Robert Louis Stevenson, Wyspa skarbów — przeczytaj pełną wersję w LitRes\n2 Audiobooki от 15,72 zł\nKup i pobierz za 14,90 zł 11,77 zł ($ 3,10)\nKategoria: przygody dziecięceEdytuj\nCzyta Paweł Kutny\nCzyta Jan Peszek\n22 zł 17,38 zł\nTłumaczenie Józef Birkenmajer\nDo wahającego się czytelnika\nI. Stary wilk morski w gospodzie „Pod Admirałem Benbow”\nII. Zjawia się „Czarny Pies” i – znika\nIII. Czarna plama\nIV. Skrzynia marynarska\nV. Dokończenie opowieści o ślepym żebraku\nVI. Papiery kapitana\nVII. Jadę do Bristolu\nVIII. „Pod Lunetą”\nIX. Proch i broń\nXI. Co podsłuchałem w beczce od jabłek\nXII. Narada wojenna\nMoje przygody na lądzie\nXIII. Jak się rozpoczęły moje przygody na lądzie\nXIV. Pierwszy cios\nXV. Mieszkaniec wyspy\nXVI. Ciąg dalszy opowiedziany przez doktora: jak opuszczono okręt\nXVII. Ciąg dalszy opowiadania doktora: ostatnia wyprawa naszej łodzi\nXVIII. Ciąg dalszy opowiadania doktora: koniec walki dnia pierwszego\nXIX. Dalszy ciąg opowiadania Jima Hawkinsa: załoga warowni\nXX. Poselstwo Silvera\nMoje przygody morskie\nXXII. Jak rozpoczęły się moje morskie przygody\nXXIII. Odpływ morza\nXXIV. Wędrówka łódeczki\nXXV. Zrywam korsarską banderę\nXXVI. Izrael Hands\nXXVIII. W obozie nieprzyjacielskim\nXXIX. Znów czarna plama\nXXX. Słowo honoru\nXXXI. Poszukiwanie skarbu – drogowskaz Flinta\nXXXII. Poszukiwanie skarbu – głos między drzewami\nXXXIII. Porażka herszta\nXXXIV. Rozdział trzydziesty czwarty i ostatni\nJeśli w te wszystkie morskie opowieści,\ngdzie chłód, tropiki, przygody i szkwały,\nkrwawi korsarze i ukryte skarby,\nbłędny kurs, statek i wyspa się mieści,\njeśli w tę starą bajkę, co do słowa\nwedług zwyczajów dawnych powtórzoną,\ndzisiejsza trzeźwa i rozważna młodzież\nwsłucha się, jak ja niegdyś, zachwycona\n– To niech tak będzie, i dajcie się porwać!\nLecz gdyby dzisiaj chłopcy nie czytali\ndzieł Ballantyne’a, Coopera, Kingstona,\nbo zapomnieli, jak im smakowały\ntamte historie z morza albo z lasów,\nniech i tak będzie. A mnie pozostanie\npodzielić los ich i wraz z piratami\nlec w zapomnieniu pośród dawnych skarbów.\nI. Stary wilk morski w gospodzie „Pod Admirałem Benbow”\nKilka osób, między innymi wielmożny pan Trelawney i doktor Livesey, zwracało się do mnie z prośbą, żebym spisał od początku do końca wszystkie szczegóły i zdarzenia odnoszące się do Wyspy Skarbów, nie pomijając niczego oprócz położenia samej wyspy, a to dlatego, że znajduje się tam skarb dotychczas jeszcze niewydobyty. A więc dziś, roku Pańskiego 17..., biorę pióro do ręki i cofam się do czasów, gdy mój ojciec prowadził gospodę „Pod Admirałem Benbow” i gdy pod naszym dachem rozgościł się stary, ogorzały marynarz z blizną od szabli.\nDokładnie, jakby to było wczoraj, pamiętam tę chwilę, gdy ów człowiek przywlókł się przed drzwi gospody, a za nim przytarabaniła się na wózku ręcznym jego skrzynia marynarska. Był to mężczyzna rosły, muskularny, ciężki, o orzechowobrunatnej twarzy. Na barki, przyodziane w brudny, niegdyś błękitny kubrak, spadał mu harcap jakby w dziegciu unurzany. Ręce chropowate i popękane kończyły się czarnymi i połamanymi paznokciami, w poprzek policzka blado przeświecała brudnosina kresa – znak od szabli. Pamiętam, jak rozglądał się dokoła po zatoce i według swego zwyczaju pogwizdywał, aż wybuchnął głośno starą piosenką żeglarską, którą później śpiewał tak często:\nPiętnastu chłopów na Umrzyka Skrzyni –\nJo-ho-ho! i butelka rumu!\nGłos miał przeraźliwy, choć trzęsący się od starości, rzekłbyś, że go strojono i stargano na kołowrocie kotwicy.\nPo chwili zapukał do drzwi jakimś podobnym do lewara kawałkiem kija, którym się podpierał, a kiedy się ukazał mój ojciec, przybysz szorstkim głosem zażądał szklanki rumu. Gdy mu ją przyniesiono, zaczął pić powoli, jak znawca, delektując się smakiem, a przy tym ciągle spozierając na skały wokoło i na szyld naszej karczmy.\n– Wygodna zatoka – przemówił w końcu – a karczma pięknie położona. Dużo miewacie gości, kamracie?\nOjciec odpowiedział, że bardzo niewielu, niestety.\n– Doskonale! – rzekł przybysz – to wymarzona przystań dla mnie! Hej no, człowieku! – zawołał na tego, który przywiózł jego rzeczy – chodź no ze mną na górę i przydźwigaj skrzynię!\nI ciągnął dalej:\n– Zatrzymam się tu czas jakiś. Jestem człowiekiem skromnych wymagań. Do szczęścia wystarczy mi rum, boczek i jaja, no i głowa na karku, żebym mógł wypatrywać okręty na morzu. Jak macie mnie tytułować? Wolno wam nazywać mnie kapitanem. Ech, już widzę, jak wam bardzo chodzi – o to...\nRzucił na próg kilka złotych monet.\n– Kiedy już to wszystko przejem i przepiję, to mi powiedzcie! – rzekł spoglądając tak surowo, jakby był naszym zwierzchnikiem.\nW istocie, mimo kiepskiego odzienia i niewytwornego sposobu wyrażania się, nie miał wyglądu ciury okrętowego, lecz znać po nim było starszego marynarza czy szypra, przyzwyczajonego do znajdowania posłuchu i karcenia. Człowiek, który przybył z wózkiem, opowiedział nam, że ów gość poprzedniego dnia wysiadł z dyliżansu przed „Royal Georgem” i wypytywał, jakie gospody znajdują się na naszym wybrzeżu; ponieważ jak przypuszczam, o naszej gospodzie mówiono dobrze i wspominano, że leży na uboczu, wybrał ją więc na miejsce zamieszkania. Tylko tyle zdołaliśmy dowiedzieć się o naszym gościu.\nBył to człowiek zazwyczaj bardzo milczący. Po całych dniach przebywał nad zatoką lub na skałach, z mosiężną lunetą. Co wieczór przesiadywał koło kominka w kącie pokoju bawialnego i popijał zawzięcie rum rozcieńczony wodą. Przeważnie nie odzywał się; gdy go zagadywano, rzucał spojrzenie nagłe i surowe i fukał przez nos jak róg okrętowy używany podczas mgły. Niebawem, jak my, tak i ludzie, którzy bywali w naszym domu, przekonali się, że należy go zostawić w spokoju. Co dzień, gdy wracał z włóczęgi, pytał, czy nie przechodzili gościńcem jacy podróżnicy morscy. Zrazu myśleliśmy, że tęskni za ludźmi tego samego pokroju i dlatego wciąż o to pyta, później jednak zauważyliśmy, że właśnie od nich stronił. Ilekroć jakiś marynarz wstąpił pod „Admirała Benbow” (a czynili to od czasu do czasu niektórzy wybierając się do Bristolu drogą nadmorską), kapitan zawsze przyglądał mu się przez zasłonięte drzwi, zanim wszedł do izby gościnnej; w obecności takiego człowieka zawsze siedział cicho jak trusia. Co do tego przynajmniej ja nie miałem wątpliwości, gdyż do pewnego stopnia sam podzielałem niepokój kapitana. Razu pewnego wziął mnie na ubocze i obiecał, że co miesiąc na pierwszego będzie mi wypłacał srebrne cztery pensy, jeżeli będę „czatował na żeglarza z jedną nogą” i natychmiast dam mu znać, skoro przybędzie. Dość często, gdy z nadejściem pierwszego dnia miesiąca dopominałem się o swą należność, fukał przez nos i przeszywał mnie pogardliwym wzrokiem, lecz nim upłynął tydzień, już jakby się rozmyślił, przynosił mi cztery pensy i powtarzał zlecenie, bym wypatrywał żeglarza o jednej nodze.\nNie potrzebuję chyba wam opowiadać, jak ta osobistość prześladowała mnie nieraz we śnie. W burzliwe noce, gdy wichura wstrząsała wszystkimi czterema węgłami domu, a bałwany morskie z hukiem rozbijały się na skałach zatoki, widywałem tę zjawę w tysiącznych postaciach i z tysiącznymi diabelskimi grymasami. Raz ów żeglarz miał nogę obciętą w kolanie, to znów w biodrze; kiedy indziej był jakąś przerażającą poczwarą, która miała od urodzenia tylko jedną nogę i w samym środku ciała. Patrzeć, jak on skakał, biegał i gonił za mną przez płoty i rowy, było najgorszą zmorą. Krótko mówiąc, wobec tych strasznych widziadeł ciężko przychodziło mi zarabiać moje cztery pensy miesięcznie.\nJednakże choć tak mnie trwożyła sama myśl o żeglarzu z jedną nogą, to osoby kapitana bałem się o wiele mniej niż ktokolwiek z tych, którzy go znali. Bywały takie wieczory, że uraczył się nadmierną ilością rumu z wodą, ponad wytrzymałość jego głowy; wtedy zazwyczaj siedział i śpiewał jakieś wariackie, stare i dzikie pieśni marynarskie, nie zważając na nikogo. Niekiedy jednak kazał wokoło zastawić szklanki i zmuszał całe zalękłe towarzystwo do słuchania swych gawęd lub wtórowania chórem jego pieśniom. Często słyszałem, jak dom trząsł się od przyśpiewki: „Jo-ho-ho! i butelka rumu!” Wszyscy stołownicy z obawy o swe cenne życie przyłączali się do tego chóru i w śmiertelnym strachu starali się zagłuszyć jeden drugiego, byle się nie wyróżniać. Podczas bowiem tych ataków kapitan był towarzyszem najniepoczytalniejszym w świecie. Tłukł ręką w stół, aby uciszyć zebranych, skakał unosząc się gniewem na niewczesne pytanie albo odwrotnie, gdy nie zadawano mu pytań – jedno i drugie uważał za dowód, że obecni nie dość uważnie słuchali jego opowieści. Nikomu nie pozwalał opuszczać gospody, póki sam, zmroczony trunkiem, nie potoczył się do łóżka.\nNajwięcej z wszystkiego jednak przerażały nas jego opowiadania. Były to potworne bajania: o wisielcach, o strącaniu skazańców do morza, o burzach morskich, o skwarnych Wyspach Żółwich, o okropnych, dzikich czynach i zakamarkach w Zatoce Meksykańskiej. Widać z tego było, że musiał spędzać życie pośród najgorszych ludzi, jakim Bóg zezwolił pływać po morzu, język zaś, w którym opowiadał te wszystkie dzieje, przejmował prostaczków wiejskich nie mniejszym dreszczem niż zbrodnie, które opisywał. Ojciec mój wciąż mawiał, że gospoda nasza zejdzie na psy, bo ludzie zaprzestaną do nas przychodzić po to, aby znosić tyranizowanie, pomiatanie i drżąc wracać na spoczynek. Mnie się jednak wydaje, że bytność kapitana wychodziła nam na korzyść. Ludzie zrazu się bali, lecz po pewnym czasie upodobali sobie nawet te osobliwości; stanowiły one doskonałą rozrywkę w jednostajnym życiu sielskim. Pomiędzy młodzieżą znalazło się nawet sporo takich, którzy udawali, że go podziwiają, nazywając go „prawdziwym wilkiem morskim”, „starym wygą” oraz podobnymi mianami i utrzymując, że to jeden z owych dzielnych wiarusów, którzy Anglię uczynili postrachem mórz.\nWszakże pod jednym względem naprawdę ów wilk morski nas rujnował; mieszkał u nas tydzień po tygodniu, miesiąc za miesiącem, aż w końcu pieniądze, które dał z góry za kwaterę i wikt, dawno się wyczerpały, a ojciec już nigdy nie mógł się odważyć zażądać więcej. Jeżeli kiedy bąknął o należności, kapitan parskał przez nos tak głośno, że to parskanie można było uważać za ryk, i przeszywającym spojrzeniem wyświęcał go z pokoju. Widziałem, jak po każdej takiej odprawie ojczulek załamywał ręce, i jestem przekonany, że ta zgryzota oraz to życie w ciągłej grozie przyśpieszyły w znacznej mierze jego śmierć przedwczesną i nieszczęśliwą.\nPrzez cały czas swego pobytu u nas kapitan nie zmienił żadnego szczegółu w swej odzieży; raz tylko nabył u przekupnia kilka par pończoch. Gdy jedna poła jego kapelusza oberwała się i opadła w dół, pozostawił ją w tym obwisłym stanie, choć dawała mu się we znaki na wietrze. Nigdy nie zapomnę widoku jego kubraka, który tak często łatał własnoręcznie w swym pokoju na piętrze, że w końcu łata nakrywała łatę. Listów nigdy nie pisał ani nie otrzymywał, z nikim nie rozmawiał oprócz sąsiadów, i to przeważnie tylko wtedy, gdy wypił za wiele rumu. Nigdy nikt z nas nie widział, żeby wielka skrzynia podróżna była otwarta.\nRaz tylko się rozgniewał, a było to już pod sam koniec, gdy ojciec mój biedny dogorywał na suchoty, które zabrały go nam ze świata. Pewnego popołudnia, o dość późnej godzinie przybył do nas doktor Livesey, aby obejrzeć chorego. Po oględzinach zjadł coś niecoś z obiadu podanego przez matkę i udał się do izby gościnnej, by wypalić fajkę czekając na swego konia, którego miano sprowadzić ze wsi, gdyż gospoda pod starym „Benbow” nie miała stajni. Wszedłem za nim i pamiętam wrażenie kontrastu, jaki tworzyła postać przystojnego, eleganckiego doktora, o włosach przysypanych śnieżnobiałym pudrem, o czarnych, błyszczących oczach i miłym sposobie bycia, na tle nieokrzesanej karczemnej gawiedzi, a zwłaszcza w zestawieniu z brudnym, ociężałym, kaprawym dziadygą, naszym korsarzem, który wsparłszy się łokciem o stół, łykał rum nader obficie. Nagle ów – mówię oczywiście o kapitanie – zaczął pogwizdywać swą wieczną piosenkę:\nDiabli i trunek resztę bandy wzięli.\nPierwotnie przypuszczałem, że owa „Skrzynia Umrzyka” nie oznacza nic innego jak ową wielką skrzynię we frontowym pokoju, i myśl ta często kojarzyła mi się w snach z upiorem żeglarza o jednej nodze. Lecz w tym czasie jużeśmy dawno przestali przywiązywać większą wagę do słów tej pieśni. Tego wieczoru nie była ona już nowością dla nikogo oprócz doktora Liveseya. Zauważyłem, że nie wywarła na nim miłego wrażenia; przez chwilę patrzył z gniewem na śpiewającego, po czym znów wdał się w rozmowę z ogrodnikiem, starym Taylorem, o nowym sposobie leczenia reumatyzmu. Tymczasem kapitan coraz bardziej zapalał się w śpiewie, wreszcie grzmotnął ręką w stół, co jak nam było wiadomo, stanowiło znak nakazujący milczenie. Natychmiast wszyscy umilkli, jedynie doktor Livesey głosem dźwięcznym i łagodnym prowadził w dalszym ciągu rozmowę poprzednio rozpoczętą, co parę słów pykając prędko fajeczkę. Kapitan wpił w niego źrenice, znów huknął pięścią w stół, spojrzał jeszcze groźniej, a na koniec bluznął prostackim, szorstkim przekleństwem:\n– Stulić pysk – tam na międzypokładzie!\n– Czy pan do mnie przemawia? – zapytał doktor.\nGdy ów gbur odpowiedział przytakująco i rzucił nowe przekleństwo, doktor mu na to:\n– Powiem panu tylko jedno, że jeżeli będziesz pan nadal pił rumu tyle co teraz, to świat wkrótce pozbędzie się pewnego wstrętnego szubrawca!\nWściekłość starego marynarza nie miała granic. Skoczył na równe nogi, wydobył składany nóż marynarski i otworzywszy go począł kołysać na dłoni, grożąc przygwożdżeniem doktora do ściany.\nDoktor bynajmniej się nie zmieszał, lecz począł mówić do niego przez ramię tym samym głosem co poprzednio – może nieco donośniej, by wszyscy w izbie mogli dosłyszeć, ale zawsze spokojnie i z powagą:\n– Jeśli natychmiast pan nie schowa tego noża do kieszeni, ręczę słowem honoru, że znajdziesz się pan w najbliższym czasie przed sądem przysięgłych.\nCzas jakiś krzyżowały się ich spojrzenia jak w pojedynku, lecz kapitan wkrótce spokorniał, złożył broń i usiadł wydając pomruk podobny do warczenia obitego psa.\n– A teraz, mości panie – ciągnął doktor – skoro już wiem, że taki ptaszek znajduje się w moim okręgu, możesz pan być pewny, że z pana nie spuszczę oka ani w dzień, ani w nocy. Jestem nie tylko doktorem, ale i urzędnikiem, jeżeli więc usłyszę choć najmniejszą skargę na pana, gdyby chodziło nawet o takie grubiaństwo jak dzisiaj, powezmę skuteczne środki, aby pana pojmać i wydalić na cztery wiatry. Na tym poprzestanę.\nW chwilę potem przyprowadzono konia przed drzwi gospody i doktor odjechał. Owego wieczora i przez wiele następnych kapitan zachowywał się bardzo przykładnie.\nII. Zjawia się „Czarny Pies” i – znika\nNie upłynęło wiele czasu, gdy zaszedł pierwszy z tych tajemniczych wypadków, które nareszcie uwolniły nas od kapitana, choć jeszcze nie od spraw związanych z jego osobą – jak to zobaczycie.\nNastała nieznośna, ostra zima przynosząc długotrwałe silne mrozy i szalone zawieje; od początku było do przewidzenia, że biedny mój ojciec prawdopodobnie nie dożyje wiosny. Z dnia na dzień opadał z sił, więc matka wraz ze mną wzięła zarząd gospody w swoje ręce; mając czas wciąż zajęty nie zwracaliśmy zbytniej uwagi na niemiłego gościa.\nPewnego poranku styczniowego, o bardzo wczesnej porze – szczypiącego, mroźnego poranku – zatoka cała posiwiała od szronu. Drobne zmarszczki wody lekko tylko muskały głazy nadbrzeżne. Słońce stało jeszcze nisko, ledwo dotykając wierzchołków wzgórz, i słało blask daleko na morze. Kapitan wstał wcześniej niż zwykle i usiadł na wybrzeżu; pod szeroką połą starego błękitnego kubraka chwiał się przywieszony kordelas. Pod pachą widać było mosiężną lunetę, kapelusz zsunął się na tył głowy. Pamiętam, że gdy kapitan zeszedł ze swej czatowni, widniał jeszcze na tym miejscu jego oddech na kształt smugi dymu, a ostatnim dźwiękiem, jaki doszedł mnie z jego strony, gdy zwrócił się ku wielkiej skale, było głośne prychanie, świadczące o gniewnym usposobieniu; snadź nie otrząsnął się jeszcze z myśli o doktorze Liveseyu.\nMatka bawiła właśnie na piętrze u ojca, a ja zastawiałem stół do śniadania na przybycie kapitana, gdy wtem otworzyły się drzwi izby gościnnej i wszedł mężczyzna, którego dotychczas nigdy nie zdarzyło mi się widzieć. Miał cerę żółtą jak wosk i brakowało mu dwu palców u lewej ręki; choć miał przy boku kordelas, nie wyglądał jednak na wojownika. Dybałem na żeglarzy, czy to o dwóch nogach, czy o jednej, a więc człowiek nowo przybyły wprawił mnie w kłopot. Nie miał w sobie nic z żeglarza, a pomimo to zalatywało od niego morzem.\nZapytałem, czym mogę służyć. Zażądał rumu, lecz gdy zabierałem się do wyjścia z pokoju, chcąc spełnić jego żądanie, rozsiadł się za stołem i skinął na mnie, bym podszedł bliżej. Przystanąłem trzymając pod pachą serwetę.\n– Chodź no bliżej, synku – rzekł nieznajomy. – Chodź no bliżej!\nPostąpiłem krok naprzód.\n– Czy ten stół zastawiacie dla mego towarzysza Billa? – zapytał ów świdrując mnie zezem.\nOdparłem, że nie znam jego towarzysza Billa, nakrywam zaś do stołu dla osoby mieszkającej w naszym domu i zwanej przez nas „kapitanem”.\n– Niech mu będzie! – rzekł ów. – Wszystko mi jedno, czy mój towarzysz Bill nazywa się kapitanem, czy też nie. Ma bliznę na policzku, a przy tym bardzo miłe obejście z ludźmi, zwłaszcza przy piciu. Jako dowód weźmy więc, że wasz kapitan ma bliznę na policzku – i jeśli wola, zaznaczę jeszcze, że jest to prawy policzek. Ach, tak! Już ci o tym mówiłem! Wobec tego, czy mój towarzysz Bill znajduje się w tym domu?\nWyjaśniłem, że wyszedł na przechadzkę.\n– Dokąd, mój synku? Dokąd poszedł?\nWskazałem na skałę i udzieliłem wskazówek, kiedy i jaką drogą kapitan prawdopodobnie będzie wracał, oraz odpowiedziałem na kilka innych pytań. Wówczas przybysz odezwał się:\n– No, to już na pewno sobie popiję serdecznie z mym towarzyszem Billem.\nW czasie wymawiania tych słów miał minę bardzo nieprzyjemną, tak iż miałem podstawę przypuszczać, że jest w błędzie, nawet jeżeli przyjąć, iż ma na myśli to, co powiedział. Lecz pomyślałem sobie, że to nie moja sprawa, a zresztą sam nie wiedziałem, co wypada począć. Przybysz nadal stał w samych drzwiach gospody, wyzierając za róg domu jak kot czyhający na mysz. Raz już chciałem wyjść na ulicę, lecz natychmiast mnie odwołał; ponieważ zaś nie chciałem ulec jego zachciankom, zmienił się okropnie na trupiożółtej twarzy i zmusił mnie do posłuszeństwa takim przekleństwem, że aż się wzdrygnąłem. Ledwom się cofnął, przybrał znów dawny wyraz i klepiąc mnie na wpół dobrotliwie, na wpół drwiąco po ramieniu, nazwał mnie „poczciwym chłopakiem” i twierdził, że żywi dla mnie szczerą sympatię.\n– Mam syna rodzonego, podobnego do ciebie jak dwie krople wody, który jest moją chlubą. Lecz pierwsza rzecz u chłopca to karność, tak, mój synku, karność. Gdybyś pływał po morzach wraz z Billem, nie kazałbyś sobie niczego dwa razy powtarzać – nie! Nie było to nigdy w zwyczaju Billa ani tych, którzy z nim żeglowali. Ale otóż, ani chybi kroczy mój kamrat Bill z lunetą pod pachą! A niechże go! Tak, to on! Chodź no, synku, ze mną do izby i schowajmy się za drzwiami. Zrobimy małą niespodziankę Billowi. A niechże go, powiadam!...\nMówiąc to, nieznajomy wycofał się wraz ze mną do izby gościnnej i ustawił mnie poza sobą w kącie w ten sposób, że otwarte drzwi zasłaniały nas obu. Możecie sobie wyobrazić, jak byłem nieswój i przerażony, a strach mój jeszcze się zwiększał, gdy widziałem, że osobliwy gość też nie grzeszył odwagą. Wciąż tarł rękojeść kordelasa i próbował obluźnić brzeszczot w pochwie, a przez cały czas oczekiwania nieustannie coś przełykał, jakby się dławił jakąś ością w gardle.\nW końcu kapitan wszedł gromkim krokiem do izby, trzasnął drzwiami za sobą i nie rozglądając się w prawo ani w lewo, zmierzał wprost do miejsca, gdzie oczekiwało nań zastawione śniadanie.\n– Bill! – ozwał się nieznajomy głosem, któremu, jak mi się zdawało, usiłował nadać brzmienie śmiałe i silne.\nKapitan wykonał zwrot w tył na pięcie i stanął do nas frontem; twarz jego naraz straciła barwę brunatną i nawet nos mu posiniał. Miał wygląd człowieka, który zobaczył upiora lub diabła, albo, o ile to możliwe, jeszcze gorszą stworę. Słowo daję, że żal mi się go zrobiło przez chwilę, tak wydał się stary i złamany.\n– Chodź, Billu! Wszak mnie poznajesz? Poznajesz na pewno starego druha okrętowego? – mówił tymczasem przybysz.\nKapitan jakby zaczerpnął powietrza.\n– Czarny Pies! – powiedział.\n– A któż by inny? – żachnął się tamten nabierając nieco rezonu. – Czarny Pies, ten sam co zawsze, przybywa, żeby zobaczyć się ze swym starym druhem Billem w gospodzie „Pod Admirałem Benbow”... Ach, Billu, Billu, przeżyliśmy obaj kopę lat od czasu, gdy postradałem te dwa knykcie – i wzniósł do góry okaleczoną rękę.\n– Patrzcie no – mruknął kapitan. – Takżeś mnie podszedł! Tak, jestem tu we własnej osobie. No, mów, co się stało?\n– To o ciebie idzie – odpowiedział Czarny Pies – musisz to usłyszeć, Billu. U tego miłego chłopaczka zamówiłem szklankę rumu, bo mi się bardzo pić chce; siądźmy przy sobie, jeżeli sobie tego życzysz, i pogwarzymy jak starzy kamraci.\nGdy wróciłem z rumem, obaj już siedzieli z obu stron stołu zastawionego dla kapitana. Czarny Pies siedział bliżej drzwi, bokiem, i zdawało mi się, że jednym okiem spozierał na swego kamrata, a drugim szukał odwrotu.\nPoprosił mnie, żebym wyszedł i zostawił drzwi szeroko otwarte.\n– A wara tam podglądać przez dziurkę od klucza, synku! – upominał mnie. Zostawiłem więc ich obu i odszedłem do szynkwasu.\nPrzez długi czas, mimo wszelkich zabiegów zmierzających do podsłuchania ich rozmowy, nie zdołałem nic uchwycić prócz przytłumionego mamrotania, lecz w końcu głosy zaczęły się coraz więcej podnosić i mogłem odróżnić oderwane wyrazy, przeważnie przekleństwa kapitana.\n– Nie, nie! Nie, nie! Z tym trzeba już raz skończyć – wrzeszczał zajadle, a w chwilę później znów dały się słyszeć słowa:\n– Jeżeli dojdzie do działania, działajmy wszyscy, powiadam.\nNaraz, zgoła niespodzianie, nastąpił przerażający wybuch przekleństw i innych hałasów, stół i krzesło runęły, dał się słyszeć brzęk stali, a potem okrzyk bólu; w chwilę później zobaczyłem, że Czarny Pies uciekał co sił w nogach, a kapitan ścigał go zapalczywie – obaj mieli w ręku obnażone kordelasy, pierwszemu zaś szła ciurkiem krew z lewego ramienia. Tuż przy samych drzwiach kapitan wymierzył w uciekającego ostatni groźny cios, który strzaskałby mu kość pacierzową, gdyby ostrze nie zawadziło o sążnisty szyld naszego „Admirała Benbow”. Po dziś dzień można oglądać powstałą stąd szczerbę na dolnej krawędzi deski.\nByło to ostatnie uderzenie w tej bójce. Czarny Pies znalazłszy się na ulicy okazał się, pomimo rany, przedziwnie rączy w nogach i w ciągu pół minuty zniknął za skrajem wzgórza. Natomiast kapitan stanął jak wryty, wlepiając oczy w deskę szyldu, następnie przetarł kilkakrotnie oczy ręką i wreszcie zawrócił do domu.\n– Jim! daj mi rumu! – przemówił, a zauważyłem, że słaniał się nieco i jedną ręką próbował uchwycić się ściany.\n– Czy pan raniony? – zawołałem.\n– Rumu! – powtórzył. – Muszę stąd odejść. Rumu, rumu!\nWybiegłem, by mu go przynieść, lecz ponieważ byłem wytrącony z równowagi tym wszystkim, co zaszło, więc stłukłem szklankę i pobrudziłem kran. Gdy wybierałem się powtórnie po trunek, usłyszałem nagły łoskot w jadalni. Wbiegłszy ujrzałem kapitana leżącego jak długi na posadzce. W tejże chwili matka moja, zaniepokojona wrzawą i zgiełkiem bijatyki, zbiegła z piętra na pomoc. Wspólnymi siłami podnieśliśmy głowę omdlałego. Oddychał głośno, chrapliwie, lecz oczy miał zamknięte, a twarz zmieniła mu się okropnie.\n– O, moiściewy! olaboga! – labiedziła matka – jakie to nieszczęście spadło na nasz dom! A tatulo biedny chory!\nWśród tego nie mieliśmy pojęcia, jak przyjść z pomocą kapitanowi, i nie wątpiliśmy ani na chwilę, że otrzymał cios śmiertelny w bójce z nieznajomym. Na wszelki wypadek przyniosłem rumu i usiłowałem wlać mu do gardła; lecz zęby miał szczelnie zaciśnięte, a szczęki twarde jak z żelaza. Uczuliśmy radość i ulgę, gdy niespodzianie otwarły się drzwi i wszedł doktor Livesey przybywający w odwiedziny do ojca.\n– Ach, panie doktorze! – zawołaliśmy oboje. – Co tu począć? Gdzie on odniósł ranę?\n– Ranę? Ech, głupstwo! – rzekł doktor. – Tak raniony jak wy lub ja. Ten drab miał atak apopleksji, wszak mu to przepowiadałem. A teraz, moja droga pani Hawkins, niech pani skoczy na górę do swego małżonka i o ile to możliwe, ani mru-mru o tym, co się stało! Ja ze swej strony uczynię co w mojej mocy, żeby uratować nikczemne życie tego draba; niech Jim przyniesie mi miednicę!\nGdy powróciłem z miednicą, już doktor rozerwał rękaw kapitańskiego kubraka i odsłonił potężne, żylaste ramię. Było tatuowane w kilku miejscach. Na przedramieniu znajdowały się ozdobne i wyraźnie wykonane napisy: „Na szczęście”, „Niech wiatr sprzyja” i „Billy Bones, dla fantazji”, powyżej zaś, bliżej łopatki, mieścił się rysunek przedstawiający szubienicę z dyndającym wisielcem – świadczący, jak mi się zdawało, o wielkich zdolnościach rysownika.\n– Wieszczy znak! – zauważył doktor dotykając palcem rysunku. – A teraz, imć panie Billy Bones, jeżeli tak się nazywasz, zobaczymy, jaki kolor ma twoja juszka. Jim, czy boisz się krwi?\n– Nie, panie konsyliarzu – odparłem.\n– No dobrze! więc potrzymaj miednicę – i po tych słowach wziął lancet i otworzył żyłę.\nSporo krwi trzeba było upuścić, zanim kapitan otworzył oczy i rozejrzał się mgławo dokoła. Najpierw rozpoznał doktora i zmarszczył brwi z wyraźną niechęcią; następnie jego źrenice spoczęły na mnie i wydawało się, jakby doznał ulgi. Naraz zmienił się na twarzy i spróbował się podnieść krzycząc:\n– Gdzie Czarny Pies?\n– Nie ma tu żadnego czarnego psa – odparł doktor – chyba tkwi w twej chorobie. Za wiele rumu wypiłeś, więc też przyszedł atak, zupełnie jak przepowiedziałem, teraz zaś, prawie na przekór własnej woli, wyciągnąłem cię za czuprynę z grobu. No, ale panie Bones...\n– To nie moje nazwisko – przerwał ów.\n– Dużo mnie to obchodzi – odpowiedział doktor. – Jest to nazwisko pewnego znanego mi opryszka, ja zaś dla zwięzłości tak waszeć nazywam. Lecz chciałem aści powiedzieć, co następuje: jedna szklanka rumu jeszcze waszeci nie sprzątnie ze świata, lecz jeżeli pan wypijesz jedną, zachciewa ci się drugiej i trzeciej, a stawiam w zakład własną perukę, że jeżeli waszeć wkrótce nie zmienisz tego trybu życia, to umrzesz – rozumiesz? – umrzesz pan i pójdziesz na miejsce dlań przygotowane, jak ów człowiek, o którym mówi Pismo święte. A teraz postaraj się wasze pójść ze mną. Zaprowadzę pana do łóżka.\nWspólnymi siłami, acz z wielkim trudem, udało się wciągnąć go na piętro i położyć do łóżka; głowa opadła mu na poduszkę, jakby prawie omdlał.\n– A teraz – rzekł doktor – proszę to sobie zapamiętać, mam czyste sumienie: ostrzegłem waćpana, że rum sprowadzi pańską śmierć.\nTo powiedziawszy wziął mnie pod ramię i wyszedł, aby zbadać stan zdrowia ojca. Ledwo zamknął drzwi za sobą, odezwał się:\n– Drobnostka, nic mu nie będzie! Wypuściłem mu dość krwi, aby go uspokoić na jakiś czas. Z tydzień przeleży w łóżku – co i jemu, i wam wyjdzie na dobre. Ale powtórny atak przyprawi go o śmierć.\nKup i pobierz za 14,90 zł 11,77 zł ($ 3,92 $ 3,10)\nFB3374 KBRozwój formatu FB2


PKP - kochamrawe\nPrzystanek kolejowy na terenie Powiatu Rawskiego? Samorządy popierają ten pomysł [WIDEO]\nAutor kochamrawe Dodane Dodano 13 lutego 2020 13 lutego 2020\n– Jestem przekonany, że na terenie Powiatu Rawskiego zostanie utworzony przystanek kolejowy na Centralnej Magistrali Kolejowej, który będzie służył wszystkim mieszkańcom naszego powiatu – twierdzi Józef Matysiak, starosta powiatu rawskiego. – Podjęliśmy działania, dzięki którym można by zmniejszyć wykluczenie komunikacyjne, a przede wszystkim kolejowe całej Ziemi Rawskiej. W tym celu Rada Powiatu Rawskiego przyjęła stosowną […]\n„Powstanie stacji kolejowej, skomunikowanej ze stolicą, przyczyniłoby się do zapobiegania stałym migracjom zarobkowym, a co za tym idzie, wyludniania się regionu” – piszą radni w swoim stanowisku, przyjętym podczas XV sesji 28 listopada 2019 roku. Poniżej treść stanowiska. Sprawdź program Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy w Rawie>>> Stanowisko Rady Powiatu Rawskiego w sprawie powstania stacji PKP […]


Międzynarodowy Dzień Czystego Powietrza dla Błękitnego Nieba - Włącz oszczędzanie\n7 września 2020 roku Organizacja Narodów Zjednoczonych ONZ ustanowiła Międzynarodowy Dzień Czystego Powietrza dla Błękitnego Nieba (International Day of Clean Air for Blues Skies).\nTematem przewodnim Dnia #WorldCleanAirDay jest: #CzystePowietrzeDlaWszystkich #CleanAirForAll. Podkreśla on najważniejszą kwestię, że powietrze, którym oddychamy, łączy nas i nie zna granic, otacza wszystko i jest niezbędne do życia.\nCelem ustanowienia Międzynarodowego Dnia Czystego Powietrza dla Błękitnego Nieba jest zwiększenie zaangażowania zainteresowanych stron oraz wspieranie i upowszechnianie działań służących poprawie jakości powietrza. Podniesienie świadomości społecznej na wszystkich poziomach – indywidualnym, społecznym, korporacyjnym i rządowym – że czyste powietrze jest ważne dla zdrowia, produktywności, gospodarki i środowiska.\nWykazanie ścisłego związku między jakością powietrza a innymi wyzwaniami środowiskowymi i rozwojowymi, takimi jak zmiana klimatu i globalne cele zrównoważonego rozwoju.\nDzielenie się wiedzą, innowacjami i najlepszymi praktykami pomoże stworzyć strategiczny sojusz, aby nabrać rozpędu dla skoordynowanych krajowych, regionalnych i międzynarodowych podejść do skutecznego zarządzania jakością powietrza.\nZanieczyszczenie powietrza jest obecnie największym zagrożeniem dla zdrowia, powodując co roku około 7 milionów przedwczesnych zgonów z powodu takich chorób jak udar mózgu, choroby serca, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rak płuc i ostre infekcje dróg oddechowych.\nOrganizacje ekologiczne zaznaczają, że w Polsce w ostatnich latach podejmowane są działania służące ograniczeniu emisji zanieczyszczeń, szczególnie niskiej emisji z domowych instalacji grzewczych. Jednak w ocenie ekspertów poprawa jest nadal zbyt wolna. Ponadto zdecydowanie zbyt mało uwagi poświęcamy drugiemu co do wielkości źródłu zanieczyszczeń, czyli transportowi. Wiele źródeł zanieczyszczenia powietrza napędza również zmiany klimatyczne niszcząc przyrodę i ekosystemy.\nNa całym świecie, dziewięć na dziesięć osób oddycha zanieczyszczonym powietrzem. Zanieczyszczenie powietrza przyczynia się do chorób serca, udarów, raka płuc i innych chorób układu oddechowego. Szacuje się, że każdego roku przyczynia się ono do 7 milionów przedwczesnych zgonów, głównie w krajach o niskich i średnich dochodach.\nZanieczyszczenie powietrza stanowi również zagrożenie dla gospodarki, bezpieczeństwa żywnościowego i środowiska naturalnego. W miarę wychodzenia z pandemii koronawirusa świat musi zwracać znacznie większą uwagę na zanieczyszczenie powietrza, które potęguje zagrożenia związane z zarażeniem się COVID-19.\nMusimy również pilnie zająć się poważnym zagrożeniem wynikającym ze zmian klimatycznych. Ograniczenie globalnego ocieplenia o 1,5 stopnia pomoże ograniczyć zanieczyszczenie powietrza, liczbę zgonów i przypadków zachorowań.\nTegoroczne odizolowanie z powodu koronawirusa doprowadziło do gwałtownego spadku poziomu emisji, co pozwoliło na uzyskanie dostępu do czystszego powietrza w wielu miastach. Niestety, poziom emisji ponownie wzrasta, w niektórych miejscach przewyższając poziom sprzed odizolowania związanego z COVID.\nPotrzebujemy radykalnych i systemowych zmian. Bardziej niż kiedykolwiek potrzebne są wzmocnione normy środowiskowe, polityka i przepisy prawne zapobiegające emisji zanieczyszczeń powietrza.\nKraje muszą również zaprzestać dopłat do paliw kopalnych. A na szczeblu międzynarodowym kraje muszą współpracować, aby pomóc sobie nawzajem w przechodzeniu na ekologiczne technologie.\nWzywam rządy państw, które nadal finansują projekty związane z paliwami kopalnymi w krajach rozwijających się, do skierowania tego wsparcia na czystą energię i zrównoważony transport.\nWzywam również wszystkie kraje do wykorzystania pakietów naprawczych po wprowadzeniu dyrektywy w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji w celu wsparcia procesu przekształcania miejsc pracy na bezpieczne dla zdrowia i zgodne z zasadami zrównoważonego rozwoju.\n7 września, obchodzimy po raz pierwszy Międzynarodowy Dzień Czystego Powietrza dla Błękitnego Nieba. Wspólnie budujmy lepszą przyszłość z czystym powietrzem dla wszystkich ludzi.\nprzesłanie António Guterresa, Sekretarza Generalnego ONZ🇺🇳 z okazji Międzynarodowego Dnia Czystego Powietrza dla Błękitnego Nieba. 7 września 2020 r.\nZanieczyszczenie powietrza nie musi być częścią naszej wspólnej przyszłości. Mamy rozwiązania i musimy podjąć niezbędne działania, aby pokonać zanieczyszczenie powietrza i zapewnić czyste powietrze dla nas wszystkich.\nA Ty co robisz, aby dbać o czyste powietrze?


Rowerem po Dziesiątej, Czubach, Rurach, Tatarach, ... - debaty dzielnicowe - Porozumienie Rowerowe\nCelem spotkania jest z jednej strony prezentacja wyników badań ruchu rowerowego, dostępności rowerowej dzielnicy i bezpieczeństwa rowerzystów oraz perspektyw rozwoju infrastruktury rowerowej w dzielnicy i jej otoczeniu, z drugiej zaś zebranie opinii i propozycji mieszkańców dotyczących komunikacji rowerowej, zwłaszcza barier utrudniających codzienne wykorzystanie roweru w podróży do pracy, szkoły itp.\nPostaramy się zidentyfikować wspólnie potencjalne ułatwienia (organizacyjne, infrastrukturalne), które sprawiłyby, że dzielnica stałaby się bardziej przyjazna dla komunikacji rowerowej.\nZapraszamy więc zarówno tych, którzy jeżdżą rowerem, jak i tych, którzy z różnych przyczyn z tego rezygnują, a także tych, którzy po prostu chcieliby, aby ich osiedle było cichsze, spokojniejsze a powietrze czystsze. Wnioski ze spotkania zostaną przekazane władzom miasta.\nUczestnicy spotkania będą mogli otrzymać najnowsze wydanie „Rowerowej Mapy Lublina”, „Poradnik rowerowego aktywisty” i inne materiały. Spotkanie organizowane są we współpracy z Radami Dzielnic.\nWydarzenie FB: FB.com/events/1038784496214311/\nTen wpis został opublikowany w infrastruktura, lublin, wydarzenie i otagowane EOG, rada dzielnicy, spotkania dzielnicowe . Zakładka permalink .\n← „Kampania „Rowerowy Maj” w Lublinie – zaproszenie dla szkół do udziału w Kampanii”\n„Raport z działania Lubelskiego Roweru Miejskiego za 2015” →


Bibliomaniak: O Wandzie Chotomskiej\nCzas wakacyjny, a tu trzeba napisać o smutnym wydarzeniu, jakim jest śmierć jednej z najbardziej znanych autorek dla dzieci i młodzieży - WANDY CHOTOMSKIEJ.\nNasi najmłodsi czytelnicy znają pisarkę z polskiej wersji książek o Martynce, pozycje z tego cyklu nigdy nie stoją na półce, a wiersze pani Wandy wykorzystywane są często przez uczestników konkursów recytatorskich.\nWanda Chotomska urodziła się 26 października 1929 roku w Warszawie. Była uczestniczką Powstania Warszawskiego jako sanitariuszka, a po klęsce powstania trafiła do obozu przejściowego w Pruszkowie, skąd udało się jej uciec i zamieszkać w Mosznie. Zadebiutowała w wieku 20 lat na łamach tygodnika „Świat Młodych”.\nPierwszą książkę – zbiór wierszy „Tere fere” – wydała w 1958 roku. Poezja zawsze była bardzo bliska jej sercu, w ciągu swej wieloletniej kariery wydała jedenaście tomików z wierszami – ostatni, „Wanda Chotomska dla najmłodszych”, ukazał się przed siedemnastoma laty. Łącznie w swoim dorobku autorka miała około dwustu książek dla dzieci i młodzieży.\nPisarka zajmowała się także tworzeniem scenariuszy do filmów krótkometrażowych, sztuk teatralnych oraz audycji radiowych i telewizyjnych.\nWszyscy chyba słyszeli o dobranocce „Jacek i Agatka”, emitowanej w telewizji w latach 1962-1973 .\nImieniem Wandy Chotomskiej nazwano wiele przedszkoli i szkół, bibliotek, centrów kultury, a nawet konkurs i festiwal literacki. W 1969 roku otrzymała przyznawany przez dzieci Order Uśmiechu, którego zresztą sama była pomysłodawczynią. W 1976 roku została wpisana na międzynarodową Listę Honorową IBBY, natomiast w 2003 roku otrzymała Medal Polskiej Sekcji IBBY za całokształt twórczości.\nW 2016 roku nakładem wydawnictwa Marginesy ukazała się biografia „Wanda Chotomska. Nie mam nic do ukrycia” autorstwa Barbary Gawryluk.\n(portret - Wikimedia Commons CC BY-SA 2.0 )\nAutor: jotka o 20:25\nEtykiety: Chotomska, pożegnaie\nAnna S. 12 sierpnia 2017 21:24\nBardzo lubię wiersze Pani Wandy Chotomskiej :) Pamiętam, że Tata czytał mi je do snu. Dla mnie to sentymentalna podróż :)\njotka 13 sierpnia 2017 08:20\nWiersze pani Wandy są uniwersalne i z dużą dawką humoru :-)\nGabriela Kotas 13 sierpnia 2017 16:29\nWiele pokoleń cieszyła Jej twórczość i myślę, że jeszcze długo tak będzie.\njotka 13 sierpnia 2017 19:07\nNa pewno, to także jedna z moich ulubionych poetek :-)\nPKanalia 13 sierpnia 2017 22:31\npo prostu klasyczka polskiej literatury powojennej, tak to ujmę i wiem, że trafnie...\njotka 14 sierpnia 2017 06:36\nI tu przyznam Ci rację :-)\nDaga 18 sierpnia 2017 13:05\nPamietetam i całym sercem doceniam :D\njotka 19 sierpnia 2017 07:09\nJej twórczość znają chyba wszystkie dzieci:-)\nAnonimowy 19 sierpnia 2017 05:40\nMyślę, że jeszcze długo będzie w sercach dzieci. Po taką literaturę warto sięgać.\nTo prawda, warto czytać dzieciom jej mądre wiersze :-)\nZołzaTexa 24 sierpnia 2017 11:13\nMemento mori- nie wszystek umrę. Zostawiła tak wiele, że nie łudźmy się- ona nie odeszła\njotka 24 sierpnia 2017 15:42\nJaskółka 24 sierpnia 2017 18:03\nA ja się zastanawiam, kiedy zaczną "grzebać" w jej życiorysie i oczerniać.\nI zastanawiam się, jak odbierasz zmianę w listach lektur. Wiem, że nie na temat te pytania, ale wszystko, co dobre o Chotomskiej, napisałaś.\njotka 24 sierpnia 2017 18:32\nMam nadzieję, że nie zaczną, bo już nieraz próbowali ograniczać dostęp do różnych pisarzy, takiej Jurgielewicz czy Krzywickiej to nawet w encyklopedii nie było.\nJako bibliotekarz jestem przerażona ilością zmian, często chybionych, bo z listy, którą wydrukowałam, mam w swojej bibliotece niewiele, pewnie braki uzupełnię, bo przyznano nam 12.000 na książki, ale to od września, więc zanim kupię i udostępnię, to minie trochę czasu. Poza tym wydawcy wątpią czy zdążą dodrukować potrzebne lektury na czas...\nadres (1) akcja (9) akcje (67) aktyw (19) ankieta (1) Askaukalis (2) audycja (1) bezpieczny Internet (2) biblioteka (66) Biblioteka Miejska (19) biblioteka pedagogiczna (2) biblioteki (1) blogi (2) Boże Narodzenie (10) brat Albert (1) Cała Polska Czyta Dzieciom (3) Chopin (1) choroba (1) Chotomska (2) ciekawostki (17) czasopisma (3) czytanie (9) czytelnictwo (68) czytelnicy (6) dar (1) dary (10) debata (2) dekalog (1) Dni Bibliotek (2) dowcipy (1) drzwi otwarte (1) dyplom (1) dysleksja (4) dzieci (6) dziecko (1) Dzień Babci (2) Dzień Edukacji (1) Dzień głośnego czytania (1) Dzień Kobiet (1) Dzień kropki (1) dzień szeptu (1) Dzień Teatru (1) Dzień Ziemi (3) Dzień Życzliwości (7) e-book (1) edukacja globalna (1) edukacja medialna (3) ekologia (4) ekranizacja (3) ferie (1) Festiwal 2.0 (8) film (3) Frączek (1) Gabriela Kotas (11) Gałczyński (1) gazetka (1) głośne czytanie (9) Grechuta (1) gry (7) gwara (1) Halloween (2) Harry Potter (1) ICIM (1) imprezy (17) Inowrocław (5) inspiracje (2) Internet (2) jesień (3) Jędruś (1) język (5) Józef Korzeniowski (1) jubileusz (1) kaligrafia (2) karnawał (1) kino (3) kkorespondencja (1) Kochanowski (1) kodeks (4) Kolberg (1) konkurs (11) KONKURS. BIBLIOTEKA (1) konkursy (30) Kopernik (1) Kościuszko (1) koty (1) Kownacka (2) kółko (4) książki (18) Książki Naszych Marzeń (2) książki polecane (24) Kubiak (1) kultura (3) lekcja (2) lekcja biblioteczna (19) lektury (3) Leśmian (1) Lindgren (1) literatura (3) magazyn (1) maraton (1) Marzycielska Poczta (2) matka (2) Miesiąc Bibliotek (8) migawki (1) Mikołajki (4) Miodek (1) misie (1) misie - Gabrysie (2) MOST (2) muzeum (5) muzyka (2) nagroda (2) nagrody (8) narodowe czytanie (1) nauka (4) Niziurski (1) Noc Bibliotek (5) nowości (5) obchody (9) odkrywanie (5) OKŁADKA (1) opłaty (1) opowiadania (1) pamięć (1) Papusza (1) pasje (2) pasowanie (6) patron (1) patronat (1) Personal branding (2) Piłsudski (1) piosenki (1) pisarze (1) plakaty (1) Pluszowy Miś (6) poczta (1) podręczniki (3) podsumowania (26) poezja (13) polecane strony (1) Porazińska (1) Powstanie Warszawskie (2) pożegnaie (1) prawo autorskie (1) prelekcja (1) prezentacja (1) programy (5) projekt (3) promocja (2) Prus (1) przedstawienie (1) radio (1) redakcja (1) regionalia (1) rocznica (1) Rok Herberta (1) selfie (1) Sienkiewicz (2) Słowacki (1) sponsor (1) spotkania autorskie (9) spotkanie (2) szkoła (1) Szkoła z klasą 2.0 (32) sztuka (3) Szymborska (1) tablica (1) talent (3) talenty (3) Targi 2.0 (8) teatr (7) testy (2) TIK (22) Tolkien (3) Toruń (1) Tuwim (5) UNESCO (1) wakacje (3) Walentynki (4) Warszawa (2) warsztaty (2) wiersz (2) Wikipedia (1) wiosna (5) Wisła (1) współpraca (32) wybory (2) wybory książek (2) wycieczka (5) Wyspiański (1) wystawa (3) występy (1) zabawa (10) zadanie (1) zajęcia (4) zakładki (2) zakupy (4) zima (1) żart (1) życzenia (8)


• Zobacz wątek - Żyje czy nie żyje?\nprzez mac76 » 9 lut 2009, o 19:14\nByłem dzisiaj mini paparazzi. Rano słuchałem gen. Polko w TOK FM (zresztą ostatnio gromowcy się przewijają w mediach z wiadomego powodu) i jakoś tak się złożyło, że spotkałem go w jednym z warszawskich marketów. Generał wszedł do kiosku z prasą i co wziął......."Fakt". Mam nadzieję, że na tej bazie nie buduje swoich informacji o sprawie zakładnika, z drugiej strony wiem już skąd tak ostry język co poruszył polityków PO:)\nprzez Husarz » 9 lut 2009, o 19:37\n<<Nie sądzicie, że jego ostatnie słowa niezbyt pasują do jego sytuacji??\nDołączył(a): 24 sty 2009, o 20:38\nprzez PA-KO » 9 lut 2009, o 19:39\nW sprawie TEJ KOBIETY niepokoi mnie jedno: po wydostaniu jej z niewoli nikt jej nie przesłuchał. Przecież powinna być „maglowana” aż przypomni sobie wszystkie szczegóły.\n(przynajmniej takie procedury ma policja)\nprzez R. v Gelerth » 9 lut 2009, o 21:56\n[quote=""mac76""]Byłem dzisiaj mini paparazzi. Rano słuchałem gen. Polko w TOK FM (zresztą ostatnio gromowcy się przewijają w mediach z wiadomego powodu) i jakoś tak się złożyło, że spotkałem go w jednym z warszawskich marketów. Generał wszedł do kiosku z prasą i co wziął......."Fakt". Mam nadzieję, że na tej bazie nie buduje swoich informacji o sprawie zakładnika, z drugiej strony wiem już skąd tak ostry język co poruszył polityków PO:)[/quote]\nPrawda jest taka że Polko już dawno stracił szacunek w jakimkolwiek gronie mundurowych. No chyba ze razem pili wódkę z Jarkiem ale i tak nie bardzo go lubią w wojsku.\nprzez Albrecht » 9 lut 2009, o 22:45\nNie rozśmieszajcie mnie prosze tym że władze Pakistanu sie oburzają jak im Marines zrobili rajd po ich stronie. A co oni mieli powiedzieć ? Dzięki , fajnie - przecież jakby nie wyrazili oburzenia to byłby kolejny powód do anty-rządowych wystąpień radykałów.\nprzez katechumen » 10 lut 2009, o 10:14\n[quote=""Badluck13""]A ja bym poprosił o miarodajne źródło nt. naszych źródeł wywiadowczych na obszarach zamieszkałych przez Pasztunów przed i po Macierewiczu. Nie ma co powtarzac za mediami, jakaś nawet szczątkowa informacja bedzie dla mnie bardzo cenna (nota bene kiedys odbywała się burzliwa dyskusja nt Macierewicza, i konkretnych działań jego "rozbiajckiej" działalności w Afganistanie nikt nie przedstawił).[/quote]\nOczywiście zdajesz sobię sprawę, że przedstawienie źródeł jest co najmniej sprawą problematyczną.\nZnając Twoje preferencje polityczne zapewnię Cię, że część odpowiedzialaności za indolencję naszego kraju (który żadnym mocarstwem nie jest) ponosi również obecny rząd, czego przykładem jest zeszłoroczne zamknięcie placówki dyplomatycznej w Karaczi. w sytuacji naszego zaangażowania w Afganistanie, utrata placówki na tym terenie jest karygodna.\nCo do p. Macierewicza. jak Ci zapewne wiadomo, PRL miał za zadanie stworzyć siatkę wywiadowczą w krajach muzułmańskich, przede wszystkim na Bliskim Wschodzie. i taką "pajęczynę" stworzono. nasze wspływy sięgały od Maroko po Kaszmir. przyznawano stypendia dla studentów, którzy przyjeżdżali to Polski, załatwiano kontrakty dla naszych firm itd. ogolnie rzecz biorąc, mieliśmy kontakty, dojścia i możliwość działania. w tym kontekście, powroty do kraju (byłych już) oficerów WSI należy uznać za działanie dyrastycznie osłabiające nasze możliwości na tym terenie, jak też na skazanie się na łaskę uzyskiwania interesujących nas informacji z drugiej czy trzeciej ręki.\nprzez 5DarkAngel » 10 lut 2009, o 19:42\nwracając do tematu jeśli w tym co wypisała wp jest chociaż troche prawdy ze poza dyplomatycznymi kanałami miano zapłacic okup to jak dla mnie byłoby przegięcie chociaż z drugiej strony wiem ze informacje tego typu są nie za bardzo wiarygodne http://wiadomosci.wp.pl/kat,107156,title,Talibowie-chcieli-za-Polaka-500-tys-dolarow,wid,10835158,wiadomosc.html\nprzez Mat » 10 lut 2009, o 22:19\nCzemu przegięcie? Wyszłoby taniej niż teraz ściganie tych ludzi, a przekazania okupu oczywiście byśmy się wyparli. Mnie ciekawi sprawa rzekomego rozważania przez rząd akcji odbicia Polaka, czegoś w tym wszystkim nie rozumiem - rząd zna nazwiska porywaczy, ale czy wiadomo było gdzie przebywają wraz z Polakiem? Jeśli tak to należało ruszyć niebo i ziemię, wszystkich sojuszników, uruchomić wszelkie możliwe środki i myślę, że odbicie byłoby możliwe, najważniejsza sprawa, to wiedzieć gdzie uderzyć. I jeśli rząd posiadał wiedzę, gdzie konkretnie znajdują się porywacze, to za niewykorzystanie takiej okazji powinny polecieć głowy. Jeśli zaś nie wiedziano zupełnie gdzie może znajdować się porwany Polak, to co niby rząd rozważał? Siły specjalne pewnie ew. plan i tak przygotowały, ale bez lokalizacji porywaczy można sobie było rozważać odbicie... Tak wiec albo rząd popełnił duży błąd i zaniedbał sprawę albo - co wydaje się prawdopodobniejsze - wyjeżdża teraz z rozważaniem odbicia Polaka, żeby pokazać, że coś robiono, działając tylko i wyłącznie pod publiczkę. Tak czy siak - żenada, a jakoś nie widziałem, żeby w mediach ktoś zauważył tę nieścisłość i przejechał się po rządzie.\nprzez Michael » 11 lut 2009, o 10:16\nJeżeli już przeliczać wszytko na pieniądze to okup był najtańszą opcją. Jeżeli prawdą jest, że wyszkolenie jednego operatora GROMu dochodzi do 1 mln zł to taniej było zapłacić. Już pomijam to co ja i inny forumowicze napisali o niewykonalności takiego przedsięwzięcia, było to jeszcze bardziej jasne dla ludzi którzy podejmowali decyzje, teraz Schetyna może se pogadać. Wyznaczanie nagród za głowy tych bandytów nie ma sensu, Amerykanie wyznaczyli znacznie większe nagrody za innych i chyba do tej pory nie wypłacili ani grosza. Nie ukamienujcie mnie, uważam, że powinniśmy sobie dać spokój już z tą sprawą, w miarę możliwości odzyskać ciało tego biedaka i zamknąć tę kwestię. Rząd chce dać chyba milion za tych bandytów, to nikomu już życia nie zwróci a za te pieniądze można uratować kilka mniej medialnych żyć w kraju. Tym bandytom niech zapłacą nasi żołnierze w Afganistanie.\nprzez Królik » 11 lut 2009, o 11:44\n[quote=""Michael""]Jeżeli już przeliczać wszytko na pieniądze to okup był najtańszą opcją. [/quote]\nJesli porywacze byliby zainteresowani okupem, a nie uwolnieniem swoich ziomków.\nPoza tym, pomijając juz kwestię "nie negocjujemy z terrorystami", trzeba pamiętac, że gdybyśmy im zapłacili, to może uratowalibyśmy Polaka, ale - być może - za pomocą zakupionego za te pieniądze RPG albo materiału wybuchowego, ci chłopcy mogliby posłać do piachu klilku naszych żołnierzy.\nNiezły dylemat, prawda?\nOstatnio edytowano 11 lut 2009, o 11:44 przez Królik, łącznie edytowano 1 raz\nprzez Grzegorz » 11 lut 2009, o 11:59\nKiedyś Królik rozmawiałem o podobnym dylemacie z przedstawicielami "siłowych struktur" na wschodzie, i zadałem im to samo pytanie...\nOdpowiedź była jedna, nie ma dla morderców i terrorystów przedawnienia...\nNiestety w przypadku niemożności ratunku dla zakładników, jak w przypadku naszego rodaka, pojawiają się ofiary.\nNieoficjalnie, np twierdzą, że w terenach zabudowanych w takiej sytuacji jeśli w czasie 48 godzin nie natrafią na ślad porywaczy-terrorystów, ofiara nie jest odnajdywana żywa (często ginie nawet po wypłaceniu okupu...).\nprzez Michael » 11 lut 2009, o 12:13\n[quote=""Królik""]Jesli porywacze byliby zainteresowani okupem, a nie uwolnieniem swoich ziomków.\nPorywacze doskonale zdawali sobie sprawę z tego, że Pakistan nie nie wypuści żadnego terrorysty, więc może istniała szansa na załatwienie uwolnienia w zamian za okup.\nWysoce prawdopodobne jest, że przeznaczyliby te pieniądze na zakup broni, to jest dylemat wszystkich którzy płacą okupy. Z jednej strony można się buntować przed faktem wspierania terrorystów takimi daninami ale z drugiej trudno się pogodzić na zostawienie rodaka na pastwę losu.\nprzez Badluck13 » 11 lut 2009, o 13:41\nMamy za mało danych żeby stwierdzić czy zależało im na zielonych portretach Waszyngtona czy brodatych kolegach.\nMnie nie pokoi jedno. Negocjacje trwały w najlepsze i nagle się urwały. Odwidziało im się czy jednak jakaś istotna kwestia pokrzyżowała negocjacje.\nprzez Królik » 11 lut 2009, o 13:50\n[quote=""Badluck13""]Mamy za mało danych żeby stwierdzić czy zależało im na zielonych portretach Waszyngtona czy brodatych kolegach.\nOficjalne doniesienia mówiły o brodatych kolegach.\nNieoficjalnych nie znamy, ale nieoficjalnie to mogliśmy tez zapłacić okup, gdyby była taka możliwość, oficjalnie, ustami Premiera, twierdząc, że "my nigdy, niemożliwe, żadnych negocjacji..."\nSą podejrzenia, że ofensywa armii pakistańskiej w tamtym rejonie zmusiła brodatych panów do podjęcia drastycznych kroków.\nprzez Zimny » 16 lip 2009, o 23:42\nUjęto jednego z zabójców Piotra Stańczaka - informują Polsat News i TVN24. Został aresztowany wczoraj w Islamabadzie.\nhttp://wiadomosci.onet.pl/2010161,12,zl ... ,item.html\nTeraz czekamy na następne aresztowania.


Maigret i szaleniec - Georges Simenon - Książka | Księgarnia internetowa Poczytaj.pl\nWszystko miało wyglądać inaczej, gdy mieszkający w malowniczym Dordogne emerytowany kolega z Policji Kryminalnej zaprosił komisarza na urlop. Już w pociągu Maigret trafił na uciążliwego współpasażera. A gdy ten wyskakuje pomiędzy stacjami, komisarz bez wahania go naśladuje. I wtedy zostaje postrzelony... Kiedy budzi się w szpitalu w miasteczku Bergerac, wszyscy biorą go za szaleńca, który grasuje w okolicy i napada na kobiety...\nGeorges Simenon (1903-1989) to pisarz wielbiony za swój styl od pokoleń. Jako autor ponad 200 powieści zasłużył sobie na miano mistrza fabuły, a jako twórca postaci komisarza Maigreta na miejsce w każdej encyklopedii literatury kryminalnej. Maigret i szaleniec to kolejny z kilkudziesięciu nowych tomów z cyklu o Maigrecie, jakie w ciągu najbliższych lat ukażą się nakładem naszego wydawnictwa.\nKsiążka "Maigret i szaleniec" - Georges Simenon - oprawa miękka - Wydawnictwo C&T. Książka posiada 120 stron i została wydana w 2022 r. Cena 19.88 zł. Zapraszamy na zakupy!


REDDER 604 334 784\nZnajdź najtańsze ubezpieczenie samochodu, ciężarówki, naczepy.\nKONTAKT I DARMOWA KALKULACJA\nUbezpiecz mieszkanie, dom, nieruchomość.\nZapewnij sobie bezpieczne wakacje.\nUbezpieczenie OC, mienia, NNW, od pożaru, od kradzieży.\nUbezpieczenie kosztów leczenia cudzoziemców\nмедицинская страховка иностранцев\nPoczątki naszej działalności sięgają 1994 roku, kiedy na rynku ubezpieczeń było niewiele firm. Od tamtej pory wiele się zmieniło i dziś oferujemy ubezpieczenia ponad 20 Towarzystw. Zapewniamy profesjonalną obsługę, pomoc w doborze ubezpieczenia oraz dodatkowe zniżki.\nCzy da się jeszcze taniej?\nOstatnio rozmawiałam z moją bardzo miłą znajomą. Rozmawiałyśmy o tym czy da się taniej? I co się da taniej?\nTego samego dnia czytałam wpis na Facebook-u, w którym mój znajomy Mateusz, przedstawiciel branży reklamowej snuł rozważania na temat swoich doświadczeń w tym temacie. Zauważył, że kiedy rok temu jego Klient otrzymał super świetną obsługę i super świetny produkt to w tym roku, kiedy ponownie zgłasza się po ten sam produkt i oczekuje tak samo świetnej obsługi to jednocześnie pyta o rabat bo jest stałym klientem. Czemu nie jest w stanie dopłacić więcej skoro był tak bardzo zadowolony z obsługi i chce dostać ją ponownie. Czemu nie rozumie, że świetna jakość nie bierze się z niczego? Świetną jakość gwarantuje MARKA.\nA wracając do mojej znajomej…. czy można zrobić super pyszne przyjęcie trochę taniej? Czy można zamiast masła dodać margarynę a zamiast polędwicy szponder? Można ale jakość? Jakość już nie będzie taka sama, już żołądek będzie bolał, wątroba się zbuntuje a zgaga pomęczy nas dwa dni. Nie będzie super zniżek i upustów ale …… gwarancja pyszności ☺\nNo i pojawia się pytanie czy w ubezpieczeniu może być taniej? No pewnie, że może! Ale wysoka jakość likwidacji szkody, najwyższe standardy naprawy pojazdu, liczne udogodnienia jak pojazd zastępczy, gratisowe holowanie, noclegi dla podróżnych czy wymiana koła i naprawa w drodze nie będzie w zakresie takiego ubezpieczenia. W razie powodzi i zalania domu nie wszyscy ubezpieczeni dostaną zakwaterowanie dla całej rodziny na czas usunięcia skutków zalania, nie wszyscy będą mieli zapewnioną opiekę prawną, opiekę nad dziećmi, przechowanie zwierząt i opiekę nad nimi. Nie wszyscy dostaną gratisowy dostęp do prywatnego pogotowia. Tylko część ubezpieczonych dostanie wypłatę natychmiast, a pozostali będą czekać i własnymi siłami będą sprzątać zalane domy śpiąc kątem u znajomych lub rodziny, czekając na wypłatę 6 000 zł zapomogi dla powodzian z Urzędu Gminy. Chcieli taniej i kupili taniej. Tak jak chcieli.\nPłacimy za JAKOŚĆ, za MARKĘ, za świetne usługi, zabezpieczenie.\nCo możemy odjąć z zakresu ubezpieczenia aby było taniej? Holowanie? Sprzątanie domu po powodzi? A może sami naprawimy auto na autostradzie w Niemczech podczas wyjazdu na narty z całą rodziną? A może zrezygnujmy z transportu medycznego za granicą? Wszak nie planujemy wypadków tylko ewentualnie przeziębienie? Odejmijmy pomoc tłumacza ☺ Będzie taniej. Odejmijmy pożyczkę na kaucję za granicą wszak nie planujemy przestępstwa. Odejmijmy graffiti przy ubezpieczaniu budynku. Nikt nam nie pomaluje no chyba że…? No i najważniejsze! Nasz dom jest wart 900 000 zł ale ubezpieczamy go na 300 000 zł. Wystarczy. Będzie taniej .\nZachęcam do przemyślanych ubezpieczeń. Wszystkiego nie można przewidzieć i nie można ubezpieczyć się od wszystkiego ale można założyć ,że ubezpieczenie tańsze niż w ubiegłym roku będzie raczej skromniejsze od poprzedniego. Zanim powiemy, że za drogo zapytajmy co jest w cenie i dopiero wtedy świadomie zrezygnujmy z pewnych świadczeń. Zbliżają się wakacje i czas odpoczynku. Zapewnijmy sobie spokojny sen.\nStarsze pokolenie ubezpiecza swoje domy ponieważ kiedyś było to ubezpieczenie obowiązkowe tak jak obecnie ubezpieczenie budynków w gospodarstwach rolnych. Obowiązek ten zniesiono ale nawyk pozostał. Swoje domy ubezpieczają emeryci skrobiąc 100 czy 200 zł na ten cel. Ich domy to niewielkie murowane budynki do 100 m2, skromne, bez nowoczesnych instalacji i drogiego wyposażenia. Ale to nic. Trzeba ubezpieczyć bo zawsze może stać się coś nieprzewidzianego.\nNowoczesne domy, warte setki tysięcy złotych, luksusowo umeblowane i wykończone, postawione w pięknych zakątkach Zielonej Białołęki i w innych cudownych miejscach są pod tym względem zaniedbane. Właściciele są zmuszani przez Banki kredytujące budowę lub zakup nieruchomości do jej ubezpieczenia ale kiedy tego przymusu nie ma tną koszty.\nW 2014 roku wykupiono 9 124 313 sztuk ubezpieczeń od żywiołów w tym obowiązkowych 1 687 406. W tym samym czasie zawarto 21 298 174 ubezpieczeń OC obowiązkowe na pojazdy* . Te liczby pokazują, że ubezpieczenia majątku od ognia i zdarzeń losowych są mało popularne. Skutki takiego myślenia oglądamy co kilka miesięcy w telewizji kiedy to powodzie, wiatry czy pożary niszczą budynki a ich właściciele wyciągają ręce do lokalnych samorządów po pomoc.\nNo tak ale jeśli ubezpieczyć to jak?\nW wielkim skrócie mówiąc są dwa warianty ubezpieczenia a właściwie wypłaty odszkodowania. Pierwszy to wypłata do wysokości sumy ubezpieczenia a drugi to wypłata z proporcji. Oto przykład.\nMój znajomy ma dom, który wycenia na 1 000 000 zł / to wartość budynku, a nie jego cena rynkowa / i chce go ubezpieczyć na tą kwotę. Co będzie kiedy budynek zostanie zniszczony w całości a rzeczoznawca uzna ,że był on wart 1 200 000 zł.\nPrzy ubezpieczeniu gdzie wypłata jest do wysokości sumy ubezpieczenia za całkowite zniszczenie otrzyma całkowitą sumę ubezpieczenia czyli 1 000 000 złotych.\nPrzy ubezpieczeniu gdzie wypłata jest z proporcji rzeczoznawca uzna, że nastąpiło „ niedoubezpieczenie” czyli zaniżenie sumy ubezpieczenia w momencie zawierania umowy. Przeliczy, że budynek ubezpieczono na 85 % jego faktycznej wartości i takie też zostanie wypłacone odszkodowanie czyli 850 000 zł.\nWspomniane „niedoubezpieczenie” występuje powszechnie w ubezpieczeniach pod kredyt. Właściciele ubezpieczają budynki na kwotę, której wymaga Bank i jest to kwota kredytu pozostała do spłaty. Bank w takim wypadku zabezpiecza się znakomicie a właściciel? Zostanie bez kredytu i bez domu.\nNajprostsze ubezpieczenie budynku murowanego od ognia i zdarzeń losowych kosztuje ok. 100 zł za każde 100 000 zł jego wartości. Jeżeli budynek jest drewniany cena rośnie od 50 do 500 %. Jeżeli do ubezpieczenia włączymy inne obiekty np. ogrodzenie, garaż czy fontannę możemy liczyć na zniżki, jeśli mieszkamy na terenie o podwyższonym ryzyku powodziowym możemy liczyć na zwyżki lub nawet odmowę ubezpieczenia.\nŚwięta przed nami . Ubezpieczmy dom teraz bo potem , w zamieszaniu przedświątecznym nie będzie czasu.\nPsy, koty i... pieniądze\nTaka historia: bardzo miłe starsze małżeństwo miało bardzo miłego starszego już psa. Pies duży, mieszaniec, niezwykle sympatyczny ale niezbyt dobrze wychowany. Uwielbiał swoich opiekunów, a oni uwielbiali jego. Mimo swoich rozmiarów i wagi ok. 80 kg mieszkał w domu, a na dzień był wypuszczany na podwórko. Nie był to pies posłuszny ,ale właścicielom to nie przeszkadzało bo był to osobnik łagodny i lubiany przez sąsiadów.\nPewnego dnia właściciele jak zwykle wsiedli do samochodu i wybrali się na zakupy do najbliższego sklepu. Pies został na podwórku. Do drogi lokalnej trzeba było dojechać ok 800 m przez las. Samochód ruszył a właściciele już planowali kolejność zakupów. Wyjechali na drogę asfaltową i zauważyli, że za ich samochodem wybiega na drogę ich pupil prosto pod koła jadącego z przeciwka samochodu, którego kierowca stara się wyminąć psa i wpada samochodem na drzewo. Podczas wypadku samochód został kompletnie zniszczony, a jadący nim kierowca znalazł się w szpitalu. Pies nie przeżył. Natychmiast wezwano policję i pogotowie. Starsi Państwo uważali, że to oni są poszkodowani ponieważ stracili psa. Policja była innego zdania i winni wypadku właściciele psa zapłacili mandat. Po kilku miesiącach dostali zawiadomienie o terminie sprawy w sądzie, którą wytoczył im poszkodowany w wypadku kierowca. Żądał pokrycia kosztów za zniszczony samochód, kosztów rehabilitacji, kosztów pobytu w szpitalu, kosztów z tytułu utraconych zysków w związku z niemożnością prowadzenia firmy, kosztów konsultacji psychologicznych, kosztów wynajęcia samochodu do dnia uzyskania odszkodowania od winnych wypadku. Do tego zadośćuczynienie. Razem ok 100 000 zł. Przeważnie szkody za wypadki na drodze pokrywane są przez ubezpieczycieli z ubezpieczenia obowiązkowego OC ale ……… tylko kiedy wypadek związany jest z ruchem pojazdu sprawcy. Tutaj wypadek został spowodowany w związku z „ruchem psa”. Sprawa w sądzie ciągnęła się dość długo, koszty rosły i finalnie odszkodowanie dla poszkodowanego zostało wypłacone przez sprawców - właścicieli psa w wysokości ok. 130 000 zł.\nCzy można było uniknąć tych kosztów ? Tak. Wystarczyło ubezpieczyć dom. Większość ubezpieczycieli proponuje wraz z ubezpieczeniem domu/mieszkania wykupienie OC w życiu prywatnym w związku z posiadaniem nieruchomości i ruchomości. W takim ubezpieczeniu zawarta jest odpowiedzialność za szkody wyrządzone przez nas, nasze dzieci, pomoc domową i nasze zwierzęta. Takie ubezpieczenie wykupić można również niezależnie od ubezpieczenia domu/ mieszkania . Można je rozszerzyć o szkody wyrządzone podczas pobytu za granicą np. na stoku narciarskim. Można również wykupić specjalistyczne ubezpieczenie OC związane z uprawianiem sportów, wykonywaniem zawodu, posiadanym mieniem lub piastowaniem funkcji ale to już rozważania na inny felieton.\nPolecam dopytanie się agenta o zakres przy zawieraniu ubezpieczenia domu/mieszkania. Unikniemy kłopotów i strat.\nTelefon: 696 142 696\nTelefon: 604 334 784


Co to w ogóle jest ta aquafaba?\nAquafaba – jest to woda po gotowaniu ciecierzycy lub innego warzywa strączkowego. Jedną z najczęściej wykorzystywanych jest ta z puszki. Jest ona już dobrze zredukowana i idealnie się ubija. Używana jest to bezjajecznych bez, biszkoptów, majonezów i puszystych kremów.\nJak zrobić aquafabę samodzielnie?\nNaszą ciecierzycę namaczamy na minimum 5 h w wodzie. Przerzucamy odlaną ciecierzycę do garnka i zalewamy wodą. Gotujemy powoli około 1,5h. Po ugotowaniu ciecierzycy (lub innego strączka), odlewamy wodę i zostawiamy ją do ostygnięcia.\nPo tym czasie powinna stężeć i bez problemu będzie się ubijać jak białko jaja. Jedynym minusem takiej piany jest jej specyficzny zapach. Tylko bez strachu, kiedy o tym nie pomyślicie nawet nie wyczujecie.\nMoja przygoda z aquafabą.\nMoja przygoda z tą ‚potrawą’ była długa i wyboista. Raz nie chciała się ubić. Dwa, zostawała woda na dnie. A to opadała. Problemem było jej dosłodzenie. Była za słodka albo za gorzka.\nNa szczęście nadszedł ten dzień. I jest i ona. W mojej wersji bez cukru.\nwoda po ciecierzycy z puszki\nErytrytol miksujemy na puder.\nSchłodzoną aquafabę ubjjamy w wysokim naczyniu na wysokich obrotach.\nPuder erytrytolowy dosypujemy stopniowo do piany.\nAquafabę ubija się dłużej niż pianę z białek więc proszę się uzbroić w cierpliwość.\nPiana jest gotowa kiedy jest sztywna i można obrócić miskę bez wylania się jej.\nJak już mówiłam wcześniej, ‚te’ dni w życiu kobiety powodują dziwne zachcianki. I z takiej zachcianki wyszło coś na miarę wegańskiego Banana Split.\nSlim Banana Split\n3 łyżki bitej aquafaby\nBanana kroimy w plasterki. Układamy na dnie miseczki.\nPolewam banana masłem orzechowym.\nUkładamy bitą aquafabę.\naquafaba, Banany, czekolada, masło orzechowe


Kucharski – Helenów – Muzeum Dulag 121\nKucharski – Helenów\nW 2007 roku w „Przeglądzie Pruszkowskim” (nr 2/2007) ukazał się artykuł miłośnika i znawcy historii Pruszkowa Szymona Kucharskiego poświęcony położonemu na obrzeżach Pruszkowa zespołowi pałacowo-dworskiemu Helenów. Za zgodą autora i prezes Pruszkowskiego Towarzystwa Naukowo-Kulturalnego pani Ireny Horban teksty Szymona Kucharskiego przypomnimy Państwu na łamach Pruskovian.\nZespół pałacowo-parkowy w Helenowie jest jednym z najmniej znanych zabytków Pruszkowa. Gwoli rzetelności należy jednak zaznaczyć, że trzeba nieco dobrej woli, aby zaliczyć go do tego grona. Choć formalnie nosi on pruszkowski adres (ul. Grodziska 1), to jednak większość terenu i budynków znajduje się już w gminie Michałowice.\nTutejszy pałac z dwoma wolnostojącymi oficynami powstał po 1807 roku, kiedy właścicielem okolicznych ziem stał się Tomasz Adam Ostrowski – barwna postać epoki stanisławowskiej. Pułkownik Wojska Polskiego, poseł, senator, kasztelan czerski, uczestnik obiadów czwartkowych, zwolennik Konstytucji 3 Maja, a po jej uchwaleniu – Minister Skarbu. Oprócz helenowskiego pałacu ufundował on również kościół w pobliskim Nadarzynie, a także wzniósł piece hutnicze i kuźnice w osadzie Ujazd w ówczesnym województwie rawskim – dziś jest to miasto Tomaszów Mazowiecki, które nazwę i herb (Rawicz) przyjęło na cześć swego założyciela. Ostrowski swą podpruszkowską majętność nazwał Helenowem, od imienia córki. Dokładna data budowy pałacu nie jest znana; ukończono ją jednak przed śmiercią właściciela w 1817 roku. Odnośnie nazwiska architekta istnieją rozbieżności – autorstwo pierwotnego projektu przypisywane jest Jakubowi Kubickiemu bądź Stanisławowi Zawadzkiemu.\nNie wiemy, komu helenowski majątek przypadł w spadku, ale był to zapewne ktoś z najbliższej rodziny, skoro w 1834 roku przeszedł on na własność syna fundatora, również Tomasza. W pierwszej połowie lat pięćdziesiątych XIX wieku przez krótki czas właścicielem stał się Wincenty Arkuszewski, zaś w roku 1855 nabyli go Potoccy – Stanisław i Maria z Sapiehów. Z ich to inicjatywy, według projektu Henryka Marconiego, klasycystyczny pałac przebudował gruntownie w latach 1859-60 Władysław Hirszel (projektant m. in. neogotyckiego kościoła w Lesznie koło Błonia), nadając mu cechy architektury neorenesansowej – i w takiej postaci możemy go oglądać do dziś. Podjazd od strony obecnej ul. Grodziskiej wiedzie pod szerokie schody flankowane przez dwa leżące sfinksy. Tuż za drzwiami znajduje się okrągły hol, ozdobiony rzeźbami – personifikacjami czterech pór roku. Pomieszczenia dolnej kondygnacji pełniły (i pełnią nadal) funkcje reprezentacyjne – znajdowały się tu m. in. jadalnia i sala balowa. Ich stropy ozdobione są bogatą sztukaterią, częściowo pozłacaną. Klatka schodowa wiedzie na kondygnację górną, mieszkalną, o nieco skromniejszym wystroju, gdzie ulokowano m. in. sypialnie. Wąskie schody prowadzą jeszcze wyżej, do belwederku, ulokowanego symetrycznie na osi pałacu.\nPodczas wspomnianej przebudowy pierwotną bryłę budynku uzupełniono także o półkolisty aneks oranżerii; przekształceniu uległ również park. Bez zmian przetrwały natomiast obie piętrowe oficyny gospodarcze. Być może w tym właśnie okresie ustawiono w parku rzeźby – w tym „Danaidę” Jacopa Franchesiego, datowaną na 1863 rok.\n„Danaida” – rzeźba Jacopa Franchesiego. Fot. Szymon Kucharski\nW roku 1866 Potoccy przepisali majątek na nieletnie jeszcze wówczas dzieci – Izabellę i Jakuba Ksawerego. Jakub Ksawery Potocki, już jako właściciel pałacu, zlecił w 1912 roku przebudowę oranżerii na bibliotekę. W tym roku bowiem, do kompletowanego przez ojca księgozbioru Potockich z Raju oraz wniesionego w posagu przez matkę księgozbioru Sapiehów z Wysokiego Litewskiego, dołączył świeżo zakupioną (za 6000 rubli) bibliotekę zmarłego historyka, Kazimierza Stronczyńskiego – tworząc olbrzymi księgozbiór, pełen białych kruków. O pasji bibliofilskiej Potockiego niech świadczy fakt, że zamówione wówczas umeblowanie biblioteki kosztowało znacznie więcej niż spadek po Stronczyńskim. Mahoniowe meble, wykonane przez warsztaty Trenerowskiego, oceniano jako najkosztowniejsze wyposażenie wśród wszystkich polskich bibliotek prywatnych. Inną inwestycją Potockiego, będącą odzwierciedleniem postępu techniki, stał się wolnostojący garaż, wzniesiony w 1927 roku. Jak wspomina Henryk Krzyczkowski:\nWszystkie zabawy, a także odrabianie lekcji, nawet przez najpilniejszych uczniów, przerywało jedno wydarzenie – przejazd przez Pruszków automobilu hrabiego Potockiego. Gdy duży, otwarty, czarny pojazd, prowadzony przez kierowcę w białym płaszczu, wjeżdżał w ciche ulice naszego miasteczka, hałas silnika dobrze było słychać i na Stalowej. Samochody jeździły wtedy powoli i bardzo głośno. W takiej chwili wszystkie dzieci zostawiały swoje zajęcia i zabawy, aby pędzić najkrótszą drogą do Helenowa. Niedaleko pałacowej bramy, pod krzyżem, czekaliśmy na samochód, który po niezbyt dobrze wybrukowanej drodze jechał bardzo wolno. Czasami hrabia zatrzymywał się w mieście, aby załatwić jakieś sprawy. Widok tego pojazdu i siedzącego w nim hrabiego był dla dzieci nie lada sensacją. Za wjeżdżającym w parkową bramę samochodem zawsze biegła gromada zadyszanych chłopców.\nZapewne w tym okresie ustawiono w parku dwie rzeźby, wykonane w 1924 roku przez jednego z najwybitniejszych międzywojennych polskich rzeźbiarzy -Mieczysława Lubelskiego.\nKobieta z maską – jedna z dwóch rzeźb Mieczysława Lubelskiego z 1924 roku. Fot. Szymon Kucharski\nW roku 1932, na dwa lata przed swą bezdzietną śmiercią, Potocki postanowił przeznaczyć niemal cały swój majątek – w tym dobra helenowskie o powierzchni 1200 ha i wartości 1 min zł – na rzecz fundacji do walki z chorobami społecznymi, zwłaszcza rakiem i gruźlicą. Taki też zapis znalazł się w jego testamencie, na mocy którego przedmioty o charakterze wybitnie zabytkowym otrzymało Muzeum Narodowe, zaś cały, ogromny księgozbiór, liczący wówczas 11900 woluminów – Biblioteka Publiczna w Warszawie. Helenów na własność Fundacji im. hr. Jakuba Potockiego przeszedł formalnie w 1936 roku, ale do wybuchu wojny nie zrealizowano zamierzonego projektu przekształcenia go w sanatorium. Z ramienia Fundacji zarządzał nim w tym okresie Aleksander Tyski.\nW drugim tygodniu września 1939 roku Helenów obsadziły wojska niemieckie. W czasie boju pod Brwinowem 12 wrześni majątek był rejonem koncentracji i punktem wyjściowym kontrnatarcia niemieckiej 12. Dywizji Piechoty, które zatrzymało marsz polskiej 28. Dywizji Piechoty na Warszawę i zmusiło ją do skierowania się do Modlina. W późniejszym okresie rezydowali tu komendanci pruszkowskiego getta (1940-41) oraz Dulagu 121 (1944). W północnej części majątku urządzono lotnisko polowe, a w nie znanym bliżej miejscu wzniesiono drewniany budynek, pełniący rolę teatru i sali koncertowej. Według relacji naocznego świadka, 26 sierpnia 1944 roku w przypałacowym parku rozstrzelano prawdopodobnie SS-Brigadefuehrera Mieczysława Bronisława Kamińskiego, skazanego na śmierć przez niemiecki sąd polowy za niesubordynację i grabież mienia.\nOd strony Helenowa właśnie, 17 stycznia 1945 roku, wjechały do Pruszkowa czołgi 1. Brygady Pancernej im. Bohaterów Westerplatte. Pałac zajęło wówczas NKWD, zaś na lotnisku przez pewien czas stacjonował 17. samodzielny pułk lotnictwa łącznikowego – jednostka dyspozycyjna Dowódcy Lotnictwa Wojska Polskiego.\nW 1947 roku Rosjanie opuścili majątek dosłownie z dnia na dzień, przez co wkrótce niemal cały został rozszabrowany przez okoliczną ludność. Dzięki zdecydowanej akcji nowego właściciela – Wojska Polskiego – większość wyposażenia udało się odzyskać. W pałacu zorganizowano Dom Wypoczynkowy Ministerstwa Obrony Narodowej, w 1969 roku przemianowany na Wojskowy Ośrodek Wypoczynkowy „Helenów”. W okresie powojennym wnętrza pałacu, a zwłaszcza jego górna kondygnacja uległy przekształceniu i modernizacjom (klatki schodowe, toalety); na terenie parku wzniesiono także nowe budynki zaplecza administracyjnego i mieszkalnego. Przemiany te nie naruszyły jednak w niczym zabytkowego charakteru całego założenia pałacowo-parkowego. Aktualnie obowiązującą nazwę – Ośrodek Reprezentacyjny Wojska Polskiego – nadano w 1994 roku. W chwili obecnej jest to jednostka wojskowa, podlegająca Dowództwu Garnizonu Warszawa.\nUczestnicy wycieczki do Helenowa, zorganizowane] przez Pruszkowskie Towarzystwo Kulturalno-Naukowe, zebrani w pałacowej bibliotece. Po prawej stoi komendant Ośrodka, ppłk Jerzy Malewski, który był przewodnikiem wycieczki. Fot. Szymon Kucharski\nBaraniewski, T. S. Jaroszewski, Pałace i dwory okolic Warszawy, Warszawa 1992.\nBaraniewski, T. S. Jaroszewski, Po pałacach i dworach Mazowsza – przewodnik, część 1 (wyd. II), Warszawa 1999.\nKaleta, Złoto, brylanty i… śmierć, [w:] Przegląd Pruszkowski, nr 2/1994.\nKrzyczkowski, Dzielnica Milionerów, Warszawa 1989.\nKulikowski, Bibljoteka w Helenowie, [w:] Szpargały, zesz. 4(9)/1935\nStrona internetowa Ośrodka Reprezentacyjnego Wojska Polskiego – http://www.orwp.wp.mil.pl\nZa uzupełnienie informacji dostępnych w literaturze dziękujemy Komendantowi ORWP, ppłk. Jerzemu Malewskiemu, który pełnił funkcję przewodnika w czasie wycieczki do Helenowa, zorganizowanej przez Pruszkowskie Towarzystwo Kulturalno-Naukowe.\n„Przegląd Pruszkowski” nr 2/2007\nPoprzedni wpis Helenów\nNastępny wpis Kucharski – Żbikowskie gospodarstwo Hoserów


Córka polskiej gwiazdy zakażona koronawirusem? - Prosto z mostu\n27 marca 2020 28 marca 2020 A P 0\nKasia Kowalska umieściła na Instagramie nagranie zawierające smutną wiadomość. Piosenkarka wyjaśniła w chwytającym za serce nagraniu stan w jakim obecnie znajduje się jej córka. Nagranie zawierało również apel, aby młode osoby nie opuszczały domów w okresie pandemii koronawirusa.\nWokalistka za pośrednictewm Instagrama poinformowała, że jej 23-letnia córka znajduje się w szpitalu. Dziewczyna obecnie przebywa w Aglii, gdzie mieszka i studiuje. Wideo było badzo emocjonalne i z pewnością wiele kosztowało artystkę, lecz mimo to postanowiła ostrzec fanów przed niebezpieczeństwem. Kobieta nie wyraziła się konkretnie w kwestii stanu swojej córki, ale z relacji można wnioskować, że jest ona zarażona koronawirusem.\nW piątek gwiazda została zapytana telefonicznie, czy zgadza się na intubację córki, która przebywa w Anglii.\nW nagraniu, które zniknęło z sieci Kasia Kowalska mówiła: Chciałabym tym filmikiem sprowokować was do myślenia, czy musicie wychodzić z domu, czy to naprawdę jest konieczne. Do nagrania tego filmiku zainspirował mnie jeden z lekarzy, z którym rozmawiałam. Prosił, abym przemówiła do rozumu młodym ludziom, bo oni sobie nie zdają sprawy, co się dzieje.\nNie potrafię płakać, choć dzisiaj już wiele godzin przepłakałam – dodaje łamiącym głosem Kasia Kowalska. Na końcu nagrania jeszcze raz podkreśla: Także kochani, jeśli nie musicie, nie wychodźcie z domu, zostańcie w domu.\nJak widać koronawirus może zaatakować każdego, a więc warto wziąć sobie na poważnie zakazy i ostrzeżenia. Sytuacja związana z epidemią bardzo szybko rozwija się na całym świecie. Trzeba stosować się do zaleceń, gdyż lepiej zapobiegać niż leczyć.\nTagged córka Kasia Kowalska koronawirus kraj top


Skład książek, czasopism, katalogów i e-booków | wielogloska.pl\nDTP | Projektowanie | Druk\nJeśli chcesz wydać książkę, a nie wiesz, jak się za to zabrać – dobrze trafiłeś!\nOd 12 lat pracuję z książkami: projektuję ich okładki, wnętrza i przygotowuję je do druku.\nA może zamiast książki drukowanej chcesz zaoferować czytelnikowi książkę elektroniczną?\nBez problemów skonwertuję plik do formatów ePub i Mobi.\nTwoja książka zasługuje na perfekcyjną oprawę. Redakcja, korekta, skład, projekt okładki, dobranie odpowiedniego formatu, papieru, wybór drukarni. Przeszłam ten proces wielokrotnie, dzięki temu jestem w stanie zaoferować Ci pomoc na najwyższym poziomie, na każdym etapie przygotowania książki do druku.\nBranżowa gazeta czy ekstrawagancki magazyn – dobiorę odpowiedni skład, łamanie, dokonam retuszu zdjęć i nadam odpowiedni sznyt Twoim publikacjom. Zadbam również o redakcję i korektę, więc nie musisz się o nic martwić.\nOferuję usługę korekty i redakcji. Aby wydać bestseller nie musisz znać się na przecinkach, wielkich literach, szyku przestawnym zdań. Zleć to osobie, która uwielbia czytanie książek.\nKsiążka elektroniczna (epub, mobi, pdf)\nPowieść, poradnik, white paper, raport – wydania cyfrowe to narzędzia, które mogą stworzyć przyszłość Twojej firmy lub pomogą zrealizować Twoją pasję. Ich wydanie wymaga innych umiejętności niż przy publikacji materiałów papierowych. Przygotowałam w swoim życiu ponad 20 takich publikacji i ciągle się uczę. Z radością opracuję również Twoją.\nKatarzyna Mróz-Jaskuła to graficzka, która stawia przed sobą ambitne cele. Nie stroni od wyzwań, jest pełna pomysłów i otwarta na nowatorskie rozwiązania. Co więcej, godzi akuratność z odpowiedzialnością. Współpraca z nią to czysta przyjemność.\nPaweł Czapczyk, redaktor naczelny Magazynu Akwarium\nWspółpraca z Panią Kasią to czysta przyjemność! Bardzo profesjonalnie przygotowana, doświadczona i pełna pasji zawsze służy dobrą radą i ciekawymi sugestiami, co wynika z jej bogatego doświadczenia w pracy wydawniczej. Z jej pomocą wydałem cztery książki które odniosły spory sukces na co wpływ miała sama Pani Kasia i jej cenne sugestie, o których ja - laik nie miałem pojęcia. Bardzo serdecznie polecam i dziękuję! Wydanie następnej książki zlecę Kasi z prawdziwą przyjemnością 🙂\nWojciech Hankiewicz, pisarz, podróżnik\nWspółpraca z Kasią z Wielogłoski to czysta przyjemność. Każdorazowo podchodzi do moich tekstów w zindywidualizowany sposób i czuję się dzięki temu zaopiekowana. Najważniejsze jednak jest to, że czytelnicy zauważają wyższą jakość książek, których redakcją, korektą i składem zajmuje się Kasia i to chyba o to najbardziej chodzi. Polecam współpracę z Kasią z całego serca!\nMonika Liga, pisarka, www.motylewnosie.pl\nos. 2 Pułku Lotniczego 15/40\nTelefon: +48 508 146 757


Planuje się przeprowadzenie 18 godzin poradnictwa dla klientów PCPR w Łomży (przede wszystkim dla: rodziców zastępczych, dzieci umieszczonych w pieczy zastępczej, rodziców biologicznych, usamodzielnianych wychowanków rodzin zastępczych i placówek opiekuńczo – wychowawczych, osób dotkniętych przemocą, osób niepełnosprawnych, osób doświadczających kryzysu w związku z wypadkami losowymi).\nZakres i tematyka poradnictwa interwencyjnego związana będzie z indywidualnymi potrzebami osób. Poradnictwo będzie świadczone m.in. na rzecz osób i rodzin mających trudności lub wykazujących potrzebę wsparcia w rozwiązywaniu problemów życiowych, osób doświadczających kryzysu w związku z wypadkami losowymi w tym problemów interpersonalnych, wychowawczych, psychospołecznych, problemów dot. przemocy w rodzinie, czy opieki nad osobą niepełnosprawną.\nNie ma możliwości uzupełniania ani zmiany oferty (dotyczy również zamiany osób przewidzianych do realizacji zamówienia). Specjalista świadczący usługę jest zobowiązany do osobistego przeprowadzenia konsultacji oraz prowadzenia niezbędnej dokumentacji. W przypadku firm wymagane jest również pisemne zobowiązanie – zgłoszonych w ofercie i przewidzianych do realizacji zamówienia osób – do współpracy z Oferentem w celu realizacji umowy dot. przedmiotu zamówienia.\n2021-02-25 17:20 Opublikował: Admin


Pewnie niektórzy myślą, że wybranie odpowiedniej walizki nie będzie trudne. W praktyce wygląda to jednak nieco inaczej. Jak więc tą najlepsza dla siebie propozycje wybrać? Oczywiście powinna być to walizka, która będzie lekka\nLublin. Ukradł walizkę, nagrał go monitoring. Teraz szuka go policja [WIDEO 20 komentarze\nCzy to koniec kradzieży "na walizkę"? 209 komentarze\nMr Hublot. Oscar 2014, za najlepszą animację. 19 komentarze\n10 tys. za zgubiona walizkę! W środku „profesjonalna zawartość” 85 komentarze\nMel Gibson wyciął najlepszą scenę 46 komentarze


Farmacy Beauty Pielęgnacja twarzy The Beehive: Best-Sellers for Glowing Skin | DOUGLAS\nHomepageTwarzPielęgnacja twarzyKremy do twarzyFarmacy Beauty Pielęgnacja twarzy The Beehive: Best-Sellers for Glowing Skin\nPielęgnacja twarzyThe Beehive: Best-Sellers for Glowing Skin\n137,00 zł / 1 szt.\nTyp skórywszystkie rodzaje skóry, skóra wrażliwa, skóra mieszana\nWłaściwościkojący, łagodzący podrażnienia, energetyzujący, odprężający, nawilżający\nCecha produktubez silikonów, bez parabenów, bez sulfatów, Clean Beauty, odpowiedni dla skóry wrażliwej, nietestowany na zwierzętach, fair trade\nZestaw bestsellerowych miniproduktów do pielęgnacji skóry, które zapewniają doskonałe nawilżenie i blask przez całą dobę.\nPodaruj swojej skórze to, co najlepsze z ula, dzięki twórcom złotego blasku z Farmacy. Rozgrzewająca miodowa maseczka do twarzy, Honey Potion, pielęgnuje gładką, rozświetloną cerę. Serum na noc Honeymoon Glow nawilża i poprawia wygląd poszarzałej skóry dzięki 14-procentowej mieszance kwasów AHA, BHA, delikatnych kwasów kwiatowych, miodu i kwasu hialuronowego.\n- 0,5 oz/ 15 g Eliksir Miodowy\n- 0,4 oz/ 12 mL Miodowy Blask\n- 0,1 oz/ 3 mL Green Clean.


Październik 2014 | Ty Tu Urządzisz\n55 metrów dla czteroosobowej rodziny – dużo czy mało?\nAutor: Antonina Horubała Opublikowany: Październik 27, 2014\nOstatnio będąc w IKEA, weszłam do niewielkiego mieszkania. 55 metrów kwadratowych zostało zaaranżowane na potrzeby czteroosobowej rodziny. Taki metraż wydaje się wcale nie tak duży jak na przestrzeń dla dwójki dzieci i rodziców. Jednak za pomocą sprytnych tricków wszystko się tutaj pomieściło. A samo mieszkanie biło ciepłem rodzinnym i czułam się w nim przytulnie.\nRozkład sypialni dla czwórki\nDwójka dzieciaków miała swoje oddzielne pokoje. Każde miało wydzieloną strefę pracy. A jak myślicie, gdzie spali rodzice? Na rozkładanej sofie w salonie! :) Dzięki czemu przestrzeń jadalni i salonu podjęłaby jeszcze bez problemu gości. :) Postanowiłam przetestować, czy gdyby faktycznie mieszkała tu rodzina, to rodzice nie byliby pokrzywdzeni, śpiąc na sofie.\nSofa FRIHETEN na sto sposobów\nW tym celu musiałam sprawdzić sofę FRIHETEN na każdy sposób. Oczywiście, gdybym była małym dzieckiem, to nie siadałabym na niej grzecznie, tylko bym na nią wskakiwała – test zaliczony. :)\nGdybym chciała odpocząć, to kubek herbaty, dobra lektura i pled z pewnością by mi w tym pomogły. Sofa FRIHETEN okazała się być bardzo wygodna do takiego wylegiwania na siedziskach lub wzdłuż szezlongu. No dobrze, to teraz czas na sen. Sofa rozłożyła się płynnie i po sekundzie zamieniła się w dwuosobowe łóżko.\nCzy wygodne? Bez zarzutu powiem, że i owszem! :) Już myślałam, że wszystko przetestowane, a egzamin sofy zdany, a tu okazało się, że czeka mnie niespodzianka! Pod szezlongiem kryje się jeszcze pojemnik na pościel. Dzięki temu znika problem niechcianej pościeli w salonie.\nSofa FRIHETEN sprawdzi się doskonale w różnego rodzaju wnętrzach. Dzięki bogatej kolorystyce może stanowić ostry akcent w salonie, a w wersji skórzanej pełnić rolę sofy w gabinecie. Przyjemna jest też cena – 1 499 zł za obicie z tkaniny. Szezlong sofy może być lewo- albo prawostronny. Moja ocena – mocna piątka, a Wy jakbyście ocenili sofę FRIHETEN? ;)\nAutor: Maria Tyniec Opublikowany: Październik 24, 2014\nJabłka w karmelu to popularny w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie jesienno-zimowy smakołyk. Znany także w wielu innych częściach świata: od Australii, przez Chiny, Japonię, Izrael, Niemcy, Francję, po Wielką Brytanię. Tym razem złocistą lub czerwoną skorupkę na jabłku zastąpi karmel w kolorze, nazwijmy go – czerń czarownicy. Specjalnie na zbliżające się Halloween!\nBłyszczące czarne jabłka na czarnej ceramice i w migocącym świetle świec. Idealny deser na kolację 31 października, w Halloween. Nieregularne i prostokątne naczynia MYNDIG w nowym czarnym kolorze.\nPodobno jabłka w czerwonym karmelu i z dodatkiem cynamonu wymyślił w 1908 roku William W. Kolb z Newark, w sąsiedztwie Nowego Jorku. Chciał udekorować na Boże Narodzenie swój sklep ze słodyczami. Jabłka błyskawicznie się rozeszły. Po 5 centów za sztukę. W kolejnych latach Kolb sprzedawał ich po kilka tysięcy sztuk rocznie. Ich popularność rosła i jak donosił dziennik „Newark News”, w 1948 roku można już było dostać je we wszystkich sklepach cukierniczych i obowiązkowo w każdym cyrku wzdłuż atlantyckiego wybrzeża stanu New Jersey.\nCzas przygotowania: około 20 minut.\n8-10 jabłek (zależnie od wielkości) – najlepiej Szarych Renet\n300 g cukru (może być biały lub brązowy)\n118 ml syropu kukurydzianego\nczarny barwnik spożywczy, około 1 łyżeczki lub według instrukcji na opakowaniu (na Boże Narodzenie przyda się barwnik czerwony)\nolej (w spreju lub w butelce)\nTermometr cukierniczy FANTAST (nie jest konieczny).\n1. Jabłka umyj i osusz, a następnie nabij je na patyczki ogonkami do góry (młotek może się przydać). Jabłka nie powinny spadać.\n2. Pergamin spryskaj olejem w spreju lub posmaruj olejem za pomocą pędzelka lub kawałka ręcznika papierowego. To bardzo ważne. Inaczej karmel z jabłek przyklei się do papieru.\n3. Cukier i syrop kukurydziany roztop w wodzie na średnim ogniu, mieszając od czasu do czasu. Dodaj barwnik i cynamon. Gotuj przez 12-15 minut lub aż syrop osiągnie temperaturę około 150°C. Najłatwiej to sprawdzić, używając termometru cukierniczego. Można też zastosować stary dobry sposób i wlać kilka kropli syropu do kubka zimnej wody. Jeśli od razu stwardnieje, to znaczy, że temperatura jest odpowiednia.\n4. Garnek zdejmij z ognia.\n5. Zdecydowanym ruchem zanurzaj w syropie po jednym jabłku, jednocześnie je obracając, by równo pokryło się karmelową masą. Gotowe jabłka układaj na pergaminie patyczkiem do góry. Po chwili czarna skorupka stwardnieje. Jabłka pięknie prezentują się w całości. Nie łatwo jednak je gryźć. Prościej rozkroić i delektować się nim po kawałku. Pyszne jest połączenie kwaśnego jabłka z chrupiącym słodkim karmelem. Jabłka można przygotować do 6 godzin wcześniej.


życie be: Ssący ssak K. - czyli o tym,że natura wie jak zrobić dziecku dobrze.\nSsący ssak K. - czyli o tym,że natura wie jak zrobić dziecku dobrze.\nTo, że każde dziecko jest inne jest sprawą oczywistą. Moi synowie (gdybym miała ich porównać) różnią sie pod wieloma względami. Już teraz widać dwa zupełnie inne temperamenty. Nie jest to dla mnie zaskoczeniem, rzecz jasna. Jednakże jest pewna kwestia która mnie zadziwia, a właściwie to sprawia, że jestem pełna podziwu dla mądrości natury.\nKarmienie piersią: naturalny i najlepszy z możliwych sposobów zaspokajania podstawowych potrzeb niemowlęcia. Wydaje się takie proste, bo przecież natura tak nas, kobiety stworzyła i dała dwa mlekodajne zbiorniki, ale jak wiemy różnie z tym karmieniem piersią bywa. Ja narzekać nie mogę. Obyło się bez większych problemów. Jakieś zapalenia piersi w obu przypadkach na początkach mlecznej drogi były owszem, ale tego się już nie pamięta. (Grunt to mieć wspierającego Męża przy boku).\nW tej sferze moje dzieci różnią się diametralnie. Miłosz był typem cycoholika, który przez osiemnaście miesięcy swego życia przy piersi mógł leżeć godzinami. Kuba natomiast od początku korzysta z mlecznego dobrodziejstwa swej Matki tylko po to aby się najeść. Ma jednak specjalne wymagania: postanowił, że będzie korzystał tylko i wyłącznie z jednego matczynego zbiornika życiodajnej mikstury.\nI to jest niesamowite właśnie! Natura w taki sposób nas stworzyła, że nawet gdy dziecko preferuje korzystanie z jednej piersi nasze ciało dostosuje się do sytuacji produkując to co potrzebne, w takich ilościach aby dziecko było w pełni zaspokojone pokarmem który się w ciele matczynym wytworzy. Nie ma więc różnicy czy dziecko korzysta z jednej czy z dwóch piersi. Mleka zawsze wytworzy się tyle, ile nasze dziecię będzie potrzebowało spożyć. Dowodem na to jest mój dziewięcio-kilogramowy Syn Jakub.\nOczywiście nie odkryłam nic nowego, jednakże uważam, że jest to coś wspaniałego (nie waga syna mego, ale fakt że natura pokieruje wszystkim tak aby było dobrze).\nAutor: Ela Bednarek o 16:14


Kępno: Zmiany, nowości i ulepszenia - Tygodnik Kępiński\nAntoniego, Henryki, Mariana 17 Stycznia 2019, 12:17\nKępno: Zmiany, nowości i ulepszenia\nKonferencja prasowa burmistrza miasta i gminy Kępno Piotra Psikusa.\n11 stycznia br. w kępińskim ratuszu odbyła się konferencja prasowa burmistrza Piotra Psikusa. Podczas niej omówiono najnowsze wiadomości dotyczące gminy Kępno.\n„Kępińska Karta Seniora” to program, który aktywizuje społecznie kępińskich seniorów poprzez stworzenie systemu zniżek, ulg i zwolnień umożliwiających zwiększony dostęp do ofert kulturalnych i innych usług.\nTuż po konferencji burmistrz wraz z przewodniczącym Rady Seniorów Kazimierzem Czworowskim dokonali w kinie „Sokolnia” uroczystego wręczenia pierwszych Kępińskich Kart Seniora – aż 124 sztuki.\nUrząd Miasta i Gminy w Kępnie przyjął do tej pory 608 wniosków i podpisał 33 umowy partnerskie z lokalnymi przedsiębiorcami reprezentującymi różne branże. Dzięki temu osoby, które ukończyły 60 lat, mieszkają na terenie gminy Kępno i posiadają Kartę Seniora, mogą korzystać ze specjalnych zniżek, które oferują partnerzy – firmy, instytucje, zakłady usługowe czy sklepy.\n- Program „Kępińska Karta Seniora” spotkał się z akceptacją zarówno dotyczącego go środowiska, czyli seniorów, których mamy w naszej gminie ponad 4.500, jak też lokalnych film i przedsiębiorców, którzy przyłączając się do tego programu, zyskują stałych klientów – zaznaczył P. Psikus.


Teczka na rysunki czy tuba - co wybrać? Wady i zalety rozwiązań.\nTeczka na rysunki czy tuba?\nPewnie kompletując swój przybornik rysownika, nawet się nad tym nie zastanawiałeś. A jednak jest to istotne zagadnienie. W teczce lub tubie będziesz transportować rysunki i arkusze papieru do szkoły rysunku i w plenery.\nPomożemy Ci wybrać właściwą.\nJeśli rozpoczynasz kurs rysunku, zapoznaj się z dostępnymi przyborami na rynku. Z cyklu poradnika rysunkowego mamy dla Ciebie też wpis:\nJakie ołówki wybrać do nauki rysunku? Testujemy drewniene, automatyczne i bezdrzewne.\nHistoria sztuki - powrót do przeszłości\nZanim zaczniesz prężne poszukiwania teczki na rysunki lub tuby w sklepach plastycznych, zabieram Cię na wycieczkę po starożytnym Egipcie. Opowie o nim dr Paweł Freus, wykładowca akademicki i specjalista od historii sztuki.\nTeczka na rysunki - kurs na architekturę\nKiedy zapisywałam się na kurs na architekturę, na stronie szkoły rysunku znalazłam informację o materiałach potrzebnych na zajęcia, a tam:\nJako niezaznajomiona z tematem zdziwiłam się radykalnością stwierdzenia. Wtedy też nawet nie wiedziałam, że istnieje takie coś jak tuba na rysunki. Jedynym opakowaniem do przenoszenia prac, jakie na tamten czas znałam, była teczka.\nNosiła ją Bogna, z którą chodziłam na lekcje rysunku w MDKu. Wielki, czarny pokrowiec wydawał się nieporęczny i ciężki. A był to tylko format B2 (50×70 cm). Wywarł na mnie takie wrażenie, być może dlatego, że Bogna nosiła w niej dużo rysunków i zagruntowanych kartek, jak na uczestniczkę kursu artystycznego przystało.\nFormat teczki - rysunek architektoniczny\nJeśli uczęszczasz na kurs rysunku, żeby dostać się na architekturę wystarczy Ci w zupełności teczka na rysunki B2 (wymiary 50×70 cm). Na takim arkuszu rysuje się podczas egzaminu i większość prac na kursie będzie w tym formacie.\nCo musisz zrobić, żeby dostać się za pierwszy razem? Jak przebiega po zmianach procedury? Przeczytaj porady studentów WAPW, którzy ukończyli kurs na architekturę.\nTeczka na rysunki - kurs na ASP\nPamiętam artystów z liceum plastycznego, podróżujących autobusem z wielką teczką na rysunki. Ona była większa od nich! Precyzyjniej – format B1 czyli 100×70 cm. Nic dziwnego, skoro musieli opanować różne techniki na odmiennych formatach.\nPodobnie w przypadku kursu artystycznego, który łączy w sobie lekcje rysunku i kurs malarstwa (oraz inne techniki, a także historię sztuki…😉), uczniowie tworzą na arkuszach o różnych wymiarach. Przeważają jednak B1. Prace służą potem jako portfolio w rekrutacji na ASP, zatem warto mieć kilka rozmiarów do zaprezentowania swojej wszechstronności.\nJaka teczka na kurs artystyczny?\nZe względu na to, że kandydaci na ASP malują też na płótnie lub desce, ich obrazy zajmują więcej miejsca (są grubsze). Dlatego artyści posiadają najczęściej kilka pokrowców: teczkę na rysunki B1 i B2.\nDołącz do grona artystów.\nPrzyjdź na kurs malarstwa i poczuj atmosferę pracowni artystycznej. U nas zakochasz się w sztuce - dajemy na to 100% gwarancji.\nChcę stać się artystą\nTeczka na rysunki - kurs rysunku hobby\nW tym przypadku nauka rysunku ma charakter bardziej zróżnicowany, gdyż nie ograniczają nas żadne egzaminy. Uczestnicząc w kursie artystycznym możesz pracować na dowolnym formacie w ulubionej technice.\nWedług mnie, najlepiej zaopatrzyć się w teczkę na rysunki B2 (czyli 50×70 cm).\nPrzeważnie kursanci w szkole rysunku nie podejmują się pracy na większych arkuszach. Ten rozmiar jest dość duży i przyjemnie się na nim tworzy, nawet jeśli jesteś na etapie rysunku od podstaw. A do takiej teczki schowasz również mniejsze formaty.\nTeczka na rysunki - rysunek dla dzieci\nNa kursie rysunku dla dzieci i młodzieży pomagamy rozwinąć kreatywność i rozbudzić miłość do sztuki. Zajęcia przygotują Twoją pociechę do liceum plastycznego. Na egzaminach w tej szkole wymagany jest rozmiar A3 (29×42 cm) i na takim uczymy młodzież rysować.\nDlatego wystarczy w zupełności teczka na rysunki o formacie A3.\nSprawdź najpopularniejsze kursy rysunku\nZdobądź doświadczenie w przyszłościowej dziedzinie rysunku i zarabiaj na pasji . Na kurs digital painting nie potrzebujesz teczki na rysunki ani tuby 😉.\nSzybko i skutecznie opanujesz sztukę rysowania. W 2 tygodnie przerobisz materiał z aż 3 miesięcy regularnego kursu!\nOd dłuższego czasu zbierasz materiały i nie potrafisz zacząć? Kurs rysunku w ferie jest dla Ciebie! Wykorzystaj czas wolny na spełnienie marzeń.\nTeczka na rysunki - plusy i minusy\nTeczka na rysunki jest bardzo pojemna i wygodna do przenoszenia:\narkuszy na kolejną lekcję rysunku\nmateriałów z zajęć\nA jeśli wybierasz się w plener, to włożysz do niej także:\ndeskę do rysowania.\nZawsze teczkę rysunkową możesz założyć na ramię lub trzymać za rączkę w dłoni. Jeśli chodzi o format B2 – nigdy nie miałam problemu z jej transportem. W pociągu spokojnie kładłam teczkę na półce ponad siedzeniami, a w autobusie czy tramwaju przy ścianie lub siedzeniu.\nW teczce na rysunki Twoje prace się nie pogniotą i będą chronione przed wilgocią. Ileż to razy szłam na dworzec z kursu na architekturę w deszczu, a rysunki ani trochę nie zmokły.\nPrzeważnie ludzie narzekają na jej gabaryty. Faktycznie, mając teczkę na rysunki o wymiarach 100×70 cm, trudno mówić o wygodzie. Jednak jeśli chodzi o format B2, nie jest źle.\nTuba na rysunki - plusy i minusy\nChcesz zostać architektem?\nPomożemy Ci spełnić marzenia o prestiżowych studiach na najlepszym wydziale w Polsce.\nPrzez ponad 10 lat nasi kursanci nieustannie zajmują pierwsze miejsca na egzaminie. Bądź kolejny! Pokażemy Ci, jak dostać się na architekturę\nW podróży, jeśli nie chcesz aby twoje rysunki zajmowały dużo miejsca, tuba jest bardzo wygodnym rozwiązaniem. Zawiesisz ją na ramię i bez problemu udasz się w plener podczas wakacyjnego kursu rysunku.\nPoradnik dla każdego rysownika. Sprawdź:\nPewnie szukając tego artykułu, w okienko Googla zdążyłeś już wpisać: jak nauczyć się rysować nauka rysunku dla początkujących krok po kroku lekcje rysunku od podstaw\nAby włożyć rysunki do tuby trzeba je razem zwinąć, dlatego rozmazują się i zostają niemal nieodwracalnie odkształcone.\nJeśli przechowujesz w niej więcej rzeczy i chcesz wyjąć konkretną kartkę musisz, niestety, opróżnić całą tubę, aby dostać się do wybranego rysunku. To zabiera dość dużo czasu, a później czeka Cię jeszcze pakowanie zawartości z powrotem.\nJak dbać o teczkę na rysunki?\nTeczka na rysunki to niemały wydatek, dlatego warto zachować ją w dobrym stanie, tak żeby służyła przez lata. Pamiętaj o złotych zasadach rysownika:\nNie obciążaj teczki na rysunki (plecakiem, siadając na niej), żeby się nie pogniotła i nie odkształciła.\nNie wypełniaj jej po brzegi. Inaczej się nadwyręży i rozciągnie. Jest też ryzyko, że przez to pęknie.\nUnikaj nadmiernej wilgoci. W miarę możliwości. Teczka ochroni Twoje rysunki przed deszczem, ale nie kładź jej wtedy na chodniku.\nNie noś wszystkich swoich prac. Regularnie je wyciągaj (będziesz mieć porządek 😉), aby przez ich ciężar pasek lub rączka się nie zerwały.\nNie szuraj teczkę na rysunki po ziemi. Mnie się to zdarzało, kiedy idąc, trzymałam ją za rączkę. Później była porysowana.\nTeczka na rysunki czy tuba? PODSUMOWANIE + gdzie kupić teczkę\nWybierając teczkę na rysunki kieruj się formatem papieru, którego będziesz używać na kursie artystycznym.\nTeczka na rysunki chroni je przed uszkodzeniem i zmoczeniem.\nDo teczki możesz włożyć materiały i przybory potrzebne w szkole rysunku.\nTuba jest dobra do przenoszenia małej ilości cienkich arkuszy np. w plenerze.\nTuba na rysunki zajmuje mało miejsca i jest poręczna.\nPrace w tubie rozmazują się i odkształcają.\nGdzie kupić teczkę na rysunki lub tubę?\nTeczka na rysunki i tuba są łatwo dostępne w dobrze wyposażonych sklepach plastycznych. Jeśli zależy Ci na kolorowej teczce, innym materiale (może być tekturowa, plastikowa i materiałowa) najlepiej szukać w internecie, gdzie masz większy wybór i możliwość porównywania cen. Szczególnie, gdy potrzebujesz większej ilości teczek na rysunki np. jako uczestnik kursu na ASP.\nJako uczeń naszej Szkoły Rysunku otrzymujesz bezpłatny dostęp do wykładów z historii sztuki. Prowadzi je dr Paweł Freus. Możesz też skorzystać z pełnego kursu, na którym przygotujemy Cię do matury i analizy dzieł sztuki.\nCo wybierzesz do przenoszenia rysunków?\nMam nadzieję, że teraz już nie masz wątpliwości czy zaopatrzyć się w teczkę na rysunki, czy w tubę. Jeśli masz ochotę, napisz, proszę, w komentarzu:\nJaką teczkę na rysunki posiadasz?\nCzy sprawdziła się u Ciebie tuba na rysunki?\nW jakim kursie rysunku uczestniczysz?\nAlbo po prostu podziel się swoimi przemyśleniami, chętnie przeczytam 😊.\nMasz znajomych, którym przyda się ten artykuł? Podziel się z nimi.\nUdostępnij go na fb lub zalinkuj na swojej stronie. Może pomożemy większej ilości początkujących, zagubionych rysowników.


Terrassen Camping Ossiacher See - Ossiach - Austria | Szukaj i rezerwuj u ACSI\nTerrassen Camping Ossiacher See (Ossiach, Karyntia), położony jest nad jeziorem. Ten wielopoziomowy kemping posiada wyznaczone, z cieniem, bez cienia i stanowiska z cieniem. Terrassen Camping Ossiacher See leży w pobliżu plaży piaszczystej i plaży żwirowej. Istnieje możliwość wynajęcia namiotów, przyczep kempingowych, przyczep stacjonarnych, pokojów, apartamentów i bungalowów. Na kempingu znajduje się plac zabaw, zadaszona hala zabaw i teren sportowy.\nNa kempingu Terrassen Camping Ossiacher See obowiązują następujące zasady odnośnie zwierząt:\nDla amatorów aktywnego wypoczynku kemping oferuje program wycieczek, wycieczki piesze z przewodnikiem i różne wycieczki rowerowe. Kemping oferuje program animacyjny. W pobliskiej okolicy można kąpać się w jeziorze. Przy Terrassen Camping Ossiacher See dozwolone jest uprawianie snorkelingu, windsurfingu i jazdy na nartach wodnych.\nTen inspektor odwiedza co roku Terrassen Camping Ossiacher See i sprawdza ten kemping pod względem 200 udogodnień i innych punktów. Inspektor jest pracownikiem ACSI i nie pracuje dla kempingu.\nChcesz zarezerwować miejsce na Terrassen Camping Ossiacher See lub otrzymać więcej informacji? Możesz to zrobić korzystając z poniższych danych.\nACSI Eurocampings wyśle Twoje pytanie na "Terrassen Camping Ossiacher See".


Podsumowanie V Kongresu "Polska Chemia" | Strona 2 - Wiadomości - Wortal Plastech\nNa pytania moderatora związane ze światowymi kierunkami rozwoju gospodarki, ich wpływem na całą branżę chemiczną i to jak Polska odnajdzie się w czwartej rewolucji przemysłowej odpowiadali m.in. prezesi największych firm chemicznych działających w Polsce (PKN Orlen S.A., Grupa Azoty S.A., Grupa Lotos S.A., Synthos S.A., Anwil S.A., BASF Polska Sp. z o.o., Boryszew ERG S.A.). Paneliści oceniali także, jakie - z perspektywy firm, którymi kierują - są najważniejsze wyzwania, przed którymi stoją. Wśród licznych przykładów podążania za kierunkami Gospodarki 4.0 i technologiczną gotowością do implementacji nowych rozwiązań istotną kwestią podnoszoną przez mówców jest rozwój zasobów ludzkich i przystosowanie pracowników do nowych technologii.\nInteligentny Przemysł, był ostatnim obszarem tematycznym omawianym podczas pierwszego dnia V Kongresu „Polska Chemia”. Uczestnicy tego bloku tematycznego (AnwilS.A., Fluor S.A., Honeywell Sp. z o.o., FlexSim Warszawa Intermarium Sp. z o.o., Kancelaria CMS, Dachser Chem-Logistics) starali się odpowiedzieć na pytanie czy w XXI wieku człowiek jest nadal niezbędnym elementem procesów produkcji? Czy cyfryzacja niesie ze sobą tylko szanse rozwojowe? I jak bardzo wprowadzenie BAT’ów może wpłynąć na rozwój całego sektora? Sektor chemiczny, jest jednym z najintensywniej korzystających z rozwiązań Przemysłu 4.0, jednakże nadal stoi przed licznymi wyzwaniami i kosztami związanymi z ich wprowadzaniem. Ważnym elementem składowym rozwoju inteligentnego przemysłu jest rozwój kadr, tak by były w stanie w pełni wykorzystać potencjał rozwoju technologicznego, którego jesteśmy świadkami.\nCzytaj więcej: Branża chemiczna 668 Relacja 121 Konferencje 261 Ludzie i firmy 405