Bezpłatne studia. Największa niesprawiedliwość XXI wieku - GazetaPrawna.pl\nW 2012 r. średni koszt roku kształcenia studenta wyniósł prawie 12 tys. zł. Najtańsze były studia na akademiach teologicznych (7,5 tys. zł za rok) i ekonomicznych (8,3 tys. zł). Najwięcej podatnika kosztowali studenci wyższych szkół artystycznych (33 tys. zł), morskich (17,3 tys. zł) i akademii medycznych (17 tys. zł) / ShutterStock\nJest taka scena w popularnym amerykańskim serialu „Chirurdzy”. W szatni młodych lekarzy stażystów, którzy tuż po ukończeniu studiów odbywają praktyki w szpitalu, ktoś porozwieszał zdjęcia jednej z głównych bohaterek (także stażystki) w samej bieliźnie. Okazało się, że w czasie studiów medycznych pozowała prawie w negliżu jako modelka. Gdy dziewczyna wściekła wpada do szatni i zrywa porozwieszane plakaty, koledze, który je przyklejał, rzuca bez ogródek: „Ja przynajmniej nie mam wielkiego kredytu do spłacenia, bo już na te studia zarobiłam”. Jest to argument poważny. Jemu sen z powiek spędza dług w wysokości co najmniej kilkudziesięciu tysięcy dolarów.\nDla kontrastu zupełnie inna scena. Mówi Szymon, student pierwszego roku jednej z najlepszych uczelni medycznych w Polsce. – Po studiach na pewno wyjadę za granicę. W Polsce jest niski szacunek społeczny dla lekarzy i przez to ciężko pracuje się z pacjentami. Z mojej grupy na studiach wyjedzie pewnie większość. Istotnym powodem jest także kwestia zarobków i lepszego sprzętu, na którym się pracuje za granicą – mówi chłopak. Ta wypowiedź to nie jest żaden wyjątek. Dane Ministerstwa Zdrowia pokazują, że „od czasu przystąpienia Polski do Unii Europejskiej okręgowe izby lekarskie i Naczelna Izba Lekarska wydały łącznie 9483 zaświadczenia stwierdzające posiadanie formalnych kwalifikacji, co oznacza, że otrzymało je 7,77 proc. lekarzy”. Tylu medyków zapewniło sobie możliwość wyjazdu. Tego, jak wielu z niej skorzystało, tak naprawdę nie wiemy.\nNajdrożsi są artyści\nTrudno winić Szymona i jego kolegów za to, że chcą pracować w lepszych warunkach. Medycyna to chyba najtrudniejszy ze wszystkich kierunków studiów. Sześć lat bardzo intensywnej i wymagającej nauki, która wielu humanistom zaliczającym egzaminy w przerwach pomiędzy imprezami nie śni się nawet w najgorszych koszmarach. Po ukończeniu studiów trzeba odbyć niskopłatny staż, zdać kolejny bardzo trudny egzamin i wtedy zostaje się rezydentem w szpitalu z pensją ok. 3,5–4 tys. brutto (to zależy od specjalizacji). Można rzecz jasna dorabiać dyżurami czy w prywatnych praktykach, ale warto przy tym zaznaczyć, że 40-tygodniowy tydzień pracy wydłuża się wtedy o kolejne kilkadziesiąt godzin. Tak więc na pewno młodym lekarzom nie może się wydawać, że złapali pana Boga za nogi. Ale druga strona medalu jest taka, że za sześć lat ich studiów ktoś płaci. Tym kimś jesteśmy my wszyscy – polscy podatnicy.\n– Wysokość odpłatności za studia na kierunku lekarskim w różnych uczelniach medycznych wynosi od 20 do 35,4 tys. zł. Średnia odpłatność za rok studiów to ok. 27 tys. – informuje Jarosław Rybarczyk z Ministerstwa Zdrowia. – Z kolei kształcenie lekarza dentysty to kwota ok. 31 tys. zł za rok – dodaje urzędnik. Z kolei Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego podaje, że w 2012 r. średni koszt roku kształcenia studenta (który opłaca państwo) wyniósł prawie 12 tys. zł. Najtańsze były studia na akademiach teologicznych (7,5 tys. zł za rok) i ekonomicznych (8,3 tys. zł). Najwięcej podatnika kosztowali studenci wyższych szkół artystycznych (33 tys. zł), morskich (17,3 tys. zł) i akademii medycznych (17 tys. zł). Czyli sześć lat studiów lekarza to 100 tys. zł, pięć lat studiów artysty to ponad 160 tys. zł, które na poczet ich karier zawodowych wydaje podatnik. Żeby uświadomić sobie skalę tych wydatków, można porównać to do otrzymania w prezencie od państwa kawalerki.\nTak więc na studentów, którzy od razu po ukończeniu edukacji wyjeżdżają z kraju, można spojrzeć jak na osoby, które dostają wartościowy prezent i w żaden sposób nie chcą się odwdzięczyć. Trudno mieć pretensje do ludzi, którzy mają problemy ze znalezieniem pracy w swoim zawodzie, jak np. do politologów, socjologów czy nauczycieli. Nieco prowokacyjnie można powiedzieć, że z perspektywy państwa pieniądze wydane na ich wykształcenie zostały wyrzucone w błoto – państwo zasponsorowało komuś nabycie kwalifikacji, na które na rynku pracy nie ma żadnego zapotrzebowania. W tym wypadku należy mieć raczej pretensje do decydentów, że pieniądze podatników są tak bezmyślnie wydawane. Ale już lekarze czy inżynierowie pracę nad Wisłą znajdą bez większych problemów. Warto więc zastanowić się, czy jako społeczeństwo powinniśmy grupie wybrańców opłacać przepustkę do lepszego życia na Zachodzie. Idąc jeszcze dalej, można spytać: czy wszyscy ci, którzy studiują bezpłatnie, powinni otrzymywać taką premię na starcie swojego życia zawodowego? Bo w czym ci, którzy nie studiują, są gorsi? Czy oni powinni dostawać ekwiwalent wykształcenia w gotówce?\nByć może w podobny sposób myślał rząd węgierski, który od nadchodzącego roku akademickiego wprowadza dla studentów nowe zasady. – Rozpoczynając naukę, studenci podpisują kontrakt, w którym zobowiązują się, że w czasie 20 lat po ukończeniu studiów przepracują na Węgrzech tyle lat, ile studiowali – wyjaśnia w rozmowie z DGP Eszter Ratkai z kancelarii węgierskiego premiera Viktora Orbana. – Dodatkowo nie mogą studiować dłużej niż 150 proc. czasu przewidzianego na dany kierunek studiów. Jeśli tak zrobią lub w ogóle nie ukończą nauki, muszą oddać nakłady, jakie na ich edukację przeznaczyło państwo.\nMówiąc językiem z filmowego „Misia”: obibokom i tym, którzy od razu emigrują, mówimy zdecydowane „nie”. Ta reforma to i tak efekt kompromisu – pierwotne plany prawicowego premiera szły jeszcze dalej. Czas, który student musiałby odpracować po ukończeniu studiów, miał być dwukrotnie dłuższy niż czas ich trwania. Jednak po burzliwych protestach żaków reforma została wprowadzona w wersji znacznie łagodniejszej. Innym punktem, który na ulicach wywalczyli studenci, było to, że choć pierwotnie państwo chciało się wycofać całkowicie z finansowania niektórych kierunków kształcenia, to teraz „tylko” wprowadziło na nich limity bezpłatnych dla studentów miejsc. Tendencja jest taka, że władze węgierskie starają się ograniczyć liczbę nieodpłatnych miejsc na studiach.\nI tak naprawdę robią coś, co w niektórych krajach jest oczywiste. Przykładowo w Wielkiej Brytanii czy w USA nie ma darmowych studiów. Są różne programy stypendialne, ale nie jest tak, że bezpłatne studia się komuś należą. Sprawiedliwość to kwestia definicji, lecz ten system – choć na pierwszy rzut oka wydaje się promować tylko elity – w praktyce jest bardziej egalitarny niż zasady panujące nad Wisłą. Za Atlantykiem dostępność kredytów studenckich jest duża. Jeśli więc ktoś chce mieć lepsze wykształcenie i za nie zapłaci, ma szansę je zdobyć. Osobną kwestią jest to, czy zapłaci z własnej (a raczej rodziców) kieszeni, czy pożyczone od banku czy państwa pieniądze będzie musiał później oddać.\nTymczasem w Polsce, gdzie edukacja jest „bezpłatna”, dochodzi do paradoksalnej sytuacji, którą w jednym z wywiadów radiowych dobrze podsumował ówczesny minister finansów Marek Belka już 12 lat temu. – Uważam, że sytuacją nienormalną jest ta, w której na uczelniach państwowych – najlepszych, gdzie uczą się na ogół synowie i córki z rodzin wielkomiejskich, inteligenckich, na ogół zamożniejszych – otrzymuje się lepszą edukację, nie płacąc czesnego. W szkołach prywatnych, gdzieś na ogół ulokowanych na prowincji, uczą się synowie i córki z rodzin małomiasteczkowych, często chłopskich, biedniejszych, i tam się płaci za naukę.\nJedną z konsekwencji tego, że w jednych krajach za studia się płaci, a w innych nie, jest tzw. brain drain, czyli drenaż mózgów (choć nie jest to jedyna przyczyna tego zjawiska). Jak donosił brytyjski „Guardian”, około 25 proc. lekarzy praktykujących w Stanach Zjednoczonych wykształciło się poza granicami USA. Szokować może to, że w 2002 r. w Ameryce pracowało 47 lekarzy wyedukowanych w Liberii, a tymczasem w samej Liberii było ich 72. Trzeba wziąć pod uwagę, że jest to kraj, w którym do 2003 r. toczyła się krwawa wojna, ale i tak proporcje skłaniają do refleksji. Z kolei prestiżowe pismo medyczne „Lancet” ogłosiło, że w USA więcej lekarzy odchodzi na emeryturę, niż jest kształconych na amerykańskich uczelniach. Czyli system zakłada, że lekarze przyjadą z zewnątrz. Odbywa się to kosztem takich krajów jak Liberia czy Polska. Nie trzeba szukać aż tak daleko – bardzo popularnym kierunkiem emigracji polskich lekarzy jeszcze niedawno były Szwecja (zatrudnianym medykom z Polski oferowano im m.in. wielomiesięczne kursy języka szwedzkiego) oraz oczywiście Wielka Brytania.\nPożyczka, a nie podarunek\nWbrew pozorom także w Polsce funkcjonują państwowe uczelnie, gdzie studenci są do czegoś zobowiązani finansowo. Dotyczy to np. strażaków. – Jeśli aspirant lub oficer chce odejść ze służby przed upływem pięciu lat od ukończenia szkoły, to ponosi koszty, które dokładnie reguluje ustawa – mówi starszy brygadier Paweł Frątczak, rzecznik prasowy komendanta straży pożarnej. Faktycznie, art. 49 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej przewiduje, że jeśli strażak popełni np. umyślne przestępstwo skarbowe lub zostanie skazany za inne przestępstwo ścigane z urzędu albo po prostu chce się zwolnić ze służby „przed upływem 5 lat od ukończenia nauki w ramach służby kandydackiej w Szkole Głównej Służby Pożarniczej, Centralnej Szkole Państwowej Straży Pożarnej lub szkole aspirantów Państwowej Straży Pożarnej, jest obowiązany zwrócić kwotę stanowiącą równowartość kosztów wyżywienia i umundurowania otrzymanych w czasie nauki”. Tak więc nie jest to zwrot kosztów nauki, ale żołdu. Niemniej jednak można to traktować jako wzór do naśladowania.\nSpytaliśmy, czy w Ministerstwie Nauki i Szkolnictwa Wyższego ktokolwiek myśli o wprowadzeniu warunkowych odpłatności za studia. Oto odpowiedź, jaką otrzymaliśmy. „Resort nauki nie pracuje nad rozwiązaniami, które nakładałyby na absolwentów emigrujących z Polski obowiązek zwrotu kosztu studiów odbytych w naszym kraju. Ponadto rozwiązania takie budziłyby wątpliwości natury konstytucyjnej, a co więcej, długofalowo mogłyby przynieść negatywne skutki dla polskiej nauki i szkolnictwa wyższego” informują nas urzędnicy i dodają, że „nowelizacja ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym w 2011 r. wprowadziła odpłatność za podejmowanie studiów stacjonarnych na uczelniach publicznych na drugim kierunku studiów. Obecnie w Sejmie trwają prace nad zmianą zasad odpłatności za drugi kierunek studiów. Chcemy zwiększyć limit najlepszych studentów zwolnionych z opłat z obowiązującego obecnie 10 proc. do 20 proc. Ponadto student z góry będzie wiedział, czy będzie musiał dokonywać opłaty za drugi kierunek studiów.” O co chodzi z tymi negatywnymi skutkami dla polskiej nauki? „Wprowadzenie odpłatności dla absolwentów opuszczających kraj mogłoby np. w istotny sposób ograniczać wymianę międzynarodową polskich młodych naukowców, która ma kluczowe znaczenie dla poprawy międzynarodowej pozycji polskiej nauki” odpowiedzieli w kolejnym e-majlu pracownicy biura prasowego ministerstwa. Najwyraźniej urzędnicy uznali, że „nie, bo nie” (wprowadzenie takich opłat na pewno wywołałoby kontrowersje społeczne) i prawdopodobnie nikt nie zadał sobie nawet trudu, by prześledzić, jak tego typu rozwiązania funkcjonują gdzie indziej – przecież jeśli absolwent miałby pracować w kraju przez pięć lat w ciągu 20 lat swojej kariery zawodowej, to trudno zrozumieć, jak miałoby to ograniczyć wymianę myśli z zagranicznymi uniwersytetami.\nNa temat wprowadzenia opłat za studia podobna opinia panuje w resorcie ministra Bartosza Arłukowicza. – Uprzejmie informuję, że w Ministerstwie Zdrowia nie są prowadzone prace mające na celu wprowadzenie obowiązku zwrotu równowartości kosztów studiów stacjonarnych dla lekarzy i lekarzy dentystów, którzy po ich ukończeniu wyjadą za granicę – poinformował nas Krzysztof Bąk, rzecznik prasowy ministra zdrowia.\nJest to postawa o tyle zaskakująca, że płatne studia to rozwiązanie, które funkcjonuje z powodzeniem od lat w innych krajach. Takich, z których inne rozwiązania społeczne ściągamy bez mrugnięcia okiem. Mowa tu choćby o wzorach anglosaskich rodem z Wielkiej Brytanii, USA czy Australii. – Na antypodach system studiów opiera się na pożyczkach, które później oddaje się na korzystnych warunkach – są one wspierane przez państwo. Takie rozwiązanie oparte jest na założeniu, że kształcenie do poziomu średniego leży w interesie społecznym, ale już studia wyższe są inwestycją w siebie, którą każdy powinien finansować sam – wyjaśnia prof. Ireneusz Białecki, który zajmuje się systemami kształcenia w Instytucie Stosowanych Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego. – Weźmy np. takiego stomatologa. Najpierw płacę z podatków na jego edukację, potem przy każdej wizycie jako klient. W pewnym sensie on dostaje ode mnie pieniądze dwa razy.\nJednocześnie należy wziąć pod uwagę, że w Unii Europejskiej obowiązuje swobodny przepływ osób, stworzone zostały ramy kwalifikacyjne, dzięki którym kompetencje i dyplomy z różnych krajów Wspólnoty zostaną uznane na terenie całej UE. – Z założenia powinno być tak, że część ludzi wykształconych w Polsce będzie pracować np. w Anglii, a część absolwentów brytyjskich uczelni będzie działać w Polsce. Ale oczywiście ten przepływ odbywa się głównie w jednym kierunku – stwierdza prof. Białecki. Znowu więc wracamy do punktu wyjścia, czyli do tego, że polski podatnik płaci za to, by wykształcić kompetentnego pracownika, który będzie pracował na rzecz zupełnie innej społeczności. Mniejsza o to, czy brytyjskiej, niemieckiej, czy amerykańskiej.\nJak można zaradzić temu zjawisku? – Bardziej sprawiedliwe byłoby stworzenie systemu studiów płatnych. To piękna idea, by ludzie uczyli się, gdzie chcą i ile chcą, ale nas jako społeczeństwa na to zwyczajnie nie stać – podkreśla Ireneusz Białecki. System płatnych studiów powinien się zdaniem naukowca opierać na kilku założeniach. Po pierwsze opłata powinna być taka sama dla wszystkich, niezależnie od kosztów kształcenia – ich część i tak powinno ponosić państwo. Jeśli studenci płaciliby za wszystkie kierunki, wprowadziłoby to między uczelniami prawdziwą konkurencję, a szkoły, które zwyczajnie sprzedają dyplomy, a nie cieszą się renomą, miałyby znacznie trudniejsze życie. Skoro za naukę i tak trzeba płacić, lepiej zainwestować w studia na lepszej uczelni, po której szanse na znalezienie intratnej pracy są większe. Drugą podstawową zasadą takiego rozwiązania powinny być szeroka dostępność kredytów studenckich i stosunkowo korzystne rozłożenie spłat. Gwarantowałoby je państwo, a spłacanie rat, podobnie jak obecnie w niektórych krajach, zaczynałoby się dopiero po osiągnięciu określonego poziomu zarobków. Chodzi o to, by absolwent, którego kariera nie od razu nabrała prędkości kosmicznej, nie został przytłoczony wielkością długu i wciąż miał środki na godne życie.\nNiestety, na razie w polskiej debacie publicznej temat odpłatnych studiów to tabu. Jedyne, co robimy, to zachwycamy się wciąż rosnącym odsetkiem ludzi z wykształceniem wyższym. Jeśli państwo polskie miałoby być konsekwentne, warto rozważyć, czy przy odbiorze dyplomu nie wręczać absolwentom bonu na tysiąc złotych. Do wydania w liniach lotniczych latających do Wielkiej Brytanii, Szwecji i USA.\nszkolnictwo wyższe TDNDGP WEEKEND EDUKACJA SZKOLNICTWO WYŻSZE edukacja\nodplatne studia jak najbardziej\nI jeszcze szkoły podstawowe gimnazja i szkoły średnie wpędziło się w jakiś wyścig szczurów, tworzy się bzdurne rankingi, szykanuje nauczycieli za wynik kilka punktów procentowych niższy niż u sąsiada - a studia? tu żadnych rankingów, egzaminów zewnętrznych, programów naprawczych... a poziom wielu (tych płatnych w szczególności) jest żenujący, tak naprawdę debilom "sprzedaje się" dyplomy w glorii prawa (nie twierdzę, że wszyscy są niedouczeni, ale niestety zbyt wielu) a przecież i takie uczelnie mają dotacje z naszych pieniędzy...\na potem ci co się czegoś nauczyli wyjeżdżają a debile z dyplomami zostają tu i rozwalają nam kraj do reszty jak nie korupcją to głupotą...\nMetycyna to najtrudniejszy kierunek studiów. Chyba to jakieś żarty. Nauka na pamięc i bezmyślne klepanie regułek - to ma być trudne? Trudna to jest matematyka, kierunki inżynieryjne. Medycyna to szkolenie urzędników medycznych, którzy każdego traktują jak pacjenta. Trudne studia - raczej studia dla bezmyślnych. Ci ludzie nawet zdania nie potrafią sklecić, gdy muszą powiedzieć coś od siebie. Oczekują gotowych regułek do nauczenia. Nie potrafią i nie mają ochoty nauczyć się myśleć. Trudna jest biologia, biotechnologia, gdzie trzeba łączyć fakty, ale medycyna. Od kiedy uczenie się na pamięć jest trudne. Z praktycznego kierunku zrobili kierunek ogólnoakademicki, aby nadać rangę medycynie. Chyba tylko po to aby przepisy wypracowane w koncernach wcielać w życie za pomocą absolwentów medycyny. Medycyna to schematy postępowań wymyślone przez koncerny. I to przekonanie medyków, że oni wiedzą jak leczyć i każdy powinien mieć obowiązek leczenia się. Niech wyjeżdżają.


Zmiany: Wojna sześciodniowa\nWersja z 16:58, paź 22, 2011 (pokaż źródło)\nWersja z 21:09, gru 5, 2019 (pokaż źródło)\nWojna sześciodniowa (wojna izraelsko-arabska 1967, trzecia wojna izraelsko-arabska, an‑Naksah lub wojna czerwcowa; arab. حرب الأيام الستة, ħarb al‑ayyam as‑sitta; hebr. מלחמת ששת הימים, Milhemet Sheshet Ha‑Yamim) – wojna izraelsko-arabska stoczona pomiędzy [[Izrael]]em a [[Egipt]]em, [[Jordania|Jordanią]] i [[Syria|Syrią]] w 1967 roku. W wojnę zaangażowały się także inne arabskie państwa: [[Irak]], [[Arabia Saudyjska]], [[Kuwejt]] i [[Algieria]].\n[[Plik:Protests_against_Nassers_resignation_1967.jpg|thumb|310px|Protesty ludności]]Wojna sześciodniowa (wojna izraelsko-arabska '''1967''', trzecia wojna izraelsko-arabska, an‑Naksah lub wojna czerwcowa; arab. حرب الأيام الستة, ħarb al‑ayyam as‑sitta; hebr. מלחמת ששת הימים, Milhemet Sheshet Ha‑Yamim) – wojna izraelsko-arabska stoczona pomiędzy [[Izrael]]em a [[Egipt]]em, [[Jordania|Jordanią]] i [[Syria (SRA)|Syrią (SRA)]] w''' 1967''' roku. W wojnę zaangażowały się także inne arabskie państwa: [[Irak (RI)]], [[Arabia Saudyjska]], [[Kuwejt]] oraz [[Algieria (ARLD)]].\n
głównie:
\n| style="text-align: center"|Łączne straty\n| style="text-align: center"|20 000\n===Egipt, Syria, Jordania i Irak===\n====Egipt, Syria, Jordania i Irak====\n*[[Carl Gustav M/45]]\nPo zakończeniu [[Kryzys sueski|kryzysu sueskiego]] w '''1956''' międzynarodowa społeczność wymusiła na Izraelu, by wycofał swoje wojska z półwyspu Synaj. Egipt wyraził zgodę na wejście na jego terytorium międzynarodowych sił pokojowych [[UNEF]], które zajęły pozycje na granicy izraelsko-egipskiej na Synaju. Zadaniem sił UNEF było nadzorowanie warunków zawieszenia broni oraz zapobieganie przenikaniu fedainów przez zdemilitaryzowaną granicę na terytorium Izraela. Egipt wyraził także zgodę na otworzenie Cieśnin Tirańskich dla izraelskich statków. W efekcie, granica izraelsko-egipska pozostała przez pewien czas spokojna.\nPo zakończeniu [[Kryzys sueski|kryzysu sueskiego]] w 1956 międzynarodowa społeczność wymusiła na Izraelu, by wycofał swoje wojska z półwyspu Synaj. Egipt wyraził zgodę na wejście na jego terytorium międzynarodowych sił pokojowych [[UNEF]], które zajęły pozycje na granicy izraelsko-egipskiej na Synaju. Zadaniem sił UNEF było nadzorowanie warunków zawieszenia broni oraz zapobieganie przenikaniu fedainów przez zdemilitaryzowaną granicę na terytorium Izraela. Egipt wyraził także zgodę na otworzenie Cieśnin Tirańskich dla izraelskich statków. W efekcie, granica izraelsko-egipska pozostała przez pewien czas spokojna.\nJednak pomimo zawartego zawieszenia broni w następnych latach wojna powróciła na Bliski Wschód. Państwa arabskie nadal nie uznawały istnienia żydowskiego państwa w [[Palestyna|Palestynie]]. Realizując plany zniszczenia Izraela, Syria sprzymierzyła się ze [[ZSRR]] i zaczęła wspierać napady fedainów na Izrael.\n13 maja 1967 przewodniczący Prezydium Rady Najwyższej ZSRR [[Nikołaj Podgorny]] przekazał egipskiemu wiceprezydentowi [[Anwar Sadat|Anwarowi Sadatowi]] fałszywą informację o koncentracji 12 izraelskich brygad przy granicy z Syrią. Wprowadzeni w błąd Egipcjanie byli przekonani, że Izrael przygotowuje się do inwazji. Dlatego ich reakcja była natychmiastowa i zdecydowana. 14 maja prezydent Naser zarządził mobilizację armii i rozpoczęto przerzucanie wojsk na półwysep Synaj.
\n[[Plik:800px-PikiWiki_Israel_8977_armored_vehicle_of_col._motta_gur.jpg|thumb|310px|Pojazd używany podczas wojny]]'''13 maja 1967''' przewodniczący Prezydium Rady Najwyższej ZSRR [[Nikołaj Podgorny]] przekazał egipskiemu wiceprezydentowi [[Anwar Sadat|Anwarowi Sadatowi]] fałszywą informację o koncentracji 12 izraelskich brygad przy granicy z Syrią. Wprowadzeni w błąd Egipcjanie byli przekonani, że Izrael przygotowuje się do inwazji. Dlatego ich reakcja była natychmiastowa i zdecydowana. '''14 maja''' prezydent Naser zarządził mobilizację armii i rozpoczęto przerzucanie wojsk na półwysep Synaj.
\n====Wycofanie sił UNEF====\n16 maja 1967 szef sztabu [[Egipskie Siły Zbrojne|egipskiej armii]] generał [[Mohammed Fawzy]] zażądał wycofania międzynarodowych sił pokojowych UNEF z Synaju. Fawzy napisał w liście do dowódcy sił UNEF:'' ''\n'''16 maja 1967''' szef sztabu egipskiej armii generał [[Mohammed Fawzy]] zażądał wycofania międzynarodowych sił pokojowych UNEF z Synaju. Fawzy napisał w liście do dowódcy sił UNEF:'' ''\n''"Do twojej wiadomości, wydałem rozkaz wszystkim siłom zbrojnym Egiptu być gotowym do działań przeciwko Izraelowi, który może przeprowadzić agresywne działania przeciwko jakiemukolwiek państwu arabskiemu. Z powodu tego rozkazu nasze wojsko już jest skoncentrowane na Synaju na naszej wschodniej granicy. Przez wzgląd na bezpieczeństwo wojsk ONZ, które stacjonują wzdłuż naszych granic, proszę abyś wydał rozkaz natychmiastowego ich wycofania"''.\nLinia 66: Linia 76:\nDowódca sił UNEF, generał Indar Jit Rikhye, odpowiedział, że musi poczekać na decyzję sekretarza generalnego [[ONZ]].\nSekretarz [[Sithu U Thant]] podjął próbę negocjacji z Egipcjanami, a następnie 18 maja zaproponował Izraelowi przegrupowanie międzynarodowych sił pokojowych UNEF na terytorium Izraela, by mogły one nadal wypełniać swoją misję rozjemczą na granicy. Wobec odmowy, 18 maja 1967 U Thant wyraził zgodę na ewakuację sił UNEF z półwyspu Synaj i ze Strefy Gazy.\nSekretarz [[Sithu U Thant]] podjął próbę negocjacji z Egipcjanami, a następnie''' 18 maja''' zaproponował Izraelowi przegrupowanie międzynarodowych sił pokojowych UNEF na terytorium Izraela, by mogły one nadal wypełniać swoją misję rozjemczą na granicy. Wobec odmowy, '''18 maja 1967''' U Thant wyraził zgodę na ewakuację sił UNEF z półwyspu Synaj i ze Strefy Gazy.\n====Blokada Cieśnin Tirańskich====\n'''18 maja 1967''' egipskie radio "Głos Arabów" podało komunikat, że "jedyną metodą działania przeciw Izraelowi jest totalna wojna, której wynikiem będzie eksterminacja egzystencji Syjonistów." Następnego dnia Egipcjanie rozpoczęli remilitaryzację Synaju, przegrupowując swoje wojska ku granicy z Izraelem. '''20 maja''' syryjski minister obrony Hafez al-Assad powiedział: "Jako przedstawiciel armii wierzę, że nadszedł czas rozpoczęcia bitwy o unicestwienie Izraela".\n'''22 maja 1967''' Egipt ogłosił, że Cieśniny Tirańskie zostają od''' 23 maja''' zamknięte dla "wszystkich statków płynących pod banderą Izraela albo wiozących strategiczne towary" dla Izraela.\n'''23 maja''' Izrael cytując międzynarodowe prawo oświadczył, że zamknięcie cieśnin jest nielegalne i zapowiedział rozważenie kroków zapobiegawczych. Oficjalne oświadczenie uznawało ogłoszenie blokady morskiej cieśnin jako wyraźny akt agresji – jako pierwszy strzał w nowej wojnie. Egipt i pozostałe państwa arabskie uznały w odpowiedzi, że jakiekolwiek działanie ofensywne Izraela byłoby nieusprawiedliwioną prawnie samoobroną, ponieważ nie nastąpił żaden zbrojny atak. Dodatkowo Egipt oświadczył, że rejon Zatoki Akaba zawsze znajdował się na jego wodach terytorialnych i prawo korzystania z tej drogi wodnej przysługuje jedynie państwom zaprzyjaźnionym – Jordanii i Arabii Saudyjskiej. Nie uwzględniono przy tym twierdzenia, że w Zatoce Akaba znajduje się także izraelski port Ejlat.\n'''25 maja 1967''' Siły Obronne Izraela ukończyły pośpiesznie przeprowadzoną częściową mobilizację. Przygotowując się do wojny przygotowano około 14 tys. miejsc w szpitalach i zaczęto kopanie grobów na około 10 tys. ciał. Państwowe linie lotnicze El Al zawiesiły wszystkie loty, a zagraniczne linie pośpiesznie zabierały z lotniska Lod setki spanikowanych turystów, którzy pośpiesznie opuszczali Bliski Wschód.\n26 maja egipski prezydent Naser powiedział: "Zamierzamy przypuścić frontalny atak na Izrael. To będzie wojna totalna. Naszym podstawowym celem będzie unicestwienie Izraela." 28 maja Naser dodał: "samo istnienie Izraela stanowi agresję." Równocześnie zagroził on całkowitym zamknięciem Kanału Sueskiego, gdyby jakiekolwiek państwo spróbowało interweniować w trakcie wojny egipsko-izraelskiej. 29 maja Naser zażądał od Izraela oddania portu Ejlat i innych terenów położonych wzdłuż linii demarkacyjnej.
\n'''26 maja''' egipski prezydent Naser powiedział: "Zamierzamy przypuścić frontalny atak na Izrael. To będzie wojna totalna. Naszym podstawowym celem będzie unicestwienie Izraela." '''28 maja''' Naser dodał: "samo istnienie Izraela stanowi agresję." Równocześnie zagroził on całkowitym zamknięciem Kanału Sueskiego, gdyby jakiekolwiek państwo spróbowało interweniować w trakcie wojny egipsko-izraelskiej. '''29 maja''' Naser zażądał od Izraela oddania portu Ejlat i innych terenów położonych wzdłuż linii demarkacyjnej.
\n====Egipt i Jordania====\n30 maja 1967 jordański król [[Husajn ibn Talal]] zawarł z egipskim prezydentem Gamal Abdel Naserem sojusz wojskowy wymierzony przeciwko Izraelowi. Armia jordańska została podporządkowana Egiptowi, który razem z Syrią przygotowywał się do wojny. Równocześnie Irak, Kuwejt, Tunezja, Sudan, Maroko i Algieria zgodziły się skierować swoje oddziały przeciwko Izraelowi. Po stronie Zjednoczonej Republiki Arabskiej opowiedziały się także: Pakistan, Indonezja, ZSRR i Chiny. Naser powiedział: "Wojska Egiptu, Jordanii, Syrii i Libanu są zgromadzone na granicach Izraela... razem z nami stoją oddziały wojskowe Iraku, Algierii, Kuwejtu, Sudanu i wszystkich arabskich państw. Ten akt wprawi świat w zdumienie. Dzisiaj oni zobaczą, że Arabowie są przygotowani do decydującej bitwy. Osiągnęliśmy etap gotowości do działania i nie będzie już więcej oświadczeń".\n[[Plik:6dayswar1.jpg|thumb|340px|Wrak egipskiego samolotu]]'''30 maja 1967''' jordański król [[Husajn ibn Talal]] zawarł z egipskim prezydentem Gamal Abdel Naserem sojusz wojskowy wymierzony przeciwko Izraelowi. Armia jordańska została podporządkowana Egiptowi, który razem z Syrią przygotowywał się do wojny. Równocześnie Irak, Kuwejt, Tunezja, Sudan, Maroko i Algieria zgodziły się skierować swoje oddziały przeciwko Izraelowi. Po stronie Zjednoczonej Republiki Arabskiej opowiedziały się także: Pakistan, Indonezja, ZSRR i Chiny. Naser powiedział: "Wojska Egiptu, Jordanii, Syrii i Libanu są zgromadzone na granicach Izraela... razem z nami stoją oddziały wojskowe Iraku, Algierii, Kuwejtu, Sudanu i wszystkich arabskich państw. Ten akt wprawi świat w zdumienie. Dzisiaj oni zobaczą, że Arabowie są przygotowani do decydującej bitwy. Osiągnęliśmy etap gotowości do działania i nie będzie już więcej oświadczeń".\nTego samego dnia Irak, Sudan, Kuwejt i Algieria ogłosiły mobilizację swoich wojsk. W świecie arabskim głoszone było hasło: "Cel, jaki nam przyświeca – to całkowita zagłada Izraela!" '''31 maja''' iracki prezydent Abd ar-Rahman Arif powiedział: "Obecność Izraela to pomyłka, która musi być naprawiona... Nasz cel jest jasny – zmieść Izrael z mapy".\n'''3 czerwca''' Egipt przerzucił drogą powietrzną do Ammanu dwa bataliony komandosów z zadaniem przeniknięcia na terytorium Izraela i przeprowadzenia licznych działań sabotażowo-dywersyjnych.\nWczesnym rankiem '''5 czerwca 1967''' Egipcjanie ostrzelali żydowskie osiedla położone wzdłuż granicy Strefy Gazy. Izrael uznał to za pierwsze strzały wojny i w odpowiedzi rozpoczął ofensywę.\nOperacja rozpoczęła się '''5 czerwca 1967 '''o godzinie 7.45 rano. W pierwszej fali nalotu 183 izraelskie samoloty zbombardowały 11 egipskich lotnisk położonych na półwyspie Synaj i we właściwym Egipcie. Niespodziewany atak całkowicie zaskoczył Egipcjan, którzy w ogóle nie byli przygotowani na możliwość nalotu. Zniszczonych zostało 8 stacji radarowych oraz 197 egipskich samolotów (w tym 8 w walce powietrznej). W trakcie tej fazy operacji zestrzelono egipski samolot, w którym leciał marszałek polowy Ajmer i generał Sidqi Mahmoud. Wprowadziło to zamieszanie wśród lądowych wojsk na Synaju, które w momencie rozpoczęcia się izraelskiej ofensywy utraciły swoich głównodowodzących. Cały nalot trwał zaledwie 7 minut i 45 sekund. Egipcjanie zdołali zestrzelić 5 izraelskich samolotów.\nTrzecia fala nalotu była już dużo mniejsza i uderzyła o godzinie 12.15 w cele położone na terytorium Egiptu, Jordanii, Syrii i Iraku. Zbombardowane zostały jordańskie lotniska w Ammanie i Mafrag oraz syryjskie lotniska Saygal, Dumayr, Marj Rigal i T-4. Jordania była tym nalotem tak zaskoczona, że uznała izraelskie samoloty za lotnictwo amerykańskie operujące z lotniskowców. Spowodowane to było przekonaniem, że większość izraelskich samolotów została zniszczona nad Egiptem. Ogółem w tym nalocie Jordańczycy stracili 28 samolotów i 2 śmigłowce, natomiast Syryjczycy stracili 57 samolotów. Równocześnie zaatakowano bazę lotniczą H-3 w Iraku (niszcząc 10 bombowców [[Tu-16]]). Wieczorem ponownie uderzono na lotnisko Ras Banas w Egipcie. Ogółem pierwszego dnia wojny zniszczonych zostało 309 egipskich samolotów. Tym samym egipskie siły powietrzne zostały prawie całkowicie zniszczone kosztem zniszczonych 19 izraelskich samolotów (w tym 11 samolotów w wyniku usterek technicznych lub wypadków, zginęło 10 pilotów). Izraelczycy zdobyli panowanie powietrzne nad półwyspem Synaj.\nTrzecia fala nalotu była już dużo mniejsza i uderzyła o godzinie 12.15 w cele położone na terytorium Egiptu, Jordanii, Syrii i Iraku. Zbombardowane zostały jordańskie lotniska w Ammanie i Mafrag oraz syryjskie lotniska Saygal, Dumayr, Marj Rigal i T-4. Jordania była tym nalotem tak zaskoczona, że uznała izraelskie samoloty za lotnictwo amerykańskie operujące z lotniskowców. Spowodowane to było przekonaniem, że większość izraelskich samolotów została zniszczona nad Egiptem. Ogółem w tym nalocie Jordańczycy stracili 28 samolotów i 2 śmigłowce, natomiast Syryjczycy stracili 57 samolotów. Równocześnie zaatakowano bazę lotniczą H-3 w Iraku (niszcząc 10 bombowców [[Tupolew Tu-16|Tu-16]]). Wieczorem ponownie uderzono na lotnisko Ras Banas w Egipcie. Ogółem pierwszego dnia wojny zniszczonych zostało 309 egipskich samolotów. Tym samym egipskie siły powietrzne zostały prawie całkowicie zniszczone kosztem zniszczonych 19 izraelskich samolotów (w tym 11 samolotów w wyniku usterek technicznych lub wypadków, zginęło 10 pilotów). Izraelczycy zdobyli panowanie powietrzne nad półwyspem Synaj.\n====Uderzenie lądowe na Synaju====\n5 czerwca 1967 o godzinie 8.15 rozpoczęło się natarcie [[Izraelskie Wojska Lądowe|izraelskich sił lądowych]], które pięcioma kolumnami wbiły się głęboko w egipskie pozycje w Strefie Gazy i na półwyspie Synaj.
\n[[Plik:Soldiers_Western_Wall_1967.jpg|thumb|256px|[[Żołnierz]]e w 1967]]'''5 czerwca 1967''' o godzinie 8.15 rozpoczęło się natarcie [[Izraelskie Wojska Lądowe|izraelskich sił lądowych]], które pięcioma kolumnami wbiły się głęboko w egipskie pozycje w Strefie Gazy i na półwyspie Synaj.
\nWieczorem siły izraelskie z rejonu Rafah uderzyły w kierunku silnie bronionej egipskiej bazy El-Arisz. W nocnych walkach umocnienia zostały przełamane i o świcie 6 czerwca Izraelczycy zdobyli ten ważny węzeł komunikacyjny. Równocześnie, o świcie 6 czerwca rozpoczęło się natarcie z rejonu Chan Junis w kierunku Gazy. Po ciężkich walkach, w południe zostały zdławione ostatnie punkty egipskiego oporu w Strefie Gazy i natychmiast po tym grupa operacyjna "Północ" zaczęła przegrupowywać swoje jednostki powietrznodesantowe na front jordański.
\nWieczorem siły izraelskie z rejonu Rafah uderzyły w kierunku silnie bronionej egipskiej bazy El-Arisz. W nocnych walkach umocnienia zostały przełamane i o świcie '''6 czerwca''' Izraelczycy zdobyli ten ważny węzeł komunikacyjny. Równocześnie, o świcie''' 6 czerwca''' rozpoczęło się natarcie z rejonu Chan Junis w kierunku Gazy. Po ciężkich walkach, w południe zostały zdławione ostatnie punkty egipskiego oporu w Strefie Gazy i natychmiast po tym grupa operacyjna "Północ" zaczęła przegrupowywać swoje jednostki powietrznodesantowe na front jordański.
\nLinia 118: Linia 128:\n====Utworzenie frontu syryjskiego====\nNa wieść o izraelskiej agresji na Egipt, 5 czerwca 1967 syryjska artyleria rozpoczęła w południe zmasowany ostrzał rejonu Safed w Górnej Galilei. W ciągu kilku dni ostrzału zniszczonych zostało 390 domów w żydowskich kibucach. Równocześnie syryjskie bombowce zbombardowały rafinerię ropy naftowej w Hajfie i lotnisko w Megiddo. 6 czerwca wojska syryjskie zaatakowały pozycje izraelskie nad Jeziorem Tyberiadzkim, zajmując miejscowości Haritio i Sher Jaskor.
\nNa wieść o izraelskiej agresji na Egipt, '''5 czerwca 1967''' syryjska artyleria rozpoczęła w południe zmasowany ostrzał rejonu Safed w Górnej Galilei. W ciągu kilku dni ostrzału zniszczonych zostało 390 domów w żydowskich kibucach. Równocześnie syryjskie bombowce zbombardowały rafinerię ropy naftowej w Hajfie i lotnisko w Megiddo. '''6 czerwca''' wojska syryjskie zaatakowały pozycje izraelskie nad Jeziorem Tyberiadzkim, zajmując miejscowości Haritio i Sher Jaskor.
\n====Utworzenie frontu jordańskiego====\nNa wieść o izraelskiej agresji na Egipt, 5 czerwca 1967 jordańska artyleria rozpoczęła ostrzał Tel Awiwu oraz Lod. Równocześnie jordańskie bombowce zbombardowały izraelską bazę lotniczą Kefar Sirkin. W południe jordańskie siły lądowe rozpoczęły natarcie na izraelską enklawę na górze Skopus w Jerozolimie. Popołudniem, Legion Arabski przekroczył izraelską granicę i zajął siedzibę misji rozjemczej [[ONZ]] w Jerozolimie. Pomimo tego otwartego ataku Izrael nie rozpoczął od razu działań wojennych na tym froncie i jedynie wystosował pokojowe przesłanie za pośrednictwem ONZ, żądając od Jordanii wycofania wojsk ze swojego terytorium.\nNa wieść o izraelskiej agresji na Egipt, '''5 czerwca 1967''' jordańska artyleria rozpoczęła ostrzał Tel Awiwu oraz Lod. Równocześnie jordańskie bombowce zbombardowały izraelską bazę lotniczą Kefar Sirkin. W południe jordańskie siły lądowe rozpoczęły natarcie na izraelską enklawę na górze Skopus w Jerozolimie. Popołudniem, Legion Arabski przekroczył izraelską granicę i zajął siedzibę misji rozjemczej [[ONZ]] w Jerozolimie. Pomimo tego otwartego ataku Izrael nie rozpoczął od razu działań wojennych na tym froncie i jedynie wystosował pokojowe przesłanie za pośrednictwem ONZ, żądając od Jordanii wycofania wojsk ze swojego terytorium.\nO świcie 6 czerwca 1967 izraelska brygada spadochronowa rozpoczęła natarcie na arabską część Jerozolimy. Walki w mieście były niezwykle krwawe, gdyż Izraelczycy nie używali w walce ciężkiej broni, takiej jak artyleria i lotnictwo. Chodziło im o uniknięcie zniszczeń w świętym dla judaizmu mieście. Pomimo mocnego oporu jordańskich żołnierzy, wczesnym popołudniem północno-wschodnie dzielnice Jerozolimy zostały zdobyte przez Izraelczyków. Ostatecznie 7 czerwca Legion Arabski został zmuszony wycofać się z Jerozolimy i miasto zostało zajęte w całości przez izraelskich komandosów.
\nO świcie '''6 czerwca 1967''' izraelska brygada spadochronowa rozpoczęła natarcie na arabską część Jerozolimy. Walki w mieście były niezwykle krwawe, gdyż Izraelczycy nie używali w walce ciężkiej broni, takiej jak artyleria i lotnictwo. Chodziło im o uniknięcie zniszczeń w świętym dla judaizmu mieście. Pomimo mocnego oporu jordańskich żołnierzy, wczesnym popołudniem północno-wschodnie dzielnice Jerozolimy zostały zdobyte przez Izraelczyków. Ostatecznie '''7 czerwca''' Legion Arabski został zmuszony wycofać się z Jerozolimy i miasto zostało zajęte w całości przez izraelskich komandosów.
\n6 czerwca 1967 jordańska rozgłośnia radiowa podała komunikat, że [[Stany Zjednoczone]] oraz [[Wielka Brytania]] współpracują z Izraelem. Komunikat ten wywołał wielkie wzburzenie w świecie arabskim i w wielu państwach Bliskiego Wschodu tłumy demonstrantów zaatakowały amerykańskie i brytyjskie placówki dyplomatyczne. Dodatkowo Egipt, Syria, Sudan, Algieria, Jemen i Irak zerwały stosunki dyplomatyczne ze Stanami Zjednoczonymi.\n'''6 czerwca 1967''' jordańska rozgłośnia radiowa podała komunikat, że [[Stany Zjednoczone]] oraz [[Wielka Brytania]] współpracują z Izraelem. Komunikat ten wywołał wielkie wzburzenie w świecie arabskim i w wielu państwach Bliskiego Wschodu tłumy demonstrantów zaatakowały amerykańskie i brytyjskie placówki dyplomatyczne. Dodatkowo Egipt, Syria, Sudan, Algieria, Jemen i Irak zerwały stosunki dyplomatyczne ze Stanami Zjednoczonymi.\n=====Walki w Samarii=====\nTego samego dnia arabskie siły powietrzne podjęły próbę zbombardowania miast w Izraelu, działania te jednak nie odniosły żadnego skutku. W odwecie '''6 czerwca''' izraelskie bombowce zbombardowały lotniska w Iraku, niszcząc 18 samolotów. Równocześnie, nad Synajem zestrzelono w walkach powietrznych 11 egipskich samolotów.\nW południe 7 czerwca 1967 dodatkowa izraelska brygada wzmocniła izraelskie siły w Jerozolimie, co umożliwiło przeprowadzenie natarcia w kierunku Judei. Dzięki temu do wieczora opanowano Gush Etzion, Hebron oraz Jerycho. Zablokowano także przeprawy przez rzekę Jordan (wysadzono mosty), uniemożliwiając Jordańczykom ściągnięcie posiłków. Jordańskie oddziały poszły wówczas w rozsypkę i tysiące jordańskich żołnierzy dezerterowało uciekając do swoich domów w wioskach Judei i Samarii. Na drogach pozostały duże ilości porzuconego sprzętu wojskowego.
\nW południe''' 7 czerwca 1967''' dodatkowa izraelska brygada wzmocniła izraelskie siły w Jerozolimie, co umożliwiło przeprowadzenie natarcia w kierunku Judei. Dzięki temu do wieczora opanowano Gush Etzion, Hebron oraz Jerycho. Zablokowano także przeprawy przez rzekę Jordan (wysadzono mosty), uniemożliwiając Jordańczykom ściągnięcie posiłków. Jordańskie oddziały poszły wówczas w rozsypkę i tysiące jordańskich żołnierzy dezerterowało uciekając do swoich domów w wioskach Judei i Samarii. Na drogach pozostały duże ilości porzuconego sprzętu wojskowego.
\n====Przełom na Synaju====\nWojska izraelskie przeprowadziły rozległy manewr oskrzydlający na półwyspie Synaj, usiłując zamknąć drogę ucieczki wycofującym się egipskim dywizjom, które planowano otoczyć na bezwodnych pustyniach Synaju. Do wieczora '''7 czerwca''' Izraelczycy zajęli strategiczne przełęcze: Przełęcz Mitla i Przełęcz Gidi, zamykając części egipskich oddziałów drogę ucieczki w kierunku Kanału Sueskiego. Dodatkowo '''7 czerwca''' Izraelczycy wysadzili desant morski zajmując Szarm el-Szejk na południu półwyspu Synaj. Natychmiast kolumny zmechanizowane rozpoczęły natarcie w kierunku Kanału Sueskiego. W nocy z''' 7 '''na''' 8 czerwca''' zajęto strategiczne miasto Nachl w centralnej części Synaju.\n8 czerwca 1967 odcięte na półwyspie Synaj egipskie oddziały podjęły próbę przerwania izraelskiego okrążenia i przedostania się do rejonu Kanału Sueskiego. Do najcięższych walk doszło w okolicach Gifgafy i Przełęczy Mitla, gdzie doszło do największej od czasów [[II Wojna Światowa|II wojny światowej]] bitwy pancernej. Wzięło w niej udział ponad 1,1 tys. czołgów po obu stronach. Po ciężkiej bitwie, większość Egipcjan rzuciło się w panice do ucieczki, porzucając na polu walki czołgi i liczne pojazdy mechaniczne. Tylko nieliczne egipskie jednostki stawiały opór, uniemożliwiając izraelskim kolumnom zmechanizowanym rozwinięcie szybkiego natarcia w kierunku Kanału Sueskiego. Wieczorem 8 czerwca pierwsze izraelskie oddziały dotarły do Ras Sudr, na zachodnim wybrzeżu Synaju. W nocy z 8 na 9 czerwca 1967 Izraelczycy zajęli pozycje wzdłuż całego Kanału Sueskiego. Uznano, że Kanał będzie najlepszą zaporą antyczołgową broniącą od zachodu Izrael.\n'''8 czerwca 1967 '''odcięte na półwyspie Synaj egipskie oddziały podjęły próbę przerwania izraelskiego okrążenia i przedostania się do rejonu Kanału Sueskiego. Do najcięższych walk doszło w okolicach Gifgafy i Przełęczy Mitla, gdzie doszło do największej od czasów [[II Wojna Światowa|II wojny światowej]] bitwy pancernej. Wzięło w niej udział ponad 1,1 tys. czołgów po obu stronach. Po ciężkiej bitwie, większość Egipcjan rzuciło się w panice do ucieczki, porzucając na polu walki czołgi i liczne pojazdy mechaniczne. Tylko nieliczne egipskie jednostki stawiały opór, uniemożliwiając izraelskim kolumnom zmechanizowanym rozwinięcie szybkiego natarcia w kierunku Kanału Sueskiego. Wieczorem '''8 czerwca''' pierwsze izraelskie oddziały dotarły do Ras Sudr, na zachodnim wybrzeżu Synaju. W nocy z '''8 '''na '''9 czerwca 1967 '''Izraelczycy zajęli pozycje wzdłuż całego Kanału Sueskiego. Uznano, że Kanał będzie najlepszą zaporą antyczołgową broniącą od zachodu Izrael.\n=====Incydent z USS Liberty=====\n8 czerwca 1967 izraelskie samoloty zaatakowały u wybrzeży Egiptu amerykański okręt wywiadowczy [[USS "Liberty"]]. W ataku zginęło 34 amerykańskich marynarzy, a 75 zostało rannych. Istnieje wiele hipotez na ten temat, ale oficjalnie stwierdzono, że atak nastąpił przez pomyłkę.
\n[[Plik:USS_Liberty.jpg|thumb|350px|USS Liberty]]'''8 czerwca 1967''' izraelskie samoloty zaatakowały u wybrzeży Egiptu amerykański okręt wywiadowczy USS "Liberty". W ataku zginęło 34 amerykańskich marynarzy, a 75 zostało rannych. Istnieje wiele hipotez na ten temat, ale oficjalnie stwierdzono, że atak nastąpił przez pomyłkę.
\n====Rozejm z Egiptem i Jordanią====\n8 czerwca 1967 Rada Bezpieczeństwa ONZ wezwała wszystkie walczące strony do wstrzymania ognia. Izrael, Egipt i Jordania wyraziły gotowość do podporządkowania się zawieszeniu broni, które zaczęło obowiązywać od godziny 23.30, dnia 8 czerwca.
\n'''8 czerwca 1967''' Rada Bezpieczeństwa [[ONZ]] wezwała wszystkie walczące strony do wstrzymania ognia. Izrael, Egipt i Jordania wyraziły gotowość do podporządkowania się zawieszeniu broni, które zaczęło obowiązywać od godziny 23.30, dnia '''8 czerwca'''.
\n[[Plik:Golan_evacuation.jpg|thumb|360px|Ewakuacja ludności ze Wzgórz Golan]]Od '''7 czerwca 1967''' izraelskie siły powietrzne bombardowały syryjskie fortyfikacje na Wzgórzach Golan, niszcząc liczne pozycje artylerii. Lądowe natarcie rozpoczęło się przed wieczorem '''9 czerwca''', kiedy to cztery izraelskie brygady rozpoczęły natarcie. Grupa "Południe" nacierała na południe od Jeziora Tyberiadzkiego w głąb Wzgórz Golan. Grupa "Północ" nacierała na północ od Jeziora Tyberiadzkiego, poprzez most Banat Jacuub w głąb Wzgórz Golan. Natarcie posuwało się do przodu pod ciężkim ostrzałem artyleryjskim, który pustoszył szeregi nacierających izraelskich oddziałów. Wzgórza w okolicach Al-Kunajtira stały się prawdziwymi "polami śmierci" dla izraelskiej piechoty.\nW nocy z 9 na 10 czerwca 1967 izraelskie kolumny zmechanizowane obeszły, gwałcąc neutralność Libanu, północne skrzydło obrony syryjskiej i rano uderzyły na jej tyły w rejonie wioski Mosady. Równocześnie desantowano na tyłach wroga oddziały powietrznodesantowe, które dezorganizowały obronę Syryjczyków. Izraelska brygada Golani zasłynęła zdobyciem syryjskiej twierdzy Tel-Fahar. Po dwóch dniach ciężkich walk, 10 czerwca izraelskie oddziały zajęły syryjskie miasta Al-Kunajtira i Tawafiq. Syryjska armia została rozbita i na całym froncie w panice wycofywała się.
\nW nocy z '''9''' na '''10 czerwca 1967''' izraelskie kolumny zmechanizowane obeszły, gwałcąc neutralność Libanu, północne skrzydło obrony syryjskiej i rano uderzyły na jej tyły w rejonie wioski Mosady. Równocześnie desantowano na tyłach wroga oddziały powietrznodesantowe, które dezorganizowały obronę Syryjczyków. Izraelska brygada Golani zasłynęła zdobyciem syryjskiej twierdzy Tel-Fahar. Po dwóch dniach ciężkich walk, 10 czerwca izraelskie oddziały zajęły syryjskie miasta Al-Kunajtira i Tawafiq. Syryjska armia została rozbita i na całym froncie w panice wycofywała się.
\n====Konflikt na linii Wschód-Zachód====\n9 czerwca 1967 państwa [[Układ Warszawski|Układu Warszawskiego]] ogłosiły "Deklarację Solidarności" z państwami arabskimi i zerwały stosunki dyplomatyczne z Izraelem (z wyjątkiem Rumunii). Proradziecki blok wojskowy potraktował zniszczenie wojsk arabskich jako cios wymierzony w potencjał wojskowy Układu Warszawskiego, ponieważ arabskie armie były wyposażone w radziecki sprzęt wojskowy a liczni oficerowie wojsk arabskich przechodzili szkolenie w państwach Bloku Wschodniego.\n'''9 czerwca 1967''' państwa [[Układ Warszawski|Układu Warszawskiego]] ogłosiły "Deklarację Solidarności" z państwami arabskimi i zerwały stosunki dyplomatyczne z Izraelem (z wyjątkiem Rumunii). Proradziecki blok wojskowy potraktował zniszczenie wojsk arabskich jako cios wymierzony w potencjał wojskowy Układu Warszawskiego, ponieważ arabskie armie były wyposażone w radziecki sprzęt wojskowy a liczni oficerowie wojsk arabskich przechodzili szkolenie w państwach Bloku Wschodniego.\nNastępnego dnia, '''10 czerwca 1967''' Związek Radziecki zażądał od Izraela wstrzymania wszystkich działań wojskowych w Syrii. W przeciwnym razie zagrożono radziecką interwencją zbrojną na Bliskim Wschodzie. To oświadczenie połączone z groźbą interwencji zbrojnej wywołało poważny kryzys pomiędzy Związkiem Radzieckim a Stanami Zjednoczonymi.\nW odpowiedzi na radzieckie groźby i żądania, Stany Zjednoczone postawiły w stan gotowości bojowej VI Flotę, która przebywała na ćwiczeniach morskich w rejonie Gibraltaru na Morzu Śródziemnym. Amerykańskie okręty wojenne wzięły kurs na Syrię i zaczęły przygotowywać się do obrony Izraela. Równocześnie amerykańska dyplomacja wywarła silny nacisk na rząd Izraela, aby jak najszybciej zakończyć wojnę.
\n=====Rozejm z Syrią=====\n'''10 czerwca 1967 '''o godzinie 18.30 ogłoszono zawieszenie broni na froncie izraelsko-syryjskim. W momencie wprowadzenia rozejmu, wojskom izraelskim brakowało kilku godzin by dotrzeć do przedmieść Damaszku.\nWersja z 21:09, gru 5, 2019


Burmistrz Mikołowa ogłasza otwarty konkurs ofert na wsparcie realizacji zadania publicznego Gminy Mikołów w 2021 roku w dziedzinie przeciwdziałania uzależnieniom i patologiom społecznym.\nZADANIE 1: Klub Młodzieżowy.\nZADANIE 2: Prowadzenie klubu abstynenta dla osób uzależnionych od alkoholu, ich rodzin i bliskich.\nZADANIE 3: Prowadzenie punktu informacyjno-konsultacyjnego, poza psychoterapią.\nNa realizację konkursu przeznacza się kwotę: 179 000,00 zł.\nOferty należy składać w Biurze podawczym Urzędu Miasta Mikołów w Mikołowie, Rynek 16 (pokój nr 1) w terminie do 23 grudnia 2020 do godziny 15:30 - za dzień złożenia oferty przyjmuje się dzień jej doręczenia w wersji papierowej do Urzędu Miasta Mikołowa.\nFormularz oferty konkursowej powinien być złożony w wersji papierowej oraz przez serwis www.mikolow.engo.pl.\nWybór ofert nastąpi w terminie do 60 dni od dnia, w którym upłynął termin składania.\n1. Konkurs profilaktyka (413.6kB)\n1.b. Karta oceny merytorycznej (37.3kB)\n7. rozstrzygniecie konkursu - Klub AA (214.7kB)\nData wprowadzenia: 2020-12-01 15:37:53\nData publikacji: 2020-12-01 15:42:20\nOstatnia zmiana: 2020-12-31 08:48:39


o d p o c z y w a l n i a: Lasy, bagna, torfowiska\nSłoneczna i ciepła pogoda ostatnich dni uruchomiła mi syndrom włóczykija i bardzo się cieszę że ostatnia niedziela zaspokoiła choć trochę moje szwendacze zapędy.\nWybraliśmy się do Poleskiego Parku Narodowego. Godzinkę drogi od domu, trasa jakże znana, chyba wszystkim Lublinianom, przez pojezierze łęczyńsko-włodawskie. Ach te wakacje nad Łukczem, Piasecznem i innym Zagłęboczem, całe dnie spędzane w wodzie, albo na rowerach w pobliskich lasach, a w późniejszych czasach, pierwsze wyjazdy ze znajomymi pod namioty...\nPierwsze pozytywne wrażenie wywarł na nas parking, przy kórym znajduje sie pole wypoczynkowe, z ogromną wiatą, miejscem na ognisko i kijkami na kiełbaski, stołami, drewnianą toaletą (nie śmierdzącą sławojką, tylko normalną toaletą z umywalką nawet)... Wszystko takie dla ludzi, zapraszające do korzystania z pięknej przyrody, poczułam się trochę jak we Francji.\nZapakowaliśmy towarzystwo do przyczepki i ruszyliśmy w las.\nPoczątkowo spacerowaliśmy po zwykłych leśnych, burych w liściach opadniętych ścieżkach, dzieciaki wyległy z karocy i szły same, odkrywając po drodze wielkie mrowiska, fascynujące listki, piaszczysta nawierzchnia i Inne Arcyważne i Arcyciekawe Spowalniacze Tempa.\nA potem weszliśmy na szlak, niedawno otwartą ścieżkę edukacyjną, w dużej mierze poprowadzoną drewnianymi kładkami, po bagnistych terenach, prowadzącą do jeziora Moszne, pochłanianego przez ląd. Rzadkie gatunki roślin, kolory płowe, brunatne i fioletowawe, te klimatyczne wyschnięte bagienne trawy, jezioro, mimo swojego smutnego dystroficznego losu migoczące niebiesko w słońcu... Bardzo byliśmy pod wrażeniem. Zresztą, sami zobaczcie.\nMiła wycieczka bardzo. I powrót też miły\nAutor: Paulina Cieślak o 00:36\nEtykiety: aktywnie z dziećmi, las, podróże i wycieczki\nPanna Lila 8 grudnia 2015 02:10\nPiękne miejsce na wycieczkę, zwłaszcza te bagienne ścieżki:)\nPaulina Cieślak 9 grudnia 2015 04:43\nKto by pomyślał, ze bagienne ścieżki mogą być piękne :)\nAnna Tym 8 grudnia 2015 04:19\nZgadzam sie za pogoda wyśmienita do spacerów . Ostatnio jakby cześciej oglądam wschody słońca ;)\nPaulina Cieślak 9 grudnia 2015 04:44\nOglądanie wschodów słońca to niewątpliwie zaleta krótkiego dnia;)\nAgata - Ruby Times 8 grudnia 2015 07:44\nFajne miejsce. I rozczulające ujęcia z trzymającymi się za rączki maluchami :) Moje też tak czasami chodzą i robią wtedy furorę w miejscach publicznych <3\nPaulina Cieślak 9 grudnia 2015 04:45\nTo starszak tak chce chodzić z siostrą za ręce, ona najchętniej "siama"\nTo prawda, takie dreptające za rączkę rodzeństwo wzbudza bardzo pozytywne uczucia u przypadkowych przechodniów:)\nRuda Paskuda 8 grudnia 2015 23:53\nPoleski Park Narodowy!!!! Pieknie tam. Nigdy nie bylam w tych rejonach Polski. Musze Miskowi pomarudzic, zeby nas tam zabral :)!!!\nPaulina Cieślak 9 grudnia 2015 04:46\nPiękny Wschód jest piękny. Wybierzcie się koniecznie:)\nKlaudiaBargieł 12 grudnia 2015 02:30\nJa ostatnio zdecydowanie zbyt mało się szwendam. Chyba czas to zmienić. Tym bardziej, że ostatnio pogoda jest coraz łaskawsza dla zmarźluchów :)


Po nieco dlugim i niezbyt czytelnym wprowadzeniu, wylania sie maly ale jakze dojrzaly narrator. Perypetie tego dziecka przykuwaja uwage, sa jednak przygnebiajace a nawet przerazajace. Autorka bardzo realistycznie prowadzi tok myslowy bohaterki. Nie kaze dziewczynce zbytnio filozofowac, rozumiec i wygrac w trudnej sytuacji. Akcja z kazdym jej dalszym ciagiem nabiera dramatyzmu. Dziecko reaguje jak dziecko i nie ma tu zadnych skrotow, co jest zaleta opowiadania. Uwypukla to prawdziwosc przekazu, wzbudzajac w czytelniku autentyczne uczucie zalu i odruch wspolczucia. Pozornie szczesliwy final pokazuje jak naiwna a zarazem silna potrafi byc ufnosc dziecka. Historia poruszyla mnie i musze pogratulowac autorce zwiezlosci, ktora w tym wypadku byla konieczna aby z takim problemem dotrzec do ludzkich serc.\nBez specjalnych zastrzezen.\nDodam, że wykorzystałam to opowiadanie jako prolog powieści "Mam chusteczkę haftowaną".\nOd: Autor Jane Doe\nWitam i ciesze sie, ze moglem dostac tak mile podziekowanie. Musze jednak wyjawic pewien moj brzydki rys charakteru. Nie lubie dzieci. Skrzywdzily mnie bardzo kiedy sam bylem dzieckiem. Z tego tez powodu nie mam wlasnych (jesli można sie tak wyrazic). Mam dwie dorosle pasierbice (niezbyt pasuje mi to okreslenie). Kocham je a na szczescie nie wychowywalem ich. One, wraz ze swoja matka, przeszly piekielko w pierwotnej rodzinie. Bylem tego swiadkiem. Rozbilem te "rodzine" ratujac przed jeszcze gorszym. Jestem juz na tyle stary, czy raczej doswiadczony, iz w zasadzie porzucilem dawne animozje. Dla wnuczek jestem jednak raczej surowym dziadkiem ale bez zadnej paranoi.\nPS. Sam napisalem kilka opowiadan, ktore niebawem tu zamieszcze.\nWitam. Smutne to opowiadanie, oj smutne! Tekst ma jasne przesłanie i dość prostą konstrukcję. Wrażenie monotonii pogłębia narracja z pozycji drugiej osoby, wszechwiedzącego "opisywacza". Jednak można się do tego przyzwyczaić, taką konwencję obrał autor/autorka i należy to uszanować. Mimo pozornego braku dynamiki tekst się rozwija, ma swój specyficzny smak i urok. Klimat beznadziejności opisanej sytuacji konsekwentnie się "nakręca", gęstnieje, a odczucia małej bohaterki opowiadania skutecznie przechodzą na czytelnika. Jest także sporo akcentów dramatycznych, budujących atmosferę, ale przy tak obranej konstrukcji tekstu wydają się one nieco wyciszone, przytłumione, przedstawione z perspektywy beznamiętnego obserwatora. Zapewne takie było założenie autorskie. Styl bardzo przyzwoity, może trochę "sztywny", ale to też wpisuje się w klimat opowiadania. No i trochę ckliwe, lecz udane (takie lekko zawieszone) zakończenie. Tekst na pewno jest przykładem na to, że nie trzeba koniecznie sięgać do nierzeczywistych, odległych światów, aby wzbudzić u odbiorcy refleksje i zainteresowanie. Jeszcze jednym, istotnym plusem jest dbałość o detale, zarówno w warstwie technicznej tekstu jak też w samej fabule opowiadania. A czy w ostatnim zdaniu pojawia się nadzieja, czy jest to raczej ostateczne pożegnanie się ze złudzeniami? Kto wie... Serdecznie pozdrawiam i życzę powodzenia - misiaaaty.\nPS. Żadnych poważniejszych błędów stylistycznych ani interpunkcyjnych nie dostrzegłem. Tak trzymać!\nOd: Pióroman misiaaaty\nWidzę, że chciałaś napisać tutaj coś dramatycznego. Wyszła Ci to jakaś abstrakcja, od której flaki się przewracają. To nie hejt, nie chcę Cię obrazić. To są moje indywidualne odczucia, jako że tekst został mi przydzielony, nie możesz się odgryźć: "jak nie podoba ci się, to nie czytaj".\nPrzeczytaj mnie uważnie. Dziecko nie miałoby prawa siedzieć tam tak długo. Ta dziewczynka powinna chodzić do szkoły, lub przedszkola, Nawet sąsiedzi mogliby zauważyć, ze coś jest nie tak, a skoro to nie pierwszy raz, to prędzej czy później odebrano by to dziecko. Ponadprzeciętnie inteligentne dziecko. Uśmiałem się. Skoro jest tak mądre, to czemu stamtąd nie wyjdzie, poszukać pomocy? Potrzeba przetrwania, jest bardzo silna, nie wzięłaś jej pod uwagę.\nNUDA! Tu nic się nie dzieje. Można biedzić, jakie to biedne dziecko, ale więcej akcji nadała by rozpaczliwa próba ucieczki, nawet nadała by większego dramatyzmu.\nJeszcze lepiej by było, gdyby ta matka nie wróciła, bo co ona jakaś Pretty Women, że wraca sobie do domu po takim odstępie czasowym, wymuskana, czysta i pomalowana, zwłaszcza, że jest prostytutką?\nJak możesz zauważyć, nie podoba mi się ten tekst. Ale poświęciłaś czas na jego napisanie, starałaś się, być może ktoś taki jak ja tego nie docenił, ale praktyka czyni mistrza, popraw ten tekst, zmień kilka rzeczy, by był on z prawdziwego zdarzenia, a ja chętnie się z nim zapoznam raz jeszcze!\nOd: Pióroman Azazel\nOdpowiedź "jak nie podoba ci się, to nie czytaj" byłaby bezsensowna i aż prosząca się kontrę "jak nie chcesz, żeby czytali, to nie wstawiaj"!\nNie wszystkim podoba się to samo i każdy ma prawo do swojego zdania, a wszelkie krytyczne uwagi pomagają w dalszym rozwoju.\nNie będę poprawiać tego tekstu. Bynajmniej nie dlatego, że uważam go za doskonały. Po prostu nie zamierzam go wyryć na kamiennych tablicach, toteż zwyczajnie szkoda czasu na poprawianie czegoś, co było jedynie literackim eksperymentem.\nNiesamowity utwór. Niespotykany. Bardzo ciekawy pomysł. Nie przypominam sobie, bym czytała z perspektywy dziecka. Ten utwór praktycznie zmusza, by poczuć się jak ta biedna dziewczynka! Zresztą rzadko czyta się utwory pisane w drugiej osobie. Jednakże ten jest oryginalny. Smutny, nietypowy także, ale przede wszystkim oryginalny.\nUtwór wywołał u mnie zadumę. I smutek. Takie sytuacje jak opisana tutaj, może nie dzieją się zbyt często, ale jednak mają miejsce. Czytając o tym, jak ta dziewczynka próbuje sama sobie poradzić, mimo, że jeszcze jest taka nieporadna, kroiło mi się serce. Smutne, że czasami świat zmusza nas do działań, których w normalnych warunkach byśmy nie podjęli. Aż się człowiek zastanawia, co spowodowało, że ta matka wybrała taką drogę? Dlaczego nie wierzyła córce w jej umiejętność czytania? Czy mogło się to skończyć w inny sposób, niż się skończyło..?\nBohaterowie byli jak najbardziej rzeczywiści. Ich charaktery, sposób bycia całkowicie przemyślany.\nSposób opisywania świata jest niesamowity. Naprawdę czułam się tak, jakbym siedziała razem z nimi w pokoju. Dialogi także pasują, nie psują całości utworu.\nPomysł naprawdę bardzo ciekawy. Jeszcze w drugiej osobie, co nieczęsto się czyta. Nie wiem, czy często piszesz w tej osobie, czy to był swego rodzaju eksperyment z Twojej strony, aczkolwiek bardzo udany pomysł. Całkowicie się zapomniałam. Całkowicie skupiłam się na lekturze. Smutne, ale prawdziwe...\nGratuluję Ci pomysłu. Uwielbiam czytać coś, co ma taką wartość, zatrzymać się nad tekstem, zastanowić, wyciągnąć coś wartościowego.\nA mój ulubiony moment? Ostatnie zdanie. Pokazuje bezwarunkową wiarę dziecka w rodzica. W swoją matkę.\nPowodzenia. Twórz, i nigdy nie przestawaj!\n"pobiec" wydaje mi się, że lepiej by pasowało "podbiec"\nReszta wydaje się byś ok :)\nNigdy nie czytałam utworu pisanego w drugiej osobie i postanowiłam spróbować taki napisać. Pierwszy raz pisałam także w czasie teraźniejszym, no i to mój pierwszy obyczaj.\nTaki eksperyment. Cieszę się, że się spodobał.\nChciałbym napisać, że to najlepszy tekst, jaki czytam tutaj, ale wracam do tekstu, bo coś nie gra. Ona śpiewa w łazience, a w tym samym akapicie "lecz jeden rzut oka na zachmurzoną twarz mężczyzny powoduje, że kulisz ramiona, chcąc w ten sposób stać się mniejszą", Opisujesz jedną osobę, dziewczynę, potem narratora, czyli drugą dziewczynę, a w tym samym akapicie bez sensu jest on, jakiś on. I jest on przeszkadzający w powiedzeniu komuś, że ładnie śpiewa. To brzmi dla mnie absurdalnie.\nTu potem opis pustej dziewczyny, oceniającej siebie, jak manekin, ilością, długością i kolorami nałożonych rzeczy, które mają zwrócić uwagę na nią. Bo tyle jest warta, a podobno pięknie śpiewa i to lubi, to całkiem pusta i plastikowa nie jest, choć w ubiorze: duży dekolt, cekiny… .\nNo właśnie, Ten facet, to alfons, a one są "dziwkami". Znaczy, one są traktowane jak dziwki, czyli jak rzeczy, przez kogoś bez empatii, o psychopatycznej osobowości.\nTo chciałbym tam na początku przeczytać, że to tatuś. Całość zyskałaby dla mnie. I stałaby się całość mocniejsza. Dziecko niemogące powiedzieć mamie, że ładnie śpiewa, bo... w pokoju jest pojeb, akurat w niemającym interesu i na celu swoich działań uwodzić kogoś swoim zachowaniem, a wprost przeciwnie.\nTekst jest dobry. Ten patologiczny obraz w tv /pełen patologicznych emocji, ale mocnych: od kłótni do seksu/ opis tego, co ogląda to dziecko i jego ocena, to dobre, mocne.\n"– Będą robić seks – mruczysz sennie i przymykasz oczy".\nI książka "Mała księżniczka" no tak. Smutne, ale i optymistyczne, że umie czytać, bo przecież mogłaby oglądać tylko w kółko tv. To byłoby dno.\nCzuć emocje w Twojej opowieści i czuć je w czytelniku, znaczy Ja je czuję.\nTo najlepsze opowiadanie, jakie tu czytałem i zostało jeszcze jedno do przeczytania, i pewnie tu będzie kałamarz.\nDaje to opowiadanie do myślenia. Ten tekst. Taka mała wychowana w chorych emocjach, będzie szukała potem takiego samego faceta, bo bez skrajnych emocji nie będzie umiała odczuwać, a znaleźć emocje w zwykłych rzeczach wychodząc w wychowaniu z takich emocji trudno, ale wydaje się, że bohaterka ucząc się czytać, może też znajdzie coś, co będzie dawało jej pozytywne emocje i znajdzie normalnego faceta, który delikatnymi emocjami, dbaniem o nią, bez skrajności i zmiennych emocji, gestów zadowoli jej emocje i potrzebę miłości, której ona naprawdę nie zaznała?\nA może powieli schemat matki? I może to samo będzie przeżywała jako matka czy dorosła. Mocne to.\nChętnie przeczytam coś innego Twojego, może optymistycznego?\nSorki, ale to był jednorazowy (chyba) wyskok. Czysty obyczaj to raczej nie mój target. Lepiej czuję się w klimatach kryminalnych, podbarwionych obyczajem. Jeśli masz ochotę, to zapraszam do mojego opka "Gorycz wygranej", jest w dziale kryminalno-obyczajowe.\nMinęło wiele miesięcy od Twojego komentarza. Tak sobie zaczęłam wspominać i przeczytałam ponownie Twoje uwagi, a potem zdanie „Chętnie przeczytam coś innego Twojego, może optymistycznego?”\nJeśli dalej masz ochotę na przeczytanie czegoś mojego, zapraszam do wydanej przez Replikę książki: Hanna Greń - Jak kamień w wodę. Polowanie na Pliszkę.\nInteresujący pomysł. Nie powiem, dość realistyczny. Wyrodne matki, prostytucja, sutenerstwo,... Nie było źle napisane. Ciekawy zamysł na opowiedzenie tego z punktu dziecka, które kilka dni spędza czekając na matkę. Przyznam, że z początku nie wiedziałam, o co chodzi. Było kilka niedociągnięć, ale o tym zaraz.\nO bohaterach słów kilka. Mamy matkę, która wybiera się na spotkanie z klientem. Wszytko z nią jest w porządku, po za jedną rzeczą. Nie podoba mi się jej dwulicowość. Najpierw widzimy ją jako osobę, która stara się jak może i poświęca swoje ciało dla lepszego życia jej i córki, a potem nagle słyszymy jak biła ją do upadłego. Nie pasuje. Nie mówię, że będąc już na skraju jej nie uderzyła, ale raz, dwa, a nie nawet jak już ta upadła. Później zaś przytula ją przecież. (zostawienie jej na kilka dni samej w domu jest do wyjaśnienia i pod tym względem nie będę się czepiać)\nCo do dziewczynki. Wszytko w porządku, ale nie jestem przekonana, co do jej umiejętności czytania, jest to bardzo niewiarygodne. Po za tym za dużo się w moim odczuciu kaleczy (choć przyznam, że pasuje to do opowieści) i branie prysznica w jej wydaniu było dość abstrakcyjne.\nOpisy mi się w większości podobały, były małe wyjątki, ale mało istotne. Te dialogi, które występowały były w porządku. '\nNie jestem przekonana, co do zakończenia. Powrót matki wydał mi się ciut naciągany, ale w pewnych aspektach tu pasował.\nMam nadzieję, że będziesz tworzyć dalej coraz lepsze rzeczy.\nDodam jeszcze jedno: tytuł.\nNie wiem skąd taki pomysł, ale słabo nawiązuje do opowieści.\nZ uwagą przeczytałam Twój komentarza i pierwsze, co mi się nasunęło, to stwierdzenie, że jesteś dobrym człowiekiem. Do tego stopnia dobrym, ze zachowanie matki wydaje Ci się nieprawdopodobne. Ja niestety nie mam już złudzeń co do ludzkich zachowań.\nNie chodzi o złudzenia. Sama swoich bohaterów stawiam w trudnej sytuacji życiowej: są maltretowani, gwałceni, zostawiam ich z paskudnymi i trudnymi wyborami bez wyjścia oraz w rzeczywistości, która do kolorowych nie należy. Wypada jednak rozgraniczyć pewne zachowania bohatera, żeby czytelnik nie musiał się zbytnio zastanawiać, jaka ta postać rzeczywiście jest. Mamy pewien dysonans pomiędzy wyjściem i powrotem a tym, że znęcała się nad nią. Jak mówiłam nie mam problemu z tym, że nie wracała przez tyle czasu. Ani nawet z tym, że ją pobiła, chodzi jednak o siłę tego czynu. Ponieważ ja się wciąż zastanawiam, czy jest ona wyrodną matką, ale stara się być lepszą (jej słowa przed wyjściem, przytulanie, może chciała wrócić wcześniej, ale nie mogła, może uderzyła ją raz, dwa, bo nie mogła się już opanować, ale potem żałowała i ją przytuliła), czy jest ona stuprocentową wyrodną matką (mocno ją pobiła, nie wraca, bo nie musi i teraz: czemu ją przytula, a nie pyta, czemu się marze? czemu obiecywała jej wspólnie spędzony czas? czemu jej nie powiedziała na koniec, że sprawia jej same kłopoty, a nie ją przytulała?). O to mi chodzi. Nie wiem jaką wyrodną matką jest na prawdę. Moim zdaniem ta lepsza dość szybko zorientowałaby się, że źle robi, a nie po jakimś dłuższym czasie, gdy ta leży już na podłodze i głośno płacze. Nie musisz mi odpowiadać. Sama się zastanów, czy to wspomnienie jest dobre. Jeśli tak, nie ma sprawy. Mnie tylko to w tym wszystkim nie pasowało.\nTo było... straszne, i wstrząsające. Przede wszystkim dlatego, że historia ta nie jest fantastyką, wiele dzieci rzeczywiście zostawia się tak samym sobie – teoretycznie wszyscy o tym wiemy, ale tak naprawdę dociera to do nas, gdy coś (jak Twoje opowiadanie) zwraca na to uwagę. I to jest chyba największa siła tego tekstu. Drugą za to dla mnie jest specyficzny sposób narracji. Na początku nie byłam do niego przekonana, może dlatego, że nie często się go spotyka. Jednak w dalszej części opowiadania zauważyłam, że pozwoliło to patrzeć oczami dziecka, ale inaczej, niż gdyby była to narracja pierwszoosobowa; czytelnik stał się bohaterem, co zmniejszyło dystans do historii, ale oddaliło od narratora. Zmieniło to także sposób postrzegania... cóż, wszystkiego – reszty bohaterów, świata. Widać to najpierw z perspektywy dziecka (co dla mnie świetnie było opisane, w każdym kawałku), ale podświadomie i tak dopowiadałam sobie pewne rzeczy, które, jako osoba starsza od głównej bohaterki, w przeciwieństwie do niej dostrzegałam (a ta jej nieświadomość pewnych spraw nie raz potęgowała tragizm całej sytuacji). Paradoksalnie, nie odczułam, żeby ta perspektywa wpłynęła na moje zaangażowanie w opowiadanie – choć, jak mówiłam, pozwoliło to ciekawie opowiadać, historia sama w sobie wciągnęła mnie na dwieście procent.\nZ uwag technicznych – w jednym miejscu (nie mogę teraz go znaleźć...) zgubiło się gdzieś jedno „a”, przez co bodajże zamiast „chciałabyś” jest „chciałbyś”.\nPodsumowując, jest to naprawdę dobre opowiadanie, z poruszającą historią opisaną w niespotykany sposób (do tej pory widziałam taki zabieg tylko w opowiadaniach fanowskich, ale to się nie liczy...). Choć w samym opowiadaniu wiele emocji nie pojawia się wprost (akcje dziewczynki mówią same za siebie, nie potrzeba dodatkowych opisów), we mnie wywołały bardzo wiele emocji.\nPrzepraszam, że dopiero teraz dziękuję za przeczytanie mojego tekstu i za komentarz. Jakoś mi umknęło, że tego nie zrobiłam, a później prawie nie zaglądałam do Pióromanów.\n(Chlip!) Jest 23:24 a ja chyba potrzebuje chusteczek! Albo puścić sobie odcinek Big Bang Theory! Jejku jakie smutne opowiadanie!\nOgólne wrażenia: Negatywne.. ale ale! Poczekaj i się nie denerwuj! Jest to pozytywna wersja negatywnego odbioru:) Sądzę, iż celem Twojego opowiadania jest wywołanie negatywnych odczuć jak smutek oraz odczucie nadchodzącej tragedii - i w tym osiągnęło ono sukces. Czytając je czułem, że źle się to wszystko skończy i się.. nie zawiodłem?:) ciężko określić, ale mieliśmy ze znajomym (który też przeczytał "Czterdzieści Metrów..") interesującą debatę na temat zakończenia utworu. On twierdził, że dziewczynka przeżyła, ja zaś nie miałem wątpliwości, że to co na końcu widziała to przedśmiertne, deliryczne wizje. Ale samo to, że Twoje opowiadanie potrafiło być źródłem dyskusji dobrze o nim świadczy! Znaczy się zostawiło ono jakiś ślad po sobie.. a wierz mi ten utwór zostawia ślad wielkości pomnika ofiar holocaustu. Będzie mi ciężko o nim zapomnieć..\nPozwól mi przejść do strony technicznej. Bardzo ciekawy zabieg zrobiłaś prowadzenia narracji w drugiej osobie: nadało to utworowi klimatu takiej poetyckości..a nawet surrealizmu, jakby to wszystko było jakimś snem lub wspomnieniem. Było parę potknięć i zjedzonych literek ale nie wpadło mi w oko nic takiego szczególnego co by mnie wyrzuciło z narracji. Powiem szczerze, że nie czytam tego typu literatury. Dla mnie czytanie jest formą eskapizmu i dlatego wyznaję głównie science fiction i troszkę fantasy. Ale twoja praca była pisana na tyle dobrym piórem, iż wciągnąłem się w ten czterdziesto-metrowy świat 6-latki mimo tak przygnębiającej tematyki. Jedno co mi nie pasowało to relacja tej dziewczynki z jej mamą. Ja nie miałem bliższej styczności z elementem społeczeństwa ale nie brzmi mi realistycznie skakanie między ukazywaniem Mamy jako raz pozytywnej, a raz negatywnej postaci. Ojczym.. ojciec.. facet.. alfons(?) był na pewno dupkiem i od razu go nie polubiłem. (jako osoby, nie jako postaci) Ale mama? Raz opisana jest jako kochający rodzic, robiący wszystko aby związać koniec z końcem, by następnie być ukazana jako ktoś kto tak pierze swoje dziecko, że aż 'klient' musi ją od niego odciągać. Tak samo uczucia dziewczynki do niej: raz wydają się być ukazane w pozytywnym świetle (miłość), a zaraz potem negatywnie (strach). I to troszkę zakłócało mój odbiór wiarygodności. Ale poza tym małym potknięciem? Czy ta historia była wiarygodna? Oczywiście! Nie tylko uważam, że mogła by się wydarzyć ale, że się wydarzyła gdzieś! Że cały czas takie historie się zdarzają! Bardzo mi się podobają takie małe szczególiki jakie dodałaś: np to zdanie: "Ona zawsze się z tego śmieje,mówiąc, że dzięki temu jest szczupła, że gdyby przytyła, mogłaby się zaklinować i na zawsze zostać uwięziona między stołem a kuchenką" Takie smaczki nadają.. mięsistości postaci jak i całej historii.\nPodsumowując była to smutna, tragiczna historia, zgrabnie opowiedziana, która wyrwała mi serce zostawiając ziejącą dziurę.. Ciekawe, że jest to druga tego typu historia, która została mi przydzielona w tym konkursie. Jak mówiłem nie jest to mój typ literatury, ale potrafię dostrzec wysoki poziom umiejętności pisarskiej który był ukazany w tym utworze. Tak więc gratuluję Autorko za stworzenie tego łamacza serc i wróżę, że przeczytam na pewno więcej od Ciebie. Tylko zawczasu przygotuję pudełko chusteczek:)\nHa! Zapomniałem wspomnieć jedną rzecz: Dziewczynka nauczyła się sama czytać, co wskazuje na jej ponadprzeciętne uzdolnienie.. tym tragiczniejszy wydaję się ten koniec! Taki potencjał zmarnowany przez fakt, że urodziła się w złej rodzinie. A myślałby człowiek, że gorzej być nie może:)\nDziękuję za te miłe słowa, dzięki którym chce się pisać. W sumie to również nie moje klimaty, ale to opowiadanie było swego rodzaju eksperymentem - pierwszy raz obyczaj, pierwszy raz czas teraźniejszy i pierwszy raz druga osoba. Tam mnie naszło, żeby spróbować.\nNie wiem, czyja wersja zakończenia jest prawdziwa! Pierwotnie miało być jednoznaczne - twarde i realistyczne, bo tak podpowiadała logika. Ale jakaś część mnie, ta słabsza, kierująca się uczuciami, kazała zostawić furtkę. Tak zrobiłam i jestem zadowolona. Każdy może sobie zinterpretować wedle woli.\nNie wiem, czy jeszcze kiedyś napisze coś podobnego.\nW ogóle piszę mało opowiadań, a jeśli już, to trzymam się "mojego" gatunku, czyli kryminał/obyczaj. Jest na tym portalu moje pierwsze opowiadanie (nie bierze udziału w konkursie) pt. Gorycz wygranej. Zapraszam do rzucenia okiem i pozdrawiam.\nKursor w oknie komentarza wciąż miga, a ja nie wiem, co napisać. Z jednej strony tekst mnie zachwycił, naprawdę, głęboko zachwycił. Z drugiej, jest tak przeraźliwie smutny, że chciałabym napisać o nim "nierealistyczny". Niestety, nie mogę. Na pytanie, czy opisana historia jest wiarygodna, które widnieje w punktach 3K, z bólem odpowiadam: tak, jest. Jest przerażająco wiarygodna.\nDoskonale przedstawiasz naszą małą bohaterkę - jako zwykłe dziecko, które choć "nieprzeciętnie zdolne", wciąż potrzebuje miłości i opieki, a bez nich, bez matki, która by je dała, pozostaje tylko dzieckiem... Ta bezwarunkowa miłość, która wybacza kłamstwa i porzucenie, właściwa tylko dzieciom, widoczna jest w każdym zdaniu i akapicie tego opowiadania. Dialogów było jak na lekarstwo, ale wcale nie były potrzebne. Znalazły się na właściwych miejscach i we właściwych ilościach. Opisy? Opisy były skąpe i szczątkowe, ale - podobnie jak z dialogami - wcale nie były potrzebne. I bez nich łatwo można było sobie wyobrazić brudną, zapuszczoną kawalerkę w niewiele lepiej wyglądającej kamienicy, biedę wyzierającą z każdego kąta. Klimat był i łapał za serce swoją prostotą, bo opierał się na jednym tylko wrażeniu - smutku. Nie muszę chyba mówić, że nawet nie zauważyłam, kiedy tekst przeleciał po ekranie i dotarłam do nieubłaganego zakończenia. Do pewnego stopnia ta historia skojarzyła mi się z "Dziewczynką z zapałkami" Andersena, chociaż w brudnym, brzydko współczesnym wydaniu... Jedyne, co mi przeszkadzało, to sposób narracji. Forma drugoosobowa od początku sprawiała dla mnie wrażenie użytej nieco na siłę i nie pozwalała do końca cieszyć się lekturą. Po pewnym czasie przyzwyczaiłam się do niej i nawet zaczęłam doceniać, jeśli chodzi o koncepcję, ale fakt faktem, że z początku drażniła mnie i nie pozwalała skupić na tekście. Chociaż może to tylko kwestia oswojenia się z tym?\nTak czy siak, do reszty nie mam żadnych uwag. Tekst jest absolutnie piękny i pozostaje mi tylko podziękować za możliwość przeczytania go.\nJeśli znalazły się jakieś błędy, to za bardzo się wciągnęłam, by je zauważyć\nPrzepraszam, że dopiero teraz dziękuję za przeczytanie mojego tekstu i za komentarz. Jakoś mi umknęło, że tego nie zrobiłam, a później prawie nie zaglądałam do Pióromanów. Pozdrawiam serdecznie\nUwielbiam narrację drugoosobową, masz mnie, autorze.\nEmocja - żal za główną bohaterkę - czyli, zdaje się, nas samych - rozrywa mi serce, gdy sobie przypomnę tę historię.\nPostaci tak prawdziwe, że aż przykro, że opowiadanie skończyło się tak szybko (i tak dobrze - szczerze mówiąc liczyłam na tragiczny koniec). Opisy i dialogi na swoim miejscu, nie ma się do czego przyczepić.\nWszystko co powyższe powoduje, że historia jest spójna i wiarygodna, jej końcówka zaś, że jest niejako pełna. Człowiek nie ma ochoty wiedzieć, co było dalej - ale to do ciebie należy stwierdzenie, czy to dobrze, czy nie. Jeśli chcieć pisać część dalszą - nie ma w zasadzie, o co się oprzeć, ale skoro to jednostrzał, to zamknięty fantastycznie.\nAtmosfera jednocześnie lekka i ciężka. Ciężka, gdyż sam temat jest trudny. Smutno robi się na samą myśl o tej historii, a kiedy się czyta wszystko po kolei..., ach, po prostu ciężko się na sercu robi.\nLekka - ponieważ tekst jest napisany naprawdę dobrze, płynie się przez kolejne zdania w oczekiwaniu końca. Za zapewnienie mojego zachwytu niech starczy fakt, że chciałam czytać szybciej, niż się dało - co zdarza mi się raczej rzadko.\nJestem pod wrażeniem, choć klimaty kompletnie nie moje. Pięknie i realistycznie.\nDziękuję za te miłe słowa, dzięki którym chce się pisać.\nW sumie to również nie moje klimaty, ale to opowiadanie było swego rodzaju eksperymentem - pierwszy obyczaj, pierwszy raz czas teraźniejszy i pierwszy raz druga osoba. Tam mnie naszło, żeby spróbować.\nZakończenie pierwotnie miało być jednoznaczne - twarde i realistyczne, bo tak podpowiadała logika. Ale jakaś część mnie, ta słabsza, kierująca się uczuciami, kazała zostawić furtkę. Tak zrobiłam i jestem zadowolona. Każdy może sobie zinterpretować wedle woli.\nZacznę od tego, że wybrałem ten utwór jako pierwszy do przeczytania z piątki ponieważ jego tytuł bardzo mi się spodobał. Nieco wcześniej tego samego dnia oglądałem pewien reportaż w którym przedstawiono, pobieżnie, ale jednak, bardzo dołującą historię, która dała mi wiele do myślenia. Gdy później, późną już nocą zacząłem czytać Twój utwór to prawie się rozkleiłem. Odłożyłem czytanie i wracam teraz do niego jako ostatniego teraz z piątki. Dziś czuję, że mogę już nieco trzeźwiej spojrzeć na utwór.\nUżywasz ciekawego sposobu narracji, że niejako czytelnikowi opowiadane jest gdzie on się teraz znajduje, niejako mistrz gry opowiada przygodę uczestnikowi gry fabularnej. Co może nie do końca mi gra na początku, to bohaterka utworu wie gdzie udaje się jego/jej mama z drugiej strony mama i jej partner odgrywają tę scenę niejako było to pierwszy raz, a jeśli tak jest to też ich dialog odnośnie rozkładania nóg jest dla mnie sztuczny i niewiarygodny. Dalej kolejne sprzeczności – główna bohaterka ma sześć lat i jest sprytna, ale za chwilę dowiadujemy się, że nie wychodzi na zewnątrz (co wynika z następującego) i nie widziała nigdy telewizora – czyli bez jakiegokolwiek rozeznania o świecie zewnętrznym. Pokazujesz patologię, ale jej skutki zdają się strasznie ze sobą nie współgrać. Podoba mi się jak wspominasz żart matki o utknięciu między stołem, a kuchenką, jest to moim zdaniem bardzo pożądany zabieg dodający bohaterom jak i historii wiarygodności. Historia jednak znów traci wiarygodność w momencie gdy piszesz, że mała bez książek, telewizji i kontaktu ze światem zewnętrznym nauczyła się pisać i czytać; jeśli powód jest fantastyczny to mogłaby się już pojawić w tym tekście jakaś odnośnie tego wskazówka. Nie podobała mi się ta scena z biciem dziewczynki za umiejętność czytania, ja odebrałem to jako taki zabieg na siłę. Mam wrażenie przerysowania i przepełnienia negatywizmem, czuję się już nim zmęczony w takiej postaci. Myślę, że powinnaś unikać nadmiernego używania tych krótkich przytoczeń zdarzeń w których w dwóch zdaniach opisujesz co było i dlaczego teraz tak jest. Opisz dokładnie i szczegółowo jakieś wspomnienie, tak byśmy reszty mogli domyślić się z kontekstu, a nie rób takiego wrzucania punktów planu zdarzeń. Podoba mi się opis rysowania drzewa przez główną bohaterkę. Moim zdaniem Twoje opisy świadczą bardzo dobrze o Tobie jako o pisarzu. Widać, że dużo obserwujesz, myślisz i wczuwasz się w postacie i ich punkt widzenia. Myślę, że to bardzo dobrze Ci rokuje jako pisarzowi. W pewnym momencie, w sumie dość szybko, można się domyślić, że ten tekst skończy się w najgorszy możliwy sposób - śmiercią dziecka. Historia przedstawia coś tak strasznego i okrutnego, że jest mi ciężko czytać dalej; wywołuje mdłości. Podziwiam Twój żołądek, bo przecież o wiele bardziej musiałaś żyć tą historią, by ją napisać, niż ja by ją przeczytać.\nPodsumowując, utwór jest dobry i myślę, że wielu osobom może się wydać bardzo dobry. Gdybym czytał ten tekst dla przyjemności, to nie doczytałbym go do końca, może nawet do połowy, ale nie z powodu stylu, a tematyki dziecięcego okrucieństwa. W historię można uwierzyć, kilka drobiazgów potrafi sprawić, że ją kwestionujemy, ale następnie też historia potrafi sprawić, że zapominamy o tych drobiazgach :-). Utwór jak dla mnie posiadał atmosferę beznadziejności i to jak najbardziej pasowało do przedstawionej historii. Czy utwór wciągnął mnie do swojego świata, tak i mam mu to trochę za złe, bo według mnie za bardzo „żeruje” na ludzkich emocjach i mimo, że wiem, iż zadaniem utworów jest wyzwalać w nas emocje, to tutaj, może nieświadomie przez autora, jesteśmy nim trochę za bardzo „manewrowani”. Najlepszymi momentami są opisy takich przyziemnych, a niewidzialnych lub nieistotnych dla wielu pisarzy, czynności. Na pochwałę także zasługuje rozeznanie się w temacie i odnoszenie się do szczegółów.\nJestem wdzięczna za wszystkie uwagi, tak te pochwalne, jak te krytyczne. Za te drugie może nawet bardziej, bo dzięki nim wiem, jakie błędy popełniłam.


Podstawy HTML i CSS – Idealny początek do nauki programowania\nPG\t 6 lipca, 2021 no Comments\nJeśli od dłuższego czasu myślisz o nauce programowania ale nie możesz się do tego zabrać to podstawy HTML i CSS będą świetnym początkiem. Należy, również…\nPG\t 30 czerwca, 2021 no Comments\nAwarie zdarzają się nawet podczas wykorzystywania najnowocześniejszej infrastruktury i systemów IT. Warto się przed tym odpowiednio wcześnie zabezpieczyć. Oferowana przez Polcom usługa Disaster Recovery umożliwia…\nUsługa Managed Cloud Services to skalowalny model, który zapewnia sprawne zarządzanie obszarem IT w przedsiębiorstwie oraz znacząco optymalizuje koszty inwestycyjne. Jeśli szukasz rozwiązania, które usprawni…\nPG\t 1 czerwca, 2021 no Comments\nZastanawiasz się czym jest outsourcing IT i jakie jest jego zastosowanie w biznesie? Doskonale trafiłeś! Postaramy się obszernie i zrozumiale wytłumaczyć ten dla niektórych niełatwy…\nPG\t 31 maja, 2021 no Comments\nWiele osób początkujących, którzy są na etapie planowania swojej ścieżki zawodowej w branży IT zastanawia się jaką drogę obrać. Przed takimi osobami staje odwieczne pytanie…\nHosting stron internetowych od Progreso\nPG\t 21 maja, 2021 no Comments\nW dzisiejszych czasach jeśli jesteśmy właścicielami firmy, a nie mamy własnej strony internetowej to tak na prawdę jakbyśmy nie istnieli. Do założenia strony niezbędny jest…


Pol'and'Rock Festival 2021 - ZESPOŁY, DATA, MIEJSCE, BILETY - EskaROCK.pl\n2021-07-30 13:23 Dominik Pajewski\nAutor: freeimages.pl/Griszka Niewiadomski\nJurek Owsiak ogłosił 26 kwietnia, że Pol'and'Rock Festival 2021 odbędzie się, ale w zmienionej formie i w innym miejscu. Gdzie dokładnie przeniesiono festiwal? Czy jest to równie oddalone miejsce co Kostrzyn nad Odrą? Jakie zespoły wystąpią podczas imprezy? Gdzie zdobyć bilety na imprezę?\nPol'and'Rock Festival 2021 od lat odbywał się w w Kostrzynie nad Odrą, jednak sytuacja epidemiczna zmusiła organizatorów do tego, by pomyśleć nad zmianami w formule festiwalu. Już teraz wiadomo, że impreza będzie biletowana i tylko ograniczona ilość osób będzie mogła zdobyć wejściówki. Gdzie odbędzie się specjalna edycja imprezy, skoro Kostrzyn nad Odrą odpadł? Jakie zespoły zobaczymy? Gdzie zdobyć wejściówki na imprezę?\nPol'and'Rock Festival 2021 - ZESPOŁY. Kto zagra podczas imprezy?\nNa Akademii Sztuk Przepięknych zaprezentują się:\nW Namiocie Warsztatowym ASP pojawiają się:\nNatalią Knopek na jodze\nPol'and'Rock Festival 2021 - DATA, MIEJSCE, BILETY\nPol'and'Rock Festival 2021 odbędzie się w dniach 29-31.07.2021 na Lotnisku Makowice-Płoty. Na festiwal będzie można wejść tylko za okazaniem specjalnej wejściówki.


Przyszło nam żyć w czasach, w których piękny i zdrowy uśmiech to podstawa. Białe równe zęby dodają atrakcyjności każdemu człowiekowi oraz podnoszą pewność siebie, co wpływa na to jak postrzegają nas inni ludzie. Stomatologia XXI\nDodane: 14-06-2019 09:49\nwieku nie kojarzy się już z bólem, jak miało to miejsce za czasów PRL, a z pięknymi gabinetami, w których dentysta przeprowadzi każdy zabieg bez bólu. Niestety mimo łatwej dostępności, wysoko wyspecjalizowanych gabinetów stomatologicznych wielu ludzi wciąż cierpi na wiele chorób zębów i przyzębia, co skutkuje koniecznością ekstrakcji wszystkich zębów, co dla wielu osób jest ogromną tragedią. Kiedy już dojdzie do takiej sytuacji, warto poprosić o pomoc protetyka. Dobrze wymierzone i wykonane protezy sprawiają, że nikt z osób postronnych nie domyśli się nawet, że uśmiech ten jest plastikowy. Proteza zapewni jej posiadaczowi nie tylko doskonały wygląd, ale przede wszystkim komfort i możliwość powrotu do jedzenia nawet twardych pokarmów.\nDobry stomatolog w ZabrzuDlaczego w 2020 warto leczyć zęby?Dentysta zabrzeZdrowe zęby. Kilka poradIdziemy do dentysty!Postaw na nowoczesny gabinet stomatologicznyDentysta nie sadysta, pomaga i zapobiegaZanim pójdziesz do stomatologaProtetyka a stomatologiaJak wybrać dentystę?Stomatologia - krótko i na tematO protetyce zębowejArtykuł o stomatologii - poradnik dla pacjentówO protetyce zębowejWizyta u dentysty - kilka poradStomatologia i jej specjalizacjeBoisz się wizyty u stomatologa? Nie ma powodów do obawIdziemy do dentysty!Jak wybrać dobrego dentystęCzy dentyści są tacy źliWizyta u dentysty - nie daj się stresowiLeczenie kanałowe - nowe metody czyli endodoncjaO gabinecie dentystyKrótko o protezach i ich dobrych stronachKilka porad dla pacjentów stomatologicznychDentysta - poradnik pacjentaArtykuł o stomatologii - poradnik dla pacjentówCo wiesz o nowoczesnej stomatologii - implantologiaDentysta nie sadysta, pomaga i zapobiegaPostaw na nowoczesny gabinet stomatologiczny


Piwo kozicowe - Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi - Portal gov.pl\nProdukt wpisany na listę produktów tradycyjnych w dniu 2015-07-03 w kategorii Napoje w woj. mazowieckim.\nNapój przygotowywany na bazie drożdży, bezalkoholowy.\nLekko słodki z wyczuwalnym posmakiem chmielu i jałowca.\nGmina Sterdyń położona jest na terenie województwa mazowieckiego na obszarach nadbużańskich. Przeważającą powierzchnię zajmują użytki rolne, a pozostałą duże kompleksy leśne. Mieszkańcy ww. terenów często w oparciu o produkty pozyskiwane z pobliskich lasów, które rozciągają się nad rzeką Bug, przygotowywali różne przetwory, konfitury, a nawet napoje. Jednym z popularnych przygotowywanych do dnia dzisiejszego jest piwo kozicowe. Bazuje ono na takich surowcach jak: czarne suszone owoce jałowca, chmiel, cukier, drożdże oraz woda. Na początku ususzone dojrzałe owoce jałowca ubijane są w drewnianej stępie i moczone w wodzie przez kilka godzin. Następnie całość jest gotowana, aby wydobyć odpowiedni smak i aromat. W międzyczasie zaparzany jest chmiel zalewając go wrzątkiem. Przestudzony wywar z jałowca łączony jest z chmielem i dodawany jest cukier oraz drożdże. Tak przygotowany napój pozostawiany jest do dwóch dób w temperaturze pokojowej, a następnie przelewany do antałka i przechowywany w chłodnym miejscu. Piwo kozicowe dawniej przygotowywane było na ważne uroczystości rodzinne, różne święta, a także podczas upalnych dni, gdyż schłodzone bardzo dobrze gasiło pragnienie podczas wzmożonych prac polowych. Piwo kozicowe dzięki zachowanej niezmienionej od pokoleń tej samej receptury, składników i sposobu wykonywania jest przykładem zachowania wspaniałej kultury. Tradycja przygotowywania piwa kozicowego przekazywana jest z pokolenia na pokolenie i cieszy się bardzo dużym powodzeniem i powszechnym uznaniem. Produkt wielokrotnie prezentowany był na różnego rodzaju festynach, dożynkach, gdzie został doceniony za swój wyborny smak zdobywając wiele nagród.\n25.01.2019 11:31 Sławomir Mucha


DATA ELEVATOR • Michał Brzeziński\nby editor · February 21, 2010\nDATA ELEVATOR to zupełnie nowy projekt który polega na zastępowaniu fragmentów rzeczywistości obrazami – monitorami, projekcjami które przestawiają ową przestrzeń ale w sposób przetworzony przez system wizualny DATA ELEVATOR. Nawiązuje się redundantna i tautologiczna gra z architekturą, której istotną treścią jest sam system DATA ELEVATOR.\nDATA ELEVATOR przekształca dowolne dane do postaci graficznej, a ową formę graficzną przekształca w algorytm przekształcający przestrzeń. Tak więc dane dotyczące miejsca zostaną przepuszczone przez DATA ELEVATOR a następne utworzą matrycę nanoszącą te dane na wizerunek miejsca.\nW tym celu należy wykonać film lub zdjęcie dowolnego wycinka archiektonicznego który może zostać zastąpiony w konkretnym miejscu przez ekran. Następnie dostarczyć dane i po mniej więcej miesiącu można spodziewać się gotowego efektu.\nTags: artd-effectdataglitchMichał Brzezińskivideovideo artvideoart\nNext story Virtual Memory (2009)\nPrevious story Pamięć wirtualna – wernisaż wystawy Michała Brzezińskiego


Uroczystość Pierwszej Komunii Świętej cz. 2 – Parafia pw. św. Józefa Oblubieńca NMP w Baranowie\nUroczystość Pierwszej Komunii Świętej cz. 2\nWYDARZENIA 5 czerwca 2020 15 czerwca 2020 ks. Krzysztof Frąszczak\nPIERWSZA KOMUNIA ŚWIĘTA BARANOWO 2020\nWprowadzenie (pod chórem w wejściu do kościoła)\nKochane dzieci, gdy byłyście małe. Wasi rodzice przynieśli Was do kościoła, abyście zostały ochrzczone. Wówczas Pan Bóg stał się Waszym Ojcem, a Wy Jego dziećmi. Wezwał Was, abyście zawsze żyły w jedności z Panem Jezusem. Niech ta pobłogosławiona woda, którą Was pokropię przypomni Wam przyjęty chrzest i że jesteście dziećmi Bożymi. Wkraczając dziś do świątyni parafialnej, będziecie pierwszy raz uczestniczyć we Mszy Świętej w pełni, przyjmując eucharystyczne Ciało Pana Jezusa w Komunii Świętej.\nPanie, Jezu Chryste, Ty powiedziałeś: pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie, wejrzyj łaskawie na swoje dzieci tu zebrane, które po raz pierwszy przyjmą Chleb Życia Wiecznego. Uczyń ich serca godnym mieszkaniem dla siebie i obdarz je żywą wiarą, ufną nadzieją i wierną miłością. Spraw, aby zawsze odważnie wyznawali wiarę w Ciebie Boże i przy niej trwali, a głosząc ją słowem i przykładem życia mogli kiedyś razem z Tobą cieszyć się ucztą w niebie. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków.\nProcesja do ołtarza (śpiew)\nDzieci podchodzą do ołtarza i klękają na stopniu przy balaskach\nPieśń na rozpoczęcie Mszy Świętej\nNiechaj z nami będzie Pan.\nZnak Krzyża i liturgiczne pozdrowienie\nSłowo powitania Księdza Proboszcza\nProśba rodziców o udzielenie dzieciom Pierwszej Komunii Świętej ( wzór tekstu do dowolnego wykorzystania)\nPan Jezus kochał dzieci. Powiedział do apostołów: „pozwólcie dzieciom przychodzić do mnie”. Wiedziały o tym matki i przynosiły do Niego swoje pociechy, a On je błogosławił. Dziś przyprowadzamy do parafialnej świątyni nasze dzieci, które przez chrzest zostały włączone do Kościoła. Przez lata rozwijaliśmy w ich sercach wiarę, poprzez wspólną modlitwę i rozmowy o Panu Bogu, udział w niedzielnej Eucharystii i w lekcjach religii, a nade wszystko poprzez przykład chrześcijańskiego życia. W wypełnianiu tych zobowiązań chrzcielnych pomagali nam rodzice chrzestni, którzy i dziś są tu z nami, bo wiedzą jak ważna jest modlitwa w chwili, kiedy nasze dzieci poprzez pierwsze spotkanie z Jezusem w Komunii Świętej rozpoczną nowy etap swego chrześcijańskiego życia.\nDziś wobec zgromadzonej tutaj wspólnoty prosimy cię, Księże Proboszczu, abyś w czasie tej uroczystej Mszy Świętej udzielił naszym dzieciom Pierwszej Komunii Świętej. Pragniemy, aby nasze dzieci od dziś jak najczęściej spotykały się z Jezusem przyjmując Go w Eucharystii. Obiecujemy wspierać nasze dzieci w umacnianiu ich wiary, aby kochały Pan Boga, bo wtedy będą prawdziwie szczęśliwe. Wraz z chlebem i winem składamy nasze radości i smutki, naszą przeszłość i nieznane jutro. Wszystkich zgromadzonych w tej świątyni prosimy o modlitwę w intencji naszych dzieci\nŚpiew hymnu Chwała na wysokości Bogu\nLiturgia Słowa Bożego (ambona)\nNa pustyni całe zgromadzenie Izraelitów zaczęło szemrać przeciw Mojżeszowi i przeciw Aaronowi.Izraelici mówili im: «Obyśmy pomarli z ręki Pana w ziemi egipskiej, gdzieśmy zasiadaliśmy przed garnkami mięsa i jadaliśmy chleb do syta! Wyprowadziliście nas na tę pustynię, aby głodem umorzyć całą tę rzeszę».Pan powiedział wówczas do Mojżesza: «Oto ześlę wam chleb z nieba, jak deszcz. I będzie wychodził lud, i każdego dnia będzie zbierał według potrzeby dziennej. Chcę ich także doświadczyć, czy pójdą za moimi rozkazami czy też nie».«Słyszałem szemranie Izraelitów. Powiedz im tak: O zmierzchu będziecie jeść mięso, a rano nasycicie się chlebem. Poznacie wtedy, że Ja, Pan, jestem waszym Bogiem». Rzeczywiście wieczorem przyleciały przepiórki i pokryły obóz, a nazajutrz rano warstwa rosy leżała dokoła obozu.Gdy się warstwa rosy uniosła ku górze, wówczas na pustyni leżało coś drobnego, ziarnistego, niby szron na ziemi. Na widok tego Izraelici pytali się wzajemnie: «Co to jest?» – gdyż nie wiedzieli, co to było. Wtedy powiedział do nich Mojżesz: «To jest chleb, który daje wam Pan na pokarm».\nKielich błogosławieństwa, który błogosławimy, czyż nie jest udziałem we Krwi Chrystusa? Chleb, który łamiemy, czyż nie jest udziałem w Ciele Chrystusa?Ponieważ jeden jest chleb, przeto my, liczni, tworzymy jedno Ciało. Wszyscy bowiem bierzemy z tego samego chleba.\nKto spożywa moje Ciało i Krew moją pije, trwa we mnie, a Ja w nim jestem\nW pierwszy dzień Przaśników, kiedy ofiarowywano Paschę, zapytali Jezusa Jego uczniowie: «Gdzie chcesz, abyśmy poszli poczynić przygotowania, żebyś mógł spożyć Paschę?»I posłał dwóch spośród swoich uczniów z tym poleceniem: «Idźcie do miasta, a spotka was człowiek, niosący dzban wody. Idźcie za nimi tam, gdzie wejdzie, powiecie gospodarzowi: Nauczyciel pyta: gdzie jest dla Mnie izba, w której mógłbym spożyć Paschę z moimi uczniami?On wskaże wam na górze salę dużą, usłaną i gotową. Tam przygotujecie dla nas».Uczniowie wybrali się i przyszli do miasta, gdzie znaleźli, tak jak im powiedział, i przygotowali Paschę. A gdy jedli, wziął chleb, odmówił błogosławieństwo, połamał i dał im mówiąc: «Bierzcie, to jest Ciało moje».Potem wziął kielich i odmówiwszy dziękczynienie dał im, i pili z niego wszyscy.I rzekł do nich: «To jest moja Krew Przymierza, która za wielu będzie wylana.Zaprawdę, powiadam wam: Odtąd nie będę już pił z owocu winnego krzewu aż do owego dnia, kiedy pić go będę nowy w królestwie Bożym». Po odśpiewaniu hymnu wyszli w stronę Góry Oliwnej.\nPo homilii odnowienie przyrzeczeń chrzcielnych\nDrogie dzieci po Waszych narodzinach rodzicie i chrzestni przynieśli Was do kościoła, prosząc o sakrament chrztu świętego. Zobowiązali się wówczas, że wychowają Was w katolickiej wierze i nauczą żyć, tak jak pragnie tego Pan Jezus. Dzisiaj nadeszła w Waszym życiu chwila, abyście zanim przyjmiecie Pana Jezusa w sakramencie Eucharystii razem z rodzicami i chrzestnymi oraz wszystkimi tutaj obecnymi wyrzekły się zła i wyznały wiarę w Boga. Patrząc na chrzcielnicę wokół której płonie światło, symbolizujące Waszą wiarę i gdzie narodziłyście się do życia wiecznego odpowiedzcie na pytania, które stawiam Wam w imieniu Kościoła:\nTaka jest nasza wiara. Taka jest wiara Kościoła, której wyznawanie jest naszą chlubą w Jezusie Chrystusie, Panu naszym.\nŚpiew po odnowieniu przyrzeczeń chrzcielnych\nModlitwa wiernych (dzieci czytają wezwania, stojąc przed ołtarzem zwróceni do wiernych)\nMódlmy się za Kościół Chrystusowy, papieża Franciszka, biskupów i kapłanów, aby Dobry Bóg dzięki ofiarnej posłudze pasterzy Kościoła prowadził wszystkich powierzonych im ludzi do wiecznego zbawienia. Ciebie prosimy…. Wysłuchaj nas, Panie.\nMódlmy się za naszych rodziców, rodzeństwo, chrzestnych, dziadków i naszych drogich gości, aby Pan Bóg miał ich w swojej opiece i wspierał ich swoimi darami, których udziela ludziom w sakramentach świętych. Ciebie prosimy… Wysłuchaj nas, Panie.\nMódlmy się za naszych nauczycieli, wychowawców i katechetów, którzy uczą nas życia i prawdy, aby ich miłość, poświęcenie i trud włożony w kształtowanie naszych dziecięcych serc Bóg hojnie wynagrodził swą łaską. Ciebie prosimy… Wysłuchaj nas, Panie.\nMódlmy się za wszystkie dzieci, które dzisiaj po raz pierwszy przyjmą Chrystusa w Komunii Świętej, aby zawsze żyły w przyjaźni z Jezusem Eucharystycznym. Ciebie prosimy… Wysłuchaj nas, Panie.\nMódlmy się za nas wszystkich tu zgromadzonych, abyśmy biorąc udział we Mszy Świętej pamiętali o słowach Pana Jezusa, który prosi nas, abyśmy z miłością przyjmowali Go do swoich serc w Komunii Świętej. Ciebie prosimy… Wysłuchaj nas, Panie.\nŚpiew podczas procesji z darami\nProcesja z darami (dzieci ze stolika pod chórem przynoszą dary do ołtarza i przekazują je księdzu)\nchleb, wino i woda\nModlitwa eucharystyczna III\nŚpiew hymnu Święty, Święty, Święty\nPodczas przeistoczenia dzieci klękają na stopniu przy balaskach, wstają na aklamację po przeistoczeniu\nŚpiew Modlitwy Pańskiej\nZnak pokoju dzieci przekazują przez skłon głowy nie ruszając się ze swoich miejsc\nŚpiew Baranku Boży\nPo zakończeniu śpiewu Baranku Boży dzieci klękają na stopniu przy balaskach i na słowa księdza odpowiadają\nPanie, nie jestem godzien, abyś przyszedł do mnie, ale powiedz tylko słowa, a będzie uzdrowiona dusza moja.\nNastępnie wstają i siadają na swoich krzesłach.\nŚpiew na Komunię Świętą\nDzieci według wyznaczonej kolejności podchodzą do ustawionego klęcznika, na którym klękają mając złożone ręce i przyjmują Komunię Świętą z rąk księdza.\nPo czym dziecko wstaje i przechodzi na bok, klękając na stopniu przy balaskach i modli się po przyjęciu Komunii Świętej. Po przyjęciu przez wszystkie dzieci Komunii do ołtarza podchodzą pozostali wierni zgromadzeni w kościele.\nŚpiew na uwielbienie po Komunii\nPo Modlitwie po Komunii dzieci składają podziękowania obecnym w kościele\nPodziękowania dla Pana Jezusa\nKochany Jezu tak bardzo chciałem, abyś był ze mną był, ale zrozumieć nie mogłem, jak w moim sercu tak małym mieszkać możesz Ty, wielki Boże. Jakże Cię moje serce pomieścić może. A Ty przyszedłeś w postaci Chleba, w maleńkiej Hostii białej. Bardzo Cię kocham, mój Jezu, całym mym sercem. Pozwól więc, gdy jesteś ze mną, że prośbę Ci swą przekażę, ustrzeż mą duszę od grzechu, a zawsze będziemy razem.\nDrogi Księże Proboszczu, dziękujemy za to, że dałeś nam dzisiaj Pana Jezusa w Komunii Świętej, Cieszymy się, że w tym niezwykłym dla nas dniu byłeś przy nas. Bardzo cenimy sobie Twoją troskę o nas i serce, jakie włożyłeś w przygotowanie nas do spotkania z Panem Jezusem w sakramentach pokuty i Eucharystii. Drogi Księże Proboszczu, obiecujemy naszą gorącą modlitwę w twojej intencji. Będziemy prosić dla Ciebie o Boże błogosławieństwo o siły potrzebne do radosnej pracy dla Pana Jezusa, o to, aby przyniosła ona wiele dobra całej naszej parafii.\nKochani Rodzice, jesteśmy szczęśliwi, że was mamy. Wiemy, że każdego dnia otaczacie nas miłością, bo kto jak Wy potrafi kochać wielkim sercem. Może nie zawsze mówimy wam, że Was kochamy, ale przecież nosimy Cię Mamo i Tato w naszych sercach jak największy skarb. Dzisiejsza uroczystości Komunii Świętej jest także Waszym świętem, bo to Wy przyprowadziliście nas do Pana Jezusa. Od chrztu świętego prowadzicie nas do świątyni, która jest domem Boga. Od Was uczymy się modlić, pod Waszą opieką odrabialiśmy lekcje z religii. Tak wiele uczyniliście dla nas. Dlatego pragniemy dzisiaj Wam powiedzieć kochamy Was.\nPragniemy także podziękować naszym drogim katechetom. Dziękujemy za to, że nie zabrakło Wam cierpliwości, że pomagaliście nam z miłością i czyniliście wszystko, żeby ten dzień był dla nas radosny i bardzo uroczysty. To dzięki Wam wiemy dużo więcej o Panu Jezusie. Wiemy, że On kocha każdego z nas, że pragnie naszego szczęścia i zbawienia, że warto szukać w Nim Przyjaciela. Dzisiaj, w dniu Pierwszej Komunii Świętej, nie tylko to wiemy, ale także czujemy całym sercem. Prosimy, abyście dalej nam pomagali żyć w przyjaźni z Panem Jezusem.\nDrodzy Goście, jest nam bardzo miło, że przybyliście na nasze święto i razem z nami dzielicie radość z przyjścia do nas Pana Jezusa w Komunii Świętej. Wiemy, że modliliście się za nas całym sercem: babcie, dziadkowie, rodzeństwo, rodzice chrzestni, krewni, przyjaciele. Wasza pomoc i życzliwość towarzyszyła nam od samego początku w przygotowaniu do uroczystej Pierwszej Komunii Świętej. Wdzięczni za to, składamy obietnicę, że będziemy pamiętać o Was w naszych modlitwach. Wszystkim tutaj w kościele mówimy z wdzięcznością: Bóg zapłać.\nPo zakończeniu śpiewu pamiątkowe zdjęcie przed ołtarzem księdza i katechetki z dziećmi.