Krokodyl w doniczce - Anna Szczęsna - ebook + audiobook - Legimi online\nKrokodyl w doniczce ebook i audiobook\nCzas: 8 godz. 28 min\nLektor: Anna Szczęsna\n3,9 (123 oceny)\nGrażynie Stando w podziękowaniu za wyjątkowe rozmowy, za wsparcie i każdą „myśl do przytulania”, którą dzieli się z innymi, za obecność, opiekę i wkład w tworzenie Gangu Różowych Kapeluszy, jedynej takiej grupy w sieci. Grażynko, nigdy się nie zmieniaj.\nAldona Burzyńska miała siedemdziesiąt dwa lata, sylwetkę przypominającą kręgiel i problem, z którym borykała się od dłuższego czasu. Właśnie wybierała się na targ z długą listą zakupów i ubierając się, powtarzała jak mantrę:\n– Jestem spokojna, jestem spokojna, jestem cholernie spokojna…\nOdetchnęła głęboko kilka razy, wyjęła z szafy kraciastą torbę na kółkach i wyszła z domu. Jazda windą i droga na przystanek autobusowy minęły spokojnie. Był mroźny, jasny poranek. Śnieg skrzypiał pod stopami.\nNa autobus czekało już kilka osób. Aldona stanęła w nieznacznej odległości i wtedy to poczuła. Ledwo uchwytne mrowienie na czubku głowy, które stopniowo przybierało na sile. Wiedziała, co to oznacza. Ze wszystkich sił zacisnęła powieki i wstrzymała oddech, do czasu aż zobaczyła kolorowe plamy przypominające sylwestrowe fajerwerki. Zdawało się, że nad tym zapanowała, wyprostowała się i podreptała raz w jedną, raz w drugą stronę, by zająć czymś czas. Autobus się spóźniał. Minęła znajomego młodzieńca, który za nic miał ujemną temperaturę. Pamiętała go – w lecie wszystkie wieczory spędzał na ławce przed klatką schodową. Teraz rzucił się jej w oczy jego czerwony nos, którym pociągał nieprzerwanie. Raz za razem dumnie odrzucał swoje bujne, długie włosy.\n– A myślałam, że metalowcy wymarli wraz z punkowcami gdzieś w końcu ubiegłego wieku – mruknęła do siebie, mijając go po raz trzeci. Wysłużone kółka torby zapiszczały ostrzegawczo. – Czy matka cię nie nauczyła, że przy takim mrozie nosi się czapkę? – Stanęła nagle przed zaskoczonym chłopakiem i zaczęła perorować. Lista chorób będących wynikiem chodzenia w zimie bez czapki zdawała się nie mieć końca, a okraszona dość oryginalnymi przekleństwami stanowiła niepokojącą mieszankę.\nChłopak się cofnął i spanikowany rozejrzał, szukając drogi ucieczki. Jak na złość właśnie nadjechał autobus, umożliwiając mu ewakuację. Nawet się nie pożegnał. Aldona fuknęła zniecierpliwiona.\n– Nie mój! – Pożegnała znikający sto dwadzieścia siedem prychnięciem i podeszła do rozkładu jazdy, żeby się upewnić, kiedy nadjedzie autobus, którym mogła dotrzeć bezpośrednio na targ.\nNastępnego dnia znowu musiała się zmierzyć ze stanem permanentnego rozdrażnienia. To był krzyż, który przyszło jej dźwigać, i to bez cienia pokory. Nie raz wygrażała Najwyższemu, jednak dzisiaj postanowiła zadziałać. Poprzednie popołudnie spędziła dość intensywnie, najpierw na targu, wśród stoisk ze starociami, bibelotami, używanymi ubraniami i pamiątkami z ubiegłego wieku, szukając wyjątkowych okazji, potem w domu, pracowicie i w skupieniu wertując strony internetowe, o których istnieniu do tej pory nie miała pojęcia. Odkąd miała komputer podłączony do sieci, nie mogła się nadziwić obfitości dostępnych tam treści. Od czasu do czasu próbowała wykorzystać coś, czego się dowiedziała podczas surfowania, na przykład starała się ugotować jakąś egzotyczną potrawę, co nie zawsze kończyło się sukcesem. Tym razem zapuściła się w bardziej mroczne i nieznane dla niej rejony. Potrzebowała informacji o gatunku muzycznym, o którym wiedziała tylko tyle, że istniał, ale nigdy bliżej go nie poznała. Domyślała się, że chłopak z przystanku właśnie taką muzyką niszczy sobie słuch.\nPo ciężkiej nocy wstała połamana, zła i kwękająca. Nie lubiła siebie takiej. Uznała, że stanowczo czas wymienić wysłużoną wersalkę na porządne łóżko. Tym bardziej że mieszkanie dawało możliwość urządzenia osobnej sypialni. Odkąd została sama, zdecydowała się na korzystanie tylko z jednego pokoju. W pozostałych wciąż znajdowały się rzeczy jej świętej pamięci męża, a także dzieci, które rozjechały się po świecie w poszukiwaniu lepszego życia.\nPani Aldona zmówiła krótką modlitwę, którą każdy ksiądz uznałby raczej za heretycką, zjadła śniadanie, spakowała efekt wczorajszej pracy do swojej nieśmiertelnej torby na kółkach i bojowo nastawiona ruszyła na przystanek. Tym razem jechała do ośrodka zdrowia. Ledwie dwa przystanki, ale nie to było jej głównym celem. Tak jak się spodziewała, chłopak, któremu wczoraj zmyła głowę, stał pod wiatą. Na jej widok zmieszał się i zaklął szpetnie pod nosem, co zakończyło się krótkim, choć celnym ciosem w czerwone od zimna ucho. Łatwo go osaczyła, zwłaszcza że tylko ich dwoje czekało na autobus. Chłopak zakrył bolące miejsce, a jakże, też gołą dłonią. Trudno jej było odgadnąć, co wyraźniej maluje się na jego pryszczatej jeszcze twarzy – zdziwienie czy lęk.\n– No już, już. Chyba nie przeraża cię starsza pani? – Po tych słowach schyliła się do torby, a chłopak na ten widok zareagował skuleniem się, jakby w oczekiwaniu na kolejny, tym razem zwalający z nóg, cios. – Czego słuchasz, gówniarzu? – Pani Aldona dziarsko się wyprostowała i podała mu wydzierganą wczoraj wieczorem czapkę. Wciąż umiała mistrzowsko robić na drutach. – Wybierz i sobie naszyj. – Pogrzebała w kieszeni i zaprezentowała mu kilka naszywek z nazwami zespołów. – No, co wolisz: black metal, trash, ambient? I żebym już nigdy nie widziała cię z gołą głową przy takiej temperaturze!\nZadowolona z siebie ruszyła na comiesięczną kontrolę u internisty. Reszta dnia upłynęła spokojnie, ale kolejny poranek był pełen oczekiwania. Po przejrzeniu ulotek zdecydowała się na daleką wyprawę do centrum handlowego. Chciała odwiedzić market, by kupić banany. Mieli świetną promocję. W napięciu szła na przystanek. Ulżyło jej, gdy go zobaczyła. On też ją dostrzegł, wyprostował się, dumnie prezentując zakrytą głowę.\n– Krzywo! – skomentowała Aldona naszywkę, chociaż w skrytości ducha triumfowała. Zaraz się rozejrzała, by wybrać kolejną ofiarę.\nKawałek dalej nieśmiało stanęła młoda dziewczyna. Ogromny wełniany szal przysłaniał jej buzię, ale zdradzała ją sylwetka. Tak, Aldona ją poznała, to córka sąsiadów z klatki obok. Jeden szczegół przykuł uwagę starszej pani i sprowokował charakterystyczne mrowienie będące zapowiedzią wybuchu. Gołe kostki to zdecydowanie zły pomysł. Ruszyła w stronę dziewczyny, gratulując sobie pomysłu. Może jednak ten terapeuta, z którym umówiła Aldonę jej córka, miał rację? Wystarczyło buzujący gniew jakoś ukierunkować. Może niepotrzebnie złamała mu nos? Kolejne spotkanie okazało się niemożliwe. Było za to kilka atrakcji w postaci policji, sądu, musiała się tłumaczyć, co było upokarzające, i przeprosić, czego żałowała do tej pory. Bo co z niego był za specjalista, skoro nie wziął pod uwagę charakteru jej problemu i się nie zabezpieczył? Pracując z wiecznie wkurzonymi ludźmi, którzy nad sobą nie panują, powinien znać przynajmniej podstawy samoobronny, a nie być zaskoczonym, gdy torebka starszej pani wylądowała na jego nosie. Niestety, akurat tamtego dnia planowała po spotkaniu iść do biblioteki i oddać kilka tomów klasyki, którą czytywała, starając się zawsze wypożyczać wydania w twardych oprawach.\nW każdym razie dopiero teraz wróciły do niej jego słowa. Kilka zdań, które dał radę wypowiedzieć, nim Aldona ruszyła do ataku. Wtedy było gorzej niż teraz, z równowagi wyprowadzało ją dosłownie wszystko. To, że była sama, że deszcz za głośno padał, że ktoś tupał nogami, zbiegając po schodach na klatce, że czas za wolno płynął, gdy czekała na Teleexpress, albo za szybko, gdy działo się coś miłego. Że pod kołdrą było za gorąco, a gdy się odkryła – za zimno, że woda w kaloryferze szumiała, a druk w gazecie pachniał jakoś inaczej niż zawsze. Jeden punkt zapalny, niepozorny, a powodował wybuch, nad którym nikt nie był w stanie zapanować. To skłoniło Aldonę do skorzystania z oferty córki, która założyła rodzinę w Wielkiej Brytanii i chociaż martwiła się o matkę, mogła jej pomóc tylko na odległość. Sugerowała, co mogło się przyczynić do takiego stanu rzeczy, ale wtedy Aldona nie chciała słuchać. Po licznych naciskach obiecała jedynie, że da szansę temu terapeucie, podejrzanemu typkowi, którego polecił jakiś znajomy Krysi. To była porażka, tak Aldona sądziła do tej pory. Teraz jednak po cichu i z pewnym zażenowaniem przyznała mu rację. Nawet pożałowała, że tak to się skończyło i że nie mogła kontynuować terapii. Może by się jeszcze czegoś ciekawego dowiedziała? Niestety, za późno. Musi wykorzystać tę jedną radę najlepiej, jak się da. Będzie kierować swoją furią niczym zwrotnym, szybkim i niebezpiecznym samochodem rajdowym.\nTa stara jędza wróciła – wyszeptał do siebie i odkleił się od judasza. Zrobił to bezszelestnie. Miał wprawę. Szukając natchnienia, wielokrotnie podglądał, kogo tylko mógł. Facebook i inne media społecznościowe mu nie wystarczały. Tam widoczna była jedynie kreacja, a on karmił swoje natchnienie drobnymi grzeszkami, sekretami, obrzydliwościami, które każdy ma na sumieniu, ale o których nikt nie mówi. Trupy w szafie, problemy zamiatane pod dywan – to interesowało i napędzało Pawła Płaskiego.\nBył pisarzem, autorem jednego bestsellera i wielu miernych powieści. Całe życie próbował powtórzyć sukces debiutu, ale do tej pory mu się nie udało. Owszem, był w stanie utrzymać się z pisania, ale tak jakby z rozpędu. Wydawał średnio dwie książki w roku, które przechodziły bez echa. Garstka wiernych czytelników sprawiała, że wydawca wciąż patrzył na niego łaskawym okiem, ale na tym się kończyło. Jego książki jakimś cudem nie mogły trafić na półkę z bestsellerami. Może dwa, trzy razy było jakieś zamieszanie, ale wyłącznie dlatego, że książka wyszła z błędami, czego wstydził się do tej pory. Z jednej strony, bo z drugiej zastanawiał się czasem, czy nie będzie bardziej opłacalne wypuszczenie jakiegoś bubla celowo. Ot, taka prowokacja, bo blogerzy uwielbiają się pastwić, gdy znajdą coś, co stanie się ich pożywką. Byłby przynajmniej szum. I to za darmo.\nNiestety, o porządnej promocji Paweł mógł tylko marzyć. Wydawca załatwiał redakcję, okładkę i dbał o to, by książka znalazła się w największej sieci księgarń, potem zapominał o istnieniu swojego wiernego, ale miernego autora. Jak można się spodziewać, nie wpływało to dobrze na samoocenę Pawła. Miał czterdzieści dziewięć lat, jeden sukces za młodu i sporo niepowodzeń w późniejszych latach. Po cichu mówił o sobie: porażka. Wszystko było w nim przeciętne: jego wygląd, charakter, styl życia. No, może oprócz dziwactw. Uwielbiał spędzać czas przy judaszu, podglądając wyjścia i powroty swojej sąsiadki, której nie znosił. Resztę wolnego czasu poświęcał na podglądanie otoczenia z okna. Gdy było cieplej, szedł na plażę, co umożliwiało mu mieszkanie w dzielnicy Przymorze. Kwadrans i już był na molo. To była jedyna dobra rzecz w jego nudnej i jałowej egzystencji – miejsce, w którym mieszkał. Dzięki temu mógł się oddawać swoim grzesznym praktykom, podglądaniu ludzi, którzy nie byli tego świadomi. Z racji swojej prezencji wydawał się niewidzialny. Odczuwał to boleśnie, gdy jechał na targi książki i jego stanowisko było w jakiś magiczny sposób omijane, podobnie było na sporadycznych spotkaniach autorskich. Zdarzało się, że jego pojawienie się przed kilkoma, często przypadkowymi osobami, niemal siłą ściągniętymi przez zdesperowane bibliotekarki, nie potrafiło ich uciszyć. Zagadani czytelnicy nie zwracali uwagi, że autor jest już gotowy. Wtedy bezradnie rozglądał się po sali, szukając pomocy. Oczywiście osoby odpowiedzialne za spotkanie wkraczały do akcji i reszta spotkania mogła przebiec według znanego, od lat niezmiennego scenariusza. Jeśli padały pytania, to tylko o ten przeklęty debiut sprzed niemal dwóch dekad. Prawie nikt nie nawiązywał do jego nowych książek. Czasami wydawało mu się, że zaszła jakaś pomyłka, że kosmos albo Bóg popełnił błąd: „Ups, to nie miało się przydarzyć tobie”. Ale się stało. Napisał tekst, który w niczym nie przypominał tego, co tworzył teraz. Jakby musnął go palec geniuszu, jakby ktoś użyczył mu talentu, Paweł napisał powieść obsypaną nagrodami, tłumaczoną na wiele języków, od której do teraz odcinał kupony. Owszem, wszedł na rynek wydawniczy z przytupem, a za pieniądze ze sprzedaży i nagród mógł sobie kupić niewielkie mieszkanko nad samym morzem. Przez chwilę nawet w siebie wierzył. Pozwolił, by woda sodowa uderzyła mu do głowy, i ujrzał świat u swych stóp. Były wywiady w telewizji, a do jego drzwi pukali dziennikarze. W jednym z ważniejszych magazynów literackich w kraju pojawił się wielostronicowy artykuł na jego temat, a potem wszystko przycichło, jego miejsce zostało zajęte przez kolejne młode talenty, a on musiał się usunąć w cień. Wydawca chyba wciąż miał nadzieję, że coś drgnie, że Płaski zaskoczy wszystkich, i nie rezygnował z wydawania następnych powieści napisanych przez przebrzmiałego autora, który dawno temu olśnił wszystkich, by potem utonąć w odmętach przeciętności. A może to czytelnicy się zmienili i czekali na coś zupełnie innego?\nKiedyś, podczas podróży na jedno z nielicznych spotkań autorskich, utknął na dworcu. Znudzony czekaniem na spóźniony pociąg zajrzał do księgarni i skierował się do półki z bestsellerami. Wybrał trzy na chybił trafił. Kilka godzin później, jadąc w niemal pustym przedziale, czytał i płakał. Nie był w stanie powstrzymać łez nad upadkiem literatury. Prostactwo i miałkość wyciekała z każdego zdania i nijak się miała do szumnych zachęt na okładce podpisanych nazwiskami znanych krytyków, co bardzo zdziwiło Pawła. Po lekturze doznał dziwnego uczucia, jakby kaca, by po chwili przygniotła go gorzka refleksja, że nigdy nie będzie w stanie napisać czegoś takiego. To by było upokarzające, ale skoro tego chcą ludzie, to znaczy, że dla niego nie ma już tu miejsca. Nim jednak wrócił do domu, otrzeźwiał. Będzie dalej robił swoje, postanowił. Póki wydawca chce go wydawać i póki chce go czytać chociaż jedna osoba, będzie trwał na posterunku, udręczony, zgorzkniały i rozczarowany sobą, tylko dlatego, że tak naprawdę nic innego nie potrafił robić.\nTym razem pod jego oknem nie działo się nic ciekawego. Gołe drzewa, sine niebo, pozbawiony blasku śnieg. Paweł zamieszał wystygłą kawę, narzucił na siebie sweter i szurając przydeptanymi kapciami, ruszył do pokoju szumnie nazywanego gabinetem. Żadna myśl warta uwagi nie nawiedziła jego umysłu. Skąd miał czerpać natchnienie, gdy jego świat skurczył się do przestrzeni ograniczonej tymi przybrudzonymi ścianami? Nikt go nie odwiedzał, z nikim się nie spotykał, z rodziną był skłócony. Wstyd się przyznać, ale wieki temu uznał, że nie są godni jego towarzystwa, w związku z czym mieli go za nadętego bufona, unieśli się dumą i zerwali kontakt. Oczywiście po efektownej, choć bezsensownej awanturze. Musiał przyznać, że mieli rację, ale głupi upór nie pozwalał mu uporządkować tej sprawy. Dlatego teraz spędzał kolejne dni samotnie, pisząc coraz gorzej i coraz mniej wierząc w to, że jego życie ma sens.\nPrzygnębiony poczuciem, że marnuje czas, otworzył szufladę biurka. Na widok jej zawartości zgarbił się. Przez chwilę trwał tak, zadumany, aż usłyszał rumor dobiegający z klatki schodowej.\n– Pewnie ta stara wiedźma się wreszcie wypierdzieliła – szepnął do siebie z mściwą satysfakcją i ruszył tak szybko, że pogubił kapcie. Stanął przed drzwiami i próbował opanować sapanie. Jego kondycja wołała o pomstę do nieba. Siedzący tryb życia, niezdrowe jedzenie i ogólne zniechęcenie przełożyły się na problemy zdrowotne, które konsekwentnie ignorował. Dźwięki dochodzące zza drzwi nie cichły. W końcu drżącym palcem odsłonił judasza i przyłożył oko.\n– No proszę, mamy nową sąsiadkę. – Zaskoczony zauważył młodą, zgrabną dziewczynę walczącą z wściekle czerwonym fotelem, który za nic nie dawał się wcisnąć w drzwi sąsiedniego mieszkania.\n– Pani nie szarpie, ja to zrobię. – Koło dziewczyny pojawił się osiłek, który od razu wzbudził niechęć Pawła. Uniósł mebel i zgrabnie go wsunął bokiem w drzwi.\nZamieszanie na klatce trwało jeszcze dobrych kilka kwadransów, które Paweł spędził przytulony całym ciałem do drzwi. Starał się nie uronić niczego z tego, co się rozgrywało na wąskim korytarzu. Zaschło mu w ustach, rozbolał go kręgosłup, dłonie się spociły, a on tak trwał i notował w myślach swoje spostrzeżenia. To drobne wydarzenie przyśpieszyło bicie jego serca i krążenie krwi. Miał wreszcie coś, czym mógł karmić swoją wyobraźnię. Gdy w końcu na klatce zapadła cisza, Paweł pognał do biurka, z trzaskiem zamknął szufladę i otworzył nowy dokument edytora tekstu. Nie miało znaczenia, że to, co zaczął notować, było zaledwie impresją bez ładu i składu, ważne, że te szarpane zdania mogły się stać kompostem, na którym wyrośnie całkiem zgrabna historia.\nNareszcie na swoim. Trzydzieści siedem metrów kwadratowych, duże okna. Białe ściany i nowe panele na podłodze, ale zapach świadczący o tym, że dawno tu nikt nie mieszkał.\nKaja Kwiatkowska patrzyła na przypadkowe meble i stertę pudeł z całym jej dobytkiem. Nie było tego wiele. Kanapa, która przez ostatnie kilka lat pełniła funkcję łóżka, wysłużony fotel odziedziczony po babci, komoda kupiona przez internet, stolik ogrodowy i dwa krzesła. Ale najważniejsza rzecz leżała tuż obok. Niewielkie pudełko skrywające jej najlepszego przyjaciela. Delikatnie odłożyła je na stół. Jeszcze nie wypakowywała. Postanowiła że najpierw stworzy mu dogodne warunki. Po pierwsze, nie bacząc, że może porysować podłogę, przeciągnęła kanapę do kąta, który miał pełnić funkcję sypialni, potem skorzystała z szafy w przedpokoju, której poprzedni właściciel na szczęście nie zdemontował. Było to idealne rozwiązanie. Niezliczona liczba półek mieszczących się na całej ścianie dawała możliwości porozkładania ubrań, butów i kilku sprzętów, jakie miała, dzięki czemu nie zagraci niewielkiej przestrzeni mieszkania.\nMiała dużo planów związanych z tym miejscem, ale była mocno ograniczona przez swój budżet. Nie zamierzała jednak się zamartwiać. Nie teraz, kiedy wreszcie mogła nacieszyć się swoim pierwszym własnym mieszkaniem. Koniec tułaczki po wynajmowanych pokojach, mycia się we wspólnej wannie. Teraz jak sobie pościeli, tak się wyśpi – i to dosłownie. Żadnych obcych zapachów, nieporządku, zawirowań, niezapowiedzianych gości. Zamknie drzwi i nie ma jej dla nikogo albo wręcz przeciwnie, zaprosi, kogo będzie chciała. Bajka! Nie sądziła, że jest w stanie tak się cieszyć. Jak dziecko, szczerze i niemal organicznie. Chciała skakać, tańczyć, ale jakiś wewnętrzny przymus ją hamował. Lata praktyki, odgrywania ról, spełniania oczekiwań innych odcisnęły swoje piętno na jej zachowaniu. Mimo to w końcu podjęła decyzję – czas pomyśleć o sobie. Kupno mieszkania, z dala od domu rodzinnego, miało być początkiem tego długiego i bolesnego procesu. Odsunęła się, chociaż właściwie to uciekła. Rodzina, znajomi, wszyscy zostali w Krakowie, ona zaś postanowiła zmienić pracę i zamieszkała w Gdańsku. Wydawało się jej, że tutaj nie będą mieli nad nią kontroli, ale to nie była prawda. Wciąż odnosiła wrażenie, że ktoś zaraz pogrozi jej palcem. Ściany miały uszy. Gdy dzwonił telefon, spodziewała się, że dostanie reprymendę od kogoś z rodziny tylko dlatego, że podjęła taką, a nie inną decyzję i z nikim jej nie konsultowała. W każdej wolnej chwili powtarzała sobie w duchu, że nic nikomu do tego i że nie odpowiada za to, co myślą inni.\nPewnego dnia zakomunikowała, że się wyprowadza. Najpierw nikt jej nie uwierzył. Potem zaczęły się protesty. Miała dwadzieścia osiem lat, cztery lata doświadczenia zawodowego, za sobą studia na kierunku administracja i pięć lat w akademiku, i choć definitywnie wyprowadziła się z domu, nadal traktowano ją jak małą dziewczynkę. Nim zdążyła cokolwiek wytłumaczyć, wydano wyrok. Nie poradzi sobie! Wróci z podkulonym ogonem. Ale zamiast tego po pół roku w Gdańsku kupiła sobie maleńkie mieszkanie. Fanatyczna wręcz oszczędność i pracowitość zaowocowały. Nie pamiętała, kiedy ostatnio była w kinie, nie miała samochodu, nosiła ubrania z odzysku, nie jadała na mieście, za to brała wszystkie możliwe zlecenia, jakie tylko znalazła. Oprócz pracy biurowej na etacie opiekowała się dziećmi, osobami starszymi, wyprowadzała psy, pomagała przy inwentaryzacjach, a zdarzało się, z czego absolutnie nie była dumna, że pisała prace zaliczeniowe, magisterskie i licencjackie za pieniądze. To były zaledwie epizody, ale i tak męczyły ją wyrzuty sumienia, które jednak blakły w obliczu celu, który udało się jej osiągnąć. To już nie było istotne. Była niezależna. Sama podejmowała decyzje, wyrwała się spod kurateli troskliwych rodziców, którzy meblowali jej życie według własnego widzimisię. Tutaj, nad morzem, po raz pierwszy oddychała pełną piersią. I nie miało to nic wspólnego z jakością powietrza.\nGdy z grubsza się urządziła i rozpakowała, zdała sobie sprawę, że czegoś jej brakuje. Nie miała na myśli firanek ani sprzętów, które są w każdym domu. Brakowało jej roślin. Czegoś zielonego w tym monochromatycznym i jeszcze zimnym miejscu. Tylko czerwony fotel kwitł pod oknem niczym mak.\n– Wszystko w swoim czasie – powiedziała do siebie i włączyła czajnik elektryczny. Dwa kubki, miskę i kilka talerzy umieściła w szafkach kuchennych, które już tu były. Niezbyt się jej podobały, ale spełniały swoją funkcję. Łazienka, kuchnia i przedpokój były wyposażone we wszystko, co niezbędne. W kuchni stała nawet pralka, wyglądająca jak z ubiegłego wieku, ale zapewniono ją, że działa. Były tu również lodówka i kuchenka gazowa. W pokoju ustawiła meble, z którymi się wprowadziła. I już było bardziej domowo. Tymczasowość widoczna na pierwszy rzut oka miała niebawem zniknąć.\nKaja obawiała się, jak poradzi sobie z kredytem, ale nie zamierzała zwalniać, jeśli chodzi o pracę. A potem, gdy już okrzepnie na nowym, będzie mogła remontować i urządzać mieszkanie zgodnie ze swoim gustem. Spokojnie, ma na to wiele, wiele lat, o ile nie całe życie. Ten metraż był wystarczający, a nic nie wskazywało na to, by w jej życiu pojawił się ktoś jeszcze i zajął dodatkową przestrzeń. Taki stan rzeczy bardzo jej odpowiadał. Samotność była kojącą okolicznością, za którą Kaja czuła wdzięczność. Bliskość rodziny czasami ją przytłaczała, i gdy się wreszcie wyprowadziła, odetchnęła.\nRaz jeszcze przeszła się po mieszkaniu. Panował porządek. Uznała, że pora na nagrodę. Krótki spacer po plaży, a potem zakupy i wieczór pełen lenistwa, na które zasłużyła.\nUbrała się ciepło i wyszła z mieszkania, przekręciła dwukrotnie klucz w zamku i naciśnięciem na klamkę upewniła się, że je zamknęła. Gdy pęk kluczy próbowała wcisnąć do niewielkiej torebki, dziwne uczucie połaskotało ją po plecach. Rozejrzała się zdezorientowana, ale na klatce schodowej była sama, a z sąsiednich mieszkań nie dochodził nawet najmniejszy szelest. Mimo to wydawało się jej, że jest obserwowana. Wzdrygnęła się i zbiegła po schodach.\nGdy na dworze poczuła na policzkach powiew mroźnego powietrza, szybko zapomniała o tym niepokojącym uczuciu.\nAldona dreptała poirytowana po kuchni. Co chwilę brała do ręki jakiś przedmiot, by zaraz go odłożyć. Widziała już tę nową. Teraz wszystko się zmieni. Młoda jakaś i ładna, pewnie będzie chłopaków do domu sprowadzała, imprezy do rana urządzała. Ciekawe, co robi. Studentka? Trudno było dokładniej określić wiek dziewczyny, gdy widziało się ją tylko przez wizjer, który dodatkowo zniekształcał obraz. W każdym razie wprowadziła się do kawalerki, więc na pewno nie ma rodziny. Tyle lat mieszkanie stało puste i nikomu to nie przeszkadzało, a teraz się zacznie. Już słychać trzaskanie drzwiami, grzechotanie kluczami, jeszcze tylko brakuje, żeby rozmawiała przez telefon na schodach, w dodatku nocą.\nAldona coraz szybciej przebierała nogami, energia niemal ją roznosiła, zagryzła zęby tak bardzo, że zaczęły ją boleć policzki, wyginała palce i resztką sił starała się nad sobą zapanować. „To wymysły, to nie są prawdziwe problemy, to się nie musi stać”, próbowała przemówić sobie do rozsądku. Znajdowała się na granicy wybuchu. Nauczona doświadczeniem, drżącą dłonią schowała kruchą i cenną filiżankę w bzy. Pamiątka po mamie, rzecz, której za żadne pieniądze się nie kupi. Starannie zamknęła szafkę i w popłochu rozejrzała się, próbując wyłuskać przedmioty, których zniszczenia na pewno by żałowała. Nie znosiła tego stanu, ale od dłuższego czasu towarzyszył jej nieprzerwanie, w mniejszym lub większym natężeniu. Nie potrzebowała kawy ani energetyków, gniew był jak bateria o nieograniczonych możliwościach, tylko zdecydowanie za często wymykał się spod kontroli.\nTeraz namiętnie dyskutowała sama ze sobą i próbowała się przekonać, że najprawdopodobniej to bez znaczenia, że ma nową sąsiadkę. Przecież z tym kretynem naprzeciwko sobie poradziła, prawda? To nie było trudne. Wprowadził się jakieś dwadzieścia lat temu, młokos ledwie opierzony, od razu go znielubiła. Pamiętała do tej pory ten jego czarny płaszcz, przydługie, cienkie włosy i śnieżnobiały szalik. Patrzył na nią z wyższością, artysta zakichany. Potem się okazało, co to za gagatek. Zaczęło się od tego, że wystawiał śmieci na wycieraczkę i tam gniły całymi godzinami, nim wreszcie zdecydował się je wynieść do altanki śmietnikowej. Rzadko wychodził, ale jeśli już, to robił przy tym taki rumor, że od razu o tym wiedziała. Zdarzało się, że pękła mu torba z zakupami, rzadko po sobie sprzątał i ogólnie był uciążliwy. To pewnie jakaś nieuchwytna aura, ale go nie znosiła. Gdy tylko się spotkali, zazwyczaj przypadkiem, robił na jej widok minę, jakby mu śmierdziało pod nosem. Jaki tam z niego artysta, zwykły bezrobotny. Nigdy nie słyszała, żeby mówili o nim w telewizji albo pisali w gazecie, przynajmniej nie w prasie, którą czytywała. Antypatyczny, i tyle. Wysysał powietrze, darmozjad jeden. Och, jak go nie znosiła. I teraz jeszcze to, młoda dziewczyna, potrzebna tu teraz. Stara Pilarska w grobie by się przewróciła, gdyby się dowiedziała, że jej ukochany wnuczek nigdy nie mieszkał w kawalerce, którą mu zapisała. Aldona pamiętała, jak sąsiadka się wahała, ile ją to kosztowało, żeby wreszcie się zdecydować, ale w końcu uznała, że mieszkania do grobu nie weźmie, choćby było jej najdroższe na świecie. Kochała tego nicponia, więc po jej śmierci miał zapewniony swój kąt. Wielu by pragnęło tak łagodnego wejścia w dorosłość, ale on wzgardził spadkiem po babci. Jeszcze narzekał, że to kłopot, że wynajmować nie będzie, bo nie ma czasu się tym zajmować, a ponoć sprzedać też nie bardzo mógł, bo podatek. Więc za granicą siedział, mieszkanie puste stało, czasami tylko, gdy był w kraju, zaglądał, żeby sprawdzić, czy wszystko w porządku, ale był spokój. Nikt obcy się nie plątał, nie trzaskał drzwiami, nikt nie szurał wycieraczką, nie witał się głośno. Nawet o sąsiedzie z naprzeciwka Aldona czasami zapominała, a potem nagle wnuczek Pilarskiej pojawił się na dłużej, odnowił kawalerkę, i proszę – zjawiła się lokatorka. Pewnie były właściciel z zadowoleniem pozbył się balastu.\nA ona musi przywyknąć. Świat nie stoi w miejscu, zmiany są nieuchronne i nikt nie pyta, czy to jej odpowiada. Jak z kablami, które do internetu kładli. Niby się przyzwyczaiła, z internetu korzysta, ale tyle nerwów fachowcy jej napsuli, kiedy brudzili i hałasowali, a winda jeździła bez przerwy, bo cały blok zachciało im się okablować. Dawno to było, ale ona wciąż pamięta.\nWeszła do pokoju, w którym zwykle przebywała, usiadła na wersalce pełniącej funkcję łóżka i kilka razy odetchnęła głęboko. Córka próbowała pomóc zapanować nad problemem Aldony i uczyła ją technik relaksacyjnych. No cóż, Aldona zniszczyła przy tym klawiaturę komputera, córka tylko przymknęła oczy, policzyła do dziesięciu i się wylogowała. Skype to zmyślna rzecz, mogły się widzieć codziennie. Reszta jej dzieci nie dbała tak bardzo o kontakty z matką, jedynie Krysia. Kochane dziecko, rozumiała matkę jak nikt. Podsuwała ciekawe artykuły, wysyłała książki, które teraz zbierały kurz na regale, i znalazła terapeutę. To była największa porażka. Aldona przypomniała sobie raz jeszcze jego słowa o ukierunkowaniu gniewu i po raz kolejny przyznała mu rację. Źle robi. Siebie krzywdzi i inni przy tym obrywają. Postanowiła, że tym razem postąpi inaczej. Wróciła do kuchni, wyjęła miskę, mąkę, cukier, przejrzała pożółkły zeszyt z przepisami i zabrała się do pieczenia.\nGdy wyjęła z piekarnika ciasto, do jej uszu dobiegło szuranie na klatce schodowej. No, moja panno, jeśli będziesz tak zawsze powłóczyła nogami, to się nie zaprzyjaźnimy. Aldona dopadła drzwi i zerknęła przez wizjer. Oczywiście nie pomyliła się, jej nowa sąsiadka stała pod drzwiami, a u jej stóp leżała torba z zakupami, ona sama zaś szukała czegoś zawzięcie w torebce. W końcu triumfalnie wydobyła z niej pęk kluczy i weszła do mieszkania, trzaskając drzwiami. Aldona zgrzytnęła zębami.\nSzybko zmówiła wymyśloną przez siebie modlitwę. To była litania do wszystkich świętych, żeby ją trzymali i żeby nikogo nie zabiła, po czym wzięła kilka głębokich oddechów, pozwoliła, by mroczki przed oczami się wytańczyły, a krew przestała boleśnie pulsować w żyle na skroni. Pomogło jej stanie przez dwie minuty w zimnie na balkonie. Była gotowa. Przeczesała włosy, zdjęła wybrudzony mąką fartuch, przywołała na usta nieco krzywy uśmiech, wzięła blaszkę z ciastem i ruszyła do boju.\nCo ta stara prukwa wyprawia? Ciasto? Chyba nie zamierza otruć tej młodej? – Paweł znowu przyrósł do judasza. W ustach trzymał ołówek, ale nie przeszkadzało mu to w głośnym, choć niewyraźnym myśleniu. Nie na tyle głośnym jednak, by być usłyszanym. Zresztą nie musiał się tego obawiać. Gdy tylko pani Aldona się odezwała, zagłuszyła nawet syreny przejeżdżającej obok bloku karetki. Miało to swoje plusy, słyszał wyraźnie każde słowo. – Co też ona knuje? Próbuje być miła, ale kiepsko jej to wychodzi. Tylko po co?\nŻałował, że nie słyszy odpowiedzi młodziutkiej sąsiadki. Nawet się nie wychyliła zza drzwi. Nie widział jej i nie słyszał, za to jego zdziwienie nie miało granic, gdy Aldona Burzyńska weszła do jej mieszkania. Najwidoczniej dostała zaproszenie, bo nie użyła przy tym siły. Mało tego, wytarła zniszczone kapcie, uważnie i starannie, nim przekroczyła próg. Bez sensu. Przeszła zaledwie kilka kroków do mieszkania obok. Nie miała gdzie ich pobrudzić.\nPaweł potarł czoło. Znowu nie będzie pisał. Oderwany od pracy potrzebował dużo czasu, żeby do niej wrócić. Wytrącony z równowagi, nie potrafił się skupić. Zamiast tego podszedł do parapetu. Cały był zastawiony zbieraniną doniczek z aloesami i agawami. Rośliny odstraszały kolcami i spiczastymi liśćmi, nie wyglądały przyjaźnie, ale były jedyną odskocznią Pawła od pisania. Dbał o nie wytrwale, bez zwłoki usuwał każdy uschnięty liść, przesadzał, przestawiał w poszukiwaniu najlepszego miejsca. Na ogół robił to niemal automatycznie, a myślami błądził wokół fabuły powieści, nad którą właśnie pracował. Tym razem uparcie wracał do incydentu, którego był świadkiem. Zżerała go ciekawość, ale zamiast wykorzystać to, by pobudzić wyobraźnię i spożytkować w pisaniu, tylko się wściekał. Ta młoda dziewczyna samym swoim pojawieniem się obudziła w nim jakąś tęsknotę, ciekawość, coś, co mogło wnieść powiew świeżości do jego sztampowej twórczości, o ile pozostanie tajemniczym niedopowiedzeniem. Gwarancją takiego stanu rzeczy miał być dystans. Dopóki mógł karmić wyobraźnię strzępami dźwięków dochodzącymi zza ściany, obrazkami skradzionymi przez wizjer, miał pożywkę. Niestety, kiedy jego idylliczny obraz został zakłócony pojawieniem się znienawidzonej sąsiadki z naprzeciwka, to przestało mieć sens. Domyślał się, co zrobiła, nie znał tylko jej motywów. Unikali się jak ognia, darząc bezinteresowną i wzajemną antypatią. Ta kobieta reprezentowała sobą wszystko, czego nie był w stanie zaakceptować. Była kłótliwa, gderliwa, czepialska, wścibska, hałaśliwa, samo jej pojawienie się sprawiało, że ubywało przestrzeni. Była jak zaraza roznoszona drogą kropelkową, a objawy zakażenia pojawiały się zaraz po jej odejściu. Należały do nich ogólne rozbicie, podenerwowanie, bezsenność przez najbliższe noce, niepokój, przekrwienie oczu, zgrzytanie zębami i szereg innych. Paweł był bardzo podatny na tę chorobę i nie znał na nią lekarstwa. Jeśli te dwie wejdą w komitywę, ma, delikatnie mówiąc, przechlapane. Stworzą front przeciwko niemu i kto wie, jak to się skończy. Być może otwartą wojną albo wykurzeniem jednej ze stron, a bardzo, ale to bardzo nie chciał zmieniać miejsca zamieszkania. Nie znosił zmian, zresztą w obecnej sytuacji były mocno niewskazane. Podejrzewał u siebie depresję albo jeszcze coś gorszego. Licho wie co. Gdyby nie czuł się tak fatalnie, być może poszedłby do lekarza, ale to było ponad jego siły.\nPrzesunął kolejną doniczkę, by dostać się do ostatniego, nastroszonego kolcami, najstarszego ze swoich aloesów. W dłoni trzymał szklankę z przegotowaną wodą. Lata koegzystencji z tymi roślinami nauczyły go, że też mają swoje wymagania. Nie dla nich zwykła, odstana kranówka. Ustalił jeden dzień w tygodniu dniem roślinności i wtedy się nimi zajmował. Nie, nie nadał im imion ani z nimi nie rozmawiał. To już by świadczyło o chorobie psychicznej. Ale musiał przyznać, że z przyjemnością przyglądał się w skupieniu, czy roślina nie wypuszcza liścia, i z pewną obawą kontrolował, czy nie pojawiają się jakieś plamy świadczące o chorobie grzybiczej albo pasożyty.\nDzisiaj było inaczej, szurał doniczkami w tę i z powrotem, rozrzucając niechcący ziemię i rozlewając przez nieuwagę wodę. Kolejny zmarnowany dzień. Jeszcze tylko tego brakuje, żeby wydawca zaczął go poganiać. Był w połowie książki, a za tydzień miał wysłać gotowy tekst. To też nie wpływało dobrze na jego samopoczucie. Presja działała na niego paraliżująco.\n– Cholera jasna! – zaklął, gdy szklanka przewróciła się na klawiaturę laptopa i reszta płynu się wylała. Paweł rzucił się ratować wysłużony sprzęt. Chaotycznie przerzucał papiery, szukając papierowego ręcznika, którym mógłby zminimalizować szkody, ale natrafił jedynie na szufladę, w której trzymał bardzo wstydliwą rzecz. Zamknął ją z trzaskiem, akurat gdy ktoś zadzwonił. Nie spodziewał się żadnych gości. Odwrócił się gwałtownie, szukając w pamięci śladu jakiejkolwiek informacji, że akurat dzisiaj miało być sprawdzanie instalacji gazowej albo odczyty liczników. Nic takiego jednak sobie nie przypomniał, a dzwonek rozbrzmiał ponownie.\nRedakcja: Agata Wawrzaszek, Anna Skowrońska / cała jaskrawość\nKorekta: Sylwia Kordylas-Niedziółka, Anna Skowrońska / cała jaskrawość\nOpracowanie graficzne: cała jaskrawość, www.calajaskrawosc.pl\nZdjęcie na okładce: © Balchugova Maria/Shutterstock.com\nCopyright © 2020 by Anna Szczęsna


Zioła na trądzik - stare notatki mojej babci - Bloganny.pl - dermatologicznie\nZioła na trądzik – stare notatki mojej babci\nGrudzień 28, 2015 Sierpień 14, 2016 Annaartykuły\nPorządkując strych przed swiętami znalazłam bardzo ciekawe notatki mojej babci, dotyczące zielarstwa i prozdrowotnego ich wpływu na organizm, postanowiłam podzielić się nimi z wami.\nW dzisiejszym wpisie przedstawie 4 zioła, które możecie bezpiecznie włączyć do kuracji przeciwtrądzikowej.\nDziurawiec inaczej świętojańskie ziele (hypericum) ma żółte kwiaty w gęstych kwiatostanach. Rośnie w lasach bądź w pobliżu lasów. Kwitnie późnym latem. Zbiera się podczas kwitnienia, susząc zdala od słońca. Poza kwiatami można zbierać również listki. Dziurawiec stosuje się przy dolegliwościach wątroby i woreczka żółciowego, żołądka oraz zewnętrznie, jako środek gojący – idealny do pielęgnacji skóry dotkniętej zmianami trądzikowymi.\nPlesznik (Wielka Babka) rośnie na wszystkich trawnikach, łąkach, w rowach. Środkiem leczniczym jest sam językowaty liść. Liście zbiera się od początku maja do końca sierpnia i suszy 10-12 dni w przewiewnym miejscu, bez dostępu do słońca. Świeże liście krojąc w paski. Babkę stosuje się jako środek gojący rany, również spowodowane trądzikem\nKwiat akacji (Flores Acaciae). Białe kwiaty akacji cierniowej zbiera się zaraz po rozkwitnięciu; suszy przy ładnej pogodzie, najlepiej na słońcu lub suchym przewiewnym strychu; kwiat suszony niewłaściwie – brunatnieje. Świeże kwiaty akacji pachną jak gorzkie migdały, jednak podczas suszenia zapach ulatnia się. Napar z suszonych kwiatów akacji służy głównie dobrej przemianie materii, jest środkiem lekko oczyszczającym krew z toksyn.\nRumianek domowy – rośnie głównie na łąkach, polach, głównie w miejscach suchych. W celach leczniczych zbiera się tylko wypełniony kwiat rumianku. Rumianek najlepiej zbierać rano. Suszy się go w przewiewnym miejscu i rozsypuje na papierze (nie grubiej niż ba 1 cm). Suszenie trwa od 8 do 12 dni. Rumianek jest doskonałym środkiem kojącym, stosowanym wewnętrznie oraz zewnętrznie przy przeziębieniu, oparzeniach, ranach itp.\nJak dbać o cerę zimą – mini poradnik\nPreparaty kolagenowe – w czym Ci mogą pomóc?\n1 thought on “Zioła na trądzik – stare notatki mojej babci”\nGrudzień 31, 2015 o 12:30 pm\nHej Aniu, mało który dermatolog dostrzega w dzisiejszych czasach prozdrowotne właściwośći ziół, tylko by nas antybiotykami faszerowali – bo tak jest najłatwiej.\nA przecież nasze babcie skutecznie leczyły stany zapalne czy to okładami z kapusty czy ziołami. Ja osobiście stosuje rumianek na trądzik, robię “parówkę” z rumiankiem oraz przemywam nim twarz. Rumianek również piję zamiast herbaty (po prostu mi smakuje). Trądzik od tego czasu stał się mniej intensywny. Mam nadzieję, że do wakacji uda mi się go zwalczyć – pochwale się tym.


Wysłany: 2017-09-13, 19:37 Bałkany 2017 - pierwsza podróż naszym turystykiem\nW tym roku zdecydowaliśmy się wyruszyć ponownie na Bałkany. Jako, że jest to nasza kolejna podróż w tym kierunku, postanowiliśmy skupić się na krajach i miejscach, które pominęliśmy w naszych wcześniejszych podróżach. Jest to pierwszy wyjazd naszym wybudowanym w tym roku samochodem turystycznym. Ponadto pierwszy raz pojechał z nami trzeci załogant - nasz pies Sambo rasy Berneński Pies Pasterski. Trochę obawialiśmy się jak zniesie trudy podróży oraz jak będzie się czuł w śródziemnomorskim klimacie. W efekcie okazał się urodzonym trawelerem. Zaakceptował sposób podróżowania i nie miał większych problemów z południowym klimatem mimo ponad 40 stopniowych upałów. Podczas jazdy miał włączoną klimatyzacje a w upalne dni na postojach szybko znajdował wodę, w której mógł się schłodzić.\nNasza trasa wyglądała następująco: Polska - Słowacja - Węgry - Chorwacja - Serbia - Bośnia i Hercegowina - Serbia - Kosowo - Macedonia - Grecja wraz z Korfu - Albania - Czarnogóra - Chorwacja - Bośnia - Chorwacja - Węgry - Słowacja - Polska.\nSłowację potraktowaliśmy zupełnie tranzytowo, zatrzymując się jedynie na posiłek a w drodze powrotnej na nocleg i zakupy (moje ulubione - złoty bażant i gorzka studencka).\nNajciekawsze lokalizacje tegorocznej podróży to Bośnia, Macedonia oraz Korfu w Grecji. Ale w każdym z wymienionych niżej państw staraliśmy się odwiedzić jakieś ciekawe miejsca.\nNasza podróż trwała 28 dni podczas których pokonaliśmy 6300 km. Zapis GPS z trasy wygląda następująco:\nW kolejnych postach postaram się streścić pokrótce naszą wędrówkę dołączając fotorelację z odwiedzonych miejsc. Zapraszam do wspólnej podróży. Ewentualne pytania i komentarze mile widziane.\nPodczas naszej podróży granice Bośni, Serbii i Węgier przekraczaliśmy kilkukrotnie. Zastanawiając się nad formą relacji doszedłem do wniosku, że wyjazd przedstawię nie zachowując dokładnej chronologii a zrobię to państwo po państwie.\nZacznijmy więc od Węgier, które podczas tegorocznej podróży, zaplanowaliśmy jako przejazd tranzytowy. Jednak okoliczności (małe problemy z autem), wymusiły na nas dwudniowy postój. Zatrzymaliśmy się nad Balatonem, mogliśmy więc wykorzystać niezaplanowaną przerwę w podróży, odpoczywając nad jeziorem. Problemy z samochodem - niedomagający zawór EGR nie unieruchomiły pojazdu, mogliśmy z niego korzystać poruszając się po najbliższej okolicy, oczekując na poniedziałek i otwarcie warsztatu. Pierwszą noc spędziliśmy około 40 km przed Balatonem. Kolejną na małym kempingu w pobliżu jeziora. W drodze powrotnej również spaliśmy koło Balatonu, tym razem na dziko.\nOdpoczynek i miejsce pierwszego noclegu na parkingu przy zamku\nW tle ruiny zamku. Parking zupełnie pust, cały do naszej dyspozycji\nKolejny dzień już nad Balatonem szczególnie ucieszył naszego psiaka\nJa też mogłem trochę odpocząć przed dalszą podróżą\nWprawdzie moja mina tego nie odzwierciedla\nale to mój ulubiony węgierski posiłek - Langosz\nTihany - miejscowość wypoczynkowa położona nad Balatonem\nna półwyspie o tej samej nazwie\nMiasteczko ma bardzo ładną zabudowę a nad jego centrum góruje opactwo benedyktyńskie\nRestauracja w Tihany\nSklep z miejscowymi wiktuałami - głównie wyroby z papryki i lawendy\nW warsztacie my czekaliśmy na naprawę auta a Sambo podtrzymywał\nprzyjaźń polsko-węgierską (a może szwajcarsko - nowo fundlandzką)\nPo naprawie samochodu opuściliśmy Węgry i udaliśmy się w kierunku Serbii przejeżdżając krótko przez terytorium Chorwacji. Naszym kolejnym przystankiem miała być Bajina Bašta i malowniczy domek na Drinie.\nOstatnio zmieniony przez xbartman 2017-09-14, 14:48, w całości zmieniany 1 raz\nBartek - na zachętę - żeby Ci się pióro nie rozmiękło, wena nie uleciała i umysł był jasny - pisz - będziemy w czytać w jesienne wieczory.\nWysłany: 2017-09-14, 17:50\npiwko wypite, jedziemy dalej.\nGłównym punktem naszej drogi przez Serbię był Drevengrad (drewniane miasto), stworzone na potrzeby filmu "Życie jest cudem" przez jego reżysera Emira Kusturice. Wcześniej jednak zatrzymaliśmy się w Bajina Bašta aby zobaczyć słynny domek na Drinie.\nNiedaleko Drevengradu znajduje się jedną ze stacji Šarganskiej Osmicy, zabytkowej, turystycznej kolejki wąskotorowej. Widoki na jej trasie są podobno fantastyczne. My zrezygnowaliśmy z przejażdżki z uwagi na naszego psa. Nie chcieliśmy męczyć go 2,5 godzinną podróżą w pełnych ludzi wagonikach. Kolejka kończy swój bieg w Wyszegradzie w Bośni. Pojechaliśmy tam samochodem (ale o tym napiszę przy okazji opisywania Bośni).\nOstatnim punktem w Serbii był Kanion na rzece Uvac. Dotarliśmy do zapory na rzece, niestety ze względu na pogodę nie dotarliśmy do słynnych punktów widokowych na kanion. Pozostawia to jednak pretekst aby jeszcze kiedyś wybrać się w te rejony.\nDomek na Drinie w miejscowości Bajina Bašta. Powiększenie: http://tiny.pl/gjvsh\nCel naszego serbskiego odcinka Drevengrad znany również jako Küstendorf -\nmiasteczko zbudowane w 2000 roku przez najbardziej znanego Serbskiego\nreżysera Emira Kusturice na potrzeby filmu "Życie jest cudem"\nNazwa Küstendorf wzięła się z połączenia przezwiska reżysera "kusta"\nz niemieckim słowem "dorf" oznaczającym wieś\nObecnie miasteczko jest swego rodzaju hotelo - skansenem chętnie\nodwiedzanym przez turystów\nW miasteczku znajduje się wiele ciekawostek nawiązujących do filmów reżysera\nTutaj malunek - Johny Depp w scenie z filmu "Arizona dream"\nCiekawostką są również nawiązania do postaci historycznych, sportu,\npopkultury czy współczesnych, które to Kusturica podziwia lub darzy szacunkiem\nTu malunki przedstawiające Gagarina, Maradone, Che Guevare\nWiele znanych postaci ma tu swoje ulice ...\n... chociażby Bruce Lee\nJak wszędzie (z wyjątkiem Kosowa - ale o tym później) Sambo\ncieszył się ogromną popularnością\nChyba mógłbym grać u Kusturicy?\nOpuszczamy Küstendorf i jedziemy dalej\nDocieramy do stacji kolejki Šarganskia Osmica\nPrzejście podziemne na stację kolejową\nŠarganska Osmica kursuje na trasiez Mokrej Góry w Serbii\ndo Wiszegradu w Bośni i Hercegowinie\nStacyjka również jest znana z filmów Emira Kusturicy\nZabytkowy budynek stacyjki\nStąd mieliśmy już kawałek do Wyszegradu w Bośni\nPo powrocie na stronę Serbską obraliśmy kierunek na Kanion Uvac\nZapora na rzece Uvac\nKanion rzeki Uvac. Niestety pogoda nie pozwoliła nam na eksplorację\nokolicy. Myślę, że warto będzie tu jeszcze kiedyś zajrzeć.\nOkolica jest bardzo ciekawa a widoki podobno zachwycające. Niewątpliwą\natrakcją jest występowanie Sępa płowego, którego rozpiętość skrzydeł\nsięga 240 do 280 cm.\nPolski akcent. Miejsce współfinansowane ze środków polskiego MSZ.\nOkolica Kanionu rzeki Uvac.\nPróbowaliśmy przeczekać pogodę lecz nie zapowiadało się na poprawę. Aby więc nie marnować czasu, następnego dnia rano, udaliśmy się w dalsza drogę. Kierunek Priština - Kosovo.\nWysłany: 2017-09-19, 11:04\nW Kosowie nie planowaliśmy długiego pobytu. Zgodnie z założonym planem zajrzeliśmy do stolicy kraju - Prishtiny oraz znajdującego się nieopodal Bear Sanctuary Prishtina. Kolejnym miejscem było Prizren, miasto w południowej części kraju.\nNasz krótki pobyt zaczął się ciekawie już na przejściu granicznym. Celnicy poprosili abyśmy zjechali na bok i otworzyli bagażnik. Po zajrzeniu do części bagażowej i sprawdzeniu kilku rzeczy funkcjonariusz postanowił sprawdzić co wieziemy w środku. Tym razem nie poprosił o otwarcie a sam odsunął sobie drzwi boczne. Jakie było jego zdziwienie kiedy w progu przywitał go nasz pies. Przestraszony chłop odskoczył z krzykiem a kiedy się uspokoił poprosił o wyprowadzenie psa i zaczął sprawdzać wnętrze. Najbardziej zainteresowała go walizeczka z kuchenką gazową, fakt wygląda podobnie jak case na broń. Następnie zaczął z zainteresowaniem oglądać kartusze z propan-butanem do kuchenki. Kiedy już skończył zapytałem go czego w ogóle szukają. Odpowiedział że gazów pieprzowych, które podobno są w Kosowie nielegalne.\nReakcja celnika na widok naszego psa trochę nas zdziwiła. Większość ludzi na jego widok pyta czy można go pogłaskać, przytulić albo zrobić zdjęcie. Ale pomyśleliśmy, że się biedak nie spodziewał, był zaskoczony to się przestraszył. W zasadzie ma nauczkę, powinien poprosić o otwarcie drzwi.\nPo wjeździe do Prishtiny okazało się, że reakcja celnika na widok Samba nie jest odosobniona. Nasz pies, w przeciwieństwie do innych miejsc które odwiedzaliśmy, budził ogólny postrach. Przechodnie omijali go dużym łukiem a kilka razy osoby, które przechodziły obok i zobaczyły go w ostatnim momencie, odskakiwały z krzykiem. Raz jeden człowiek uciekając mało nie wpadł pod auto. Dotyczyło to około 95% mijanych osób, niezależnie od wieku. Uciekały dzieci i dorośli, odsuwały się kobiety i mężczyźni. Było to coś nieprawdopodobnego, czego się zupełnie nie spodziewaliśmy. Idąc zatłoczonym deptakiem Prishtiny Sambo torował nam drogę, mieliśmy szeroki chodnik tylko dla siebie. Po pewnym czasie zorientowaliśmy się, że osoby ubrane w stroje arabskie (nawiązujące do tradycji Islamu) wykazują zdecydowanie większy strach przed psem. Podobne zachowanie zaobserwowaliśmy jeszcze w Macedonii i Bośni ale już nie to tego stopnia. Pod tym względem Kosowo okazało się wyjątkowe.\nNaszła mnie myśl, że skoro muzułmanie tak bardzo boją się dużych psów to może założę hodowlę, wezmę z 5 piesków i pojadę do Calais. Migiem zrobię im porządek z imigrantami.\nZwiedzanie Kosowa zaczęliśmy jak zwykle od restauracji. Obsługa pozwoliła\nnam wejść z psem ale kelner do stolika podchodził z niepewnością\nPo posiłku udaliśmy się do Bear Sanctuary Prishtina. Jest to miejsce, w którym\nżyją niedźwiedzie odebrane prywatnym osobom, zwykle restauratorom, którzy\ndla uatrakcyjnienia swoich lokali trzymali je tam w klatkach lub na łańcuchach\nMisie żyją tam w warunkach zbliżonych do naturalnych. Maja duże przestrzenie\npo których mogą się poruszać, są tam groty drzewa, zbiorniki wodne.\nSą jednak regularnie dokarmiane gdyż mieszkając w niewoli utraciły\nswoje naturalne instynkty\nMiśki przyzwyczajone do obecności człowieka chętnie pozują i nawet\nuśmiechają się do zdjęć. Obecnie żyje tam 18 niedźwiedzi brunatnych\nNastępnie udaliśmy się do Prishtiny. Na zdjęciu, pod pomnikiem\nSkandenbega - albańskiego bohatera narodowego. Podobny pomnik stoi w Tiranie\nCentrum Prishtiny - deptak\nCentrum. W dole Newborn monument - deklaracja niepodległości od Serbii\nPrishtina - Pałac Młodzieży i Sportu\nKolejnym punktem naszej wycieczki było Prizren\nPrizren to osada z historią sięgającą drugiego wieku naszej ery\nNad miastem góruje Twierdza Kaljaja\nRzeka Lombardhi (Bistrica)\nPrizren to obecnie drugie co do wielkości miasto Kosowa.\nNa zdjęciu widok na meczet Sinana Pashy\nMeczet Sinana Pashy\nDziedziniec meczetu Sinana Pashy\nCerkiew Chrystusa Zbawiciela zniszczona w czasie zamieszek w Kosowie w 2004\nZ Twierdzy widok na miasto\nTwierdza wybudowana w XI wieku służyła jako stolica Cesarstwa Serbskiego\nObecnie trwa renowacja zabytku\nWidok z Kaljaja\nZ Prizren wyruszyliśmy w dalszą drogę w kierunku granicy z Macedonią. Kolejny przystanek Skopje.\nWysłany: 2017-09-19, 18:18\nUciekały dzieci i dorośli, odsuwały się kobiety i mężczyźni.\nMoże to nie na widok Samba. Ty raczej na cukierkowatą owieczkę nie wyglądasz.\nMoże dlatego, że dla muzułmanów pies jest zwierzęciem nieczystym...\nByłbym nawet skłonny przyjąć takie wyjaśnienie gdyby nie fakt, że jak Asia go prowadziła ludzie zachowywali się podobnie. Ona jednak wygląda o niebo lepiej ode mnie\nPewnie tak. To przez to, że ponoć jakiś pies pogryzł Mahometa. Tak przynajmniej mówią Hadisy.\nZ drugiej strony ciekawe, że kiedy pytałem czy mogę wejść do restauracji z psem nie robili żadnego problemu, nawet przynosili mu wodę.\nTak sobie teraz przeglądam internet i co znalazłem "Zaleca się muzułmanom zabijanie czarnych psów, będących wcieleniem diabła. Psy najlepiej po prostu omijać i rygorystycznie przestrzegać, aby nie zbliżały się do dzieci ... cokolwiek pies poliże, to należy niezwłocznie siedem razy umyć, ale najpierw najlepiej posypać ziemią. Muzułmanin nie trzyma psa w domu, bo naraziłby się na omijanie jego domu przez anioły ... jeśli przed modlącym się muzułmaninem w odległości bliższej, niż dorzuciłby on kamieniem, przejdzie pies, wówczas jego modlitwa jest nieważna". Mamy XXI wiek, nieprawdopodobne w co ludzie mogą jeszcze wierzyć.\nWysłany: 2017-09-20, 09:08\nMamy XXI wiek, nieprawdopodobne w co ludzie mogą jeszcze wierzyć.\nZ tą wiarą to, wystarczy popatrzeć naszych włodarzy rządowych - w co i komu wierzą, ale to dyskusja na czas prywatny, pod markizą z mocnym trunkiem - żeby to przetrwać.\nWysłany: 2017-09-22, 15:46\nPodobne przypadki miałem jak spacerowałem z moja Kajunia kundelkiem czarna 6.5 kg i też wszyscy z chodnika schodzili i odskakiwali na jej widok a było to też na Bałkanach Bośnia ,Chorwacja ,Albania,Serbia w Kosowie nie byłem .Moje dzieciaki miały ubaw że takiego małego pieska się wszyscy boją\nMyśleliśmy że to przez wojnę na Bałkanach w 90 latach ,zę psy bomby przenosiły i przez to się tak żle kojarzą\nWysłany: 2017-09-22, 20:38\nPo przekroczeniu granicy macedońskiej udaliśmy się do stolicy państwa - Skopje. Zwiedzanie rozpoczęliśmy od zaspokojenia głodu w restauracji na starym mieście, serwującej lokalne potrawy. Po posiłku udaliśmy się na spacer uliczkami starego miasta, z którego przeszliśmy do bardziej nowoczesnego, wybudowanego kilka lat temu centrum. Na nocleg udaliśmy się do odległego o kilkanaście kilometrów od centrum Skopje, Kanionu Matka. Jest to bardzo fajne miejsce na nocleg. Przy wjeździe do doliny jest stary, obecnie nieczynny kemping. Można tutaj spędzić nocleg na parkingu nieopodal jeziorka. My udaliśmy się jednak dalej w stronę Kanionu, gdzie nad rzeką znaleźliśmy dogodne dla siebie miejsce. Ważne aby nie stawać przy samej rzece a trochę wyżej, gdyż późnym wieczorem upuszczana jest woda z zalewu i poziom rzeki się podnosi. Można też przenocować na betonowym parkingu przy usytuowanych tam knajpkach. Kanion zwiedzaliśmy częściowo pieszo a dalej popłynęliśmy wypożyczonym kajakiem. Swojego kajaku w tym roku nie zabraliśmy z uwagi na ograniczone miejsce w samochodzie. Sporo miejsca, w części bagażowej, zajmował 80 litrowy zbiornik z wodą. Dlatego właśnie jestem w trakcie przenoszenia zbiornika wody pod auto. Kiedy my pływaliśmy kajakiem po zalewie Sambo odpoczywał w samochodzie, w którym dzięki zainstalowanej izolacji i nawiewom, utrzymywała się komfortowa temperatura.\nKolejnym punktem na trasie zwiedzania Macedonii był Park Narodowy Mavrovo. Jest to największy park narodowy na terytorium Macedonii. Na terenie parku znajdują się 52 szczyty o wysokości powyżej 2000 m n.p.m. Naszym celem było malowniczo położone jezioro Mavrovo ze znajdującymi się u jego brzegu ruinami kościoła.\nOstatnim miejscem naszej podróży przez Macedonię było jezioro Ochrydzkie. Postanowiliśmy spędzić tam dwa kolejne dni, odpoczywając przed wyruszeniem w dalszą drogę do Grecji. Na miejsce postoju wybraliśmy sympatyczny kemping w pobliżu miejscowości Pesztani. Wcześniej udaliśmy się jeszcze do miejscowości Ochryda aby zrobić zakupy, pospacerować po centrum i zasięgnąć języka w biurze informacji turystycznej. Ponieważ na typowy punkt informacyjny dla turystów nie natrafiliśmy, weszliśmy do jednej z wielu, zlokalizowanych w centrum, agencji turystycznych z nadzieją na uzyskanie mapki okolicy oraz informacji o regionie. Pracujący akurat w biurze właściciel agencji na pytanie czy mówi po angielsku odparł, że słabo i zapytał skąd jesteśmy. Po naszej odpowiedzi, odezwał się do nas nienaganną polszczyzną, zapraszając nas do środka. Sympatyczny mężczyzna udzielił odpowiedzi na wszelkie pytania o okolicy i przekazał mapkę i broszurkę o regionie. W rozmowie okazało się, że urodził się w Krakowie, dokąd jego rodzice wyemigrowali po II Wojnie Światowej, z uwagi na trwającą w Grecji wojnę domową. Matka naszego rozmówcy była Greczynką, ojciec natomiast Macedończykiem.\nSkopje. Zwiedzanie tradycyjnie zaczynamy od posiłku.\nPljeskavica smakuje tu wyśmienicie.\nSkopje. Meczet Mustafy Paszy na Starym Mieście.\nDuża część Starego Miasta pamięta czasy panowania\nsułtanów i Imperium Osmańskiego\nNowe centrum miasta. Most Sztuki z pomnikami macedońskich artystów.\nPrzywodzi na myśl most Karola w Pradze.\nWybudowanemu w ramach projektu Skopje 2014 nowemu centrum miasta,\nkrytykowanemu przez niektórych za tzw. historyczny kicz, nie można\nodmówić rozmachu z jakim został zaprojektowane i efektu jaki wywołuje\nu odwiedzających je turystów\nPromenada nad rzeką Wardar. W projekcie Skopje 2014 powstały budynki\nkulturalne, rządowe, miejsca użyteczności publicznej – teatry, muzea,\nministerstwa oraz mnóstwo monumentalnych pomników historycznych postaci.\nRestauracja nad rzeką Wardar\nSymbol miasta - Kamienny Most z XV wieku\nPomnik przy Kamiennym Moście\nPod pomnikiem Aleksandra Wielkiego\nSkopje, Łuk Triumfalny\nPomnik Cara Samuela\nW wyniku sporu z Grecją, Pomnik Aleksandra Wielkiego\noficjalnie nazwano Jeździec na Koniu\nPomnik ojca Aleksandra Wielkiego - Filipa II Macedońskiego\nOficjalna nazwa Wojownik\nSkopsko Kale - Twierdza w Skopje\nZe Skopje udaliśmy się do Kanionu Matka. Zdjęcie na opuszczonym\nkempingu nad jeziorkiem przy wjeździe do doliny.\nZa moimi plecami zapora\nPo wejściu do kanionu i krótkim spacerze ...\n... dotarliśmy do przystani. Można tu załapać się na rejs stateczkiem ...\n... my woleliśmy wypożyczyć kajak\nPo około 45 minutach wiosłowania ...\n... dotarliśmy do jaskini\nW jaskini jest jeziorko o głębokości zmierzonej obecnie do 212 metrów\nBudujące się stalaktyty\nZaporowe Jezioro Matka powstało w 1938 roku na rzece Treska\nWracamy do przystani\nWzdłuż kanionu można poruszać wytyczoną ścieżką\nZnajdujące się w tu sztuczne Jezioro Mavrovo leży na wysokości 1220 m n.p.m.\nW wyniku powstania sztucznego zbiornika, zalany został wybudowany\nw 1850 r. kościół pod wezwaniem św. Mikołaja.\nNa skutek suszy poziom wody w jeziorze opuścił się i ruiny kościoła\nponownie stoją na suchym lądzie\nWnętrze kościoła św. Mikołaja.\nNaszym ostatnim przystankiem w Macedonii było Jezioro Ochrydzkie\nPort w miejscowości Ochryda\nOchryda. Bulwar nad jeziorem\nPrzed wjazdem do Grecji spędzamy dwa dni na kempingu ...\n... nad jeziorem ochrydzkim\nPo wypoczęciu ruszyliśmy w dalszą drogę. Następny przystanek Loutra Aridaias - greckie Cieplice.\nDotarliśmy do Grecji, najdalej na południe wysuniętego kraju, na trasie naszej tegorocznej podróży. Naszym głównym celem w tym roku była wyspa Korfu. Grecję bardziej dokładnie zwiedzaliśmy w 2013 r. Dlatego teraz ograniczyliśmy się tylko do kilku miejsc na jej lądowej części. Na początek "Cieplice" położone niedaleko za granicą macedońską. Następnie udaliśmy się w kierunku Chalkidiki, gdzie relaksowaliśmy się kilka dni nad morzem. Jak to zwykle bywa po trzech dniach nad morzem byliśmy już tak zmęczeni odpoczywaniem, że pojechaliśmy dalej, do Salonik. W trakcie naszej wycieczki w 2013 r. pominęliśmy to miasto, więc tym razem chcieliśmy trochę po nim pospacerować. Najtrudniej było tu znaleźć miejsce do parkowanie. Całe centrum tak zatłoczone, że musieliśmy je kilka razy objechać aby natrafić na parking z wolnym miejscem. Pogoda tego dnia była wyjątkowo upalna. Początkowo zostawiliśmy psa w samochodzie, zapewniając mu oczywiście komfortowe warunki (cień, osłony termiczne na szybach, nawiew i wodę do picia). Po około godzinie wróciliśmy zobaczyć czy temperatura w aucie nie zrobiła się zbyt wysoka. Okazało się, że pomimo upału, nadal jest całkiem komfortowo. Sambo wykazywał jednak spore chęci do spaceru. Daliśmy się przekonać i zabraliśmy go ze sobą na dalszy spacer. Niestety okazało się to błędem, gdyż ulice były tak nagrzane, że ucierpiały na tym psie łapki. Szczęśliwie w porę zorientowaliśmy się, że coś się dzieje i Sambo uniknął poważniejszego poparzenia. Mimo wszystko musieliśmy potraktować go pentanolem i założyć na łapy opatrunki. Po dwóch dniach biegał już "jak nowy".\nNa plaży odwiedziły na kozy, ...\nw kwestii noszenie ubrań\nPrzy nabrzeżu zacumowane są statki - restauracje. Kilkudziesięcio minutowe\nOdpoczynek w cieniu drzew. Tego dnia temperatury dochodziły do 50 st. C\nTo bardzo fajne miejsce nad zatoczka gdzie spokojnie można\nWysłany: 2017-09-26, 15:58\nPiękne te Twoje Bałkany. Pomysł - rejs za żarełko bardzo mi się podoba.\nGrecy mają wiele takich pomysłów. Np. na Korfu jest wiele restauracji z basenami, możesz siedzieć w takim basenie ile chcesz, za free. Wiadomo, że w końcu coś zjesz i się napijesz więc im się to opłaca. Oni są naprawdę przedsiębiorczy, żeby im się jeszcze chciało pracować to na pewno nie mieli by kryzysu. Podoba mi się, że nie łupią tak człowieka na każdym kroku jak np. Włosi. W Grecji owszem za wstęp tu czy tam trzeba zapłacić ale ceny są umiarkowana a wiele miejsc bywa za free. Często też są darmowe parkingi przy płatnych atrakcjach a we Włoszech wezmą za wstęp za parking i jeszcze Ci wymyślą jakąś opłatę klimatyczną czy podatek. Dlatego lubię Grecję i będąc na Bałkanach musieliśmy tam chociaż na trochę zajrzeć. No i to Korfu, piękne. Ale o tym w następnym poście, jak się zbiorę\nWysłany: 2017-09-26, 19:43\njak się zbiorę\nzbieraj się , zbieraj. Twoja nie krzyczy, że za długo przy komputerku


Don Kasjo zdradził co po FAME MMA 10: Chętnie zawalczyłbym z tym Bombardierem z Afryki - MMA PLDon Kasjo zdradził co po FAME MMA 10: Chętnie zawalczyłbym z tym Bombardierem z Afryki\nMMA PLDon KasjoDon Kasjo zdradził co po FAME MMA 10: Chętnie zawalczyłbym z tym Bombardierem z Afryki\nKasjusz Życiński jest postacią budzącą najwięcej skrajnych emocji spośród wszystkich uczestników gali FAME MMA 10. Na konferencji prasowej promującej galę zaplanowaną na najbliższą sobotę 15 maja zdradził plany na swojego kolejnego przeciwnika.\nDon Kasjo Król jest przekonany, że pokona w sobotę Normana Parka i potem będzie chciał uderzyć w pojedynek z kimś zdecydowanie cięższym. Wśród kandydatów, których wymienił na potencjalną walkę jest… niedoszły rywal Mariusza Pudzianowskiego na KSW 60 – Bombardier. Ale to nie jedyne nazwisko, które podał podczas wczorajszej konferencji prasowej:\n“Chętnie w boksie zawalczyłbym z Bombardierem z Afryki, co miał walczyć w KSW. Chętnie wyszedłbym też do walki z Pudzianem. Nawet wygrany z walki Logan Paul vs Floyd Mayweather Junior mógłby ze mną zawalczyć.”\nCo sądzicie – czy Don Kasjo miałby jakieś szanse w walce z Bombardierem?


Insolia Czarne lakierowane czółenka - Wszystkie buty | Bata.pl\nInsolia Czarne lakierowane czółenka\nDamskie lakierowane czółenka w nieprzemijającym fasonie w szpic wykonane zostały z zastosowaniem technologii Insolia, która równomiernie rozkłada ciężar, podnosząc komfort podczas chodzenia na obcasach. Interesujący akcent nadaje obuwiu wycięcie po wewnętrznej stronie. Skórzane wkładki zapewniają doskonały komfort. Czółenka sprawdzą się na specjalne okazje lub jako dodatek do eleganckich stylizacji biurowych.\nNumer artykułu: 721-6615 Marka: Insolia Kolor: czarny Wysokość obcasa: 9,5 cm Wysokość buta: 16 cm


Bigos z szybkowara - przepisy na bigos z szybkowara z popularnych blogów - Durszlak.pl\nPrzepis na bigos z szybkowara\nBigos staropolski 1155\nŚwiąteczny bigos gotowy! Kilka...no może kilkanaście :P lat temu dostałam ten przepis od mojej serdecznej koleżanki i od tamtej pory nieustannie króluje wśród wszystkich bigosów jakie kiedykolwiek rob Zobacz więcej\nGOLONKA W SZYBKOWARZE 5528\nSzynkowar czy szybkowar? 4383\nW tym tygodniu zapachnie świętami. Mam dla Was mnóstwo świątecznych pyszności. Zaczniemy od wegetariańskiego bigosu. Mięsożerni mogą go podać na Wigilię. W pierwszy, czy drugi dzień świąt doskonale sp Zobacz więcej\nProsty bigos wegański 28\nBigos wieprzowo - wołowy szybciuteńki z szybkowaru 1150\nszybkowar-schab do pieczywa... 17\nSkładniki: schab świeży bez kości 1 kg, przyprawa do wieprzowiny 1 opakowanie, smalec 2 łyżki, ziele angielskie 4 sztuki, liść laurowy 1 sztuka, cebula 2 sztuki, ząbki czosnku 6 sztuk, woda 1,5 szklan Zobacz więcej\nSoczewica z boczkiem, czyli pochwała szybkowaru 2122\nBigos na szybkości 822\nLetni bigos 540\nPropozycja dla wszystkich którzy są posiadaczami szybkowara ale Ci co nie mają takiego sprzętu po prostu będą dłużej gotować a efekt będzie zachwycający. Świeża kapusta gotuje się błyskawicznie a grzy Zobacz więcej\nOd kuchni..Bigos z szybkowaru 2767\nbigos z szybkowara - szybka kuchnia na... 1288\nBigos z szybkowara 1705


Autor Jarek Kefir Data 17 kwietnia 2017 • ( 90 komentarzy )\n90 odpowiedzi\t»\nPanie Grzegorzu, Pan jest niesamowitą kopalnią wiedzy! I’m impressed!\nCzy ma Pan swojego bloga lub stronę? Czy można się z Panem jakoś skontaktować? Pozdrawiam\n22 czerwca 2020 o 00:10\nDawid Walter pisze:\nrozumiem, ze mowisz o sobie ? proponuję sie douczyć, byly przypadki, ze ludzie umierali z nadmiaru wypitej naraz wody 8l. Ale ty pewnie jeszcze dzieckiem jestes i nie wiesz o tym.\ngrzegorzadam widac ze tobie szczepionki wypalily mozg.\nAkurat wymieniłaś ”produkty', których w ogóle nie powinno się jeść,\nProszę poczytać jaki „cudowny' skład mają preparaty,które Pan poleca czyli np swanson czy now food. Jakie syfiaste wypelniacze w nich są…. nie do końca Pan dobrze ludziom.doradza


Zarobki w Polsce najwyższe w historii – eMoney24.pl – o finansach i gospodarce, rzeczowo.\n22:11:35 czwartek 26 maja, 2022\nPosted By Redakcja - 18 stycznia 2017 1676 Możliwość komentowania Zarobki w Polsce najwyższe w historii została wyłączona\nWygląda na to, że z zarobki w Polsce nie kuleją i nie jest z nimi wcale tak źle, jak się wielu wydaje. Przynajmniej jeżeli spojrzymy pod tym względem na grudzień ubiegłego roku. Z danych podanych przez Główny Urząd Statystyczny wynika, że średnia pensja pracowników w firmach, które zatrudniają co najmniej 10 osób wyniosła wówczas 4635,77 zł brutto, a więc o ponad 300 złotych więcej niż w listopadzie.\nTaki wzrost nie wziął się jednak z niczego. Nie zapominajmy, że to właśnie na koniec roku w firmach wypłacane są wszelkie premie i bonusy. W porównaniu z grudniem 2015 roku jest to wzrost o 2,7%. Jest to mimo wszystko i tak mniej niż sugerowali analitycy, którzy wskazywali na wzrost w granicach 2,9 – 4,3%.\nZ jednej strony słabsze tempo wzrostu może więc niepokoić. Z drugiej natomiast trzeba zauważyć, że po raz pierwszy w historii średnie zarobki w Polsce przekroczyły 4500 zł. Jeszcze dziesięć lat temu dopiero co udawało się przekroczyć barierę 3000 zł. Granica 4 tys. została pokonana natomiast dwa lata temu.\nOczywiście pamiętajmy, że wynik na poziomie 4635 zł to kwota brutto. Po odliczeniu składek na rękę pracownikowi zostaje „jedynie„ 3295 zł. Poza tym raport GUS pod uwagę bierze jedynie duże i średnie firmy. Nie liczy mniejszych podmiotów oraz przysłowiowych Kowalskich zatrudnionych na umowach śmieciowych.\nWarto zauważyć, że nie tylko zarobki w Polsce ulegają poprawie. Regularnie wzrasta także zatrudnienie, co potwierdzają wcześniejsze statystyki GUS-u. Mówiły one o spadku bezrobocia do poziomu 8,2 proc., który jest najniższym od 25 lat.\nPosted by Redakcja - 15 lutego 2017


Chrome coraz cięższy, a Google zadba, że i tak go nie zmienisz. Firefox nową Operą?\nJan Rybczyński 2 grudnia 2011\nOstatnie zmiany w Google Chrome nie nastrajają optymistycznie. Jak słusznie wspomniał we wczorajszym artykule Grzegorz Marczak, wszystko wskazuje na to, że obecnie rozwój Chrome idzie w kierunku dokładania nowych funkcji, a nie optymalizacji, tak jak to było na początku. Na początku większość osób p...\nOstatnie zmiany w Google Chrome nie nastrajają optymistycznie. Jak słusznie wspomniał we wczorajszym artykule Grzegorz Marczak, wszystko wskazuje na to, że obecnie rozwój Chrome idzie w kierunku dokładania nowych funkcji, a nie optymalizacji, tak jak to było na początku. Na początku większość osób przesiadających się na Chrome z innych przeglądarek, robiło to dlatego, że Google zaproponował inne podejście - zamiast mnogości funkcji postawił na minimalizm, prostotę i szybkość. Wszystko wskazuje na to, że strategia została całkowicie zmieniona. To nie byłby największy problem, gdybyśmy wciąż mieli wybór. Google już od jakiegoś czasu podejmuje próby, aby nas tego wyboru pozbawić.\nGoogle wkłada ogromny wysiłek w promocję Chrome. Użytkownicy przeglądarki Google mogą nie zdawać sobie z tego sprawy, wystarczy jednak przełączyć się na kilka dni na inną przeglądarkę, żeby zaatakowały nas reklamy: "Przejdź na nową, szybką przeglądarkę Chrome" i tym podobne. Dla przykładu poniżej dwa zrzuty ekranu strony speedtest.net, jeden wykonany w przeglądarce Chrome, drugi w Operze.\nJak rozwiązać problem z niechcianymi e-mailami? Zlikwidować, zlikwidować wszystko! MM Michał Majchrzycki\nSam jako użytkownik Chrome, byłem zaskoczony jak wiele reklam tej przeglądarki mnie omija. Zobaczyłem je dopiero kiedy zacząłem korzystać z Firefoksa. Ale to nie wszystko. Podczas pobierania blisko połowy oprogramowania, którego używam na co dzień, jestem zachęcany do instalacji Chrome. Kilkakrotnie spotkałem się z propozycją instalacji Chrome, podczas pobierania wtyczki Flash, ze strony Adobe.com. Oczywiście ptaszek wyrażający chęć do instalacji Chrome wraz z Flashem (po co, skoro Chrome przecież zawiera Flash w sobie) był domyślnie zaznaczony i jeśli komuś omsknął się palec, albo przez nie uwagę od razu kliknął pobierz, mógł się "cieszyć" przeglądarką Google na pulpicie. Nie wiem jak was, ale mnie zaskakuje takie podejście Google do swojego produktu. Firmy, która stawia na wysokie standardy, dbałość o użytkownika, oddzielanie reklam od treści etc. Sprawia wrażenie wciskania na siłę. Pomyśleć, że w 2008 roku sam namawiałem do instalacji tej przeglądarki, a reklam jeszcze wtedy w zasadzie nie było.\nNie dziwi mnie więc wcale, że przy ogromnych wysiłkach potentata internetowej reklamy, jakim jest niewątpliwe Google, Chrome osiągnął status drugiej najpopularniejszej przeglądarki na świecie, o czym również wczoraj pisał Michał Majchrzycki. Michał pyta, czy to skutek tego, że Chrome jest po prostu dobry, czy kwestia marketingu. Jakiś czas temu wskazałbym to pierwsze, dziś skłaniam się ku drugiemu.\nWydawałoby się, że w sumie każdy może się reklamować, nie ma w tym nic złego, a użytkownicy i tak wybiorą to co im najbardziej pasuje. Tak przynajmniej powinno być w dobie przyjętych standardów. Niestety wiele wskazuje na to, że tak nie jest. Już spieszę wyjaśnić co mam na myśli.\nO ile Opera zawsze sprawiała problemy w kontekście produktów Google, o tyle Firefox był zawsze przez Google lubiany i wspierany. Przez większość czasu współistnienia na rynku Firefoksa i Chrome, wszystkie strony Google działały identycznie na obu przeglądarkach. Obawiam się, że ten czas już minął. Skoro Chrome stał się drugą najpopularniejszą przeglądarką na świecie, może sobie pozwolić na znacznie więcej. Pierwsze symptomy już widać.\nRóżnice w działaniu Chrome i Firefoksa można znaleźć w nowej wersji Google Reader. Kiedy w Chrome klikniemy środkowym przyciskiem na strzałeczkę po prawej stronie nieprzeczytanego elementu w widoku listy, lub na tytuł artykułu w widoku rozwiniętym, zostanie otwarta nowa zakładka w tle, a element zostanie oznaczony jako przeczytany. Tym sposobem można otworzyć kilka interesujących nas artykułów nie opuszczając Czytnika i nie gubiąc się, co już zostało otwarte. Identycznie było w starej wersji czytnika. Kiedy postąpimy jednakowo w przeglądarce Firefox, strona owszem, zostanie otwarta w tle, ale nie zostanie oznaczona jako przeczytana. Nie ma sposobu aby w Firefoksie otworzyć stronę w tle i oznaczyć ją jako przeczytaną, tak jak to było do niedawna i jest nadal w Chrome. Ja przynajmniej takie metody nie znam.\nKtoś powie, że to drobiazg, nieistotny szczegół. Na razie tak właśnie jest... ale ten sam problem z oznaczaniem przeczytanych w Readerze ma Opera, a jak obsługa usług Google w Operze wygląda wiadomo nie od dziś, mówiąc krótko - słabo. Z resztą, taki drobiazg wystarczył, żebym nie zastanawiając się dłużej, zamknął FF i odpalił Chrome, dopiero po jakimś czasie przyszła refleksja - od takich drobiazgów się zaczyna, aby użytkownicy nagle nie podnieśli protestów, aż za jakiś czas okaże się, że Firefox ma podobne problemy z obsługą usług Google jak Opera, czyli jednym słowem, dla każdego użytkownika usług Google się nie nadaje.\nDodatkowo, zaczynam się zastanawiać skąd wynikają problemy Opery z usługami Google. Jak to możliwe, że producent najdłużej istniejącej na rynku przeglądarki oraz najpopularniejszej przeglądarki mobilnej, posiadającej przeszło 140 mln użytkowników, nie jest w stanie zapewnić poprawnego działania jednych z najpopularniejszych usług w sieci. Wydaje się, że gdyby obu stronom zależało na tym, to wszystkie webaplikacje Google powinny śmigać również w Operze.\nCzas odrobinę zrównoważyć opinię, żeby nie wyszło na to, że uważam Google za samo zło. W końcu Google zrobił również wiele dobrego dla rozmaitych standardów w sieci. Nie staram się też oceniać całokształtu twórczości firmy Mountain View. Jestem wielkim fanem Google+, na którym udzielam się chętniej i aktywniej niż na Facebooku. Po prostu uważam, że droga obrana przez Chrome jest niepokojąca, na razie to pierwsze symptomy, które nie oznaczają jeszcze zagłady, ale skłaniają do myślenia. Sam Gmail ma przeszło 260 milionów użytkowników. Zintegrowanie wszystkich serwisów Google, w jeden wielkie ekosystem, którego centrum jest Google+, zsumowanie wszystkich użytkowników da nam niemałą liczbę. Jeśli jedynym sposobem aby wykorzystać w pełni to co oferuje Google, będzie używanie jego przeglądarki, będzie to bardzo poważny cios w standardy i wolność wyboru i znacznie większy lock-in, niż mogliśmy zaobserwować kiedykolwiek wcześniej, nie wybiegając nawet myślami daleko w przód, kiedy G+ ma szansę zdobyć znacznie większą popularność.\nJak wspomniałem na początku, wybrałem Chrome, bo chciałem minimalizmu i szybkości. Chciałem czegoś nowego. Nie przyciągnęła mnie w 2008 roku ani mnogość funkcji, ani reklamy, bo ich wtedy zwyczajnie nie było. Teraz Chrome wchodząc do mainstreamu wydaje się powtarzać grzechy swoich poprzedników, dodając ponadto kilka nowych od siebie. Nie kieruje mną chęć bycia hipsterem, który używa zawsze najmniej popularną przeglądarkę i to jest cel sam w sobie. Ale nie potrzebuje by moja przeglądarka miała możliwość podłączenia pada do gier, żeby miała 100 różnych rozszerzeń, które do tej pory można było zastąpić zwyczajnie osobnymi aplikacjami albo bookmarkletami. Potrzebuję dokładnie tego, czym Chrome był na początku, skoncentrowania się na tym co w przeglądarce najważniejsze - sprawne wyświetlanie stron. Dla mnie to wystarcza. Tym bardziej jako użytkownik usług Google nie chce być zmuszany do wyboru jedynej słusznej przeglądarki, chociażby dlatego, że coraz bardziej podobają mi się zmiany w Firefoksie czy Operze 12.\nZdjęcie z nagłówka pochodzi z made-in-china.com a zestawienie ikon przeglądarek z portable-soft-games.blogspot.com.


Poznaj nowy Immortelle Reset\nTrójfazowa Esencja Immortelle Reset\nPoznaj Immortelle Reset\nSen & Reset\nTrzy składniki aktywne i dwie konsystencje, by cofnąć odbijający piętno na skórze czas. Serum na noc Immortelle Reset to aplikowana przed snem nowa formuła zawierająca ponad 3000 złotych mikro pęcherzyków, które działają w nocy, by rano skóra wyglądała jak nowa.\nInnowacyjny kompleks roślinny\nZainspirowane połączeniem nauki i natury L'OCCITANE opracowało kompleks roślinny łączący siły trzech składników aktywnych pochodzenia naturalnego.\nWYCIĄG Z ACMELLA OLERACEA\nWyciąg z acmella oleracea o natychmiastowym działaniu wygładzającym to „roślinny botoks", który pomaga zredukować zmarszczki wynikające ze stresu i zmęczenia.\nWyciąg z majeranku aktywuje genetyczne mechanizmy skóry, pobudzając jej nocną regenerację.\nOLEJEK ETERYCZNY Z IMMORTELLE\nOlejek eteryczny z immortelle znany z właściwości przeciwdziałających starzeniu się skóry jest naturalnym antyoksydantem i pomaga zachować jędrną i młodo wyglądającą skórę.\nZaufaj naszej globalnej społeczności królowych piękna, biorących udział w programie „Złoty Poranek". To skarbnica wskazówek, które każdego ranka pomogą ci olśniewać jak złoto i to blaskiem, który nie przemija.\nKorzyści rytuału na noc\nTwoja skóra musi radzić sobie z wieloma przeciwnościami: zanieczyszczeniem, nieodpowiednią dietą itp. Serum na noc Immortelle Reset powinno stać się obowiązkowym krokiem twojego rytuału pielęgnacyjnego na noc, ponieważ pomaga skórze zregenerować się po trudach całego dnia, przywracając jej podczas snu piękny, zdrowy wygląd. Dowiedz się więcej o regeneracji skóry.\nSkoncentrowane i pełne składników aktywnych produkty typu serum bardzo dobrze wchłaniają się w skórę. Stosowane przed produktem nawilżającym serum zwiększa skuteczność stosowanej pielęgnacji. Serum na noc Immortelle Reset to specjalny eliksir o kompleksowym działaniu wspomagającym skórę: stosuj je pod produkt nawilżający lub uzupełnij nim rytuał, aplikując przed nałożeniem dotychczas stosowanego serum.\nSpersonalizowana diagnoza skóry\nJAK ZACHOWAĆ DOSKONAŁĄ SKÓRĘ W KAŻDYM WIEKU\nPoznaj sposoby naszych ekspertów na najlepszą pielęgnację w zaledwie 5 minut!\nPo prostu uzupełnij swój rytuał\nKiedy mówimy, że serum na noc Immortelle Reset może uzupełnić każdy rytuał, mamy na myśli każdy rytuał. Oto kilka przykładów rytuałów odpowiadających różnym potrzebom.\nDROBNE ZMARSZCZKI I UTRATA JĘDRNOŚCI\nZastosuj serum Immortelle Reset przed Drogocennym Serum, a następnie nałóż Drogocenny Krem na Noc.\nKUP DROGOCENNY RYTUAŁ\nZastosuj serum Immortelle Reset przed serum Divine, a następnie nałóż krem Divine.\nKUP RYTUAŁ DIVINE\nPo aplikacji serum Immortelle Reset zastosuj serum rozjaśniające Reine Blanche, a następnie nałóż krem rozjaśniający Reine Blanche.\nKup Reine Blanche\nPowitaj "Złoty Poranek"!\nBudź się codziennie z olśniewającą skórą...


Węgry jednak wezmą udział w unijnym systemie podziału uchodźców? Orban: „Pod pewnymi warunkami”\nWydrukowano: 2019-01-21 13:26:47.655924+01:00\nopublikowano: 2018-01-15 16:21:31+01:00 · aktualizacja: 2018-01-15 15:32:37+01:00\nViktor Orban / autor: kormany.hu\n„Schengen jeszcze daje oznaki życia, ale jego serce może przestać bić” - stwierdził premier Węgier Viktor Orban w wywiadzie z „Welt am Sonntag”. Winna jest jego zdaniem Bruksela.\n—powiedział węgierski premier i dodał, że wprawdzie „jeszcze daje oznaki życia, ale pilnie potrzebna jest kroplówka”.\nW przeciwnym razie serce Schengen przestanie bić\n—zaznaczył. Szef węgierskiego rządu skrytykował Włochy i Grecję, ale zarzucił przede wszystkim Unii Europejskiej, że „w niedostatecznym stopniu zabiega o ochronę swojej południowej granicy”.\nGrecja i Wochy robią wiele, ale nie dotrzymują obowiązujących zasad Schengen. Winę za to ponosi Bruksela\n—stwierdził Orban. Jego zdaniem „to zadanie UE chronić granice zewnętrzne tam, gdzie państwa same nie są w stanie”.\nKiedy przypomniałem o tej zasadzie na posiedzeniu Rady, kolega po fachu prawie wypędził mnie z sali. UE brakuje przywództwa w tej kwestii\nJeśli nie jest się w stanie chronić granic zewnętrznych, to trzeba zamknąć granice wewnętrzne. Teraz nawet Niemcy znów kontrolują swoje granice, tak daleko zaszły sprawy\n—skonstatował. Czy Węgry będą uczestniczyć w nowym unijnym systemie podziału uchodźców?.\nPod pewnymi warunkami. Nie pozwolimy, by Bruksela dyktowała nam, kogo mamy przyjąć do naszego kraju. Tylko Węgry mogą zdecydować, komu wolno przebywać na węgierskiej ziemi. Po uwzględnieniu tego chętnie weźmiemy udział w systemie podziału uchodźców\n— odpowiedział Orban.\nRyb, welt.de, dw.com\nPublikacja dostępna na stronie: https://wpolityce.pl/swiat/376605-wegry-jednak-wezma-udzial-w-unijnym-systemie-podzialu-uchodzcow-orban-pod-pewnymi-warunkami


www.wiara.pl » Wyszukiwanie: ROCK AND ROLL\nPerkusista AC/DC oskarżony o próbę zlecenia morderstw\nPerkusista australijskiego zespołu rockowego AC/DC Phil Rudd został w czwartek zatrzymany w swym domu w Taurandze na północy N. Zelandii i oskarżony o próbę zlecenia dwóch morderstw, za co grozi do 10 lat więzienia. Po kilku godzinach został zwolniony za kaucją. »\nBurdon wystąpi podczas Gitarowego Rekordu Guinnessa\nEric Burdon - wokalista zespołu The Animals - będzie gwiazdą tegorocznej edycji Thanks Jimi Festival, którego głównym elementem jest próba bicia Gitarowego Rekordu Guinnessa. Impreza odbędzie się 1 maja we Wrocławiu. »\nWzbogacone o niepublikowane dotąd utwory a także nagrania koncertowe wydanie płyty "Self Portrait" Boba Dylana trafiło niedawno do polskich sklepów. Nowa edycja płyty amerykańskiego barda ukazała się pod tytułem "Another Self Portrait". »


Obecnie metalurgia jest dziedziną, która rozumie nie tylko procesy obróbki plastycznej oraz odlewnictwo, ale również zabiera się badaniem struktur w skali makro. W współczesnym obiekcie zazwyczaj robi się badania na mikroskopach metalograficznych.\nMikroskopia jest rzeczą, która pojawiła się już kilkaset lat temu. A dopiero stosunkowo od nowa innego typie mikroskopy zaczęto korzystać w metalurgii. W dzisiejszych czasach są one niezastąpione podczas książki z artykułami inżynierskimi. Dziś we wspomnianej dziedzinie niezwykle wielkie są mikroskopy metalograficzne, które pobiera się między innymi do poszukiwania zgładów metalowych czy tamte ich przełomów. Istnieje obecne technika obrazowania, którą przeprowadza się na próbkach nieprzezroczystych. Do mikroskopów metalograficznych możemy zaliczyć między innymi mikroskopy elektronowe, które kupią na uwagę struktury na poziomie atomowym oraz mikroskopy świetlne, prezentujące się mniejszym powiększeniem. Obserwacje przeprowadzane za pomocą wspomnianych urządzeń są niezwykle ważne, ponieważ dzięki temu możemy znaleźć innego rodzaju mikropęknięcia w materiale czy ich zapoczątkowanie. Możliwe istnieje więcej obliczenie udziału fazowego, a ponadto dokładne wyznaczenie poszczególnych faz. Dzięki temu potrafimy także oszacować ilość i rodzaj wtrąceń, a dodatkowo wiele różnych ważnych czynników, z elementu widzenia metalurgii. Przykładowo często obserwacje mikroskopowe nowo stworzonego materiału pozwalają na głęboką obserwację struktury materiału, dzięki czemu w przyszłości możemy zapobiec wielu niepożądanym awariom.\nStosowanie mikroskopów metalograficznych stanowi dużo ważne, ponieważ dzięki temu potrafimy już wykryć wady materiału. Ale o pamiętać, iż obsługa tego standardu mebla jest ciężka. Spośród tegoż powodu badania na nim powinny spełniać wyłącznie wykwalifikowane osoby.\nLokal gastronomiczny na wynajem poznan\nParagon h amp m


Ogródek meteorologiczny w Jedynce - Aktualności - Szkoła Podstawowa nr 1 w Kołobrzegu\nOgródek meteorologiczny w Jedynce\n15 Cze 2022, ŚroData publikacji, 15 Cze 2022, Śro, Aleksandra LewandowskaAutor, Aleksandra Lewandowska, 76Ilość wyświetleń, 76\n14 czerwca 2022 r. w Szkole Podstawowej nr 1 nastąpiło uroczyste otwarcie ogródka meteorologicznego z udziałem Prezydent Miasta Kołobrzeg - Pani Anny Mieczkowskiej. Aby edukacyjna stacja badawcza powstała w naszej szkole, nawiązaliśmy współpracę z Instytutem Meteorologii i Gospodarki Wodnej w Gdyni. Pod ich kierunkiem Pani Dyrektor Lidia Mikołajek wybrała niezbędne sprzęty. W ramach współpracy szkoła otrzymała klatkę meteorologiczną wraz z podstawą, deszczomierz, deskę śniegową, śniegowskaz, dwa termometry zewnętrzne: minimalny i maksymalny wraz z trzymadłem, dziennik opadowy i klimatologiczny. Pracownicy Instytutu wszystko dostarczyli i zamontowali, zaś pracownicy Jedynki przygotowali teren i ogrodzenie. Dodatkowo szkoła zakupiła: wiatromierz, barometr i anemometr. Całkowity koszt ogródka meteorologicznego wyniósł około 12.000 zł, w tym 5000 zł to koszt poniesiony przez szkołę, wykorzystany z funduszy uzyskanych z dzierżawy pomieszczeń szkolnych, zaś pozostała kwota to darowizna od IMiGW.\nPodczas otwarcia ogródka meteorologicznego uczniowie po raz pierwszy mieli okazję do niego wejść, zobaczyć sprzęty. Została także przeprowadzona lekcja geografii w terenie. Lekcję poprowadził Pan Piotr Sroka. Uczniowie mogli wczuć się w rolę obserwatorów pogody, monitorując dane w naszym meteorologicznym ogródku.\nW Jedynce trudno wyobrazić sobie nauczanie geografii tylko w sali lekcyjnej. Od dzisiaj uczniowie będą nabywali nowe umiejętności podczas zajęć praktycznych i na pewno dobrze wykorzystają tę wiedzę.


EBL. Stelmet Enea BC. Janusz Jasiński żałuje odejścia Michała Sokołowskiego - Sport WP SportoweFakty\nWP SportoweFakty / Artur Lawrenc / Na zdjęciu: Michał Sokołowski\nKarol Wasiek 18 Lipca 2019, 17:08\nStelmet Enea BC zaproponował Michałowi Sokołowskiemu obniżkę w kontrakcie na kolejny sezon, ale zawodnik odrzucił ofertę. Tym samym nie pozostawił klubowi wyboru: rezygnacja z drugiego roku umowy.\n- Żałuję odejścia tego zawodnika. To bardzo dobry zawodnik, ale też konkretny i szczery chłopak. Lubię z takimi ludźmi rozmawiać. Będę go miło wspominał - mówi w rozmowie z "Lubuskim Sportem w TVP3" Janusz Jasiński, właściciel koszykarskiego Stelmetu Enei BC Zielona Góra.\nDo niedzieli 7 lipca strony miały prawo (po wpłaceniu zapisanej kwoty buy-outu) wypowiedzieć umowę na sezon 2019/2020.\nKlub chciał kontynuować współpracę z reprezentantem Polski, ale na nieco innych warunkach niż w minionych rozgrywkach.\nStelmet zaproponował Sokołowskiemu obniżkę w kontrakcie na kolejny sezon, ale zawodnik odrzucił ofertę. Tym samym nie pozostawił klubowi wyboru: rezygnacja z drugiego roku umowy. Takie działanie spowodowane jest zaciśnięciem pasa przez zielonogórzan, którzy chcą przeznaczać na wynagrodzenia dla zawodników mniejsze pieniądze niż w latach ubiegłych.\n- Naszym celem jest ograniczenie wydatków. Niestety nie doszliśmy do porozumienia z zawodnikiem i tym samym musieliśmy skorzystać z zapisu w umowie o wypowiedzeniu kontraktu. Zapłaciliśmy buy-out. Mam nadzieję, że zawodnik znajdzie klub za granicą. Tego mu życzę - podkreśla Jasiński.\n- Wszystko zostało mi przedstawione w sposób akceptowalny. Nie będę miał nic za złe Stelmetowi. Taką podjęli decyzję i ją w pełni uszanowałem - przyznał Sokołowski w rozmowie z WP SportoweFakty.\nKoszykarz w minionym sezonie wystąpił w 65 meczach (39 w PLK + 26 w VTB) w barwach Stelmetu Enei BC. W rozgrywkach Energa Basket Ligi przeciętnie notował 12,9 punktu, z kolei w VTB - 8,1 pkt.\nW tym momencie jego agenci są na etapie rozmów z innymi klubami. Sokołowski bardzo chce wyjechać za granicę i spróbować swoich sił w nowym otoczeniu.\nZobacz także. EBL. Stelmet Enea BC. Trwają rozmowy z Żanem Tabakiem\nCzy Stelmet powinien za wszelką cenę zostawić Sokołowskiego w składzie?\nHenryk 20-07 11:24 Zgłoś\nDobry Trener to jednak mózg drużyny i od Jego osobistej charyzmy, umiejętności i predyspozycji bardzo dużo zależy o czym mieliśmy się "ostatnimi laty" w Zespole Stelmet BC przekonać.\nReasumując, życzę Zarządowi Klubu Stelmet BC aby tym razem miał "farta" w doborze właściwej Osoby na tą jakże ważną Funkcję.\nMichaelus 19-07 14:10 Zgłoś\nCięcie kosztów na Sokołowskim i jednoczesne rozmowy z drogimi trenerami których zatrudnienie pociągnie konsekwencje w postaci wypłaty odszkodowania dla Jovo? Coś nie idzie w parze...\nCiekaw jestem co wykombinuje Stelmet.\nlukas_2409 19-07 09:09 Zgłoś\nHahahahah jasio zaproponował obniżkę i zdziwiony że odszedł no śmiech na sali


Procesji Bożego Ciała ulicami Łomży nie będzie? - ::4lomza.pl:: Regionalny Portal\nProcesji Bożego Ciała ulicami Łomży nie będzie?\nProcesja Bożego Ciała w Łomży w 2016 r.\nW tym roku w związku z pandemią koronawirusa ma nie być w Łomży tradycyjnych, prowadzących ulicami miasta procesji Bożego Ciała. Biskup Łomżyński Janusz Stepnowski zarządził, aby procesje Bożego Ciała na terenie Diecezji Łomżyńskiej zorganizować tylko na terenie przykościelnym. - Powyższe zarządzenie może ulec zmianie – zaznacza biskup wskazując, że w najbliższych dniach spodziewane jest wydanie nowych, precyzyjnych norm uwarunkowanych bieżącą sytuacją epidemiologiczną w kraju.\nOto pełna treść zarządzenia ks. bp. Janusza Stepnowskiego w sprawie Uroczystości Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa (Boże Ciało) w Diecezji Łomżyńskiej w roku 2020.\nDodajmy, że Boże Ciało w tym roku przypada w przyszłym tygodniu – w czwartek 11 czerwca. Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Pańskiej to jedno z najważniejszych świąt kościelnych – zaliczane do 7 świąt nakazanych i dzień ustawowo wolny od pracy. Kodeks Prawa Kanonicznego stanowi, iż w niedzielę oraz inne dni świąteczne nakazane, wierni są zobowiązani uczestniczyć we Mszy świętej.\npon, 01 czerwca 2020 07:44


Agrofol - kompost granulowany, nawozy, muchospray - Rolmarket.pl\nDo drzew iglastych (1)\nDo krzewów iglastych (1)\nPrzeciw brązowieniu igieł (1)\nHurtownia ogrodnicza Agrofol to dostawca wysokiej jakości produktów praktycznie z każdego obszaru ogrodnictwa. To marka z ponad 25 letnim doświadczeniem, która nieprzerwanie dostarcza artykuły rolnicze, przydające się zarówno w prywatnych ogrodach, jak i profesjonalnych gospodarstwach rolnych. Bogaty wybór produktów pochodzących od tego uznanego producenta znajdziesz w naszym sklepie. Zachęcamy do zapoznania się z ofertą, a w razie jakichkolwiek pytań lub wątpliwości prosimy o kontakt.\nPoznaj ofertę od producenta Agrofol\nW naszym sklepie znajdziesz różne produkty pochodzące z bogatej oferty hurtowni Agrofol. Zapewniamy, że wszystkie z nich cechują się najwyższą jakością i funkcjonalnością. W naszym sklepie znajdziesz między innymi:\nKompostowniki granulowane, czyli idealne środki do nawożenia gleby w sposób naturalny.\nPreparaty biobójcze, które okażą się niezwykle przydatne w zwalczaniu much, komarów, moli i innych latających owadów.\nNawozy przeznaczone do stosowania przeciwko brązowieniu igieł krzewów iglastych.\nW razie jakichkolwiek wątpliwości związanych z wyborem odpowiedniego produktu zachęcamy do kontaktu – zawsze służymy pomocą i radą, dzięki którym prace w Twoim ogrodzie staną się prostsze. Zapoznaj się także z ofertą podobnych produktów od innych producentów – sprawdź oferowane przez nas nawozy do iglaków i środki owadobójcze.\nKompost granulowany – dlaczego warto i jak go stosować?\nKompostowanie to naturalna metoda nawożenia, która pozwoli Ci na wykorzystanie odpadów i zasilenie roślin. Komposty granulowane, które znajdziesz w naszej ofercie, to produkty o wielu zaletach. Użyźnia on glebę ogrodową, uzupełnia niedobór wszelkich potrzebnych składników mineralnych i przyczynia się do jej regeneracji. To wciąż nie wszystko – pomaga on zatrzymać w ziemi składniki odżywcze, stymuluje wzrost roślin i jest przy tym całkowicie bezpieczny dla ludzi i zwierząt. Pora odpowiedzieć teraz na inne pytanie – jak go używać? Kompost granulowany należy równomiernie rozsypać na oczyszczone i spulchnione podłoże, a następnie wymieszać go z glebą. Częstotliwość stosowania zależy od uprawianego gatunku. Najlepiej stosować go przed posadzeniem roślin lub na początku wiosny. Zalecane dawki znajdziesz na opakowaniu produktu – pamiętaj, aby uważnie zapoznać się z instrukcją przed zastosowaniem! Poznaj naszą ofertę kompostowników, które ułatwią Ci nawożenie Twoich roślin. Życzymy udanych zakupów!\nFlorovit Mikroflora 3w1 do rośl.kwitnących 5 kg\nFlorovit Mikroflora 3w1 do iglaków 5 kg\nFlorovit Mikroflora 3w1 do warzyw,kwiatów 5 kg\nExpel Muchospray o zapachu cytrynowym do zwalczania much, komarów, moli 400ml\n9,99 zł / szt.399.60 PKT\nOgród Start Brązowienie igieł 1kg KARTON