Skąd my się znamy? - z „Karuzeli”\nTrudno jest prezentować czytelnikowi książkę, o której już wiadomo, że znika z księgarskich półek, że wstępnym bojem zdobyła sobie odbiorcę. Pisać krytycznie – to występować przeciwko czytelniczej rzeczywistości, która książkę zaaprobowała.\nW wypadku tomu humoresek Adama Ochockiego sprawa jest jeszcze bardziej kłopotliwa. Książka nie tylko jest dobra, nie tylko zaaprobowana przez czytelnika, ale jeszcze na dodatek, wesoła i zajmująca. Jakże więc dokonywać skomplikowanych operacji krytycznych, jakże przeprowadzać semantyczno-logiczne rozbiory tekstu, który w założeniu autorskim ma bawić, śmieszyć?\nHumor opowiastek Ochockiego to humor bezpretensjonalny, prosty – adresowany do szerokich kręgów czytelników. Dlatego też autor operuje często – gęsto potoczną „odzywką”, popularnym zwrotem z codziennego języka – wpisując je w sytuacje codzienne i w swojej codzienności zabawne.\nJeśli nawet w jakiejś humoresce konstrukcyjny szkielet jest raczej wątły, to autor ów błahy szkielet obuduje taką ilością zabawnych obserwacji i spostrzeżeń podanych lekko i dowcipnie, że historyjka nabiera autentycznych rumieńców. Jest to zasługa sprawnego warsztatu i „dziennikarskiego oka” autora.\nDobrze się stało, że w tomie Skąd my się znamy? znalazły się także tłumaczenia humoresek Awerczenki, Zoszczenki, Ilfa i Pietrowa, Michalkowa… Typ humoru prezentowany przez Ochockiego jest bowiem bardzo bliski – chciałoby się rzec – pokrewny satyrykom rosyjskim. Dzięki temu zestawieniu czytelnik łatwo dostrzeże rodowód i tradycje tej bezpretensjonalnej satyry osadzonej tak mocno zarówno w realiach codziennego życia jak i w warstwie zdrowego, ludowego humoru.\nNie dziwi mnie zatem czytelnicza akceptacja książki i myślę, że rzecz nie w „telewizyjnym” tytule tomu – choć jak wiadomo – Ochocki był współautorem tej satyrycznej audycji. Po prostu zarówno w telewizji jak i na kartach książki autor pozostaje wierny określonemu typowi humoru. A, że jest to humor wyrosły z gleby codzienności – nic dziwnego, że tak łatwo trafia do odbiorcy.\nSatyryczna książka Adama Ochockiego przypomina nieco „Karuzelę”. To oczywiście normalne – bowiem autor od lat kilkunastu jest sekretarzem redakcji tego popularnego pisma.\nAle mam na myśli co innego. Otóż Skąd my się znamy? zawiera oryginalne humoreski Ochockiego, zawiera tłumaczenia, zawiera wiersze a na dodatek rysunki Karola Baranieckiego. Słowem – jest to jak gdyby „Karuzela”, tyle, że mająca ponad 170 stron i za dumpingową cenę 12 zł. (Osiem stron „Karuzeli” – 2 złote). Żeby jednak Czytelnikowi zapewnić maksimum rozmaitości, Ochocki włączył do swej książki trzy dowcipne i ciekawe wspomnienia – felietony, objęte wspólnym tytułem Goworit Moskwa.\nMyślę, że tego rodzaju „mozaikowa” konstrukcja książki jeszcze bardziej podnosi jej czytelnicze walory. W sumie – dwie godziny zabawnej lektury i zdrowego śmiechu… Z kogo? Pisze o tym Ochocki:\n„Chociaż klaszczecie mi zgodnie w dłonie\nI śmiech wasz donośnie dźwięczy.\nKażdy z Was myśli, to nie o nim,\nZa to już mogę zaręczyć!”\nAle tak naprawdę jest to satyra po trosze także na każdego z nas. Śmiejmy się jednak – a może właśnie dlatego, bowiem mądrość polega również na tym, aby umieć się śmiać z własnych śmiesznostek.\nPogoda naszego ducha\nAdam Ochocki: Skąd my się znamy?\nWydawnictwo Łódzkie, 1970 r.\nIstnieje coś, co nazywa się czarną magią i co było zawsze uznawane za przestępstwo przez wszystkie autorytety teologiczne. Ale istnieje biała magia, dozwolona i zabawna – oglądamy ją przecież w cyrku.\nIstnieje też coś takiego jak czarny humor. Czarny humor powstaje wtedy, gdy śmiejemy się pozornie, w gruncie rzeczy jednak boimy się bardzo. Czy istnieje jednak biały humor, to znaczy humor pozbawiony lęków i niepokojów? Tak, taki humor zawiera w sobie twórczość satyryczna Adama Ochockiego. W satyrach Ochockiego kryje się bowiem troska o to, żeby wszystkich uszanować i wszystkie tematy odpowiednio omówić. Jeżeli się natomiast kogoś wyśmiewa – to dobrze mu tak. Z reguły jest to bowiem ktoś, kto powinien zapłacić mandat, dostać kilka lat z zawieszeniem lub zostać wyrzuconym z pracy. Do kategorii wyśmiewanych należą także ci, którzy są niezaradni, przygłupiaści (np. młodzi poeci), mazgajowaci i wszyscy ci, którzy nie wzbudzają poszanowania lub obawy.\nNie miejmy jednak pretensji do autora, jeżeli śmiać się nie będziemy z jego utworów. Raczej zadumajmy się nad tym, jakie są one pożyteczne. A gdy pomyślimy sobie, że wszystko to, co jest tam wyśmiane, zniknęłoby z naszego życia, to na pewno uśmiech powróci na nasze oblicza. Stan taki byłby rajem z wielu względów. Nie ostatni byłby fakt, że w tych okolicznościach znikłaby potrzeba pisania takich utworów satyrycznych.\nW tomie znajdują się też tłumaczenia radzieckich tekstów satyrycznych. Chociaż satyryk, podszedł Ochocki do tłumaczeń poważnie i wygrał: w efekcie otrzymujemy sporą porcję dobrej zabawy.\nAlarm w piekle po rosyjsku\nNakładem wydawnictwa „Prawda”, w ramach biblioteki „Krokodyla” w Moskwie ukazała się książka Adama Ochockiego pt. Triewoga w adu (Alarm w piekle), zawierająca 26 humorystycznych opowiadań, felietonów i parodii literackich. Nakład tomiku – 225 tysięcy egzemplarzy. Książka Adama Ochockiego ozdobiona jest rysunkami Jurija Ganta , karykaturą autora w wykonaniu Karola Baranieckiego, a przekładu tekstów dokonał znany satyryk radziecki Naum Łabkowski. Na marginesie tej informacji nasuwa się nam następująca uwaga: czy nie byłoby wskazane, aby i u nas nakładem „Karuzeli” mogły się ukazywać podobne, tanie i przystępne tomiki naszych satyryków? Dodajmy, że we wspomnianej bibliotece „Krokodyla” wypuszcza się na rynek co miesiąc jeden tytuł, który natychmiast bywa rozchwytywany.\nŁódzka literatura faktu wzbogaciła się o nową, bardzo interesującą pozycję. Jest nią barwnie i żywo napisana książka wspomnieniowa Adama Ochockiego - Reporter przed konfesjonałem, czyli jak się przed wojną robiło gazetę. Tytuł jest długi, ale skromny. Wspomnienia Ochockiego dotyczą bowiem nie tylko spraw ściśle dziennikarskich, ale są znacznie bogatsze. Mówią w ogóle o Łodzi lat międzywojennych, co zresztą zrozumiałe. Młody reporter wędrował przecież po mieście, poznawał sprawy i ludzi z różnych kręgów - i nie tylko o dziennikarstwie opowiada teraz po latach. Wspomnienia Ochockiego są nader interesującym przyczynkiem do dziejów Łodzi. Autor przypomina wiele zapomnianych wydarzeń, przywołuje wiele postaci z łódzkiego Parnasu, - jego książka roi się od anegdot, faktów, dat i szczegółów. Jest to lektura znakomita - wyczuł to doskonale wydawca ustalając nakład książki na 20 tys. egzemplarzy. Książka zresztą zniknie błyskawicznie z półek księgarskich - zaleca się bowiem lekkością stylu, zaludniona jest mnóstwem postaci i tylko szkoda, że wydawca nie zaopatrzył jej w indeks nazwisk.\nWspółczesny czytelnik nie zdaje sobie absolutnie sprawy z tego, jakimi prawami rządziło się przed laty dziennikarstwo. Ten egzotyczny dzisiaj świat, odkrywa przed nami Adam Ochocki. W wielu sprawach relacja autora jest bezcenna. Któż po latach będzie wiedział o tych wszystkich topograficznych i personalnych szczegółach rozsianych na kartach wspomnień Ochockiego. Egzotyka, dowcip i lekkość stylu są największymi walorami tej książki. /…/\nŁódzki satyryk i dziennikarz, Adam Ochocki przypomniał nam, że już pół wieku tyra w tej niewdzięcznej profesji. Dawnym dziennikarskim perypetiom spod znaku "Expressu Wieczornego Ilustrowanego" dedykował Ochocki książeczkę Reporter przed konfesjonałem, którą właśnie opublikowało Wydawnictwo Łódzkie. Urok dziełka zasadza się na umiejętnym złączeniu w egzotyczną jedność opisu dawnego stylu pracy dziennikarskiej ze smakowitym podszkicowaniem pleneru przedwojennej Łodzi. Reporter Ochocki prowadzi nas do zatłoczonych sklepików i kantorków kupieckich, melin szopenfeldziarzy, za kulisy wesołych teatrzyków. Mnóstwo pikantnych obserwacji z dziennikarskiego przedwczoraj, niebanalny serwis archiwalnych fotografii, zabawne typy i typki. Milionerzy i żebracy, zapaśnicy i aktorki, aferzyści i kokoty z przedmieść. Żadnej dydaktyki historiozoficznej, a przecież obraz jest sugestywny, potwierdzający naszą wiedzę o umarłym świecie. Umarłym, a jakże mimo to barwnym. Wszystko to za jedyne 36 zł! Niemal poniżej kosztów własnych.\nAdam Ochocki - łódzki dziennikarz, satyryk, tłumacz, autor wielu scenariuszy filmowych dla dzieci (popularny Zaczarowany ołówek) - obchodzi wkrótce jubileusz 50-lecia pracy dziennikarskiej i pisarskiej. Jako człowiek pełny zawsze inicjatywy, nie czekając, jaki z tej okazji upominek ofiarują mu jego najbliżsi, Adam Ochocki złożył sam sobie atrakcyjny i dla niego, i dla jego czytelników, jubileuszowy prezent w postaci… własnej książki, którą napisał pt. Reporter przed konfesjonałem, czyli jak się przed wojną robiło gazetę.\nOchocki, pracownik przedwojennej gazety łódzkiej "Express Ilustrowany" (rozchodzącej się w dwudziestu prawie mutacjach po całej Polsce) wiele wspomnień poświęca swoim redakcyjnym kolegom, przypominając zakulisowe sprawy redakcyjne, stosunki i warunki, w jakich robiło się wówczas gazetę. Nie zawęża jednak tematu wyłącznie tylko do tej tematyki. Znajduje również sposobność, ażeby omawiając - i to bardzo plastycznie - specyfikę przedwojennego dziennikarstwa łódzkiego, przedstawić niepowtarzalny koloryt i egzotykę dawnej Łodzi, w której się urodził i wychował. Tak więc książka jego zainteresuje nie tylko historyka dawnej łódzkiej prasy, lecz również badacza obyczajowości i stosunków społecznych dawnej Łodzi, której autor poświęcił takie rozdziały jak: Zawody, które umarły, Golfy z Afryki, Najpierw był weksel, Taniec widm itd. Walorem książki, obok zestawienia ciekawych faktów i wydarzeń, jest bogaty język zabarwiony właściwym Ochockiemu humorem. Zabawna jest na przykład historia pewnego wywiadu, który podaję w skrócie: Kiedy Gierogij Cziczerin, pierwszy komisarz ludowy spraw zagranicznych Związku Radzieckiego przejeżdżał przez Łódź, policja, w obawie przed zamachem, obstawiła Dworzec Kaliski i nie przepuszczała nikogo. Jednakże reporter "Expressu" porozumiał się z pikolakiem dworcowego bufetu, który za pewnym wynagrodzeniem pożyczył mu swój biały kitel. Kiedy wioząca Cziczerina salonka wjechała na peron, dziennikarz trzymając w ręce tacę z nakryciem i wołając "Herbata dla pana komisarza!" nie zatrzymany przez nikogo dotarł do Cziczerina i nawiązał z nim kontakt… Książka napisana jest z sentymentem dla dawnej Łodzi, szczególnie rozjaśniającym rozdział pt. Najpiękniejsza pamiątka poświęcony Julianowi Tuwimowi.\nPo tomiku satyrycznym Skąd my się znamy?, który cieszył się dużą popularnością wśród czytelników, ukazała się również nakładem Wydawnictwa Łódzkiego - kolejna książka Adama Ochockiego zatytułowana Reporter przed konfesjonałem, czyli jak się przed wojną robiło gazetę. Do tego tytułu dodam jeszcze, że rzecz tyczy robienia gazet w Łodzi, jako że autor jest łódzkim dziennikarzem, którego start zawodowy przypadł na lata trzydzieste naszego stulecia. Lata burzliwe, niespokojne, obfitujące w zmieniające się niczym w kalejdoskopie wydarzenia polityczne nabrzmiałe od społecznych i narodowościowych konfliktów, wynikających głównie z nieustabilizowanej sytuacji gospodarczej. Dla obecnego pokolenia łodzian, książka Ochockiego jest łatwo strawną, bo pisaną żywo i z dużym poczuciem humoru, skarbnicą wiadomości na temat życia przemysłowo-handlowego molocha, jakim było nasze miasto. Kolejne rozdziały mienią się barwami najrozmaitszych wydarzeń, tkanych na kanwie dawnej topografii Łodzi. Ożywają w pamięci nazwy ulic, urzędów, sklepów, kin, teatrów i kawiarń. Przypominają się znane dziś tylko z pisanych i ustnych przekazów postacie fabrykantów, kupców, słynnego Ślepego Maksa, głośnych aktorów i zapaśników, a na tym tle zakwita serdeczną nutą wspomnienie o Tuwimie. Ale przede wszystkim autor wskrzesza w swych wspomnieniach osobistości dziennikarskiej braci, która, choć nieliczna, dzielnie starała się sprostać potrzebom rynku czytelniczego. Taka np. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością "Republika" wydawała 13 stałych tytułów - w tym cztery codzienne, osiem tygodników i jeden rocznik, zatrudniając przy tej machinie 26 dziennikarzy. Był wśród nich, wówczas początkujący reporter, Adam Ochocki, a także filar wielu pism "Republiki", niezrównany autor tak czytanych do dziś przecież powieści odcinkowych, Mieczysław Jagoszewski, którego znamy od lat z łamów "Dziennika Łódzkiego", obecnie "Dziennika Popularnego". Ileż to razy namawiano go do pisania wspomnień! Może więc teraz zachęcony przykładem młodszego kolegi zechce pan, Drogi Mieczysławie, dorzucić garść własnych przeżyć i refleksji na temat tamtych czasów. Tak niewiele jest przecież publikacji dotyczących dziejów prasy i dziennikarstwa w Polsce, a regionalnego czasopiśmiennictwa w szczególności. A już najmniej ujmowanych w sposób tak atrakcyjny i zachęcający do czytania jak to uczynił właśnie Adam Ochocki. Przypomnieć się w tym miejscu godzi, że historia poszczególnych okresów prasy polskiej to równocześnie historia narodu, pisana na gorąco i odzwierciedlająca wszystkie sprawy, jakimi w danych epokach społeczeństwo żyło. Publikacje dziennikarzy, w odróżnieniu od zobiektywizowanych dzieł historyków, mają zazwyczaj walor osobistego widzenia rzeczy, a często poparte są rzeczywistym uczestnictwem w opisywanych wydarzeniach. Stąd bierze się popularność tzw. literatury faktu, uprawianej głównie przez dziennikarzy. Daje ona czytelnikom bliższy obraz zdarzeń i ludzi biorących w nich udział, zwłaszcza, jeśli idzie o odległe w czasie czy przestrzeni zjawiska. Tego rodzaju wrażeń dostarcza nam książka Ochockiego, będąca osobistym zapisem utrwalonych w pamięci faktów z nie tak znowu dalekiej przeszłości, ale należących już do epoki, która minęła bezpowrotnie.\nAdam Ochocki zadebiutował w 1930 r. jako reporter w łódzkiej agencji "Polpressu", potem pracował w tamtejszym "Expressie Wieczornym Ilustrowanym". Teraz to wszystko opisał, jego Reportera przed konfesjonałem (Wydawnictwo Łódzkie) czytałem niczym diariusz z średniowiecznej ekskursji do kraju Papuasów. Poczucie egzotycznej odmienności życia i spraw tym jest przy tym silniejsze, że Ochockiemu obca jest poza historiozofa, on nie pozuje nawet na stylistę. Ochocki po prostu uroczo sobie bajdurzy: "Doliniarz mógł operować tylko w kieszeniach, szopenfeldziarz w sklepach, klawisznik składał wizyty w mieszkaniach, przy czym ci, co obrabiali je na tzw. "skok", nazywali się szpringerowcy, a ten co wynosił stamtąd cudzy dobytek z samego rana, nazywał się gitmorgenbiter…" I tak dalej, i tak dalej. Autor prowadzi czytelnika na ulicę Zgierską, gdzie tłoczyły się małe sklepiki z taniutką konfekcją. Potem do "Kokolobolo" na rogu Piłsudskiego, gdzie w szynku królował "Ślepy Maks", likwidator niewykupionych weksli, które zamieniał na gotówkę, niezawodną metodą "dusiciela" (ha!). Potem do drewnianego pawilonu w parku Staszica, gdzie varieté grało rewię Hallo, łodzianki. Potem na Ewangelicką, gdzie chodzeniem po murach czteropiętrowej kamienicy popisywał się człowiek-mucha. "Człowiek-mucha, co dupą rucha" notuje skrupulatnie Ochocki komentarz łódzkiej gawiedzi. Bo Ochocki to pedant. A prowadzi nas w te wszystkie miejsca właśnie z pedanterii. Bo pisze o pracy ówczesnego reportera, a taki był chleb codzienny człowieka, który za wiersz wydrukowany przez macierzystą gazetę notki inkasował 4 grosze. Oh, były też sekundy wielkości. Ochocki odnotowuje przygody dziennikarza z "Republiki", który przez kordony policyjne na łódzkim dworcu przedarł się w przebraniu pikolaka do kolejowej salonki, w której siedział radziecki komisarz ludowy Cziczerin. "Moi szefowie polecili mi przeprowadzić z panem interwiew na temat sytuacji politycznej - rzekł pikolak. "A moi - odrzekł minister - zabronili udzielać takich wywiadów. Ale mogę z panem porozmawiać na temat wpływu mesjanizmu na twórczość Juliusza Słowackiego". Przyznając, iż żurnalista w owym właśnie momencie dowiedział się o istnieniu Towiańskiego, Ochocki dokumentuje, że jest nie tylko pedantem, ale i kronikarzem uczciwym. Jego rzetelność tkwi w tym, że stwierdza wyjątkowość sytuacji, w których dawny dziennikarz polski mógł stykać się z polityką przez wielkie "P". Może dlatego częściej stykał się z życiem przez małe "ż"?\nReporter przed konfesjonałem to pouczający podręcznik inwencji dziennikarskiej. A przy okazji to równie pasjonujący przewodnik po umarłym świecie małych szwindelków, smuteczków i zabaw i oszukiwanie złego losu. Ochocki przypomina prawdziwy pejzaż nieistniejącego dziś miasta, któremu na imię było Łódź. Złudzenie podobieństwa z dzisiaj przekreślają do reszty stare fotografie, jakie autor dołączył przy końcu swej książki. Po Piotrkowskiej drepta zgięty w pałąk tragarz, na brudnym podwórku tłoczą się brudne dzieci wokół kataryniarza, sprzedawca zachwala "eleganckie krawaty w paseczki i kraty!", w garkuchni dla bezdomnych wytworne damule z jakiejś charytatywnej komisji cedzą wasserzupkę, sprawdzając jej wątpliwy smak. Martwy pejzaż. Właściwie żyje już tylko w pamięci nielicznych. Czy umrze wraz z nimi? Bo przecież faktyczna żywotność wspomnień zdeterminowana jest w tymże stopniu ich obiektywną atrakcyjnością, co sugestywnością wspominających. Oni są strażnikami przeszłości. Tylko nieliczni potrafią narzucić jej wizje tym, co sami nie świadkowali. Wydaje mi się, że ten wielki dar dany jest skromnemu dziennikarzowi z Łodzi, Adamowi Ochockiemu..\nNakładem Wydawnictwa Łódzkiego ukazała się książka pt. Reporter przed konfesjonałem. Podtytuł ,…czyli jak się przed wojną robiło gazetę wyjaśnia resztę. - Reporter… to zbiór wspominków z tamtego czasu spisanych z pamięci ale i wzbogaconych szczegółami z późniejszych - już po latach - rozmów uczestników tych dziennikarskich trudów. Do autora - Adama Ochockiego - czytelników właśnie "Tygodnia" nie trzeba przekonywać. Zamieszczaliśmy - nieco przykrojone do naszych możliwości - fragmenty tej obecnie już książki i były one zawsze pozycją poszukiwaną i chętnie czytaną. Reporter przed konfesjonałem to obraz przedwojennej łódzkiej prasy, głównie "Expressu Wieczornego Ilustrowanego" ale i szerzej - "Republiki", spółki prasowej, wydawcy 13 stałych tytułów, w tym tak masowo popularnych w tym czasie jak "Co Tydzień Powieść", "Panorama", czy wychodząca już wtedy "Karuzela", w sercu melomanów tego gatunku zapisana ustawicznymi przygodami Pata i Patachona (przechrzczonych już po wojnie, na innych łamach na Wicka i Wacka). Ustawiczne zabiegi około funkcjonowania tej machiny wydawniczej i utarczki o zdobycie, zafascynowanie i utrzymanie czytelnika to właśnie główna osnowa i nić przewodnia Reportera. Chociaż autor, jako zawodowy dziennikarz, ze zrozumiałych względów tę właśnie "branżę" odmalowuje najszerzej, jest przecież jego książka przy okazji całą kopalnią wiedzy obyczajowej o tamtych czasach, bogato naszpikowaną anegdotami, wierszem lub piosenką łódzkiej ulicy, ówczesnymi "kawałami" i rozmówkami, jakich dziś nikt już nie prowadzi, bo wyszły ze zwyczaju i języka a wtedy należały do zwykłego kolorytu i stylu życia. Pokazuje Reporter… Łódź - wielkie choć szare miasto fabryk i fortun, ale i licytacji, podpaleń z wyrachowania, plajt i samobójstw fabrykantów, miasto ruchliwych drobnych kupców przebiegłych i wciąż zabieganych, żeby żyć zamożnie i z mieszczańskim rozmachem ("Co dzień dokładam do interesu! To z czego pan żyje? Z czego? W niedziele i święta sklep jest zamknięty i z tego właśnie żyję!"). Przy tym jednak miasto lombardów, bezrobocia i bezpłatnych garkuchni, półświatka, gromady tanich teatrzyków, kabaretów i rewii, i pierwszych kin, z kinem "Corso", gdzie królowali Eddie Polo i Tom Mix. Pokazuje umarłe już zawody, np. "ostrzegacza" najmowanego przez zamożnych mieszczan, który szedł przed chlebodawcą ulicą i wołał: "Uwaga, idzie się, idzie się!" - dzięki czemu okoliczni mieszkańcy wstrzymywali się na chwilę z wylewaniem nieczystości za okno, co było tam zwyczajem normalnym. Albo zawód "zapowiadacza" nieodzowny w kinie niemym (-Teraz państwo widzą jak nasz bohater idzie do domu. O, wstępuje na schody, otwiera drzwi, a oto na spotkanie wychodzi teściowa z wałkiem). Pełno tu dziwolągów tego miasta, ale i tamtych czasów i tamtej epoki, a z lokalnych osobliwości: najwyższy policjant - dwa metry i cztery centymetry, i najgrubszy łodzianin (145 kg) popularnie zwany "spuchlakiem". Adam Ochocki to dziennikarz niejako od urodzenia - jako 17-latek wszedł do tego fachu przez ówczesną agencję "Polpressu" a stamtąd do "Expressu", gdzie pozostał już do wybuchu wojny i gdzie znów po wojnie wrócił. Od 1957 r. sekretarz redakcji "Karuzeli" i autor-satyryk, Reportera traktuje serio i jeśli można się w nim domyślić również tej właśnie przeszłości autora to nie przez styl, a przez kąt obserwacji zapewniający książce bogactwo szczegółów zabawnych i trochę plotkarskich, a może po prostu podanych w tonie plotki i przez to gwarantujących tej przecież serio lekturze czytelniczą atrakcyjność. Choć klasyczna beletrystyka nie przeżywa się (jak twierdzą niektórzy), to przecież właśnie autentyki są poszukiwane najchętniej. Reporter przed konfesjonałem to książka dla wszystkich tych, którzy znajdą w niej kawał własnego życia, i tych młodszych, którzy obraz tamtych lat budują tylko z lektur. Jako reanimator klimatu tamtych czasów jest Reporter… pozycją niezawodną.\nWydawnictwo Łódzkie, 1980 r.\nNie każdy uczestnicząc w życiu jakiegoś środowiska, czy grupy potrafi swe bezpośrednie obserwacje zamienić w ciekawą dla innych refleksję, nadać swym doświadczeniom formę frapującego opisu uwzględniającego specyfikę zdarzeń i sytuacji. Jeszcze trudniej zdobyć się na relację tyczącą się nie wypadków ekstremalnych a zdarzeń nieomal codziennie się powtarzających, typowych. Nie znaczy to jednak, iż nie interesuje nas tzw. życie codzienne, zwłaszcza w odniesieniu do minionych okresów historycznych. Można nawet stwierdzić, iż ten aspekt przeszłości cieszy się olbrzymią popularnością wśród czytelników.\nI właśnie wspomnienia Adama Ochockiego, sprawnie posługującego się piórem dziennikarza - reportera prasy łódzkiej lat trzydziestych, zdają się wychodzić naprzeciw takiej ciekawości. Z racji zawodowej specjalizacji autor poznał gruntownie swoje miasto. Przemierzając kilometrowe trasy w poszukiwaniu odpowiednich dla swojego pisma informacji zaglądał do różnych dzielnic, stykał się z najrozmaitszymi środowiskami, poczynając od społecznego marginesu, na miejscowych notablach i intelektualistach kończąc. Z bliska przyglądał się funkcjonowaniu zarówno wielkiego przemysłu, jak i rzemiosła, usług, stosunkom handlowym. Odwiedzał szpitale, w których udzielano pomocy niefortunnym akrobatom ulicznym i połykaczom żyletek. Zaglądał do skupiających ciekawą i zróżnicowaną publiczność kawiarni, teatrów, rewii, cyrków.\nJest też A. Ochocki wspaniałym przewodnikiem po bardzo mało dotąd znanym łódzkim środowisku dziennikarskim międzywojennego dwudziestolecia. Wtajemnicza w kulisy życia "Republiki" - jednego z największych ówczesnych koncernów prasowych. Przybliża obraz stosunków prasowych w Łodzi, warunków w jakich pracowali i ścierali się miejscowi dziennikarze.\nW sumie książka bardzo ciekawa tak dla profesjonalistów - historyków, jak i dla czytelników, którzy chcieliby się dowiedzieć czegoś nowego o, jakże odmiennym od dzisiejszego, życiu wielkiego ośrodka przemysłowego sprzed blisko już połowy wieku.\nPrzygody reportera łódzkiej gazety\nObszerne fragmenty wydanych niedawno wspomnień Adama Ochockiego, reportera łódzkiej przedwojennej gazety, publikowane były na łamach "Prasy Polskiej" i z tej racji nie wymagają szerszej prezentacji. W serdecznym liście, załączonym do sygnalnego egzemplarza, autor wyznaje, iż są one książką jego życia. Wkrótce rozpoczyna bowiem 50. rok pracy w zawodzie dziennikarskim. Wystartował rzeczywiście bardzo wcześnie, nie mając tytułu magistra i żadnych doświadczeń. Jako 17-letni chłopiec zgłosił się - korzystając z protekcji znanego już w środowisku brata - do lokalnej agencji "Polpressu". Jej naczelny redaktor, Stanisław Nower-Jasiński, nie owijał sprawy w bawełnę: - "Płacimy po półtora grosza od wiersza za każdą wydrukowaną w prasie wiadomość pochodzącą z serwisu naszej agencji. Gdy pięć gazet zamieści tę samą informację, otrzyma pan pięć razy większą wierszówkę. W drodze wyjątku panu będę płacił po dwa grosze, ale to między nami…"\nI tak się zaczęło. W swej pierwszej redakcji Adam Ochocki nie zagrzewał jednak długo miejsca. Nie cieszyły go agencyjne michałki. Marzył o znacznie rozleglejszym polu działania. Zdobycie niecodziennej rewelacji o tym, jak łódzki przemysłowiec Kleinman przegrał w karty cały dobytek i żonę, odegrało niepoślednią rolę w dalszej karierze dziennikarskiej. Zaangażował go natychmiast, prawie że telefonicznie, naczelny redaktor "Expressu Ilustrowanego" Władysław Polak.\nWydawcą tego pisma było przedsiębiorstwo prasowe, zaliczane w latach trzydziestych do największych w Polsce. Spółka, na której czele stał zajmujący prorządowe stanowisko przemysłowiec Maurycy Poznański, wykazywała dużo inicjatywy. Jej główny dziennik "Republika", redagowany pod hasłami liberalizmu, liczył na bardziej wyrobionych czytelników, natomiast "Express Ilustrowany" o charakterze sensacyjnym, a nawet - jak twierdzi Andrzej Paczkowski - brukowym, na szerszą klientelę. I faktycznie rozchodził się masowo - dzięki licznym mutacjom - niemal w całym kraju, osiągając nakład w wysokości ćwierć miliona egzemplarzy.\nWłaśnie dzieje owego wydawnictwa, niepowtarzalną egzotykę Łodzi, ludzi którzy odeszli, redaktorów, drukarzy, kolporterów, postanowił Adam Ochocki ocalić od zapomnienia. Spisując z dużym poczuciem humoru, z sentymentem, ale i rzetelnie przeżycia i przygody "pewnego młodzieńca", który w jakże odmiennych niż dzisiaj warunkach stawiał pierwsze kroki jako reporter", przedstawił jednocześnie barwnie, nie ukrywając niczego "jak się przed wojną robiło gazetę". Spółka z o.o. "Republika" wydawała 13 stałych tytułów, w tym cztery codzienne (licząc 20 mutacji "Expressu Ilustrowanego" jako jeden tytuł), 8 tygodników i jeden rocznik, a zatrudniała 26 dziennikarzy, czyli równo po dwóch na jedno pismo. Nic więc dziwnego, że "dziennikarze harowali od rana do obiadu, po dwugodzinnej przerwie wracali do biurek redakcyjnych, przesiadując przy nich nieraz do późnego wieczora. Rezygnowali z życia osobistego, z rozrywek kulturalnych, ale najważniejsze, że interes kwitł, przynosząc kokosowe dochody (…). Chodziło tu przede wszystkim, kto napisze szybciej, ciekawiej. Co rano naczelni gazet studiowali prasę i biada, jeżeli znaleźli jakąś ciekawą wiadomość, która nie znalazła się w ich gazecie. Sypały się wtedy kary, przeważnie pieniężne". Rywalizacja była zbyt ostra, aby w redakcji mógł utrzymać się dłużej urzędnik udający dziennikarza. Ustawiczne latanie po mieście niewiele przynosiło pożytku. W zagarnianiu wierszówki górowali ci, którzy potrafili telefonicznie dotrzeć wszędzie tam, gdzie działo się coś ważnego i rozporządzali budzącą podziw listą informatorów. "Często nawiedzają mnie sny o przedwojennej redakcji - pisze Adam Ochocki - i śni mi się jedno i to samo. Nie mam żadnego ciekawego materiału do gazety, jestem przygnębiony, nieszczęśliwy, a nade mną stoi redaktor Polak i wycina reprymendę, że jestem do niczego, że nic ze m nie będzie. Te sny są konsekwencją urazu, który pozostał mi na całe życie. Zbyt dużo w tamtych latach przeżyłem: niepewność jutra, brak stabilizacji w pracy, pełna determinacji walka o byt. Odcięty od dostępnych, naturalnych źródeł informacji, zmonopolizowanych przez starszych zasiedziałych kolegów, musiałem kluczyć po marginesach jak zając, szperać, węszyć, wychodzić naprzeciw zdarzeniom, nieraz je inspirować, żeby chociaż od czasu do czasu zdobyć sensację większego kalibru." Łódzcy wydawcy nie przebierali w środkach, uważając, iż wszystkie chwyty są dozwolone. Kiedy zecer "Republiki" dla kawału wytłoczył z matrycy rewers i awers niklowej pięćdziesięciogroszówki, odlał kilka monet ze stopu drukarskiego, a następnie wrzucił je do kotła, konkurencyjny "Głos Polski" wydrukował zajmującą cztery szpalty informację pt. Fabryka fałszywych pieniędzy w "Republice"! Zecerzy podrabiają monety obiegowe". Na ulicę Piotrkowską 49 skierowano ekipę policyjną z ekspertem od spraw menniczych i innymi fachowcami. Dochodzenie wprawdzie umorzono, ale właściciele "Republiki" musieli się gęsto tłumaczyć przed kim należy. Skandale w gazetach robiono w pewnym sensie na pokaz, dla reklamy i efektu, wywołania huczku wokół własnej osoby i swego pisma. Redaktor naczelny "Głosu Porannego" zarzucał np. publicznie Władysławowi Polakowi, że jego recenzje teatralne, umieszczane w "Expressie", są tendencyjne, z osobistych względów faworyzujące niektórych reżyserów i aktorów ("Jak długo siedziałeś, Władeczku w garderobie tej aktorki"). Polak nie pozostał dłużny i w liście otwartym zwracał się do adwersarza mające na imię Gustaw, per "Mój ty malutki Gutasku". Tak wyglądały czasami ówczesne polemiki prasowe. Adam Ochocki przyznaje szczerze, że polityka nie była jego najmocniejszą stroną: - "W pogoni za lokalnymi sensacjami i wierszówką traciłem z pola widzenia sprawy rzeczywiście ważne. Wydarzenia na świecie nie interesowały mnie specjalnie". Znał za to wszystkie dzielnice Łodzi, często przemierzał kręte uliczki Bałut, ulice szczególnej nędzy, gdzie na płocie wywieszono kiedyś ogłoszenie "Odstąpię swe łóżko od 8 wieczór do 6 rano", poznał dokładnie stosunki międzyludzkie w czasach, gdy wekslem posługiwano się jako pospolitym środkiem płatniczym, z przerażeniem obserwował na Górnej przebieg masowej eksmisji kilkunastu rodzin z czynszowych kamienic, której towarzyszyły złorzeczenia dorosłych i płacz dzieci: "Zdesperowani udali się całą gromadą na Doły i tam, na terenie cmentarza, wykopali jamy, powbijali kije, zawiesili płachty i rozbili namioty. Gdy żywi nie chcieli okazać im pomocy, poszukali jej u umarłych."\nJak słusznie ktoś zauważył, Adam Ochocki przypomniał w swej książce "prawdziwy pejzaż nie istniejącego dziś miasta, któremu też na imię było Łódź". Sugestywnie oprowadza nas autor po melinach łódzkiego półświatka, przedstawia jego króla "Ślepego Maksa", czyli Maksa Bornsteina, prezesa "stowarzyszenia dusicieli", a de facto egzekutora należności od opornych dłużników, zapoznaje z niepozornym szynkiem o groźnej nazwie "Kokolobolo", miejscu spotkań złodziejaszków, alfonsów i różnego rodzaju szumowin, tolerowanym przez policję, bo miała tu swoich kapusiów, zwiedza przybytki podkasanej Muzy: teatrzyki rewiowe "Gong", "Cocktail", "Bomba" i "Jar", śledzi "pyskówki" w Sądzie Grodzkim, gdzie znajdowały epilog sąsiedzkie nieporozumienia, bójki i pijackie awantury, wzbogacające kroniki miejscowych gazet, pojawiających się i znikających jak efemerydy; wszelkie rekordy pobiła zaś popołudniówka "Extra-Telegram", która wychodziła … dwa dni.\nWprawdzie Adam Ochocki nieopatrznie umiejscowił redakcję "Czasu" w Wilnie i popełnił kilka innych podobnych błędów, ale zebrał w swych wspomnieniach tyle interesujących faktów, ilustrujących funkcjonowanie sensacyjnej prasy w okresie międzywojennym, że wszystkie pomyłki można mu bez żalu wybaczyć.\n"Przez dziewięć długich lat marzyłem skrycie o samodzielnym zredagowaniu gazety" - zwierza się Ochocki. I nadeszła taka chwila, lecz w jakich okolicznościach? We wrześniu 1939 r., kiedy szefowie zostawili wydawnictwo na pastwę losu, awansuje na naczelnego, samotnie trwając na placu, wódz bez żołnierzy: "Usiadłem przy biurku i zredagowałem pierwszą stronę. Linia Zygfryda przekroczona w siedmiu punktach… Kapitan Bajan bombarduje Berlin… Nasze wojska przechodzą do kontrataku… A Niemcy, atakując ze wszystkich stron, z lądu i powietrza, wdzierali się w głąb kraju." Ostatni rozdział, zamykający wspomnienia łódzkiego reportera, opowiada o następujących tragicznych wydarzeniach: o pierwszych dniach hitlerowskiej okupacji, o aresztowaniu i rozstrzelaniu - w pierwszej kolejności - kilku pozostałych w mieście dziennikarzy i o ucieczce autora - poprzez Warszawę - do Białegostoku. Wrócił do rodzinnej Łodzi dopiero po sześciu latach, zastając już w starej oficynie nowy, powojenny "Express" i sporo dawnych kolegów. Znowu rozpoczyna pracę jako dziennikarz, przeżywając inne emocje, kłopoty, wzruszenia i radości. Czekamy w związku z tym na dalszy ciąg dziennikarskich przygód Adama Ochockiego.\nNowości spod znaku Wydawnictwa Łódzkiego\n/…/ Przypomnijmy, że jest jeszcze w sprzedaży Adama Ochockiego Reporter przed konfesjonałem, czyli jak się przed wojną robiło gazetę - zabawnych (i całkiem serio) opis perypetii reporterskich, czytany dzisiaj z pewnym zdumieniem, że tak się kiedyś mogło pracować i zarazem z pewnym przymrużeniem oka, które sam autor książki robi do czytelników. /…/\nReporter z myszką\nW witrynach księgarskich Łodzi ukazały się w ostatnich tygodniach egzemplarze nowej edycji Wydawnictwa Łódzkiego. Jest to książka Adama Ochockiego o nieco długim tytule: Reporter przed konfesjonałem, czyli jak się przed wojną robiło gazetę. Jest parę powodów, dla których chciałbym czytelnikowi łódzkiemu szkice dziennikarskie Ochockiego zarekomendować.\nNa początek może wysunę motyw pozornie najbłahszy, ale mający dla odbiorców bynajmniej niemałe znaczenie. Lektura Reportera przed konfesjonałem to dobra, odprężająca rozrywka. Ochocki, dziś już jeden z seniorów dziennikarstwa łódzkiego (formułując te słowa, zawahałem się; "senior" to brzmi dostojnie i kojarzy się z sylwetką zramolałego tetryka, a Adaś Ochocki jest do dziś młodzieńcem z ducha), debiutował na łamach prasy codziennej w naszym mieście blisko pięćdziesiąt lat temu. Jako należący do generacji dziennikarskiej, która debiutowała po wojnie, odnoszę się doń (odnosiłem zawsze) w sprawach zawodu z należytym szacunkiem, ale on sam o takie traktowanie swej osoby nigdy nie zabiegał. Każda rozmowa z nim to niekończące się pasmo dykteryjek i dowcipów, zwłaszcza szmoncesów, w których przekazywaniu po nieodżałowanym Horacym Safrinie był zawsze drugim z kolei niedościgłym mistrzem. W Reporterze przed konfesjonałem także nie pożałował ich czytelnikowi, w książce aż się roi od żydowskich kawałów, których specyficzny humor tak nas niezmiennie bawi.\nPrzykład? Pierwszy z brzegu, proszę bardzo! Rzecz dzieje się w latach międzywojennych w dobie wielkiego kryzysu:\n" - Co dzień dokładam do swego interesu - skarżył się pewien właściciel sklepu.\n- Z czego? W niedzielę i święta sklep jest zamknięty i z tego właśnie żyję."\nTe perełki humoru, którymi utkana jest narracja Ochockiego, składają się na specyficzną rodzajowość przedwojennej Łodzi, w której mniejszość żydowska stanowiła około jednej czwartej ogółu mieszkańców. Ten świat o niepowtarzalnym folklorze zintegrowany był zresztą zarówno z ludnością polską jak i niemiecką Łodzi. Nim nadeszły ponure lata okupacji hitlerowskiej nie brakowało w tym mieście przykładów wzorowego współżycia ludzi różnej narodowości, różnego wyznania, różnego obyczaju. Granice narodowościowe u Ochockiego są zatarte, pozostawione raczej domysłowi czytelnika. Myślę, że dzięki temu właśnie obraz przedwojennej Łodzi jest w tej książce taki autentyczny, niezałgany.\nOto więc drugi motyw, dla którego każdy lokalny łódzki patriota znajdzie w Reporterze przed konfesjonałem wiele cennego dla siebie materiału. W książce tej odmalowana jest niby mimochodem przedwojenna Łódź. Ochocki szkicuje ją z wdziękiem i znajomością rzeczy. Ocala od zapomnienia. Na koniec odkładam sprawy dziennikarstwa przedwojennego, które są przecież główną treścią książki. Ochocki opowiada z humorem o trudnym zawodzie, który uprawiać zaczął jako człowiek bardzo młody, tuż po zdaniu matury. Praca w gazecie była wówczas zwierciadłem, w którym odbijała się cała skomplikowana struktura ówczesnego życia. Współczesny pracownik prasy, porównując swoją działalność zawodową z tą opisywaną przez Ochockiego, musi dojść do wniosku, że żyje mu się (współczesnemu dziennikarzowi) wprost luksusowo.\nJakże daleko odeszliśmy od twardych praktyk zdobywania materiału do gazety przy stosowaniu wszelkich chwytów i wybiegów, od pracy wyłącznie za wierszówkę, bez stałej pensji, pracy połączonej z ryzykiem, że jeśli materiał nie będzie zakwalifikowany do druku, to się nie zarobi nic! Na tym tle niezwykle ostro przebiegała walka konkurencyjna między dziennikarzami, jak choćby między autorem książki i piękną panią Ireną Weiss, z którą dzielił pokój redakcyjny i telefon. Choć, jak wynika z różnych aluzji, autor miał dużą słabość do płci pięknej, do tej pani czuł przecież niechęć przeobrażającą się wręcz w nienawiść, widząc w niej groźną antagonistkę w walce o miejsce na szpaltach gazety.\nW wyścigu o zdobycie możliwie najatrakcyjniejszego materiału dziennikarz przedwojenny wyrastał do poziomu reportera doskonałego, uciekającego się nierzadko do karkołomnych wręcz pomysłów. Ot, choćby ów Henryk Passierman, który chcąc zdobyć wywiad z przejeżdżającym przez Łódź komisarzem ludowym spraw zagranicznych ZSRR, Gierogijem Cziczerinem, przebrał się za kelnera dworcowego i przedarł się przez kordon policyjny z imbrykiem i szklanką, wołając: "Herbata dla pana komisarza!"\nZastanawiam się, czytając tego rodzaju "kawałki" w książce Ochockiego, czy dzisiaj mamy kogo przeciwstawić owym przedwojennym reporterom doskonałym. Z żalem muszę stwierdzić, że zawód dziennikarski zurzędniczał, uległ skonwencjonalizowanym formom życia społecznego, podporządkował się im, zbanalizował. Broni się jeszcze publicystyka, ale reporterskie formy zdobywania informacji podupadły.\nMoże dziś, gdy dziennikarze walczą o podniesienie prestiżu swojego zawodu, gdy przywrócić chcą zaufanie społeczeństwa do ich pracy, warto by pomyśleć także o przywróceniu splendoru samej technice pracy. Niech miejsce notatek i artykulików, przypominających biurokratyczne sprawozdania branżowe, zajmą prace ambitniejsze, wykazujące indywidualność autora, jego pomysłowość i umiejętność poszukiwania atrakcyjnego materiału do gazety!\nTakie refleksje nasunęły mi się na marginesie lektury Ochockiego.\nAdam Ochocki urodził się w 1913 r. w Łodzi. W 1930 r. rozpoczął pracę dziennikarską. Przez kilka miesięcy był reporterem agencji prasowej "Polpress", potem - do września 1939 r. - pracował w łódzkim koncernie "Republika", w redakcji "Expressu Wieczornego Ilustrowanego". Fragment wspomnień Ochockiego publikowały m.in. "Odgłosy" (1977 r., nr 35-36) i "Prasa Polska" (1969 r., nr 11; 1978 r., nr 7, 9). Ich pełną wersję Reporter przed konfesjonałem, czyli jak się przed wojną robiło gazetę prezentuje obecnie Wydawnictwo Łódzkie. Ochocki połączył w książce dwa wątki: "robienie gazety" i dzieje Łodzi.\nWspomnienia swe napisał autor głównie z autopsji, raczej nie odwołując się do innych źródeł niż własna pamięć. Zyskuje na tym narracja - barwna, swobodna, nieobciążona chronologią i statystyką. Jakkolwiek historyk prasy nie znajdzie w książce zbyt wielu dat i konkretów, stanowi ona cenną pozycję jako pierwsza relacja łódzkiego dziennikarza na temat koncernu "Republika". Przedsiębiorstwo powstało w 1923 r. i w krótkim czasie zdobyło rangę jednego z największych wydawnictw prasowych w Polsce. Najbardziej rentownym przedsięwzięciem był "rewolwerowy" "Express Ilustrowany", który z uwagi na wysokość nakładu, ilość mutacji i zasięg rozpowszechniania można uznać za jeden z najpopularniejszych dzienników Drugiej Rzeczypospolitej (por. A. Paczkowski), Prasa Polska w latach 1918-1939, Warszawa 1980 r., s. 68, 167-169). Tytuł wydania popołudniowego brzmiał: "Express Wieczorny Ilustrowany", w której to redakcji pracował autor recenzowanych wspomnień. Książka Ochockiego rozszerza zakres naszej wiedzy o "Republice". Obok krótkiej charakterystyki właścicieli: przemysłowca Maurycego Poznańskiego i Czesława Ostaszewskiego, naczelnego redaktora dziennika "Republika" szerzej zaprezentował autor sylwetki swych bezpośrednich przełożonych: trzeciego udziałowca, szefa "Expresów" - Władysława Polaka oraz sekretarza redakcji "Republiki" - Adama Górskiego. Cenna jest także lista dziennikarzy zatrudnionych w koncernie w latach trzydziestych. Ochocki podkreśla ich wszechstronność - pisali przecież na różne tematy. Obowiązywał jedynie podział źródeł wiadomości. Najlepsze - czyli gwarantujące sensacyjny materiał - naczelni przydzielali z reguły starszym, "zasiedziałym" dziennikarzom. Te decyzje szefów warunkowały pozycję pracownika w wewnątrzredakcyjnej hierarchii.\nIlustracja rządzących prasą praw konkurencji są licznie prezentowane w książce mechanizmy i przykłady walki o czytelnika. Najważniejsze było tempo podawania wiadomości i ich sensacyjny charakter. Dużą rolę odgrywała szata graficzna pisma; czerwony kolor tytułów, ilustracje. Zachęcano czytelnika powieściami odcinkowymi, konkursami. Dążono do eliminacji czy zdyskredytowania konkurentów, stąd ostre, czasem wulgarne polemiki, rewelacje typu. Fabryka fałszywych monet w "Republice" itp. (Ochocki zwraca uwagę, iż prasowe awantury spełniały także funkcję reklamową). Autor opisuje kulisy przejęcia "Głosu Polskiego" przez nową ekipę w czasie pobytu dawnego właściciela w sanatorium. Przykład, choć ekstremalny, ilustruje stosunki panujące na prasowym rynku. Wartość wspomnień Ochockiego polega również na tym, iż sprawy zawodowe przedstawił z pozycji "szeregowego" reportera. Nie tylko "wrogie pisma" były jego konkurentami. Rywale to również koledzy z redakcji - wszak z nimi walczył o miejsce w gazecie, którą to walkę podsycał system wynagrodzeń. Dziennikarz z niższych szczebli hierarchii wewnątrzredakcyjnej nie otrzymywał stałej pensji, płacono mu jedynie tzw. wierszówkę. Rywalizację świadomie zaostrzali szefowie - niektórym reporterom wyznaczano te same źródła informacji.\n"Express" był pismem sensacyjnym, a nawet brukowym, co determinowało zawodowe zainteresowania reportera i sposób jego pracy. Autor eksponuje ciągły pośpiech oraz "rewolwerowy" charakter zbieranych informacji. Zdobywano je za pomocą telefonu, a także w czasie reporterskich wypraw. Materiały ogłaszano nie troszcząc się o rzetelność: koloryzowano szczegóły, często je po prostu wymyślano. Zabiegi te były charakterystyczne dla całej prasy sensacyjnej, na której tle "republikańskie" pisma nie błyszczały dziennikarskim poziomem. Daleko im było do warszawskich "czerwoniaków", jeszcze dalej do "IKC". Milczy o tym Ochocki...\nJak wspomniano, Reporter przed konfesjonałem świadomie unika dat, wskutek czego niektóre dane są trudne do zweryfikowania. Ostrożnie należy traktować np. informację, że "niebawem nakład wszystkich mutacji ("Expressu Ilustrowanego") zwiększył się do ćwierć miliona, podczas gdy łódzki "Express" drukował 60 tys. dziennie (co stanowiło jak na ówczesne warunki, rekord). "Niebawem", a więc kiedy? Nakład obu wydań "Expressu" w latach 1926-1930 Andrzej Paczkowski szacuje na około 80000 egzemplarzy. Według tego badacza sam "IKC" w 1925 r. drukował 50000, a w 1929 r. około 100000-120000 (A. Paczkowski, s. 68, 107, 109). Kiedy więc (i czy rzeczywiście) sześćdziesięciotysięczny nakład "Expressu" był nakładem rekordowym?\nKsiążka Ochockiego jest dla historyka prasy cennym źródłem, pozwalającym bliżej poznać pracę wydawnictwa sensacyjnego dziennika, stosunki panujące w świecie dziennikarskim. Reporter przed konfesjonałem to także źródło do dziejów Łodzi: znajdziemy w nim wiele obrazów i obrazków z życia miasta w latach międzywojennych. Szkoda, że - jak sam autor przyznaje - nie była jego najmocniejszą stroną polityka, której w swoich wspomnieniach poświęcił niewiele miejsca. Bez uwzględnienia konfliktów narodowościowych i społecznych, strajków czy wyborów samorządowych obraz Łodzi w tej "łódzkiej" książce jest niepełny, a lektura pozostawia pewien niedosyt.\n"Kwartalnik Historii Prasy Polskiej"\nMonika Wrzesińska rekomenduje tomik Ochockiego\nCzytelnik zna dobrze to nazwisko z łam „Szpilek”, gdzie od kilku lat Adam Ochocki zamieszcza barwne szkice z przeszłości polskiej satyry. Własne utwory satyryczne zamieszczał Ochocki kiedyś w „Karuzeli”, obecnie ich zbiorek prezentuje Wydawnictwo Łódzkie pod kokieteryjnym tytułem To ci kwiatki. Autor prezentuje się tam jako uważny komentator obyczaju, nie stroni też od klasycznej humoreski, którą uprawia w licznych formach: humoreska, wiersz, fraszka, bajka. Ten – nieco staroświecki, a więc dokładny w wyprowadzaniu point i konsekwentny w konstrukcji fabuł – stosunkowo rzadko gości na łamach „Szpilek”. Może tym bardziej należy rekomendować książeczkę Ochockiego: dla każdego coś miłego!\nKwiaty są dziś drogie, dobrze więc zrobił znany łódzki dziennikarz i satyryk Adam Ochocki, obdarzając nas za jedyne 80 zł. wielobarwnym bukietem splecionym misternie z 79 kwiatków: tyle bowiem utworów zawiera wydany obecnie przez WŁ jego tomik satyryczny To ci kwiatki.\nZnalazły się w tym zbiorku felietony, humoreski, wiersze i fraszki – dorobek jego ponad 30-letniej twórczości satyrycznej. Obok utworów drukowanych w „Karuzeli”, „Szpilkach”, „Odgłosach” i prasie codziennej , transmitowanych w radiu i TV znaleźć tu można również nowe, nigdzie jeszcze nie publikowane. Sporo z nich – o czym warto przypomnieć – drukowanych było również w zagranicznych czasopismach satyrycznych.\nKsiążkę cechuje różnorodność form i treści, a jej największą zaletą jest aktualność poruszanych tematów, które nie zestarzały się mimo upływu czasu. Bolączki i niedogodności, które trapiły nas ongiś, dokuczają nam i nadal.\nFakt, że autor pracował przez wiele lat jako dziennikarz, zaważył na charakterze jego satyrycznej twórczości. Bystry obserwator naszej rzeczywistości umie ze swych spostrzeżeń wyciągnąć właściwe wnioski i niedostatki nasze atakuje lekko i z humorem. Oto np. jedna z jego fraszek nawiązująca do jakże wciąż aktualnej sprawy ochrony środowiska naturalnego, a zatytułowana Wycinać, czy nie wycinać:\n„Mam w tej sprawie od dawna pogląd ustalony,\nNiechaj pomną więc leśne i inne ekipy:\nChrońmy dęby, topole, klony i jesiony,\nAle wszędzie gdzie da się – wycinajmy lipy!”\nTakie często bardzo bujne rozgałęzione lipy naszej rzeczywistości wyszydza i wykpiwa Ochocki, czerpie również tematy z własnych wspomnień i podróży po świecie. Tomik jego satyrycznych wypowiedzi zamykają też dwa felietony MR McOver 184 i Kto pana do mnie przysłał? – zabawne wydarzenia w Australii, gdzie autor bawił dwukrotnie.\nŻart i humor są zawsze pożądane. Tak więc zakładamy, że To ci kwiatki Adama Ochockiego rozejdą się tak szybko jak jego wydany poprzednio Reporter przed konfesjonałem.\nNajpierw wypada się wytłumaczyć. Kodeks dziennikarski zabrania w zasadzie publikowania czegokolwiek „po znajomości”, jeżeli jednak ktoś – jak niżej podpisany – przemęczył się w zawodzie ćwierć wieku z górą, chcąc nie chcąc poznał wszystkich dookoła: i ludzi pióra, i ludzi teatru, i kogo tam jeszcze…\nA ile lat przepracował w dziennikarstwie Adam Ochocki, aż strach liczyć po prostu! W każdym razie, gdy ja jeszcze chodziłem do szkoły, Ochocki już pisywał w „Expressie”, między innymi bardzo zabawne teksty do Wicka i Wacka, które czytywałem z wypiekami na policzkach, nie podejrzewając nawet, że kiedyś trafię do tego samego fachu i do tej samej gazety…\nNo i teraz trzymam w ręku książeczkę mojego starszego kolegi To ci kwiatki!, zastanawiając się, co by tu zrobić z tym fantem. Jest to wybór humoresek, felietonów i wierszyków z wielu, wielu lat, po części publikowanych w „Karuzeli” choć nie tylko. Wybór o tyle zręczny i dokonany ze smakiem, że teksty właściwie wcale się nie zestarzały, tylko czasy bowiem się zmieniają, ale ludzie – jak powiada autor – nie tak bardzo…\nMnie osobiście najbardziej rozbawiły historyjki związane w jakimś stopniu z dziennikarstwem i to nie tylko dlatego, że również znam dziś ten fach poniekąd od kulis. Adam Ochocki potrafi delikatnie dokuczać innym co udowodnił tomikiem Reporter przed konfesjonałem oraz publikowaną we fragmentach, a przygotowywaną do druku drugą częścią wspomnień – ale pogodnie żartuje i z siebie, nie upierając się, żeby zaraz włazić na cokół.\nI tak jest właśnie sympatycznie, tak jest właśnie dobrze!\nTomik To ci kwiatki! ukazał się nakładem Wydawnictwa Łódzkiego w przesadnie wysokim nakładzie 30 tysięcy egzemplarzy. To co już trafiło na księgarskie półki, zdążyło z nich zniknąć, ale podobno jeszcze przed świętami mają być tak zwane „dorzuty”. A że cena 80 złotych nie jest na dzisiejsze czasy przesadnie wygórowana, książeczkę w ładnym opracowaniu graficznym Stefana Drobnera szczerze państwu polecam.\nJerzy (Jerzy Panasewicz)\nAdam Ochocki, wieloletni redaktor „Karuzeli”, wydał zbiór swoich tekstów z różnych lat, pod wspólnym tytułem: To ci kwiatki. I choć osobiście nie przepadam za tego typu humorem, lojalnie stwierdzam, że książka może się podobać. Przede wszystkim autor nie sili się na żadne ukryte podteksty, nie zanudza dociekaniami filozoficznymi, nie zmusza do refleksji i zadumy nad losami Ojczyzny i Narodu. Po prostu i zwyczajnie bawi i śmieszy czasem do łez.\nSą u nas siły, sprzeciwiające się publikacji książek w rodzaju rozrachunkowych Dzieci Arbatu, pod pozorem, że idzie o wewnętrzne sprawy ościennego państwa, nie zaś o tutejsze. Jednakże od chwili, gdy Słowacki napisał: "Pierwsza kibitko ruska!" - zsyłka stała się elementem naszej własnej historii, weszła do narodowego śpiewnika strofami "Nie dbam, jaka spadnie kara"…\nDo opisu tych dziejów dołącza dziś tekst Adama Ochockiego; jego wspominki, zwolnione z klamry półwiekowego milczenia zdają się - w obiegu zwanym pierwszym - stanowić początek literackiego wypełniania plamy, białej od tamtejszych śniegów "liesopowału". I pisarsko ukazują fakt, iż szlak ku ojczyźnie, dziesiątkami lat zachwalany jako "najkrótsza droga" - był w istocie najdalszą, tysiącami kilometrów, do tajgi i z powrotem, wiodącą przez ból i upodlenie. I tu raptem mamy rys szczególny tej książki: jej ton, ni to Szwejkowski, ni Lejzorka Rojtszwańca, gdzie makabra i horror stają się szyderczo zjawiskami i naturalnymi, oczywistością, wręcz banałem całej epoki. Kto wie, czy ten właśnie tryb narracji nie ukazuje przenikliwiej losu, zgotowanego kiedyś w azjatyckich bezmiarach ludziom przez ludzi, niż by ukazywał tekst patetyczny i cierpiętniczy? Tu zaś jednako swobodnym i, zda się, bezosobowym sposobem autor opowiada, żartami rzecz przeplatając, o sekretach erotycznych Tadżykistanu i o pochodzie dzieci, sławiących Stalina, który unicestwił im rodziców. Znacząca książka!\nDo wydania Raz, dwa, wziali!\nChcecie się odmłodzić o 42 lata?\nNiepotrzebna do tego dieta, ani masaże czy jakiś cudowny eliksir życia. Wystarczy kupić świeżo wydany komiks z przygodami okupacyjnymi Wicka i Wacka, ulubioną lekturę waszej młodości.\nPo raz pierwszy komiks ten ukazał się w 1948 r. i cieszył się rekordowym powodzeniem, o czym najlepiej świadczy ówczesny nakład w wysokości ćwierć miliona egzemplarzy. Wydany obecnie album zawiera te same przygody obydwu wisusów z Widzewa w ilustracjach Wacława Drozdowskiego i te same wierszyki autorstwa Adama Ochockiego. A, że technika drukarska poczyniła od tamtych czasów wielkie postępy, bohaterowie filmu rysunkowego prezentują się w pięknej, wielobarwnej szacie graficznej, o co pieczołowicie zadbał wydawca – łódzka Krajowa Agencja Wydawnicza.\nW artykule Krzysztofa Vargi o komiksie („Polityka" nr 13) zabrakło mi wzmianki o książce, na której się wychowałem. Chodzi o Wicka i Wacka z tekstem Adama Ochockiego i rysunkami Wacława Drozdowskiego. Są to okupacyjne przygody dwóch cwaniaków z łódzkiego Widzewa, którzy urządzają sobie żarty z Hitlera („O Adolfie ukochany!”), volksdeutschów, niemieckich oficerów i obozowych kapo, wychodząc bez szwanku z największych opresji. Komiks o chudym Wicku i grubym Wacku ukazał się w 1948 r. w nakładzie ćwierć miliona egzemplarzy i poszedł jak woda. Nie był jednak wznawiany, Varga nie wspomniał w swoim artykule, że w czasach stalinowskich komiksy były (na równi z coca-colą, gumą do żucia i kolorowymi skarpetkami) symbolem zachodniej rozwiązłości i otępienia. Za młodu nie zdawałem sobie sprawy (Drozdowski i Ochocki pewnie też nie), że prześmiewczy ton tej książki wobec okupacyjnego koszmaru był nowatorski. Kiedy w latach sześćdziesiątych krytycy filmowi uznali żarty z okupacji w Eroice Munka za odkrycie, pomyślałem, że nie czytali Wicka i Wacka. A powinni byli – komiks jest przecież skrzyżowaniem filmu z literaturą.\nParę lat temu wznowiono wreszcie pokolorowaną wersję polskiego Pata i Patachona. Okazało się, że niektóre zwrotki jeszcze pamiętałem. Czytałem już komiksy przyzwoite i pornosy (twarde i miękkie), prostackie i wyrafinowane, czarno-białe i kolorowe, poważne i śmieszne, realistyczne i baśniowe, nawet narodowowyzwoleńcze (chińskie, po angielsku). Z wierszowanych spotkałem jednak tylko Koziołka Matołka i Wicka i Wacka. Może więc rymowanie jest polskim wkładem do sztuki „rysunkowców” (propozycja polskiego imienia na stulecie urodzin).\nPodczas jednej z licznych ucieczek przed Niemcami Wicek z Wackiem spadają z dużej wysokości. „Gdybym przeczuł taki koniec, to bym spodnie wypchał watą”, krzyczy Wacek. Słowa te przychodzą mi często do głowy podczas jazdy na nartach.\n/…/ Adam Ochocki był znakomitym dziennikarzem, zaczął pracę jeszcze w przedwojennym "Expressie". Był m.in. współtwórcą Wicka i Wacka, komiksu znanego wszystkim nieco starszym łodzianom. Pracował również w "Karuzeli". To prawdziwa legenda łódzkiego dziennikarstwa. Młodszemu pokoleniu znany jest jako scenarzysta filmów animowanych dla dzieci, spod jego pióra wyszedł znakomity Zaczarowany ołówek. W 1980 r. Ochocki wydał pierwszy tom wspomnień pt. Reporter przed konfesjonałem, czyli jak się w Łodzi przed wojną robiło gazetę, potem były kolejne tomy: Raz, dwa, wziali! i Erika zdradza tajemnice. W pierwszej części trylogii autor opowiada o początkach swojej przygody z dziennikarstwem. Teraz książka znacznie poszerzona, wzbogacona o fotografie ukazała się ponownie. O niej, a także o dawnej Łodzi będą rozmawiać goście zaproszeni przez Wydawnictwo "Literatura". Także przyjaciele zmarłego w 1991 roku autora. /…/\n(przed promocją drugiego wydania książki Reporter przed konfesjonałem)\nJak się kiedyś robiło gazetę\nKsiążkę Adama Ochockiego o dziennikarstwie w międzywojennej Łodzi powinien poznać każdy kandydat na dziennikarza, a także wszyscy, którzy interesują się Łodzią.\nTo kopalnia opowieści o ludziach, miejscach i sytuacjach. Autor jako 17-latek zaczął pracę w agencji "Polpress" w 1930 r. Pierwsza rada, jaką usłyszał od szefa, brzmiała: "Telefon to ostateczność. Przez telefon najlepiej się odmawia, ale gdy usiądzie pan naprzeciwko informatora i pomęczy go trochę, zawsze coś się z niego wymusi".\nW 1980 r. Ochocki wydał pierwszy tom wspomnień pt. Reporter przed konfesjonałem, czyli jak się w Łodzi przed wojną robiło gazetę. Teraz pierwszy tom trylogii - znacznie poszerzony i uzupełniony, również o ciekawe zdjęcia - wydała łódzka "Literatura". To rarytas dla amatorów historii Łodzi. Czytelnik poznaje od kuchni pracę w międzywojennej gazecie - jak się znajdowało i "tworzyło" informacje, ale także jak się żyło w ówczesnej Łodzi. Z książką Ochockiego można spacerować po mieście jak z nostalgicznym przewodnikiem. Odnajdujemy zapomniane miejsca, choćby Chrześcijański Dom Odzieżowy przy ul. 11 listopada czy warsztat szewski z ul. Napiórkowskiego 22. Na kartach książki pojawiają się: bogacz Maurycy Poznański, cukiernik Józef Piątkowski czy osławiony "Ślepy Maks". Należy tylko żałować, że w publikacji nie ma indeksu ulic i nazwisk.\nAdam Ochocki to legenda łódzkiego dziennikarstwa. Po wojnie pracował m.in. w "Expressie" i "Karuzeli". Pisał teksty do słynnego Wicka i Wacka. Był też scenarzystą filmów animowanych (Zaczarowany ołówek). Zmarł w 1991 r.\n"Gazeta Wyborcza "\nAdam Ochocki, Reporter przed konfesjonałem, czyli jak się w Łodzi przed wojną robiło gazetę\nWydawnictwo "Literatura", 2004 r.\n"Płacimy po półtora grosza za każdą wydrukowaną w prasie wiadomość z serwisu naszej agencji. Gdy pięć gazet zamieści panu tę samą informację, otrzyma pan pięć razy większą wierszówkę. W drodze wyjątku będę panu płacił po dwa grosze, ale to między nami" - takie słowa usłyszał Adam Ochocki w łódzkiej agencji prasowej "Polpress", w której w 1930 r. zaczynał karierę dziennikarza. Wspomnienia Ochockiego, znacznie poszerzone i uzupełnione o ciekawe zdjęcia, to fascynująca opowieść o ludziach, miejscach i zdarzeniach, zwłaszcza że autor potrafi śmiać się ze wszystkiego i ze wszystkich. Dla czytelników to idealna okazja, by od kuchni przyjrzeć się pracy w przedwojennej gazecie. A redaktorzy chętnie puszczali wówczas wodze fantazji…


Prezydent rozmawia z opozycją, a minister straszy rozpędzeniem demonstracji na Majdanie - Świat - Najnowsze informacje z Europy i ze świata - polityka, komentarze, dyskusje dziennik.pl\n25.01.2014, 17:54 | Aktualizacja: 25.01.2014, 17:55\nKijów Ukraina zamieszki / AP / Sergei Chuzavkov\nOświadczenie jednego z najbardziej oddanych współpracowników prezydenta, Witalija Zacharczenki padło w momencie, gdy w Kijowie trwają negocjacje władzy i opozycji.\nSzef MSW miał zaapelować do uczestników manifestacji na placu Niepodległości i na ulicy Hruszewskiego, aby opuścili te miejsca. Ci, którzy tam pozostaną, w tym także w zajętych budynkach użyteczności publicznej, mają być uznani za ekstremistów. - Jeśli pojawi się zagrożenie, będziemy zobowiązani do użycia siły - oświadczył Witalij Zacharczenko.\nMSW twierdzi, że w kijowskim ratuszu ochrona Majdanu przetrzymywała i torturowała 2 pracowników milicji. Zostali oni uwolnieni dzięki negocjacjom i zostali odwiezieni do szpitala. Na razie nie ma żadnych dowodów na to, że taki przypadek miał miejsce.\nZa to pojawiają się kolejne informacje o prześladowanych przez funkcjonariuszy działaczach Majdanu, między innymi, dziewczynie ze służby medycznej, która została złapana na dworcu kolejowym i wywieziona do lasu. Ujawniono także wideo, na którym widać, jak Berkut brutalnie bije demonstrantów na kolumnadzie na Hruszewskiego.\nW czwartek z kolei Ukraińców zszokowało wideo, na którym funkcjonariusze znęcają się nad rozebranym do naga na 10-stopniowym mrozie mężczyzną. Dotąd MSW twierdzi też, że w nocy z wtorku na środę to uczestnicy AutoMajdanu pobili berkutowców, choć na wszystkich dostępnych nagraniach (wideorejestratory uczestników, kamery przemysłowe) widać, jak to działacze są bici przez milicjantów, a ich samochody niszczone.\nJanukowycz rozmawiał z liderami opozycji. Teka premiera dla Jaceniuka [AKTUALIZACJA] przeczytaj »\nTagi: Ukraina, Witalij Zacharczenko, Majdan, MSW\nUkraina ma swoje dzieci resortowe i my tez..!\nKaczyński, to taki bolszewicki bachor, specjalnej troski Kremla i ePISkopatu...Wesz na polskim organiźmie\nMartwe dusze na imprezie w PO. Poseł Won=jnaroiwski z PO sfalszowal liste uczestników weekendowego wyjazdu dzialaczy w góry i wyludzil pieniadze z funduszu partyjnego PO. Przyznal sie do winy i chce dobrowolnie poddac sie karze\nWyrok w tej sprawie moze zapasc jeszcze w tym roku - przewiduje legnicka prokuratura, która bada tez inne imprezy organizowane przez PO z tej kopalni w l. 2010-12.\nPod lupa sa wycieczki krajowe i zagraniczne, karczmy piwne członków PO. Z funduszu partyjnego poszlo na nie co najmniej kilkadziesiat tys. zl.\nOto cala prawda o PO - zlodzieje!!! napisze zlodzieje, zlodzieje!!! - bo zlodziej na zlodzieje siedzi. Tak tez rozkradli i sprzedali POlske!!!\nBartłomiej Maślankiewicz, wreszcie jakiś prawdziwy polski dziennikarz z jajami:\nDziwią mnie poniższe, bezsensowne wpisy, które są w ogóle nie na temat!!! Ludzie mniej prymitywizmu, a więcej mądrości w tym co piszecie!! A jeśli nie to z powrotem wracajcie do pierwszej klasy podstawówki! Wracając do tematu, to co dzieje się na kijowskim majdanie jest trudne do rozwiązania. Niestety, wśród europejsko nastawionych demonstrantów część stanowią radykałowie wywodzący się z ukraińskich środowisk neofaszystowskich i neobanderowskich, powiazanych z antypolską partią Swoboda. Wywieszają oni czerwono - czarne flagi UPA, krzyczą "sława Banderze,"rzucają butelkami z benzyną, rozdają widły chyba w celu zabijania zwolenników Janukowycza, prowadzą naród ukraiński do wojny domowej. Ich wielki wódz, neonazista lwowski, polakożerca Ołeh Tiahnybok przemawia do tłumów przeraźliwie drąc gardło, gestykulując w szale rezuńskiego amoku niczym Adolf Hitler. Mało tego, podpuszczeni przez antysemitów z partii Swoboda zwyczajni Ukraińcy zaczęli siłą przejmować władzę we Lwowie, Stanisławowie itp. Celem nowych banderowców ze Swobody jest przejęcie władzy na Ukrainie oraz budowa Wielkiego państwa, które będzie antyrosyjskie, ale jeszcze bardziej antypolskie. Pomniki Bandery stoją w wielu miastach Ukrainy Zachodniej, mnóstwo ulic nosi imię, tego rzeźnika, polakożercy. Dlatego drodzy rodacy, zastanówcie się kogo do końca popieracie! Jaceniuk i Kliczko powinni pozbyć się pogrobowców upowskich wraz z ich fanatycznym, nienawistnym do innych narodów wodzem - Tiahnybokiem.\nale ktos robi kretyna z tego Tofika...hahahaha.. swietna zabawa\ntofik i kizia mizia otwórzcie kabaret tu się marnujecie brawo\nja przepraszam za zapis " Poseł Won=jnaroiwski z PO", ale jestem jeszcze pijany po tej imprezie PO wgórach\nJa też rozmawiałem z sąsiadem. Powiedział mi że może jeść nawet chleb ze smalcem byle tylko Tusk rządził dalej. Bo jak Kaczor przyjdzie to szambo. Nawet zgodziliśmy się mieszkać w baraku, bo nie mamy na czynsz. Ale ten straszny Kaczor to taka zaraza. A to że sobie coś tam ukradli nasze chłopaki z PO czy z PSL, to są nasi i już, my możemy kraść, nieważne każdy kradnie. Sąsiad puścił mi TVN i dał Wyborczą i tam napisali że najważniejsze żeby PO rządziła. Obaj w to wierzymy, i do śmierci będziemy głosować na Tuska!!!\nPREZES RESORTOWY BACHOR\nSTRASZNIE CZUC !!! : STARE SMIERDZACE KACZE JAJCA\nSzef zwiazku z kopalni Sosnica-Makoszowy sfalszowal liste uczestników weekendowego wyjazdu dzialaczy w góry i wyludzil pieniadze z funduszu socjalnego. Przyznal sie do winy i chce dobrowolnie poddac sie karze\nOto cala prawda o PIS- solidarnosci - zlodzieje!!! napisze zlodzieje, zlodzieje!!! - bo zlodziej na zlodzieje siedzi. Tak tez rozkradli i sprzedali POlske!!!\nJa wiem, ze jestem ociężały umysłowo i nie mam nic sensownego do powiedzenia. Kiedyś chciałem sie zapisać do Pis , ale mnie nie przyjęli, bo powiedzieli, że debili nie przyjmują. Doradzili mi bym zapisał sie do PO, bo tam przyjmuja nawet największych idiotów. Mieli racje, PO mnie przyjęło i dalo pracę na forach,...\nPIS jedzie na Ukraine...)))\nWezcie tez z soba Jaroslawa Kaczynskiego. Jak wiadomo - to Pan Prezes obalil komune w Polsce i w calym bloku, wiec latwo poradzi sobie tez z Janukowyczem.\nI niech bron Boze nie wraca tutaj póki nie wykona zadania.\nHofman, Lipinski, Czarnecki? Prezes sie nie postaral.\nPawlowicz, Sobecka i wsparcie haremu wdów Gosiewskich to lepszy sklad grupy szturmowej.\nto super, ze jada..!! moze zwyciezcy w zamian za "pomoc" wystawia nowe pomniki upowcom.. taki byl jedyny widoczny efekt pajacowania\nich koloegów na scenie podczes pomaranczowej rewolucji.\nNasze media w bardzo jednostronny sposób relacjonują wydarzenia na Ukrainie, z wielką wyrozumiałością i pobłażaniem dla tamtejszych zadymiarzy. Zobaczymy jak będzie na 11 listopada. Dla naszych amatorów "kryterium ulicznego" może to być doskonała lekcja.\nDo tego uporczywie nie dostrzegamy głownej sprężyny rozruchów - antypolskie, banderowskiej partii Swoboda i jej bojówek


Green Coffee 5K - kilka przedzakupowych uwag na temat tabletek.\nGreen Coffee 5K – czy Green Coffee 5K naprawdę działa na jaki efekt możemy liczyć?\nGreen Coffe 5K to nic innego jak dobrze znany na rynku suplementów wspomagających odchudzanie ekstrakt z zielonej kawy. Producent na swojej stronie informuje o szeregu korzyści jakie możemy uzyskać stosując kurację Green Coffee 5K. Po pierwsze to zrzucenie zbędnych kilogramów, jednak nie wiemy jak dużo kilogramów możemy się pozbyć, ponieważ takiej informacji nie ma. Szkoda, bo zawsze podawany średni wynik po stosowaniu miesięcznej kuracji daje nam jasną informację kto powinien z suplementu skorzystać. Na stronie widnieją opinie kilku osób, które twierdzą że schudły od 5,5 kg do 23 kg. Jest to dosyć duża rozpiętość.\nGreen Coffee 5K. Co zawiera Green Coffee 5K?\nGreen Coffe 5k zawiera wyciąg z niepalonych ziaren zielonej kawy. W jednej kapsułce według producenta znajduje się wartość odpowiadająca ilości 500 mg surowych niepalonych ziaren zielonej kawy, co wydaje się nam niestety liczą podaną trochę na wyrost. Czym jest zielona kawa? To po prostu niedojrzałe owoce kawy. Tradycyjna kawa jest palona, dlaczego ziarna są ciemne. Według producenta ziarna zielonej kawy bogate są w kwas chlorogenowy z grupy polifenoli. W literaturze podkreśla się jego silne działanie przeciwbakteryjne, przeciwgrzybiczne i przeciwwirusowe. Dodatkowo jest znanym przeciwutleniaczem.\nGreen Coffe 5K działanie. Jak według producenta działa Green Coffee 5K?\nWedług producenta Green Coffee 5K produkt ten działa w kilku obszarach. Po pierwsze przyśpiesza metabolizm, dzięki temu proces trawienia odbywa się szybciej a organizm zużywa na niego więcej energii. Dodatkowo pracę organizmu usprawnia kwas chlorogenowy, którego duże ilości zawierają ziarna zielonej, niepalonej kawy. Producent obiecuje też znaczne zmniejszenie apetytu, co ma wpłynąć na przyśpieszenie procesu odchudzania. Kolejny etapem działania Green Coffee 5K jest obniżenie poziomu cukru we krwi i spowalnianie procesu wchłaniania glukozy, co także mocno ma przyczynić się do zrzucania zbędnych kilogramów. Regeneracja wątroby i obniżenie poziomu cholesterolu to także prawdopodobne działanie tego produktu. Jednak tutaj należy podkreślić, ze mimo iż przygotowaliśmy nie jeden ranking suplementów diety na bazie zielonej kawy, to nigdy nikt nie podawał, że zielona kawa ma właściwości obniżające cholesterol. Być może tutaj producent trochę koloryzuje.\nProducent zapewnia o tym, iż wszystkie składniki Green Coffe 5K pochodzą z naturalnych i bezpiecznych źródeł, a co za tym idzie produkt jest w pełni dla wszystkich bezpieczny. My jednak jesteśmy mocno sceptyczni ze względu na jego rzekome właściwości obniżające poziom cukru we krwi oraz poziom cholesterolu. W przypadku stosowania kuracji Green Coffee 5K przez osoby, które mają problemy ze stabilizacją poziomu cukru lub za dużym cholesterolem należy skontaktować się z lekarzem, aby nie doprowadzić do nadmiernych spadków, które mogą zagrażać naszemu zdrowiu. Dodatkowo należy nadmienić, o czym producent nie wspomina, że zielona kawa jest źródłem kofeiny, a więc osoby, które mają problemy ze snem nie powinny stosować tej kuracji, bo może jeszcze bardziej zaburzyć ich system funkcjonowania.\nGreen Coffee 5K opinie przeczytane w Internecie.\nOpinie o samym Green Coffee 5K ciężko jest znaleźć, co sugeruje, że nie jest to marka zbyt popularna wśród osób poszukujących sposobów na pozbycie się swoich problemów z otyłością. Jeśli wpisujemy Green Coffee 5K opinie w wyszukiwarkę wyskakują nam głównie fora związane z opisem działania zielonej kawy, a nie konkretnie tego produktu. Poza tym produktów na bazie zielonej kawy jest tak, dużo że nie jest łatwo znaleźć opinie o konkretnej marce. Jedyne opinie jakie znaleźliśmy o tym produkcie znajdują się na stronie internetowej, gdzie produkt jest prezentowany. Niestety nie możemy uznać ich za obiektywnych, bo wiadomo, że każdy producent naciąga rzeczywistość i promuje swój produkt najlepiej jak umie. Nie mniej możemy powiedzieć, że Green Coffee 5K działa tak samo jak wszystkie inne suplementy stworzone na bazie zielonej kawy.\nGreen Coffee 5K nasza ocena.\nGreen Coffee Plus to produkt ładnie opakowany z bardzo dobrym marketingiem. Osoba z naszej redakcji, która go stosowała schudła 3 kg, w ciągu dwóch tygodni, jednak zaznaczmy, że stosowała przy tym dietę i zrównoważony wysiłek fizyczny. Dużym minusem według nas jest to, że produkt obniża poziom cukru we krwi oraz poziom cholesterolu. Kurację trzeba skonsultować co najmniej z lekarzem pierwszego kontaktu. Suplementy na bazie zielonej kawy zdobyły popularność kilka lat temu. Mimo, że Green Coffee 5K ma różne właściwości to sądzimy jednak, że najlepszy okres już za nim. Zielona kawa jest znana na rynku od lat, a teraz pojawiły się nowe preparaty, które działają znacznie skuteczniej niż prezentowany przez nas suplement. Preparatem, który gwarantuje zrzucenie nawet 14 kg, dodatkowo usuwającym efekt jo-jo jest opracowany dzięki nowoczesnej technologii i odpowiednio dobranemu składowi – Green Magma. Green Magma to ekstrakt z młodego, zielonego jęczmienia, którego bogactwo zostało zamknięte w jednej tabletce dzięki procesowi liofilizacji. W ten sposób uzyskana została bomba witaminowa, zapewniająca podkręcenie metabolizmu, usunięcie tłuszczu, złogów i toksyn z organizmu oraz poprawianie kondycji włosów, skóry oraz paznokci. Green Magma jest absolutnym hitem w USA, teraz podbija Europę. Jeśli także chcesz schudnąć i poprawić wygląd oraz wzmocnić odporność, sięgnij teraz po ten niesamowity preparat. Aby go kupić wystarczy kliknąć w ten link:\nGreen Coffee 5K, odchudzanie z Green Coffee 5K, Green Coffee 5K co to, Green Coffee 5K cena, GreenMagma skuteczność, Green Coffee 5K gdzie kupić, Green Coffee 5K odchudzanie, Green Coffee 5K tabletki, Green Coffee 5K koszt, Green Coffee 5K opinie, Green Coffee 5K skład, Green Coffee 5K efekty, Green Coffee 5K suplement diety, Green Coffee 5K na odchudzanie, Green Coffee 5K zakup\nsty 16, 2018 at 11:11\nSlimetrol wg mnie troszke drogi, ale z tego co opowiadała mi znajoma, to działa więc no chyba warto. Ja i tak nie potrzebuję tych specyfików, bo jestem szczupła:)\npaź 4, 2017 at 14:30\nWygląda naprawdę ładnie w tym opakowaniu, ciekawe czy z działaniem też jest tak pozytywnie. Ogólnie przekonałem się do tych tabletek, tylko jeszcze mam zamiar poczytać resztę opinii o tym produkcie na odchudzanie.


Historyczny zarys Zgromadzenia\nPan Bóg powołał nasze Zgromadzenie do życia i pełnienia miłosierdzia jako szczególnej misji w Kościele.\nPoczątkiem Zgromadzenia było dzieło Józefa Chauvenel'a - członka Parlamentu w Metz i adwokata w Nancy w Lotaryngii, którym Duch Święty posłużył się do urzeczywistnienia ewangelicznego miłosierdzia wobec najbardziej ubogich i chorych, dotkniętych skutkami 30-letniej wojny. Poświęcił on dla nich swój majątek i swoje życie. Pielęgnując chorych na cholerę w Toul zaraził się i zmarł w 1651 r. Zapoczątkowane dzieło kontynuował ojciec Józefa, Emanuel Chauvenel. Spełniając testament syna, przekazał 18 czerwca 1652 r. fundację pod wezwaniem Świętej Rodziny Jezusa Maryi i Józefa współpracowniczkom Józefa Chauvenel'a, gotowym poświęcić swoje życie w służbie ubogim, które nazwał Siostrami Św. rodziny. Od przekazanego im następnie domu p.w. św. Karola Boromeusza, zostały wkrótce nazwane Siostrami Miłosierdzia od św. Karola, potocznie Boromeuszkami.\nGłównym zadaniem Sióstr według aktu fundacyjnego jest "Odwiedzać ubogich, chorych i opuszczonych, pomagać im, pocieszać i zatroszczyć się o to, by otrzymali Święte Sakramenty Kościoła." ( podstawowy dokument z 18.VI.1652 ) Opat Premonstratensów - Ojciec Epifaniusz Louis, któremu biskup diecezji Toul powierzył pełnomocnictwo i duchową opiekę nad powstającym Zgromadzeniem, opracował wraz z pierwszymi Matkami własną regułę, która łączyła kontemplację z działalnością charytatywną. dnia 22 lipca 1679 r. cztery pierwsze siostry złożyły śluby, zobowiązując się trwać w Zgromadzeniu aż do śmierci i służyć ubogim i opuszczonym chorym.\nŻycie i działalność charytatywna Zgromadzenia rozwijały się stopniowo we Francji oraz w innych krajach Europy, obejmując chorych w domach i w szpitalach, a nieco później nauczanie i wychowanie dzieci i młodzieży. W 1892 r. Zgromadzenie otrzymało ostateczna aprobatę Stolicy apostolskiej - za pontyfikatu Papieża Leona XIII. Siostry Miłosierdzia św. Karola Boromeusza pełniące dzieła charytatywne w różnych krajach stanowią samodzielne Zgromadzenia, pozostając złączone celem, duchem i tradycją sięgającą początków w Nancy. Nasze Zgromadzenie w Mikołowie usamodzielniło się na życzenie Kościoła w 1939 roku. Utrzymuje żywą łączność z Domem Macierzystym w Nancy oraz pozostałymi Zgromadzeniami: Trier, Pragą, Grafschaft, Wiedniem i Trzebnicą. W dniu 11 października 1970 r. w Rzymie wszystkie Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia św. Karola Boromeusza utworzyły Federację, dzięki której pozostają jedną duchową rodziną.\nVII Kapituła Generalna, która obradowała w dniach 5-13 kwietnia 1978 r. w Mikołowie dokonała przystosowania prawa Zgromadzenia w duchu Soboru Watykańskiego II. VIII (1984) i IX (1990) Kapituła Generalna przepracowała ponownie tekst Konstytucji i Dyrektorium, dostosowując go do przepisów nowego Kodeksu Prawa Kanonicznego. Tekst ten przesłano do Kongregacji Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego w celu uzyskania ostatecznego zatwierdzenia. Dnia 2 lutego 1992 r. Kongregacja Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego w Rzymie zatwierdziła przystosowane Prawo Zgromadzenia.\nHistoria_kategoria, Zgromadzenie, Historia


Kawasaki Versys-X 300 - wszystko o modelu - Motocykl Online\nOd kilku lat mały i duży Versys stanowią stały element oferty Kawasaki. W tym sezonie linia tych uniwersalnych maszyn, dotąd oferowanych z silnikami o pojemnościach 649 i 1043 cm3, poszerzyła się o Versysa-X 300 z serduchem 296 cm3. To zgrabne turystyczne enduro toczy się na szprychowanych kołach, a jego silnik bazuje na Z 300, tyle że dostosowano go do wymogów normy Euro 4. W porównaniu do Z 300 i Ninji 300 zyskał nieco mocy i momentu obrotowego. Maszyna jest żwawa i, jeśli wierzyć producentowi, pali 4,1 l/100 km, a to oznacza, że 17-litrowy zbiornik paliwa powinien wystarczyć na ponad 400 km. Niezła ochrona przed wiatrem i przyjazny charakter twina czynią z Versysa-X 300 ciekawą propozycję dla gustujących w turystyce pań i początkujących motocyklistów.\nZobacz wszystkie testy marki Kawasaki Versys-X 300\nZobacz wszystkie wiadomości marki Kawasaki Versys-X 300\nZobacz wszystkie galerie marki Kawasaki Versys-X 300


Lampa Work, 44cm - lampy - wiszące - Pakamera.pl\nLampa z drewnem to nowość marki LoftYou. Lampa charakteryzuje się loftowym kształtem oraz drewnianym "koszyczkiem" na szczycie lampy. Drewniany element dodaje lampie charakteru i oryginalny wygląd. Lampa wykonana jest z aluminium, pokryta farbą proszkową. Dostępne są dwa rozmiary: średnica 33cm oraz 44cm Kolory: czarna z złotym środkiem, biała z złotym środkiem, żółta struktura z białym środkiem, karmelowa z żłotym środkiem, zielona z białym środkiem oraz brązowa z złotym środkiem. Na zamówienie klienta wypełnienia, środek mogą być w innym kolorze, prosimy określić kolor w informacjach dodatkowych przy zamówieniu. Zawieszenie o dł 1m , kablel w oplocie, podsufitka w kolorze lampy\nNr przedmiotu : 1031950\nlampy wiszące lampa emaliowana lampa z drewnem oświetlenie LoftYou\nLampa Work, 44cm\nLampa Craft S, naturalna 20cm\nLampa B&B niebieska, duża\nLampa B&B czarna z złotem, 44cm\nLampa Craft xl, naturalna 30cm\nLampa B&B żółta, duża\nLampa B&B biała z złotem, 22cm\nLampa Wisząca Balina Bambus Boho\nLampa Wisząca Macarena Złota S\nLampa Wisząca Artis Czarna\nLampa Wisząca Macarena Złota L\nLampa dwupłomienna KOBE


Rząd zmienia strategię walki z pandemią? We wtorek pilne posiedzenie\nAktualności, Nauka, Polityka, SpołeczeństwoStan wyjątkowy w Polsce? We wtorek odbędzie się nadzwyczajne posiedzenie Sejmu\nDziewiętnaste posiedzenie sejmu było zaplanowane na 28 października, lecz z nienznanych przyczyn zostało w trybie pilnym przeniesione na 20 października. Posiedzeniu mają towarzyszyć nowe reguły, zasady, w jakich będą musieli uczestniczyć posłowie.\n20 października, w trybie pilnym odbyć ma się 19-ste posiedzenie Sejmu. Z uwagi na pandemię, w sali posiedzień ma zasiadać ograniczona ilość posłów, reszta posłów będzie siedziała w osobnej sali, z możliwością wymiany. Mimo, iż premier zapowiadał, że nie ma zamiaru wprowadzać stanu wyjątkowego, to po tym jak Czechy i Słowacja wprowadziły taki stan, Polska również może rozważać taką możliwość. Mateusz Morawiecki w planach może mieć również stworzenie ustawy, odnośnie zakrywania ust i nosa w przestrzeni publicznej, o czym wcześniej mówił, gdy zarzucano mu bezprawne egzekwowanie przez policję rozporządzenia ministra zdrowia. Wiele mówi się również, o ponownej próbie przegłosowania ustawy o bezkarności, która dawałaby bezkarność urzędnikom, którzy łamali by prawo, zasłaniając się walką z pandemią. Strona rządowa, mogłaby w ten sposób chronić polityków, takich jak Sasin czy Szumowski.\nZobacz także: Holendnerscy lekarze pozywają rząd. Elke de Klerk: „Nie mamy żadnej”\nCzy zostanie przedstawiona nowa metoda walki z pandemią?\nNiemieccy wirusologowie zalecają nową strategię walki z pandemią. Według naukowców, uległa zmianie metoda rozprzestrzeniania się wirusa. „O ile do tej pory, można było prześledzić większośc łańcuchów infekcji, nowe przypadki mogą wkrótce wystąpić wszędzie jednocześnie we wszystkich obszarach, oraz we wszystkich grupach wiekowych” – napisał Christian Drosten, niemiecki wirusolog, doradzający rządowi. Według profesora, do czasu wynalezienia szczepionki, powinniśmy przyjąc wersję japońską. Wersja japońska ma różnić się tym, że zamiast robienia masowych testów, stosuje się metodę śledzenia klastrów zakażeń, czyli miejsc, w których miałoby dochodzić do największych rozprzestrzenień. Profesor za przykład podał m.in miejsca pracy, nabożeństwa oraz zabawy taneczne. Ludzie mieliby prowadzić dzienniki kontaktów, a sanepid mógłby zamykać poszczególne klastry, przykładowo mógłby zamknąć jedną klasę, zamiast całej szkoły.\nZobacz również: Międzynarodowa społeczność buntuje się przeciwko rządom? Słowacy żądają zniesienia restrykcji


Maria Konopnicka - A czy wiesz, dziecino miła... Wybór poezji patriotycznej dla dzieci\nW swym bogatym dorobku Konopnicka nie zapomniała jednak o najmłodszych czytelnikach. A czy wiesz, dziecino miła... jest dla nich drogowskazem wzrastania w postawie umiłowania ojczyzny.\nOd Chrztu Polski do Jana Pawła II- Multimedialne prezentacje, zabawy i gry\nMultimedialna propozycja dla dzieci wydana w bestsellerowej serii "Kocham Polskę" tym razem z okazji 1050-lecia chrztu Polski. Zapraszamy do zabawy oraz poznania niezwykle barwnych, pasjonujących, a czasem tajemniczych dziejów Polski i polskiego Kościoła.\nJoanna Wieliczka-Szarkowa – Kocham Polskę. Wydanie pamiątkowe 80. rocznica wybuchu II Wojny Światowej


Data ur.: 20.01.1981\nW gazecie "Komputer Świat" był artykuł na temat grup dyskusyjnych. Przeczytałem, zaciekawiło mnie, pogrzebałem w programie pocztowym i znalazłem się na p.h.p. Byłem zdziwiony, że znalazłem tylko jedną grupę o poezji.\nOd sierpnia 2000 r.\nNo, chciałem się z kimś podzielić. Ponieważ wstydziłem się pokazać komukolwiek swoje wiersze, anonimowy Internet był jedynym i najlepszym rozwiązaniem.\nNa początku była głównie ciekawość. Posmutniałem, kiedy nikt nie ocenił mojego pierwszego wiersza. Następne utwory zostały ocenione, ale bardzo źle. Byłem tym zdziwiony i co najmniej zdegustowany, bo miałem głębokie przekonanie, że ja jestem Poeta. Innych uczestników grupy traktowałem z góry, jako tych, którzy się nie znają. Zachowywałem się ignorancko, czasami bezczelnie. Oczywiście moje wiersze były słabiutkie. Układałem częstochowskie rymy, wychodził mi z tego jakiś zlepek słów, uruchamiałem wyobraźnie, żeby zinterpretować "ukryte znaczenia" i napawałem się swoimi dziełkami.\nPóźniej trochę przejrzałem na oczy, ale wiele wody w Wiśle upłynęło, zanim wszystko sobie poukładałem.\nMiałem taki czas, w którym potrzebowałem sobie coś udowodnić i wysłałem wiersze na kilka konkursów i do kilku gazet. Większość przeszła bez echa, raz zaproponowano mi udział w antologii pokonkursowej (jak zapłacę), w paru gazetach wyrazili chęć wydrukowania kilku tekstów. Skończyło się na trzech wierszach w "Studium". Ponadto jedno z moich opowiadań ukazało się w gazetce wydawanej na Wydziale Polonistyki UW. Później przestałem wysyłać wiersze, a w końcu przestałem pisać.\nStosunek jest osobisty. Lubię p.h.p., cenię, często zaglądam. Był taki czas, kiedy grupie poświęcałem mnóstwo czasu, a uczestnictwo w dyskusjach było dla mnie praktycznie jedyną formą kontaktu z ludźmi. Teraz jestem tu rzadziej, nie tyle z wyboru, co z konieczności.\nPiszę, bo pisanie jest pewną oazą wrażliwości. Sposobem, prawda że efemerycznym, na uchwycenie piękna. Paweł Hertz powiedział: "Poezja jest nie tyle instancją ostatnią, co emanacją rzeczy i spraw od niej ważniejszych, które piszący uprawia w sobie z większą od kultywowania owej poezji starannością i pilnością. To znaczy (...) że trzeba samodzielnie wybierać i rozstrzygać pośród spraw świata (...) mieć miłosierdzie wobec ludzi, odwagę wobec życia, rezygnację wobec śmierci. (...) Trzeba rozróżniać dobro i zło, prawdę i kłamstwo, a w każdym razie trzeba mieć ku temu dobrą wolę." To może "duże" słowa, ale oddają mój stosunek do rzeczy, których szukam w poezji. Głębszej prawdy, języka innego od tego, którym operuje codzienność. Pewnie - obchodzi mnie rzeczywistość za oknem, ale mam w sobie podskórne dążenia do jakiś rzeczy objawionych, dobra, którego wokół siebie wiele nie widzę.\nAutorzy: marco, Vanda, Heniu, Aphilommen, Olgierd Cybulski, wojtekf. Najlepszych wierszy nie jestem w stanie wymienić, wymienię te, które były dla mnie ważne: Vanda - czerwiec dla r., wojtekf - śnieżka - czyli re-konfiguracja par alleli, Olgierd Cybulski - droga do tesco III.


Regulamin sklepu internetowego nataszaservice\nSklep internetowy dostępny pod adresem www.gromala.pl zwany dalej sklepem internetowym prowadzony jest przez firmę nataszaservice z siedzibą w Nowym Targu 34-400, przy ulicy Gen.Maczka 5/23. NIP: 7351139796, REGON: 364285710, telefon: +48 794 194 487, poczta elektroniczna: sklep@gromala.pl.\nSklep internetowy – Sklep internetowy dostępny pod adresem www.gromala.pl\nPośrednik wykonuje usługę pośrednictwa niezwłocznie po otrzymaniu od klienta płatności. Klient wyraża zgodę na realizację usługi pośrednictwa przed upływem 14-dniowego terminu do odstąpienia od umowy przewidzianego ustawą z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta. W przypadku wykonania przez pośrednika umowy pośrednictwa w pełni za wyraźną zgodą klienta przed upływem 14-dniowego terminu do odstąpienia od umowy, klient traci prawo do odstąpienia od umowy. Dostawa towaru odbywa się w terminie do 60 dni roboczych (średnio ok.30-35 dni) od dnia zawarcia umowy pośrednictwa na adres wskazany przez klienta w formularzu zamówienia. Po otrzymaniu przesyłki klient powinien dokładnie sprawdzić stan opakowania i jego zawartość. W razie stwierdzenia ewentualnych uszkodzeń bądź innych nieprawidłowości powinien w obecności kuriera sporządzić protokół ze szkody oraz zawiadomić pośrednika.\nObsługiwane banki oraz karty płatnicze\nBank Pekao - PeoPay\nOperatorzy kart płatniczych, dostępnych w usłudze:\nPrzelew tradycyjny - PKO BP Oddział 1 w Nowym Targu - nr. rach. 93102034660000950201204916\nPośrednik informuje, iż nie jest on stroną umowy sprzedaży zawieranej za jego pośrednictwem przez klienta z dostawcą. Wszelkie roszczenia związane z wadami towaru klient zobowiązany jest kierować wobec dostawcy za pośrednictwem pośrednika. Pośrednik zobowiązuje się do przekazania klientowi danych kontaktowych dostawcy i pomoc w rozwiązaniu problemu. Jeśli zamówiony produkt jest wadliwy lub odbiega wyglądem, przeznaczeniem itp. od zamówionego, należy jak najszybciej wysłać zdjęcie lub krótki film na naszą pocztę email i opisać problem. Wszystkie problemy rozwiązujemy na korzyść klienta.\nKlientowi będącemu konsumentem przysługuje prawo do odstąpienia od umowy o świadczenie usług drogą elektroniczną w terminie 14 dni kalendarzowych od dnia zawarcia umowy. Odstąpienie od umowy może zostać dokonane przez złożenie pośrednikowi oświadczenia drogą elektroniczną na adres sklep@gromala.pl lub w formie pisemnej drogą pocztową na adres siedziby pośrednika. Odstąpienie od umowy może nastąpić na formularzu stanowiącym załącznik do niniejszej umowy. W przypadku umów o świadczenie usług drogą elektroniczną o charakterze ciągłym i bezterminowym (np. w przypadku umowy określonej w §3 ust. 1 pkt. b) klientowi przysługuje prawo do wypowiedzenia umowy. Klient może rozwiązać umowę za wypowiedzeniem ze skutkiem natychmiastowym i bez podawania przyczyny wysyłając oświadczenie o wypowiedzeniu na adres poczty elektronicznej. Pośrednik zastrzega sobie prawo do wypowiedzenia umowy o świadczenie usług drogą elektroniczną o charakterze ciągłym i bezterminowym z zachowaniem 7 dniowego terminu wypowiedzenia w przypadku naruszania przez klienta postanowień niniejszego regulaminu. W przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania przez pośrednika usług świadczonych za pomocą sklepu internetowego, klient jest uprawniony do złożenia reklamacji drogą elektroniczną na adres poczty elektronicznej. Prawidłowo złożona reklamacja powinna zawierać imię i nazwisko lub nazwa firmy, adres zamieszkania lub adres siedziby firmy oraz adres poczty elektronicznej, przedmiot reklamacji wraz ze wskazaniem okresu czasu, którego dotyczy reklamacja oraz okoliczności uzasadniające złożenie reklamacji. Reklamację rozpatruje pośrednik w terminie 14 dni kalendarzowych od dnia otrzymania reklamacji. W przypadku przekroczenia terminu określonego w ust. 6 reklamacja nie będzie rozpatrywana. O przyczynie nierozpatrzenia reklamacji pośrednik niezwłocznie powiadomi klienta.


Prezenty dla przyszłej babci na urodziny - sklep internetowy | Shoposfera.pl\nMasz swoją najukochańszą, ulubioną i jedyną w swoim rodzaju babcię? Chcesz podarować jej upominek absolutnie wyjątkowy, który przyda się jej na co dzień, a jednocześnie pokaże, jak bardzo ją kochasz i jak mocno jest wyjątkowa? Zobacz, co przygotowała Shoposfera – liczne prezenty – w tym przykładowo na jej dzień albo na urodziny bądź imieniny - zaskoczą ją, umilą dni i namalują szeroki uśmiech na twarzy.\nNa zdrowy i dobry sen pomoże personalizowana poduszka, na której znajdują się napisy oddające to, jak wielkimi uczuciami ją darzysz i jak bardzo jest ważną osobą w Twoim życiu. Do codziennej herbaty albo kawy przydadzą się kubki, również z unikatowymi adnotacjami. Z kolei na zakupach sprawdzi się bawełniana torba, a kosmetyki i akcesoria uporządkuje kosmetyczka. Te prezenty - na przykład na urodziny, a także dla przyszłej babci - zamówisz w Shoposferze, aby podarować zupełnie niezapomniany upominek.


Jak chronić się przed czerniakiem? [PODCAST] - Strzegom, wydarzenia, informacje, Świdnica, Żarów, Świebodzice Radio Sudety 24\nStrona główna Artykuły Jak chronić się przed czerniakiem? [PODCAST]\nJak chronić się przed czerniakiem? [PODCAST]\nPrzypadający na 12 maja Europejski Dzień Walki z Czerniakiem był okazją do rozmowy na temat zapobiegania chorobie oraz jej objawach, które powinny nas skłonić do wizyty u specjalisty. Gośćmi audycji To Warto Wiedzieć byli eksperci, lekarze onkolodzy: Ewa Kilar i Feliks Błaszczyk.\nMedycy opowiedzieli również o nowoczesnych metodach leczenia czerniaka i innych nowotworów.\nZachęcamy do wysłuchania audycji:


Stomatologia jest jedną z tych dziedzin medycyny, która budzi największy strach zwłaszcza wśród najmłodszych pacjentów. Chociaż uzębienie u dzieci ulega wymianie to jednak ważne jest przyzwyczajanie dziecka do dobrych nawyków tak\nDodane: 09-06-2019 10:13\nich, jak pamiętanie o myciu zębów, od najmłodszych lat. Jak wskazują badania, profilaktyka wśród dzieci ma bardzo duże znaczenie w ich późniejszej trosce o stan jamy ustnej. Jest to bardzo duże wyzwanie dla stomatologów. Często wobec tego są organizowane spotkania ze stomatologiem, na przykład w przedszkolu czy szkole, które nie tylko pozwalają na oswojenie się dzieci z tym specjalistą, ale także sprawiają, że w atrakcyjny dla dzieci sposób przekazywane są ważne porady odnośnie stanu uzębienia.\nDla pacjentów - przygotuj sie do wizyty u dentystyO leczeniu zębów - stomatologia zachowawczaO dentystachJak nie bać się dentysty? Poradnik dla pacjentówNowoczesne metody w stomatologii - o implantach11 sposóbów na to jak Leczyć zębyCzy leczyć zęby można tanio?Nowe podejście w 2020 jak leczyć zębyDbanie o uzębienieEndodoncja i pozostałe zabiegi stomatologiczneU stomatologa - na co zwrócić uwagę?Jak leczyć zęby i czy 2020 będzie inny?Porady na zdrowie. O zębachMieć piękne zęby w nowy sposóbStomatologia ZabrzeCzy warto Mieć zdrowe zęby?Ładny uśmiech mimo uszkodzeń zębów Gdzie do dentysty w Zabrzu?2021 najlepszym okresem aby znaleźć dentystęOto Jak Wreszcie leczyć zęby W 5 DniWizyta u stomatologa - nie ma się czego baćDentysta - co warto wiedzieć przed wizytą?Dobry dentysta Zabrze - jak go znaleźć?Wizyta u dentysty - kilka poradCzy w 2020 jeszcze warto leczyć zęby?Idziemy do stomatologa - co warto wiedziećDobry dentysta Zabrze - jak go znaleźć?Korony protetyczne - co warto wiedziećKilka porad - o wizycie u dentystyCzy w 2020 będziesz mógł znaleźć dentystę w Cieszynie?


18-latek zmarł na komisariacie w Poznaniu. Śledztwo zostało przeniesione do Zielonej Góry. Czy policjanci przyczynili się do śmierci? | Głos Wielkopolski\n18-latek zmarł na…\nNorbert Kowalski 24 kwietnia 2020, 11:34\nProkuratura prowadzi śledztwo w sprawie śmierci 18-latka na komisariacie Poznań Wilda zdjęcie ilustracyjne/archiwum\n- Potwierdzam, że śledztwo w sprawie śmierci 18-letniego mężczyzny zostało przeniesione do Zielonej Góry - mówi prokurator Łukasz Wawrzyniak, rzecznik prasowy poznańskiej Prokuratury Okręgowej. Jednocześnie dodaje, że przyczyną takiej decyzji było zagwarantowanie bezstronności postępowania.\nDo tragicznych wydarzeń na komisariacie policji Poznań Wilda doszło 19 lutego 2020 roku. Najpierw policjanci otrzymali telefon od matki 18-letniego Tomasza, która miała żądać natychmiastowej interwencji z powodu agresji jej syna. Kiedy funkcjonariusze przyjechali na miejsce, już w klatce schodowej mieli usłyszeć krzyki.\n- Potem policjanci zobaczyli, że chłopak szarpał się i bił swoją matkę. Funkcjonariusze zaczęli go obezwładniać, musieli użyć siły i kajdanek. Poza tym nie wykorzystano żadnych innych środków - opowiadał Andrzej Borowiak, rzecznik wielkopolskiej policji.\nNa miejsce wezwano drugi patrol, a następnie przewieziono 18-latka na komisariat policji na Wildzie.\n- Tam chłopak został umieszczony w pomieszczeniu przejściowym dla osób zatrzymanych. W pewnym momencie osunął się z krzesła i stracił przytomność - opisywał Andrzej Borowiak. Mimo reanimacji, 18-latek zmarł. Policja informowała też, że mężczyzna mógł zażywać środki psychoaktywne i miał chore serce. Ponadto w przeszłości już kilkukrotnie funkcjonariusze interweniowali w mieszkaniu. Przyczyną za każdym razem miała być agresja zmarłego 18-latka.\nInaczej opis interwencji policji przedstawiali bliscy zmarłego 18-latka. W ich ocenie policjanci byli agresywni.\n- Powalili go na ziemię w progu drzwi. Przyciskali go do podłogi, uderzali - opowiadała nam pani Martyna, szwagierka 18-latka, która w tamtym czasie była w mieszkaniu ze swoim dzieckiem.\n18-latek zmarł na komisariacie w Poznaniu. Śledztwo przeniesiono do Zielonej Góry\nSprawą od razu zajęła się poznańska prokuratura, która wszczęła śledztwo w kierunku ewentualnego nieumyślnego spowodowania śmierci przez policjantów. Przesłuchano interweniujących funkcjonariuszy oraz rodzinę zmarłego 18-latka. Wykonano też sekcję zwłok zmarłego. Ze wstępnych badań wynika, że do śmierci 18-latka nie przyczyniły się osoby trzecie.\nZobacz też: 19-latek zabił nożem swojego 9-letniego brata, bo pokłócili się o komputer. Będzie znowu przebadany\n- Ze wstępnej opinii biegłych wynika, że pokrzywdzony nie zmarł na skutek działania osób trzecich. Nie stwierdzono też obrażeń świadczących o użyciu np. paralizatora. Na ciele zmarłego widoczne są sińce, które wynikają jednak ze stosowania środków przymusu bezpośredniego i kajdanek - mówił prokurator Wawrzyniak. Jednocześnie dodaje, że śledczy zabezpieczyli policyjne paralizatory oraz monitoring, który się na nich znajduje.\nW ostatnich tygodniach podjęto też decyzję, by sprawa została przeniesiona z Poznania do Zielonej Góry. Teraz zajmuje się nią tamtejsza prokuratura okręgowa. Ma to zagwarantować bezstronność postępowania.\n- W przyszłym tygodniu spodziewana jest opinia z badań toksykologicznych i fizykochemicznych materiału biologicznego pobranego podczas sekcji zwłok - informuje prokurator Zbigniew Fąfera, rzecznik prasowy Prokuratury Okręgowej w Zielonej Górze.\nKuss the power 25.04.2020 16:16:42\nJuż w artykule napisali, że nikt z osób trzecich nie zrobił mu krzywdy, a opinia czyli też wyniki badań toksykologicznych zwłok 18-latka mają dopiero przyjść za tydzień od pojawienia się tego artykułu. Śmieszne. Kto zdecydował się napisać, że wszystko to wina 18latka i że sam zasłużył sobie na śmierć. Moim zdaniem sprawa śmierdzi. Czekam na wyniki badań toksykologicznych. Sam albo wziął środki psychoaktywne albo ktoś mu dosypał, wersje mogą być różne, bo ludzie pod wpływem wielkiego gniewu, stresu mogą nieprzemyślane zrobić komuś krzywdę, bo nie myślą prawidłowo. Jest powiedzenie, że nie wolno podejmować żadnych decyzji pod wpływem gniewu lub też alkoholu. Współczuję 18latkowi jakkolwiek był zagubiony w życiu czy miał różnego typu problemy choćby finansowe czy w relacjach rodzinnych. Szkoda, że jego życie nie było tak samo cenne jak policjantów, którzy posiniaczyli jego ręce kajdankami, albo rodzina jego, która go przeżyła i czy go opłakują w ogóle. Czy go kochali, czy zazanal w swym krótkim żywocie szczęścia i przyjaźni, milosci. Ile było tych zdrowych emocji w jego otoczeniu przez całe jego życie. 18 lat to trochę za krótko by żyć. Nikomu nie życzę tak marnego losu. Życie to najwyższa wartość czy w zdrowiu czy nawet gdyby w chorobie to życie nawet w chorobach daje radość. Mimo bólu, dolegliwości....18latek się rozkłada już i już jest dla niego za późno, by mu powiedzieć, a poszłabym i ratowała go zdrowym myśleniem logicznym i konstruktywnym, by dodać mu ochoty i prostoty w podejściu do życia, wyleczyć duchowo emocjonalnie, bo pewnie dali mu skrzywione wskazówki do dalszego dorosłego życia i chłopak się zagubił wśród ludzi szukając szczęścia wśród obcych, bo w domu trudno mu musiało być niesamowicie. Jak gdyby sztab solidnej postawy ludzi tak jak ja pragnących być cichymi bohaterami...dali mi znać, że ten chłopak ma problemy, to może nawet nie jak psycholog jednak jako osoba doświadczona przez życie, dałabym kilka rad albo próbowała rozmawiać jako mediator by wyprostować mu emocje, a na emocjach się za dobrze znam, wiem jak mogą być poszarpane przez lata życia, nauczyłam się wygładzać emocje do poziomu ich równowagi w zdrowiu emocjonalnym każdego człowieka. Jestem opanowana i potrafię być tak cierpliwie dobrym słuchaczem jak mało kto, szczególnie jak mogę pomóc, np. wyregulować system emocjonalny i uspokajać osoby zagubione, które nie widzą już wyjścia z sytuacji życiowej. 2iqrq, nadzieja i Miłość, umiera ostatnia. Pozdrawiam i gdyby ktoś chciał mi dać cynk kogo nastawić na prawidłowe zdrowe tory w samopoczuciu będę łagodna mediatora, cichym, tak cichym bo nie chce robić niczego dla fanu, ani dla rozgłosu, młodzieńcza głupota mi przeszła, dziś poczuje się usatysfakcjonowana jeśli kogoś naprawie, że zdążę dać parę słów leczących wnętrze Człowieka zasługującego na 💯 lat życia zanim zdecyduje on, lub warunki otoczenia jego najbliższe niefartowne, bo rodziny się nie wybiera, a ten kto wierzący też może się spodziewac, że przyjaciół też się nie wybiera, siła wyższa podkłada w ścieżce życia takich nie innych przyjaciół bądź nieprzyjaciół, jakimi potem mogliby się okazać, zależy kto jak kiedy nosi czy nie maski wobec większości znajomych i jak długo w ten sposób wytrzyma żyć w kłamstwie styl życia ....Pozdrawiam nieboszczyka, o ile to naprawdę niesfalszowany artykul. Jeśli to nie fake news. Jeśli nieboszczykiem jest naprawdę i moze, jeśli życie pozagrobowe istnieje, a dowiemy się po śmierci doczesnej dopiero każdy z nas tak na prawdę, może ma się dobrze ten chłopak. Przepraszam, ale płakać mi się chce. Nie znoszę zgonów, pogrzebów i śmierci jakiejkolwiek. Doceniam i wychwalam ŻYCIE jako najwyższa wartość w naszym krótkim poczuciu świadomości i rejestrowaniu wrażeń zmysłowych przez nasze receptory że wszechświata, kosmos to wiemy że istnieje, widzimy i słyszymy oraz odbieramy promieniowanie ....krótki żywot, nie odbierajmy życia młodym ludziom, jakkolwiek by byli w błędzie postępowania i mylnych decyzji w życiu, czas na krajowa ogó


Wymieniają latarnie na św. Antoniego, mniej miejsc do parkowania - Gazetawroclawska.pl\nWymieniają latarnie na św. Antoniego, mniej miejsc do...\nWymieniają latarnie na św. Antoniego, mniej miejsc do parkowania\n29 sierpnia 2012 07:38 29.08.2012 07:38\nTrwa wymiana latarni na ulicy św. Antoniego we Wrocławiu. Stare lampy (były przyczepione do ścian budynków) mają do końca roku zostać wymienione na nowe, stylizowane na zabytkowe.\n- Czas mamy co prawda do końca roku, ale chcemy zakończyć inwestycję znacznie wcześniej. Kiedy dokładnie? Tego nie mogę sprecyzować - powiedziała nam Anna Wojcieszczyk, rzeczniczka prasowa przedsiębiorstwa Tauron, które jest inwestorem.\nRobotnicy, z którymi rozmawialiśmy, mówią, że jest szansa, że prace zakończą się w połowie września.\nNowe latarnie staną po obu stronach jezdni. Będą wyglądały jak te stojące przy sąsiedniej ulicy Włodkowica.\nPrzez montaż kierowcy mają nieco problemów, bo do końca miesiąca nie można zatrzymywać się na ulicy Świętego Antoniego. Wcześniej zakaz obowiązywał część jezdni od strony kina Helios. Po drugiej stronie można było się zatrzymać.\nTo nie wszystkie prace przy św. Antoniego. Tuż obok kina Helios robotnicy likwidują łatę asfaltu. - A gdy to zrobimy, chcemy podnieść kostkę brukową, która jest pod nawierzchnią - powiedział nam jeden z pracowników. Te prace potrwają kilka dni.\nDzięki zmianom ulica będzie ładniejsza. Przypomnijmy, że św. Antoniego to jedna z najważniejszych ulic w Dzielnicy Czterech Świątyń. Czyli miejsca we Wrocławiu, gdzie w sąsiedztwie stoją świątynie czterech wyznań: ewangelickiego, katolickiego, prawosławnego i mojżeszowego. Dzielnica jest atrakcją turystyczną.\nW tym roku czekają nas również inne zmiany, np. przy ul. św. Antoniego 8 powstanie punkt informacji turystycznej.