4,5 latek nadal mało mówi - Pediatra - Leczenie - Zdrowie - Forum - Wątek - Polki.pl\n4,5 latek nadal mało mówi\nnapisał/a: nadziejka , 2012-09-25 15:21\nMój syn Kuba ma już 4,5 roku i nadal bardzo mało mówi. Problemy zaczęły się już przed pierwszymi urodzinami. Na początku bardzo nieprzyjemnie pachniał z ust i nosa, lekarz rodzinny na dzień dobry przepisał tydzień zastrzyków, które oczywiście tylko chwilowo i w niewielkim stopniu pomogły, następnie antybiotyk jeden drugi po około pól roku walki dała pani doktor skierowanie na wymaz z ust i nosa okazało się ze gronkowiec, wypisała receptę na szczepionkę wzmacniającą-tak minęły kolejne trzy miesiące poprawa nadal była niewielka choć minął prawie rok. W końcu dostaliśmy skierowanie do laryngologa. On obejrzał nos małego i gardło stwierdził ze migdały ma do usunięcia. Tego samego dnia gdy odbyła się wizyta laryngologiczna pojechaliśmy do szpitala ustalić termin zabiegu(oczywiście kilka miesięcy czekania) od razu zauważyła pani doktor że mały ma chore zęby, niestety pod wpływem antybiotyków i niedoboru wapnia mały stracił już wszystkie górne zęby. Te kilka miesięcy do terminu zabiegu odwiedzaliśmy co tydzień dwa stomatologa lecz pani nic poza smarowaniem czyms zdrowych zębów nie była wstanie zrobić stwierdziła, że nie jest w stanie tego mu usunąć i żeby cokolwiek małemu zrobić trzeba było by go usypiać i stopniowo powoli leczyć. Gdy w końcu gdy nadszedł dzień zabiegu rano stawiliśmy się w szpitalu niestety mały był bardzo zdenerwowany, nie mogłam go uspokoić, lekarze popatrzyli mu do nosa i gardła stwierdzili, że z powodu zębów zabiegu nie będzie oraz powiedzieli, że najprawdopodobniej mały ma coś w nosie, lecz mu tego nie wyciągną bo jest zbyt nadpobudliwy i odesłali do laryngologa. Kolejne tygodnie czekania na wizytę w końcu wyjęto małemu kawałek waty z nosa. Myśleliśmy, że po usunięciu tego ciała obcego wszystko wróci do normy i mały przestanie „śmierdzieć” i skończą się ciągle infekcje. Niestety tak się nie stało. Zębów nie byliśmy w stanie wyleczyć wiec przepadło usunięcie migdałków. Tak minęło 1,5 roku znowu odwiedziłam rodzinnego bo mały nadal nie mówił a raczej mówił bardzo niewiele najpierw powiedziała, że ma jeszcze czas. Minęło kilka miesięcy mały skończył już 3 lata i nie mówił wiec pani doktor wypisała skierowania do logopedy, psychologa, audiologa, neurologa. Niestety koniec roku a wiadomo jak to jest z naszą służba zdrowia udało mi się zapisać na listę do logopedy, i jakimś cudem załatwić wizytę u laryngologa-audiologa. Na wizycie okazało się, że poprzedni laryngolog nie wyjął wszystkiego z nosa. Wiec prawie dwa lata mały miał ciała obce w nosie jakąś watę czy gąbkę ciężko było to określić po wyglądzie. Lecz nie udało się zbadać słuchu. Znowu usłyszałam, że trzeba jechać do Poznania aby cokolwiek moc z nim zrobić. Zwolnił się termin u logopedy, odbyliśmy z 10 wizyt u pani magister, już na dzień dobry usłyszałam że minie wiele miesięcy zanim zacznie mały mówić. Pól godzinne spotkania polegały głownie na dopasowywaniu obrazków, pokazywaniu itp. Mały nie chce powtarzać nawet prostych dźwięków. I jak to bywa pani magister nie podpisała umowy z NFZ wiec skończyły się nawet te wizyty 30min raz w tygodniu. Nigdzie się dostać nie możemy. Mały nadal nie mówi, nadal ma chore zęby, nie został przebadany psychologicznie ani neurologicznie ani nie przebadaliśmy mu słuchu.\nJestem samotną matka, nie mam żadnej pomocy, nie mam rodziny ani przyjaciół nie mogę sobie pozwolić na wyjazd z małym do poznania i tam leczenie go. Kuba jest nadpobudliwy i nerwowy. Denerwuje się bardzo gdy chce coś powiedzieć i nikt go nie rozumie przez co bywa nawet agresywny. Poza problemami z mową rozwija się prawidłowo, zwłaszcza ruchowo niekiedy zaskakuję.\nNie wiem już co robić, ma 4,5 roku z panią logopedą liczyliśmy ze dostanie się do przedszkola niestety brak miejsc dla 4latków. Staram się jak najwięcej mu czytać oraz bawić się tak naj pani logopeda doradzała np. sylabowanie prostych rzeczowników a mały pokazuje je na obrazkach, ćwiczenia z językiem też podstawowe ma opanowane. Ale boje się, że za rok jak będzie odbywał obowiązkowe pzedszkole/zerówke będzie go czekać wiele nieprzyjemności. W końcu dzieci w wieku 2-3lat o wiele lepiej mówią od niego. Nauka piosenek wierszyków jest w tej chwili niemożliwa.\nJak można mu pomóc aby w ciągu roku przygotować go do przedszkola? Zapomniałam wspomnieć, że zdarzyło mu się kilka razy upaść na głowę ale nie odwiedzaliśmy lekarza czego teraz bardzo załuje.\nnapisał/a: Gaag , 2013-03-12 17:09\n1. W każdym powiecie działa poradnia psychologiczno-pedagogiczna. Wiele poradni prowadzi wczesną interwencję. Można się umówić na przebadanie dziecka u logopedy, psychologa i pedagoga. Po diagnozie można dziecko zapisać na terapię w tejże poradni psychologiczno-pedagogicznej.\n2. Postarać się zarezerwować termin na leczenie stomatologiczne (im szybciej będzie ustalony termin tym lepiej dla dziecka). I potem rozpocząć leczenie stomatologiczne.\n3. Trzeba się wziąć w garść i nie odpuszczać mimo że czasem brakuje sił i cierpliwości.\nnapisał/a: nadziejka87 , 2013-04-05 14:21\ntak chodzimy juz do psychologa jednego do drugiego mamy termin na 27 maj ( do tego drugiego odeslal nas psychiatra) chodzimy takze do 2 logopedow i nadal zero poprawy chodz to juz pol roku. nurolog podejrzewa autyzm ale to diagnoza po 10minutowej wizycie i tylko na podstawie cofnietej mowy, logopeda ktora z nim spedzila kolo 6 godzin podejrzewa adhd ale jak sama mowi jeszcze za wczesnie aby jednoznacznie potwierdzic nadpobudliwosc. maly mial robione eeg ktore wyszlo w normie\no stomatologu narazie mozemy pomarzyc bo maly nie chce nawet na chwile usiasc na fotelu a na kolanach sie rzuca i nic nie da sie zrobic\nnapisał/a: aazz7 , 2013-04-05 14:29\nPisałam Ci kiedyś PW.\nJa bym podejrzewała afazję, ale to też tak tylko rzucam bo przecież dziecka nie widziałam. Czy neurolog zlecił badania? Jakie?\nJa bym rónież załatwiała w Poradni psychologiczno pedagogicznej wczesne wspomaganie rozwoju.\nnapisał/a: nadziejka87 , 2013-04-05 15:10\nw poradni mowia ze poki nie ma jednoznacznej diagnozy nie moga zadnego zaswiadczenia mu wystawic a bez tego ani do przedszkola integracyjnego ani do takiej grupy wspomagania.\nneurolog zlecil eeg i rezonans ale to drugie nie wiem czy dam rade, czy go uspia z jego zebami :(\nnapisał/a: aazz7 , 2013-04-05 19:42\nJa w sprawie Twojego synka czuję się tak mało kompetentna i chociaż bardzo bym Ci chciała pomóc to nie dam rady. Z wykształcenia jestem pedagogiem i coś wiem o opóźnieniach w mowie, ale u Twojego dziecka nakłada się tyle rzeczy, że (powtarzając za poradnią) bez jednoznacznej diagnozy nie wiem za co się chwycić. Jest jedna pani psycholog, logopeda, która jest dla mnie wielkim autorytetem, wydała ona wiele książek i pracuje z różnymi dziećmi, które mają duże trudności z mową. Mówię o Jagodzie Cieszyńskiej. Na internecie znajdziesz bez problemu kontakt mailowy do niej, z tego co widziałam odpowiada rodzicom, radzi, może będzie miała dla Ciebie jakieś wskazówki. Wiem, że to kolejny logopeda, no ale może spróbujesz.\nnapisał/a: Gaag , 2013-04-06 19:07\nHmm jakiejkolwiek diagnozy nie wystawiłabym po 10 minutowym badaniu dziecka (tak się po prostu nie robi).\nPiszesz że eeg więc to mamy na plus\nJeśli dziecko podczas leczenia zębów wykazuje agresję to warto przeprowadzić zabieg w narkozie.\n1.Opisz jak syn funkcjonuje w zabawach z innymi - czy sam się bawi, czy bawi się z innymi dziećmi w grupie, z dorosłymi, czy nawiązuje kontakt wzrokowy?\n2.Jakie badania są zlecone od neurologa?\n3. Czy podczas zabiegów laryngologicznych synowi usunięto wszystkie ciała obce?\n4. Rozumiem że dziecko jest w normie intelektualnej?\nnapisał/a: nadziejka87 , 2013-04-06 19:35\n1. niestety maly nie dostal sie do przedszkola i ma bardzo ograniczony kontakt z rowiesnikami. wychowuje sie z mlodsza o 8 miesiecy kuzynka, lubi bawic sie z nia w berka chowanego. ostatnio nawet bawili sie w lekarza i sklep. tylko ze on zawsze musi byc w ruchu wiec wszelkiego zabawy takiego typu go interesuja lubi rywalizacje (wyscigi). wiadomo ma bardzo utrudniony kontakt z dziecmi z powodu mowy, ale biega za innymi chce sie z nimi bawic.\nostatnio pani psycholog wyglupiala sie z malym i mowila ze dziwi sie diagnozie neurologa bo w takich zabawach nawiazywal z nia swietny kontakt wzrokowy, w domu roznie z tym bywa zwlaszcza jak sie skupi na bajce lub jakies grze. bardzo lubi gry logiczne na tablecie typu przezun ten element aby pilka mogla wpasc do kosza.\n2. neurolog zlecila tylko eeg po degradacji snu i rezonans.\n3. nie jestem pewna czy usuneli mu wszytsko pierwszy laryngolog napewno tego nie zrobil bo po roku okazalo sie ze nadal nie jest oczyszczony, a w szpitalu maly byl zbyt agresywny i nie dal sobie nic zrobic\n4.znalzalam taka ankiete\nJakie umiejętności nabył w wieku 5 lat?\n(oceń umiejętności swojego dziecka na skali od 1 do 5)\n1 - oznacza brak umiejętności\n2 - umiejętność jest jeszcze słabo ukształtowana\n3 - umiejętność czasem jest bardzo wyraźna, ale zdarza się jeszcze, że dziecko niewłaściwie z niej korzysta,\n4 - umiejętność opanowana w stopniu dobrym\n5 - bardzo dobrze opanowana umiejętność, widoczna w wielu sytuacjach.\nCzyta pojedyncze litery lub słowa\t1\nZapamiętuje adresy i numery telefonów\t1\nLiczy do 10\t2\nPotrafi napisać cyfry od 1 -5 1\nRozumie znaczenie przeciwieństw i podobieństw\t3\nRozumie znaczenia następstwa czasu, np. dziś, jutro, rano, wieczorem\t3\nOdróżnia fantazję od rzeczywistości\t2\nZapamiętuje opowiadane historie i chce żeby je kontynuować\t3\nJego zabawy są coraz bardziej rozbudowane, a rekwizyty otrzymują funkcję symboli\t2\nPotrafi napisać swoje imię\t1\nUmie pogrupować przedmioty, np. wg wielkości\t4\nKlasyfikuje zbiory wg ich liczebności, porównuje zbiory przez łączenie w pary po jednym elemencie z każdego zbioru\t4\nKlasyfikuje zbiory wg cech jakościowych\t4\nWaży za pomocą wagi szalkowej /trzeba dodać - za mało, trzeba odsypać - za dużo/\t1\nUżywa nazw figur geometrycznych /koło, kwadrat, prostokąt/\t4\nRozpoznaje kierunek – w lewo, w prawo\t3\nSprawnie składa papier po przekątnej wg wzoru\t1\nSkłada rozcięty obrazek\t4\nWykonuje proporcjonalne kopie figur geometrycznych\t2\nPotrafi przerysować figurę o ostrych kątach (np. trójkąt)\t1\nUmie szczegółowo opowiedzieć zdarzenie, program telewizyjny\t2\nKoncentruje się na wykonywanej czynności\t2\nwiec raczej jest opozniony wnioskujac z takiej ankiety\nnapisał/a: aazz7 , 2013-04-06 19:56\nNie wiem gdzie znalazłaś tę ankietę, ale nie przekonuje mnie zbytnio. Dla mnie jest nie precyzyjna i miejscami przesadzona. Gdybym ją przeprowadziła dla swojego dziecka to jego wyniki były by lepsze, ale wyniki mojego dziecka są lepsze od Twojego bo mój jest starszy z tego co wiem, ale też jest bez rewelacji. Moje dziecko jest dobre we wszystkim co matematyczne, ale jego umiejętności rysowania, szlaczki, koncentracji uwagi, zwłaszcza tej koncentracji uwagi, leżą. Więc nie masz się co martwić.\nZapamiętaj jedną maksymę" rozwój dziecka nie jest drogą prostą, wspinającą się do góry, to raczej wijąca się ścieżka.\nMartwi mnie to, że Twoje dziecko nie dostało się do przedszkola (rozumiem, że na następny rok szkolny), Czy ty nie masz możliwości odwołać się od decyzji komisji? Przedstawić zaświadczeń lekarskich, że Twojemu dziecku potrzeba taka pomoc?\nnapisał/a: nadziejka87 , 2013-04-06 21:06\nw tym roku sie nie dostalo ale od wrzesnia w zwiazku z obowiazkowym przygotowaniem przedszkolnym MUSZA gdzies go przyjac, co gorsza od lipca zmieniamy miejsce zameldowania i nie wiem jak bedzie w nowym miejscu wygladac dalsze leczenie czy uda nam sie gdzies dostac do specjalistow\nnapisał/a: nadziejka87 , 2013-04-07 08:18\nw tym problem ze zadnych zaswiadczen lekarskich nie mam, nie ma jednej jasnej diagnozy jest tylko masa podejrzen nic wiecej\nnapisał/a: aazz7 , 2013-04-07 15:12\nCo do tego przedszkola to zupełnie tego nie rozumie, mam przedszkole pod sobą w pracy i wiem co dyr robi tam by przyjąć dzieci, które tego potrzebują. W kwestii szkolnej, Twoje dziecko powinno pójść do szkoły jako 6 latek, wiesz, że masz prawo zwrócić się do PPP i prosić o opinię o odroczeniu obowiązku szkolnego, myślę, że dla Twojego dziecka potrzebne będzie dłuższy czas w przedszkolu bo przedszkole jest inne niż szkoła.\nZaczęłaś już organizować leczenie dla Twojego dziecka w nowym miejscu zamieszkania, myślę, że warto się tam rozejrzeć po ofercie i zadzwonić do kolejki się umówić.


Jak wybrać szpilki damskie? – Stylissimo\nSzpilki damskie to must have w szafie każdej kobiety. Posłużą nam na imprezach. w pracy, czy podczas spotkania ze znajomymi. Eleganckie obuwie doskonale wysmukli sylwetkę i doda nam pewności siebie. Jak dokonać wyboru? Jakie szpilki damskie spełnią nasze oczekiwania? Gdzie można je zakupić? O czym musimy pamiętać? Co oferują producenci?\nSzpilki https://pantofelek24.pl/pol_m_Obuwie-damskie_Szpilki-268.html mogą mieć różnorodne obcasy, od kilku, do nawet kilkunastu centymetrów. Niższe panie mogą z powodzeniem wybrać takie szpilki, jakie dodadzą im kilku centymetrów. Oczywiście istnieje wiele modeli i marek, jakie spełnią oczekiwania klientek.\nGustowne szpilki w połączeniu z każdym elementem garderoby zaprezentują się idealnie. Aktualnie nawet do spodni dresowych nosimy szpilki, co jest modne już od kilku sezonów.\nNajbardziej klasyczne połączenie to piękna sukienka i szpilki – taki zestaw posłuży nam na specjalnych uroczystościach. Szpilki nie mogą nas obcierać, dlatego odpowiedni rozmiar jest na wagę złota.\nZakup szpilek zawsze jest nie lada wyzwaniem dla kobiety. Na początku zastanówmy się, jaka wielkość obcasa będzie nam odpowiadać. Kolejna kwestia to wzory, kolory i materiały. Do stonowanych strojów możemy dobrać kolorowe szpilki, np. w kwieciste wzory.\nZ kolei jeśli stylizacja jest dosyć bogata i ma wiele wzorów, jednolite szpilki będą najlepszym rozwiązaniem. W sytuacji, gdy nie wiemy, jakie szpilki wybrać, poprośmy o pomoc sprzedawcę w sklepie online. Zakupy w tym miejscu pozwolą zaoszczędzić nie tylko czas, lecz także pieniądze. Nie dziwi zatem fakt, że tak często sięgamy po zakupy internetowe.\nPrevious Post: Czym cechują się kurtki PitBull?\nNext Post: Tajemnicze gamingowe pudełko – prosty pomysł na prezent!


Maksimum aktywności roju meteorów Orionidy | Deltasky\n← Musical o teleskopie Spitzera\nGaleria deltasky otwarta – dodaj swoje zdjęcia! →\nMaksimum aktywności roju meteorów Orionidy\nAutor: deltasky.pl | 17 października 2011 . 12:06\n21 października przypada tegoroczne maksimum Orionidów – jednego z najliczniejszych rojów (strumieni) meteorów, z niewielkim nasileniem. To jeden z dwóch rojów związanych z kometą 1P/Halley, najbardziej znaną kometą okresową, odwiedzającą pobliże Ziemi co około 76 lat. Za każdym powrotem komety w okolice Słońca przybywa pozostawionego na orbicie kometarnego pyłu, na który Ziemia regularnie natrafia w trakcie swej okołosłonecznej wędrówki. Orbita komety Halleya dwukrotnie przecina orbitę Ziemi, stąd dwa razy w roku obserwujemy związane z nią meteory. Pierwszy raz w początkach maja – meteory z roju Eta Akwarydy, po raz drugi właśnie w październiku – jako rój Orionidów.\nChoć mniej liczne od majowych Eta-Akwarydów, Orionidy obserwujemy przy znacznie dogodniejszym położeniu radiantu, który już przed 21:00 jest ponad wschodnim horyzontem, a około 4:00 wznosi się na 50° ponad południowy horyzont. Moment największego nasilenia zjawiska w tym roku przewidziano na 21 października. Nie jest to jednak ostre maksimum, więc podobne nasilenie powinno trwać przez całą noc, również po północy, kiedy warunki obserwacji będą najlepsze. Nocą 21/22 października powinniśmy mieć szanse dostrzeżenia w ciągu godziny nawet do 20–25 bardzo szybkich, białych meteorów ze śladami. Wypatrywać ich powinniśmy wieczorem na wschodzie, a po północy wysoko w południowej części nieba. Szanse mamy tym większe, że właśnie tej nocy Księżyc znajduje się już w ostatniej kwadrze.\nPrzypomnijmy, że nazwy rojów pochodzą od łacińskich nazw gwiazdozbiorów, w których usytuowany jest radiant, czyli miejsce na niebie, skąd wydają się wylatywać rozbiegające się na wszystkie strony rozbłyski meteorów. Radiant Orionidów znajduje się w północno-wschodniej części konstelacji Oriona (w mieczu albo maczudze, z którą postać Oriona przedstawia się na rysunkach). Lepsze warunki obserwacyjne po północy wynikają zarówno z dogodniejszego położenia górującego około 4:00 radiantu, jak również z faktu, że im bliżej świtu, tym więcej obserwujemy meteorów „nacierających” na nas, a nie tylko „prześcigających” Ziemię, które dominują przed północą – co wynika z kierunku ruchu obrotowego Ziemi.\nOrionidy obserwowane są systematycznie od 1869 roku, z podobną do obecnej aktywnością. Znane są jednak znacznie wcześniejsze opisy „deszczów meteorów” o nawet ponad 1000 zjawisk w ciągu godziny (ZHR>1000), obserwowanych w tych dniach w Chinach i Japonii, pochodzące z okresu dawnej świetności dalekowschodniej astronomii.


Recenzja rozprawy doktorskiej Jerzego Naczyńskiego pt. Sposób zwiększenia potencjału produkcyjnego gazowni na drodze równoległego odgazowania węgla oraz katalitycznego rozkładu gazu propanowo-butanowego w piecach gazowniczych - The Science Papers Ropository of Silesian University of Technology\nTitle: Recenzja rozprawy doktorskiej Jerzego Naczyńskiego pt. Sposób zwiększenia potencjału produkcyjnego gazowni na drodze równoległego odgazowania węgla oraz katalitycznego rozkładu gazu propanowo-butanowego w piecach gazowniczych\nKatalog OPAC\t; oai:repolis.bg.polsl.pl:53598\nWydział Metalurgiczny. Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie\nNaczyński, Jerzy : Sposób zwiększenia potencjału produkcyjnego gazowni na drodze równoległego odgazowania węgla oraz katalitycznego rozkładu gazu propanowo-butanowego w piecach gazowniczych (1972)\nRecenzja rozprawy doktorskiej: Długosz, Aleksander\nRecenzja rozprawy doktorskiej: Zahaczewski, Roman\nRecenzja rozprawy doktorskiej: Zieliński, Henryk\nRecenzja rozprawy doktorskiej: Długosz, Aleksander May 10, 2019\nRecenzja rozprawy doktorskiej Jerzego Naczyńskiego pt. Sposób zwiększenia potencjału produkcyjnego gazowni na drodze równoległego odgazowania węgla oraz katalitycznego rozkładu gazu propanowo-butanowego w piecach gazowniczych\nRecenzja rozprawy doktorskiej mgra inż. Jerzego Śliwy pt. Opracowanie podstaw technologii produkcji koksów elektrodowych z krajowych surowców\nRecenzja rozprawy doktorskiej mgra inż. Andrzeja Koszorka pt. Tworzenie się chlorków nielotnych w warunkach koksowania wsadu węglowego\nRecenzja rozprawy doktorskiej mgra inż. Jerzego Szpinetera pt. Wpływ dodatku krzemu na strukturę i własności fizykochemiczne tworzyw węglowych


Twarz - KOsklep Rzęsy i Paznokcie - Hurtownia Kosmetyczna online Elbląg\nTwarzZnaleziono 123 produkty.\nBielenda Professional Exclusive Line DIAMENTOWE SERUM...\nExclusive Line DIAMENTOWE SERUM LIFTINGUJĄCE tubka poj. 50 ml Przeznaczenie:...\nBielenda Professional SOOTHING FACE SERUM Kojąco-łagodzące...\nIntensywnie łagodzi podrażnienia skóry i odczyny zapalne oraz zmniejsza skłonność do powstawania podrażnień i zaczerwienień. Skutecznie wzmacnia układ odpornościowy skóry oraz uszczelnia naczynka krwionośne. Wykazuje także intensywne działanie...\n32,00 zł\tDo koszyka Wyświetl\nBielenda Professional Antybakteryjny żel do demakijażu twarzy...\nPrzeznaczenie: cera mieszana, tłusta, ze skłonnością do zmian trądzikowych Składniki aktywne: Anti-Acne Complex, D-panthenol Działanie: skutecznie usuwa makijaż delikatnie...\nBielenda Professional Arganowy peeling do twarzy z komórkami...\nUsuwa martwe komórki naskórka przez co przygotowuje skórę do dalszych etapów zabiegu. Intensywnie odżywia i nawilża skórę, wygładza i regeneruje, rozjaśnia oraz odświeża i relaksuje skórę. Nadaje jej miękkość i jedwabistą gładkość. poj. 150 g\nBielenda Professional Peeling do twarzy z perełkami jojoba\nBielenda Professional Face Peeling With Jojoba Microcapsules polecany dla każdego rodzaju cery. Usuwa martwe komórki naskórka i oczyszcza z toksyn (detoks) przez co przygotowuje skórę do przyjęcia...\n34,00 zł\tDo koszyka Wyświetl\nBielenda Professional Satynowe mleczko do demakijażu\nBielenda Professional Satin Make-Up Remover dla każdego rodzaju cery. Delikatnie i skutecznie oczyszcza skórę, przygotowując ją do zabiegu kosmetycznego. Zmiękcza i regeneruje naskórek, utrzymuje...\n37,00 zł\tDo koszyka Wyświetl\nMaseczka zalecana jest dla cery dojrzałej. Efektem stosowania maseczki jest: - spłycenie zmarszczek - ujędrnienie skóry twarzy Regularne stosowanie daje efekt liftingu. ...\nBielenda Professional DNS ROLLER kosmetyczny do terapii...\nBielenda Professional DNS Roller to specjalistyczne urządzenie kosmetologiczne przeznaczone do użytku w warunkach domowych, dzięki któremu przeprowadzimy zabieg mezoterapii mikroigłowej. Poprzez nakłuwanie skóry za pomocą...\n89,00 zł\tDo koszyka Wyświetl\nAA Prestige Institute MASKA BAZOWA\nAksamitna maska bazowa to niezwykle łagodny preparat o działaniu kojącym. Produkt oparty jest na składnikach aktywnych takich jak: D-pantenol, allantoina oraz olej z ogórecznika lekarskiego, które doskonale komponują się z bogatymi...\n43,05 zł\tDo koszyka Wyświetl\nAA PRESTIGE Institute Eliksir łagodzący\nEliksir przeznaczony jest do nadwrażliwej skóry dojrzałej, z tendencją do teleangiektazji i rumienia. Zmniejsza zaczerwienienie, wzmacnia i uszczelnia naczynia krwionośne.\n24,60 zł\tDo koszyka Wyświetl\nBielenda DNR ROLLER DO KOSMETYCZNEJ MEZOTERAPII MIKRO 1,5 MM\nUrządzenie przeznaczopne do mikronakłuwania skóry w zabiegu kosmetycznej mezoterapii mikroigłowej twarzy i ciała. Działanie: • skuteczny i optymalny transport składników aktywnych w głąb skóry • stymulacja naturalnej produkcji...\n1,5% Hialuronowe Serum W Kremie Do Twarzy 50g...\nOpaska frotte - BIAŁA


stębnowana - Co to jest stębnowana? + Definicje online + eDefinicje.pl\nCo to jest stębnowana?\nCzym jest stębnowana? Co znaczy stębnowana?\nWyraz stębnowana jest odmianą słowa stębnować.\nZobacz synonimy słowa stębnowana\nZobacz podział na sylaby słowa stębnowana\nZobacz hasła krzyżówkowe do słowa stębnowana\nTłumaczenie wyrazu stębnowana:\nZapis słowa stębnowana w języku migowym\nZapis słowa stębnowana w alfabecie Morse'a\nZapis słowa stębnowana w alfabecie Braille'a\nZapis słowa stębnowana w alfabecie fonetycznym NATO (ICAO)\nSierra Tango Echo Bravo November Oscar Whiskey Alpha November Alpha\nZapis słowa stębnowana od tyłu\nPopularność wyrazu stębnowana\nsuprematyczny , sabot , strenować , staniński , Santos , szałwiowy , Skrzypkowski , salonicki , siedmioprocentowy , swoszowicki , silikonowo-akrylowy , sześciodniówka , spinningówka , sześcioakcentowy , Sporady , składowisko , szmergielowy , sandwicz , Smuszewo , Słysz ,


Ryk Brown, Świt Wolności — przeczytaj pełną wersję online w LitRes, strona 4\n– Mam nadzieję, że przynajmniej będą mieli lepsze jedzenie na pokładzie.\nMarcus odwrócił się i spojrzał na Enrique z uśmiechem.\n– Słuszna uwaga. Nie wiem jak ty, ale ja mam już dość molo.\n– Jak, do diabła, takiemu trepowi udało się wymyślić, w jaki sposób włączyć takarańskiego autopilota? – zażartował Enrique, gdy schodzili po tylnej rampie promu.\n– To nie ja zrobiłem, sir – przyznał sierżant Weatherly i wskazał podporucznika Willarda po swojej lewej stronie. – To sprawka tego faceta. To podporucznik Michael Willard, syn Roberta z Aitkenny – wyjaśnił, naśladując sposób, w jaki podporucznik przedstawił się wcześniej.\n– Aitkenna – zauważył Marcus. – Jesteś z Corinair?\n– Tak jest. Urodziłem się tam i wychowałem. Historia mojego klanu sięga aż do pierwotnych kolonii ludu Corinair – wyjaśnił z dumą oficer.\nEnrique spojrzał na niego ze zdziwieniem.\n– Czy masz coś przeciwko temu, abym cię zapytał, co, do diabła, robisz na takarańskim okręcie, a zwłaszcza takim, który właśnie próbował stopić twoją planetę?\n– Myślę, że dlatego właśnie wywołał bunt i poddał okręt – wyjaśnił sierżant Weatherly.\n– Ach, więc on to zrobił? – zapytał Marcus, spoglądając z zainteresowaniem na młodego podporucznika. – Nie wygląda na takiego mądralę. Do diabła, przecież to jeszcze dzieciak.\n– Cóż, ten dzieciak najwyraźniej rzucił się na swojego kapitana i wziął go na zakładnika. Wydaje się, że na pokładzie jest więcej ludzi z Corinair. Wygląda na to, że ci żołnierze pochodzą z różnych światów i zostali po prostu zmuszeni do służby.\n– Oczywiście. Przecież tak było od zawsze. Podatki, surowce i młodzi mężczyźni do służby w wojsku. Wszystkie światy podbite przez Ta’Akarów muszą wypełnić swoje limity, aby nadal mogły być niezależne. – Marcus zachichotał ponuro. – Daj nam swoje pieniądze, planetę i świeżutkich młodych chłopaków… To taki mały żart.\nEnrique zbliżył się do podporucznika Willarda.\n– Czy zrobiłeś to dlatego, żeby ocalić swój świat?\n– A ty nie zrobiłbyś tego samego? – odpowiedział pytaniem podporucznik.\n– Cholera, tak. Dziękuję ci. – Enrique chrząknął.\n– Za co? – zapytał podporucznik Willard. – Za poddanie się czy włączenie automatycznego sterowania lotem?\n– Myślę, że za obie te rzeczy. Ale mam jeszcze jedno pytanie. Czy macie coś do żarcia na tym wraku? Od wielu dni jemy tylko suszone świństwa i molo.\n– Chyba mogę wam w tym pomóc.\n– W takim razie prowadź – odparł Enrique, wskazując wyjście.\n– Dlaczego musieliście jeść molo? – zapytał podporucznik. – My nie karmilibyśmy nim nawet naszych psów.\nEnrique rzucił Marcusowi oskarżycielskie spojrzenie.\n– Słuchaj, nie patrz tak na mnie. Przecież to nie ja powiedziałem twojemu kapitanowi, żeby kupił cały transport tego obrzydliwego grzyba.\nPodróż z lewego hangaru trwała krótko, ponieważ kuchnia, która obsługiwała załogę „Yamaro”, znajdowała się pośrodku okrętu. Pierwszą rzeczą, jaką zauważył Enrique, było to, że sam okręt znacznie się różnił w środku od „Aurory”. Jego jednostka miała wiele rur, przewodów i kanałów biegnących wzdłuż ścian i sufitów, co powodowało, że pozostawało bardzo mało wolnej powierzchni. Ściany i sufity „Yamaro” były stosunkowo puste, a jedyne urozmaicenie stanowiły strategicznie rozmieszczone panele interfejsów lub konsole komunikacyjne, znajdujące się na wysokości ramion.\nInna różnica polegała na tym, że dolne krawędzie drzwi były zrównane z podłogą. Na „Aurorze”, poza kilkoma wyjątkami, włazy znajdowały się zawsze dwadzieścia centymetrów nad powierzchnią pokładu. Na „Yamaro” zostały zautomatyzowane i po otwarciu znikały w grodziach. Większość drzwi „Aurory” była typu zawiasowego i musiała być obsługiwana ręcznie, z wyłączeniem oczywiście kilku, które odgradzały krytyczne obszary lub przechodziły przez główne grodzie.\nStatki różniły się też estetyką. „Aurora” była prosta i funkcjonalna. W przeciwieństwie do niej „Yamaro” miał dużo więcej ozdób, a herby Caiusa Wielkiego były widoczne prawie wszędzie. Podczas gdy korytarze i sufity ziemskiego okrętu zostały zaplanowane z myślą o wykorzystaniu miejsca, „Yamaro” został zaprojektowany tak, aby zaimponować gościom wspaniałymi pomieszczeniami i nadmiernie wielkimi wymiarami związanymi z każdym aspektem jego struktury. W trakcie drogi do kuchni Enrique wciąż się zastanawiał, ile kosztowało wyprodukowanie takiego okrętu. Mimo że faktycznie robił wrażenie, cała dodatkowa przestrzeń i dekoracje wydawały się zwykłym marnotrawstwem.\n– Chyba już mówiłeś, ile osób jest zakwaterowanych na tym okręcie? – zapytał Enrique.\n– Standardowo załoga liczy dwieście osiemdziesiąt sześć osób – odpowiedział podporucznik Willard.\n– To kilkanaście mniej niż na „Aurorze”. Wydaje mi się, że to za mało na okręt tej wielkości.\n– Jest w większości zautomatyzowany. Do jego obsługi w rzeczywistości potrzeba tylko jednej czwartej tej liczby osób.\n– Więc dlaczego jest tak duży? – spytał Enrique, gdy weszli do mesy, która mogła pomieścić ponad dwukrotnie więcej osób, niż liczyła standardowa załoga.\nPodporucznik uśmiechnął się.\n– Tak, rozumiem, że jest to mylące. Spójrzcie, z tych urządzeń wydaje się jedzenie. – Wskazał zespół maszyn wbudowanych w przeciwległą ścianę wielkiego pomieszczenia.\nEnrique gestem nakazał mu iść dalej, w stronę dystrybutorów żywności. Kiedy szli między rzędami stołów, podporucznik kontynuował wyjaśnienia:\n– Widzicie, nierzadko zdarza się, że oprócz swojej załogi operacyjnej ten okręt przewozi także siły uderzeniowe.\n– Ale teraz niczego nie przewozicie, prawda? – Marcus przerwał mu, rozglądając się, jakby oczekiwał, że z ciemnych zakamarków słabo oświetlonego pomieszczenia wybiegnie szwadron uzbrojonych żołnierzy.\n– Nie, nie na tym patrolu. Byliśmy w drodze, aby odebrać grupę nowych rekrutów i przetransportować ich z powrotem na Takarę.\n– Przecież jesteście jednostką wojenną – powiedział Enrique. – Nie macie innych maszyn do wykonywania tych zadań, takich jak transportowce do przewożenia żołnierzy czy coś takiego?\n– Zwykle tak jest. W ostatnich latach dużo zasobów zostało jednak zużytych z powodu rebelii.\n– Ale to nie jest zwykła kanonierka, ale ciężki krążownik. Jeśli o mnie chodzi, sądzę, że to kiepskie wykorzystanie zasobów.\n– Nie pytają nas o zgodę – odpowiedział podporucznik, śmiejąc się cicho. – Poza tym plotka głosi, że kapitan de Winter wypadł z łask na czyjś rozkaz.\n– Ach, widzę, że również twoje wojsko schodzi na manowce – skomentował Enrique.\nPodporucznik spojrzał na niego z zastanowieniem.\n– To nie jest moje wojsko – poprawił, a następnie podszedł do zestawu maszyn. Wyglądało na to, że istnieją cztery wersje urządzeń, jednak zewnętrznie nie różniły się od siebie.\n– To są podstawowe dystrybutory żywności – wyjaśnił. – Wybierasz, co chciałbyś zjeść, a zostanie to dostarczone przez te przegródki na dole. Czerwone drzwiczki są przeznaczone do dań gorących, pomarańczowe do dań o temperaturze pokojowej, a niebieskie do zimnych.\n– To wszystko jest opisane w takarańskim. – Enrique przejrzał instrukcje na ekranie.\n– Oczywiście – odpowiedział podporucznik. – Wszyscy musieliśmy się nauczyć tego języka.\n– Przepuśćcie mnie – zaproponował Marcus, a następnie odepchnął Enrique na bok i podszedł do dozownika.\n– Znasz takarański? – zapytał nieco zaskoczony podporucznik Willard.\n– Odkąd skończyłem pięć lat – odpowiedział Marcus tonem, który jasno wskazywał, że uważa pytanie za głupie. Następnie dodał: – Poza tym po kilkunastu wspólnych posiłkach z tymi ludźmi mam już całkiem niezłe pojęcie, co lubią.\n– Kto powiedział, że lubimy to, co ostatnio jedliśmy? – zaperzył się Enrique.\nMarcus przeszedł przez kilka opcji menu, wreszcie wyświetlacz zaczął pokazywać obrazy. Po przejrzeniu kilku zdjęć gotowych posiłków zatrzymał się na jednym.\n– Co o tym myślicie? – zapytał Enrique i pozostałych.\nEnrique i sierżant Weatherly zbliżyli się do Marcusa, żeby lepiej przyjrzeć się obrazowi. Wyglądało to na coś w rodzaju upieczonego czerwonego mięsa, polanego jasnobrązowym sosem. Obok leżało bladozielone warzywo, podobne do zielonej fasoli, ale o dziwnym odcieniu.\n– Co to jest? – zapytał Weatherly.\n– To coś podobnego do mięsa, które nazywacie wołowiną – odpowiedział Marcus.\n– W porządku – oświadczył Enrique. – Zamów nam trochę tego.\nMarcus wybrał pozycję. Maszyna wydała kilka cichych dźwięków, a pół minuty później drzwiczki do dań ciepłych i zimnych otworzyły się na wysokości jego pasa. Marcus wyciągnął szklankę zimnej wody i tackę z jedzeniem zawierającą takie samo danie, jakie pojawiło się na ekranie.\n– Proszę bardzo – powiedział do Enrique. – Jedzenie godne króla.\n– Nie – poprawił go podporucznik Willard – nie tutaj. Ale może w mesie oficerskiej.\nEnrique badawczo obwąchał danie.\n– Pachnie całkiem nieźle. Zamów po jednym dla każdego.\n– A kim ja jestem, kelnerem?\n– Bardziej kelnerem niż pilotem – zażartował Enrique, a następnie zapytał podporucznika Willarda: – Jesteś głodny?\n– Rozkuj go – polecił sierżantowi Enrique.\nSierżant Weatherly wyjął z kieszeni pilot, przycisnął go do metalowych kajdanków i nacisnął przycisk odblokowania. Oba urządzenia zabezpieczające otworzyły się jednocześnie. Sierżant zdjął je z rąk młodego podporucznika i włożył do bocznej kieszeni na broń.\n– Dziękuję – powiedział Willard, pocierając nadgarstki.\n– Przynajmniej to mogliśmy zrobić za to, że nas nakarmiłeś.\nPodporucznik wziął jedzenie i napój od Enrique.\n– Śmiało, usiądź – zachęcił Enrique, gdy Marcus podał mu kolejny talerz z jedzeniem i szklankę wody.\nPodporucznik Willard usiadł przy najbliższym stole, natomiast Enrique usadowił się naprzeciw niego. Podporucznik natychmiast zaczął jeść. Nie miał nic w ustach od ponad ośmiu godzin, czyli od czasu, gdy dotarli nad jego rodzinną planetę. Po kilku kęsach zauważył, że Enrique przygląda mu się uważnie i nawet nie próbuje skosztować własnego posiłku.\nNa twarzy podporucznika pojawił się wyraz zrozumienia.\n– Gdy jadasz z wrogiem, zawsze pozwól jemu się pożywić – powiedział z uśmiechem.\n– Coś w tym stylu – odpowiedział Enrique, również się uśmiechając.\nPodporucznik Willard nadal jadł.\n– Zapewniam, że nie mam zamiaru cię otruć – wyjaśnił pomiędzy kęsami. – Wręcz przeciwnie, jesteś moją jedyną szansą na powrót do domu.\n– Mam nadzieję, że cię nie uraziłem – rzekł Enrique, biorąc swój pierwszy kęs.\n– Oczywiście, że nie. W rzeczywistości odczuwam ulgę, że ci, którzy mają być naszymi sprzymierzeńcami, nie są głupcami.\n– Słuchajcie, to nie jest złe! – powiedział ze zdziwieniem Enrique, przeżuwając pierwszy kęs niezwykłego mięsa.\n– Wszystko jest lepsze od molo – stwierdził krótko Marcus, siadając do jedzenia. – Bierzcie – dodał, rzucając na stół koszyk. – Przyniosłem wam też kilka bułek.\n– Masz rację – skomentował sierżant Weatherly. – To jest całkiem niezłe.\n– Możecie mi nie wierzyć, ale jedzenie sztabu dowodzenia jest o wiele lepsze – stwierdził porucznik Willard.\n– Skąd wiesz? – zapytał Enrique. Jego szkolenie w jednostkach specjalnych obejmowało także przeprowadzanie przesłuchań. Wspólny posiłek był doskonałym sposobem, aby skłonić kogoś do otwarcia się przed drugą osobą, i to w taki sposób, żeby nawet nie zdawał sobie sprawy, że to robi.\n– Każdy młodszy oficer jest przynajmniej raz zapraszany na obiad z kapitanem – wyjaśnił podporucznik, kontynuując spożywanie. – Niektórzy myślą, że kapitan robi to po to, aby można było zobaczyć, jak żyją klasy wyższe. Rozumiecie, coś w stylu zachęty. Ale większość z nas i tak wie lepiej, o co chodzi.\n– W takim razie opowiedz nam o tym.\n– Pozwól, że coś wyjaśnię. W ciągu czterech lat mojej służby nigdy nie widziałem oficera w randze dowódcy, który nie urodziłby się na Takarze.\n– Ta’Akarowie myślą, że ich gówna nie śmierdzą! – wykrzyknął Marcus. – Zwłaszcza te dobrze sytuowane dranie.\n– Twój przyjaciel ma rację – potwierdził podporucznik Willard.\n– Ale czy sam nie jesteś oficerem?\n– Formalnie rzecz biorąc, jestem. Jednak takim oficerem, którego nazywają „zwykłym”. Moja ranga pozwala mi na dostęp do tych jedynie obszarów statku, na których muszę przebywać ze względu na obowiązki. I to wyłącznie dlatego, że mam unikatowe umiejętności, które są dla nich wartościowe. Nie wolno mi pojawiać się na górnych pokładach, chyba że zostałbym zaproszony lub tego wymagałaby sytuacja.\n– Górne pokłady? – zapytał Enrique.\n– Ogólnie mówiąc, okręt jest podzielony na cztery pokłady. Dwa górne są oficerskie, co w zasadzie oznacza tylko arystokrację. Nie zezwalają na przebywanie tam personelu spoza Takary. Nie byliście jeszcze na mostku?\n– Ja nie – odparł Enrique i popatrzył na sierżanta Weatherly’ego. – A ty?\n– Byłem w pierwotnym zespole abordażowym. Od tamtej pory jestem na tym pokładzie.\n– Czy zauważyłeś dwie klatki schodowe rozdzielone środkowym chodnikiem? – zapytał podporucznik Willard. – Ten chodnik łączy mostek z pokładami, na których mieszkają i pracują arystokraci. Pozostali „zwykli ludzie” schodzą po schodach na niższe pokłady. Większość załogi nigdy nawet nie wchodzi po tych schodach, używają ich nieliczni, głównie zwykli oficerowie oraz personel opiekujący się arystokracją.\n– To wyjaśnia, dlaczego ta część była o wiele ładniejsza. – Sierżant Weatherly odchrząknął.\nEnrique popatrzył na niego.\n– Duże, szerokie korytarze, luksusowe apartamenty, centrum rekreacyjne… To było jak statek wycieczkowy. Na początku myśleliśmy, że znaleźliśmy się w niewłaściwym miejscu – mówił dalej sierżant.\nEnrique spojrzał na podporucznika Willarda. Coś go w nim niepokoiło – coś nie pasowało do całości.\n– Jeśli istnieje tak duża separacja klas, więc w takim razie w jaki sposób zdobyłeś broń na mostku?\n– Kto powiedział, że miałem broń? – odpowiedział podporucznik, a na jego skądinąd posępnej twarzy pojawił się cień dumy.\n– Załatwiłeś bez broni mostek pełen arystokracji? – Enrique nie mógł tego zrozumieć.\n– Oprócz noży i pistoletów istnieje też inna użyteczna broń. – Podporucznik uśmiechnął się i odchylił w fotelu. – Byłem mieszkańcem Corinair na długo przed tym, zanim zostałem takarańskim oficerem do spraw komunikacji. I jeszcze przez długi czas po zakończeniu kariery służbowej pozostanę obywatelem Corinair, podobnie jak inni żołnierze z Corinair służący również na tym statku. Jeden z nich zajmował się kontrolą środowiska. Gdy tylko kapitan zarządził atak, wiedziałem, że muszę coś szybko zrobić, aby ocalić swój świat. Wysłałem więc tajną wiadomość do mojego przyjaciela, żeby na mostku i górnych pokładach obniżył ciśnienie atmosferyczne i nasycenie tlenem. Ta’Akarowie są przyzwyczajeni do znacznie wyższego ciśnienia i zawartości tlenu. Zajęło to trochę czasu, ponieważ trzeba było to zrobić powoli, żeby nikogo nie zaniepokoić, ale w końcu osłabiło ich fizycznie i pogorszyło sprawność umysłową. Gdy nadszedł właściwy czas, dość łatwo pokonaliśmy obu takarańskich strażników i zdobyliśmy ich broń.\n– A co z uderzeniem kapitana? – zapytał sierżant Weatherly.\n– To była sprawa osobista. – Podporucznik uśmiechnął się jeszcze szerzej.\nKomendant Dumar przez chwilę śledził obraz z kamer monitoringu znajdujących się na dachu. Zobaczył, że wszystkie pięć kalibri bezpiecznie wylądowało na platformie. Jego wzrok był jednak przede wszystkim skoncentrowany na bieżących raportach z akcji, przewijających się na dużym ekranie wbudowanym w stół planowania pośrodku centrum dowodzenia. W samej Aitkennie było aktywnych ponad dwadzieścia zespołów wzniecających konflikty między lojalistami a wyznawcami. Ponadto komunikaty z innych placówek na kontynencie informowały, że są tam prowadzone podobne operacje, choć nie tak skomplikowane jak w stolicy. W końcu znajdowała się tu siedziba rządu Corinair, więc jeśli miał go zdestabilizować, było to najodpowiedniejsze miejsce.\nZaledwie kilka minut po powrocie z misji, która doprowadziła do uwolnienia dowództwa „Yamaro”, kapitan de Winter wpadł do centrum dowodzenia. Jak każdy arystokrata, spodziewał się, że wszyscy będą mu się przyglądać z podziwem.\n– Gdzie komendant? – ryknął. Dopiero po chwili zauważył dowódcę przy stole planowania.\nKomendant wpatrywał się w wyświetlacze. Na głównym ekranie w co najmniej kilkunastu oddzielnych oknach były odtwarzane transmisje na żywo z rozmaitych źródeł. Większość pochodziła z ręcznych kamer cyfrowych, przekazujących dane do sieci planetarnej za pomocą połączeń mobilnych. Inne powadziły profesjonalne serwisy informacyjne, nadal działające w zrujnowanym mieście, którym zezwolono na kontynuowanie nadawania ze względu na ich zdecydowanie lojalistyczny punkt widzenia. Podczas katastrof zawsze używano mnóstwa kamer, które rejestrowały zdarzenia z każdego możliwego kąta widzenia. To znacznie ułatwiało zdobywanie bieżących informacji. Ponieważ komendant Dumar decydował, które agencje mogą nadal nadawać, mógł też odpowiednio manipulować mieszkańcami.\n– Muszę z panem natychmiast porozmawiać! – stwierdził kategorycznie de Winter, zbliżając się do komendanta.\nJakby na znak całkowitego braku zainteresowania kapitanem i szacunku dla niego, dowódca odpowiedział, nie podnosząc nawet wzroku:\n– W czym mogę panu pomóc, kapitanie?\n– Potrzebuję okrętów i uzbrojonego personelu; najlepszego, jakim pan dysponuje.\n– Ma pan na myśli ludzi, którzy właśnie uwolnili pana i pańskich oficerów?\nKapitan usłyszał sarkazm w głosie komendanta, ale na razie zdecydował się go zignorować. Gdyby przebywali na Takarze, ton dowódcy byłby pełen szacunku.\n– Mogą być, jeśli nie ma pan nic lepszego pod ręką.\n– A jakiego typu pojazdów pan potrzebuje, kapitanie?\n– Co najmniej dwóch promów orbitalnych eskortowanych przez myśliwce i okręty.\n– Przykro mi, że pana rozczaruję, kapitanie, ale obawiam się, że w tej konkretnej chwili nie mogę panu tego wszystkiego zapewnić.\n– A kiedy będzie pan mógł? – zapytał kapitan.\n– Za kilka dni, jeśli się nam poszczęści. Najprawdopodobniej potrwa to jednak kilka tygodni.\n– Takie rozwiązanie mi nie odpowiada – zaprotestował de Winter, który z każdą chwilą stawał się coraz bardziej zdenerwowany z powodu lekceważącego zachowania komendanta.\n– Przykro mi to słyszeć, kapitanie. – Dumar zastanawiał się, ile jeszcze może potrwać taka wymiana zdań, zanim pompatyczny arystokrata straci panowanie nad sobą.\n– Komendancie, myślę, że nie rozumie pan sytuacji. – Sposób, w jaki kapitan wypowiedział to zdanie miał na celu zademonstrowanie wyższości. – Musimy odzyskać „Yamaro” i przechwycić ten obcy okręt!\n– Ma pan na myśli ten okręt, który pana pokonał? – przerwał mu komendant. Wiedział, że to zdanie może być kroplą przepełniającą czarę wytrzymałości kapitana.\n– Ci aroganccy kretyni nikogo nie pokonali, komendancie. W ostatniej sekundzie zbuntowała się przeciwko mnie moja własna załoga. Gdyby tak się nie stało, siedziałbym teraz na mostku „Aurory”, zamiast tracić czas na kłótnie o priorytetach operacji.\nPrzy ostatnim zdaniu kapitan prawie stracił panowanie nad sobą, więc komendant uznał, że nadszedł czas zakończyć rozmowę.\n– Cóż, przynajmniej w tym się zgadzamy – odparł, wciąż wpatrując się w ekrany. – To była strata czasu.\n– Komendancie, czy zdaje pan sobie sprawę z tego, że mogę teraz wydać panu bezpośredni rozkaz?\nKomendant miał już dość.\n– Niestety, nie może pan tego zrobić, kapitanie – przerwał arystokracie, podnosząc głowę i odwracając się twarzą do rozwścieczonego kapitana. – Widzi pan, jestem planetarnym dowódcą operacyjnym zarządzającym wszystkimi działaniami przeciwko rebeliantom. Moim zadaniem jest podejmowanie wszelkich działań, jakie uznam za konieczne, żeby zapobiec aktom buntu lub rebelii przeciwko imperium. W takich sytuacjach mam pełne uprawnienia dowódcze. Kapitanie, tylko sam Caius może mi teraz wydawać bezpośrednie rozkazy.\nKomendant miał rację, jednak spodziewał się, że kapitan Winter jeszcze bardziej się zdenerwuje.\n– Zdobycie tego okrętu jest o wiele ważniejsze niż cokolwiek, co dzieje się teraz na tym małym śmiesznym świecie!\n– Czy to dlatego zdecydował się pan go zbombardować z orbity? – zapytał dowódca.\n– Komendancie, miałem odpowiednie uprawnienia. Nie chcę się panu tłumaczyć, ale było to konieczne, aby zmusić kapitana „Aurory” do ujawnienia się. Poza tym przecież odebrał pan sygnał ostrzegawczy.\n– Tak, dziękuję, że wziął mnie pan pod uwagę, kapitanie.\n– Komendancie… – kapitan złagodził ton – przepraszam, nie przekazano mi pana nazwiska.\nDowódca był zaskoczony zmianą zachowania rozmówcy.\n– Dumar, komendant Travon Dumar – przedstawił się. – Dowódca operacyjny wszystkich sił przeciwpartyzanckich w układzie Darvano.\n– Czy mógłbym zamienić z panem słowo na osobności? Proszę.\nUżycie słowa „proszę” wystarczyło, aby przekonać dowódcę do osobistego spotkania.\n– Jak sobie pan życzy – zgodził się i odwrócił, chcąc wyjść z centrum dowodzenia. – Proszę iść za mną.\nKapitan de Winter wyszedł za dowódcą i udał się do sąsiadującego gabinetu. Nieprzyzwyczajony do podążania za kimkolwiek, wstrzymał się jednak na chwilę, zamierzając zagrać swoją kartą atutową na osobności, gdzie mogłoby to przynieść największy efekt. Jego rodzina była bardzo faworyzowana przez Caiusa i mimo że kapitan nie wyróżnił się jeszcze podczas służby, jego ojciec i dziadek byli wielokrotnie doceniani i nagradzani. Był pewien, że sam ten fakt wystarczy, aby komendant spełnił jego prośbę.\nGabinet komendanta, choć nie tak gustownie urządzony jak większość innych pomieszczeń zajmowanych przez osoby o podobnej randze, był najwyraźniej używany od dłuższego czasu. Wszędzie widać było osobiste pamiątki. Najbardziej rzucały się w oczy liczne zdjęcia wiszące na ścianach. Większość przedstawiała rodzinę i przyjaciół, było także kilka wspólnych zdjęć z kolegami. Oczywiście wisiał też obowiązkowy wizerunek Caiusa Wielkiego. Jednak tym, co przykuło uwagę kapitana i skłoniło go do zatrzymania się i ponownego przemyślenia swojego planu, było zdjęcie znajdujące się po lewej stronie portretu Caiusa. Widniał na nim elitarny oddział królewskich strażników. Przy końcu pierwszego rzędu widać było siedzącego komendanta Dumara, z pewnością nieco młodszego i mającego niższą rangę, ale wciąż i tak najwyższą wśród osób na zdjęciu.\n– Komendancie Dumar, proszę przyjąć moje przeprosiny. Niestety, pozwoliłem, by emocje wzięły górę. Chciałbym się jednak upewnić, że rozumie pan cały ciężar mojej misji.\n– Pana misji, kapitanie? Może tej, którą pan sobie wymyślił?\n– Gdybym w tym przypadku czekał na upoważnienie, jestem pewien, że byłoby już za późno.\n„Za późno na zdobycie chwały” – pomyślał komendant. Gdy wchodzili do pomieszczenia, zauważył, że oczy kapitana zatrzymują się na zdjęciach na ścianie, i wiedział, że zrobiły na nim duże wrażenie.\n– Być może – stwierdził, siadając za biurkiem. – Proszę kontynuować, kapitanie.\nArystokrata zdecydował się pozostać w pozycji stojącej. Była to oznaka szacunku dla mężczyzny, który choć miał niższą rangę, posiadał odpowiednie uprawnienia, aby przydzielić mu zasoby, których tak bardzo potrzebował.\n– Okręt wroga na orbicie…\n– „Aurora” – wtrącił dowódca, choćby po to, by zademonstrować kapitanowi, że nie jest całkowicie nieświadomy sytuacji.\n– Zgadza się. – Wiedza komendanta o okręcie wroga spowodowała, że kapitan na chwilę się zawahał. – „Aurora”… choć mała i słabo uzbrojona, ma unikatową technologię na pokładzie. Urządzenie, pewnego rodzaju system napędowy, który daje możliwość przeskakiwania w mgnieniu oka pomiędzy punktami w przestrzeni.\n– Naprawdę? – Komendant uznał to za mało prawdopodobne. – A w jaki sposób ustalił pan, że to urządzenie rzeczywiście istnieje?\n– Proszę mi zaufać, komendancie. Ono istnieje.\n– Niech mnie pan przekona, kapitanie. Jestem z natury dociekliwy.\nKapitan zajął miejsce po drugiej stronie biurka, starając się mówić do komendanta w taki sposób, jakby byli równymi sobie towarzyszami broni.\n– „Aurora” używała tego urządzenia podczas walki, aby wielokrotnie wskakiwać do wnętrza naszego pola siłowego i z niego wyskakiwać, co pozwoliło jej spowodować imponującą liczbę uszkodzeń, zanim zdążyliśmy oddać choćby pojedynczy strzał.\n– A o jakiej długości skoków mówimy?\n– Podczas starcia namierzyliśmy ją tylko raz albo dwa. Za każdym razem była oddalona nieco ponad minutę świetlną od nas. Myślę jednak, że może skoczyć znacznie dalej.\n– Na czym opiera pan to założenie?\n– Na powierzchnię planety zostaliśmy przetransportowani promem tego samego typu, którego używają zespoły zbierające w systemie Przystani. Poza tym rozpoznałem pilota. Była to kobieta będąca jednym z liderów Karuzari, którym udało się uciec podczas bombardowania systemu Taroa. Posiłki przybyłe wkrótce po zniszczeniu „Campaglii” zgłosiły obecność okrętu o nieznanym typie, który pozornie zniknął, gdy zbliżono się do niego na zasięg strzału. Myślę, że tym okrętem była „Aurora”. Jak pan wie, naszym najszybszym statkom podróż między Taroa i Darvano zajęłaby prawie rok, a nawet trzy razy dłużej, gdyby najpierw dotarły do Przystani. Nawet nasze drony komunikacyjne potrzebują kilku tygodni na pokonanie tej odległości.\n– Ale Karuzari nie mają takiego urządzenia, kapitanie. Jego stworzenie wymagałoby dziesiątków lat pracy całej armii ekspertów. Oni nigdy nie mieli dostępu do takich zasobów.\n– Okręt nie należy do nich – uśmiechnął się kapitan.\n– Czy sugeruje pan, że Legenda Początków jest prawdą? – Wiadomość o znaku, która od wczorajszego wieczora przetoczyła się przez całą planetę, zaczęła się komendantowi nagle wydawać mniej nieprawdopodobna, niż początkowo sądził.\n– Oczywiście, że nie – powiedział kapitan, unosząc brwi, a na jego twarzy pojawił się uśmiech. – Byłoby to bezpośrednie naruszenie Doktryny – dodał w najbardziej politycznie poprawny sposób, na jaki mógł się zdobyć. – Mimo że prawdziwe pochodzenie okrętu ma dla nas niewielkie znaczenie, jednak technologia budzi wielki niepokój. Pan także powinien być tym zaniepokojony, komendancie.\nDowódca odchylił się na chwilę w fotelu, rozważając słowa kapitana. Nigdy nie wierzył w Doktrynę. Po prostu podporządkował się administracji, tak samo jak większość, a prawdopodobnie także siedzący przed nim mężczyzna. Niestety, jeśli okazałoby się, że okręt wroga pochodzi z Ziemi, stłumienie buntu wyznawców Zakonu stałoby znacznie trudniejsze. Wierzyli już w Legendę Początków, a także w tę mityczną postać Na-Tana, który miał być zwiastunem zbawienia i pochodzić z dawno zapomnianej kolebki ludzkości.\n– Rzeczywiście, coś w tym jest – odpowiedział w zamyśleniu.\n– Może pan więc zrozumieć moją niecierpliwość. Po zdobyciu takiej technologii imperium odniosłoby wielkie korzyści, takie, których nie możemy sobie teraz wyobrazić.\n– Być może – zgodził się dowódca. – Podobne korzyści odniesie również pańska reputacja i miejsce w historii pana rodu.\n– To niewielka nagroda w porównaniu z chwałą naszego imperium – zapewnił de Winter.\n– Niewątpliwie – stwierdził komendant z lekkim sarkazmem. – Ponieważ jednak ta technologia może mieć ogromny wpływ na dobrobyt imperium, można sobie wyobrazić, że mogłaby być dla niego równie katastrofalna. Zakładając oczywiście, że pana plany wezmą w łeb.\n– Zapewniam pana, komendancie, że moje działania okażą się skuteczne.\n– Czy mam uwierzyć w te słowa, biorąc pod uwagę, hmm, ostatni występ, w czasie którego próbował pan sobie poradzić z tym okrętem?\n– Okoliczności, w których zamierzam się zmierzyć z „Aurorą”, będą zupełnie inne. Teraz jest dla mnie oczywiste, że ze względu na jej umiejętność wykonywania skoków niemożliwe byłoby zwycięstwo w tradycyjnym scenariuszu walki. Musimy znaleźć sposób, aby dostać się na pokład tego okrętu. Jeśli trzeba, należy to zrobić potajemnie. – De Winter starał się kontrolować swoje reakcje.\n– Dlaczego uważa pan, że tak łatwo przyjdzie dokonać abordażu?\nKapitan uśmiechnął się, ciesząc się ze swojego dedukcyjnego rozumowania, którego wynik zamierzał przekazać komendantowi.\n– Fakt, że używają zniszczonego promu, niepochodzącego z ich własnego świata i na którym zresztą latają obcy ludzie, jest całkiem wymowny, podobnie jak młody wiek ich kapitana. Uważam, że prawdopodobnie z powodu spotkania z „Campaglią” na tej jednostce nie ma obecnie wystarczająco ludzi do obsługi.\nKomendant rozważał słowa kapitana. Jeśli, jak podejrzewał kapitan, „Aurora” rzeczywiście miała za mało personelu, znacznie zwiększyłoby to szanse na udaną akcję abordażową. Oprócz tego, gdyby faktycznie się okazało, że ludzie z „Yamaro” są więzieni w jego ładowniach, na co zresztą wskazywały dane telemetryczne, załoga „Aurory” musiałaby zostać jeszcze bardziej okrojona, ponieważ jej część zostałaby przydzielona do pilnowania jeńców.\n– Tak, kapitan „Aurory” wydawał się młody – przyznał komendant, przypominając sobie wiadomości, które wcześniej oglądał.\n– Zgadza się. Jeśli będziemy działać szybko, możemy jeszcze przechwycić prom w porcie kosmicznym i użyć go, żeby dostać się na pokład.\n– Obawiam się, że przyszedł pan za późno, kapitanie. – Komendant skrzywił się. – Ten prom opuścił kosmodrom w tym samym czasie co pan. Tak naprawdę wylądował na pokładzie „Yamaro” kilka minut przed pana przybyciem tutaj.\n– „Yamaro”? W takim razie może zamierzają przetransportować moją załogę na powierzchnię planety? To może być nasza okazja.\n– Wątpię. Sytuacja na Corinair jest w tej chwili zbyt niestabilna. Minister bezpieczeństwa nie jest na tyle głupi, by zgodzić się na przyjęcie kilkuset żołnierzy wroga, zwłaszcza po tym, gdy w tak łatwy sposób wyzwoliliśmy pierwszą grupę, która postawiła stopę na tym świecie.\n– Musi być jakiś inny sposób – nalegał kapitan, a w jego głosie brzmiała desperacja.\n– „Aurora” może się ponownie gdzieś pojawić – stwierdził komendant. – Do tego czasu powinniśmy podjąć kroki, aby ją zniszczyć, ponieważ stanowi niedopuszczalne zagrożenie dla imperium.\nKapitan nie chciał oczywiście, żeby „Aurora” i jej technologia zostały bezpowrotnie utracone. Nie miał jednak innego wyjścia, dlatego musiał się teraz zgodzić z komendantem, aby jak najdłużej zachować możliwość wyboru.\n– W porządku. Ale nie działajmy zbyt szybko, komendancie. Wątpię, czy „Aurora” zamierza gdziekolwiek lecieć, ponieważ jej kapitan znajduje się wciąż na powierzchni planety.\n– Zgadzam się. Jednak tymczasem podejmijmy kroki w celu przejęcia kontroli nad rakietami obronnymi ziemia–orbita, obecnie przechwyconymi przez oddziały ochotników Corinari. Możemy potrzebować tego sprzętu.\n– Komendancie, te rakiety na niewiele się przydadzą przeciwko „Aurorze”. Po prostu odskoczy.


Zespół Szkolno Przedszkolny im. UNICEF w Bielanach Wrocławskich - Ferie Dziwiszów\nFerie w Dziwiszowie\nNiewiele tej zimy tego roku. Nawet w miejscach, gdzie zwykle warunki narciarskie są "murowane", w tym sezonie orczyki smutno bujały się na wietrze w oczekiwaniu na choćby niewielki mróz i trochę śniegu. Mimo to, znalazła się w naszej szkole grupa zapaleńców zdecydowanych na wyjazd na narty i sanki niezrażona przeciwnościami. Wycieczka poprzedzona została szperaniem w Internecie i wyszukiwaniem z wypiekami na twarzy jakiegoś zakątka, gdzie na stoku jest trochę więcej białego niż zielonego i wyciąg jest czynny. Znaleźli! Trzeba było dojechać kawał drogi, lecz cóż to dla miłośników zimowych sportów. Cała podróż w poniedziałek 29 stycznia nie wróżyła nic dobrego. Wiatr, deszcz, nieprzyjemnie i mokro. A jednak gdy dojechaliśmy do Dziwiszowa koło Jeleniej Góry i autokar wspiął się na Łysą Górę, padać i wiać przestało. Tłumów nie było, stok całkiem sympatyczny. Narciarze i saneczkarze przez 4 godziny najeździli się do woli. Zadowoleni z niedrogich karnetów i wyśmienitej zabawy. Szczególnie podziwialiśmy panią nauczycielkę, która może nie od razu bardzo stylowo, ale z wielką determinacją stawiała pierwsze kroki na śniegu. Z ogromnym zaparciem ćwiczyła czyniąc bardzo znaczne postępy.\nZ Dziwiszowa wracały już 22 uśmiechnięte buzie. Zadowolone i zmęczone szusowaniem, wdzięczne wójtowi za udostępnienie autobusu i sfinansowanie przejazdu. Bardzo nam się podoba, że nawet w czasie ferii wójt pamięta o nas.\nZmieniony ( 15.02.2007. )


Autobusy MZK znów dojadą pod szpital w Opolu? | Nowa Trybuna Opolska\nAutobusy MZK znów…\nAutobusy MZK znów dojadą pod szpital w Opolu?\nArtur Janowski 18 maja 2014, 23:13\nPomysłów na powrót autobusów pod szpital było już wiele.\nRatusz zastanawia się nad zwiększeniem dotacji dla miejskiego przewoźnika. To umożliwi uruchomienie nowej linii, jaka mogłaby wjechać na ulicę Katowicką.\nO nowe połączenie, które pomogłoby skomunikować np. Zaodrze ze szpitalem wojewódzkim na ulicy Katowickiej zaapelował do prezydenta radny Marek Kawa (PiS).\n- Przyznaję, nie wiedziałem, że pod szpital nie dojeżdża już żaden autobus - opowiada Marek Kawa. - Sprawą zainteresował mnie jeden z mieszkańców i gdy się temu bliżej przyjrzałem to też uważam, że ponowne uruchomienie przystanku obok szpitala jest nie potrzebne.\nTakiego zdania jest nie tylko radny, ale także opolanie, którzy często dzwonią do naszej redakcji w tej sprawie. Zwłaszcza, że od kilku lat obok szpitala, z powodu cięcia kosztów w MZK, nie jeżdżą autobusy linii 8 i 16.\n- Przy ulicy Katowickiej jest nie tylko szpital, ale także Opolskie Centrum Onkologii - przypomina pani Elwira, która korzystała właśnie z usług onkologii. - Szpital na Witosa obecnie obsługuje kilka linii. Dlaczego szpital wojewódzki i onkologię nie może obsługiwać choćby jedna?\nW odpowiedzi na interpelację radnego Kawy urząd miasta odpisał, że zastanawia się nad zwiększeniem dotacji dla MZK w tym roku. Ponoć to najszybszy sposób na ponownie wprowadzenie autobusów na ulicę Katowicką. Wówczas znów obsługiwałby szpital, a także łączyły go z dworcem PKP czy Zaodrzem.\nPrzypomnijmy jednak, że pomysłów na powrót autobusów pod szpital było już wiele. Kilka lat temu mówiło się o budowie lewoskrętu umożliwiającym wjazd na ul. Katowicką z ulicy Bohaterów Monte Cassino (dawna Armii Ludowej).\nDzięki temu Katowicka stałaby się bardziej dostępna dla innych linii autobusowych, a przez to kursy pod szpital byłyby bardziej opłacalne. Obecnie MZK uważa, że jeśli nie będzie przebudowy skrzyżowania, to najlepszym rozwiązaniem byłoby stworzenie nowej linii.\n- Warto ją uruchomić w ramach testu, a potem sprawdzić, czy korzystają z niej opolanie - radzi Marek Kawa.\nGość 20.05.2014 02:44:27\nPAN radny akurat nie kisi sie ze zwykłą okoloiczną ludnością w środkach komnikacji miejskiej, to skąd ma wiedziećgdzieipo co, który MZK-owiecjeździ?\nDżul Dżulaj 19.05.2014 16:26:27\n- Przyznaję, nie wiedziałem, że pod szpital nie dojeżdża już żaden autobus - opowiada Marek Kawa\nBardzo dogłębnie nasi radni interesują się sprawami miasta, nie ma co... "Ósemka" już chyba ze cztery lata nie jeździ Katowicką, a gdyby nie "jeden z mieszkańców", to pan Kawa nie dowiedziałby się o tym do końca kadencji...


A change of life: Rozdział 7\nPo wypowiedzeniu tych słów, które zabrzmiały wręcz jak groźba, Justin rozłącza się. Marszczę brwi, wpatruję się w wyświetlacz telefonu i myślę nad tym, dlaczego to wszystko powiedział. Chciał mnie nastraszyć? Jeśli tak, udało mu się to. Mój brzuch nieprzyjemnie się zaciska i boję się tego, że faktycznie mógłby mnie skrzywdzić. Niby powiedział, że nigdy tego nie zrobi, ale pod wpływem złości można zrobić wiele złych rzeczy, których potem się żałuje.\nOdganiam od siebie przygnębiające myśli, podnoszę się z ławki i opuszczam park. Kieruję się w stronę klubu z nadzieją, że Justin nadal tam jest. Podchodzę pod ulicę, wciskam przycisk i czekam na zielone światło dla pieszych. Rozglądam się i dostrzegam samochód, który z piskiem opon zatrzymuje się tuż przede mną. Co jest grane?!\n- Wsiadaj, natychmiast! - Justin krzyczy przez uchylone okno, otwieram drzwi i wślizguję się do środka.\nNim mam szansę zapiąć pas, rusza gwałtownie aż wciska mnie w fotel. Jestem spięta, bo Justin jedzie bardzo szybko, a wskazówka prędkościomierza szybko przesuwa się w górę. Mkniemy prawie sto siedemdziesiąt kilometrów i mocniej ściskam podręcz u drzwi. Nie jeździć tak szybko, ale milczę i nie wypowiadam nawet słowa! Chłopak skręca gwałtownie w prawo i wjeżdżamy na jakiś dziwny, zalesiony teren. O nie! Chyba nie chce mnie tutaj zabić, prawda? Cholera! Przerażenie strzela w moje żyły i naprawdę zaczynam się bać! Justin jest zły, może mnie zabić tak samo, jak zabił swoją dziewczynę! Mój oddech przyśpiesza i zaczynam panikować. Wcale nie chcę umierać, jestem za młoda!\n- D-dlaczego mnie tutaj przywiozłeś? - pytam szeptem i ledwo słyszę samą siebie. Boję się tego, co chce zrobić.\n- Wysiadaj - mówi szorstko i opuszcza samochód jako pierwszy. Idę w jego ślady, powoli wysiadam i rozglądam się dookoła. Obejmuję się ramionami, Justin podchodzi i dociska moje plecy do drzwi auta. Są zimne, a po moim ciele przebiega nieprzyjemny dreszcz - Dlaczego jesteś nieposłuszna, Mia? Co to za pyskówka z właścicielem klubu, huh?\n- Nie miej do mnie pretensji, Justin! Ten człowiek to kretyn, proponował mi taniec na rurze! Rozumiesz to?!\n- Rozumiem. Jednak kazałem usiąść Ci przy barze. Prawda? - przytakuję, bo niestety ma rację! - No właśnie! Poza tym mogłaś stamtąd odejść, a Rob dałby Ci spokój. Nie możesz do wszystkich pyskować, Mia! Co jest z Tobą nie tak?\n- Ze mną? Chyba z wami! Czepiacie się mnie o wszystko! Do tej pory był tylko ojciec, teraz na dodatek jesteś jeszcze Ty! Kto następny? Dajcie mi spokój! - zaciskam usta i próbuję powstrzymać napływające do oczy łzy.\n- Musisz ze mną współpracować, Mia! Nie chcę, żeby Twój ojciec robił Ci krzywdę. Jak mam Cię chronić, skoro nie wykonujesz moich poleceń? - milczę. Nie wiem, co mam mu do cholery powiedzieć. Taka już jestem! - Naprawdę chcę dla Ciebie dobrze, Kotku - mówi cicho i zaskakuje mnie zmiana jego zachowania - To wszystko z troski o Ciebie. Chcę, żebyś była bezpieczna. To wszystko. Pozwól wykonywać mi moją pracę - przytakuję głową i oddycham głęboko. Jestem tym wszystkim zmęczona - Obiecuję, że wszystko będzie dobrze - unosi palcem moją brodę i uśmiecha się lekko. Gapię się na niego, ale jest bardzo przystojny - Jesteś taka śliczna - och! Zawstydzam się, bo żaden chłopak nigdy mi tego nie powiedział. Pociera mój policzek, zahacza o usta i po chwili całuje mnie namiętnie. Niemal od razu czuję jego ciepły język, który wślizguje do środka i pieści mój - Nie bój się, jesteś bezpieczna - dyszy ciężko, przenosi dłonie na moje pośladki i unosi. Dociska moje ciało do samochodu i napiera na mnie. Boże! Czego właściwie ten człowiek ode mnie chce? Raz na mnie wrzeszczy, a po chwili całuje mnie zachłannie, mocno, z pożądaniem! Przenosi usta na moją szyję, którą pieści językiem i przygryza! O boziu! To takie przyjemne i cichutki jęk opuszcza moje usta.\n- J- Justin - jąkam się, dyszę ciężko i zamykam oczy - Przestań - szepczę, a mój głos brzmi wręcz błagalnie.\n- Nie, Mia. Nie chcę przestawać - jego podniecony głos sprawia, że robi mi się potwornie gorąco! Justin stawia mnie na ziemi, jednym ruchem zdejmuje moją bluzkę i zostaję w samym czarnym staniku. Pozbywa się również swojej koszulki i przełykam ślinę na widok jego wyrzeźbionego brzucha, ramion i tatuaży - Podoba Ci się? - podnoszę głowę i płonę ze wstydu, przyłapał mnie na gapiostwie - Nie wstydź się, Kochanie - wsuwa dłonie pod moje spodenki i ściska pośladki. Jest napalony jak cholera a wiem, że nie możemy posunąć się dalej! Przecież ledwo go znam!\n- Proszę - pociera się o mnie i bardzo mnie tym rozprasza - P-przestań - niech to szlag! Podniecenie kumuluje się w moim ciele i przejmuje nad nim całkowitą kontrolę. Rozlewa się ciepłem, czuję to w sutkach i na dole. Chcę więcej, ale mój rozsądek beszta mnie i każde przestać! - Błagam - sama nie wiem, o co! O to, żeby przestał czy o to, żeby zrobił coś więcej? Żeby zeszło ze mnie to ciśnienie, złość, stres i to podniecenie, które mnie rozsadza!\n- Ciii - kręci głową, trzyma mnie przy sobie i otwiera tylne drzwi samochodu. Kładzie mnie na siedzeniu, rozkłada je i dodatkowo robi się więcej miejsca - Tak lepiej - mruga seksownie, układa się na mnie i czuję, jak bardzo jest podniecony. Nigdy nie robiłam takich rzeczy, nawet nie wiem, jak powinnam się zachować. Po prostu wsuwam palce w jego włosy, kiedy całuje moją szyję i jęk ponownie ucieka z moich ust. Jeśli zaraz nie zrobi nic więcej, to go kurwa zabiję! Tak cholernie mnie podniecił, muszę pozbyć się tego ze swojego ciała. Zaczynam poruszać biodrami i ocierać się o niego, och tak! Justin podnosi głowę i wpija się w moje usta! Gryzę go w wargę i czuję, jak jego penis wbija się we mnie przed spodnie - Kurwa, Mia! - mówi surowo w moje usta i przyśpiesza nieco tempo - Chcę Cię, Kochanie. Tak potwornie mocno Cię pragnę! - jego głos przepełniony jest pożądaniem i ja również go pragnę! Nie wypowiadam tego jednak na głos, nie mogę! Odsuwa się ode mnie i rozpina guzik od moich spodenek, nie! Co chce zrobić? Jednak zanim reaguję, już nie mam ich na sobie, tak samo jak i mojej bielizny. Zawstydzam się, bo nigdy żaden chłopak nie widział mojego ciała - Jesteś idealna - szepcze cichutko i przykłada palce do mojej kobiecości. To, co czuję... aż się zapowietrzam! Jest tak cholernie dobrze, i czuję to w każdej części mojego ciała! Rany! Doświadczam tego po raz pierwszy w życiu i nie sądziłam, że to może być takie niesamowite! Kiedy tylko zaczyna powoli poruszać palcami, zaczynam bezwstydnie jęczeć. Kompletnie się nie hamuję, poruszam biodrami, żeby się dopasować. Pokazać mu, że chcę więcej - Wyglądasz teraz tak seksownie, Skarbie - szepcze do mojego ucha i przygryza płatek.\n- P-proszę - jąkam się, a fala niesamowitej gorąca przebiega przez moje ciało jak tornado - Zrób coś.\n- Powiedz mi co, a zrobię dla Ciebie wszystko - och, cholera! Układam swoją dłoń na jego, która mnie pieści i mocniej dociskam do mojej kobiecości. Rozumie, o co mi chodzi i wsuwa we mnie dwa palce. Wyginam plecy i mocno wbijam zęby w wargę, zaraz zwariuję! - Jesteś dziewicą, Kotku - słyszę szept przy uchu i płonę zw wstydu na jego słowa. To dobrze, czy źle? - To takie podniecające - czuję jego oddech na mojej szyi i to, jak wyjmuje ze mnie palce, nie! Jęk niezadowolenia ucieka z moich ust i otwieram oczy. Justin wpatruje się we mnie, ma uchylone lekko usta i wygląda kurewsko seksownie! Przenosi dłonie pod moje plecy i odpina stanik. Kiedy tylko moje piersi są wolne, chwyta je w swoje dłonie i pieści delikatnie. To nowe dla mnie uczucie, ale jest równie przyjemne jak to, którego doświadczyłam chwilę temu - Pokażę Ci wiele rzeczy, które doprowadzą Cię do szaleństwa, maleńka - boże! Dlaczego tak bardzo tego pragnę? - Tylko musisz mi na to pozwolić, wiesz? - wiem! Naprawdę chcę mu pozwolić, ale mój mózg to blokuje i nie wypowiadam nawet słowa! - Jednak jest nieco za wcześnie, więc nie posuniemy się za daleko - och, otwieram oczy i patrzę na niego. Mruga zadziornie okiem, oblizuje usta i mocno zasysa mój prawy sutek, o kurwa!\n- Justin, nie baw się ze mną. Męczysz mnie - mój głos brzmi na zdesperowany! Naprawdę mam dość tej zabawy i chcę poczuć coś więcej. Natychmiast odchyla się, rozpina guzik od swoich jeansów i zsuwa je razem z bokserkami! Serce praktycznie wyskakuje mi z piersi i nie wiem, czy jestem gotowa na to, co chce zrobić! Mam przeżyć swój pierwszy raz z chłopakiem, którego ledwo znam? Na dodatek w samochodzie? Jednak kiedy widzę jego męskość, aż przełykam ślinę. Ja pierdole! Pierwszy raz widzę coś takiego na oczy! - H-hej - zaczynam cicho, ale nie daje mi skończyć.\n- Ciii, nie bój się. Wiem, co robię. Nie skrzywdzę Cię - układa się na moim ciele i patrzymy sobie w oczy.\nRozchyla moje nogi, czuję przy kobiecości jego penisa i wbijam palce w jego ramiona. Jest bardzo twardy i ciepły, och! Jestem nieco zaskoczona, jednak to bardzo przyjemne uczucie. Ociera się o mnie i sunie dłonią po moim udzie. Jęczę cichutko, a on przyśpiesza. Zaskoczył mnie. Myślałam, że po prostu to ze mną zrobi, a on spróbował czegoś innego. Który chłopak by po prostu z tego nie skorzystał? Skupiam się na tym uczuciu, czuję jego ciepłą skórę na swojej i mocniej ściskam palce na jego ramionach. Oddycham ciężko, głośno i wiem, że nie wiele mi już brakuje. Dziwne ciepło kumuluje się w moim ciele i mimo, iż go nie znam to wiem, do czego to zmierza. Mocniej przyciska się do mnie i przyjemność wybucha w moim ciele jak fajerwerki. Jęczę głośno, moje ciało sztywnieje i nie wykonuję żadnego ruchu. Mocno wczepiam się jego ciało, wtulam głowę w zagłębienie jego szyi i oddaję się temu, co właśnie przeżywam. A jest to uczucie kompletnie mi nieznane, niesamowicie przyjemne i pokochałam je od pierwszego razu! Uśmiecham się do siebie i czuję coś ciepłego na mojej kobiecości, co mnie zaskakuje. Jednak Justin spina swoje ciało, wtula głowę w moje włosy i dociera do mnie, że on również doszedł. O cholera! Oddycha ciężko i powoli dochodzi do siebie. Leżymy wtuleni w siebie, głaszczę go po plecach i nie mogę uwierzyć w to, co się przed chwilą wydarzyło!\nPo chwili, która trwa dla mnie wieczność, Justin podnosi się z mojego ciała i ogarnia. Mimo, iż jestem naga i patrzy na mnie, nie mogę wykonać żadnego ruchu. Moje ciało jest jak sparaliżowane! Mam zdrętwiałe nogi, moje mięśnie są jak z waty i czuję, jakbym nie miała kontroli nad własnym ciałem. Właśnie przeżyłam coś odlotowego\n- Żyjesz? - otwieram oczy i widzę uśmiechniętego Justina. Zawstydzam się i zasłaniam dłonią twarz, pewnie wyglądam teraz jak burak! - Aww, nie wstydź się, Kochanie. Jesteś śliczna - wow! - Dobra, czas się ogarnąć - czuję, jak Justin wyciera mnie na dole i ponownie wbijam się w szok. Nawet na niego nie patrzę, bo wiem, że spłonęłabym żywcem! - Daj spokój, to nic wielkiego, Mia - uspokaja mnie, pomaga mi się podnieść i podaje mi mój stanik oraz koszulkę. Szybko zakładam je na siebie, niepewnie spoglądam na Justina i wbijam zęby w wargę. Nie założył jeszcze koszulki i nie mogę się wręcz na niego napatrzeć. Na dodatek znam go zaledwie kilka dnia, a już doprowadził mnie do orgazmu! Był pierwszym chłopakiem, który to zrobił - Mia? Wszystko w porządku? Zawiesiłaś się, mała. Powiesz coś?\n- Nie wierzę, że to się stało - schylam głowę i bawię się palcami. Czuję się niezręcznie i jest mi wstyd.\n- Ja również - czuję jego dłoń na moim ramieniu, pomaga mi wstać i ląduje w jego umięśnionych ramionach - Nie martw się, jeśli tylko będziesz chciała, może się to dziać zdecydowanie częściej - och! Odchylam głowę i patrzę mu w oczy. Uśmiecha się szeroko i na mojej twarzy też pojawia się lekki uśmiech. Jednak mimo, iż bardzo mi się spodobało, znamy się zbyt krótko abym mogła pozwolić sobie na cokolwiek większego. Już mam mu to powiedzieć, kiedy dzwoni jego telefon. Mocniej wtulam się w jego ciało i naprawdę jest mi dobrze w jego ramionach. Może mnie już nigdy nie wypuszczać? Proszę? - Muszę odebrać, maleńka - mówi cichutko, ale nie odrywam się od jego szyi. Czuję, jak kręci głową, puszcza moje nogi i owija je sobie wokół bioder. Trzymam go mocno i odbiera telefon - Słucham? - słucha rozmówcy, nieco spina swoje ciało, ale stara się zachować spokój - Dobrze, wszystko rozumiem. Będzie tak, jak Pan sobie tego życzy. Do zobaczenia - kończy rozmowę i rzuca telefon na siedzenie - Mia? Co się dzieje?\n- Mogę tu zostać do końca świata i o jeden dzień dłużej? - mówię cicho w jego szyję i wdycham zapach jego perfum.\n- Gdzie, Skarbie? - pyta zaskoczony i głaszcze mnie po plecach. Ten ruch bardzo mnie uspokaja i jest przyjemny.\n- W Twoich ramionach? - kiedy tylko to wypowiadam, Justin się spina. Jednak wczepiam się w niego jak mała małpka.\n- Mała - zaczyna, wzdycha ciężko, ale nie chcę, żeby psuł tą chwilę. Potrzebuję go w tej chwili jak tlenu.\n- Nic nie mów, jest tak dobrze - układam głowę na jego ramieniu, a po chwili chłopak zaczyna kołysać mnie w swoich ramionach. Mocno dociska mnie do siebie i to jest ten moment, w którym chciałabym zostać już na zawsze.\nWchodzimy do domu, a w salonie czeka już ojciec. Mój dobry nastrój, odprężenie natychmiast szlag trafia i na sam\njego widok, spinam się. Justin dodaje mi otuchy swoim spojrzeniem, ale to na nic. Jeśli ojciec tylko będzie chciał,\nto mnie sponiewiera i chłopak nic nie będzie mógł z tym zrobić. Nikt nie będzie w stanie mi pomóc.\n- Gdzie byliście tak długo? - pyta poważnie i spogląda raz na mnie, raz na Justina - Jest piętnaście po trzeciej,\na pojechaliście w południe! Dostarczenie przesyłki chyba nie zajęło aż tak dużo czasu, prawda? Więc, słucham?\n- Przepraszam, Panie Winters. Miałem problemy z samochodem, złapaliśmy gumę, a nie miałem koła zapasowego.\n- Och! Jak to możliwe? - marszczy brwi i pociera brodę - Zajmę się tym, nie obawiaj się. Zlecę to Jaredowi, uzupełni brak koła. Najważniejsze, że już jesteście. Martwiłem się tylko, czy z Mią wszystko w porządku - ha! ha! ha! Poproszę o następny dowcip! Czy jemu się już kompletnie popieprzyło w głowie?! Może bierze coś, co wyżera mu mózg?\n- Proszę się nie martwić, dbam o jej bezpieczeństwo. Mam ją na oku, ze mną nie spadnie jej włos z głowy.\n- Cieszę się. Wiedziałem, że jesteś odpowiednim człowiekiem i miałem nosa, aby Ci zaufać. Napijesz się ze mną? - co takiego?! Ojciec chce pić z własnym pracownikiem? Przysięgam, tego jeszcze nie było! - Zapraszam, usiądźcie.\n- Nie powinienem tego robić, Panie Winters. Jest Pan moim szefem - ciągnę Justina i siadamy na kanapie.\n- Właśnie! I jako Twój szef, chcę się teraz Tobą napić - mruga okiem i podaje mu szklaneczkę z drinkiem. Justin odbiera ją, dziękuje i patrzy na mnie niepewnie. Wzruszam ramionami, ale sama nie wiem, co się tutaj wyprawia!\n- Pójdę do siebie - chrząkam, podnoszę się i kiedy robię pierwszy krok, ojciec chwyta mnie za nadgarstek, och!\n- Zostań, Mia - patrzę na niego i widzę lekki uśmiech. To święto! - Zaraz będzie obiad, zjemy wspólnie z Justinem.\n- W porządku - wracam na swoje miejsce, ale jestem spięta. Albo ojcu odwaliło, albo znowu coś kombinuje.\n- Więc! Opowiedz mi, jak sprawuje się moja córka - oho, zaczyna się! - Mam nadzieję, że słucha Twoich poleceń.\n- Tak. Wyjaśniłem Mii, czego od niego oczekuję i stosuje się do tych zasad - prycham w myślach i czuję się jak sterowany na baterie piesek! - Wszystko jest pod kontrolą i zachowanie Pana córki jest bardzo poprawne.\n- To świetnie. Jestem zbyt zajęty, żeby martwić o to, czy coś głupiego nie przyjdzie jej do głowy. Na dodatek czyha mnóstwo niebezpieczeństwa, a nie chcę, żeby cokolwiek stało się mojemu jedynemu dziecku - kiedy kończy mówić, mam ochotę roześmiać się na głos. Zdecydowanie coś jest z nim nie tak! - Mam nadzieję, że trzymasz ręce przy sobie?\n- Ależ oczywiście! To moja praca, którą traktuję bardzo poważnie. Wykonuję swoje obowiązki, nic więcej.\n- To dobrze. Liczę, że tak pozostanie. Nie chcę dowiedzieć się któregoś dnia, że pieprzysz moją córkę za moimi plecami. Rozumiesz mnie? - o jezusie! Mój oddech natychmiast przyśpiesza, a panika uderza w moje ciało.\n- Może być Pan spokojny, nic takiego nie będzie miało miejsca - głos Justina brzmi pewnie i przekonująco. Nawet bym mu uwierzyła, gdyby nie fakt, że dwadzieścia minut temu doprowadził mnie do orgazmu - Poza tym, jestem z kimś związany. Mam dziewczynę - moje serce zaciska niewidzialna pięść i nie wierzę w to, co słyszę. Okłamał mnie?!\n- Proszę Pana, obiad podano - niezręczną rozmowę przerywa Sara i jestem jej za to niezmiernie wdzięczna.\nWszyscy przenosimy się do ogrodu. Nawet na niego nie patrzę, zaciskam usta i staram się nie wybuchnąć. Zachowuję pozory, jak tylko mogę chociaż mam ochotę wrzeszczeć. Kompletnie nie mam apetytu i jestem wściekła! Chce mi się beczeć i czuję gulę w gardle. Jestem taka naiwna i głupia! To oczywiste, że wykorzystał moją słabość, naiwność i fakt, że nigdy wcześniej nie miałam chłopaka! To dla mnie zupełnie nowa sytuacja i boli mnie to, że zataił przede mną jakże ważny fakt o posiadaniu dziewczyny. Niech to szlag! Co on sobie kurwa w ogóle myślał? Że kim ja dla niego jestem? Zabaweczką, którą może przelecieć? Ściskam dłoń w pięść i jedyne, na co mam ochotę, to solidnie mu przywalić! Chciał się mną po prostu zabawić! Jestem zła, ale czuję coś jeszcze. Ból w sercu, rozczarowanie i nie wierzę, że mnie okłamał.\nLa, la, la... dzień dobry! :)\nMyślałyście, że Justin się wkurzy i skrzywdzi Mię? Ależ skąd! To nie to opowiadanie ;)\nZrobił coś o wiele lepszego i pokazał Mii coś nowego, BUM! :P\nNo ale było miło na początku, a skończyło się nie miło, o! ;)\nJustin ma dziewczynę, ehm... co teraz?\nDziękuję wam za wszystkie komentarze. Są dla mnie mobilizacją, bo zaczynam mieć wątpliwości co do tego opowiadania. Nie wiem... chyba się wypaliłam i nie wiem co dalej będzie :(\nOkej, życzę wam miłego dnia pyszczki kochane :)\nAnonimowy 4 stycznia 2015 17:06\nOn bmna serio ma dziewczynę czy tylko tak powiedział przy jej ojcu?Rzeczywiście myślałam że się wkurzy i coś jej zrobi w tym lesie np.przywiąże. do drzewa czy coś w tym stylu haha a tu bum zaczyna ją całować.Super rozdział czekam z niecierpliwością na next\nTą dziewczyna bedzie mia! Wspaniale :) czekam na next :*\nOla Machowicz 4 stycznia 2015 18:20\nJustin nie ma dzieewczyny,to zart by zmylic tatusiaa xD chyba...\nDo nastepnego ;3\nDziewczyno ty sie nie zastanawiaj tylko pisz! Masz wielki talent, czytam kazde twoje opowiadanie, sa one ciekawe, pelne akcji a takze namietnosci, sa tez bardzo dobrze pisane ortograficznie. Masz bardzo bogaty zasob slow i mimo iz piszesz prosto to to jest wlasnie dobre, czytalam wiele opowiadan i uwierz mi ze to nie jest wazne ze "dziewczyna siedziala na kaszmirowym fotelu co idealnie kontrastowalo z jej kruczoczarnymi lokami" -.- no wiec chcialam ciebie bardzo pochwalic i podziekowac bo naprawde milo sie czyta twoje opowiadania. A co do tego ff jestem bardzo ciekawa co dalej :) prosze musisz to dokonczyc :* I mam taka malą rade: jesli bedziesz miala checi i wene to pisz dalej nowe, ja bede czytac :* pozdrawiam wszystkich co czytaja i komentuja :) BUZIAK\nUnknown 4 stycznia 2015 18:34\nNo proszę! On nie ma na 100% dziewczyny! Jestem pewna ;×××\nŚwietny rozdział! Taki no wiesz, hahah! :D\nTo do następnego :**\nsołsłit 4 stycznia 2015 19:00\nWydaje mi się że Justin nie ma dziewczyny tylko powiedział tak ojcu Mii, żeby fo uspokoić i bardziej do siebie przekonać.\nMam nadzieję, że właśnie tak jest, bo nie chce, żeby Mia cierpiała.\nCiekawy, szybko się go czyta :3\nCzekam na następny rozdział i życzę weny ❤\njula_4600 4 stycznia 2015 19:34\nTeż mi się wydaje, że Justin specjalnie tak powiedział. Teraz pewnie wszystko wyjaśni Mii i będzie okej ;D Świetny rozdział! Do następnego ✌\nAnonimowy 4 stycznia 2015 20:31\nMoże on JĄ uznał za dziewczynę ? niech Mia z nim pogada ! czekam na następny\nAnonimowy 4 stycznia 2015 20:36\nSzaleństwo szaleństwo hahah Boskiii <3\nMam nadzieje że Justin kłamał żeby zmylić ojca ! Czekam na nn :-)\nWydaję mi się że Justin tak tylko powiedział , ale jednak boję się bo wiem że potrafisz zaskakiwać :P Czekam na nn z niecierpliwością <3 <3 <3 <3\nJulia 4 stycznia 2015 22:31\nAnonimowy 4 stycznia 2015 23:08\nWow cóż za gorący rozdział hhihiii <3 Mam nadzieje że Justin kłamał bo jak nie to chyba wejdę w te opowiadanie i mu przywale !!!\nAnonimowy 4 stycznia 2015 23:33\nO boziuuu co oni zrobili ?! hahaha nooo nieźle nieźle , będzie pewnie jeszcze ciekawiej :P\nCudowny i czekam na next <3\nAnonimowy 4 stycznia 2015 23:53\nNIE!!! Nie wypalaj się! Jesteś świetna jak wszystkie twoje opowiadania. A to jest po prostu genialne. Mam nadzieję, że kolejny rozdział będzie również wspaniały.\ngówno a nie ma dziewczyne :D Powiedział tak tylko ojcu Mii żeby sie odczepił.\nAnonimowy 5 stycznia 2015 01:06\nCo'! Te opowiadanie jest takie ufhzjdbe kocham je '! Taka napewno ma dziewczynę nie wierzę hihi\nUnknown 5 stycznia 2015 01:58\nTo opowiadanie jest genialne jak wszystkie poprzednie twojego autorstwa. A poza tym daj sobie czas, pisanie na siłę nie przynosi nic dobrego :) To powinno ci sprawiać przyjemność, a nie być przykrym obowiązkiem xx\nA co do rozdziału to dnaedjefn. Czegoś takiego się nie spodziewałam xd Jestem cholernie ciekawa co będzie dalej :)\nAnonimowy 5 stycznia 2015 08:54\nPewnie nie ma dziewczyny xd\nWiktoria99 5 stycznia 2015 13:29\nSuper rozdzial ;) mam nadzieje ze on nie ma dziewczyny :( nie koncz z pisanien , masz mega talent, czytalambi czytam wszystkie twoje opowiadania i jestem poprostu zachwycona ! :-* buziaki :-*\nAnonimowy 5 stycznia 2015 15:20\nCudowny ! Nie moge uwierzyć że twoje kolejne opowiadanie jest sukcesem :-) Pisz dalej prosze bo jest genialne <3\nUnknown 5 stycznia 2015 22:36\nGenialny :* pisz dalej czekam z niecierpliwością nn :D\nKocham. <3 pisz dalej. Ja uwielbiam Ciebie i Twoje opowiadania. <3 Nie moge sie doczekac następnego rozdziału. Dziękuje Ci za to , że piszesz te opowiadania. <3\nPisz dalej :) opowiadanie jest świetne ;)\nCzekam na nastepny:-)\nAnonimowy 8 stycznia 2015 18:32\nKiedy będzie następny ? Nie mogę się doczekać :P <3\nAnonimowy 8 stycznia 2015 18:36\nDołączam się do pytania :D Mam nadzieje że nie przerwałaś publikowania tego opowiadania ? Nie możesz nam tego zrobić !!! To opowiadanie jest ŚWIETNE !!! Pokochałam je chociaż to dopiero 7 rozdział , koniecznie chcę czytać je dalej !!!! <3\nPo kilka razy dziennie wchodzę i sprawdzam czy nie ma rozdziału :-) Proszę dodaj jak najszybciej ! Zżera mnie ciekawość co będzie dalej !!! :* :* :*\nKasiu kiedy nowy bo juz nie mogę się doczekać; *\nUnknown 4 kwietnia 2015 02:23


Czy już czas pożegnać turnieje re-entry? - PokerGround.com\nCzy już czas pożegnać turnieje re-entry?\nCzy nadszedł czas, aby organizatorzy festiwali pokerowych zrezygnowali z opcji re-entry w turniejach głównych? Czy nie warto poświęcić ogromnej liczby wpisowych dla zdrowszej sytuacji turniejowej?\nGdy jakiś zawodowy pokerzysta ogłasza zakończenie kariery, czasami określa się to mianem pokerowej emerytury. Grono takich zawodników jest dosyć spore i znajdują się w nim m.in. Fedor Holz oraz Vanessa Selbst. Czy na taką emeryturę należałoby wysłać także turnieje re-entry?\nTakie pytanie to efekt zmian, które Rob Yong zapowiedział w ramach cyklu PartyPoker LIVE. Od przyszłego sezonu mają zniknąć re-entry, a zamiast kilku dni startowych będzie tylko jeden. „Zlikwidujmy re-entry i sprawmy, żeby format naszych turniejów przypominał ten, jaki obowiązywał w latach świetności eventów EPT” – napisał niedawno Yong. Więcej na ten temat znajdziecie tutaj. Efektem tych zapowiedzi jest tekst Barry’ego Cartera na łamach PokerStrategy.com. Ceniony dziennikarz pisze: „W przyszłym roku gwarantowane pule będą niższe, ale uważam, że [eliminacja re-entry – red.] będzie dobrze przyjęte przez pokerową społeczność.\nPrzez ostatnie kilka miesięcy odbyłem wiele rozmów z graczami i ludźmi z branży. Dotyczyły one powrotu turniejów w formule freezeout, a powodem jest odbiór turniejów z re-entry, jako tych, które pozwalają zawodowcom „kupić” tytuł.\nGracze rekreacyjni mają jedną szansę, podczas gdy każdy zawodowiec może wkupić się raz za razem. Poza wyjątkiem bogatych osób, gdy gracz rekreacyjny gra w dużym turnieju online lub live, zazwyczaj korzysta z jednego bulletu”. W dalszej części dziennikarz dodaje, że jego zdaniem jest pewien pokerowy romantyzm w tym, że wszyscy gracze są równi i mają takie same szanse, gdy mowa o turniejach freezeout. Najlepszym przykładem jest w tym wypadku Main Event WSOP.\nWażne są opinie graczy\nOczywiście eliminacja re-enty w turniejach spowoduje, że pule gwarantowane będą mniejsze, ale czy nie jest to cena, którą warto zapłacić, aby uniknąć odpływu rekreacyjnych pokerzystów? Carter stwierdza w swoim tekście, że decyzja PartyPoker LIVE będzie dobra dla pokerowe ekonomii i ma nadzieję, że inni wezmą z nich przykład.\n©King’s Casino Rozzvadov\nNiezależnie od tego, czy re-entry to sprawiedliwe rozwiązanie, czy nie, znaczenie ma postrzeganie tego zjawiska. A jeśli szersze grono uważa, że re-entries są niesprawiedliwe, to organizatorzy turniejów powinni posłuchać swoich klientów. „Oczywiście liczba graczy i pul nagród spadnie w znaczący sposób, ale jest wiele innych sposobów, aby ocenić sukces, a które są trudniejsze do oszacowania, jak np. prestiż i przyjemność. Są także bardziej namacalne dowody, jak liczba unikalnych wpisowych i to, jak wielu rekreacyjnych graczy jest w strefie miejsc płatnych” – czytamy. Gdy turniej okaże się sukcesem, to gracze dadzą temu wyraz w swoich opiniach.\nNa koniec warto przypomnieć, że w ostatnich miesiącach odbyło się kilka dyskusji pokerzystów, które dotyczyły turniejów re-entry. Niedawno taką dyskusję na Twitterze wywołał dziennikarz Remko Rinkema, o czym pisaliśmy tutaj.\nNatomiast Kenny Hallaert, pokerzysta i dyrektor turniejowy Unibet Open, pisał w lipcu: ,,Zawsze byłem ich [turniejów freezeout – red.] fanem, jednak nadal gram w turniejach z re-entry. Dokonuję re-entry, gdy uważam, że z punktu widzenia wartości jest to dla mnie dobre. Turnieje w formacie freezeout są bardziej wymagające i podczas okresu rejestracji grasz tam czystszą odmianę pokera”. Pełną opinię znajdziecie tutaj.


Przekaźniki termiczne są bardzo ważne » Q U A Y A D S\nPrzekaźniki termiczne są bardzo ważne\nNieraz dzieje się tak, że jakieś Urządzenia się psują oraz kiedy nie okażą się być na czas wyłączone, to ma sposobność dojść do tragedii.\nDlatego właśnie zakładane będą w nich specjalne systemy, które muszą wyłapać przekraczanie dozwolonej granicy oraz odłączenie ich, tak by używanie z nich okazało się być bardziej bezpieczne.\nPrzekaźniki termiczne działają perfekcyjnie\nPowinniśmy sobie zdawać sprawę z tego, że przekroczenie temperatury lub napięcia w obwodzie jakiejś maszyny, może doprowadzić do jej przegrzania się oraz SPAlenia, przez to właśnie warto przeciwdziałać takim sytuacjom. To sprawia, że montowane są w nich przekaźniki termiczne, które okazują się być ustawione tak tutaj > link tu..., że po przejściu wskazanej wielkości na chociażby jednym obwodzie przełączają się, sprawiając wyłączenie się takiej maszyny - urządzenia obwodowe. To oznacza, że nie dojdzie do zwarcia, które może sprawić zepsucie maszyny a nawet pożar. Trzeba powiedzieć, że takie przekaźniki termiczne mogą zareagować na podniesienie się napięcia, temperatury, lecz też ciśnienia płynu, przez to również mają one (ciąg dalszy tego zagadnienia: szczegóły w serwisie https://www.decosalon.pl/)tak bogate zastosowanie w przemyśle, a to oznacza też, że calutki czas są dopracowywane, tak aby jak najwspanialej funkcjonowały - .\nObowiązkowo sprawdźmy z czego możemy tutaj korzystać, tak by posiadać świadomość, że używanie tych urządzeń jest rzeczywiście najlepszą decyzją, na jaką możemy się zdecydować.\nTags: SPA, rzeczy, Urządzenia, sposób


Kirgistan: Wolne wybory w słabym państwie. Małe szanse na stabilny rząd | OSW Ośrodek Studiów Wschodnich\nKirgistan: Wolne wybory w słabym państwie. Małe szanse na stabilny rząd\n10 października odbyły się w Kirgistanie, pierwsze od obalenia prezydenta Kurmanbeka Bakijewa w kwietniu br., wybory parlamentarne. Do parlamentu wejdzie pięć partii (szósta domaga się powtórnego przeliczenia głosów), które uzyskały zbliżone poparcie. Pomimo powszechnych obaw przed nowymi wybuchami przemocy, głosowanie w całym kraju przebiegło spokojnie i wedle obserwatorów miało charakter demokratyczny. Wybory zakończyły etap demokratycznej legitymizacji porządku politycznego powstałego po przewrocie. Wyłoniona została najważniejsza władza w państwie (zgodnie ze zmienioną konstytucją, Kirgistan jest państwem o ustroju parlamentarno-gabinetowym). Wyniki wyborów potwierdzające duże rozdrobnienie sceny politycznej i tradycyjnie silne podziały regionalne nie dają nadziei na utworzenie stabilnego rządu, będącego w stanie zmierzyć się z głębokim kryzysem wewnętrznym, w jakim znalazło się państwo po przewrocie i czerwcowych masakrach na południu kraju.\nSytuacja wewnętrzna w Kirgistanie przed wyborami\nOd obalenia Kurmanbeka Bakijewa i rozwiązania parlamentu nowe władze w Biszkeku były pozbawione legitymacji demokratycznej i bardzo słabe. W wyniku przeprowadzonego w czerwcu referendum dotychczasowa premier rządu tymczasowego – Roza Otunbajewa została zatwierdzona na stanowisku prezydenta kraju na okres przejściowy (tj. do końca 2011 roku), a ustrój państwa został oficjalnie zmieniony na parlamentarno-gabinetowy, w celu zapobieżenia w przyszłości nadużyciom zbyt silnej władzy prezydenckiej. Jednocześnie kontrola władz centralnych nad południem kraju, z którego wywodził się obalony prezydent Bakijew, pozostawała niepełna. W czerwcu władze w Biszkeku były bezradne wobec masakr ludności uzbeckiej w południowych obwodach oskim i dżalalabadzkim, w wyniku których zginęło przeszło 400 osób według danych oficjalnych (według nieoficjalnych – kilkakrotnie więcej). Po tych wydarzeniach na fali wzbierających wśród ludności kirgiskiej nastrojów nacjonalistycznych mer Oszu (drugiego co do wielkości miasta kraju) stwierdził, że postanowienia rządu centralnego na południu nie obowiązują. Bardzo poważny problem dla Biszkeku stanowią dodatkowo silne na południu zorganizowane grupy przestępcze, czerpiące zyski z przemytu narkotyków z Afganistanu i zainteresowane utrzymywaniem niestabilności w kraju. Sytuacja gospodarczo-społeczna Kirgistanu – najbiedniejszego obok Tadżykistanu kraju byłego ZSRR – uległa od kwietnia znacznemu pogorszeniu w wyniku wewnętrznej niestabilności, a także czasowego zamknięcia granicy przez Kazachstan i Uzbekistan. Szczególnie trudna jest sytuacja w Oszu, w którym zniszczonych zostało w czerwcu kilka tysięcy sklepów i domów mieszkalnych.\nWyniki wyborów i perspektywy powyborcze\nDo 120-osobowego parlamentu wejdzie pięć partii, które – wedle wstępnych wyliczeń – otrzymają od 19 do 28 mandatów. Będą to dwa ugrupowania popierające rząd tymczasowy oraz trzy opozycyjne. Pod znakiem zapytania stoi wejście do parlamentu szóstej partii, której niewiele zabrakło do osiągnięcia progu wyborczego (tj. 5% z trudnej do precyzyjnego określenia ogólnej liczby uprawnionych do głosowania). Partia ta domaga się powtórnego przeliczenia głosów.\nDo utworzenia rządu niezbędna będzie koalicja co najmniej trzech ugrupowań. Liderzy wszystkich partii obecni są na scenie politycznej od dawna i w wielu przypadkach współpracowali ze sobą za czasów prezydentów Akajewa bądź Bakijewa, wydaje się zatem, że żadna z konfiguracji koalicyjnych nie jest z góry wykluczona. Jednocześnie jednak szanse na utworzenie stabilnego rządu – wobec siły wzajemnych animozji, rozbieżnych interesów oraz głębokich podziałów regionalnych – pozostają niezwykle ograniczone. Szczególnie dużego znaczenia mogą nabrać tradycyjnie silne podziały północ – południe, w przeszłości częściowo neutralizowane przez istnienie silnego ośrodka prezydenckiego mogącego równoważyć interesy elit obu części kraju. Czynnik regionalny ujawniłby się na pewno w przypadku utworzenia koalicji rządzącej z wyłączeniem partii Ata-Żurt cieszącej się dużym poparciem na południu. Jeszcze bardziej zmniejszyłoby to wpływy Biszkeku w tej części kraju. Poważną przeszkodą na drodze do utworzenia stabilnej większości i normalizacji sytuacji w kraju mogą okazać się kontrowersje na tle niedawnych zmian ustrojowych – część partii (popieranych w tym względzie przez Rosję) postuluje powrót do systemu prezydenckiego. W praktyce prawdopodobieństwo powstania po wyborach silnego ośrodka władzy, który będzie w stanie znormalizować sytuację w kraju, wydaje się minimalne. Oznacza to utrzymanie dryfu państwa w kierunku dalszego osłabiania jego instytucji oraz decentralizacji, czemu mogą towarzyszyć kolejne gwałtowne kryzysy.\nNiezależnie od kształtu koalicji, jaka wyłoni się po wyborach, nowy rząd będzie w praktyce zmuszony orientować się w kwestiach zewnętrznych na Rosję w poszukiwaniu poparcia politycznego, finansowego, a także gwarancji bezpieczeństwa. Wpływ Rosji na sytuację wewnętrzną w Kirgistanie jest stałym elementem życia politycznego państwa, który bardzo mocno zaznaczył się zarówno w czasie obalenia prezydenta Bakijewa, chaosu po przewrocie oraz samej kampanii wyborczej. Prawdopodobna słabość nowego rządu (a także trudna sytuacja regionalna) jeszcze bardziej wzmocni rolę czynnika rosyjskiego. W praktyce może to oznaczać próby Moskwy zmuszenia władz w Biszkeku do daleko idącego ograniczenia współpracy z Zachodem, włącznie z wypowiedzeniem USA dzierżawy lotniska MANAS pod Biszkekiem (lub fundamentalnej zmiany jej warunków), wykorzystywanego jako Centrum Przewozów Transportowych dla sił w Afganistanie.\nCharakterystyka partii, które wejdą do parlamentu\n1. Partia Ata-Żurt, lider: Kamczybek Taszijew, wynik wyborczy: 28 ze 120 mandatów. Partia opozycyjna wobec rządu tymczasowego powstałego po obaleniu Kurmanbeka Bakijewa, bardzo silnie osadzona na południu kraju. Jej liderzy są powiązani z obalonym szefem państwa i jego otoczeniem. Partia opowiada się za powrotem do sytemu prezydenckiego. Głosi potrzebę podkreślenia prymatu Kirgizów wobec innych narodowości zamieszkujących kraj. Winą za wydarzenia czerwcowe na południu, w wyniku których zginęło ponad 400 osób (przede wszystkim Uzbeków) obarcza liderów społeczności uzbeckiej. Opowiada się za przeprowadzeniem referendum w sprawie dalszego dzierżawienia przez USA lotniska Manas pod Biszkekiem.\n2. Socjaldemokratyczna Partia Kirgistan, lider: Ałmazbek Atambajew, wynik wyborczy: 26 ze 120 mandatów. Jedna z partii popierających obalenie Kurmanbeka Bakijewa i współtworzących rząd tymczasowy, popierana głównie na północy kraju (w niektórych obwodach uzyskała pierwszy wynik), a także przez ludność uzbecką z południa. Przed wyborami lider partii uzyskał wyraźne poparcie ze strony Rosji, został m.in. przyjęty przez premiera FR Władimira Putina.\n3. Partia Ar-Namys, lider: Feliks Kułow, wynik wyborczy: 24 ze 120 mandatów. Liderem partii jest były premier i generał MSW Feliks Kułow, obok Kurmanbeka Bakijewa najważniejsza postać kirgiskiej sceny politycznej po rewolucji tulipanów w 2005 roku. Przed wyborami uzyskał bardzo wyraźne poparcie Rosji, został m.in. przyjęty przez prezydenta Dmitrija Miedwiediewa. Partia popierana głównie na północy kraju (pierwszy wynik w Biszkeku) oraz przez ludność uzbecką z południa.\n4. Partia Republika, lider: Omurbek Babanow, wynik wyborczy: 23 ze 120 mandatów. Partia opozycyjna wobec rządu tymczasowego. Lider partii jest byłym wicepremierem Kirgistanu (przed przewrotem) i jednym z najbogatszych ludzi w kraju. Przed wyborami został przyjęty w Moskwie przez szefa administracji prezydenta FR – Siergieja Naryszkina.\n5. Partia Ata-Meken, lider Omurbek Tekebajew, wynik wyborczy: 19 ze 120 mandatów. Jedna z najstarszych partii niepodległego Kirgistanu, współtworząca rząd tymczasowy. W porównaniu z innymi ugrupowaniami stosunkowo najmocniej podkreślająca potrzebę orientowania się nie tylko na Rosję. Lider partii, autor krytykowanej przez Rosję reformy konstytucyjnej, stał się przed wyborami celem ataków rosyjskich kanałów telewizyjnych odbieranych w Kirgistanie.


Skończył się miesiąc chorobowy! :) Przyznaję, dawno się tak nie cieszyłam z tego, że zmieniła się kartka w kalendarzu. Naprawdę. Gdy dzisiaj rano dotarło do mnie, że jest już październik, dosłownie odetchnęłam z ulgą. Ostatnie dwa miesiące nie były dla nas przyjemne pod względem zdrowia, dlatego mam nadzieję, że teraz będzie tylko lepiej :)\nW każdym razie, mamy już październik, a to oznacza, że... wielkimi krokami zbliżają się 22. Międzynarodowe Targi Książki w Krakowie! Nie mogę się doczekać :) Na ten moment wiem tyle, że na 95% pojawię się tam w piątek, czyli 26 października. Sobota odpada ze względów technicznych (pracuję, do tego nie mam popołudniu z kim zostawić Meli, a na pewno jej tam nie zabiorę; z całym szacunkiem do książek, autorów i organizatorów, ale jednak wolę moją córkę w wydaniu 3D). Niedziela? Stoi pod znakiem zapytania. Wiele też zależy od programu, którego jeszcze nie ma, ale już w tym tygodniu powinno być coś wiadomo. Więcej informacji znajdziecie TUTAJ.\nTeraz trochę o książkach, które przeczytałam. Nie było ich tyle, co we wcześniejszych miesiącach, ale też nie zawsze miałam czas i ochotę czytać, a te, które znalazły się w moich rękach zrobiły na mnie dość duże wrażenie.\nZbigniew Zborowski Kręgi RECENZJA\nJak widzicie, we wrześniu dominowała jedna autorka. Lucinda Riley jest znana przede wszystkim z serii Siedem sióstr i do tej pory też znałam tylko te książki. Długo zabierałam się za inne jej tytuły, a jak już poszło, to taśmowo. To i tak nie wszystkie, a w listopadzie ma się ukazać kolejna książka spoza znanej serii, więc jeszcze trochę jest przede mną, co bardzo mnie cieszy. Najbardziej zachwyciła mnie Róża północy. Rewelacyjna. Nie spodziewałam się, że tak bardzo przypadnie mi do gustu. Jeśli chodzi o książkę Zbigniewa Zborowskiego, to nie będę dużo pisać, bo wystarczy przeczytać recenzję. Tam jest wszystko, nie trzeba nic dodawać. Mam tylko nadzieję, że autor nie poprzestanie na dotychczasowym dorobku i niedługo okaże się, że zbliża się premiera jego kolejnej książki.\nPaździernik zapowiada się obiecująco i mam nadzieję, że mnie nie zawiedzie :)


Tessera Create Space 1 to kolekcja płytek dywanowych dostępna w 18 pół-gładkich kolorach. Ta wykładzina pętelkowa nadaje się do każdego wnętrza. Dobrze prezentuje się zarówno na większej, jak i mniejszej powierzchni. Create Space 1 można instalować w jednej kolorystyce, jak również dowolnie zestawiać kolory tworząc niestandardowe zestawienia.\nKolekcja została zaprojektowana z myślą o zastosowaniu w intensywnie użytkowanych obiektach komercyjnych. Konstrukcja płytek powstała z regenerowanego poliamidu ECONYL® barwionego na wskroś, co sprawia, że płytki dywanowe Create Space 1 są nie tylko wytrzymałe i trwałe, ale także przyjazne środowisku.\nKolekcja Tessera Create Space 1 to:\n•\tPłytki o budowie pętelkowej w 18 kolorach.\n•\t100% regenerowany poliamid ECONYL® w każdej kolorystyce.\n•\tZawiera 75% materiałów pochodzących z recyklingu.\n•\tNadaje się do intensywnego użytku kontraktowego.\n•\tSpełnia kryteria klasyfikacji M12 Ska dla wykładzin dywanowych.\n•\tPosiada 10 lat gwarancji.\n•\tDostępna również na podłożu SOFTbac®.\n•\tMożliwość wielu opcji instalacji.\n•\tMetoda instalacji: kierunkowo, ¼ obrotu, szachownica.\nPłytki dywanowe Perspective to kolekcja o pętelkowo-ciętym runie i bogatej teksturze. Ponadczasowy wzór nadaje stylu i wnosi atmosferę ciepła do wnętrza.\nKolekcja Tessera Perspective składa się z 8 neutralnych tonów uzupełnionych 6 bogatymi, dekadenckimi akcentami kolorystycznymi. Każdy odcień łączy dwa kolory przędzy, tworząc nowoczesny, delikatnie prążkowany wzór.\n• W 100% zbudowany z barwionych na wskroś włókien poliamidowych Universal Nylon 66 oraz Nylon 6, które zapewniają wytrzymałość i trwałość koloru w klasie 33.\n• Waga runa wynosi 670 g / m2 co zapewnia wygodę i komfort pod stopami.\n• Instalacja monolityczna (kierunkowa) sprawia, że łączenia są niewidoczne.\n• 65% wagowa zawartość materiału z recyklingu.\n• Możliwość łączenia z panelami LVT Allura Flex.\nKolory z tej kolekcji można stosować samodzielnie lub w połączeniu z linearnymi wzorami kolekcji Tessera Strukur 2 w tych samych pięknych, neutralnych odcieniach.\nPłytki dywanowe Struktur 2 Linear mają subtelnie fakturowane oraz tonalne pasy, które nadają ciepły i interesujący wygląd. Można je stosować samodzielnie lub w połączeniu z płytkami dywanowymi Tessera Struktur 1, tworząc subtelne akcenty wzornicze i stonowaną elegancję.\nPłytki o wymiarach 50 x 50 cm z kolekcji Struktur 2 Linear można układać kierunkowo, w szachownice lub z ¼ obrotu, co zapewnia elastyczność i wszechstronność w aranżacji każdego wnętrza.\nTessera Teviot Pro\nTessera Teviot Pro to uniwersalnie dobrane wykładziny podłogowe do szerokiej gamy zastosowań komercyjnych, w których wymagana jest niezawodna, wytrzymała wykładzina tekstylna. Teviot Pro to kolekcja, którą wyróżnia praktyczny wybór kolorów, dostępność i trwałość.\nKolekcja Tessera Teviot Pro oferuje 32 warianty kolorystyczne w klasycznych, nowoczesnych i żywych odcieniach, które idealnie pasują do każdego wnętrza. Płytki dywanowe 50 x 50 cm o niskiej wysokości runa mogą być układane kierunkowo, w szachownicę lub z 1/4 obrotu.\nW poniższej tabeli przedstawiamy ocenę BREEAM oraz SKA dla produktów Forbo, w tym dla płytek dywanowych Tessera.\nPłytki dywanowe można poddać dezynfekcji. Forbo rekomenduje Budenat LM D 447 - środek myjąco-dezynfekcyjny na „czwartorzędach” zwalczający wirusy z otoczką (w tym koronawirusy), który jest bezpieczny dla ludzi, środowiska i wykładziny.