingu\n6 Analiza meczu z Polonią Warszawa\nBez Kłosa i Zieńczuka\n- Jedziemy do Warszawy po zwycięstwo - deklaruje Jerzy Engel. Wywiezienie trzech punktów z Konwiktorskiej nie będzie jednak łatwym zadaniem. W Krakowie pozostali niezdolni do gry Tomasz Kłos i Marek Zieńczuk.\nMeczem z Polonią, choć w małym stopniu, wiślacy będą mogli zrehabilitować się za fatalny występ w Guimaraes. - Nie jest łatwo podnieść się po takiej porażce. Wstyd nam spojrzeć kibicom w oczy - mówi Jerzy Engel.\nW Krakowie pozostaje Marek Zieńczuk, który ma anginę. - Na lewej stronie mamy kilka możliwości. Mogą zagrać Baretto, Piotr Brożek lub Penksa - uważa szkoleniowiec „Białej Gwiazdy”. Naturalnym dublerem „Zienia” wydaje się być Piotr Brożek, który długo czeka na swoją szansę. - Bardzo chciałbym wreszcie zagrać - nie kryje 22-letni pomocnik. - Decyzję podejmie jednak trener. Jeśli da mi szanse to zostawię na boisku serce - zapowiada.\nByć może po raz pierwszy w podstawowym składzie Wisły wybiegną Paweł i Piotr Brożkowie. - Jeszcze nigdy nie zdarzyło nam się grać razem przez 90 minut w barwach „Białej Gwiazdy”- mówi Piotr.\nDużo większy problem Jerzy Engel będzie miał z obsadą prawej pomocy. Niezdolni do gry są Jean Paulista i Jakub Błaszczykowski. W tej chwili w kadrze nie ma ani jednego zdrowego nominalnego prawoskrzydłowego. - Wiem na kogo postawić, ale nie chcę przeciwnikom ułatwiać zadania - tajemniczo mówi trener wiślaków. Wydaje się, że największe szanse na występ ma Marek Penksa. - Parę razy grałem na tej pozycji. Czy dam sobie radę? Przekonamy się w niedzielę - uważa 32-letni Słowak.\nW zeszłym sezonie barwy „Czarnych Koszul” reprezentował Konrad Gołoś. - Mam wielki sentyment do Polonii. W końcu w jej barwach debiutowałem w pierwszej lidze. Dalej mam tam sporo przyjaciół. 23-letni pomocnik nie liczy na występ od pierwszych minut. - Wraca Radek Sobolewski - zauważa. - Dla mnie najważniejsze jest zwycięstwo drużyny - dodaje Gołoś.\nTakże Jerzy Engel przez długie lata związany był z Polonią Warszawa. - Dla mnie to mecz jak każdy inny - mówi bez przekonania. Zaznacza jednak, że gra zespołu z Konwiktorskiej uległa dużej zmianie od zeszłego sezonu. - Doszło kilku nowych zawodników. Musimy zwrócić uwagę na Silvę, Markowskiego i Kosmalskiego, który powraca do formy.\nWiślaków czeka ciężka walka. - Polonia to wybiegany zespół. Grają bardzo ostro. Krakowianom nigdy nie grało się tam dobrze - zauważa trener. Murawa przy Konwiktorskiej nigdy nie należała do najlepszych. - Dziś w Warszawie świeci słońce, wczoraj trochę popadało, ale nie powinno to się odbić na stanie boiska - zapewnia Engel.\nPolonia - Wisła 0:1\nWisła po bramce Marka Penksy w końcówce spotkania, odniosła skromne zwycięstwo na wyjeździe z Polonią Warszawa. Mecz nie stał jednak na wysokim poziomie, swoje szanse na zdobycie bramki mieli również gospodarze. Po tym meczu Wisła wraca po jednodniowej przerwie na fotel lidera.\nTylko dwa celne strzały oddali piłkarze Wisły Kraków na bramkę Pawła Kieszka. Tak marnej statystyki w meczu ligowym mistrzowie Polski nie mieli od dawna. To jednak wystarczyło, aby wymęczyć zwycięstwo z ostatnią drużyną ligowej tabeli.\nKiedy przed meczem patrzyło się na tabelę to ciężko było mieć wątpliwości, kto jest faworytem niedzielnego spotkania. Obie drużyny dzieliła w tabeli przepaść, której jednak na boisku nie było widać.\nJerzy Engel desygnował do gry trzech środkowych pomocników. Obok Soblewskiego i Cantoro w wyjściowej jedenastce wybiegł Gołoś. Brak nominalnego prawoskrzydłowego na boisku stworzył większe możliwości ofensywne dla Marcina Baszczyńskiego. Niestety, rajdy defensora „Białej Gwiazdy” nie stwarzały żadnego zagrożenia. Wobec nieobecności Marka Zieńczuka stałe fragmenty gry wykonywał Paweł Kryszałowicz. Bite przez niego rzuty wolne i rożne nie przyniosły dużego zagrożenia pod bramką gospodarzy.\nPolonia rozpoczęła mecz ze sporym respektem dla rywala. Zagęszczona druga linia i szarże Kosmalskiego to był sposób Dariusza Kubickiego na „Białą Gwiazdę”. „Czarne Koszule” nie stworzyły jednak zbyt wielu okazji pod bramką Majdana, który imponował spokojem i pewnością nie tylko w grze na linii, ale także na przedpolu.\nW pierwszej połowie na boisku nie działo się zbyt wiele. Krakowianie dłużej utrzymywali się przy piłce, ale nic z tego faktu nie wynikało, co więcej to gospodarze byli bliżsi zdobycia gola. Prowadzenie gospodarzom mógł dać w 7. minucie Gołaszewski, ale jego strzał z trudem sparował Majdan. Najbliżej zdobycia bramki poloniści byli po kwadransie. Wówczas źle głowę do piłki przyłożył Bąk i fubolówka poleciała nad bramką mistrzów Polski.\nWiślacy przez 45 minut ani razu nie zmusili do wysiłku Kieszka. Jedyną dobrą okazję zmarnował Cantoro, przenosząc piłkę nad bramką. Druga połowa w wykonaniu mistrzów była bardziej owocna w sytuacje. Na listę strzelców w 51. minucie powinien wpisać się Paweł Kryszałowicz, ale uderzył minimalnie niecelnie. Bardziej wyregulowany celownik „Kryszał” miał pół godziny później, jednak tym razem na posterunku był Kieszek.\nJak się okazało kluczowym momentem było wejście na boisko Marka Penksy. 32-letni Słowak zastąpił, grającego na starych śmieciach Gołosia. W 85 minucie ustawiony na boku pomocy Penksa zamienił na gola doskonałe podanie Sobolewskiego.\nPo ostatnim gwizdku sędziego wiślacy cieszyli się ze zdobycia trzech punktów. Styl w jakim zostały one zdobyte nikogo nie zachwycił. Na mecz przybyło około 150 kibiców „Białej Gwiazdy”. Na sektorze gości było jednak cicho. W ten sposób kibice „zrewanżowali” się piłkarzom za postawę w Guimares. Przez długie minuty, oglądając dzisiaj poczynania wiślaków też najlepiej było nic nie mówić.\n"Niesamowitą" skutecznością wykazali się wiślacy na Konwiktorskiej. Oddali 2 (słownie: dwa) strzały w światło bramki "Czarnych Koszul" i zdobyli gola! Co ciekawe, pierwszy celnie uderzył Paweł Kryszałowicz w... 80 minucie spotkania! Jako drugi trafił - pięć minut później - Marek Penksa, pokonując Pawła Kieszka! Wisła wygrywa, ale styl tej wygranej lepiej nie określać jakimkolwiek ze znanych przymiotników...\nVII kolejka ligi polskiej, sezon 2005/2006\nWarszawa, ul. Konwiktorska, 18. września 2005 r., godz. 17:00\nWidzów: 4000, sędziował: Tomasz Pacuda (Częstochowa)\n0:1 Penksa (85.)\nDźwigała (79 Rodrigo da Silva)\nStokowiec (89. Cichoń)\nGołoś (60. Penksa)\nPiotr Brożek (90. Barreto)\nPaweł Brożek (75. Kuźba)\n•\tZnów fatalny mecz zagrała krakowska Wisła. Bez ładu, składu, pomysłu – na tle słabej Polonii prezentowali się wiślacy podobnie jak w czwartek w Guimarăes. Koszmar powrócił o tyle mocniej, że „złośliwi” gospodarze sprytnie zakupili zapewne przed tym meczem futbolówki z ostatnich Mistrzostw Europy, słynne adidasowskie „Roteiro”. Taką piłką Wisła w Guimarăes grać zupełnie nie umiała, taką też fatalnie szło nam w Warszawie.\nI połowa to zdecydowana... przewaga Wisły, ale tylko pod względem posiadania piłki. Widać wiślacy chcieli się jak najbardziej z „Roteiro” oswoić. Momentami – co pokazywały statystyki Canal+ – wiślacy mieli 70% czasu gry „dla siebie”. Nic z tego jednak nie wynikało, bo to poloniści stworzyli sytuacje bramkowe!\nJuż w 4. minucie, niedoszły wiślak, Jacek Kosmalski dośrodkowywał z rzutu rożnego tak ostro, że Majdan musiał wykazać się refleksem, gdyż piłka mogła od razu wpaść do bramki. Wisła odpowiada kontratakiem, ale obrońcy gospodarzy bez problemów powstrzymali Baszczyńskiego. W 6. minucie dobrą piłkę z głębi pola dostał Paweł Kryszałowicz, ale fatalnie ją przyjął. Piłka odbiła się od ręki obrońcy, a że było to w polu karnym, więc Kryszał zamiast grać, domagał się jedenastki. Bezskutecznie.\nW 7. minucie kapitalną interwencją popisuje się Radek Majdan. Na strzał, z ponad 20. metrów, zdecydował się Igor Gołaszewski i Radek musiał wyfrunąć w powietrze. Piłkę przeniósł nad poprzeczką. Skończyło się na rzucie rożnym, z którego dośrodkowanie Radek pewnie złapał. Jest 15. minuta. Na piłce przewraca się Kosmalski, jednak sędzia dopatruje się nie nieudolnego zagrania polonisty, lecz… faulu Radka Sobolewskiego. Dośrodkowanie z wolnego, do piłki głową dochodzi Bąk, mija się z nią Majdan , jednak ta – na nasze szczęście – przechodzi nad bramką. Było bardzo groźnie.\nW 21. minucie pokazał się Konrad Gołoś, którego nieśmiało awizowaliśmy do składu „Białej Gwiazdy”, na prawej pomocy przed meczem, i rzeczywiście tam zagrał. Konrad próbował strzału z dystansu, tyle że został on zablokowany.\nAż do 33. minuty z boiska wiało nudą. Wtedy na slalom między obrońcami „Czarnych Koszul” decyduje się Mauro Cantoro, w końcu strzela z 17. metra, ale piłka leci nad poprzeczką. Natychmiast odpowiada Polonia, dośrodkowanie i ratujący sytuację Darek Dudka o mało sam nie pokonał Majdana! Jeszcze, w 41. min., próbował z 20. metrów Stokowiec (pewnie łapie Majdan), jeszcze minutę później strzela (fatalnie) Baszczyński - i sędzia kończy tą dramatyczną grę.\nMożna było zadać sobie w przerwie pytanie – czy sięgając europejskiego dna, w czwartek w Guimarăes, dzisiaj sięgniemy dna ligowego?\nNa szczęście tak się nie stało, tym bardziej, że trenerskim nosem wykazał się Engel, ale o tym za chwilę.\nDruga połowa zaczęła się od trochę żwawszej gry wiślaków i już w 51. minucie pierwszą bramkę dla „Białej Gwiazdy” mógł strzelić Kryszał. Dopadł do odbitej przed polem karnym piłki, jednak minimalnie przestrzelił, piłka – która wydawało się zmierza w samo okienko – przeleciała nad poprzeczką! Minutę później „lobować” Kieszka próbował Paweł Brożek, ale piłka minimalnie minęła bramkę gospodarzy.\nPolonia zagroziła za to poważniej naszej bramce w minucie 58. Dźwigała strzelił jednak z 16. metra nad poprzeczką, tylko dlaczego miał aż tyle swobody?!\nWisła nadal gra nieporadnie, Engel wpuszcza więc „czarnego konia” Wisły – Marka Penksę. Jak się później okazało był to strzał w dziesiątkę!\n60. minuta – po rogu głową, ale nad bramką, strzela Stolarczyk. Siedem minut później do piłki przy linii końcowej dochodzi Kryszał, ni to wrzutka, ni to strzał, przechodzi wzdłuż bramki gospodarzy – nadal jednak wiślacy nie potrafią celnie strzelić na bramkę gospodarzy! Bez tego nie ma szans na wygraną.\nW 70. minucie po raz pierwszy i, jak się później okazało, ostatni wreszcie ładnie zgrywają piłkę między sobą bracia Brożkowie. Piotr do Pawła głową, jednak ten ostatni był na spalonym. Awizowany szumnie ich wspólny występ okazał się wielką klapą…\nMecz powoli zbliża się do końca. Polonia marzy już zapewne o jego zakończeniu i remisie z mistrzem Polski. Mamy 80. minutę i Wisła wreszcie oddaje pierwszy celny strzał na bramkę!!! Dośrodkowanie z lewej strony Mauro Cantoro, Kryszałowicz strzela, lecz w sam środek bramki, więc Kieszek ma ułatwione zadanie, broni jednak bardzo dobrze!\nCztery minuty później na pierwszy strzał decyduje się Marek Penksa, ale „wali na wiwat”. W końcu mamy decydującą akcję meczu. Na lewym skrzydle o piłkę walczy Kryszałowicz, ta trafia pod nogi Dudki, który odgrywa do Radka Sobolewskiego, a ten przerzuca na prawo do osamotnionego Penksy. Słowak wpada w pole karne i strzałem w długi róg nie daje Kieszkowi żadnych szans! Końcówka meczu to dobra gra obronna Wisły, ale jeszcze w 90. min., po dośrodkowaniu Rodrigo da Silvy Polonia miała rzut rożny. Nic jej to nie dało, a chwilę później, po drugiej stronie boiska, w stylu Smolarka, piłkę w narożniku przetrzymywał jeszcze Kryszał. Sędzia wreszcie skończył ten mecz…\nWynik lepszy od gry – to na pewno, z taka postawą ciężko o grę w Europie – to jeszcze bardziej… jeżeli po meczu mistrza z outsiderem ligowym mamy takie refleksje, to o czym tutaj jeszcze pisać? Jeden celny strzał w światło bramki w Guimarăes, dwa w Warszawie… … to tyle, więcej „leżącego” kopać nie ma potrzeby…\nPS. Grupa kibiców Wisły, która zjawiła sie na tym meczu wyraźnie dała znak piłkarzom, że tak fatalnej gry nikt tolerować nie będzie. Zgodnie więc z zapowiedziami, nie było dzisiaj wiślackich flag "na płocie", nie było także dopingu... Jedynym piłkarzem, który został przez wiślackich fanów "pozdrowiony", był Mauro Cantoro...\nDodał: Piotr (2005-09-18 19:02:38)\n- Po raz pierwszy od dawna zawodnicy zaśpiewali po meczu w szatni - powiedział na pomeczowej konferencji prasowej Jerzy Engel. Trener Wisły jest zadowolony ze zdobytych trzech punktów i z faktu, że Wisła wciąż pozostaje na pozycji lidera ekstraklasy.\n- To był ciężki mecz dla obu drużyn. Polonia gra bardzo zdyscyplinowany, defensywny futbol, oparty na szybkich kontratakach i bardzo groźnych stałych fragmentach gry. To wszystko Polonia dzisiaj zaprezentowała i było nam bardzo, bardzo trudno skutecznie przeciwstawić się jej grze. Gratuluje trenerowi Kubickiemu, bo przygotował zespół do tego meczu bardzo dobrze. Myślę, że mecz, mimo, że nie stał na najwyższym poziomie, trzymał w napięciu do końca. Zostałem przyjęty szczególnie ciepło. Na większości stadionów w Polsce jestem przyjmowany bardzo miło. Jest to szalenie sympatyczne.\n- Dla nas był to bardzo trudny mecz, bo do Krakowa z Portugalii wróciliśmy dopiero o ósmej rano w piątek. Właściwie nie było czasu na sen, bo od razu po meczu zrobiliśmy odprawę biologiczną. Piłkarze i tak by nie usnęli, gdyby pojechali od razu do domu. Przespaliśmy właściwie jedną noc i przyjechaliśmy tutaj do walki o kolejne punkty. Dodatkowo straciliśmy kolejnego zawodnika, bo nie przyjechał z nami Marek Zieńczuk, który rozchorował się jeszcze przed meczem pucharowym. Tak się składa, że ciągle nie jesteśmy w stanie zagrać w najsilniejszym składzie. Nam nie jest łatwo grać w takiej sytuacji mecze co trzy, cztery dni. Cały czas łatamy dziury w składzie. Teraz odpadł Paulista i nie było nawet czasu przećwiczyć nowych stałych fragmentów gry, bo uderzali je zupełnie nowi ludzie. Była to szansa dla tych zawodników, którzy siedzieli ostatnio na ławce rezerwowych. Bardzo dobrze do zespołu wprowadza się Marek Penksa, z którego jesteśmy bardzo zadowoleni. Poprawnie gra Dudka, spokojnie do zespołu wprowadza się Konrad Gołoś. Po dłuższej przerwie widzieliśmy dzisiaj Piotra Brożka. Można więc powiedzieć, że zespół w trakcie rundy cały czas się zmienia.\n- Wiśle ciężko podnosi się po porażkach, bo Wisła rzadko przegrywa. Szczególnie po takim meczu jak w Guimaraes, bo wszyscy na nas liczyli po dobrych występach w poprzednich meczach. W Guimaraes nie byliśmy w stanie nawiązać walki i to bardzo boli zespół.\n- Zdawaliśmy sobie sprawę z jakim zespołem gramy, o jakim potencjale jeśli chodzi o grę ofensywną. Staraliśmy się przeszkodzić temu i skupić się na kontratakach, ewentualnie stałych fragmentach gry. Niestety po raz kolejny zabrakło nam paru minut, by zdobyć chociaż jeden punkt. Moi zawodnicy mocno się napracowali, włożyli w ten mecz dużo ambicji. Przyspali w 86 minucie i rywal zdobył bramkę.\nBohater meczu: Marek Penksa\nBohaterem ligowego spotkania z Polonią Warszawa uznaliśmy Marka Penksę. Słowak strzelił dzisiaj bramkę, która dała Wiśle trzy punkty i pozwoliła jej utrzymać się na pozycji lidera. - Mieliśmy dziś troszkę szczęścia - przyznał piłkarz po meczu.\nDzisiejsze zwycięstwo jest twoją zasługą, jesteś zadowolony?\n- Oczywiście, że jestem zadowolony. To bardzo ważne zwycięstwo dla naszej drużyny i dla mnie, zwłaszcza że strzeliłem bramkę i że ma to miejsce po meczu w Guimaraes. W gazetach pisano o końcu Wisły, a Wisła była, jest i zawsze będzie. Czasem przegramy z jakimś zespołem, ale potem ogramy kilka innych i dzisiaj było dla nas bardzo ważnym, aby wygrać ten mecz.\nTylko ty, spośród podstawowych napastników, strzeliłeś bramkę. Liczysz, że trener Engel znajdzie wreszcie dla ciebie miejsce w podstawowym składzie?\n- Dziękuję. Ja się zawsze staram, nawet jak gram 30 czy 20 minut, chcę trafić do bramki. Jeszcze nie grałem od pierwszej minuty, ale czekam na tą szansę. Jak będę grał od początku meczu, będę chciał zachować taką skuteczność jak podczas tych 30 minut.\nPodnieśliście się już po tragedii, która była w Guimaraes?\n- W Guimaraes było bardzo ciężko, nic tam nie graliśmy, stworzyliśmy tylko jedną sytuację. Po tym meczu powiedzieliśmy sobie, że takie jest życie, taki jest futbol. Teraz najważniejsze było dla nas, żeby się podnieść, znaleźć siły i spróbować wygrać dzisiejszy mecz. Mieliśmy dziś troszkę szczęścia, wygraliśmy i to jest dla nas bardzo bardzo ważne.\nKibice uznali, że piłkarzom nie chciało się zbytnio grać w Guimaraes...\n- Nie, nie. To jest opinia kibiców, dzienników, prasy. Ale na pewno nie jest to prawda. My chcieliśmy grać, tylko nam to nie wychodziło. W piłce nożnej czasem tak bywa. Petrzałka miała taki dzień, że wygrała z Celtikiem 5:0, a teraz my przegraliśmy 0:3. Jest to dla nas bardzo smutne, ale w następnym meczu musimy starać się o awans. Już od pierwszej minuty musimy pokazać, że wiemy jak gra się w futbol i jak najszybciej strzelić bramkę.\n- Jedziemy! - krzyknął kierownik drużyny Marek Konieczny, kończąc tym samym naszą rozmowę z sympatycznym napastnikiem.\nWydarzenie meczu: Wisła bez dopingu\nOkoło 150 kibiców Wisły udało się do Warszawy na niedzielny mecz z Polonią. Fatalna postawa naszych piłkarzy w Guimaraes sprawiła jednak, że dzisiaj nie mogli liczyć na doping fanów z Krakowa. To czytelny sygnał - nie będziemy tolerować minimalizmu na boisku.\nOprócz dopingu, na naszym sektorze brakowało dzisiaj także wiślackich flag. Jedynym zawodnikiem Wisły, który mógł liczyć na pozdrowienia był Mauro Cantoro. Argentyńczyk zasłużył sobie na to wkładając w mecz z Vitorią wiele zdrowia i serca. W większości sytuacji niestety nie mógł liczyć na wsparcie kolegów z drużyny.\nPiłkarze Wisły zapewniają, że w Guimaraes nie brakło chęci do gry, dlatego nie wszyscy zdołali zrozumieć ideę naszego protestu. - Z jednej strony nie dziwię się naszym kibicom, bo z pewnością oczekiwali czegoś innego, jednak szkoda, że w ciężkiej chwili się od nas odwrócili - powiedział Piotr Brożek, który mecz w Guimaraes obserwował akurat z ławki rezerwowych. - Czy zabrakło zaangażowania? Tego akurat nie mogę powiedzieć...\nW podobnym tonie wypowiadał się Jerzy Engel. - Zawsze martwi, gdy dochodzi do takiej sytuacji, bo piłkarze grają dla kibiców i potrzebują ich wsparcia - powiedział nam wiślacki szkoleniowiec po zakończeniu konferencji pomeczowej. - Dzisiaj słyszeliśmy, jak fani Polonii w trudnym momencie bardzo głośno wspierali swoją drużynę (chociaż Polonia nie ma tylu kibiców co inne kluby, gdzie cały stadion może krzyknąć). Ja wierzę, że kibice dowiedzą się co się stało w Guimaraes i będą nadal kochać ten zespół, tak jak kochali go do tej pory.\nPo wygranej z Polonią w rolę kibiców wcielili się piłkarze Wisły. Najpierw podziękowali kibicom z Krakowa za przybycie, a następnie zaśpiewali w szatni jedną z wiślackich piosenek. - Piłkarzom bardzo zależało, by odzyskać pewność siebie nawzajem i zaufanie kibiców, którzy w licznej grupie również dzisiaj stawili się na mecz - dodał Engel.\nAnaliza meczu z Polonią Warszawa\nBoisko na ulicy Konwiktorskiej okazało się dla Wisły szczęśliwe – „Biała Gwiazda” wywalczyła trzy punkty pokonując miejscową Polonię. Niestety, styl zwycięstwa i jakość gry podopiecznych Jerzego Engela nie napawają optymizmem na przyszłość. Ostatnia drużyna Orange Ekstraklasy niemal przez cały mecz była równorzędnym rywalem dla popełniającej liczne błędy krakowskiej jedenastki.\nZapraszam do tradycyjnej pomeczowej analizy gry naszego zespołu:\n1. Wolne tempo gry i operowania piłką . Stanowiło jeden z głównych powodów niemocy Wisły w ofensywie, nie pozwalając na tworzenie okazji bramkowych i gubienie krycia.\n2. Duża ilość strat.. Wiślacy tradycyjnie często i zwykle w dość banalnych sytuacjach - przez proste wpadki techniczne - tracili piłkę\n3. Dysfunkcja drugiej linii i brak kreatywnych pomocników. Podobnie jak w Portugalii, żaden z naszych pomocników nie grał „do przodu”. Napastnicy byli więc odcięci i musieli szukać gry cofając się głęboko. A że im się nie chciało, pozostawali bezproduktywni. Dopóki Engel czegoś nie zrobi z ofensywną siłą drugiej linii – zadanie ma trudne, bo dysponuje słabiutkim materiałem – dopóty nie można liczyć na efektywność i polot w atakach.\n4. Gra bez piłki.. Brak ruchu, korelacji formacji, aktywnego wychodzenia na pozycję itd. powoli staje się firmową cechą Wisły.\n5. Słabe akcje oskrzydlające.. Boczni pomocnicy zupełnie nie spełnili swej roli.\n6. Złe krycie. Poloniści mieli mnóstwo swobody i dużo wolnego miejsca na operowanie piłka. Nasi zawodnicy ustawiali się zbyt daleko i reagowali na ich ruchy równie pasywnie jak administracja USA na atak huraganu Katrina\n7 Brak prostopadłych podań.\n8. Zachowanie Engela. Nie wiem, co poza osobistymi sympatiami kieruje naszym trenerem, że trzyma na ławce Penksę, a uparcie pozostawia na boisku nieskutecznego Kryszałowicza. Nie wiem, dlaczego Gołoś ciągle blokuje miejsce Andre Barreto, choć prezentować się gorzej już nie można. Trudno też zaakceptować uparte trzymanie się ustawienia 1-4-4-2, kiedy sytuacja wymusza jego zmianę i korekty. W grze Wisły od jakiegoś czasu nie widać żadnych nowych schematów i rozwiązań.\n9. Współpraca między formacjami. Zwłaszcza między obroną, a pomocą powstawały spore luki\n10. Brak skutecznych akcji kombinacyjnych i ataku pozycyjnego.\n11. Błędy w ustawieniu obrońców.. Tworzyły niekryte przestrzenie, źle skracały pole, uniemożliwiały prawidłową asekurację.\n12. Gra 1 na 1. Nie gubiła krycia, indywidualne akcje nie owocowały wypracowywaniem okazji bramkowych.\n13. Brak dobrze wyuczonych automatyzmów i prawidłowych reakcji Niektóre zamiast równać w stronę europejskich standardów, robią się wręcz coraz śmieszniejsze – poprawianie buta przez kluczowego zawodnika przed własnym polem karnym akurat wtedy, kiedy drużyna wyprowadza piłkę, a rywal zakłada pressing; niedokładne wyrzuty z autu, przyjmowanie piłki ze zwodem i próbą kiwnięcia samego siebie, po którym futbolówka przekracza linię boczną boiska (Gołoś) itd. - niewymuszonych błędów technicznych i fatalnych reakcji jest coraz więcej.\n14. Brak agresywności w grze.. Nie było wielkiej determinacji ani w kryciu, próbach zakładania presingu, ani w akcjach ofensywnych.\n15. Ogromna niedokładność w każdym elemencie gry . Sądzę, że musi zostać podkreślona osobnym punktem.\n16. Przejście z obrony do ataku i na odwrót.\n17. Nikła ilość okazji bramkowych .\n18. Nieudolna gra na 1-2 kontakty .\n1. Zwycięstwo, zapewniające ważne 3 punkty\n2. Gol Penksy. Słowak dał udaną zmianę i ponownie uratował nam skórę. Pokazał, że dysponuje mocnym i precyzyjnym strzałem również z prawej nogi.\n3. Dobry mecz Stolarczyka. Myślę, że można go pochwalić za dość pewną postawę w tyłach.\n4.Gra na czas w końcówce meczu. Utrzymywanie piłki na połowie rywali, by bronić prowadzenia i „kraść” czas, było wykonane na wysokim poziomie. Polonia nie potrafiła przejąć futbolówki i wyprowadzić akcji w ostatnich sekundach spotkania.\nRadosław Majdan - Nie puścił gola, ale zaliczył kilka tradycyjnych błędów w grze na przedpolu. Przepuszczał dośrodkowania ze skrzydeł lecące w głębi „piątki” (np: wybicie piłki przez Dudkę), raz w pierwszej połowie przegrał pojedynek powietrzny z napastnikiem, choć wyskakiwał do piłki z rękami w górze(!) – dobrze, że polonista nie zdołał oddać celnego strzału\nGra na linii (skala od 0-5) : 3,5\nGra na przedpolu(skala od 0-5): 2. W drugiej połowie wyłapał kilka dośrodkowań z kornerów.\nBłedy: kilka w grze na przedpolu\nSkuteczność pozycyjna: Duża.\nOgólna ocena gry (skala 0-10) : 6\nMarcin Baszczyński – W pierwszej połowie ograniczał się niemal wyłącznie do gry defensywnej. W drugiej zaprezentował nieco większą aktywność w ofensywie.\nPostawa w defensywie (skala od 0-5) : 2,5 Nie przegrywał pojedynków indywidualnych, ale krył momentami zbyt pasywnie i przeciętnie asekurował kolegów\nPostawa w ofensywie (skala od 0-5) : 1,5. Jego podaniom brakowało dokładności, notował straty, nie gubił krycia. Sporadycznie wbiegał na szybkości po skrzydle.\nBłedy i niewymuszone straty : Sporo.\nOgólna ocena gry (skala od 0-10): 2\nArkadiusz Głowacki – Był pewniejszym punktem drużyny niż w Portugalii, ale i przeciwników miał innych, znacznie słabszych.\nPostawa w defensywie : 2,5 Tym razem nie przegrywał pojedynków 1 na 1, ale popełniał sporo wpadek w ustawieniu, zbyt pasywnie asekurował kolegów\nPostawa w ofensywie 1.- za lepsze niż w Portugalii wyprowadzanie piłki.\nSkuteczność pozycyjna: Przeciętna. Dobrze, że graliśmy ze słabą Polonią, a nie markową drużyną potrafiącą różnorodnie atakwoać, bo wtedy wpadki jego i całego bloku obronnego byłyby znacznie jaskrawiej obnażone\nMaciej Stolarczyk – Znów był najlepszym piłkarzem w obronie Wisły\nPostawa w defensywie : 3,5. Starał się łatać wszystkie dziury w tyłach, przytomnie się ustawiał, bez ryzyka wybijał piłki. Zanotował kilka ważnych odbiorów. Niestety podobnie jak reszta Wiślaków reagował zbyt pasywnie i krył za daleko.\nPostawa w ofensywie:3. W pierwszej połowie był głównym rozgrywającym zespołu. W miarę dokładnie podawał. W drugiej też starał się pomagać drużynie.\nBłedy i niewymuszone straty : Nieliczne.\nDariusz Dudka – Notuje coraz wyraźniejszy regres formy\nPostawa w defensywie : 1,5. Kilka razy źle się ustawił, mizernie blokował nieliczne dośrodkowania Polonii ze swojej strony boiska. Miał problemy nawet w pojedynkach 1 na 1.\nPostawa w ofensywie:0,5. Jego wyjścia ofensywne nie niosły żadnego realnego zagrożenia dla rywali, a podania najczęściej kończyły się stratą. Zwłaszcza w drugiej polowie zanotował kilka kompromitujących dograń wprost na nogę przeciwnika – i to na własnej połowie.\nBłedy i niewymuszone straty : Dużo.\nKonrad Gołoś – Kolejny raz był zupełnie bezproduktywny dla drużyny.\nPostawa w defensywie : 0. Opornie wracał za rywalami, najczęściej ich odpuszczając. Nie pomagał Baszczyńskiemu.\nPostawa w ofensywie: 0,5. Grał tak, aby Poloni nie zrobić krzywdy. Źle podawał, nie dynamizował akcji, wikłał się w niepotrzebne zwody.\nBłedy : Bardzo dużo\nSkutecznośćz pozycyjna: Beznadziejna.\nOgólna ocena gry: 0,5\nRadosław Sobolewski – Wtopił się w mizerię postawy naszego zespołu.\nPostawa w defensywie : 2. Zaliczył kilka odbiorów, ale i kilka razy nie zdążył z asekuracją i kryciem. Nie był tak pewny i skuteczny w destrukcji jak zazwyczaj.\nPostawa w ofensywie:1. Nie kreował gry, nie rzucał dokładnych podań do napastników. Nie uraczył widzów indywidualnymi akcjami na szybkości.\nBłedy i niewymuszone straty : Liczne.\nMauro Cantoro – W pierwszej połowie przygaszony, niewątpliwie za sprawą dużego wysiłku włożonego w czwartkowy mecz PUEFA. Po przerwie nieco się ożywił, ale na pewno stać go na więcej.\nPostawa w defensywie : 2 Pasywnie asekurował środek, skąd Poloniści w pierwszych 45 minutach parę razy groźnie uderzyli z dystansu. Krył zbyt statycznie. Później poprawił odbiór, ale nie do poziomu uprawniającego do pochwał.\nPostawa w ofensywie:2. Z początku zupełnie nie kreował gry, dopiero po przerwie próbował organizować akcje ofensywne – niestety, wolno, schematycznie i najczęściej podaniami do boku. Nie grał prostopadle. Tradycyjnie ośmieszał rywali świetnym zastawianiem piłki, wymuszającym faule.\nPiotr Brożek – Dostaje kolejną, już trzecią szansę na zaistnienie w Wiśle. Meczem na Konwiktorskiej na pewno jej nie wykorzystał, pokazując, dlaczego nigdy nie zdołał przebić się do podstawowego składu.\nPostawa w defensywie :0,5. Walczył, ale nie notował żadnych odbiorów i nie asekurował dobrze Dudki. Raz udanie wybił piłkę głową przy rzucie rożnym dla Poloni.\nPostawa w ofensywie:0,5. Był bezproduktywny podobnie jak Goloś. Napastnicy daremnie wyglądali dokładnych podań od niego – nie tylko prostopadłych, ale i crossow. Znacznie częściej gubił piłkę niż krycie rywali. Miewał problemy nawet z prawidłowym opanowaniem futbolówki.\nOgólna ocena gry: 1\nPaweł Kryszalowicz – Widać, że się starał, ale nawet maksymalnie zaangażowany pozostawał najwolniejszym i jednym z najmniej efektywnych piłkarzy zespołu.\nPostawa w defensywie : 0. Nie angażował się w nią.\nPostawa w ofensywie:1. Oddał jeden groźny strzał w poprzeczkę, w końcówce ładnie zastawiał piłkę. To stanowczo za mało na zespół klasy Wisły. Po stronie negatywów miał wiele strat, przegranych pojedynków z obrońcami, nie szukał wolnego pola. Nie stwarzał dużego zagrożenia dla rywali.\nBłedy i niewymuszone straty : Bardzo dużo.\nPaweł Brożek – Od chwili podpisania słynnego „aneksu” do kontraktu, oglądamy zupełnie innego Brożka niż na początku sezonu. To Paweł z wiosny, nie oddający ani jednego celnego strzału na bramkę rywali, nie notujący żadnych asyst, bezproduktywny i chaotyczny. Zachowuje się jak Włodarczyk z Legii, który w ubiegłym sezonie po podpisaniu nowej umowy z klubem całkowicie osiadł na laurach.\nPostawa w defensywie : 0,5. Praktycznie nie angażował się w nią, tylko dwa-trzy razy szybkim podbiegnięciem wymusił błędy Polonistów w wyprowadzaniu piłki\nPostawa w ofensywie:0,5. Od czasu do czasu przebiegł się w stronę bramki Kieszka, lub cofnął w lukę między obroną, a pomocą Poloni. Za każdym razem bezproduktywnie.\nMarek Penksa – Znów został bohaterem meczu, ratującym punkty Wiśle.\nPostawa w defensywie : 1. Przeszkadzał rywalom w wyprowadzaniu piłki, wracał do krycia.\nPostawa w ofensywie- 3. Wypełnił zadanie strzelając gola po poważnym błędzie „Czarnych koszul”. Mimo to brakowało jego większej aktywności w rozegraniu piłki w strefie ataku, wychodzeniu na pozycje. Jako prawy pomocnik nie pokazywał dokładnych dośrodkowań z bocznych sektorów murawy..\nMarcin Kuźba - Zaprezentował się nieco lepiej niż w Portugalii, co nie znaczy, że dał dobrą zmianę. .\nPostawa w defensywie : 0. Bronienie pozostawił innym.\nPostawa w ofensywie:1. Raz dobrze zastawił i rozegrał piłkę przerzutem na drugą stronę boiska. Ustawiał się na tyle rozsądnie, że mocno absorbował obrońców - dzięki temu dał więcej miejsca Kryszałowiczowi i Penksie. Od napastnika wymaga się jednak bramek.\nBłedy i niewymuszone straty : nieliczne, ale grał krótko.\nAndre Barreto – grał zbyt krótko, by go oceniać.\nJakość gry Wisły nadal jest bardzo słaba. Nie ma wyraźnych postępów. Drużyna przechodzi kryzys, reaguje wolno, ospale i schematycznie. Gramy w ofensywie praktycznie bez drugiej linii, która za sprawą braku odpowiednich zawodników sprzedanych w ostatnich oknach transferowych, nie spełnia konstruktywnej roli - dlatego rozgrywać piłkę muszą obrońcy. Również atak istnieje jedynie na papierze i w teorii, bo w praktyce piłkarze tej formacji nie oddają celnych strzałów, bardziej zagrażając nieporadnością sobie niż rywalom. Nie funkcjonują też prawidłowo skrzydła i atak pozycyjny, a dobrą grę kombinacyjną Wisły mogliśmy oglądać ostatnio w meczu z Panathinaikosem na Reymonta. Dawniej mieliśmy w składzie wielkie indywidualności, które potrafiły samodzielnie jedną akcją odmienić losy meczu i dać zwycięstwo, teraz ich bardzo brakuje. To obraz zespołu rozbitego, nie zabezpieczonego należycie kadrowo, pilnie potrzebującego wzmocnień i nowych pomysłów taktycznych. Te pierwsze będzie można przeprowadzić najwcześniej zimą (a więc za późno), o drugie Engel musi postarać się natychmiast, zamiast koncentrować uwagę na nachalnym promowaniu Kryszałowicza i Gołosia. Pewnym ratunkiem dla sytuacji w pomocy może okazać się Baretto - jeśli nawiąże do możliwości opisywanych przez Mielcarskiego - ale musi wreszcie zacząć grać, luzując w składzie jednego z „ulubieńców”. Czy Engel się na to zdobędzie?\nW ostatnich latach Wisła Kraków była zawsze żelaznym faworytem meczów z Polonią Warszawa. W tej roli nigdy nie zawodziła, zwykle gromiąc "Czarne Koszule" i przy Reymonta i przy Konwiktorskiej. Jednak ostatnie "wyczyny" "Białej Gwiazdy" spowodowały, że przed niedzielną potyczką jej kibice zazwyczaj powściągliwie oceniali szanse na kolejny sukces w stolicy.\nCo prawda, Polonia nie grała w poprzednich meczach sezonu na tyle dobrze, żeby się jej bardzo obawiać, ale zwycięstwo wcale nie wydawało się na wyciągnięcie ręki. I słusznie, bo trzy punkty zdobyliśmy po okropnych mękach.\nGdyby postawę wiślaków oceniać wyłącznie na podstawie procentu posiadania przez nich piłki, wówczas moglibyśmy porównywać ją do... Barcelony. W długich fragmentach meczu przewaga Wisły w tej statystyce wynosiła 70 do 30. Tyle że nic z tego nie wynikało. Wiślacy grali niezwykle pasywnie, wolno i niedokładnie. Piłka krążyła bezładnie między pomocą i atakiem. Gdy już trafiała do napastników, ci albo ją tracili, albo byli zmuszeni ją wycofywać. Zamiast ostrych i precyzyjnych dośrodkowań, wiślacy posyłali na pole karne Polonii niedokładne "zawiesinki". Nie było piłkarza, który indywidualną akcją umiałby rozerwać szeregi rywali. Poza jednym rajdem Mauro Cantoro, w pierwszej połowie, Wisła praktycznie nie stworzyła sobie groźnej, zakończonej strzałem sytuacji. A że Polonia miała jeszcze mniej do zaoferowania, mecz był nudny: typowa ligowa kopanina. W drugiej połowie przewaga "Białej Gwiazdy" jeszcze wzrosła, Polonia atakowała jeszcze rzadziej, ale co z tego, skoro nawet najbardziej wyrozumiali fani obu zespołów i neutralni obserwatorzy mogli jedynie zżymać się w związku z beznadziejną grą, jaką raczyli ich piłkarze. Choć z drugiej strony, taki jest zwykły poziom polskiej ligii. Wisła boleśnie się do niego zbliżyła...\nNa szczęście jest jeden plus niedzielnego meczu: trzy punkty. Po raz drugi w tym sezonie mężem opatrznościowym Wisły okazał się Marek Penksa. Ten ambitny gracz wyróżnia się na tle kolegów walecznością. Sporo też potrafi, dlatego warto byłoby dać mu zagrać w kolejnym meczu od pierwszych minut. Zwłaszcza, że koledzy z ataku zawodzą na całej linii. Paweł Brożek miał udany początek sezonu, ale to już wspomnienie. Jego chimeryczność staje się irytująca. Paweł Kryszałowicz dwa razy groźnie strzelił na bramkę Polonii, niemniej przede wszystkim gola nie strzelił, a poza tym raził, jak w poprzednich występach w barwach Wisły, słabym przygotowaniem motorycznym, dużą niedokładnością i licznymi błędami technicznymi. Od tak doświadczonego piłkarza możemy wymagać znacznie więcej, zwłaszcza, że pierwsze mecze sezonu jeszcze w Amice miał całkiem niezłe. Jego obecne problemy niestety nie są jedynie pochodną braku zgrania. Marcin Kuźba szuka formy i ciągle jej nie znajduje. Wielka szkoda: to miała być gwiazda ligi, piłkarz wokół którego, jeśli byłby w formie sprzed 2 lat, można byłoby budować zespół, jak go budowano wokół Macieja Żurawskiego i Tomasza Frankowskiego. Na razie, to absolutna abstrakcja.\nKonrad Gołoś i Piotr Brożek jako skrzydłowi nie potrafili rozerwać szyków rywali. Trudno jednak o powodzenie, gdy młodym piłkarzom, ale przecież nie debiutantom, brakuje dynamiki i pomyślunku. Gdy patrzyło się na ich kolejne nieudane akcje, można było jedynie wzdychać, jak wielką stratą okazała się kontuzja Jakuba Błaszczykowskiego. I Brożek, i Gołoś są w stanie grać znacznie lepiej. Ale zespół nie może na to wiecznie czekać. Radosław Sobolewski i Mauro Cantoro zagrali przeciętne zawody. Od nich można oczekiwać dużo więcej. Zwłaszcza Sobolewski nie był tym razem liderem, na jakiego kreuje go trener i przede wszystkim stan wiślackiej kadry. Również Cantoro rozpłynął się w monotonii. Środkowi pomocnicy nie popełnili większych błędów, ale nie zaproponowali też niczego konstruktywnego (choć to Sobolewski asystował przy golu Penksy).\nObrona na tle ostatnich swoich blamaży tym razem spisała się poprawnie. Tyle że rywal wydatnie jej w tym pomógł, dlatego stanowczo za wcześnie jest, aby obwieścić koniec kryzysu tej formacji. Cieszmy się z tego, że Wisła zagrała na zero z tyłu, ale ciągle raczej drżyjmy na myśl o tym, co będzie, gdy przeciwko niej stanie do boju dobrze dysponowany rywal. Zresztą, już to przerobiliśmy: w Grecji i w Portugalii. O skutkach lepiej się znowu nie rozpisywać...\nPozostaje mieć nadzieję, że za kilka kolejek o koszmarnym stylu zwycięstwa z Polonią zdążymy zapomnieć, urzeczeni stylem kolejnych triumfów w lidze i - oby - w pucharze UEFA. Skłamałbym pisząc, iż bardzo w to wierzę. Z drugiej wszak strony, takie koszmarne dołki Wisła notuje w każdym sezonie. Oby tym razem trwał równie krótko, jak to zwykle bywało.\nKategorie: I liga 2005/2006 (piłka nożna) | Wszystkie mecze 2005/2006 (piłka nożna) | Polonia Warszawa\nTę stronę ostatnio zmodyfikowano 18:32, 6 sie 2021.\nTę stronę obejrzano 1 718 razy.


Palmy, tropiki? Czy to możliwe w czterech ścianach? Bali Style we wnętrzu – zabialymplotkiem.pl – Miejsce na książkę, piękne wnętrze, podróż i pasję – Blog, Lifestyle\nDla jednych kicz dla drugich hit, a dla mnie moda sezonowa. Nowy trend, który pojawił się w wakacyjnych kolekcjach popularnych sklepów. Weźmy go odrobinę pod lupę.\nWiększość z nas kocha odpoczynek pod palmami. Ciepły tropikalny klimat, pełne słońce, morska bryza, egzotyczne rośliny, ptaki i owoce. Dla wielu osób to spełnienie marzeń i przepis na idealny odpoczynek. Istnieje możliwość wprowadzenia tego klimatu do wnętrza własnego domku. Na rynku znajdziecie dodatki i tekstylia, które w prosty sposób z salonu, łazienki, balkonu czy sypialni utworzą klimat rodem z Bali.\nJuż w PRL-u palma zagościła w naszych mieszkaniach. Wówczas była chyba drugą najpopularniejszą rośliną doniczkową, zaraz po paprotce. Patrząc przez ten pryzmat, nie kojarzy się ona najlepiej i często określana jest najbardziej kiczowatym elementem ówczesnych wnętrz. Dziś warto spojrzeć na tę roślinę przychylnym okiem. Palma sama w sobie posiada ogrom zalet. Jest długowieczna i wprowadza egzotyczny nastrój do wnętrza. Pozwala poczuć równikowy klimat. Jednakże nie koniecznie musicie stawiać jej żywy okaz w pomieszczeniu. Wystarczą odpowiednio dobrane dodatki. W pierwszej kolejności warto wybrać tekstylia, które w najprostszy sposób oddadzą klimat tropikalny. Poduszki, zasłony, bieżniki itp. Bardziej odważni mogą pokusić się o palmową ścianę. Wybór tapet o tym wzorze jest naprawdę szeroki. Nie zapomnijcie również o dodatkach takich jak podkładki, liście palmowe, obrazy, wazony, pościel czy koce.\nCzy już w waszych główkach zagościła myśl “urlop na Bali, to było by coś!”? Wnętrze pod palmami to również niekończące się źródło pozytywnej energii i dobrego nastroju. Zdecydowanie rozgrzewają i ożywiają one przestrzeń soczystymi barwami. Bogata gama dostępnych akcesoriów pozwala aby ten urokliwy nastrój zagościł na stałe w waszych domach.\nWybierając aranżację wnętrza w stylu Bali, uzyskacie wakacyjny klimat przez cały rok. Jednakże nasuwa się tu pytanie, czy wówczas prawdziwe lato będzie tak atrakcyjne i czy ten design nie znudzi się zbyt szybko? Odpowiedzi nie podam, ponieważ zależy to od waszego charakteru, odwagi, szaleństwa i indywidualności. Osobiście uważam, że aranżacje tego typu robią ogromne wrażenie i z pewnością należą do nietuzinkowych.\nŹródła fotografii: hemoon.fr, pakamera.pl, home-you.com, maisonique.pl, powodz.pl, houzz.com


Agencja Rozwoju Przemysłu odbudowuje potencjał przemysłu stoczniowego - Agencja Rozwoju Przemysłu S.A.\nAgencja Rozwoju Przemysłu odbudowuje potencjał przemysłu stoczniowego\nW 40. rocznicę podpisania Porozumień Sierpniowych Cezariusz Lesisz i Paweł Kolczyński, prezes i wiceprezes zarządu ARP S.A. złożyli kwiaty pod bramą Stoczni Gdańskiej. Agencja Rozwoju Przemysłu S.A. jako właściciel Stoczni Gdańsk S.A. prowadzi prace w celu odbudowy potencjału produkcyjnego samej stoczni i spółek aktywnych w okrętownictwie, energetyce wiatrowej i infrastrukturze portowej.\n40 lat temu w sali BHP Stoczni Gdańskiej doszło do podpisania porozumienia między Międzyzakładowym Komitetem Strajkowym, a władzami PRL, które doprowadziło do utworzenia i legalizacji Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”. W rocznicę Porozumień Sierpniowych, 31 sierpnia, kwiaty pod Bramą nr 2 Stoczni złożyli Cezariusz Lesisz, działacz Solidarności Walczącej, obecnie Prezes Zarządu Agencji Rozwoju Przemysłu S.A., oraz Paweł Kolczyński, Wiceprezes Zarządu ARP S.A.\n- „Solidarność” była czymś więcej niż tylko związkiem zawodowym. Dla mojego pokolenia była przede wszystkim wielkim ruchem patriotycznym całego Narodu w celu odzyskania Niepodległości. Wszystkimi nami kierowało marzenie o wolnej, sprawiedliwej i solidarnej Polsce. Jestem przekonany, że dzisiejsza rocznica ma wymiar nie tylko historyczny, a aktualność przesłania „Solidarności” pozostaje ważna nie tylko dla Polski, ale i dla całej Europy - mówi Cezariusz Lesisz.\nAgencja Rozwoju Przemysłu S.A. jest właścicielem Stoczni Gdańsk S.A., Stoczni Gdańskiej Sp. z o.o. oraz Baltic Operator Sp. z o.o., które dziedziczą tradycje przemysłowe dawnej Stoczni Gdańskiej. W spółkach trwają obecnie prace nad procesem restrukturyzacji. ARP S.A. przejęła spółki stoczniowe w lipcu 2018 r., odkupiła je od ukraińskiego właściciela.\nOdziedziczyła zakłady w trudnej sytuacji finansowej - ze względu na niemal pusty portfel zamówień, nieefektywną strukturę zatrudnienia, przy znaczącym zadłużeniu spółek i problemach płynnościowych stanęły one przed groźbą upadłości. Dzięki staraniom ARP S.A. wdrożona została strategia, której celem jest odzyskanie wiarygodności wśród klientów i pozyskanie nowych zamówień.\n- Trzeba przyznać, że lata zaniedbań odcisnęły swoje piętno na zakładach, które odkupiliśmy. Plan naprawczy, który przygotowaliśmy zakłada odzyskanie rentowności. Proces naprawczy będzie miał długofalowy charakter, ale jeśli powiedzie się zgodnie z naszymi założeniami przemysł stoczniowy w Gdańsku na powrót może stać się istotna częścią polskiej gospodarki - podkreśla Paweł Kolczyński.\nPo 10 latach stagnacji za poprzedniego właściciela stocznia odnosi pierwsze sukcesy, o czym świadczą pozyskane kontrakty i wielkość portfela zamówień, który rok do roku (2018/2019) wzrósł ponad dwukrotnie i jest w 2020 roku większy o ponad 250 mln zł.\nW międzyczasie wprowadzono również w życie długofalowy plan oddłużenia Stoczni Gdańsk S.A. i Stoczni Gdańskiej Sp. z o.o. oraz powołano nowy podmiot Baltic Operator Sp. z o.o. prowadzący działalność operacyjną i handlową przy wykorzystaniu infrastruktury i potencjału spółek stoczniowych.\nPowiększająca się skala produkcji przełożyła się na wzrost liczby pracowników i współpracowników z ok. 560 na początku 2019 r. do ok. 750 na jego koniec. Jednocześnie sukcesywnie budowane są kompetencje w zakresie realizacji coraz bardziej złożonych projektów jak również prace nad poprawą efektywności.\n- Intensywnie pracujemy nad odzyskaniem potencjału produkcyjnego Grupy Stoczni Gdańsk w zakresie okrętownictwa. Na razie budujemy części kadłuba, nadbudówki. Naszym celem jest samodzielna budowa własnych jednostek pływających z pełnym wyposażeniem. We wszystkie nasze działania staramy się angażować Związki Zawodowe informując je na bieżąco o kwestiach dotyczących funkcjonowania zakładu. Współpraca odbywająca się na partnerskich zasadach, zmierza do osiągnięcia wspólnego celu jakim jest stworzenie możliwie najlepszych warunków do pracy. Proces restrukturyzacji przypada na niezwykle trudny okres na rynku zamówień dla przemysłu stoczniowego, spotęgowany jeszcze pandemią koronawirusa - dodaje Cezariusz Lesisz.\nGrupa Stoczni Gdańsk systematycznie wywiązuje się z zakontraktowanych zamówień. W grudniu 2019 r. i w styczniu br. spółki realizowały projekty dostaw bloków okrętowych, konstrukcji stalowych oraz wież wiatrowych. Inwestycje prowadzone w rozwój linii wieżowej, linii sekcji płaskich oraz generalną modernizacją zakładu pozwolą poszerzyć portfel zamówień. Spółki Grupy Stoczni Gdańsk mają zawarte kontrakty między innymi na produkcję bloków kadłubów statków wycieczkowych i innych bloków okrętowych, na produkcję wież wiatrowych oraz na realizację dźwigów portowych. Część realizowanych kontraktów ma długofalowy charakter.\nARP S.A. jest jedyną na rynku spółką prawa handlowego z udziałem skarbu państwa, która wyspecjalizowała się w prowadzeniu trudnych procesów restrukturyzacji. Doświadczenia pokazują, że każdy przypadek należy traktować indywidualnie. W niedalekiej przeszłości ARP S.A. z sukcesem zrestrukturyzowała między innymi poznańską Fabrykę Pojazdów Szynowych, Przewozy Regionalne, czy Świętokrzyskie Kopalnie Surowców Mineralnych. Wszystkie te podmioty były w trudnej sytuacji finansowej i generowały wielomilionowe straty. Plan naprawczy, który jest konsekwentnie realizowany w Grupie Stoczni Gdańsk przyniesie efekty w perspektywie 3-4 lat. Wówczas będziemy mówić o pełnej rentowności.