19 września 2019 Imieniny: Januarego,Teodora <!-<a href="http://www.mediabielsko.pl" class="mn" style="color:#000">MediaBielsko\nGrzybica – groźny wróg, który atakuje znienacka (26-10-2015)\nGrzybica to groźna choroba zakaźna, wywołana przez grzyby chorobotwórcze. Są to najczęściej drożdżaki z rodzaju Candida. Największa ekspansja grzybicy na miejsce latem, kiedy jest ciepło, wilgotno i kiedy grzyby mają doskonałe warunki do rozwijania się\nGrzybicą można zarazić się w zasadzie wszędzie. Najczęściej dochodzi do tego na basenie, na pomostach nad wodą, we własnym domu, na siłowni czy w hotelowym prysznicu. Wszędzie tam, gdzie mamy kontakt z wilgotnym miejscem, odwiedzanym wcześniej przez inne osoby.\nWiele grzybów, które mogłyby wywołać grzybicę, „mieszka” na naszej skórze i w naszym ciele nie wyrządzając nam krzywdy. Dzieje się tak dlatego, że nasz układ immunologiczny działa jak należy i potrafi obronić nas przed atakiem grzybów. Do rozwoju choroby dochodzi wtedy, kiedy nasza ochrona słabnie i nie jest w stanie przeciwstawić się atakom bakterii, czyli zazwyczaj wtedy, kiedy chorujemy. Grzybicy sprzyjają:\n• Zaniedbania higieniczne\n• Leczenie antybiotykami i steroidami\n• Nadmierne dbanie o higienę intymną\n• Bielizna z tworzyw sztucznych\n• Kontakt z osobą zarażoną grzybicą\nGrzybica, z którą najwięcej osób boryka się i ma problemy, to zakażenie grzybiczne międzypalcowe. Cierpi na nie około 42% Polaków. Na grzybicę paznokci cierpi zaś około 21%. Jak widać, jest to problem występujący dość często, ale równie często jest lekceważony. Ludzie wstydzą się iść do lekarza i przyznać się do swojego schorzenia. Niestety, im dłużej zwlekają, tym gorzej bo choroba się rozprzestrzenia i czyni coraz większe uszkodzenia w naszym ciele. Wiele z nich jest nieodwracalnych.\nZakażenie grzybiczne to trudny do pokonania wróg. Leczenie jest trudne i długotrwałe. Lekarze dermatolodzy skupiają się zazwyczaj na skutkach i zapisują leczenie miejscowe (kremy, maści) oraz leczenie preparatami doustnymi. Owszem, na jakiś czas chorobę uda się pokonać, ale trzeba wiedzieć, że zarodniki grzybów wywołujących chorobę pozostaną w naszym organizmie jeszcze przez kilkanaście miesięcy. Jeśli nie znajdziemy przyczyny choroby, to z całą pewnością ona powróci.\nZazwyczaj należy zmienić dietę, ograniczyć ilość zjadanych cukrów na rzecz owoców i warzyw. Cukier to pokarm grzybów.\nJeśli chorowaliśmy na grzybicę stóp to należy wyprać w wysokiej temperaturze bieliznę i ręczniki, zdezynfekować obuwie oraz kapcie. Należy pamiętać o częstym myciu i przewietrzaniu stóp. Po każdej wizycie w miejscu publicznym, w którym chodziliśmy boso dobrze jest użyć sprayu do dezynfekcji.\nDobrze jest również włączyć do diety czosnek, który ma działanie przeciwbakteryjne i odkażające. Można go jeść na surowo, na kanapkach, roztarty na grzankach lub np. w sałatkach. Pomoże w leczeniu i usunięciu z organizmu zarodników grzybów.\nW każdym przypadku, kiedy czujemy swędzenie, pieczenie i widzimy zaczerwienienie skóry powinniśmy udać się do lekarza dermatologa, który nas zbada, postawi diagnozę i zaleci leczenie. Jeśli połączymy leczenie środkami farmakologicznymi z metodami naturalnymi, zmianą diety i nawyków, to pokonamy grzybicę bardzo szybko, nie narażając się na jej powroty.


Motocykliści z lubskiego klubu Boxer MC Poland, razem z zaprzyjaźnionym motocyklistami z Riders of Flames Mc Poland z Jasienia, rozpoczęli sezon motocyklowy.\nTradycją od wielu lat jest święcenie motocykli i kasków. Uroczysta msza św. została odprawiona w kościele p.w. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Lubsku.\nW maju Boxer MC Poland zorganizuje swój tradycyjny, już XVII zlot nad Zalewem Nowiniec w Lubsku. Impreza potrwa od 25 do 27 maja.


Rozwiewamy kolejne wątpliwości\n07. 11.2013 | 13:50\nOpis bloga można zmieniać w panelu administracyjnym, gdzie klikamy „strona statyczna”. Tam możemy uzupełnić „opis strony” oraz zakładkę „o mnie”.\nKomentarze nie dodają się podwójnie. Problem może pojawić się, jeśli Użytkownik dwa razy kliknie „wyślij” przy dodawaniu komentarza. Jeśli zauważysz taki problem, napisz proszę maila na bloog@serwis.wp.pl.\nWszystkie wpisy pozostawione w księgach gości będą w najbliższym czasie dostępne w panelu administracyjnym dla każdego autora, który z niej korzystał. Funkcjonalność jako taka nie powróci.\nBlogi znanych ludzi mają stare szablony, ale w najbliższym czasie również zyskają nowy wygląd i funkcjonalności.\nNiestety nie ma już możliwości edytowania i dodawania nowych zdjęć do galerii w blogach ze starym szablonem. Można zmienić szablon na nowy, wtedy stare galerie przestaną istnieć, a wszystkie zdjęcia do nich dodane będą tylko w repozytorium multimediów.\nWówczas będzie można stworzyć galerie dodając kilka zdjęć do wpisu. Po kliknięciu w jedno z nich, otworzy się warstwa z pierwszym zdjęciem znajdującym się we wpisie. Za pomocą strzałek kursora będzie można przeglądać wszystkie zdjęcia umieszczone w danym wpisie.\nZmiana koloru komentarzy jest możliwa jedynie przez edycję css. Jeśli chcemy to zmienić, wchodzimy w „ustawienia”, „wygląd”, „edytuj szablon” i na dole znajdziemy „edycję css”.\nBloog.pl działa na wszystkich przeglądarkach internetowych, także na Internet Explorer.\nJest możliwość podłączenia do bloga fanpage’a na Facebooku poprzez dodawanie własnego skryptu. Szczegółowo opisaliśmy to w tym miejscu: http://bloog.bloog.pl/id,335932843,title,Rozwiewamy-watpliwosci,index.html\ntak 5 14.71%\nnie 29 85.29%\nkomentarze (616) | dodaj komentarz\ndodano: 11 kwietnia 2017 0:43\ndodano: 21 marca 2017 9:00\nW jaki sposób można zmienić kodowanie bloga oraz RSS na utf-8?\ndodano: 21 września 2016 13:48\nCzy na bloog.pl możliwe jest dodanie wtyczki z komentarzami DISQIUS https://disqus.com/? Jak można edytować sekcję BODY/ HEAD kodu strony, w edycji CSS tego nie ma. Dodanie wielu wtyczek nie jest możliwe z uwagi na brak możliwości edycji BODY strony. Na wordpress czy innych platformach to standard, ale chciałbym pozostać na bloog.pl o ile będzie możliwa ww edycja.\ndodano: 04 sierpnia 2016 22:53\ndodano: 04 sierpnia 2016 12:33\ndodano: 04 sierpnia 2016 11:55\ndodano: 04 sierpnia 2016 11:53\ndodano: 04 sierpnia 2016 11:15\ndodano: 03 sierpnia 2016 5:57\ndodano: 03 sierpnia 2016 4:31\ndodano: 01 sierpnia 2016 14:37\ndodano: 01 sierpnia 2016 14:07\ndodano: 01 sierpnia 2016 12:42\ndodano: 01 sierpnia 2016 11:27\ndodano: 01 sierpnia 2016 11:01\ndodano: 01 sierpnia 2016 10:40\ndodano: 31 lipca 2016 12:47\ndodano: 31 lipca 2016 11:44\ndodano: 28 lipca 2016 9:03\ndodano: 27 lipca 2016 15:33


Nowa promocja VISA! - Kasa Centrum\nNowa promocja VISA!\nPłać za to co lubisz i odzyskuj część pieniędzy!\nPokochasz zakupy jeszcze bardziej dzięki wyjątkowej ofercie Visa, z której mogą skorzystać użytkownicy kart Visa wydanych do rachunków osobistych w Kasach Stefczyka! Visa Oferty to dostęp do spersonalizowanych ofert bazujących na tym, gdzie lubisz robić zakupy. Skorzystaj z nich płacąc kartą Visa, a otrzymasz częściowy zwrot pieniędzy.\n1. Program Visa Oferty jest dostępny dla wszystkich osób powyżej 18 roku życia, korzystających z osobistych kart debetowych. Karty Visa Business nie są uznawane w programie.\n2. Zarejestruj się tutaj, podając numer swojej karty debetowej Visa – zajmie Ci to parę chwil.\n3. Zaraz po rejestracji otrzymasz pierwsze, powitalne oferty. Po tygodniu zaczniesz dostawać oferty spersonalizowane – przygotowane w oparciu o Twoją historię zakupów.\n4. Możesz skorzystać z każdej oferty, którą otrzymasz. Wystarczy, że ją wyświetlisz, a stanie się aktywna.\n5. Jeśli spodoba Ci się jakaś oferta, sprawdź szczegóły i skorzystaj z niej. Wystarczy, że zapłacisz zarejestrowaną w programie kartą Visa, a Twoje zakupy będą spełniać kryteria oferty.\n6. Zwrot pieniędzy otrzymasz bezpośrednio na rachunek Twojej karty Visa


69 już nie jest najgorętszą pozycją seksualną! Teraz furorę robi nowa, 68! | #HAPPYLIFE | Joy.pl\n69 już nie jest najgorętszą pozycją seksualną! Teraz furorę robi nowa, 68!\nTAGI: seks pozycje seksualne miłość facet\nSpodoba się szczególnie nam, dziewczynom!\nChyba każdemu z nas, gdy widzi gdzieś liczbę 69, przychodzą na myśl ,,nieczyste'' myśli. Pozycja seksualna, z której obydwoje partnerzy czerpią przyjemność, jest jedną z najpopularniejszych. Seks oralny przynosi niekiedy więcej satysfakcji niż ,,tradycyjny''. Oczywiście, wszystko zależy od naszych osobistych preferencji.\nTeraz jednak coraz głośniej jest o nowej pozycji, którą umownie nazywa się 68. Czym różni się od ,,oryginału''?\nGłównie tym, że tym razem to my, kobiety jesteśmy biorczyniami, a faceci mogą czerpać przyjemność z tego, że... są powodem naszego uniesienia.\nJak wygląda ułożenie ciał w pozycji 68?\nOn leży na plecach, a ona na nim, też ,,odwrotnie'', czyli jej głowa jest tam, gdzie jego nogi. Z tą różnicą, że kobieta kładzie się na kochanku na plecach, i w taki sposób, aby jej narządy znajdowały się na wysokości jego ust (kolana kobieta ma więc zgięte). Dzięki takiej konfiguracji on może pieścić jej piersi - rękami, i okolice intymne - językiem. Ona natomiast leży i czerpie z tego maksimum przyjemności!\nWiększość z nas już przerabiała ten rozdział Kamasutry, może po prostu bez wiedzy, że pozycja ta nazywa się 68. Mamy rację? :)\nZOBACZ TEŻ: Bielizna obcisła czy luźna? Zwolennicy jednej z nich mają o 33% więcej nasienia niż ci drudzy!


Będą mogli obserwować powódź z satelity | TVN Warszawa\nBędą mogli obserwować powódź z satelity\n22 lipca 2011, 20:36\n| DecathlonTakie zdjęcia z satelity wykonano w czasie powodzi w ubiegłym roku fot. CBK PAN\n840 tysięcy złotych unijnego dofinansowania otrzyma Centrum Badań Kosmicznych PAN na rozbudowę zaplecza teledetekcyjnego, które usprawni obserwację Ziemi z satelitów. Dzięki nowym inwestycjom będzie można m.in.: pomagać poszkodowanym w czasie powodzi.\nUmowę z Centrum Badań Kosmicznych, które ma swoją siedzibę przy ul. Bartyckiej, podpisał w piątek wicemarszałek województwa mazowieckiego, Marcin Kierwiński.\nProjekt zakłada rozbudowę laboratorium technik satelitarnych i pozyskanie sprzętu, dzięki któremu będzie można szybko przetwarzać informacje z satelitów. Poza tym prowadzone będą prace nad produkcją specjalistycznych kamer służących do robienia zdjęć satelitarnych. Centrum Badań Kosmicznych PAN (CBK PAN) chce również przeprowadzić prace nad wykorzystaniem zdjęć satelitarnych na potrzeby społeczeństwa.\nSatelity pomogą przy powodzi\nW rozmowie z PAP dyrektor centrum dr hab. Marek Banaszkiewicz wyjaśnił, że w ramach projektu jego placówka chce stworzyć centrum informacji kryzysowej, które w będzie w stanie szybko dostarczyć odpowiednim podmiotom przetworzone informacje satelitarne. Dzięki nim poszkodowani i ratownicy, np. w czasie powodzi, będą mogli sprawnie działać.\nBanaszkiewicz dodał, że promieniowanie radarowe z satelitów przechodzi nawet przez chmury, a na powstałych zdjęciach widać, które obszary zostały zalane. - To bardzo pomaga straży pożarnej. Jeden rzut oka wystarczy, żeby wiedzieć, gdzie można nieść pomoc czy którędy nie da się przejechać - zaznaczył.\nSkonstruują specjalne kamery\nUnijne dofinansowanie umożliwi też CBK PAN rozwój prac nad detekcją zmian na powierzchni Ziemi. Dzięki robionym w pewnych odstępach czasu zdjęciom satelitarnym, naukowcy uzyskają informacje m.in. o rozrastaniu się miast, zmianach w poszyciu terenu czy rozmiarach zbiorników wodnych.\nW ramach projektu polscy naukowcy chcą też konstruować wyspecjalizowane kamery, które można by było instalować na satelitach i dzięki nim uzyskiwać zdjęcia o wysokiej rozdzielczości.\nProjekt powinien się zakończyć w ciągu 2 lat.


PiS ogranicza nauczanie ewolucjonizmu - Forum Przyroda\nRejestracja: 10 gru 2016, o 08:59\nPost autor: mr biologist » 10 gru 2016, o 09:15\nPiSowska dobra zmiana bierze się za podstawę programową z biologii. Uważam, że należy ten temat mocno zasygnalizować. Jest to zmiana tak naprawdę bardzo zła zmiana, dotyczycą przecież młodego pokolenia. Myślę, że duży wpływ na tę zmianę miał też Kościół Katolicki, któremu jak wiadomo, nauczanie ewolucjonizmu nie podoba się od wieków. Ewolucjonizm biologiczny to narracja konkurencyjna dla narracji religijnej. Kościół zawsze zwalczał konkurencję. I dziś widzimy to na własne oczy.\nPoniżej zamieszczam tekst stanowiska Komitetu Biologii Środowiskowej i Ewolucyjnej PAN dotyczący rewolucyjnych zmian w podstawie programowej z biologii. Zachęcam wszystkich biologów do zapoznania się z tym stanowiskiem. Bądźmy świadomi. Nie ignorujmy zagrożenia.\nZauważamy na przykład zniknięcie wielu wymagań o charakterze przekrojowym, integrującym wiedzę, co sprawia, że szkolna biologia staje się zbiorem faktów do nauczenia się na pamięć, w mniejszym stopniu natomiast jest narzędziem do wyjaśniania otaczającego świata. Pozostają też wątpliwości, czy zapisy przewidziane uprzednio do realizacji przez młodzież w wieku 13-15 lat sprawdzą się w nauczaniu dzieci w wieku 11-14 lat.\nPodstawowym mankamentem nowej podstawy programowej jest marginalizacja nauczania o ewolucji, które zostało sprowadzone do wyrwanych z kontekstu zagadnień, poruszanych na końcu cyklu nauczania biologii. Złożyły się na to dwie pozornie nieduże, ale niezwykle istotne zmiany.\n1. Z celów kształcenia, czyli wymagań ogólnych zniknęło zdanie „[uczeń] wskazuje ewolucyjne źródła różnorodności biologicznej”. Wymaganie to zapewniało obecność myślenia ewolucyjnego w całym cyklu nauczania biologii, a zwłaszcza omawianiu różnorodności biologicznej. Warto w tym miejscu przypomnieć słynny esej wybitnego amerykańskiego genetyka Theodosiusa Dobzhansky’ego pod tytułem „Nothing in Biology Makes Sense Except in the Light of Evolution” („Nic w biologii nie ma sensu, o ile nie jest widziane w świetle ewolucji”). Artykuł ten, opublikowany w 1973 r. w czasopiśmie pedagogicznym American Biology Teacher, podkreśla, że teoria ewolucji jest spoiwem biologii, wyjaśniając jednocześnie jedność i różnorodność życia na Ziemi. Ewolucja jest źródłem złożoności i różnorodności organizmów. Biologia nauczana bez ewolucji staje się zbiorem niepowiązanych ze sobą faktów do zapamiętania, ale nie do zrozumienia.\n2. Z treści kształcenia zniknęło wymaganie szczegółowe „[uczeń] przedstawia źródła wiedzy o jej przebiegu [tj. ewolucji]”. To wymaganie umożliwiało powiązanie pojęcia ewolucji z dotychczasową wiedzą ucznia, np. na temat genetyki, ekologii czy budowy organizmów. Pozwalało wykazać, że teoria ewolucji ma solidne podstawy naukowe. Bez tego powiązania, zagadnienia ewolucyjne są abstrakcyjne, tracą swoją moc wyjaśniającą i integrującą w nauczaniu biologii.\nObniżenie rangi ewolucji w projekcie podstawy przez usunięcie ewolucyjnego kontekstu nauczania biologii jest zdecydowanym krokiem wstecz. Apelujemy o wprowadzenie do podstawy odpowiednich celów kształcenia i treści nauczania, które odzwierciedlałyby znaczenie teorii ewolucji we współczesnej biologii, np. przez przywrócenie wspomnianych zapisów z aktualnie obowiązującej podstawy programowej.\nPragniemy podkreślić, że uwzględnienie ewolucji w celach kształcenia nie zwiększa zakresu\ntreści do realizacji w szkole podstawowej, a określa jedynie kontekst, w jakim te treści powinny być realizowane na lekcjach biologii.\nZ satysfakcją zauważamy uwzględnienie w projekcie podstawy programowej zagadnień z zakresu zagrożeń różnorodności biologicznej oraz ochrony przyrody, z dużym niepokojem natomiast konstatujemy brak zagadnień z zakresu ochrony środowiska. Zagrożenia środowiskowe, takie jak globalne ocieplenie (które zaczyna już w istotny sposób wpływać na życie wielu społeczeństw) czy kwestia zagospodarowywania śmieci i odpadów, powinny być znane każdemu obywatelowi, bowiem bez powszechnej świadomości i akceptacji niezbędnych zmian w gospodarce nie będziemy w stanie podjąć skutecznych działań zapobiegających degradacji środowiska. Należy zaznaczyć, że po reformie edukacyjnej większość młodzieży będzie uczyła się biologii jedynie w szkole podstawowej, a zatem powinna z niej wynieść kanon wiedzy biologicznej, niezbędny nie tylko w życiu codziennym, ale także pomagający zrozumieć otaczający świat. Podstawy wiedzy o środowisku oraz wiedzy o ewolucji do tego kanonu ponad wszelką wątpliwość należą.\nW imieniu Komitetu Biologii Środowiskowej i Ewolucyjnej PAN\nWarszawa, dn. 8 grudnia 2016 r.\n(178.22 KiB) Pobrany 8 razy\nRe: PiS ogranicza nauczanie ewolucjonizmu\nPost autor: mr biologist » 10 gru 2016, o 10:19\nProszę moderatora o przeniesienie wątku do działu dla nauczycieli.\nPost autor: chemik987 » 10 gru 2016, o 20:51\nA ja bym prosił administratora zeby wyrzucił komentarze z wulgaryzmami i obrazające spory odsetek społeczeństwa, można się z PiSem nie zgadzać ale to podobno forum przyrodnicze a nie polityczne i takie komentarze z cyklu oszolomy i karaczany są nie na miejscu\nRejestracja: 22 lut 2017, o 14:10\nPost autor: Igen » 22 lut 2017, o 15:14\nMasz rację. Działania środowisk związanych z KODem, robienie z sejmu cyrku- to nie jest normalne\nOczywiście wiem, do czego piłeś, problem w tym, że niesłusznie. Sam nie jestem wyborcą PiS-u, ale widzę, że przesadzasz i demonizujesz.\nProsta sprawa- ani pomijanie ewolucji, ani ruchy płaskoziemców i atyszczepionkowców nie są dobre i pewnie, że ludzie ulegają manipulacji, ale nie tylko tu i nie tylko ze strony tej władzy. Ludzkie chamstwo i głupota wylewa się po obydwu stronach.\nA z Kościołem i średniowieczem radzę tak nie płynąć. Średniowiecze wcale taką epoką zastoju, głupoty i brudu nie było sam Kościół ani nie promuje teorii płaskiej Ziemi, ani nie przeczy ewolucji. Nie dziw, że większość księży pewnie zagłosowałoby za PiS-em, bo po prostu często poglądy PiS i KK są zbieżne, a PiS trzyma się tradycji.\nMyślę, że nie jesteśmy bliżej końca naszej Ojczyzny niż choćby 3 lata temu. I muszę się zgodzić- odpowiedzialność zbiorowa to paskudna sprawa\nPost autor: sempervirens » 22 lut 2017, o 17:02\nCzytając ten wątek odnoszę wyłącznie wrażenie, że kultura czy to polityczna czy zwykła, elementarna to już przeszłość wśród niektórych przedstawicieli społeczeństwa nie mówiąc już o zdolności do dyskusji. Przykre, szczególnie wśród ludzi wykonujących bądź aspirujących do zawodów niegdyś uważanych za elitarne", cóż jak widać to już nieaktualne.\nZadania z ewolucjonizmu\nOstatni post autor: caramel « 18 mar 2012, o 13:59\nautor: caramel » 18 mar 2012, o 13:59 » w Zadania domowe z biologii\n18 mar 2012, o 13:59\nzdania z ewolucjonizmu\nOstatni post autor: aniasos « 18 lut 2015, o 22:06\nautor: aniasos » 18 lut 2015, o 21:59 » w Genetyka\nOstatni post autor: aniasos\n18 lut 2015, o 22:06\nzadania obliczeniowe z ewolucjonizmu\nOstatni post autor: Zuzanna_93 « 21 mar 2012, o 00:05\nautor: aleksandrama » 12 mar 2012, o 16:28 » w Biologia w szkole\nOstatni post autor: Zuzanna_93\n21 mar 2012, o 00:05\nOstatni post autor: nxxx « 24 mar 2012, o 22:46\nautor: aleksandrama » 12 mar 2012, o 17:07 » w Matura z Biologii\n24 mar 2012, o 22:46


Papież: przestańmy nienawidzić - Dziennik Związkowy | Polish Daily News\nStrona główna Świat Papież: przestańmy nienawidzić\n“Przestańmy nienawidzić”, “uraza wraca jak dokuczliwa mucha latem”- mówił papież Franciszek w niedzielę podczas spotkania z wiernymi w Watykanie.\nZwracając się do wiernych przed modlitwą Anioł Pański papież powiedział, że Jezus zachęca do tego, by “z odwagą otworzyć się na moc przebaczenia, ponieważ w życiu nie wszystko rozwiązuje się poprzez sprawiedliwość”.\n“Ile cierpienia, ile ran, ile wojen można by uniknąć, gdyby przebaczenie i miłosierdzie było stylem naszego życia; także w rodzinach. Ile jest podzielonych rodzin”- dodał Franciszek.\nWskazał, że konieczna jest “pełna miłosierdzia miłość we wszystkich relacjach między ludźmi; między małżonkami, rodzicami i dziećmi, wewnątrz naszych wspólnot, w Kościele, a także w społeczeństwie i polityce”.\n“Nie możemy domagać się przebaczenia Bożego, jeśli sami nie udzielamy go naszemu bliźniemu “- mówił papież setkom ludzi zgromadzonych na placu Świętego Piotra.\nApelował kilkakrotnie o to, by “przestać nienawidzić”.\nFranciszek nawiązał też do serii pożarów, które zniszczyły niedawno obóz dla uchodźców na greckiej wyspie Lesbos i pozbawiły ich schronienia. Wspominając swą wizytę w tym miejscu wyraził solidarność i bliskość z osobami, które dotknęły te “dramatyczne wydarzenia”.\nPapież odnotował również, że na całym świecie dochodzi do protestów przeciwko kryzysowej sytuacji politycznej i społecznej. Apelował do demonstrantów o pokojowe nastawienie i unikanie agresji oraz przemocy, a do władz o wysłuchanie ich głosów, o wyjście naprzeciw ich potrzebom oraz poszanowanie praw człowieka. Przedstawicieli Kościoła wezwał, by działali na rzecz “dialogu i pojednania”. (PAP)\npapież o nienawiści\nPoprzedni artykułLiga MLS – niewykorzystana szansa Fire\nNastępny artykułTajemnicza śmierć Ireny Dziedzic; kulisy śledztwa i ostatnich miesięcy życia słynnej dziennikarki


MEX POLSKA: Mex Polska Spółka Akcyjna - informacja o stanie stosowania Dobrych Praktyk 2021 - Bankier.pl\nGiełdaMEX POLSKA: Mex Polska Spółka Akcyjna - informacja o stanie stosowania Dobrych Praktyk 2021\nMEX POLSKA: Mex Polska Spółka Akcyjna - informacja o stanie stosowania Dobrych Praktyk 2021\nNa podstawie par. 29 ust. 3 Regulaminu Giełdy Papierów Wartościowych w Warszawie S.A. Mex Polska Spółka Akcyjna przekazuje informację o stanie stosowania Dobrych Praktyk 2021\nAktualnie zasada ta nie jest stosowana. Spółka nie opracowała strategii w obszarze ESG, ale planuje podjąć kroki zmierzające do wdrożenia tej zasady w swojej działalności. Spółka kładzie nacisk na optymalizację wykorzystywanych zasobów (energia elektryczna, wykorzystywanie materiałów biurowych), jednak kwestie te nie są uwzględnione w jej strategii biznesowej.\nSprawy społeczne i pracownicze nie są formalnie uregulowane przez Spółkę, jednakże przestrzega ona wszelkich regulacji zakazujących dyskryminacji bez względu na jej przyczynę. Spółka w swej działalności uwzględnia konieczność budowania dobrych relacji z klientami i kontrahentami. W spółce nie została opracowana formalna polityka różnorodności w odniesieniu do władz spółki oraz jej kluczowych menadżerów ze względu na wielkość Spółki, skład osobowy władz Spółki oraz jej kluczowych menadżerów. Spółka nie wyklucza uregulowania niniejszego zagadnienia w przyszłości.\nZasada nie jest w pełni stosowana. Spółka zamieszcza na swojej stronie internetowej informacje na temat założeń posiadanej strategii, w tym zwłaszcza celów długoterminowych oraz planowanych działań. Realizacja tych celów określana jest jednak jedynie za pomocą mierników finansowych. Obecnie ze względu na wpływ epidemii COVID-19 na działalność gastronomiczną Spółka wycofała się z realizacji założeń strategicznych do planów jej rozwoju na lata 2020-2022.\nKomentarz spółki: Ze względu na niestosowanie zasady 1.3.1. Spółka obecnie nie stosuje niniejszej zasady.\nZe względu na rozmiar prowadzonej działalności Spółka nie prowadzi statystyk we wskazanym zakresie. W swojej polityce dotyczącej wynagrodzeń stosuje zasady rynkowe z uwzględnieniem doświadczenia, wiedzy i merytorycznego wkładu. Ponadto zróżnicowanie wynagrodzenia w Spółce wynika z powierzonych zadań na określonym stanowisku. Spółka, jednakże wskazuje, że w swojej działalności kieruje się zasadą równości płac kobiet i mężczyzn zatrudnionych na tożsamych stanowiskach.\nSpółka nie publikuje informacji o poniesionych wydatkach, o których mowa w niniejszej zasadzie, bowiem nie ponosi takich wydatków.\nSpółka nie rzadziej niż raz w roku organizowała spotkania dla inwestorów, akcjonariuszy, analityków, ekspertów branżowych i przedstawicieli mediów, na którym prezentowała i omawiała przyjętą strategię i jej realizację, wyniki finansowe spółki i jej grupy, a także najważniejsze wydarzenia mające wpływ na działalność spółki i jej grupy, osiągane wyniki i perspektywy na przyszłość. Zarząd Spółki udzielał uczestnikom spotkań wyczerpujących odpowiedzi i wyjaśnień na zadawane pytania. Ze względu na epidemię COVID-19 w ostatnim czasie spotkania takie nie były organizowane, nie mniej jednak po ustaniu przyczyn uniemożliwiających spotkania Spółka planuje je wznowić.\nW Spółce nie została opracowana formalna polityka różnorodności w odniesieniu do władz spółki oraz jej kluczowych menadżerów. W ocenie Spółki stosowanie powyższej zasady nie jest konieczne mając na względzie wielkość Spółki oraz skład osobowy władz Spółki oraz jej kluczowych menadżerów. Jednakże Spółka nie wyklucza, że taka polityka zostanie wdrożona w przyszłości.\nW odniesieniu do uzasadnienia wskazanego w zasadzie 2.1, w Spółce nie została opracowana formalna polityka różnorodności.\nKompetencje Rady Nadzorczej Spółki określone są w statucie. Wśród nich brak jest wyrażania zgody na zasiadanie w organach spółek spoza grupy kapitałowej. W związku z powyższym stosowanie niniejszej zasady uzależnione jest od akcjonariuszy i ich zgody na zmianę statutu.\nZasada nie jest stosowana ze względu na niestosowanie zasady 1.5.\nSpółka, ze względu na swoją wielkość nie posiada systemu kontroli wewnętrznej zarządzania ryzykiem, compliance oraz audytu wewnętrznego. Jednakże Spółka nie wyklucza wprowadzenia takiej kontroli w przyszłości.\nW Spółce nie są wyodrębnione jednostki odpowiedzialne za zadania poszczególnych systemów lub funkcji, z uwagi na jej wielkość. Jednakże regulamin zarządu Spółki przewiduje podział zadań lub funkcji pomiędzy członków zarządu Spółki.\nZasada nie jest stosowana, ponieważ funkcjonowanie Komitetu Audytu Spółki jest wystarczające i nie ma potrzeby powoływania dodatkowo audytora wewnętrznego.\n: Ze względu na niestosowanie zasady 3.1 w strukturze Spółki nie utworzono stanowiska odpowiedzialnego za zarządzanie ryzykiem, audyt wewnętrzny oraz compliance.\nZe względu na niestosowanie zasady 3.1 w strukturze Spółki nie utworzono stanowiska odpowiedzialnego za zarządzanie ryzykiem, audyt wewnętrzny oraz compliance.\nZe względu na niestosowanie zasady 3.1 w strukturze Spółki nie utworzono stanowiska odpowiedzialnego za zarządzanie ryzykiem, audyt wewnętrzny oraz compliance. Jednakże informacje przedstawiane Radzie Nadzorczej przez Zarząd Spółki zawierają ocenę skuteczności funkcjonowania systemów i funkcji określonych w 3.1., mimo formalnego braku uregulowania niniejszej materii.\nZasada nie dotyczy Spółki, ponieważ nie należy ona do indeksu WIG20, mWIG40 lub sWIG80.\nW ocenie Spółki struktura akcjonariatu, jak i brak zgłoszeń spółce oczekiwań akcjonariuszy w tym względzie uzasadnia niestosowanie niniejszej zasady.\nWyniki finansowe oraz inne istotne informacje są udostępniane akcjonariuszom przed Walnym Zgromadzeniem w sposób przewidziany przepisami prawa. Zarząd osobiście uczestniczy w Walnym Zgromadzeniu oraz w razie konieczności udziela merytorycznych odpowiedzi na zadane pytania dotyczące wyników finansowych oraz innych spraw związanych z funkcjonowaniem Spółki lub Grupy.\nW Spółce został opracowany i wdrożony program motywacyjny z okresem realizacji określonym na lata obrotowe 2019,2021,2022. Program ten nie wypełnia wszystkich kryteriów określonych w treści zasady 6.2. zwłaszcza w zakresie wyników niefinansowych oraz zrównoważonego rozwoju. Ponadto, ze względu na wpływ epidemii COVID-19 realizacja programu motywacyjnego została faktycznie zawieszona i dotychczas nie została podjęta.\nPrzyjęty w Spółce program motywacyjny jest programem opcji menadżerskich, którego realizacja została zaplanowana na lata obrotowe 2019, 2021, 2022. Jego realizacja nie jest uzależniona od spełnienia celów niefinansowych oraz zrównoważonego rozwoju. Ponadto, ze względu na wpływ epidemii COVID-19 realizacja programu motywacyjnego została faktycznie zawieszona i dotychczas nie została podjęta.


Detoks alkoholowy - znajdź drogę do abstynencji - Mielec | korso.pl | portal miejski - zawsze nowe wiadomości, informacje, wydarzenia\nDetoks alkoholowy - znajdź drogę do abstynencji\nOpublikowano: pt, 27 gru 2019 13:00 2019-12-27T13:00:00.000Z\nZnane do tej pory sposoby leczenia alkoholizmu, pozwalają osiągnąć trzeźwość, a następnie abstynencję, jednakże nie leczą uzależnienia w pełni. Jak dotąd lekarze nie opatentowali rozwiązania, które likwiduje powód choroby alkoholowej i przerywa jej rozwój. Obecnie dostępne metody pozwalają na usunięcie uszkodzeń organizmu spowodowanych przez ciągłe picie i dają możliwość zapanowania nad otaczającymi pokusami, dzięki bezpiecznej trzeźwości, a następnie kilkumiesięcznej, niezmiennej przerwie w spożywaniu alkoholu. Jaką rolę odgrywa w tym procesie detoks alkoholowy?\nNastępstwa detoksu alkoholowego\nAlkohol powoduje bardzo duże spustoszenie w organizmie człowieka. Wpływa jednocześnie na umysł i steruje nieustannie zachowaniem oraz myśleniem. Decyzje podejmowane w momencie silnego upojenia z pewnością nie można nazwać racjonalnym ani logicznymi. Nieustanna impulsywność i zmienność postępowania ma związek z wpływem alkoholu na człowieka. Chociaż pewnych schorzeń takich, jak marskość wątroby nie da się usunąć, to stan uzależnionej osoby może nie ulegać pogorszeniu, dzięki detoksowi alkoholowemu. W Krakowie, Warszawie, Łodzi oraz pozostałych przodujących miastach Polski zabieg odtrucia alkoholowego wykonuje się w klinikach specjalizujących się w leczeniu alkoholizmu. Detoks alkoholowy powoduje wiele pozytywnych zmian i daje możliwość wprowadzenia kolejnych.\nuszkodzenia wątroby, nerek i trzustki;\ndysfunkcje układu pokarmowego, nerwowego, oddechowego;\nnieprawidłowe działanie układu krążenia;\npsychozy i omamy (w fazie krytycznej alkoholizmu);\nNastępstwa detoksu alkoholowego:\nodbudowa gospodarki wodno-elektrolitowej,\nusunięcie skutków picia alkoholu,\nprzywrócenie prawidłowego funkcjonowania,\nstabilizacja psychiczna i mentalna.\nDetoks alkoholowy zmienia kondycję ciała oraz umysłu na lepsze. Odtrucie alkoholowe wykorzystywane jest w przypadku kaca oraz ciągu alkoholowego.\nDetoks alkoholowy w krakowskim gabinecie lekarskim\nDetoks alkoholowy nie musi być wykonywany w szpitalu. Nie wymaga również dodatkowych wizyt u lekarza i nie wyklucza wykonywania danych czynności. Odbywający się detoks alkoholowy w Krakowie bazuje na naturalnych substancjach, które dostarczane są do organizmu drogą dożylną, za pomocą wcześniej przygotowanej kroplówki. Jej skład określa wynik konsultacji z lekarzem. Na podstawie znajomości stanu zdrowia konkretnej osoby oraz stopnia upojenia lub zaawansowania alkoholizmu, można dostosować indywidualnie detoks alkoholowy. Opinie dotyczące odtrucia alkoholowego informują, że jest to w pełni bezpieczny zabieg, który daje natychmiastowe efekty. Krok po kroku wywołuje trzeźwość, w przeciwieństwie do samodzielnych prób osiągnięcia tego stanu poprzez nagłe przerwanie ciągu alkoholowego.\nKoszty przeprowadzenia detoksu alkoholowego\nNie każdy decyduje się rozpocząć leczenie alkoholizmu. Wyniki badań wykazują, że powodem tego jest brak możliwości skorzystania z pomocy lub niewiedza o możliwych do wyboru sposobach. Dotyczy to również detoksu alkoholowego. Cena zabiegu w momencie leczenia kaca wynosi 600 zł. Czasem jednak kwota ulega zmianie, gdy sytuacja wymaga wykonania dłuższego detoksu alkoholowego. W Krakowie trwa on kilka lub kilkanaście godzin, lecz zazwyczaj nie przekracza jednego dnia. Zwykle odtrucie alkoholowe jest przeprowadzane, póki nie zostanie osiągnięty założony efekt.


Tablet do 1000 złoty Android vs Windows : Jaki tablet kupić? • Forum o tabletach internetowych\nTablet do 1000 złoty Android vs Windows\nprzez astec2 » 24 Kwi 2016, o 13:43\nPoszukuje tableta w cenie maksymalnej do 1000 zł.\nBędzie on wykorzystywany głównie do internetu, youtuba, facebooka. Czasem lubie zagrać w jakąś grę. Oczekuje masymalnej płynności jaką można uzyskać w tym budżecie. Przekąta ekranu od 8 do 10 cali. Może mieć słabe głośniki, słaby aparat, 16 gb pamięci, być wykonany z złej jakości tworzywa, ale ma być wydajny. Nie mam pojęcia co wybrać z system Android w tej cenie. I czy nie lepszym wyborem było by kupno Lenovo Miix 300 Z3735F 2GB 32GB W10 (http://www.euro.com.pl/laptopy-i-netbooki/lenovo-miix-300-z3745-2gb-32gb-w10-klawiatura-office-365.bhtml). Gdy oglądałem tablety w sklepie tylko on mi wpadł w oczy, mimo tego, że jestem zwolennikiem androida.\nBardzo proszę o propozycję.\nDo: Tablet do 1000 złoty Android vs Windows\nprzez Majeczek » 25 Kwi 2016, o 22:38\nJeżeli ma to być coś dobrego to ja jako użytkownik chwalę sobie takiego Lenovo http://www.komputronik.pl/product/29974 ... ieski.html\nprzez marcus » 26 Kwi 2016, o 17:53\nNie wiem cyz akurat lenovo miix jest dobrym wyborem jeśi chodzi o maksymalnąwydajnosć - jest ok, ale jednak płacisz tu tez za klawiaturę, więc teoretycznie coś bez niej w podobnej cenie powinno się dać znaleźćc bardizej wydajnego (lol, sory za składnię ;p)\nNie jestem na bieżąco z benchmarkami, ale na pewno warto sobie poszukać i porównać:\n- lenovo yoga 2 i 3\n- dell venue 8 i Toshiba encore - tańsze, ale stosunkowo wydajne\nNo i do tego są tablety typowo robione pod gaming, czyli przede wszystkim Nexus oraz NVidia Shield (tu masz nawet opcję streamingu grafiki z karty w pececie, jeśli masz określone modele gforce'a).\nprzez Majeczek » 23 Cze 2016, o 23:47\nJa bym się poważnie zastanowił nad http://www.komputronik.pl/product/29974 ... bestseller lub tez jak tu koledzy pisali o Lenovo yoga.\nprzez benkp » 24 Cze 2016, o 07:42\nWindows to dobry wybór ale przy wiekszych i droższych urzadzeniach typu 2 w 1. W tej cenie o wiele lepszym wyborem będzie jednak tablet na androidzie, który w przeciwieństwie do systemu windows będzie chodził przyjaźniej. Plusem jest o wiele więcej ciekawych aplikacji.\nW dobrej cenie w sklepie jest obecnie Samsung Galaxy Tab e. Kosztuje niecałe 700 zł i w tej cenie jest to jeden z lepszych wyborów.\nprzez Majeczek » 21 Lip 2016, o 23:45\nŻadnego Windowsa - bynajmniej ja nie mogę się do niego przekonać:). Wczoraj miałem w rękach taką Yogę http://www.komputronik.pl/product/29289 ... 30PL_.html i działa na prawdę świetnie!


Opinia TSUE: Kataloński separatysta ma prawo objąć mandat europosła – EURACTIV.pl\nOriol Junqueras / Zdjęcie via congreso.es\n„Zdaniem rzecznika generalnego Macieja Szpunara mandat parlamentarny posłów europejskich wynika jedynie z głosu wyborców i nie może być uzależniony od późniejszego dopełnienia jakiejkolwiek formalności” – czytamy w komunikacie prasowym TSUE. To pierwsza tego typu opinia wywodząca się z unijnych instytucji odnośnie Katalończyków wybranych na europarlamentarzystów. Wcześniej zarówno PE, jak i hiszpańskie instytucje odmówiły uznania wyboru Junquerasa oraz dwóch innych polityków z Katalonii – Carlesa Puigdemonta i Toniego Comin – na europarlamentarzystów.\nSkazany za udział w referendum\nOriol Junquers jest byłym wicepremierem Katalonii (Generalitat) oraz liderem Republikańskiej Lewicy Katalonii (ERC). Za rolę w referendum niepodległościowym z października 2017 r. hiszpański Sąd Najwyższy skazał go niedawno na 13 lat więzienia. Junqueras od prawie dwóch lat przebywa w więzieniu, mimo tego startował z pierwszego miejsca w majowych wyborach do Parlamentu Europejskiego z list ERC uzyskując mandat.\nJednak Sąd Najwyższy w Madrycie odmówił wypuszczenia Katalończyka z tzw. prewencyjnego aresztu (wyrok SN zapadł przed miesiącem) argumentując, że miałoby to zły wpływ na toczące się proces. Z tego powodu Junqueras nie mógł złożyć przysięgi na hiszpańską konstytucję – warunku koniecznego do objęcia mandatu europosła.\nMandat i immunitet\nTymczasem w niewiążącej opinii Maciej Szpunar podważył dotychczasową linię PE oraz SN, podkreślając, że „mandat parlamentarny posłów europejskich wynika jedynie z głosu wyborców i nie może być uzależniony od późniejszego dopełnienia jakiejkolwiek formalności”. Rzecznik generalny TSUE uważa, że „złożenie ślubowania wierności hiszpańskiej konstytucji nie stanowi etapu procesu wyborczego do Parlamentu Europejskiego w Hiszpanii, ponieważ proces ten należy uznać za zakończony z chwilą oficjalnego ogłoszenia wyników”.\nSzpunar proponuje więc, by TSUE orzekł, że osoba „której wybór do Parlamentu Europejskiego został oficjalnie ogłoszony przez właściwy organ państwa członkowskiego, w którym wybór miał miejsce, nabywa na tej jedynie podstawie i od tej chwili status członka Parlamentu, niezależnie od jakichkolwiek późniejszych formalności, których osoba ta powinna dopełnić czy to na podstawie prawa Unii, czy to na podstawie prawa krajowego danego państwa członkowskiego”.\nCo w praktyce możne oznaczać opinia Macieja Szpunara dla trójki Katalończyków? Jeżeli sędziowie TSUE przychylą się do opinii rzecznika generalnego będzie to w praktyce oznaczało, że Junqueras, Comin oraz Puigdemont są w rzeczywistości europosłami od pierwszej sesji PE, która odbyła się 2 lipca br. Szpunar napisał także, m.in., że Junquerasa należy uznać za osobę mogącą korzystać z immunitetu, gdyż „mandat posła europejskiego, który nie objął rzeczywiście swej funkcji z powodu niedopełnienia wszystkich formalności wymaganych prawem krajowym, również rozpoczyna się z chwilą otwarcia pierwszej sesji nowo wybranego Parlamentu”.\nOpinie rzecznika nie są wiążące, lecz w znacznej większości przypadków pokrywają się one z finalnym werdyktem.


opalanie natryskowe, gdzie najlepiej - Łuków - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\nlilianaliliana 09.06.11, 12:05\nizabelka1976 Re: opalanie natryskowe, gdzie najlepiej 29.10.11, 10:52\nWybierając opalanie musisz zapytać z jakiej firmy kosmetyczki korzystają. Najlepsza firma to Sun FX i tylko z tej firmy byłam zadowolona.Nie miałam po niej plam ani zacieków. Wiem, że jest napewno te opalanie w Salonie Wanessa www.wanessa.lukow.pl, a ostatnio widziałam też reklamę tego opalania natryskowegow solarium sunrise www.studio-sunrise.pl , i tam bylo też napewno sun fx. Wiem, że to u nich nowość, więc popytaj może są jakieś promocje.\nWiem że mają te opalanie inne kosmetyczki, ale to podróbki sun fx i mimo, że może jest taniej to zdecydowanie nie polecam...\nTakże pamiętaj , zanim się zdecydujesz gdziekolwiek to zapytaj o firmę.\nlilianaliliana Re: opalanie natryskowe, gdzie najlepiej 31.10.11, 21:36\nDzięki, już skorzystałam u p.Agnieszki na Dmocha, koło sklepu z kurtkami skórzanymi. Nie pamiętam jaką miała firmę, ale jakąś dobrą, bo super była opalenizna, długo się trzymała i równo spłukiwała a tego się bałam. Już powtarzałam to kilka razy, polecam wszystkim, to bardzo ładny salon i dobra kosmetyczka. Robi super kwasy (tak na marginesie)\nfiorklasa Re: opalanie natryskowe, gdzie najlepiej 03.11.11, 13:42\nDlugo tzn. ile Ci sie trzymala ta opalenizna? bo ja mam wesela tydzien po tygodniu i sie zastanawiam czy mi wytrzyma jak sie codziennie myje :P\nizabelka1976 Re: opalanie natryskowe, gdzie najlepiej 04.11.11, 10:54\nOpalenizna trzyma Ci się w zależności od tego gdzie sobie zrobisz i jakiej firmy jest te opalanie.\nTrzyma się około tygodnia, a jak nawilżasz to przedłuzy Ci sie o kilka dni (hm z 3). Kosmetyczki mogą Ci wkręcać że trzyma się minimum 2 tygodnie, a nawet i 3 tygodnie, ale nie wierz w te brednie.\nEfekt jest bardzo fajny, ale tylko w pierwszym tygodniu, potem ten efekt jest coraz bardziej mniejszy.\nJeśli masz wesele tydzień po tygodniu to leć na solar. Napewno będzie bardziej zadowolona.\nZ tego opalania natryskowego korzysta się jak jest się w ciąży lub nie możesz się opalać w solarze.\npomocnaonly Re: opalanie natryskowe, gdzie najlepiej 05.11.11, 16:26\n> Z tego opalania natryskowego korzysta się jak jest się w ciąży lub nie możesz s\n> ię opalać w solarze.\nlub wolisz zdrową opaleniznę bez ryzyka po 1 wizycie w gabinecie\n> Opalenizna trzyma Ci się w zależności od tego gdzie sobie zrobisz i jakiej firm\n> y jest te opalanie\njeśli jest z SUN FX to co wspólnego ma gdzie było wykonane co do trwałości opalenizny\nw większości salonów nie tylko "nowych"jest opalanie natryskowe\nopaleniznę można przedłużyć stosując również balsam brązujący\nlilianaliliana Re: opalanie natryskowe, gdzie najlepiej 06.11.11, 17:20\nOna chyba ma z tej firmy, ale dokładnie nie pamiętam, bo uwagi nie zwróciłam za bardzo. Ale to firmowe kosmetyki na pewno, bo kabina taka profesjonalna, wszystko takie widać porządne. Mi fajnie opalanie się trzymało z 10 dni, więc 2 wesela obskoczysz, potem się zmywało, ze dwie plamki zauważyłam na udach, a tak to równomiernie poszło.\nfiorklasa Re: opalanie natryskowe, gdzie najlepiej 25.11.11, 16:46\ndzięki dziewczyny :) rzeczywiście to opalanie jest w każdym bardziej znanym salonie, po "wstępnym rozglądunku" tak stwierdziłam. 80 zł trzeba dać za całe ciało. Efekt był w pełni mnie satysfakcjonujący. Ale nie jest na pewno tak, że zaczyna się zmywać PO 10 dniach...zmywa się po kilku dniach już systematycznie, ale powolutku i na szczęście plam nie było, aa no i ubrań też nie brudziło jak po samoopalaczu. Tylko bezpośrednio po opaleniu może brudzić, ale później już nie. Na drugim weselu to efekt opalenizny widziałam już chyba tylko JA hehe:) nie no, trochę było widać... Ale za to na pierwszym weselu wyglądałam bezbłędnie!! Odcień opalenizny fajny, brązowy\nizabelka1976 Re: opalanie natryskowe, gdzie najlepiej 28.11.11, 09:51\nA gdzie robiłaś sobie te opalanko?\nlilianaliliana Re: opalanie natryskowe, gdzie najlepiej 28.11.11, 11:04\nW salonie na Dmocha , tam nad mięsnym sklepem. COCO się nazywa\nizabelka1976 Re: opalanie natryskowe, gdzie najlepiej 29.11.11, 10:18\nlilianaliliana już pisałaś że tam robiłaś. A ja pytałam się fiorklasy ;)\nZ usług salonu COCO raczej nie skorzystam , ponieważ wiem , że to jest kosmetyczka podobno po 3 miesięcznym kursie.... Poprostu jakaś Pani się przebranżowiła na kosmetyczkę:)\nTakże fiorklaso a Ty gdzie robilaś te opalanie?\nfiorklasa Re: opalanie natryskowe, gdzie najlepiej 14.12.11, 12:39\nIzabelko napisalabym Ci na priv, ale nie moge :) sunrise polecam i wellsens. te dwa salony. dlaczego? sunrise za zawsze dobra jakosc uslug. za to w wellsens jest lepsza promocja,co przegapilam :( i nie musisz latac dwa razy, raz sie umawiac, robic w domu peeling i pozniej drugi raz przychodzic na opalanie, bo mozesz sobie tam na miejscu zrobic przed opalaniem. W coco tez maja sun fx, ale jakos nie przekonuje mnie ten salon... a wanessa nie ma sun fx tylko jakas podrobke\nbeatat87 Re: opalanie natryskowe, gdzie najlepiej 09.03.12, 20:48\n> W salonie na Dmocha , tam nad mięsnym sklepem. COCO się nazywa\n71kasia Re: opalanie natryskowe, gdzie najlepiej Poznań 28.02.12, 10:49\nJa korzystałam z opalania SUN Beauty w POZNANIU. Byłam bardzo zadowolona, efekt równomierny i najważniejsze ze brązowa opalenizna a nie żółta:) Trzeba na to uważać w przypadku innych firm. Umawilaam sie telefonicznie ze strony www.opalanienatryskowe.vgh.pl.\nA najważniejsze ze przyjeżdżają do domu, i nie trzeba jeździć a wtedy padał akurat deszcz :)\nmuffinka_a Re: opalanie natryskowe, gdzie najlepiej Poznań 01.01.13, 16:16\nJa byłam w Klinice Urody Mona Lisa w Poznaniu i zdecydowanie mogę polecić opalanie natryskowe Fake Bake. Nie brudzi ubrań, jest trwały - utrzymuje się ok. 5-10 dni, skóra ma przyjemny zapach. I nie uczula - mam delikatną skórę i nic mi nie było :) I fajna sprawa - przed samym zabiegiem wykonywany jest peeling, który jest juz w cenie - w wiekszosci ofert trzeba za to dodatkowo płacić. Pozdrawiam :)\nkl-eopatra Re: opalanie natryskowe, gdzie najlepiej Poznań 02.01.13, 11:55\nA jak to wygląda później? Jak należy dbać o skórę?\nmuffinka_a Re: opalanie natryskowe, gdzie najlepiej Poznań 03.01.13, 13:05\nAby przedłużyć opaleniznę należy skórę odpowiednio nawilżać - najlepiej w tym przypadku nawilżacze specjalnie pod Fake Bake, które zakupiłam w Klinice. Aby dobrze ze sobą wszystko współgrało :)\njustyna4315 Re: opalanie natryskowe, gdzie najlepiej Poznań 21.12.13, 17:57\nnie polecam studia sun beauty- umowilam sie z kobieta na opalanie z dojazdem nie przyjechala ,nie odbiera telefonu i nie odpisuje nasmsy, strata czasu i brak szacunku dla klienta z jej strony\ndoris098 Re: opalanie natryskowe, gdzie najlepiej 25.01.16, 19:21\nJa też korzystałam z opalania natryskowego Fake Bake, mają profil na fb /www.facebook.com/opalanienatryskowepoznan/ - babka przyjeżdża do domu, więc nie traci się czasu, żeby gdzieś dojechać, miałam śliczną, brązową opaleniznę prze jakieś 10-14 dni, trzeba dużo nawilżać skórę, nie pływać na basenie i nie pocić się nadmiernie. Można wybrać jeden z trzech odcieni, ja wybrałam taki pośredni, bo zimą nie chciałam być zbyt opalona, wyszło idealnie. :) Polecam :)\nIde se coś słodkiego kupić


Wojewódzkie Pogotowie Ratunkowe w Lublinie » Strona Główna: Historia\n1951 – 1975 Wojewódzka Stacja Pogotowia Ratunkowego\n1975 – 1986 Dział Pomocy Doraźnej Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w Lublinie\n1987 – 1998 Wojewódzka Stacja Pogotowia Ratunkowego w Lublinie\nLublin Podstacja „Śródmieście”\nLublin Podstacja „Czechów”\n1998 – 2002 Wojewódzka Stacja Pogotowia Ratunkowego SP ZOZ w Lublinie\n2002 – 2007 Wojewódzka Stacja Pogotowia Ratunkowego i Transportu Sanitarnego SP ZOZ w Lublinie\n2007 Wojewódzkie Pogotowie Ratunkowe SP ZOZ w Lublinie\n*1951 – 2002 Wojewódzka Kolumna Transportu Sanitarnego w Lublinie\n*1955 – 2002 Zespół Lotnictwa Sanitarnego\n^ powrót do spisu treści\nW dniu 29 września 1948 roku Rada Ministrów podjęła uchwałę w sprawie zorganizowania doraźnej pomocy leczniczej na terenie całego kraju. Wykonanie powierzono Zarządowi Głównemu PCK. Stacje P.C.K. dzieliły się na 4 typy: A, B, C, D. Stacje typu D organizowano w miastach wojewódzkich, na czele których stali dyrektorzy. Organem wykonawczym Zarządu Głównego był Wydział Pomocy Doraźnej Pogotowia Ratunkowego, wchodzący w skład resortu lecznictwa.\nZgodnie z zaleceniami, Zarząd Okręgu P.C.K. w Lublinie pod kierunkiem pełnomocnika Zarządu Głównego inż. Stanisława Szramowicza i dr Ignacego Lesiuka (Wojewódzki Wydział Zdrowia) już od wiosny 1949 roku czynił przygotowania, dotyczące przyjęcia i dostosowania Miejskiej Stacji Pogotowia Ratunkowego do nowych wymagań. Przede wszystkim wynajęto 5-pokojowy lokal przy ul. Wyszyńskiego 7 (obecnie ul. Sławińskiego 7) oraz przyjęto od Ministerstwa Zdrowia 5 czechosłowackich ambulansów marki Skoda 1100.\nW dniu 15 czerwca 1949 roku, zgodnie z Zarządzeniem Ministerstwa Zdrowia z dnia 11 stycznia 1049 r., Zarząd Miejski przekazał stację wraz ze sprzętem, personelem i wyposażeniem Zarządowi Okręgu P.C.K. w Lublinie.\nPrzy pogotowiu istniały początkowo dwa zespoły wyjazdowe: jeden obsługujący samo miasto, a drugi teren powiatu lubelskiego. Z dniem 15 lipca tegoż roku zorganizowano w lubelskiej stacji P.C.K. trzeci zespół przewozowy.\nOficjalne otwarcie pogotowia ratunkowego P.C.K. w Lublinie odbyło się 21 lipca 1949 roku. Dyrektorem stacji P.C.K. został dr Czesław Horoch, a zastępcą do spraw administracyjnych Aleksander Fitulski.\nW 1949 roku uruchomiono poza Lublinem 4 stacje pogotowia ratunkowego P.C.K.: Radzyń, Chełm, Hrubieszów i Zamość. Pomimo olbrzymich trudności lokalowych i kadrowych w 1950 r. uruchomiono kolejne stacje pogotowia ratunkowego PCK w Krasnymstawie, Biłgoraju, Tomaszowie Lubelskim, Włodawie, Białej Podlaskiej i Puławach.\nW związku z rozwojem placówek terenowych, stacja lubelska z dniem 1 lutego 1950 roku stała się Wojewódzką Stacją Pogotowia Ratunkowego P.C.K. 1 listopada 1950 roku dyrektorem Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego P.C.K. został dr Józef Jarmołowicz, a jego zastępcą do spraw administracyjnych od dnia 1 grudnia Zygmunt Pochylski. W tym okresie został również powiększony lokal stacji przy ul. Sławińskiego z 5 do 7 pomieszczeń.\nZe względu na duży wzrost liczby transportów chorych na zlecenia lekarskie, w 1950 roku zwiększono liczbę zespołów wyjazdowych do 4, w tym 2 przewozowe. Usługi Pogotowia P.C.K. były płatne według ustalonego cennika. Ubezpieczonym powyższą kwotę zwracała Ubezpieczalnia Społeczna.\nMinisterstwo Zdrowia dążąc do ujednolicenia struktury organizacyjnej społecznej służby zdrowia, przejęło z dniem 1 stycznia 1951 roku stację Pogotowia od Polskiego Czerwonego Krzyża i przekazało terenowym Wydziałom Zdrowia, jako organizacyjnie podległą placówkę, z wyjątkiem Lublina. Z dniem 1 stycznia 1951 roku Wojewódzka Stacja Pogotowia Ratunkowego P.C.K. w Lublinie została przejęta przez Wojewódzki Wydział Zdrowia. Dyrektora stacji, jego zastępcę oraz głównego księgowego mianował, awansował i zwalniał Naczelnik Wojewódzkiego Wydziału Zdrowia. Weszła w życie instrukcja, dotycząca obowiązków personelu fachowego a w szczególności dyspozytorów, lekarzy dyżurnych, sanitariuszy i kierowców.\nW 1951 r. otwarta zostaje Powiatowa Stacja Pogotowia Ratunkowego w Łukowie a w 1952 r. w Kraśniku.\nDuża ilość wezwań do dzieci, zwłaszcza w okresie zimowym, spowodowała zorganizowanie zespołu specjalistycznego, pediatrycznego. Zespół ten został uruchomiony z dniem 1 sierpnia 1952 roku i był czynny w godzinach od 20- tej do 8- ej rano.\nW 1953 Stacja przenosi się na obecną ul. Niecałą 5, gdzie przejmuje 18 pomieszczeń użytkowych. Otwarto podstacje w Lubartowie 1953 i Opolu Lubelskim 1955. Poza tym w 1956 roku został uruchomiony zespół specjalistyczny ginekologiczno- położniczy, czynny w godzinach od 16- tej do 7- ej rano (zlikwidowany w 1975 r.). W tym czasie zorganizowano również pokój obserwacyjny z trzema kozetkami oraz gabinet chirurgiczny z salą zabiegową.\nZ dniem 1 kwietnia 1957 roku dyrektorem Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego w Lublinie został dr Romuald Wojtkiewicz, a jego zastępcą do spraw administracyjnych był Edward Ziemba. W 1957 roku została również uruchomiona podstacja pogotowia ratunkowego w Świdniku na terenie ówczesnego powiatu lubelskiego oraz stacje powiatowe w Janowie Lubelskim i Parczewie. Kolejne stacje otwarto w Bełżycach (1958 r.), Międzyrzecu Podlaskim 1963 r.) i w Bychawie (1965 r.).\nW 1967 roku przypadała 50-ta rocznica działalności Pogotowia Ratunkowego w Lublinie. W związku z tym w dniu 4 listopada tegoż roku odbyła się w W.S.P.R. w Lublinie uroczysta akademia, na której był obecny przedstawiciel Ministerstwa Zdrowia i Opieki Społecznej dr Aleksander Grabowski. Zaproszony został również między innymi najstarszy spośród żyjących pracownik stacji, wówczas już emeryt, Adolf Bourdo, który przepracował w lubelskim pogotowiu nieprzerwanie prawie 26 lat – od dnia 15 września 1939 roku do 30 listopada 1965 roku. Okolicznościowy referat o historii, działalności i rozwoju lubelskiej stacji wygłosił ówczesny dyrektor pogotowia, dr Romuald Wojtkiewicz. Na powyższym zebraniu kilkunastu pracowników za wieloletnią nieprzerwaną pracę zostało wyróżnionych nagrodami pieniężnymi.\nDyrektor Zych wprowadził dalsze usprawnienia pracy przez utworzenie stanowiska starszego lekarza dyżurnego, potocznie zwanego naczelnym, który nie wyjeżdżał karetką, lecz przyjmował pacjentów w ambulatorium i z ramienia dyrekcji pełnił przez 24 godziny ogólny nadzór nad całością pracy WSPR. Z odbytego dyżuru lekarz naczelny składał dyrektorowi pisemny raport. Funkcję tę pełnili lekarze etatowi.\nZ dniem 1 października 1969 powołano zespół reanimacyjny „R”. Specjalna karetka wyposażona w nowoczesną aparaturę pozwalająca na prowadzenie akcji reanimacyjnej i intensywnego leczenia zarówno w miejscu wypadku jak i w czasie transportu, udzielając pomocy specjalistycznej. W skład zespołu wchodzili: lekarz anestezjolog, wysoko kwalifikowana pielęgniarka, sanitariusz i kierowca. Zespół ten na przestrzeni lat niejednokrotnie uratował życie wielu ludziom będącym w stanie śmierci klinicznej. W tym okresie zwiększono liczbę zespołów wyjazdowych ogólnych z 4 do 6. Zakończono również radiofonizację karetek w lubelskim pogotowiu, a następnie we wszystkich stacjach powiatowych oraz podstacjach na terenie województwa.\nCiasnota lokalowa nasuwała myśl tworzenia filii oraz podstacji pogotowia na terenie miasta Lublin. Pierwszą z nich uruchomiono w 1969 roku w przychodni obwodowej na Tatarach. Dysponowała ona jednym zespołem wypadkowo – chorobowym ogólnym, czynnym w godzinach od 15.30 do 7.30 rano i zajmowała 2 pomieszczenia. W 1970 roku zorganizowano drugą filię: na Czechowie, w przychodni rejonowej na terenie Lubelskiej Spółdzielni Mieszkaniowej. Dyżurował tam również zespół ogólny w godzinach od 15.30 do 7.30 rano, zajmując dwa pomieszczenia. W tym samym roku zaczęło obowiązywać powszechne ubezpieczenie rolników i rzemieślników.\nZa wieloletnią, nienaganną pracę w pogotowiu dr Halina Basta została odznaczona Srebrnym Krzyżem Zasługi a mgr Maria Bojarska i dr Czesław Horsztyński otrzymali odznaki „Za wzorową pracę w służbie zdrowia”, zaś dr Alina Lamirska srebrną odznakę związkową. 55 rocznica istnienia pogotowia.\nZ dniem 1 marca 1973 roku otwarto z ZOZ podstację lubelskiego pogotowia w przychodni specjalistycznej przy ul. Topolowej. Powyższa podstacja dysponuje 3 zespołami wypadkowo – chorobowymi ogólnymi, czynnymi przez całą dobę i zajmuje 5 pomieszczeń. W związku z uruchomieniem podstacji na Bronowicach – filia na Tatarach została zlikwidowana.\nW okresie od 1949 do 1975 roku personel stacji przechodził systematyczne szkolenie z zakresu pomocy doraźnej a zwłaszcza w przypadku ostrej niewydolności układu krążenia i oddychania oraz urazowości komunikacyjnej. Prelegentami byli niejednokrotnie profesorowie lubelskiej Akademii Medycznej oraz adiunkci z poszczególnych klinik i zakładów. Wykłady odbywały się przeważnie raz w miesiącu. Kilku lekarzy etatowych uzyskało specjalizację I i II stopnia. Część lekarzy była delegowana na kursy dokształcające i specjalistyczne. Lekarze etatowi pogotowia wielokrotnie przeprowadzali szkolenia personelu średniego i niższego stacji.\nNa przestrzeni 27 lat liczba dobokaretek wzrosła 17 razy- z jednej na początku 1949 roku do 17- tu w 1975 roku.\nW myśl rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 czerwca 1975 roku w sprawie organizacji i zadań Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego /Dz. U. Nr 25 poz. 134/, zarządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 4 lipca 1975 roku o wzorcowym statucie Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego /Dz. Urz. Min. Zdr. i Op. Społ. Nr 12 poz. 39/ oraz zarządzenia Wojewody Lubelskiego nr 73 z dnia 28 sierpnia 1975 roku w sprawie zmian organizacyjnych w służbie zdrowia województwa lubelskiego- został zorganizowany z dniem 1 października 1975 roku Wojewódzki Szpital Zespolony w Lublinie. Szpital był jednostką organizacyjną i budżetową podległym Wojewodzie Lubelskim.\nZ dniem 1 października 1975 roku pogotowie lubelskie weszło w skład Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego jako Dział Pomocy Doraźnej. Do jego zadań należało m.in.: nadzór i koordynacja funkcjonalności Działów Pomocy Doraźnej Z.O.Z.; nadzór medyczny nad Zespołem Lotnictwa Sanitarnego na Radawcu; szkolenie kadr z dziedziny pomocy doraźnej; nadzór nad wyposażeniem i prawidłowym użytkowaniem sprzętu medycznego i aparatury zarówno w ambulatorium, jak i w zespołach wyjazdowych; analiza i planowanie pracy zarówno własne, jak i działów pomocy doraźnej ZOZ na terenie województwa lubelskiego oraz ogólna działalność metodyczno – organizacyjną.\nNa czele Działu Pomocy Doraźnej stał kierownik, od dnia 1 października 1975 roku była nim dr Halina Basta, dotychczasowy wicedyrektor Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego w Lublinie. Służbowo podlegała ona bezpośrednio zastępcy dyrektora do spraw lecznictwa Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego.\nW ramach integracji z Wojewódzkim Szpitalem Zespolonym do 1979 roku wprowadzono szereg zmian podstawowych zadań związanych z funkcjonowaniem pogotowia. I tak prowadzono diagnostykę RTG i laboratoryjną od godz. 16:00 – 7:00, wprowadzono do użytku nowoczesne aparaty EKG i USG; rozszerzono działalność na górnicze miasto Łęczna i samą Bogdankę, organizując w obu stację pogotowia., rozwinięto działalność na nowo wybudowanej dzielnicy Czechów, gdzie stacjonowały 3 dobokaretki i jedna reanimacyjna, ustanowiono stanowiska dla lekarzy odpowiadających za działalność organizacyjną po godzinie 15:00; rozpoczęto cykl szkolenia z zakresu pomocy doraźnej, który objął personel wyższy i średni, a także szkolenia studentów V roku medycyny z praktyczną nauką w trakcie 6 tygodniowych staży; uruchomiono całodobowe karetki reanimacyjne w Podstacjach: Czechów, Topolowa, Świdnik, Puławy, Lubartów, Kraśnik i 2 karetki typu R w Lublinie; wprowadzono dyżury całodobowe w soboty, niedziele i święta w specjalności pediatrycznej, chirurgicznej i ortopedycznej; zlikwidowano dyżury ginekologiczne i kilka innych funkcji nie związanych z ratowaniem życia do innych działów Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego oraz zwiększono liczbę pilotów.\nW roku 1977 obchodzono uroczystości 60-lecia Pogotowia Ratunkowego w Lublinie. Decyzją Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej nadano Pogotowiu Ratunkowym w Lublinie honorową odznakę „Za zasługi dla Województwa Lubelskiego”. Prezydium Miejskiej Rady Narodowej podjęło decyzję o nadaniu Złotej odznaki „Zasłużony dla Miasta Lublina”. Ponadto przyznano indywidualne odznaczenia państwowe: - Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski lek. med. Halina Basta– Kierownik Działu Pomocy Doraźnej Woj. Szpitala Zespolonego, Złote Krzyże Zasługi: lek. med. Czesław Horsztyński i sanitariusz Julian Malinowski, 11 osobom Srebrne Krzyże Zasługi i 5 osobom Brązowe Krzyże Zasługi, oraz 5 odznak „Za wzorową pracę w Służbie Zdrowia”. Prezydenta miasta – Stanisława Bora odznaczył pracowników zasłużonych dla Pogotowia ratunkowego: Srebrne odznaki „Zasłużony dla Miasta Lublina” zostały przyznane: starszemu asystentowi Marii Bojarskiej, sanitariuszowi Władysławowi Łbikowi i asystentowi Józefowi Kurpielowi. Złote odznaki zostały przyznane: Dyrektorowi Wojewódzkiej Kolumny Transportu Sanitarnego w Lublinie – Zygmuntowi Broniszowi oraz Kierownikowi Zespołu Lotnictwa Sanitarnego WKTS – Kazimierzowi Oleńskiemu. Wręczono również 55 dyplomów uznania i 51 nagród pieniężnych.\nZgodnie z Zarządzeniem Nr 49 Wojewody Lubelskiego z dnia 31 grudnia 1986 r. ze struktur Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w Lublinie został wydzielony Dział Pomocy Doraźnej i na jego bazie z dniem 01 stycznia 1987 r. utworzono Wojewódzką Stację Pogotowia Ratunkowego w Lublinie.\nWiele zmian w życiu Stacji wniosła reforma Pogotowia Ratunkowego wdrażana od 1991 roku na podstawie Ustawy o zakładach opieki zdrowotnej z dnia 30 sierpnia 1991 roku. Proponowane w niej zmiany miały na celu poprawę sprawności i poziomu działania a także racjonalizację wykorzystania środków. Główne kierunki zmian prowadzić miały do utworzenia jednolitego w skali kraju systemu organizacji i finansowania pogotowia ratunkowego. Planowano wprowadzenie systemu koordynacji medycznej i usprawnienie systemu powiadamiania. Ważnym celem było odciążenie od wezwań nie dotyczących nagłych zagrożeń zdrowia i życia. Za jedno z priorytetowych zdań uznano zwiększenie liczby karetek reanimacyjnych i wypadkowych, kosztem zespołów ogólnolekarskich. Wprowadzono także nowy zawód: ratownika medycznego.\nSiedziba główna Pogotowia mieściła się przy ul. Niecałej, a w jego skład wchodziły trzy podstacje w innych częściach miasta: Śródmieście, Czechów, Bronowice. W 1991 r. przeprowadzono remont obiektów przy ul. Niecałej 5, a w 1992 r. obiektu podstacji przy ul. Topolowej. W strukturze Pogotowia funkcjonowała także Szkoła Ratownictwa Medyczno- Sanitarnego, której siedziba mieściła się przy ul. Kompozytorów Polskich 8.\nW wyniku dalszej realizacji reformy służby zdrowia, z dniem 1 stycznia 1994 r. zniesione zostały działy pomocy doraźnej w Zespole Opieki Zdrowotnej w Kraśniku i Świdniku oraz w Górniczym Zespole Opieki Zdrowotnej w Łęcznej. Na ich bazie utworzono filie terenowe: w Kraśniku, Łęcznej i Świdniku, które weszły w skład i organizacyjnie stały się podległe Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego w Lublinie. W dwóch pierwszych wyremontowano lub wybudowano nowe obiekty, a pracownicy dotychczasowych działów pomocy doraźnej stali się pracownikami Pogotowia Ratunkowego w Lublinie.\nW lipcu 1994 roku Pogotowie otrzymało nową siedzibę przy ul. Szkolnej 16, do której przeniesiono administrację, aptekę i Szkołę Ratownictwa. W wyniku zmian wdrażanych w pierwszej połowie lat 90- tych poprawił się standard usług medycznych, zwiększono ilość wzorcowo wyposażonych karetek reanimacyjnych, N i W z 5 do 10. Rozpoczął również pracę śmigłowiec reanimacyjny „Sokół”. Ujednolicono procedury medyczne i po raz pierwszy w Polsce wprowadzono informatyczny standard karty wyjazdowej. Cała załoga WSPR wyposażona została w jednakowe ubrania ochronne.\nW 1996 roku Dyrektorem Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego została lek. med. Alicja Ciechan. Z końcem tego roku Stan WSPR w Lublinie pod względem zasobów lokalowych, transportowych, sprzętowych, kadrowych) przedstawiał się w sposób następujący:\nGłówna stacja na terenie miasta, stanowiąca bazę i zaplecze dla dwóch pozostałych („Czechów”, „Bronowice”). Baza lokalowa przy ul. Spadochroniarzy 8 pochodziła z lat 70- tych i funkcjonowała bez przerwy do końca 1996 roku, kiedy to zatwierdzony został plan gruntownego remontu i przebudowy dostosowujący pomieszczenia do nowych zadań i obowiązujących standardów. W godz. 7.30 – 15.30 pracowały wówczas 3 zespoły wyjazdowe ogólne, zespół „R”, „N” oraz „W”, dwóch dyspozytorów, pielęgniarka ambulatoryjna ogólna i zabiegowa, pielęgniarka koordynująca, referentka, salowe. W godzinach 15.30- 7.30 pracowało trzech pediatrów, w tym dwóch pracujących w zespołach wyjazdowych i jeden „stacjonarny”, lekarz ambulatorium ogólnego pełniący dyżur lekarza naczelnego oraz chirurg i ortopeda ambulatoryjny. Pediatra ambulatoryjny przyjmował pacjentów w pomieszczeniach sąsiadującej z budynkiem WSPR Przychodni Rejonowej ZOZ i tam też wykonywane były zdjęcia Rtg, przez zatrudnionych na godziny techników. Baza transportowa zespołów wyjazdowych w tym czasie była następująca: karetka „R” (nowy Mercedes Sprinter), „N” (Renault), „W” (Mercedes), karetki zapasowe (Mercedes). Zespoły ogólne i pediatryczne dysponowały z reguły Polonezami o różnym stopniu zużycia, jednak w zadowalającym stanie technicznym. Wyposażenie zespołów medycznych w sprzęt i leki było zgodne z obowiązującymi wówczas standardami. WSPR nie posiadało jednak rezerw sprzętu jak m. in. defibrylatory, respiratory, pulsoksymetry, pompy infuzyjne, czy ssaki i inkubator dla noworodków. Problemem była sytuacja kadrowa, zwłaszcza w zakresie zespołów specjalistycznych. Na zatrudnionych w Podstacjach 7 lekarzy etatowych, tylko dwóch posiadało I stopień specjalizacji (z chirurgii i z anestezjologii). Lekarze, którzy byli zatrudnieni na godziny w tych karetkach to z reguły chirurdzy z I stopniem specjalizacji i anestezjolodzy z I oraz II stopniem specjalizacji. Pod koniec 1996 roku wszystkie dyżury popołudniowe w karetce „R” zabezpieczone zostały przez anestezjologów, natomiast na zmianie dziennej (7.30 – 15.30) pracowali tu lekarze specjalizujący się w anestezjologii. W ambulatorium chirurgicznym i ortopedycznym z reguły pracowali specjaliści, podobnie w ambulatorium internistycznym i pediatrycznym. Problemem była natomiast praca lekarzy bez specjalizacji w karetkach ogólnych w godz. 7.30 – 15.30.\nZnajdowała się ona w pomieszczeniach stanowiących część budynku mieszkalnego w bezpośrednim sąsiedztwie szpitala. W Filii w godz. 7.30 – 15.30 jeździł jeden zespół „R” i dwa zespoły ogólne obsługiwane przez lekarzy etatowych posiadających I stopień specjalizacji z interny i chirurgii. W godzinach popołudniowych jeden zespół opuszczał Świdnik i rozpoczynał pracę w Podstacji w Piaskach. Jednocześnie lekarz tego zespołu zabezpieczał przyjęcia ambulatoryjne w gabinecie zabiegowym w pomieszczeniach tamtejszego Ośrodka Zdrowia. Bazę transportową filii w tym czasie stanowiły auta Renault. Na zabezpieczenie potrzeb zespołów ogólnego i transportu wykorzystywane były karetki marki Polonez i FSO.\nPo zakończeniu postępowania przetargowego, w końcu 1996 roku rozpoczęto rozbudowę i modernizację Podstacji „Środmieście” przy ul. Spadochroniarzy 8. Inwestycja rozpoczęła się od wykonania kotłowni gazowo – olejowej. W 1997 roku rozpoczęto rozbudowę i modernizację budynku obejmującą dobudowę, remont połączony z modernizacją budynku użytkowanego, nadbudowę II piętra nad całością budynku, dostawę i montaż agregatu prądotwórczego oraz windy. W części dobudowanej do budynku głównego zaplanowano pomieszczenia dla zespołów wyjazdowych i Szkołę Ratownictwa a w części nadbudowanej administrację całego pogotowia. W budynku tym pozostać miała również Apteka.\nW 1997 roku Stacja Pogotowia Ratunkowego w Lublinie otrzymała sprzęt służący do udzielania pomocy w nagłych wypadkach (deski ortopedyczne, pediatryczne, nosze podbierakowe, zestawy do uniwersalnego unieruchomienia głowy). Zakup sfinansowany został przez Fundację Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy, a pieniądze na ten cel pochodziły z V Finału Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy.\nWe wrześniu 1998 roku decyzją Wojewody Lubelskiego budynek przy ul. Szkolnej został przeznaczony dla Kasy Chorych (obecnie Narodowy Fundusz Zdrowia). Administracja WSPR przeprowadziła się ze Szkolnej do szpitala przy Al. Kraśnickiej 100 w Lublinie. W sumie ambulatoria w Lublinie udzielały około 44 tys. porad rocznie, a zespoły wyjazdowe lekarskie udzielały pomoc około 40 tysiącom pacjentów.\nPodstacja ta zlokalizowana przy ul. Kompozytorów Polskich zajmowała część pomieszczeń w budynku Przychodni Rejonowej. Mieściło się tam biuro wezwań transportowych z zapleczem 9- ciu zespołów transportowych oraz biuro wezwań lekarskich dla zespołu „R” i jednego ogólnego w godz. 7.30- 15.30, a dwóch w godz. 19.00 – 7.30. Baza transportowa wyglądała następująco: w transportach jeździły karetki Polonez i Lublin oraz FSO ze średnimi przebiegami ponad 100 tys. km. Jako ambulans „R” jeździł Fiat Ducato. Sprzęt medyczny i leki pozostawały w odpowiednich ilościach. Poważny problem stanowiły ciągle rosnące potrzeby transportowe. Realizowane stałe zlecenia transportów chorych dializowanych pochłaniały ok. 60- 70 % wszystkich zasobów. Ciągle wzrastała ilość transportów na badania specjalistyczne do Warszawy (np. na rezonans magnetyczny), jak również ilość transportów pacjentów z klinik do miejsc zamieszkania i szpitali rejonowych po leczeniu. Karetki transportowe jeździły w zasadzie bez przerwy, a okres oczekiwania na nie stale się wydłużał.\nPołożenie filii w odległości 58 km od siedziby WSPR stanowiło w tym czasie pewne utrudnienie w zarządzaniu i łączności. Filia prowadziła swą działalność w budynkach dzierżawionych od miasta Kraśnik. Stan budynku i jego pomieszczeń oraz terenu wokół był najlepszy ze wszystkich podstacji i filii w WSPR w rzeczonym czasie dokonywano wyłącznie drobnych remontów kosmetycznych budynku. W Filii w Kraśniku funkcjonował w godz. 7.30 – 15.30 zespół wyjazdowy „R” oraz jeden zespół ogólny i dwa transportowe. Po południu „R” oraz dwa ogólne i jeden transportowy. Działało też ambulatorium i gabinet zabiegowy. Środki transportowe pozostające w tym czasie na stanie Filii to: ambulans „R” marki Renault. Zespoły ogólne i transportowe miały do dyspozycji 5 samochodów Polonez i 1 FSO – w zadowalającym stanie technicznym. Wzrastająca liczba transportów zwłaszcza do szpitali w Lublinie była przyczyną utworzenia dodatkowo 0,5 dobokaretki w godz. 7.00- 19.00.\nPodstacja „Bronowice” mieściła się w suterenie budynku Przychodni Rejonowej na ul. Topolowej. Panujące tam warunki lokalowe nie były korzystne – od lat czyniono starania o pozyskanie lokalu w tym rejonie, który spełniałby podstawowe warunki socjalne, higieniczne i bezpieczeństwa. Pod koniec 1996 roku pracowały tam dwa zespoły ogólne i jeden „R”, zarówno w godzinach „etatowych”, jak i po południu. Podobnie jak i w Podstacji „Czechów” zaplecze transportowe było tam zadowalające, wyposażenie w sprzęt i leki poza przejściowymi kłopotami, nie stanowiły problemu. Natomiast sytuacja kadrowa była trudna. Tylko jeden z trzech pracujących etatowo lekarzy posiadał I stopień specjalizacji i obsługiwał karetkę ogólną. W drugiej ogólnej i „R” byli zatrudnieni lekarze bez specjalizacji.\nFilia zlokalizowana była w wolno stojącym budynku przekazanym dla WSPR. Budynek wymagał jednak generalnego remontu. Do dyspozycji pozostawały jeden zespół „R” i zespół ogólny przez całą dobę oraz dwa zespoły transportowe, z których jeden we wtorki, czwartki, soboty i niedziele przebywał w pomieszczeniach Szpitala ZOZ w Jaszczowie w godz. 7.00 – 19.00 tworząc Podstację Filii „Łęczna”. Miało to skrócić drogę transportów ze szpitala w Jaszczowie na konsultację i leczenie specjalistyczne do Lublina. W tym czasie przydzielono etat lekarza ogólnego do Łęcznej, co sprawiło, że w godz. 7.30- 15.30 był tam zespół „R” oraz ogólny i transportowy, a po południu zespół „R” oraz ogólny. Ponadto w dni świąteczne dyżurował lekarz ambulatoryjny w godz. 8.00 – 20.00Podobnie jak w innych podstacjach i filiach występowały braki kadrowe w zakresie lekarzy ze specjalizacją\nZgodnie z Zarządzeniem Wojewody Lubelskiego z dnia 10 sierpnia 1998 roku Wojewódzka Stacja Pogotowia Ratunkowego w Lublinie z dniem 30 listopada 1998 roku przekształcona została w Wojewódzką Stację Pogotowia Ratunkowego Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w Lublinie z 3 podstacjami na terenie miasta Lublin i 3 filiami terenowymi w Kraśniku, Łęcznej z podstacją w Jaszczowie oraz Świdniku z podstacją w Piaskach. Przekształcenie związane było z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 1999 roku ustawy o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym. W nowym systemie ubezpieczeniowym samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej otrzymał status umożliwiający mu zawieranie umów z dysponentami środków przeznaczonych na finansowanie ochrony zdrowia. Konieczne zatem było usamodzielnienie wszystkich publicznych zakładów opieki zdrowotnej.\nW 1999 r. Wojewódzka Stacja Pogotowia Ratunkowego SP ZOZ w Lublinie podpisała kontrakt z Kasą Chorych, w myśl którego zabezpieczała 24 zespoły wyjazdowe w tym:\n8 ogólnolekarskich „O”\n5 zespołów transportowych „T”\nPodstacja Śródmieście pełniła rolę centrum dyspozycyjnego (koordynującego) z numerem alarmowym 999 oraz bezpośrednimi liniami ze strażą pożarną, policją, szpitalami. W Podstacjach „Czechów” i „Bronowice” znajdowały się dyspozytornie, zespoły wyjazdowe i gabinety zabiegowo–lekarskie. Filie terenowe w Łęcznej, Świdniku i Kraśniku posiadały centra dyspozycyjne z numerem alarmowym 999, zespoły wyjazdowe oraz gabinety zabiegowo-lekarskie. W podstacjach w Piaskach i w Annopolu znajdowały się także dyspozytornie, zespoły wyjazdowe i gabinety zabiegowe.\nW tym czasie monitorowano działalność pogotowia ratunkowego na kilka sposobów, m. in. z wykorzystaniem indywidualnej karty wyjazdowej pogotowia ratunkowego, opracowanej przez Instytut Medycyny Wsi w Lublinie. Przeprowadzono także ankiety dotyczące badania satysfakcji pacjentów korzystających z usług pogotowia ratunkowego oraz uczestniczono w ćwiczeniach zgrywających działanie służb ratowniczych z udziałem straży pożarnej i policji. Rozmowy telefoniczne z rejestracją czasów zgłoszenia były nagrywane.\nW 2000 roku przekazano lekarzowi podstawowej opieki zdrowotnej (POZ) całodobową opiekę medyczną nad pacjentem. Od tego roku w pogotowiu ratunkowym stopniowo likwidowane były ambulatoria. W dniu 25 kwietnia 2000 r. podpisano porozumienie w sprawie utworzenia Powiatowego Centrum Powiadamiania Ratunkowego w Kraśniku.\nW 2001 nastąpiło przeniesienie administracji z Al. Kraśnickiej do siedziby przy ul. Spadochroniarzy 8. Remont generalny i przebudowa Podstacji Śródmieście trwały prawie 4 lata. Uchwałą Zarządu Województwa Lubelskiego z dnia 21 listopada 2001 roku Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego SP ZOZ w Lublinie przekazano w nieodpłatne użytkowanie jako Samodzielnemu Publicznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej nieruchomości przy Al. Kompozytorów Polskich 8 i przy ul. Spadochroniarzy 8.\nW celu dalszej poprawy skuteczności działań pogotowia w 2001 toku opracowany został program „Zwiększenie sprawności i skuteczności pomocy doraźnej w nagłych zagrożeniach życia w województwie lubelskim”, którego autorami byli dr n. med. Zbigniew Hupert i lek. med. Alicja Ciechan. Główne założenia programu to: odległość pacjenta od miejsca postoju karetki w granicach 12-15 km, jeden zespół wyjazdowy, reanimacyjny lub wypadkowy obsługuje teren około 30 km kwadratowych w aglomeracji miejskiej oraz ok. 300 km kwadratowych w terenie, przy jednoczesnym założeniu, że średnio 100 tys. mieszkańców powinno być obsługiwanych przez trzy zespoły wyjazdowe.\nW 2001 roku, w dobie powszechnej komputeryzacji powstała również pierwsza strona internetowa Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego SP ZOZ w Lublinie\nAmbulanse, którymi dysponowała WSPR w Lublinie, zabezpieczała na podstawie umów Kolumna Transportu Sanitarnego w Lublinie. Wyjątek stanowiły 4 ambulanse typu furgon, które zostały zakupione przez Pogotowie Ratunkowe ze środków z programu „Zintegrowane Ratownictwo Medyczne”.\n14 października 2001 roku zawarte zostało kolejne porozumienie pomiędzy Starostą Powiatu Łęczyńskiego Henrykiem Gańskim, Komendantem Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej Tadeuszem Dołganiem oraz Dyrektorem WSPR SP ZOZ Alicją Ciechan w sprawie utworzenia oraz zadań Powiatowego Centrum Powiadamiania Ratunkowego w Łęcznej.\nW celu zapewnienia właściwej koordynacji działań i efektywnego wykorzystania zasobów techniczno- ludzkich i finansowych w dniu 27 lipca 2001 roku zawarto porozumienie pomiędzy Komendantem Miejskim Państwowej Straży Pożarnej w Lublinie Mirosławem Hałasem a Wojewódzką Stacją Pogotowia Ratunkowego Samodzielnym Publicznym Zakładem Opieki Zdrowotnej w Lublinie reprezentowaną przez Dyrektora Alicję Ciechan. Utworzono wspólne stanowisko kierowania dla służb realizujących działania ratownicze na terenie Miasta Lublin i Powiatu Lubelskiego pod nazwą Miejskie Centrum Powiadamiania Ratunkowego. Powstało ono na bazie lokalowej Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w Lublinie przy ul. Szczerbowskiego 6. W przypadku klęsk żywiołowych lub innego nadzwyczajnego zagrożenia życia, zdrowia, mienia lub środowiska noszącego znamiona kryzysu miało przekształcać się w Miejskie Centrum Zarządzania Kryzysowego starosty/prezydenta i miało stanowić siedzibę działania Powiatowego/Miejskiego Zespołu Reagowania Kryzysowego. Wydział Polityki Społecznej Lubelskiego Urzędu Wojewódzkiego poinformował w kwietniu 2002 roku, że Miejskie Centrum Powiadamiania Ratunkowego w Lublinie zostało wpisane do Programu Wojewódzkiego na 2002 rok jako jednostka zakwalifikowana do dofinansowania w ramach programu Zintegrowane Ratownictwo Medyczne 1999- 2003.\nJuż w 2000 roku podjęto próbę połączenia Kolumny Transportu Sanitarnego i Stacji Pogotowia Ratunkowego. Wówczas próba nie powiodła się z powodu akcji protestacyjnych organizacji związkowych. Dopracowywanie warunków mających zadowolić wszystkie strony trwało 2 lata. 29 kwietnia 2002 roku Sejmik Województwa Lubelskiego podjął dwie uchwały w tej sprawie. Uchwałę Nr XLI/536/02 w sprawie likwidacji Kolumny Transportu Sanitarnego – celem połączenia z Wojewódzką Stacją Pogotowia Ratunkowego Samodzielnym Publicznym Zakładem Opieki Zdrowotnej w Lublinie, oraz uchwałę Nr XLI/537/02 w sprawie przekształcenia Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Lublinie w Wojewódzką Stację Pogotowia Ratunkowego i Transportu Sanitarnego Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w Lublinie.\nNastępnym krokiem przekształcenia było uchwalenie przez Radę Społeczną statutu Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego i Transportu Sanitarnego SP ZOZ w Lublinie, gdzie określono zadania oraz strukturę organizacyjną nowopowstałej jednostki. Zmiany w statucie zostały zatwierdzone uchwałą Nr XLIII/589/02 Sejmiku Województwa Lubelskiego z dnia 1 lipca 2002 r. Tego samego dnia Sejmik Województwa Lubelskiego podjął kolejną uchwalę, w której określono datę zakończenia likwidacji Kolumny Transportu Sanitarnego w Lublinie na dzień 31 lipca 2002 r.\nW Stacji Pogotowia dokonano aktualizacji spisu sprzętu medycznego i stanu technicznego. Opracowano procedury ewidencji przemieszczanego sprzętu medycznego w sytuacjach doraźnych i docelowych. Dynamicznie rozwijano działalność Stacji Paliw i Stacji Obsługi Pojazdów zlokalizowanych przy ul. Bursaki 17.\nW październiku 2003 r.Dyrektor WSPRiTS SP ZOZ w Lublinie podpisał porozumienie w sprawie utworzenia łączności współdziałania pomiędzy samorządem, służbami ratowniczymi i inspekcjami na terenie grodzkiego i ziemskiego powiatu lubelskiego. Opracowano również plany dotyczące kształcenia sanitariuszy i kierowców w związku z oczekiwaniami NFZ dotyczącymi kwalifikacji zespołów ratownictwa medycznego oraz wymogami Ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym.\nZ dniem 01 grudnia 2003 r. Podstacja „Bronowice” przeniesiona została na ul. Tetmajera 21, gdzie następnie w 2004 roku przekazano zespół wyjazdowy ze Szpitala Kolejowego, po otrzymaniu zgody Lubelskiego Urzędu Wojewódzkiego. LUW pozytywnie zaopiniował także działania związane z przeniesieniem Filii WSPRiTS w Łęcznej do pomieszczeń Państwowej Straży Pożarnej i utworzenie zintegrowanego stanowiska dyspozytorskiego służb.\nUchwałą Zarządu Województwa Lubelskiego z dnia 4 maja 2005 roku Zdzisław Kulesza został odwołany ze stanowiska Dyrektora Wojewódzkiej Stacji Pogotowia ratunkowego i Transportu Sanitarnego Samodzielnego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Lublinie w związku ze złożoną rezygnacją z zajmowanego stanowiska. Obowiązki Dyrektora do czasu powołania Dyrektora Stacji, powierzono Krzysztofowi Budzikowi. Z dniem 1 czerwca 2005 roku Zdzisław Kulesza został ponownie powołany na stanowisko Dyrektora.\nW związku z uchwaleniem ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 roku o pomocy publicznej i restrukturyzacji publicznych zakładów opieki zdrowotnej, pojawiła się szansa na częściowe rozwiązanie problemów finansowych. W dniu 14 lipca 2005 roku Wojewódzka Stacja Pogotowia Ratunkowego i Transportu Sanitarnego SP ZOZ w Lublinie złożyła wniosek o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego. Celem działania było uzyskanie pożyczki z Banku Gospodarstwa Krajowego. Wojewoda Lubelski po zapoznaniu się z wnioskiem Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego i Transportu Sanitarnego Samodzielnego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Lublinie w sprawie wszczęcia postępowania restrukturyzacyjnego wydał Decyzję Nr 8/2005, w której zatwierdził projekt programu i określił warunki restrukturyzacji.\nWstępując w 2004 r. do Unii Europejskiej Polska stała się automatycznie podmiotem unijnej polityki regionalnej, która realizowana jest w okresach wieloletnich. Zakończony został tzw. okres programowania obejmujący lata 2004- 2006. W tym czasie możliwe były do wykorzystania środki z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i Europejskiego Funduszu Społecznego. Obydwa te fundusze dawały możliwość uzyskania dofinansowania do 75 % wartości realizowanych projektów. Wojewódzka Stacja Pogotowia Ratunkowego i Transportu Sanitarnego SP ZOZ w Lublinie podpisała dwie umowy na współfinansowanie projektów realizowanych w ramach Zintegrowanego Programu Rozwoju Regionalnego i kolejne dwie umowy ramach Europejskiego Funduszu Społecznego.\nPierwszym dużym projektem był „Zakup sprzętu medycznego i ambulansów z wyposażeniem dla pogotowia ratunkowego”. Został on zrealizowany w całości a ostateczne zakończenie przypadło na dzień 27 lipca 2006 r. Całkowita wartość Projektu wynosiła 4 076 203,91 zł z czego:\n75% wartości Projektu, tj. kwota 3 057 152,9325 zł, sfinansowane zostało ze środków Unii Europejskiej-EFRR w ramach ZPORR.\nWSPRiTS wydatkowała 349 823,14 zł ze środków własnych.\nW ramach Projektu zakupiono łącznie 12 nowoczesnych ambulansów wraz ze sprzętem do ratowania życia jak defibrylatory, respiratory i pulsoksymetry. Defibrylatory zostały wyposażone w moduły do teletransmisji 12-odprowadzeniowego ekg. W dniu 23 stycznia 2006 roku w siedzibie Stacji Pogotowia Ratunkowego w Lublinie, przy ul. Spadochroniarzy 8 nastąpiło uroczyste przekazanie do eksploatacji czterech pierwszych ambulansów sanitarnych.\nDrugi Projekt w ramach Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju to „Zakup sprzętu i aparatury medycznej do wyposażenia ambulansów Pogotowia Ratunkowego w Lublinie”. Realizowany był w terminie od 7 sierpnia 2006 roku do 20 października 2006 r.\nCałkowita wartość Projektu wynosiła 673 731,20 zł.\nbudżet województwa dofinansował 159 423,40 zł,\nWSPRiTS wydatkowała 19 666,60 zł.\nW ramach Projektu zakupiono między innymi: materace próżniowe, kamizelki unieruchamiające, pompy infuzyjne, defibrylatory, kardiomonitory transportowe, ssaki akumulatorowe, worki samorozprężalne, aparaty do mierzenia RR, szyny wyciągowe, torby ratownicze, butle tlenowe, moduły do defibrylatorów. Łącznie zakupiono 230 szt. sprzętu i aparatury medycznej.\nNa realizację kolejnych Programów pozyskane zostały środki z Europejskiego Funduszu Społecznego. Projekt „Doskonalenie umiejętności ratowniczych lekarzy z województwa lubelskiego” realizowany był przez Szkołę Ratownictwa Medyczno – Sanitarnego i zakończył się w marcu 2006 roku. Realizacja Projektu „Szkolenie kierowców z województwa lubelskiego z udzielania pierwszej pomocy” zakończył się w sierpniu 2007 roku.\nWojewódzka Stacja Pogotowia Ratunkowego i Transportu Sanitarnego Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w Lublinie zorganizowała konferencję pod nazwą „Bezpieczny dojazd a skuteczność interwencji”. Konferencja odbyła się 5 kwietnia 2006 r. i została objęta honorowym patronatem przez Marszałka Województwa Lubelskiego Pana Edwarda Wojtasa. Celem konferencji było wskazanie barier, które uniemożliwiają lub utrudniają dojazd zespołów ratownictwa medycznego do zdarzeń a tym samym ograniczają skuteczność interwencji. Bardzo ważnym elementem spotkania było określenie działań, jakie należy podjąć w celu eliminowania barier utrudniających bezpieczne dotarcie do poszkodowanego. Na Konferencję zaproszeni zostali m. in. Krajowy Konsultant w dziedzinie Medycyny Ratunkowej prof. Jerzy Karski, pełnomocnik Wojewody Lubelskiego ds. Ratownictwa Medycznego dr Barbara Bańczak-Mysiak, przedstawiciele Straży Pożarnej, Straży Miejskiej, Policji, Spółdzielni i Wspólnot Mieszkaniowych, władz miejskich, organów zarządzających drogami oraz służb medycznych.\nW 2006 r. Pogotowie Lubelskie po raz pierwszy w swojej historii podjęło trud organizacji zawodów w ratownictwie medycznym. W dniach od 9 do 11 czerwca 2006 r. Wojewódzka Stacja Pogotowia Ratunkowego i Transportu Sanitarnego Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w Lublinie zorganizowała I Mistrzostwa Ziemi Lubelskiej w Ratownictwie Medycznym, które były jednocześnie eliminacjami do V Międzynarodowych Mistrzostw Polski w Ratownictwie Medycznym i Drogowym. Zawody były objęte honorowym patronatem Marszałka Województwa Lubelskiego Pana Edwarda Wojtasa. Patronat naukowy objęli: Prezes Polskiego Towarzystwa Medycyny Ratunkowej prof. dr hab. Juliusz Jakubaszko i Prezes Polskiej Rady Resuscytacji prof. dr hab. med. Janusz Andres. Celem Mistrzostw było doskonalenie umiejętności poprzez rywalizację oraz propagowanie idei ratownictwa medycznego i powiększenie grona jej entuzjastów. W zawodach uczestniczyło 16 załóg z Białegostoku, Białej Podlaskiej, Chełma, Hrubieszowa, Kielc, Olsztyna, Ostrołęki, Radomia, Rzeszowa, Siedlec, Tarnobrzegu, Warszawy i Lublina. Konkurencje odbywały się m. in. na terenie lotniska w Radawcu oraz Lubelskich Zakładów Energetycznych LUBZEL S.A. I miejsce w Mistrzostwach zajęła załoga z Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego i Transportu Sanitarnego SPZOZ w Lublinie II miejsce zajęła załoga z Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego i Transportu Sanitarnego w Białej Podlaskiej III miejsce załoga z Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego SZPZOZ w Warszawie. Podczas Mistrzostw wyróżniono nagrodą fair play zespół z Ostrołęki, który dwukrotnie udzielał pomocy pacjentom na trasie zawodów. Mistrzostwom w dniu 10 czerwca towarzyszył Dzień Otwarty w Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego i Transportu Sanitarnego pod hasłem: „Poznaj sprzęt medyczny i techniki udzielania pierwszej pomocy medycznej”.\nW listopadzie lubelskie Pogotowie Ratunkowe, strażacy, policja, sanepid i przedstawiciele innych służb przez ponad godzinę brali udział w ćwiczeniach "Poczta – 2006". Scenariusz zakładał wybuch podłożonej na poczcie bomby z niebezpieczną zawartością. Skażeniu uległ teren wokół budynku i osoby znajdujące się na poczcie. Poszkodowanym pomocy udzielano w specjalnym namiocie do dezynfekcji.\nZ dniem 1 stycznia 2007 roku weszła w życie ustawa z dnia 8 września o Państwowym Ratownictwie Medycznym. Określa ona zasady organizacji, funkcjonowania i finansowania systemu oraz zasady zapewnienia edukacji w zakresie udzielania pierwszej pomocy. Ustawa dostosowuje nasz systemu ratownictwa medycznego do standardów europejskich otwierając tym samym nowy rozdział w historii Pogotowia Ratunkowego w Lublinie.\nRok 2007 to intensywna praca nad pozyskaniem certyfikatu wdrożenia Systemu Zarządzania Jakością normy ISO 9011:2000. Zaplanowany cel osiągnęliśmy 20 czerwca 2007 roku.\nTrud i poświęcenie wielu ludzi oraz działalność pogotowia przyczyniło się do powstania idei pozyskania sztandaru. W maju 2007 roku opracowano i przygotowano sztandar pogotowia. Motto ,,Nieść pomoc w stanie zagrożenia zdrowotnego'' widniejące na rewersie jest symbolem tradycji naszego zakładu, będzie zawsze towarzyszyło wszystkim pracownikom pogotowia oraz zobowiązuje nas do godnego wypełniania obowiązków.\n19 czerwca 2007 roku na uroczystej mszy w Kościele Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny w Lublinie uroczyście poświęcono sztandar. W uroczystościach uczestniczyli przedstawiciele Lubelskiego Samorządu Terytorialnego oraz przedstawiciele pocztów sztandarowych szpitali lubelskich.\n22 czerwca 2007 roku obchodziliśmy 90-lecie istnienia pogotowia lubelskiego. Chcąc podkreślić rangę oraz charakter tego wielkiego święta przygotowano monografię poświęconą historii, zatytułowaną ,,90 lat Pogotowia Ratunkowego w Lublinie''.\nW ramach jubileuszu w dniach 22-24 czerwca 2007 roku odbywały się II Otwarte Mistrzostwa Ziemi Lubelskiej w Ratownictwie Medycznym. O palmę pierwszeństwa rywalizowało 21 załóg z jednostek pogotowia ratunkowego z terenu całej Polski oraz jedna z Ukrainy. Uczestnicy Mistrzostw brali udział w pięciu konkurencjach, gdzie musieli wykazać się rzetelną wiedzą prowadzenia czynności ratunkowych w sytuacjach zagrożenia życia, umiejętnościami doskonałej współpracy całego zespołu oraz niesamowitą sprawnością fizyczną. Najlepszą załogą okazał się zespół z Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego z Rzeszowa.\n*1951 – 2002 WKTS w Lublinie\nWojewódzka Kolumna Transportu Sanitarnego w Lublinie jako jednostka transportu zorganizowanego i samodzielna jednostka budżetowa podlegająca Wojewodzie została utworzona z dniem 1 sierpnia 1951 roku na podstawie zarządzenia Ministra Zdrowia z dnia 12 lipca 1951 roku.\nW latach 1951 do 1959 całość transportu spełniającego usługi wynikające z zakresu zadań na rzecz jednostek służby zdrowia budżetu terenowego skupiona była z terenu miasta Lublin w Kolumnie Wojewódzkiej oraz w 18 Powiatowych Kolumnach Transportu Sanitarnego podległych administracyjnie i finansowo Powiatowym Radom Narodowym a nadzorowanym pod względem fachowym – technicznym przez Kolumnę Wojewódzką.\nW latach 1960 – 1968 w wyniku decentralizacji w transporcie, kolumny transportu sanitarnego posiadały jedynie karetki pogotowia ratunkowego oraz w przeważającej części samochody osobowe, natomiast szpitale, przychodnie, sanatoria, domy opieki i inne jednostki służby zdrowia posiadały w wyniku przejęcia z kolumn, tabor dostawczy, ciężarowy i częściowo osobowy oraz specjalny.\nW celu pełnego wykorzystania pojazdów mechanicznych przez jednostki organizacyjne służby zdrowia i opieki społecznej oraz w celu usprawnienia gospodarki tymi pojazdami na podstawie uchwały 287 Rady Ministrów z dnia 16 września 1964 roku, Minister Zdrowia i Opieki Społecznej wydał zarządzenie w dniu 25 kwietnia 1967 roku, w myśl którego jednostkami organizacyjnymi skupiającymi cały tabor samochodowy w resorcie zdrowia i opieki społecznej za wyjątkiem transportu technologicznego i specjalizowanego przedsiębiorstw podległych: centralnemu Zarządowi Uzdrowisk, Zjednoczeniu Przemysłu Sprzętu Medycznego „Pemed”, Zjednoczeniu Wytwórni Surowic i Szczepionek „Bimed”, Centrali Farmaceutycznej „Cefarm”, Wojewódzkiemu Zarządowi Aptek, Wojewódzkiemu Zakładowi Dezynsekcji, Dezynfekcji i Deratyzacji i jednostek organizacyjnych budżetu centralnego dysponujących taborem gospodarczym o ładowności do 1,5 t, ponownie zostały Wojewódzkie Kolumny Transportu Sanitarnego. Przejęcie taboru poza transportem Stacji Krwiodawstwa, kolumny dokonały zgodnie z zarządzeniem Ministra Zdrowia do dnia 31 grudnia 1968 roku. Transport z Wojewódzkiej Stacji Krwiodawstwa przejęty został przez WKTS w 1969 roku.\nDo zadań Kolumny należały nadzór nad gospodarką samochodową w jednostkach resortu zdrowia województwa lubelskiego oraz zapewnienie zakładom służby zdrowia podległym wojewodzie obsługi transportowej i łączności, a w szczególności:\nwykonywanie nieodpłatne usług transportowych na rzecz zakładów służby zdrowia podległych Wojewodzie Lubelskiemu oraz odpłatnie na rzecz 20 Urzędów Gminnych, wykorzystywane do obsługi Gminnych Ośrodków Zdrowia;\nwykonywanie nieodpłatnie usług lotniczych na rzecz jednostek służby zdrowia makroregionu środkowo-wschodniego;\nprowadzenie konserwacji obsług i napraw środków transportowych i łączności;\nprowadzenie gospodarki materiałowej i zaopatrzenia w środki transportu, łączności, części zamienne, ogumienie i inne niezbędne materiały do wykonania zadań;\nwykonywanie w ramach rezerw, poprzez środek specjalny, odpłatnie usług transportowych i remontowych dla jednostek prowadzących działalność gospodarczą i osób fizycznych.\nKolumna niezależnie od zadań usługowych na terenie miasta Lublina i w jego obrębie, realizowała zadania za pomocą 7-miu rejonowych Kolumn z siedzibą w Bełżycach, Bychawie, Kraśniku, Lubartowie, Opolu Lubelskim, Puławach i Rykach.\nW 1998 r. poza działalnością statutową – Wojewódzka Kolumna Transportu Sanitarnego w Lublinie prowadziła zwyczajowo działalność poza statutową na rzecz innych jednostek służby zdrowia nie podległych wojewodzie, a były nimi następujące jednostki:\nPaństwowy Szpital Kliniczny Nr 1 i Nr 4 w Lublinie;\nDziecięcy Szpital kliniczny w Lublinie (podległe Akademii Medycznej);\nZespół Opieki Zdrowotnej w Lublinie finansowany przez Samorząd terytorialny (Prezydent Miasta Lublina);\nWojewódzka Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna i oddziały terenowe;\nPostęp motoryzacji znalazł swoje odbicie również w transporcie sanitarnym. Pierwsze samochody, którymi dysponowała Wojewódzka Kolumna Transportu Sanitarnego były sprowadzane z Warszawy. Po odbiór pojazdów wysyłani byli kierowcy WKTS. Następnie kierowcy odprowadzali samochody do Katowic, gdzie wstawiano do nich nosze, podłogę, naklejano niebieski pas i montowano niebieską lampę sygnalizacyjną.\n1972 roku zakończona została radiofonizacja stacji pogotowia ratunkowego województwa lubelskiego.\nW czasie istnienia WKTS powierzchnia użytkowa biur i warsztatów wzrosła, lecz niewspółmiernie mało do wzrostu ilości taboru, zatrudnienia i zakresu usług, natomiast powierzchnia garażowa zmalała i praktycznie niemal wszystkie samochody w Lublinie garażowały na wolnym powietrzu.\nW roku 1974 stanowisko Dyrektora objął mgr Zygmunt Bronisz. Uregulował on podstawy funkcjonowania firmy m. in. poprzez wprowadzenie nowych instrukcji. W tym czasie trwała budowa nowej bazy dla KTS przy ulicy Bursaki 17 w Lublinie. Ukończona została w 1978 roku. W 1981 roku na stanowisko dyrektora powołany został mgr inż. Ryszard Kędziora. Czas, w którym przyszło mu kierować KTS to lata gdy firma dostawała rocznie po 50 do 130 samochodów przeznaczonych dla lecznictwa zamkniętego (karetki pogotowia ratunkowego), lecznictwa otwartego (samochody osobowe specjalizowane) oraz samochody dostawcze i ciężarowe. W 1999 roku rozpoczął się okres przemian firmy, która z jednostki budżetowej przekształcona została w jednostkę samorządową, przeprowadzono restrukturyzację KTS. Zakup 20 nowych ambulansów ratownictwa medycznego (Citroen Jumper, Renault Master, Mercedes-Benz) umożliwił prawidłowe funkcjonowanie nowej jednostki.\nTwórcy reformy służby zdrowia z 1999 r. przeoczyli problem dalszego funkcjonowania transportu sanitarnego w Polsce. Zaowocowało to poważnymi problemami firmy. Liczba pracowników z 650 zmalała w ciągu 2 lat do 315 osób. W styczniu 2000 roku Zarząd Województwa podjął decyzję o połączeniu Stacji Pogotowia Ratunkowego z Kolumną Transportu Sanitarnego. Przeciwko tym porozumieniom ostro zaprotestowały organizacje związkowe WSPR. Lubelska KTS dysponowała wówczas około 150 karetkami transportowymi, a WSPR w Lublinie obsługiwała podległy mu teren: Lublin, Kraśnik, Łęczna i Świdnik korzystając z 19 karetek z czego 15 wynajmowanych było od KTS odpłatnie.\nW 2002 roku połączono Wojewódzką Stację Pogotowia Ratunkowego z Kolumną Transportu Sanitarnego i powstała Wojewódzka Stacja Pogotowia Ratunkowego i Transportu Sanitarnego Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w Lublinie (z WSPR SP ZOZ i KTS powstało WSPR i TS SP ZOZ). Uchwałą Sejmiku Województwa Lubelskiego zmiany w Statucie WSPR SP ZOZ zostały zatwierdzone w 2002 r., a dzień likwidacji KTS ustalono na dzień 31 lipca 2002 roku.\nLotnictwo sanitarne zostało powołane do życia w 1955 roku przez Ministerstwo Zdrowia i Opieki Społecznej. Celem powyższej decyzji było usprawnienie przewozu chorych, krwi, leków oraz fachowych pracowników służby zdrowia, zwłaszcza na dużych odległościach.\nZespół Lotnictwa Sanitarnego przy Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego w Lublinie został zorganizowany w dniu 20 grudnia 1955 roku. Do dnia 31 grudnia 1966 roku podlegał on administracyjnie i budżetowo W.S.P.R., a od 1 stycznia 1967 roku należał do Wojewódzkiej Kolumny Transportu Sanitarnego w Lublinie.\nTwórcą Zespołu Lotnictwa Sanitarnego w naszym województwie i pierwszym pilotem został Zdzisław Górecki.\nPersonel zespołu zajmował początkowo 2 pomieszczenia wynajęte od Aeroklubu Lubelskiego w Radawcu. Lokal ten w 1972 roku został powiększony i przebudowany. Środki transportu przez cały czas były przeważnie garażowane na wolnym powietrzu, gdyż w hangarach Aeroklubu brak było miejsc. Zespół dysponował początkowo jednym a od 1956 roku dwoma samolotami typu S-13. W 1958 roku otrzymano trzeci identyczny środek transportu powietrznego. Samoloty typu S- 13 wycofane całkowicie z eksploatacji w 1969 roku, były maszynami o przeciętnej szybkości 120-130 km/godz. Ich zaletą była krótka droga lądowania i startu, a w związku z tym możliwość korzystania z lądowisk polowych.\nPierwszy historyczny i niefortunny transport lotniczy z Lublina do Łabuń koło Zamościa odbył się w dniu 3 stycznia 1956 roku. Pacjentką była Maria Trzeszowska, a pilotem kpt. Zdzisław Górecki. Niesprzyjające warunki atmosferyczne spowodowały, że samolot przekroczył granicę państwa i wylądował koło Rawy Ruskiej na terenie ówczesnej ZSRR. Dalsze loty były już wykonywane zgodnie z planem.\nW roku 1960 wprowadzono do eksploatacji samolot dwusilnikowy typu „Super – Aero” czteroosobowy (1 pilot, 1 opieka medyczna i 2 chorych siedzących lub 1 leżący) pilotowany przez majora rezerwy pilota Kazimierza Oleńskiego. Szybkość przelotowa 240 km/godz.\nW dwa lata później zakupiono samolot PZL–101 „Gawron”, też czteroosobowy o szybkości przelotowej 140 km/godz. W roku 1967 zakupiono drugą maszynę typu PZL – 101 „Gawron”. Po trzech latach otrzymano samolot Jak – 12-A, czteroosobowy o szybkości przeciętnej 170–180 km/godz. W 1972 roku zakupiono samolot L- 200 „Morawa” produkcji czeskiej. Była to maszyna pięcioosobowa o szybkości przelotowej 250-270 km/godz. W dniu 16 lipca 1975 roku zespół lotnictwa na Radawcu otrzymał helikopter sanitarny produkcji WSK Świdnik typu Mi–2 dwusilnikowy. Jest to maszyna 6 osobowa i można nią przewieźć 4 chorych leżących.\nW latach 1960 – 1963 Zespół Lotnictwa Sanitarnego oprócz przewozu chorych wykonywał także loty przeciwpożarowe, zwłaszcza nad dużymi kompleksami leśnymi.\nPod koniec 1980 r. Zespół Lotnictwa Sanitarnego dysponował trzema samolotami sanitarnymi a mianowicie: Morawa L- 200, Jak 12- A i PZL Gawron 101 oraz jednym helikopterem typu M- 2.\nLotnictwo sanitarne odgrywało również ważną rolę w okresach klęsk żywiołowych jakimi były niejednokrotnie wiosenne roztopy i wylewy większych rzek, jak: Wisła, Bug, Wieprz itp. Podczas minionych lat samoloty ZLS niosły pomoc w postaci leków oraz wskazywały niejednokrotnie miejsca najbardziej zagrożone dla ludności. Do 1977 roku samoloty sanitarne wykonały w sumie około 600 lotów przeciwpożarowych i przeciwpowodziowych.\nZa wybitne osiągnięcia w pracy dla Lubelszczyzny Zespół Lotnictwa Sanitarnego w dniu 30 kwietnia 1968 roku został odznaczony medalem 650- lecia miasta Lublin. W 1972 roku za sumienną, wieloletnią pracę w Zespole Lotnictwa Sanitarnego starszy pilot kpt. Zdzisław Górecki został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Od dnia 3 stycznia 1956 r. do 31 grudnia 1980 r. załogi Lubelskiego Zespołu Lotnictwa Sanitarnego wykonały 22 379 lotów, przebywając w powietrzu 20 118 godzin, przewożąc 12 398 osób i pokonując 2 942 375 kilometrów.\nW 1999 roku wraz z wejściem w życie reformy ochrony zdrowia, zapoczątkowano działania zmierzające do wprowadzenia w Polsce nowoczesnego systemu ratownictwa medycznego, m. in.: rozpoczął się proces restrukturyzacji lotnictwa sanitarnego, które znalazło się w patowej sytuacji. Kasy chorych nie miały pieniędzy na utrzymywanie drogiego sprzętu i finansowanie lotów, a Ministerstwo Zdrowia szybkiego planu uzdrowienia tej sytuacji.\nW tym czasie w struktury lotnictwa sanitarnego wchodził Centralny Zespół Lotnictwa Sanitarnego oraz trzynaście zespołów lotnictwa sanitarnego działających w obrębie Wojewódzkich Kolumn Transportu Sanitarnego czy Wojewódzkich Stacji Pogotowia Ratunkowego, wśród nich zespół w Radawcu.\nRok 2000 rozpoczął nowy rozdział lotnictwa sanitarnego w Polsce. Nowo powołany podmiot, bezpośrednio finansowany przez Ministerstwo Zdrowia, stanowi jednolitą strukturę, w skład której wchodzą regionalne filie HEMS (m.in. filia w Lublinie, która ma lotnisko w Radawcu) oraz zespoły transportowe. W każdej bazie HEMS zatrudniono na dyżury lekarzy i ratowników medycznych, było to dużą nowością gdyż w poprzednim okresie ekipę medyczną organizowano po otrzymaniu zlecenia na lot, co wpływało na wydłużenie czasu gotowości do startu). Doposażono śmigłowce Mi-2 w odpowiedni sprzęt medyczny i zestaw leków niezbędnych dla udzielania pomocy w stanach zagrożenia życia i zdrowia poszkodowanych w wypadkach drogowych, w sytuacjach nagłych zachorowań oraz innych zdarzeniach.


Nasz wirtuoz, mebel renesansu jest nie do zdarcia. Popyt wśród naszych Klientów wciąż jest na sofę tapicerowaną Leonardo – tkanina Casablanca. Klasyczna propozycja dla tych, którzy lubują się w rozwiązaniach standardowych. Nogi proste oraz stelaż drewniany to części, do których tapicer nie miał dostępu. Dobrze wyszła polskiemu producentowi ta mieszanka.\nKlasyczna sofa 2-osobowa Leonardo, nogi proste.\nSiedzisko skonstruowane zostało ze sprężyny falistej, a przestrzenie między nimi zostały wypełnione pianką poliuretanową. Sofa tapicerowana Leonardo – tkanina Casablanca dostępna jest także w komplecie wraz z fotelem oraz podnóżkiem. Dopasuj ten komplet do swojego wyposażenia, a będziesz mógł się pochwalić całym zestawem przed swoimi znajomymi i gośćmi, którzy Cię odwiedzają.\nSOFA MOŻE ZOSTAĆ WYKONANY W DOWOLNEJ TKANINIE Z HURTOWNI: