Konrad Knapik :: Blog :: 2017-04-25 Trzy kraje. Dzień 3. Piękny Budapeszt.\nKolejnego dnia, w poniedziałek 24 kwietnia, wstaliśmy nieco wcześniej, żeby zdążyć na odjeżdżający o 07:53 pociąg do Budapesztu. Podróż, jak się później dowiedziałem czeskim przewoźnikiem Ceské dráhy, miała nam zająć 2 godziny 42 minuty. Bilet w dwie strony za osobę to koszt zaledwie 17,50 euro.\nBratislava hlavná stanica, bo tak nazywa się główna stacja kolejowa w słowackiej stolicy została utworzona w 1848. W 1988 została przebudowana i tak stoi do dzisiaj. Łatwo więc się domyśleć, że urodą nie grzeszy. Przypomina mi stare polskie stacje zbudowane w głębokich czasach komunistycznych.\nPociąg w środku nie zachwycał, ale miał jedną szczególnie ważną rzecz – każde siedzenie było przy stole. Z czymś takim nie spotkałem się jeszcze w żadnym kraju.\nNa stację Budapest-Nyugati zajechaliśmy mniej więcej o czasie. Nie wiem, czy jest to główna stacja kolejowa w stolicy, ale z tego co się orientuje najbliżej jej do centrum miasta. Na tej stacji, zbudowanej w 1877 roku, też na próżno szukać nowoczesności.\nW zasadzie najlepsze wrażenie robi z zewnątrz przypominając mi nieco zabytkową Chhatrapati Shivaji z indyjskiego Mumbaju.\nPierwsze kroki skierowaliśmy w stronę budynku parlamentu. Chociaż miał to być tylko krótki przystanek do znacznie ciekawszych miejsc, okazał się gwoździem wycieczki. Węgierskim parlamentem jesteśmy zachwyceni do dnia dzisiejszego uznając go najładniejszym budynkiem parlamentu, jaki kiedykolwiek widzieliśmy, i na pewno teraz wszystkie tego typu miejsca będziemy w przyszłości porównywać właśnie z Budapesztem.\nCytując za Wikipedią: "Budowa trwała od 1885 do 1904, choć pierwsze posiedzenie odbyło się już w 1896, podczas hucznie obchodzonej rocznicy 1000-lecia państwa węgierskiego. Pracowało przy nim 1000 osób, zużyto 40 kilogramów złota, pół miliona kamieni szlachetnych i 40 milionów cegieł. Parlament reprezentuje styl neogotycki (widoczne jest pewne podobieństwo do siedziby brytyjskiego parlamentu) choć widoczne są też elementy barokowe (głównie we wnętrzach). Powierzchnia użytkowa budynku wynosi 17 000 metrów kwadratowych, długość – 268 metrów, szerokość - do 123 metrów, a wysokość kopuły - 96 metrów (drugi pod względem wielkości budynek na Węgrzech). W środku znajduje się 691 pomieszczeń (ponad 200 biur), 29 schodów, 13 wind, 27 wejść i 10 podwórzy. Wnętrza są bogato zdobione freskami i malowidłami, a także witrażami. Na zewnętrznych ścianach gmachu znajdują się herby dawnych Wielkich Węgier.".\nPo przeciwnej stronie znajduje się muzeum narodowe na które nie mieliśmy wystarczająco czasu (pomijając fakt, że nie jesteśmy wielkimi fanami muzeuów).\nZaliczyliśmy za to zmianę warty. Niestety filmik musiałem usunąć, bo nie zajmował zbyt dużo miejsca na karcie. Pozostały tylko zdjęcia.\nDodać trzeba, że bydunek parlamentu znajduje się nad Dunajem zapewniając widok na resztę miasta po drugiej stronie rzeki, nazywaną Buda.\nTutaj należy przytoczyć trochę historii posiłkując się Wikipedią. "Nazwa Buda stosowana była w czasach Arpadów na określenie osady zbudowanej na miejscu dawnego grodu rzymskiego Aquincum. Według średniowiecznych kronik węgierskich nazwa ta pochodziła od imienia Bledy – brata wodza Hunów, Attyli, jednak prawdą jest w tej teorii tylko to, że nazwa mogła rzeczywiście oznaczać imię (w kronikach trafiały się osoby o imieniu Buda). Inna teoria mówi, że nazwa Buda jest związana ze słowiańskim słowem woda, z wodą (aqua) związana zaś jest też nazwa rzymskiego grodu Aquincum. Po wybudowaniu zamku nieco na południe od starej osady (tuż po najazdach tatarskich w latach 40. XIII w.), zaczęto ją nazywać Óbuda (Stara Buda), zaś zamek z podgrodziem – Újbuda (Nowa Buda), a potem Buda.\nJeśli chodzi o Peszt, to według jednej z teorii jego nazwa pochodzi od greckiej nazwy Pession, którą Klaudiusz Ptolemeusz w II w. n.e. określał rzymską twierdzę położoną naprzeciwko Aquincum. Druga teoria związana jest z ze słowiańskim słowem oznaczającym jaskinię lub pieczarę, które to słowo średniowieczni Węgrzy przejęli na określenie pieca.\nZarówno Peszt jak i Budę określano już od pocz. XIX w. wspólną nazwą Pest-Buda – taka kolejność oznaczała, że ważniejszym miastem jest Peszt, który był stolicą kraju; Buda zaś była siedzibą króla. Ponieważ jednak język węgierski nie lubi zbitek spółgłoskowych, wygodniejszą w użyciu nazwą stała się forma Buda-Pest. Po połączeniu obu miast w 1872 r. naturalną nazwą stała się forma Budapeszt.".\nIdąc wzdłuż Dunaju mostem Széchenyi Lánchíd przeszliśmy z Pesztu do Budy kierując się na wzgórze Pałacu Królewskiego.\nTutaj oprócz zdjęć, kupiliśmy trochę pamiątek, m.in. ładny ręcznie haftowany obrus za równowartość 40 złotych, które sprzedawała starsza para z ręki przy bramie.\nNastępnie zaliczyliśmy bardzo ładny kościół świętego Mateusza z przyległym zamkiem.\nStąd też rozciągała się piękna panorama Pesztu.\nCharlene, która tłumaczy i czyta wszystkie moje wpisy na niniejszym blogu, pewnie zdziwiłaby się gdybym nie wspomniał o obiedzie jaki zafundowaliśmy sobie w przyzamkowym Starbucksie. A właściwie nie o samym obiedzie (kanapki plus kawa), a Kriszce, dziewczynie która przyjęła moje zamówienie. Chyba we wszystkich Starbucksach na świecie należy podać swoje imię przy składaniu zamówienia. Później, gdy nasze jedzenie/picie jest gotowe, ktoś informuje nas wymawiając nasze imię. Swoje imię, Konrad, słyszałem już w dziesiątkach (jeśli nie setce) języków. Zawsze brzmiało trochę inaczej, ale to jak wymówiła jest Kriszka (imię miała wypisane na identyfikatorze) mnie jednym słowem zachwyciło. Specjalnie, gdy odbierałem zamówienie poprosiłem ją o ponowne wypowiedzenie "Konrad". Nie umiem tego opisać i nie wiem czy wszyscy Węgrzy tak je wymawiają, ale właśnie tak chciałbym słyszeć zawsze swoje imię. Niestety póki co zdarzyło się to tylko w Budapeszcie. A na poniższym zdjęciu wspomniana Kriszka. Zdjęcie autorstwa mojej żony :)\nOglądając panoramę Pesztu zauważyliśmy w oddali kolejny ładny budynek. Zdecydowaliśmy więc przejść z powrotem do Pesztu i go odwiedzić jako ostatnie miejsce dzisiejszej wycieczki.\nPo drodze spotkaliśmy takie oto chłopca z książką. Ja oczywiście wyciągnąłem z torby swoją i tak powstało kolejne zdjęcie.\nTym ładnym budynkiem okazała się katedra świętego Stefana.\nZa cenę kilku tysiący forintów weszliśmy (ja) i wjechaliśmy (Charlene) na taras widokowy dookoła kopuły z panoramą na wszystkie strony świata.\nPo zejściu na ziemię mieliśmy dość niecodzienną propozycję. Podjechał do nas jeden z wielu operatorów segway'ów proponując darmową przejażdżkę. Wiedząc, że w życiu nic za darmo nie ma, zapytaliśmy od razu gdzie jest haczyk. Pan odpowiedział, że jak nam się spodoba to możemy mieć tour na segway'ach po stolicy. Nie chcąc mu robić nadziei uprzedziłem, że touru nie będzie, bo mamy za półtorej godziny pociąg do Bratysławy, ale jeśli on rzeczywiście chce nam pozwolić na 1-2 minutową jazdę za darmo, to my bardzo chętni jesteśmy. Pan się o dziwo zgodził. Tym sposobem najpierw ja, a później Charlene po raz pierwszy w życiu przejechaliśmy się segway'em.\nNauczenie się podstaw zajęło mi około minuty. Dla tych, którzy nigdy nie próbowali, opisze swoje doznania. W segway'u nie ma przycisków, pedałów, ani nic takiego. Gdy chcemy jechać do przodu pochylamy się w tym samym kierunku i pojazd zaczyna jechać. Odchylenie w tył powoduje zahamowanie. Skręcamy pochylając się w prawo lub w lewo. Początkowo trudno się przyzwyczaić, ale po jednym kółku na placu przed bazyliką już mniej więcej kumałem o co chodzi.\nDla zainteresowanych, cena segway na Allegro waha się pomiędzy 2 a 12 tysięcy złotych. Czym się różni najtańszy od najdroższego? Nie wiem.\nPodsumowując, Budapeszt nam się bardzo podobał i trochę żałowaliśmy, że nie zaplanowaliśmy sobie dwóch dni w tym mieście, bo daliśmy rady zwiedzić wszystkiego. Na przykład zupełnie odpuściliśmy sobie wzgórzę Gellerta na którym byłem około 25 lat temu i praktycznie nic nie pamiętam.


Chorzów: Kierowca z zakazem prowadzenia zatrzymany dwa razy tego samego dnia\nKierowca z zakazem prowadzenia zatrzymany dwa razy tego samego dnia, przez ten sam chorzowski patrol\nDożywotni zakaz kierowania pojazdami mechanicznymi nie powstrzymał kierowcy z Chorzowa. Miejscowa drogówka zatrzymała go w centrum miasta… dwa razy tego samego dnia! Teraz będzie się tłumaczył przed sądem i może trafić tam, gdzie już nie pojeździ samochodem.\nW poniedziałek, 31 stycznia 2022 r., podczas patrolu na ul. Pułaskiego w centrum Chorzowa, uwagę policjantów z drogówki zwrócił osobowy Opel. Na widok oznakowanego radiowozu jego kierowca gwałtownie skręcił na wewnętrzny plac jednej z posesji. To dla funkcjonariuszy był jasny sygnał, że należy go skontrolować. Okazało się, że mężczyzna zdradził się swoim nerwowym zachowaniem.\n- 43-letni mieszkaniec naszego miasta posiadał aktywny, dożywotni zakaz kierowania pojazdami mechanicznymi – podkreślają chorzowscy policjanci.\nMundurowi wykonali na miejscu niezbędne czynności służbowe i poinformowali mężczyznę, że jego sprawa trafi do Sądu Rejonowego w Chorzowie. Po zakończeniu kontroli na ul. Pułaskiego policjanci ruszyli w dalszy patrol.\nJakieś kilkaset metrów dalej, na ul. Omańkowskiej, zauważyli… znanego już im Opla. Zatrzymali go więc ponownie do kontroli, a za kierownicą siedział ten sam mężczyzna. Ze swojego upodobania do prowadzenia samochodu przy dożywotnim zakazie będzie się teraz tłumaczył przed sądem. Grozi mu do 5 lat za kratkami.\nChorzów policja, Chorzów zatrzymany kierowca, Chorzów jechał bez uprawnień, Chorzów Pułaskiego, Chorzów Omańkowskiej,


Czesław Domin – Wikipedia, wolna encyklopedia\nCzesław Domin (ur. 6 lipca 1929 w Michałkowicach, zm. 15 marca 1996 w Warszawie) – polski duchowny rzymskokatolicki, biskup pomocniczy katowicki w latach 1970–1992, biskup diecezjalny koszalińsko-kołobrzeski w latach 1992–1996.\nUkończył III Liceum Ogólnokształcące im. Adama Mickiewicza w Katowicach. W latach 1948–1953 studiował w Śląskim Seminarium Duchownym w Krakowie. Święcenia kapłańskie przyjął 28 czerwca 1953 w Krakowie z rąk biskupa Franciszka Jopa. Był wikariuszem w parafii katedralnej w Katowicach, następnie w Czechowicach i Lublińcu. W latach 1957–1964 pełnił funkcję notariusza w kurii diecezjalnej w Katowicach, był równocześnie duszpasterzem akademickim. Później był m.in. referentem duszpasterskim w kurii diecezjalnej, członkiem rady duszpasterskiej, rady kapłańskiej i duszpasterskiej komisji ekumenicznej. Od 1969 wikariusz-ekonom parafii Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Katowicach; władze państwowe nie wyraziły zgody na objęcie przez niego funkcji proboszcza. W 1979 uzyskał tytuł magistra teologii w Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie.\n6 czerwca 1970 został mianowany biskupem pomocniczym diecezji katowickiej ze stolicę tytularną Dagnum. Sakrę biskupią przyjął 15 sierpnia 1970 w katedrze katowickiej z rąk biskupa Herberta Bednorza. Był wikariuszem generalnym diecezji, archidiakonem kapituły katedralnej, krajowym koordynatorem duszpasterstwa dobroczynności. Od 1980 przewodniczył Komisji Charytatywnej Episkopatu, w latach 1990–1993 reaktywowanemu Caritas Polska. W 1991 uczestniczył w Sesji Specjalnej dla Kościoła Europy Światowego Synodu Biskupów w Watykanie.\n1 lutego 1992 został przeniesiony na funkcję biskupa diecezjalnego diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej. Ingres do katedry w Koszalinie odbył 23 lutego 1992.\n15 marca 1996 zmarł po długiej chorobie nowotworowej w Centrum Onkologii w Warszawie. 22 marca 1996 został pochowany w przedsionku katedry koszalińskiej.\nOtrzymał honorowe obywatelstwo Siemianowic Śląskich.\n↑ B. Hrapkowicz: Honorowi obywatele Miasta Siemianowice Śląskie. Tytuły nadane przez Samorząd Terytorialny. Siemianowice Śląskie: Nakładem Urzędu Miasta Siemianowice Śląskie, 2006, s. 37, seria: Biblioteka Siemianowicka. Zeszyt 13. ISBN 83-923581-0-4.\nG. Polak: Kto jest kim w Kościele katolickim? Warszawa: Katolicka Agencja Informacyjna, 1996.\nNota biograficzna Czesława Domina na stronie diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej [dostęp 2018-11-18]\nCzesław Domin w bazie catholic-hierarchy.org (ang.) [dostęp 2010-11-09]\nAdrian Galbas (od 2021 koadiutor)\nZbigniew Zieliński (od 2022 koadiutor)\nISNI: 0000 0000 5782 743X\nTę stronę ostatnio edytowano 11 lut 2022, 15:09.


Spotkanie Papieża Franciszka z Najwyższą Radą Mnichów Buddyjskich – Apostolat Maryjny Diecezji Radomskiej\nNasze spotkanie jest ważną okazją do odnowienia i wzmocnienia więzów przyjaźni i szacunku między buddystami a katolikami. Jest to również okazja, by potwierdzić nasze zaangażowanie na rzecz pokoju, poszanowania ludzkiej godności i sprawiedliwości dla każdego mężczyzny i każdej kobiety. Nie tylko w Mjanmie, ale także na całym świecie ludzie potrzebują tego wspólnego świadectwa ze strony przywódców religijnych. Kiedy bowiem mówimy jednym głosem potwierdzając odwieczną wartość sprawiedliwości, pokoju i\npodstawowej godności każdej istoty ludzkiej, przekazujemy słowo nadziei. Pomagamy buddystom, katolikom i wszystkim ludziom dążyć do większej harmonii w ich wspólnotach.\nW każdym pokoleniu ludzkość doświadcza niesprawiedliwości, momentów konfliktu i nierówności między ludźmi. W naszych czasach trudności te wydają się szczególnie poważne.\nPomimo, że społeczeństwo poczyniło ogromny postęp technologiczny, a ludzie na świecie są coraz bardziej świadomi swego wspólnego człowieczeństwa i wspólnego losu, to rany konfliktów, ubóstwa i ucisku trwają nadal i tworzą nowe podziały. W obliczu tych wyzwań\nnie wolno nam nigdy poddawać się rezygnacji. Na podstawie naszych tradycji duchowych wiemy, że istnieje droga, by iść naprzód, istnieje droga prowadząca do uzdrowienia, wzajemnego zrozumienia i szacunku. Droga oparta na współczuciu i miłości.\nChciałbym wyrazić szacunek dla wszystkich, którzy w Mjanmie żyją zgodnie z religijnymi tradycjami buddyzmu. Poprzez nauki Buddy oraz gorliwe świadectwo wielu mnichów i mniszek mieszkańcy tej ziemi zostali uformowani ku wartościom cierpliwości, tolerancji i szacunku dla życia, a także duchowości wrażliwej i głęboko szanującej nasze środowisko naturalne. Jak wiemy, wartości te są niezbędne dla integralnego rozwoju społeczeństwa, począwszy od najmniejszej, ale najważniejszej jednostki, rodziny, aby poszerzyć się następnie\nna sieć relacji, które stawiają nas w ścisłym powiązaniu – relacji zakorzenionych w kulturze, przynależności etnicznej i narodowej, ale ostatecznie zakorzenione w przynależności do wspólnego człowieczeństwa. W prawdziwej kulturze spotkania wartości te mogą umocnić nasze wspólnoty i dopomóc w rozjaśnieniu jakże potrzebnym światłem całego społeczeństwa.\nWielkim wyzwaniem naszych czasów jest dopomożenie ludziom w otwarciu się na transcendencję. Byciu zdolnymi do zagłębienia się w siebie i poznania siebie w taki sposób, aby rozpoznać wzajemne powiązanie ze wszystkimi ludźmi. Zdaniu sobie sprawy, że nie\nmożemy trwać odizolowani jedni od drugich. Jeśli powinniśmy być zjednoczeni, co jest zresztą naszym celem, to trzeba przezwyciężyć wszelkie formy nieporozumień, nietolerancji, uprzedzeń i nienawiści. Jak możemy to uczynić? Wskazania dają nam wszystkim słowa:\n„Zwyciężaj gniewnego nie-gniewem; zwyciężaj złego dobrocią; zwyciężaj skąpego szczodrością; zwyciężaj kłamcę prawdą” („Dhammapada”, XVII, 223). Podobne uczucia wyraża modlitwa przypisywana św. Franciszkowi z Asyżu: „O Panie, uczyń z nas narzędzia Twojego pokoju, Abyśmy siali miłość tam, gdzie panuje nienawiść; wybaczenie tam, gdzie panuje krzywda; (…) światło tam, gdzie panuje mrok; radość tam, gdzie panuje smutek”.\nNiech ta mądrość nadal inspiruje wszelkie wysiłki na rzecz krzewienia cierpliwości i zrozumienia, a także aby leczyć rany konfliktów, które na przestrzeni lat podzieliły ludzi o odmiennej kulturze, pochodzeniu etnicznym i przekonaniach religijnych. Wysiłki takie nigdy nie są jedynie prerogatywą przywódców religijnych, ani też nie są wyłączną kompetencją państwa. Przeciwnie, to całe społeczeństwo, wszyscy obecni we wspólnocie muszą razem prowadzić dzieło przezwyciężania konfliktu i niesprawiedliwości. Jednak szczególną odpowiedzialnością przywódców cywilnych i religijnych jest zapewnienie, aby każdy głos\nzostał wysłuchany, tak aby wyzwania i potrzeby chwili obecnej mogły być jasno zrozumiane i rozwiązane w duchu bezstronności i wzajemnej solidarności. Gratuluję prac prowadzonych przez Konferencję Pokojową Panglong w tym zakresie i modlę się, aby ci, którzy prowadzą\nten trud mogli nadal promować większy udział wszystkich, którzy mieszkają w Mjanmie. Z pewnością przyczyni się to do zaangażowania na rzecz postępu pokoju, bezpieczeństwa i dobrobytu, który obejmie wszystkich.\nOczywiście, jeśli te wysiłki przyniosą trwałe owoce, potrzebna będzie lepsza współpraca między przywódcami religijnymi. W związku z tym chciałbym, abyście wiedzieli, że Kościół katolicki jest partnerem gotowym do dialogu. Okazje spotkania i dialogu między przywódcami religijnymi ukazują, że są one ważnym czynnikiem w promowaniu\nsprawiedliwości i pokoju w Mjanmie. Zdaję sobie sprawę, że w kwietniu ubiegłego roku konferencja biskupów katolickich gościła dwudniowe spotkanie na temat pokoju, w którym uczestniczyli zwierzchnicy różnych wspólnot religijnych, a także ambasadorowie i\nprzedstawiciele agencji pozarządowych. Spotkania takie są istotne, jeśli mamy pogłębić nasze wzajemne poznanie i potwierdzić nasze wzajemne powiązanie oraz wspólny los. Prawdziwa sprawiedliwość i trwały pokój mogą zostać osiągnięte tylko wtedy, gdy zostaną zapewnione wszystkim.\nDrodzy przyjaciele, oby buddyści i katolicy mogli iść razem tą drogą uzdrowienia i pracować ramię w ramię dla dobra każdego mieszkańca tej ziemi. W pismach chrześcijańskich Apostoł Paweł wyzywa swoich słuchaczy, by radowali się z tymi, którzy się weselą, i płakali z tymi,\nktórzy płaczą (por. Rz 12,15), pokornie niosąc brzemiona jeden drugiego (por. Ga 6, 2). W imieniu moich katolickich braci i sióstr, wyrażam naszą gotowość do dalszego podążania z wami i siania ziaren pokoju i uleczenia, współczucia i nadziei na tej ziemi.\nJeszcze raz dziękuję, że mnie zaprosiliście, abym był dziś tutaj z wami. Modlę się za was wszystkich o Boże błogosławieństwo radości i pokoju.


Kapuśniak - sprawdzony przepis na zdrową zupę.\nTaki zdrowy, pyszny, słodko-kwaśny. Mniam.\nSkładniki na kapuśniak:\n25 dag kapusty kwaszonej, która ma w składzie tylko kapustę i sól\njeśli chcesz ją ugotować na mięsie, daj około 30 dag\nIlość kapusty zależy od tego, jak kwaśną zupę lubisz.\nWarzywa pokrój w talarki, seler w małą kostkę i gotuj z przyprawami około 20 minut w 2 litrach wody. Jeśli chcesz ugotować z kurczakiem, daj go na początku razem z warzywami.\nDodaj ziemniaki i gotuj 10 minut. Dodaj posiekaną kapustę, gotuj jeszcze 20 minut. I już, po godzinie kapuśniak gotowy. Gdy przestygnie dodaj olej rzepakowy.\nDlaczego warto jeść kapustę kwaszoną?\nBo wzmacnia odporność dostarczając organizmowi cennych składników odżywczych. Kapusta kwaszona to witamina A, C, E (przeciwutleniacze oczyszczające organizm z nadmiaru wolnych rodników odpowiedzialnych za nowotwory oraz stany miażdżycowe), B, P, K, beta-karoten, sole mineralne: wapń, magnez, żelazo, potas. Dodatkowo siarka, która korzystnie wpływa nie tylko na układ odpornościowy, ale i na wygląd włosów, skóry i paznokci. Wytworzony podczas fermentacji kwas mlekowy ma dobroczynny wpływ na przewód pokarmowy nie pozwalając działać substancjom gnilnym. Bakterie kwasu mlekowego są lekiem na stany zapalne żołądka i jelit.\n3 lutego 2015 o 18:01\nZawsze lubiłem tą zupę, ale chyba nigdy nie jadłem jej bez dodatku wędzonego boczku. No cóż, może spróbuję, ale jestem typowym mięsożercą, więc…\nDobrze choć raz spróbować, a nuż posmakuje 🙂\nDziękuję! Swietny przepis bo ja akurat jestem jaroszem, jutro gotuje ten kapuśniak!\nNiedługo zamieszczę przepis na lekki bigos bez mięsa 🙂\nSorbet owocowy z czarnej jeżyny i aronii


Gdańskie grillowanie – czy i gdzie możemy rozpalić Grilla - Gdańsk Info\nSezon grillowy trwa w najlepsze, a pogoda w te wakacje rozpieszcza nas wakacyjną aurą. Wielu mieszkańców miasta zadaje sobie jednak pytanie, czy rozpalanie grilla na terenach zielonych jest dozwolone, a jeśli tak to na jakich zasadach? W tym artykule postaramy się rozwiać wszelkie wątpliwości z tym związane.\nGdańsk dysponuje miejscami, które zostały przygotowane na taką okazję. Znajdziemy w nich nie tylko miejsca z ławkami do tego przeznaczonymi, ale także specjalnie przygotowane dla mieszkańców grille wraz z rusztami. Aby rozpocząć wakacyjnego grilla, będziemy potrzebowali tylko swojego węgla, oraz oczywiście własny prowiant.\nOto lista miejsc, w których znajdziemy grille przygotowane przez miasto:\naltany grillowe ze specjalnie przygotowanymi stołami piknikowymi przy ul. Królewskie Wzgórze\ngrill w Górnym Wrzeszczu znajdujący się na Podleśnej Polanie\naltana Grillowa przy ul. Potęgowskiej nieopodal zbiornika Zielony Staw\nplac sąsiedzki w Brzeźnie przy ul. Gdańskiej\ngrill przy ul. Cedrowej na Ujeścisku (nieopodal zbiornika wodnego)\nJeśli zastosujemy się do zasad BHP, możemy także bezproblemowo oddać się grillowej uczcie w innych parkach na terenie miasta. Należy także pamiętać, że takiej możliwości nie będziemy mieli w parkach zabytkowych, a także na placach zabaw (w przypadku wątpliwości informacje o miejscach wyłączonych z takiej możliwości znajdziemy na oficjalnej stronie miasta Gdańska www.gdansk.pl). Minusem takiego rozwiązania jest konieczność posiadania własnego grilla. W tym miejscu warto także wspomnieć o rozpalaniu grilla na plaży. Jest ono całkowicie dozwolone. Oczywiście należy pamiętać o posprzątaniu po sobie po zakończonej uczcie.\nNieco inaczej wygląda kwestia palenia ognisk. Te można rozpalić tylko i wyłącznie w dwóch wyznaczonych do tego miejscach. Oba z nich znajdują się w Parku Regana. Warunkiem skorzystania z miejskiego paleniska, jest otrzymanie zgody na jego rozpalenie. Wniosek możemy przesłać drogą mailową na adres [email protected] oraz [email protected] bądź osobiście w siedzibie GZDiZ. Ważne jest, aby wniosek złożyć minimum 7 dni przed planowanym ogniskiem. Po otrzymaniu zgody pozostaje tylko poinformować o tym fakcie służby porządkowe (straż pożarną, straż miejską i policję). Bez względu na to, gdzie rozpalimy grilla czy ognisko, pamiętajmy, aby po skończonej biesiadzie pozostawić czystość i porządek. Następni biesiadnicy na pewno będą nam za to wdzięczni.\nRomantyczne zakątki Gdańska


ŚMIERTELNE POTRĄCENIE ROWERZYSTY NA DRODZE WOJEWÓDZKIEJ 235 - Dz. Szczeciński\n27 czerwca 2017\tComments 0 www.GlosTrojmiasta.pl\nPolicjanci z Posterunku Policji w Brusach ustalają przyczyny wypadku drogowego, w którym zginął 85-letni rowerzysta. Do tragicznego zdarzenia doszło wczoraj około południa na drodze wojewódzkiej 235 pomiędzy Męcikałem, a Żabnem. 65-letni kierowca mercedesa jadąc w kierunku Chojnic uderzył w rowerzystę wyjeżdżającego z podporządkowanej drogi leśnej. Kierujący mercedesem był trzeźwy. Zatrzymano mu prawo jazdy, a jego samochód oraz rower poszkodowanego odholowano na parking.\nWczoraj o godz. 11.35 dyżurny chojnickiej policji odebrał zgłoszenie z wojewódzkiego centrum powiadamiania ratunkowego w Gdańsk, że na trasie Chojnice- Brusy doszło do wypadku drogowego z udziałem rowerzysty.\nOficer dyżurny natychmiast wysłał na miejsce policjantów oraz powiadomił pozostałe służby ratownicze. Policjanci pod nadzorem prokuratora z Prokuratury Rejonowej w Chojnicach zabezpieczyli miejsce zdarzenia i kierowali ruchem. Technik kryminalistyki zabezpieczył ślady, zrobił zdjęcia, sporządził szkic sytuacyjny oraz oględziny samochodu i roweru biorącego udział w wypadku. Lekarz pracujący na miejscu wypadku drogowego stwierdził zgon 85-letniego mieszkańca Brus kierującego rowerem.\nPolicjanci przeprowadzili oględziny miejsca wypadku oraz pojazdów, zabezpieczono ciało mężczyzny, które przewieziono do prosektorium w celu wykonania sekcji zwłok.\nZe wstępnych ustaleń wynika, że 65-letni mieszkaniec powiatu chojnickiego kierujący mercedesem jadąc w kierunku Chojnic uderzył w rowerzystę wyjeżdżającego z podporządkowanej drogi leśnej po prawej stronie jezdni. Rowerzysta poniósł śmierć na miejscu.\nKierowca był trzeźwy. Zatrzymano mu prawo jazdy, a jego samochód oraz rower odholowano na parking. Obecnie funkcjonariusze ustalają okoliczności i przyczyny wypadku oraz apelują o rozważną i ostrożną jazdę.\nPrevious 59-LATEK USŁYSZAŁ ZARZUTY ZNIEWAŻENIA NA TLE RASOWYM\nNext ARESZT DLA SPRAWCY POBICIA 27-LATKA


Sex, Coffee & Chocolate: Manufaktura Czekolady mleczna 44% z truskawkami i zielonym pieprzem\nManufaktura Czekolady mleczna 44% z truskawkami i zielonym pieprzem\nDziś opisywana czekolada to ostatnia tabliczka, jaką zabrałam ze sobą do Kazachstanu. Podczas pełnego słońca postoju wyciągnięcie z plecaka czekolady z wielkimi liofilizowanymi truskawami wzbudziło w moich towarzyszach zachwyt. W kolejnej propozycji od Manufaktury Czekolady z serii Your Chocolate Story plastry liofilizowanych truskawek występowały w towarzystwie całych ziaren zielonego pieprzu. Ów odważny duet umieszczono na mlecznej czekoladzie o 44% zawartości kakao nieokreślonego pochodzenia. Czy pomysł okazał się udany?\nZdania okazały się podzielone. Weronice cała kompozycja bardzo posmakowała, nawet oddałam jej kostki z mojej porcji, na których znajdował się pieprz. Mój Mąż znalazł się gdzieś po środku, bowiem pieprz mu nie przeszkadzał. Natomiast mi nie pasował tu zupełnie. Toleruję pieprz w czekoladzie, w niektórych przypadkach nawet bardzo lubię, ale zdecydowanie lepiej spisuje się on w formie rozdrobionej. Tu jak na mój gust zbyt ostro odcinał się od smaku mlecznej czekolady. Swoją drogą, mam wrażenie, że z mleczną czekoladą z Your Chocolate Story jest coś nie tak. Smakowała mi dziwacznie, nawet lekko sztucznie i plastikowo - podobnie było w wersji z malinami i morelami. Na domiar złego truskawki odebrałam jako rozmiękłe i mdłe. Choć całą serię gotowych Your Chocolate Story (bez tworzenia na zamówienie swojej własnej kompozycji) uważam za mało udaną, a ta tabliczka już w ogóle mnie nie urzekła. Na szczęście Manufaktura Czekolady może się pochwalić doskonałymi Grand Cru w formacie 50-gramowym.\n21 lipca opuściliśmy plateau Chon-Turgen, podążając w niżej położone doliny.\nTo już nasze ostatnie rzuty okiem na lodowce...\nPo kilku godzinach marszu po trawach i mchach dotarliśmy nad przeurocze cztery jeziorka, zwane torfowcowymi. Przy brzegu jednego z nich zjedliśmy lunch i odpoczęliśmy nieco dłużej.\nDalej moje ulubione trawersowanie zarośniętego zbocza, brrr...\nZakończyło się ono przejściem nad potokiem przez bardzo mało stabilną kładkę. Zawsze to jakaś oznaka cywilizacji! (choć wcale za nią nie tęskniłam...)\nDalej ślady przejazdu jakiegoś ciągnika wyznaczały nam drogę, co nieuchronnie oznaczało, że do osad ludzkich było już coraz bliżej (a jednak nie zupełnie blisko!).\nPoniżej widok z naszego ostatniego obozowiska...\nCały wieczór spędziliśmy na pogaduszkach przy ognisku i resztkach żołądkowej gorzkiej. Ostatnia noc w terenie...\nSkład: cukier, prażone ziarno kakao, tłuszcz kakaowy, odtłuszczone mleko w proszku, liofilizowane truskawki 4%, pieprz zielony 1%, laska wanilii.\nWartość energetyczna w 100 g: 533,2 kcal.\nEtykiety: 44% kakao, Manufaktura Czekolady, mleczna, pieprz, truskawka\nYaros 26 sierpnia 2017 09:19\nIch mleczna też mi jakoś nie pasowała, a te dziwne tabliczki od razu sobie odpuściłem :)\ntheobrominum-overdose 26 sierpnia 2017 10:38\nAle która mleczna? Te bez dodatków bardzo mi smakowały (Madagaskar, Przewrót Mleczny...)\nYaros 26 sierpnia 2017 20:06\nTa, z którą pracowałem na ich warsztatach. Nie wiem konkretnie jaka to była, ale mnie nie zachwyciła.\ntheobrominum-overdose 27 sierpnia 2017 20:16\nTo pewnie to samo co tu... Ciekawe, z jakiego kakao.\ncharlottemadness 26 sierpnia 2017 12:59\nNa serię Your Chocolate Story patrzyłam zazwyczaj podejrzliwym okiem i po recenzjach z Twojej strony stwierdzam,że raczej sobie odpuszczam taki zakup. :>\ntheobrominum-overdose 26 sierpnia 2017 14:50\nNie ma sensu w nie inwestować. Lepiej skupić się na tych bez dodatków.


Serwis MPM Lubin 696317241 ✔ naprawa AGD\nNaprawa MPM Lubin ✔\nSerwis MPM w Lubinie\nNaprawa i serwis sprzętu AGD MPM Lubin - ☎ 696317241. Serwis MPM w Lubinie oferuje naprawę pralek, lodówek, zmywarek oraz innych urządzeń AGD. Dojazd do klienta na terenie Lubina i powiatu lubińskiego. Pogwarancyjne naprawy, usuwanie usterek oraz wymiana części na nowe. Nie prowadzimy sprzedaży samych części zamiennych firmy MPM. Oferujemy je wyłącznie z usługą serwisową. Zapraszamy do kontaktu telefonicznego z naszym lubińskim serwisem AGD WYŁĄCZNIE w sprawie napraw pogwarancyjnych.


Puzzle The Purple Cow - Pinokio 24 el. w Bee.pl\n> Zabawki > Pozostałe > Puzzle The Purple Cow - Pinokio 24 el.\nPuzzle to kreatywna zabawka, która uczy i bawi. Puzzle ze znanymi postaciami z bajek przeniosą dzieci w świat baśni. A dzięki znajomości bajki, układanie puzzli będzie przyjemniejsze.Puzzle ilustrowane przez znaną australijską artystkę Innę Semadar. Cechy puzzli - Pinokio: całość zapakowana w...\nSzczegóły - Puzzle The Purple Cow - Pinokio 24 el.


Papierowy Azyl: września 2013\ndzisiaj tak na szybko, bo spieszy mi się do powrotu do cudownej książki, od której nie mogę się oderwać. A poza tym chciałabym ją dzisiaj skończyć, by razem z nią optymistycznie zamknąć wrzesień, który ciągnął mi się i ciągnął, bo po wakacjach powrót do szkoły był... trudny </3 Ale o tym jutro - w podsumowaniu.\nDzisiaj zaś popodziwiajcie moje zdobycze!\nKatarzyna Michalak W imię miłości - od wydawnictwa Literackiego\nEdward Kelsey Moore Trio z Plainview - do recenzji dla AGW.info\nSheryl Sandberg Włącz się do gry - od wydawnictwa Sonia Draga\nEve Edwards Alchemia miłości - od Open Gate (już przeczytana - moja recenzja)\nEleanor H. Porter Pollyanna - j.w.\nMats Strandberg, Sara B. Elfgren Ogień - od wydawnictwa Czarna Owca\nZbigniew Nienacki Księga strachów - kupione w bibliotece za złotówkę^^\nLucy Maud Montgomery Pożegnanie z Avonlea - j.w.\nAngela Brazil Przyjaciółki - j.w.\nJoanna Chmielewska Wszyscy jesteśmy podejrzani - zakup na Targach Książki w Katowicach\nOlga Rudnicka Drugi przekręt Natalii - j.w.\nSama muszę przyznać, że nabytki zacne^^ A teraz wracam do lektury - miłego wieczoru! :*\nAutor: Karolka o 19:53 25 komentarzy:\n196. Alchemia miłości\nMiłość nie wybiera. Zakochasz się w kimś kto jest twoim przeciwieństwem, mieszka na drugim końcu Polski, preferują inną muzykę, obyczaje, ma inną rodzinę, inne tradycję, inną sytuację finansową i… nic nie możesz na to poradzisz. Kochasz go i już – właśnie za to jaki jest. Czy uczucie pokona granice? To zależy tylko od Was. W wieku XVI, kiedy rozgrywa się akcja Alchemii miłości, tak prosto nie było…\nEllie Hutton to nieszczęśliwa dziewczyna – jedyne co posiada to bezużyteczny i bezwartościowy hiszpański szlachecki tytuł, a do tego jest córką kiepskiego alchemika i wciąż tuła się z ojcem po zamkach, wieżach i domostwach, a nigdzie nie są mile widziani. Kiedy pewnego razu na uczcie w zamku królowej Elżbiety, gdzie tymczasowo pomieszkują, zauważa Willa – hrabiego, który wyrzucił ich z hukiem ze swojego domu przed czterema laty – ma ochotę schować się pod ziemię. Ten jednak jej nie poznaje i chcąc, nie chcąc – zakochuje się. Nawet gdy prawda wyjdzie na jaw, jego uczucie wciąż trwa, a serce bije tylko dla niej. Wszystko byłoby piękne gdyby nie to, że jego królestwo popada w coraz większą ruinę i jest zmuszony wyjść za bogatą lady Jane, która wniesie duży posag, by ratować swoją rodzinę. Co wybierze – miłość czy pieniądze?\nZa powieściami historycznymi nie przepadam – przeczytałam ich niewiele w swojej czytelniczej karierze, jedne były lepsze, inne gorsze, ale żadna jeszcze nie przekonała mnie tak bardzo, że miałam ochotę sięgać po następne książki z tego gatunku. Nigdy mnie do nich nie ciągnęło i dotąd sądziłam, że ciągnąć mnie nigdy nie będzie – historia również nie interesuje mnie aż tak bardzo. A jednak widząc piękną okładkę Alchemii miłości i ciekawy opis dałam się zwieść od postanowienia i postanowiłam spróbować. A to, uwierzcie mi, była jedna z najlepszych decyzji w moim życiu!\nTa książka jest po prostu świetna. Niesamowicie wciągająca, porywająca, z cudownie wykreowanym światem i bohaterami. Czyta się ją po prostu bajecznie i niestety, bardzo szybko. Chciałoby się, żeby ta historia nigdy się nie skończyła, jest taka piękna, niesamowita, przywodząca wspomnienie bajek i baśni. Jedna z najlepszych lektur jakie przeczytałam w tym roku!\nBardzo podoba mi się, jak wszystko jest tutaj dopracowane i dopięte na ostatni guzik. Bohaterowie – wszyscy świetnie wykreowani, w każdym jest trochę humoru, ociupinę karykatury i naprawdę każdy jest wyjątkowy i niepowtarzalny – jedyny w swoim rodzaju i idealnie odgrywający swoją rolę. Zwłaszcza dwójka głównych bohaterów – Ellie i Will – ich się nie da nie polubić! To para, która podbija serce, za którą całą książkę trzyma się kciuki, choć ich miłość, zakochanie w sobie nie jest nachalne ani drażniące. Jest za to naprawdę… piękne.\nMa się wrażenie, że w Alchemii miłości wszystko jest na swoim miejscu, całe tło jest świetnie wykreowane, że czytając ma się wrażenie jakby osobiście było się w XVI wieku i z bohaterami jeździło po średniowiecznej Anglii. Autorka serwuje nam niepowtarzalny i nie do podrobienia klimat i urok, który po prostu nie pozwala czytelnikowi oderwać się od lektury – tę historię trzeba poznać do końca!\nNaprawdę z całego serca polecam Wam Alchemię miłości – to genialna książka historyczna dla młodzieży, która nie nuży, nie irytuje i jest napisana pięknym i do tego bardzo przystępnym językiem, więc czyta się ją wyśmienicie. Cudowna i wręcz idealna lektura na zbliżające się jesienno-zimowe wieczory. Dajcie się skusić, a nie pożałujecie!\nAutor: Karolka o 21:26 14 komentarzy:\nEtykiety: 2013, Egmont, Eve Edwards, Kroniki rodu Lacey, literatura angielska, literatura historyczna, XVI wiek\nMoje niedzielne gadanie: relacja z Targów Książki w Katowicach\nDzisiaj przychodzę z czymś wspaniałym, bo powoli dobiega końca jeden z najwspanialszych weekendów w moim życiu i myślę, że warto napisać kilka słów o tym jak go spędziłam. Zwłaszcza, że był to weekend stricte książkowy - miałam przyjemność być na Targach Książki w Katowicach.\nJuż kiedyś Wam przebąkiwałam, że bycie i uczestniczenie w Targach Książki to jedno z moich marzeń, jednak wciąż miałam do nich albo za daleko, albo nie mogłam w nich uczestniczyć z innych, równie ważnych powodów. Na tych targach... też miało mnie nie być. Znaczy się - bardzo chciałam ta pojechać, ale doszłam do wniosku, że to jednak się nie uda, że nie tym razem. I do piątkowego ranka byłam pewna, że się tam nie pojawię - ale wystarczyło trochę narzekania pewnych niesfornych ludzi i mojej zazdrości, że oni tam będą, a ja nie i... spięłam się, wykombinowałam, a potem wsiadłam w pociąg i ruszyłam do Katowic! (A Wy bierzcie ze mnie przykład - zawsze trzeba spełniać swoje marzenia!)\nZ Anią i Julką :3\nNa Targach byłam już o 11, a na spodek dotarłam dzięki niezastąpionej pomocy Agnieszki - nie wiem co bym bez niej zrobiła! (Co jak co, ale na blogerów zawsze można liczyć! <3). Tam już na miejscu umówiona byłam z moimi kochanymi Tris i Abigail, a okazało się, że do naszej gromadki dołączyła jeszcze Emi oraz nowo poznane Julka i Patrycja. Tą gromadą poruszałyśmy się po Spodku, kiedy dołączył do nas również Rafał, z którym poznałyśmy się przy regale z książkami (rozpoznał nas - niesamowite uczucie!).\nTaaak, u nas było wesoło <3 Na zdjęciu od lewej ja, Rafał, Ani i Julka, a fotka ukradnięta Julce :3\nNa Targach było całkiem sporo wydawnictw, jak również oficyn wydawniczych, stoisk portali, bibliotek i czasopism. Sporym minusem było to, że zabrakło tych największych i najciekawszych - pojawiły się raczej te mniejsze, z uboższą ofertą.\nfot. Patrycja :3\nZdecydowanie prym wiodło wydawnictwo Dreams, niemal w samym centrum Spodka, z kolorowym stoiskiem, ciekawymi ofertami i uśmiechniętymi paniami, które żywo opowiadały o książkach. Była okazja by również z nimi porozmawiać, co było bardzo miłe.\nfot. Abigail :3\nMyślę, że najważniejszym punktem tych Targów, którego wszyscy wyczekiwali było rozdanie nagród E-buki 2013. Udało mi się na nim być i cieszyłam się, że nagrody dostali Ci, którym bardzo kibicowałam i trzymałam za nich kciuki. Pogratulować warto wszystkim, którzy dostali wyróżnienia i nagrody, bo każdy z nich ma wyjątkowy, wyróżniający się blog, który warto czytać i odwiedzać.\nz ukochaną Abigail <3\nTo był naprawdę udany dzień i gdybym tylko mogła to z wielką radością pojechałabym jeszcze do Krakowa za miesiąc na kolejne Targi Książki, bo naprawdę warto na nich być (niestety, w Krakowie mnie nie będzie, bo to za daleko, ale planuję pojawić się we Wrocławiu na targach w dniach 5-8 grudnia, ktoś się będzie wybierał?). Poznałam nowych blogerów, niektórych mogłam pierwszy raz zobaczyć na żywo, miałam okazję porozmawiać z ludźmi zajmującymi się na co dzień promocją i wydawaniem książek. Niesamowite przeżycia i doświadczenia, ja jestem osobiście bardzo zadowolona i chciałabym pojawić się tam również za rok!\nNasza ekipa - od lewej: Patrycja, Ania, Ania, Julka i ja :3 A zdjęcie ukradnięte Julce :*\nI na koniec moje targowe zdobycze - ja jestem z nich baaaardzo zadowolona!\nA wszystkich, którzy wahają się czy na Targi Książki kiedykolwiek pojechać namawiam - naprawdę warto! <3\nAutor: Karolka o 20:38 21 komentarzy:\nEtykiety: Moje niedzielne gadanie, targi książki\n195. Błękitny zamek\nTytuł oryginalny: The Blue Castle\nMarzenia – one nie pozwalają szarej i nudnej rzeczywistości owładnąć naszym życiem, zatracając się w nich i od czasu do czasu błądząc w obłokach, możemy choć na chwilę oderwać się się od obowiązków codzienności. Ten, który je ma i potrafi dobrze z nich korzystać jest szczęściarzem, lecz największe szczęście będzie miał ten, który te marzenia zrealizuje – bo czy jest coś piękniejszego?\nJoanna ma już prawie dwadzieścia dziewięć lat, a wciąż jest zakompleksioną starą panną, która ulega presji rodziny i swoje życie uważa za stracone – nic jej się w nim nie podoba. Nic oprócz wyśnionego i wymarzonego Błękitnego Zamku, w którym czeka na nią jej książę z bajki i w którym zawsze jest szczęśliwa. Pewnego dnia pod wpływem chwili wybiera się do lekarza nieuznawanego przez jej krewnych, więc utrzymuje to wyjście w tajemnicy. Recepta jaką otrzymuje stawia ją na nogi i każe zmienić swoje życie, a przede wszystkim nastawienie do niego – za rok może już nie żyć, z powodu ciężkiej wady serca. Najmuje się do pracy służącej u niecieszącego się dobrą sławą pijaka, by opiekować się jego bardzo chorą córką, a potem wszystko toczy się już samo…\nWiecie, że uwielbiam Lucy Maud Montgomery? To jedna z tych pisarek, których książki to dla mnie prawdziwa czytelnicza uczta. Staram się je czytać jak najdłużej by nacieszyć się cudownym, lekkim językiem, pięknymi opisami, trafnymi spostrzeżeniami i genialną, choć bardzo prostą historią, lecz czasami jest to wręcz niemożliwe, bo tak bardzo wciągają mnie do swojego świata, że nie mogę się z niego uwolnić. Najpiękniejsze w tej pisarce jest jednak to, że swoich książek ma całkiem sporo, także jest co czytać i jest czym się cieszyć – ja zaraz po ukochanej Ani z Zielonego Wzgórza, na drugim miejscu mam właśnie Błękitny zamek i o nim chciałabym dzisiaj napisać. A że o ulubionych książkach pisze się najtrudniej, bo ciężko ubrać w proste słowa te wielkie emocje, wybaczcie mi możliwą nieskładność. Tak już bywa…\nBłękitny zamek to przede wszystkim powieść ponad czasowa i ponadkontynentalna. Montgomery napisała ją w 1926 roku w Kanadzie, a współczesna czytelniczka taka jak ja czy Ty, może czytać ją dziś w Polsce i niemal nie odczuwać tej wielkiej granicy. Ta autorka po prostu potrafi wcielić się w każdą rolę i wykreować swoje bohaterki w sposób tak genialny, a zarazem prosty, że czytanie jej prozy to prawdziwa przyjemność. Pięknym, choć bardzo lekkim językiem wprowadza nas w świat Joanny i jej problemów, które ta dziewczyna próbuje pokonać. Śledzimy jej historię niby z boku, a jednak żywo w niej uczestniczymy, będąc cichymi statystami obok głównych bohaterów.\nJoanna to postać z początku tragiczna i budząca litość czytelnika, ale z każdą kolejną stroną możemy zobaczyć jej wielką przemianę. Na naszych oczach ta dziewczyna nieprawdopodobnie się zmienia i kształtuje, a wygląda to tak prawdziwie, śmiało i budująco, że po przeczytaniu świta nam w głowie myśl – „Ja też tak chcę!”. Poza tym mamy tu również piękny przykład głównych bohaterów, którzy pokazują, że marzenia są od tego by je spełniać i to właśnie należy z nimi robić. Wziąć życie w swoje ręce i nie czekać na lepsze czasy, odpowiednie dni, lepszych ludzi. To z pozoru zwykła opowiastka, ale z głębokim przesłaniem, silnie oddziaływująca na czytelnika i taka, która każe mu się na chwilę zastanowić.\nBardzo mnie cieszy, że w najbliższych dniach wydawnictwo Egmont wznowi Błękitny zamek. Ja swój egzemplarz mam z Naszej Księgarni, wydany jeszcze w 1985 roku, ponieważ łączą mnie z nim i wspomnienia i sentyment, bo choć czytam tę powieść już enty raz, za każdym razem jestem nią tak samo urzeczona i za każdym razem połykam ją w całości i mam ochotę na więcej. Niesamowita, dająca do myślenia, ciepła, przyjazna, zabawna – czego chcieć więcej? Sięgajcie po nią, ja Was do tego serdecznie zachęcam!\nAutor: Karolka o 22:21 11 komentarzy:\nEtykiety: 2013, klasyka, literatura kanadyjska, Lucy Maud Montgomery, Nasza Księgarnia, XX wiek\nTytuł oryginalny: Acciaio\nNajlepsza przyjaciółka to dla każdej dorastającej dziewczyny skarb i nie można zaprzeczyć, że mając taką, od razu jest jakoś lżej. Bo wszystkie problemy i trudności dzielimy na pół, bo masz komu opowiedzieć śmieszne historie, anegdoty, masz z kim obgadywać koleżanki, z kim spędzić deszczowe i słoneczne dni. Taka osoba cię rozumie, wspiera i zawsze coś doradzi – prawdziwa bratnia dusza. Nie raz jest bliższa niż rodzina, niemal jak siostra. I jedno jest pewne – nie da się jej zastąpić!\nAnna i Francesca to dwie czternastoletnie najlepsze przyjaciółki, które razem dojrzewają i powoli wchodzą w dorosłość na małym, brudnym i biednym włoskim osiedlu przy ulicy Stalingradzkiej. W ich domach nie brakuje problemów dnia codziennego – jedna ma ojca nieroba, który nie zna granic w dotkliwym karaniu swoich dzieci i nie umiejącą postawić mu się matkę, tato drugiej zaś, haruje za grosze w stalowni, która daje chleb połowie miasta, a jej starszy brat nie potrafi niczego uszanować i ucieka rodzicom z domu na całe tygodnie, mieszając się w podejrzane sprawy. W tym środowisku obie dziewczyny muszą poradzić sobie również z największym nastoletnim problemem – pierwszą miłością, która niespodziewanie wchodzi w ich przyjaźń. Czy będą potrafiły ją dobrze przyjąć?\nWłochy kojarzą nam się niezmiennie z słońcem, radością, zabytkami, dziedzictwem kultury, bogatymi miastami, pięknem i niczym nie zmąconą wspaniałą sielanką. Często zapominamy, że obok tych wielkich, komercyjnych, stworzonych specjalnie pod turystów mieścin, znajdują się również te biedniejsze, skromniejsze, gdzie ludzie w pocie czoła muszą harować na każdy grosz. I gdzie nie jest już tak cudownie i beztrosko. Silvia Avallone w swojej powieści Stal świetnie nam ten „drugi świat” przybliża i pokazuje wszystkie jego strony.\nStal to lektura napisana językiem bardzo prostym, bezpośrednim, lecz czasami bardzo ciężkim w odbiorze. Przedziwnie czytało mi się tę książkę – w pewnych momentach niesamowicie mnie wciągała i nie mogłam się od niej oderwać, w innych zaś bardzo mnie męczyła i musiałam sobie ją dawkować. Choć nie ma tu może zbyt wiele pędzącej akcji, a wydarzenia biegną raczej spokojnym rytmem to ma ona w sobie coś takiego, że czyta się ją naprawdę dobrze. Może dlatego, że to książka o zwyczajnym życiu zwyczajnych ludzi – a coś takiego łatwo i szybko się przyswaja.\nSilvia Avallone świetnie ukazuje codzienne życie nastolatek naznaczone problemami, na które często nie mają wpływu, i niezwykłą lekkością przelewa na papier wszystkie emocje, które im towarzyszą. Potrafi używać trafnych porównać, wyciągać w czasie lektury wnioski i przekazać czytelnikowi wsunięty między wersy morał – każdy czytając tę lekturę powinien odkryć go sam. Nie każda powieść dla młodzieży wydawana w ostatnich czasach go posiada – czytając zaś Stal, coś z tej lektury możemy wynieść.\nMyślę, że to potrzebna książka, która otworzy oczy obcokrajowcom na trudne warunki życia biedniejszej, mniej medialnej części Włoch i z boku pokaże dorastanie dwójki dziewcząt w chaosie dnia codziennego. Polecam ją wszystkim, którzy nie boją się trudnych tematów i wcale nie takiej lekkiej lektury, ale za to z przesłaniem. Myślę, że się nie zawiedziecie!\nZa książkę dziękuję wydawnictwu Sonia Draga!\nEtykiety: 2013, literatura włoska, przyjaźń, Silvia Avallone, Sonia Draga, XXI wiek\nPRZEDPREMIEROWO: 193. Bransoletka\nOkres dorastania to czas, który można zmarnować, przehulać, zmarnotrawić, a potem pewnego dnia obudzić się jako dorosły człowiek, który musi zadbać o siebie całkiem sam i nie wie co ma robić, lub inaczej - dobrze wykorzystać i zainwestować w siebie. Łatwo powiedzieć, prawda? A trudniej wykonać. Nie łudź się, że sam sobie z tym poradzisz, zresztą – nikt ci tego nie każe. Znajdź kogoś kto ci pomoże i poprowadzi przez te zagmatwane i trudne ścieżki życia – od razu będzie ci lżej.\nWeronika jest przeciętną nastolatką z masą problemów – okropny straszy brat, którego zaczęła nawet nazywać Bazyliszkiem, ojciec, który wciąż się z niej naśmiewa i kpi oraz do tego toksyczna przyjaciółka. Dziewczyna usilnie pragnie się zakochać i pewnego dnia udaje jej się – na wycieczce szkolnej do Warszawy, na którą wybiera się przez zupełny przypadek, dosiada się do niej przystojny Łukasz. Weronika, jak można się domyślić, jest w siódmym niebie, zwłaszcza kiedy chłopak wyraża żywe zainteresowanie nią, rozmawia, opowiada o sobie i okazuje się, że mają wiele cech wspólnych. Pewnego dnia Łukasz proponuje jej warsztaty teatralne, na których czeka dziewczynę niemiła niespodzianka. Lecz czy one zmienią coś w jej życiu?\nLiteratura młodzieżowa to gatunek, który w ostatnim czasie coraz bardziej schodzi na psy – produkowane są na coraz większą skalę i co najdziwniejsze – coraz częściej czytane przez nastolatków, książki ogłupiające, nudne i bez żadnego morału. Tak zwane odmóżdżacze, które do życia czy umysłu młodego czytelnika nie wnoszą zupełnie nic, a zapomina się je już kilka chwil po skończeniu ostatniej strony. Na całe szczęście gdzieś między tą górą nic nie wartych powieści można znaleźć prawdziwe perełki – jedną z nich są powieści Ewy Nowak. To, że ja tę autorkę uwielbiam, chyba wszyscy wiedzą, ale chciałabym, żebyście pokochali ją tak samo, ponieważ jestem pewna, że warto!\nBransoletka to lektura, która spodoba się nie tylko nastolatkom, ale również przypadnie do gustu nieco starszym – myślę, że przede wszystkim dlatego iż to książka napisana językiem niezwykle lekkim, ciekawym, czasami zabawnym, a co najlepsze – szalenie wciągającym. Połyka się ją w kilka wieczorów, bo wręcz nie można się od niej oderwać. Świat, który wykreowała autorka to świat świetnie nam znany, a jednak kiedy widzimy go z innej perspektywy – młodej, dorastającej i zakompleksionej dziewczyny, w której nagle zaczynają postępować niezwykłe zmiany – dostrzegamy to, o czym często zapominamy i choć na chwilę wchodzimy w jej rolę, którą autorka tak genialnie wykreowała.\nJeśli jesteśmy już przy bohaterach to trzeba przyznać, że każdy z nich jest niezwykle żywy, świetnie i ciekawie rozrysowany i stworzony, a do tego każdy odgrywa jakąś rolę w tej powieści, która ma czegoś młodego czytelnika nauczyć. Zaczynając od Weroniki, jej rodziny kończąc na Łukaszu, kolegach, koleżankach, przyjaciółkach, Salomei – wszyscy oni nie są przypadkowymi statystami w Bransoletce – mają swój udział w jej sukcesie.\nNajnowszą powieść Ewy Nowak, wydaną tym razem przez wydawnictwo Literackie polecam z całego serca – to kawał wspaniałej, wciągającej i przede wszystkim mądrej, a nie przytłaczającej literatury dla młodzieży i nie tylko, z polskim tłem. Naprawdę zazdroszczę Wam, że macie ją jeszcze przed sobą, bo ja chętnie przeczytałabym ją jeszcze i jeszcze kolejny raz – polecam z całego serca!\nAutor: Karolka o 21:39 11 komentarzy:\nEtykiety: 2013, Ewa Nowak, Literackie, literatura młodzieżowa, literatura polska, przedpremierowo, XXI wiek\n2 w 1, czyli stos i podsumowanie sierpnia\nZe smutkiem musieliśmy się już pożegnać z cudownymi i najpiękniejszymi wakacjami i powitać wrzesień, a z nim - szkołę. Szczerze mówiąc to ja już od pierwszego dzwonka tęsknię za tym lipcowo-sierpniowym błogim czasem, ale z drugiej strony wiem, że trzeba też wziąć się do pracy, bo przede mną rok bardzo pracowity i ciężki.\nW sierpniu... czasu na czytanie miałam niewiele. Ciągle gdzieś wyjeżdżałam, znikałam i albo się pakowałam, albo rozpakowywałam, tak więc blog trochę pokrył się kurzem. Ale - nie żałuję, ponieważ spędziłam ten czas najlepiej jak mogłam i było naprawdę cudownie <3 A, że przeczytanych książek tylko 4.. to nic - poprawię we wrześniu, prawda?\nVirginia C. Andrews Kto wiatr sieje\nSzymon Hołownia Ludzie na walizkach\nJak widać - zrecenzowana tylko jedna i na razie się nie zapowiada, żebym zrecenzowała również tamte trzy, ponieważ są to lektury z mojej prywatnej półki i... trochę mi się nie chce :P Wybaczcie :3\nrecenzeckie - 1\nIlość książek zrecenzowanych: 3\nNajlepsza pozycja: właściwie to.. wszystkie były świetne! Każda inna, ale wszystkie miały w sobie TO COŚ, co było... fajne, ciekawe, nietuzinkowe i warte uwagi :3\nNajgorsza pozycja: nie było! :3\nPolski autor miesiąca: tutaj stawiałabym na Małgorzatę Wardę, ponieważ w książce Szymona Hołowni samego Hołowni było.. niewiele :P\n...koniecznie muszę nadrobić wszystkie zaległości - czytelnicze i przede wszystkim recenzenckie!\n...chciałabym przeczytać przynajmniej 10 książek\n...wracam do regularnego pisania dla literatura.juventum.pl, gdzie serdecznie zapraszam :3\nA teraz.. STOS!\nNie chciało mi się robić osobnego postu, więc będzie jeden wspólny :3 Zwłaszcza, że stosik na szczęście nie jest duży, więc nawet nie ma czym za bardzo się chwalić :P\n1. Sophie McKenzie Zawrót głowy - od Juventum\n2. Jordi Sierra i Fabra Krzyk - j.w.\n3. Lucy Maud Montgomery Błękitny zamek - znalezione w antykwariacie na dworcu kolejowym za 4 zł i to jeszcze w takim wydaniu w jakim czytałam to kilka lat temu - nie mogłam przepuścić okazji <3\n4. Paullina Simons Dziewczyna na Times Square - od wydawnictwa Świat Książki, jestem jej bardzo ciekawa, bo dużo naczytałam się o tej autorce :3\n5. Robert Bolt Misja - od Mamy\n6. Ania Golędzinowska Ocalona z piekła - kupione na spotkaniu z autorką tej książki, byłą polską modelką pracująca we Włoszech dla największych projektantów i fotografów. Po usłyszeniu świadectwa życia tej kobiety nie mogłam sobie odmówić jej autobiografii i mam - a do tego z autografem i przemiłą dedykacją <3\n7. Michelle Paver Bogowie i wojownicy - perełka od A-G-W.info :3\nA do tego jeszcze....\n...szczotka najnowszej powieści Ewy Nowak, którą wydaje wydawnictwo Literackie 11 września :3 Już przeczytana, recenzja na dniach, a dzisiaj mogę powiedzieć tylko tyle, że naprawdę warto na nią czekać <3\nI jeszcze jeden coś - mój jeszcze wakacyjny uśmiech do Was <3\nAutor: Karolka o 17:49 14 komentarzy:\nEtykiety: podsumowania, stosik\nMoje niedzielne gadanie: 25 powodów, dla których warto być blogerem książkowym\nWakacje niestety dobiegły końca, i osobiście tak samo jak nie wierzyłam, że już się zaczęły na początku lipca, tak teraz nie wierzę, że jutro mam iść do szkoły xd Nie mam jeszcze nic a nic przygotowane, wszystko w proszku, ale wierzę, że sobie jakoś poradzę :D Tak czy inaczej, sierpień się skończył, więc dzisiaj miał być stos. Albo podsumowanie. Ale nie będzie.\nNie będzie, ponieważ wczoraj obchodziliśmy Dzień Blogera. A, że wczoraj nie mogłam napisać nic na ten temat, bo nie miałam jak (ale nie żałuję, bo dzień miałam świetny - warto było ;3), to dzisiaj chciałabym również wspomnieć coś na ten temat. Bo trzeba. Bo prze te dwa lata, kiedy tu jestem blogosfera stała się moim drugim domem i pokochałam ją całym sercem. Aktualnie bez tworzenia bloga nie wyobrażam sobie życia, nie mówiąc już o tych, których dzięki niemu poznałam <3\nBlogowanie jest super! Tu 25 powodów, które tę tezę potwierdzają:\n1. Mam swoje miejsce w sieci. To czyni mnie wyjątkową.\n2. Mogę pisać na swoim blogu co mi się żywnie podoba. I mogę też ustawić taki szablon jaki chcę, popsioczyć na świat, zrobić rewolucję i nikt nie może mi tego zabronić.\n3. Poszerzam swoje horyzonty.\n4. Poznaję niesamowitych ludzi. Nie tylko blogerów ale również autorów, pracowników wydawnictw, osoby, które kochają czytanie i żyją z tego.\n5. Jestem na bieżąco z najnowszymi zapowiedziami i literackimi nowościami. I mogę je śledzić :3\n6. Sięgam po lektury, po które nigdy wcześniej bym nie sięgnęła.\n7. Otwieram się na innych.\n8. Mogę uczestniczyć w takich wydarzeniach jak Targi Książki czy spotkania autorskie i dowiaduję się o nich jako jedna z pierwszych. A na Targi mam jeszcze specjalną wejściówkę :3\n9. Mogę prowadzić długie dyskusje o literaturze, książkach, czytaniu i pisaniu z innymi blogerami i nikogo to nie dziwi. A jakie te dyskusje są wspaniałe! <3\n10. Szkolę i ćwiczę swój język, ortografię, gramatykę i interpunkcję przez pisanie. Przez co inwestuję w siebie na przyszłość!\n11. Mogę podziwiać i sama pokazywać innym swoje nabytki książkowe. Kto nie kocha stosików? I biblioteczek? <3\n12. Kiedy wchodzę do księgarni/biblioteki to kojarzę większość tytułów i okładek, a o wielu czytałam również recenzje. Nie potrzebuję już więc pomocy wiecznie zajętych sprzedawców i bibliotekarek.\n13. Poznaję coraz to nowszych autorów, gatunki literackie i nowe tytuły.\n14. Dzięki współpracy recenzenckiej przyczyniam się do promocji dobrej literatury i mam okazję zobaczyć jak od środka wygląda praca w wydawnictwie.\n15. Nawiązuje niezwykłe przyjaźnie, które trwają długo, długo, długo. Pisałam już o tym tutaj, ale mogę jeszcze raz powtórzyć, że nigdzie nie spotkałam lepszych ludzi niż w blogosferze <3\n16. Mam okazję poznać zdanie innych na temat moich ulubionych książek czy filmów. Chociaż w większości i tak się zgadzamy :D\n17. Dzięki dyskusjom w komentarzach czy prywatnych mogę przeżyć lekturę jeszcze raz.\n18. Czytając inne blogi, sama wiele się uczę i wciąż się inspiruję. Nawet nie zdawałam sobie sprawy jak wiele - za to bardzo Wam dziękuję! <3\n19. Obracam się wśród ludzi, którzy doskonale rozumieją mój zachwyt czy rozczarowanie literackie i tylko oni rozumieją literacko-książkowe żarty i anegdoty :D\n20. Nauczyłam się wytrwałości i samodyscypliny. Recenzja przecież musi być na czas, prawda? :D\n21. Książka stała się dla mnie czymś więcej niż zwykłym przedmiotem. Wcześniej też była wyjątkowa, ale teraz postrzegam ją jednak inaczej.\n22. Choć nie liczy się dla mnie ilość tylko jakość przeczytanych pozycji, to jednak dzięki blogowaniu zaczęła większą uwagę zwracać na to, ile czasu marnuję przed komputerem i ile stron mogłabym w tym czasie przeczytać :D\n23. Zdecydowanie więcej czytam, a dzięki comiesięcznym podsumowaniom, mogę tę liczbę kontrolować... i mogę być z siebie dumna :3\n24. Mam mnóstwo okazji, by sprawiać sobie samej książkowe prezenty - duża liczba wyświetleń, udana recenzja, Dzień Książki, Dzień Recenzenta, Dzień Blogerów... Czyż to nie jest wspaniałe?\n25. Blog to jedno z najważniejszych miejsc w internecie dla mnie i jestem z niego i z siebie niesamowicie dumna.\nTo już wszystko, choć powodów jest znacznie więcej - macie jeszcze jakieś propozycje? Chętnie się z nimi zapoznam :3 Stos i podsumowanie miesiąca będzie na dniach, a na razie... miłej niedzieli! :*\nAutor: Karolka o 13:57 21 komentarzy:\nMoje niedzielne gadanie: relacja z Targów Książki ...\nMoje niedzielne gadanie: 25 powodów, dla których w...


Mistrz Świata w Olsztynie na dwa lata - Radio UWM 95,9fm\nMistrz Świata w Olsztynie na dwa lata\nZ reprezentacją Polski wywalczył w 2018 roku tytuł Mistrza Świata. Z Treflem Gdańsk dwukrotnie sięgał po Puchar Polski oraz medale PlusLigi. Rozegrał w niej dotąd 169 spotkań, w których zdobył aż 1971 punktów. Damian Schulz podpisał właśnie dwuletni kontrakt z Indykpolem AZS Olsztyn!\nDamian Schulz gra na pozycji atakującego. Urodził się 26 lutego 1990 roku w Lęborku. Jego pierwszym zawodowym klubem był Joker Piła (2011-2012). W kolejnych latach reprezentował barwy AZS UWM Poznań (2012-2013) i KPS Siedlce (2013-2014). W PlusLidze zadebiutował w 2014 roku jako zawodnik Lotosu Trefla Gdańsk. Z tym klubem dwukrotnie wywalczył Puchar Polski (2015, 2018) oraz Superpuchar Polski (2015). Na swoim koncie ma także srebrny (2015) i brązowy medal Mistrzostw Polski (2018).\nPo udanym sezonie 2017/2018 w którym zdobył 669 punktów (drugie miejsce w klasyfikacji najlepiej punktujących PlusLigi) otrzymał od Vitala Heynena powołanie do reprezentacji Polski. Pierwsze miesiące w biało-czerwonych barwach przypieczętował tytułem Mistrza Świata.\nW ostatnich dwóch sezonach mierzący 208 cm siatkarz był zawodnikiem Asseco Resovii Rzeszów. Przez kolejne dwa będzie grał w Olsztynie. Dlaczego podjął taką decyzję? "Wiele czynników miało na to wpływ. A głównym jest postać Daniela Castellaniego" – przyznaje Damian Schulz. "W tym momencie jest on jednym z dwóch najlepszych trenerów w PlusLidze. Podpytałem również kilku starszych kolegów, co by zrobili w mojej sytuacji. Powiedzieli mi, iż widzieliby mnie w dwóch miejscach – jednym z nich jest właśnie Indykpol AZS Olsztyn pod wodzą trenera Castellaniego. Jeśli chodzi natomiast o negocjacje, to przebiegły one bardzo szybko i była to jedna z najłatwiejszych decyzji podczas mojej przygody z siatkówką."\nJakie nadzieje wiąże z grą w Indykpolu AZS Olsztyn? "Przede wszystkim musimy zbudować bardzo dobrą atmosferę w szatni. To będzie jeden z głównych elementów. Chcemy cieszyć się wspólną grą oraz treningami. Z własnego doświadczenia wiem, że atmosfera w klubie jest bardzo ważna i jeśli jej nie ma, to wyników też nie ma."\nPrezes kortowskiego klubu Tomasz Jankowski podkreśla, że ten transfer był jednym z głównych o które prosił go trener Daniel Castellani. "Damian jest aktualnym Mistrzem Świata i jednym z najlepszych polskich atakujących. Był na liście życzeń trenera Daniela Castellaniego i cieszę się, że udało nam się przekonać go do reprezentowania barw Indykpolu AZS Olsztyn przez najbliższe dwa sezony."


Ośrodki Wypoczynkowe Muszyna - Tani Nocleg » e-turysta.pl\nznaleziono 69 ofert noclegowychofert (11 w Muszynie oraz 58 w okolicy)\n198 miejsc noclegowychmiejsc, 8 usług noclegowych\nOśrodki wypoczynkowe w Muszynie, województwo małopolskie, powiat nowosądecki\nJakich cen noclegów w ośrodkach wypoczynkowych można się spodziewać w Muszynie?\nCeny noclegów w ośrodkach wypoczynkowych w Muszynie zależne są m.in. od standardu obiektu, jego położenia i bliskości atrakcji turystycznych. Średnie ceny za osobę w Muszynie kształtują się na poziomie 55-60 zł za osobę.\nIle ośrodków wypoczynkowych w Muszynie oferuje wyżywienie na miejscu?\nW Muszynie znajdują się ośrodki wypoczynkowe oferujące wyżywienie na miejscu i/lub dostęp do kuchni. Jeśli nie chcesz gotować na wakacjach, w naszym serwisie znajdziesz pełną ofertę ośrodków wypoczynkowych w Muszynie, zapewniających wyżywienie na miejscu.\nJak w Muszynie znaleźć nocleg w ośrodkach wypoczynkowych w przystępnej cenie?\nW Muszynie można znaleźć wiele ofert ośrodków wypoczynkowych, które nie są szczególnie drogie. Tanie noclegi można wyszukać używając opcji sortowania (cena od najniższej) lub filtrując obiekty i ustalając maksymalną cenę na przykład na poziomie 50 zł za osobę.\nW jaki sposób w Muszynie znaleźć ośrodki wypoczynkowe dla większej liczby osób?\nW naszym serwisie wyszukanie ośrodków wypoczynkowych w Muszynie spełniających kryteria zorganizowanych grup lub większej ilości osób jest bardzo łatwe. Wystarczy na przykład przejść do sekcji obiektów posiadających pokoje dla przynajmniej 15 osób lub do sekcji obiektów oferujących noclegi dla grup 30-osobowych. Ilość osób możesz też określić samodzielnie.\nIle ośrodków wypoczynkowych w Muszynie znajduje się blisko centrum?\nW Muszynie 9 ośrodków wypoczynkowych znaleźć można w ścisłym centrum, co przekłada się między innymi na bliskość atrakcji turystycznych oraz lepszą dostępność komunikacji zbiorczej i gastronomii.


Przepisy z kategorii Kotlety - dajprzepis.pl\nPrzepisy z kategorii Kotlety\nKotlety drobiowe z papryką i kukurydzą. Często wykorzystuję mięso z kurczaka, aby przygotować pulpety lub kotlety drobiowe: np. z marchewką, z ogórkami, z warzywami. Z ćwiartek kurczaka można wykroić pełnowartościowe, chude mięso, które do tego jest ta...\nObiad, Kotlety, Kotlety drobiowe, Kotlety drobiowe z papryką i kukurydzą, Kotlety z kurczaka\nKotlety drobiowe z marchewką z piekarnika. Marchewka to świetny dodatek do mielonego mięsa: dodaję ją do mięsnych klopsików z ryżem, ostatnio dodałam ją do burgerów, Bardzo lubię ułatwiać sobie pracę w kuchni, zamiast stać przy garach smażąc np. kotlet...\nObiad, Co na obiad, Kotlety, Mięso mielone, Kotlety drobiowe, Kotlety z piekarnika, Kotlety drobiowe z marchewką., Mięso mielone z kurczaka\nPieczone kotlety mielone z prażoną cebulką\nBardzo lubię ułatwiać sobie kuchenne życie i nie stać przy garach smażąc np. kotlety mielone. Dlatego często zamiast smażyć kotlety na patelni często piekę je w piekarniku, tak jak np. kotlety wieprzowe z cukinią. Często przygotowuję tak kotlety, bardz...\nObiad, Co na obiad, Kotlety, Prażona cebulka, Z piekarnika, Kotlety mielone z prażoną cebulką, Mielone, Pieczone kotlety mielone z prażoną cebulką\nKotlety wieprzowe z cukinią\nCzęsto smaczne dania i połączenia smakowe wychodzą mi, gdy wydaje mi się, że nie mam pomysłu na potrawę, szczególnie obiadową\nObiad, Drugie danie, Co na obiad, Kotlety, Wieprzowina, Cukinia, Z piekarnika\nGrillowane kotlety wieprzowe z prażoną cebulką to moja propozycja na wykorzystanie mielonego mięsa. Zamiast smażyć tradycyjne kotlety mielone na oleju, czy smalcu, można je przygotować na grillu, wersja lżejsza, mniej kaloryczna. Inne pomysły na kotlet...\nPrzyprawy, Dania z grilla, Kotlety, Mięso mielone, Grill, Prażona cebulka\nOstatnio dostałam kartonik różnych puszek z warzywami gotowanymi na parze, nie chciałam robić kolejnej sałatki z kukurydzą, albo chilli corn carne, postanowiłam, że tym razem na tapetę wezmę soczewicę i zrobię z niej warzywne kotleciki. Bo kotleciki ni...\nObiad, Coś na ząb / Dieta, Pietruszka, Kotlety, Soczewica, Kasza kukurydziana, Kotleciki wege, Wegetariańskie\nDrugie danie, Kurczak, Ser, Pomidory, Cebula, Papryka, Kotlety, Oliwki, à la pizza\nObiad, Kurczak, Pieczarki, Kotlety, Jajko, Placki, Mąka ziemniaczana, Pierś z kurczaka\nSmażone kotleciki z kurczaka przygotowuję u nas z okazji i bez okazji, są idealnie od święta czy też na co dzień. Kotleciki z kurczaka smakują doskonale na ciepło, czy też na zimno, nadają się na wszelakie imprezy, wycieczki, jako przegryzki Cz...\nObiad, Przekąski i przystawki, Kurczak, Kotlety, Panierka, ćwiartki\nKotleciki drobiowe smażone\nKotlet pożarski i kotleciki mielone z kurczaka jada się bardzo często w moim domu. Kotleciki drobiowe przygotowuję z mielonego lub siekanego mięsa drobiowego, żeby było taniej wykorzystuję luzowane mięso z udek drobiowych. Kotleciki są dużo lżejsze i d...\nDrugie danie, Kurczak, Pietruszka, Kotlety, Maka pszenna, Maka kukurydziana, Udka\nPolecam przygotować na obiad kotleciki mielone ze szczypiorkiem, w których zamiast kajzerki, czy bułki tartej wykorzystałam płatki kukurydziane, oraz posiekaną cebulkę ze szczypiorkiem. Przygotowuje się prawie jak Kotlety mielone, ale mają kształt okrą...\nDrugie danie, Kotlety, Mięso mielone, Szczypiorek, Płatki kukurydziane, Kotleciki


Do chicagowskich szkół publicznych od środy wrócą zajęcia stacjonarne, a wraz z nimi nauczyciele i uczniowie. To wynik negocjacji i porozumienia pomiędzy Chicago Public Schools i władzami Chicago, a Związkiem Zawodowym Nauczycieli (Chicago Teachers Union). Kością niezgody była stale rosnąca liczba zachorowań na koronawirusa i słaba polityka antycovidowa wprowadzona w chicagowskich szkołach – to był główny argument CTU. W związku z tym w ubiegłym tygodniu związkowcy zdecydowali się na strajk i przejście na naukę zdalną. Negocjacje trwały niemal tydzień.\nKluczowa jest umowa\nObie organizacji podpisały umowę, która szczegółowo określa w jaki sposób poszczególne szkoły będą przechodzić na zdalne nauczanie w przypadku wybuchu ogniska epidemicznego wśród pracowników lub uczniów. Kolejnym elementem porozumienia jest wprowadzenia bardziej dokładnego systemu monitorującego uczniów, a także wprowadzenia obowiązkowego częstszego testowania się na koronawirusa – ten wymóg ma dotyczyć zarówno uczniów, jak i nauczycieli.\n"Chcę potwierdzić, że CPS przedstawiło świetną propozycję, którą oba zespoły negocjacyjne szczegółowo omawiały przez cały dzień. Nauczyciele i dzieci wrócą do klas w środę” – powiedziała burmistrz Lori Lightfoot. Umowę musi jeszcze ratyfikować Związek Zawodowy Nauczycieli i dopiero wówczas będzie można mówić o formalnym zakończeniu strajku. Wiadomo, że CPS nie zgodziło się na kluczowe propozycje związkowców – chodzi po pierwsze o stacjonarny powrót uczniów do szkół 18 stycznia i program testowy opt-out. CPS zgodziło się na propozycję dotyczącą zamknięcie budynku danej szkoły na co najmniej pięć dni, jeśli 30% lub więcej nauczycieli będzie nieobecnych przez dwa kolejne dni z powodu zakażenia bądź kwarantanny.\nO co chodzi w całym konflikcie konflikcie?\nW ubiegłym tygodniu rodzice uczniów z Chicago złożyli pozew przeciwko Związkowi Zawodowemu Nauczycieli (Chicago Teachers Union). Oskarżają ich o udział w nielegalnym strajku – chodzi o organizowanie zajęć w trybie zdalnym wbrew zaleceniom Zarządu Szkół Publicznych (Chicago Public Schools). Od ubiegłej środy, czyli po zakończeniu przerwy świątecznej ponad 300 tysięcy dzieci uczących się w szkołach publicznych na terenie Chicago musiało uczyć sprzed tabletów i komputerów.\n"Ponieważ członkowie CTU odmówili nauczania na warunkach określonych przez CPS – Chicago Public Schools - nauczania osobistego, członkowie CTU są z definicji zaangażowani w strajk" – brzmi fragment pozwu. Rodzice zauważają, że w sprawie przerwania nauki stacjonarnej związek otrzymał poparcie od 73% swoich członków, a ten poziom był "mniejszy niż trzy czwarte wymagane do upoważnienia do strajku". Związkowcy twierdzili, że w szkołach publicznych nie ma zapewnionych wystarczająco dobrych środków bezpieczeństwa. Te argumenty odbijało CPS: „Wydaliśmy miliony dolarów na bezpieczeństwo i że pełny powrót do zdalnego nauczania nie jest konieczny pomimo gwałtownego wzrostu liczby przypadków COVID”. Po wynegocjowaniu porozumienia losy złożonego pozwu są niejasne. Niewiadomych jest więcej.\nNie jest jasne, czy uczniowie będą musieli nadrobić zajęcia z ostatnich pięciu dni, w trakcie których w wyniku strajku CTU zajęcia na były realizowane. Kolejna niewiadoma dotyczy wynagrodzenia nauczycieli, którzy przez wspomniane 5 dni nie byli w pracy. Lori Lightfoot nie odniosła się do tej kwestii.


Czy w nicości mogła istnieć\nautor: Arya ( wt., 2019-04-30 15:27 )\nCzy w nicości mogła istnieć jakakolwiek temperatura? Nie wiem, choć jest to możliwe. Gdyby tak było to zero bezwzględne wydaje się rozsądne, bo nie było żadnego ruchu. Ale być może to tylko nasza spekulacja, bo skoro nie było nic, to mówienie o temperarurze traci sens. Czy wszechświat jest Obserwatorem i Kreatorem. Tak to może być prawda. Trzeba jednak założyc przy tym, że podmiot i przedmit są tożsame-to działa na zasadzie dychotomi. To poniekąd tłumczyłoby równiżz istnienie Obserwatora spoza nicości. Natomiast co do tego, że Wszechświat to myśląca energia, to ok z jednym małym ale. Ta energia jest wtórna. Gdy była tylko nicość to nie było energii (co może potwierdzać zero bezwzględne), ale była informacja. Informacja jest pierwotna w stosunku do wszystkiego innego. Jeśli tak to przyjmiemy, to dochodzimy do sedna, a mianowicie, że wszystko stanowi informację, a to sprowadza nas z powrotem do NIC jako informacji widzianej przez zewnętrznego obserwatora, ale sam obserwator w tym układzie to nie jakiś myślący byt, tylko również informacja. Pod względem dychotomicznym taki układ wydaje sie bardzo prawdopodobny.\nDochodzi kwestia Boga. Jako myślacy byt, Bóg mógł zaistnieć dopiero po przejawianiu się czegos co nazywam Źródłem. Przejawienie to niekoniecznie poziom fizycznego wszechświata, lecz może to być poziom duchowy. Nie jestesmy w stanie tego ocenić. W każdym razie Źródło istniało "od zawsze". W cudzysłowie, bo czas wtedy nie istniał, więc stwierdzenie od zawsze traci sens czasowy. Natomiast Bóg jako rozumny byt postał po przejawieniu. Ale uwaga. Bóg jest procesem, czyli stwarza sam siebie przez cały czas, co jest zgodne z pierwszym zdaniem, które napisałeś.\nMyślę, że rozjaśniłem trochę obraz całości.\nautor: pszewrotex (niezweryfikowany) ( ndz., 2019-04-28 20:47 )\njednak pozostaje nierozstrzygnięte skąd:\nz czego powstało nic?\ndlaczego drgało i wirowało coś, czego nie było?\nNIC to tylko informacja.\nautor: Arya ( wt., 2019-04-30 15:32 )\nNIC to tylko informacja. Gdyby istniał zewnetrzny obserwator, to NIC stanowiłoby dla niego tylko i wyłącznie informaację o tym, ze NIC nie istnieje. A właściwie, że istnieje tylko NIC. W języku polskim problemem jest przeczenie NIE, ale juz w np. angielskim ma to sens: nothing exists.\nautor: Joker (niezweryfikowany) ( ndz., 2019-04-28 14:00 )\nautor: Jack Ravenno (niezweryfikowany) ( ndz., 2019-04-28 11:55 )\nDruga zasada termodynamiki stwierdza wprost, że Wszechświat musiał mieć początek (nie wiadomo jaki, skąd i po co) i stwierdza również jak skończy - czyli pozostanie wielki, ciemny i zimny.\nReligie mówią co innego. Sąd pozostawiam innym.\nNaukowcy wreszcie zaczęli\nautor: 3sp (niezweryfikowany) ( ndz., 2019-04-28 11:34 )\nNaukowcy wreszcie zaczęli myśleć, a nie tylko mówić. Koncepcja wymiarowości jest typowo humanocentryczna - reakcja obronną na zjawiska wykraczające poza ramy oceń świadomego umysłu. Pojawia się wreszcie nadzieja, że ludzkość zrobi krok do przodu, odrzucając psychiczne cywilizacyjne zaburzenia postrzegania rzeczywistości .\nautor: Sio (niezweryfikowany) ( ndz., 2019-04-28 09:56 )\nNikt nie stworzył wszechświata, duch i kosmos są wieczne.\nAle duch jest tu gościem - tak właśnie jest.\nJako duchy żyjemy w amnezji a Bóg jedynie ma nam o tym przypomnieć i pewnie wybyć w inny wymiar\nJeśli tak, to proszę o\nautor: Homo sapiens ( ndz., 2019-04-28 11:05 )\nJeśli tak, to proszę o podanie skąd się wziął Wszechświat i dlaczego powstał, bo przecież nikt o zdrowych zmysłach i w pełni sił umysłowych nie może twierdzić że wziął się z niczego i bez powodu ! To bardzo ważne:\n„British Royal Society było centrum machiny propagandowej, która mówiła ludziom, czym jest nauka. Członkami- założycielami British Royal Society byli masoni i dlatego jakiekolwiek twierdzenia podnoszone przez Towarzystwo stanowiły przedłużenie ich okultystycznych doktryn. Teoria ewolucji nie jest niczym więcej. W książce „The Meaning of Masonry” W.L. Wilmhurst obnażył światopogląd leżący u podstaw nowej, masońskiej nauki:„Przekształcenie człowieka w nadczłowieka” było zawsze celem antycznych misteriów. Prawdziwym celem współczesnej masonerii nie są kwestie społeczne i charytatywne - co do których przywiązuje się taką wagę - ale przyspieszenie duchowej ewolucji tych, którzy pragną udoskonalić swoją naturę i sprawić, by była bardziej podobna do natury bóstwa. Jest to nauka, królewska sztuka, którą praktykować może każdy z nas. Wstąpienie do masonerii w jakimkolwiek innym celu niż zgłębianie praktykowanie tej sztuki oznacza niezrozumienie jej znaczenia.”\nDalej w swojej książce Wilmhurst rozwija ten temat:„Człowiek, który powstał z ziemi i wyewoluował z niższych stworzeń do swojego obecnego stanu racjonalności, musi dokończyć dzieła swojej ewolucji- stać się boskim stworzeniem, zjednoczyć swoją świadomość z Wszechwiedzącym. To właśnie było i jest jedynym celem wszystkich inicjacji.”Duchowe korzenie teorii ewolucji to coś, co niewiele osób brało pod uwagę, podkreślę więc ten aspekt. Jakie kłamstwo powiedział Ewie wąż w ogrodzie Eden? Powiedział, że dzięki wiedzy, dzięki własnemu wysiłkowi staniemy się jak Bóg.Czego uczy ewolucja? Uczy tego, że ciągle ewoluujemy Jeśli ciągle ewoluujemy, jaki jest tego ostateczny cel? Ostateczny cel: absolutna perfekcja człowieka.Nie możemy stać się bardziej niż doskonali. Jaki jest synonim absolutnej perfekcji inny niż boskość? Ewolucja głosi to samo kłamstwo, które było głoszone w ogrodzie Eden - jakoby człowiek mógł stać się doskonały, boski dzięki własnym wysiłkom. Poprzez użycie idei ewolucji masoneria sprzedała masom okultystyczną ideę stawania się pod płaszczykiem nauki wiarą w to, że człowiek stopniowo ewoluuje w oświecone bóstwo. Czego wielu także nie wie, to to, że podstawy idei ewolucji nie zostały stworzone przez Karola Darwina."\nUnia Europejska to dobrobyt obozu koncentracyjneg i zwodnicze swiatło istoty nadprzyrodzonej\na powiec mi tylk dla czego\nautor: falcon59 (niezweryfikowany) ( pon., 2019-04-29 06:55 )\na powiec mi tylk dla czego żydzi łazili po pustyni 40 lat ? mojrzesz był nawigator do kitu ? 40 lat i zajeło wymyślenie zegara słonecznego ? czy to prostu były wakacje ich życia ? od ciężkiej roboty u Faraona ?\nDobry nawigator był z\nautor: Medium ( sob., 2019-05-04 03:08 )\nDobry nawigator był z Mojżesza, jeśli celem było wykorzenienie jakiegoś narodu\nWykorzeniony tak naród został później spożytkowany.\n• Uczeni potwiedzili Wedy • O ciałach subtelnych i życiu\nwt., 2021-10-26 19:05\nWciąż nie wiadomo co wypaliło ślad na całunie Turyńskim!\nniedziela, Grudzień 15, 2013 - 19:10\nNaukowcy twierdzą, że wszechświat może się zapaść w jednej chwili\npiątek, Marzec 15, 2019 - 18:05\nNaukowe dowody wskazują na istnienie wszechświatów równoległych\nwtorek, Wrzesień 2, 2014 - 18:30\nWielki Wybuch mógł być tylko przestrzennym "mirażem"\npiątek, Styczeń 11, 2019 - 19:27\nWedług nowej teorii w Wielkim Wybuchu powstał antywszechświat\nśroda, luty 18, 2015 - 20:17\nŻyjemy w wielkim hologramie i są na to mocne dowody\nwtorek, Październik 26, 2021 - 15:29\nSumeryjski król Etana, odwiedził Annunaki na statku kosmicznym\nponiedziałek, Październik 25, 2021 - 14:04\nNa niebie Hiszpanii uchwycono rzekomą „twarz Boga”\nwtorek, Październik 26, 2021 - 08:53\nDo ilu galaktyk możemy dotrzeć?\nsobota, Październik 23, 2021 - 21:13\nNadal nie wiadomo co wypaliło ślad na całunie Turyńskim\nczwartek, Październik 21, 2021 - 15:38\nOgromna piramida na Antarktydzie. Jak powstała?\npiątek, Październik 22, 2021 - 15:21\nSłońce może ciągnąć Układ Słoneczny przez ogromny kosmiczny tunel\nśroda, Październik 20, 2021 - 13:32\nStarożytne hinduskie teksty mogą opisywać wojny przedstawicieli obcych cywilizacji\nwtorek, Październik 19, 2021 - 15:02\nNad Wietnamem pojawiła się tajemnicza smuga światła\nwtorek, Październik 5, 2021 - 13:47\nTajemnicza anomalia grawitacyjna na Antarktydzie. Co kryje się w Ziemi Wilkesa?\npiątek, Październik 8, 2021 - 15:22\nAlfred Bielek, słynny podróżnik w czasie zapowiadał koniec Stanów Zjednoczonych\nczwartek, Październik 14, 2021 - 11:16\nAlbert Einstein rzekomo badał wrak UFO z Roswell\nponiedziałek, Październik 18, 2021 - 14:44\nAstronomowie twierdzą, że planeta X zostanie wkrótce odkryta\nwtorek, Październik 19, 2021 - 09:49\nManna z nieba, niewyjaśniona zagadka Starego Testamentu\nwtorek, Październik 19, 2021 - 13:22\nCzęściowo zamaskowane UFO pojawiło się obok Słońca\nsobota, Październik 2, 2021 - 07:29\nZe stuletniego grobu wypełzły włosy\nczwartek, Październik 7, 2021 - 15:14\nNaukowcy odkryli niewidzialny szyfr na artefakcie z Wyspy Wielkanocnej


Wojna Cytaty - PolishGeno\nAuthor StanisławReading 3 minViews 221Published by 5 stycznia 2017\n1. Fryderyk Nietzsche To rzekł Zaratustra Mowy Zaratustry: O przyjacielu 72 Jeśli chce się mieć przyjaciela, trzeba też chcieć prowadzić o niego wojnę.\n2. Wojna w obiektywie – Krzysztof Miller\n4. Cytaty z książki „Wojna nie ma w sobie nic z kobiety” (66) To nie jest kobieca sprawa — nienawidzić i zabijać.\n5. Blog FISZKI.pl\n6. Zimna wojna (2018) – Historia trudnej miłości dwojga ludzi, którzy nie umieją żyć bez siebie, ale równocześnie nie potrafią być razem.\n8. Napotkamy również w życiu rzeczy lub osoby, o które warto, a nawet wręcz trzeba walczyć.\n9. Wojna domowa – polski serial obyczajowy w reżyserii Jerzego Gruzy.\n10. Znaczenie: złoty róg symbolizuje utracone szanse Niech na całym świecie wojna, byle polska wieś zaciszna, byle polska wieś spokojna.\n11. Cytaty z kategorii: Pokój i wojna « 1.\n13. Wojna Mussoliniego\n14. Głosuj: 165 głosów ↑ 123 głosów ↓ W naszej epoce, epoce potęgi atomowej, byłoby nonsensem uważać wojnę za odpowiedni środek przywrócenia naruszonych praw.\n16. Archiwa: II wojna światowa – Niezłomni.com\n17. Naprawdę należy poddawać w wątpliwość poczucie sprawiedliwości prezydenta, który prowokuje napaść na naród, w którym około 50% to dzieci, jako wysoce moralny obowiązek naszego kraju” – amerykański senator Robert C.\n19. Wojna jest nieuchronna, skoro trzeba bronić życia przed niszczycielem, który wszystkich by nas pożarł.\n30. Zola urodził się w rodzinie włoskiego inżyniera, wychowywał się i uczył w szkole średniej w Aix-en-Provence, razem ze sławnym później malarzem Paulem Cezannem.\n32. Historia jest dziełem człowieka, a nie sił przyrody, nieubłaganej dialektyki, ducha dziejów czy czegoś podobnego.\n33. Andrzej Turczyn\n34. Walki o granice II RP Wojna polsko-bolszewicka Lata 1921-1926 Polska po zamachu majowym 1926-1939 Kultura i sztuka w okresie międzywojennym Sport w II RP Europa i świat 1918-1939 II wojna światowa Kampania 1939 Okupacja niemiecka.\n35. Możesz dodać je do naszego serwisu – Cytaty24.


Autorki książki: Paulina Klepacz, Kamila Raczyńska-Chomyn i Aleksandra Nowak. Fot. Karolina Jackowska\nWciąż dopatruje się w dorastających dziewczynkach czynnika demoralizującego kolegów. Według dorosłych to one rozpraszają chłopaków, powodują zamieszanie w klasie. Zawarte w regulaminach uwagi i zakazy kierowane są do dziewczynek, a praktycznie nie pojawiają się takie dotyczące chłopców. Joanna Jędrusik rozmawia z Pauliną Klepacz i Aleksandrą Nowak, współautorkami książki „Dziwki, zdziry, szmaty. Opowieści o slut-shamingu”.\nJoanna Jędrusik: Co to jest slut-shaming?\nAleksandra Nowak: Slut-shaming to zawstydzanie, przede wszystkim kobiet, w odniesieniu do ich seksualności. Czasem może to być nieprzyjemny lub wulgarny komentarz, czasem słowa, których użyłyśmy w tytule naszej książki…\n…„dziwki, zdziry, szmaty”.\nA.N.: Bywa, że slut-shaming jest subtelniejszy, podany w formie dobrej rady, żartu czy komentarza dotyczącego liczby naszych partnerów czy partnerek seksualnych, naszego wyglądu, ciała, ekspresji seksualnej i dojrzewania płciowego. Wszystko to ma ustawiać kobietę w gorszym świetle i utrwalić schematy patriarchalnego myślenia.\nPaulina Klepacz: Slut-shaming jest bagatelizowany. Słyszymy, że to tylko słowa, ale te słowa bardzo mocno wpływają na naszą samoocenę. Slut-shaming ma wzbudzić w kobietach poczucie winy, jeśli spotkała je przemoc, i ma przekonać, że same są odpowiedzialne za to, żeby jej unikać. To poczucie winy to nic innego jak fundament victim blamingu.\nP.K.: Zrzucania na ofiarę przemocy, zwłaszcza seksualnej, winy za to, że spotkała ją przemoc. Na przykład dowodzenie, że jeśli została zgwałcona, to doszło do tego np. dlatego, że miała na sobie wyzywającą bieliznę. Slut-shaming jest więc jedną z cegiełek, z których zbudowana jest kultura gwałtu.\nP.K.: Formą kontrolowania kobiet, temperowania ich. A kontrolowanie kobiet to z kolei podstawa patriarchalnego porządku. Bohaterki naszej książki Dziwki, zdziry, szmaty. Opowieści o slut-shamingu czasem miały problem z nazwaniem przemocy, która je dotykała, slut-shamingiem, ale wszystkie, z którymi rozmawiałyśmy, się z nią zetknęły.\nWasi rozmówcy i rozmówczynie – a byłam jedną z nich i nie stanowię tu wyjątku – mówią najczęściej o slut-shamingu, jaki spotkał ich w dzieciństwie. Kobiety wspominają, że doświadczały seksistowskiego zawstydzania częściej ze strony koleżanek niż kolegów. Dlaczego tak się dzieje?\nP.K.: Stosunki między dorastającymi dziewczynkami to skomplikowana sprawa. Czasy szkolne to etap, na którym zaczynamy dojrzewać, nasza seksualność się budzi, a my wkraczamy w dorosły świat i tym samym w patriarchalną narrację, która narzuca nam konkurowanie między sobą, choćby o chłopaków. Dziewczynki zaczynają słyszeć uwagi dotyczące ich zmieniających się ciał. Jednej urosną piersi, jej koleżance jeszcze nie, a że dziewczynki ciągle się porównują, to ta druga może się starać zawstydzić koleżankę.\nTo etap, na którym nie jesteśmy ze sobą poukładane, tworzy się między nami dystans, jeszcze nie doszłyśmy do etapu dziewczyństwa i siostrzeństwa, zamiast tego jesteśmy krytyczne względem innych, ale też siebie. Same zadajemy sobie pytania: „A może ja wyglądam jak zdzira?” albo „Czy ja jestem puszczalska?”. Uwewnętrzniamy ten slut-shaming.\nZ lektury waszej książki wynika, że częściej zawstydzane były dziewczynki, które pochodziły z biedniejszych rodzin.\nA.N.: Myślę, że w ogóle warto spojrzeć na slut-shaming intersekcjonalnie, a więc dostrzec, że osoby czy grupy, które z jakichś powodów doświadczają już wykluczenia i dyskryminacji, mogą być na nie bardziej narażone. Aby paść ofiarą slut-shamingu, wystarczy być kobietą, ale jego ostrze może być w nas wymierzone częściej, jeśli jesteśmy np. pracownicą seksualną, osobą po 60. roku życia, która chce dalej swoją seksualność eksplorować i cieszyć się nią, kobietą o kolorze skóry innym niż biały czy znajdującą się w złej sytuacji materialnej.\nWracając do twojego pytania – tak, w kilku rozmowach, które odbyłyśmy przy okazji pracy nad książką, powracały niestety wspomnienia z czasów szkolnych, w których slut-shamingu najczęściej doświadczały dziewczyny, które pochodziły z biedniejszych rodzin niż reszta klasy.\nSocjolożki Elizabeth Armstrong i Laura Hamilton przeprowadziły badania na jednej z amerykańskich uczelni i pokazały, że studentki używały określenia „slut” przede wszystkim, by napiętnować dziewczyny pochodzące z grup o innym statusie społecznym. Slut-shaming w takim przypadku nie miał tak naprawdę nic wspólnego z realnymi zachowaniami seksualnymi, a po prostu z klasizmem.\nW przypadku dziewczynek i nastolatek slut-shaming zazwyczaj nie ma nic wspólnego z zachowaniami seksualnymi. Jest formą poniżania i wydaje się, że jest bardziej dotkliwy dla dziewczynek niż dla kobiet dorosłych. Trudno znaleźć serial lub film o nastolatkach bez wątku slut-shamingu. Dorosła kobieta, którą ktoś nazwie „dziwką”, potrafi jednak lepiej się bronić niż otoczona przez rówieśników zawstydzana nastolatka.\nA.N.: Trudno oszacować, jak często slut-shaming spotyka nas w dorosłym życiu, natomiast rzeczywiście, w naszych rozmowach praktycznie zawsze pojawiało się wspomnienie doświadczania slut-shamingu w okresie szkolnym. Szkoły bywają wylęgarnią najróżniejszych form przemocy, która jest często ignorowana nie tylko przez rówieśników, ale również nauczycieli i rodziców.\nNa pewno coś w tym jest, że dorośli infantylizują dzieci, odbierają im podmiotowość i nie traktują ich problemów poważnie. Slut-shaming najczęściej wrzucają do worka z napisem „końskie zaloty” i nie wspierają uczennic, które go doświadczają.\nP.K.: Co chwila słyszymy o tym, że w szkołach wywiesza się regulaminy czy ogłoszenia, w których nakazuje się dziewczynkom ubierać przyzwoicie, zakrywać się, nie pokazywać ramiączek od stanika, nie nosić szortów, nie odsłaniać brzucha. Wciąż dopatruje się w dorastających dziewczynkach czynnika demoralizującego kolegów. Według dorosłych to one rozpraszają chłopaków, powodują zamieszanie w klasie. Zawarte w regulaminach uwagi i zakazy kierowane są do dziewczynek, a praktycznie nie pojawiają się takie dotyczące chłopców.\nOsoby dorosłe takimi komunikatami kreują rzeczywistość, w której bezustannie zwraca się uwagę na strój kobiet, komentuje i kontroluje ich wygląd. Rzeczywistość, w której budząca się dziewczęca seksualność to coś złego. Sztandarowym przykładem jest Lolita z książki Nabokova, który wykreował figurę nimfetki obserwowanej perwersyjnie przez dojrzałego mężczyznę. Ale to Lolicie, dziewczynce, przypisuje się demoniczne i lubieżne spojrzenia, które uwodzą dorosłego faceta.\nW waszej książce przeczytałam, że filmy najbardziej przesycone wręcz prymitywnym slut-shamingiem to horrory.\nA.N.: Tak. Co prawda nowsze produkcje coraz częściej odchodzą od utartych schematów, ale jak najbardziej dotyczy to klasyki horrorów. Jedna z naszych rozmówczyń, Ewa Szabłowska, opowiadała, że w filmoznawstwie istnieje nawet termin „final girl” lub „final virgin” na opisanie tego powtarzającego się motywu, w którym pod koniec filmowej masakry przy życiu zostaje ta czysta, nieskalana dziewczyna. Taka, która w przeciwieństwie do „rozwiązłych” koleżanek, nie uprawia seksu. Final virgin uratuje siebie, przeżyje do końca filmu, może nawet zabije potwora i zbawi świat. „Dziwka” umiera pierwsza. To spadek po głęboko zakorzenionym religijnym myśleniu.\nW rozmowie z jedną z bohaterek cytujecie słowa, które często wypowiadają dorośli, zwracając się do dobrze bawiących się albo zadowolonych dzieci. Zupełnie bez seksualnego kontekstu pytają: „Nie za dobrze ci?”. Przyjemność jest traktowana jak coś moralnie złego, za co w dużej mierze ponosi winę katolickie wychowanie. Co jest z nami nie tak? Nie umiemy odczuwać przyjemności i w dodatku żałujemy jej innym?\nP.K.: Kościół i patriarchat nawzajem się wspierają. W całej doktrynie chrześcijańskiej przyjemność to grzech, grzechem jest seks bez prokreacji. Tego uczą na WDŻ, tego uczą na religii. Cnotą jest za to poświęcenie. Jesteśmy wychowywane do poświęcania się: dla rodziców, dla rodzeństwa, dla męża, dla dzieci. Przyjemność kobiety jest, tak jak ona, na szarym końcu. Łatwo ją po prostu wykreślić.\nCzęsto rozmawiam z seksuolożkami, które mówią, że u polskich kobiet dużym problemem jest, żeby pozwoliły sobie na odczuwanie przyjemności – nie tylko seksualnej. Nie umieją tego robić, bo mają poczucie winy.\nW wychowaniu dziewczynek w Polsce w ogóle nie pojawia się taki element jak uczenie, że dziewczynka może poświęcić czas na własną przyjemność. Nie uczy się też eksplorowania swojego ciała, odkrywania tego, co sprawia im przyjemność. Ręce na kołdrze, i tyle.\nA.N.: To poczucie winy dotyczące przyjemności nie dotyczy tylko przyjemności seksualnej. Zarówno kiedyś, jak i dzisiaj, powszechną praktyką, zwłaszcza u kobiet, jest podkreślanie swojego zapracowania, tego, że nie ma się chwili, żeby usiąść, że nie ma się chwili dla siebie. Wychowywano nas w etosie zarobienia, stawiania swojej przyjemności na ostatnim miejscu. To zasługa nie tylko patriarchalnych, ale i kapitalistycznych wzorców oraz przerzucania na kobiety obowiązków związanych z nieodpłatną pracą opiekuńczą.\nA czy slut-shaming może być ukryty za pochwałą? Pisało do mnie wiele czytelniczek moich książek, które identyfikowały się z bohaterką, ale zawsze dodawały, że „one by się nie odważyły” albo „nie poszłyby tak daleko”. Niby wyrazy podziwu, ale zawsze z podkreśleniem, że one to są porządne, grzeczne, trzymają się normy.\nA.N.: W tych komentarzach jest trochę pochwały i trochę chęci podkreślenia, że chciałabym zrobić coś odważnego, że jeszcze nie mam śmiałości. Na razie kogoś podziwiam i może znajdę odwagę za rok albo później. Granica między takimi uwagami wypływającymi autentycznie z podziwu a slut-shamingiem bywa bardzo cienka.\nP.K.: Pokazuje też, jak często się kontrolujemy i cenzurujemy. Chciałybyśmy czegoś, ale boimy się, co ludzie powiedzą. Może dzięki twoim książkom część czytelniczek w końcu nabierze odwagi. To zresztą nie powinno być czymś w kategorii odwagi!\nWydaje mi się, że istnieje dyskurs slut-shamingu pozornie wynikający z troski. Ta troska ma niby wynikać z tego, że adresatka slut-shamingu jest zaburzona, ma problemy psychiczne, potrzebuje pomocy. Używa się wtedy dyskursu terapeutycznego, który ma uprawomocnić zawstydzanie i poniżanie kobiet.\nP.K.: Najgorsze, że czasem można się z czymś takim spotkać również w gabinecie profesjonalisty, terapeutki, psychiatry – taki przykład jest w książce. Terapeuta nie powinien absolutnie oceniać czyjegoś życia seksualnego. Jeśli w trakcie terapii slut-shamuje nas ktoś, kto mówi z pozycji autorytetu, to nie mamy jak się obronić.\nA.N.: Dyskurs terapeutyczny, dotyczący dobrostanu psychicznego, jest coraz powszechniejszy. I dobrze, ludzie bardziej świadomie myślą o relacjach i emocjach. Ale z drugiej strony niestety często powtarza się w nim, że jeśli umiesz stworzyć zdrową relację, jesteś okej. Jeśli nie jesteś w związku, to coś jest z tobą nie tak, musisz nad sobą pracować.\nTaki przekaz trafia do ciebie z wielu stron i nawet jeśli początkowo z tobą nie rezonuje, bo czujesz się dobrze sama, to w końcu bierzesz to do siebie i zaczynasz się zastanawiać, co z tobą nie tak. Bardzo chciałabym, byśmy uznali, że bardzo różne modele życia i różne modele relacyjne są dobre, o ile są dobre dla nas. I zaprzestali wiecznego oceniania wszystkich dookoła. W Polsce wciąż nacisk na jednostkę, by realizowała tradycyjnie uznane wzorce, jest jednak bardzo duży.\nP.K.: Czy jesteśmy normalne, normalni? Ludzie ciągle pytają o to Google’a. Jesteś singielką, podjęłaś taką decyzję świadomie, ale mimo wszystko prędzej czy później pod wpływem bombardującego cię z każdej strony przekazu poczujesz się źle ze swoim singielstwem, zaczniesz się kwestionować. Przecież normalni ludzie są w związkach.\nA.N.: Kiedy ktoś dotyka tematu twojego zdrowia psychicznego, narzuca narrację o twoim życiu, nie mając o nim pojęcia, na początku nie jesteś w stanie zaznaczyć granic, bo nie wiesz, jak zareagować. Bardzo ciężko się przed takim czymś obronić.\nA czy zdarza się slut-shaming w dobrej wierze? Czy seksistowskie zawstydzanie może wypływać z dobrych intencji? Może rodzice czy nauczyciele zwracający uwagę na krótką spódnicę czy makijaż u nastolatki tak naprawdę robią to, bo się o nią martwią?\nA.N.: Te rady i uwagi, które wypowiadają matki, faktycznie wynikają z próby ochrony, są wyrażane w dobrej wierze. Tylko znowu, takie uwagi to uczenie dziewczynek, co mają robić, żeby nie spotkać się z przemocą, żeby nie spotkać się z krytyką, nie mieć problemów. Zamiast tego rodzice i nauczyciele mogliby skierować do chłopców komunikat: nie możesz zaczepiać dziewczynek, nie możesz ich wyzywać.\nJak więc uchronić dzieci przed slut-shamingiem? Czego nie mówić? Jak i czy w ogóle egzekwować normy? Co rodzice mogą zrobić, żeby uchronić dziecko?\nP.K.: Potrzebny jest wyważony przekaz o tym, że żyjemy w świecie, który jest pełen norm. Można tłumaczyć dziecku, że na ekspresję może sobie pozwolić po lekcjach albo w domu, a szkoła to instytucja, która wymaga podporządkowania się pewnym zasadom. Można też dziecku powiedzieć, że może iść ubrane do szkoły tak, jak chce, ale że powinno się liczyć z konsekwencjami. Im bardziej otwarcie się z dzieckiem rozmawia, tym lepiej, chociaż oczywiście każdy przekaz musi być dostosowany do wieku. Na pewno nie należy po prostu mówić „nie” bez wyjaśniania, co się za tym „nie” kryje.\nA jak rozmawiać z dziewczynkami o tym, że grozi im realne niebezpieczeństwo? Niedawno przy okazji zamordowania młodej Brytyjki przez media przetoczyła się dyskusja o tym, czego uczy się dziewczynki i kobiety. Nie wracać do domu w słuchawkach, nie chodzić po nocach, zbliżając się do klatki, mieć przygotowane klucze, i tak dalej. Z jednej strony trudno mi wyobrazić sobie, żeby rodzice pomijali takie komunikaty, żyjemy w kulturze gwałtu i faktycznie może nas spotkać coś złego. Z drugiej strony wspomniane komunikaty podtrzymują taki porządek.\nP.K.: Oczywiście, że rodzice powinni objaśniać dziewczynkom, że dopóki świat się nie zmieni, to są narażone na niebezpieczeństwo. Przede wszystkim powinni zadbać o to, żeby nie kierować poczucia winy na dziecko, za to wyjaśniać mu, na czym polega zagrożenie. Trzeba tłumaczyć dziecku, co jest ze światem nie tak, trochę starsze dziewczynki informować, że warto wspierać feministyczne postulaty dotyczące bezpieczeństwa kobiet i walki z kulturą gwałtu. I oczywiście nie zapominajmy o edukacji synów! Mówmy im o równości, konsensualności!\nA.N.: Ale z drugiej strony ważne, żeby komunikat był dobrany do wieku dziewczynki. Lepiej nie kierować do dziecka przekazów, które je przerażą, będą zbyt obrazowe. Straszenie gwałtem, morderstwem, zbyt mocnymi i sugestywnymi obrazami przemocy na pewno nie pomoże. Nie idźmy też w przekaz, że cały świat jest zły i na każdym rogu czeka na nas niebezpieczeństwo, bo w ten sposób możemy zaszczepić w młodej osobie ogromnie dużo lęku, z którym będzie szła przez życie. Ale uświadamiajmy, że pewne rzeczy mogą się potencjalnie zdarzyć i przemoc nigdy nie jest winą ofiary.\nP.K.: Nasi rodzice nie wiedzieli do końca, jak tłumaczyć nam takie rzeczy, nie mówili wprost o gwałcie, mówili po prostu, żeby nie wracać po nocach. Ale mimo wszystko taka jest rzeczywistość, że faktycznie i realnie mieli na myśli gwałt. W pewnym momencie rodzice muszą w końcu użyć tych słów, otwarcie mówić o seksualności i przemocy z nią związanej. Jeśli pokażemy dzieciom, że nie traktujemy seksu jako tabu, to będą też bardziej odporne na slut-shaming, bo nie da się ich wtedy tak łatwo zawstydzić seksem.\nPaulina Klepacz – feministka i dziennikarka. Redaktorka prowadząca Glamour.pl, współzałożycielka feministyczno-erotycznego magazynu „G’rls ROOM”. Tworzy podcast „SamoMIŁOŚĆ” o masturbacji oraz pozytywnym podejściu do cielesności i seksualności. Jest współautorką książek, m.in. Sexy zaczyna się w głowie czy Cipkonotes, jak i autorką powieści Daj mi więcej.\nAleksandra Nowak – feministka, dziennikarka, redaktorka. Współtwórczyni feministyczno-erotycznego magazynu „G’rls ROOM”. Współpracuje z różnorodnymi mediami i instytucjami kultury, podejmując przede wszystkim tematy związane z seksualnością oraz twórczością kobiet.\nKsiążka Pauliny Klepacz, Aleksandry Nowak i Kamili Raczyńskiej-Chomyn Dziwki, zdziry, szmaty. Opowieści o slut-shamingu ukazała się w kwietniu 2021 r. nakładem wydawnictwa Czarna Owca.


NYPD przejęła 245 sztuk nielegalnej broni - SE.pl\nNYPD przejęła 245 sztuk nielegalnej broni\nfoto: Wielka akcja nowojorskiej policji przeciwko handlarzom nielegalnej broni, podczas której przejęto 245 sztuk pistoletów i karabinów maszynowych – donosi NY1.\nWielka akcja nowojorskiej policji przeciwko handlarzom nielegalnej broni, podczas której przejęto 245 sztuk pistoletów i karabinów maszynowych – donosi NY1. Jak podaje NYPD, jest to największa tego typu akcja w historii miasta. W sumie do aresztu trafiło dwóch głównych handlarzy i 17 osób, które z nimi współpracowało. Śledczy podają, że podejrzani przewozili zapakowaną w walizkach broń do Nowego Jorku, korzystając z połączeń tanimi autobusami. Sprzedawali ją następnie za 600-700 dolarów.\nJak podaje NYPD, jest to największa tego typu akcja w historii miasta. W sumie do aresztu trafiło dwóch głównych handlarzy i 17 osób, które z nimi współpracowało. Śledczy podają, że podejrzani przewozili zapakowaną w walizkach broń do Nowego Jorku, korzystając z połączeń tanimi autobusami. Sprzedawali ją następnie za 600-700 dolarów.\ntagi: NIELEGALNA BROŃ Nowy Jork NYPD obława autor: Sal


Unmasked - darmowa gra online na Giercownia.pl\nZagrań: 1 410\nNiestety, zbrodnicze umysły też mogą być bardzo potężne. Przynajmniej jeśli chodzi o poważne przestępstwa, które trudno jest odkryć i powstrzymać. Zbrodniarze, którzy stoją za nimi, to zazwyczaj bardzo inteligentni ludzie, którzy wybrali zło jako swoją drogę, chociaż mogli, lub faktycznie robią, coś innego w tym samym czasie. Władze dokładają wszelkich starań, aby znaleźć ślad przestępców, organizują specjalne zespoły, aby ich złapać, ale wyniki są zawsze nieprzewidywalne i często negatywne.\nEllie i Hugh są detektywami, którzy właśnie rozpoczęli nową sprawę, z ogromną dozą entuzjazmu. Są na tropie bardzo znanego narko - gangstera imieniem Alex, problem polega na tym, polega na tym, że jednocześnie jest on bardzo udanym biznesmenem. Prowadzi swoją firmę bardzo dobrze, a właściwie ukrywa swój biznes narkotykowy za innymi biznesami.\nPonieważ ten niebezpieczny człowiek bardzo dobrze radzi sobie z podwójnym życiem, ciężko go złapać, ale Ellie i Hugh są naprawdę zmotywowani i chcą go jak najszybciej ujawnić. Będzie to trudna sprawa dla naszych detektywów, ponieważ będą oni zajmować się bardzo inteligentnym człowiekiem, ale wierzą, że sprawa zakończy się dobrym wynikiem, raz na zawsze łapiąc narko-bossa Alexa. Zostań bohaterem w tej ekscytującej, wspaniałej grze ukryte obiekty i pomóż im odkryć prawdę przed opinią publiczną. Powodzenia!