podwójna penetracja,sex hiszpański,pończochy,seks bez gumki,cała noc,zabawki,głębokie gardło,anal,swing,pissing,gfe,dominacja\nGorąca laska szuka pary chętnej na trójkąt. Możecie wspólnie spróbować nowych doznań wykorzystując do tego moją gorącą, miękką cipeczkę. Lubię brać do buzi duże twarde kutasy. Chętnie zaopiekuje się Twoim chujem wraz z Twoja koleżanką. Jedna z nas będzie brała twojego kutasa do buzi, a drugiej w tym czasie będziesz mógł lizać mokrą cipeczkę… Marzę o tym, aby z twardym chujem w ustach wkładać palce w cipke koleżanki. Twój kutas będzie do tego idealny. albo będę ocierać się pizdą o druga cipke kiedy Ty będziesz jebał nas u usta. Każda z nas na zmianę. A my będziemy jęczały kiedy nasze mokre cipki będą wspólnie przeżywały orgazm. Chętnie popatrzę jak posuwasz koleżankę na zmianę wkładając mi kutasa w usta. Będę go dokładnie oblizywać. Uwielbiam sperme w ustach. Twój wytrysk prosto na mój język to coś czego pragnę. Razem z Twoja koleżanką chętnie będziemy się całować zlizujac Twoja sperme ze swoich języków. Długi wspólny seks w trójkącie jest tym o czym marzysz? Odezwij się a ja chętnie spełnię Twoje fantazje.


Zaginiona Biblioteka :: Zobacz temat - FALKON 2010 CYBER FALKON\nFALKON 2010 CYBER FALKON\nWysłany: 2010-05-16, 16:19 FALKON 2010 CYBER FALKON\nWchodzimy w nowe dziesięciolecie Falkonu od razu z mocnym uderzeniem. Cyber Falkon to moc wrażeń, jakie na Was czekają! To miejsce, które stanie się dla Was przepustką do wolności i spełnienia. Tutaj nie ma granic, strachu i wstydu, czasu i przestrzeni. Odważni żyją krótko, a ostrożni wcale. Oto Cyber Falkon. Wejdźcie do cyfrowego królestwa i rozpalcie w nim ogień rebelii i rozpusty. Przekroczcie wszystkie granice. Złamcie wszystkie zasady. Upijcie się swoją wolnością. Tylko droga śmiałości i uporu zaprowadzi Was do cybernetycznego pałacu...\n....poczuj lubelski Cyber Falkon.\nJuż teraz uruchamiamy pierwszy z licznych konkursów, w których będziecie mogli wziąć udział przez nadchodzącym Cyber Falkonem. Pierwszym z nich jest konkurs na oficjalny plakat konwentu. Prace należy nadsyłać do 30 czerwca 2010 roku. Szczegółowy regulamin konkursu znajdziecie na stronie konwentu.\n1. Konkurs ma charakter otwarty i jest adresowany do młodych twórców, studentów, uczniów szkół artystycznych, artystów plastyków oraz osób amatorsko zajmujących się działalnością plastyczną.\n2. Główną nagrodą jest: 100 zł, nagrody rzeczowe (książki, gry, koszulka konwentowa itp) oraz podwójna wejściówka na Falkon 2010. Ponadto nagrodami rzeczowymi i pojedynczymi wejściówkami na Falkon 2010 zostaną wyróżnieni autorzy plakatów, które zajmą miejsca 2 – 5.\n3. Na konkurs można nadesłać maksymalnie trzy różne projekty. Każdy z nadesłanych projektów może zostać przedstawiony w maksymalnie trzech różnych wariantach kolorystycznych. Projekty (A2, w formacie jpg. i w rozdzielczości 72 dpi) wraz z danymi (imię, nazwisko, adres zamieszkania) prosimy przesyłać na adres: badowski.krzysztof@gmail.com .\n4. Plakat powinien zawierać następujące sformułowania: "Lubelskie Stowarzyszenie Fantastyki "Cytadela Syriusza” zaprasza na XI Ogólnopolski Konwent Miłośników Fantastyki Falkon 2010”, "Termin: 11 – 14 listopada”, "Miejsce: Wyższa Szkoła Przedsiębiorczości i Administracji w Lublinie, ul. Bursaki 12”, "www.falkon.konwent.pl". Forma plakatu powinna odpowiadać konwencji imprezy, ustalonej jako "Cyber”, nawiązującej do cyberpunka jako nurtu we współczesnej kulturze, w szczególności fantastyce, jak również cybernetyki, VR itp. Musi też on posiadać blok wolnego miejsca (ok. 20-25 % całości) na loga sponsorów i patronów medialnych imprezy, najlepiej na dole plakatu, chyba że z kompozycji będzie wynikać co innego. Powinien również wykorzystywać oficjalne logo Falkonu 2010 do pobrania ze strony internetowej konwentu.\n5. Prace oceniane będą zgodnie z następującymi kryteriami oceny prac konkursowych:\na) wartości projektowe: oddanie charakteru i konwencji imprezy, oryginalność;\nb) wartości marketingowe: wywoływanie pozytywnych skojarzeń, łatwość rozpoznania i zapamiętania;\nc) wartości użytkowe: funkcjonowanie w wersji kolorowej.\n6. Wyłoniony drogą niniejszego konkursu plakat staje się własnością organizatora konkursu, który może go w dowolny sposób wykorzystać, zmieniać oraz odstępować na rzecz innych osób fizycznych i prawnych. Zwycięzca jest zobowiązany w ciągu 7 dni od ogłoszenia wyników konkursu do udostępnienia wyróżnionego projektu w formacie A2, w rozdzielczości 300 dpi, a także czcionek używanych w tym projekcie. Projekt musi posiadać otwarte ścieżki/warstwy, aby można było dokonywać w nim niezbędnych modyfikacji. Minimum stanowi oddzielenie grafiki głównej, tła i napisów. Dopuszczalne formaty plików to psd, xcf lub cdr.\n7. Zwycięzca konkursu przenosi nieodpłatnie na organizatora autorskie prawa majątkowe związane z przedłożoną pracą konkursową w zakresie utrwalania, zwielokrotniania określoną techniką, wprowadzania do obrotu, wprowadzania do pamięci komputera, publicznego wykonania albo publicznego odtwarzania, wystawiania, wyświetlania i prezentowania w Internecie pracy konkursowej. Organizator zastrzega sobie również prawo publikacji innych niż zwycięski projektów plakatów, w formie wystawy lub publikacji w Internecie.\n8. Decyzja organizatora o przyznaniu nagrody jest ostateczna i nie przysługuje od niej odwołanie. Organizator zastrzega sobie prawo do nie rozstrzygnięcia konkursu. Organizator konkursu zastrzega sobie prawo do opublikowania imienia, nazwiska i informacji o laureacie konkursu oraz umieszczanie tych informacji w materiałach reklamowych organizatora oraz w mediach i Internecie.\n9. Nadsyłając projekt, uczestnik wyraża zgodę na postanowienia Regulaminu.\n10. Projekty należy przesyłać do dnia 30 czerwca 2010 roku. Rozstrzygnięcie konkursu nastąpi w ciągu 14 dni od tej daty.\nWysłany: 2010-06-26, 15:50\nOdpowiadając na liczne prośby, postanowiliśmy przedłużyć termin nadsyłania prac w konkursie na oficjalny plakat Falkonu 2010. Nowy termin upływa 10 lipca. Przypominamy, że regulamin konkursu znajduje się na stronie konwentu: www.falkon.konwent.pl\nZnana jest już także cena akredytacji oraz zniżek na Cyber Falkon 2010. Szczegóły w dziale „Akredytacja”.\nJuż wkrótce na stronie pojawią się pierwsze konkrety dotyczące programu.\n11 – 14 listopada, Lublin – musisz tam być, być na Cyber Falkonie\nWysłany: 2010-08-02, 21:41\nMożemy się z Wami podzielić pierwszymi informacjami dotyczącymi Gości, jacy zawitają na Cyber Falkon 2010. Lista już jest imponująca, a nie powiedzieliśmy jeszcze ostatniego słowa. Falkon w tym roku odwiedzą: Andrzej Pilipiuk, Andrzej Zimniak, Anna Brzezińska, Dariusz Domagalski, Jacek Komuda, Jarosław Grzędowicz, Magda Kozak, Maja Lidia Kossakowska, Marek Huberath, Michał Studniarek, Milena Wójtowicz, Rafał Dębski, Rafał Kosik, Rafał Orkan, Stefan Darda, Tomasz Kołodziejczak, Wojciech Siudmak. Jeśli przyjedziecie na Cyber Falkon, będziecie mogli posłuchać ich prelekcji, wziąć udział w spotkaniach autorskich, porozmawiać z twórcami i świetnie się bawić!\nCyber Falkon 2010 zaloguje się w dniach 11 – 14 listopada w Lublinie.\nWięcej informacji na stronie: www.falkon.konwent.pl\nI pamiętajcie: czas i przestrzeń nie istnieją!\nWysłany: 2010-08-12, 22:30\nZ przyjemnością informujemy, że uruchomiliśmy na stronie konwentu: www.falkon.konwent.pl formularz zgłoszeniowy, przez który już teraz możecie zgłaszać swoje propozycje punktów programu, jakie chcielibyście przeprowadzić na tegorocznym Falkonie.\nPonadto uruchomiliśmy także formularz, przez który możecie zadać organizatorom pytanie odnośnie konwentu, jak również zgłosić pomoc.\nCyber Falkon 2010 zaloguje się na Twoim ekranie w dniach 11 – 14 listopada.\nTylko w Lublinie.\nWysłany: 2010-08-30, 18:46\nCyber Falkon 2010: Cyber Forum uruchomione!\nDo Falkonu już niespełna 3 miesiące. Czas więc najwyższy, by wziąć się za konkrety! W tym celu uruchomiliśmy Cyber Forum, na którym będziecie mogli dyskutować na temat zbliżającego się konwentu. Mamy nadzieję, że napiszecie, co chcecie zobaczyć na Cyber Falkonie, z kim się spotkać, w jakich atrakcjach wziąć udział. A my postaramy się spełnić\nNa Cyber Forum będziemy też zamieszczać przedpremierowe newsy, zapowiedzi, plotki i konkursy. Zaglądajcie więc na forum, bo warto!\nPamiętajcie: Cyber Falkon loguje się w Lublinie w dniach 11 – 14 listopada.\nWięcej na stronie: www.falkon.konwent.pl\nGala nagrody literackiej im. Jerzego Żuławskiego na Cyber Falkonie 2010\nMiło nam poinformować, że już po raz trzeci Falkon będzie gościł uroczystą galę nagrody literackiej im. Jerzego Żuławskiego. Odbędzie się ona 13 listopada wieczorem w auli Wyższej Szkoły Przedsiębiorczości i Administracji w Lublinie. W trakcie gali zostaną wręczone statuetki wyróżnionym twórcom, po której odbędzie się dyskusja z udziałem laureatów oraz członków jury nagrody. Całość uświetnią występy artystyczne: koncert i przedstawienie teatralne. Więcej o nagrodzie dowiecie się ze strony: http://zulawski.nast.pl/\nPamiętaj – Cyber Falkon 2010 odbędzie się w Lublinie w dniach 11 – 14 listopada!\nMiło nam poinformować, że podczas Cyber Falkonu 2010 będzie miała miejsce uroczysta gala konkursu literackiego „Horyzonty Wyobraźni. Odbędzie się ona o godzinie 16 w sobotę, 13 listopada, oczywiście w Lublinie.\n„Horyzonty Wyobraźni to druga edycja konkursu literackiego dla młodych twórców “Horyzonty Wyobraźni”, organizowanego przez kwartalnik fantastyczno-kryminalny Qfant. Corocznym owocem konkursu jest zbiór opowiadań, wydany pod patronatem kwartalnika Qfant, wydawnictwa Radwan oraz społeczności internetowej, reprezentowanej przez znane portale literackie.\nPamiętaj: Cyber Falkon 2010 pojawi się na 4 dni. 11 – 14 listopada, Lublin – musisz tam być!\nZajrzyj na: www.falkon.konwent.pl\nUważaj na cybersmoki i trolle...\nWysłany: 2010-09-04, 22:39\nPrzypominamy, że tylko do 15 września można nadsyłać teksty na Cyberpunkowy Konkurs Literacki. Aby wziąć udział w konkursie, należy wysłać na adres: badowski.krzysztof@gmail.com opowiadanie o tematyce kryjącej się pod pojęciem CYBERPUNK, nawiązującym do tegorocznej konwencji Cyber Falkonu 2010. Temat konkursu można potraktować zarówno dosłownie, jak i metaforycznie.\nSzczegóły na temat konkursu i wszystko o Cyber Falkonie 2010 znajdziecie na: www.falkon.konwent.pl\n11 – 14 listopada, Lublin, Cyber Falkon 2010\nBędziesz tam szczęśliwy...\nProsimy o przesyłanie prac w postaci elektronicznej na adres badowski.krzysztof@gmail.com do dnia 10 października. Wysłane przez Was rysunki mają szansę pojawić się nie tylko na stronie internetowej Cyber Falkonu 2010, ale również w materiałach konwentowych, dzięki czemu wszyscy będą mogli podziwiać owoce Waszej pracy.\nCyber Falkon 2010 – Lublin, 11 – 14 listopada\nWysłany: 2010-09-08, 22:39\nOddaj nam swą krew, a my Ci damy życie...\n...na Cyber Falkonie 2010!\nW tym roku Wasze umysły opanuje Cyber Falkon. Z tej okazji mamy dla Was propozycję nie do odrzucenia. W przyszłości krew nie będzie już nam potrzebna – cyborgi, SI, postludzie, hybrydy to nasze przeznaczenie. Wszyscy nie będziemy potrzebować życiodajnego szkarłatu, będziemy ponad to. Ale znajdą się ludzie potrzebujący. Skoro tak, to proponujemy Wam prosty deal: dajesz krew, zachowujesz kasę!\nWidzicie, że naprawdę warto. W ten sposób pomagając sobie, pomagacie innym. A przy tym dostaniecie też osiem czekolad w miejscu oddania krwi. Liczymy na Waszą decyzję!\nPodstawowe informacje o krwiodawstwie możecie znaleźć pod linkami:\nWysłany: 2010-09-13, 23:41\nCYBER FALKON 2010 – PRZEDPŁATY I REZERWACJE RUSZYŁY!\nUruchomiliśmy możliwość dokonywania rezerwacji na nadchodzący Cyber Falkon 2010, który odbędzie się w dniach 11 – 14 listopada w Lublinie. Aby tego dokonać należy wypełnić formularz zgłoszeniowy i przesłać go nam oraz opłacić akredytację na podane konto.\nAkredytacja w przedpłacie za 4 dni wynosi tylko 30 zł!\nDzięki przedpłacie zaoszczędzisz 10 zł i masz pewność, że szybciej wejdziesz na konwent!\nWięcej o Cyber Falkonie 2010 dowiesz się na: www.falkon.konwent.pl\nWysłany: 2010-09-27, 00:09\nPuchar Mistrza Mistrzów na Cyber Falkonie 2010!\nZ przyjemnością informujemy, że na nadchodzącym Cyber Falkonie 2010 będzie można wziąć udział w Pucharze Mistrza Mistrzów – XI edycji najbardziej prestiżowego w Polsce konkursu na najlepszego Mistrza Gry.\nJeżeli czujesz się na siłach, Twoja drużyna uważa, że jesteś niezły, nie boisz się rywalizacji – to jest to okazja specjalnie dla Ciebie. Dla najlepszych cenne nagrody!\nSzczegółowy regulamin PMM oraz System Oceny znajdziesz na stronie konwentu.\nCyber Falkon 2010 już od 11 do 14 listopada, tylko w Lublinie.\nWięcej dowiesz się na stronie: www.falkon.konwent.pl\nKontakt do organizatora PMM:\nJagoda "Ailén" Jackiewicz - mail: pmm4@wp.pl\nw Pucharze Mistrza Mistrzów\nW konkursie panuje równomierny system oceniania, tzn. na każdym etapie (eliminacje, półfinał, finał) MG są oceniani wg poniższych kategorii. W każdej z nich można otrzymać od 1 do 6 punktów. Wynik jest średnią arytmetyczną z przyznanych ocen, przy czym ilość punktów otrzymanych w konkurencji Przedstawienie Świata/Komunikatywność MG oraz Samopoczucie Graczy jest mnożona przez dwa (uważamy, że te umiejętności są ważniejsze od innych).\nWyjściową oceną jest 3 (co odpowiada stopniowi „dostateczny” w szkolnym systemie ocen). Tyle dostanie Prowadzący, który radzi sobie na danym polu bez specjalnych potknięć i zgrzytów, ale nie pokazuje niczego więcej. Jego sesji jutro nikt nie będzie pamiętać.\nOcena 4 („dobry”) to stwierdzenie "kurczę, to jest fajne!". Mistrza Gry, u którego dominują czwórki, moglibyście po PMM-ie znaleźć i poprosić, żeby coś wam poprowadził. Mielibyście w każdym razie na to ochotę.\nOcena 5 („bardzo dobry”) oznacza, że Waszym zdaniem facet/babka ma talent. Mieliście na ocenę jego sesji poświęcić 5 minut, stoicie już dwadzieścia i nawet o tym nie wiecie.\nOcena 6 („celujący”) należy się jednej z najlepszych sesji, jaką dotychczas widzieliście w życiu.\nTrzymając się szkolnej nomenklatury: 2-kę można opisać jako „mierny”, a 1-kę jako „niedostateczny”.\nPrzedstawienie świata / Komunikatywność MG\nProwadzenie to przede wszystkim umiejętność przedstawienia świata gry, namalowania w głowach Graczy tego, co widzą ich postacie, przekazania wizji scenariusza. Dobry Mistrz Gry opisem powoduje, że wszyscy przenoszą się do tamtego świata. Ważne ponadto jest czy przekaz jest czytelny, tzn. czy Gracze wiedzą, gdzie są, co się dzieje i jak wygląda sytuacja? Równie istotne jest czy Mistrz Gry panuje nad tym, co się dzieje, kto gdzie się znajduje itp.\n1. Nie bardzo da się wyobrazić to, co opisuje MG. Prowadzący co rusz gubi się, przestawia postacie z jednego miejsca w drugie, nie można ani za nim nadążyć, ani go zrozumieć.\n2. Do Graczy dociera, mniej więcej, gdzie są. Da się w miarę wyobrazić to, o czym mówi, aczkolwiek ze sporym wysiłkiem.\n3. Gracze wiedzą, gdzie są, i dość dokładnie, co się wokoło dzieje. Czasem MG się potknie, ale ogólnie jest nieźle.\n4. Sesja przebiega płynnie, jakby Prowadzący miał przed sobą na bieżąco aktualizowaną mapę.\n5. Bardzo dobra sesja. Dopiero po dłuższym czasie odchodzicie do innych sesji rozgrywanych w konkursie.\n6. Świetna sesja. Mówiąc obrazowo „nie możecie się oderwać”. Jesteście w stanie wczuć się w atmosferę opowieści, chociaż teoretycznie pozostajecie obserwatorami, a nie Graczami.\nJak oceniasz samopoczucie Graczy podczas sesji? Czy dobrze się bawią? Czy są wciągnięci, zainteresowani? Oceniamy to, jak Mistrz Gry jest w stanie przyciągnąć i utrzymać uwagę Graczy. Dużo punktów powinien otrzymać ten Prowadzący, którego Gracze siedzą pochyleni do przodu z wypiekami na twarzy wsłuchując się w jego słowa.\n1. Nie ma Graczy. Siedzi jakiś trzech gości, jeden coś czyta, drugi gada przez telefon, trzeci śpi.\n2. Atmosfera znudzenia pełna. Wszyscy gracze dają do zrozumienia, że najchętniej byliby gdzieś indziej.\n3. Gracze większość uwagi poświęcają Mistrzowi Gry, w miarę słuchają tego, co do nich mówi.\n4. Są zainteresowani, skupiają się na odgrywaniu roli i wzajemnych interakcjach.\n5. Wszyscy są wciągnięci, nie zauważyli twojego podejścia do ich stołu.\n6. Można by na nich wrzeszczeć, a i tak nie zwróciliby na to uwagi.\nElastyczność / Obiektywizm MG\nJak Mistrz Gry radzi sobie z nieoczekiwanymi deklaracjami Graczy? Co robi z nietypowymi sytuacjami? Oceniamy umiejętność improwizacji i twórczego wykorzystania poczynań Graczy, a także umiejętność trzeźwego oceniania ich posunięć. Gracz strzelał do człowieka na dachu - jaką miał szansę trafienia? Wpadł na pomysł - jak trudno go było zrealizować, i jakie były tego konsekwencje? Dużo punktów powinien dostać Mistrz, którego świat wydaje się być "naturalny" - to, co faktycznie jest łatwe, jest łatwe i u niego, to samo z rzeczami trudnymi.\n1. Na każdą próbę wyjścia ze schematu, który MG ma w głowie gracz dowie się, że "Nie. Nie możesz".\n2. Gracz może np., iść do wychodka, jeżeli scenariusz tego nie przewiduje, ale na tym koniec. Przykład klasyczny: „Chcecie otworzyć te drzwi? OK. Ledwie się uchyliły, a już wypadło zza nich stado goblinów” .\n3. Od momentu, gdy podeszliście do stołu wiadomo, jak potoczy się dalej sesja. Gracze niby coś mogą, ale raczej nie w kluczowych momentach akcji.\n4. MG pozwala Graczom na dużo, ale oś scenariusza jest wyraźnie widoczna.\n5. Gra przebiega płynnie. Można jednak zauważyć momenty, albo bohaterów niezależnych, które wydają się być zaprojektowane wcześniej.\n6. Odpowiedzi na deklaracje Graczy są spójne i pomysłowe. Scenariusz jest absolutnie płynny. Każda odpowiedź na deklaracje sprawia wrażenie, że MG siedział nad nią w domu ze dwie godziny.\nJak oceniasz przygotowanie tego MG do prowadzenia scenariusza? Liczy się nie tylko znajomość fabuły i dopracowanie tematu, ale również wszelkiego typu pomoce: rekwizyty, stylowe drobiazgi, muzyka, światło. Oceniamy ilość pracy włożoną w przygotowanie gry. Dotyczy to zwłaszcza znajomości tematu przewodniego scenariusza i przygotowania rekwizytów. Dużo punktów powinien dostać MG, który prowadzi przygodę na niemieckim okręcie podwodnym z okresu II Wojny Światowej, dysponując niepojętą niemalże wiedzą na temat tych czasów.\n1. Na waszych oczach podstawy scenariusza zostały zakwestionowane. Na początku gry MG opisywał zakon krzyżacki a jakiś czas później zorientowaliście się, że gra toczy się w klasztorze franciszkanów.\n2. MG jest nieprzygotowany. Gra się dzieje na statku pirackim, a on myli żagiel z drzewcem. Rekwizytów brak.\n3. MG nie popełnia większych gaf. Rekwizyty są, muzyka i światło – odpowiednie.\n4. Już na pierwszy rzut oka widać, że Prowadzący wie, w jakim temacie się porusza. Jakiś szczególik tu, inny tam. Rekwizyty są starannie dobrane.\n5. Prowadzący najwyraźniej przeczytał dużo książek na dany temat. Rekwizyty są niemal dziełami sztuki.\n6. MG mógłby spokojnie pisać artykuły na temat, który jest motywem przewodnim scenariusza. Wszystko jest idealnie dopasowane do siebie.\n1. Puchar Mistrza Mistrzów (PMM) jest przyznawany raz w roku najlepszemu Mistrzowi Gry. Odbywa się na wybranym przez organizatorów PMM konwencie RPG. Konkurs zaczyna się wraz z rozpoczęciem konwentu, a zakończy wręczeniem pucharu na oficjalnym zamknięciu imprezy.\n2. W PMM może wziąć udział każdy, kto zarejestrował się w recepcji konwentowej jako MG i w trakcie trwania eliminacji zgłosił chęć wzięcia udziału w konkursie organizatorom PMM.\n3. Organizator jest osobą odpowiedzialną za przygotowania Pucharu, współpracę z organizatorami wybranego konwentu oraz rekrutację sędziów. Organizatorzy prowadzą naradę sędziów, zapisują przyznane oceny, ale nie mogą oceniać kandydatów rywalizujących o trofeum. Jeżeli jednak liczba sędziów nie przekracza 10 osób, organizator może wyrażać swoją opinię na temat sesji, jednak ostateczną decyzję podejmują wyłącznie sędziowie.\n4. Mistrzów Gry biorących udział w PMM oceniają sędziowie wchodzący w skład komisji oceniającej. Są to wchodzą przedstawiciele klubów oraz organizacji związanych z fantastyką i grami fabularnymi w Polsce, które odpowiedziały pozytywnie na zaproszenie organizatorów PMM i wybrały swojego reprezentanta. Dodatkowo jednego z sędziów deleguje konwent, na którym odbywa się edycja Pucharu.\n5. Organizatorzy PMM nie mają wpływu na wybór sędziów. Każdy klub i organizacja samodzielnie określa, kto będzie w danym roku reprezentował ich w komisji sędziowskiej. Wyjątkiem jest sytuacja jest delegowany został po raz kolejny sędzia, który w poprzedniej edycji PMM – ze względu, np. na lekceważenie obowiązków oceniającego - nie sprostał wymaganiom stawianym im przez organizatorów. W takich sytuacjach organizatorzy mogą poprosić o wyznaczenie innej osoby.\n6. Sędziowie oceniają uczestników według kryteriów oceniania przygotowanych przez pomysłodawców oraz organizatorów PMM. Kryteria oceniania zostały skonsultowane z uznanymi w środowisku Mistrzami Gry zajmującymi się od wielu lat RPG.\n7. Narady są tajne, jednak oceny cząstkowe są podawane do ogólnej wiadomości po każdym zakończonym etapie konkursu. Celem tego udzielenie kandydatom swoistych informacji zwrotnych, w których kategoriach zostali ocenieni lepiej/gorzej. Jednocześnie można to traktować jako sugestię, który aspekt swojego warsztatu można by było rozwinąć.\n8. Gracze biorący udział w sesjach konkursowych rekrutowani są spośród osób, które zapisały się na listę dostępną u organizatorów. Preferuje się tu zasadę, że MG nie powinien prowadzić osobom, które dobrze zna.\n9. Zwycięzca otrzymuje Puchar Mistrza Mistrzów z dedykacją "Dla najlepszego Mistrza Gry w Polsce w roku x" - gdzie x oznacza rok w którym odbywa się dana edycja. Oprócz tego istnieje drugi puchar (przechodni) przekazywany zawsze co roku wraz z tytułem kolejnemu zwycięzcy.\n10. PMM składa się z trzech etapów, które maja wyłonić najlepszego Mistrza Gry - eliminacji, konkursu i finału.\na. Eliminacje mają za zadanie wyłonić piątkę najlepszych Mistrzów Gry, którzy wezmą udział w drugim etapie - konkursie.\nb. Mistrzowie Gry biorący udział w rozgrywkach będą obserwowani i oceniani zgodnie z Systemem Ocen. Każdy z sędziów powinien przynajmniej przez 20 minut przyglądać się sesji. Najlepiej, jeśli wracają do danego miejsca kilkukrotnie, aby móc ocenić warsztat MG na różnych etapach prowadzonej przygody. Sędziowie są rozliczani ze swoich obecności na kolejnych sesjach. Niedopuszczalna jest sytuacja, gdy delegowane do oceniania konkursu osoby lekceważą swoje obowiązki, np. opuszczając sesje i/lub teren konwentu. Sędzia, który postąpi w ten sposób musi liczyć się z konsekwencjami opisanymi w punkcie 4 regulaminu.\nc. Po zakończeniu eliminacji odbywa się narada, podczas której organizatorzy PMM zbierają i podliczają punkty przyznane przez sędziów. Jeżeli na tym etapie zdarzy się, iż dwóch kandydatów zdobędzie taki sam wynik, o kolejności będzie decydować głosowanie. Pięciu Mistrzów Gry, którzy zdobyli najwięcej punktów przechodzi do drugiego etapu.\na. Każdy z pięciu MG wyłonionych w eliminacjach otrzyma scenariusz przygotowany przez organizatorów PMM. Scenariusz jest szkicem, który można poprowadzić w dowolnym, wybranym przez Mistrza Gry systemie.\nb. W skład drużyn wchodzą uczestnicy konwentu, którzy zapiszą się na sesje oraz jeden z sędziów PMM. Sędzia grający poznaje scenariusz dopiero po sesji, aby mógł ocenić jego zgodność z tym, co zostało poprowadzone. Pozostali sędziowie są obserwatorami. Również na tym etapie są rozliczani ze swojej obecności / nieobecności.\nc. Scenariusz zostanie dostarczony półfinalistom minimum na kilka godzin wcześniej, aby każdy MG mógł swobodnie przygotować sesję, stworzyć postacie oraz rekwizyty.\nd. Wszystkie sesje rozpoczną się w czasie wyznaczonym przez organizatorów PMM i będą trwały 4 godziny. Po upływie tego czasu kandydaci nie muszą definitywnie kończyć rozgrywki, ale – jeśli takie jest życzenie Graczy – mogą prowadzić dalej. Sędziowie jednak przestaną oceniać sesję dalej i udadzą się na naradę. Dotyczy to również sędziego, który bierze udział w sesji.\ne. Narada półfinałowa ma charakter dyskusji. Każdy sędzia powinien uzasadnić dlaczego przyznał taką a nie inną ocenę. Organizatorzy PMM zbierają oceny i wyliczają średnią. Do finału przechodzi dwóch Mistrzów Gry, którzy – zdaniem sędziów – najlepiej wypadli w drugim etapie. W sytuacji gdy z powodu otrzymania jednakowej liczby punktów nie można wyłonić jednoznacznie dwóch finalistów sędziowie podejmują decyzje w tajnym głosowaniu.\na. W finale bierze udział dwóch najlepszych Mistrzów Gry wyłonionych w drugim etapie.\nb. Obaj finaliści równolegle poprowadzą przygotowane przez siebie sesje.\nd. W skład drużyn uczestniczących w sesjach finalistów będą wchodzili – oprócz chętnych uczestników konwentu – sędziowie z komisji oceniającej. Liczba sędziów będzie ustalona przez organizatorów PMM i zależy głównie od liczby sędziów biorących udział w danej edycji Pucharu . Zadaniem pozostałych sędziów jest – podobnie jak w poprzednich etapach – obserwacja oraz ocena.\ne. W sesjach mogą brać udział gracze zgłoszeni przez MG (nie powinni jednak stanowić więcej niż 50 procent składu drużyny) oraz osoby, które wcześniej zgłosiły swój akces.\nf. Sesje finałowe będzie mogła obserwować publiczność, ale na warunkach bezwzględnego przestrzegania zasady nie przeszkadzania finalistom. Finalista w każdym momencie może poprosić publiczność o opuszczenie sali, jeśli uzna, że jej obecność przeszkadza mu w dobrym prowadzeniu sesji.\ng. Po zakończeniu sesji finałowych sędziowie zbiorą się w osobnej sali, aby wymienić się uwagami i wrażeniami z sesji. O wygranej decyduje dyskusja, w trakcie której każdy sędzia wskazuje (i uzasadnia) kto według niego powinien otrzymać Puchar. Na tym etapie nie ma możliwości wstrzymania się od głosu. Sędzia, który z ważnego powodu nie będzie mógł uczestniczyć w całości oceniania nie może typować swojego kandydata. W przypadku równej liczby głosów przeprowadza się dodatkową dyskusję, a po niej tajne głosowanie.\nh. Mistrz Gry, na którego oddano więcej głosów zostaje zwycięzcą i otrzyma Puchar Mistrza Mistrzów. Ogłoszenie wyników i wręczenie pucharu następuje podczas oficjalnego zakończenia konwentu. W szczególnych sytuacjach wręczenie nagrody może odbywać się w innym, uzgodnionym z organizatorami konwentu i podanym do publicznej wiadomości, terminie.\nCyber Falkon 2010 zbliża się wielkimi krokami. W związku z tym prezentujemy kolejne informacje związane z imprezą. W dziale Goście konwentu pojawiły się nazwiska nowych twórców, którzy odwiedzą konwent. Będą nimi: Robert M. Wegner, Róża Jakobsze, Jarosław Błotny oraz Romuald Pawlak.\nNa stronie pojawiły się ponadto informacje o noclegach, z których będziecie mogli skorzystać, odwiedzając Cyber Falkon 2010. Przypominamy, że możecie dokonać przedpłaty, dzięki czemu akredytacja na konwent wyniesie Was tylko 30 zł! Zachęcamy Was także do wzięcia udziału w konkursie plastycznym (szczegóły na stronie) – do 10 października możecie nadsyłać swoje prace.\nMamy też coś dla Waszych pulpitów – ze strony konwentu możecie pobrać sobie tapety Cyber Falkonu 2010. Zapraszamy do korzystania z nich.\nA na Cyber Forum możecie podzielić się tym, co Wam leży na wątrobie. Pamiętajcie: Cyber Falkon 2010 to aż 4 dni – od 11 do 14 listopada, w Lublinie.\nZ przyjemnością informujemy, że na tegorocznym Cyber Falkonie odbędą się Mistrzostwa Polski w grach planszowych. Zapraszamy wszystkich chętnych do rezerwowania sobie czasu na przyjazd do Lublina! Zgłoszenia drużyn są przyjmowane do 31 października na adres a.kwapinski@wp.pl. Szczegóły znajdują się w regulaminie, z którym możecie zapoznać się na oficjalnej stronie konwentu: www.falkon.konwent.pl\n11 – 14 listopada, Lublin, Cyber Falkon.\n1.\tW DMGP może wziąć udział każda drużyna, która zgłosi się do dnia 31 października bieżącego roku.\n2.\tKażdy zespół musi liczyć trzy osoby (w zgłoszeniu należy podać imię i nazwisko każdego z uczestników oraz wskazać kapitana drużyny). Dodatkowo może zostać zgłoszona jedna osoba jako zawodnik rezerwowy, która może wziąć udział w turnieju w przypadku gdy któryś z pozostałych graczy nie dotrze na konwent.\n3.\tTurniej w całości będzie odbywał się w trakcie lubelskiego konwentu miłośników fantastyki CYBER FALKON (11-14 listopada 2010).\n4.\tUdział w turnieju jest bezpłatny. (biorący udział w turnieju muszą być jednocześnie uczestnikami konwentu – dokładne ceny akredytacji konwentowej w linku:\n5.\tJeśli nie zgłosi się przynajmniej 6 drużyn organizator zastrzega możliwość odwołania turnieju.\n6.\tKażdego dnia o wyznaczonej godzinie ogłoszone zostaną 3 gry, których rozgrywki będą toczyły się dnia następnego (wybór gier zostanie dokonany na zasadach opisanych poniżej, poprzez głosowanie internetowe w dniach 1-7 listopada).\n7.\tWyjątkiem jest pierwszy dzień konwentu, w którym zostanie rozegrany jedynie jeden turniej. Będzie to rozgrywka w grę, która w danym roku wygrała w konkursie na grę roku organizowanym przez portal internetowy GamesFanatic.pl (w bieżącym roku będą to rozgrywki w Cywilizację: Poprzez Wieki).\n8.\tTerminy rozpoczęcia turniejów:\n23:00 (czwartek) turniej otwierający i ogłoszenie gier na turnieje od I-III\n12:00 (piątek) I turniej\n23:00 (piątek) turnieje II i III i ogłoszenie gier na turnieje IV-VI\n12:00 (sobota) turniej IV\n23:00 (sobota) turniej V i VI\n9.\tPo ogłoszeniu tytułów gier na następny dzień kapitanowie w tajemnicy zapisują kto będzie reprezentował ich drużynę w danym turnieju. Gracze mogą dowolnie wybierać z pomiędzy siebie przestrzegając dwóch zasad:\n- gracz nie może zostać wytypowany do dwóch turniejów toczących się w tym samym czasie;\n- żaden gracz nie może wziąć udziału w więcej niż dwóch turniejach w trakcie trwania DMG.\nSposób losowania/wyboru gry\nW początkowej fazie w drodze losowania zostaną ustalone kategorie z jakich będą pochodziły gry. Zostały one zgrupowane zależnie od podobieństw w mechanice i sposobu prowadzenia rozgrywki – tematyka gier nie była brana pod uwagę. Następnie 1 listopada do kapitana każdej z drużyn zostanie rozesłany mail z wylosowanymi kategoriami i tytułami mieszczącymi się w każdej z nich. Następnie każdy z kapitanów w imieniu swojej drużyny oddaje głos na jeden z tytułów z każdej kategorii. Gra, która otrzyma największa ilość głosów w danej kategorii będzie grą turniejową danego koloru. Kolejność w jakiej zostaną podane wylosowane kategorie będzie zgodna z tą w jakiej będą się toczyły poszczególne turnieje. (pierwsza z listy to gra, której turniej odbędzie się w piątek w południe, druga i trzecia w piątek od 23:00 itd.).\nPoszczególne turnieje będą toczone w oparciu o podstawowe zasady gry z ewentualnymi zmianami, dostosowującymi daną grę do potrzeb turnieju (które zostaną ogłoszone wraz z podaniem tytułu gry).\nIlość gier i system rozgrywek, jakie zostaną rozegrane w trakcie danego turnieju zostanie ustalona zależnie od ilości zgłoszonych drużyn z zachowaniem poniższych zasad:\n- Jeśli jest to możliwe wszyscy gracze uczestniczą w jednej grze – jest to automatycznie gra finałowa\n- jeśli liczba uczestników jest większa niż ilość graczy zostaną rozegrane równoległe gry kwalifikacyjne\n- przyporządkowanie do konkretnego stołu będzie losowe\n- liczba stołów kwalifikacyjnych będzie najmniejszą możliwą wielokrotnością max ilości graczy w rozgrywce\n- stoły zostaną ustalone tak aby możliwie zachować równą ilość uczestników przy każdym z nich\nKOLORY (kategorie gier):\na.\tNS Hex\ne.\tHej to moja ryba\na.\tCash & Guns\nc.\t6 Bierze\nd.\tMystery of the Abbey\na.\tBoże Igrzysko\nb.\tChaos w starym świecie\nc.\tGra o tron\nd.\tMare Nostrum\nb.\tLe Havre\nd.\tPuerto Rico\na.\tFilary Ziemi\nc.\tStone Age\ne.\tTicket to ride\na.\tPower Grid\nb.\tKsiążęta Florencji\nd.\tModern art.\na.\tOsadnicy z Catanu\na.\tJungle Speed\nb.\tPitch car\nd.\tPalce w pralce\nTerminy się kończą!\nPrzypominamy, że jeszcze tylko przez kilka dni, bo do końca\npaździernika, możecie skorzystać z opłacenia falkonowej akredytacji w\nprzedpłacie! W ten sposób zaoszczędzicie 10 zł. Możecie także\nskorzystać z innej promocji i oszczędzić aż 20 zł. W tym celu musicie\ndo końca miesiąca udać się na Stację Krwiodawstwa i oddać krew! Mamy\nnadzieję, że skorzystacie z jednej z tych dwu możliwości. A jeśli nie,\nto czekamy na Was już na samym konwencie. Przyjedźcie, a nie\npożałujecie: czeka Was wspaniała atmosfera, świetni ludzie, bogaty\nprogram, atrakcyjne nagrody - czego chcieć więcej?!\nCyber Falkon 2010 to 4 dni niezapomnianych wrażeń!\n11-14 listopada, Lublin.\nWięcej o konwencie dowiesz się na: www.falkon.konwent.pl\nBLOK WOLSUNGOWY I BLOK MANGOWY\nNa stronie Cyber Falkonu 2010 pojawił się program bloku wolsungowego oraz program bloku mangowego. Zapraszamy do wejścia na stronę konwentu: www.falkon.konwent.pl i zapoznania się ze szczegółami.\nCyber Falkon 2010 już za półtora tygodnia, szykujcie się.\nOczywiście w Lublinie.\nWysłany: 2010-11-03, 23:31\nBlok gwiezdnowojenny na Cyber Falkonie 2010\nNa stronie Cyber Falkonu 2010 pojawił się pełny program bloku gwiezdnowojennego. Zapraszamy do zapoznania się z nim i szykowania na konwent! Wszelkie szczegóły znajdziecie na: www.falkon.konwent.pl\n11 - 14 listopada, Lublin, Cyber Falkon 2010\nWysłany: 2010-11-06, 23:12\nPełny program dostępny już na stronie http://www.falkon.konwent.pl/\nWysłany: 2010-11-09, 23:35\nCyber Falkon teaser trailer i wiele innych\nOstatni komunikat z Centrum Dowodzenia. Odliczanie w trakcie. Cyber Falkon już w czwartek! Nie może Cię na nim zabraknąć! Ładuj akumulatory i rezerwuj czas i transport w dniach 11-14 listopada 2010. Dołącz do Sieci!\nWejdź na www.falkon.konwent.pl


Recenzja gry Abe's Oddysee New N' Tasty – kultowa seria w świetnej formie | GRYOnline.pl\nOddworld: Abe's Oddysee New N' Tasty Recenzja gry\nRecenzja gry 28 lipca 2014, 13:00\nzachowanie charakterystycznego, niepowtarzalnego klimatu oryginału;\npoprawki w mechanice;\nopcja rozmawiania z kilkoma Mudokonami na raz;\nopcja szybkiego zapisu i wczytania rozgrywki;\ngra jest mniej „toporna” od oryginału...\n...lecz nadal potrafi zdenerwować brakiem precyzji w trudniejszych momentach...\nniepotrzebne złagodzenie brutalności.\nOddworld: Abe's Oddysee jest niewątpliwie jedną z najbardziej kultowych gier ery pierwszej konsoli PlayStation. W mistrzowski sposób łączyła mechanikę dwuwymiarowej platformówki z rozwiązywaniem zagadek, zmuszając graczy do wyginania palców i wytężania szarych komórek. Nieco mroczny i zarazem komiczny świat science fiction rozpalał wyobraźnię i w wyjątkowy sposób przyciągał do ekranu konsoli. Po latach, gdy to uniwersum doczekało się już kilku różnych gier, na rynek powraca produkcja, od której wszystko się zaczęło. W zbudowanej od podstaw, świeżej, trójwymiarowej oprawie graficznej, z pewnymi usprawnieniami w mechanice rozgrywki oraz rozlicznymi zaletami pierwowzoru Oddworld: Abe's Oddysee New N' Tasty stanowi bardzo ciekawą propozycję zarówno dla tych, którzy zagrywali się w niego przed laty, jak i dla graczy, którzy nie mieli jeszcze przyjemności poznać fantastycznego świata Oddworld.\nW grze wcielamy się w tytułowego Abe’a, nieco fajtłapowatego przedstawiciela sympatycznej rasy Mudokonów. Podobnie jak dziesiątki swoich pobratymców nasz bohater jest pracownikiem i zarazem niewolnikiem w RuptureFarms – wielkim kompleksie przemysłowym zajmującym się produkcją żywności pochodzenia zwierzęcego. Zarządzająca nim rasa chciwych Glukkonów nie ma jednak powodów do zadowolenia. Ostatnimi czasy zyski zauważalnie spadają, więc zarząd decyduje się wprowadzić na rynek zupełnie nowy rodzaj smakołyku, który zdobyłby zainteresowanie klientów. Jego podstawą ma być mięso pozyskiwane z nieświadomych jeszcze nadchodzącej tragedii Mudokonów. Właściciele fabryki nie wiedzą jednak, że są podsłuchiwani przez Abe’a, który zajrzał do sali konferencyjnej przez przypadek podczas odkurzania piętra. Bohater nie zastanawia się długo i zaczyna uciekać, postanawiając uratować po drodze możliwie jak największą liczbę swoich rodaków. W tym momencie do akcji wkracza gracz.\nW tej grze wszystko próbuje nas zabić.\nOmawiając samą rozgrywkę należy zaznaczyć, że oryginalny Oddworld: Abe's Oddysee należy do tych nielicznych gier, które zestarzały się bardzo godnie, zarówno pod względem oprawy audiowizualnej, jak i rozwiązań w samej zabawie. Twórcy z Oddworld Inhabitants zdecydowali się więc raczej na drobne przemodelowania i ulepszenia, a nie na drastyczne zmiany, które ingerowałyby zbytnio w tak uwielbianą przez fanów formułę pierwowzoru. Nadal więc biegamy, skaczemy, wspinamy się, turlamy i przekradamy pomiędzy śpiącymi strażnikami. Najważniejsze jest jednak rozwiązywanie stawianych przed nami zagadek. W tym celu wykorzystujemy nadnaturalne zdolności Abe’a do przejmowania kontroli nad przeciwnikami czy manipulujemy różnoraką maszynerią. Co ciekawe, gra jest tak skonstruowana, że w wielu przypadkach możemy skorzystać z więcej niż jednego rozwiązania. Dla przykładu, by pozbyć się strażnika pilnującego jednego z Mudokonów w fabryce, możemy opętać go i wysadzić w powietrze lub po prostu uruchomić znajdującą się w pomieszczeniu zapadnię, gdy akurat będzie się na niej znajdować.\nZamiast prerenderowanych filmów mamy animacje na silniku gry.\nBrucevsky Ekspert 3 czerwca 2018\n(PS4) New 'n' Tasty! – Oddworld: Abe's Oddysee to remake dopracowany, przygotowany z sercem i szacunkiem do pierwowzoru. Edycję wyróżnia potrafiąca zachwycić oprawa i takie współcześnie pożądane usprawnienia, jak znakomicie rozwiązany system szybkiego zapisu i ładowania. Poza tym to cały trudny i specyficzny Abe.\nPC PS4 PS3 XONE PSV WiiU AND Switch X360 iOS\nWedług naszych czytelników gra Oddworld: Abe's Oddysee New N' Tasty w wersji PS4 jest rozczarowaniem – oczekiwania przed premierą były wyższe niż aktualna średnia ocena użytkowników.


Lokówko suszarka Bomann HAS 8101 CB - Clatronic\nStrona główna > Sklep>AGD do Łazienki>Lokówki i lokosuszarki>Lokówko suszarka Bomann HAS 8101 CB\nKod produktu: 681011\nElektryczna szczotka prostująca prostownica ProfiCare PC-GB 3021 Zdrowe włosy są ozdobą każdej kobiety....\nCiepłe powietrze utrwali stylizację i zatrzyma kształt włosów jaki im nadasz. Ergonomiczny uchwyt, pętelka do zawieszenia i obrotowy kabel sprawiają, że używanie lokówkosuszarki jest wygodne i komfortowe.\nLokowko suszarka niemieckiej firmy Bomann to Twój pomocnik przy codziennej stylizacji włosów. Dzięki niej zakręcisz loki, zrobisz fale, wygładzisz włosy lub nadasz im objętości, zgodnie ze swoimi upodobaniami. Ciepłe powietrze możesz regulować na dwóch poziomach, w zależności od preferencji. Masz także do dyspozycji nawiew zimnym powietrzem - pomoże ci utrwalić stylizację. Trzy wymienne nasadki pozwalają uzyskać różne efekty.\nNajważniejsze cechy suszarko lokówki Bomann HAS 8101 CB:\nDelikatna szczotka do kręcenia loków na ciepłe powietrze\n3 wymienne nasadki dla zdrowych, pięknych włosów\nDo stylizacji przyjaznej włosom: 1 końcówka do objętości, 2 okrągłe szczotki indywidualnie do wszystkich długości włosów, zgodnie z preferencjami (Ř 15 mm i Ř 25 mm)\n2 poziomy temperatury / mocy\nUstawienie na zimno dla utrwalenia stylu i wykończenia fryzury\nDoprowadzenie kabla przez przegub obrotowy 360 °\n230 V, 50/60 Hz, 600 W.\nModel HAS8101 CB\nInstrukcja obsługi Bomann HAS 8101 CB - POBIERZ\nLokówko suszarka Bomann HAS 8101 CB https://www.clatronic.pl/72844-large/lokowkosuszarka-bomann-has-8101-cb.jpg
Lokowko suszarka niemieckiej firmy Bomann to Twój pomocnik przy codziennej stylizacji włosów. Dzięki niej zakręcisz loki, zrobisz fale, wygładzisz włosy lub nadasz im objętości, zgodnie ze swoimi upodobaniami. Ciepłe powietrze możesz regulować na dwóch poziomach, w zależności od preferencji. Masz także do dyspozycji nawiew zimnym powietrzem - pomoże ci utrwalić stylizację. Trzy wymienne nasadki pozwalają uzyskać różne efekty.

Najważniejsze cechy suszarko lokówki Bomann HAS 8101 CB:

Delikatna szczotka do kręcenia loków na ciepłe powietrze

Równomierna dystrybucja ciepła

3 wymienne nasadki dla zdrowych, pięknych włosów

Do stylizacji przyjaznej włosom: 1 końcówka do objętości, 2 okrągłe szczotki indywidualnie do wszystkich długości włosów, zgodnie z preferencjami (Ř 15 mm i Ř 25 mm)

2 poziomy temperatury / mocy

Ustawienie na zimno dla utrwalenia stylu i wykończenia fryzury

Ergonomicznie ukształtowany uchwyt

Doprowadzenie kabla przez przegub obrotowy 360 °

Ochrona przed przegrzaniem

pętla do zawieszania

230 V, 50/60 Hz, 600 W.

Produkt został odznaczony certyfikatem FOCUS - TEST DEUTSCHLANDS BESTE

Certyfikat TEST DEUTSCHLANDS BESTE został przyznany na podstawie badań przeprowadzonych przez „Germanys best household electronics”. W ramach testu porównane zostały produkty z ponad 20 000 marek z 274 segmentów rynkowych.
Celem wyróżnienia „Focus” jest wskazywanie produktów cieszących się największym uznaniem konsumentów. Certyfikat przyznany jest na podstawie badań niemieckiego rynku i potwierdza wysoką jakość produktów a także świadczy o dużym zaufaniu konsumentów i renomie marki.

 BOMANN lokowki-i-lokosuszarki 4004470810110 50.8 PLN in_stock


Bogowie muszą być szaleni - Aneta Jadowska - audiobook - mp3 - Virtualo - Virtualo.pl\nBogowie muszą być szaleni - audiobook\n15 godz. 22 min.\nDora jest wiedźmą. Ma w sobie zarówno dziedzictwo bogini miłości, jak i Pani Północy, bogini wojowników i znacznie większą mocą niż przeciętna wiedźma. Fascynuje mężczyzn i popycha ich do niecnych czynów. W magicznym świecie liczą się siły wampirów, wilkołaków, demonów. W tym swiecie panuje calkowita swoboda seksualna. Światy poszczególnych gatunków rządzą się swoimi prawami. Dora Wilk jak magnes przyciąga kłopoty, wariatów i męskie spojrzenia. Łamie regulaminy, szuka przyjaźni w dziwnych miejscach, a od losu dostaje przeciwników wyłącznie potężnego kalibru.


Wygrywał z rywalami, Hitlerem i... końmi. Przegrał z rakiem. Życie Jessego Owensa - weszlo.com\nOpublikowane 31.03.2019 15:17 przez\nNa igrzyskach w nazistowskich Niemczech – gdzie publika go kochała – zdobył cztery złota, „wygrywając” z Adolfem Hitlerem.\nPrzez niemal całe życie mierzył się z dyskryminacją we własnym kraju, choć dwóch trenerów, którym najwięcej zawdzięcza, było białych.\nRok przed wyjazdem do Berlina pobił cztery rekordy świata w 45 minut.\nJako pięciolatek omal nie umarł, bo jego rodziców nie stać było na zapłacenie lekarzowi i sami starali się leczyć syna.\nPo powrocie z Niemiec zarabiał na życie ścigając się z… końmi.\nA dokładnie 39 lat temu Jesse Owens zmarł na raka płuc. Był nałogowym palaczem, choć po papierosy sięgnął dopiero po zakończeniu kariery.\nRok 1936. Igrzyska w Berlinie, organizowane przez nazistowskie Niemcy. Imprezę przygotowano perfekcyjnie, wydając na ten cel 30 milionów dolarów. W Berlinie powstał nowy stadion, po raz pierwszy wykorzystano telewizję, by przyciągnąć uwagę widzów na całym świecie. Zainaugurowano też – dziś tradycyjne – rozpalanie pochodni na stadionie w Olimpii. Wszystko, na potrzeby dokumentu, uwieczniała za pomocą kamery Leni Riefenstahl, autorka „Triumfu woli”, propagandowego filmu nakręconego podczas zjazdu NSDAP, hitlerowskiej partii.\nWśród uczestników tamtejszych igrzysk znalazł się niespełna 23-letni Jesse Owens. Prawdopodobnie każdy, kto interesuje się sportem, słyszał kiedyś tę historię. Czarnoskóry Amerykanin zdobył w Berlinie cztery złote medale, stając się międzynarodową sensacją i – jak ujęto to potem w ogólnoświatowych mediach – ucierając nosa Hitlerowi. A przynajmniej taka była narracja, choć on sam mówił: – Nie chciałem mieszać się do polityki. Nie byłem w Berlinie, żeby rywalizować przeciwko któremukolwiek z przeciwników. Celem igrzysk jest by dać z siebie wszystko. Jak nauczyłem się dawno temu – jedyne zwycięstwo, które się liczy, to to z samym sobą.\nOwens nie był jedynym czarnoskórym sportowcem w kadrze USA. Tylko wśród biegaczy było ich dziesięciu, a na jedenaście indywidualnych medali wywalczonych przez zawodników ze Stanów, zdobyli oni aż sześć. Ale to jego wyczyny przeszły do historii, bo był zdecydowanie najlepszy. Wygrywał w biegach na 100 i 200 metrów, sztafecie 4×100 metrów oraz w skoku w dal. Nikt nie mógł się z nim równać.\n– [Tuż przed startem] myślisz o tych wszystkich latach, które przepracowałeś, by pewnego dnia dostać możliwość reprezentowania swojego kraju. To nerwowe, paskudne uczucie. Czujesz, że twoje nogi nie są w stanie unieść ciężaru ciała. Twojego żołądka nie ma, usta są suche, a ręce spocone – mówił. Ale gdy już wystartował, nie było żadnych wątpliwości, że to on dobiegnie pierwszy. I to w znakomitym czasie – na igrzyskach pobił dwa indywidualne rekordy świata, innego nie zaliczono mu ze względu na zbyt mocny wiatr w plecy, a sztafeta z nim w składzie też osiągnęła najlepszy rezultat w historii. Ze swoimi wynikami na 100 i 200 metrów w okolicach podium kręciłby się jeszcze w 1964 roku, a cztery lata później nadal byłby medalistą w skoku w dal.\nA przecież to były zupełnie inne czasy. Biegało się w ciężkich butach – Owens na czas olimpiady dostał nowe od… Adiego Dasslera, założyciela Adidasa, który przyszedł do jego hotelowego pokoju – bieżnie w niczym nie przypominały tych, które znamy dziś, nie było nawet bloków startowych – zamiast nich biegacze kopali dziury w ziemi. Żadna z tych rzeczy nie przeszkodziła Jessemu, choć niedługo przed wyjazdem do Berlina… przegrał ze swym kolegą z reprezentacji w wewnętrznym sprawdzianie kadry.\nNa igrzyskach był już jednak bezkonkurencyjny, idąc za radą Babe’a Rutha, legendy amerykańskiego baseballa. Ruth zapytał go, czy na igrzyskach zdobędzie medal. Owens odpowiedział, że „spróbuje”, na co Babe powiedział mu: „Każdy próbuje, a ja odniosłem sukces. Dlaczego? Bo wiem, że każde moje machnięcie kijem skończy się home runem. Dziwię się, gdy tak nie jest”. W Berlinie Jesse wygrał wszystko, więc nie musiał się dziwić.\n– Każdy ma marzenia. Ale by zamienić je w rzeczywistość, trzeba wykazać mnóstwo determinacji, poświęcenia i dyscypliny. To rzeczy, które są istotne też w codziennym życiu. Uczysz się przez nie szacunku dla innych, etyki, tego, jak chcesz żyć i jak traktujesz innych ludzi – mówił, już po zdobyciu medali.\nI, uwierzcie, o dyscyplinie i poświęceniu Owens wiedział akurat bardzo dużo.\nJak powstał Jesse\nBył dziesiątym dzieckiem Henry’ego i Emmy Owensów, licząc tylko te, które przeżyły. Urodził się w Alabamie, na południu Stanów. Jego dziadek był niewolnikiem, rodzice – dzierżawcami ziemi. Ciężko harowali, by być w stanie wyżywić rodzinę, a część plonów oddawali właścicielom. Przypomnijcie sobie system feudalny i rolę chłopów w nim z lekcji historii. Mniej więcej tak to wyglądało. Dziś w Oakville w Alabamie, gdzie znajduje się Park Pamięci Jessego Owensa, stoi replika ich małego, drewnianego domku, w którym żyła wspólnie cała rodzina. Pieniędzy brakowało im na podstawowe potrzeby, często mieli problem nawet z zakupem ubrań.\nJesse często chorował, gdy był mały, przez wiele tygodni męczyło go zapalenie płuc i oskrzeli. Dzień po piątych urodzinach na jego ciele pojawiły się czyraki wielkości piłek golfowych. Te na klatce piersiowej uciskały jego płuca. Emma i Henry nie mogli sobie jednak pozwolić na wizytę u lekarza, nie mieli za co. Ojciec trzymał więc małego Jessego na podłodze, gdy jego matka – rozgrzanym kuchennym nożem – własnoręcznie wycinała mu je z piersi. Mimo znacznej utraty krwi, operacja, o ile tak można to nazwać, się powiodła. W wieku sześciu lat przyszły mistrz olimpijski chodził już wraz z rodzeństwem do szkoły. Dziewięć mil w jedną stronę.\nSami widzicie. Wiele da się o Alabamie z tamtych lat napisać, ale w grę na pewno nie wchodzi „Sweet Home”, jak to później ujął Lynyrd Skynyrd. Nic więc dziwnego, że gdy jedna ze starszych sióstr Owensa wyjechała do Cleveland w Ohio i napisała rodzicom, że „pracy w fabrykach jest tu mnóstwo”, ci – wraz z całą rodziną – podążyli jej śladem. Szybko przekonali się jednak (podobnie jak 1,5 miliona innych czarnoskórych, będących częścią wielkiej migracji), że praca, owszem, jest… ale marnie płatna. Woleli jednak to niż powrót na południe.\nJesse miał wtedy dziewięć lat, poszedł do szkoły podstawowej. I tu trzeba wyjaśnić jedną rzecz, bo Jesse to tak naprawdę… James Cleveland. Wszyscy zwali go jednak „J.C.” i tak też przedstawił się nowej nauczycielce. Miał jednak silny południowy akcent, przez co ta źle go zrozumiała, sądząc, że powiedział „Jesse”. I tak też zapisała to w swoich papierach. A J.C. był zbyt nieśmiałym chłopcem, by ją poprawić. Wkrótce okazało się, że nowe imię do niego przylgnęło.\nMimo wszystkich przeciwności losu swoje dzieciństwo Owens wspominał raczej z uśmiechem. – Mieliśmy mnóstwo frajdy, żadnych problemów. Zawsze jedliśmy. A to że nie mieliśmy steków? Kto je miał? – mówił. Nie przeszkadzało mu, że po szkole musiał pracować. Zdarzało mu się być dostawcą czy praktykantem w sklepie obuwniczym, załadowywał też wagony towarowe. Nawet gdy zaczął to łączyć z treningami na bieżni, było to jednak lepsze niż ciężka harówa na polu.\nJego talent odkrył Charlie Riley, nauczyciel WF-u. To on zaprosił go na treningi z lekkoatletyczną drużyną, którą trenował. Jesse nie był w stanie się jednak na nich stawić – odbywały się bowiem po szkole, gdy pracował. Umówili się więc, że będzie pojawiał się na nich jeszcze przed lekcjami. Owens wspominał potem, że Riley miał na niego ogromny wpływ. Nie tylko, gdy szło o technikę, ale i w kwestii mentalności, nastawienia do treningów. Jesse nauczył się wtedy, że ważne są długoterminowe cele i determinacja.\nOwensowi nie trzeba było tego często powtarzać, bo, jak sam mówił: – Zawsze kochałem bieganie. To było coś, co mogłem robić sam, wszystko zależało ode mnie i mojej siły. Mogłem biec w każdym kierunku, wolniej bądź szybciej, jak tylko chciałem, walcząc z wiatrem, szukając nowych stron tylko za sprawą siły własnych stóp i odwagi płuc.\nRiley pomagał mu nawet, gdy Owens zmienił szkołę. Zresztą Jesse przez chwilę próbował wtedy futbolu amerykańskiego i koszykówki. W żadnym z zespołów nie wytrwał dłużej niż tydzień, a i tak… grając w kosza zdołał uszkodzić sobie kostkę. Dyrektor jego szkoły średniej namówił go więc, by został przy bieżni. Sęk w tym, że Edgar Weil, nowy trener sekcji biegów, nie miał żadnego doświadczenia z tą konkurencją. Poprosił więc o pomoc Rileya.\nPod ich przewodnictwem Owens szybko stał się gwiazdą, już w wieku 15 lat ustanowił nowe rekordy szkoły w skoku wzwyż i w dal. Mistrzostwa stanu Ohio stały się jego prywatnym podwórkiem – wygrywał tam trzy raz z rzędu. A w ostatniej klasie najlepszy w swojej kategorii wiekowej był też w kraju. Już w 1932 roku dostał się na testy kadry USA przed igrzyskami olimpijskimi. Wtedy jednak mu się nie powiodło i do Los Angeles nie pojechał.\nWkrótce jednak musiał rozstać się z ukochanym trenerem i wybrać uniwersytet. Spośród wielu, którego go kusiły, zdecydował się na stanowy w Ohio. I to mimo tego, że uczelnia nie była w stanie zagwarantować mu wówczas żadnego stypendium sportowego. A Jesse w tym czasie był już… żonaty i miał córkę, którą musiał utrzymać. Pracował więc jako nocny operator windy, dostawał za to sto dolarów miesięcznie. Poza tym był kelnerem, pomocnikiem w bibliotece, obsługiwał też dystrybutory na stacji paliw.\nJego sytuacja nie była więc najlepsza. Miał jednak szczęście w jednym względzie – w Ohio trafił na Larry’ego Snydera. Trenera, który miał kontynuować to, co zaczął Riley, poświęcając niemal całą swą uwagę rozwojowi Jessego. Sam wcześniej był sportowcem, któremu się jednak nie powiodło. Nie chciał, by jego los podzielił Owens. Obaj zresztą bardzo się zaprzyjaźnili i spotykali nie tylko na treningach.\n– Larry był częścią naszej rodziny. Sprawiał, że czułeś się jak jedyna osoba na świecie, która jest ważna. Po latach spotkałyśmy sportowca, który spotkał Larry’ego. Powiedział nam: „Larry nazywał mnie mistrzem!”. Odpowiedziałyśmy, że on wiemy, bo nazywał tak każdego (śmiech) – mówiły o Snyderze córki Owensa.\nZasługą Larry’ego był rozwój młodego sprintera. Po pierwsze Snyder poprawił jego start. Jak? Po prostu bezustannym powtarzaniem tylko tego jednego elementu. Po drugie nauczył go, jak wydłużyć skok w dal poprzez odpowiednie poruszanie nogami w locie. Po trzecie, powiedział Jessemu coś, co naznaczyło jego styl biegania – „stawiaj stopy tak, jakby bieżnia stała w ogniu”. Jeszcze po latach Jesse mówił: – Starałem się, by moja stopa dotykała na ziemi tak krótko, jak to tylko możliwe. Z powietrza szybko w dół, z ziemi szybko w górę.\nPrzede wszystkim jednak, Snyder miał jedną, podstawową zaletę. Nie patrzył na to, kim był Jesse.\nNie jest żadną tajemnicą, że sytuacja czarnoskórych jeszcze długo po czasach sukcesów Owensa nie była w USA najlepsza. Łagodnie rzecz ujmując. Jesse – nawet podróżując z kadrą narodową – jadał w restauracjach „tylko dla czarnych” i spał w takich hotelach. Czasem zdarzało się, że któryś z „białych” moteli pozwolił mu zostać wraz z resztą kadry. Wtedy musiał jednak korzystać z tylnych drzwi i schodów zamiast windy.\nW latach 30., a więc wtedy, gdy Owens osiągał największe sukcesy, wielu trenerów nie chciało też szkolić czarnoskórych lub traktowało ich gorzej. Ale nie Larry Snyder. Dowód? Wystarczy podać jeden przykład – Jesse został wkrótce mianowany przez niego kapitanem uniwersyteckiego zespołu biegaczy, stając się pierwszym czarnoskórym w historii, który sprawował tę funkcję. Mimo tego nie wolno mu było zamieszkać w tamtejszym akademiku, a zamiast tego musiał przenieść się do wynajmowanego mieszkania, wraz z innymi czarnoskórymi studentami. Wszyscy oni gotowali sobie sami, bo restauracje w pobliżu nie obsługiwały czarnych. Podobnie jak wiele kin.\nPo raz pierwszy równoprawnym obywatelem Jesse poczuł się tak naprawdę… w nazistowskich Niemczech. Spał tam bez przeszkód w tym samym hotelu co reszta kadry, jadał w tych samych restauracjach i nie musiał przenosić się na tył autobusu, gdy do niego wsiadł. Do tego niemieccy fani dosłownie za nim szaleli. Zaczęło się zresztą już po drodze, gdy na pokładzie SS Manhattan (na którym zajmował kajutę trzeciej, murzyńskiej, klasy) rozdawał setki autografów. Ale to było tylko preludium.\nGdy amerykańska kadra dojechała już do Niemiec, to właśnie Jessego najbardziej oblegano. Oczywiście, nie było tylko pozytywnie. Choćby nazistowska prasa – kontrolowana przez władze – traktowała go inaczej. Jego rysunek umieszczono obok fotografii małpy, często pisano też o tym, że czarnoskórzy to „zwierzęta”. Owens, przyzwyczajony do segregacji rasowej, się tym jednak nie przejmował. Tym bardziej, że widział, jak reagują na niego kibice. Za każdym razem, gdy pojawiał się na stadionie, witała go burza oklasków. James LuValle – brązowy medalista na 400 metrów – twierdził potem, że wiele młodych dziewczyn na trybunach krzyczało tylko „Wo ist Jesse? Wo ist Jesse?”. Żeby było zabawniej, tuż przed igrzyskami mówiono Jessemu, by „nie skupiał się na obelgach z trybun i będzie dobrze”.\nDoszło do tego, że Owens – oblegany przez łowców autografów – zaczął wręcz narzekać na swą popularność. Później przyznawał, że nigdzie nie spotkał się z takim zainteresowaniem, jak właśnie w Berlinie. – Gdy po igrzyskach wróciłem do mojej ojczyzny, po tych wszystkich historiach, które słyszałem o Hitlerze, nie mogłem nawet usiąść z przodu autobusu. Musiałem iść do tylnych drzwi. Nie mogłem żyć tam, gdzie chciałem. Każdy w 1936 roku klepał mnie po plecach, chciał uścisnąć moją rękę i zabrać do swego apartamentu. Ale nikt nie zaoferował mi pracy. […] Joe Louis i ja byliśmy pierwszymi czarnymi sportowcami, którzy stali się narodowymi bohaterami, ale żaden z nas nie mógł z tego skorzystać, choćby w reklamie, bo Południe by tego nie kupiło. Żyliśmy ze społecznym piętnem.\nZupełnie inaczej czuł się – mimo że zdawał sobie sprawę, jak patrzą na niego tamtejsze władze – w Niemczech. Tym bardziej, że znalazł tam prawdziwego przyjaciela.\nZłota, których mógł nie mieć\nW filmie „Olympia”, nakręconym przez wspomnianą Leni Riefenstahl, jedną z głównych postaci jest… Jesse Owens, skaczący w dal. Uwieczniono tam – choć część ujęć zrealizowano podobno później – jego fantastyczny skok, na odległość 8 metrów i 6 centymetrów. – Zdecydowałem, że nie chcę wrócić na dół. Zamierzałem latać, zostać w powietrzu na zawsze – mówił Owens o tym skoku. Nie oddałby go jednak w ogóle, gdyby nie pomoc Lutza Longa.\nKim był Long? Niemieckim sportowcem, uosabiającym wszelkie ideały „aryjskości”, jakie tylko mogliście sobie wymyślić. Był wysoki, muskularny, miał niebieskie oczy i blond włosy. Był też faworytem Niemców do złota w skoku w dal, już przed konkursem w Berlinie to do niego należał rekord Europy. Jak przystało na prawdziwego, wysportowanego Aryjczyka – kilka lat później znalazł się w armii. Zginął walcząc z amerykańskim wojskiem w bitwie o San Pietro, siedem lat po igrzyskach w Berlinie. Na nich też walczył z Amerykaninem. Tam jednak mógł zachować się tak, jak chciał tego on, a nie jego dowódcy.\nCały konkurs zaczął się od kwalifikacji, w których dolna granica awansu do finału była ustawiona stosunkowo blisko – trzeba było skoczyć zaledwie 7 metrów i 15 centymetrów. Dla Jessego Owensa powinna to być bułka z masłem. A jednak… pierwszy skok Amerykanin oddał, myśląc, że to wciąż trening. Tymczasem sędziowie podnieśli już flagi i rozpoczęli konkurs. Nic nie zmieniło to, że Jesse wciąż ubrany był w strój z bieżni, jako że wcześniej biegł kwalifikacje na 200 metrów (ustanowił tam przy okazji rekord olimpijski). Zdenerwowany, spalił kolejną próbę. Została mu jedna. Wtedy podszedł do niego jego najgroźniejszy rywal, Lutz Long.\nNiemiec przedstawił się po angielsku (podobno z dumą prezentował znajomość amerykańskiego slangu) i po krótkiej wymianie uprzejmości powiedział Owensowi, że ten powinien zakwalifikować się bez problemu, nawet z zamkniętymi oczami. Zasugerował więc Jessemu, by odbił się dużo wcześniej niż zwykle, by próby nie spalić. Wiedział, że Owens i tak osiągnie wymaganą odległość. Amerykanin z rady skorzystał i dostał się do finału, który odbywał się później, tego samego dnia.\nTak przynajmniej opisywał to późniejszy mistrz. Dziś jednak często poddaje się w wątpliwość to, czy obaj w trakcie konkursu w ogóle rozmawiali. Pewne jest jednak, że w finale obaj stoczyli fantastyczną rywalizację. Najpierw Owens skoczył 7,74 m. Potem Long wyrównał ten wynik, ale Jesse odpowiedział, skacząc trzynaście centymetrów dalej. Niemiec jeszcze raz zdołał jednak dołączyć do swojego rywala… tylko po to, by po chwili zobaczyć Jessego przesuwającego granicę po raz kolejny. Tego nie był już w stanie pobić, a – już złoty – Owens w ostatnim skoku przekroczył osiem metrów.\nCzy Lutz faktycznie mu pomógł – pewnie nigdy się nie dowiemy. Pewne jest jednak, że po konkursie to on pogratulował Jessemu jako pierwszy. A potem obaj się zaprzyjaźnili. – Moglibyście przetopić wszystkie medale i puchary, które mam i nie dorównałby 24-karatowej przyjaźni, którą czułem do Lutza. Wiele odwagi wymagało okazanie mi jej na oczach Hitlera. Smutną częścią tej opowieści jest, że nigdy więcej nie zobaczyłem Longa. Pisaliśmy ze sobą regularnie aż do inwazji Hitlera na Polskę. Wtedy listy się zatrzymały. Dowiedziałem się, że Lutz zginął, ale później nawiązałem kontakt z jego synem, z którym regularnie korespondowałem. W ten sposób nasza przyjaźń przetrwała – wspominał Owens.\nTo jedno złoto, którego Jesse mógł nie zdobyć. Stało się jednak inaczej, za sprawą – jeśli trzymamy się wersji Owensa – jego największego rywala. Drugie? Sztafeta 4×100 metrów, ostatnia z konkurencji, w której brał udział. W jej składzie znajdowało się dwóch biegaczy żydowskiego pochodzenia: Marty Glickman i Sam Stoller. Amerykańscy oficjele stwierdzili jednak, że nie chcą… urazić nazistów. Więc zastąpili ich Owensem i Ralphem Metcalfem. Żeby dopełnić ironii: Metcalfe również był czarny.\nTa decyzja zaskoczyła wszystkich, bo Stoller i Glickman byli w znakomitej formie i od początku trenowali pod start w sztafecie. Już wcześniej wiedzieli bowiem, że w niej wystartują, odpowiednio na pierwszej i drugiej zmianie. Potem biec mieli Foy Draper i Frank Wykoff. – Rankiem w dzień startu zostaliśmy wezwani na spotkanie, gdzie byliśmy w siódemkę [znalazł się na nim też Dean Cromwell, inny biegacz – przyp. red.] wraz z trenerami. Lawson Robertson, główny trener, oznajmił nam, że usłyszał plotki o najlepszych niemieckich biegaczach, których przygotowywano na start w sztafecie. Więc on też postanowił wystawić do niej najlepszych, czyli Jessego i Ralpha. Byliśmy absolutnie zszokowani, Sam nie powiedział nic przez całe spotkanie. Powiedziałem trenerowi, że nie da się ukryć światowej klasy sprinterów – wspominał Glickman.\nW podobnym szoku był Owens, zaprzyjaźniony ze Stollerem, który zaprotestował i powiedział, że on swoje trzy medale już wygrał i jest zmęczony, więc lepiej dać biec Marty’emu i Samowi, bo na to zasługują. Dyskusji jednak nie było, więc Jesse wystartował w sztafecie. Do swojej kolekcji dołożył czwarte złoto i rekord świata. – W trakcie finału odczuwałem wszystkie możliwe emocje. Choć głównie frustrację i złość. Spojrzałem na bieżnię i widziałem Metcalfe’a, który omijał innych zawodników. To powinienem być ja. Antysemityzm był głównym powodem naszego odstawienia – mówił później Glickman. Stoller biegu nie oglądał.\nMarty miał jeszcze nadzieję, że odbije sobie to na kolejnych igrzyskach. Ale wybuchła wojna i te się nie odbyły. Cztery lata później walki wciąż trwały. A gdy się skończyły, Glickman nie był już w stanie rywalizować na odpowiednim poziomie. Dopiero w 1998 roku Amerykanie postanowili nadać obu biegaczom odznaczenia, w zamian za to, czego doznali na tamtych igrzyskach.\n62 lata po ich niedoszłym starcie i 62 lata po tym jak Jesse Owens – choć chciał zatrzymać się na trzech – wywalczył cztery złote medale w nazistowskich Niemczech, gdzie nawet wystawienie Żyda w amerykańskiej sztafecie było problemem.\nSami Niemcy zresztą Żydów w kadrze nie mieli w ogóle. No, z jednym wyjątkiem – Helene Mayer wywalczyła srebro w szermierce. W pewnym momencie Międzynarodowy Komitet Olimpijski rozważał nawet przeniesienie igrzysk do innego kraju, w którym mniejszości nie byłyby dyskryminowane. Hitler sam jednak zapewnił jego przedstawicieli, że Żydzi zostaną dopuszczeni do startu i imprezę zostawiono Niemcom.\nMało jednak brakowało, by na igrzyskach nie pojawił się Jesse Owens. Bo, ironicznie, z tego samego powodu co MKOl, wycofanie się rozważali sami Amerykanie. Ci sami, którzy potem nie wystawili dwóch biegaczy żydowskiego pochodzenia. Nie doszło do niego, bo ostatecznie uznano, że igrzyska są nie dla polityki, a dla sportowców. I to prawda, choć historia pokazała, że często ignorowana. Choćby ta Glickmana i Stollera.\nOwens więc wystartował w Berlinie i, jak już pisaliśmy, pokazał Hitlerowi, na co stać czarnoskórych atletów. Taka przynajmniej była narracja w USA czy Anglii. A sam Führer? W ostatecznym rozrachunku niemal w ogóle nie przejął się sukcesami Jessego. Nie dość bowiem, że klasyfikację medalową – ze sporą przewagą – i tak wygrali Niemcy, to jeszcze zwycięstwa Owensa pokazywały światu, że Niemcy są krajem tolerancyjnym, wbrew temu, co się o nich mówi.\nJeśli Adolf Hitler wyrażał jakąkolwiek irytację, to głównie prywatnie. Albert Speer, główny architekt przywódcy Trzeciej Rzeszy, w swoich wspomnieniach pisał: – Hitler był wysoce zdenerwowany sukcesami Owensa. „Ludzie, których korzenie wychodzą się z dżungli, są prymitywni” mówił. „Są silniejsi niż cywilizowani biali i w przyszłości powinni być wykluczeni z rywalizacji w igrzyskach”. – Publicznie swe zdanie na ten temat zamanifestował jedynie pierwszego dnia olimpiady. I tu pora rozprawić się z powtarzanym często mitem.\nChodzi o sytuację, w której – zobaczywszy, że to Owens wygrał – Hitler miał w złości nie tyle wyjść, co wybiec ze stadionu, by nie musieć gratulować mu wygranej. Tak jednak nie było, całą historię zmyśliły gazety. Owszem, podobna miała miejsce pierwszego dnia igrzysk, ale Jesse wtedy nie startował. Złoto zdobył wówczas Cornelius Johnson. I to tuż przed jego dekoracją Hitler opuścił stadion. Jego współpracownicy wyjaśnili mu później, że albo musi gratulować wszystkim zwycięzcom, albo żadnemu z nich (pierwszego dnia ściskał ręce niemieckich medalistów). Wybrał drugą opcję. Stąd brak gratulacji dla Owensa.\nMało tego, Amerykanin wspominał potem, że po tym, jak wygrał na 100 metrów, Hitler wstał ze swego miejsca i mu pomachał (bądź zasalutował, według innej wersji). – Hitler miał ustalony czas, o którym przychodził i wychodził ze stadionu. W tym przypadku musiał to zrobić przed ceremonią dekoracji. Ale zanim wyszedł, szedłem na wywiad i przechodziłem blisko jego loży. Pomachał mi, ja mu odmachałem. Myślę, że w złym smaku byłoby krytykowanie gościa honorowego w jego własnym kraju.\nTo, że cała ta sytuacja miała miejsce, potwierdzał Robert L. Vann, amerykański dziennikarz, obecny na igrzyskach. – To była wspaniała impreza. […] Widziałem 100 tysięcy ludzi, którzy oszaleli, gdy zobaczyli biegnącego Jessego Owensa. […] Widziałem jak Adolf Hitler mu salutował. Widziałem Jessego Owensa, którego pozdrawiał Kanclerz tego kraju, a tłum bił brawo. A byli w nim głównie Niemcy! – wspominał.\nJakby tego było mało, wiele lat po zakończeniu tamtych igrzysk, Siegfried Mischner, były niemiecki dziennikarz, opowiedział w mediach, że… Hitler i Owens uścisnęli sobie ręce. Zrobiono im podobno przy tej okazji fotografię, którą Jesse miał nosić w portfelu przez długie lata. Według jego słów, Owens miał nawet kontaktować się z nim w latach 60., by – wraz z kolegami – opowiedzieli o tym momencie, obalając mity dotyczące tamtych igrzysk.\n– To była piękna chwila. Tę fotografię zrobiłem z tyłu trybuny honorowej, dlatego nie było tam dziennikarzy ze świata. Ale widziałem Owensa, ściskającego rękę Hitlera. Po igrzyskach mówiło się jednak, że Hitler zignorował Jessego, taka była narracja. Zdecydowaliśmy się nie publikować tego zdjęcia. Ja i kilku innych dziennikarzy, którzy tam byli. Owens był rozczarowany, potrząsał głową z dezaprobatą. Nikt z nas nie chciał jednak przedstawiać potwora w dobrym świetle. Teraz, gdy Owens i wszyscy moi koledzy już nie żyją, mam ostatnią szansę, by naprostować tę sytuację. Nie mam jednak pojęcia, gdzie znajduje się ta fotografia, o ile wciąż istnieje – mówił Mischner.\nPewnie trudno byłoby uwierzyć w jego wersję, gdyby nie to, że kilka lat później tę relację potwierdził Eric Brown, były brytyjski pilot, który też miał być świadkiem wspomnianej sytuacji. Czy obaj mówili prawdę? Nie wiemy. Z pewnością jednak możemy potwierdzić, że poniższe słowa – już po powrocie do kraju – wypowiedział sam Owens:\n– Hitler mnie nie zlekceważył. To nasz prezydent to zrobił. Roosevelt nie wysłał mi nawet telegramu.\nJak już wiemy, po powrocie do Stanów, Owens nadal był ofiarą dyskryminacji rasowej. Sukcesy na igrzyskach niczego w tej kwestii nie zmieniły. Pozwoliły mu jednak na jedno: zarabianie niezłych pieniędzy na prezentowaniu swoich możliwości. Był jednak haczyk – sport olimpijski w USA traktowano wówczas amatorsko. Skoro zarabiał, Jesse amatorem nie mógł już być. Co oznaczało też, że został skreślony ze składu kadry i otrzymał dożywotni zakaz startów.\nCo więc robił Owens? Między innymi startował w wyścigach. Przeciwko… psom, motocyklom, a nawet koniom. Zwykle w przerwie lub przed meczami baseballu czy futbolu amerykańskiego. – Ludzie mówili, że to było uwłaczające dla olimpijskiego mistrza. Ale co miałem zrobić? Miałem cztery złote medale, ale ich nie da się zjeść. […] Ta rywalizacja nie była nawet uczciwa. Żaden człowiek nie jest w stanie pokonać wyścigowego konia. Sekretem było znalezienie jak najbardziej nerwowego z nich, a potem największego i najgłośniejszego pistoletu. Teraz trzeba było wyłącznie namówić startera, by sygnał do startu dał jak najbliżej ucha zwierzęcia – wspominał Jesse.\nTo nie były jednak jego wyłączne źródła utrzymania. W Kalifornii dostał 25 tysięcy dolarów za to, że przez dwa tygodnie… występował z orkiestrą. Rywalizował też z najszybszymi sprinterami z danego regionu, dając im czterdzieści jardów przewagi. Wygrywał. Na Kubie zgarnął w ten sposób równe 2000 dolarów. Przez krótki czas zajął się nawet trenowaniem baseballowej drużyny New York Mets. Reklamował też pralnię chemiczną, a w międzyczasie wrócił na moment do swoich studenckich czasów i nalewał paliwo na stacji benzynowej.\nZresztą studia podejmował jeszcze kilkukrotnie, ale uniwersytetu nigdy nie ukończył. Musiał zarobić na utrzymanie rodziny, która się rozrosła – Jesse po igrzyskach doczekał się bowiem jeszcze dwóch córek. Wreszcie stabilną i dobrze płatną pracę zaoferował mu Willis Ward, przyjaciel i były rywal z bieżni. Owens przeniósł się wówczas do Detroit i w zakładach Forda został asystentem dyrektora. Później sam zresztą piastował dyrektorskie stanowisko, aż do zwolnienia w 1946 roku.\nTo jednak tam odnalazł swoje powołanie. Bo o ile różne biznesy kompletnie mu nie wychodziły (a imał się wielu, założył m.in. kompanię taksówkarską czy sieć pralni, które szybko zbankrutowały, a sam Owens dodatkowo nieumiejętnie rozliczył podatki, za co został ukarany grzywną), o tyle znakomicie odnalazł się w PR-ze.\nWszyscy, którzy go znali, przyznawali, że miał umiejętność porywania tłumu swoimi przemowami. William Oscar Johnson ze „Sports Illustrated” napisał, że jest „połączeniem XIX-wiecznego czarownika z XX-wiecznym plastikowym gościem od PR-u”. Zresztą po igrzyskach Owens starał się to wykorzystać, pomagając młodym sportowcom i propagując aktywność fizyczną. Jeździł w tym celu po całym kraju, przy okazji użyczając wizerunku m.in. Fordowi czy Atlantic Richfield (rafinerii). Nic dziwnego, że w 1950 roku zgłosił się do niego rząd USA, który również zapragnął wykorzystać jego umiejętności. Najpierw został mianowany specjalistą ds. sportu młodzieżowego w Illinois, a pięć lat później Ambasadorem Sportu Ameryki.\nJako ambasador podróżował po świecie. Odwiedził Indie, Singapur czy Filipiny, spotykał się tam zarówno z przywódcami państw, jak i dziećmi z niższych warstw społecznych. Opowiadał, że sport może odmienić ich życie. Już w 1956 roku został doradcą prezydenta Eisenhowera przed igrzyskami olimpijskimi. W kolejnych latach często pomagał w rządowych projektach, wspierał też – za odpowiednim wynagrodzeniem – partię republikańską w walce o głosy. W międzyczasie otrzymał również kilka honorowych doktoratów i kluczy do miasta. Wreszcie, w 1976 roku, prezydent Gerald Ford uhonorował go Medalem Wolności, najwyższym cywilnym odznaczeniem w USA. Musiał na nie poczekać tylko 40 lat.\nSam założył kilka firm specjalizujących się w public relations. Te – w przeciwieństwie do pralni czy taksówek – prosperowały znakomicie. Pod koniec życia Jessie Owens był więc całkiem zamożnym człowiekiem, który… nigdy nie stracił swej popularności. Jego imieniem nazywano ulice od Berlina do Wybrzeża Kości Słoniowej. W USA postawiono mu mnóstwo pomników. Stale pisali też do niego fani. Andy Monfried, jeden z nich, w swoim liście napisał:\n– Za każdym razem, gdy idę biegać, myślę o tobie. Kiedy wracam ze szkoły, udaję, że jestem tobą. Mam twoje zdjęcie z autografem w najbezpieczniejszym miejscu w domu. Kiedy będę starszy, pokażę je moim dzieciom i powiem, że swego czasu ten człowiek był najlepszym sportowcem na świecie. To honor mieć twój autograf. Kiedyś dokonam tego, czego dokonałeś ty. I będziesz ze mnie dumny.\nAndy’emu się nie udało. Ale wielu innym tak. Osiągnięciami Owensa inspirowały się bowiem największe gwiazdy światowego sportu. W tym Carl Lewis, który na igrzyskach w 1984 roku powtórzył jego osiągnięcie i zdobył cztery złote medale w tych samych konkurencjach co Jesse. To ten drugi stał się jednak większa ikoną. I to mimo tego, że w pewnym momencie życia bardzo krytykowali go… Afroamerykanie.\nPoszło o to, że w swojej książce z 1970 roku („Blackthink”), Owens sam skrytykował młodych ludzi, którzy obwiniali społeczeństwo o swoje problemy. Uważał, że sukces można odnieść niezależnie od okoliczności i tego, co dzieje się dookoła. Później – po wielu słowach krytyki, jakie usłyszał i przeczytał – przyznawał, że nie miał racji. Bo patrzył na świat przez pryzmat wyłącznie swojego przypadku, nie ogółu ludzi. Nastąpiło pogodzenie Jessego z „jego ludźmi”.\nDziesięć lat później zmarł. Zaatakował go rak płuc. Przez wiele lat po zakończeniu kariery Jesse Owens palił paczkę papierosów dziennie, w końcu się to na nim zemściło. Ówczesny prezydent USA, Jimmy Carter powiedział wtedy: – Prawdopodobnie żaden sportowiec nie symbolizował lepiej ludzkich zmagań z tyranią, biedą i dyskryminacją rasową. Jego osobisty triumf jako światowej klasy sportowca był preludium do kariery poświęconej pomocy innym. […] Jako młody człowiek pojechał na igrzyska, pewnie nieświadom swoich własnych możliwości, i zaprezentował się w sposób, w jaki – tak uważam – nie zrobił tego nikt inny od tamtego czasu.\nI tak faktycznie było. Ale to nie wtedy Jesse Owens zrobił coś, czego powtórzyć nikt nie był w stanie.\nBył 1935 rok. Jesse Owens jeszcze nie pojechał na igrzyska, nie zdobył żadnego ze swoich medali, nie spotkał niemieckich fanów. Nikt nie wrzucił mu też 10 tysięcy dolarów do samochodu w trakcie powitalnej parady po powrocie do USA (Jesse nigdy nie dowiedział się, który z fanów zdecydował się to zrobić). Nie, Owens był wtedy młokosem o wielkich możliwościach. I miał je zaprezentować światu. To właśnie w maju 1935 roku jego sława eksplodowała. W trakcie Big Ten Conference Championship, rozgrywanych w Ann Arbor, pobił trzy rekordy świata i wyrównał kolejny. I, uwaga!, trzymajcie się foteli: zrobił to wszystko w 45 minut. A jakby tego było mało, nieoficjalnie mówi się, że zanotował wtedy nie cztery, a sześć rekordowych wyników.\nNajlepsze w tym wszystkim jest to, że Jesse… miał w ogóle nie wystartować w tych zawodach. Niedługo przed nimi porządnie obił sobie plecy, gdy upadł na schodach. Bolały go na tyle mocno, że przez tydzień nie pracował, a jego trener i koledzy musieli pomóc mu wysiąść z auta, które dowiozło ich na miejsce zawodów. Przed startem przez pół godziny siedział w wannie z ciepłą wodą, by złagodzić ból. Nie przeprowadził żadnej innej rozgrzewki. Poprosił jednak trenera o możliwość wystartowania w biegu na 100 jardów. Układ był prosty: jeśli tam pójdzie mu dobrze, spróbuje też w kolejnych konkurencjach.\nZaczął o 15:15. Sto jardów (ok. 91,5 m) przebiegł wtedy w czasie 9,4 sekundy, choć niektóre stopery wskazały 9,3. Liczono jednak najwolniejszy czas, więc nie pobił rekordu, a „jedynie go wyrównał”. Dziesięć minut później oddał swoją pierwszą próbę w skoku w dal. Pomiar pokazał, że skoczył 8 metrów i 13 centymetrów. To był absolutny rekord, który przetrwał aż do 1960 roku, równe 25 lat. Dłużej nawet niż legendarny wynik Boba Beamona z igrzysk w 1968 roku.\nJon Hendershott, pracujący w „Track and Field News”, mówił o tej próbie: – Przerażające w tym wszystkim było dla mnie to, jak dobry Owens był, mimo tego, że wykonywał niewiele treningu skokowego. Do tego problem z plecami ograniczył jego możliwości do jednej próby… a mimo tego ustanowił rekord, który przetrwał przez jedną czwartą wieku. Niesamowita sprawa.\nNajbardziej niesamowite rzeczy miały jednak dopiero nadejść. O 15:34 stanął na starcie biegu na 220 jardów. Pobił rekord, dobiegając w czasie 20,3 sekundy. Przy okazji – jako że był to dystans niewiele dłuższy od 200 metrów – „nagrodzono” go również rekordem w tej konkurencji. I wreszcie równo o 16:00 raz jeszcze wystartował na 220 jardów, ale tym razem przez płotki. Znów ustanowił rekord i znów uznano, że pobił też ten na 200 metrów. Średnia jaką wykręcił tamtego dnia – jeden rekord świata w 11 minut, jest nieprawdopodobna i niepowtarzalna.\nW 2005 roku panel ekspertów uznał to za trzecie największe indywidualne osiągnięcie w historii sportu. Wyżej oceniono jedynie bieg na milę w wykonaniu Rogera Bannistera, który jako pierwszy zszedł poniżej granicy czterech minut i siedem zwycięstw Lance’a Armstronga w Tour de France, co zresztą nie zestarzało się dobrze. Dziś Owens znalazłby się tylko za Bannisterem.\nI choć to igrzyska zapewniły mu wieczną sławę, to jednak nie występ na nich, a te 45 minut z 1935 roku, w trakcie których pobił bądź wyrównał każdy rekord, jaki tylko mógł, uznać trzeba za najwspanialsze osiągnięcie w jego karierze.\nFot. YouTube, archiwalne nagrania z igrzysk olimpijskich w 1936 roku\nadolf hitler bieg na 100 m bieg na 200 m igrzyska olimpijskie w 1936 roku jesse owens skok w dal


LULA FOOD&DRINK - Smaki Gdańska\nLULA FOOD&DRINKZnajdujesz się tutaj: Strona główna / NA LUNCH / NA LUZIE / LULA FOOD&DRINK\nLULA food&drink znajduje się w gdańskim Wrzeszczu, w Garnizonie, w którym łowcy smaków co krok mogą napotkać ciekawe lokale. Wnętrze urządzone jest w modny sposób, zgodny z panującymi trendami – dominują ciepłe odcienie szarości i beżu, doskonale współgrające z elementami z jasnego drewna.\nKuchnia LULI opiera się na podstawowej idei, jaką jest stosowanie świeżych, sezonowych produktów. Menu zmienia się tu zatem bardzo często, dzięki czemu podczas każdej kolejnej wizyty możemy odkrywać nowe smaki i aromaty. Szef kuchni Krzesimir Jaworski z pieczołowitością i wyobraźnią regularnie tworzy nowe kreacje, które podbiją kubki smakowe wszystkich smakoszy. Dzięki przywiązaniu do sezonowości i świeżości mamy pewność, że owoce będą soczyste, warzywa – chrupiące, a mięsa – zawsze najwyższej jakości.\nW LULI własnoręcznie przygotowuje się też konfitury, syropy, marynaty, makarony czy ciasta. Ciekawymi elementami menu są też napary i lemoniady, m.in. lawendowe, ogórkowe czy różane, które zaskakują niebanalnymi połączeniami smaków i składników.\nul. Norwida 4 (Garnizon)\n58 380 06 10


Migdałek - Duch w jedności na całego\nZ biegiem lat coraz lepiej rozumiem intencję, z jaką Jezus modlił się o jedność wśród swoich uczniów i o jedność między ludźmi w ogóle.\nDzielimy się i oddalamy od siebie dość łatwo, czasem z jakiegoś powodu, czasem bez powodu. Dotyczy to relacji w naszych rodzinach, między znajomymi, wśród tych, z którymi współpracujemy, ale nawet wobec ludzi, których znamy tylko ze słyszenia czy widzenia (np. w mediach), nastawiamy się negatywnie, tworząc podziały. Przyczyn jest bez liku: kogoś nie lubimy za wygląd, innych z zazdrości lub za poglądy, jeszcze innych bez wyraźnej przyczyny. Tak dzieje się również między narodami, gdzie bardzo często dominują nienazwane anse i wyolbrzymione uprzedzenia. Podziały łatwo się pogłębiają, prowadzą do wrogości. Modlitwa Jezusa o jedność między ludźmi i narodami, wezwanie do zachowania jedności są wpisane w logikę naszych przeróżnych podziałów.\nO ile podziały często „się tworzą”, prawie „same z siebie”, to jedność wymaga budowania, a to jest trudna sztuka. Podziały i wrogość powstają szybko, gwałtownie i bywają bardzo głębokie. Jedność to mozolne scalanie, klejenie, niekiedy cerowanie, nadszarpniętych relacji. W budowanie jedności - w rodzinie, miejscach pracy, wspólnotach, w narodzie - konieczne jest zaangażowanie najwyższych sił i wartości. Potrzebne jest wsłuchiwanie się w drugiego, wysiłek (naprawdę wysiłek) zrozumienia, ustępstwa, długi dialog, a także przebaczenie i zapomnienie. To wszystko są niezwykle trudne postawy, i dlatego rozumiem z jaką troską Jezus wzywał do jedności. Jedność jest także krucha, chybotliwa i wątła. Wymaga trwałej troski, starania i zabiegów, a to jest praca niewdzięczna i nieefektowna.\nA co tym ma wspólnego Duch Święty? Ilekroć budujesz i łączysz, dając komuś dobre słowa, przebaczenie, zrozumienie i cierpliwość, współdziałasz ze Świętym Duchem. Ilekroć jednak dzielisz, stwarzając konflikty, odrzucając kogoś, kiedy zwalczasz kogoś, bijesz czy przeklinasz, narażasz się na współpracę z „duchem nie świętym”, tym, „który dzieli”. Bibliści tłumaczą, że słowo diabolos pochodzi od czas. dia-ballein (dzielić, rzucać kłody).\nTuż przed Zesłaniem Ducha Świętego, Ducha Jedności, przypominam sobie i wam, że ta troska o jedność, w rodzinie, w miejscu pracy, w naszych środowiskach, w Polsce, Europie a nawet na całym świecie, jest naszym zobowiązaniem. W najszerszym wymiarze chodzi o jedność wykraczającą ponad nasze wyobrażenia - „Nie ma już Żyda, ani poganina, nie ma już niewolnika ani człowieka wolnego, nie ma już mężczyzny ani kobiety, wszyscy bowiem jesteście kimś jednym w Chrystusie Jezusie” (Św. Paweł, List do Galatów 3,28). To już jedność na całego, ale idzie się do niej codziennymi małymi gestami łączenia, słowami jednoczenia i czynami zbliżającymi.\nZmieniony: piątek, 21 maja 2010 10:34


SPRAWOZDANIE w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Marie-Christine Boutonnet - A8-0259/2017\nProcedura : 2017/2063(IMM)\nDokument w ramach procedury : A8-0259/2017\nw sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Marie-Christine Boutonnet\nINFORMACJE O PRZYJĘCIU SPRAWOZDANIA W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁASCIWEJ\n– uwzględniając wniosek o uchylenie immunitetu Marie-Christine Boutonnet przekazany w dniu 14 kwietnia 2017 r. przez francuskie ministerstwo sprawiedliwości na podstawie wniosku prokuratora generalnego przy Sądzie Apelacyjnym w Paryżu i ogłoszony na posiedzeniu plenarnym w dniu 26 kwietnia 2017 r. w związku z postępowaniem prowadzonym przez sędziów śledczych w sądzie wielkiej instancji w Paryżu pod zarzutem nadużycia zaufania w odniesieniu do środków pieniężnych otrzymanych na podstawie umowy o pracę w charakterze asystenta parlamentarnego zawartej z konkretną osobą,\n– po wysłuchaniu wyjaśnień Jeana-François Jalkha, który wystąpił w zastępstwie Marie-Christine Boutonnet, zgodnie z art. 9 ust. 6 Regulaminu,\n– uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A8–0259/2017),\nΑ. mając na uwadze, że sędziowie śledczy w sądzie wielkiej instancji w Paryżu złożyli wniosek o uchylenie immunitetu parlamentarnego Marie-Christine Boutonnet, żeby wysłuchać jej wyjaśnień w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa;\nΒ. mając na uwadze, że zgodnie z art. 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej posłowie do Parlamentu Europejskiego korzystają na terytorium swojego państwa z immunitetów przyznawanych członkom parlamentu ich państwa;\nC. mając na uwadze, że zgodnie z art. 26 francuskiej konstytucji „żaden członek parlamentu nie może być aresztowany ani poddany pozbawieniu lub ograniczeniu wolności w sprawach dotyczących zbrodni lub występku bez zgody prezydium izby, do której należy; zgoda taka nie jest wymagana w przypadku schwytania na gorącym uczynku lub skazania prawomocnym wyrokiem”;\nD. mając na uwadze, że czynności podejmowane w ramach wstępnego dochodzenia i ustalania okoliczności faktycznych zdają się potwierdzać początkowe podejrzenia Parlamentu Europejskiego, które odnosiły się do pewnej liczby asystentów parlamentarnych posłów do PE z Frontu Narodowego;\nE. mając w szczególności na uwadze, że z analizy schematu organizacyjnego Frontu Narodowego, opublikowanego w lutym 2015 r., wynika, że 15 posłów do PE, 21 krajowych asystentów parlamentarnych i 5 akredytowanych asystentów parlamentarnych figurowało w tym schemacie; mając na uwadze, że pewna liczba asystentów parlamentarnych zgłaszała, że miejscem ich pracy – niekiedy w pełnym wymiarze czasu pracy – jest siedziba Frontu Narodowego w Nanterre; mając na uwadze, że większość umów w sprawie zatrudnienia asystentów parlamentarnych zawierała opis identycznych i standardowych zadań, które nie miały cech szczególnych;\nF. mając na uwadze, że w wyniku podjętych czynności stwierdzono także trzy sytuacje budzące wątpliwości co do faktycznego charakteru działalności w PE danych asystentów:\n• umowy o pracę w charakterze asystenta posła do PE zawierane między dwiema umowami o pracę dla Frontu Narodowego;\n• kumulacja umów o pracę w charakterze asystenta posła do PE i umów o pracę zawartych z Frontem Narodowym;\n• umowy o pracę zawarte z Frontem Narodowym natychmiast po umowach o pracę w charakterze asystenta posła do PE;\nG. mając na uwadze, że podczas przeszukania w siedzibie Frontu Narodowego, którego dokonano w lutym 2016 r., przejęto pewną liczbę dokumentów z biura skarbnika Frontu Narodowego, z których wynika, że ta partia chciała poczynić „oszczędności” dzięki przejęciu przez Parlament Europejski wynagrodzeń pracowników partii w związku z ich statusem asystentów parlamentarnych;\nH. mając na uwadze, że sędziowie śledczy uznają za konieczne uzyskanie zeznań Marie-Christine Boutonnet w sprawie środków otrzymanych na podstawie umowy z określonym asystentem parlamentarnym; mając na uwadze, że w dniu 6 marca 2017 r. asystentowi postawiono zarzut współsprawstwa w nadużyciu zaufania między wrześniem 2014 r. a lutym 2015 r.; mając na uwadze, że na przesłuchaniu przez dwóch sędziów śledczych asystent powołał się na prawo do odmowy składania zeznań;\nI. mając na uwadze, że Marie-Christine Boutonnet odmówiła stawienia się na wezwania funkcjonariuszy oraz sędziów śledczych w związku z przygotowywanym aktem oskarżenia o nadużycie zaufania w latach 2009–2016;\nJ. mając na uwadze, że Marie-Christine Boutonnet wyjaśniła odmowę stawienia się na ww. wezwania, powołując się na immunitet parlamentarny i stwierdzając: „mam nie tylko prawo, lecz wręcz obowiązek poinformować Parlament Europejski, że przypuszczalnie staję przed władzą sądowniczą, aby złożyć wyjaśnienia w związku z organizacją mojej pracy parlamentarnej”;\nK. mając na uwadze, że okazuje się, iż w międzyczasie Marie-Christine Boutonnet złożyła zeznania przed sędziami śledczymi w Paryżu;\nL. mając na uwadze, że jednak zasadne jest uchylenie immunitetu posłanki, skoro tylko Parlament jest uprawniony do uchylenia immunitetu poselskiego,\nM. mając na uwadze, że sprawa niewątpliwie wymaga wyjaśnienia i że nie ma dowodów wskazujących na zaistnienie fumus persecutionis, w szczególności dlatego, że postępowania na podstawie podobnych zarzutów prowadzone są wobec posłów należących do innych grup politycznych i posiadających inne obywatelstwo;\n1. postanawia uchylić immunitet Marie-Christine Boutonnet;\n2. zobowiązuje przewodniczącego do niezwłocznego przekazania organom francuskim i Marie-Christine Boutonnet niniejszej decyzji wraz ze sprawozdaniem właściwej komisji.


Maroko planuje zakup kołowych transporterów opancerzonych VAB MK 3\nStrona główna / Aktualności / Maroko planuje zakup kołowych transporterów opancerzonych VAB MK 3\nMaroko zamierza kupić francuskie transportery opancerzone VAB MK 3. Fot. Arquus Defense.\n14 listopada w oficjalnym biuletynie Wojsk Lądowych Maroka, publikowanym przez Generalny Inspektorat Królewskich Sił Zbrojnych, zamieszczona została informacja o zamiarze zakupu kołowych transporterów opancerzonych VAB MK 3 6×6 firmy Arquus Defense.\nNiestety nie podano, ile pojazdów planowanych jest do zakupu, ani kiedy spodziewane jest podpisanie umowy i jakie są planowane terminy dostaw. Wiadomo jednak, że pojazdy miałyby zastąpić przestarzałe VAB (Véhicule de l'avant blindé) VCI i VTT, których Maroka ma prawie 400, będąc ich największym użytkownikiem poza Siłami Zbrojnymi Republiki Francuskiej. Pojazdy kupiono w latach 70. i były używane podczas wojny w Saharze Zachodniej (1975-1991). Może to sugerować, że Maroko zechce zamówić podobną liczbę pojazdów, być może również w wersjach specjalistycznych.\nVAB MK 3 to pojazd w układzie 6×6 firmy Arquus Defense. Poza nazwą ma niewiele wspólnego ze „starym” VAB i jest nowoczesnym wozem, powstałym w XXI wieku i zaprezentowanym po raz pierwszy na salonie Eurosatory 2012. 20-tonowy transporter ma 7,3 m długości, 2,65 m szerokości i 2,5 m wysokości. Prześwit wynosi 0,585 m. Cechą charakterystyczną VAB MK 3 jest bogate oszklenie, zwłaszcza przedniej części pojazdu kabiny załogi. W układzie napędowym zastosowano 6-cylindrowy silnik wysokoprężny Renault MD7o mocy 250 kW/340 KM, współpracujący z automatyczną skrzynią biegów. Wariant pływający, ma masę bojową ograniczoną do 18,5 tony i rozwija prędkość do 10 km/h w wodzie. Opancerzenie pojazdu może osiągnąć 4 poziom odporności wg STANAG 4569 po zastosowaniu systemu opancerzenia dodatkowego. Uzbrojenie mogą stanowić załogowe lub bezzałogowe stanowiska uzbrojenia strzeleckiego bądź armat automatycznych. Producent oferuje pojazd w kilku wariantach: transportera opancerzonego, kołowego bojowego wozu piechoty, wozu rozpoznawczego/wsparcia ogniowego (np. z wieżą John Cockerill LCTS 90 MP), nośnik moździerza o kalibrze do 120 mm, wóz ewakuacji medycznej czy pojazd dla służb porządkowych.\nEksportowa umowa na AGM-65 Maverick


Nasze wrażenia z Holokronu 2018 – Star Wars Extreme\n30 marca 2018 31 marca 2018 Redakcja Star Wars Extreme\nW sobotę 24 marca w Łodzi odbyła się pierwsza edycja gwiezdnowojennego konwentu Holokron. Na miejsce przybyło około dwieście osób, w tym kilka osób z naszej redakcji. Oto nasze wrażenia z tej imprezy. Fotografie wykonał Łódzki Fanklub Star Wars, a całą galerię ich zdjęć możecie zobaczyć pod tym linkiem.\nKiedy usłyszałem o Holokronie, czyli małym łódzkim zlocie fanów Star Wars, pomyślałem, że będzie on miłą odskocznią od konwentów, które z roku na rok coraz bardziej się rozrastają, nie mówiąc już o nowince jaką jest polski Comic Con – imprezą masową aż do bólu. Polski fandom Star Wars może się poszczycić fantastyczną atmosferą. Pierwszą z zalet Holokronu jest właśnie fakt, że dało się ją odczuć w pełni. Zlot przygotowany przez fanów dla fanów nie mógł się nie udać. Tym bardziej, że organizatorzy odwalili kawał dobrej roboty, zadbawszy o najdrobniejsze szczegóły. Dość powiedzieć, że starannie zaprojektowany informator czy waluta konwentowa cieszyły oko.\nChoć brak prelekcji mógł doskwierać, to o nudzie nie było mowy. Mnogość konkursów o zróżnicowanej tematyce i poziomie trudności dawała duże pole do popisu zahartowanym fanom. Zawsze można było też zrobić sobie przerwę od współzawodnictwa w czytelni, gdzie niejedna książka i komiks czekały na przeczytanie, czy wpaść do sali z planszówkami i pograć w starwarsowe gry. Do tego wszystkiego dochodzi oczywiście możliwość spotkania ze znajomymi, których łączy wspólna pasja. Nie przesadzę więc chyba, jeśli powiem, że nie tylko ja ze zniecierpliwieniem czekam na kolejną edycję Holokronu.\nUwielbiam małe konwenty. Zresztą – trudno Holokron nazwać konwentem. To po prostu zlot znajomych. I jako zlot znajomych broni się doskonale. Wszyscy się znają i po prostu spotykają, aby spędzić wspólnie czas z podobnymi sobie nerdami. Bardzo cieszę się, że mogłem tam być i ze wszystkimi się przywitać albo chociaż skinąć głową. Zabrakło jednak konwentowego „standardu”, co dziwi, bo Łódzka Ekipa bawi się w konwenty nie od dziś. Dlaczego atrakcje były tak rozstrzelone po budynku, że dominowało bieganie po schodach? Dlaczego zabrakło choćby jednej salki z prelekcjami?\nJa wiem, że podstawowe założenie Holokronu było takie, że na imprezie mają być TYLKO konkursy, ale to moim zdaniem błąd. Dlaczego? Dlatego, że na imprezie pojawiają się także niedzielni, a nie „hardkorowi” fani. Umówmy się – siedmioletni dzieciak nie ma szans w starciu konkursowym z fanem, który przeczytał wszystko i siedzi w temacie od lat. Zresztą – nie będę się zasłaniał młodymi fanami. Zdecydowanie posłuchałbym czegoś ciekawego i dobrze poprowadzonego. Doceniam jednak fakt stworzenia fajnej imprezy i dziękuję za wspólne spotkanie. No i koniecznie – do zobaczenia!\nOstatnio, podobnie jak Yako, zaczynam coraz bardziej doceniać konwenty mniejsze oraz drobniejsze inicjatywy fanowskie. Holokron wpisuje się w to doskonale i jak na pierwszą imprezę, wyszedł znakomicie! Łódź to świetna lokalizacja, w centrum kraju, łatwo do niej dojechać, nie dziwne zatem, że na miejscu stawili się nie tylko ci, którzy mieli najbliżej i w ten sposób sobotę spędziło się wśród „krewnych i przyjaciół króliczka”, przy okazji zawierając także nowe, rewelacyjne znajomości i jak zwykle bardzo mnie to cieszy. Jak na pierwszy raz, nie dziwi ograniczenie programu do konkursów. Każdy jeden, na którym byłam ja lub przyjaciele, był absolutnie fantastyczny, doskonale przygotowany i obmyślony. Przyznam, że bałam się nieco nudnego odczytywania pytań z kartki i dawno już nie byłam tak przyjemnie zaskoczona.\nMam natomiast nadzieję, że na następnej edycji (nie wierzę, że jej nie będzie) rzeczywiście pojawią się jakieś prelekcje, bo miejsce jest. Jak wspominał Yako, sale wprawdzie były dosyć rozrzucone po obiekcie, ale to nie były przecież hale MTP, można przebiec po schodach, a dla osób z problemami motorycznymi są windy. Sam budynek to wymarzone wręcz miejsce na taki zlot, znajduje się dokładnie naprzeciwko stacji kolejowej, blisko Piotrkowskiej, a jeśli ktoś chciał zjeść coś na miejscu, w środku jest również mały barek. Wiem jedno – będę się starała pojawić na wszystkich następnych edycjach Holokronu, bo był dopięty na ostatni guzik. Poza tym, jaki inny zlot/konwent wypuścił BithCoiny?\nOdkąd pamiętam, jestem bardziej fanem małych konwentów (wręcz konwencików) niż dużych imprez, dlatego pojawienie się tej inicjatywy od razu przyjąłem z wielką radością. Muszę jednak przyznać, że moja ocena Holokronu jest skrajnie subiektywna – po pierwsze znam większość orgów, pod drugie sam robiłem dwa konkursy, po trzecie uwielbiam brać udział w konkursach Star Wars (wbrew pogłoskom nie wygrywam ich wszystkich ;)), po czwarte jestem fanem wszelkiego rodzaju gwiezdnowojennych gier planszowych. Słowem: to była dla mnie impreza-marzenie. Żałuję tylko, że nie mam zdolności bilokacji, że całość była tak krótka, i że musiałem się przedwcześnie pożegnać z Holokronem ze względu na godzinę odjazdu mojego busa.\nNajlepszą częścią tego małego konwentu, na który wybrałem się w silnej ekipie Warszawskiego Fanklubu Star Wars (w tym wyżej podpisanego Suwerena), byli jednak oczywiście fani. Stężenie nerdów na metr kwadratowy było naprawdę wysokie! Od strony organizacyjnej nie mam nic do zarzucenia; wszystko było ładnie wyjaśnione, sale odpowiednio wyposażone, no a wybór tematów konkursowych szeroki i prawdopodobnie satysfakcjonujący wszystkich. Jeśli miałbym jakąś uwagę, to tylko taką, by w kolejnych edycjach wprowadzić podział na nagrody dla konkursów drużynowych i indywidualnych – rozdzielenie 4 czy 5 BithCoinów na 3 osoby nie jest zbyt łatwe. Oczywiście czekam na kolejną edycję Holokronu i serdecznie zapraszam na nią wszystkich, którzy nie mogli zajrzeć do Łodzi w tym roku – warto było przyjechać i nie wątpię, że za rok będzie identycznie.\nDo Łodzi mam trochę daleko, ale, jak wspomniała Cathia, to miasto ma bardzo dobre połączenia kolejowe i łatwo tam dojechać. Na dodatek Łódzki Dom Kultury znajduje się o przysłowiowy rzut beretem od dworca, więc lokalizacja wyśmienita. Nie chcę powtarzać argumentów poprzedników, że konwent mały, ograniczony do konkursów itd., bo to prawda. Ale to była pierwsza edycja, robiona z dużą dozą ostrożności i mierzona na możliwości Łódzkiego Fanklubu. I ta formuła sprawdziła się doskonale! Oczywiście, było trochę młodszych fanów, dla których konkursy były zbyt trudne (bo nawet te łatwiejsze wymagały przynajmniej kilkunastokrotnego obejrzenia Sagi), ale to też wskazówka na przyszłe edycje – może warto zrobić strefę konkursów wyłącznie dla najmłodszych?\nOrganizatorzy Holokronu w moim odczuciu zrobili coś, co do tej pory nie udało się chyba nawet na StarForce – zebrali członków kilku fanklubów z całej Polski. Oprócz Łodzi byli fani z Bydgoszczy, Wrocławia, członkowie organizacji kostiumowych itd. Ktoś może powiedzieć, że przecież nie było nas bardzo dużo, ale nie o to przecież chodzi. Przy okazji konkursów można było spokojnie porozmawiać, zintegrować środowisko fanów na tym podstawowym poziomie. I to było fantastyczne. Porgram i BithCoiny to wisienki na torcie całej imprezy. Mam nadzieję, że za rok odbędzie się kolejna edycja Holokronu i sama impreza na stałe wpisze się w konwentową mapę Polski. Jeśli tylko będzie taka możliwość, wspomogę organizatorów (czy to organizacją konkursu czy prelekcją), bo warto. I na przykładzie Holokronu widać, że takich imprez, niezbyt dużych, ukierunkowanych na konkretny temat i uczestników, bardzo potrzebujemy.


kuchenne-czarymary.blogspot.com: Ryba w sosie greckim\nRyba w sosie greckim, czy jak kto woli, ryba po grecku, jest daniem, które można zaserwować na różne okazje, ale u mnie w domu gości ono raz do roku- w Wigilię, a to za sprawą tego, że potrawę tę jedzą tylko dwie osoby: mój mąż i moja Mamusia, ja osobiście nie przepadam za tym daniem.\nok. 1 kg ryby, ja używam mintaja,\n3-4 łyżeczki pasty pomidorowej,\newentualnie cukier, szczypta.\nrybę tnę na kawałki, z jednego fileta wychodzi mi ok. 4 kawałki mniej więcej tej samej wielkości, delikatnie solę i obtaczam w mące.\nwarzywa: pietruszka, marchew, seler ścieram na tarce o dużych oczkach. Cebulę tnę w , w miarę cienkie piórka.\nRybę obsmażam na oleju, i zdejmuję z patelni, na tym tłuszczu smażę warzywa zaczynając od cebuli, gdy się zeszkli dodaję kolejno: marchew, seler i pietruszkę. Wszystko razem podsmażam i podlewam odrobiną wody 2-3 łyżki. Wszystkie warzywa duszę do miękkości, na małym ogniu. Pod koniec duszenia doprawiam solą, cukrem. Dodaję przecier pomidorowy. Gdy zajdzie potrzeba dodaję sok z cytryny, ponieważ sos ma być gęsty i w smaku słodkawo- kwaśnym.\nRybę przekładać uzyskanym sosem.Można podać na ciepło i na zimno.\nAutor: Beata FS o 12/29/2013 03:58:00 PM\nEtykiety: Kolacja, Przetwory, Przystawki, Śniadanie