Siedziba CEDC w Warszawie - Sztuka architektury\nStrona główna Realizacje Wnętrza Nowoczesne wnętrza biurow...\nProjektanci z pracowni Trzop Architekci stworzyli nowoczesne wnętrza biurowe nowej siedziby firmy CEDC w Warszawie. Wystrój z pewnością odpowiada wymaganiom klienta. Całość opiera się na designie inspirowanym brandami marek alkoholi, za które jest on odpowiedzialny.\nTuż przy wejściu znajduje się lada recepcyjna, nad którą powieszone zostały w kształcie fali przezroczyste butelki podświetlone w efektowny sposób. Zaprojektowane detale architektoniczne i meblowe skrojone zostały na potrzeby inwestora i jego specyfiki pracy.\nCentralnym punktem powierzchni biurowej jest profesjonalny bar, w którym wyeksponowano produkty. Sam blat baru przywołuje skojarzenie z kostkami lodu, które pojawiają się także na podłodze i lampach z barissolu.


PKP Intercity na stacji WIG 20 - Logistyka\nPKP Intercity na stacji WIG 20\nPrzygotowania do wprowadzenia na giełdę PKP Intercity nabierają tempa. Spółka podnosi prognozy. Jej oferta może być warta 900 mln zł.\nDo końca tego roku PKP Intercity (PKP IC) zostaną przekształcone w spółkę akcyjną, która, zgodnie z rozkładem jazdy zaakceptowanym przez rząd, ma wjechać na giełdę w pierwszym kwartale 2009 r. Prawdopodobny jest podział akcji PKP IC na trzy grupy - przypomniał "Puls Biznesu".\nDwie serie trafią na giełdę. Z pierwszej, wartej 400 mln zł, spółka nie dostałaby nic. To frycowe na rzecz państwa, ponieważ pieniądze, zgodnie ze strategią dla kolei, poszłyby na spłatę części zadłużenia Grupy PKP. Na konto przewoźnika trafią dopiero wpływy z drugiej serii, uplasowanej w ramach podwyższenia kapitału Intercity. W grę wchodzi 400-500 mln zł. - wylicza dziennik\nWielkość drugiej serii zależy od tego, czy, zgodnie z obietnicą resortu transportu, przewoźnik otrzyma aportem lokomotywy, czy będzie musiał je kupić. Z analiz wynika, że dla spółki lepiej by było, gdyby dostała maszyny, ponieważ podniosłoby to jej wartość, nawet powyżej wartości wniesionego aportu. PKP Intercity wynajmują lokomotywy wraz z obsługą, za co słono płacą właścicielowi taboru - PKP Cargo.\nGdyby doszło do podziału na trzy serie, jedna z nich zostałaby w rękach państwa. Kto ją zatrzyma - jeszcze nie wiadomo, ponieważ sytuacja właścicielska PKP IC jest skomplikowana. Właścicielem wszystkich udziałów - poza jednym, należącym do Grupy PKP - jest skarb państwa, ale prawo do dysponowania nimi zostało przewłaszczone na Ministerstwo Finansów, które na udziałach w spółce ustanowiło zastawy pod zabezpieczenia dla kredytów zaciąganych przez PKP - wyjaśnia "PB".\nPokusa może być zbyt silna, bo PKP IC stają się łakomym kąskiem dla inwestorów krajowych i zagranicznych. Spółka nie ma przerostów zatrudnienia, nie jest obciążona zbędnym majątkiem, sensowny plan wieloletni i notuje coraz lepsze wyniki finansowe. Ostatnio zarząd skorygował prognozę zysku w tym roku, ponieważ plan został zrealizowany już w pierwszym półroczu.\nObecna prognoza to 55 mln zł. Wcześniejszy plan zakładał niespełna 30 mln zł zysku. Także przyszłość przewoźnika zapowiada się całkiem nieźle - czytamy w "Pulsie Biznesu".\nZe względu na rozmiary firmy oraz wielkość planowanych emisji może znaleźć się ona wśród spółek notowanych na WIG20.


motocentrum.pl jest warta $ 1,440.00 - Wycena-stron.pl to darmowe narzędzie analizy i wyceny stron internetowych.\nmotocentrum.pl jest warta $ 1,440.00\nmotocentrum.pl została zarejestrowana 1 dekad 1 miesiecy . Posiada ranking Alexa #505,094 na świecie. Jest to domena posiadająca rozszerzenie .pl. Strona posiada ranking w Google 2/10. Szacunkowa wartość strony wynosi $ 1,440.00 i ma możliwość dziennych przychodów w wysokości $ 6.00. Ponieważ nie stwierdzono występowania zagrożeń, dlatego aktualnie motocentrum.pl jest bezpieczna.\nUtworz Widgets dla motocentrum.pl\nLinki zwrotne w Alexa: 152\nRanking wg Alexa: 505,094\nTytuł strony internetowej motocentrum.pl\nOpis meta dla motocentrum.pl\nH1 Headings: 1 H2 Headings: 256\nGoogle Adsense: Nie dostępne Google Analytics: UA-9320418-9\nDate: Sat, 28 Feb 2015 11:22:07 GMT\nLast-Modified: Sat, 28 Feb 2015 11:22:07 GMT\n2008-04-24 1 dekad 1 miesiecy 3 tygodni temu\n2014-04-18 4 lat 2 miesiecy 23 godzin temu\nmotocentrum.pl A 3592 IP: 94.152.199.173\nmotocentrum.pl NS 86392 Target: ns2.tld.pl\nmotocentrum.pl NS 86392 Target: ns1.tld.pl\nmotocentrum.pl SOA 86400 MNAME: ns2.tld.pl\nmotocentrum.pl TXT 86400 TXT: v=spf1 a mx include:spf.tld.pl -all\nlast modified: 2014.04.18 14:18:54\ndate: 2015.04.24 08:39:07


Znika wyspa na Pacyfiku. 100 tysięcy ludzi straci ojczyznę - Dziennik.pl\n12 marca 2012, 10:18 Ten tekst przeczytasz w mniej niż minutę\nPaństwo wyspiarskie Kiribati znika pod falami Pacyfiku / Shutterstock\nSto tysięcy mieszkańców będzie potrzebować nowej ojczyzny. Prezydent Kiribati Anote Tong od dłuższego czasu szuka sposobu na znalezienie dla I-Kiribati (mieszkańców wyspy) nowego miejsca zamieszkania.\nObecnie Tong prowadzi rozmowy z Fidżi. Chce kupić około 2000 hektarów ziemi na jednej z głównych wysp republiki, Vanua Levu. Jeśli transakcja się powiedzie, prezydent planuje stopniowe przesiedlanie mieszkańców Kiribati. Nie będzie to jednak łatwe, gdyż będą oni musieli odnaleźć się w nowej rzeczywistości, zintegrować ze społecznością i znaleźć pracę.\nZanim Anote Tong pojechał na Fidżi, prowadził też rozmowy z Australią i Nową Zelandią. Myślał, że uda się mieszkańców Kiribati stopniowo przesiedlić do tych krajów. Niestety są one niechętne imigrantom i nie chcą u siebie I-Kiribati.\nPrezydent miał też bardziej niekonwencjonalne pomysły. Jednym z nich była budowa sztucznej wyspy. Inwestycja okazała się jednak zbyt kosztowna. Pochłonęłaby dwa miliardy dolarów.\nKiribati uzyskało niepodległość od Wielkiej Brytanii w 1979 roku. Wcześniej znano je jako brytyjskie Wyspy Gilberta.\nglobalne ocieplenie potop kiribati Ocean Spokojny Pacyfik\nGlobalne ocieplenie trwało od 1975 do 2005 i wyniosło według różnych źródeł między 0,6 a 0,8 K. Średnia temperatura po 2005 waha się ale systematycznie nie rośnie. Z powodu spływania topniejących lodowców powstała woda, która jednak nie powoduje znaczącego wzrostu poziomu oceanów ale powoduje zwiększenie wilgotności atmosfery i większe ilości opadów co wraz z cieplejszą atmosferą i większym jej nasyceniem CO2, spowodowało istotny przyrost roślinności i pożywienia dla ludzi i zwierząt co praktycznie zlikwidowało częste do 1975 klęski głodu - nawet w Europie zachodniej (np Niemcy lata 1940+, Irlandia 1975 )\nGlobalne ocipienie chyba. Moja Mama była przez trzydzieści pięć lat meteorologiem. Zajmowała się prognozami tzw długoterminowymi. Badala też zjawiska meteo w ujęciu statystycznym. Na własną rękę podjeła pracę nad badaniem wpływu czlowieka na warunki pogodowe. Jej dwudziestodwu letnie badania nie potwierdziły tezy o znaczącym wpływie. Dane jakimi dysponowała były z najlepszych źródeł. Korzystała z nowoczesnych systemów modelowania komputerowego. Nie dożyła momentu zakończenia redakcji dwóch książek na ten temat jakie przygotowywała. Ja nie mam praw do publikacji a ludzie którzy mogliby wydać te prace nie chcą tego zrobić w obawie o własne tyłki.\nZnikanie tych atoli jest silnie związane z ruchami płyt tektonicznych tzw Płyty Pacyfiku południowego a nie jak dyletanci głoszą podnoszeniem się wód oceanu. Jeśli przeliczymy przybliżoną objętość lodowców obu biegunów na ilość wody we wszystkich dużych akwenach to okaże się że po całkowitym stopieniu tych zmarzlin, poziom wody na świecie (a nie tylko w Oceanie Spokojnym) wyniesie około dwudziestu siedmiu centymetrów. Większe szkody wyrządziła by tu zmiana średniej temperatury wody w oceanach, ale to akurat wpłynęło by prawdopodobnie na ochłodzenie atmosfery jesli proces przebiegał by szybko, np w ciągu około stu lat - jak wyliczyła moja Mama. NAleży także doliczyć skutki wzrostu ciśnienia masy tej wody jakię powstanie w wyniku grawitacji co spowoduje że ta dodatkowa masa wpłynie ogólnie na ciśnienie wody w głebi oceanów. To z kolei spowoduje wzrost temperatury wody w głębi oceanów o kilka dziesiąttych stopnia. No, słowem bardzo złożona sprawa i trudna do ogarnięcia dla specjalisty a co dopiero dla dziennikarzy laików. Bajki dla naiwnych.\nna ta wyspe wyslac cale sld i po z gajowym i grzechotnikem no i problem mamy zglowy\nKiribati liczy 96'000 stałych mieszkańców mówiących częściowo po angielsku, częściowo po gilbertańsku. Walutą tego państwa jest dolar australijski $A/K. Największą zaś wyspą jest Kiritimati, ten zagubiony na oceanie atol należy do najważniejszych terenów lęgowych rybitw czarnogrzbietych, które corocznie gniazdują tu w ilości około 25'000'000 sztuk (na 338 kilometrach kwadratowych lądu).W razie podtopienia tych 33 atoli mieszkańcy przeprowadzą się do Australii - jak mi wiadomo.\nNiech tyrają na moją emeryture\nWszystko dlatego że Polska nie podpisała pakietu niskiej emisji. Globalne ocieplenie jest fikcją. TAKIE ZDANIE WYRAŻA WIELU DOŚWIADCZONYCH EKOLOGÓW I KLIMATOLOGÓW.\nDo Polski,tutaj jest zielona wyspa.\nNie muszą jechać na żadną zieloną wyspę. Oni już tam są. Proponuję zerknąć na google maps i jak byk stoi w lewym dolnym narożniku wyspy: POland\ndawać ich na "zieloną wyspę"!


Przemoc semantyczna – MyIndex\nOpublikowane przez Ryszard Stocki on 23 lutego 2017 0 Komentarzy\ncc by Kinolamp at flickr\nKrótki kurs ekonomii\nMoim głównym celem w tym poście jest pokazanie, że znajomość ekonomii jest niezbędna w firmach partycypacyjnych. Zacznę od historii o Związku Zawodowym „Solidarność”.\nJadwiga Staniszkis, polska socjolog, była jednym z pierwszych naukowców, którzy mogli obserwować strajki „Solidarności” od samego początku, jako że osobiście przyłączyła się do strajkujących robotników Stoczni Gdańskiej. Jednakże opuściła stocznię po tym, jak zobaczyła, w jaki sposób „eksperci” manipulują robotnikami. Ponieważ była zbyt młoda, by ktokolwiek ją wtedy słuchał, nie mogła przekonać robotników do swojego punktu widzenia. Zwróciła uwagę na zjawisko, które później nazwała „semantyczną przemocą”, to znaczy sytuacją, w której eksperci narzucali swoje słownictwo robotnikom. Teraz wiemy, że robotnicy chcieli być szanowani i traktowani jak ludzie, ale całe ówczesne „humanistyczne słownictwo” było zawłaszczone przez komunistów. Słowa takie jak: zespół, spółdzielnia, wspólne dobro, demokracja, godność, praca, brygady itd. pojawiały się często w komunistycznej propagandzie. Nikt nie mógł ich używać w innym kontekście bez narażenia się na wyśmianie. Podczas procesu, który zaczął się w 1980, polscy robotnicy byli przekonani, że chcą gospodarki wolnorynkowej i kapitalizmu. Zrozumienie, że nie to było ich intencją zajęło Polakom kilka dekad, jednak w tamtym momencie nie byli w stanie inaczej wyrazić swoich oczekiwań i dążeń z powodu braku odpowiedniego języka. Staniszkis widzi podobne zjawisko obecnie. W swojej książce „Władza globalizacji” pokazuje, jak wiele krajów, z różną dynamiką rozwoju, zmuszanych jest do podporządkowania się dyktaturze jednej koncepcji rozwoju, aby wpasować się w ramy czasowe rozwiniętych państw zachodnich. A dzieje się to w sytuacji, gdy gospodarki tych krajów nie są jeszcze w stanie konkurować z wysoko zindustrializowanymi państwami.\nKilka razy wspomnieliśmy już, że firmy partycypacyjne nie są skupione na zysku, ale na ludziach. Kiedy zmusza się je do skupienia się na zysku, materialistyczne słownictwo odbiera im możliwość przekazywania światu ich przesłania. W poście „Krótki kurs ekonomii” poświęconym słownictwu z zakresu ekonomii wprowadziłem zarówno terminy z głównego nurtu ekonomii (oznaczone w tekście na niebiesko), jak i z alternatywnego spojrzenia na ekonomię (oznaczone na czerwono). Jeśli mamy wyjaśnić ludziom różnicę pomiędzy firmami partycypacyjnymi a zwykłymi firmami i przekonać ich do tego, co robimy, musimy znać i rozumieć obie koncepcje. Wyjaśnię zarówno neoklasyczne, jak i alternatywne koncepcje oraz różnice między nimi. W jednym z kolejnych postów zaproponuję listę książek, która pomoże Ci w zrozumieniu procesów gospodarczych oraz tego, w jaki sposób Twoje życie i Twoja firma są z nimi powiązane.\nGlobalizacja: rozprzestrzenianie się wolnego rynku i komunikacja po całym świecie, prowadzące do wielkiego wzrostu ilości wymienianych towarów i usług, oraz do rozwiniętych wzajemnych relacji miedzy różnymi regionami. (7)\nJak wprowadzić liczby krytyczne w firmie?\nZapisz się na listę mailingową projektu, aby być powiadamianym o nowych, dostępnych tu narzędziach rozwoju personalnego.\nUdział w tym projekcie jest darmowy ponieważ jest on finansowany przez grant Unii Europejskiej - 7 Ramowy Program Marie-Skłodowska Curie Actions, Outgoing Fellowship Grant no 623051: Izomorfizm spółdzielczy: Od epidemiologii domniemanych antropologii do dobrego rządzenia spółdzielniami.\nWiedza jest szokująca\nTragedie stylu życia – rodzinna historia\nJesteś ofiarą, czy rycerzem\nRozwiązania i nadzieje\nJak ten projekt może pomóc znaleźć rozwiązanie ?\nMiędzy kolektywizmem a indywidualizmem\nUwagi i ostrzeżenia metodologiczne\nDlatego wartości spółdzielcze, że są uniwersalne\nKomfort i firmy\nDoświadczenie posiadania uprawnień\nBadania nad poczuciem uprawnienia\nOd słabości do heroizmu\nKontrola a stres w firmie\nJak pracować nad wolną wolą\nRozwój osobisty jako systematyczna praktyka\nJak rozwijać eksperckość w rozwoju osobistym?\nPo co umiejętność słuchania?\nNowa perspektywa a słuchanie\nNasze nawyki w postrzeganiu innych\nJak możesz użyć Twojej mocy słuchania\nUmysł czy serce, co jest odpowiedzialne za nasze relacje?\nElementarna wiedza biznesowa\nDobór i kolejność Kluczowych Wskaźników Efektywności\nMałe, pozornie nieistotne decyzje\nMity stylu życia\nStrategie, które pomogą lepiej żyć\nCzy jesteś ekspertem spółdzielczym?\nZłożoność świata spółdzielczego\n© 2021 MyIndex


LaQ Natural Face Cleansing Mousse 100ml - Mus oczyszczający - SohoGlam\nLaQ Natural Face Cleansing Mousse 100ml - Mus oczyszczający\nOczyszczająco-nawilżający lekki mus do mycia twarzy to połączenie skutecznego oczyszczenia z jednoczesnym pielęgnowaniem skóry. Produkt nie narusza naturalnej bariery ochronnej skóry i jej pH. Jednocześnie doskonale usuwa zanieczyszczenia i nadmiar sebum. Sprawdzi się w codziennej pielęgnacji każdego typu skóry.\nOlej z nasion konopi siewnych – bogate źródło nienasyconych kwasów tłuszczowych, wpływa na odbudowę bariery hydro-lipidowej naskórka. Zmniejsza parowanie wody z naskórka, wygładza i zmiękcza. Świetnie sprawdza się w pielęgnacji cery tłustej, problematycznej.\nGliceryna – zapewnia odpowiedni poziom nawilżenia, wiążąc wodę w naskórku.\nInci: Glycerin, Aqua, Sorbitol, Sodium Cocoyl/Lauroyl Isethionate, Disodium Lauryl Sulfosuccinate, Sodium Chloride, Charcoal Powder, Cannabis Sativa Seed Oil, Phenoxyethanol, Tetrasodium EDTA.


Kawior – luksus na talerzu i w kosmetyce - Szkolenia kosmetyczne, SPA, makijaż,zabiegi kosmetyczne\nKawior – luksus na talerzu i w kosmetyce\nPRZEWROTNA HISTORIA KAWIORU\nKawior może zachwycać podniebienia smakoszy. Ma wyjątkowy, wyrafinowany smak, który jest doceniany niemal na całym świecie. Aż trudno uwierzyć w to, że wiele lat temu, kawior był uważany za produkt uboczny, odpad, który powstawał podczas połowu i patroszenia ryb. Trafiał wówczas na stoły biedoty i rybaków, przynajmniej do czasu, gdy to przedstawiciele wyższych sfer zaczęli w nim gustować.\nOd tamtej pory, kawior stał się synonimem luksusu i prawdziwym przysmakiem, który dziś jest dostępny niemal w każdym sklepie.\nMianem kawioru określa się soloną ikrę ryb jesiotrowatych, dorszowatych, łososiowatych i innych. Istnieje wiele odmian tego przysmaku. Kawior jest bogaty w kwasy tłuszczowe, aminokwasy, fosfor, cynk oraz magnez. To czyni go świetnym składnikiem dobrze zbilansowanej diety, ale również wartościowym i chętnie wykorzystywanym komponentem kosmetycznym.\nSkładnikiem różnorodnych preparatów kosmetycznych jest przede wszystkim kawior czarny. Jego forma oraz elementy składowe są najlepiej przyswajane przez skórę, co czyni ten właśnie rodzaj rybiej ikry najbardziej pożądanym w przemyśle kosmetycznym.\nKawior można znaleźć w licznych kosmetykach o działaniu odmładzającym, nawilżającym, liftingującym i regenerującym. To składnik kremów, preparatów pod oczy, serum, maseczek, ampułek oraz kosmetyków do pielęgnacji włosów.\nDrogocenny skład kawioru:\nBiałka – poprawiają jędrność skóry, dbają o jej regenerację i prawidłową budowę.\nFosfolipidy – są odpowiedzialne za utrzymywanie odpowiedniego stopnia nawilżenia skóry. Ograniczają parowanie wody z naskórka, wygładzają i uelastyczniają skórę.\nWitamina A – mocny antyoksydant, regeneruje skórę, ma działanie odmładzające.\nWitamina E – potocznie bywa zwana także „witaminą młodości”. To antyoksydant, który działa odmładzająco.\nJod – wspiera utrzymywanie odpowiedniego poziomu nawilżenia skóry.\nFosfor – działa odżywczo i wzmacniająco.\nWitamina B5 – ma działanie łagodzące podrażnienia oraz właściwości nawilżające.\nNienasycone kwasy tłuszczowe – pomagają w utrzymaniu prawidłowego poziomu nawilżenia skóry, mają właściwości regenerujące, wzmacniają skórę, odpowiadają za jej jędrność i odpowiedni stopień napięcia.\nCynk – ma działanie przeciwzapalne, jest naturalną barierą dla działania promieniowania UV, działa przeciwstarzeniowo i ochronnie. Reguluje wydzielanie sebum oraz ogranicza powstawanie wolnych rodników.\nMagnez – działa regenerująco i wzmacniająco na skórę.\nDziałanie kosmetyków z kawiorem jest niezwykle bogate i wartościowe dla cery:\nKawior nawilża, zmniejsza szorstkość skóry, wygładza ją i napina.\nKosmetyki z kawiorem wykazują bogate działanie odżywcze. Cera wygląda po nich zdrowo i promiennie.\nPreparaty te mają również za zadanie wzmacniać skórę.\nKawior w kosmetykach ma także działanie regenerujące, przyspiesza procesy odnowy w naskórku.\nKosmetyki z kawiorem poprawiają koloryt cery, rozświetlają ją i sprawiają, że wygląda młodziej i zdrowiej.\nKawior ma także działanie przeciwutleniające oraz przeciwstarzeniowe. Pozwala przeciwdziałać powstawaniu zmarszczek, wygładza skórę, poprawia jej jędrność oraz elastyczność.\nKosmetyki z kawiorem to luksus, na który można sobie pozwolić. Coraz więcej firm sięga po ten bogaty w działanie składnik. Stosowanie preparatów z kawiorem powinny rozważyć osoby o skórze zmęczonej, szarej, przesuszonej i wymagającej regeneracji. Kawior można wykorzystywać w pielęgnacji każdego typu skóry. Kosmetyki z kawiorem są polecane palaczom, których cera wymaga zazwyczaj szczególnie uważnej i bogatej pielęgnacji. Przeciwskazaniem może być natomiast uczulenie na ryby i kawior.\nKawior to nie tylko rozkosz dla podniebienia, ale także odprężenie i ukojenie dla skóry i zmysłów. Warto włączyć ten niezwykły składnik do pielęgnacji skóry, by cieszyć się zdrową, napiętą i nawilżoną cerą każdego dnia.


Asustor AS4004T w Morele.net\nSerwer plików Asustor AS4004T ID produktu: 5616840\nTryby RAID: JBOD, 0, 1, 5, 6, 10\n1 771,39 zł\nWięcej ofert (4) od 1 771,40 zł\nRabat zostanie naliczony po dodaniu do koszyka produktu Serwer plików Asustor AS4004T\nPorządny NAS polecam szczególnie do biura\nSprzęt dobrej jakości. Nie mam się do czego przyczepić.\ncichy wydajny i funkcjonalny a ja jestem bardzo zadowolona z zakupu\nBardzo dobry NAS. Sprawdził się w przechowywaniu nagrań z monitoringu w sklepie. Polecam.\nZa takie pieniadze ciężko wyrwać coś lepszego. W firmie sprawdza się super\nbardzo polecam każdemu kto chce troche odśmiecić swój komputer bez potrzebu pozbywania się na stałę dużej ilości plików\nŚwietna rzecz do firmy, wysoka kultura pracy żadnych hałasów nie nagrzewa się i szybko przesyła pliki\nWydajny porcesor i spory zapas pamięci podręcznej to bardzo fajna sprawa ale najbardziej sie ciesze że nie grzeje się jak mój poprzedni NAS\nSprzęt do biura w sam raz. Jeżeli potrzebujecie czegoś do domu to polecam przyjrzeć się tańszym modelom, bo potencjału tego sprzętu zapewne i tak w pełni nie wykorzystacie.\nAS4004T to kolejny bardzo dobry serwer plików od firmy, na której się jeszcze nie zawiodłem. Tym razem dostajemy model o zwiększonej ochronie przed kurzem, chłodzeniu i stabilności. Idealny do małego biura.\nZobacz również: Technisat TERRATENNE DVB-T Siatkowa, RIO Beauty FOREVER FREE, One For All Prime Line 2 2w1 (URC 7721), HP Tusz nr 728 F9J66A Magenta, Cullmann Magnesit Copter + głowica SMARTpano 360CP (50226), Datamax-Oneil Rolka (ROL15-2847-03), Setty Szkło hartowane Microsoft LUMIA 640 (GSM013451), Kiepe PROFESSIONAL 8219, Art RĘCZNY PÓŁAUTOMAT 4:3 (ER M100 4:3), Reebok Kettlebell 4 kg niebieski, Libox Przedłużacz USB 1.2m, Philips E27 23W (8718291216834), ADATA SSD 256 GB Szary (ASE730H-256GU31-CTI), NoName BL-59JH L7 II Optimus bulk 2460mAh, GSM City Mały czarny


Szafa ozdobą jadalni - WNĘTRZA\nSzafa ozdobą jadalni\nAutor: HouseMarket.pl 17 października 2016 14:50\nPrzestrzeń mieszkań jest coraz staranniej projektowana. Tak samo jak funkcjonalność rozwiązań liczy się w nich estetyka wykończenia. W jaki sposób je pogodzić? Odpowiedź jest jedna: dopasować projekt do indywidualnych potrzeb.\nDla zwolenników klasycznych drzwi wahadłowych Raumplus proponuje systemową szafę Turn. Front modelu wykończony jest laminatem, skórą lub fornirem. Daje to możliwość idealnego dopasowania szafy do aranżacji wnętrza. A w przypadku mebla znajdującego się we wnęce, nawet uzyskanie jednolitego efektu wykończenia na froncie i ścianie. Regał posiada skonfigurowane odpowiednio do funkcji półki i szuflady. Wymiar jednego modułu szafy Turn wynosi 275x122 cm i 90 cm głębokości.


Nurkowanie wrakowe z Nautiką - NAUTICA\nNurkowanie wrakowe z Nautiką\nImponujących rozmiarów śruby napędowe, pamiętający poprzednie stulecie ładunek, ciasne i ciemne korytarze zwieńczone przestronną, wielopoziomową maszynownią, porośnięte koralowcami pokłady, powyginane od wybuchu blachy i mostek… Nurkowania wrakowe to ulubione nurkowania wielu z nas. Spoczywające w głębinach mórz i oceanów stalowe kolosy działają na wyobraźnię nurków, którzy tłumnie odwiedzają wraki statków i samolotów. Nurkowania na nich są urozmaicone i zwykle zapewniają duży zastrzyk adrenaliny.\nNurkowanie na każdym wraku jest inne. W historii żeglugi tonęły bardzo różne typy okrętów, od kilkunastometrowych kutrów rybackich po olbrzymie okręty wojenne i tankowce, a pod wodą znajdziemy też wraki samolotów. Nurkowania na różnych typach jednostek różnią się, a decyduje o tym: rodzaj akwenu, wielkość wraku, przedział głębokości i możliwość penetracji wnętrza jednostek. Nurkowanie na wraku w chłodnych i ciemnych wodach Zatoki Helskiej będzie zupełnie inne niż nurkowanie na jednostce, która zatonęła w przejrzystym morzu tropikalnym.\nWielu nurkom nurkowanie wrakowe kojarzy się z nurkowaniem technicznym, skomplikowaną penetracją wnętrza i długą dekompresją na linie opustowej. Oczywiście, na wrakach można nurkować w ten sposób, ale nurkowania rekreacyjne na wrakach też są bardzo atrakcyjne i popularne. Wiele wraków oferuje możliwość płytkiej penetracji w strefie kawernowej, czyli takiej, w której nurkowie mają nad głową sufit, ale też ciągły kontakt z wyjściem z przestrzeni zamkniętej, a na zalanych pokładach i w różnych zakamarkach na zwiedzających wraki czeka bogactwo podwodnego życia.\nPoniżej opiszemy historię i nurkowania na wrakach, które można odwiedzić z bazą nurkową Nautica Vis Diving Center – to jednostki w pobliżu chorwackiej wyspy Vis.\nNurkowanie wrakowe w Chorwacji – wyspa Vis\nWody wokół Visu obfitują we wraki. W zasięgu nurków rekreacyjnych leżą cztery wraki statków i jeden wrak samolotu. Głębiej leży więcej jednostek, a nowe odkrywane są każdego roku. Co spowodowało, że w pobliżu tej niewielkiej wyspy spoczywa tyle wraków? W XIX wieku na wodach wokół wyspy odbyły się dwie duże bitwy morskie, co spowodowało zatonięcie trzech statków na głębokościach rzędu 100-120 metrów. Dostępne dla nurków rekreacyjnych statki zatonęły najprawdopodobniej w wyniku błędów nawigacyjnych, choć istnieje wiele ciekawych teorii dotyczących poszczególnych jednostek. Jeden ze statków – Ursus, zatonął podczas działań wojennych w trakcie drugiej wojny światowej. Ten konflikt był także przyczyną zatonięcia w viskich wodach alianckich bombowców.\nNurkowania rekreacyjne na viskich wrakach nie należą do skomplikowanych. W sezonie woda ma około 25 stopni powyżej termokliny i 17 – 19 stopni poniżej, widoczność sięga 25 – 30 metrów. Na tych nurkowiskach prądy występują tylko czasami i zazwyczaj są umiarkowane. Ze względu na obostrzenia prawne, głębokość lub – w niektórych przypadkach – fizyczny brak możliwości wpłynięcia do środka, nie prowadzimy eksploracji wnętrz wraków. Nurkowania planowane są w taki sposób, aby część przeznaczona na wypłycenie się i przystanek bezpieczeństwa odbywała się na pełnych życia płyciznach, a nie w toni, przy linie opustowej. Nurkowie techniczni korzystają z tych samych zalet miejsc nurkowych. Nurkowanie na Ursusie, B-17 i B-24 wymaga odbycia dekompresji przy opustówce.\nZanurkuj z nami na wrakach w Chorwacji!\nOrganizujemy nurkowania na najciekawszych wrakach. Zapraszamy nurków rekreacyjnych i technicznych.\nSprawdź ofertę polskiej bazy nurkowej NAUTICA na wyspie Vis\nNAUTICA zabierze Cię między innymi na te wraki:\nLokalizacja: północna strona wysepki Mali Barjak, znajdującej się na zachód od cypla Barijoška na północnym zachodzie Visu\nGłębokość: 10-33 m\nWymiary: 72 m długości, 8 m szerokości\nRodzaj jednostki: transportowiec parowy\nStatek został zbudowany w 1883 roku w stoczni John Cockerill w belgijskiej Antwerpii. Przez 47 lat służby na morzu parowiec, który nurkowie znają teraz pod nazwa Teti zmieniał właściciela i nazwę aż sześć razy. Przed zatonięciem wysłużona jednostka była własnością włoskiego armatora z Rawenny. Podczas pechowego rejsu statek przewoził ładunek kostki granitowej.\nMorska katastrofa Tetiego miała miejsce w nocy 23 maja 1930 roku. Statek przepływał obok wyspy Vis w deszczową i wietrzną noc. Mimo dużego doświadczenia i dobrej znajomości adriatyckich wód, podczas mijania przylądka Barijoška i dwóch wysepek, kilkaset metrów od jego końca, załoga źle oceniła odległość od przeszkody i z dużą prędkością wpłynęła wprost w Maliego Barjaka. Znamiennym jest to, że ta malutka wyspa wystaje ponad powierzchnię wody tylko kilka metrów, a w sztormową pogodę fale się przez nią przelewają.\nTutaj zaczyna się historia heroicznej postawy komiskich rybaków. Po kolizji załoga Tetiego wzywała pomocy za pomocą pokładowej syreny. Pavao Frka, kapitan portu w Komižy, usłyszał wezwanie i szybko przystąpił do działania. Zebrał najdzielniejszych i najsilniejszych rybaków, aby w złej pogodzie wyruszyć na ratunek załodze statku. Po dopłynięciu do rozbitego o brzeg Maliego Barjaka statku Chorwaci zorientowali się, że nie są w stanie podjąć włoskiej załogi na pokłady swoich łodzi bez ryzyka wpadnięcia na skały. Po krótkiej rozmowie z marynarzami Tetiego rybacy rzucili im długą linę i oddalili się w kierunku Velikiego Barjaka, osłoniętego przed wiatrem i falami. Ten prowizoryczny most linowy pozwolił załodze Tetiego dostać się na rybackie łodzie. Niedługo po tym zdarzeniu Królestwo Włoch wysłało do mieszkańców Komižy oficjalny list z gratulacjami i podziękowaniami za udaną akcję ratunkową.\nDziób statku przez wiele tygdoni wystawał ponad powierzchnię wody, narażony na korozję. Miejscowi sukcesywnie wynosili z wraku ładunek i wycinali płaty cennej stali. W 1934 roku chorwaccy nurkowie klasyczni wyławiali zalegający pod wodą ładunek. To wszystko spowodowało, że część dziobowa statku jest dziś w bardzo złym stanie. Część rufowa jest zachowana znacznie lepiej, a w ładowniach wciąż leżą resztki frachtu.\nNurkowanie na wraku Teti\nTeti to bardzo łatwy wrak. Rzadko występują na nim prądy, a jeśli tak się dzieje, najmocniejsze są na płyciźnie ponad wrakiem. Niewielka głębokość pozwala cieszyć się urokami wraku nurkom na każdym poziomie wyszkolenia i pozostać na nim naprawdę długo bez konieczności odbycia dekompresji. Tę niewielką jednostkę można zwiedzać na różne sposoby, a każdy z naszych przewodników płynie nieco inną trasą.\nNad wrakiem Tetiego znajdują się dwie boje cumownicze. Jedna z nich przywiązana jest do skał na 13 metrach, druga do metalowego pręta wkręconego w dno na 8 metrach. Dziób statku znajduje się pomiędzy nimi. Niezależnie od tego, do której boi przycumuje łódź, nurkowanie wygląda bardzo podobnie. Zaczynamy od spłynięcia na około 30 metrów wzdłuż prawej burty statku. Po drodze miniemy kocioł parowy i kilka miejsc, w których często można spotkać ślimaki nagoskrzelne. Rufowa część prawej burty jest dobrze zachowana, można zajrzeć do pozostałości ładowni przez kilka bulajów. Gdy osiągniemy głębokość około 30 metrów, przepłyniemy nad barierkami wieńczącymi burty, a naszym oczom ukaże się jeden z najczęściej fotografowanych i charakterystycznych podwodnych krajobrazów Visu – doskonale zachowane zapasowe koło sterowe. Po wizycie w pobliżu koła udamy się do leżącej na lewej burcie statku rury, w której często można spotkać murenę lub kongera. Możemy także poszukać tych ryb w połowicznie zagrzebanym w piasku kominie jednostki, leżącym kilkanaście metrów od statku. Kolejne kilka minut na głębokości spędzimy przeszukując rumowisko powstałe z pogiętych, stalowych części pokładu i ładunku. Nurkowie lubiący zajrzeć w każdą wolną przestrzeń wraku mogą wpłynąć do pozostałości ładowni, a nawet wpłynąć do środka przez szerokie wejście i wypłynąć tuż obok koła sterowego przez niewielki otwór przypominający teatralną budkę suflera. Jeśli ktoś decyduje się na zwiedzanie tych segmentów wraku, powinien uważać na to, by nie uderzyć zaworem butli o sufit – strop jest naprawdę nisko.\nPora na wypłycenie się, najpierw do głębokości 18-22 metrów do wspomnianego wcześniej kotła parowego. Masywna konstrukcja jest świetnie zachowana, a w pobliżu można spotkać ogromną murenę. Następnie trawersujemy wzdłuż zniszczonego dziobu w poszukiwaniu skorpen i widlaków różowych. Warto kilka razy zerknąć w toń – w okolicy Tetiego zazwyczaj spotykamy duże ławice chromisów i amareli. W sezonie, gdy woda jest najcieplejsza, można spotkać tutaj barrakudy.\nNa wraku spędzamy zwykle 25-30 minut, a nurkowanie kończymy poszukiwaniami ośmiornic na płyciźnie przy Malim Barjaku. Zależnie od tego, czy jest prąd płyniemy lewą lub prawą ręką do ściany. Po kilku minutach płynięcia w prawo oczom nurków ukaże się niewielka podwodna kotlina na 8-9 metrach. Jeśli popłyniemy w lewo, nurkowanie zakończymy przy ciekawie uformowanych głazach na 6-7 metrach. Niezależnie od obranego kierunku, nurkom towarzyszą kolorowe talasomy pawie i papugoryby. Nurkowanie kończy się przystankiem bezpieczeństwa i powrotem do zacumowanej łodzi.\nWrak Vassilios T.\nLokalizacja: przylądek Stupišće, południowo-zachodnia strona Visu\nGłębokość: 23-55 m\nWymiary: 104 m długości, 15 m szerokości\nObecnie największy wrak w viskich wodach został zbudowany w 1920 roku w japońskiej stoczni w Osace pod nazwą Eastern Temple. Zbudowano go na zamówienie amerykańskiej firmy High Seas Transportation Inc.. W 1938 okręt kupił grecki armator i zmienił jego nazwę na Vassilios T. Pod nową banderą Vassilios pływał tylko rok. Podczas ostatniego rejsu przewoził ładunek węgla ze Swansea do Wenecji. Znamy mało szczegółów dotyczących wypadków z dnia 19 marca 1939 roku, kiedy to statek zderzył się ze skałami. Wśród wyspiarzy krążą aż trzy wersje jego zatonięcia.\nWedle pierwszej, najpopularniejszej wersji, załoga wpłynęła w cypel w mglistej pogodzie w wyniku błędu nawigacyjnego lub przez uszkodzenie steru. Druga wersja wskazuje na możliwość sfingowania katastrofy statku przez właściciela celem otrzymania wysokiej sumy ubezpieczenia jednostki i ładunku. Trzecia historia przedstawia grecką załogę jako bohaterów. Mieliby oni celowo zatopić statek, aby ładunek węgla nie trafił do włoskich hut, gdzie posłużyłby jako paliwo do produkcji stali użytej później przez faszystowski przemysł zbrojeniowy – statek spoczął na dnie kilka miesięcy przed wybuchem drugiej wojny światowej. Prawdopodobieństwo każdej z nich pozostawiamy ocenie Czytelnika.\nNurkowanie na wraku Vassilios T.\nNurkowanie na Vassiliosie zaczynamy przy jednej z dwóch lin opustowych. Jedna z nich przymocowana jest na 18 metrach bezpośrednio do dużej kotwicy pochodzącej z wraku, druga nieco płycej na podwodnym stoku na północnej stronie cypla Stupišće. Od kotwicy w stronę wraku odchodzi łańcuch, który pozwala łatwo zlokalizować stalowego kolosa leżącego na lewej burcie. Choć zazwyczaj na tym miejscu nurkowym nie występują prądy, okazjonalnie spotykamy tam umiarkowane lub silne prądy, które czasem mogą zmienić siłę i kierunek w czasie nurkowania. Należy to uwzględnić planując nurkowanie. Obowiązuje zakaz wpływania do wnętrza wraku.\nGłębokość i trasa nurkowania rekreacyjnego na wraku dostosowana jest do poziomu wyszkolenia grupy. Na wrak wpływamy od strony dziobu, gdzie na głębokości około 25 metrów znajduje się porośnięta kolorowymi gąbkami winda kotwiczna. W jej okolicy warto zajrzeć w dziury w pokładzie – można w nich znaleźć widlaki różowe i mureny. Nurkowanie kontynuujemy wzdłuż wraku, można zrobić to na dwa sposoby. Pierwszym z nich jest płynięcie wzdłuż płytszej, prawej burty statku i na 27 metrach wejście jeden za drugim do ażurowej galeryjki na śródokręciu. Jej koniec jest na około 33 metrach i tam też jest jedno z najciekawszych miejsc wraku. Na tym, co kiedyś było ścianą nadbudówki leży zapasowa kotwica jednostki, a obok niej są dwie klatki schodowe w nienaturalnych dla obserwatora pozycjach. Zazwyczaj niedługo po osiągnięciu tego miejsca limity bezdekompresyjne i zapas gazu nakazują zawrócić z wraku. Alternatywną metodą jest płynięcie nad powoli opadającym dnem. Można przepłynąć pod opierającym się o dno masztem statku porośniętym w całości żółtymi gąbkami na głębokości około 35 metrów i zajrzeć do ładowni dziobowych. Płynąc dalej natrafimy na nadbudówkę i obejrzymy ją z zupełnie innej perspektywy niż podczas nurkowania pierwszą trasą. W przypadku obydwu tras zawrócimy z wraku w mniej więcej w dwóch trzecich długości statku. Powrót do stoku odbywa się wzdłuż ulubionego miejsca fotografów makro na Vassiliosie – obfitującej w ślimaki nagoskrzelne prawej burty. Podczas jednego nurkowania można wypatrzyć tam aż 4-5 różnych gatunków!\nTen wrak oferuje możliwość zaplanowania ciekawego nurkowania skuterowego i technicznego. Nautica oferuje wypożyczenie skuterów lub specjalizację DPV osobom zainteresowanym tego typu nurkowaniem. Zastosowanie skuterów pozwala zwiedzić cały wrak, wraz ze śrubą, bez konieczności odbycia dekompresji. W żadnym miejscu burta statku nie opada poniżej 40 metra głębokości, a płytsza część ogromnej, porośniętej żółtymi gąbkami śruby również znajduje się na tej głębokości. Sprawny zespół skuterowy dotrze do niej w 4-5 minucie nurkowania, co oznacza, że będzie miał też czas na eksplorację pozostałej części wraku. Nurkowie techniczni planujący zejście na Vassiliosa muszą pamiętać o zakazie wpływania do wnętrza wraku. Powodem tego prawnego ograniczenia jest zalegający w pod stropem mazut, stwarzający realne zagrożenie dla nurków i środowiska.\nWśród najciekawszych atrakcji niedostępnych dla nurków rekreacyjnych należy wymienić całą śrubę, znajdującą się między 40 a 47 metrem, okolice ładowni rufowych i samą rufę. Choć ich atrakcyjność można kwestionować – na głębokości 40 metrów znajdują się dwa sedesy. Zwłaszcza jeden z nich sprawia szczególne wrażenie, wystając ze ściany, która tak naprawdę jest podłogą przechylonego o 90 stopni pomieszczenia.\nNiezależnie od tego, jak nurkujemy na Vassiliosie warto zaglądać w zakamarki w poszukiwaniu langust, muren i widlaków. Ogromne wrażenie robią obficie porośnięte żółtymi gąbkami maszty, śruba i relingi. Przez położenie jednostki względem słońca, na wraku zawsze panuje półmrok potęgujący słuszne wrażenie ogromu i tajemniczości. Koniec nurkowania odbywa się na łagodnym stoku nieopodal wraku. Poszukamy ośmiornic, graników śródziemnomorskich i krabów maja. Tam też, przed powrotem do liny opustowej, grupy rekreacyjne odbędą przystanek bezpieczeństwa, a nurkowie techniczni przystanki dekompresyjne w urozmaiconej scenerii.\nWrak B-17 Flying Fortress\nLokalizacja: niedaleko przylądka Polivalo na południowej stronie Visu\nGłębokość: 70-72 metry\nWymiary: 23 m długości, 32 m rozpiętości skrzydeł\nRodzaj jednostki: ciężki bombowiec\nTen konkretny egzemplarz Boeinga B-17G miał numer seryjny 44-6630 i dotarł do amerykańskiej bazy lotniczej Amendola we Włoszech 3 listopada 1944 roku. Pierwsza misja bojowa nowej maszyny miała odbyć się już trzy dni później. Nowa załoga nie miała nawet czasu namalować na jego boku symboli grupy i eskadry, do której przynależał. Celem pierwszego nalotu maszyny był Wiedeń.\nLot nad cel przebiegł bez zakłóceń. Nad celem kapitan bombowca prowadzącego w związku z zachmurzeniem nad Wiedniem podjął decyzję o zmianie celu na rezerwowy Maribor. Nad słoweńskim miastem samolot dostał się pod ostrzał artylerii przeciwlotniczej. Tuż po zrzucie bomb maszyną zatrzęsła eksplozja. W wyniku trafienia poważnemu uszkodzeniu uległy dwa z czterech silników oraz układy hydrauliczne luku bombowego i lewej goleni podwozia, blokując je w pozycji otwartej. Ciężko ranny został pierwszy pilot, Ernest Vienneau. Jeden ze strzelców nazwiskiem Sieling przedostał się do dziobu maszyny pomóc pilotowi, którego obrażenia okazały się śmiertelne. Maszyna zaczęła tracić wysokość, a kapitan podjął decyzję o locie w kierunku Visu, by uratować życie reszty załogi.\nPodczas lotu w stronę awaryjnego lądowiska załoga wyrzuciła przez otwarty luk bombowy wszystkie przedmioty dodatkowo obciążające maszynę. Niedaleko wyspy moc stracił trzeci silnik, a kapitan dostrzegł czerwoną flarę wystrzeloną przez obsługę naziemną lotniska, która nakazywała załodze zrobić dodatkowe okrążenie nad pasem przed podejściem do lądowania. W jego trakcie stanął ostatni silnik, co oznaczało konieczność wodowania. Morze było tego dnia spokojne i kapitan bezpiecznie posadził maszynę na tafli wody niedaleko cypla Polivalo. Załoga sprawnie opuściła maszynę na dmuchanej tratwie, zostawiając w środku ciało poległego pilota. Samolot zaczął tonąć dopiero po kilkunastu minutach dryfowania na powierzchni. Amerykanów na pokład podjął brytyjski statek patrolowy.\nNurkowanie na wraku B-17\nViski B-17 to najlepiej na świecie zachowany wrak tej maszyny i prawdziwa gratka dla nurków technicznych. Samolot leży poza zasięgiem nurków rekreacyjnych – nurkowania na nim wymaga zastosowania normoksycznego trimixu jako mieszanki dennej i odbycia dekompresji. Zanurzenie na tym wraku rozpoczyna się od 70-metrowej podróży wzdłuż liny opustowej na otwartym morzu. Sytuacja prądowa w tym miejscu to prawdziwa loteria. Czasem pod wodą w ogóle go nie ma, a czasem zespoły nurkowe napotykają silne, utrudniające dekompresję prądy. Wrak ma status mogiły wojennej. Zabronione jest wpływanie do środka i wynoszenie zeń jakichkolwiek przedmiotów.\nPo kilku minutach opadania w toni nurkowie znajdą się nad leżącym w głębinach wrakiem. Dzięki widoczności panującej w Adriatyku można ogarnąć wzrokiem całą maszynę, która jest prawie nietknięta. Jedyne uszkodzenia widoczne są w części dziobowej maszyny. Samolot jest obrośnięty żółtymi gąbkami, co najlepiej wygląda na odstających elementach – łopatach śmigieł i karabinach. Śmigła trzech z czterech silników maszyny nie są powyginane – dobitnie świadczy to o tym, że nie kręciły się gdy samolot wodował. Nawet ogon samolotu, wraz z tylną wieżyczką strzelniczą jest nietknięty. Na szczycie kadłuba, niedaleko dziobu, znajduje się kolejna wieżyczka, a kilka metrów w stronę ogona właz, przez który z dryfującej maszyny ewakuowała się załoga.\nJednym z najciekawszych miejsc wraku jest kokpit. Boczne okna owiewki kabiny pilotów są otwarte, można więc zajrzeć do środka i obejrzeć wyposażenie kabiny. Fotele pilotów, wolanty, tablica z zegarami i wskaźnikami – wszystko wydaje się być na swoim miejscu. Pod jednym z foteli wprawne oko dostrzeże pistolet służący pilotom do samoobrony w razie zestrzelenia nad wrogim terytorium. Na wraku jest dużo innych wartych uwagi szczegółów – otwarta lewa goleń podwozia i koło, otwarte luki na dmuchane tratwy, zmięte płótno spadochronu… Na dostrzeżenie wszystkich tych drobiazgów może nie starczyć czasu podczas jednego nurkowania.\nPo upłynięciu ustalonego przez zespół czasu dennego, nurkowie mogą odbyć dekompresję na linie opustowej lub ruszyć w kierunku wskazywanym przez dziób samolotu do łagodnego stoku przy cyplu Polivalo. Druga opcja jest bardziej atrakcyjna, ale w wypadku złej sytuacji prądowej można rozważyć wynurzenie przy linie. Szczegóły wynurzenia, preferowane miejsce dekompresji i procedury awaryjne warto ustalić z załogą łodzi nurkowej.\nLokalizacja: cypel Jezero na wysepce Ravnik, południowa strona Visu\nGłębokość: 38-63 m, przy dnie dochodzi do 66-70 m\nWymiary: 68 m długości, 9 m szerokości\nRodzaj jednostki: parowy statek pasażersko-transportowy\nBrioni został zwodowany w stocznie Cantiere Navale Triestino w Monfalcone w 1909 roku. Pierwszym właścicielem była firma Lloyd Austriaco, a statek pływał na linii przybrzeżnej do Dalmacji i Albanii. W 1914 roku, wraz z wybuchem Wielkiej Wojny, statek został włączony do służby wojskowej jako statek transportowy. 16 lutego 1917 roku miał miejsce pierwszy incydent z udziałem Brioniego. Osiadł on na mieliźnie przy wysepce Galum niedaleko wyspy Krk. Statek udało się wyprowadzić z płycizny dopiero po wyładowaniu frachtu przy pomocy holownika SMS Herkules. Po wojnie pozostał własnością Lloyd Austriaco, a w 1925 roku został sprzedany włoskiemu armatorowi z Bari.\nBrioni dalej pływał wzdłuż adriatyckiego wybrzeża, aż do 2 lutego 1930 roku. Podczas rejsu ze Splitu, w niesprzyjającej, mglistej pogodzie doszło do kolizji statku z wysepką Ravnik. Co ciekawe, statek zatonął rufą do brzegu, co oznacza, że załoga bezskutecznie próbowała wykonać manewr wymijający przeszkodę i uratować jednostkę. Z listu przewozowego wiemy, że ładunkiem statku podczas ostatniego rejsu był tytoń i wino. Nie znamy jednak szczegółów tej katastrofy morskiej – możliwe, że nigdy już nie dowiemy się, czy podczas zatonięcia Brioniego ktoś zginął.\nNurkowanie na wraku Brioni\nJedno z najlepszych miejsc nurkowych na Visie. Dostępne jest dla nurków technicznych i w ograniczonym zakresie rekreacyjnych z uprawnieniami do 40 metrów. Nie występują tu prądy, ale miejsce wystawione jest na południowe i wschodnie wiatry, co często uniemożliwia wypłynięcie na tę pozycję. Nurkowanie rozpoczyna się przy stoku, skąd używając metod nawigacji naturalnej przewodnicy prowadzą grupy do wraku. Po przepłynięciu kilkudziesięciu metrów od granicy stoku w toni, oczom nurków ukaże się rufa wraku. Niektórzy przewodnicy napływają na śrubę, inni w osi wraku leżącego na lewej burcie.\nNurkowanie rekreacyjne na Brionim wymaga dobrej kontroli pływalności – ze względu na to, że wrak leży poniżej głębokości dostępnej dla nurków rekreacyjnych nurkowanie odbywa się de facto nad burtą wraku, która powoli, wręcz niezauważalnie, opada coraz głębiej. Znad wraku doskonale widać ogrom tej świetnie zachowanej jednostki. Najpiękniejszymi miejscami są masywna śruba, barierki i relingi. Na wraku często można spotkać duże, czyhające na ofiarę skorpeny i mureny skryte w dziurach w poszyciu statku. Uważny obserwator zauważy wyróżniające się na tle burty okrągłe bulaje. Ze względu na limity bezdekompresyjne zwykle grupy rekreacyjne dopływają w okolice mostka, by zawrócić w stronę stoku, stopniowo się wypłycając.\nWszystkie uroki Brioniego dostępne są dla nurków technicznych, zarówno trimixowych, jak i powietrznych. Na wraku można zaplanować niebywale ciekawe nurkowania zarówno do 50, jak i 55 czy 65 metrów nurkowania. Wśród topowych atrakcji nurkowiska należy wymienić zapierające dech w piersiach galeryjki, całe porośnięte żółtymi gąbkami. Wejście do płytszej galeryjki znajduje się na około 43 metrach, a wyjście niedaleko mostka, na 52-53 m. Głębsza galeryjka w części rufowej to przedział 47-55 m. Kolejnym ciekawym miejscem jest mostek kapitański, znajdujący się poniżej wyjścia z płytszej galeryjki. Na dziobie wraku, na głębokości około 60 metrów zobaczyć można kotwicę, wciąż znajdującą się w kluzie i windę kotwiczną. W otworze w dziobie wraku, niedaleko kotwicy mieszka ogromny konger. W kilku miejscach wraku można wejść do środka i penetrować jego ładownie. Uwaga, wrak ma drewniane, rozpadające się pokłady, a w środku znajdują się łatwe do podniesienia z dna osady. Nurkowie uznają wnętrze Brioniego za trudne do penetracji ze względu na te dwa czynniki oraz fakt spoczywania statku na burcie, co zaburza orientację. Na nurkowanie na tym miejscu warto wziąć ze sobą dobrą, mocną latarkę, która pozwoli zobaczyć ten magiczny wrak w pełnym spektrum kolorów.\nPo zakończeniu eksploracji wraku nurków czeka powrót do stoku. Zależnie od decyzji przewodnika i pogody, nurkowanie zakończy się kilkoma minutami płynięcia lewą ręką do ściany do płytkiej zatoki, gdzie można spotkać ośmiornice i w kontrolowanych warunkach odbyć dekompresję. W tym wypadku łódź będzie czekała na nurków przycumowana. Drugą opcją jest płynięcie prawą ręką do ściany i wynurzenie w toni niedaleko brzegu Ravnika. Ta wersja zmniejsza szanse na spotkanie ośmiornicy, ale podwodne krajobrazy są o wiele ładniejsze – zamiast płytkiej zatoki nurkowie natrafią na opadające do kilkunastu metrów głębokości pionowe ściany i mnóstwo ryb.\nWrak B-24 Liberator Tulsamerican\nLokalizacja: na południowe od wysepki Veliki Paržanj nieopodal Visu\nGłębokość: 40 m skrzydło, 50-53 m ogon\nWymiary: 20 m długości, 34 m rozpiętości skrzydeł\nOdkryty w 2009 roku wrak szybko stał się jednym z najpopularniejszych miejsc nurkowych wyspy. Ściąga na wyspę pasjonatów nurkowania, historii i lotnictwa. Choć od razu wiedziano, że charakterystyczny samolot to Liberator, dopiero rok po zlokalizowaniu wraku samolotu przez miejscowego nurka ustalono tożsamość maszyny. Okazało się, że to Tulsamerican, jeden z najsłynniejszych egzemplarzy B-24 służących w czasie drugiej wojny światowej. Był ostatnim Liberatorem wyprodukowanym w fabryce Douglasa w Tulsie, ufundowanym przez pracowników i ich rodziny, zmontowany z kupionych przez nich części i tych, które zostały po ukończeniu całej linii maszyn. Podczas wojny wizerunek Tulsamericana był obecny w amerykańskich materiałach propagandowych, a maszyna była rozpoznawalna wśród lotników.\n17 grudnia 1944 roku Tulsamerican był częścią grupy uderzeniowej mającej za zadanie zbombardować cele w niemieckim Odertal (dziś Zdzieszowice w województwie opolskim). Niemieckie lotnictwo myśliwskie zaatakowało bombowce biorące udział w rajdzie, a jedną z uszkodzonych już po zrzucie bomb maszyn był Tulsamerican. Samolot stracił jeden silnik i hydrauliczny układ wysuwania podwozia, a bombowiec zaczął tracić wysokość. Kapitan obrał jak najkrótszy kurs powrotny do bazy we Włoszech, co oznaczało konieczność oddalenia się od formacji. Podczas powrotu samolot został ponownie ostrzelany.\nPodczas lotu piloci zorientowali się, że gubią paliwo i powrót do bazy macierzystej nie będzie możliwy. Zdecydowali się na lot w kierunku lądowiska na Visie. Kontrola lotów nie wydała jednak zgody na lądowanie maszyny bez wysuniętego podwozia – samolot zablokowałby pas dla innych uszkodzonych bombowców. Kapitan wydał reszcie załogi polecenie ręcznego wysunięcia podwozia, a sam skierował maszynę na drugi krąg balansując na granicy minimalnej wysokości umożliwiającej bezpieczne lądowanie na viskim lotnisku. Niestety, podczas wykonywania tego manewru, nad otwarty morzem, silniki odmówiły posłuszeństwa, a pilot musiał wodować. Liberatory miały poważną wadę konstrukcyjną. Przy wodowaniu z dużym impetem większość maszyn przełamywała się za skrzydłami, przez co błyskawicznie tonęły. Taki los spotkał również Tulsamericana. W katastrofie zginął kapitan, nawigator i mechanik pokładowy, a pozostałych siedmiu członków załogi uszło z życiem. Lotników z morza podjął brytyjski statek stacjonujący w Rukavacu na Visie.\nW 2017 roku archeolodzy z Chorwacji i USA przeprowadzili na miejscu katastrofy samolotu “Tulsamerican Recovery Project”. Podczas prac odnaleziono fragmenty ludzkich kości i elementy awaryjnego wyposażenia maszyny, a krajobraz nurkowiska nieco się zmienił – jedną z największych korzyści dla nurków było zatopienie sporego “prosiaka” nieopodal maszyny. Dzięki temu łodzie nie cumują więcej do liny przywiązanej do wraku, a do tej zamocowanej na betonowym bloku.\nNurkowanie na wraku B-24\nWrak Tulsamericana leży na otwartym morzu, a miejsce jego spoczynku oznaczone jest dużą, czarną boją. Nurkowisko jest wymagające. Zanurzenie i wynurzenie odbywa się przy linie opustowej biegnącej z powierzchni prosto na 40 metrów. Duża przestrzeń i brak wzrokowego kontaktu z dnem czy podwodną ścianą może stresować niektórych nurków. Pod wodą niekiedy występują prądy od słabych do średnich. Miejsce jest bezpośrednio wystawione na falowanie i wiatr, odwiedzenie go wymaga więc sprzyjającej pogody. Zanurkować tu mogą nurkowie z uprawnieniami do 40 m i technicznymi.\nNurkowanie rekreacyjne na wraku tego ciężkiego bombowca zazwyczaj trwa poniżej trzydziestu minut. Warunkuje to ograniczony czas bezdekompresyjny. Na nurkowanie na tym wraku warto zabrać ze sobą EAN 28, który wydłuży o kilka minut czas denny. Zanurzenie odbywa się przy linie, zazwyczaj do dna, choć niektórzy przewodnicy, gdy nie ma prądu, spływają na wrak już na około 25-30 metrach. Po zanurzeniu obieramy kierunek południowy wedle wskazań kompasu lub korzystamy z – czasem zerwanej i płożącej się po dnie – poręczówki łączącej dziobową część samolotu z opustówką. Po kilkudziesięciu metrach płynięcia naszym oczom ukaże się spektakularny wrak bombowca. Podczas pierwszego nurkowania na tym wraku zawsze zachwyca ogrom maszyny. Szerokie i długie skrzydła, cztery potężne silniki, wielkie łopaty jedynego śmigła, które zostało na wraku, na oko dwumetrowa goleń podwozia ze sporym kołem. Niewiele więcej udaje się ogarnąć zmysłami podczas około dziesięciominutowej wizyty na dnie. Każda kolejna wizyta to odkrywanie nowych szczegółów – wolantów w kabinie pilotów, taśmy amunicyjnej na osłonie silnika, zbiorników na tlen dla załogi w tylnej części samolotu, porozrzucanych tu i ówdzie pocisków do karabinów maszynowych, spadochronów, rozłożonych jak do lądowania klap i zapewne masy szczegółów, których autor tekstu jeszcze nie odkrył. Wspaniałym dodatkiem do nurkowania na tym wraku są mieszkające w jego pobliżu ryby. To wewnątrz tej maszyny mieszka największy granik śródziemnomorski widywany przez nas w okolicy Visu, mureny, skorpeny i ławice amareli. Przy odrobinie szczęścia można tu spotkać piotrosza, rzadko widywaną rybę głębinową z charakterystyczną płetwą grzbietową.\nPrzed nurkami technicznymi otwiera się nie tylko możliwość dłuższego pozostania w rejonie skrzydła, ale również dostęp do pozostałych części samolotu. Przez siłę uderzenia w wodę, po rozpadnięciu się samolotu na dwie części, ogon osiadł na dnie poniżej poniżej stoku na 53 metrach, kilka minut płynięcia od części dziobowej. Podczas nurkowania z 20-25 minutowym czasem dennym spokojnie można obejrzeć całość wraku. By dostać się do ogona z liny opustowej ruszamy dokładnie na północ, do krawędzi skarpy, która jest bardzo blisko prosiaka. Z jej szczytu widać już masywny ogon, z wbitym nieopodal w dno śmigłem. Ogon maszyny jest zaskakująco duży, z jego boków wystają karabiny, a na dnie porozrzucanych jest dużo drobiazgów, które musiały wypaść z samolotu przy kolizji, w tym spadochron. Po obejrzeniu ogona można udać się na skrzydło, po drodze oglądając leżącą niedaleko skarpy wieżyczkę strzelniczą, w której leży nieźle zachowane radio i taśma amunicyjna. Warto rozważyć zaporęczowanie wycieczki w stronę ogona. O ile przy utracie orientacji na skrzydle można dość łatwo wrócić do liny – jej kierunek wskazuje zwrot silników maszyny, a przy dobrej widoczności widać opustówkę z wraku, tak przy zgubieniu orientacji na tylnej części samolotu można mieć kłopoty z powrotem do prosiaka.\nKażde nurkowanie na B-24 kończy się na opustówce. Jest na niej wystarczająco dużo miejsca, by cała grupa naraz robiła przystanek bezpieczeństwa lub dekompresyjny. Kompanami podczas przystanków są skeleton shrimps – malutkie skorupiaki zamieszkujące linę, które ochoczo wchodzą na dłonie i rękawice nurków, a na sprzęcie można znaleźć je nawet kilka dni po nurkowaniu. Innymi ciekawymi mieszkańcami liny są kaczenice, małe skorupiaki przypominające małże. Na opustówce można też czasem spotkać jaja kalmarów przypominające białe, grube kosmyki.\nArmaty, przez Chorwatów zwane Topovi\nLokalizacja: nieopodal wysepki Greben, na zachodniej stronie wyspy Vis\nGłębokość: 52-54 m\nWymiary: 34 m szacowana długość, 5 m szacowana szerokość\nRodzaj jednostki: drewniany żaglowiec, najprawdopodobniej bryg\nNie mamy żadnych informacji o przyczynie zatonięcia, przynależności czy tożsamości tego odnalezionego w latach osiemdziesiątych wraku. Jednostka prawdopodobnie zatonęła podczas sztormu z wiatrem wiejącym z południa lub w nocy przez błąd nawigacyjny. Na dnie spoczęła równo na stępce, co sugeruje układ armat na dnie. Armaty i kotwice to jedyne co zostało ze statku – drewniane elementy statku zostały zniszczone przez świdraka okrętowca, gatunek małża żywiącego się butwiejącym drewnem.\nCzternaście armat znajdujących się na statku odlano z żelaza, a dwie pozostałe z brązu. To ważna wskazówka pozwalająca określić czas zatonięcia żaglowca. Dopiero pod koniec XVIII i na początku XIX wieku działa żelazne stały się standardowym wyposażeniem okrętów wojennych. Nieliczne możliwe do zidentyfikowania współcześnie ornamenty na działach, jak na przykład liście akantu, to bardzo uniwersalne i popularne w wielu epokach motywy. Spekuluje się, że mógł pływać pod banderą włoską lub francuską. Dwie armaty wyciągnięto z dna i dziś można oglądać je w viskim muzeum – to one dostarczyły archeologom cennej wiedzy o zdobieniach.\nNurkowanie na Armatach\nNurkowisko dostępne tylko dla nurków technicznych. W okolicach wyspy Greben czasem występują zarówno prądy, jak i falowanie. Nurkowanie zaczyna się przy stromej ścianie, a kończy przy zakotwiczonej na płyciźnie łodzi nurkowej. Armaty trzeba zlokalizować używając nawigacji naturalnej. Stromą, opadającą do dna ścianę, przy której odbywa się zanurzenie, przecina pionowy kanion, głębiej skręcający nieco w prawo. Płynąc wzdłuż niego znajdziemy armaty.\nDziała leżą na piaszczystym dnie ułożone dokładnie tak, jak rozmieszczone były niegdyś na statku. Ich rozmiar imponuje, każda ma około 2 m długości. Lata spędzone na dnie morza sprawiły, że zadomowiło się na nich morskie życie i ornamenty na armatach nie są widoczne. Na jednym końcu wraku, najprawdopodobniej dziobie, leżą trzy kotwice. Na drugim leży kolejna kotwica. W centralnej części, pomiędzy armatami, z dna wystaje czubek piątej kotwicy, a na piasku leżą różne, ciężkie do rozpoznania przedmioty z wyposażenia wraku. Na armatach często odpoczywają duże skorpeny, a nad piaszczystym dnem można dostrzec piotrosza.\nPowrót do łodzi odbywa się w górę podwodnej ściany nieopodal pozostałości wraku. Ściana obfituje w życie – mureny, langusty i mnóstwo pływających w toni ryb to stałe towarzystwo nurków. Na płyciźnie można obserwować liczne ślimaki nagoskrzelne i poszukać mieszkających tu ośmiornic.\nLokalizacja: na wschód od cypla Stončica, na wschodniej stronie wyspy Vis\nGłębokość: 45-60 m\nWymiary: 35 m długości, 5 m szerokości\nRodzaj jednostki: uzbrojony holownik\nZwodowany w 1918 roku w Wenecji holownik aż do wybuchu wojny pływał w weneckim porcie jako własność firmy Rimorchiatori Riuniti Panfido. Wraz z przystąpieniem Włoch do drugiej wojny światowej w czerwcu 1940 roku jednostka została zarekwirowana na potrzeby włoskiej marynarki wojennej i uzbrojona w działko kalibru 76 mm. Po przejęciu przez armię, Ursus zmienił nazwę na F94, choć wśród nurków znany jest pod cywilną nazwą. Kapitanem statku został Ettore Da Neucci, a załoga liczyła 18 osób.\nUrsus zatonął 13 stycznia 1941 roku podczas pierwszej morskiej potyczki na wodach jugosłowiańskich, dwa miesiące przed przystąpieniem tego państwa do wojny. Wieści o tym dramatycznym w przebiegu starciu brytyjskiej łodzi podwodnej Rorqual i zespołu dwóch włoskich jednostek – Ursusa i holowanej przezeń uzbrojonej barki GM239 – błyskawicznie rozeszły się wśród wyspiarzy. Chorwacki historyk Vladimir Isaić szczegółowo opisał przebieg zdarzeń, które doprowadziły do zatonięcia Ursusa i przyniosły ze sobą śmierć wielu marynarzy, na łamach czasopism Warship International i Storia Militare.\nNa przełomie 1940 i 1941 roku Ursus wyruszył w stronę Albanii holując tam uzbrojoną barkę GM239. Na trasie rejsu były dwa przystanki, na wyspie Lastovo i w porcie Brindisi w południowych Włoszech. Aż do minięcia północno-wschodniej strony wyspy Vis rejs przebiegał spokojnie. 13 stycznia zespół został dostrzeżony przez brytyjską łódź podwodną Rorqual patrolującą ten rejon Adriatyku. Tuż po wynurzeniu na powierzchnię, około kilometra od włoskich jednostek, Brytyjczycy otworzyli ogień z działa pokładowego. Strzelali w stronę holownika, bez którego barka stałaby się łatwym celem bez możliwości manewrowania. Ostrzał był celny, a w okolicach mostka Ursusa wybuchł pożar, który szybko przeniósł się na skład amunicji. Doszło do szeregu eksplozji tak silnych, że niektórzy członkowie załogi zostali wyrzuceni za burtę. Holownik zaczął tonąć. Włoskim marynarzom udało się spuścić na wodę tratwę ratunkową i umieścić na niej rannych.\nW międzyczasie załoga barki przecięła linę holowniczą, aby idący na dno Ursus nie pociągnął za sobą na dno całego zespołu. Niedługo potem nad horyzontem pojawił się wodnosamolot Królewskich Jugosłowiańskich Sił Powietrznych, co skłoniło Brytyjczyków do zaprzestania ostrzału i powrotu pod wodę. Załoga barki podjęła na pokład siedmiu ocalałych marynarzy z Ursusa, w tym kapitana, a z wody wyłowiono ciała dwóch poległych. Pogoda zaczęła się pogarszać, a GM239 zaczęła bezwładnie dryfować w stronę Hvaru. Na wezwanie pomocy odpowiedział wprawdzie holownik z Lastova, ale zła pogoda i zapadnięcie nocy uniemożliwiły mu dotarcie do barki. W nocy wśród marynarzy wybuchła panika – sztormowa pogoda i wysokie przechyły sprawiły, że część załogi przekonana o rychłym przewróceniu się jednostki spuściła na wodę dwie tratwy ratunkowe. Tymczasem pozostałym na barce udało się zakotwiczyć w jednej z zatok wyspy Hvar, skąd kolejnego poranka do portu w Hvarze doholował ją parowiec Drava.\nDopiero wtedy zaczęło się szacowanie faktycznych strat. Jedną z tratw spuszczonych z GM239 odnaleziono wraz z ciałami ośmiu marynarzy na hvarskim wybrzeżu. Kolejnych dwóch topielców morze wyrzuciło na brzeg w okolicach latarni morskiej Pokonji Dol. Los marynarzy z drugiej tratwy jest nieznany – nigdy jej nie odnaleziono. Ranni z Ursusa, którzy opuścili tonący statek na tratwie ratunkowej, zostali znalezieni przez rybaków z Vela Luki. Niestety, jeden z nich zmarł w nocy wskutek ran spowodowanych eksplozją.\nNurkowanie na wraku Ursus\nUrsus to z wielu przyczyn nurkowisko trudne. Pierwszą niedogodnością jest niemożność pozostawienia na powierzchni stałej bojki. Nad miejscem spoczynku Ursusa przebiega tor wodny małych jednostek przemieszczających się wokół Visu i przed każdym zanurzeniem trzeba wypatrywać znajdującej się kilka lub kilkanaście metrów pod wodą białej bojki, do której cumuje się łódź. Nieprzypadkowo w poprzednim zdaniu wspominamy o różnicy w położeniu boi. Drugą cechą tego miejsca nurkowego jest częste występowania silnych i bardzo silnych prądów, którym zdarza się odchylić linę opustową wraz z boją tak mocno, że ta znajduje się znacznie głębiej niż wtedy, gdy morze jest spokojne. Kolejną restrykcją jest głębokość – to miejsce dostępne jest tylko dla nurków technicznych. Choć leży w granicach głębokiego nurkowania powietrznego, ale w związku z wyżej wymienionymi czynnikami korzystniejszą mieszanką jest normoksyczny trimix. Wrak wynagradza jednak wszystkie trudy związane z nurkowaniem na nim.\nZanurzenie zaczyna się i kończy przy linie opustowej schodzącej do rufy wraku i jednocześnie jego najpłytszego miejsca. Już z 20-25 m można dostrzec sylwetkę holownika spoczywającą na stępce na dnie piaszczystego podwodnego kanionu. Występowanie silnych prądów sprawia, że na wraku zadomowiły się nie tylko znane z Brioniego czy Vassiliosa żółte gąbki, ale również charakterystyczne dla Morza Śródziemnego czerwone gorgonie. Na charakterystycznej dla holowników obłej rufie można odszukać zwój stalowej liny, duże szekle i inne przedmioty przydatne konieczne do holowania innych jednostek.\nDalej nurkowie przemieszczają się w stronę mostka, gdzie głębokość sięga 55 metrów. Wyraźnie widać ślady eksplozji i pożaru, nadbudówka praktycznie nie istnieje, a komin statku leży przewrócony na pokładzie. Po obu stronach komina widać porośnięte gorgoniami szlupbelki. W tej części wraku warto zajrzeć w otwory w kadłubie jednostki – przez okrągłe okienka można zajrzeć do maszynowni, w której znajduje się kocioł parowy, a w innych otworach spotkać kongery i mureny. Najbardziej fotogenicznym miejscem wraku jest jednak dziób, tuż za strawionym pożarem mostkiem. Na nurków czeka tam świetnie zachowane działko i kotwice w kluzach. Na dziobie są największe kolonie gorgonii – to w tym miejscu prądy rozbijają się o Ursusa. Głębokość sięga tu 60 m.\nPo wizycie na dziobie nurków czeka powrót wzdłuż liny opustowej. Podczas dekompresji na tym nurkowisku często trzeba zmagać się z silnym prądem. Pomimo małych rozmiarów wraku, warto rozważyć użycie skutera nurkowego podczas wizyty na Ursusie.\nLokalizacja: cypel na wejściu do zatoki Tvrdo Zalučje na północnym brzegu Visu\nGłębokość: 38-55 m\nWymiary: 20 m długości, 4 m szerokości\nRodzaj jednostki: trałowiec\nZbudowany we włoskim Fano w 1955 roku trawler był jedną z wielu łodzi rybackich pływających w okolicach Visu. Zatonął 10 kwietnia 1997, a miejscowi dobrze pamiętają widok Fortunala cumującego do viskiej riwy. Tego feralnego dnia kuter wracał z całonocnego, obfitego połowu. Załoga udała się na zasłużony odpoczynek po całonocnym połowie, a na wachcie pozostał sternik, który miał doglądać trasy wyznaczonej przez autopilota. Niestety, on też zasnął, a Fortunal z dużym impetem uderzył o cypel, a statek szybko zaczął tonąć. Całej załodze udało się bezpiecznie dotrzeć do brzegu. Wedle nieoficjalnej, powtarzanej przez wyspiarzy wersji tej historii załoga Fortunala oblewała udany połów, a sternik wypił ilość alkoholu przewyższającą możliwości jego organizmu i właśnie to była bezpośrednia przyczyna zaniedbania obowiązków. Co ciekawe, długie lata po tym feralnym zdarzeniu sternik pływał na małych jednostkach oferujących turystyczne wycieczki wokół Visu, a w sierpniu 2019 roku objął ster kutra Gavun należącego do miejscowego przetwórcy krewetek.\nWraz z upływem lat wyraźnie widać degradację drewnianego wraku. Dziób, niegdyś przewieszony nad podwodną skarpą, odpadł od kadłuba. Maszt antenowy, dawniej wystający ponad pokład, dziś leży oparty o dno. Zapadły się również wszystkie nadbudówki. Po Visie krąży plotka o małej fortunie, która została w kapitańskiej kajucie kutra. Podobno w szufladzie biurka jest kilka tysięcy kun i marek niemieckich. Niestety, zawalenie się nadbudówek pozbawia nurków jakichkolwiek szans na wciśnięcie się do wnętrza wraku, co biorąc pod uwagę wymiary kutra nawet wcześniej byłoby ryzykowne.\nNurkowanie na wraku Fortunal\nFortunal leży na granicy głębokości dostępnej dla nurków rekreacyjnych. Ze względu na małe rozmiary jest bardzo atrakcyjną pozycją na nurkowanie do 40 metrów i łatwym, urokliwym miejscem na nurkowanie dekompresyjne. Nie występują tu prądy. Nurkowanie rozpoczyna się przy charakterystycznym, trójkątnym otworze w skalnym klifie, a kończy przy zacumowanej w głębi zatoki łodzi nurkowej.\nPo zanurzeniu przy podwodnej ścianie płyniemy 3-4 minuty na głębokości około 20-25 metrów w toni. Po tym czasie z toni wyłania się rufa i maszty Fortunala, który z odległości wygląda jakby był nietknięty. Grupa nurków łagodnie opada na wrak – w części rufowej kutra głębokość wynosi 38-42 metry. Nurkowie rekreacyjni opływają wrak trzymając się tej głębokości, podczas gdy techniczni mogą obejrzeć pokłady z bliska lub popłynąć do małej, zagrzebanej częściowo w piasku śruby. Choć pokład przypomina rumowisko przez zapadnięcie nadbudówek, na wraku można łatwo dostrzec różne elementy wyposażenia kutra, od pogmatwanych sieci, przez koszyki na ryby, aż po… leżącego na rufie gumiaka. Fortunal stał się domem dla dużych skorpen, ślimaków nagoskrzelnych i cookie star- gatunku rozgwiazdy. Ten wrak to miejsce, w którym często spotykamy piotrosze.\nPowrót do łodzi odbywa się wzdłuż ściany, przy której się zanurzaliśmy. Na 17-23 m na nurków czeka przewieszenie z różnokolorowymi gąbkami i koralami w środku. W mniej więcej 25-30 minucie nurkowania, blisko zatoki, na 6 metrach jest kawerna, która ciągnie się kilkadziesiąt metrów w głąb wyspy. W środku można spotkać kilka gatunków skorpen. Kilkadziesiąt metrów od wyjścia z jaskini do przywiązanej do betonowego bloku liny cumuje łódź nurkowa. Warto spędzić trochę czasu w samej zatoce i poszukać ośmiornic, które często widujemy tam na głębokości 4-6 m.\nPraca w Nautica Safari


Radosław Majdan opublikował na Instagramie nowe, słodkie zdjęcia z synem. Dumny tata pokazał fotki ze spaceru, a internauci zachwycili się małym Henrykiem. Chłopiec w jasnym ubranku z uszami misia wygląda uroczo. Musicie to zobaczyć! Henio skradnie Wasze serca!\nHenio Majdan na spacerze z tatą\nRadosław Majdan już od kilku miesięcy spełnia się w roli taty. Pierwsze dziecko sportowca i Małgorzaty Rozenek przyszło na świat dokładnie 10 czerwca, a to oznacza, że maleństwo skończyło już pięć miesięcy. Dumny tata nie ukrywa, że narodziny synka to spełnienie jego największych marzeń. Radosław Majdan chętnie publikuje w sieci zdjęcia, na którym możemy zobaczyć, jak spędza czas z Heniem. Teraz piłkarz pokazał urocze fotki z ich wspólnego spaceru.\nBiały Miś 😘😘😘💙😍😍😍- napisał na Instagramie.\nMały Henio skradł serca internautów!\n- Słodziaczek śliczny❤👏\n- Jaki już duży śliczny miś😍\n- Panie Radku, Państwa synek jest przecudowny♥\n- Synuś Tatusia 🥰🥰🥰\n- Ale Slodziak uroczy z Henia 🐻 Kochaniutki 😍- komentują fani.\nZobaczcie najnowsze zdjęcia synka Małgorzaty Rozenek i Radosława Majdana. Mały Henio to prawdziwy słodziak!\nZobacz także: Radosław Majdan ciężko przechodził zakażenie koronawirusem, a co z Małgosią Rozenek i innymi domownikami?\nInternauci są zachwyceni małym Heniem.


RODO podstawy → Administrator Danych Osobowych - ODOMED – Ochrona Danych Osobowych\nRODO - podstawy\nLekcja 1 Wprowadzenie\t7\nKrótka instrukcja dotycząca platformy e-learningowej\nCo zyskujesz dzięki RODO\nGłówne cele RODO\nRODO aktem nadrzędnym?\nLekcja 2 Wyjaśnienie podstawowych definicji 36\nCo jest daną osobową a co nie\nRodzaje danych osobowych c.d.\nPrzykłady operacji przetwarzania danych\nUmowa powierzenia c.d.\nKontrole Prezesa UODO\nLegalne przetwarzanie danych osobowych – podstawy prawne\nLegalne przetwarzanie danych osobowych – podstawy prawne c.d.\nRealizacja praw osób, których dane są przetwarzane\nPrawo dostępu do własnych danych\nPrawo do usunięcia danych “prawo do bycia zapomnianym” c.d.\nZapewnienie prywatności w fazie projektowania “pivacy by design”\nDomyślna ochrona danych – “privacy by default”\nOcena skutków dla ochrony danych – Data protection impact assessment\nPrzykłady naruszeń ochrony danych\nLekcja 5 Zasady bezpiecznego przetwarzania danych osobowych 15\nCzego w zakresie ochrony danych osobowych wymagamy od Ciebie?\nPolityka bezpiecznych haseł\nFałszywe wiadomości e-mail (phishing)\nPolityka czystego biurka i ekranu\nPolityka czystej drukarki\nPolityka czystego pulpitu\nSocjotechnika a bezpieczeństwo danych\nRaportowanie naruszeń ochrony danych\nPostępowanie w przypadku naruszenia zasad ochrony danych osobowych\nOdpowiedzialność i konsekwencje\nLekcja 6 Test wiedzy 1\nTest wiedzy dotyczący RODO


Sałatka łososiowa z warzywami\nLatem na swoją sylwetkę spoglądamy bardziej krytycznym okiem niż zwykle. W obliczu spędzenia czasu na plaży nabieramy większej motywacji do zadbania o figurę i porzucenia ciężkich potraw kosztem lekkiego, zdrowego jedzenia. Lato to idealny czas na takie decyzje. Do dyspozycji mamy wtedy mnóstwo warzyw i owoców, które sprawią, że potrawy będą nie tylko pyszne ale i bogate w witaminy.\nTruskawki to owoce, których smak zna każdy. Najlepsze i najsłodsze są w czerwcu. Ze względu na okres owocowania i orzeźwiające właściwości kojarzą się z latem. Najczęściej jada się je z bitą śmietaną lub jogurtem naturalnym, jednak możliwości zastosowania truskawek wydają się być nieograniczone. Ciasto budyniowe z truskawkami to następny, oryginalny pomysł na wykorzystanie tych smacznych owoców.\nKuchnia śródziemnomorska charakteryzuje się przede wszystkim różnorodnością, lekkością i pięknymi kolorami. Ważnym jej elementem są także owoce morza - jedni je uwielbiają, inni nienawidzą. Faktem jest jednak, że coraz częściej goszczą na naszych stołach. Krewetkowy szaszłyk to jedna z prostszych w przygotowaniu propozycja kuchni śródziemnomorskiej. To także niskokaloryczna alternatywa dla popularnych przekąsek.


MAPA ZDRAPKA USA Travel Map™ Black USA - MyGiftDna.pl\nWybierz opcję: MAPA ZDRAPKA USA Travel Map™ Black USA - 149,99 zł\nBiały Dom, Rodeo w Teksasie, Wielki Kanion w Kolorado - Stany Zjednoczone nie są Ci obce? Przywołaj szalone wspomnienia i odkryj Amerykę na nowo! Travel Map™ Black USA to spektakularna mapa Stanów Zjednoczonych pokryta złotą powłoką do zdrapywania. Za pomocą specjalnej kostki zdrapujesz odwiedzone już miejsca i tym samym odkrywasz przypisany do konkretnego stanu unikalny symbol. Dodatkowo dołączony do zestawu marker pomoże Ci zaplanować kolejne podróże za ocean. Jefferson napisał Deklarację Niepodległości na pergaminie, a Twoja amerykańska historia zostanie zapisana na kartach tej mapy. Uwolnij emocje i poczuj American Dream na własnej skórze!\nTravel Map™ Black USA to niepowtarzalna mapa zaprojektowana z myślą o osobach oddających się namiętnym podróżom po amerykańskiej ziemi. Zawieś ją w domu i kolekcjonuj wspomnienia w postaci kolorowych zdrapek.\nZdrapuj również symbole stanów USA, które już odwiedziłeś. Obmyślaj plany kolejnych podróży i zaznaczaj je na mapie za pomocą specjalnego pisaka. A jeśli tydzień przed wylotem stwierdzisz, że zamiast na Wschodnie Wybrzeże, udasz się na Zachodnie - bez problemu usuniesz nieaktualne szkice zwykłą szmatką.\nTravel Map™ Black USA będzie prezentować się nieziemsko w nowoczesnych wnętrzach. Nim się obejrzysz, poczujesz zapach amerykańskich steak’ów, brownies oraz sosny wydmowej z Parku Yellowstone.\n- Travel Map™ Black USA\nPrezent dla Podróżnika, który jako cel postawił sobie zwiedzenie całych Stanów Zjednoczonych. Mapa zdrapka pomaga w planowaniu nowych wypraw, a także jest świetną dekoracją do mieszkania, która przywoła setki wspomnień.\nGreat!!! SUPER DLA PODRÓŻNIKÓW ;D


Psy czuły, że dziecko ich właścicieli umiera. Ich zachowanie zmiażdży najtwardsze serca | Społeczeństwo Pikio\nPikio Społeczeństwo Psy czuły, że dziecko ich właścicieli umiera. Ich zachowanie zmiażdży najtwardsze serca\nPsy czuły, że dziecko ich właścicieli umiera. Ich zachowanie zmiażdży najtwardsze serca\nPsy od razu wyczuły, że stan zdrowia dziecka jest bardzo poważny. Ich reakcja na umierającą dziewczynkę wyjątkowo poruszyła cały personel szpitala. Nikt nie spodziewałby się takiego zachowania po czworonogu.\nPsy od razu zaakceptowały nowego członka rodziny. Często przybiegały do dziecka gdy płakało, by sprawdzić, czy wszystko z nim w porządku. Kiedy dziewczynka trafiła do szpitala niecierpliwie oczekiwały jej powrotu do domu. niestety stan dziecka był zbyt poważny. Pożegnanie zwierząt z umierającym niemowlakiem wyciska łzy z oczu.\nPsy od razu pokochały nowego członka rodziny\nMary i John Hall ogromnie cieszyli się z narodzin Nory. Małżeństwo było bardzo szczęśliwe, że ich córka w końcu pojawiła się na świecie. Od razu przedstawili ją swoim dwóm czworonożnym pupilom. Psy z rasy Basset od razu w pełni zaakceptowały nowego członka rodziny. Opiekowały się niemowlakiem i pilnowały, by dziecku nie działa się żadna krzywda.\nNiestety, 5 miesięcy po porodzie dziewczynka doznała udaru i zapadła w śpiączkę. Trafiła do szpitala dziecięcego w Minneapolis, gdzie spędziła tam 3 tygodnie pod okiem lekarzy. Stan zdrowia Nory był jednak na tyle ciężki, że nie udało się jej uratować. Specjaliści ze szpitala poinformowali rodziców, że nie ma dla niej nadziei na poprawę i powinni przygotować się na śmierć dziecka. Zapytali małżeństwo o ich ostatnie życzenie.\nPsy pożegnały umierającą dziewczynkę w wyjątkowo wzruszający sposób\nPara poprosiła personel szpitala o pozwolenie na przyprowadzenie ze sobą psów. Władze placówki przystały na ten pomysł. Kiedy tylko wprowadzili bassety na salę, zwierzaki od razu wyczuły, że to ostatnie chwile ich ukochanego małego człowieka. To, co zrobiły na sali, może skruszyć najtwardsze serca. Natychmiast podbiegły do dziecka i położyły się obok niego, a jeden z nich zaczął lizać dziewczynkę po twarzy.\n- Widać było, że są smutne. Zazwyczaj to bardzo wesołe zwierzęta, które dają nam sporo pociechy. Widzieliśmy, że czują, że coś złego dzieje się z Norą — powiedziała matka dziecka.\nNiedługo po tym wzruszającym pożegnaniu dziewczynka zmarła. Ten niezwykły moment na zawsze pozostanie w pamięci całego personelu szpitala oraz rodziców dziecka.\ncórka psy szpital rodzice


Ekstraliga żużlowa: Polonia Bydgoszcz pokonała zielonogórski Stel\nEkstraliga żużlowa: Polonia Bydgoszcz pokonała zielonogórski Stelmet 52:38\nDodano: 9 kwietnia 2012, 20:28 0\nPoczątek zawodów w Bydgoszczy obfitował w upadki (fot. PAP/Tytus Żmijewski)\nPoczątek zawodów w Bydgoszczy obfitował w upadki. Na cztery biegi sędzia Jerzy Najwer z Gliwic aż trzykrotnie zmuszony był przerwać walkę. W pierwszym na tor upadł młodzieżowiec Polonii Mikołaj Curyło. Powtórzona bez niego rywalizacja zakończyła się remisem 3:3.\nKolejne wywrotki miały miejsce w trzecim i czwartym wyścigu. Ich sprawcami byli zielonogórzanie Piotr Protasiewicz i Rune Holta. Powtórki bez ich udziału dały dwa podwójne zwycięstwa gospodarzom, którzy prowadzili 16:8.\nPo pierwszej indywidualnej wygranej przez Andreasa Jonssona w biegu piątym trener gości Rafał Dobrucki w kolejnej odsłonie wprowadził Szweda jako rezerwę taktyczną. Wraz z Piotrem Protasiewiczem nie dali jednak rady Krzysztofowi Buczkowskiemu, który po atomowym starcie obronił remis dla bydgoszczan. Drugi upadek w spotkaniu miał Mikołaj Curyło.\nW biegu dziewiątym Artiom Łaguta, który w pierwszych dwóch startach nie zdobył punktu, razem z Emilem Sajfutinowem podwójnie pokonali Krzysztofa Jabłońskiego i Protasiewicza.\nGoście rezerwami taktycznymi próbowali nawiązać jeszcze walkę z bydgoszczanami, którzy prowadzili 36:24. Patryk Dudek z Protasiewiczem pokonali 4:2 parę Łagut - Buczkowski.\nKolejny, tym razem niezwykle groźnie wyglądający upadek, miał miejsce w biegu dwunastym, kiedy to Tomasza Gapińskiego przewrócił Andreas Jonsson. Bydgoszczanin długo nie podnosił się, na tor wezwano karetkę pogotowia, ale zawodnik wstał o własnych siłach. Jednak lekarz zawodów nie dopuścił go do jazdy w powtórce. Gapińskiego zastąpił Woźniak, a wyścig bez udziału Jonssona dał zwycięstwo żużlowcom Polonii 4:2, którzy przed biegami nominowanymi byli pewni sukcesu prowadząc 46:32.\nWyścigi nominowane zakończyły się remisami i Polonia Bydgoszcz pokonała ostatecznie Stelmet Falubaz Zielona Góra 52:38.\nPolonia Bydgoszcz: Emil Sajfutdinow 14 (3,3,3,3,2), Krzysztof Buczkowski 10 (3,3,3,0,1), Szymon Woźniak 9 (3,2,0,3,1), Robert Kościecha 8 (3,1,1,1,2), Tomasz Gapiński 6 (2,2,2,u), Artiom Łaguta 4 (0,0,2,2), Mikołaj Curyło 1 (w,u,1).\nStelmet Falubaz: Patryk Dudek 15 (2,2,3,3,2,3), Andreas Jonsson 11 (2,3,1,2,w,3), Piotr Protasiewicz 6 (w,2,1,1,2,d), Krzysztof Jabłoński 2 (1,0,1,0,-,0), Adam Strzelec 2 (1,1,-), Łukasz Jankowski 1 (1,-,-,-), Rune Holta 1 (w,1,0,0).\nNajlepszy czas dnia w 2. wyścigu - 62,20 s uzyskał Emil Sajfutdinow. Widzów: 6 500. Sędzia: Jerzy Najwer (Gliwice).


OŚWIĘCIM. Wieści z Ratusza 10 sierpnia 2018 – OświęcimOnLine.pl – Twój Portal Informacyjny\nOŚWIĘCIM. Wieści z Ratusza 10 sierpnia 2018\nAdministrator 10 sierpnia 2018, 18:00 17 sierpnia 2018 Możliwość komentowania OŚWIĘCIM. Wieści z Ratusza 10 sierpnia 2018 została wyłączona 1386\nPoprzedni artykułPOWIAT. Ruszają roboty geologiczne przy S1Następny artykułPUBLICYSTYKA. Spór o ulicę Fika w Oświęcimiu


Piotr van der Coghen o akcji w Jaskini Wielkiej Śnieżnej: Ci grotołazi raczej pozbywali się ekwipunku, niż go ze sobą ciągnęli | Dziennik Zachodni\nPiotr van der Coghen…\nAnna Dziedzic 21.08.2019\nPiotr van der Coghen AD\nDlaczego akcja ratunkowa w Jaskini Śnieżnej jest tak trudna?\nTa akcja ratunkowa jest naprawdę wyjątkowa ze względu na odległość od miejsca, do którego muszą dotrzeć ratownicy i ogromna ciasnotę. Kilkaset metrów pokonuje się w osiem godzin. Nie można tam donieść żadnego sprzętu ratunkowego, ciężkiego sprzętu, który na przykład pomaga rozbić skały, by przecisnąć się dalej.\nPamięta pan podobne akcje ratunkowe do tej, jaka trwa w Jaskini śnieżnej w Tatrach?\nPamiętam, gdy w Jaskini Wiernej głaz przygniótł grotołaza. To było kilka lat temu, niestety było to zdarzenie ze skutkiem śmiertelnym. Ten głaz przygniótł człowieka spadając mu na plecy. Na kręgosłup. Mieliśmy za zadanie wyciągnąć go stamtąd. Ale jak to zrobić? Jak ponieść ogromny głaz w ciasnej jaskini. Pamiętam, że strażacy proponowali nam wówczas swoje poduszki powietrzne, to takie urządzenia hydrauliczne podnośniki, którymi można by na przykład podnosić przewrócone samochody. Niestety, w tym przypadku ich użycie okazało się niemożliwe, właśnie z powodu tej ciasnoty. Podnośniki nie mieściły się w załomach krętej jaskini. Nie sposób było ich tam donieść. Tak też jest w Jaskini Śnieżnej. To bardzo skomplikowana akcja. Można powiedzieć, że gdyby jakiś zły duch wymyślił jakąś największą liczbę utrudnień, z którymi mogą się spotkać ratownicy w jaskini, to właśnie tak jest podczas tej akcji.\nAkcja TOPR. Ratownicy opublikowali zdjęcia z wnętrza Wielkie...\nAle w przypadku grotołazów w Jaskini Śnieżnej mamy przynajmniej do czynienia z profesjonalistami, ludźmi którzy wiedzieli, czego się w takiej jaskini spodziewać. Możemy więc mieć nadzieję, że są dobrze przygotowani i mogą spokojnie oczekiwać na ratunek. Mają potrzebny ekwipunek, bo w Jaskini Śnieżniej jest podobno zimno, zaledwie dwa stopnie…\nNie założyłbym się o to. Proszę pamiętać, że ci grotołazi eksplorowali zupełnie nowatorskie ciągi, korytarze w tej jaskini. Miejsca, w których jeszcze nikt nie był. A to oznacza, że raczej pozbywali się ekwipunku, niż go ze sobą ciągnęli. Wszystko po to, by być „szczuplejszymi”, by przecisnąć się przez tak wąskie korytarze i szczeliny. To właśnie z tego powodu, w kombinezonach grotołazów nie ma naszytych kieszeni, by nie zahaczały się o skalne występki. Jeśli już są jakieś kieszenie, to wszywane od wewnątrz i to w takich miejscach, by nie przeszkadzały w przeciskaniu się między skalami. W korytarzach skalnych są zwykle takie występy, my je nazywamy pieskami skalnymi, które zaczepiają ubranie grotołazów i drą je ostrymi krawędziami. To jest spory problem, dlatego grotołazi muszą zwracać na to uwagę.\nMożna powiedzieć, że gdyby jakiś zły duch wymyślił jakąś największą liczbę utrudnień, z którymi mogą się spotkać ratownicy w jaskini, to właśnie tak jest podczas tej akcji.\nPodobno niektóre korytarze czy raczej szczeliny w tej jaskini można pokonać tylko na „wdechu”, często tak bywa?\nPamiętam akcję ratunkową w jednej z jaskiń pod Krakowem, Jaskini Sąspowskiej, w którym bardzo ciasną jaskinię eksplorował samotnie jeden z grotołazów. Prawdopodobnie wszedł do szczeliny właśnie na wdechu i ugrzązł miedzy skałami. Potem prawdopodobnie zaczerpnął powierza i zaklinował się. Niestety wtedy nie skończyło się to szczęśliwie.\nCo jest największym zagrożeniem dla ratowników w Jaskini Śnieżniej?\nWe wszystkich miejscach, w których ludzie uprawiają aktywność fizyczną, siłowniach, salach fitness, jedną z najważniejszych spraw jest wentylacja. Wiadomo, że ludzie wykonujący duży wysiłek się pocą, mają większe zapotrzebowanie na tlen. Proszę więc sobie wyobrazić ratowników, którzy kują skały, wykonują ogromny wysiłek, męczą się, a nie ma tam wentylacji. To ogromny problem. Wiem, że próbowano tam dostarczać powietrze specjalnymi dmuchawami, ale to jest bardzo trudne, raczej więc ratownicy bazują na naturalnej wentylacji, przeciągach. A proszę pamiętać, że ratownicy są tam zmuszeni do kruszenia skał i wyciągania stamtąd tego rumoszu skalnego, w sytuacji gdy korytarze są tak ciasne, że ratownik idący jeden za drugim widzi tylko podeszwy butów poprzednika.\nCzy w Polsce istnieją wyspecjalizowane w ratownictwie jaskiniowym grupy? Kto się tym zajmuje, na kim możemy polegać w takiej, jak ta, sytuacji?\nMamy świetnie wyszkolonych ratowników TOPR-u. To jest ich teren. Są tam u siebie. Ale w każdej grupie ratowniczej są też pewne specjalizacje. Duży silny ratownik z pewnością lepiej się sprawdzi w ratownictwie ścianowym górskim, a ratownik szczuplejszy w ratownictwie jaskiniowym. Dobrze zbudowany mężczyzna z rozbudowaną klatką piersiową nie przeciśnie się przez ciasne korytarze w jaskiniach. Poza tym mamy też ratowników górniczych. Często zapożycza się w ratownictwie jaskiniowym pewne pomysły (na przykład telefony) od nich. Oni wymyślili łączność telefoniczną za pomocą kabli, w których to właśnie kable stanowią antenę dla telefonów. Wiedzą sporo o ratowaniu ludzi po ziemią. Poza tym po drugiej stronie Tatr sporo jaskiń mają Słowacy i oni również mają wyspecjalizowanych w ratownictwie jaskiniowym ratowników. Wiemy, ze TOPR poprosił ich o pomoc i że działają również w Jaskini Śnieżnej.\nKto jeszcze bierze udział w ratowaniu grotołazów w Tatrach, czy może ktoś z jakiejś wyspecjalizowanej grupy speleo?\nWłaśnie przez to, że jest miejsce bardzo niebezpieczne, naczelnik TOPR podjął decyzję o tym, by w tej akcji brały udział tylko służby. To ratownicy górscy, górniczy, strażacy. To ludzie doświadczeni w akcjach ratunkowych, tu sytuacja jest ekstremalna, chodzi o odpowiedzialność za życie człowieka, także ratowników. Dlatego owszem bierze się pod uwagę sugestie wybitnych speleologów, ale w akcji biorą udział profesjonalne służby ratunkowe.\nAkcja ratownicza w Jaskini Wielkiej Śnieżnej w Tatrach. Pomagają ratownicy z Bytomia\nGość 22.08.2019 12:59:15\nB 25 Mitchell katastrofa Bieruń\nwystawa szczątków bombowca Tychy