Ebooki Mikołaj PDF, EPUB I MOBI Na Polishwords.com.pl\nEbooki - "Ebooki mikołaj"\n...cyzji dotyczących edukacji i pracy oraz budowanie zdrowych relacji z ludźmi. Jarosław Jankowski — magister pedagogiki ukończonej na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu oraz absolwent programu Executive MBA prowadzonego przez Dominican University, Brennan School of Business. Dyrektor do spraw b...\n...te;re stały się częścią jego drogi. Na pewno popełnimy własne, ale jestem pewien, że z takim przewodnikiem powrót na właściwy szlak będzie ultraszybki! Mikołaj Kowalski Barysznikow, (dziennikarz, biegacz amator, zawodnik #MarcinŚwiercTEAM) Po dokładnej lekturze tej książki można się poczuć jak po uzy...\n-45% na Korfu i Wyspy Jońskie. #Travel&Style. Wydanie 1 Jeszcze w promocji -45%\n-45% na Korfu, Lefkada, Itaka, Kefalonia, Zakynthos. Travelbook. Wydanie 1 Jeszcze w promocji -45%\n-45% na Korfu, Lefkada, Itaka, Kefalonia, Zakynthos. Travelbook. Wydanie 3 Jeszcze w promocji -45%\n...acute;cili po latach nieobecności Czesław Miłosz i Sławomir Mrożek. Z Krakowem nierozerwalnie jest związana Wisława Szymborska. Na tutejszej uczelni studiowali Mikołaj Kopernik, król Jan III Sobieski i przyszły papież Jan Paweł II. Tu powstały kabarety „Zielony Balonik" i „Piwnica pod Baranami". Wcią...\n-45% na Bochnia i okolice. Miniprzewodnik Jeszcze w promocji -45%\n...ć wiele niezapomnianych wrażeń. W samym mieście, latem tonącym w zieleni, oprócz wizyty w kopalnianych otchłaniach warto zobaczyć zabytkową bazylikę św. Mikołaja oraz udać się na stare bocheńskie cmentarze - komunalny i żydowski. Niezwykle urokliwie prezentują się także domy skupione przy głównych ulicach...\n...ięki tak zróżnicowanemu ukształtowaniu podłoża, świat fauny i flory cechują się dużym urozmaiceniem. Spośród drobniejszych roślin wymienić należy mikołajka nadmorskiego, groszek nadmorski, turzycę piaskową, babkę nadmorską oraz rzadsze rośliny takie jak: bażyna czarna, kosaciec syberyjski czy mieczyk dach...\n...rośliny obszarów podmokłych i bagiennych np. mchy torfowce, wszystkie gatunki rosiczek, widłaki, a także storczyki i przede wszystkim, charakterystyczny mikołajek nadmorski. Bliskość zbiorników wodnych, zarówno wody słonej jak i słodkiej, sprzyja rozwojowi fauny. Zbiorniki wodne stwarzają dogodne w...\n...e;rz" - Liptovskiej Mary. Z miasta widać szczyt Krywania - symbol Słowacji. Historia Pierwsze wzmianki o miasteczku targowym, znanym wówczas jako Święty Mikołaj, pochodzą już z XIII w. W 1667 r. przeniesiono tu siedzibę żupy liptowskiej. W 1713 r. sąd żupny skazał w Mikulaszu na śmierć słynnego zbójnika J...\n-45% na Wieliczka. Miniprzewodnik Jeszcze w promocji -45%\n...lecia podziemnych wyrobisk oczarowani byli zarówno wielcy ludzie nauki, kultury i sztuki, jak i koronowane głowy. W wielickich otchłaniach gościli m.in. Mikołaj Kopernik, Johann Wolfgang Goethe, Fryderyk Chopin, Jan Matejko, Józef Piłsudski, Lech Wałęsa oraz kardynał Karol Wojtyła, późniejszy papie...\n-45% na Mikołajki i okolice. Miniprzewodnik Jeszcze w promocji -45%\n...informacje praktyczne: co warto zobaczyć, gdzie szukać noclegu i jak dojechać w miejsce, którego nie można pominąć zwiedzając okolicę. Zapraszamy na wycieczkę! Mikołajki i okolice To jeden z najchętniej odwiedzanych regionów kraju. Mekka, co oczywiste, wodniaków. Spragnieni ciszy i spokoju mogą się zaszyć...\n...gór poprzez płaskowyże, jeziora, lasy aż po piaszczyste plaże i głębokie fiordy. Od chłostanego wiatrami Nordkapp po uliczki Kopenhagi. Od mroźnej siedziby św. Mikołaja po Drogę Trolli. Szlakiem popularnych stolic sportów zimowych. Podróż po Szwecji, Norwegii, Danii i Finlandii z pewnością pozostawi niezatarte wrażenia...\n...bilizowała ją do pierwszych marszobiegów, a potem zagrzewała do działania i kolejnych startów. Jej trofea to medale z Biegu Niepodległości, Biegu Mikołajkowego, Zimowych Biegów Górskich, Biegu Pamięci Żołnierzy Wyklętych, Półmaratonu Warszawskiego i Wings for Life. Od początku biega r...\n...cute;w, ministrów,arystokratów, generałów. Później w dobie Królestwa Polskiego, bywały kochankami carów Aleksandra I, Mikołaja I, wielkiego księcia Konstantego....\n...poetów i pisarzy. Przedstawiciel romantyzmu rosyjskiego, klasyk literatury rosyjskiej, wybitny reformator rosyjskiego języka literackiego. Kamerjunkier cesarza Mikołaja I Romanowa. Dama pikowa to pasjonująca opowieść o rosyjskiej XIX-wiecznej szlachcie, starych damach, młodych oficerach, o hazardzistach karcianych, o n...\n...jak np. książę Ferdynand Wirtemberski, jego syn Ludwik z żoną Marią z Czartoryskich, książę Karol Sudermański późniejszy król Szwedzki Karol XIII oraz książę Mikołaj Repnin....\n...kach tych, oprócz Mniszchów, występuje także cały szereg niepospolitych postaci, jak Żółkiewski, Chodkiewicz, Lew i Jan Piotr Sapiehowie, Aleksander Gosiewski, Mikołaj Struś, Roman Rożyński, Iwan Zarudzki i wielu innych, wprawdzie nie tak głośnych, ale niemniej przeto znamiennych i wybitnych. Bliższe poznanie tych ludz...\n-45% na Mikołaja Doświadczyńskiego przypadki Jeszcze w promocji -45%\n...ą wiedzę bohatera z realiami cywilizacji. Wykorzystuje konwencję powiastki filozoficznej oraz powieści obyczajowej i przygodowej. (http://pl.wikipedia.org/wiki/Mikołaja_Doświadczyńskiego_przypadki)...\n...alił ogień na Rozewiu?, O mądrym rybaku i głupim diable, O tym, jak chleb w kamień się zamienił, Śledź i flądra, Przemienieni w buki, Łosoś i węgorz, Legenda o Mikołajku, Kaszubska tabaka, Gdańskie lwy....\n...reszczenie wraz z omówieniem problematyki zgodnie z aktualnym programem nauczania. Opracowanie zawiera również m.in.: plan wydarzeń, charakterystykę bohaterów (Mikołajka, Alcesta, Rufusa, Ananiasza, Gotfryda, Maksencjusza, Joachima, Euzebiusza i innych), przykładowe wypracowania (Mój dzień z Mikołajkiem i jego kolegami...\n...i jest pomoc choremu chłopczykowi. Podobnie jak w przypadku pierwszej części, wszystkie Autorki zrezygnowały z honorariów, by pomóc dwuletniemu Mikołajkowi, który cierpi na rdzeniowy zanik mięśni typu 1. Wspólnie z Oficyną wydawniczą RW2010 z przyjemnością informujemy, że cały doch&oacut...\n...wszystko, co będzie mogła, choć prześladują ją wątpliwości i lęk o przyszłość w Rosji, coraz szybciej zmierzającej ku katastrofie. Dwa miesiące później Mikołaj II zmuszony jest abdykować i carska rodzina zostaje aresztowana w Pałacu Aleksandrowskim. Uwięzieni w coraz trudniejszych warunkach, Masza i Alosza, zna...\n...(twórca internetowego serwisu BBC), Evgeny Morozov, Jakub Dymek, Miłada Jedrysik, Maciej Gdula, Aleksandra Przegalińska, Anna Wójcik czy Karolina Mikołajewska-Zając. Poza głównym tematem numeru Slavoj Zizek mierzy się z problemem kryzysu uchodźczego, zajmujemy się też tematem pomnika Sprawiedliwych...\n...czasach Modernizmu. Fabuła sztuki zasadza się na prawdziwym wydarzeniu, do którego doszło w 1900 roku. Wówczas to poeta Lucjan Rydel poślubił chłopkę, Jadwigę Mikołajczykówną. Oprócz tego jednak, dramat zawiera liczne wątki symboliczno-wizyjne oraz fantastyczne. Stanisław Wyspiański nazywany jest Czwartym Wieszczem P...\n...kowskie ujęcie doświadczenia religijnego. Omawia nadto antropologię teandryczną Rosjanina. Przedmiotem rozważań rozdziału piątego są wybrane problemy filozofii Mikołaja z Kuzy. Rozdział ten ma za zadanie uzmysłowić ogromny wpływ, jaki niemiecki filozof wywarł na sposób filozofowania czołowego przedstawiciela tzw. "Sreb...\n-7% na Czarna owca\n...ywiście na zmianę przeplatające się z dawnym życiem Jagody. Najbardziej interesujący są bracia, bardzo swobodnie zachowujący się w domu Matyldy. Starszy z nich Mikołaj - świetny gitarzysta i jak się okazuje obiekt zainteresowania głównej bohaterki oraz Przemek - artysta, którego uczy Matylda, wprowadzają do życia Jagod...\n... LISTY DO DZIECIĄTKA JEZUS ŚWIĘTA ADWENTOWE ŚW. ANDRZEJA, APOSTOŁA, PATRONA RYBAKÓW - 30 LISTOPADA ŚW. BARBARY, DZIEWICY I MĘCZENNICY - 4 GRUDNIA ŚW. MIKOŁAJA, BISKUPA - 6 GRUDNIA NIEPOKALANE POCZĘCIE NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY - 8 GRUDNIA ŚW. ŁUCJI, DZIEWICY I MĘCZENNICY - 13 GRUDNIA ŚWIĘTO OCZEKIWANI...\n...potrzebna? Czy przykładanie racjonalnej miary, właściwej rzeczywistości podmiotowo-przedmiotowej, do czegoś spoza niej, ma sens? Czy słuszność jest po stronie Mikołaja z Kuzy, gdy twierdzi, że "jest rzeczą pożyteczną często mówić to, czego nie da się nigdy dostatecznie powiedzieć", czy też po stronie Ludwiga Wittgenst...\n...na zasnęła dopiero o świcie, gdy małe ludziki w czerwonych ubrankach udały się już do pracy. Od kilkudziesięciu lat krasnoludki pracowały dla skrzatów świętego Mikołaja, które nie radziły sobie z robieniem zabawek. Skrzaty poprosiły o pomoc bezrobotne krasnoludki, które zgodziły się na współpracę po dość długich pertra...\n...zysta. Fraszka to drobny utwór poetycki wierszem, często o charakterze żartobliwym, oparty na dowcipnym pomyśle. Pierwowzór fraszek w literaturze polskiej dał Mikołaj Rej w Figlikach. Kochanowski ustalił swoimi Fraszkami obowiązujący wzór stylistyczny tego typu utworów. Fraszki Kochanowskiego charakteryzuje duża różn...\n...lnej biesiady niepostrzeżenie wsącza się aura niesamowitości... Dramat opisuje autentyczne wydarzenie, jakim było wesele poety Lucjana Rydla z chłopką Jadwigą Mikołajczykówną. W utworze Wyspiański przeplata wątki realistyczne i symboliczno-wizyjne. Wesele jest kontynuacją dramatów romantycznych. Przedstawia sytuację...\n...i księciem Litewskim Witoldem wypełnione były, staraniami dyplomacji i poselstw, a szczególnie księdza Arcybiskupa Gnieźnieńskiego. Kanclerza Koronnego, Mikołaja Kurowskiego oraz jego imiennika, Podkanclerzego Koronnego księdza Mikołaja Trąby o to, aby pokój jako taki, z zakonem Najświętszej Marii Panny,...\n-19% na Bibliografia dialogu chrześcijańsko-żydowskiego w Polsce za lata 1996-2000\n...tańca styczniowego, uczonego, publicysty, aktywnego działacza emigracyjnego, współtwórcy Akademii Adama Mickiewicza w Bolonii oraz Biblioteki Polskiej i Muzeum Mikołaja Kopernika w Rzymie. Cennym uzupełnieniem książki jest dziennik Wołyńskiego z lat 1882-1883....\n-50% na Villa Maluschyn 1412-2012. 600 lat Parafii św. Mikołaja w Maluszynie. Księga Jubileuszowa Jeszcze w promocji -50%\n...nej zmiany, będącej aktualnie przedmiotem procesu legislacyjnego. Prof. zw. dr hab. Andrzej Marek - kierownik Katedry Prawa Karnego i Kryminologii Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Był członkiem rządowej, a następnie prezydenckiej Komisji ds. Reformy Prawa Karnego, przewodniczył zespołowi prawa karnego materia...\n...Poradnik do gry Anno 1404. zawiera szczegółowy opis przejścia całej kampanii dla single player, omówienie znajdujących się w niej misji pobocznych oraz porady ogólne związane z rozgrywką, a także charakterystyka najważniejszych budynków. Skrócona wersja spisu treści:-Wprowadzenie-Podstawy-Zbiór porad ogólnych-Budynki...


Stareńka Sonia – adoptuj wirtualnie! – Fundacja Centaurus\nStareńka Sonia – adoptuj wirtualnie!\nadmin 15 września 2020 No Comments\nBabuleńka Sonia jeszcze raz dziękuje za Waszą pomoc. Lada moment dołączy do kucykowych, niepełnosprawnych dziewczyn – Kruszynki, Bajki i również niedawno dzięki Wam ocalonej Muszki.\nSonia szepnęła nieśmiało stajennym, że usłyszała, iż jej przyjazd do nas to dopiero początek nowej drogi, dlatego prosi o każdą dalszą pomoc. Dzięki temu będziemy mogli zapewnić jej najlepszą możliwą opiekę.\nJeśli tylko masz chęci – możesz zaopiekować się Sonią zdalnie – czyli wspomagać jej utrzymanie w formie comiesięcznych darowizn z dedykacją dla babuszki.\nPodstawowy miesięczny koszt utrzymania starszego kuca sięga 400 zł. W tej kwocie mieści się owies, siano, słoma, oraz suplementy i probiotyki wspomagające funkcjonowanie układu trawiennego.\nWielu naszych podopiecznych ma tzw. Częściowych Wirtualnych Opiekunów, czyli dany Sponsor wspiera utrzymanie w wybranej przez siebie kwocie. Dla Soni będzie ważne każde, ale stałe wsparcie.\nW jej imieniu serdecznie dziękujemy!\nJak adoptować wirtualnie? Po wypełnieniu formularza, skontaktujemy się w ciągu kilku dni ze szczegółami „technicznymi” 😉\n„Coś się urwało, skończyło... Lecz łzy w oczach powstrzymywała natychmiast myśl: jeszcze nie koniec, jeszcze jest szansa…” - Aleksander Kamiński. Wiecie, mówi się, że los często układa się tak, że…\nBył potrzebny, kiedyś był niezastąpiony. A dzisiaj jest nikim… Może jest dla Batona jakieś jutro? Może to jeszcze nie jego czas? Bo właśnie teraz, po tylu latach służby człowiekowi, to…\nKokos to koń, który całe życie pracował z ludźmi w szkółce jeździeckiej. Bawił, był wiernym towarzyszem, był przyjacielem. Uwielbiał towarzystwo ludzi, uwielbiał czuć się potrzebny. Ale nagle zdajemy sobie sprawę,…\nSzafir został sam na tym świecie, bo takie jest życie. Dziś nie liczy się już to co kiedyś. Zgubiono gdzieś po drodze prawdziwy sens. Dziś już nikt nie pamięta tych…\nBlue rozgląda się za Wirtualnymi Opiekunami. Jest charakterny i zadziorny, bardzo zaprzyjaźnił się z Windem. Jest również fotogeniczny, dlatego zaprasza do zaopiekowania się nim na odległość! Miesięczny koszt 400 zł…\nLukrecja, z gwiazdką i chrapka, ur. 2019 roku, rozgląda się pomału za domem adopcyjnym, gdzie po ukończeniu 3-ego roku życia będzie można zapoznać ją z lonżą, a gdy skończy 4…\nDni Otwarte i Targi Dobroczynne!\nWspomnienie lata – album\nFolwark po nawałnicy – naprawy na finiszu\nKonie z folwarku przekazują


Strona główna Aktualności2017wrzesieńMamy złoto!\nW dniach 1-3 września br. odbyła się XXVII Ogólnopolska Spartakiada Pracowników Wodociągów i Kanalizacji im. Tadeusza Jakubowskiego. Jej organizatorem było Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji Okręgu Częstochowskiego S.A w Częstochowie.\nW ciągu dwóch dni w zawodach uczestniczyło 56 reprezentacji przedsiębiorstw wodociągowo-kanalizacyjnych z całej Polski, które rywalizowały w 47 dyscyplinach sportowych. Spartakiada wodociągowa to jedyna branżowa impreza sportowa rozgrywana na tak dużą skalę. Pierwsza edycja odbyła się w 1987 roku w Elblągu, wówczas liczyła 400 uczestników i od tego momentu zainteresowanie udziałem stale wzrasta.\nW tegorocznej edycji zawodów naszą Spółkę reprezentowało 33 zawodników, którzy rywalizowali w 34 konkurencjach sportowych. W klasyfikacji generalnej zajęliśmy 26 miejsce. Na gratulacje i uznanie zasługuje sukces drużyn w siatkówce halowej i siatkówce plażowej, które zdobyły złote medale. Cenne są też 3 miejsca i brązowy medal w biegu przełajowym oraz drużynowej, specjalnej konkurencji wodociągowej. Wysokie miejsca zdobyliśmy w konkurencjach: 4 miejsce - Citycross na 4km mężczyzn, 7 miejsce szachy - mężczyzn oraz 9 miejsce - piłka nożna.\nLicznik odwiedzin: 6728583


Apartamenty w Gradac - Dom wakacyjny Katja | ApartamentyChorwacja.pl\nDom wakacyjny Katja\nDom wakacyjny Katja - Gradac - Split i okolice\nObala Bošac 7, Gradac +385981744241 +38521697288\nDom znajduje się w spokojnej zatoce, Pierwszy rząd do morza, w pobliżu obiektów rekreacyjnych i rozrywkowych, (kort tenisowy, mini golf, park wodny, skutery wodne, kajaki, rower). Jest on otoczony ogrodem z winorośli, drzewa figowe, oliwy i cytryny drzew, kwiatów i ziół, które są dostępne dla gości. W ogrodzie znajduje się taras z pergolą, 50 m2, grill, TV / SAT i prysznic na świeżym powietrzu. Na tym samym piętrze znajdują się 4 pokoje z łazienkami, klimatyzacją, tarasów i małych lodówek (2 potrójne. 1 cztery i 1 podwójne). Na życzenie można ustawić łóżeczko. Na dziedzińcu znajduje się w pełni wyposażona kuchnia z dwóch dużych lodówka, zamrażarka, kuchenka z piekarnikiem, kuchenka mikrofalowa, 2 czajniki elektryczny, toster, ekspres do kawy i innych niezbędnych akcesoriów. Dom posiada własny parking, który jest zablokowana. Zwierzęta są akceptowane.\nApartament dla dziesięć osób z dwoma dostawkami (130 m2)\nZakwaterowanie dla dwóch osób z dostawką (16 m2)\nZakwaterowanie dla dwóch osób z dwoma dostawkami (18 m2)\nZakwaterowanie dla dwóch osób (10 m2)\nZa zgodą rezerwacji, wpłacić na konto gospodarza, zaliczkę w wysokości 20% całkowitej kwoty czynszu za mieszkania. Reszta ilości wynika po przybyciu. Idealny czas przybycia ma wartość 14, 00 godziny i będzie 9, 00 godzin.\nZajęcia sportowe: 80 m\nGoście witani są powitalnym drinkiem i własnych owoców sezonowych, które wliczone jest w cenę. Gospodarz może, na żądanie, zorganizować jazdy własną łodzią lub zorganizować wycieczki do interesujących okolicy, które jest pobierane oddzielnie. Dom może być wynajęty jako poszczególne jednostki (pokoje z użytku kuchennego)\nDom wakacyjny Katja był oglądany 6096 razy od 19.01.2018.\nTradycja świadczenia usług noclegowych dla turystów, nadal w 1995 roku w odnowionym domu swoich rodziców. Na tej relacji biznesowej, urodziła wielu długoletniej przyjaźni. Jestem szczęśliwy, kiedy moi goście mówią: \_ Wracamy do domu \_. Jako prawdziwy babki, obecnie na emeryturze, zachwyci gości przygotować przyjemnych niespodzianek. Przyjdź i będziemy szczęśliwi, aby ci.\nKwatery: --------- A10+2 (ID:56525) Pokój+1 (ID:56539) Pokój+1 (ID:56540) Pokój+2 (ID:56541) Pokój (ID:56542)


07 lip 2019, 19:30\nTeż miałem uszkodzony zaworek, samochód nie chciał odpychać się od asfaltu. Podmieniłem też z grupy VAG, ale kupiłem używany ori Toyoty. Wiem, że zasada działania ta sama, ale mocowanie już inne. Jeżeli chodzi o gwizd, to zlokalizuj go, bo niekoniecznie musi to być turbina, możesz mieć nieszczelność...\n07 lip 2019, 19:12\nTemat: Toyota Avensis II D4D 2.0 Dual Fuel/LPG\nRe: Toyota Avensis II D4D 2.0 Dual Fuel/LPG\nChyba nikt na tym forum nie odważył się na gazo-diesla. Dla samochodów osobowych jest to mało opłacalna instalacja, gdyż standardowo mieszanka jest 80% ON 20% LPG, czyli trzeba naprawdę dużo jeździć żeby koszt instalacji się zwrócił. Mój kolega miał taka instalację w VW LT, z tym że ten samochód rob...\n07 lip 2019, 19:01\nHej. Nie jestem mistrzem CA, ale z własnego doświadczenia mogę podpowiedzieć, że dużo daje wytłumienie drzwi. Nie będę się rozpisywał jak to zrobić i jakich mat użyć, bo wszystko znajdziesz na necie. Polecam jedynie na zew części drzwi (na mate bitumiczną) zaraz za głośnikiem nakleić kawałem pianki,...\nTemat: [T22] D4D: Czujnik temperatury paliwa\nRe: [T22] D4D: Czujnik temperatury paliwa\nPodepnę się pod temat. Mianowicie mam taki problem, że podczas jazdy autostradą (120-140 km/h) po przejechaniu ok 30-40 km, silnik zaczyna dziwnie pracować...dostaje dziwnych drgań, samochód nie przyśpiesza, a spalanie chwilowe na wyświetlaczu wzrasta do 13-15 l/km (gdzie normalnie 5-6). Podpiąłem E...\n09 kwie 2019, 12:25\n08 kwie 2019, 20:10\nMoim zdaniem tyłu nie ma co ruszać, bo i tak mają nikły udział w hamowaniu, to taki spowalniacz. Spróbuj może tarcze i zaciski od T25 D4D, tarcza jest 295 mm z tego co pamiętam. Ja u siebie wstawiłem tarcze nacinane sprowadzane z UK, klocki fast road, przewody w oplocie i płyn hamulcowy ATE. Jest le...\n08 cze 2018, 23:31\nTemat: Jaki układ dolotowy dla diesla?\nRe: Jaki układ dolotowy dla diesla?\nPanowie... Silnik 1CD, to kobyła z potencjałem, tylko nikt nie tknie sterownika i modyfikacja układu dolotowego czymś się odbije. Sam zmieniłem kiedyś IC na większy (http://avensis.info/viewtopic.php?f=82&t=21183) i umieszczony centralnie (tuż za dolnym grillem), bo ten przed kołem ewidentnie w ciep...\n11 kwie 2017, 21:07\nTemat: [t25] Światła drogowe\nRe: [t25] Światła drogowe\nKurcze...ja też tak mam, a już chciałem się zabierać za sprawdzenie instalacji :) a koledzy z lampami wyładowczymi też tak mają?\n11 kwie 2017, 21:01\nTemat: Podświetlenie nóg LED\nRe: Podświetlenie nóg LED\nKiedyś też o tym myślałem, ale zrobiłem tylko podświetlenie nóg z przodu (podpinając się pod lampkę w podsufitce). Zwróć tylko uwagę, czy z czasem nie puści taśma klejąca pod listwą led - ja to poprawiłem na silikonie i trzyma jak diabli :D Z tyłu pasażerom też chciałem zrobić jaśniej i pewnie w wol...\nTemat: [T25] Brak podśw. licznika, zapalniczki,radia,nawiew,wycier\nRe: [T25] Brak podśw. licznika, zapalniczki,radia,nawiew,wyc\nA oświetlenie kabiny działa? Światła zewnętrzne?\n11 lut 2017, 21:17\nRe: [d4d] Wymiana podkładek pod wtryskami\nI jestem po wymianie. Zestaw pasuje do wtryskiwaczy (0G010) ;-) przez przypadek odkryłem fajny sposób na wyciągnięcie starej podkładki z gniazda. Próbowałem drucikiem....nawet nie drgnęła. Szpilka, którą się dokręca łapę wtryskiwacza, idealnie się wkręca w otwór podkładki. Wystarczy tylko podważyć d...\n06 lut 2017, 19:04\nZgadza się, potrzeba 5 szt. podkładek na przelew. Zgłosiłem ten problem i otrzymałem informację, że należy do nich po zakupie wysłać wiadomość o jeden sztuce więcej i uiścić opłatę w wysokości 4 zł, bo tyle kosztuje ta podkładka (w ASO o ile się nie mylę 30 zl). Pod koniec tygodnia dam znać czy zest...\n02 lut 2017, 14:26\nPanowie, w związku z potrzebą wymiany podkładek pod wtryskiwaczami, postanowiłem poszukać zamienników i natknąłem się na firmę z Poznania, która zajmuje się sprzedażą podzespołów (elementów) do silników diesla. Zapytałem o cenę takich podkładek (chodziło mi o podkładki pod wtryski oraz na przelew) i...\n25 sie 2016, 08:14\nTemat: Avensis T25 FL - przedni grill\nRe: Avensis T25 FL - przedni grill\nGdybyś Kolego nie znalazł takiego grilla, to możesz kupić paski z chromem do przycięcia http://allegro.pl/grill-chrom-toyota-av ... 95427.html. Tylko nie wiem jak to będzie z wytrzymałością tych pasków.\n30 sty 2016, 15:43\nTemat: Rozpórka kielichów do T25 -potrzebne auto do pomiarów- Śląsk\nRe: Rozpórka kielichów do T25 -potrzebne auto do pomiarów- Ś\nKolega Avensis_Norwegia tak się zarzekał, że podjedzie i nic? :/ nie chce mi się wierzyć, że na tym forum nie ma osoby z Gliwic lub okolic....\n29 sty 2016, 17:35\nChyba projekt "Rozpórka" umarł śmiercią naturalną :/\nZastanawiał się ktoś, czy w 1CD zbiornik podciśnieniowy nie będzie przeszkadzał w zamontowaniu rozpórki?\n29 sty 2016, 17:26\nTemat: [T25] Przytopiło fotel, problem z podgrzewanym fotelem\nRe: [T25] Przytopiło fotel, problem z podgrzewanym fotelem\nRozłącz wtyczki z tego element, które idą do oparcia i siedziska. Powinny tam być po dwa przewody w każdym (+ i -), podłącz multimetr cyfrowy i zobacz czy jest przejście, będzie wiadomo, czy maty są sprawne.\n29 sty 2016, 17:22\nZdjęcie trochę więcej mi powie, bo zobaczę jak przewody idą a jest możliwość podmienić z fotela pasażera element nr 4?\n25 sty 2016, 18:46\nTak, żółte są od poduszek i je zostawiamy w spokoju a mógłbyś zrobić jeszcze jedno zdjęcie całego spodu fotela, żebym mógł to ogarnąć wzrokiem


Loty Islena Airlines\nSzukasz taniego lotu linią lotniczą Islena Airlines? Wyszukiwarka Skyscanner pozwala przeglądać loty linii Islena Airlines oraz znaleźć najniższe ceny i najdogodniejsze terminy lotów linii Islena Airlines. Kliknij wybrane łącze, aby po najlepszej cenie zarezerwować tani lot bezpośrednio u przewoźnika lub w biurze podróży — serwis Skyscanner nie pobiera żadnej prowizji.\nSkyscanner to najlepsza wyszukiwarka tanich lotów oferowanych przez linie lotnicze Islena Airlines, ponieważ umożliwia znalezienie najtańszych lotów bez konieczności podawania szczegółowych dat ani nawet miejsc docelowych.\nAby zarezerwować tani lot liniami lotniczymi Islena Airlines, wybierz go z poniższej listy lotów linii Islena Airlines lub uzyskaj więcej informacji o lotach, korzystając z łączy z boku strony. Aby rozpocząć nowe wyszukiwanie lotów, użyj powyższych pól wyszukiwania.


Zima: Narciarski weekend rodzinny. Wisła • Fundacja Prodeste\nZima: Narciarski weekend rodzinny. Wisła\nNarciarski weekend rodzinny, to doskonały czas do budowania wzajemnych relacji, rodzinnego bycia razem, radości i relaksu w bezpiecznych warunkach i sprzyjającym otoczeniu. W codzienności, tak często doświadczamy osamotnienia, które wynika ze stresu mniejszościowego. Wspólne wyjazdy, to czas w którym możemy być z ludźmi, którzy nas rozumieją. Z ludźmi, którzy uwspólniają nasze doświadczenia. Możemy wzajemnie się wspierać a jednocześnie robić coś tak odmiennego od powtarzalnej rzeczywistości. Co więcej, nie jesteśmy wtedy sami, a w śród ludzi, na których wsparcie i fachową pomoc możemy liczyć.\nWYJEŻDŻAJĄC Z NAMI WSPIERASZ ŚRODOWISKO OSÓB Z ASD. CAŁY DOCHÓD Z IMPREZY PRZEKAZANY ZOSTANIE NA DZIAŁALNOŚĆ STATUTOWĄ FUNDACJI PRODESTE.\nHotel Pod Jedlami w Wiśle jest położony na skraju lasu, na zboczu góry Jarzębatej w Wiśle. Goście bardzo chwalą ciszę, która pozwala odpocząć.\nHotel Pod Jedlami*** położony jest 15 minut spacerem od wiślańskiego deptaka z całym jego dobrodziejstwem.\nOd lat jednym z największych atutów hotelu jest kuchnia – prawdziwie domowa. Restauracja „PodJadalnia” serwuje chwalone przez Gości śniadania, składające się z min. 77 produktów. Co ważne – jesteśmy certyfikowanym członkiem programu „Menu Bez Glutenu”.\n4 h instruktarzu narciarskiego w trakcie mini obozu.\n2 godziny w sobotę oraz 2 h w niedzielę\nDziecko (do 12 lat) z instruktarzem narciarskim: 799 złotych\nOsoba dorosła (powyżej 12 lat) ze szkoleniem narciarskim: 950 złotych\n5 h instruktażu narciarskiego w trakcie mini obozu.\n3 godziny w sobotę oraz 2 h w niedzielę\nDziecko (do 12 lat) z instruktarzem narciarskim: 870 złotych\nOsoba dorosła (powyżej 12 lat) ze szkoleniem narciarskim: 1020 złotych\nCennik dla osób niebiorących udziału w szkoleniu narciarskim:\nOsoba dorosła (powyżej 12 lat) bez szkolenia: 699 złotych\nDodatkowe dziecko do 12 lat bez szkolenia: 599 złotych\nCeny zawierają: szkolenie narciarskie, zakwaterowanie piątek – niedziela, obiadokolację w piątek , 3 posiłki w sobotę, śniadanie w niedzielę.\nCzęść kosztów można rozliczyć za pomocą środków z bonu turystycznego.


Bać-Pol Detal ze stratą 1,4 mln zł - Handel tradycyjny - Wiadomości\nAutor: www.dlahandlu.pl 30 października 2014 09:55\nFirmy Bać-Pol Detal Sp. z o. o oraz Spar Polska SA uzgodniły plan podziału poprzez przeniesienie części majątku Bać-Pol Detal na Spar Polska. Podział nastąpi poprzez obniżenie kapitału spółki Bać-Pol z kwoty 3 030 000 zł do 1 260 800 zł czyli o 1 769 200 zł. Przy okazji podziału spółki ujawniły rachunek zysków i strat.\nBać-Pol Detal w okresie 1 stycznia - 31 sierpnia br. uzyskała przychody z działalności podstawowej w wysokości 33 697 090 zł. Strata ze sprzedaży wyniosła 1 677 358 zł, a strata netto okresu to 1 450 370 zł.\nKoszty działalności podstawowej Bać-Pol Detal wyniosły 27 654 388 zł, a koszty ogólnego zarządu 610 506,94 zł.\nŁączne aktywa trwałe spółki wynoszą 13 331 324 zł (środki trwałe to 2 820 324,34 zł.)\nSpółka Bać-Pol Detal zajmuje się działalnością detaliczną w GK Bać-Polu. Bać-Pol jest aktualnie jednym z największych dystrybutorów w grupie produktów FMCG w Polsce, posiadającym dominującą pozycję w południowo - wschodniej części kraju oraz znaczącą pozycję w obszarach Polski centralnej i zachodniej.\nSpar Polska RSS Bać-Pol RSS wyniki finansowe RSS\nmarek 2014-11-03 16:36:43\nv-ce prezes andrzej f.jest niezniszczalny. on nigdy za wyniki widocznie nie odpowiada.\nBob 2014-11-03 09:37:01\nA ja się pytam GDZIE SĄ PIENIĄDZE, za las...\njula 2014-11-03 09:28:58


Startowa Świat Lucky Porady Porady od Lucky Team Jak pokonać strach przed koniem?\nOpublikowany wrzesień 8, 2017\nWiele osób, które uwielbiają konie — boi się ich. To wcale nie żart. Ja też przeżywałem taką ambiwalencję uczuć. Przez długi czas pragnąłem jeździć konno i bałem się. Bałem się, że koń mnie kopnie… przygniecie… poniesie… zrzuci. Obawy wynikały z nieznajomości natury konia, braku doświadczenia. Był to strach przed nieznanym.\nPamiętam, że sporo kłopotów sprawiała mi „obsługa naziemna” konia. Deprymowała mnie jego wielkość. Poruszał się, według mnie, bez przyczyny. Byłem w zasięgu jego kopyt i zębów. Mój strach udzielał się koniowi. Zwierzak poruszał się niespokojnie. Napawało mnie to jeszcze większym strachem. Tak ruszała lawina wzajemnego straszenia. Obserwując początkujących jeźdźców, zauważam podobne zjawisko. Jak więc należy postępować, aby nie powodować złości u konia? W większości przypadków to nie krwiożercze konie czyhają na nasze zdrowie i życie, ale nasza własna wyobraźnia płata nam psikusa.\nZnajomy zauważył, że boję się wejść pomiędzy dwa konie. Wyobrażałem sobie, że mogą mnie zgnieść. Aby przełamać mój strach, wprowadził mnie pomiędzy stojące obok siebie konie.\nNastępnie popchnął je do mnie. Konie zbliżyły się do siebie. Dotknęły mnie bokami. Gdy poczuły żywą istotę, natychmiast się odsunęły. Wcale nie miały zamiaru mnie rozpłaszczać.\nMusisz sam w sobie wyrobić przekonanie, że to Ty masz przewodzić w parze, a nie rumak. Poświęć na to nieco czasu w domu. Wyobraź sobie, że podchodzisz do konia, on zachowuje się spokojnie. Powtarzaj ćwiczenie kilka razy dziennie.\nJak wejść do boksu konia?\nZawołaj konia po imieniu i poczekaj, aż odwróci głowę w Twoją stronę. Dopiero, gdy upewnisz się, że Cię widzi — wejdź. Nie wykonuj gwałtownych ruchów. Nie krzycz. Nie wydawaj piskliwych dźwięków. Koń może odebrać je jako informację o zagrożeniu, sygnał do ucieczki.\nPodczas pobytu w boksie konia stale mów do niego. Opowiadaj mu, co robisz. Sobie dodasz otuchy, a koń bardzo lubi spokojny głos i uspokaja się wtedy.\nJak podejść do konia na pastwisku?\nPodchodź spokojnie i uważnie. Powtarzaj imię konia. Dzięki temu zwrócisz na siebie uwagę konia i… nie przestaniesz oddychać. Koń ma tak umieszczone oczy, że jego kąt widzenia to prawie 360 stopni. Prawie, gdyż nie widzi, co jest dokładnie za nim i dokładnie przed nim.\nNajlepiej podchodź więc z boku. Zbliż się do konia na wysokości głowy lub szyi. Rumaki przyzwyczajone są, że podchodzi się do nich z lewej strony. Pozwól, aby koń Cię powąchał.\nStój przy tym spokojnie. Następnie weź konia za kantar. Powiedz spokojnym głosem Dalej i koń powinien iść wraz z Tobą.\nZdobywanie wiedzy przed upadkiem, a nie po nim, jest znacznie mniej bolesne.\nJeśli już raz wsiądziesz na konia — przepadłeś. To nałóg! Gdy znajdziesz się na wsi i wiatr przyniesie zapach konia, zapach, którego inni nie odróżniają — będziesz szedł za nim, aż zobaczysz konia, pogłaszczesz.\nPoprzedni artykuł Dzieciaki na zawodach – regulamin w pigułce\nNastępny artykuł Jak wsiadać na konia?


Artykuły teoretyczne i historyczne\nCzy filozofia i filozofowie są jeszcze\nPytanie o miejsce i rolę filozofii w rzeczywistości współczesnego świata\nu początku dwudziestego pierwszego wieku jest aż nazbyt aktualne. Bywa ono\nformułowane w kontekście coraz częściej wypowiadanej tezy o jałowości filozofii\ndla poznania, a nawet – w praktycznym wymiarze egzystencji człowieka – o jej\nnieprzydatności, jeśli nie wręcz szkodliwości. Filozofia, która przez dwa i pół\ntysiąclecia w kulturze europejskiej uchodziła za dziedzinę spełniającą zasady rozumu, współcześnie postrzegana jest jako zbędny balast przeszłości, który należałoby, dla dobra człowieka i jego postępu (nowoczesności), możliwie szybko porzucić. Tezy te formułują sami filozofowie1. Dla praktycznie ukierunkowanych\nkreatorów pożądaną jest wiedza o tym jak przekształcić świat, aby życie człowieka uczynić łatwiejszym i może nawet bardziej przyjemnym. Wiedza współczesnego człowieka, w swym masowym wymiarze nie koncentruje się na odpowiedzi na\npytanie o „co” rzeczy, o ich „istotę”; nie na pytaniu o ich miejsce w strukturze\nświata i o to „jak są”, ale na odpowiedzi na pytania: „po co są” i „co można zrobić\naby były bardziej przydatne”? W konsekwencji rezygnuje się z pytania o prawdę\nrzeczy, a stawia pytanie o użyteczność rzeczy. Filozofia z zasady utożsamiana\nTak np. Odo Marquard formułuje tezę o potrzebie rozstania się z filozofią pierwszych zasad,\nproponując ją zastąpić myśleniem sceptycznym i agnostycyzmem. Zob. O. Marquard, Rozstanie\nz filozofią pierwszych zasad, przekład K. Krzemieniowa, Oficyna Naukowa, Warszawa 1994.\nbyła z poszukiwaniem „prawdy rzeczy”. W atmosferze braku zapotrzebowania na\n„prawdy rzeczy” formułowana jest też teza o końcu filozofii. Zasadnym w związku z tym wydaje się być pytanie: czy filozofia i filozofowie są jeszcze komukolwiek potrzebni?\nFilozofia nigdy nie była i nie jest konieczną, a tym bardziej konstytutywną\nformą realizacji aktywności człowieka. Nie zajmuje w kulturze tak eksponowanego miejsca, jak np. religia czy nawet sztuka i polityka. Człowiek może egzystować\ni jak dowodzi praktyka, egzystuje bez filozofii. Nie jest ona także dziedziną właściwą każdej kulturze. Zarówno w pierwszym, jak i w drugim wypadku ma ona\nraczej charakter wyjątkowy. Niewątpliwie jednak tak jest, że filozofia jest jedną\nz dziedzin kultury europejskiej wywodzącej się z tradycji intelektualnej starożytnej Grecji. Jest ona dla tej kultury na tyle charakterystyczną, że wskazuje na jej\nspecyfikę a nawet odrębność. Nie oznacza to jednak, że w przeszłości, a zwłaszcza\nwe współczesnym, globalizującym się świecie, filozofia nie funkcjonowała i nie\nfunkcjonuje w innych kulturach2. Problem końca filozofii, w przypadku kultury\neuropejskiej, wydaje się jednak być szczególnie obarczony negatywnymi konsekwencjami. O ile bowiem pytanie o filozofię i filozofów dla kultur jedynie skażonych myśleniem europejskim jest kwestią marginalną, to w wypadku kultury europejskiej jest to pytanie o jej tradycję i konstytutywny dla niej system znaczeń.\nW tym sensie kwestie te są dla niej immanentne. Jest to zatem pytanie nie tylko\no filozofię i filozofów, ale o dotychczasową tożsamość tej kultury. Jest to również\npytanie o to: czy mamy czas marny i nikomu już nie są potrzebni filozofowie\ni filozofia, czy też to filozofowie i filozofia jest marna i nie potrafi udzielić odpowiedzi na miarę potrzeb i oczekiwań czasu?\nPrzyjmuje się, że filozofia w formułowaniu pytań nie ma ograniczeń, jest\nwolna. Może pytać o wszystko i wszystko czynić przedmiotem namysłu. Niemniej\nz momentem ich sformułowania, a nawet ze sposobu ich formułowania, wynikają\npewne konsekwencje dla ewentualnej na nie odpowiedzi. Wskazują one w pierwszej kolejności na kontekst rzeczywistości w której należałoby szukać dla nich\nuzasadnienia, ale także na intencje, które kierują pytającym. W tym wypadku, już\nsamo pytanie o potrzebę filozofii i filozofów może być odczytane zarówno jako\nwyraz postawy pragmatycznej, jak i pragmatyzacji kultury, a tym samym – jako\nże jest to pytanie formułowane w ramach filozofii – i samej filozofii. Pytanie to\nrozumiane w ten sposób podważa dość powszechnie podzielane przez filozofów\nFilozofii bynajmniej nie pojmuję jako czystego, wyizolowanego z kontekstu kulturowego\nsposobu realizacji aktywności człowieka. Przejawy tego myślenia daje się odczytać także w kulturach pozaeuropejskich, choćby w myśli Indii i Chin. Przykładem tego są systemy jogi w ich warstwie refleksyjnej, buddyzm czy też konfucjanizm. Niemniej refleksja teoretyczna w tych sposobach myślenia, tzn. nakierowana na prawdę, podporządkowana była zawsze celom praktycznym,\nz zasady religijnym (zbawieniu, osiągnięciu stanu wyzwolenia duchowego), doskonaleniu (buddyzm) bądź też celom moralno-społeczno-politycznym (konfucjanizm).\nprzekonanie o autoteliczności prawdy jako wartości teoretycznej. Konsekwencją\ntego myślenia, w wypadku uznania jego zasadności, będzie pytanie: czemu miałaby służyć filozofia i ewentualnie formułowane w jej ramach ustalenia (resp. –\nSytuację filozofii wyznaczają jednak nie tylko aktualnie formułowane jej\nkoncepcje, ale także struktura i reguły zmienności kultury europejskiej. Posługując\nsię tu uproszczonym ujęciem, należałoby stwierdzić, że proces jej trwania i stawania wyznaczają trzy zasadnicze wątki aksjologiczne3. Są to: intelektualizm grecki,\nlegalizm rzymski oraz emocjonalizm religijny Bliskiego Wschodu4. Kreatorami\npierwszego z nich byli filozofowie starożytnej Grecji. Kierowali się oni regułą:\n„żyć dla prawdy, a nie z prawdy”. Ich wytworami są systemy myślowe, a pomnikami tej kultury są dzieła filozoficzne i rozprawy naukowe: pisma Platona i Arystotelesa czy też geometria Euklidesa. Drugi z wymienionych wątków to legalizm\nrzymski. Jego twórcami byli wybitni politycy, prawnicy i pisarze polityczni. Działaniami Rzymian kierowała zasada: „żyć dla Rzymu (Imperium Romanum – republiki, cesarza), a nie z Rzymu”. Dziełami, które pozostawili twórcy tej aksjologii,\nsą: polityczne formy organizacyjne, publiczne i prywatne prawo rzymskie, a także\nidea zjednoczonej Europy. Trzeci typ światopoglądu, a zarazem paradygmat realizacji aktywności ludzkiej, pozostający u podstaw kultury europejskiej, to emocjonalizm religijny. Kreatorami tego ostatniego byli twórcy religii, prorocy i kapłani,\na zasadą: „żyć wedle nakazów Boga i dla Boga”. Dziełami tej kultury są święte\nksięgi religijne (Biblia wraz z Ewangeliami w swych wyznaniowych formułach),\npisma religijne, tradycja religijna a także świątynie. Te trzy systemy aksjologiczne, od momentu ich zaistnienia, nie tylko wzajemnie dopełniają się, ale pozostają\ntakże ze sobą w sprzeczności a nawet konflikcie. Stan ten prowadził do przekształceń nie tylko poszczególnych systemów aksjologicznych, ale i całości kultu3\nWskazał na nie W. Dilthey, a podjął i rozwinął H. Rickert. Zob. W. Dilthey, Auffassung und\nAnalyse des Menschen im 15. und 16. Jahrhundert [w:] idem, Weltanschauung und Analyse des\nMenschen seit Renaissance und Reformation, B.G. Teubner, Stuttgart 1957, s. 1 i n.; H. Rickert,\nKant als Philosoph der modernen Kultur, Akademische Verlagsbuchhandlung von J.C.B Mohr,\nTübingen 1924, s. 63–76 i inne. Szerzej na ten temat pisałem w artykule Wartości i ich dynamika\na dzieje kultury europejskiej w myśli Henryka Rickerta [w:] Z.J. Czarnecki, S. Symotiuk (red.),\nHistoryczna dynamika wartości, Wyd. UMCS, Lublin 1990, s. 51–72, a także w innych swoich\nNie oznacza to bynajmniej, iż poszczególne z nich w ich realnym wymiarze funkcjonują\nw tzw. czystej formule. Przeciwnie. Należałoby raczej przyjąć, że każdy z nich w jakiejś mierze\nłączy także elementy znaczeniowe pozostałych. Tak więc chrześcijaństwo przejęło formy organizacyjne i prawne Rzymu a także adoptowało do swoich potrzeb myślenie filozoficzne. Analogicznie, poznanie teoretyczne (nauka) poza wiedzą funkcjonuje w formach organizacyjnych (instytucjonalnych) oraz w jej ramach podejmowane są badania bazujące na prawdach religijnych (teologia). Również sfera prawa i polityki nie jest wolna od wpływów a nawet treści religijnych oraz\nuzasadnień pretendujących do miana naukowych (ideologia).\nry europejskiej. Zmiany te znajdowały wyraz choćby w dominacji poszczególnych\nz nich w kolejnych okresach. Proces ten, jak sądzę, rozpoznał Georg W.F. Hegel,\nnadając mu metafizyczną formułę dialektyki ducha. Starożytność to czas dominacji państwa (imperium) nad religią i ówczesną filozofią; średniowiecze to czas\npanowania religii (emocjonalizmu religijnego) nad państwem i wiedzą uczonych;\nczas nowożytny to dyktatura rozumu filozofów nad polityką i religią. Można by\nw tej sytuacji postawić pytanie: czy aby nie jest tak, że od wieku dwudziestego\nrozpoczął się nowy cykl? I po wiekach rozumu nie nadchodzi epoka emocji,\nuczuć, czas religii, ale także okultyzmu, wiedzy tajemnej, czas nowej wiary określanej często mianem nowej duchowości? Czas życia zanurzonego w codzienności; życia wobec nowych bogów? Czas nowego Wschodu?\n2. Teza o zmierzchu filozofii\nNegatywne opinie o poznawczej wartości filozofii, a także tezy o jej końcu,\nnie są bynajmniej czymś nowym i znanym jedynie współczesności. Peter Sloterdijk pisze: „Od stulecia filozofia umiera i umrzeć nie może, (…)”5. Tezy tego\nrodzaju formułowano także w przeszłości6. Choć należałoby zauważyć, że nie\nzawsze w tym samym kontekście znaczeniowym i nie zawsze z takimi samymi\nkonsekwencjami odnośnie jej przyszłości. Tak więc Immanuel Kant pod koniec\nwieku osiemnastego postawił pytanie: „Czy też coś takiego jak metafizyka [jako\nnauka – A.L.Z.] jest w ogóle możliwe?” Odpowiadając, że: „Jeśli metafizyka jest\nnauką, to dlaczego nie może uzyskać, jak inne nauki, powszechnego i trwałego\nuznania?”7. Stwierdził on, że w dotychczasowej swej postaci nie spełnia ona wymogów nauki. Dotychczasowa metafizyka, którą określał racjonalistyczną, bazowała na przekonaniu, iż pojęciom nie tylko empirycznym (ale także tzw. metafizycznym) odpowiada tzw. rzeczywistość metafizyczna. Uznając to przekonanie za\nbłędne, odrzucał także naukowość metafizyki w jej dotychczasowym kształcie,\nproponując w jej miejsce to, co można by określić metafizyką transcendentalną,\nbazującą na przekonaniu o możliwości tzw. sądów syntetycznych a priori. Rzecz\njednak w tym, że ani sam Kant, ani jego ewentualni następcy nie byli w stanie\nsformułować konsekwentnej logiki transcendentalnej, a tym bardziej metafizyki\nbazującej na sądach syntetycznych a priori. Rezultatem tej sytuacji była powszechna negacja myślenia metafizycznego, a w konsekwencji negacja filozofii\nP. Sloterdijk, Krytyka cynicznego rozumu, przekład P. Dehnel, Wydawnictwo Naukowe\nDolnośląskiej Szkoły Wyższej, Wrocław 2008. s. 3.\nSzerzej na ten temat piszę w artykule pt.: Teza o końcu filozofii i granice jej zasadności a pytanie o przyszłość filozofii, „ΣΟΦΙΑ. Pismo Filozofów Krajów Słowiańskich” 2009, nr 9, s. 15–30.\nI. Kant, Prolegomena do wszelkiej przyszłej metafizyki, która będzie mogła wystąpić jako\nnauka, przekład B. Bornstein, PWN, Warszawa 1969, s. 4.\nuprawianej w jej dotychczasowym kształcie. Znacznie dalej w negacji filozofii\nszedł G.W.F. Hegel. Filozof ten formułował tezę, zgodnie z którą jego system\nfilozoficzny, będąc „ostateczną syntezą ducha i praktyki”, miał być zarazem spełnieniem prawdy absolutnej. Tak pojęta prawda była dla niego jednoznaczna ze\nzniesieniem filozofii8. Pod koniec wieku dziewiętnastego Wilhelm Windelband\nzarysował obraz filozofii parcelowanej przez nauki szczegółowe. Filozofia pozbawiona przedmiotu znalazła się wedle tego myśliciela w sytuacji króla Leara,\nktóry utracił królestwo i był zmuszony, aby utrzymać się przy życiu, żebrać na\nrozstaju dróg9. W pierwszej połowie wieku dwudziestego filozofowie zgromadzeni pod znakiem Koła Wiedeńskiego, którego twórcą był Moritz Schlick, sprowadzali właściwie całą dotychczasową problematykę do analiz semantycznych\ni syntaktycznych języka nauki10. Ludwig Wittgenstein wprost odmawia filozofii\nfunkcji teoretycznych i poznawczych. W tezie 4.112 swego Tractatus logicophilosophicus pisze: „Celem filozofii jest logiczne rozjaśnienie myśli. Filozofia\nnie jest teorią, lecz działalnością. Dzieło filozoficzne składa się zasadniczo z objaśnień. Wynikiem filozofii nie są żadne tezy »filozoficzne«, lecz jasność tez”11.\nRudolf Carnap natomiast tak pisał: „Jedynym właściwym zadaniem filozofii jest\nanaliza logiczna”12. W każdym z tych wypadków filozofia sprowadzała się do\nanalizy wyrażeń, ich znaczeń, powiązań oraz funkcji w wypowiedziach językowych. Można by powiedzieć, że filozofia została pozbawiona nie tylko problematyki metafizycznej, ale także ontologicznej i teoriopoznawczej i została sprowadzona do formalnej, odwołującej się do logiki, analizy języka, czyli tego, co pozwolę sobie tutaj określić mianem jego analitycznej hermeneutyki.\nZ ideą negacji filozofii, a w każdym razie negacji filozofii uprawianej w konwencji tradycyjnej, wystąpił Martin Heidegger. Filozof ten, zamiast tradycyjnie\nuprawianej metafizyki, teorii bytu (resp. – ontologii), teorii poznania (epistemologii) itp., proponuje rozumienie filozofii jako hermeneutyki bycia, czyli sztuki rozumienia, czy też rozpoznawania sensu ‘biegu’13 życia. Co więcej, za najbardziej\nZob. M.N. Jakubowski, Hegel i „koniec filozofii”: kontekst polskiej „filozofii czynu”, „Acta\nUniversitatis Nicolai Copernici. Filozofia” 1993, z. 15 (264), s. 43–55, a także M.J. Siemek, Hegel\ni filozofia, Terminus, Warszawa 1998, s. 23.\nZob. W. Windelband, Was ist Philosophie [w:] idem, Präludien, Bd. 1, Verlag von J.D.B.\nMehr (Paul Giebert), Tübingen 1924, s. 29. Zob. także: A.L. Zachariasz, Filozofia. Jej istota\ni funkcje, Wyd. UR, Rzeszów 2010, s. 17.\nZob. A.L. Zachariasz, Teoria poznania jako relatystyczna koncepcja prawdy teoretycznej,\nWyd. UR, Rzeszów 2011, s. 50 i n. oraz s. 276 i n.\nL. Wittgenstein, Tractatus logico-philosophicus, przekład B. Wolniewicz, Wydawnictwo\nNaukowe PWN, Warszawa 1997, s. 27.\nR. Carnap, Filozofia jako analiza logiczna języka nauki, przekład A. Zabłudowski, PWN,\nWarszawa 1969, s. 60.\nUżyłem tu słowa „biegu” w zestawieniu z pojęciem sensu w wyrażeniu „sensu (biegu) życia” aby podkreślić, że Heideggerowi bynajmniej nie chodzi o „sens” w znaczeniu metafizycznym,\nwłaściwy sposób jej uprawiania uznaje poezję. Idea ta, choć w formie wypowiedzi\nodległa od filozofowania przedstawicieli szkoły analitycznej, w rzeczywistości\ntakże sprowadza się do analiz „bycia (resp. – życia)”. W pierwszym wypadku\nrealizuje się ona w konwencji formalno-logicznej, w drugim w emocjonalnopoetyckiej. Wedle logicznych empiryków filozofię miała zastąpić analiza formalna języka, wedle M. Heideggera wypowiedzi emocjonalne i przeżycia poetyckie.\nTą formułą myślenia, jak i samym rozumieniem „bycia”, filozof z Fryburga nawiązał do idei filozofii jako światopoglądu Wilhelma Diltheya. Należałoby przy\ntym zauważyć, że myślenie hermeneutyczne, a więc sztuka rozumienia zarówno\npojęć jak i innych sposobów wyrażania, a więc rozumienia bycia (resp. – życia),\nstała się powszechną praktyką kultury europejskiej drugiej połowy wieku dwudziestego. Odrębne miejsce w tym sposobie myślenia zajmuje pragmatyzm i powiązany z nim postmodernizm. Tu na wyróżnienie zasługuje przede wszystkim\nmyśl Richarda Rorty’ego a także Odo Marquarda.\nO ile należałoby przyjąć, że wiek dziewiętnasty i dwudziesty uwolnił filozofię\nod metafizyki i ontologii jako bytach dostępnych w porządku rozumowym bądź\nteż empirycznym, to w drugiej połowie tego ostatniego wieku podjęto próby wyeliminowania z jej zakresu epistemologii. Intelektualistą, który stwierdził nieprzydatność „epistemologicznie zorientowanej filozofii”14, był R. Rorty. Postuluje on\nzarzucenie uprawiania tzw. epistemologicznej filozofii, a faktycznie wszelkiej\nfilozofii, bynajmniej nie oferując w jej miejsce żadnej innej dziedziny. Należałoby\npowiedzieć, że filozofię pojmuje jako zamknięty rozdział intelektualnych dziejów\nludzkości. Swoim myśleniem proponuje to, co określa hermeneutyką. Ta nie jest\njednak według niego odkrywaniem (poznawaniem) rzeczywistości w relacji podmiotowo-przedmiotowej. Widzi w niej formę dyskursu, którego uczestnicy, dopóki dyskurs prowadzą, liczą na porozumienie15. Hermeneutyka, w przeciwieństwie\ndo „filozofii epistemologicznie zorientowanej”, okazuje się być zatem przydatną.\nNie bez racji, jako motto do swej książki Filozofia a zwierciadło natury, R. Rorty\nprzywołał wypowiedź L. Wittgensteina, w którym ten rezultaty poznawcze filozofii i samą filozofię przyrównał do „drapania się, gdy kogoś, gdzieś swędzi”16. Filozofia w tym sposobie myślenia, uprawiana w swojej tradycyjnej formule, jest dla\nniego zajęciem bezproduktywnym, nikomu nieprzydatnym. Jeśli już należałoby ją\na więc zrozumienie „celu ludzkości”, czy też „misji człowieka” wyznaczonej przez Naturę, Przyrodę, Kosmos, Los czy też inne tego rodzaju bardziej lub mniej ogólne pojęcia, ani także przez\npojęcia myślenia religijnego np. Boga, Opatrzność, ducha dziejów itp., ale o bieg codziennych\nwydarzeń związanych z życiem z dnia na dzień, z codziennością. W tym kontekście pozwolę sobie\nprzytoczyć zdanie P. Sloterdijka, który pod adresem filozofii M. Heideggera napisał: „Jest ona\nsztuką trywialności na wyżynach czystego pojęcia”. P. Sloterdijk, op. cit., s. 216.\nR. Rorty, Filozofia a zwierciadło natury, przekład M. Szczubiałka, Fundacja Aletheia –\nWydawnictwo Spacja, Warszawa 1994, s. 281.\nZob. ibidem, s. 282 i n.\nZob. ibidem, s. 5.\nzaakceptować i uznać za dyscyplinę przydatną, to jedynie jako hermeneutykę.\nKrytycznie także postrzegał filozofię w jej dotychczasowym kształcie wspomniany już na wstępie tych uwag O. Marquard. Sądził on, że idea filozofii jako poznania pozytywnego, nakierowanego na wiedzę roszczącą sobie pretensje do poznawalności świata w fundamentalnych dla niego zasadach, przy tym wiedzę o statusie pewności a nawet absolutności, należy do przeszłości. Znakiem współczesności jest zwrot w stronę myślenia sceptycznego17. O. Marquard jednak nie postuluje\nrezygnacji z myślenia filozoficznego. Sceptycyzm bowiem jest częścią filozofii.\nW miejsce pytań o to, co pierwsze, proponuje namysł nad ludzką skończonością,\njako że życie ludzkie jest krótkie (vita brevis). Remedium na tę sytuację nie jest\nbynajmniej „wielka filozofia epistemologiczna”, którą postulował już Parmenides\ni Platon, ale refleksja hermeneutyczna, która próbuje zrozumieć bieg życia ludzkiego w jego zwyczajności i codzienności. W jego skończoności. Pisze: „Moja\npodstawowa teza nie jest w odniesieniu do filozofii transcendentalnej zaskakująca,\nlecz raczej trywialna. Brzmi ona: Hermeneutyka jest repliką na ludzką skończoność”18.\nI choć nie sposób w tego rodzaju wypowiedzi omówić w wyczerpujący sposób nawet najważniejszych wątków, nie mówiąc już o całym bogactwie myślenia\nfilozoficznego naszego czasu, to można, jak sądzę, stwierdzić, że filozofia minionego wieku była zdominowana ideą myślenia hermeneutycznego, wieszcząc jednocześnie, jeśli nie koniec, to co najmniej nieprzydatność (resp. – niepraktyczność) dotychczasowego filozofowania. Jednocześnie zauważę, że negowanie filozofii miało miejsce nie tylko ze strony samej filozofii. Krytyka tego rodzaju była\ninspirowana także religią, światopoglądem, ideologią, czy choćby praktyką codzienności. Filozofia bywała i jest także przeciwstawiana naukom szczegółowym.\nSytuacje tego rodzaju potwierdzają co najmniej postępującą pragmatyzację nie\ntylko filozofii, ale i kultury europejskiej. Niemniej najbardziej znaczącą zawsze\ndla filozofii w kulturze europejskiej była jej konfrontacja z religią. Z tych też\nwzględów w pierwszej kolejności przejdę do omówienia negacji filozofii myśleniem inspirowanym religią.\n3. Filozofia a religia\nRelacje między tymi dwiema dziedzinami należałoby rozważać jako zależności między konkretną religią a określonym sposobem myślenia filozoficznego. Nie\njest bowiem tak, że wszelkie myślenie religijne nakierowane było czy też jest na\nnegację filozofii. Przykładem zachodzących tu komplikacji, a nawet wręcz łączenia myślenia religijnego z filozoficznym, jest, jak sądzę, chrześcijaństwo. Na takie\nZob. O. Marquard, op. cit., s. 3 i n.\npotraktowanie filozofii znaczący wpływ miały zapewne okoliczności formowania\nsię samego chrześcijaństwa. Kształtowało się ono bowiem w ramach hellenizmu\ni gnozy Bliskiego Wschodu. Formułujące się chrześcijaństwo, choćby poprzez ten\nkontekst, nie było wolne od idei myśli greckiej. Filozofia grecka, poczynając od\nTertuliana, który wprawdzie polemizował z nią i odrzucał oraz współczesnego mu\nOrygenesa, który odwoływał się do niej, aż po ostatniego z Ojców Kościoła\nśw. Augustyna, nie była zatem obca twórcom doktryny chrześcijańskiej. Choćby\nprzez ich nauki chrześcijaństwo było, niejako już u swych źródeł, bliskie filozofii.\nNie oznaczało to jednak, że myśl filozoficzna w nowo formułującej się religii\npełniła funkcję samoistną. Jej rola sprowadzała się do służebnej. Ten jej charakter\nw myśli średniowiecznej uzyskał nawet status oficjalny. W ówczesnej literaturze\nokreślana była bowiem powszechnie jako służebnica teologii (ancilia theologiae).\nInaczej sytuacja wydaje się przedstawiać w wypadku tych religii, na kształt\nktórych myślenie filozoficzne nie miało wpływu bądź też wpływ ten był marginalny. Ten sposób myślenia religijnego swoich źródeł poszukiwał prawie wyłącznie w sferze przeżyciowo-emocjonalnej, a zasadność formułowanych poglądów\nopierał na wierze (zawierzeniu), a nawet mistycyzmie i medytacji pozapojęciowej\n(tzw. czystej medytacji). Odwoływanie się do doświadczenia, czy też jakkolwiek\nrozumianych badań empirycznych, jak i uzasadnianie intelektualne, u podstaw\nktórego pozostawały reguły logiki i zasady racjonalnego argumentowania, w ramach tak ukształtowanego myślenia religijnego były jeśli nie wręcz negowane, to\nco najmniej były traktowane jako obce i wrogie. Religie te były dość hermetycznie\nzamknięte na wpływy greckiego intelektualizmu. Należały do nich choćby religie\nstarożytnego Bliskiego Wschodu, religia Egiptu oraz judaizm. Taka sytuacja\nukształtowała się także w wypadku hinduizmu czy też islamu. Przy tym islam\nzanegował i odrzucił myślenie wywodzące się z tradycji filozofii greckiej. Negacja ta wydaje się być o tyle znamienna, że w swoich początkach spotkanie tych\ndwóch dziedzin wydawało się być nie tylko przyjazne, ale dla filozofii bardzo\nobiecujące. Po zapoznaniu się w pierwszych wiekach swej historii z myślą filozofów greckich, w szczególności z filozofią Arystotelesa, w ramach kultury islamu\nnastąpił szybki i teoretycznie znaczący rozwój myśli filozoficznej. Niemniej, jej\nrozwój, a zwłaszcza próby racjonalizacji myśli islamu, odwołującej się w swej\nzasadności do wiary i emocji, stały się zarazem przyczyną jej końca. Filozofia\nw swoich sformułowaniach okazywała się być na tyle kontrowersyjna wobec\nprawd religijnych, iż została uznana za szkodliwą i niepotrzebną. W konsekwencji, wobec niepodważalności prawd wiary, została ona zanegowana przez samych\nfilozofów arabskich19 i wyrugowana z kultury islamu. W tym wypadku filozofia\nprzegrała swoje starcie z religią. Filozofów zastąpili islamscy muezini, a dzieła\nfilozofów święte pisma religii, proroctwa biblijne, Koran i tradycja religijna.\nZobacz co na ten temat pisze: W. Heinrich, Zarys historii filozofii średniowiecznej, PWN,\nWarszawa 1963, s. 143 i n.\nPowracając myślą do kultury europejskiej, można by zapytać o to, jak kształtuje się współcześnie relacja między filozofią a religią w chrześcijaństwie? Odpowiedź nie jest prosta. Jednakże wiele wskazuje, że czas ostrej krytyki religii ze\nstrony filozofii należy do przeszłości. Można by tu raczej mówić o swoistego rodzaju teoretycznej indyferentności. Krytyka religii, jeśli już ta ma miejsce, koncentruje się nie tyle na jej tezach teologicznych, czy też rozstrzygnięciach kwestii\negzystencjalnych, ale reperkusjach społecznych czy też kulturowych. Dzieje się to\ntakże choćby na skutek narastającego przekonania o niemożliwości w kategoriach\nteoretycznych ostatecznego rozstrzygnięcia zasadności tzw. prawd egzystencjalnych, w tym także religijnych, jak i moralnych. Jednocześnie, oferowane przez\nreligie odpowiedzi – w kulturze formułującej się na podłożu emocjonalnouczuciowym i odwołaniach do wiary i użyteczności praktycznej, negującej zarazem treści intelektualne – okazują się dla wielu ludzi zagubionych w meandrach\nwspółczesności nadzwyczaj oczekiwane i skuteczne. W tej konkurencji filozofia\nbądź to okazuje się mało przekonująca, bądź też ulegając sądom o swej szkodliwości, rezygnuje z rozstrzygania kwestii o charakterze metafizycznym. Coraz\nczęściej w ewentualnych odpowiedziach na pytania o sens ogranicza się do bycia\n(życia) w potoczności, do codzienności.\nNeutralność filozofii wobec religii nie wynika zatem, jak można by sądzić,\nz pokonania tej drugiej, ale co najmniej w równej mierze jest konsekwencją bezradności tej pierwszej. Stan zawieszenia działań wrogich między obu dziedzinami\nkultury jest raczej, po stuleciach konfrontacji racjonalizmu z emocjonalizmem\nreligijnym, efektem wyczerpania obu. Stosunek religii do filozofii we współczesnym chrześcijaństwie nie odbiega od przeszłości. Jest ona stabilna i zgodna\nz tradycją. Ze strony religii trudno byłoby wskazać na działania mające na celu\nwyeliminowanie filozofii z kultury religijnej chrześcijaństwa. Nie oznacza to jednak, że tzw. myśliciele chrześcijańscy nie podejmują polemik, zwłaszcza ze stanowiskami podważającymi zasadność rozstrzygnięć religijnych. Negacja konkretnych rozwiązań nie oznacza jednak negacji filozofii, a tym bardziej wyeliminowania filozofii z kultury chrześcijańskiej. Dominujące nurty chrześcijaństwa, takie\njak katolicyzm, prawosławie oraz kościoły luterańskie, kontynuują tradycję symbiotycznego współbycia filozofii i religii. Jest to akceptacja w ramach tzw. zasady philosophia ancilla theologiae, a więc prymatu prawd religijnych nad prawdami rozumu. Choć należałoby także przyznać, że współczesna filozofia religijna bynajmniej nie formułuje nowych rozwiązań teoretycznych. Filozofowie\nchrześcijańscy wydają się zadawalać tymi, które już są i zyskały uznanie. Swój\nwysiłek bardziej kierują na uprawomocnianie starych rozwiązań niż na formułowanie czy też akceptowanie nowości. Wydają się kierować regułą: „pewne jest, bo\nstare jest (vetera est, certa est)”. Choć należałoby zauważyć, że za przejaw kryzysu można by uznać fakt, że mimo iż teza o końcu filozofii nie pojawia się w ramach myśli inspirowanej chrześcijaństwem, to w jej ramach brak jest nowych\npropozycji. W tej sytuacji aktualne jest pytanie: czy filozofia i filozofowie, którzy\nby podejmowali próby przekroczenia dotychczasowego myślenia, są jeszcze komukolwiek potrzebni?\n4. Filozofia a ideologia i światopogląd\nWiek dziewiętnasty i dwudziesty w kulturze europejskiej to czas, w którym\ndokonywały się daleko idące zmiany. Nastąpiło jej przewartościowanie. Jeśli podzielimy dość powszechnie akceptowany pogląd, iż od renesansu, a z pewnością\nod wystąpienia Galileusza i Descartesa, mieliśmy do czynienia z dominacją rozumu, w jego czystej matematycznej i zabsolutyzowanej postaci, to wiek dwudziesty\ni współczesność należałoby uznać za czas, u podstaw którego pozostają instynkty\ni popędy, interesy oraz emocje i uczucia. To epoka Z. Freuda, K. Marksa, F. Nietzschego i M. Heideggera. Szczególnie pierwsza połowa wieku dwudziestego była\nbrzemienna w wydarzenia. To czas dwóch totalitaryzmów, jakimi były faszyzm\ni komunizm, dwóch wojen światowych, niemieckich obozów koncentracyjnych\ni sowieckich łagrów, masowej eksterminacji Ormian i Żydów, prześladowań i mordów politycznych. Czas, w którym nietolerancja i prześladowanie innych była formułą poprawności działań politycznych. Czas, w którym w polityce dominowały\nżądze i namiętności. Rozum w tego typu sytuacjach został zastąpiony bezrozumną\nwolą mocy i zbrodniczą przemocą. Nastał czas totalitaryzmu i fałszywej wiary.\nJeśli G.W.F. Hegel o Napoleonie mógł mówić, iż jest to „rozum na koniu”, to\nfilozofowie wieku dwudziestego o Hitlerze mogliby powiedzieć, iż była to „żądza\nna czołgach”. Druga połowa wieku dwudziestego, w imię wyeliminowania dotychczasowego zła, jakim były wojny i prześladowania polityczne, proponowała\nspołeczeństwo wolności idei i interesów oraz maksymalizacji konsumpcji.\nIdee K. Marksa i F. Nietzschego niewątpliwie doprowadziły do odrzucenia\ndotychczasowego porządku, zarówno społeczno-ekonomicznego, jak i aksjologicznego. Zanegowane zostało nie tylko stare społeczeństwo, ale także zasady\nreligijne, moralne a nawet estetyczne i obyczajowe. Można by powiedzieć, że ich\nefektem było osadzenie człowieka w realiach fizyczno-biologicznych jego życia.\nOznaczało to jednoczesne wyeliminowanie wartości nakierowujących człowieka\nna cele spoza tego świata, na to, co idealne, czy wręcz metafizyczne. F. Nietzsche,\nprzeciwstawiając życie kategoriom intelektu, wyzwolił je nie tyle jako siłę twórczą, ale jako irracjonalną moc, odwołującą się do emocji i uczuć, siłę destrukcji\ni niszczenia. Należałoby przy tym dodać, że podatną także, jako że oporną na argumenty rozumu, na manipulację masową. Doktryna K. Marksa, zmodyfikowana\nprzez W.I. Lenina i J.W. Stalina w imię rewolucji i znoszenia starego porządku,\nusprawiedliwiała przemoc i eliminowanie nie tylko jednostek, ale całych grup\nspołecznych. Konsekwencją tego myślenia były rewolucje, wojny i zbrodnie ubiegłego wieku. Po czasach dominacji rozumu, niejako paradoksalnie, bo w epoce\nrozwoju nauki i techniki, ludność europejska uległa emocjom i namiętnościom.\nW wieku dwudziestym myślenie prawdą zastąpiła także użyteczność i praktyka.\nIdee zostały zastąpione iluzjami, a rozumne cele wręcz chorobliwymi urojeniami.\nNastał czas ideologii i złej wiary.\nUpadek pod koniec wieku dwudziestego ostatnich europejskich systemów totalitarnych, a także uzasadniających je ideologii, bynajmniej nie wyzwolił rozumu\nz niewoli instynktów i popędów i nie przywrócił mu dotychczasowego miejsca\nw kulturze. Rozum i będące jego konsekwencją oświecenie, a zwłaszcza idee filozoficzne, przekształcone w tzw. wiedzę instrumentalną przyjęły postać światopoglądu i ideologii. Ten pierwszy koncentruje się na walce o przestrzeń życiową,\no warunki lepszego życia, możliwie szeroki udział w konsumpcji. Ideologia natomiast, prezentowana w wieku dwudziestym przez działania społeczne i polityczne,\nw wieku dwudziestym pierwszym przybiera formę fundamentalizmu religijnego,\nwzbogacanego ogniskami religijnego radykalizmu. O ile jednak chrześcijaństwo,\nw tym także katolicyzm, wydaje się zawężać do enklaw w morzu konsumeryzmu\ni agnostycyzmu religijnego, to islam buduje ciągle swoje nowe przyczółki i centra\nekspansji religijnej i politycznej. Pierwsze dziesięciolecie wieku dwudziestego\npierwszego to bynajmniej nie czas rozumu a tym bardziej intelektu. To w dalszym\nciągu czas zaspakajania popędów i instynktów, potrzeb biologicznych oraz uczuć\ni emocji, czas wiary ale także życia i rozrywki. Jest to czas emocjonalnego pragmatyzmu obejmującego swoim zakresem nie tylko codzienność, sztukę i moralność, ale także religię, jak i pragnącego podporządkować sobie uczonych i filozofów. To czas filozofii, która sama określa siebie filozofią życiową, filozofią codzienności czy wręcz filozofią praktyczną (resp. – pragmatyczną).\nUwzględniając zaszłości współczesnego świata, można by stwierdzić, że są\none potwierdzeniem zapowiadanej zmiany przez K. Marksa dotychczasowego\nporządku cywilizacyjnego oraz postulowanego przez F. Nietzschego w kulturze\nduchowej przewartościowania wartości. Masy zastąpiły elity, cele praktyczne\nwyparły idee i ideały, a interesy dobra kultury duchowej. Rozum zastępują emocje\ni uczucia, a w miejsce wiedzy wchodzi wiara i intuicja. W rezultacie o kulturze\nkońca wieku dwudziestego i pierwszych dziesięcioleci dwudziestego pierwszego\nw jej masowym wymiarze decydują nie filozofowie i uczeni, artyści, pisarze\ni poeci, prorocy i kapłani, politycy i dziennikarze, ale ludzie, którzy bądź to pomylili powołanie, bądź też kwalifikacje. Filozofów zastępują teolodzy i hermeneutycy, artystów moderatorzy i kreatorzy pospolitej, jeśli nie wręcz płaskiej rozrywki.\nUczonych zastępują astrolodzy, chiromanci i magowie; kapłanów egzorcyści\ni szamani; polityków piarowcy i politykierzy; dziennikarzy i publicystów łowcy\nsensacji i skandali; pisarzy i poetów blogerzy i raperzy itp. Rozum teoretyczny\nw perspektywie tego nowego myślenia okazuje się być nieprzydatny.\n5. Teza o końcu filozofii a idea pragmatyzmu i życia w codzienności\nJuż dla dziewiętnastowiecznych filozofów życia racjonalizm był atrapą zbudowaną na podłożu zmechanizowanej20 i zmatematyzowanej rzeczywistości. Taka\nfilozofia nie mogła, w ich przekonaniu, zaproponować „bycia człowieka w świecie” zgodnego z „życiem”21. Ideę tę, nie tylko po W. Diltheyu i F. Nietzschem, ale\ni po H. Bergsonie, podejmuje M. Heidegger i postmodernizm. O ile jednak filozofowie życia opowiadali się za ideą kultury zgodnej z życiem, której symbolem był\nnietzscheański nadczłowiek, to ich następcy bądź to jedynie ograniczali się do\nhermeneutyki bycia ludzkiego, do jego interpretacji, tak jak to proponował\nM. Heidegger, bądź też – nie mogąc teoretycznie przezwyciężyć przeszłości –\nproponują jej, tak jak J. Derrida, dekonstrukcję. Skrajną wersją tego sposobu myślenia jest hasło wieszczące „śmierć białego człowieka” (dead white men) i zapomnienie wszystkiego, a przede wszystkim dotychczasowej filozofii (M. Foucault,\nJ. Derrida, G. Deleuze, J.-F. Lyotard)22.\nProces pragmatyzacji filozofii, jak już zauważyłem, rozpoczął się jeszcze\nw wieku dziewiętnastym postulatem dowartościowania praktyki (a w szczególności ekonomii) K. Marksa oraz utylitaryzmem J. Benthama i J.St. Milla i pragmatyzmem Ch.S. Peirce’a i W. Jamesa. K. Marks postulował, aby filozofowie nie\nograniczali się do spekulacji i interpretacji świata, ale w praktyce postrzegali kryteria jej zasadności, a w samej filozofii narzędzie do jego przekształcania. W filozofii widział on także wyraz interesów klasowych. J. Bentham i J.St. Mill głosili\nnie tylko utylitaryzm jako ideę, ale także proponowali mierzyć użytecznością zasadność myśli i czynów. Pragmatyści W. James i Ch.S. Peirce prawdę jako sąd,\nczy też ideę, oceniali z perspektywy płynącego z niej pożytku. Ten sposób myślenia właściwie zainspirowali przedstawiciele europejskiej filozofii życia. To bowiem filozofowie życia, W. Dilthey, G. Simmel, H. Bergson, w życiu, jego wymogach, poszukiwali zasadności idei, a poznanie i powstające w jego wyniku\nteorie postrzegali jako narzędzia, środki jego zachowania. Irracjonalizacja filozofii\ndokonywała się nie tylko przez jej odejście od rozumu jako kategorii pozostającej\nu podstaw pojmowania rzeczywistości i kryterium zasadności sądów, ale także\nprzez rezygnację z jej dotychczasowych celów poznawczych na rzecz praktycznego funkcjonowania człowieka w tworzonym przez siebie świecie. W filozofii zaczęto dostrzegać nie tyle dziedzinę poznawania rzeczywistości, pozostawiając to\nzadanie naukom szczegółowym, ile sztukę jej rozumienia i interpretacji. Na tej\ndrodze niewątpliwe „zasługi” mają W. Dilthey, F. Nietzsche oraz M. Heidegger,\nChodzi tu o pokartezjański materializm mechanicystyczny.\nChodzi tu o życie (Leben) jako kategorię filozoficzną, a nie o życie jako proces biologiczny czy też indywidualne życie ludzkie.\nZob. A. Bielik-Robson, Inna nowoczesność. Pytanie o współczesną formułę duchowości,\nUniversitas, Kraków 2000, s. 66 i n., a także s. 165 i n.\na także filozofia analityczna. Pierwszy rozszerzył przedmiot hermeneutyki na\nanalizę życia jako kultury, ostatni postrzegał ją jako sztukę odszukiwania sensu\nbycia przez rozumienie stanów egzystencjalnych bytu ludzkiego. Utożsamiając\nfilozofię z hermeneutyką bycia jestestwa ludzkiego (das Dasein), dokonał jej swoistej subiektywizacji, jeśli nie wręcz indywidualizacji myślenia filozoficznego.\nPowiedziałbym nawet prywatyzacji. Filozofia analityczna, inspirowana ideami\nKoła Wiedeńskiego, przedmiot filozofii sprowadziła do języka, a w samej filozofii\nwidziała jedynie analizę języka, czy też właściwie analizę znaczenia pojęć. Jednocześnie język postrzegała jako swoistą grę pojęć. Zanegowana została tym samym\nidea filozofii jako prawdy o samej rzeczywistości, prawdy bytu i zastąpiona postulatem odsłaniania (odkrywania) sensu lub też rozumienia i interpretacji znaczenia.\nMożna by twierdzić, że to te doświadczenia spowodowały, że w ostatnich\ndziesięcioleciach wieku dwudziestego filozofowie sformułowali ideę końca filozofii pierwszych zasad i postulat życia w potoczności. Miejsce dotychczasowej filozofii, dziedziny ostatecznych rozstrzygnięć, a więc myślenia fundamentalistycznego, jak twierdzi O. Marquard, winna zastąpić postawa agnostycyzmu i sceptycyzmu a filozofię pierwszych zasad filozofia życia codziennego podejmująca\nkwestie bieżące, zgodnie z zasadą vita brevis. Życie jest krótkie, w związku\nz czym należy żyć dniem dzisiejszym. W nim też należy odnajdywać sens swojego bycia w świecie. Czy jednak każdemu to wystarcza? Co zostaje tym, którzy\nmyślą długim czasem, a nawet wiecznością, a także tym, dla których nie tylko\njutro, ale nawet dzień dzisiejszy nie jest pewny? Czy tak pojmowana filozofia to\nnie tylko wyraz rezygnacji wobec, jak można sądzić, zadań przerastających możliwości współczesnych filozofów i ich filozofii i deklaracja abdykacji z jej dotychczasowego miejsca w kulturze i wynikających stąd powinności? W szczególności\nodpowiedzi na pytanie o miejsce i sens bycia człowieka w świecie. Czy w tej sytuacji nie należałoby zapytać: czy nie nadchodzi czas religii, bądź też nowych\nświatopoglądów odwołujących się do sfery emocjonalno-przeżyciowej? Współczesny człowiek wydaje się znajdować co najmniej na rozdrożu dwóch dróg.\nPierwsza z nich to droga społeczeństwa i kultury agnostycyzmu i konsumeryzmu.\nDruga to droga emocjonalizmu i konfesjonalizmu, a w skrajnych wersjach fundamentalizmu i fanatyzmu religijnego bądź światopoglądowego. Każda z tych dróg\ngrozi jednak pogłębianiem się procesów irracjonalizacji nie tylko filozofii, ale\ntakże samej kultury. Oznacza pogrążenie człowieka i jego myślenia w kanonach\nmyślenia codzienności, a zatem także i przeciętności. Którą z tych dróg wybierze\nEuropa? Zachód, na dzień dzisiejszy, wydaje się rezygnować z chrześcijańskiej\ntradycji i ulegać ideologii agnostycyzmu i komercjalizacji. Kwestia to tym istotniejsza, że kultura europejska stoi w obliczu konfrontacji z fundamentalizmem\nreligijnym i to nie tyle w wersji chrześcijańskiej, ile w formule islamskiej. Czy\ntakiej Europie jest jeszcze potrzebna filozofia i filozofowie?\n6. Idea końca filozofii a nauki stosowane\nMomentem, który w istotny sposób zdecydował o załamaniu się myślenia filozoficznego, podważając jego zasadność u samych jego podstaw, jest – choć\nwydaje się to być paradoksem samego myślenia teoretycznego – rozwój poznania\nnaukowego i sukcesy nauk szczegółowych. To bowiem rozwój wiedzy naukowej\ni będącej jej pochodną, tj. wiedzy technicznej, zdecydował o kształcie współczesnego świata człowieka. Nauka, a właściwie nauki szczegółowe, nie tylko wypierały filozofię z kolejnych regionów rzeczywistości jako jej dotychczasowego\nprzedmiotu, ale co więcej, formułowały nowy schemat, czy też nowe rozumienie\npoznania, tego, co w poznaniu jest istotne. O ile filozofia w swym okresie metafizycznym, jak i odpowiadające jej nauki szczegółowe, koncentrowały się na odpowiedzi na pytanie o „co” rzeczy, czy też inaczej mówiąc: o istotę rzeczy, o ich\ndefinicje, to nauka od tak formułowanych pytań i wiedzy, będącej odpowiedzią na\nnie, wyraźnie odchodzi w drugiej połowie wieku dwudziestego. W nowym sposobie myślenia wiedza jest o tyle cenną, o ile jest użyteczną. Pożądaną okazuje się\nbyć zwłaszcza wiedza, którą daje się ująć w formułę know-how, czyli: „wiedziećjak” – jak się to robi, jak jest to zrobione. Wiedza, która nie przekłada się na wiedzę praktyczną, w potocznej, ale i powszechnej opinii odbierana jest jako nikomu\nniepotrzebny balast. Takie traktowanie poznania oznacza de facto negację idei\nwiedzy teoretycznej. Wyrazem tego stanowiska w jego łagodnej wersji jest choćby\nsprowadzenie prawdy jako kategorii teoretycznej do grzecznościowego komplementu (R. Rorty). W tym sposobie myślenia filozof z funkcjonariusza prawdy\nstaje się wyrazicielem interesu, a uczony technologiem, jeśli nie technikiem.\nPrzewartościowanie to tym bardziej godne uwagi, że dzieje się to, podkreślę,\nw epoce triumfu nauki i badań naukowych. Jest to czas nie tylko nowych teorii\nświata, w tym teorii względności, ale także rozbicia atomu i wielkich odkryć naukowych, czas badań kosmosu i badań nad świadomością. Dzieje się to jednak\ntakże w kontekście spektakularnych osiągnięć technicznych, a nawet wyścigu\ntechnologicznego, zarówno na polu produkcji przemysłowej jak i zbrojeń militarnych, oraz podboju kosmosu, jaki rozegrał się w wieku dwudziestym.\nProces odwracania relacji między filozofią a naukami szczegółowymi rozpoczął się w wieku dziewiętnastym. O ile w przeszłości filozofia decydowała\no kształcie poznania dyscyplin szczegółowych, to w nowej sytuacji sama filozofia\npodlegała procesom unaukowiania. Znalazło to wyraz zarówno w odchodzeniu od\ntradycyjnej problematyki filozoficznej, jak także w próbach unaukowienia filozofii przez narzucenie jej przedmiotu i metod nauk pozytywnych. To A. Comte filozofię postrzegał jako dyscyplinę naukową nie tylko wzorującą się na dyscyplinach\nszczegółowych, ale wręcz uogólniającą rezultaty tych nauk. To odwoływanie się\ndo poznania nauk szczegółowych znalazło także wyraz w dziewiętnastowiecznych\nstanowiskach, takich jak: ekonomizm, socjologizm, historyzm i psychologizm.\nFilozofowie spod znaku Koła Wiedeńskiego i ich kontynuatorzy określający się\nmianem filozofów analitycznych wręcz zanegowali tradycyjne myślenie filozoficzne, ograniczając filozofię do analizy języka. Dążenie do unaukowienia filozofii znalazło także swój wyraz w myśli F. Brentano. Filozof ten postulował zastąpienie teorii poznania psychologią jako jedną z nauk empirycznych. Próby te\nwspółcześnie kontynuowane są przez sprowadzanie filozofii do socjologii, bądź\nteż nauk o komunikacji w wypadku filozofii społecznej, kosmologii w wypadku\nprzyrodoznawstwa lub też kognitywistyki w sytuacjach, gdy przedmiotem badań\njest człowiek i procesy myślenia.\nNie oznaczało to jednak, że filozofowie powszechnie ulegali scjentyzmowi\nswego czasu. Filozofia końca wieku dziewiętnastego oraz pierwszych dziesięcioleci wieku dwudziestego to także próby powrotu i kontynuacji tradycyjnych formuł jej uprawiania. W tym także próby podejmowane niejednokrotnie w opozycji\nwobec myślenia naukowego. Neotomiści, a wśród nich J. Maritain, E. Gilson\ni M. Krąpiec, nie tylko postulowali powrót do nauki św. Tomasza z Akwinu, ale\nwręcz do źródeł filozofowania sięgających czasów myślenia Arystotelesa, formułując ideę tzw. filozofii klasycznej jako jedynie zasadnej. Przedstawiciele tej filozofii powracali zarówno do tradycyjnej problematyki filozoficznej, czyli refleksji\nnad bytem jako takim, jak i odżegnywali się, w imię czystości refleksji filozoficznej od jakichkolwiek powiązań filozofii z naukami szczegółowymi. Ideę filozofii\njako transcendentalizmu, kierując się hasłem zurück zu Kant, podjęli badeńczycy:\nW. Windelband, H. Rickert, i E. Lask, jak i marburczycy: H. Cohen, P. Natorp\noraz E. Cassirer. Z filozofią bezzałożeniową, która w praktyce, zwłaszcza w wypadku refleksji teoriopoznawczej, oznaczała w pierwszej kolejności rezygnację\nz ustaleń nauk szczegółowych, wystąpił E. Husserl oraz nawiązujący do jego filozofowania fenomenologowie E. Fink, L. Landgrebe, B. Waldenfels. W Polsce ten\nsposób myślenia prezentowali między innymi Roman Ingarden, Andrzej Półtawski, Antoni B. Stępień, Józef Dębowski. I choć nie wszyscy przedstawiciele fenomenologii podzielali husserlowski wymóg bezzałożeniowości, to jednak swoim\nfilozofowaniem podkreślali odrębność filozofii od nauk szczegółowych, jak i pozostałych dziedzin kultury. Podobnie odrębną drogą, a w każdym razie odległą od\nformuły scjentyzmu, kroczyły, nawiązujące do fenomenologii, choć nie pozbawione oryginalności, filozofia osoby M. Schelera oraz filozofia egzystencji\nM. Heideggera. Tą drogą także podążali filozofowie nawiązujący do idei personalizmu E. Mounier czy G. Marcel i egzystencji J.-P. Sartre. Choć jednocześnie należałoby zauważyć, że formułowany w tych dwóch ostatnich filozofiach sposób\nmyślenia nie tylko był odrębny od charakterystycznego dla nauk pozytywnych, ale\nw swej zasadności odwoływał się do subiektywności jestestwa ludzkiego, do sfery\nprzeżyć, uczuć i emocji.\nZa znamienny dla filozofii końca wieku dwudziestego i początku dwudziestego pierwszego należałoby uznać zarówno postmodernistyczny pragmatyzm, jak\ni filozofię dekonstrukcji. Nurty te filozofowanie de facto sprowadzają do her-\nmeneutyki. Choć pierwszy z nich pragnie postrzegać ją przede wszystkim w kategoriach użyteczności uzasadniającej bieżące wybory, oznacza to sprowadzenie\nfilozofii do problematyki wyznaczanej przez codzienność. Tym samym filozofia\nogranicza się do rozumu praktycznego. Drugi z wymienionych koncentruje się na\npróbach zrozumienia przeszłości. Filozofia sprowadza się tym samym do historii\nfilozofii uprawianej przez destrukcję, czy też dekonstrukcję, jej dotychczasowych\nkonstrukcji poznawczych i odkrywania ukrytych pod nimi sensów. U podstaw\ntego sposobu myślenia wydaje się pozostawać przekonanie, iż filozofia nie jest\nw stanie niczego nowego zaoferować. Wszystko bowiem, wedle zasady nihil novi\nsub sole, już było i wszystko zostało powiedziane. Współczesność zamiast tworzyć nowe narracje, czy też systemy filozoficzne, winna koncentrować się na zrozumieniu dotychczasowego przekazu. Różnica między tymi dwoma sposobami\nmyślenia sprowadza się do tego, że o ile pierwszy próbuje zamknąć filozofię\nw okowach codzienności, a właściwie teraźniejszości, to drugi ogranicza ją do\nrozumienia i interpretacji przeszłości. Mimo tej różnicy, oba generują analogiczne\ndla filozofii konsekwencje. Sytuacja ta, niezależnie od deklaracji zwolenników\nhermeneutyki, w praktyce prowadzi do narzucenia kulturze europejskiej standardów, które wydawały się być charakterystyczne dla myślenia w kulturach Wschodu, a zwłaszcza w Chinach. Oznacza to bowiem ograniczenie filozofowania do\nrozumienia i interpretacji przekazów. Analogicznie systemy myślowe, które sformułował Laozi (VII/VI w. p.n.e.) czy też Konfucjusz (551–479 p.n.e.) stały się\ntrwałymi fundamentami kultury Chin, które co najwyżej były przedmiotem różnych interpretacji, ale nie prób ich przekraczania i formułowania nowych rozwiązań. Uwzględniając ten jej aspekt, można by twierdzić, że kultura chińska zamknęła się w tych systemach, czy też systemy te zamknęły kulturę chińską w swoich granicach. Rezygnacja z idei filozofii jako myślenia przekraczającego może\ntakże dla kultury europejskiej oznaczać pogrążenie się jej w codzienności i funkcjonowanie w ramach zamkniętych systemów myślowych. Stan ten znajduje swoiste potwierdzenie w procesach cywilizacyjnych. Współczesny świat poddany\nnieustanemu naciskowi reklam i propagandy konsumeryzmu, nie wydaje się być\nzainteresowany rozwijaniem myślenia samodzielnego i krytycznego. Przeciwnie,\ntego rodzaju myślenie, i tym samym filozofię, pragnie wyeliminować.\nNie oznacza to bynajmniej, że miejsce, które ewentualnie pozostawiłaby po\nsobie filozofia, pozostanie puste. W miejsce wypartych znaczeń, a w tym wypadku idei filozoficznych, wchodzą inne, które jednak po załamania się myślenia\nfilozoficznego będą co do formy i treści zupełnie odmienne. W swej zasadności\nnie będą odwoływały się do intelektu, ale do przeżyć, emocji czy też nawet popędów i instynktów. Proces to tym bardziej możliwy, że już aktualnie filozofia wydaje się być w stanie „zwijania” i, co znamienne, nie tylko w wymiarze merytorycznym, ale także i instytucjonalnym. Filozofia jest wycofywana jako przedmiot\nnauczania z programów już nie tylko szkół średnich, ale i uczelni wyższych. Staje\nsię ewenementem w programach uniwersyteckich. Jest eliminowana właściwie\nz każdej dziedziny życia nie tylko kulturowego, ale i społecznego i zastępowana\nmyśleniem przeżyciowym, odwołującym się do emocji i wiary. We współczesnych środkach masowego przekazu częściej spotyka się jasnowidzów, wróżbitów\ni astrologów, czy też innych zaklinaczy i wypędzaczy demonów, nie mówiąc już\no oficjalnych egzorcystach, niż filozofów i ludzi nauki. Czy czas, w którym myślenie racjonalne błądzi po peryferiach rzeczywistości kulturowej, można uznać za\nepokę racjonalności, wiek filozofów?\n8. Czy możliwy jest powrót do rozumu i przywrócenie idei filozofii\njako racjonalizacji świata ludzkiego? (uwagi końcowe)\nKonkludując te uwagi, można by stwierdzić, że teza o końcu filozofii wymaga\nco najmniej rozważenia. Czy zatem faktycznie tak jest jak głoszą jej zwolennicy?\nCzy myślenie europejskie znajduje się w sytuacji, w której należałoby mówić\no „końcu filozofii”? Oponując przeciwko tej tezie, można by choćby stwierdzić,\nże w swojej ponad dwu i pół tysiącletniej historii filozofia niejednokrotnie przeżywała kryzysy. Być może, że aktualna sytuacja nie jest niczym wyjątkowym\na jedynie kolejnym przesileniem w rozwoju myślenia filozoficznego. Mimo zatem\nnarastających tendencji pragmatycznych, które notabene nigdy nie były obce kulturze europejskiej – filozofia rozwijała się także w bardzo pragmatycznie nastawionym Rzymie, jak i w religijnie zmutowanej kulturze europejskiego średniowiecza – także współcześnie nie sposób utrzymywać, że mamy do czynienia\nz zanikiem intelektualnego wymiaru kultury europejskiej. Można by twierdzić, że\nzawsze, nawet w sytuacji dominacji znaczeń pragmatycznych, znajdą się ludzie,\nktórzy podejmą próbę zrozumienia rzeczywistości w kategoriach rozumowych.\nTym samym podejmą refleksję filozoficzną nad tym, co jest. Niewątpliwie jednak,\nkryzys, o którym piszę, jest konsekwencją samego myślenia filozoficznego.\nW tym wypadku wyczerpania się dotychczasowego jego paradygmatu, czy raczej\nsposobu myślenia o rzeczywistości jako przedmiocie namysłu filozoficznego.\nDotychczasowe uwagi pozwalają stwierdzić, że filozofia była zmuszana do\nwycofywania się z kolejnych obszarów rzeczywistości, bądź to na skutek zarzutów o braku rezultatów poznawczych, bądź też przejmowania podejmowanych\nobszarów badawczych przez nauki szczegółowe. W każdym z tych wypadków\npoznanie filozoficzne okazywało się nieskuteczne, a więc także w dalszym procesie poznawczym nieprzydatne. Filozofia z zasady wobec tego rodzaju sytuacji\npozostawała bezradna. W rezultacie bądź to rezygnowała z nich, bądź też przyjmowała standardy i metody poznania nauk szczegółowych. W pierwszym wypadku wycofywała się na obrzeża rzeczywistości dotychczas nieobjęte poznaniem.\nRezygnując z namysłu nad bytem, koncentrowała się na problematyce poznania,\nby i te, z momentem gdy psychologię uznano za naukę o myśleniu, opuścić na\nrzecz nauki o wartościach (neokantyzm marburski) lub też analizy języka (filozo-\nfia analityczna) czy też hermeneutyki (W. Dilthey, M. Heidegger, P. Ricoeur,\nR. Rorty). W drugim próbowała zastąpić namysł filozoficzny nad rzeczywistością\nkonkretnymi naukami szczegółowymi. W rezultacie filozofię bytu zastępowano\nfizyką, biologią czy wreszcie matematyką (teorią mnogości); filozofię poznania\npsychologią, cybernetyką, informatyką czy też tzw. kognitywistyką bądź też innymi kombinacjami dyscyplin itp. Tym samym kolejne dyscypliny, a więc metafizyka, ontologia, epistemologia, a nawet antropologia i aksjologia, traciły swoją\nMożna by stwierdzić, że główną przyczyną załamania, a więc i kryzysu nie\ntyle były zewnętrzne uwarunkowania, w tym postępy nauk szczegółowych, ile\nwyczerpanie się dotychczasowego paradygmatu namysłu filozoficznego. Pojęcie\nbytu, od czasów Parmenidesa, Platona i Arystotelesa myślane jako „coś”, było\npozostającym u podstaw pojmowania rzeczywistości jako przedmiotu filozofii.\nPojęcie to w myśli św. Tomasza z Akwinu zostało wyrażane przez istotę i istnienie. O ile jednak istnienie pozostawało poza możliwością ujęcia pojęciowego\ni tym samym poza poznaniem, to istota utożsamiana z określonością rzeczywistości pozostawała u podstaw konstytuowania się tejże jako przedmiotu poznania.\nJednocześnie istota wyrażała trwałość, niezmienność bytu, jego trwanie. Oznaczało to, że w tym sposobie myślenia, poznać byt jako coś, czy też inaczej mówiąc\nująć rzeczywistość, to wskazać na to, co w niej niezmienne, czyli na jej istotę, ująć\nją w pojęcia. Stąd też poznanie rzeczywistości było jednoznaczne z określeniem\njej istoty. Ten sposób myślenia, ze względu na utożsamienie poznania filozoficznego z poznaniem istoty, należałoby określić jako esencjalny czy też esencjonalny.\nPozostawał on także u podstaw europejskiego myślenia przez ponad dwa i pół\ntysiąca lat. Niemniej już od wieku osiemnastego, a co najmniej od czasów I. Kanta, jest on przedmiotem kontestacji. W każdym razie jest on nie tyle podstawą\nnowych problematyzacji rzeczywistości, ile wydaje się zamykać możliwości poznawcze filozofii, i tym samym stanowić dla niej obciążenie. Problem także\ni w tym, że na istotę nie tylko nie sposób jest wskazać, ale co gorzej, nawet\nw wypadku jej akceptacji jako kategorii poznawczej, jest ona jedynie konstruktem\nUwzględniając ten stan, można by wnosić, że teza o końcu filozofii zachowuje swoją zasadność, o ile jest ona formułowana pod adresem filozofii uprawianej\njako esencjalizm. Nie bez racji zatem filozofowie czasu współczesnego utrzymują,\nże w filozofii wszystko już było i pozostała nam co najwyżej analiza czy też dekonstrukcja bądź też rozumienie i interpretacja przeszłości. Te także powody wydają się być przyczyną załamania się myślenia filozoficznego w jego wymiarze\npoznawczym, czy też jako poznania teoretycznego, i nakierowanie na codzienność, bądź też mówiąc ogólniej, na praktykę, a tym samym i pragmatyzację filozofii. Oznacza to jednak także, że myślenie filozoficzne, aby nie traciło wymiaru\nteoretycznego, winno odwołać się do bardziej podstawowego, a w każdym razie\nbardziej ogólnego niż byt jako przedmiot namysłu filozoficznego w jego esencjo-\nnalnym rozumieniu. Kategorią tą wydaje się być istnienie, jako że nie tylko jest\nono bardziej podstawową, ale i bardziej ogólną. Oznacza to także ujęcie bytu, jako\nkażdorazowego „coś”, jako momentu istnienia. Tak pojęty byt23, jako przedmiot\npoznania, określa się przez właściwe mu momenty bytowe, a więc momenty istnienia, wyznaczające określoność istnienia. W tym ujęciu myślenie filozoficzne\nstoi przed możliwością pojmowania bytu, czyli racjonalizacją istnienia przez jego\nmomenty w perspektywie nieskończonej ich różnorodności i zmienności.\nUwzględniając powyższe uwagi, pozwolę sobie stwierdzić, że być może P. Sloterdijk, zauważając, iż filozofia wprawdzie od stu lat umiera ale umrzeć nie może,\nmiał rację pisząc, że powodem jest to że: „(...) nie wypełniła [ona – A.L.Z.] jeszcze\nswego zadania”24. Aby mogła swoje zadanie wypełniać, choć zapewne nie wypełnić, winna jednak w pierwszej kolejności przezwyciężyć „rozum cyniczny”.\n[znaków 55 131]\nТезис о конце философии актуален. Эта позиция провозглашается в атмосфере прагматизации культуры и усиления убеждения о непригодности философского знания. Кажется, что\nв мире человека стали преобладать техническое мышление и практическое потребительское,\nа также религиозное мышление. Исламский религиозный фундаментализм расширяет свое\nвлияние. В прагматизации участвует сама философская мысль. Она же формулирует отказ от\nметафизики и эпистемологии, отказ от философии первых принципов, ради герменевтики или\nфилософии обыденности. Она также предлагает заменить философию поэзией или точными науками (когнитивистикой, науками об общении). Философию вытесняют из образовательных\nпрограмм не только средних школ, но и ВУЗ-ов. В такой ситуации вопрос о том, нужны ли еще\nкому-либо философия и философы, выглядит особенно целесообразным.\nключевые слова: философия, конец философии, метафизика, онтология (теория бытия),\nэпистемология (теория познания), герменевтика, культура, наука, религия\nsłowa kluczowe: filozofia, koniec filozofii, metafizyka, ontologia (teoria bytu), epistemologia\n(teoria poznania), hermeneutyka, kultura, nauka, religia\nThe thesis about the end of philosophy is actual. It is declared in the situation of pragmatization\nof culture and underestimation of philosophical knowledge. Human world seems to be dominated by\npractical technical, consumer or religious way of thinking. Islamic religious fundamentalism expands its\ninfluence. The very philosophical thinking participates in pragmatization. The resignation of meta23\nKwestię tę szerzej omawiam w książce pt. Istnienie. Jego momenty i absolut, czyli w poszukiwaniu przedmiotu einanologii, Wyd. UR, Rzeszów 2004, ss. 390.\nP. Sloterdijk, op. cit., s. 3.\nphysics, epistemology and philosophy of first principles was defined within its framework on behalf\nof hermeneutics or the everyday philosophy. It offers to replace philosophy with poetry or exact sciences\n(cognitive science or sciences of communication). The philosophy is displaced from the educational\nprograms not only in the schools, but also in the universities. In this situation the question of whether\nphilosophy and philosophers are still needed, seems to be particularly justified.\nkeywords: philosophy, end of philosophy, metaphysics, ontology (the theory of existence),\nepistemology (the theory of cognition), hermeneutics, culture, science, religion\nBielik-Robson A. 2000. Inna nowoczesność. Pytanie o współczesną formułę duchowości.\nCarnap R. 1969. Filozofia jako analiza logiczna języka nauki, przekład A. Zabłudowski. Warszawa: PWN.\nDilthey W. 1957. „Auffassung und Analyse des Menschen im 15. und 16. Jahrhundert”.\nW Weltanschauung und Analyse des Menschen seit Renaissance und Reformation. Stuttgart: B.G. Teubner.\nJakubowski M.N. 1993. „Hegel i »koniec filozofii«: kontekst polskiej »filozofii czynu«”.\nActa Universitatis Nicolai Copernici, Filozofia 15 (264): 43–55.\nKant I. 1969. Prolegomena do wszelkiej przyszłej metafizyki, która będzie mogła wystąpić jako nauka, przekład B. Bornstein. Warszawa: PWN.\nMarquard O. 1994. Rozstanie z filozofią pierwszych zasad, przekład K. Krzemieniowa. Warszawa: Oficyna Naukowa.\nRickert H. 1924. Kant als Philosoph der modernen Kultur. Tübingen: Akademische Verlagsbuchhandlung von J.C.B Mohr.\nRorty R. 1994. Filozofia a zwierciadło natury, przekład M. Szczubiałka. Warszawa: Fundacja\nAletheia – Wydawnictwo Spacja.\nSloterdijk P. 2008. Krytyka cynicznego rozumu, przekład P. Dehnel. Wrocław: Wydawnictwo\nNaukowe Dolnośląskiej Szkoły Wyższej.\nWindelband W. 1924. „Was ist Philosophie”. W Präludien Bd. 1, Tübingen: Verlag von\nJ.D.B. Mehr (Paul Giebert).\nWittgenstein L. 1997. Tractatus logico-philosophicus, przekład B. Wolniewicz. Warszawa:\nZachariasz A.L. 1990. „Wartości i ich dynamika a dzieje kultury europejskiej w myśli Henryka Rickerta”. W Historyczna dynamika wartości, Czarnecki Z.J., S. Symotiuk (red.),\n51–72. Lublin: Wydawnictwo UMCS.\nZachariasz A.L. 2004. Istnienie. Jego momenty i absolut, czyli w poszukiwaniu przedmiotu\neinanologii. Rzeszów: Wydawnictwo UR.\nZachariasz A.L. 2009. „Teza o końcu filozofii i granice jej zasadności a pytanie o przyszłość\nfilozofii”. ΣΟΦΙΑ. Pismo Filozofów Krajów Słowiańskich 9: 15–30.\nZachariasz A.L. 2010. Filozofia. Jej istota i funkcje. Rzeszów: Wydawnictwo UR.\nZachariasz A.L. 2011. Teoria poznania jako relatystyczna koncepcja prawdy teoretycznej.\nRzeszów: Wydawnictwo UR.


Okulary polaryzacyjne Valor Kryptek Wiley-X CHVAL12 - wedkarski.com\nWedkarski.com / Ubrania / Okulary / Okulary polaryzacyjne Valor Kryptek\nOkulary polaryzacyjne Valor Kryptek Wiley-X\nSeria „Changeable” – okulary z demontowalnymi soczewkami. Posiadają certyfikat najsurowszych na świecie testów balistycznych. Oprawki z kamuflażem Kryptek® Typhon™. Opis soczewki: 8-warstwowe szare soczewki poliwęglanowe. Maksymalna redukcja odblasków. Nie wypaczają kolorów. Doskonałe w jasnych, odbijających światło warunkach. Przepuszczalność światła: 12%-14% Certyfikacja ANSI i EN166 Twarde etui w komplecie.\nCHVAL12 1 kryptek szary dymiony\nSeria „Changeable” – okulary z demontowalnymi soczewkami. Posiadają certyfikat najsurowszych na świecie testów balistycznych. Oprawki z kamuflażem Kryptek® Typhon™.\nOpis soczewki: 8-warstwowe szare soczewki poliwęglanowe. Maksymalna redukcja odblasków. Nie wypaczają kolorów. Doskonałe w jasnych, odbijających światło warunkach.\nTwarde etui w komplecie.\nOkulary po tygodniu już posiadały widoczną rysę na soczewce a były owijane szmatką i przechowywane w pokrowcu, po 3 miesiącach już jest widocznych kilka rys na soczewkach. Polaryzacja na przeciętnym poziomie w słoneczny dzień nad wodą zwykle okulary polaryzacyjne, które posiadam dają lepszy efekt wizualny dna jeziora. Na plus wytrzymałe oprawki przynajmniej jeżeli chodzi o normalne użytkowanie. Kolejną wadę, którą zauważyłem to soczewki są podatne na smugi, palcowanie często trzeba przecierać ściereczką. Plus za lekkość i wygodę noszenia.Okulary noszone na codzień w normalnych warunkach. Słaba jakość wykonania, drugi raz bym w życiu nie kupił, nie są warte tych pieniędzy. Normy balistyczna a rysują się przy codziennym użytkowaniu.\nPiotr S, Piła\nOkulary Polar OKX25 23,65 zł\nOkulary polaryzacyjne AK-OKX13 26,03 zł\nOKULARY POLARYZACYJNE X04 23,65 zł\nOkulary polaryzacyjne FL20025C 99,99 zł\nOkulary wędkarskie 38,29 zł


SUNSKIN STILO DEA PEN - PMU - Black - Kwadron Tattoo Needles and Supplies\nKwadron > Permanent makeup > Urządzenia >SUNSKIN STILO DEA PEN - PMU - Black\nSUNSKIN STILO DEA PEN - PMU - Black\nMaszynka do wykonywania makijażu permanentnego stworzona przez Sunskin. Stilo Dea w zestawie zawiera trzy różne gripy, które mogą być sterylizowane w autoklawie. Dwa z nich wykonane są z aluminium, a trzeci ze stali, każdy o innym kształcie i rozmiarze.\n$ 863.06 brutto $ 701.67 netto\nMaszynka została specjalnie zaprojektowana i wyprodukowana dla profesjonalistów wykonujących makijaż permanentny ale można nią wykonywać również tatuaże.\nKabel RCA w zestawie.\nPobór mocy: 6,3 W.\nRegulacja wysuwu igły: 3 mm\nWymiary: 115 mm x 25 mm.