Zmarł Ryszard Ksieniewicz | Głos Pomorza\nZmarł Ryszard Ksieniewicz\nRafał Szymański 14.04.2010 Zaktualizowano 14.04.2010\nRyszard Ksieniewicz. Fot. archiwum\nBył opoką i ostoją "królowej sportu" nad Słupią, człowiekiem wydawało się niezniszczalnym, wychowującym wciąż nowe pokolenia w Piaście, Gryfie i SKLA Słupsk.\nBył kiedyś mistrzem Polski w dziesięcioboju, przed laty bardzo popularnej, dzisiaj nieco zapomnianej dyscyplinie, wymagającej żelaznej kondycji fizycznej i psychicznej.\nDzięki swoim umiejętnościom i warsztatowi wyniesionemu z bieżni, skoczni i rzutni został trenerem. Wychowywał wielu medalistów mistrzostw Polski i reprezentantów kraju. Był nawet trenerem kadry w oszczepie.\nMateriał oryginalny: Zmarł Ryszard Ksieniewicz - Głos Pomorza\nKamila 17.04.2010 17:45:27\nWierzył we mnie, a ja zaprzepaściłam swoją szansę. Gdyby było więcej takich ludzi jak On świat byłby lepszy. Niestety na każdego przyjdzie kiedyś czas, ale Trener Ksieniewicz odszedł za szybko zostawiając wielka pustkę w sercu każdego kto Go znał.\nOjciec słupskiej lekkoatletyki, wzór do naśladowania. Wspaniały człowiek, którego z pewnością nigdy nie zapomnę.\nJal 17.04.2010 01:30:56\nChoć późno, jednak miałem szczęście spotykać się z Nim. TRENERZE zawsze będę pamiętał.\nM. 17.04.2010 01:22:24\nJest pustynia, jest żal, jest trwoga, jest ból. Ksienio - symbol tężyzny fizycznej i determinacji, tytan pracy, który poświęcił życie ukochanej lekkoatletyce, wychowujący rzesze młodych, przewodnik, ogromny autorytet, a jednocześnie skromny, pogodny i życzliwy człowiek. Pozostała bezbrzeżna miłość rodziny, bliskich, przyjaciół, sympatia wychowanków i podopiecznych. Pozostały wiersze. Czytam o tęsknocie za kresami, za utraconą młodością, za dzieciństwem, czytam o lęku - przed nieznanym, przed niepamięcią, o odchodzeniu, o snach, o pogodzeniu z nieuchronnym. Cały testament w nieprzeliczonych strofach. A przecież wiersze to emocje w czystej postaci, żywe, nagie, choć przepasane (listek figowy) wstęgą metafory, stenogram z trwania. Po Panu Ryszardzie pozostały zapisane strofy, świadectwo targających wątpliwości, smutku i nadziei, tego, że był. Że wciąż jest. Tego jednego nie da się zakwestionować, zdeprecjonować, umniejszyć, tego kartezjańskie wątpienie nie podważy. Są słowa, jest pamięć bliskich, był i pozostanie w żywej pamięci Człowiek - wynikanie logicznie nie do zanegowania. Panie Ryszardzie, składam pokłon i proszę o wybaczenie. Że nie zdążyłem powiedzieć, nie potrafiłem wyrazić. I proszę - o opiekę, by czuwał Pan nad nami. Bardzo tego wszyscy potrzebujemy.\nGość 16.04.2010 23:41:38\nBył wspaniałym człowiekiem, oddanym swojej pasji, ogromna strata... nigdy nie zapomnę tych wielu lat spędzonych na słupskim stadionie a przede wszystkim zawsze będę pamiętać o moim wspaniałym trenerze Ryszardzie Ksieniewiczu.\nAnna Ksieniewicz (córka) 16.04.2010 19:41:13\nBardzo Wam dziękuję za wszystkie ciepłe słowa o moim Tacie. Tak pozytywne komentarze utwierdzają mnie w przekonaniu, że był wielkim, wyjątkowym człowiekiem. Strasznie boli nas Jego strata. Ceremonia pogrzebowa rozpocznie się we wtorek 20 kwietnia o godz. 13.30 wystawieniem urny, pogrzeb o godz. 14.00 na cmentarzu przy ul. Kaszubskiej. Bardzo prosimy o nieskładanie kondolencji.\nMona 15.04.2010 14:47:38\nnajlepszy trener.... .\nGość 15.04.2010 13:03:02\nkiedy jest pogrzeb? ktos wie?\nMrozu 15.04.2010 12:50:38\nOdszedł Wielki Człowiek. Odeszła część stadionu i całej słupskiej lekkiej atletyki. Nas - zawodników uczył czegoś więcej niż tylko sportu.\n~zzzxxx~ 15.04.2010 12:31:07\nwielka osobowość .. wielki trener.. wielki człowiek..\nna zawsze w sercach SKLA Słupsk\nwspaniały trener i pisarz.. zawsze chciał wydać swoje wiersze.. miejmy nadzieję że władze miasta i klubu postarają się o to aby jego wiersze ujrzał każdy z nas...\n~krzysiek~ 15.04.2010 11:39:50\ntrener od poczatku mojego. na poczatku bylo ciezko ale jakos doszlismy do czolowki. jak sie dowiedzialem to jakby czastka mnie zmarla.\nbedzie mi go ogromnie brakowalo\nMichał 15.04.2010 10:56:06\nWspaniały Trener , Jeszcze Lepszy Człowiek , Żal Go!!!!!!!!!!!!!!!!!\nGość 15.04.2010 10:35:02\nTo był wielki człowiek, zauważył mnie jeszcze w podstwaówce na zawodak między szkolnych i dostrzegł we mnie możliwośći, był wielki to On poraz pierwszy we mnie uwieżył, to dzieńki Niemu przeżyłam niezapomniane chwile, MAKROREGIONY i wszystkie te zawody, treningi codziennie, uwielbiał punktualność, Był mentorem wielu młodych ludzi i oddał nam swój czas i Swoje serce..... Nic nie odda tego co teraz czuję, to tak jakby stracić swój " ZAHIR " Moje kondolencje dla rodziny i bliskich, zawsze mówił o was bardzo ciepło i cieszył się z każdej chwili spędzonej z wnuczką....\nBOGUMIŁA 15.04.2010 10:34:58\nOgromna strata, wielki żal. Odszedł wspaniały,dobry i mądry Człowiek, cudowny trener, wielki autorytet mojego syna, którego trenował do ostatnich chwil swego życia. Będzie nam go bardzo brakowało... Jego wielką pasją, obok sportu, było pisanie wierszy, w których bardzo trafnie opisywał rzeczywistość, w których wyrażał tęsknotę za miejscem rodzinnym, a także przedstawiał fakty historyczne. Panie Ryszardzie, dziękuję, że mogłam poznać Pana i Pańską twórczość. Wyrazy współczucia dla rodziny.\n~Ania~ 15.04.2010 09:58:26\nDziękujemy za to co zrobiłeś dla naszego klubu.. Nigdy Cię nie zapomnę.\nlata 96-2001 15.04.2010 02:10:58\nto byl trening.lekka zrobila ze mnie czlowieka.zawsze to powtarzam moj trener-ksieniu ryszard ksieniewicz.\nTematem ostatniego w tym roku szkolnym spotkania członków Dyskusyjnego Klubu Książki w Bibliotece Szkolnej w Wicku były komiksy.


Żel do dezynfekcji rąk 5L - Skutecznie dezynfekuje i nawilża przyjemny zapach | Dezynfekcja | Tretytka.pl - Najtrwalsze opaski na rynku !\nŻel do dezynfekcji rąk 5L - Skutecznie dezynfekuje i nawilża przyjemny zapach\n99,9% skuteczności w usuwaniu bakterii, nie powoduje pękania naskórka.\nŻel antybakteryjny ułatwia utrzymanie czystości rąk, nie wymaga użycia wody ani ręcznika. Świetnie sprawdza się w sytuacjach takich jak zakupy, spacery czy podróże. Pozostawia uczucie świeżości, komfortu oraz nawilżenia, nie wysusza ani nie podrażnia rąk.\nZastosowanie: Żel stosowany jako uniwersalny środek do higienicznej dezynfekcji rąk. Posiada 99,9% skuteczności w usuwaniu bakterii z rąk. Łagodna konsystencja żelu nie powoduje pękania naskórka i nie działa na dłonie drażniąco. Dzięki zawartości alkoholu zmniejsz ilość drobnoustrojów na skórze.\nSposób użycia: Żel stosować bez użycia wody, nanieść niewielką ilość żelu na dłonie po czym wcierać dokładnie żel aż do całkowitego wyschnięcia na rękach. Żel stosować w odstępach kilkugodzinnych. Nie stosować na skaleczone dłonie i rany.


„Pi±tka” najlepsza w województwie (lekka atletyka) - Elbl±g\n„Pi±tka” najlepsza w województwie (lekka atletyka)\nA¿ 13 medali zdobyli uczniowie Gimnazjum nr 5 na rozegranych w Olsztynie Mistrzostwach Województwa M³odzików w lekkiej atletyce. Medali mog³o byæ jeszcze wiêcej. Wielu naszych m³odych lekkoatletów uplasowa³o siê na czwartym miejscu, mimo bicia przy okazji swoich rekordów ¿yciowych.\nNajlepiej z ca³ej elbl±skiej dru¿yny spisa³a Aleksandra Biskup, zdobywaj±c tytu³ Mistrzyni Województwa w pchniêciu kul± wynikiem 10,08 m i srebrny medal w konkursie skoku wzwy¿, osi±gaj±c wysoko¶æ 160 cm. Chcia³oby siê powiedzieæ - niedaleko pada jab³ko od jab³oni, bo Ola jest córk± naszej utytu³owanej mistrzyni Marianny Biskup. Br±zowe medale walczy³y: Barbara Serocka w skoku wzwy¿ (155 cm) i Karolina Buchholc, która ambitnie zmierza³a do mety w biegu na dystansie 1000 m, bij±c rekord ¿yciowy wynikiem 3;12,61. Na wielkie wyró¿nienie zas³uguje nasza najm³odsza zawodniczka, która zajê³a czwarte miejsce w biegu na 300 m, a jej rezultat - 44,94 jest spor± niespodziank± i ¶wietn± zapowiedzi± kolejnych sezonów.\nZespó³ ch³opców skompletowa³ jeszcze wiêcej medali. Multimedalist± mistrzostw województwa okaza³ siê Pawe³ Kowalewicz, który w biegu na 100 m (11,73) i w biegu na 300 m ( 37,84) zdoby³ dwa srebrne medale. Ponadto wraz z kolegami: £ukaszem Wojtaszem, Maciejem Go³êbiowskim i Patrykiem Barañskim wywalczy³ kolejny srebrny medal w sztafecie 4x 100 m z wynikiem 48,54 s.\nTak¿e Mateusz Lewandowski w konkursie pchniêcia kul± 4-kilogramow± (wynikiem 13,91 m) wywalczy³ srebrny medal. Dorobek srebrnych medali powiêkszyli biegacze: Fabian S³odownik na 1000 m - 2;50,00 i Kamil Zakrzewski na 2000 m - 6;17,57. Br±zowe medale by³y udzia³em Maæka Go³ebiowskiego, który, bij±c rekord szko³y, przebieg³ 300 m przez p³otki w czasie 44,82 s, oraz Paw³a Bernatowskiego w konkursie rzutu oszczepem (34,12 m).\nWszyscy zawodnicy bardzo profesjonalnie potraktowali swoje starty, co przy okazji sk³adania gratulacji podkre¶li³ dyrektor Gimnazjum nr 5 i jednocze¶nie trener lekkiej atletyki Czes³aw Nagy.\nGrup± zdolnych elbl±¿an opiekuj± siê trenerzy: Marianna Biskup, Andrzej Trybiñski, Janusz Krasowski i Jacek Licznerski.\nStart w Kortowie by³ dla uczniów Gimnazjum nr 5 bardzo wa¿ny, poniewa¿ przed nimi jest Fina³ Krajowy Ligi Lekkoatletycznej (18 czerwca w Bia³ymstoku). Trzymamy kciuki i przypominamy, ¿e nadal trwa nabór utalentowanej sportowo m³odzie¿y do Gimnazjum nr 5. Zatem, kto czuje sportowego ducha, powinien spróbowaæ swoich si³ w tak doborowym gronie.\nGratulacje dla zawodników i ich trenerów-¶wietna robota.Scególne podrowienia dla Janusza i Andrzeja\nNo gdyby tak wyniki ktore uzyskiwaly zawodniczki byly dosyc wartosciowe to radosc mogla by byc jeszcze wieksza. A te wyniki w starciu z najlepszymi zawodnikami w polsce nie dadza im szans nawet na walke.\nZgadzam sie z opinia powyzej. Wyniki sa bardzo przecietne a medale wynikiem niskiego poziomy konurencji.


Drzwi zewnętrzne aluminiowe Hormann\nWybór odpowiednich drzwi wejściowych do domu stanowi nie lada wyzwanie. Bardzo istotny jest pasujący design, który będzie stanowił zwieńczenie elegancji budynku i świadczył o dobrym guście właścicieli, wszak drzwi wejściowe to wizytówka domu. Jednak wygląd to nie wszystko: funkcjonalność drzwi zewnętrznych i wyposażenie w odpowiedni systemy termiczne, akustyczne i bezpieczeństwa decydują o komforcie ich użytkowania przez wiele lat.\nHormann prezentuje jedną z najbogatszych ofert drzwi zewnętrznych aluminiowych na rynku. Dzięki szerokiej palecie możliwości, każdy Klient znajdzie coś odpowiedniego dla siebie, realizując indywidualne zamówienie, w zależności od upodobań, potrzeb i preferencji.\nW ofercie BRAMARKETU znajdą Państwo drzwi aluminiowe zewnętrzne Hormann, cieszące się niesłabnącym zainteresowaniem Klientów od wielu lat.\nDRZWI ZEWNĘTRZNE ALUMINIOWE THERMOSAFE\nDrzwi ThermoSafe posiadają system bezpieczeństwa, który gwarantują płyta o grubości 73 mm i 5-punktowy listwowy zamek ryglujący. Seria drzwi ThermoSafe wyróżnia się wysokim stopniem izolacyjności termicznej i akustycznej.\nDRZWI ZEWNĘTRZNE ALUMINIOWE THERMOCARBON\nDrzwi ThermoCArbon wyróżnia wzmocniony system bezpieczeństwa i izolacyjności. Seria wyposażona została w 9-punktowy listwowy zamek ryglujący oraz płytę o grubości 100 mm.\nDLACZEGO WARTO WYBRAĆ DRZWI ZEWĘTRZNE ALUMINIOWE HORMANN?\nDoskonała izolacyjność akustyczna.\nBrak wymogu powtórnego malowania.\nW celu prezentacji pełnej oferty i możliwości drzwi zewnętrznych aluminiowych Hormann, zapraszamy do kontaktu z naszą firmą.


Pogoda Nowy Sącz. Prognoza pogody w Nowym Sączu | METEOPROG.PL\nPogoda w Nowym Sączu. Ścisła pogoda na dziś w Nowym Sączu.\nPogoda w Nowym Sączu.\n/ Pogoda w Nowym Sączu


Czy wycofanie części uprawnień do emisji to dobry pomysł? (15429)\nKiedy uruchomiono drugi etap systemu EU ETS w 2008 roku, uprawnienie do emisji jednej tony CO2 kosztowało ponad 29 euro. Według planów Komisji Europejskiej stawka ta miała wzrosnąć do ok. 60 euro w 2016 roku. Konieczność korzystania z zezwoleń na emisje miała zachęcić producentów do inwestowania w czyste technologie. Jednakże na skutek nadmiernego przydziału darmowych pozwoleń, recesji gospodarczej, a także przepisów dopuszczających stosowanie innych kredytów węglowych z zagranicy, ich ceny znacznie spadły. Od połowy roku 2011 na rynku pozostają duże nadwyżki uprawnień – na początku 2012 ich ilość wynosiła 955 mln (zakumulowana nadwyżka po uwzględnieniu jednostek Kioto). Po wyłączeniu międzynarodowych jednostek – 406 mln. W drugim okresie ETS tylko w 2008 roku podaż dominowała nad popytem.\nW ciągu ostatnich dwóch lat cena pozwoleń na emisje spadła z 15 do 5 euro za tonę CO2. Tymczasem, aby krajom opłacało się inwestować w proekologiczne rozwiązania, powinna ona wynosić min. 40 euro – szacują eksperci Komisji Ochrony Środowiska (ENVI) w Parlamencie Europejskim. Dlatego 25 lipca ub.r. Komisja Europejska przedstawiła propozycje reform w postaci zmiany harmonogramu aukcji w latach 2013-2020 (tzw. backloading), mających na celu podniesienie cen uprawnień do emisji CO2. Zmiany te mają polegać na wycofaniu z rynku kolejno 400, 300 i 200 mln uprawnień w latach 2013-2015 i ponownego ich wprowadzania pod koniec trzeciej fazy (300 mln w 2019 i 600 w 2020). Dostosowanie harmonogramu w pewnych przypadkach, mających zapewnić prawidłowe funkcjonowanie systemu, jest zgodne z przepisami dyrektywy EU ETS (2003/87/WE).\nPod koniec stycznia tego roku Komisja Przemysłu Parlamentu Europejskiego (ITRE) odrzuciła projekt, w efekcie czego tego samego miesiąca odnotowano rekordowy spadek cen CO2 do 2,81 euro za tonę. Jednakże opinia komisji ds. przemysłu nie przesądza jeszcze o ostatecznej decyzji Parlamentu. Dla odmiany 19 lutego br. Komisja Ochrony Środowiska (ENVI) zagłosowała na korzyść backloadingu.\nPolska jest zdecydowanym przeciwnikiem reform przed końcem 2020 roku. Proponuje też, by po tym czasie system handlu emisjami przekształcić tak, by uwzględniał tzw. benchmarki paliwowe. "(...) Prostym technicznym rozwiązaniem może być wprowadzenie systemu, który mógłby być takim systemem jak obecnie funkcjonujący system handlu emisjami, ale który brałby pod uwagę, z jakiego konkretnie paliwa pochodzi emisja. Do takiego mechanizmu, nawet gdyby miał zastosowanie przy wyższych celach redukcyjnych, nie miałbym większych wątpliwości, bo to byłby instrument, który de facto wymuszałby inwestycje promodernizacyjne w Polsce" – mówi portalowi wnp.pl minister środowiska, Marcin Korolec. Opłata wtedy byłaby uzależniona od różnicy w emisji pomiędzy najlepszą dostępną technologią a tą stosowaną.\nWedług Korolca system ma jedynie wspierać osiągnięcia uzgodnionego poziomu redukcyjnego, a sztuczne, administracyjne sterowanie cenami to "próby obejścia obowiązującego prawa", gdyż ETS stanowi część pakietu klimatyczno-energetycznego. Minister obawia się, że zmiany te zwiększą koszty produkcji energii, zmniejszą przychody do budżetu poszczególnych państw oraz zachwieją konkurencyjnością całej gospodarki unijnej. Straty będą tym znaczniejsze, im większa część produkcji zostanie przeniesiona poza granice Wspólnoty. Resort środowiska podaje, że na zamrożeniu 900 mln pozwoleń w latach 2013-2020 Polska może stracić koło 1 mld euro. Propozycja podważa także zaufanie przedsiębiorców do systemu EU ETS.\nSindicatum, właściciel i operator projektów czystej energii na całym świecie uważa sprzeciw wobec podnoszenia cen na aukcjach węgla za nieuzasadniony. "To oznacza spowolnienie wzrostu nowej zielonej gospodarki w Europie, więc przekłada się na likwidację miejsc pracy. To jest przewrotne myślenie, ponieważ pozwala zanieczyszczającym zanieczyszczać zawsze i zamknąć się na nowe technologie. Zgodnie z ich argumentacją takie działanie sprawi, że branże te staną się niekonkurencyjne i ostatecznie będą kosztować Europę nawet stare miejsca pracy" – mówił EurActiv Assaad Razzouk, dyrektor wykonawczy firmy.\nPonad 30 dużych firm, takich jak Shell, General Electric, The Institutional Investors Group on Climate Change (IIGCC) i EDF wezwało komisję do przeprowadzenia reform, które podniosą ceny węgla i przywrócą zaufanie do systemu. "Porażka ETS zakłóci rynek wewnętrzny wraz z pojawieniem się mozaiki 27 różnych narodowych systemów regulacji dotyczących spraw energii i klimatu, począwszy od przepisów do opodatkowania" – napisała grupa w liście skierowanym do posłów.\n"Załamanie cen węgla i kierunku polityki energetycznej stwarzają niepewność wśród inwestorów zainteresowanych zmianami klimatycznymi i osłabiają inwestycje w niskoemisyjnym europejskim sektorze. Głosowanie byłoby pozytywnym sygnałem o zaangażowaniu Parlamentu Europejskiego we flagowy program redukcji emisji i mogłoby rozpocząć przywracanie zaufania inwestorów do polityki energetycznej Unii Europejskiej" – uważa Stephanie Pfeifer, dyrektor wykonawczy IIGCC.\nKomisja nie ukrywa, że backloading to tylko początek procesu całkowitego wycofania z rynku części certyfikatów (set aside). Jonathan Grant, dyrektor ds. zrównoważonego rozwoju i zmian klimatu w PwC uważa, że w przyszłości będą potrzebne dalsze reformy. "Zatwierdzenie wniosku o backloading przez PE pomoże podtrzymać ceny na krótki okres, do czasu, gdy pozwolenia zostaną ponownie wprowadzone do systemu pod koniec trzeciej fazy (...). Nasza analiza pokazuje, że zarówno śmiała interwencja polityczna, jak i powrót do wzrostu gospodarczego są niezbędne, aby skłonić rynek do powrotu do poziomów historycznych 15-20 euro za tonę CO2. Backloading to tymczasowy lek, podczas gdy ETS potrzebuje poważnej operacji" – mówi Grant.\nPo tym, jak komisja ds. środowiska zagłosowała za projektem, na początku tego tygodnia spodziewano się głosowania w Parlamencie Europejskim. Tymczasem w poniedziałek wieczorem Matthias Groote, niemiecki socjalistyczny eurodeputowany i przewodniczący komisji środowiska na swoim twitterze napisał, że backloading nie będzie przedmiotem dyskusji na wtorkowej sesji.\n"To może oznaczać decyzję Groota, że większość w ENVI nie jest wystarczająco przekonana, aby podjąć decyzję i czeka na udzielenie mandatu od całego parlamentu" – komentuje Marcus Ferdinand, analityk z Thomson Reuters Point Carbon. Być może na postanowienie przewodniczącego miała niewielka przewaga podczas głosowania w komisji (38 do 26) i duże podziały w parlamencie. Czekają nas więc teraz dwa głosowania: najbliższe w marcu lub kwietniu nad mandatem negocjacyjnym i później, właściwa nad projektem.\nna podstawie: www.guardian.co.uk, Carbonus.pl,wnp.pl, euractiv.com


urlop macierzyński i wychowawczy kiedy przysługuje? | Forum o ciąży i dzieciach - BabyBoom\nTemat na forum 'Porady prawnika' rozpoczęty przez aniunnia, 29 Maj 2012.\nZaczełam pracę będąc już w ciąży. Mam umowę o pracę na czas określony, ale na pewno do dnia porodu. Czy przysługuje mi urlop macierzyński a pożniej wychowawczy jeśli pójde na zwolnienie lekarskie z powodu zagrożonej ciązy? Ile należy przepracować bez zwolnienia , żeby takie zasiłki otrzymać?\naniunnia, 29 Maj 2012\nZaczełam pracę będąc już w ciąży. Mam umowę o pracę na czas określony, ale na pewno do dnia porodu. Czy przysługuje mi urlop macierzyński\nNie. W dniu porodu umowa wygasa. staje się pani bezrobotna. urlop macierzyński nie przysługuje, przysługuje natomiast zasiłek macierzyński.\na pożniej wychowawczy\nNie. urlop przysługuje osobie zatrudnionej (pracownikowi) a Pani będzie bezrobotna (zakładając, ze nie podpisze Pani nowej umowy)\njeśli pójde na zwolnienie lekarskie z powodu zagrożonej ciązy?\nTo bez znaczenia dla uprawnienia do urlopu macierzyńskiego i wychowawczego.\nIle należy przepracować bez zwolnienia , żeby takie zasiłki otrzymać?\nChodzi mi o zaisłek macierzyński a pozniej wychowawczy zakładając, że umowa zostanie mi przedłużona.\nChodzi mi o zaisłek macierzyński\nPrzysługuje kobiecie zatrudnionej w dniu porodu.\na pozniej wychowawczy zakładając, że umowa zostanie mi przedłużona.\nNie ma takiego zasiłku.\nMam pytanie od dwóch miesięcy pracuje w nowej firmie na umowe o prace na 2 lata, wcześniej ponad pół roku szukałam pracy. Jestem w 3 tygodniu ciąży. Czy będzie przysługiwał mi urlop macierzyński? Czy muszę przepracować jakiś określony czas by mieć do niego prawo?\ntrabeczka, 8 Styczeń 2013\ntrabeczka pisze: ↑\nZachęcam do zapoznania się z zasadami forum, a w szczególnosci z pkt 2 tych zasad.\n"Pkt 2: Wszelkie sprawy dotyczące suwaczków, obrazków i zdjęć proszę poruszać w Dziale Testy lub odpowiednich założonych do tego celu wątkach. Posty dotyczące suwaczków i zdjęć umieszczane w działach i wątkach do tego nie wyznaczonych będą usuwane bez uprzedzenia."\nNie wiem co pkt 2 ma wspólnego z moim pytaniem, które jest w odpowiednim miejscu i w odpowiednim temacie.\ntrabeczka, 9 Styczeń 2013\nMyślę, że pani Mecenas miała na myśli punkt 2 zasad forum porad prawnych, który stanowi aby pytania zadawać w nowych wątkach a nie dopisując się do starych.\nFreiya, 10 Styczeń 2013\nTo nie jest punkt stworzony ot tak sobie.\nBardzo często na zadaniu pytania i odpowiedzi ię nie kończy. Prowadzę często z użytkownikiem coś na kształt dyskusji na kilka lub kilkanaście postów. Prowadzenie dyskusji z kilkoma uczestnikami w tym samym wątku jest nie tylko niewygodne dla każdej ze stron, ale przede wszystkim zwiększa ryzyko pomyłki.\nProszę zwrócić uwagę, ze czym innym jest otwarta dyskuja na jakiś tema, a czym innym odpowiedź na konkretne pytanie dot. konkretnego użytkownika i jego sytuacji.


Co czeka rynek nieruchomości w 2020 roku? "Rosnące ceny u deweloperów przekładają się na droższe mieszkania z drugiej ręki" - Aktualności - Nieruchomości - sprzedaż, wynajem, domy, mieszkania - Dziennik.pl - Dziennik.pl\n19 grudnia 2019, 14:16 Ten tekst przeczytasz w 3 minuty\nDobiegający końca 2019 rok zapewne zostanie zapamiętany jako bardzo udany z punktu widzenia uczestników rynku nieruchomości mieszkaniowych. Zwłaszcza deweloperzy będą zapewne świętować jego zakończenie w szampańskich nastrojach. Rosnące ceny na rynku pierwotnym przekładają się również na coraz droższe mieszkania z drugiej ręki. A co czeka rynek nieruchomości w 2020 roku?\nJak tłumaczy Jarosław Jędrzyński, ekspert portalu RynekPierwotny.pl "wolumen zakontraktowanych przez deweloperów mieszkań okaże się zbliżony do tego z ubiegłego roku, co oznacza wynik korespondujący z drugim najlepszym w historii. Natomiast komunikowane przez GUS statystyki inwestycyjne mieszkaniówki będą rekordowe w każdym z trzech aspektów: lokali oddanych, rozpoczętych oraz nowych pozwoleń". To zdaje się jak najlepiej wróżyć rynkowej koniunkturze na kolejne miesiące i kwartały.\nWzrost zainteresowania rynkiem nieruchomości i postrzeganie zakupu mieszkania w celach inwestycyjnych jako jednego z najbardziej racjonalnych rozwiązań pozwalających spożytkować nadwyżki gotówki powodują liczne zmiany w popycie na mieszkania z drugiej ręki. Jak twierdzi ekspert Metrohouse, Marcin Jańczuk: - Brak możliwości zaspokojenia popytu na mieszkania na rynku pierwotnym powoduje, że klienci przenoszą swoje poszukiwania na rynek wtórny. Atutami takich ofert jest różnorodność produktów, duża rozpiętość cenowa, ale przede wszystkim dostępność mieszkań od ręki, czego nie może zagwarantować obecnie rynek mieszkań deweloperskich.\nNabywcy mieszkań z drugiej ręki muszą być jednak świadomi, że ten rynek jest bardzo podatny na wzrosty ceny, o czym świadczą kilkunastoprocentowe podwyżki średnich cen w największych polskich miastach. Jak dodaje ekspert Metrohouse – "można spodziewać się, że kształtowanie się cen może stać się bardzo nierównomierne i być coraz bardziej zależne od wielu czynników: technologii i standardu sprzedawanego mieszkania – na wartości będą zyskiwać mieszkania oddane w ostatnich latach, w dobrym standardzie, podczas gdy mieszkania będące pokłosiem inwestycji z wielkiej płyty, już dziś będące niejednokrotnie mocno przeszacowane, będą musiały silnie rywalizować o klienta". Ważną kartą przetargową może być bardzo dobra lokalizacja i dostępna infrastruktura, na której brak narzekają nabywcy mieszkań od deweloperów.\nInwestycja w nieruchomość jest w tej chwili jedną z lepszych. Ceny mieszkań idą w góre z roku na rok. Liczy się lokalizacja, ale i standard mieszkań. Warszawskich Rembertów przeżywa aktualnie odrodzenie. Lps invest jest w trakcie realizacji-Apartamenty Katiuszy o standardzie Premium z dużymi powierzchniami mieszkalnymi dla prawdziwych rekinów biznesu nawet powyżej 100m2


Piękna Suknia PRONOVIAS Roble - Suknie ślubne - Ogłoszenie - Komis, baza ogłoszeń - Polki.pl\nSprzedam piękną białą suknię z długim trenem zakupioną w tarnowskim salonie. Suknia uszyta na wzór sukni Pronovias Roble z salonu Madonna. Suknia olśniła gości, est bardzo kobieca i ładnie modeluje biust.Wymiary: biust ok 83 cm, pas 62 cm, biodra 93 cm, obcas 5 cm, wzrost 169 cm. Wyślę zdjęcia ślubne. Mam również buty oraz kamizelkę dla Pana Młodego. Tel kontaktowy 513490454 Tarnów


Sukces w ogólnopolskim konkursie o tytuł Absolwenta Roku OHP – 2021\n11 października 2021 roku został rozstrzygnięty Ogólnopolski Etap Konkursu o tytuł Absolwenta Roku OHP – 2021. Sukces odniosły w nim dwie uczestniczki Wielkopolskiej Wojewódzkiej Komendy Ochotniczych Hufców Pracy. W kategorii "szkoła podstawowa" III miejsce zajęła Jagoda Jastrzębska z Hufca Pracy 15-23 w Lesznie. W kategorii "szkoła branżowa I-go stopnia" IV miejsce zajęła absolwentka Hufca Pracy 15-2 w Krotoszynie Klaudia Przewoźna. Kadra gratuluje laureatkom i życzy kolejnych sukcesów.\nWykazywała dużą motywację i własną inicjatywę. Zawsze angażowała się na rzecz szkoły i środowiska lokalnego. Uzyskiwała bardzo dobre wyniki w nauce. Zawsze dążyła do osiągniecia zamierzonych celów. Uczestniczka cechuje się dużą kulturą osobistą, jest koleżeńska, wspiera słabszych i służy pomocą. Jagoda odbywała przygotowanie zawodowe w zawodzie sprzedawca. Była i jest ceniona za duże zaangażowanie w pracę. Zawsze dba o pozytywny wizerunek firmy i godnie ją reprezentuje. Cechuje ją punktualność i obowiązkowość, a w szkole jest sumienną uczennicą. Wielokrotnie udowodniła, że można na niej polegać i powierzać jej obowiązki. Obecnie realizuje naukę w Szkole Branżowej nr 4 w Lesznie i kontynuuje naukę zawodu u pracodawcy w Lesznie.\nByła uczestniczką Hufca Pracy w Krotoszynie w latach 2018-2021. Odbywała przygotowanie zawodowe w zawodzie fryzjer. W trakcie edukacji wykazała się dużymi zdolnościami, zaangażowaniem i rzetelną pracą, co zaowocowało bardzo dobrymi wynikami oraz sukcesami w wielu konkursach, m.in. I miejscem w Wojewódzkim Konkursie Historycznym „Życie i zasługi Karola Marcinkowskiego” czy I miejscem w Regionalnym Pikniku Europejskim. Brała udział w wielu warsztatach i konferencjach, w tym z fryzjerstwa i wizażu. Przez cały okres nauki czynnie angażowała się w działalność Rady Młodzieży, Klubu Aktywnych i koła zainteresowań, a także brała udział w wielu programach wojewódzkich, w tym profilaktycznych.


W antykwariatach internetowych udało mi się „upolować” kilka ciekawych pozycji książkowych, które prezentuję poniżej. Recenzje niektórych pozycji pewnie pojawią się na blogu, ale nie jestem w stanie na razie powiedzieć, których i kiedy, bo ostatnimi czasy nie nadążam z czytaniem tego, co kupuję.\nDean Koontz „Mroczne ścieżki serca”\nDean Koontz „Tik-Tak”\nDean Koontz „Prędkość”\nDean Koontz „Ściana strachu”\nDean Koontz „Grom”\nDean Koontz „Wizja”\nJeffery Deaver „Porzucone ofiary”\nAutor: Anna Plich (Buffy1977) o 13:22\nWiedźma 06 października, 2014 15:31\nNie czytałam jeszcze żadnej książki Koontza, Deavera zaś tylko jedną mam na swoim koncie... I choć chciałabym więcej ich prozy znać - Koontza to w ogóle poznać - to po prostu brak mi na to czasu :)\nAnna Plich (Buffy1977) 06 października, 2014 15:41\nZ tym brakiem czasu to Cię rozumiem, bo ja "cierpię na tę samą przypadłość", ale gdybyś kiedyś chwilkę znalazła dla Koontza to osobiście polecam zacząć przygodę z nim od "Nocnych dreszczy", "Fałszywej pamięci", albo "Opiekunów". To moje ulubione książki tego autora, a zdarzały mu się też słabsze chwile (szczególnie ta najnowsza jego twórczość), więc głupio byłoby się zniechęcić na początek.\nWiedźma 06 października, 2014 16:52\nDzięki. Zapisałam sobie te trzy tytuły. Mam nadzieję, że koniec końców któryś z nich uda mi się przeczytać :)\nMały Książę Ciemności 06 października, 2014 17:06\no lol, akurat dzisiaj kupiłem "Nocne dreszcze" w antykwariacie, bo mi się kojarzyło, że kiedyś u Ciebie recenzję czytałem ;P\nAnna Plich (Buffy1977) 07 października, 2014 11:26\nMały Książę Ciemności, no i teraz jestem w stresie, bo jak książka nie przypadnie Ci do gustu (ja mam chory gust, więc istnieje takie ryzyko) to będzie moja wina:/ Daj znać, jak przeczytasz, czy trafiłam z poleceniem.\nRenata Zub 06 października, 2014 15:44\no rany!!! mogę tylko pozazdrościć :) Koontz jest świetny! Deavner i Kava również, więc te książki to na pewni nie będzie strata czasu :)\nnatula 06 października, 2014 18:24\nKoontza lubię, chociaż nie wiem dlaczego nie przebrnęłam przez "Prędkość". Deavera i Kavy jeszcze nie czytałam, ale znajdzie się okazja :-)\nKonrad 06 października, 2014 21:33\nJa też wertuję antykwariaty - tyle, że nie internetowe - w poszukiwaniu takich właśnie horrorowych perełek. Moim głównym priorytetem jest ostatnio Masterton:) Pozdrawiam!\nMagda 06 października, 2014 22:34\nBuffy, z jakiego antykwariatu internetowego korzystasz?\nAnna Plich (Buffy1977) 07 października, 2014 09:32\nNo i oczywiście z tych, co sprzedają na Allegro.\nskoczuś 07 października, 2014 01:05\nJeśli chodzi o Koontza to w Biedronkach są teraz 2 powieści za niecałe 13 zł - "Kilka godzin przed świtem" i "Opiekunowie"\nAnna Plich (Buffy1977) 07 października, 2014 11:24\nO, dzięki Skoczuś. "Opiekunów" nie mam w swojej kolekcji, czytałam z bioblioteki, więc dzisiaj sprawdzę, czy w "mojej" Biedronce już jest.\nKrucze Gniazdo 07 października, 2014 18:55\nOstatnio tez zakupiłam dwie ksiazki Koontza. Jeden z moich ulubionych autorów. Czytaj i recenzuj mi tam!


JUBILEUSZOWE LATO Z RADIEM 2021 NA PÓŁMETKU – KONCERTY, AUDYCJE PLENEROWE I KONKURSY DLA SŁUCHACZY\nTegoroczne „Lato z Radiem” trwa w najlepsze. Za nami pięć intensywnych tygodni wypełnionych spotkaniami – na żywo i na antenie – z fanami najlepszej audycji w polskim eterze. Dziennikarze radiowej Jedynki nie zwalniają jednak tempa i już planują kolejne atrakcje dla swoich słuchaczy. Przed nami również następne koncerty największych muzycznych gwiazd, których premierowe występy Polskie Radio wyemituje na antenie Jedynki i online – w formie wideo. A to wszystko z okazji 50-lecia ulubionej audycji kilku pokoleń Polaków.\nPonad pięć tygodni temu – dokładnie 21 czerwca o godz. 9.00 – w Programie 1 Polskiego Radia zabrzmiała kultowa melodia „Polka Dziadek”, która zainaugurowała 50. edycję „Lata z Radiem”. Jubileuszowa audycja Jedynki jest emitowana codziennie – od poniedziałku do soboty w godz. 9.00-12.00. Każdego ranka reporterzy stacji są w innym miejscu w Polsce, gdzie pokazują piękno naszej Ojczyzny i spotykają się ciekawymi ludźmi – pasjonatami i animatorami lokalnego życia kulturalnego. – Tegoroczne „Lato z Radiem” prowadzi nasza firmowa, gwiazdorska ekipa dziennikarska, przed którą ludzie w całej Polsce nie tylko otwierają drzwi, ale również serca – mówi Marcin Kusy, redaktor naczelny Programu 1 Polskiego Radia, który przypomina, że w tym roku w reporterskiej, letniej trasie stacji borą udział: Roman Czejarek, Sława Bieńczycka, Agnieszka Kunikowska, Marzena Kawa, Joanna Racewicz i Daniel Wydrych. – Spotkania ze słuchaczami są solą naszej trasy. To często wesołe, pełne dobrej energii, ale bywa również, że poruszające historie ludzi. To ich serdeczność i uśmiech napędzają nas do codziennej pracy – mówi Roman Czejarek.\nTegoroczną nowością wakacyjnego cyklu Jedynki jest peleton motocyklowo-rowerowy, przygotowany wspólnie z Polskim Radiem Kierowców. Reporterzy przemierzają najpiękniejsze trasy rowerowe i motocyklowe w całym kraju, a ich relacje emitowane są na antenie Jedynki oraz na specjalnej stronie www.latozradiem.pl.\nNatomiast niezmiennym punktem „Lata z Radiem” są znane i lubiane przez słuchaczy konkursy – Skojarzenia oraz Karuzela z nagrodami. W tym roku wygrać można: 50 rowerów trekkingowych, odbiorniki radiowe, walizki i kamerki samochodowe. Ponadto słuchacze mogą wysyłać swoje fotograficzne wspomnienia związane z historią „Lata z Radiem” lub tegoroczną odsłoną akcji (#MojeLatoZRadiem), głosować na Turystyczną Listę Przebojów PL lub pobrać ze strony www.latozradiem.pl wirtualną pocztówkę „Lata z Radiem” i wysłać ją do bliskiej osoby.\nProgram 1 wspólnie z Teatrem Polskiego Radia przygotował również interaktywne słuchowisko – „Klub wielbicieli Agaty Ch.” napisane specjalnie z okazji 50-lecia audycji przez Justynę Bednarek i Jagnę Kaczanowską (autorki m. in. popularnego cyklu powieściowego „Ogród Zuzanny”). Słuchacze mają wpływ na dalszy przebieg fabuły: głosują, którą z dwóch proponowanych wersji wydarzeń mają wybrać bohaterowie. W rolach głównych występują: Edyta Jungowska, Katarzyna Dąbrowska, Andrzej Mastalerz, Andrzej Ferenc, Izabela Bukowska, Jarosław Gajewski i Krzysztof Szczepaniak.\nW programie tegorocznej edycji nie mogło zabraknąć także koncertów, które odbywają się w wyjątkowych miejscach. Za nami już występy: Cleo w Zakopanem, Maryli Rodowicz i Heleny Vondrackovej na Zamku Książ k/Wałbrzycha, De Mono w Muzeum Wsi Lubelskiej, Chopin University Big Band z Danutą Błażejczyk i Ryszardem Rynkowskim na dziedzińcu Uniwersytetu Muzycznego w Warszawie oraz grupy Pectus w rodzinnym domu braci Szczepaników w Bogoniowicach. Koncerty te można obejrzeć na stronie internetowej Jedynki. A w sierpniu kolejne premierowe transmisje – również w formie streamingu wideo. Dla słuchaczy Jedynki zaśpiewają: Ania Dąbrowska (13 sierpnia, Pałac w Nieborowie) i Golec uOrkiestra (20 sierpnia, Góra Żar), a na finał trasy zaplanowany został Koncert niespodzianka (28 sierpnia, Zakopane).\nPrzypomnijmy, że w tym roku, z powodu ograniczeń pandemicznych, Polskie Radio i Jedynka postawiły na multimedialne transmisje premierowych koncertów, rejestrowanych w niezwykłych miejscach w Polsce. Emitowane są one w wakacyjne, piątkowe wieczory na antenie Jedynki oraz – w formie wideo – na stronie www.polskieradio.pl oraz kanale YouTube i w mediach społecznościowych Polskiego Radia.\nPomiędzy koncertami, anteną czy trasą reporterską bardzo łatwo można się przenosić za pomocą aplikacji Jedynki Polskiego Radia, która na dwa wakacyjne miesiące zamieniła się w tym roku w aplikację Lata z Radiem.


Autor, kustosz dyplomowany w Instytucie Dokumentacji i Studiów nad Literaturą Polską, oddziale Muzeum Literatury im. A. Mickiewicza w Warszawie, dokonał gigantycznego wysiłku intelektualnego i organizacyjnego. Jego biografia bowiem składa się z dwóch tomów i liczy niemal dwa tysiące stron. Warto zaznaczyć, że jest to biografia źródłowa, a zatem dość szczegółowa, opisująca niemal każdy dzień życia „prezydenta opozycji”. Historycy chcący w przyszłości korzystać ze źródeł mają po lekturze tej książki ułatwione zadanie. Ilość przypisów oraz indeks nazwisk budzi szacunek. Nie jest to jednak lektura łatwa. Zwłaszcza dziś, gdy na rynku księgarskim zalewa nas cała masa książek pełnych prawicowej narracji i pełnej narodowego patosu. Patriotyzm i droga Lipskiego była zupełnie inna.\nJan Józef Lipski, zanim stał się legendą opozycji demokratycznej, kształtował swój charakter i światopogląd w typowym domu warszawskiej inteligencji. Pierwszą próbą charakteru było z pewnością, nie tylko zresztą dla Lipskiego, ale całego jego pokolenia, powstanie warszawskie. Jeszcze wcześniej Lipski związał z Szarymi Szeregami, uczestniczył na miarę swoich możliwości w konspiracji antyhitlerowskiej. Później przyszło powstanie i walka w pułku B1 Baszta na Mokotowie. Został za to odznaczony Krzyżem Walecznych. Rodzina Lipskiego w czasie okupacji niesie pomoc żydowskich współobywatelom, jego siostra Zofia zostaje następnie odznaczona Medalem Sprawiedliwa wśród Narodów Świata. Po wojnie nie poszedł do lasu, co dziś wydaje się niemal zdradą. Jego postawa była inna. Był autentycznym przeciwnikiem władzy komunistycznej, ale zdawał sobie sprawę, że w tych warunkach otwarta konfrontacja byłaby samobójstwem. Postanowił sprzeciwiać się jej w sposób pozytywistyczny. I temu pozostał wierny przez cały okres istnienia PRL.\nNazwisko Lipskiego nieodłącznie związane jest z okresem opozycji demokratycznej w PRL. Zaangażował się w nią niemal natychmiast. Jego moralny sprzeciw wobec rządów komunistycznych nie miał wymiaru otwartego konfliktu, ale symbolicznego i etycznego. Po wojnie absolwent polonistyki na UW, następnie krytyk i historyk literatury. Bodaj najlepszy w kraju badacz dorobku i twórczości Jana Kasprowicza. To jemu poświęcił swoją rozprawę doktorską. Po odwilży październikowej poświęcił się działalności w Klubie Krzywego Koła, choć wstąpił do niego jeszcze w 1955 roku, jedynej enklawy wolności po 1956 roku, który ostatecznie przestał istnieć w 1962 roku. Symbolicznym końcem KKK była proces Anny Rudzińskiej, która pełniła funkcję sekretarza Klubu. Rola jaką Lipski odebrał w KKK nie była banalna. Była wyjątkowa i absolutnie pierwszoplanowa. Pełnił tam funkcję przewodniczącego i wiceprzewodniczącego. Nadawał ton i określał kierunek funkcjonowania Klubu. Po zamknięciu przez władze KKK Lipski zaczyna działalność w Loży Masońskiej „Kopernik”, gdzie przez niemal trzy dekady pełni funkcje przewodniczącego. Zastanawiające, że gdzie by nie był i gdzie nie działał, wzbudzał olbrzymie zaufanie, co potwierdzają funkcje, jakie pełnił. Zawsze na najwyższym szczeblu.\nLipski mawiał, że w marcu 1968 roku inteligencja zostawiła robotników samym sobie. To był błąd i należało w przyszłości wyciągnąć wnioski. Okazja nadarzyła się w czerwcu 1976 roku, kiedy to po drastycznych podwyżkach cen zastrajkowali robotnicy Radomia, Płocka i Ursusa. Urazy i niechęć robotników do inteligencji należało przezwyciężyć. Lipski słusznie uważał, iż tylko sojusz z robotnikami może w przyszłości doprowadzić do erozji systemu. Jest jednym ze współzałożycieli Komitetu Obrony Robotników, niemal z miejsca staje się jego skarbnikiem, co było dla innych czymś naturalnym, bowiem Lipski uchodził w swoim środowisku za człowieka, który pieniędzy nie lubi a zatem można mu zaufać. I te zaufanie wzbudzał.\nTo w czerwcu 1976 roku narodziła się masowa opozycja w PRL. Nieliczna, ale posiadająca ludzi, którzy z oddaniem przystąpili do akcji pomocy represjonowanym robotnikom. KOR był swoistym fenomenem. Gromadził bowiem ludzi naprawdę różnych, od harcerzy „Czarnej Jedynki” z Antonim Macierewiczem do Jacka Kuronia i Adama Michnika, byłych działaczy organizacji młodzieżowych. Byli tam nestorzy przedwojennej PPS: Steinsbergowa, Cohn, Szczypiorski, Pajdak. Był Józef Rybicki, legendarny dowódca Kedywu Armii Krajowej. Był również prof. Edward Lipiński, wybitny ekonomista, jedyny z KOR, który posiadał legitymację PZPR.\nPrzyznam, że najbardziej frapujący fragment książki dotyczy próbie odtworzenia PPS w kraju pod koniec lat 80-tych, której Lipski poświęcił się maksymalnie, rzucając na szali cały swój dorobek i życiorys. O odradzającej się Polskiej Partii Socjalistycznej ukazało się ostatnimi laty kilka książek, ale w książce Garbala możemy dotrzeć do nowych faktów, tak szczegółowo opisanych. Choć żyjący jeszcze świadkowie odradzającej się wówczas PPS mają jeszcze wiele do powiedzenia. Po „karnawale Solidarności” i wprowadzeniu przez władze stanu wojennego, entuzjazm jaki wywołało w kraju podpisanie porozumień sierpniowych, malał i topniał. Pod koniec lat 80-tych Solidarność była już tylko cieniem samej siebie. Odeszło wielu działaczy, wielu straciło nadzieje na kontynuowanie walki, wielu wyjechało. Jan Józef Lipski, który był w „Solidarności”, uważał, że to nie polityka powinna być domeną związku, ale stricte związkowa działalność. Polityką powinny zająć się partie polityczne.\nLipski niemal od zawsze, jak sam podkreślał, uważał się za socjalistę. Formalnie jednak do PPS nie mógł należeć. Przed wojną bowiem był za młody – rocznik 1926.A po wojnie komuniści wytoczyli proces przywódcom PPS-WRN i dokonali tzw. zjednoczenia w 1948 roku z częścią „odrodzonej PPS”. Dziś wiemy, że poprzez jego zaangażowanie w opozycji demokratycznej poznał wielu byłych członków PPS m.in. Tadeusza Szturm de Sztrema i Ludwika Cohna, którzy byli dysponentami funduszy PPR-WRN. Więzy towarzyskie były zapewne decydujące. Autor dość skrupulatnie odnotowuje dzień po dniu to, jak odradzała się, często w bólu i braku zaufania, PPS. Dochodziła do tego ogromna infiltracja środowiska przez SB. Tak było jeszcze w czasach KOR-u, kiedy to bezpieka prowadziła wyrafinowaną grę za pomocą agentów, licząc na osłabienie i rozbicie socjalistów od środka. Wzajemne animozje, brak zaufania, ambicje liderów sprawiły, że odradzająca się PPS natrafiła na gigantyczne problemy. Była jednak wówczas ogromna szansa, że odradzająca się Polska Partia Socjalistyczna odegra w wolnej już Polsce dużą rolę. Dlaczego tak się nie stało? Na to i więcej pytań odpowiada Łukasz Garbal, który poznał Lipskiego od podszewki.\nNiezwykłe i bogate życie Jana Józefa Lipskiego autor odzwierciedla skrupulatnie, niemal dzień po dniu, dzięki czemu postać bohatera tej monografii staje się bliższa. Jesteśmy dzięki temu w stanie poznać człowieka, bez którego historia Polski XX wieku byłaby uboższa.\nNie jest to jednak lektura łatwa. Wymaga skupienia i na pewno czasu. Ilość stron, niemal dwa tysiące, mówią same za siebie. Ale to nie zarzut. Wręcz przeciwnie, to ogromny plus publikacji. To w końcu biografia źródłowa. Ważna, potrzebna i długo wyczekiwana.\nŁukasz Garbal, Jan Józef Lipski. Biografia źródłowa. Tom I 1926-1968, Tom II 1969-1991, Wydawnictwo Instytut Pamięci Narodowej, Warszawa 2018.\nOdsłon : 6125313


Archiwa: Rekreacja i turystyka - MobiNow!\nPiotrek Szymon Napisano w\tRekreacja i turystyka\tBrak komentarzy\nKatarzyna Zając Napisano w\tRekreacja i turystyka\tBrak komentarzy\nW przypadku kobiet, które lubią jeździć na rowerze rekreacyjnie, istnieje duża oferta rowerów miejskich. Dzięki nim panie mogą wygodnie przemierzać miasto oraz udać się na niezbyt dalekie wycieczki rowerowe. Ich geometria pozwala na wygodną jazdę przez wiele kilometrów, a osprzęt, w jaki są wyposażone rowery, daje wygodę użytkowania. Jakimi kryteriami kierować się przy wyborze kobiecego roweru miejskiego? Czytaj więcej\nWyspy Karaibskie z pewnością są jednymi z najpopularniejszych wysp na całym świecie. Turyści chcący spędzić wakacje w ciepłych krajach niewątpliwie i bez zastanowienia wybiorą miejsce z dostępem do morza, gorącym klimatem i z pięknymi piaszczystymi plażami. Takie możliwości dają nam wyspy znajdujące się na Karaibach. Czytaj więcej\nGóry to bardzo atrakcyjne miejsce na wypoczynek. Stwierdziłem, że czas na małą odskocznię i chciałem w końcu wybrać się góry, zamiast nad morze, aby zaznać czegoś zupełnie nowego. Pobyt w górach kojarzył mi się ze spacerami i pieszymi wędrówkami, jednak znalazlem taki nocleg, który był bardzo dobrze położony i praktycznie wszędzie było blisko. Czytaj więcej\nDaria Leszczyńska Napisano w\tRekreacja i turystyka\tBrak komentarzy\nWakacje to czas, w którym wraz z mężem udajemy się na upragniony, coroczny urlop. Co roku wybieramy inną lokalizację w Polsce. Zawsze jednak mamy ochotę na wypoczynek w innym rejonie naszej Ojczyzny. Z trudem, ale dochodzimy do kompromisu. W tym roku postanowiliśmy jednak jednogłośnie, że chcielibyśmy udać się na Mazury, gdyż nigdy tam nie odpoczywaliśmy od codziennego zgiełku miasta. Czytaj więcej


Kulturowskaz: Bill Willingham, Mark Buckingham, Steve Leialoha ‹Folwark zwierzęcy›\nKomiksy: Bill Willingham, Mark Buckingham, Steve Leialoha ‹Folwark zwierzęcy›\nDrugi tom strasznej i zabawnej jednocześnie historii fantasy o Baśniowcach, którzy żyją w realnym świecie. Setki lat temu ich ojczyznę podbiły wojska tajemniczego Adwersarza. Baśniowcy o ludzkim wyglądzie schronili się w Nowym Jorku. Azylem dla istot o zwierzęcej aparycji stało się ogromne gospodarstwo na północy stanu, zwane Farmą. Tu właśnie dzieje się akcja komiksu. Królewna Śnieżka ma zamiar dokonać inspekcji folwarku, a przy okazji odbudować siostrzaną więź\nz Różą Czerwoną. Okazuje się jednak, że będzie musiała stawić czoło rebelii! Baśniowcy z Farmy – wbrew władzom z Nowego Jorku – planują wyzwolić cały Baśniogród. Opowieść przeradza się w krwawy dramat o zaskakującym zakończeniu. Znakomita fabuła, łącząca wątki fantasy z kryminałem i dramatem politycznym rodem z Orwella.


JBL 104 set - monitory aktywne (komplet) | MONITORY STUDYJNE | Najtańszy Sklep Muzyczny CZAK MUSIC - akcesoria gitarowe, gitara akustyczna, basowa, elektryczna\nJBL 104 set - monitory aktywne (komplet)\nJBL 104 to zestaw kompaktowych, szerokopasmowych, aktywnych monitorów referencyjnych, których konstrukcja jest rezultatem siedmiu dekad doświadczenia inżynieryjnego JBL Professional w konstruowaniu monitorów. Idealny wybór dla entuzjastów domowych nagrań, producentów video, podcasterów oraz profesjonalistów poszukujących przenośnych monitorów referencyjnych. Zbudowane w oparciu o mocny przetwornik niskotonowy o średnicy 118mm (4.5") i współosiowy przetwornik wysokotonowy o średnicy 19mm (0.75") wyposażony w miękką kopułkę, układ wzmacniacza o mocy 60W oraz innowacyjną konstrukcję akustyczną, zapewniając ponadprzeciętnej jakości scenę odsłuchową, neutralną odpowiedź częstotliwościową i doskonałą jakość odtwarzania detali. Elegancki wygląd i kompaktowe rozmiary monitorów JBL 104 zostaną docenione w domowych i profesjonalnych studiach. Wiarygodne i przyjemne doznania dźwiękowe w atrakcyjnej cenie - kreatywni profesjonaliści i muzyczni pasjonaci mogą polegać na monitorach JBL 104.\nPrzez monitory referencyjne JBL 104 usłyszysz prawdziwie\nprzejrzysty i pełen szczegółów dźwięk, bez żadnej koloryzacji.\nOdtwarzają żywe wysokie częstotliwości i bogaty bas na każdym\npoziomie wzmocnienia, dokładnie tak, jak zostało zmiksowane.\nKonstrukcja została zoptymalizowana do ustawienia monitorów\nna biurku i używania ich nawet w głośnych i zatłoczonych\nprzestrzeniach. Wyrównana odpowiedź częstotliwościowa poza\nosią pozwala na swobodną kontrolę miksu w szerokiej\nPROFESJONALIZM W MNIEJSZYM WYDANIU\nNajlepsze na świecie studia nagraniowe i artyści korzystają\ni polegają na monitorach JBL Professional. Zoptymalizowaliśmy\ntą technologię i umieściliśmy w najmniejszej jak dotąd formie:\nnasza zupełnie nowa konstrukcja przetwornika współosiowego,\nłączącego przetwornik wysokotonowy dokładnie wyrównany\nz przetwornikiem niskotonowym, zapewniającego wierne\nodtwarzanie naturalnego dźwięku pełnego detali w osi i poza osią\nmonitorów. Nowy port basowy współpracujący z przetwornikiem\nniskotonowym emituje precyzyjny zakres niskich częstotliwości\nna wszystkich poziomach odsłuchu.\nMOC i PUNCH\nZintegrowany 60-watowy wzmacniacz klasy D dostarcza 30W\nmocy do każdego przetwornika.\nUSPRAWNIAJ TWOJE SESJE\nDzięki wygodnemu dostępowi do umieszczonego na panelu\nfrontowym regulatorowi wzmocnienia i gniazdu słuchawkowemu\nz funkcją automatycznego wyciszania głośników, monitory\nreferencyjne JBL 104 łatwo wpasowują się w każdą przestrzeń\npracy z dźwiękiem. Zestaw dwóch gniazd RCA, dwóch gniazd\nTRS ¼” i gniazda ⅛" pozwala na podłączenie do monitorów\nszerokiej gamy źródeł dźwięku.\nPrzetwornik LF o średnicy 118mm (4.5") i przetwornik HF\no średnicy 19mm (0.75") z miękką kopułką\nWbudowany wzmacniacz klasy D o mocy 60W\ndostarcza po 30W do każdego przetwornika\ndo ustawienia na biurku\nTrzy zestawy wejść\numożliwiają podłączenie profesjonalnych urządzeń, osobistych\nodtwarzaczy muzycznych i urządzeń konsumenckich\nregulacja wzmocnienia i gniazdo słuchawkowe\nz automatycznym wyciszaniem głośników na przednim panelu\nJBL LSR 2328P aktywny monitor studyjny 165W 12.3kg\nJBL LSR 2325P aktywny monitor studyjny 85W 6.8kg\nJBL LSR 2310SP aktywny subwoofer 180W SPL 113dB\nJBL 305P MK II - następca LSR305 monitor aktywny 5 cali (sztuka)\nJBL LSR 308 Aktywny monitor bliskiego pola\nJBL LSR 310s aktywny subwoofer moc 200 W\nJBL NPATCH BLK Compact 2 channel passive Volume Controler\nJBL 306P MK II - seria LSR monitor aktywny 6 cali (sztuka)\nJBL 305P MK II WH - następca LSR305 monitor aktywny 5 cali (sztuka)\nStrona producenta: http://www.jbl.com/\nNazwa towaru: JBL 104 set - monitory aktywne (komplet)\nKod towaru: 104SET


Pobiegnij po uśmiech Faustynki Pajor | Faustynka Pajor, Wyższa Szkoła Biznesu, Miasteczko Galicyjskie, Run 4 a Smile | Sądeczanin.info\n01/06/2016 - 04:35\nPobiegnij po uśmiech Faustynki Pajor\nStudenci WSB-NLU zapraszają sądeczan na Run 4 a Smile, czyli imprezę charytatywną, której głównym punktem jest III Międzynarodowy Bieg Charytatywny po Uśmiech Faustynki Pajor. Wydarzenie odbędzie się 5 czerwca w Miasteczku Galicyjskim.\nBędzie to już trzecia edycja projektu, przygotowywana przez międzynarodową grupę studentów Wyższej Szkoły Biznesu. Dwa lata temu uczestnicy biegli po uśmiech, który ofiarowali Piotrusiowi Bajdelowi, a rok temu wsparli ogólnokrajową akcję Kilometry Dobra.\nNa wszystkich miłośników aktywnego wypoczynku czeka mnóstwo nagród i atrakcji. Osią imprezy jest bieg w czterech kategoriach wiekowych (dla przedszkolaków, uczniów klas I-III, uczniów klas IV-VI, uczniów gimnazjum i dorosłych) oraz zawody nordic walking. Dodatkowo w programie imprezy, znalazły się inne atrakcje: warsztaty tańca latunga (Centrum Rekreacyjne Olimp), konkurs ekonomiczny (Fundacja Pomyśl o Przyszłości), Pokaz Bractwa Rycerskiego 46 Chorągwi Zygmunta Gryfity z Bobowej, Global Village – czyli poznajemy różne kultury, przygotowany przez studentów WSB-NLU z różnych krajów, animacje z Sursum Corda, grillowanie z Gościńcem Galicyjskim oraz pokaz udzielania pierwszej pomocy w ramach akcji Sądecki Ratownik.\nPrzed rozdaniem nagród zagra zespół rockowy Poison. Będzie to kolejny z serii koncertów promujących nową autorską płytę "Ucieczka". Zespól występował z takimi formacjami jak Zakopower, Piersi, Enej, Poparzeni Kawą Trzy.\nWstęp na teren Miasteczka i uczestnictwo w imprezie plenerowej jest bezpłatne. Uczestnicy biegu wnoszą opłatę (cegiełkę) w wysokości 10 zł, która w całości zostanie przeznaczona na leczenie i rehabilitację chorej na białaczkę Faustynki Pajor, podopiecznej Stowarzyszenia Sursum Corda. W zamian za opłatę, dzięki hojności sponsorów, każdy uczestnik biegu i zawodów nordic walking otrzyma medal pamiątkowy, kupon na kiełbaskę, lody oraz wodę mineralną, a na zwycięzców czekać będą atrakcyjne nagrody.\nRejestracja on line: bieg.wsb-nlu.edu.pl/rejestracja do 2 czerwca (można też zarejestrować się w dniu biegu od godz. 9).\nFaustynka PajorWyższa Szkoła BiznesuMiasteczko GalicyjskieRun 4 a Smile


Webinar: Zarządzanie projektami w Jira+BigPicture. Bezpłatny udział!\nJeśli szukasz rozwiązania do zarządzania projektami – jesteś w dobrym miejscu! Weź udział w webinarze, a dowiesz się, jak wygląda PMO w systemie Jira stworzone dzięki aplikacji BigPicture. Poznaj najważniejsze możliwości i zdecyduj, czy będą przydatne w Twojej codziennej pracy.\nWebinar dedykujemy: Project Managerom, Product Ownerom, wszystkim osobom, które koordynują prace zespołów i szukają dla nich usprawnień.\nZarządzanie projektami w systemie Jira\nPoznaj możliwości BigPicture 8.0\nWyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych, zawartych w formularzu zgłoszeniowym na webinar pt "Zarządzanie projektami w systemie Jira". Informujemy że Administratorem Twoich danych będzie Transition Technologies PSC Sp. z o.o. z siedzibą w Łodzi. Więcej informacji można uzyskać pod adresem www: https://ttpsc.com/pl/rodo/. *\nNie potrafimy wyobrazić sobie dobrego zarządzania projektami bez odpowiedniego systemu IT. Jak śledzić postępy prac, w jaki sposób skontrolować, które zadania pochłaniają najwięcej czasu, jak dobrze rozplanować każde zadanie i przypisać je do odpowiednich osób? System Jira został stworzony z myślą o usprawnieniu tego rodzaju czynności, odciążeniu zespołów i zapewnieniu płynnego przepływu informacji. BigPicture to natywna aplikacja do systemu Jira (tzn. nie działa jako samodzielny program), która tworzy spójne, efektywne i funkcjonalne środowisko do zarządzania portfelem projektów. Używamy jej w codziennej pracy i wdrażamy to rozwiązanie u naszych klientów – jeśli potrzebujesz narzędzia, które pozwoli uporządkować pracę i lepiej zarządzać projektami, weź udział w naszym webinarze 🙂\nCałość poprowadzi Tomasz Pabich certyfikowany trener rozwiązania BigPicture, Project Manager i Kierownik Zespołu Delivery Management w Transition Technologies PSC.\nPrzegląd najważniejszych funkcjonalności PMO\nPrzedstawimy konkretne rozwiązanie, osadzone w konkretnym środowisku – pokażemy przekrój najważniejszych możliwości Jira+BigPicture tak, żeby każdy mógł ocenić czy chce wdrożyć je dla swoich zespołów.\nCertyfikowany trener BigPicture\nProwadzący, Tomasz Pabich, jest certyfikowanym trenerem BigPicture oraz Project Managerem w firmie Transition Technologies PSC; prowadzi szkolenia z BigPicture i koordynuje pracę zespołu Delivery Management w TT PSC. Klienci cenią go za rzeczowość i umiejętność ciekawego prowadzenia szkoleń.\nUdział w naszych webinarach nic nie kosztuje – dzielimy się wiedzą, aby rosła świadomość różnorodnych, biznesowych zastosowań rozwiązań marki Atlassian. Chcemy odczarować przekonanie, że rozwiązania IT są zrozumiałe tylko dla działów IT.\nNie zajmiemy dużo czasu! Przyjęliśmy, że nasze webinary będą trwały około 1h tak, żeby nie zabierać nikomu zbyt dużo czasu w ciągu dnia.\nUczestnicy webinaru mogą w trakcie jego trwania zadawać pytania, na które odpowiemy w sesji QA; na koniec otrzymają także ankietę z oceną webinaru i możliwością zaproponowaniac swoich pomysłów na kolejne wydarzenia tego typu. Dzięki temu wiemy, jakie tematy są interesujące i co powinniśmy poprawić.\nRozwój osobisty, zawodowy, życie rodzinne i działalność sportowa – Tomek łączy wszystkie te dziedziny życia, nieustanne udoskonalając każdą z nich. W codziennej pracy wychodzi poza schematy, motywując zespół do lepszego poznania samych siebie, ciągłego rozwoju i jak najlepszej współpracy. Jest Trenerem Polskiej Kadry Juniorów w biegach na orientację, miłośnikiem podróży i całkiem nieźle zna japońskie kino. Webinar poprowadzi w taki sposób, aby uczestnicy dobrze poznali rolę jaką pełni Jira+BigPicture w pracy związanej z zarządzaniem projektami. Jesteśmy pewni, że Wam się spodoba!\nZespół TT PSC Atlassian zorganizował w 2020 roku 4 webinary związane z systemem Jira, pokazując różne aspekty tego oprogramowania – cykl rozpoczęła prezentacja pt. Jira dla biznesu, która dobrze zilustrowała ogólne możliwości przeniesienia do systemu różnych procesów biznesowych, na przykładzie rocznej oceny pracownika. Kolejny spotkanie, Jira w chmurze publicznej, dotyczyło utrzymania instancji na serwerach dostawców takich jak AWS lub Microsoft Azure. Następny webinar został poprowadzony przez administratorów systemu, którzy opowiedzieli o różnych zagadnieniach dot. Atlassian Cloud. Ostatnie spotkanie dotyczyło zwinnego prowadzenia projektów w systemie Jira – Agile w Jira. Serdecznie zachęcamy do zapoznania się ze wszystkimi nagraniami!\nChcesz być na bieżąco z informacjami nt. Jira? Chcesz wiedzieć o kolejnych wydarzeniach? Zapisz się na newsletter!


Opony całoroczne i opony zimowe. Które są lepsze? - Jedynka - polskieradio.pl\nOstatnia aktualizacja: 03.11.2021 10:17\nChoć listopad przywitał nas bardziej wiosenną niż jesienną pogodą, to - szczególnie nad ranem - można zobaczyć i poczuć, że zbliża się zimowy czas. To znaczy, że czas pomyśleć o zmianie opon… Jednak nie wszyscy kierowcy muszą się tym przejmować.\nZdjęcie ilustracyjneFoto: propae/shutterstock\nKarol Rytel z Polskiej Izby Stacji Kontroli Pojazdów radzi, żeby z wymianą opon nie czekać do śniegu i mrozu, ale wymienić je, kiedy spada temperatura. - Producenci ogumienia zalecają, aby opony wymieniać, kiedy temperatura spada poniżej siedmiu stopni Celsjusza - mówi. Jego zdaniem teraz jest ostatni moment na wymianę, bo potem zima może zaskoczyć kierowców.\n03:26 Jedynka-3-11-2021-sygnały-dnia-opony.mp3 Czy warto zastąpić opony zimowe oponami całorocznymi? (Sygnały dnia/jedynka)\nOpony całoroczne nie na każde warunki\nObecnie, kiedy zimy nie są już takie mroźne i białe, coraz więcej osób decyduje się na opony całoroczne, które mają sporo plusów, ale też nie są przeznaczone dla każdego. Ireneusz Stępień z jednego ze sklepów z oponami podkreśla, że wzrost zainteresowania ogumieniem całorocznym jest obserwowany od wielu lat. - Obecnie to około 20 procent wszystkich sprzedanych opon - wylicza. Zwraca uwagę, że opony powinny zostać dobrane do stylu jazdy i warunków, jakie kierowca najczęściej spotyka na drodze. Takiego szofera zima nie zaskoczy, a na pierwszym śniegu taka opona sprawdzi się znakomicie.\nMichał Bień z warsztatu wulkanizacyjnego podkreśla, że kierowcy wybierają opony całoroczne ze względu na oszczędności. - Klimat złagodniał i właściciele aut zastanawiają się, czy wydatek na dodatkowy komplet opon, które gdzieś trzeba przechować, ma sens - wyjaśnia. Zwłaszcza że ceny opon sezonowych i całorocznych są zbliżone.\nOgumienie całoroczne nie dla każdego\nPaweł Kalniuk, mechanik samochodowy, ostrzega, że ogumienie całoroczne nie jest dla każdego - nie zda ono egzaminu w przypadku tych, którzy jeżdżą dużo i intensywnie. - Jeżeli ktoś jeździ po mieście, gdzie śnieg w miarę sprawnie jest usuwany przez drogowców, to taka opona sprawdzi się idealnie - wyjaśnia. Ale jeśli ktoś myśli o dojazdach w miejsca, gdzie drogi nie są systematycznie odśnieżane, to opona zimowa będzie lepiej sobie radziła z odprowadzeniem śniegu i błota pośniegowego, bo ona jest przeznaczona właśnie do takich warunków.\nWarto pamiętać, że koła z oponami całorocznymi powinny być wyważane co najmniej raz na trzy sezony.\nZobacz więcej na temat: opony zima opona motoryzacja kierowcy Klaudia Porębska


Podyskutuj o "Państwa bałtyckie" na Forum\nKraje bałtyckie - nazwa stosowana dla określenia trzech państw położonych nad Morzem Bałtyckim: Litwy, Łotwy i Estonii. Zajmują one powierzchnię 175,1 tys. km2, zamieszkuje je 7,14 mln mieszkańców (2003).\nPaństwa te cechują liczne podobieństwa:\nkulturowe - ludy i języki nie-słowiańskie odróżniające je od otaczających narodów;\nhistoryczne: uzależnienie od sąsiednich państw, epizod państwowości w okresie międzywojennym - Bałtycka Ententa, aneksja przez ZSRR w 1940, jako pierwsze ogłaszają niepodległość w 1991,\npolityczne: byłe republiki radzieckie, jako jedyne nie wstąpiły do Wspólnoty Niepodległych Państw, wzrost tendencji nacjonalistycznych w latach 90. XX wieku - kontrowersyjne prawa przyznające obywatelstwo i językowe w Estonii i Łotwie.


HackingDept - Środowisko szkoleniowe | Cyberbezpieczeństwo\nHackingDept jest platformą szkoleniową, stworzoną przez członków dwóch utytułowanych, elitarnych polskich grup CTF z absolutnej światowej czołówki: Dragon Sector (zwycięzca światowej klasyfikacji CTFtime w latach 2018 i 2019) i p4 (sklasyfikowany na miejscach trzecim i czwartym w tym rankingu).\nHackingDept to przeznaczone do atakowania środowisko informatyczne firmy, zaprojektowane z myślą o szkoleniu z zakresu bezpieczeństwa ofensywnego IT. Zostało skonstruowane za pomocą technologii wirtualizacyjnej, zintegrowanej z fizycznymi urządzeniami stosowanymi podczas ataków. HackingDept połączono zarówno z infrastrukturą aplikacyjną jak i telekomunikacyjną, co zostało uwzględnione w spójnych scenariuszach treningowych.\nDostępne są dwie wersje platformy: w pełni skalowana zwirtualizowana wersja chmurowa dostępna przez Internet, oraz wersja box przeznaczona dla klientów wymagających pracy w wyizolowanym środowisku, która jest zestawem fizycznych urządzeń zawierającym dodatkowo laboratorium sprzętowe. Laboratorium złośliwego oprogramowania Blue Team zapewnia bezpieczne środowisko dla najbardziej wymagających badań.\nJakie obszary obejmuje HackingDept?\nNa platformie zaimplementowano osiem bazowych, udokumentowanych scenariuszy ataków o czterech poziomach trudności, obejmujących obszary bezpieczeństwa: aplikacyjnego, infrastruktury sieciowej, telekomunikacyjnego, IoT. Wszystkie scenariusze obejmują szczegółowe materiały edukacyjne.\nTreningowe scenariusze ataków HackingDept uwzględniają każdą warstwę struktury teleinformatycznej, będącej celem ataków: zróżnicowane środowiska systemów operacyjnych, portale i aplikacje webowe, aplikacje mobilne, systemy bazodanowe, a także systemy typu „embedded” (w tym IoT), SKD – system kontroli dostępu (np. kopiowanie kart zbliżeniowych), monitoring CCTV – rejestratory sieciowe, przewodową i bezprzewodową infrastrukturę sieciową (w tym LAN i WLAN), infrastrukturę telekomunikacyjną (również GSM).\nGdzie sprawdzi się HackingDept?\nW HackingDept scenariusze treningowe podzielono na trzy kategorie w zależności od zastosowania biznesowego:\nSZKOLENIOWE – systematyczne podnoszenie kwalifikacji członków zespołu IT oraz bezpieczeństwa, aktualizacja wiedzy o najnowsze zagrożenia, dzięki nowym scenariuszom ataków, praktyczne ćwiczenia.\nPREZENTACYJNE – podnoszenie świadomości w zakresie bezpieczeństwa IT wśród pracowników organizacji w obrazowy i efektowny sposób oraz możliwość demonstracji działania rozwiązań bezpieczeństwa firm trzecich w realnych, najnowszych scenariuszach ataku.\nREKRUTACYJNE – praktyczna weryfikacja umiejętności i kwalifikacji specjalistów – wykorzystywana w procesie rekrutacji do zespołów IT i bezpieczeństwa.


Czy prawdziwe przeżywanie świąt i bycie w nich razem może konkurować z tak bardzo wyczekiwanymi prezentami? A może wcale nie musi? Relacje rodzinne, tradycja i celebrowanie Bożego Narodzenia, a oprócz tego wartościowe obdarowywanie, w którym wartość wyznacza nie zasobność portfela, lecz znajomość potrzeb własnego dziecka. Na to zdecydowanie warto postawić w tym roku!\nNajważniejszy w święta jest Święty Mikołaj i kolorowa choinka, mnóstwo światełek w domach oraz na ulicy. I to, że mama oraz tata są w domu, że babcia i dziadzio przyjechali, jeszcze ciocia i wujek! Wszyscy razem! Tak razem czekamy na pierwszą gwiazdkę, na wigilijną kolację, na prezenty...\nW zestawieniu z zabieganą codziennością, Boże Narodzenie jawi się najmłodszym jako radosny czas bycia razem. Czas okraszony podarunkami, świąteczną magią i tradycją, za to pozbawiony nerwowości, niepokoju, trosk i pędu obecnego w tzw. dni robocze. To doskonały moment na odpoczynek, pogłębianie relacji i świąteczne budowanie młodych osobowości poprzez odkrywanie i tłumaczenie symboliki świąt oraz bycie RAZEM, a nie obok siebie.\nRodzina razem – zjednoczeni ponad podziałami\nMichał Zawadka – ekspert rozwoju mentalnego młodych ludzi i rodzin - W pędzie codzienności „bycie razem” jest coraz trudniejsze. Spotykamy się wzajemnie nie z bliskimi, a z wizjami, myślowymi hologramami na ich temat. W natłoku informacji, zdarzeń, opinii patrzymy przez niekoniecznie różowe okulary. Nie oddzielamy pojedynczych zachowań od osób, czy zdarzeń od naszych relacji. To powoduje, że trudno nam usłyszeć siebie nawzajem. Gdzieś w pędzie zatraciliśmy zdolność oddzielania obserwacji od ocen. I tak nasze dzieci, krewni, ludzie dookoła zamiast być bliskimi, są gdzieś daleko na końcu naszych ocen, obrażeń, uniesień. A tam nie słychać uczuć, potrzeb, tam nie ma zaufania, tam nie ma rodziny, tam nie ma świąt. Dualizm szczepionkowy, polityczny, graniczny… Tak różnimy się i każdy z nas myśli inaczej. Jednak nie po to, żeby nas skrzywdzić, tylko dlatego, że co innego go kształtowało - i to jest w porządku. Niestety często tak samo, przez mgłę codziennych zdarzeń, domu, szkoły, patrzymy na nasze dzieci i na siebie, jako rodziców.\nI jak do tego ma się tradycja pojednania, otwartości i bycia razem? Może warto dać sobie szansę i w te święta spotkać się z bliskimi pomimo odległości stworzonych obrazów na ich temat. Żeby posłuchać i usłyszeć, żeby obserwować i nie oceniać, żeby porozmawiać o różnicach bez poróżniania się w relacjach. Takiej magii uczmy nasze dzieci. By wiedziały, że magia jest w nas i zależna od nas.\nA kiedy myślę o tym, że potrafimy się jednać w okresie Bożego Narodzenia, na myśl przychodzą mi zawsze Igrzyska Olimpijskie. Dlaczego? Bo to też okres, w którym zawiesza się spory i wstrzymuje wojny nawet na arenie między narodowej. I tak się zastawiam… skoro potrafimy wybrać, że przez tydzień, dwa, trzy możemy działać inaczej, myśleć inaczej, czuć inaczej, to dlaczego zamiast obchodzić tradycję pojednania, nie zrobimy z niej codzienności…?\nNauczymy dzieci, swoim przykładem, jak dbając o swoje myśli, relacje, działanie możemy świętować codziennie, a wtedy bez konieczności „sztucznych” tygodniowych pojednań będzieli mieli magiczny świat, zamiast magicznych świąt, z magią kruchą jak bombka.\nDodatkowe nakrycie – otwartość na drugiego człowieka\nDawniej wierzono, że podczas Wigilii do kolacji zasiadają z nami dusze zmarłych przodków.\nWłaśnie dla takich "przybyszów z zaświatów" zostawiano wolne miejsce przy stole. Dzisiaj wydźwięk i symbolika dodatkowego nakrycia są zgoła inne. To wyraz solidarności z ludźmi przeżywającymi święta samotnie i gotowość życzliwego przyjęcia niespodziewanego gościa na wieczerzę wigilijną.\nPuste miejsce przy stole pokazuje, że tego dnia nikt nie powinien być sam. To piękna nauka dla dziecka, szczególnie w obliczu ostatnich wydarzeń na naszej granicy i pytań, które rodzą się w młodych głowach w związku z tą sytuacją. Oznacza otwartość na drugiego człowieka i gotowość do przyjęcia go pod swój dach. Dodatkowe nakrycie stołu mówi, że każdy wędrowiec jest w naszym domu mile widziany. Święta Bożego Narodzenia to czas miłości i przebaczania, dlatego nawet niezaproszony wcześniej gość (lub członek rodziny, z którym domownicy są skłóceni), może usiąść przy wigilijnym stole.\nWzajemne obdarowywanie – sztuka dawania i brania\nMichał Zawadka - Obdarowywanie jest tak piękne, że sami, jako dorośli robimy wszystko, żeby wierzyć w Świętego Mikołaja. I wiadomo, że w wielu naszych domach trudno rozmawiać o robieniu prezentów, bo przecież one, zanim trafiły przez kominy do dzieci, pakowane były przez Elfy w Laponii… To jednak atmosfera, jaką stworzymy, sposób reagowania na otrzymany podarek i później celebrowanie go z uważnością może być piękną lekcją relacji i wartości. Sami jako duzi dorośli odpakowujmy świąteczne upominki bez oczekiwań i tym bardziej bez zawodów. Pozbądźmy się poczucia winy z niemożności kupienia czegoś drogiego i szczególnego i nie odbierajmy sobie jakości bycia wystarczającym rodzicem, ciocią, krewnym.\nNaukę dawania i odbierania prezentów warto praktykować i uczyć się jej przez cały rok. Przez dostrzeganie niematerialnych rzeczy, słów, czynności, które dla nas pośrednio, czy bezpośrednio robią dzieci i bliscy. Przez naukę proszenia o pomoc i radość z jej udzielania. Przez uważność w byciu razem i celebrowanie wspólnych chwil. Zrozummy i uczmy nasze dzieci, że magią prezentów jest to, czego są symbolem, co łączą, co budują, co mówią. W innym razie z dala od siebie emocjonalnie kupimy reklamowany gadżet, zapakujemy go w kolorowe pudełko, a środku będzie rozczarowanie… takie samo, jakie przyjdzie wieczorem, kiedy zgaśnie choinka, a my dostrzeżemy, że zamiast radości z prezentów, mamy za sobą dzień pełen zawodów pod maską napompowanych świąt.\nŻyczliwość zaklęta w życzeniach\nKażdego dnia pada pomiędzy nami wiele złych słów. Takich, które krzywdzą, ranią, blokują rozwój i rozrywają więzi. Tak bardzo potrzebne nam są te dobre, życzliwe, niosące spokój i wybaczenie.\nDzielenie się opłatkiem i życzenia idące z nim w parze to doskonały symbol wyrażenia życzliwości i znak przebaczenia dawnych win. Niekiedy podczas świąt spotykają się przecież osoby skłócone ze sobą i unikające kontaktu na co dzień. Opłatek przynosi im pojednanie i pozwala wznieś się (chociaż na ten moment) ponad problemy i niesnaski.\nŻyczenia składane podczas Wigilii mają na celu wzmocnienie więzi między bliskimi sobie ludźmi, jak również pomoc w puszczaniu w niepamięć zaległych sporów. Są znakiem przyjaźni i miłości oraz wyrażają chęć bycia razem. Tradycja dzielenia się opłatkiem to dobra lekcja wybaczania. Przy wigilijnym stole zasiadamy wszyscy, odkładając na bok konflikty i problemy. Jesteśmy ze sobą tu i teraz. To niezwykle ważne dla dziecka - daje mu bowiem poczucie bezpieczeństwa, przynależności i akceptacji, uczy serdeczności i przychylności, oraz daje wiarę to, że każde nieporozumienie można wybaczyć, wyjaśnić i przekuć w coś dobrego.\nMądrze obdarowani – uważne prezenty\nPrezent to symbol, atrybut, poprzez który wyrażamy swoje uczucia. Niestety łatwo, by przez szeroką ofertę produktową stracił on na znaczeniu. Warto więc uczyć dziecko, że podarunek to coś więcej. Po pierwsze wybór, który opiera się na uważności na drugiego człowieka, na rozmowach o jego marzeniach i potrzebach, na poświęceniu mu czasu. Po drugie trud, który musimy dokonać w poszukiwaniach, opakowaniu, życzeniach, które dołączamy. Wraz z prezentem idzie do naszych bliskich komunikat o tym, że są dla nas ważni, że ich rozumiemy i słuchamy.\nTak, radość „z” i „jakość” prezentu są wprost proporcjonalne do prawdziwej znajomości obdarowanego. Jeżeli dajemy coś, ponieważ wypada, to lepiej nie dawajmy w ogóle. Nieprzemyślany, kupiony na odczepnego, „obojętny prezent” to często tylko dodatkowy powód do konfliktu lub co najwyżej do chwilowego pochylenia się nad nim. Szukajmy więc podarunków niosących w sobie wartość dla obdarowanego, pomagających mu rozwijać się i spełniać marzenia (i nie chodzi tu raczej o marzenia materialne), ale również budować nasze wspólne relacje. Niech prezent pokazuje i mówi sobą: znam Cię, troszczę się o Ciebie, wiem czym się interesujesz, dzięki mnie rozwiniesz swoją pasję.\nPamiętajmy też, że dodatkowej wartości doda mu uważny wspólny czas, rozmowa, a w przypadku młodszych dzieci zabawa. To najpiękniejsze i niezapomniane opakowanie każdego podarunku.\nPrezenty to wspaniali pośrednicy między ludźmi. Dzieci powinny rozumieć, że dawanie ich to nie tylko kupowanie, metki i moda. To jest coś, co zaczyna się od pierwszej myśli o drugim człowieku, a kończy w jego szczerej radości, wzruszeniu, wdzięczności, a w wersji „10 na 10” także rozwoju i spełnieniu.\nprzysłano: 16 grudnia 2021\t(historia)\nprzysłał Kacper\t– 16 grudnia 2021, 11:40\nautoryzował Arek Janicki\t– 17 grudnia 2021, 23:14


Brak systemowych rozwiązań reprywatyzacji skutkuje licznymi konfliktami społecznymi i sięganiem po pozaprawne metody odzyskiwania nieruchomości, alarmuje Henryk Gawroński, ekspert programu LEX Omega Administracja Samorządowa .\nPróbą częściowego uregulowania tej kwestii jest ustawa z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy – Kodeks rodzinny i opiekuńczy, zwana „małą ustawą reprywatyzacyjną”, Dz. U. z 17 sierpnia 2016 r. (poz. 1271). Publikacja ustawy i jej wejście w życie z dniem 16.09.2016 r. zbiegło się w czasie z upublicznieniem przez media podejrzeń o nieprawidłowości w reprywatyzacyjnych w Warszawie. Problem reprywatyzacji dotyczy jednak nie tylko Warszawy, ale wszystkich miast w Polsce.\nDekret Bieruta i tzw. grunty warszawskie\nSytuacja w Warszawie jest specyficzna, bo roszczenia reprywatyzacyjne są oparte o jeden akt prawny - dekret o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy z 26.10.1945 r. zwanego „dekretem Bieruta”. Na jego podstawie na własność gminy m.st. Warszawy przeszły wszelkie grunty w przedwojennych granicach miasta. Dekret w założeniach miał ułatwić odbudowę stolicy. W praktyce zabierano właścicielom nie tylko grunty, ale również kamienice i poddawano je obowiązkowi kwaterunkowemu. Przejmując nieruchomości i potem rozstrzygając zwroty nie przestrzegano norm prawnych PRL. Nie dokonywano też odpowiednich wpisów w księgach wieczystych. Niezrealizowane roszczenia przeszły następnie na spadkobierców, a część z nich została sprzedana osobom trzecim.\nPo 1989 dekret Bieruta pozostał w mocy, ale bezprawne przejęcia i zapisy w księgach wieczystych pozwalają na ubieganie się ich wcześniejszych właścicieli o zwrot, a poszczególne nieruchomości są zwracane po procesach sądowych. Miasto Warszawa jest zobowiązane do rozpatrzenia wniosków o przyznanie prawa własności czasowej złożonych przez dawnych właścicieli - w przypadkach kiedy stwierdzono nieważność odmownych orzeczeń oraz wniosków, które od chwili złożenia nie zostały rozpoznane decyzją administracyjną. Miasto również ustala i wypłaca odszkodowania za nieruchomości przejęte ww. dekretem.\nOd 1990 roku złożono już ponad 7 tys. wniosków, dokonano ponad 4 tys. zwrotów wypłacono ponad 1,13 mld zł odszkodowań. Obecnie w Warszawie toczy się ponad 3,5 tys. postępowań o zwrot nieruchomości (ponad sto dotyczy placówek oświatowych) i ponad 3,8 tys. postępowań o odszkodowania, a zobowiązania z nich wynikające są szacowane na miliardy złotych. Lista nieruchomości objętych roszczeniami jest dynamiczna i obejmuje ok. 2 tys. adresów.\n„Dzika reprywatyzacja” – przyczyny systemowe\nPo transformacji systemowe w 1989 r. państwo nie uporało się z luką legislacyjną i nie uchwaliło ustawy reprywatyzacyjnej. Projektów ustaw było w tym czasie kilkanaście. Pierwszy projekt z 1991 r. zakładał, że nie będzie co do zasady zwrotów w naturze. Kolejne projekty szły w kierunku oddawania nieruchomości dawnemu właścicielowi lub jego spadkobiercom, a w przypadku braku takiej możliwości mieli otrzymywać rekompensatę w postaci bonów pieniężnych lub w świadectwach udziałowych, którymi mogliby obracać na giełdzie i np. nabywać akcje spółek Skarbu Państwa. Problem był bliski rozwiązania w 2001 r. w związku z uchwaleniem ustawy o reprywatyzacji, w stosunku do której ówczesny Prezydent RP Aleksander Kwaśniewski skorzystał z prawa „weta”. Gdyby projekt ten wszedł w życie, problemów na pewno byłoby znacznie mniej. Wszystkie projekty, łącznie z zawetowanym, przewidywały cezurę czasową. Gdyby do momentu wyznaczonego w ustawie nie zgłosił się z roszczeniem dawny właściciel lub jego następca prawny, roszczenie to wygasałoby. Wiele roszczeń zostałoby już zaspokojonych, a wiele by wygasło. Lukę legislacyjną wypełniło orzecznictwo NSA. Tam zaś, gdzie jest luka w prawie i bierność państwa, pojawia się szara strefa, a w ślad za nią patologia.\nPodstawowym elementem patologii było ustalanie przez sądy kuratorów dla właścicieli nieznanych z miejsca pobytu, i to nawet gdyby dziś mieli 130 lat. Nie było dotychczas przepisu, który zakazywałby ustanowienia kuratora dla osób, które zgodnie z rozsądkiem należałoby uznać za zmarłe. W szczególności w Warszawie, biorąc pod uwagę skalę zniszczenia miasta i to, że tysiące warszawiaków nie przeżyło wojny, szczególnie tych narodowości żydowskiej, skorzystanie z instytucji kuratora nie jest trudne. Kurator następnie sprzedaje za bezcen roszczenia zainteresowanemu. W większości wypadków tymi kuratorami są prawnicy. Niektóre kancelarie prawne w Warszawie nie zajmują się niczym innym, jak tylko reprywatyzacją. Po wielu latach właściciele, ich spadkobiercy, a niekiedy też uzurpatorzy czyli oszuści zabiegają o zwrot nieruchomości. Jak wskazała „Gazeta Wyborcza”, o zwrot gruntów i kamienic w Warszawie występują tam bardzo znani prawnicy współpracujący z niektórymi urzędnikami z tamtejszego ratusza. Powstał swoisty biznes reprywatyzacyjny. Na podstawie wątpliwych roszczeń miasto wydawało cenne nieruchomości, np. pod Pałacem Kultury. Dla niektórych z nich równolegle zmieniono plany zagospodarowania przestrzennego. Na tych oddanych działkach mają stanąć ekskluzywne wieżowce. Co najmniej jedna z działek nie powinna być zwrócona, bo roszczenia dawnego właściciela miały zostać zaspokojone już wiele lat temu.\nKolejny element patologii to postępowanie z mieszkańcami kamienic. Jeśli przejęta została kamienica z najemcami komunalnymi, to niektórzy prywatni właściciele próbują pozbyć się tzw. lokatorów kwaterunkowych, podwyższając czynsze albo doprowadzając budynki do ruiny. Robią to także zatrudniając tzw. czyścicieli kamienic, którzy „skuteczne negocjują z lokatorami”, wysyłając do kamienic „ekipy remontowe”, które odcinają energię elektryczną, wodę, rozbijają schody, ciągi komunikacyjne, kanalizację itp. Dramaty takie rozgrywały się w wielu miastach, o czym donosiły różne media, np. w kamienicy przy ul. Stolarskiej 2 w Poznaniu. Media pokazywały na żywo lokatorów, którzy zabarykadowali się wewnątrz przed „czyścicielami”. Wcześniej odcięto im gaz i wodę, rozbijano ściany, wiercono dziury w sufitach. Wszystko po to, by wymusić wyprowadzkę. Kamienica ta stała się symbolem nękania lokatorów i ich oporu. Była też modelowym przykładem obecnej reprywatyzacji. Działania ochronne policji nie były tu skuteczne.\nInny element patologii, to arbitralne decyzje urzędników w tego typu sprawach, których następnie nikt nie kontroluje. Każdorazowe oparcie zwrotu o prawomocny wyrok właściwego sądu zmniejszyłoby zapewne skalę problemu.\nProblemy reprywatyzacji w Poznaniu\nObecnie w Poznaniu prowadzonych jest ok. 320 postępowań reprywatyzacyjnych, głównie w stosunku do nieruchomości gruntowych. Prawo do zwrotu nieruchomości ma właściciel lub jego spadkobiercy pod warunkiem, że wywłaszczona działka nie została użyta na cel, pod który była wywłaszczana, albo nie rozpoczęto żadnych prac w terminie 7 lat od wywłaszczenia, albo prac tych nie ukończono w ciągu 10 lat od wywłaszczenia. W przypadku Poznania większość wywłaszczeń miała miejsce w latach 70. XX w., lub wcześniej. Wtedy też zaczęto odbierać działki m.in. pod budowę trasy Poznańskiego Szybkiego Tramwaju (PST), dworca autobusowego na os. Sobieskiego, czy trasy tramwajowej na Franowo. Z PST pasażerowie zaczęli korzystać zimą 1997 roku, a po kilku latach pierwsze osoby zgłosiły swoje roszczenia do tych terenów. Dawni właściciele argumentują, że trasa PST była budowana dłużej niż 10 lat, a na niektórych terenach powstały nie zaplanowane wcześniej parkingi lub w ogóle nic nie powstało. Podobnie jest z trasą tramwajową na Franowo. Przez lata na wywłaszczonych terenach nic się nie działo. Budowa trasy na Franowo ruszyła już po tym, gdy w starostwie znalazły się pierwsze roszczenia.\nSporym kłopotem jest też wielkość części działek, których domagają się byli właściciele. Niektóre z nich mają zaledwie kilka metrów kwadratowych, głównie z powodu, że można oddać tylko część działki, np. są osoby, które walczyłyby o dwa metry kwadratowe terenu.\nNadzieje i obawy „małej ustawy reprywatyzacyjnej”\nOkreślona we wstępie artykułu nowelizacja ustawy o gospodarce nieruchomościami wprowadza do tej ustawy art. 214a i 214b. Pierwszy przewiduje listę przypadków, w których miasto może odmówić ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na rzecz dawnego właściciela (jego spadkobierców). Znalazły się na niej m.in.: sprzedaż nieruchomości, oddanie w użytkowanie wieczyste czy przeznaczenie dekretowej działki na cele publiczne, określone w art. 6 tej ustawy, np. szkołę, szpital, siedziby urzędów. Art. 214b stanowi, że sprawy dotyczące wniosków dekretowych się umarza, jeżeli nie jest możliwe ustalenie stron lub ich adresów. Decyzja taka stanowi podstawę do ujawnienia Skarbu Państwa lub gminy jako właściciela w księdze wieczystej.\nZgodnie z nowelizacją, użytkowania wieczystego nie trzeba przyznać poprzednim właścicielom w przypadku, gdy wartość zabudowy wzniesionej przez miasto lub Skarb Państwa znacznie przewyższa wartość gruntu albo gdy budynki stojące na gruntach skomunalizowanych zostały odbudowane więcej niż w 66 % ze środków publicznych oraz w sytuacji niemożności podziału gruntu zgodnie z prawem i ładem przestrzennym, gdy do jego części przysługuje roszczenie o przyznanie użytkowania wieczystego. Nowela nie wspomina jednak o odszkodowaniach w przypadku nieprzyznania prawa użytkowania wieczystego, co będzie rodziło wątpliwości w zakresie procedury jego przyznania.\nNowelizacja ww. ustawy przyznaje także prawa pierwokupu m.st. Warszawa oraz Skarbowi Państwa w przypadku sprzedaży praw i roszczeń określonych w „dekrecie Bieruta”. Nie rozstrzygnięte pozostaje to prawo w stosunku do innych miast, w których problemy reprywatyzacyjne również występują.\nNowelizacja eliminuje natomiast proceder odzyskiwania nieruchomości tzw. metodą na kuratora. Zapobiegać temu będzie obowiązek postanowienia o umorzeniu postępowania w przypadku braku zgłoszenia się wnioskodawcy oraz jego ewentualnych następców prawnych do uczestnictwa w przedmiotowym postępowaniu. Ponadto nowy zapis w kodeksie rodzinnym i opiekuńczym nie pozwala na ustanowienie kuratora dla osoby, wobec której istnieją przesłanki uznania jej za zmarłą.\n http://www.um.warszawa.pl/aktualnosci/bia-ksi-ga-reprywatyzacji-warszawskich-nieruchomo-ci, dostęp 28.11.2016 r.\n http://warszawa.wyborcza.pl/warszawa/1,34862,19124675,nieruchomosci-wobec-ktorych-tocza-sie-sprawy-reprywatyzacyjne.html, dostęp 28.11.2016 r.\n http://www.rp.pl/Nieruchomosci/308299912-Prawnik-o-reprywatyzacji-W-Warszawie-byly-patologie.html, dostęp 04.12.2016r.\n http://wyborcza.pl/magazyn/1,124059,20572140,uklad-warszawski-czy-reprywatyzacja-w-stolicy-zatrzesie-polska.html, dostęp 28.11.2016 r.\n Np. http://wyborcza.pl/1,87648,17388678,_Czysciciele___oszusci__Kosciol__Jak_Poznan__Lodz.html, dostęp 04.12.2016 r.\n http://www.polskatimes.pl/fakty/kraj/a/reprywatyzacja-po-poznansku-czyli-oddaj-moje-dwa-metry-kwadratowe,10553844/6/, dostęp 29.11.2016 r.


Odkryła prawdę na temat organizacji LGBT – siłą została usunięta z obrad Rady Miasta |\nOdkryła prawdę na temat organizacji LGBT – siłą została usunięta z obrad Rady Miasta\nPOLSKA / / 04.04.2019, godz. 09:30\nMagdalena Czarnik / facebook.com/szymon.czarnik.9\nKampania wymierzona w małopolską kurator oświaty Barbarę Nowak trwa. Media i środowiska lewicowo-liberalne zaatakowały ją za to, że ostrzegła rodziców przed demoralizującymi treściami zawartymi w standardach edukacyjnych Światowej Organizacji Zdrowia (WHO). Do standardów tych odnosi się podpisana w Warszawie przez Rafała Trzaskowskiego deklaracja LGBT. W obronie małopolskiej kurator podczas sesji Rady Miasta Krakowa stanęła Magdalena Czarnik, wiceprezes Stowarzyszenia „Rodzice Chronią Dzieci”. – Moim celem było nawiązanie do sedna sprawy, czyli do tego, jaką edukację seksualną serwują organizacje LGBT naszym dzieciom – powiedziała w rozmowie z Niezalezna.pl pani Magdalena.\nBarbara Nowak przeciwstawiła się wprowadzaniu Karty LGBT+ i całkowitej swobodzie w edukacji seksualnej w szkołach. Co zrobiła? Postanowiła przybliżyć część zapisów dotyczących standardów WHO. Wywołało to agresję i nienawiść środowisk tzw. postępowych.\nPodczas ubiegłotygodniowych obrad Rady Miasta Krakowa debatowano nad rezolucją w sprawie odwołania Barbary Nowak ze stanowiska. Radni Koalicji Obywatelskiej, zarzucili kurator… „jawną homofobię, rasizm i dyskryminację mniejszości”. Ostatecznie wniosek upadł.\nWywiązała się jednak burzliwa dyskusja. W obronie kurator stanęła Magdalena Czarnik ze Stowarzyszenia „Rodzice Chronią Dzieci”, która została wyprowadzona z sali przez Straż Miejską.\n– Moim celem było nawiązanie do sedna sprawy, czyli do tego, jaką edukację seksualną serwują organizacje LGBT naszym dzieciom. To się dzieje od dawna w naszym kraju, a moją intencją było zwrócenie uwagi od jak dawna ma to miejsce. Przytoczyłam wydarzenie z 2005 roku. Już wtedy te organizacje do Polski wkraczały\n– powiedziała w rozmowie z niezalezna.pl pani Magdalena. Przypomniała sprawę z 2005 roku, którą przywołała podczas obrad Rady Miasta.\nWówczas zorganizowano w urzędzie miasta warsztaty „Zjednoczeni przeciw aids” pod szczytnym hasłem przeciwdziałania aids.\n„Miasto współpracowało wówczas ze stowarzyszeniem Lambda – jest to filia największej na świecie organizacji gejowsko-lesbijskiej „ILGA”’, która działa od 1978 roku i ma budżet finansowany z Komisji Europejskiej na poziomie nawet do 70 proc.”\n– podała nasza rozmówczyni. Dodała, że w Polsce „akredytowana przez ILGĘ jest Kampania Przeciw Homofobii, Trans-Fuzja i Lambda”.\nOrganizacja ta już od 2005 roku starała się o współpracę z Krakowem.\n„Problem z tymi organizacjami polega na tym, że one w przestrzeni publicznej starają się operować pięknymi hasłami, o tolerancji, przeciwdziałaniu dyskryminacji, przemocy – i to słychać. Przeciętny odbiorca może z tego dowiedzieć się, że są to ludzie uciskani, dyskryminowani i oni walczą teraz o przestrzeń dla siebie. Natomiast oni nie mówią w przestrzeni publicznej o tym, co tak naprawdę jest ich celem, a jest nim zniszczenie wszelkich norm w dziedzinie seksualności” – uważa wiceprezes Stowarzyszenia „Rodzice Chronią Dzieci”.\n– Ich walka o małżeństwa homoseksualne, to jest tylko etap. Celem ostatecznym jest zniszczenie instytucji małżeństwa\n– mówi nam Czarnik.\nChcąc przypomnieć, co działo się w Krakowie, gdy organizacja Lambda organizowała warsztaty dla młodzieży, jakie ulotki były wtedy rozdawane, Magdalena Czarnik zaczęła cytować te broszury.\n„Podczas obrad rady miasta nie było dzieci, ja o tym wiedziałam. Byli sami dorośli i chciałam wstrząsnąć słuchaczami do tego stopnia, by zrozumieli, przed jakimi organizacjami nasza kurator oświaty nas chroni. Dziś dokładnie te same organizacje działają, lecz z jeszcze większym rozmachem\n– zaznacza nasza rozmówczyni. Dodaje, że Barbara Nowak zamierzała ostrzec opinię publiczną, co też zrobiła.\nO tym, jak wyglądała strategia manipulacji owej organizacji pisała wp.pl w 2005 roku.\nW jednej z sali urzędu Miasta Krakowa odbywały się warsztaty dla młodzieży. Przed salą wyłożono ulotki zatytułowane „Żyj namiętnie, kochaj się bezpiecznie”. Dostęp do ulotek miał każdy, w tym gimnazjaliści będący w Sali obok (dzieci w wieku od 11 lat – red.). Na broszurze wymienione były m.in. „bezpieczne sposoby uprawiania seksu ‘męsko-męskiego’, wśród nich m.in. „stosunek oralny z prezerwatywą, ale także wzajemna masturbacja".\nOkazało się, że urzędnicy widzieli i zaakceptowali inne materiały, które miały być częścią warsztatów.\n– Bez naszej wiedzy i zgody znalazły się tam takie materiały, które nie powinny trafić do młodzieży\n– mówiła cytowana przez wp.pl ówczesna dyrektor wydziału spraw społecznych Krystyna Kollbek.\n„Ta ulotka miała prawo leżeć wśród innych ulotek skoro na zajęciach była młodzież w wieku 15-19 lat. To były materiały, które akurat mieliśmy dostępne, dlatego zostały przyniesione” – tłumaczyła z kolei Anna Kudzia, będąca w tym czasie prezesem Stowarzyszenia Pomocowego Lambda w Krakowie.\nPo tym fakcie prezydent Krakowa zdecydował o zakończeniu warsztatów. Dyrektor Kollbek dodała, że „na pewno organizacja, która ulotki dostarczyła nie będzie mogła współpracować z urzędem miasta w przyszłości”.\nMałopolska kurator oświaty robi wszystko, by wydarzenia z 2005 roku się nie powtórzyły. Magdalena Czarnik starała się uświadomić krakowskich radnych, że Barbara Nowak chroni dzieci przed takimi organizacjami LGBT.\n– Niestety przewodniczący rady nie rozumiał związku tego wydarzenia z rezolucją o odwołanie kurator lub udawał, że nie rozumie i odebrał mi głos, a ja mimo wszystko mówiłam dalej, bo widziałam, że radni mnie słuchają\n– powiedziała nam Czarnik.\nNasza rozmówczyni zaznacza, że równie często takie schematy są stosowane przez organizacje LGBT w szkołach. Dyrektorom placówek pokazuje się i opowiada zupełnie co innego, gdy ci decydują, czy daną organizacje „wpuścić do szkoły”. Często rodzice dostają karteczki z informacją, że są to „warsztaty profilaktyczne z zakresu wiedzy o dojrzewaniu człowieka”, a inne materiały są dawane dzieciom podczas zajęć.\nW magistracie na początku marca odbyła się „tęczowa konferencja” z inicjatywy radnej Niny Gabryś oraz Stowarzyszenia „Queerowy Maj” (konferencja pod hasłem „Tęczowy Kraków”). Poświęcona była praktykom równościowym i współpracy ze środowiskiem LGBT. Andrzej Kulig, wiceprezydent miasta nie wykluczył, że Kraków podpisze podobną do warszawskiej deklarację LGBT+.\nStowarzyszenie „Queerowy Maj” w ubiegłym roku organizowało, w ramach wydarzeń „kulturalnych”, warsztaty z masturbacji dla kobiet.\n„Czochranie, polerowanie, głaskanie, marszczenie... Można tak bez końca. Na początek umówmy się: masturbacja to nic złego, been there, done that”\n– tak reklamowali się na Facebooku.\n„Queerowy Maj” współpracuje m. in. z „Queer sex shop kinky winky”, który poleca min. darmowy poradnik „Jak nakręcić porno”, czy z Fundacją Autonomia, która poleca strony lesbijskie o masturbacji.\nOczywiście podczas konferencji w urzędzie padały wyłącznie piękne słowa o tolerancji dla różnorodności…\nNasza rozmówczyni podaje, że fundacja Autonomia organizuje także szkolenia dla pracowników UJ z „działań antydyskryminacyjnych”.\n– Na uniwersytecie w Niemczech pojawiają się warsztaty z masturbacji. Takie zajęcia odbyły się w ubiegłym roku na Uniwersytecie w Bielefeld\n– podaje nasza rozmówczyni. Uni Bielefeld to państwowa uczelnia w Nadrenii Północnej-Westfalii.\nTEMATY: seksualizacja, Stowarzyszenie „Rodzice Chronią Dzieci”, Magdalena Czarnik, kurator oświaty, Barbara Nowak, rada miasta, Kraków, LGBT


Piotr ORAWSKI: Piękno muzyki (2). Pielgrzymka do Anif\nTa historia zaczęła się w Popradzie, w jednym z pięknych, słonecznych, letnich dni ostatniego lata mijającego XX wieku. To wtedy, spacerując miejską promenadą ze wspaniałą perspektywą Tatr Wysokich, natrafiłem na niewielki i amatorsko wyglądający sklep z płytami, w którym – ku swemu zdumieniu – znalazłem niemal kompletną serię jubileuszowych płyt Deutsche Grammophon Centenary Collection – Kolekcja stulecia. Pomysł był prosty i zarazem genialny: każdy rok istnienia tej ważnej dla kultury muzycznej Europy fonograficznej instytucji był po stu latach utrwalony jedną tylko płytą. Najważniejszą? Najlepszą? Najbardziej spektakularną? Trudno to rozstrzygnąć. Może po prostu w jakiś sposób najbardziej istotną dla samej Deutsche Grammophon i jej szefów?\nKupiłem wtedy niemal wszystko, co w malutkim sklepie znalazłem; od najstarszych nagrań ostatniego żyjącego kastrata Allesandra Moreschiego z roku 1904 po dokonane blisko sto lat później najnowsze kreacje James’a Levine’a. Moją uwagę zwróciła od razu jedna płyta, bo dwa fakty w niej zapisane odnosiły się w sposób pośredni i bezpośredni do mego życia. Na jej okładce data sąsiaduje z nazwiskiem: 1962 i Herbert von Karajan.\nTo ten rok, w którym Karajan po raz pierwszy nagrał w technice stereo dla Deutsche Grammophon III symfonię Es-dur Beethovena; to zarazem rok mego urodzenia, a wśród nagranych wtedy symfonii znalazły się szczególnie dla mnie ważne: trzecia w tonacji Es-dur i ósma w tonacji F-dur. Niektórzy biografowie mówią, że ta ostatnia to najbardziej niebeethovenowska ze wszystkich dziewięciu, ale jakie miało to dla mnie znaczenie, skoro to właśnie tę symfonię poznałem najwcześniej.\nMiałem wówczas może dziesięć lat, może trochę więcej, i za pierwsze w swoim życiu zarobione pieniądze – w roli chodzącego po kolędzie ministranta Świętego Kościoła Rzymskiego – kupiłem winylową płytę z VIII Symfonią Beethovena, nie znając wcześniej literalnie ani jednej nuty nie tylko Beethovena, ale również całej tej muzyki, którą dziś zawodowo się zajmuję i którą nieszczęśliwie nazywamy poważną. Zakup okazał się strzałem w dziesiątkę – już pierwsza lektura VIII Symfonii na jakimś kiepskim gramofonie tak mnie zelektryzowała, że w zapomnienie poszły wszystkie dźwiękowe pocztówki, a były kiedyś takie osobliwe twory ówczesnej fonografii. Z reguły nie wierzę w przypadki, ale tym razem chyba jestem w nie jak najbardziej wierzący. No bo jak tu nie wierzyć, że w niezbyt dużym słowackim mieście, leżącym u podnóża najbardziej imponującego z górskich pasm Tatr, gdzieś w połowie miejskiego bulwaru, znajdę przez przypadek fragment historii swego życia?\nJednak do Anif było jeszcze wtedy daleko. Pierwsza lektura Eroiki, nagranej przez Karajana w roku 1962, była dla mnie sporym zaskoczeniem – jakże wtedy musiała brzmieć nowocześnie, mogła wręcz elektryzować słuchaczy nie tylko stereofoniczną techniką nagrania, ale również samą interpretacją: dynamiczną, prawdziwie napoleońską, pełną energii, której zwykle z nagraniami sprzed pół wieku nie kojarzymy. Karajan, zaciekły wróg Harnoncourta na festiwalu w Salzburgu, potrafił jednak wziąć sobie do serca przemiany, jakie za jego życia w sztuce interpretacji i praktyki wykonawczej się dokonywały i z szacownymi berlińskimi filharmonikami nagrywać barok z klawesynem, choćby słynny Kanon Pachelbela. To pewne, że od wielu lat tak się tego nie gra, ale utrwalonym w drugiej połowie lat sześćdziesiątych i na początku lat siedemdziesiątym interpretacjom muzyki barokowej przez Berliner Philharmoniker bliżej przecież do Karla Richtera niż Ottona Klemperera, chociaż wciąż jeszcze jest to estetyka wykonawcza z symfonicznego ducha poczęta, ale już nie monumentalna, jak za czasów Mahlera.\nPamiętam dobrze lipcowy dzień roku 1989, gdy świat dowiedział się o śmierci Karajana, pamiętam nagłówki gazet: Umarł król, niech żyje demokracja! Pamiętam opisy ostatnich godzin jego życia w Anif, ulubionym miejscu, gdzie mieszkał, małym, urokliwie położonym miasteczku koło Salzburga, właściwie dużej wsi, choć w Austrii wiele wsi wygląda właśnie jak miasteczka.\nSą takie momenty, gdy odchodzą wielcy ludzie, kiedy zdajemy sobie sprawę, że z jednej strony na naszych oczach dzieje się historia, a z drugiej strony coś nieodwracalnie się zamyka. Karajan i jako człowiek, i jako artysta z pewnością był kontrowersyjny, ale trudno odmówić mu wielkości i trudno nie docenić gigantycznej pracy, jaką w życiu wykonał, a której znakomite zazwyczaj rezultaty utrwalone są na płytach, na taśmach filmowych i – last but not least – w sercach melomanów.\n.Do tego, by kiedyś odwiedzić jego grób, by odbyć pielgrzymkę do Anif, skłonił mnie mój nieżyjący już od wielu lat przyjaciel, ks. Janusz Pasierb. W jednym z ostatnich tomików jego wierszy, wydanym kilka miesięcy przed śmiercią pod jakże proroczym jak się później okazało tytułem Ten i tamten brzeg, znajduje się wiersz Geistliche Abendmusik, napisany w Salzburgu, 6 marca roku 1991 wieczorem, na koncercie barokowej muzyki sakralnej w przepięknym kościele Opactwa św. Piotra. Ten wiersz ma przypisy, co rzadko się tekstom poetyckim zdarza. Wplecione w jego tekst niemieckie i łacińskie frazy to – jak napisał Janusz – tytuły i fragmenty utworów muzycznych wykonanych wtedy na koncercie u św. Piotra. Najbardziej tajemniczo i intrygująco brzmiało jednak ostatnie zdanie tego przypisu: Po tym koncercie byłem w nocy na grobie Karajana. Ślady tej nocnej wizyty zapisane są również w diariuszu Obrót rzeczy, dzienniku, który Janusz pisał tylko przez rok, ale takie było jego zamierzenie.\nOto wpis dokonany w marcu roku 1991: W Anif koło Salzburga, na miejscowym małym cmentarzu, który jest jakby placykiem, niemal podwórzem w środku wioski: na nagrobki pada światło z okien domów, palą się też małe lampki. Pod murem prosty grób Karajana, którego pochowano podobno nocą, bo tak sobie życzył, żeby uniknąć zbiegowiska gapiów. Jest wśród swoich, na wsi, w środku zwykłego życia.\nNie wiem, dlaczego nigdy o tym z Januszem nie rozmawiałem, ale zawsze za dużo było tematów, a za mało czasu, mimo że w Warszawie byliśmy sąsiadami i potrafiliśmy się wzajemnie odprowadzać od domu do domu w środku nocy, znajdując w końcu kompromis przy nieistniejącej dziś aptece na rogu Dobrej i Jaracza. Niewielki fragment Obrotu rzeczy skłonił mnie do tego, by także znaleźć się kiedyś w Anif. Może trochę Januszowi zazdrościłem? Może również chciałem znaleźć się w miejscu ważnym dla niemal każdego muzyka, by pochylić głowę przed umarłym królem, po którym zostaje już tylko demokracja?\nOkazja nadarzyła się ponad dziesięć lat później, gdy w przededniu Roku Mozartowskiego wędrowałem śladami Mozarta po Wiedniu i Salzburgu, wiedząc że w pierwszym dniu stycznia 2006 roku na antenie Dwójki pojawi się pierwsza ze stu audycji Droga do Wiednia. Spadł pierwszy śnieg w Salzburgu, gdy moja przewodniczka przy lunchu zapytała, czy jest jakieś szczególne miejsce poza oficjalnym planem pobytu w rodzinnym mieście Mozarta, które chciałbym zobaczyć. Bez wahania powiedziałem: Anif.\nPół godziny później jechaliśmy taksówką z Salzburga do Anif. Starszy pan za kierownicą, słysząc naszą rozmowę po polsku, zapytał: Karajan? Na nasze tak, a przeszliśmy już wtedy na niemiecki, powiedział natychmiast: Woziłem go często z Salzburga do Anif. I tak rozpoczęła się rozmowa, która trwała kilka godzin. Okazało się, że nasz pan taksówkarz woził wielokrotnie Karajana z Salzburga do Anif i z Anif do Salzburga. Poczułem się tak, jakbym – zupełnie niespodziewanie – dotknął materii życia tego człowieka, który do tej pory był dla mnie ikoną wielkiego artysty, a w okamgnieniu stał się kimś namacalnym, dotykalnym, zmysłowym. Nasz Cicerone opowiadał o jego zwyczajności, o rozmowach, jakie w taksówkach zwykle się prowadzi, o tym, że wielki Karajan w taksówce stawał się człowiekiem jak każdy inny. Najbardziej jednak salzburski taksówkarz zaskoczył mnie deklaracją, że razem z nami poszuka grobu Karajana na cmentarzu w Anif, bo tyle razy wielkiego Salzburczyka woził, ale ani razu na jego grobie nie był. Jeśli był to wyrzut sumienia, to rozumiem, a jeżeli zwykła ciekawość, co łatwiej turystom wytłumaczyć, to też rozumiem, może jeszcze bardziej.\nNo i rozpoczęło się osobliwe poszukiwanie tego grobu na małym przykościelnym cmentarzu, spowitym kołdrą świeżego, pulchnego, alpejskiego śniegu. Krążyliśmy niemal godzinę po wiejskim cmentarzu, w chłodzie nawet nie za bardzo dojmującym, ale w sytuacji co najmniej dziwnej, gdy taksówkarz wyłączył taksometr i szukał z nami grobu Herberta von Karajana. To trudne zadanie na początku alpejskiej zimy. Gdy już nie bardzo wiedzieliśmy, czy uda nam się osiągnąć cel wizyty w Anif, przy cmentarnym murze zobaczyliśmy niewielką tabliczkę do połowy zakopaną w śniegu, a na niej tylko nazwisko i dwie daty: Herbert von Karajan, 1908 – 1989. Poniżej tabliczki była niewielka, zasypana śniegiem mogiła, powyżej – prosty, pewnie przez miejscowych ludzi zrobiony, metalowy krzyż. Ten grób rzeczywiście robi wrażenie: żadnej w nim wielkości, żadnej pompy, tylko prostota, skromność i wzruszenie.\n.Jest w tym coś pięknego: Karajan, który swoją sztuką wzruszał za życia, i Karajan, który swoim grobem wzrusza po śmierci…\nbeethoven herbert von karajan muzyka


Sochaczewski WOPR zaprasza na Grand Prix - Radio Sochaczew\nSochaczewski WOPR zaprasza na Grand Prix\n22.03.2019, 19:33 (aktualizacja 22.03.2019, 21:33)\nGośćmi wiadomości sportowych byli przedstawiciele sochaczewskiego Wodnego Pogotowia Ratunkowego, którzy zaprosili na Grand Prix w ratownictwie wodnym, które 30 marca odbędzie się w sochaczewskiej pływalni Orka. To impreza pod patronatem Piotra Osieckiego, burmistrza miasta Sochaczew rozpoczynająca obchody XV-lecia istnienia sochaczewskiego WOPR.\nMagazyn Sportowy 05.09.19.\n05.09.2019 13:48 Gośćmi Magazynu Sportowego Radia Sochaczew byli: Łukasz Trawiński - sędzia w III i IV lidze, nauczyciel w SP nr 6 w Sochaczewie, Dariusz Tartanus - komendant gminny i Dawid Klata -…\n27.08.2019 16:13 W sobotę 24 sierpnia w Sochaczewie odbyło się kolejne wydarzenie z cyklu Amatorskiej Ligi MMA, której organizatorem jest Sławomir Cypel, prezes UKS Dragon Fight Club Sochaczew. Impreza…\nStart Ekstraligi rugby już 1 września!\n21.08.2019 20:25 Pierwszy mecz w Chodakowie już 1 września o 13:45, a rywalem Budowlani Lublin! Jak wyglądają przygotowania do nowego sezonu? Co nowego w Ekstralidze? Czy utalentowana "młodzież" ma…


FAKRO wprowadza do swojej oferty - roletę zewnętrzną ARZ Werso. Jest to roleta z funkcją żaluzji. Ma ona możliwość ustawienia lamelek w dwóch pozycjach.\nGdy na poddaszu potrzebujemy ochrony przed upałem lub światłem zaciągamy lamelki ułożone poziomo. Pancerz rolety chroni przed ciepłem i zasłania dopływ światła. Gdy do wnętrza chcemy wpuścić światło nie musimy zwijać rolety. Wystarczy przekręcić lamelki o 40°, tak jak w żaluzji, aby naturalne światło rozjaśniło wnętrze.\nRoleta WERSO jest wyposażona w czujnik niskich temperatur, który automatycznie wyłącza funkcje żaluzji przy krytycznych temperaturach zewnętrznych zapobiegając uszkodzeniu rolety w czasie, gdy jest ona pokryta śniegiem lub lodem.\nRoleta sterowana jest włącznie za pomocą ergonomicznego pilota radiowego. Można ją obsługiwać w każdej pozycji; gdy okno jest zamknięte, otwarte w pozycji obrotowej lub uchylnej albo w pozycji do mycia.\nZaciągniętego pancerza rolety nie można przesunąć do góry. Daje to dodatkową ochronę przed włamaniem i poczucie bezpieczeństwa.