» [T]Magia Jednorożca[fantasy, przygoda, dramat, Eldarya w przyszłości]\n#26 23-09-2020 o 20h34\nMieli wyruszać grupami.\nMieli wyznaczone godziny wymarszu i powrotu.\nMieli ze sobą mapy okolicy i dokładne wskazówki.\nMieli organizowane wszystko, ale, jak to zwykle przy takich imprezach bywa, coś musiało pójść nie tak. Bo przecież było by za nudno…\nLia wraz z parą wyjątkowo nieokrzesanych wyrostków przekraczała właśnie linię, która oddzielała las od polany. Nie dławiło jej już uczucie strachu przed gąszczem drzew i niespotkaną bestią. Jego miejsce zajęła rosnąca w jej gardle gula irytacji. Jedyne o czym potrafiła teraz myśleć to jak najszybsze zgubienie tej dwójki. Nie potrafiła pojąć jakim cudem te bliźniaki, które dopiero co wyrosły z pieluchy, mogły uzyskać pozwolenie na taką eskapadę. Wilkołaki co rusz powarkiwały, goniły za motylami bądź zwyczajnie sobie dokuczały.\nZasady mówiły jasno- grupy trzy osobowe, wyruszające co piętnaście minut, w dwóch różnych kierunkach. Zespoły nie powinny się rozdzielać, ale tak naprawdę każdy z każdym rywalizował. Lii zależało jedynie na powrocie do Kwatery w jednym kawałku.\nDziewczyna odwróciła się w kierunku wilczków, które wszczęły kolejną bójkę. To chyba odpowiedni moment, aby ”zabłądzić”..\nNie zastanawiając się dłużej skręciła w lewo i przyspieszyła kroku. Po chwili namysłu skręciła z powrotem w prawo, nie chcąc za bardzo oddalać się od głównej ścieżki. Nieznośnych dzieciaków nie było już w pobliżu, więc nastolatka pozwoliła sobie trochę się rozluźnić i zaczęła rozglądać się dookoła. Sprawdzała czy na korze drzew nie ma czegoś wyrytego, czy dziuple nie zawierają jakiś ukrytych wskazówek, czy pod kupą liści nie leży to coś, czego szukała.\nAle nic takiego nie było. Za to las robił się co raz gęstszy, a na mapie, która nota bene wyglądała tak, jakby ktoś naszkicował ją pięć minut wcześniej na kolanie, nie było nawet wspomnienia o zagęszczeniu się drzew.\nPróbując wybrnąć z gęstwiny liści i gałęzi jeszcze bardziej się w nią zagłębiała. Zupełnie jak ktoś, kogo pochłaniają ruchome piaski- im bardziej walczysz tym szybciej giniesz.\nLia zaczynała żałować, że pozbyła się tych dwóch kurdupli, chociaż z drugiej strony, gdyby zgubili się we trójkę, maluchy pewnie zaczęły by arię do żałości, a ich wycia na pewno by nie wytrzymała.\nW pewnym momencie drzewa dosłownie zaczęły zacieśniać wokół dziewczyny ciasny krąg. Gałęzie niby liny powoli zaczynały ograniczać jej ruchy, a liście wpadały do ust i uszu nastolatki. W ostatniej chwili zauważyła wąski przesmyk i rozpaczliwym skokiem rzuciła się w stronę światła.\nLia poczuła jak z dużą siłą uderza o kamienne zbocze i bezwładnie stacza się w dół. Trwało to zaledwie kilka sekund lecz boleśnie odznaczyło się plecach i ramionach pół-elfki.\nLeżała przez chwilę zwinięta w kłębek, bojąc się poruszyć. Dookoła niej panowała głucha cisza, przerywana co jakiś czas przez szum liści na wietrze.\nKiedy mózg Lii w końcu wrócił do pełni sprawności po nieoczekiwanym turlaniu się po kamieniach, pierwszą rzeczą jaką zrobiła było zwyzywanie wszystkiego i wszystkich wokół ze szczególnym uwzględnieniem Gwyne’a, który był sprawcą tego, że się tu znalazła.\nMogłaby mieszkać sama, jakoś by sobie poradziła. Został jej niespełna rok do osiągnięcia pełnoletności, a co za tym idzie, pełnej niezależności. Mieszkała na takim zadupiu, że nikt nie zorientowałby się, iż znajduje się sama w środku lasu. Otaczająca ją ziemska przyroda była na tyle obfita z jadalną roślinność, że spokojnie starczyłaby jej od wczesnego lata do późnej jesieni. Jeżeli wygospodarowałaby odpowiednio te zasoby być może nawet i okres zimowy nie dałby jej się za bardzo we znaki.\nA teraz, zamiast siedzieć w ciepłym łóżeczku, a w najgorszym wypadku na lekcji matematyki, która i tak wydawała jej się w obecnej sytuacji miłym wspomnieniem, leżała na rozmokłym brzegu jakiegoś bajora, poobijana, brudna i zmarznięta. Miała serdecznie dość tych wszystkich chorych procedur panujących w Eldaryi, całej bandy dziwnych stworzeń a nade wszystko pakowania się ciągle w kłopoty. Ziemskie problemy jak zgryźliwi nauczyciele czy odsiadywanie kary po lekcjach za wagarowanie to pikuś przy jej eldaryjskich problemach.\nChciało jej się wyć z żalu, ale za żadne skarby świata nie chciała, by ktoś zobaczył ją w takim stanie. Sykając z bólu podniosła się do klęczeć i na czworakach podeszła do brzegu jeziorka. Woda, mimo bagnistego otoczenia, wydawała się nader czysta, więc Lia zdecydowała się trochę obmyć.\nZmyła ślady ziemistej mazi z buzi i przed ramion. Próbowała także nieco oczyścić swój ubiór, ale z marnym skutkiem.\nZrezygnowana usiadła na starym pniaku, prawie całkowicie wyżartym prze korniki. Oparła łokcie na kolanach, brodę na rękach i przymknęła oczy żeby pomyśleć.\nBez sensu było by próbować wdrapać się z powrotem na górę, bo mimo że spad nie był wysoki był bardzo stromy. Poza tym nie mam zamiaru zostać pożarta żywcem przez drzewa. Może tutaj mogłabym poszukać drogi powrotnej… chociaż z drugiej strony to miejsce przypomina jakąś ukrytą polanę…., rozejrzała się dookoła.\nRzeczywiście, na środku znajdowało się ogromne jezioro, ciągnące się co najmniej kilkaset metrów w przód, otoczone dookoła murem drzew. Nigdzie nie było widać choćby wspomnienia po jakiejkolwiek ścieżce. Otoczenie zaś aż prosiło wyobraźnię o wytwotrzenie nieistniejących zombie, wyłaniających się zza drzew bądź morskich poczwar, które lada moment wyskoczyłyby z głębin bajorka po to by pożreć bezbronną nastolatkę.\nUczucie, że ktoś ją obserwuje pojawiło się wraz z pierwszym skojarzeniem scenerii z horroru „W lesie dziś nie zaśnie nikt”. Z każdą sekundą to uczucie przypierało na sile i w końcu Lia była tak sparaliżowana strachem, że z trudem wciągała powietrze nosem.\nSiedziała nieruchomo, z zamkniętymi oczami, na spróchniałym konarze. Bała się poruszyć, ale miała nieodparte wrażenie, że ktoś stoi tuż za nią. Niemal czuła oddech tej istoty na karku.\nNic, co znajdowało się w zasięgu jej ręki ni nadawało się do obrony. Przez głowę przemknęła jej absurdalna myśl, że jeśli będzie siedzieć dalej nieruchomo, na bezdechu, to być może ”to coś” pomysli, że nie żyje i da jej spokój. A jeśli to żywi się padliną…?\nNagle dziewczyna zachłysnęła się gwałtownie powietrzem, gdyż każda komórka w jej ciele dosłownie błagała o choć odrobinę tlenu. Lia dyszała ciężko i gwałtownie obróciła się o 180 stopni, jednak nic nie zobaczyła. Lekko uspokojona odwróciła się w kierunku wody i stanęła oko w oko z ciemnozielonym, oślizgłym koniem.\nBliźniaki zakończywszy bójkę tymczasowym rozejmem zorientowały się, iż ich towarzyszka gdzieś zniknęła. Po kilkukrotnym, bezskutecznym nawoływaniu brat i siostra zmarszczyli włochate pyszczki.\n—To wszystko twoja wina! — warknęła wilczyca do brata. — Znowu musiałeś zrobić wszystko po swojemu!\n—Odezwała się święta — prychnął chłopak. — I tak wychodzi na to, że jestem mądrzejszy, bo ostatecznie ci ustąpiłem — wyraźnie zaakcentował ostatnie słowa.\n—Coś ty powiedział?!\n—To co słyszałaś — odparł, pokazując siostrze język. — A teraz udowodnie ci, że lepiej nadaję się do Straży Cienia, znajdując to, po co tu przyśliśmy! — z ”szatańskim” śmiechem skoczył w krzaki i zaczął uciekać przed siostrą. Dziewczynka ruszyła za nim wyjąc ze złości.\nGonili się dobre kilka minut dopóki nie wpadli na grupę patrolującą poczynania rekrutów. Jednym z nich był Nero, który prawnym ruchem złapał bliźniaki za zjeżone na karku futerka. Doskonale znał ta dwójkę i tylko ze względu na dalekie pokrewieństwo zgodził się wziąć ich pod swoje skrzydła. Sądził, że będąc surowym i wymagającym nauczycielem utemperuje trochę niesforne wilki, ale odniósł taki skutek, że poza jeo zajęciami bliźniaki dawały popalić dosłownie każdemu. Ich matka już zaprzestała prób usprawiedliwiania swoich urwisów, zręszta i tak większość przymykała na nich oko. Dzięki Wyroczni, ta dwójka nie wpadła jeszcze na pomysł buszowania po budynku Kwatery Głównej, a nawet jeśli to ograniczali się jedynie do spiżarnii.\nNero spojrzał na swoich podopiecznych surowym wzrokiem. Maluchy skuliły się nieco i jedno przez drugie zaczęły się tłumaczyć. Jak zwykle powstał niezły harmider, który udało mu się uciszyć dopiero groźnym warknięciem.\nWilkołaki zamarły i dopiero wtedy ich mentor postawił je na ziemi.\n—Można wiedzieć gdzie jest trzeci członek waszej grupy? — zapytał lodowatym tonem. — Z tego, co pamiętam, wyruszyliście również z Lią, a jakoś jej tu nie widzę.\nBliźniaki zgodnie milczały. Nero przejechał dłonią po twarzy i rzucił przez zaciśnięte zęby:\n—Nno więc, my… my prowadziliśmy dyskusję na temat… na temat tego gdzie powinniśmy szukać tego…. tego czegoś i, i nagle ta dziewczyna zniknęła!\n—Tak, tak zniknęła!\n—Nigdzie nie było jej widać, nie odpowiadała na nasze wołanie..\n—Więc postanowiliście pobawić się w berka zamiast kogoś o tym powiadomić — warknął wilkołak. — Wiecie chociaż gdzie ostatni raz ją widzieliście?\n—Tam! — powiedziało rodzeństwo jednocześnie, wskazując dwa różne kierunki.\nNero popatrzył się na wilczki jak na zjawisko paranormalne, a jego towarzysz, młody wampir, wybuchnął śmiechem.\nSofie i Sean zaczerwienili się po czubki uszu.\n—Zabierz ich do Kwatery — westchnął Nero. — A ja rozejrzę się po okolicy.\nWampir skinął głową i, niczym owce, zaczął zaganiać dzieciaki do domu. Wilkołak zaś wyjął z sakiewki kawałek papieru, na którym nagryzmolił wiadomość do Gwyne’a. Gwizdnął i przy jego nodze natychmiast zjawił się Bakrahell.\n—Wiesz, co robić.\nZwierzę wyglądało na wpół jak zombie, na wpół jak przemoczony, zwyczajny koń tylko o nieco… niezwykłym kolorze. Miało jakby nieprzytomny wzrok, a jednak intensywnie wpatrywało się wprost w dziewczynę. Lia pierwszy raz widziała taką istotę i kompletnie nie wiedziała jak mogłaby się zachować. Biorąc pod uwagę początkowe zachowanie jednorożców i ich nietypowe nawyki żywieniowe, to coś wcale nie musiało być milusim kucykiem. Z resztą, co tu dużo mówić- wyglądało jakby uciekło z planu horroru.\nLia stała nieruchomo dobre kilka bardzo, bardzo długich sekund. Była nieco zdezorientowana, ale, co samą ją zdziwiło, nie bała się. Jednak wygląd zwierzęcia skutecznie odsuwał ją od pomysłu wyciągnięcia ręki, by go dotknąć.\nKelpie przyglądał się intensywnie dziewczynie. Gdzieś już ją widział, ale… wyglądała jakby trochę inaczej… Chociaż jedno by się zgadzało- obie nastolatki były brudne, poobijane i w ogóle się go nie bały. Zwierzę nie wiedziało co o tym myśleć. Po chwili wahania wzięło głęboki wdech aby zapoznać się z zapachem dziewczyny. Jako magiczna istota miała zdolność do rozpoznania zapachu, który miał każdy bez względu na gatunek. Było to jak badanie linii papilarnych tylko w innej wersji.\nLia poczuła się nieco nieswojo, gdy końskie dziwadło zaczęło ją obwąchiwać. Nagle kelpie jakby wybałuszyła oczy i cofnęła się gwałtownie o krok. Oddychała gwałtownie niemal przysiadając na zadzie.\n—Spokojnie.. — odezwała się dziewczyna, ale ton jej głosu nie był specjalnie uspokajający. Chcąc dać klaczy do zrozumienia, że nie ma złych zamiarów cofnęła się, ale trafiła na na kłodę, na której wcześniej siedziała, i runęła do tyłu. Kelpie wydało z siebie niby wrzask, a niebo zasnuło się chmurami.\nNi stąd ni z owąd zerwał się porywisty wiatr. Drzewa zaczęły się niemal pokładać na ziemi, ale stwór stał niewzruszony, z paniką w oczach.\nLia uniosła się na łokciach i osłaniając jedną ręką oczy, próbowała cokolwiek dostrzec. Wszystko jednak zmieniło się w jedną ciemną, niemalże czarną, masę, na której tle odróżniała się jedynie zielona klacz.\nWraz z upływem sekund wiatr przybierał na sile, a idealnie nad środkiem jeziora zaczął tworzyć się wir. Lia z trudem przesunęła się pod ścianę skał, z której wcześniej spadła, chcąc w ten sposób uniknąć porwania przez wichurę. Kelpie dalej stała niewzruszona, jakby zamieniła się w słup soli.\nGdy nadszedł moment kulminacji żywiołu niebo rozbłysło białym światłem. Lia skuliła się, próbując ochronić się przed wybuchem.\nW ciągu kilku sekund wszystko ucichło i wróciło do niemal takiej samej formy, jak przed spotkaniem kelpie. Z tą różnicą, że niebo wciąż było stalowo szare.\nNastolatka nasłuchiwała, czy coś dalej się wydarzy, za nim odważyła się podnieść. Ale tego, co zobaczyła nigdy by się nie spodziewała.\nNa środku jeziora, nad wodą unosiła się na ogromnych, niby kruczych skrzydłach postać kobiety, o kruczoczarnych włosach. Z jej głowy wyrastały dwa, rosnące ku górze i lekko zakręcone, mahoniowe rogi. Miała na sobie jedynie płócienną sukienkę, na jednym ramiączku, sięgającą jej ledwo kolan. Jej skóra była blado-sina, a po całym ciele ciągnęły się cienkie, czarne pręgi niby blizny. Oczy kobiety były tak jasne, jakby nie miały źrenic ani tęczówek. Zielona poczwara stała koło monstrum wpatrując się w nią z pełnym zaufaniem.\nLia nie mogła oderwać oczu od tego niesamowitego zjawiska. Kobieta wpatrywała się w nią uważnie, lecz bez wrogości. Powoli osiadła na wodzie i stanęła na jej powierzchni. Kelpie czule otarła się udo, kobieta bowiem miała prawie trzy metry wysokości. Była przy tym jednak bardzo szczupła, ale i delikatnie umięśniona. Im dłużej patrzyła na Lię tym szerszy uśmiech błąkał się po jej sinych ustach. Chcąc się jakby upewnić, spojrzała na kelpie, a gdy nie zobaczyła w jej oczach strachu, uniosła lekko kąciki ust.\nNastolatka mimowolnie odwzajemniła uśmiech. Nie czuła żadnych negatywnych emocji w stosunku do kobiety, można by nawet pokusić się o stwierdzenie, że pałała do niej sympatią.\nPo kilku sekundach kobieta wyciągnęła rękę w stronę dziewczyny.\nZ góry niczym bomba spadły na kobietę dwa potężnych rozmiarów Owlett’y. Przygniotły swoim ciężarem czarnowłosą i zniknęły razem z nią pod powierzchnią wody. Za nim kelpie zdążyła zareagować została złapana na łańcuchy przez Straż Obsydianiu. W tym momencie Lia została złapana w pół i odciągnięta od tej sceny. W szamotaninie zobaczyła Gwyne’a, który przytknął jej intensywnie pachnącą chusteczkę do ust. Niemal od razu poczuła, że odpływa.\nTym czasem Demonicy udało się wypłynąć na powierzchnię i siłą swoich skrzydeł odepchnąć jednego z napastników. Pod wodą miała nikłą przewagę, bowiem ostatnie kilka lat swojego życia spędziła na tym bagnisku. Udało jej się ranić jednego z Owlett’ów, chociaż nie lubiła uciekać się do przemocy. Teraz jednak walczyła na śmierć i życie.\nPróbując obezwładnić drugiego chowańca nie zauważyła obławy jaka się za nią utworzyła. W jednej chwili ktoś zarzucił jej łańcuch na skrzydła, które były jej swoistą podporą, i od razu straciła równowagę. Runęła prosto w łapy napastników, którzy uzbrojeni po zęby rzucili się by ją obezwładnić. W akcie desperacji chwyciła się swojej ostatniej deski ratunku.\nKumulując w sobie całą swoją życiową energię wybuchnęła czarnym ogniem, niemal zabijając stojących najbliżej Obsydianczyków. Ta heroiczna próba obrony wystawiła ją jednak na ogromny wydatek energetyczny i mdlejąc zaczęła opadać na ziemię. Miała jedynie nadzieję, że eldaryjskie wojsko postanowiło się wycofać i będzie miała jeszcze szansę na ucieczkę.\nHoho, już 12 rozdział, kto by się spodziewał....\nPrzepraszam, że tak długo nie było nic nowego, ale szkoła i inne mniej lub bardziej ważne rzeczy zapełniły mi ostatni czas i nie miałam ani siły ani ochoty pisać. W końcu jednak dodziubdziałam rozdział do końca i w końcu jest!\nLix, kombinuj dalej :P Może Lia faktycznie skończy jako zakładnik...?\n#27 23-09-2020 o 21h19\nMam jedno drobne pytanie. Kto był tak mądry aby powierzyć małemu człowieczkowi który dopiero co przybył do Eldarii dwoje dzieci które ledwo od ziemi odstają? Tym bardziej że były to bliźniaki!\nJejuśku 3 metry wzrostu °o° ja sama ledwie od ziemi odstaję, chociaż aż tak wysoka nie chciałabym być\nA żebyś wiedziała że będę kombinowała, każda moja abstrakcyjna teoria zostanie od razu zgłoszona. A co do bycia zakładnikiem, to czy przypadkiem nie została zabrana do tego świata wbrew swojej woli?\nA swoją drogą... Czemu nikt nie lubi matematyki? Przecież to taki fajny przedmiot ;-;\nOstatnio zmieniony przez Lix (23-09-2020 o 21h23)\n#28 25-09-2020 o 17h06\nDemonica ocknęła się lecz nie dała po sobie tego poznać. Zbyt dobrze znała jakże ”pieszczotliwe” metody Straży Eel obchodzenia się z wrogami. Całą sobą starała się wyprzeć z głowy okres czasu, w którym była więziona w jednym z najgorszych lochów, jakie posiadali. Zapleśniały, brudny, zamieszkany przez szczury, karaluchy i innego rodzaju robactwo.\nChociaż ten czas niejako zatarł się w jej pamięci, kobieta doskonale pamiętała pierwszy i ostatni dzień, jaki tam spędziła.\nZwabiona rozpaczliwym skowytem ruszyła na pomoc, jak myślała, rannemu psu. Im dalej zagłębiała się w las tym głos wydawał się zanikać. W końcu dotarła na nie dużą polankę, pośrodku której spoczywało ciało martwego zwierzęcia. Wyglądało tak, jakby coś przed chwilą rozszarpało mu gardło.\nCzarnowłosa poczuła jak żołądek podchodzi jej do gardła. Szybko odwróciła się na pięcie i ruszyła biegiem w stronę leśniczówki.\nZ daleka udało jej się dostrzec łany zboża, które wyrosły prawdopodobnie z ziaren upuszczonych przez ptaki. Na widok znajomych terenów wydała z siebie westchnienie ulgi. Zrobiła krok w przód, gdy wszystko dookoła okryło się ciemną, niemalże czarną, duszącą mgłą. Dziewczyna zakryła usta rękawem i zaczęła rozglądać się dookoła. Nic już nie przypominało tego, co widziała kilka sekund wcześniej. Drzewa przybrały złowrogi kształt, jakby chciały ją złapać w swoje szpony. Substancja unosząca się w powietrzu całkowicie ją otumaniała i czarnowłosa zaczęła się zataczać. Oparła się o jedno z drzew i osunęła się na ziemię. Ku jej zdumieniu mgła unosiła się tylko na wysokości jej twarzy, kiedy stała i siedząc poniżej jej poziomu mogła znów swobodnie oddychać.\nDziewczyna przetarła oczy i spróbowała dostrzec coś, ale dym skutecznie to uniemożliwiał. Nagle usłyszała tuż nad uchem złowrogi szept.\n—Wreszcie cię znalazłem, kochanieńka.\nCzarnowłosa odwróciła się gwałtownie, a serce diametralnie przyspieszyło swoją pracę. Nic jednak nie zauważyła, lecz gdy odwróciła się z powrotem stał przed nią mężczyzna, potężnej muskulatury, ubrany w czarne, wysokie, niby rycerskie buty, czarne spodnie, kurtkę, która do złudzenia przypominała zbroję uwaloną gęstą smołą oraz, tego już była pewna, stalowe rękawice, sięgające łokci, w tym samym kolorze. Twarz ukrywał za hełmem z przyłbicą. Stał nad nią w lekkim rozkroku, z rękami zaplecionymi na piersi. Za mężczyzną stało jeszcze kilku innych, nieco mniej aczkolwiek imponująco zbudowanych. Oni również byli odziani w podobne stroje.\nDziewczyna siedziała skulona pod drzewem.\n—Muszę przyznać, że dobrze się ukrywałaś— wycedził, a dźwięk, jaki wydawał, przywodził na myśl przejeżdżanie ostrym narzędziem po szkle. — Jak na mój gust zbyt dobrze!\nBez żadnego ostrzeżenia złapał swoją ofiarę za gardło i uniósł na wysokość swojej twarzy. Dziewczyna momentalnie zaczęła się dusić dymem wciąż unoszącym się w powietrzu.\n—Wiedziałem jak cię wywabić z twojej nędznej kryjówki, czekałem tylko na odpowiedni moment. — cedził. Czarnowłosa próbowała wyswobodzić się z jego uścisku, który sprawiał ból tym większy, że żelazna rękawica niemal przebijała jej skórę.\n—Uspokój się, kochanieńka, nie zabiję cię.\nMogła się założyć, że wyszczerzył zęby w szyderczym uśmiechu, gdy po raz ostatni zacisnął dłoń, za nim ją puścił. Dziewczyna upadła boleśnie na korzenie drzewa i z trudem łapała oddech. Jej oprawca przyglądał jej się z drwiącym uśmieszkiem.\n—Myślałem, że będziesz walczyć, a tu proszę… Co za rozczarowanie.\nJego towarzysze zarechotali. Dźwięki wydawane przez te istoty doprowadzały ją do mdłości.\nKiedy jej oddech w miarę się ustabilizował, mężczyzna przyklęknął przy czarnowłosej.\n—Jeszcze nie nadeszła twoja pora— wyszeptał jadowitym tonem prosto do jej ucha. — Nie musisz się nas bać. Jesteś nam potrzebna bardziej niż myślisz….\nW jednej sekundzie mężczyzna jakby rozpłynął się w powietrzu, a przed dziewczyną wyrosła olbrzymia, włochata bestia przypominająca niedźwiedzia grizzly. Czarnowłosa zdążyła jedynie krzyknąć, za nim straciła przytomność od ciosu ciężką, uzbrojoną w ostre jak brzytwa pazury.\nDzień, w którym postanowiła ostatni raz zawalczyć o siebie, był przełomowy w jej życiu. Zdążyła już opanować przemianę w Demona, wiedziała również, że potrzebuje do tego dużych pokładów energii.\nNie mogła powiedzieć, że zdoła ją uzyskać z pożywienia, jakie jej dostarczano. Jej nie karmiono, ją utrzymywano przy życiu. Odkryła jednak sposób, dzięki któremu mogła zapaść w częściową hibernację. Pierwszy raz wyszło to zupełnie niespodziewanie, kiedy to była już tak wycieńczona, że nie miała siły nawet otworzyć powiek. Przestraszni strażnicy udali się wtedy po medyka, gdyż myśleli, że nie żyje.\nRozkaz był jasny- ona ma żyć.\nPrzybyły na miejsce lekarz stwierdził stan głębokiego snu, z którego tylko ona mogła się wybudzić. Oznaczało to, że jej oprawcy musieli cierpliwie czekać na rozwój wydarzeń. Nie wiedzieli jednak, że dziewczyna wszystko dokładnie słyszała.\nW przeddzień wykonania swojego planu bardzo dokładnie przeżuwała każdy kęs czerstwego chleba, jaki dostała. Dzięki temu mogła pozyskać z niego jak najwięcej składników potrzebnych do realizacji jej pomysłu. W innym wypadku wygłodzona najpewniej połknęłaby go w jednym kawałku.\nPo skończonym posiłku, przymknęła oczy i całą swoją uwagę skupiła na wejściu w trans. Nikt nie zwracał na nią uwagi- strażnicy byli bardziej zajęci rozrywaniem gier hazardowych. Zresztą, co ta mała, nędzna dziewucha miałaby niby zrobić.\nCzarnowłosa pierwszy raz wchodziła w stan hibernacji świadomie i nie wiedziała ile jej to może zająć. Oddała się jednak jej całkowicie i wkrótce odpłynęła.\nStan hibernacji określiłaby jako częściowe przebudzenie się jej duszy, gdy ciało było niedysponowane. Mogła jedynie słyszeć, co działo się dookoła niej, ale było to wystarczające by móc wprowadzić w życie swój plan.\nSpoczywała tak całą kolejną dobę, bowiem wolała się upewnić, że nie braknie jej sił. Gdyby plan się nie powiódł z pewnością zginęła by na miejscu.\nWreszcie, czując się niemalże jak nowo narodzona, podjęła decyzję, że już czas. Wpierw jednak nasłuchiwała uważnie, czy nie kręci się w pobliżu zbyt duża ilość straży. Jedynym dźwiękiem, jaki usłyszała, było chrapanie spasionego, już emerytowanego strażnika, który niemal codziennie zaglądał do butelki.\nChcąc przyoszczędzić odrobinę mocy na czarną godzinę, zaczęła przemianę wciąż będąc w stanie hibernacji. Chwała Wyroczni, że przechodziła ona bez większego zamieszania.\nDziewczyna czuła jak jej kończyny mimowolnie się wydłużają, a palce jej dłoni zaczynają przypominać szpony. Gdy poczuła w plecach tępy ból syknęła, ale pijany strażnik nie zwrócił na to uwagi.\nGdy była pewna, że przemiana zakończyła się, otworzyła oczy.\nI wtedy rozpętało się piekło na ziemi.\nDelikatnie mówiąc, Lia została potraktowana jak worek kartofli. I to takich, które nadają się wyłącznie jako dodatek do obornika.\nXyon bezceremonialnie przerzucił nieprzytomną dziewczynę przez ramię, by następnie niedelikatnie umieścić ją na grzbiecie Solei. Lwica warknęła niezadowolona z brutalności właściciela, elf jednak poklepał ją tylko zawadiacko po głowie i powiedział:\n— Rozkaz z góry kochanieńka. Jak mus to mus.\nZ uśmiechem na twarzy wskoczył na grzbiet chowańca. Lwica pomrukując z niezadowoleniem pod nosem, ruszyła dużymi susami w stronę Kwatery. Jak oczekiwał Xyon, wybrała najkrótszą drogę.\nSzybko znaleźli się na terenie centrum dowodzenia. Elf najchętniej odstawiłby nastolatkę do jej pokoju, ale groźne spojrzenie Gwyne’a, gdy ten udzielał mu wskazówek, było na tyle przekonujące, że alchemik zrezygnował z szybkiego pozbycia się swojego balastu.\nZatrzymali się z Solei przed przychodnią. Lwica, zmęczona biegiem, położyła się na podłodze skutecznie tamując ruch w obie strony. Xyon wywrócił oczami i bezceremonialnie władował się do lecznicy.\n—Zgadnij kogo przywiozłem— burknął w stronę siostry. Ona w przeciwieństwie do brata wiedziała jedynie, że zorganizowano egzamin dla Straży Cienia. Nic poza tym.\n—Ciebie też miło widzieć, Xyon— odparła, nie podnosząc wzroku znad notatek. — Niech zgadnę, to te szalone bliźniaki, które posłaliście na rychłą śmierć?\n—Gdyby to były te dwa pomioty szatana, nawet nie zawracałbym sobie nimi głowy— warknął. — To moja podopieczna— dodał z teatralnym westchnieniem.\nRea spojrzała na brata z lekkim zdziwieniem na twarzy.\n—A mogę wiedzieć gdzie ona jest? I dlaczego ten twój kot tarasuje moje wejście?\nXyon aż zgrzytnął zębami słysząc przezwisko Solei. Mimo że bardzo przypominała jedną z przedstawicieli kotowatych, które można było spotkać na Ziemi, nie była jednym z nich. Elf nie chciał się do tego przyznać, ale był bardzo dumny z posiadania lwicy i nie znosił, gdy ktoś porównywał ją do niedorastających jej do pięt kotów.\n—Leży na korytarzu.\n—Xyon! — oburzyła się lekarka. — Natychmiast ją tu przynieś i połóż na pierwszym łóżku!\nRzucając pod nosem przekleństwami, elf wyszedł z przychodni i, ponownie przerzuciwszy sobie Lię przez ramię, wniósł ją, a następnie położył na łóżku.\n—Przysięgam ci, że jak przyjdziesz do mnie po leki na swoje wyimaginowane dolegliwości, dostaniesz figę z makiem!\nZa nim wyszedł, alchemik rzucił jeszcze coś pod nosem o niesprawiedliwym traktowaniu i trzasnął drzwiami.\nRea podeszła do pacjentki i dokładnie przyglądała się jej obrażeniom. Na szczęście było to tylko kilka niegroźnych zadrapań, ale zaniepokoił ją brak świadomości. Gdy pochyliła się nad nią, wyczuła delikatny zapach konwalii.\nKobieta zmarszczyła brwi. Nie spotkała się z nimi od dawna i z tego, co wiedziała, nie rosły one w promieniu kilkudziesięciu kilometrów. Nie mogły również rozsiać się przy pomocy wiatru czy owadów.\nDziwne, mruknęła. Poza odkażeniem ran nie mogła nic więcej zrobić. Za góra dwadzieścia cztery godziny dziewczyna sama powinna się obudzić. Jeśli nie, wtedy będzie myśleć co dalej.\nGdy Demonica ponownie się ocknęła była już w celi, która wyglądała o niebo lepiej i była znacznie bardziej przestronna, przybrała z powrotem swoją prawdziwą, kobiecą postać. Wciąż miała na sobie starą, obtarganą koszulkę i resztki jeansów, które ledwo trzymały się na jej tyłku. Włosy miała całkowicie skołtunione, a stopy poranione jakby poranione od małych kamyczków.\nKobieta rozejrzała się dookoła. Sporo się tu zmieniło, mruknęła do siebie. Z tego, co zauważyła, znajdowała się na samym dnie lochów- obok jej celi rozciągało się jeziorko, które błyszczało na szmaragdowy kolor, z sufitu zwisały stalaktyty i panowała tu ogólna wilgoć.\nCzarnowłosa wtuliła się w zimną, mokrą ścianę chcąc w ten sposób ograniczyć uciekanie ciepła z ciała. Dodatkowo skuliła się i teraz wyglądała jak mała, umorusana dziewczynka.\nNie spodziewała się takiego obrotu sprawy. Nie pomyślała, że w ciągu tych kilku lat dalej na nią polowali. Niech ich cholera weźmie! Dlaczego się tak na nią uwzięli? Z tego, co zdążyła się domyśleć, chodziło o doprowadzenie ich do reszty ”takich jak ona”. Tylko jak miała to zrobić, skoro przez dwie trzecie dotychczasowego życia nie miała nawet pojęcia o swojej wyjątkowej naturze?\nKobieta pomyślała z pogardą o strażnikach, którzy jej pilnowali. Wyjątkowej, śmiechu warte. Oni uważali ją jedynie za poczwarę, którą należy unicestwić. Mieli używanie, nie powiem. Ale odpłaciłam im się pięknym za nadobne.\nW dniu ucieczki rozpętała istny armagedon, w którym duża część z nich straciła swoje życie.\nDemonica nie chciała uciekać się do przemocy. Gardziła nią. Jednak w tej sytuacji nie miała wyjścia. Kierowana chęcią przetrwania, chęcią normalnego życia, po prostu wybuchła unicestwiając tym samym niemal całej podziemie, a co za tym idzie i Kwaterę.\nNieźle się odbudowali, myślała z goryczą. Teraz to niemalże hotel..\nZ zamyślenia wyrwało ją skrzypnięcie stalowych drzwi. Były jak brama do piekieł, w których ona właśnie się znajdowała.\nNa dźwięk ciężkich kroków zmroziło jej krew w żyłach. Skuliła się bardziej i czekała na rozwój wydarzeń.\nKu radości lekarki Lia ocknęła się wieczorem tego samego dnia. Nastolatka nie pamiętała nic poza tym, jak czekała na wymarsz z Kwatery. W głowie krew szumiała tak intensywnie jakby rozpętał się sztorm.\n—Rea— wydusiła. — Daj mi proszę coś na ból głowy. Czuję się jakbym miała okropnego kaca.\nLekarka uśmiechnęła się mimo woli, wolała jednak nie fantazjować, co też wydarzyło się w lesie. Jednego mogła być jednak pewna- krnąbrne wilki, które uważały się super przystojne macho na pewno nie omieszkały by się ”zaszaleć” pod nieobecność opiekunów. Po dziesiątym razie, kiedy to cała ich banda przyszła po ”leki na ból głowy”, przestała liczyć ich wybryki. Ba, przestała je nawet zgłaszać Aaqor’owi, a później nawet Gwyne’owi. Tym bardziej załamała się, gdy usłyszała odpowiedź jednego z panów, że przecież ”młodzież musi się wyszaleć”. Po tym incydencie przestała wydawać leki gówniarzom, ale była zmuszona wznowić działalność charytatywną, kiedy zaczęły dochodzić do niej skargi o bezużyteczności rekrutów podczas treningów, którzy jedyne co byli w stanie zrobić, to pozbawić się zębów bądź oczu poprzez użytkowanie broni ”pod wpływem”.\nReę opanowywała złość na samą myśl o tych bezmyślnych wilkołakach. Gdyby nie znała Nero byłaby szczerze zdruzgotana ich zachowaniem, jednak patrząc na to, jaki mieli wzór do naśladowanie, ani trochę nie dziwił jej taki rozwój wypadków.\nZirytowana wcisnęła Lii kubeczek z kroplami i szklankę wody. Nastolatka z trudem panowała nad własnymi kończynami i elfica była zmuszona pomóc jej trafić do ust.\n—Powinien zacząć szybko działać— mruknęła, poprawiając kołdrę. — Prześpij się tutaj, bo i tak nie doszłabyś do swojego pokoju. Jakbyś czegoś potrzebowała, Tael będzie w pobliżu. Ja zostanę tu jeszcze z godzinkę i pójdę do siebie. Dobranoc.\nLia mruknęła coś w odpowiedzi i schowała się pod pierzynę. Była przyjemnie chłodna i skutecznie tłumiła wszystkie drażniące ją dźwięki. Dzięki temu udało jej się wyjątkowo szybko zasnąć.\nW nocy obudził ją jakby szczęk łańcucha. Zerwała kołdrę z głowy i rozejrzała się rozespanym wzrokiem po pomieszczeniu.\n—Tael? Też to słyszałaś?\nMłoda stażystka podniosła głowę znad książki i pytająco spojrzała na nastolatkę.\n—To było jak szczęk łańcuchów.. — dziewczyna podrapała się po głowie. Zaczynała do niej docierać absurdalność tych słów.\n—Przyśniło ci się— skwitowała Tael i wróciła do lektury.\n—Tak, chyba masz rację— blondyna mruknęła pod nosem.\nZa nim się ponownie położyła, poprawiła poduszkę i odwróciła kołdrę na drugą stronę. Równie szybko, jak wcześniej odpłynęła w objęcia Morfeusza.\nKroki stawały się co raz bardziej wyraźnie. Im bardziej się zbliżali, tym bardziej kobieta się kuliła. Wiedziała, że w każdej chwili może roznieść ich na kawałki. Przez lata opanowała do perfekcji transformację, jak i władanie żywiołami, wodą i powietrzem. Od ognia wolała się trzymać z daleka, głównie z powodu spustoszeń jakie potrafił zrobić w niewyobrażalnie krótkim czasie. Ziemia nie była jej nigdy do niczego potrzebna więc i z nią nie była za pan brat.\nDo jaskini weszło kilku mężczyzn, jednak ubranych w codzienne stroje. Nie było żadnych fajerwerków ani innych sztuczek z trującym dymem.\nZ tego, co udało jej się wychwycić, do podziemi weszły cztery osoby, prawie na sto procent mężczyźni. Ich kroki były ciężkie i długie. Obecność strażników była niemal przytłaczająca, zupełnie jakby wciskała Demonicę w ścianę. Ona jednak nie odważyła się spojrzeć na oprawców. W tej chwili zaczęły powracać do niej najgorsze wspomnienia, które przez długie miesiące po ucieczce śniły jej się w ramach koszmarów.\nZ odrętwienia wyrwał ją ten sam, ohydny głos.\n—Znowu się spotykamy.. Kto by pomyślał, że tak dobrze uda ci się zakamuflować z tymi paskudnymi pokrakami koni. Ale możesz być spokojna, już zajęliśmy się twoją koleżanką.\nDemonica z wściekłością poderwała się z miejsca i rzuciła do krat celi. W furią w oczach spojrzała na mężczyznę i w jednej chwili zamarła.\nNo pomyśl, Lix. Gdyby została przydzielona do bardziej 'poważnych' wilkołaków uciekła by, czy nie? ;)\nA co do matematyki to sądzę, że dla niektórych jest po prostu za trudna :P (bez urazy do tych, co naprawdę mają z nią problemy). Niektórzy nie umieją matematyki, inni interpretować wierszy na polskim. Ale myślę, że nielubienie matematyki brzmi lepiej :P\nMam nadzieję, że nie opisałam zbyt brutalnie początku rozdziału, jeśli tak to proszę mówić, a spróbuję go nieco załagodzić. Życzę miłej lektury.\n#29 25-09-2020 o 19h59\nWow, jestem szczerze zaskoczona że nowy rozdział wpadł tak szybko\nA więc demonicą jest Alicja (dam dam dammmmm), cóż Greyson też nim jest więc to dość logiczne że i ona może nim być, w końcu są rodziną (popraw mnie jeśli pomyliłam)\nBliźniaki są słodkie, trochę nie rozgarnięte ale słodkie. Bardzo proszę ich nie obrażać. Mimo wszystko wciąż myślę że gdyby trafiła do innej grupy też by ich zgubiła (a raczej oni ją)\n#30 13-10-2020 o 18h01\nNastępnego dnia, z samego rana, Lia wparowała do laboratorium.\nElf podniósł ponury wzrok znad owsianki i zlustrował dziewczynę spojrzeniem. Tego dnia wyglądała inaczej niż zwykle, bardziej.. dziewczęco. Miała na sobie lnianą tunikę bez rękawów, obszytą drobną koronką u dołu, która zakrywała krótkie, materiałowe spodenki. Na nogach miała brązowe buty nad kostkę, a jasne włosy związała w luźny warkocz, ozdobiony drobnymi kwiatkami, który swobodnie opadał na jej drobne ramię.\nChociaż trzeba przyznać, że dzięki treningom nabrała nieco mięśni, co dodatkowo podkreślało jej walory.\n—Ciebie także miło widzieć, Azalio- burknął, przełknąwszy kęs śniadaniowej papki.\nLia puściła mimo uszu ironię w jego głosie i rzuciła beztrosko:\n—Biorę dzisiaj wolne. Okropnie mnie boli głowa, muszę się przewietrzyć! — dla podkreślenia swoich słów zrobiła zbolałą minę i oparła grzbiet dłoni o czoło.\nXyon, słysząc tę rewelację, zakrztusił się sokiem z winogron, którego właśnie usiłował się napić. Próbując złapać oddech zaczął gwałtownie kaszleć i charczeć, przez co zaniepokojona Solei zerwała się ze swojego posłania. Lwica, chcąc pomóc opiekunowi, walnęła go łapą w środek pleców. Niestety, nieświadoma swojej siły, wepchnęła elfa prosto w talerz z owsianką. Gdy Xyon powoli podnosił głowę z miski, Lia dusiła się ze śmiechu, wijąc się po kafelkach. Elf z mordem w oczach odesłał chowańca na posłanie, po czym wyjątkowo agresywnie starł owsianą papkę z twarzy. Nastolatka w tym czasie oparła się o ścianę i wierzchem dłoni ocierała łzy z oczu. Xyon, ze względu na swój charakter, chciał być zawsze najlepszy, szanowany i respektowany przez innych. Jednak, od kiedy spotkał Lię jego ego zostało poważnie nadwyrężone, bowiem dziewczyna nie miała oporów by robić sobie z niego żarty, obrażać go czy otwarcie się z niego śmiać. Niemal zawsze waliła prosto między oczy, co dość mocno odbijało się na psychice młodego elfa. Wszyscy, poza nastolatką, mieli odrobinę oleju w głowie by nie mówić wprost, że im się coś nie podoba. Zawsze wykonywali powierzone im zadania z podkulonym ogonem, a czy go później obgadywali- to już nie był jego problem. Xyon z natury był samotnikiem, ale rozkazy z góry zmusiły go do współpracy z knąbrną dziewczyną. Musiał przyznać, że radziła sobie bardzo dobrze i w wielu sprawach mu pomogła lub odciążyła w pracy. Na swój dziwny sposób lubił ją, chociaż starał się tego nie okazywać.\nTeraz, kiedy dziewczyna obwieściła, nie zapytała, nie poprosiła o pozwolenie tylko uświadomiła swojego opiekuna, że dziś nie zamierza kiwnąć palcem, biedny elf doznał szoku na skutek tak absurdalnej wiadomości. Co prawda, gdyby nie Solei, najprawdopodobniej udusił by się, bo ziemianka nie paliła się do pomocy, ale przez heroiczny czyn lwicy skompromitował się przed swoją podopieczną. Wycierając twarz ze swojego śniadania zastanawiał się czy najpierw powinien unieszkodliwić Lię czy chowańca. W końcu z braku laku rzucił w dziewczynę brudną ścierķą. Ta jednak dostała kolejnego ataku śmiechu i uchylając się uniknęła zderzenia resztą owsianki. Tego szczęścia nie miała ściana, która i tak była już w opłakanym stanie po ostatnich eksperymentach.\n—Lia!— warknął przez zaciśnięte zęby.\nDziewczyna otarła kapiące łzy i spojrzała na elfa z najbardziej poważną miną na jaką było ją w tym momencie stać. Wyglądała trochę, jakby próbowała wstrzymać powietrze, zaciskając usta czerwona z wysiłku. Xyon mimowolnie uśmiechnął się na ten widok, ale zaraz przybrał postawę zatwardziałego ważniaka.\n—Po pierwsze, jeśli powiesz komuś, co tutaj zaszło, to możesz być pewna, że skończysz jako kaleka. Po drugie tu NIE MA CZEGOŚ TAKIEGO JAK DZIEŃ WOLNY. Z łaski swojej podnieś się z tej podłogi i zabierze do roboty.\nNastolatka z trudem podniosła się z ziemi.\n—Słuchaj, gburze. Teraz naprawdę zaczęła mnie boleć głowa, wyłącznie z twojej winy, więc i tak byś nie miał że mnie pożytku. Poza tym wczoraj cały dzień tarzałam się w błocie, więc chyba należy mi się chwilą odpoczynku.\n—Powiedział bym raczej, że tarzałaś się owszem, ale w kłopotach— warknął. — Jak zwykle zresztą.\n—Wszystkie żale i pretensje prosimy składać do biura Gwyne i spółka w czwartki i piątki między czternastą a szesnastą. — odparła, naśladując pogardliwy ton opiekuna. — Wrócę wieczorem— dodała i odwróciła się w stronę wyjścia.\nXyon wzniósł oczu mu niebu, powstrzymując się przed rzuceniem jakiegoś zaklęcia, które uziemiło by dziewczynę w laboratorium.\n—Skoro nie zamierzasz zostać tutaj to przydaj się chociaż na zewnątrz— powiedział, wyrzucając przez drzwi kieszonkowe wydanie ziół i roślin leśnych. — Masz zaznaczone te, których potrzebuję.\nLia, która stała już na schodach, wróciła się wywracając oczami. Mimo wszystko cieszyła się, że Xyon nie zmusił jej do pracowania w laboratorium, które nie zdążyło jeszcze wywietrzeć po jego szalonych eksperymentach.\nIdąc w stronę bramy przeglądała książeczkę, chcąc zorientować się, czego dokładnie elf potrzebował. Od kilku dni pracował nad czymś w rodzaju eliksiru niewidzialności, z czysto hobbystycznych powodów, jednak jak do tej pory o mały włos nie wysadził w powietrze wschodniej części Kwatery. Lia dowiedziała się o jego eksperymentach przez czysty przypadek, gdy wracając z popołudniowego treningu, zajarzała do laboratorium. Wchodząc, zobaczyła jak Xyon mieszał dwie bulgocące substancje, by następnie wylać je na stojący pod ścianą taboret. Alchemik, skupiony na swoim zadaniu, nie zauważył dziewczyny i przestraszony cieniem, który rzuciła, zbyt gwałtownie ruszył fiolką. Wrzejący płyn wybuchł mu w rękach, osmalając część pomieszczenia. W zasadzie dziewczyna nie ponosiła żadnej odpowiedzialności za wypadek, ale przez kolejne trzy dni Xyon nie odzywał się do niej, śmiertelnie obrażony. Po pierwszym dniu Lia postanowiła w ogóle nie przychodzić do pracowni i znikała poza murami KG na cały dzień. Elf musiał przełknąć swoją dumę i poprosić dziewczynę by z łaski swojej jednak zajęła się robotą. Tak naprawdę dowódca Straży Absyntu sam nie wiedział, kiedy nastolatka przejęła nad nim kontrolę. Tak się po prostu stało. Owszem, wykonywała swoje obowiązki z należytą dokładnością, ale z takim samym zaangażowaniem potrafiła odmówić bądź wprowadzać nienormowany wymiar pracy. Poza tym nie mógł się na niej za bardzo wyżywać, bowiem była oczkiem w głowie Gwyne'a. Przez głupie żarty, które jego szef mógłby opacznie zrozumieć, mógłby stracić ukochaną pracę, wobec tego starał się panować nad emocjami. Sprawa skomplikowała się nieco bardziej, kiedy dziewczyna przyłapała go na eksperymentowaniu z nowymi substancjami. Zamierzał wszystko dokładnie dokumentować- swoje obserwacje, wnioski, rady na przyszłość i wszystko inne, co mogłoby się później przydać w celu ulepszania wynalazku.\nDoskonale wiedział, że powinien otrzymać zgodę na przeprowadzanie badań, gdyż Góra bała się, że coś może pójść bardzo nie tak, jakby tego oczekiwali, a wynalazek stanie się niebezpieczna bronią w niepowołanych rękach. Chociaż, pomyślał, Tak naprawdę chodziło im o tę szaloną kobietę, która tak naprawdę jest jedną z nas. A skoro ta pseudo obława zakończyła się sukcesem nikt niepowołany nie powinien dorwać się do eliksiru. W środku jednak czuł, że nawet gdyby od zeszłego stulecia panował niezmącony niczym spokój Gwyne i tak nie zgodził by się na jego badania. Bardzo sceptycznie podchodził do alchemii, bowiem uważał ją za wytwór Demonów i akceptował ją tylko pod jedną postacią- leków. Xyon’a nie specjalnie interesowało parzenie ziółek, ale od kiedy w okolicy rozpoczęły się masowe ataki prowadzone przez te parodie ziemskich koni, elf uzyskał pozwolenie na testowanie zaklęć ochronnych. W końcu weszły one do powszechnego użytku. Alchemik zdawał sobie sprawę, że gdyby jego zabawy z substancjami wybuchowymi wyszły na jaw, w najlepszym wypadku zostałby wygnany z ziem Eel. Jedyną osobą, która wiedziała o jego nielegalnej działalności była Lia, ale obiecała mu, że nikomu nic nie powie. Xyon nie mógł być stuprocentowo pewny, iż dziewczyna dotrzyma danego słowa, ale udało mu się wmówić, że zna zaklęcia, które wyciągną wszystkie brudne sprawy na światło dzienne osoby, którą wskaże. Oczywiście była to wierutna bzdura, lecz nastolatka wyglądała na lekko zaniepokojoną faktem, iż elf mógłby wiedzieć coś, czego nie chciała zdradzić.\nNiebieskowłosy rozsiadł się zadowolony na zdezelowanym krześle. Dobrze to sobie wymyślił. Korzystając z wolnej chwili zamyślił się nad ostatnimi wydarzeniami. Nie potrafił zrozumieć dlaczego Górze tak zależało na złapaniu tej kobiety, w końcu nikt w ciągu ostatnich kilku lat nie donosił o żadnych napaściach Demonów. No chyba, że coś nie dotarło do jego długich uszu.\n—Ale tak naprawdę to nie mój problem— powiedział, przeciągając się i strzelając palcami.— Nie mogę przemęczać mojego cennego mózgu myśląc o takich dyrdymałach. A skoro o odpoczynku mowa... — elf wstał i zawołał Solei. — Chodź dziewczynko, pora na krótką drzemkę.\nLia szła w stronę lasu, podskakując co kilka kroków. Miała nadzieję, że Athar będzie kręcił się gdzieś w pobliżu. Całe szczęście na dzień przed cyrkiem, zorganizowanym przez dowództwo KG, zdążyła ostrzec jednorożca, że lada moment po lesie będzie łazić banda obłąkańców szukająca nie wiadomo czego. Oczywiście przewodnikowi się to nie spodobało (delikatnie mówiąc) i gdyby nie to, że Lia uczestniczyła w tej "misji" z chęcią powybijał by wszystkich, którzy stanęli na jego drodze.\nLia uśmiechnęła się pod nosem. Ten ogier porównywał się do wszechmocnego boga, a jak przyszło co do czego to nie był wstanie sam uciec. Tylko, że względu na jego porywczy charakter i sporej wielkości róg na jego czole odpuściła sobie droczenie się z nim.\nIdąc przez łąkę zaczęła się rozglądać za pierwszymi kwiatkami. Wśród wysokiej trawy nie były specjalnie widoczne, ale ich amarantowe płatki przebijały się wśród zielonych liści trawy.\n-Fajnie, że powiedziałeś ile tego potrzebujesz- burknęła pod nosem, kiedy pochylała się mu roślinkom. W torbie, którą zabrała ze sobą, miała kilka dużych słoików z odrobiną wody i cukru, by jak najdłużej zachować świeżość ziół. Uzbierawszy pokaźny bukiet podniosła się z klęczek i zaczęła grzebać w torbie. Już teraz słoiki ciążyły jej na ramieniu, więc wolała nie myśleć co będzie, gdy wypcha je tym całym zielskiem. Ruszając w dalszą drogę zaczęła nawoływać jednorożca. Zdolność telepatii okazała się bardzo przydatna- nikt poza nią i Atharasalem nie wiedział o czym rozmawiają, ba, że się w ogóle komunikują. Niestety umiejętność tą była ograniczona do pewnej odległości, której do tej pory nie udało się jej określić.\nDopiero, gdy stanęła przed ścianą drzew odpowiedziało jej ciche rżenie.\nNo hej, chyba nie zdajesz sobie sprawy ile Cię wolałam, rzuciła nieco obrażona. Ogier spojrzał na nią z błyskiem w oczach.\nWiedziałem, że idziesz, po prostu ostatnio nadwyrężyłem sobie kręgosłup i chciałbym go trochę pooszczędzać.\nNastolatka prychnęła w odpowiedzi i, odwracając się od jednorożca, zaczęła przeglądać notatnik. Ten wepchnął jej pysk prosto w książkę, chcąc zobaczyć, co dziewczyna czyta. Skrzywił się, gdy zobaczył rysunek rośliny.\nEww, na co ci to śmierdzące zielsko?, w jego głosie wyraźnie było słychać obrzydzenie. Do tego nie da się zbliżyć na sto metrów, a co dopiero to zbierać!\nLia spojrzała zaskoczona na towarzysza.\nSkąd wiedziałeś, że przyszłam je akurat zbierać, a nie na przykład... robić inwentaryzację?\nJednoróg popatrzył na nią z politowaniem.\nJestem niezwykłą, magiczną istotą, potrafię czytać w myślach, powiedział i machnął nonszalancko ogonem.\nLia zrobiła przerażoną minę.\nO Wyrocznio, z kim ja się zadaję, Atharasal westchnął zirytowany. Głupie dziewczę, no przecież to logiczne, że nie przyszłaś tu z notatnikiem i gigantyczną torbą po to, żeby policzyć ile kwiatków tutaj rośnie. Ci idioci chyba nie są aż tak durni żeby zlecać ci takie zadania. Że już nie wspomnę o tobie.., spojrzał na nią z ukosa, a w oku błysnęła złośliwa iskierka.\nSpadaj, warknęła i wbiła wzrok w zeszyt. Chwilę później podniosła głowę i ruszyła w głąb lasu. Atharasal tanecznym krokiem ruszył za nią.\nSłuchaj, nie masz się co obrażać. Gdybyś była tak głupia, na jaką wyglądasz, na pewno nie wypuściła byś ani mnie ani Feliaviego, pomijając fakt, że pewnie nawet nie wpadłabyś na taki pomysł.\nTy to potrafisz pocieszyć, prychnęła. Ale jeśli chcesz się zrewanżować to pomóż znaleźć mi Wążywiał, Fetoryn, Quasai oraz Iliję.\nTą śmierdzącą paproć sama znajdziesz, kiedy ją poczujesz i mam szczerą nadzieję, że nie będą musiał ci przy tym towarzyszyć. Trutkę znajdziesz tam, kiwnął głową w stronę północnego zachodu.\nDziewczyna posłuchała rady i ruszyła we wskazanym kierunku. Szybko znalazła potrzebną jej roślinkę. Kiedy zapełniła cały słoik, udali się dalej w głąb puszczy. Po trzech kwadransach poszukiwań został im tylko Fetoryn.\nMusisz iść w stronę mokradeł. Tam rośnie ich najwięcej. Zazwyczaj.\nLia uniosła brew.\nWyrocznio, nie wiem czy jeszcze tam pasożytują, nie zapuszczam się na obcy teren.\nTeraz to ja już niczego nie rozumiem. Myślałam, że las jest "twoją własnością".\nNa bagnach mieszkają Kelpie, w skrócie konie-zombie. Takie zielone, ohydne, że fuj!, ogier otrząsnął się z obrzydzeniem. Delikatne to one nie są, więc dobrze ci radzę zebrać to paskudztwo jak najszybciej i stamtąd uciekać.\nBo ty niby jesteś taki delikatny, rzuciła z przekąsem.\nAtharasal spiorunował ją wzrokiem.\nMój ród nie atakuje.. nie atakował, poprawił się, widząc znaczącą spojrzenie dziewczyny, bez powodu. My polowaliśmy po to, by przeżyć. Nie wmówisz mi, że w twoim świecie nie istnieje coś takiego jak łańcuch pokarmowy.\nOdpowiedziała mu wymowna cisza, wobec tego kontynuował z zadowoleniem.\nKelpie mogłyby spokojnie zostać wegetarianami i żreć te śmierdzące paprocie... Nie, my nie możemy!, dodał szybko, czując, że nastolatka chce mu przerwać. Ujmę to tak- ty po pewnym czasie też byś się przekręciła, gdybyś jadła samą zieleninę, kapiszi? Urządzając twoje kolejne pytanie, znałem jednego Kelpie, a tak naprawdę to klacz za jej pierwszego życia. Nie do końca wiadomo w jaki sposób zapoczątkowały swoje istnienie, ale najprawdopodobniej powstały w wyniku przeklęcia i przodków. Moja... znajoma stała się jedną z nich po tym, jak została przez jednego zagryziona..\nAtharasal urwał i zapatrzył się gdzieś w dal. Lia, chcąc dodać mu otuchy, położyła rękę na jego łopatce.\nMi też odebrano kogoś bliskiego, powiedziała cicho. Moja siostra została najprawdopodobniej zamordowana, ale nigdy nie znaleziono jej ciała. Dokładnie pamiętam ten dzień- usłyszałam jej przeraźliwy krzyk, a potem nastąpił ryk jak nie z tej ziemi. Później nastała grobowa cisza. Greyson, to znaczy w sumie Gwyne nigdy jej nie odnalazł. To było prawie sześć lat temu. Możesz uznać to za głupotę, ale ostatnio poczułam jakby, jakby ona nie umarła tylko dalej żyła. Głupie, nie?, Lia uniosła wzrok i zobaczyła, że ogier wpatruje się w nią świdrującym wzrokiem.\nA ty co? Athar? Nie mów mi, że...\nJak ty to nazwałaś? Greyson?\nTaaak, tak nazywałam swojego wujka przez połowę swojego życia. Później okazało się...\nMusimy iść, Atharasal przerwał jej w pół słowa. Za mną!.\nDziewczyna patrzyła osłupiała jak jednorożec wyrwał do przodu i zniknął w gęstwinie drzew.\n—Może byś jednak zaczekał? — rzuciła w przestrzeń.\nKręcąc głową podniosła z ziemi torbę i ruszyła w kierunku wyznaczonym przez Athara. Nie trudno było odnaleźć ścieżkę, którą podążał, bowiem stratował niemalże wszystko na swojej drodze.\nPo dwudziestu minutach szybkiego marszu zaczęła złorzeczyć na ogiera, który w jej mniemaniu wywinął jej kretyński numer i dosłownie wpuścił ją w maliny. Torba z każdym krokiem zdawała się ciążyć co raz bardziej. Po kolejnych kilkunastu minutach przedzierania się przez połamane chaszcze, dziewczyna ze złością rzuciła tobołek na ziemię i, nie zawracając sobie głowy tym, że ktoś może ją usłyszeć, wydarła się na całe gardło:\n—Atharasal, ty nieparzystkopytny dupku! Gdzie ty, do jasnej cholery, pobiegłeś?!\nNiemal natychmiast odpowiedziało jej ostrzegawcze rżenie.\nLia, zapominając o tobie rzuconej w krzaki, zaczęła przedzierać się przez zarośla. Krzewy, jak się okazało, miały drobne, ale bardzo ostre kolce na końcach gałązek. Jak tylko cię dorwę to ukręcę ci ten wielki łeb, oskalpuję i uszyję sobie nową kieckę!, rzucała wściekła pod nosem, co rusz zahaczając się i dotkliwie raniąc skórę. Gdy w końcu wyszła po drugiej stronie, była cała podrapana, a lniana sukienka miała mnóstwo małych dziurek.\n—Co ci szczeliło do łba?! — ryknęła, w zad ogiera. Chciała coś dodać, ale za nim zdążyła zabrać powietrza jednoróg syknął.\nCicho siedź i nie ruszaj się z miejsca!\nLia chciała już coś odpyskować, jednak do jej nozdrzy dotarł zapach zgnilizny. Zdezorientowana rozejrzała się wokół i ze zdziwieniem stwierdziła, że znajduje się na brzegu mokradła. Miała nieodparte wrażenie, że widziała już to miejsce. Powietrze zdawało się stać w miejscu, a tuż nad powierzchnią wody unosiła się gęsta, zielonkawa mgła.\nDziewczyna wychyliła się delikatnie zza wielkiego cielska i nieomal krzyknęła z przerażenia.\nZ wody, idąc w kierunku Athara i nastolatki, wynurzała się koszmarna poczwara. Była to ciemnozielona, pokryta wodnym mułem i wodorostami klacz, która wyglądała jakby stoczyła walkę na śmierć i życie. Jej szyja była naznaczona świeżymi, krwawym bliznami, grzywa i ogon, a raczej ich nędzne resztki, wyglądały jakby ktoś próbował je na siłę wyrwać. Grzbiet nosił ślady pobicia jakimś ciężkim narzędziem. Na głowie, między uszami, widać było zaschniętą krew.\nDawno się nie widzieliśmy, wysyczała.\nLia zamarła, myśląc, że słowa były skierowane do niej, lecz obserwując mowę ciała jednorożca, zdała sobie sprawę, że Kelpie zwraca się do niego.\nNie przyszedłem tu, Lisbeth, by się z tobą kłócić, powiedział nadwyraz spokojnym głosem.\nA więc zego chcesz?!, zaatakowała morska zmora. Przyszedłeś popatrzeć na moją porażkę? Upadek? Upokorzenie? Śmiało, nie krępuj się! Doskonale wiesz, że w tym stanie nie jestem zrobić absolutnie nic! Nim woda uleczy moje rany miną dni, jak nie tygodnie. A i tak to jest najbardziej optymistyczny scenariusz...\nKażde słowo, wypowiedziane przez Kelpie, ociekało nienawiścią i jadem. Lia nie rozumiała dlaczego odnosiła się do Athara w tak nienawistny sposób.\nOgier spiął się jakby spodziewał się, iż klacz może rzucić mu się w każdej chwili do gardła.\nBeth, nie przyszedłem tu dla, jak to ujęłaś, oglądania twojej porażki. Nie wiedziałem nawet, że brałaś udział w tej.. obławie. Wiem za to, że możesz mi pomóc. Kiedyś..\nA ty niby mi pomogłeś?! kuląc uszy, uderzyła wściekle resztkami ogona w taflę wody. Z jakiej racji mam ci oddać przysługę, hę? Może dlatego, że skazałeś mnie na to?!\nLia miała już dość słuchania tej dyskusji, która zapewne do niczego dobrego by nie doprowadziła. Pod wpływem impulsu wyszła zza jednorożca i stanęła w lekkim rozkroku przed potworem z jeziora.\nOba koniowate były równie zaskoczone pojawieniem się nastolatki. Pierwszy otrząsnął się Atharasal, który kładąc uszy po sobie, starał się odepchnąć Lię na bezpieczną odległość.\nCo ty wyprawiasz?, zapytał, ale dziewczyna zwinne go wyminęła i stanęła na brzegu jeziora.\nW oczach Kelpie błysnęły iskierki. Delikatnie mrużąc powieki, przyjrzała się nastolatce.\nProszę, proszę.. Kogo my tu mamy. Po tym wszystkim masz czelność jeszcze tu przychodzić?!\nNaraz z jeziora wypełzy grube, oślizgłe glony, które oplotły się wokół jej kończyn, skutecznie uniemożliwiając jakikolwiek ruch. Dziewczyna zamarła, podczas gdy Lisbeth zbliżała się do niej powolnym krokiem. Atharasal zrobił kilka kroków w przód, jednak wystające z ziemi korzenie jakby obudziły się do życia i zastąpiły mu drogę do dziewczyny.\nKto by pomyślał, że znajdzie się tak głupia istota by przyjść grugi raz na miejsce zbrodni.., syknęła. Nie wiem co ty sobie myślisz dziewczyno, ale nie licz na to, że wyjdziesz stąd żywa, po tym co zrobiłaś!\nO czym ty mówisz?! Nic nie zrobiłam, a już na pewno nie jestem odpowiedzialna za to, w jakim stanie się znajdujesz!\nLia była autentycznie przerażona. Kelpie stała tak blisko, że bez problemu mogła dostrzec resztki pojedynczych włosków, które niegdyś musiały stanowić bujna grzywę.\nLisbeth wyszczerzyła ostre kły w szyderczym uśmiechu.\nDoprawdy? Moja mała dziewczynka nie wie co zrobiła..\nStopniowo zaczęła okrążać nastolatkę. Z każdym jej krokiem wodorosty pięły się wyżej po ciele jej ofiary. Lia w panice szarpnęła się, jednak nacisk roślin tylko się zwiększył.\nPrzez ciebie porwali moją przyjaciółkę!, tuż koło ucha nastolatki wybrzmiał jadowity głos. Sprowadziłaś ich w to miejsce i uśpiłaś naszą czujność. Teraz poniesiesz tego konsekwencje.\nKelpie skoczyła do wody, pociągając za sobą związaną nastolatkę. Dziewczyna wylądowała twarzą w wodzie, ale zaraz podniosła się do klęczek, krztusząc się mulistą cieczą. Ze zdziwieniem stwierdziła, że glony opadły i była znowu wolna. Uspokoiwszy oddech podniosła głowę i zobaczyła przed sobą półprzeźroczystą postać.\nKobieta o kruczoczarnych włosach, w podartej, białej sukience, unosiła się nad powierzchnią wody. Wyglądała nie lepiej niż zielona zmora, ale miała w sobie coś znajomego..\nZa nim ktokolwiek zdążył zareagować, zjawa odezwała się cichym, przyjaznym głosem.\nDroga Lisbeth, nie tak traktuje się naszych gości. To nie wina Azalii, że żołnierze Kwatery ją śledzili. Nie możesz jej winić za coś, na co nie miała wpływu.\nKlacz wydawała się wstrząśnięta tym widokiem, lecz z każdą chwilą rozluźniała się. Po chwili stała już całkowicie spokojna.\nLia, nie pamiętasz mnie?, zjawa wyciągnęła rękę w stronę nastolatki. Ach przepraszam za mój wygląd. To z powodu.. zresztą, to nie ma teraz znaczenia. Cieszę się, że mogę cię w końcu zobaczyć, siostrzyczko.\nLia wpatrywała się szeroko otwartymi oczami w postać przed sobą. Z uwagą analizowała każdy fragment jej półprzeźroczystego ciała. Gdy jej wzrok spoczął na twarzy kobiety, doznała jakby olśnienia.\n—A-alice? To naprawdę ty?!\nPostać kiwnęła głową, z lekkim uśmiechem na twarzy. W miarę upływu czasu zaczęła rozpływać się w otaczającej bagno mgle.\n—Alice! Alice nie odchodź! Ty żyjesz, ty naprawdę żyjesz? Dlaczego tak nagle zniknęłaś? Co się stało? Co ty w ogóle tutaj robisz?\nLia, kochanie, odpowiedź na twoje pytania jest na wyciągnięcie ręki. Wsłuchaj się w głos swojego serca, ono najlepiej wie, jak doprowadzić cię do prawdy..\nPostać Alice zniknęła.\nEDIT!!!! Rozdział został nieco zmieniony po dogłębnej analizie i poradach niezastąpionej Lix. Mam nadzieję, że jest lepszy niż poprzednia wersja :)\nUff, w końcu udało mi się wrzucić kolejną część. Chyba od tygodnia się kisiła.. Tym razem jest trochę dłuższa, co myślę jest na plus.\nLix, Greyson nie jest rodziną dla dziewczyn. Był dobrym znajomym ich matki, a po jej śmierci przejął nad nimi opiekę. Ogólnie rzecz biorąc kilka rozdziałów temu nazwałam go Aengelem, no powiedzmy takie przeciwieństwo demona. Sama nie jestem do końca przekonana czy chodzi mi konkretnie o rasę przedstawioną w Eldaryi, ale z grubsza uważa się on za obrońcę uciśnionych i czuje się zobowiązany do "oczyszczenia" Eldaryi z wszelkiego zła (patrz. Demonica Alicja). O tym dlaczego brunetka jest hmm.. przeklęta będę mówić kolejnych rozdziałach ;)\nOstatnio zmieniony przez Divia (17-10-2020 o 23h23)\n#31 18-10-2020 o 05h43\n"lecz nastolatka wyglądała na lekko zaniepokojoną faktem, iż elf mógłby wiedzieć coś, czego nie chciała zdradzić" Też byłabym zaniepokojona, usłyszałby już drugi raz co o nim myśli. Jego biedne serce by tego nie zniosło\n"Jak tylko cię dorwę to ukręcę ci ten wielki łeb, oskalpuję i uszyję sobie nową kieckę!" To się nazywa mieć konkretny plan. Futro z norki? Nie! Czapka z szopa? Na co to komu?! Kiecka z konia, to jest moje marzenie!\nTeraz rozdział czytało mi się wiele przyjemniej, i zrozumiałam zdecydowanie więcej niż wcześniej! ;3;\n#32 17-11-2020 o 22h19\nZ celi Demona emitowało co raz silniejsze światło. Strażnik, który tego dnia pełnił wartę, w wyniku impulsu światła przebudził się ze swojej drzemki. Rozdrażniony przetarł oczy i, mrucząc pod nosem, udał się w głąb lochów. W momencie, gdy stanął przed celą Alice, jasny blask osiągnął swoje apogeum i niby wybuchł, odrzucając wartownika na kilka metrów do tyłu.\n—Co do diaska?!— zawołał. W jego głosie czaił się strach.\nNatychmiast zerwał się na równe nogi i, wołając o pomoc, ruszył mu Demonowi. Wiedział, że jeśli by zdezerterował niechybnie by zginął. Tak przynajmniej mógł ponieść śmierć na polu walki, a nie z rąk tego szaleńca.\nCzy.. Czy wy też to widzieliście?\nLia, ociekając mulistą wodą, wpatrywała się oniemiała w miejsce, gdzie jeszcze przed chwilą stała jej siostra. A raczej zjawa, która się za nią podawała. Gdyby nie więź, jaką poczuła z duchem, przysięgła by, że to jedna ze sztuczek tego parszywego konioglona. Jednak ów konioglon wyglądał na równie wstrząśniętego tym, co zobaczył.\nAtharasal, korzystając z chwili, gdy Lisbeth nie miała kontroli nad krzakami go więziącymi, wyswobodził się z pułapki i podszedł do dziewczyny. Nie chcąc jej przestraszyć, dmuchnął ciepłym powietrzem w jej kark. Spojrzał na Beth ponad ramieniem nastolatki. Doskonale wiedział, kiedy przyjaciółka udaje, a kiedy emocje naprawę biorą nad nią górę. Przyjrzał się uważnie obu towarzyszkom.\nLia, zaczął, Lisbeth nic Ci nie zrobi, ale nie możesz tu zostać. Niedługo zajdzie słońce i powinnaś już wrócić do Kwatery.\nLia drgnęła, słysząc w głowie jego głos. Powoli odwróciła się w stronę ogiera i powiedziała:\nSztywnym krokiem ruszyła przed siebie. Athar rzucił ostatnie spojrzenie w stronę Kelpie, która powoli dochodziła do siebie, i ruszył za ziemianką.\n—Alice, Alice, Alice..— Gwyne pokręcił głową, patrząc lekko zdegustowany na postać leżącą pod ścianą. Kobieta miała odparzenia na przegubach i kostkach od srebrnych łańcuchów, którymi wcześniej była przykuta. Mężczyzna doskonale wiedział, że srebro jest najgorszym wrogiem każdego demona. Nawet takiego, którego rodzice nim nie byli.\nAngel podszedł do czarnowłosej i chwycił za podbródek tak, by spojrzała mu w oczy. Jej twarz była w połowie sina od siarczystych policzków, które osobiście jej wymierzył.\n—Moja droga, co to za wygłupy pod moją nieobecność? Niby jesteś taka słabiutka, a jednak znalazłaś siłę by rozpętać pożar w podziemiach!— jego palce zacisnęły się na jej brodzie.— Myślę, że powinnyśmy wyjaśnić sobie parę spraw— powiedział, wstając.— Podejrzewam, że nie masz bladego pojęcia dlaczego jesteś...— zrobił pauzę i spojrzał na więźnia z ukosa.— Nic nie znaczącym karaluchem. Otóż kochanieńka twoi rodzice, jak to delikatnie ująć, zostawili cię na pastwę losu. Nocą. W rowie. Po środku lasu.\nKobieta podniosła nieznacznie głowę i spojrzała podejrzliwie na oprawcę.\n—Znalazła cię prawdziwa matka Azalii. Sądzę, że jesteś w stanie z tego wywnioskować, że nie łączą was żadne więzy krwi. A tak przy okazji— zatrzymał się i dodał w taki sposób, jakby mówił o pogodzie.— Nie nazywaj jej siostrą. Nie była, nie jest i nigdy nią nie będzie.\nAlice zacisnęła dłonie w pięści w wściekłym wzrokiem spojrzała na Gwyne'a, który jak gdyby nigdy nic kontynuował.\n—Rose urodziła córkę jednego z najlepszych alchemików Eel. To dlatego ta mała ma taką smykałkę to tych wszystkich eliksirów. W sumie to całkiem przypadkowo się poznali, w zasadzie Reinar miał tylko uzupełnić brakujące składniki, ale wtedy zjawiła się Rose i...Może nie będę odbiegał od tematu. Zresztą sama wiesz skąd się biorą dzieci, więc nie roztkliwiajmy się nad tym.\nTamtego wieczora czekałem na Rose, która umówiła się na imprezę ze swoimi przyjaciółkami. Od początku było wiadome, że nie będzie to rzadny babski wieczór, a prawdziwa balanga. Wówczas siedemnastoletnia Różyczka nie stroniła od przeróżnych sposobów na umilenie sobie zabawy. Wśród ogólnie pojętego syfu, chipsów i rozchichotanych dziewuch, które notabene nie dorastały matce Azalii do pięt, siedziała ona, trzymając w ręku butelkę z tanim winem. W tamtym okresie panowała jakaś chora moda, według której na idealną zabawę składały się horrory, najlepsze przyjaciółeczki i oczywiście alkohol.\nNie mam bladego pojęcia, co tamtej nocy wymyśliły, ale sądząc po późniejszych wydarzeniach było to coś z tanimi podróbami wilkołaków. To, co ziemianie potrafią wymyślić przechodzi czasem moje pojęcie..\nRose kategorycznie zabroniła mi wychodzić z leśniczówki, toteż czekałem na nią w kuchni z czwartą już z kolei kawą. Dochodziła północ i może to wydawać się dość wczesną porą jak na standardy nastolatków, ale ja, wojownik i przewodniczący Straży mam nieco inny rytm dobowy. W każdym bądź razie Rose obiecała mi, że nie wróci później niż o dwudziestej czwartej. Jak można się domyślić godzina powrotu przedłużała się…\nDziewczyna, o pięknych blond włosach, szła przez las w całkowitej ciemności, bo noszenie latarki to przecież obciach. Była nieco wstawiona, ale wciąż jeszcze potrafiła w miarę trzeźwo myśleć. Oczywiście promile w jej krwi robiły swoje i, mimo że każdy normalny człowiek zmoczyłby gacie idąc w takiej scenerii, Rose szła cała w skowronkach.\nJakiś kilometr od miejsca docelowego Rose stanęła jak wryta. Gdzieś spomiędzy drzew doszedł ją płacz dziecka. Wypite promile podniosły jej jednak poziom adrenaliny i dziewczyna, wziąwszy pierwszą lepszą gałąź, ruszyła w kierunku, z którego dochodził płacz. Około dwadzieścia metrów dalej, w niedużym zagęszczeniu krzewów dzikich malin, stał włochaty, wilkołakopodobny stwór, z którego kościstego grzbietu wyrastała para potężnych, kruczoczarnych skrzydeł. Pochylał się nad płaczącym niemowlęciem. Nie wiedziała dokładnie, co owa pokraka robi, ale w przypływie impulsu zamachnęła się zabraną gałęzią. Wilkołak o potężnych skrzydłach, jak go ładnie Rose nazwała, odskoczył ze skowytem i chwała ci Wyrocznio od razu uciekł. Rose wzięła dziecko na ręce i zakochała się w nim od pierwszego wejrzenia. Za nim ruszyła w stronę leśniczówki rozejrzała się jeszcze czy nic innego nie czai się w pobliżu, dopiero po tym powróciła na wyznaczony szlak.\nKiedy dochodziła pierwsza, rozmyślałem, co bardziej tą blondynę zaboli- zakaz wychodzenia ze znajomymi czy może całkowity areszt domowy. W momencie, gdy zdecydowałem się na pierwszą opcję, Rose wpadła zdyszana do domu z zawiniątkiem na rękach. Spojrzałem na nią zdumiony, ale nie pozwoliła mi nawet dojść do słowa.\n—Greyson! Tam, w lesie, spotkałam jakiegoś potwora! Wilkołaka! Tylko miał takie ogromne skrzydła, no myślałam, że skisnę. Gdyby nie to, że usłyszałam płacz tej uroczej istotki..\n—Zaraz, zaraz! Jaki wilkołak, jakiej istotki?! Rose, w coś ty się znowu wpakowała?!\nDziewczyna dokładnie opisała mi wcześniejsze wydarzenia, przyprawiając mnie niemal o zawał serca. Postanowiłem następnego dnia przetrząsnąć cały las w promieniu co najmniej trzech kilometrów od leśniczówki.\nNie musiałem jednak daleko szukać.\nNie daleko od miejsca, w którym Rose na ciebie natrafiła, znalazłem martwe ciało istoty, która odpowiadała rysopisowi przedstawionemu przez Rose. Zaraz obok leżała para młodych ludzi, a raczej ich nędzne resztki. Wyglądało to tak, jakby ta poczwara najpierw pozbawiła tych nieszczęśników życia, a następnie nieudolnie próbowała ukryć ich truchła. Nie chcąc niepotrzebnych sensacji musiałem zrobić to osobiście. Ciało Demona musiałem przetransportować znacznie dalej i pozbyć się go na dobre. Nauczono mnie dmuchać na zimne, więc doskonale wiedziałem, że zwykły pochówek na nic się tu nie zda, kiedy jego demoniczna cząstka wciąż może żyć i plewić dalej te pasożyty. Wtedy nawet przez myśl mi nie przeszło, że pasożyt wychowywał się pod moim nosem..\nByłem młody, miałem nie wiele doświadczenia i mimo wpojonej mi wiedzy nie zorientowałem się, że coś jest nie tak przez długi czas.\nZ biegiem lat, twoje początkowo jasne włosy, zaczęły ciemnieć. Uznałem to za cechę odziedziczoną po rodzicach, aż przyszła na świat Lia. To nie mógł być przypadek, że włosy dziecka zmieniły kolor tak diametralnie, od ciemnego blondu po kruczoczarny odcień. Zaniepokojony tym faktem zacząłem szukać odpowiedzi na moje pytania, a im bardziej zgłębiałem temat, tym mocniej utwierdzałem się w moich przypuszczeniach. Byłaś wybranką Demona.\nDziewczyna parła do przodu niczym mały czołg, nie zwracając uwagi na jednoroga za nią. W jej głowie kotłowało się tysiące myśli, tyle samo pytań, lecz ani jednej odpowiedzi. Z uporem przedzierała się przez zarośla, tym razem zupełnie nie zwracając uwagi na rozdzieraną przez gałęzie tunikę. Athar starał się dotrzymywać jej kroku, idąc nieco na około, ale wciąż blisko niej. Kiedy jednak dziewczyna zniknęła mu z oczu w kłębowisku gałęzi i liści, parsknął zniecierpliwiony stanął w miejscu.\nLia! Gdybyś nie zauważyła, nie jestem w stanie przedzierać się przez te krzaki, więc z łaski swojej wyłaź stamtąd i chodź tu do mnie!\nOdpowiedziała mu głucha cisza, która jeszcze bardziej to zirytowała. Nie cackając się dłużej użył swojej mocy do zahipnotyzowania dziewczyny. Chwilę później, przypominając niewyspanego zombie, Lia stanęła przed Atharem.\nPokierował nastolatką tak, by wdrapała mu się na grzbiet i spokojnym galopem ruszył w stronę Kwatery.\n—I co w związku z tym?!— Alice wrzasnęła do pleców Gwyne'a.— Co takiego ci zrobiłam? Dlaczego po prostu nie dasz mi żyć w spokoju?!\n—Bo będziesz dalej rozprzestrzeniać tą zarazę— wysyczał.\nW jednej chwili znalazł się tuż przed kobietą, stając tak blisko, że niemal dotykali się czubkami nosa. Kobieta zobaczyła w oczach Angela ogrom nienawiści, ale przebijała przez nie doza szaleństwa. Wyglądał jakby był opętany rządzą krwi. Nagle w jego oku pojawił się błysk i mężczyzna złapał Al za szyję, w jednej chwili odcinając jej dopływ powietrza.\n—Niedługo skończy się twój marny żywot. Nareszcie uwolnię nasz świat od wszelkiego zła!\nLia siedziała oparta plecami o mur, otaczający centrum dowodzenia Eel, podczas gdy Atharasal niecierpliwie szturchał ją w ramię. Dziewczyna tak naprawdę udawała tylko omamienie hipnozą- już w połowie drogi zdołała wyrwać się spod mocy jednorożca, ale była zbyt wykończona by wracać o własnych siłach. Miała nadzieję, że napędzi mu trochę strachu i wybije ze łba podobne pomysły.\nW końcu Athar postanowił "opętać" kolejną ofiarę, by ta przywlokła Lię z powrotem do Kwatery. Pierwszy do głowy przyszedł mu elf, z którym miał okazję walczyć na arenie. Gdy mniej więcej przypomniał sobie jak ów osobnik wyglądał, jego róg rozbłysł ponownie. Chwilę później koło dziewczyny pojawił się lekko zdezorientowany Xyon.\n—Na Wyrocznię, co ja tu robię?! Jeśli to jeden z jakiś kretyńskich żartów tej smarkuli...— nie zdążył dokończyć, bowiem potknął się o nogi owej dziewczyny. Lia, rejestrując pojawienie się elfa, postanowiła dalej grać rolę biednej, oszołomionej nastolatki.\n—Co do..Lia?!— zawołał odwracając głowę.— Czyś ty do reszty oszalała?! Wysłałem cię po parę badyli, a ty przychodzisz nawalona w cztery... litery?— zmierzył ją wzrokiem z lekka dozą odrazy.— Rusz się za nim ktoś nas tu zobaczy!\nDziewczyna niechętnie uchyliła powieki. Chyba lepszym rozwiązaniem będzie pójście na własnych nogach, niż szorowanie po kamieniach.\n—Masz te swoje badyle— warknęła, wciskając mu torbę z ziołami.\nWstała i wściekła niczym osa ruszyła do swojego pokoju.\nXyon dogonił ją dopiero w holu głównym.\n—Co się z tobą ostatnio dzieje?!— zapytał ostro, ale przyciszonym głosem, nie chcąc niepotrzebnie zwracać uwagi innych.— Zachowujesz się na prawdę dziwnie, nawet jak na ciebie.\n—Nie twój elficki interes!\nDziewczyna ruszyła przed siebie, lecz elf zatrzymał ją ponownie przed jej sypialnią.\n—Posłuchaj mnie teraz uważnie. Nie obchodzą mnie twoje gówniarskie problemy, ale jeśli ty nawalisz, ja ponoszę za to odpowiedzialność!\n—Ha, bo niby ty jesteś taki dorosły- odparowała kpiąco.—Mam ci przypomnieć dlaczego jeszcze grzejesz swoim tyłkiem to spróchniałe krzesło w laboratorium?\nAlchemik gwałtownie upuścił torbę z ziołami i zasłonił dłonią usta nastolatki.\n—Zamknij się— syknął prosto do jej ucha i rozejrzał się nerwowo na boki.— Otwieraj!\nLia, obrzucając w myślach elfa najgorszymi określeniami, jakie przyszły jej do głowy, sięgnęła do szyi po hebanowy rzemyk, na którym zawiesiła klucz od pokoju. Dopiero, kiedy Lia ponownie przekręciła zamek od wewnątrz, Xyon ją puścił.\n—Obiecałaś mi, że nikomu o tym nie powiesz! Nie pozwolę zniszczyć swojej reputacji przez to, że coś Ci się w tej makówce poprzestawiało- to mówiąc trzepnął dziewczynę w głowę.\nLia spojrzała na niego wściekłym wzrokiem, pod ciężarem którego Xyon'owi zaczęła rzednąć mina.\n—Zawrzemy układ— powiedziała, przeciągając słowa.— Ja nic nie powiem Gwyne'owi, a ty mi pomożesz we wszystkim, o co cię poproszę.\n—Chyba sobie kpisz.\nSiedemnastolatka uśmiechnęła się złośliwie.\n—Za pół godziny w pracowni— powiedziała, nawet nie starając się ukryć złośliwej satysfakcji.\nTrzydzieści minut później Lia kroczyła korytarzem, odziana w białą, krótką podkoszulkę luźne, błękitne spodnie z bardzo delikatnego materiału. Wciąż wilgotne po prysznicu włosy związała z luźnego koka. Na stopy założyła klapki z rzemyków. Gdy doszła do sali alchemii, bez wahania nacisnęła klamkę. Nie spodziewała się, że Xyon przyjdzie punktualnie, więc tym bardziej dała mu się zaskoczyć.\nKiedy tylko przekroczyła próg, elf złapał ją za ramię, a drugą ręką zakrył jej usta. Kopnięciem zatrzasnął drzwi i przycisnął blondynkę do ściany.\n—Po pierwsze nie waż mi się drzeć, bo marnie skończysz. Po drugie to ja jestem twoim szefem, a nie na odwrót, więc od teraz to ja ustalam zasady.\nOdsunął dłoń od ust dziewczyny, która patrzyła na niego zaszklonymi oczami, marszcząc wściekle brwi. Na twarzy elfa pojawił się kpiący uśmieszek. W tym momencie Lia kopnęła chłopaka w piszczel i zręcznie wyślizgnęła się z pułapki, jednocześnie przygniatając Xyon'a do ściany. Gdy elf w pierwszej chwili skulił się z bólu, nastolatka wyciągnęła mu z pochwy krótki sztylet, który teraz przystawiła mu do gardła.\n—Posłuchaj mnie uważnie, ty długouchy pajacu. Możesz uważać mnie za głupią blondynkę, ale teraz to ja rozdaję karty i albo się podporządkujesz, albo zyskasz śmiertelnego wroga.\n—Zakujcie ją ponownie w kajdany, może wtedy będzie wam łatwiej jej upilnować.\nGłos Gwyne’a poniósł się echem po lochach Kwatery. Dwóch strażników, stojących do tej pory na uboczu, ruszyło w stronę kobiety i posłusznie zatrzasnęli metalowe bransolety na jej nadgarstkach. Nie opierała się, wyczerpana fizycznie i psychicznie. Chciała żeby ten koszmar w końcu się skończył.\nJednym ze strażników był młody faery, który z powodu braków w szeregach trafił do Straży Eel. Mimo że przebywał w Kwaterze od niedawna, zdążył już wyrobić sobie złe zdanie o jego przełożonym. Nie potrafił zrozumieć jak można traktować w tak haniebny sposób inną istotę, która na dodatek była kobietą. Podczas obławy starał się jak najbardziej trzymać na uboczu, nie chcąc zrobić jej krzywdy. Ani trochę mu się nie podobało, że jego Owlett został wykorzystany do ataku na nią, biorąc pod uwagę jak poważne odniósł obrażenia. W ciągu tych kilku dni chowaniec doszedł do siebie, ale Quin wciąż żywił żal do dowódcy za tak brutalne metody.\nWstając, chłopak przyjrzał się uważnie kobiecie. Mimo iż widział jej drugą twarz, nie mógł sobie wyobrazić jakim cudem z takiego monstrum mogła przemienić się w leżącą bez życia kobietę.\nQuin obejrzał się za siebie, czy reszta już poszła. Na jego szczęście nikogo nie zauważył, więc szybko pochylił się w stronę więźnia. Demonica odruchowo spięła się.\n-Nie bój się, nie zrobię ci krzywdy- wyszeptał.- Tej nocy ja będę cię pilnował. Przyniosę ci coś do jedzenia i picia. Postaraj się tylko nie odlecieć.\nAlice spojrzała na faery spod przymkniętych powiek. Jego głos, cichy i spokojny, wydawał się tak nierealny w porównaniu do wrzasków Gwyne’a, że w pierwszej chwili myślała, iż majaczy. Nie spodziewała się, że ktokolwiek tutaj może mieć jakieś uczucia względem drugiej osoby, a jednak.\nKobieta kiwnęła prawie niezauważalnie głową, dając znak, że zrozumiała. Chłopak podniósł się i wyszedł z celi. Za nim zniknął za drzwiami zamienił jeszcze kilka słów z otyłym brownie, który został awaryjnie przydzielony jako ‘dozorca’ lochów. Jak można było się spodziewać, gdy tylko faery wyszedł, mężczyzna zapadł w drzemkę. Alice mimowolnie zrobiła to samo.\n—Ty naprawdę się urżnęłaś— rzucił spanikowanym głosem Xyon. Czuł jak ostrze jego własnego sztyletu co raz mocniej naciska na skórę gardła.\n—W takim razie mogę cię załatwić ze spokojnym sumieniem. Słyszałeś o czymś takim jak niepoczytalność?\nAlchemik przełknął głośno ślinę.\n—Dobra, poddaję się. Mów co chcesz, tylko błagam , zabierz ten nóż z mojego gardła.\nNastolatka niemal natychmiast zabrała niedoszłe narzędzie zbrodni i rzuciła w głąb pomieszczenia. Pod Xyon’em ugięły się nogi i chłopak, osuwając się po ścianie, usiadł na podłodze. Lia ciężko usiadła obok niego.\nElf podejrzliwym wzrokiem spojrzał na podopieczną, która wpatrywała się tępo w przestrzeń. Gdy odetchnął głęboko, dziewczyna wybuchła płaczem. To kompletnie wytrąciło Szefa Straży Absyntu z równowagi. Nie wiedząc co robić- w końcu jedyną dziewczyną, z jaką miał do czynienia, była jego siostra, a ją ostatnią posądziłby o wybuch płaczu- niezdarnie objął ją prawą ręką. Lia położyła głowę na jego ramieniu, przy okazji zasmarkując jego czystą koszulę.\n—Jesteś obleśna— rzucił z przekąsem, ale nie odsunął się od niej.\nPo kilku chwilach słuchania ciągłego płakania i siąkania nosem, dodał:\n—Nie becz tyle, bo się jeszcze odwodnisz, a na ratunek to ty sobie nie zasłużyłaś.\nBlondynka spojrzała na niego z lekkim wyrzutem.\n—Masz tu jakieś chusteczki?\nXyon pokręcił przecząco głową.\n—Ale możesz wziąć moją koszulę, i tak już całą zasmarkałaś.\n—Kretyn— burknęła, ale po chwili namysłu rzuciła.— Wyskakuj z niej, skoro i tak już się do niczego nie nadaje.\nChłopak wybuchnął śmiechem, ale Lia pozostała niewzruszona.\n—Ty chyba nie mówisz poważnie?\n—A wyglądam jakbym żartowała?\nAlchemik zrobił kwaśną minę.\n—Ale się obróć, nie mam w zwyczaju urządzać striptizu przy obcych.\nDziewczyna wzruszyła ramionami i odwróciła się, przekonana, że zaraz dostanie jakąś zużytą szmatę, ale i tak wolała to niż siedzieć z glutami pod nosem. Jak się spodziewała, na jej głowie wylądował spory fragment materiału. Nie patrząc nawet co to jest, porządnie wydmuchała nos i wrzuciła do kosza na odpady. Odwracając się w stronę towarzysza otrzepała jeszcze spodnie z kurzu i dopiero wtedy podniosła wzrok.\nPrzed nią, z założonymi na gołej piersi rękami, stał Xyon.\nWysmarkała się w jego koszulę.\nLia momentalnie oblała się szkarłatem.\n—Ekhm- odchrząknęła.— To może ja już pójdę, późno jest..\n—O nie!— elf zastąpił jej drogę.— Nie wyjdziesz stąd dopóki mi wszystkiego nie wyjaśnisz.\n—Uznasz mnie za wariatkę.\n—Jakby to była jakaś nowość— prychnął.\n—To może usiądź, bo to będzie dłuuuga historia…\nLia opowiedziała elfowi wszystko, począwszy od feralnego dnia, w którym zginęła jej siostra. Po kolei relacjonowała to, jak dostała się do Eldaryi, w jaki sposób przeszła testy mające przydzielić ją do odpowiedniej straży. Opowiedziała mu jak przez czysty przypadek porozumiała się z jednorożcami, przyznała się, że pomogła im uciec. Nie pominęła faktu, że od tego czasu regularnie się z nimi widuje i zwiedza krainę Eel z końskiego grzbietu. Potem wróciła do wydarzeń z dnia, w którym wypuściła jednorogi na wolność- o dziwnym koszmarze i na nowo odrodzoną duchową więzią z siostrą. Wspomniała, że nic nie pamięta z dnia, w którym wyruszyła na ”poszukiwania”, ale cały czas jej coś mówiło, że ma to związek z jej siostrą. Wreszcie zwierzyła mu się z dzisiejszego spotkania w lesie.\nZ każdym wypowiedzianym słowem czuła, jak schodzi z niej całe napięcie. Mimo to wciąż się obawiała jak elf zareaguje. Nie chodziło o to, co stanie się z nią samą, ale o życie bądź nieżycie jej siostry i bezpieczeństwo nieparzystokopytnych.\n—Posłuchaj— dodała na zakończenie.— Ja chcę tylko wiedzieć, czy Al żyje, a jeśli tak, to dlaczego się tu znalazła i czemu pokazuje mi się jako duch? Przecież to niedorzeczne!\n—Chyba powinnaś się z tym przespać.\nLia spojrzała zmęczonym wzrokiem na elfa.\n—Jasne— burknęła.—v A więc dobranoc.\nDziewczyna wyszła z głośnym trzaśnięciem drzwi.\nNastępnego ranka obudziło ją pukanie do drzwi.\nNie ma bata, nie wstaję, wymruczała w poduszkę i odwróciła się plecami do drzwi. Pukanie rozległo się jeszcze dwukrotnie, po czym ucichło.\nNagle z ciepłych objęć puchowej kołdry wyrwało ją paraliżujące zimno. Nastolatka obudziła się i gwałtownie zaczerpnęła powietrza. Włosy, piżama i całe prześcieradło było mokre od lodowato zimnej wody. Uczennica alchemika przetarła oczy i dopiero wtedy zobaczyła niebieskowłosego. Stał z niewzruszonym wyrazem twarzy, trzymając w dłoniach sporej wielkości wiadro.\n—To kara za nie otworzenie mi drzwi— powiedział bezbarwnym głosem.— A to za wczorajszy cyrk.\nW jednej chwili znalazł się przy dziewczynie i, delikatnie ujmując jej twarz w dłonie, namiętnie pocałował.\nOstatnio zmieniony przez Divia (18-11-2020 o 08h13)\n#33 18-11-2020 o 00h10\n"spojrzała podejrzliwie na sprawcę." Tu sprawcę zmieniłabym na oprawcę\n"W każdym bądź razie Rose obiecała mi, że nie wróci później niż o dwudziestej czwartej. Jak można się domyślić godzina powrotu przedłużała się…" I on na nią czekał, cóż więcej mogę powiedzieć. Haha, frajer\n#34 30-11-2020 o 21h46\nQuin, ubrawszy gruby, sięgający do ziemi płaszcz, ruszył w stronę lochów by odbyć tam swoją wartę. Napotykając pytające spojrzenia innych faery tłumaczył, że przeziębił się podczas wyprawy do lasu.\nPrzy wejściu zmienił podstarzałego strażnika, a gdy ten wyszedł, zamknął drzwi na rygiel. Chociaż raz te idiotyczne procedury na coś się przydadzą, pomyślał. Sprawdził ponownie, czy drzwi zostały odpowiednio zabezpieczone i ruszył w głąb korytarza.\nSzczęk klucza w zamku wybudził Alice ze snu, pierwszy raz tak spokojnego, od kiedy ponownie się tu znalazła. Quin, zachowując bezpieczny dystans, położył na ziemi sporej wielkości zawiniątko.\n—Tu masz bochenek chleba, trochę miodu w słoiku i bukłak z wodą.\nKobieta poczekała aż strażnik wyjdzie i dopiero wtedy sięgnęła po pakunek. Materiał, którym pożywienie było owinięte, okazał się starą, ale wciąż w dobrym stanie peleryną z miękkiego, ciepłego materiału. Al wzięła wszystko i zaniosła w najciemniejszy kąt lochu tak, aby w razie gdyby ktoś postronny wszedł, niczego nie zobaczył.\nDemonica posiliła się jedną trzecią chleba, resztę chowając między stalagmitami. Wodę wypiła praktycznie całą na raz.\n—Możesz się nim okryć— Alice usłyszała głos strażnika za plecami. Kobieta usilnie próbowała jak najciaśniej zwinąć materiał by i go okryć w zakamarkach celi. — Naprawdę— dodał, widząc jej wahanie.\nAl zarzuciła sobie pelerynę na plecy, zakrywając potarganą sukienkę, wstała i spojrzała uważnym wzrokiem na chłopaka.\n—Dlaczego mi pomagasz?\nZe zmarnowanej kupki nieszczęścia kobieta przybrała postać zaprawionej w boju wojowniczki. Wpatrywała się w niego z dumnie uniesioną głową, mierząc go świdrującym spojrzeniem.\n—Ponieważ nie uważam żeby przemoc była rozwiązaniem problemów, z którymi inni boją się zmierzyć.\nLia wpatrywała się oczarowana w szmaragdowe oczy elfa. Wcześniej żaden z poznanych do tej pory chłopaków nie wykazywał zainteresowania w sprawie innej niż zadanie domowe.\n—Chyba częściej będę odwalać takie akcje— palnęła zupełnie bez sensu.\nXyon uśmiechnął się półgębkiem.\n—Wariatka— mruknął i ponownie musnął jej wargi. Delikatnie popchnął dziewczynę by ta usiadła na i tak już mokrym prześcieradle. Sam podszedł do szafy i podał jej czysty ręcznik.— Ogarnij się trochę, a potem możemy pójść coś zjeść.\nLia ścisnęła ręcznik w dłoniach i rzuciła elfowi znaczące spojrzenie.\n—No dobra, już wychodzę! — podniósł ręce w geście poddania się i zniknął za drzwiami.\nDziewczyna suszyła ręcznikiem włosy na tyle, ile mogła. Z szafy wyjęła koszulę wiązana na rzemyk w dekolcie kolorze butelkowej zieleni, beżowe spodnie i hebanowe buty nad kostkę.\nKosmyki, które wpadały jej do oczu, związała w drobne warkoczyki po bokach głowy i umocowała je z tylu kawałkiem sznurka. Gotowa, złapała kluczyk leżący na szafce nocnej i wyszła z pokoju, by ruszyć na stołówkę. Przy jednym ze stolików zobaczyła Xyon'a i od razu do niego podeszła. Elf, jak zwykle wcinał ulubioną, miodową owsiankę. Dziewczyna usiadła, ale po chwili wstała i podeszła do kuchni po coś na ząb. Kiedy wróciła z kanapką, alchemik dopijał właśnie sok z pomarańczy. Lia usiadła i bez słowa zaczęła jeść kanapkę. Między nią a elfem panowała niezręczna cisza, przerywana co jakiś czas cichym mlaśnięciem.\n—No więc.. — zaczęła, tak naprawdę chcąc tylko przerwać milczenie. — Po co przyszedłeś do mnie rano? Bo jak zgaduję kryje się za tym jakiś konkretny powód?\nElf uśmiechnął się zawadiacko, unosząc lekko lewą brew.\n—Czyżbym nie dał ci wystarczającego powodu?\nSiedemnastolatka oblała się rumieńcem i zatopiła zęby w kanapce.\n—A tak na poważnie— konspiracyjne pochylił się mu dziewczynie. — Musisz mnie zaprowadzić do tego swojego jednorożca.\nLia, usłyszawszy tę rewelację, zakrztusiła się kęsem chleba i momentalnie zaczęła się krztusić. Xyon walnął ją otwartą dłonią pomiędzy łopatki, ale mimo to minęła chwila za nim dziewczyna odzyskała spokojny oddech. Zdenerwowana zostawiła resztę chleba i chwyciła alchemika za ramię.\n—Chyba musimy sobie poważnie porozmawiać! — warknęła.\nDopiero gdy znaleźli się w laboratorium, nastolatka rozluźniła uścisk.\n—Będę miał przez ciebie siniaka— burknął elf.\n—To kara za twoje durne pomysły! — rzuciła.— Nie ma opcji żebym zabrała cię do niego!\n—A to niby dlaczego?— zapytał nieco obrażonym tonem. —\nJego wysokość może spotykać się tylko z wybranymi?\nLia zgromiła szefa Straży wzrokiem.\n—Już zapomniałeś jak o mały włos nie zostałeś żywym szaszłykiem?\n—To było dawno i nieprawda— odparł nonszalancko.\nBlondyna w odpowiedzi tylko wywróciła oczami.\n—Słuchaj, to co ci wczoraj powiedziałam, po pierwsze ma zostać między nami, po drugie masz nie doszukiwać się w tym ukrytych korzyści, a po trzecie powiedziałam ci to wszystko bo... — urwała, a na jej zwykle bladych policzkach pojawił się lekki rumieniec.\nXyon, widząc jej reakcję, uśmiechnął się pod nosem i założył ręce na piersi. Otworzył usta żeby coś powiedzieć, ale Lia była szybsza.\n—Bo tutaj tylko tobie mogę ufać! — niemal wrzasnęła mu w twarz z rozpaczą malującą się na twarzy. — Ani Hyagrze, ani Nero czy jego bratu, ani tym bardziej Grey.. znaczy Gwyne'owi nie mogę w stu procentach zaufać. Poza tym oni wciąż obracają się wśród masy osób, którym każdy z nich może coś wygadać.. o ile od razu nie donieśli by górze.\n—A skąd masz pewność, że ją się nie wygadam? — zapytał, unosząc pytająco brew.\nLia spojrzała na niego ze zdziwieniem.\n—Przecież ty i tak z nikim nie rozmawiasz— odparła, jakby była to rzecz oczywista.\nAlchemika zatkało na kilka chwil, więc Lia kontynuowała swoją wypowiedź.\n—Poza tym— dotknęła palcem wskazującym jego klatki piersiowej. — Ty także masz swoją mała tajemnicę, o której nikt nie powinien się dowiedzieć. To znaczy, że wiąże nas pewnego rodzaju umowa, a złamanie jej zasad przez jedną ze stron może mieć bardzo poważne konsekwencje.\n—Jednak nie zapominaj, że ty ryzykujesz znacznie więcej— elf spojrzał prosto w oczy blondyny. — Ja co najwyżej mogę zostać usunięty ze stanowiska, ty natomiast..\n—Nie strasz, nie strasz, bo się sam wiesz co— Lia stawała się co raz bardziej poirytowana. — Muszę iść się przewietrzyć, ty zaś mógłbyś w tym czasie poszukać w literaturze czegoś w rodzaju testów życia czy co wy tam macie.\nSiedemnastolatka zebrała się do drzwi, jednak Xyon zatrzasnął je przed jej nosem.\n—Nie przypominam sobie żeby role się odwróciły.\n—A ja nie przypominam sobie żeby kiedykolwiek udało ci się mnie powstrzymać— rzuciła i przepchnęła się koło chłopaka.\nWarta Quina skończyła się wyjątkowo wcześnie. Według jakichkolwiek norm pracy o wiele za wcześnie.\nNiespełna godzinę po przekazaniu chleba i mleka Demonicy w lochach pojawił się Gwyne w towarzystwie młodego wilkołaka. Chłopak skinął na strażnika, że może odejść, ale Quin postanowił zostać w pobliżu. Nie wiedział dlaczego, ale poczuł dużą sympatię do więzionej kobiety.\nMężczyzna zatrzymał się za węgłem i uważnie wytężył słuch.\nQuin usłyszał splunięcie.\n—Jest noc, Gwyne, co ma robić? Poza tym dałeś jej jedynie jakąś mętną wodę i jeszcze oczekujesz, że będzie tryskać energią?\n—A od kiedy stałeś się taki wyrozumiały? — odburknął dowódca. — Już zapomniałeś dlaczego ona tu siedzi? A może po prostu postanowiłeś zaniechać zemsty..?\n—Nie graj mi na nerwach! — ryknął wilkołak. Wzdłuż ściańn poniosło się echo złowieszczego warkotu. — Doskonale wiesz ile ona dla mnie znaczyła!\n—A więc na co czekasz?! Zrób to!\nCzeka? Na co czeka?!\nQiun gorączkowo rozejrzał się dookoła. Oni chcą ją zabić? Tak po prostu?! Śpiącą, niewinną istotę?\nNagle z głębi groty rozbłysło światło. Było białe i ostre tak, że strażnik musiał zakryć oczy, krzycząc z bólu. W oddali usłyszał stłumione przekleństwo, a zaraz potem krzyk kobiety. W tym samym momencie blask znikł.\nIdąc w stronę bramy, prowadzącej na zewnątrz Kwatery, Lia starała się opanować gorączkowe rozglądanie się na boki. Nie mogła oprzeć się wrażeniu, że Xyon polazł za nią, jednak za każdym razem, kiedy się odwracała, nie zauważała jasnoniebieskiej czupryny.\nWeź się w garść, zrugała się, jeśli ten idiota postanowił pójść za tobą to naprawdę skończy jako żywy szaszłyk, a to będzie już tylko i wyłącznie jego problem. Przyspieszyła nieco kroku i wyszła poza bezpieczne mury.\nZ drugiej strony, pomyślała, przekraczając granicę lasu, szkoda by było gdyby natknął się na Athara…\nKto się natknął?\nDziewczyna mogłaby przysiąc, że usłyszała cichą groźbę w głosie Atharasala.\nA nikt, nikt. Tak tylko sobie myślałam., Lia usmiechnęła się niewinnie.\nWidzę, że jesteś już w nieco lepszej formie niż ostatnio.\nTaaak, musiałam to sobie poukładać.. W zasadzie to nie przyszłam tu na pogaduchy.\nKto by się spodziewał, mruknął.\nAthar, posłuchaj, ty wszystko widziałeś, to znaczy jak ta zjawa.. to jest Alice, moja siostra, się ukazała.\nChcesz wiedzieć czym ona jest i czy jeszcze żyje?\nLia spojrzała na niego zdumiona.\nMówiłem ci, ja wiem wszystko, jednorożec wywinął do góry górną wargę. I chyba znam kogoś, kto może udzielić ci odpowiedzi na twoje pytania.\nTylko mi nie mów, że znowu idziemy nad to śmierdzące bagno, nastolatka opuściła zrezygnowana ręce.\nJeśli chcesz możesz pojechać lub wrócić z niczym do.. Kwatery., ostatnie słowo niemal wypłuł. To jak?\nChyba nie mam wyboru, wymamrotała, podchodząc do jednorożca. Ten przyklęknął i dziewczyna znalazła się na jego grzbiecie. Podróż zdawała się trwać jeszcze krócej niż ostatnio. Gdy dotarli na miejsce Lia od razu zauważyła, że coś jest nie tak. Zatęchła mgła, unosząca się nad taflą jeziora zmieniła się na delikatnie muskający policzki wietrzyk. Glony, które jak zawsze unosił się na wodzie nie wydawały już takiego odoru, jak wczoraj. Woda wciąż wyglądała mulistą, z przygnitym dnem.\nAthar.. coś jest chyba nie tak..\nOgier zastrzygł uszami i rozejrzał się po bagnie.\nNie podoba mi się to, mruknęła dziewczyna. Athar chodźmy stąd.\nFel był tu rano i wszystko było w porządku.\nWięc dlaczego w ciągu jednego dnia wszystko tak diametralnie się zmieniło?!\nJednorożec przestąpił z nogi na nogę.\nAtharasal?, usłyszeli za plecami. Zza drzewa wyłoniła się Beth we własnej osobie. Nie wyglądała na szczęśliwą widząc ich tutaj. Co wy tu ulicha robicie? Zjeżdżajcie stąd ale już!\nLisbeth, potrzebuję twojej pomocy..\nJeden z glonów, oplatających szyję klaczy, uniósł się i strzelił jak z bicza tuz za zadem przywódcy. Jednorożec ruszył z miejsca, ale Lia zdołała usłyszeć, jak Kelpie powiedziała do Atharasala.\nZa zakrętem, przy płaczącej wierzbie\nJak przypuszczała, Atharasal zatrzymał się właśnie tam. Niemal od razu pojawiła się również Kelpie. Blondyna zsunęła się z grzbietu ogiera i spojrzała na przybyłą.\nTo nie jest dobry moment abyście tu przychodzili. Podobno Grondan wraca w te strony.\nTo dlatego tak zmienił się klimat jeziora? , zapytała Lia, nie mając zielonego pojęcia kim tak właściwie był ten Grondan.\nTak, potaknęła Lisbeth, I uprzedzając twoje pytanie- jest to potwór, który mnie zmienił.\nNie szkodzi, przyzwyczaiłam się do bycia oślizgłą marą. Poza tym, władanie tymi obleśnymi glonami na coś się przydaje.\nLia uśmiechnęła i się pod nosem, jednak zaraz spoważniała. Lisbeth chciałam się ciebie zapytać o Alice. Czy ona w ogóle żyje?\nZa nim przyprowadziłaś tu tą bandę żyła, teraz ciężko mi to stwierdzić, chociaż pokuszę się o stwierdzenie, że skoro nam się ukazała to istnieje szansa, że jej serce wciąż bije. Z tego co mi wiadomo, dusze przeklętych nie mają tak łatwo po śmierci właściciela.\nJak to przeklętych?! Co ty wygadujesz? Alice była normalną nastolatką, piękną, mądrą i utalentowaną!\nI nie można jej tego odmówić odparła Kelpie nostalgicznym tonem. Jak na Demona była naprawdę urodziwa. Gdyby ktoś mi powiedział, że ta życzliwa, pacyfistyczna kobieta jest potworem w życiu bym nie uwierzyła.\nLisbeth, o czym ty do cholery do mnie mówisz?!, zawołała Lia z rozpaczą. Jakim cudem ona stała się.. stała się…\nDemonem? Nie mam pojęcia. W każdym razie to, czym jest, jest całkowitym przeciwieństwem jej charakteru.\nByć może jeden z Eldaryiskich Demonów przekazał jej swoją złą cząstkę, wtrącił do tej pory milczący Atharasal. Lia, ile Alice ma lat?\nNiech pomyślę, gdy się urodziłam Al miała sześć lat, czyli teraz powinna mieć około dwudziestu trzech?\nTo by się zgadzało, mruknął.\nAle co?! Czy wy możecie z łaski swojej przestać mówić zagadkami?\nLia, głos jednorożca stał się zimny jak lód. Dokładnie dwadzieścia trzy lata temu ostatni z Demonów został pokonany. Jednakże były to jedynie pogłoski, nigdy nikt nie przedstawił realnego dowodu na to, że tak się stało. Demon jest kimś w rodzaju pasożyta, który zatruwa ziemię, morduje ludzi i odpowiada za całe zło tego świata. Podobno byli to przeklęci Aniołowie, którzy postanowili nie poświęcać się dla innych, więc zostali przeklęci przez swoich pobratymców. Byli oni sukcesywnie likwidowani aż pozostał tylko jeden z nich. Na ich nieszczęście był nim mężczyzna w sile wieku. Mówi się, że Demon może przekazać swoją cząstkę nowonarodzonemu dziecku by tak podtrzymać swój gatunek. Podobno, jeśli będzie to chłopiec stanie się on Demonem czystej krwi. Nikt natomiast nie wspominał o płci przeciwnej, z góry bowiem zakładano, że Demonami stali się głównie mężczyźni.\nKiedy odnaleziono kryjówkę ostatniego przedstawiciela gatunku, rozpoczęła się krwawa obława. W tym samym czasie część z członków Straży Eel wyruszyła do niegdyś twojego świata, by uzupełnić zapasy. I tam tak naprawdę ślad się urwał. Uznano, że Demon zginął podczas teleportacji, został bowiem ciężko ranny, a by znieść podróż bez szwanku potrzeba było silnego, zdrowego ciała.\nPo zniknięciu Demona natura zaczęła odżywać na nowo, między innymi dzięki temu możemy cieszyć się tym lasem, Athar rozejrzał się dookoła.\nAle jaki to ma związek z Al?! Przecież to się kupy nie trzyma!\nJakbyś mi dała skończyć, to byś się dowiedziała, burknął. Jak Beth wspomniała, Alice nie była typowym przedstawicielem rasy- miała bladą cerę i jasne oczy, w dodatku emanowała dobrem i stroniła od przemocy. Może to oznaczać, że po przedostaniu się na Ziemię, Demon czując, że zbliża się jego koniec, dopadł pierwszą lepszą ofiarę, którą musiała być niestety twoja siostra.\nWięc dlaczego nie przedstawiła mi się osobiście tylko w postaci jakiegoś ducha?! Naprawdę tak mało dla niej znaczę, że nie może nawet powiedzieć mi tego osobiście?!\nPo policzkach Lii potoczyły się łzy. Dziewczyna cała trzęsła się z rozpaczy i wzburzenia.\nJak raz ci się pokazała osobiście to skończyło się na tym, że porwał ją ten oszołom, rzuciła Kelpie. Lia gwałtownie wyprostowała się i spojrzała świdrującym wzrokiem na klacz.\nKiedy mi się pokazała? Co ty wygadujesz?!\nTym razem to Beth spojrzała na dziewczynę ze zdziwieniem.\nJak to kiedy?! Wtedy, gdy te pchlarze postanowiły przetrząsnąć cały las w poszukiwaniu Wyrocznia wie czego! Nie pamiętasz naszego spotkania? Zabłądziłaś jak ostatnia oferma..\nLisbeth.., mruknął Atharasal\nNo po prostu zabłądziłaś. Wtedy Alice cię rozpoznała i postanowiła się ujawnić od.. jakiś sześciu lat. I wtedy zjawiła się ta cała banda z Gwyne’em na czele..\nGwyne’em, tym oszołomem. Dziewczyno, naprawdę, mieszkasz pod jednym dachem z tym mężczyzną i nawet nie wiesz kim on jest?\nNajwyraźniej nie.., wymamrotała. Athar, zabierzesz mnie z powrotem?\nOgier skinął głową.\nDzięki za pomoc, Lisbeth, dziewczyna rzuciła przez ramię. Chwilę później ona i jednorożec zniknęli w gęstwinie drzew.\n—Xyon! — Lia wparowała niczym burza do laboratorium.\nElf siedział na ulubionym, wysłużonym krześle i wertował jakąś książkę.\n—Czego? — burknął.\n—Czy ty wiedziałeś, że Gwyne zorganizował jakąś obławę na Demona?\nAlchemik pobladł momentalnie. Powoli zamknął księgę i podniósł się z krzesła.\n—Odpowiedz mi! — zawołała rozpaczliwie.\n—Tak— powiedział powoli. — Ale nie brałem w niej bezpośrednio udziału.\n—Moim zadaniem było zabrać cię z powrotem do Kwatery z miejsca tej masakry— elf stanął naprzeciwko dziewczyny. — Dlaczego o to pytasz?\nPół elfka popatrzyła na rozmówcę ze łzami w oczach.\n—Bo to była moja siostra.\nOstatnio zmieniony przez Divia (01-12-2020 o 12h11)


Zaproszenia wysyłane e-mailem - Forum ślubne Ślub-Wesele.pl [post 702613]\nZaproszenia wysyłane e-mailem\nWysłany: Czw 19 Lut 2015, 9:17 Temat postu: Zaproszenia wysyłane e-mailem\nCo myślicie o trendzie wysyłania zaproszeń w tej formie: http://graphicmail.com.pl/szablony-newsletterow Myślicie, ze chociaz w przypadku częście gości to by się sprawdziło?\nWysłany: Czw 20 Cze 2019, 11:29 Temat postu:\nHmm, to zależy. Ja jestem tradycjonalistką, dlatego wolę standardowe zaproszenia. Wręczone osobiście czy pocztą, ale jednak na papierze Dla niektórych zaproszenia wysłane mailem mogą być lekceważące, szczególnie dla starszego pokolenia. Nie musisz kupować gotowych zaproszeń, możesz zrobić swój projekt na komputerze i po prostu wydrukować. Ja tak zrobiłam w Reprotechnika - drukowanie Wrocław i byłam bardzo zadowolona z całokształtu\nWysłany: Pon 1 Lip 2019, 12:48 Temat postu:\nNie podoba mi się taki pomysł. Lepiej wręczać osobiście zaproszenia albo chociaż wysłać pocztą. Taki e-mail to nie jest to samo.\nekspresy do kawy Nuova Simoneli\nWysłany: Pon 29 Lip 2019, 16:10 Temat postu:\nOsobiście przekazać zaproszenie jest lepiej.\nWysłany: Sro 31 Lip 2019, 17:29 Temat postu:\nZaproszenia wysłane e-mailem? A kto jak ktoś nie ma lub nie używa? Dla mnie to przesada. Zaproszenia powinny być w postaci kartek. Przecież nie kosztują one majątek. Tutaj zobacz https://farrowdesign.pl . Ich zaproszenia na komunię, chrzest i oczywiście ślub są przepiękne i tanie.\nWysłany: Pon 26 Sie 2019, 13:40 Temat postu: Nie wiem\nCiężko stwierdzić, bo dużo starszych osób nie posiada skrzynek mejlowych, ja osobiście wolę tradycyjne zaproszenia na papierze.\nWysłany: Sro 28 Sie 2019, 8:15 Temat postu: :)\nJa wole papierową formę Więc jestem za tradycją. Swoje zaproszenia kupiłam w art vision studio i moge ich polecić.\nWysłany: Sro 11 Wrz 2019, 10:02 Temat postu:\nRaczej mało kto decyduje się na taki krok. Ja na pewno będę wręczać osobiście każdemu, nawet jak z kimś bardzo rzadko się widujesz to przynajmniej masz okazje zobaczyć jak mieszka, porozmawiać. Dla mnie to super sprawa:) Jak już do kogoś jedziecie to warto jechać z ładnym zaproszeniem to wiadome. Jeżeli szukacie czegoś odpowiedniego to przepiękne zaproszenia ślubne znalazłam na https://zaproszenia-przemysl.pl Myślę, że dopasujecie tu coś do swojego stylu w jakim organizujecie wesele.\nWysłany: Pon 16 Wrz 2019, 9:14 Temat postu:\nCiekawa forma, ale czy skuteczna.\nWysłany: Pon 23 Wrz 2019, 16:04 Temat postu:\nNie wydaje mi się, żeby było to dobre rozwiązanie...