Zaczarrowana: Paranormal romance, czyli ja nie mogę...\nWięc czemu nastolatki tak upodobały sobie ten gatunek? Nie ulega chyba wątpliwości, że paranormal romance jest przez nie bardzo chętnie czytany. Może lubią wyobrażać sobie, że są takimi zakochanymi dziewczynami? Albo chciałyby przeżyć tak "niesamowitą" historię miłosną? A może tak rzadko sięgają po książki, że kolorowe okładki je zachęcają? Nie wiem, nie wiem...\nJak dla mnie wszystko przedstawione w tych powieściach jest... sztuczne. Nieprawdziwe. Ludzie, czy Waszym zdaniem tak wygląda prawdziwa miłość? Ciągłe całowanie i wychwalanie urody? O niczym nie gadają, tylko jak im źle i jak bardzo się kochają. Jeśli tak to ma wyglądać, to ja wolę zostać starą panną (^^)!\nNie zgadzacie się ze mną? Przewidziałam to. Pokażę Wam jak według mnie powinno wyglądać uczucie. Nie sądźcie tylko, że się wymądrzam! Dużego doświadczenia to ja w tej dziedzinie nie mam (14 lat, to znowu nie tak sporo).\nMyślę, że jeśli dwóm osobom bardzo na sobie zależy, to mogą rozmawiać bez końca. Cisza nie krępuję, a chociażby spędzały ze sobą całe życie, każdą minutę, to nigdy się ze sobą nie nudzą. Duże odległości nie są dla nich przeszkodą. Tęsknią za sobą wtedy po prostu bardziej. A gdy się spotkają wszystko wraca do normy. To nie znaczy jednak, że cały czas się przytulają i całują. Nie potrzebują takich wyznań. Wystarczy im, że są razem. Nie muszą sobie niczego udowadniać. I oczywiście zrobią dla siebie wszystko. Razem. Nawet jeśli oznaczałoby to rozstanie na zawsze. Myśl, że ta druga osoba jest bezpieczna i szczęśliwsza, wszystko łagodzi. Wystarczy tylko o tej osobie pomyśleć i na twarzy wykwita uśmiech, prawdziwy. Do tego myślą podobnie i rozumieją się bez słów. A radość ukochanego/ej jest i jego/jej radością.\nZróbmy sobie porównanie. Czy ta "miłość" w paranormalach jest podobna? Wątpię. I może mam złe wyobrażenie o uczuciu, przecież jestem jeszcze praktycznie dzieckiem. Ale jeśli miałabym się kiedykolwiek zakochać i być z kimś do końca życia, to chcę, aby tak to wyglądało. Wiem, że przesłodziłam trochę ^^ Chcę dojść do tego, że książki o niezwykłej miłości to bujda. Fałszywe wyobrażenie. Miłość nawet nie powinna tak wyglądać. Więcej - taka miłość nie istnieje.\nDlatego wkurza mnie i całkiem tego nie rozumiem, kiedy dziewczyna po przeczytaniu powiedzmy "Klątwy tygrysa", rozwodzi się nad jej pięknem. Nad tą ich cudowną miłością. Jak z obrazka. A to tylko śliczne słówka, żeby zachęcić czytelnika. Kończy się na dobrym pomyśle i ładnej okładce. Nic więcej tam nie ma. Może jeszcze wartka fabuła. Ale czy dla tego warto?\nTak same negatywy... Ale jednak po kilka książek-śmieci sięgnęłam. Powód jest prosty - z nudów. To lektura dla tych, którzy mają ochotę na coś lekkiego i, jak już wcześniej wspomniałam, odmóżdżającego. Oczywiście zdarza się, że książka z tego gatunku wyróżnia się czymś. Ale tylko na pierwszy rzut oka. Tylko pomysł, otoczenie, czas i imiona bohaterów się zmieniają. Schemat jest wszędzie taki sam. Wystarczy przeczytać opis, aby się dowiedzieć końca.\nNie krytykuję osób, które paranormal romance czytają i lubią. Sama też czasem mam ochotę (śmieję się wtedy nad głupotą i naiwnością bohaterów :P) po taką sięgnąć. Lubię zobaczyć, jak tym razem będzie to wyglądać. Ale powiedzmy sobie szczerze. Taka powieść nic nie wnosi w nasze życie. W kółko i w kółko to samo. Żadnych wartości. Zero prawdziwego życia. Sama postanowiłam w najbliższym czasie nie czytać takich czytadeł. Nic w nich nie widzę. Wolę wybierać - albo historia miłosna, albo fantastyka.\nTroszeczkę się rozpisałam i widzę, że ten mój pościk niepoukładany. Ale każda burza myśli jest niepoukładana. Moją opinię znacie. Teraz ja chcę poznać Waszą. ^^ Tutaj składam apel. Jeśli nie przeczytałeś moich "mądrych przemyśleń", to proszę - nie komentuj. Chcę widzieć, że nie piszecie mi opinii od tak. Jeśli doczytałeś aż do tego momentu, to napisz pod komentarzem - doczytałem/am :) Taka mała próba : P\nTeraz piszcie swoją opinię! Liczę na dyskusję : )\nAle okładki to mają ładne...\nPatrycja Waniek 20 sierpnia 2013 19:58\nOj przeczytałam. ;) Taką opinie czyta sie trochę inaczej niż recenzje ;P Ja mam trochę inne zdanie. Książki z gatunku PR są różne, choć przyznam Ci rację, że to raczej czytadła. Muszę jednak powiedzieć, że dzielą się one na własnie takie przesłodzone opowiadanka, jak według mnie "Klątwa tygrysa", "Upadli" i na te, które zawierają trochę akcji i pomysłu, jak "Dary Anioła", czy "Dotyk Julii". Wchodząc na mojego bloga pewnie zauważyłaś, że czytam ich dość sporo, niektóre są właśnie takimi wymóżdżaczami, ale niektóre naprawdę cenię. Więc, nie mogę się w pełni zgodzić z Twoja opinią. :)\nZienka P. 20 sierpnia 2013 20:52\nRacja, zdarzają się wyjątki ;) Ale mówiłam tak... ogółem. Zależy też od tematu, prawda? Co kto lubi ^^\nKatie -Niepoprawna Romantyczka 20 sierpnia 2013 20:11\nZgadzam się z Tobą, ale jednocześnie mam na ten temat inne zdanie :) Bo z jednej strony są książki z tego gatunku których czytać się nie da bo jest to wielka (o jak bardzo) mordęga. Każde słowo odbiera chęć na przewrócenie kartki. Sama się z takimi "dziełami" spotkałam. Ale są tez książki które czyta się z wielkim zaangażowaniem, bo wciągają. Tak- są schematyczne, miłośc jest jak z obrazka jednak ja od czasu do czasu lubię coś takiego przeczytać. Nawet dlatego, aby się odmóżdzyć :)\nmysterious girl 20 sierpnia 2013 20:13\nz książek tego typu przeczytałam Trylogię Czasu (Czerwień Rubinu, Błękit Szafiru i Zieleń Szmaragdu) i bardzo mi się podobała, ale tam był tylko element nieśmiertelności\ninne książki tego gatunku po prostu mnie nie pociągają, ani okładką, ani opisem...\nAskadasuna 20 sierpnia 2013 21:05\nChyba wolę fantastykę bez wątków miłosnych.\nPaula Ath 20 sierpnia 2013 21:07\nRzeczywiście się rozpisałaś, ale takie notki są również ciekawe :) Nie można żyć cały czas tylko recenzjami, a dzięki takim postom możesz nawiązać fajną więź z czytelnikami. Szkoda, że to jednorazowo, bo jak najbardziej kupuję ten pomysł.\nDobra, przechodzę do tematu.\nOgólnie z PR czytałam kilka książek, ale wiem co w trawie piszczy. Mam chrapkę na Delirium, Dotyk Julii. Jestem po Zmierzchu i Intruzie, ten pierwszy jakoś mi nie przypadł do gustu (Bardzo! Ale ciii), natomiast drugi uwielbiam! :) Jestem nastolatką więc mnie to po częsci pociąga, o ja, będe stara i brzydka to jak będę mogła, to będę czytać chyba coś innego. Ogólnie sięgam i po to i po inne gatunki, bo chyba jestem w takim wieku gdzie mogę czytać prawie wszystko ;3 Oczywiście nie każdy PR jest taki, o są wyjątki (patrzy: Intruz i "gorszy" Zmierzch o dziwo tej samej ).\nZienka P. 20 sierpnia 2013 21:12\nPewnie! Jesteśmy nastolatkami, czytamy wszystko ^^ Mogłam wspomnieć o tym, że zależy też od tematyki, jaka kogo interesuje. Wrzuciłam wszystkie PR do jednego worka ;)\nMoże jeszcze napiszę jakąś opinię w tym stylu... Ale pomysłów brak.\nKsiążkowa fantazja 20 sierpnia 2013 21:42\nPewnie większość to odmóżdżacze, ale trafiają się i w tym gatunku wartościowe lektury, chociażby "Delirium" jest powieścią antyutopijną, gdzie autorka pokazuje czy też wyraża swoje spojrzenie na przyszły świat i nie jestem nastolatką, a wiele w tej lekturze odkryłam mocnych stron i wartościowych tekstów, które wyczytałam między wierszami ;)\nOczywiście przeczytałam do ostatniej linijki i z każdym słowem sie zgadzam.\nZgadzam się, nie lubię banałów, tych samych historii z inną okładką. Nie lubię ich czytać, chyba że po jakiejś naprawdę ciężkiej lekturze i to nawet zbyt mądrej :p I szczerze mówiąc okładki mi się aż tak bardzo nie podobają.\nJula z LC ;)\nLetty 21 sierpnia 2013 09:39\nJa za takimi książkami nie przepadam. To nie są moje klimaty, dlatego nawet nie sięgam po książki tego gatunku. Być może kiedyś się do nich przekonam :) Zostałaś nominowana do liebster blog award na moim blogu. Szczegóły w najnowszym poście : Pozdrawiam,, Livresland :*\nAnonimowy 21 sierpnia 2013 10:54\nCzytałam oczywiście już tyle książek z gatunku paranormal romance, że nie zliczę. Początkowo potrafiły mnie one jeszcze oczarować, ale teraz... Autorzy stworzyli ich całą masę, więc dziwię się, że zostały im jeszcze jakiekolwiek pomysły! Mnie osobiście zaczyna to nudzić - dziewczyna zakochuje się w wampirze czy innym "odmieńcu", czyha na nich masa niebezpieczeń i w sumie na końcu i tak wychodzą z tego zwycięsko. Straszliwie oklepane. Poza tym ta ich "miłość" jest taka przesłodzona, że aż robi się niedobrze. Teraz sama wolę sięgnąć po dobrą obyczajówkę, która jest 100 razy bardziej rzeczywista i która potrafi prawdziwie wzruszyć, a nie po monotonny romansik fantastyczny, z których jeden jest coraz gorszy od drugiego.\nChyba się starzeję, skoro coraz mniej pociągają mnie takie książki :D\nZienka P. 21 sierpnia 2013 14:17\nGdzie nie spojrzeć - wszędzie PR dla nastolatek. Kiedyś może to było fajne, ale teraz... Oklepane ;)\nAna 21 sierpnia 2013 14:12\nPrzeczytałam Twoją wypowiedź 'od dechy do dechy' i w zasadzie, to się z Tobą zgadzam. Jeśli się nie mylę, to spodobały mi się chyba tylko dwie, może trzy, serie z tego gatunku, a reszta jest tematem do śmiechu podczas rozmów z przyjaciółką. Od czasu do czasu sięgam sobie po taki odmóżdżacz i tak sobie myślę, że jeśli tak miałoby wyglądać prawdziwe uczucie, to ja bym już wolała serio zostać starą panną :P Paranormal romance to było coś fajnego, jak dopiero się pojawiało na pólkach, a nie tak jak teraz, gdy z nadmiaru regały się uginają. Ostatnio w księgarni podeszłam do regału z polecanymi książkami dla młodzieży i wyglądało to tak: romanse paranormalne od góry do dołu i na jednej półce coś innego, w tym 'Wiedźmin'. Odwróciłam się i poszłam do innego działu... Jedyne co, to muszę przyznać, że ładnie to wyglądało, bo okładki z reguły mają fajne. Ale tu przecież nie chodzi o same okładki.\nZienka P. 21 sierpnia 2013 14:15\nZgadzam się ;) Ze znajomymi się gada o nich bosko! Nie raz dostałam przez takie rozmowy głupawki ;P\nAna 21 sierpnia 2013 15:26\nTak, a już najlepiej jest, jak mówisz o jakiejś książce (np. ,,Zmierzch'') z sarkazmem i rozmawiasz z osobą, która ją uwielbia. Ty masz polewkę, a ona jest święcie przekonana, że się z nią zgadasz... Dobra, jestem złośliwym człowiekiem.\nBidon 21 sierpnia 2013 14:50\nMi się tam PR podoba ;) Książki fantasy, które uwielbiam i ten wątek miłosny, który sprawia, że książki czyta mi się lepiej ;) Jednak każdy ma swoje zdanie. I rzeczywiście okładki mają piękne ;D Naprawdę fajny pomysł na posta =) Pozdrawiam.\nlittle thing. 27 sierpnia 2013 18:43\nHmmm... Ja tam lubię PR. Ale według mnie, równie dobrze, mogłabyś się przyczepić do romansów ( nie mówię tu o wszystkich) tam też przecież miłość jest taka "wyidealizowana". Ja natomiast nienawidzę fantastyki bez jakiegokolwiek wątku miłosnego. Przeczytałam Hobbita i zaczęłam czytać Władcę Pierścieni, ale mnie to zupełnie nie interesuje! Po prostu mnie to nudzi. Ale wspomnę też, że tak popularny Zmierzch też mi się nie spodobał. Za to jestem wielką fanką Harry'ego Pottera, który nijak zalicza się do PR. Kocham też Pretty Little Liars, które nie jest typowym PR.\nWspomnę tu jeszcze, że ostatnio zaczęłam się interesować książkami Jodi Piccoult i innymi tytułami o podobnej tematyce. Ale niestety, jeszcze trochę poczekam i może tak za rok, 2 lata zacznę je czytać. Na razie. Będę się odmóżdżać tymi paranormalami , których mam pełno na swojej liście życzeń. ;)\nPS. Też mam 14 lat. ;3\nChciałabym znać twoją opinię na temat Igrzysk śmierci.\nCzytałaś? Jeśli tak to wyraź swoją opinię. Też zaliczasz je pod progi PR?\nZienka P. 27 sierpnia 2013 21:05\nCieszę się tak długim komentarzem ;) "Igrzyska..." czytałam i uwielbiam całą trylogię. Jest świetna ^^ Choć nie zaliczam jej do PR. Zdecydowanie nie! To nie jest nawet typowa historia miłosna, raczej książka przygodowa.\nJeśli chodzi o historie miłosne nie będące PR, to lubię bardzo. Szkoda, że się nie zgadzamy. Często sięgam po te z innych epok i tam miłość wygląda zupełnie inaczej. Naturalnie, pięknie. Ale każdy może mieć własne zdanie :)\nZ tego co wiem "PLL" nie zalicza się do paranormal romance.\nPola:-) 18 września 2013 18:36\nLubię paranormal romance,ale tylko dlatego,że zazwyczaj autor/ka ma genialny pomysł na wątek fantasy-magiczny świat,stworzenia...To uwielbiam.To mi się podoba w "Darach Aniołach" które ostatnio czytam (jestem teraz na czwartej części).\nNienawidzę wątków miłosnych.Najczęściej jest zwyczajna,zakompleksiona dziewczyna,którą kochają dwaj faceci-jeden jest jej przyjacielem od lat,a drugi ją pociąga,jest bardzo niebezpieczny,najczęściej to wojownik,jest oczywiście zabójczo przystojny.Obaj ją uwielbiają,ale ona zawsze wybiera tego drugiego.Potem się z nim kłóci,wszystko się komplikuje...\nNaprawdę nie można się wysilić i napisać coś oryginalniejszego?!!!To jest straszne!Staram się sięgać po książki,które nie mają tak przewidywalnej fabuły.\nBardzo lubię dziewiętnastowieczne romanse,tam miłość jest gorąca,wszystko się komplikuje,ale w zabawny sposób.Jest opisane zupełnie inaczej i myślę,że realniej niż w paranormal romance.\nfleurosebb 14 października 2013 12:53\nPowiem tak... Istotnie wiele z książek z gatunku PR to "odmóżdżające czytadła", ale są i wśród nich perełki. Cała "faza" na PR zaczęła się, gdy zekranizowano "Zmierzch", który stał się schematem do wszystkiego, a przecież jest okropny i sztuczny. Teraz ciężko znaleźć coś, co nie byłoby jego "kopią"... Zwykła dziewczyna, dwaj niezwykli chłopcy, coś "magicznego", wielka, przesłodzona miłość, lekkie kłopoty w "związku" i happy ending...\nPrzyznaję, że przeczytałam dużo takich książek, ale z miejsca potrafię powiedzieć, które to kompletne dno, a które coś w sobie mają. Jednakże nie oszukujmy się... w dzisiejszych czasach ciężko stworzyć coś oryginalnego i niezwykłego, bo wszystko już było (nieważne w jakiej formie).\nOsobiście lubię, gdy głównym bohaterem jest chłopak, a w książce, oprócz magii, jest romans, ale powiedzmy, że nie do końca jego.\nPoza tym, przepraszam za to, co powiem, ale jako czternastolatka nie powinnaś wypowiadać się na dany temat, jakbyś wszystko o nim wiedziała, szczególnie po przeczytaniu kilku książek. Rozumiem, że każdy ma swój własny gust i doceniam to, ale w tak młodym wieku (gdy jest się praktycznie dzieckiem, jak to ujęłaś) może się jeszcze wszystko zmienić. Co oznacza, że za rok, czy dwa, możesz pokochać do szaleństwa ten gatunek, lub taki, który jest mocno do niego podobny.\nNa końcu dodam jeszcze, że nie wszystkie okładki są piękne i zachęcają do przeczytania, a później okazuje się, że było super, lub nie...\n"Nie oceniaj książki po okładce"!\nZienka P. 14 października 2013 14:11\nMoże i takie perełki w PR się zdarzają, ale jak dotąd na takie nie trafiłam. Każdy ma inny gust - jak sama to powiedziałaś - i każdy może mieć wyrobione własne zdanie. Ja swoje przedstawiłam jako czternastolatka, którą jestem. Z tego co wiem PR to gatunek dosyć młodzieżowy, więc czemu miałabym się na ten temat nie wypowiadać? Racja, z czasem mogę mieć zupełnie odmienne zdanie, ale ja pisałam o tym, co myślę teraz.\nPrzepraszam, że tak "naskakuję", ale nie powiedziałam, że oceniam książki po okładce. Skąd taki wniosek? Stwierdziłam tylko, że okładki PR mi się podobają. Tyle.\nDziękuję za tak długi komentarz i szczerą opinię ^^ Może i masz trochę racji, Fleurosebb.\nJa lubię paranormale i nie ważne, że są tylko czytadłami - po ciężkim dniu aż miło usiąść z lekką książką. Fakt, nie przepadam za wykonaniem wątku miłosnego, ale czasami nie jest on aż tak przesłodzony jak piszesz. Są książki dobre, i są książki złe, i nie można wrzucać ich do jednego wora z etykietką "paranormal romance". Przykładem niech będzie "Łza" Lauren Kate - po średnich (nudnawych?) "Upadłych" nie spodziewałam się, że książka tej autorki tak mnie wciągnie i zainteresuje. Nie mówię, że jest idealna, ale na fajne czytadło jak najbardziej odpowiednia. Zrelaksowałam się przy niej, i dla mnie to było ważne. A wątku milosnego nie ma aż tak wiele :)/Kora\nRuby Melly 8 grudnia 2013 17:34\nNie zgodze się z tobą w jednym przypadku. O ile Ever, Szeptem, czy Intruz, są odmóżdżającymi, w miare przyjemnymi paranormalami, o tyle nie wiem co w ich gronie robi "Dilerium". Nazwanie tej ksiażki odmóżdżającą jest według mnei jednak trochę nie na miejscu. Książka ta o ile się nie mylę jest podobnie jak "Igrzyska śmierci" antyutopia i oba ta dzieła nie mają nic wspólnego z popularnym schematem paranormali.\nMilla 27 października 2014 18:54\nSiedzę w PR od kliku lat i w większości przyznam racje że to takie czytadła, nierealne. Ale ta nierealność czasem jest fajna. Czytam takie książki dla rozrywki, poza tym lubię wszystko co się wiąże z fantastyką, rzeczami paranormalnymi.\nMimo to mam sporo książek, których wcale nie uważam za "głupiutkie" i skradły moje serce. Bardzo także lubię nawiązania do mitologii jak i te książki nie całkiem młodzieżowe, w sensie z erotycznymi wątkami, nie typowo cukierkowe.\nPolecam: Mroczna noc - Gena Schowalter (wszystkie tomy) , Bractwo Czarnego Sztyletu - R.J.Ward, Wściekły głód - Kresley Cole, Martwy aż do zmroku -Charlaine Harris i sporo bym jeszcze znalazła ale nie chce tu śmiecić.\nPrzy okazji polecam swojego bloga: http://ksiazkomaniacygora.blogspot.com/


O projekcie - Żydowski Wrocław\nŻydowski Wrocław to autorski projekt Urszuli Rybickiej, którego celem jest przybliżenie historii Żydów i ich wkładu w rozwój miasta od początku XIX wieku do czasów obecnych.\nŻydowski Wrocław skupia w sobie zagadnienia dotyczące m.in. historii, kultury, edukacji i religii, ukazuje wybitnych wrocławian pochodzenia żydowskiego oraz nakreśla ramy żydowskiego dziedzictwa we Wrocławiu. Niniejsza strona pokazuje także nieznane lub przemilczane historie, opowiada o Ofiarach Zagłady i osobach prześladowanych przez komunistyczne władze. Projekt powstawał z nadzieją, że rosnąca świadomość o istotnym wkładzie Żydów w rozwój Wrocławia może przyczynić się do wzrostu tolerancji w stolicy Dolnego Śląska.\nWszystkie materiały objęte są prawem autorskim. Kopiowanie całości lub fragmentów materiałów możliwe jest wyłącznie za wcześniejszą pisemną zgodą Autorki.\nJuż w dniach 21 i 28 maja 2022 w ramach działalności edukacyjnej Fundacji Żydoteka, odbędzie się cykl wydarzeń dotyczących historii wrocławskiego osiedla Borek. Zachęcam do udziału w wydarzeniach – wstęp jest bezpłatny, jednak obowiązują zapisy mailowe: zapisy@zydowskiwroclaw.pl.\n10.00 – Wrocławianie na tropie historii – warsztaty Marty Maćkowiak\nMiejsce: siedziba Rady Osiedla Borek i Centrum Aktywności Lokalnej – budynek Szkoły Podstawowej nr 4 przy ul. Powstańców Śl. 210-218 (wejście z lewego boku budynku).\nPodczas warsztatów skupimy się zarówno na odkrywaniu historii własnych rodzin, jak i dawnych mieszkańców Wrocławia. W pierwszej części uczestnicy dowiedzą się, jak samodzielnie zacząć szukać historii przodków. Porozmawiamy o tym, jak dobrze przeprowadzić wywiad z członkami rodziny, z jakimi instytucjami warto się skontaktować i z jakich dokumentów czerpać wartościowe informacje. Ponadto zastanowimy się, czy można zrobić drzewo genealogiczne, nie wychodząc z domu. W drugiej części warsztatów, na przykładzie kilku rodzin mieszkających na Borku przed wojną, uczestnicy dowiedzą się, jak szukać informacji o dawnych mieszkańcach Wrocławia oraz zapoznają się ze sztuką pisma neogotyckiego Kurrentschrift, którego znajomość przydatna jest w odczytywaniu metryk. Podczas zajęć uczestnicy dostaną wszelkie niezbędne materiały edukacyjne.\n13.30 – Przedwojenna społeczność żydowska na Borku – wykład Urszuli Rybickiej\nPodczas wykładu zaprezentujemy historię wrocławskiej społeczności żydowskiej, która nie tylko zamieszkiwała, lecz także tworzyła osiedle Borek. Malownicze osiedle skupiało w sobie wiele ważnych żydowskich instytucji, spośród których część przerwała do czasów współczesnych. Borek był także miejscem, gdzie chętnie osiedlała się żydowska elita – mieszkali tu znamienici wrocławianie, którzy odnosili sukcesy zarówno w biznesie, jak i w świecie sztuki. Chcemy opowiedzieć o mało znanej historii tej społeczności, po której zostało wiele intrygujących śladów w południowej części miasta.\n16.00 – Wypoczynek w Parku Południowym kiedyś i dziś – spacer z Maciejem Wlazło\nMiejsce zbiórki: Pomnik Chopina w Parku Południowym\nPodczas spaceru odkryjemy ciekawą historię Parku Południowego oraz znajdujących się na jego terenie obiektów. To niezwykły wrocławski zabytek także związany ze społecznością żydowską. Pokażemy jego historię oraz to, jak i dlaczego powstawał w południowej dzielnicy miasta, a także to, co go wyróżnia na tle innych wrocławskich parków. Dzięki archiwalnym fotografiom uczestnicy będą mogli zobaczyć miejsca, które dziś już nie istnieją. Dodatkowo zaprezentujemy sylwetki sławnych wrocławian związanych z Parkiem – m.in. Juliusa Schöttlandera, Georga Bendera, Georga Haasego, Andrzeja Waligórskiego czy Tadeusza Różewicza.\n14.00 – Przedwojenni kolekcjonerzy sztuki na Borku – spacer z Urszulą Rybicką\nPodczas spaceru zaprezentujemy niezwykłą i mało znaną historię żydowskich kolekcjonerów sztuki na Borku. Przed wojną osiedle to zamieszkiwali mecenasi i kuratorzy sztuki, którzy mieli wpływ na powstające wówczas Muzeum Żydowskie we Wrocławiu. Ponadto posiadali oni imponujące prywatne kolekcje sztuki, a w ich majestatycznych willach znajdowały się dzieła europejskich impresjonistów i ekspresjonistów. Podczas spaceru dowiemy się, kto w swoich zbiorach posiadał obrazy Picassa i Rembrandta, a także zastanowimy się, gdzie dziś znajdują się cenne dzieła.\n16.00 – Życie codzienne na Borku przed wojną – spacer z Maciejem Wlazło\nMiejsce zbiórki: Wieża Ciśnień przy ul. Sudeckiej\nPodczas spaceru przybliżymy historię i wielokulturowe oblicze Borka, pokażemy także zmiany zachodzące na osiedlu na przestrzeni dekad. Uczestnicy zobaczą przepiękne przedwojenne wille i pałace, których właścicielami byli przedstawiciele miejskiej elity. Porozmawiamy o tym, dlaczego tę część miasta chętnie zamieszkiwała niegdyś żydowska i ewangelicka burżuazja. Wędrując zielonymi alejami w cieniu mieszczańskiej architektury rezydencjonalnej, poszukamy dawnego splendoru i usłyszymy wiele ciekawych historii na temat przedwojennych mieszkańców Borka. Choć osiedle ucierpiało podczas wojny, to pokażemy, jak wiele ma do zaoferowania wrocławskim rodzinom.\nWstęp na wydarzenia jest bezpłatny. Obowiązują zapisy. Liczba miejsc ograniczona.\nAby się zapisać, wyślij wiadomość: zapisy@zydowskiwroclaw.pl\nOrganizatorem projektu „Borek. Historia i sztuka” jest Fundacja Żydoteka. Projekt jest dofinansowany w ramach programu Mikrogranty NGO realizowanego ze środków Gminy Wrocław (www.wroclaw.pl).


Jak usuwać plamy z mebli tapicerowanych? Porady i sugestie\nStrona głównaStrona główna > Blog > Jak usuwać plamy z mebli tapicerowanych? Porady i sugestie\nMeble tapicerowane są niewątpliwie piękne i w dużym stopniu uatrakcyjniają przestrzeń. Problem pojawia się jednak wtedy, kiedy na którymś z tego typu obiektów dochodzi do powstania plamy. Jest to niewątpliwie niekorzystne zdarzenie, które zaburza porządek codziennego funkcjonowania. W końcu jak miałoby się przyjąć gości albo chociażby wygodnie odpoczywać na poplamionym fotelu? Na szczęście sytuacja, w której dochodzi do powstania plamy na tapicerce, nie jest zupełnie bez wyjścia. Istnieją pewne rozwiązania, które pomagają poradzić sobie z takim stanem rzeczy.\nJakie środki można stosować w celu poradzenia sobie z plamami na tapicerce? Czasami najlepsze okazują się najprostsze rozwiązania. Wykorzystać można po prostu to, co z zasady każda gospodyni domowa powinna mieć pod ręką. Czyli na przykład kwasek cytrynowy. Ten naturalny środek bije na głowę wszystkie najwymyślniejsze detergenty. Jeżeli jednak nie posiadasz akurat saszetki z kwaskiem cytrynowym, to nic straconego. Zawsze zamiennie możesz zastosować sodę oczyszczoną. Do jednego czy drugiego środka wystarczy dodać wodę, by połączyć wszystko w jednorodną mieszaninę.\nWymienione metody nie są oczywiście jedynymi, które można stosować w celu usunięcia plam z mebli tapicerowanych. Dobór środka zależy jednak tak naprawdę od tego, co stało się przyczyną plamy. Powody powstania zanieczyszczeń mogą być bowiem bardzo różne. Z jednej strony dziecko podczas prac plastycznych może przypadkiem zarysować tapicerkę flamastrem. Z drugiej strony powodem plamy na meblach tapicerowanych jest w stanie być po prostu rozlany kubek kawy czy herbaty. W przypadku tego ostatniego wystarczy nawet zadziałać jedynie poprzez użycie proszku do prania. Preparat rozmieszany z wodą należy wetrzeć w materiał mebla i poczekać na rezultat. Korzystny efekt gwarantowany! Co prawda produktem ubocznym takiego postawienia sprawy jest w stanie być wyblaknięcie pewnej części materiału, jednak jeżeli zastosuje się środek o odpowiedniej jakości, wszystko będzie w porządku.


Koleś ma o mnie wszystko! Pomocy!\nDzisiaj zainstalowałem antywirusa. Z pięć znalazło trojanów. Wszystkie były połączone z jednym plikiem = tasker 3.12. Pobierałem go miesiąc temu.\nTeraz tak, kiedy otworzyłem plik tasker zainstalował się u mnie 15 listopada trojan/keylogger : ardamax keylogger. W wersji 1.6 bodajże. Trojan nie jest już aktywny.\nScreeny(około 500) + logi (zawierają miesięczne dane) są u mnie. Przeglądałem je. Są tam wszystkie moje hasła na wszystkie strony, konta bankowe itd. Są tam moje prywatne rozmowy ze znajomymi. A co najgorsze, koleś ma moje dane np. z facebooka. Dane moich znajomych. Może właściwie wszystko.\nJutro mam zamiar stworzyć od podstaw system haseł i zmienić je na wszystkich dostępnych stronach jakich używałem. Niestety. Swojego imienia i nazwiska nie zmienię, swojego gadu gadu też nie. I z pewnością imion moich znajomych.\nNie jestem święty, ktokolwiek podczepił pod ten program trojana może mi bardzo zaszkodzić. Wiadomo nie musi, ale może. Wystarczy, że wyśle znajomym linka do któregoś z mało wygodnych dla mnie screenów.\nZnalazłem linka do paczki w której jest ten trojan. Mam również nowszą wersje tego keyloggera. Próbowałem wyciągnąć z programu :\nadres email lub ftp!\nJednak nie potrafię tego zrobić. Proszę, posiadam plik z installerem którym byłem zainfekowany. Proszę o pomoc w wydobyciu tego maila albo serwera ftp. Może pozwoli mi to usunąć poprzez kontakt z administracją moje dane. A może okaże się, że jest trojan źle skonfigurowany i moje prywatne rzeczy nie wyleciały poza mój komputer.\nNie proszę o zrobienie tego za mnie, bardziej liczyłbym na instrukcje = de-kompilować jakoś? użyć samego programu serwera?\nzastanow sie czy chcesz sie bronic, czy zajmowac analiza malware....\npostaw wiresharka, zbierz logi i analizuj.\nwrzuc co masz, zobacze co sie da zrobic.\nPobierałem z peb. http://209.85.129.132/search?q=cache...ient=firefox-a\nPrzedostatni link użytkownika fibus13. W tej paczce jest klient.\nTo jest lista plików jakie uzbierał trojan. Do tego jest jeszcze 650 screenów ;/.\nKaspersky rozpoznał go jako Trojan.Win32.Ardamax.n.\nWirus instaluje się w\nMożna go uruchomić odpalając ten program, ale prosi o hasło. Albo wciskająć alt + ctrl + shift+ H\nEdit: Ucze się obsługi wiresharka. ; )


Posted in Projekty By admin On Sierpień 10, 2013\nCelem projektu jest wsparcie w rozwoju kobiet z niepełnosprawnością ruchową, wzmocnienie ich obecności w przestrzeni publicznej i przekazywanie protez potrzebującym. Fundacja NADAKTYWNI jest organizacją wspierającą projekt.\nSylwia Nikko Biernacka, mieszkająca w Krakowie fotografka i trenerka, założycielka Fundacji Machina Fotografika wyrusza co roku ze Świnoujścia w pieszą podróż brzegiem Bałtyku, przejdzie wówczas 440 kilometrów. W przejściu będzie jej towarzyszyć 7 Ambasadorek Projektu „440 km”, kobiet z niepełnosprawnościami ruchowymi, w ten sposób uczestniczki projektu chcą zwrócić społeczną uwagę na potrzeby i problemy kobiet z niepełnosprawnościami ruchowymi.\nGłównym działaniem projektu jest wspólna podróż brzegiem polskiego morza. Jednak w miarę pozyskanych od partnerów środków Fundacja Machina Fotografika chciałaby także zrealizować fotograficzną sesję artmodową z udziałem kobiet z niepełnosprawnościami, cykl rozwojowych warsztatów a także założyć portal i blog prowadzony przez Ambasadorki Projektu, na którym będą dzielić się swoim doświadczeniem z kobietami w podobnej sytuacji.\nOkazją do wyrażenia swojej kobiecości w pełni będzie fotograficzna sesja artmodowa, w której wezmą udział Ambasadorki projektu. Obecnie prowadzimy akcję zbierania pieniędzy z serwisem PolakPotrafi.pl na realizację fotograficznej sesji artmodowej z udziałem Ambasadorek. Liczymy także na to, że odbiorcy i odbiorczynie sesji dostrzegą w naszych bohaterkach kobiety a nie tylko osoby z niepełnosprawnością. Nikt z nas nie jest doskonały/a! Każdy/a z nas ma prawo do wyrażania siebie w sposób w jaki chce a także do uczestnictwa w przestrzeni publicznej bez narażania się na komentarze, docinki, odwracanie wzroku lub jego natarczywość. Mamy nadzieje, że sesja dla innych kobiet z niepełnosprawnością będzie motywacją do tego, żeby wyjść z domu, spędzić czas na plaży, bez wstydu z radością w atmosferze akceptacji.


W uroczystość ku czci św. Wiktorii przypadającą 11 listopada ulicami Łowicza przeszła procesja z jej relikwiami. Na Starym Rynku za wstawiennictwem świętej zawierzono Bogu miasto, powiat i diecezję. Na koniec odbyła się Msza św. w bazylice katedralnej, której przewodniczył abp Damian Zimoń, emerytowany metropolita katowicki.


Większe Opole. Protest przeciwników w centrum miasta | Nowa Trybuna Opolska\nWiększe Opole. Protest przeciwników w centrum miasta\n- Spotkaliśmy się tu dziś pod hasłem „Uszanujecie naszą wolę”. To apel do władz i radnych Opola, żeby wzięli pod uwagę zdanie mieszkańców i nie podważali wyników konsultacji przeprowadzonych na terenie pięciu gmin. One nie są sfałszowane jak to określił prezydent Opola. Prawie 100 proc. naszych mieszkańców nie chce do Opola. Jesteśmy za rozwojem, ale nie takim sposobem, że kilka gmin traci szanse na istnienie - mówił Rafał Kampa z Międzygminnego Komitetu „Tak” dla Samorządności.\nWśród protestujących byli mieszkańcy całego powiatu. - Jesteśmy przeciwko. Mieszkamy na peryferiach Opola i widzimy, co się w mieście dzieje. Drogi w Wójtowej Wsi czy Szczepanowicach to tragedia. Oni są 30 lat za nami, a my mamy do nich się przyłączyć? Nie ma do czego! - przekonywał Józef Pampuch z Winowa. - W Opolu biorą się do pracy dopiero jak się wszystko wali. Most się wali, to go naprawiają, Okrąglak grozi zawaleniem - to go remontują. Jakby ktoś chciał tam mieszkać to by się tam przeprowadził – dodał.\nLudzie zwracali też uwagę na swoją tożsamość. - Nie chodzi o te 100 mln, które pan prezydent nam proponuje. Chcemy mieszkać tam, gdzie się urodziliśmy i wychowaliśmy. Nie damy się sprzedać panie prezydencie! - mówiła jedna z mieszkanek Dobrzenia Wielkiego.\nManifestacja rozpoczęła się pod pomnikiem opolskiej Nike, skąd ludzie ruszyli w kierunku ratusza niosąc na transparentach takie hasła jak: „Czarnowąsy mówią nie, niech Opole to wie”, „3 proc. - nawet piwo ma więcej” czy „Wiśnia czuje w gminie piniądz” i skandując m.in.: „Te procenty to jest bzdura, a w budżecie rośnie dziura”, „Opolanie chodźcie z nami” czy „Opolanie dobrze radzę już po świętach zmieńcie władzę”. Było głośno, ludzie maszerowali w rytm bębnów i wuwuzeli.\nKiedy protestujący zatrzymali się pod magistratem chcieli porozmawiać z prezydentem, ale nikt do nich nie wyszedł. Wtedy zostawili włodarzom miasta prezent w postaci otwartej trumny wypełnionej planszami, na których nadrukowano takie hasła jak: „więzi społeczne”, „przywiązanie do ziemi ojczystej”, „konstytucja”, „społeczeństwo” czy „demokracja”.\n- To symbol tego co stanie się z ważnymi dla nas wartościami jeśli dojdzie do powiększenie Opola. Radni, głosując podczas najbliższej sesji za planem prezydenta Wiśniewskiego, pogrzebią je na zawsze – tłumaczył Rafał Kampa.\nObok trumny postawiono latrynę, która była obklejona plakatami z kontraktem społecznym (prezydent obiecał w nim, że nie będzie np. zamykał szkół, będzie dotował OSP) oraz część niesionych przez ludzi transparentów.\nSpod ratusza protestujący przeszli na wyspę, gdzie zatrzymali się pod redakcjami Radia Opole i Nowej Trybuny Opolskiej, apelując o obiektywne przekazywanie informacji i uszanowanie racji wszystkich mieszkańców.\n- Pojawiają się stwierdzenia, że sprawa jest już klepnięta, ale to nieprawda. Skoro premier Szydło mówi, że będzie słuchała głosu społeczeństwa, a skoro prawie 100 proc. mieszkańców mówi, że nie chce podzielnia ich gmin – mamy nadzieję, że będzie się liczyła z naszym zdaniem. Ustawa mówi też, że nie można dzielić gminy jeśli potem nie będzie się ona w stanie utrzymać, a my mamy analizy, ze tak będzie. To nasz argument koronny - mówił Kampa.\nMieszkańcy zapowiedzieli też, że pojawią się na najbliższej sesji rady miasta by przekonać radnych do tego, aby głosowali przeciwko powiększeniu Opola.\nGość 20.03.2016 12:12:03\nW dniu 18.03.2016 o 06:11, Alan napisał:\nProtestują mieszkańcy wiosek, których Opole nie chce przyłączyc. Rozumiem armię urzędników, rozumiem nauczycieli i innych pracowników podległych urzędowi gminy, którzy stracą posady bądź zmniejszy się ich pensja. A tych z rodzinami jest dużo, dużo więcej niż 500.\nAlan...i wszystko jasne ;)\nAus Falkenberg 20.03.2016 11:50:45\nJesli przylacza kilka wiosek to beda ze same Nazwa ulic w miescie . Czyli bedzie potrzrbna reforma . Wbijasz Do nawigacji Opole ulica Wroclawska . I ladujesz w Dobrzeniu. Istny Cyrk . Czyli za. 5 lat zmiany i koszty dla mieszkancow\nGość 19.03.2016 15:35:54\nPO by żył się lepiej, wszystkim ich kolesiom :D\nAchim 18.03.2016 13:13:20\nW dniu 17.03.2016 o 19:31, lolek napisał:\nSzykuje sie wielka porazka Wiśniewskiego koniec ze stołkiem prezydenta miasta. Czeba bedzie liczyć że Jaki Taki znajdzie mu prace we ministerstwie albo spółce jakiej państwowej\nJesteś kolejnym fałszywym prorokiem, któremu się wydaje, że Wisniewski jest skończony. Prezydentura Wiśniewskiego będzie nadal bardzo dynamiczna i zdecydowana. Wioski zostaną włączone do Opola i za kilka lat nikt nie będzie pamiętał o toczonych tu sporach. Proces powiększania granic Opola jest pewny i nieunikniony!\nNależy uczynić wszystko, aby przyłączenie spornych miejscowości odbyło się spokojnie i bezkonfliktowo. Prowokowanie zadym i konfliktów winno być duszone w samym zarodku. Nie wolno niszczyć dorobku kilku pokoleń ludzi, którzy wspólnie żyli i żyją na tej ziemi\nSlezan Polsko 18.03.2016 12:20:00\nW dniu 18.03.2016 o 09:37, Gość napisał:\nKoniec głupich dyskusji .Dołączyć do Opola i zdjąć tablice niemieckie ,Gdzie my mieszkamy ? Jak się komuś nie podoba to należy wyjechać do swoich o ile przyjmą na parobków.\nPlanujesz wrócić do siebie na Ukraine????\nhanys 18.03.2016 11:54:25\nA chadziajstwo zza Buga dalej chrumka.\nGość 18.03.2016 11:40:40\nW dniu 18.03.2016 o 09:44, Ało napisał:\nWiadomo jest kto tam krzyczy i macha transparentami. Nikt nie chce stracic finansowo, dlatego najwięcej krzyczą ludzie z wiosek, które nie mają byc włączone do Opola.\nZwolennicy przylaczenia do OPOLA juz sie z tym pogodzili .. nawet wojt Wrobel za funkcje v-ce prezydenta zgodzil sie na przlaczenie Dobrzenia ... tylko gorszy sort dalej krzyczy ...\nAło 18.03.2016 10:44:34\nGość 18.03.2016 10:37:24\nmaciora 18.03.2016 10:30:36\nRaczej czyja świnie chrumka przy korycie w Ratuszu.\nGość 18.03.2016 08:12:23\nW dniu 18.03.2016 o 06:16, Gośc napisał:\nSzanowny Panie Wójcie Wróbel, ile Pan płaci za jeden wpis? Jestem emerytem i mam dużo czasu.\nTo byli zwykli KODziarze w obronie wlasnych lokalnych stolkow .. po przylaczeniu do Opola nie dostana takiej kasy .. nawet wojt Wrobel juz inaczej cwierka .. w zamian za posade v-ce prezydenta jest gotow na przylaczenie .. ot zwykla wiejska demokracja .. slysza ze czyis pies szczeka ale nie widza czyj???...\nGośc 18.03.2016 07:16:57\nAlan 18.03.2016 07:11:28\nOpolanin 17.03.2016 23:45:14\nNIE SZCZUJ RATUSZOWA ŻMIJO.NIEDAWNO TAK SAMO SZCZUŁ PIETRUCHA.TO WASZ POZIOM, NIE MA SIĘ CO DZIWIĆ,FAŁSZYWI POPAPRAŃCY.Na manifestacji były nasze polskie flagi, nie z mniejszości. Kup sobie okulary SZCZURZE!\nMoże opolskie media zapytają Pana Rafała czy czuje się zobowiązany do lojalności wobec państwa polskiego?\nMniejszość Niemiecka i Ruch Autonomii Śląska. Te siły polityczne chcą zablokować rozwój Opola. Podsumowywać nie trzeba, napisało się samo.\nGość 17.03.2016 23:17:37\nW dniu 17.03.2016 o 19:49, Chcemy Wielkiego Opola napisał:\n"Mówił Rafał Kampa z Międzygminnego Komitetu „Tak” dla Samorządności." - to już nie z Ruchu Autonomii Śląska z list którego Pan Rafał startował całkiem niedawno? Czy może wstydzi się Pan Rafał w mediach przyznać jaki ruch polityczny wysłał go na barykady? Czy Pan Rafał obawia się, że plan oderwania Śląska od Polski będzie trudniejszy, kiedy Opole będzie silniejsze? Swoją drogą, czy Pan Rafał Kampa to syn Waldemara Kampy z Mniejszości Niemieckiej? Czy zbieżność jest przypadkowa? Pan Rafał to ciekawa postać - na swoim FB wrzuca zdjęcia z Jerzym Gorzelikiem, szefem Ruchu Autonomii Śląska, który dawno powinien być pod opieką ABW. Ten "pan" zasłynął takimi słowami jak "Nie rozumiem, dlaczego dzieci śląskie mają czytać Sienkiewicza (...). Ta kultura jest nam kompletnie obca." czy "nie czuję się zobowiązany do lojalności wobec tego państwa." Może opolskie media zapytają Pana Rafała czy czuje się zobowiązany do lojalności wobec państwa polskiego? Mniejszość Niemiecka i Ruch Autonomii Śląska. Te siły polityczne chcą zablokować rozwój Opola. Podsumowywać nie trzeba, napisało się samo.\nproblemy z główką a może stołek ci się pali frajerzyno poszukaj krewnych prezydenta nic nie powiem bo każdy ma rodzine i se jej nie wybiera ale nie szukaj bo się dokopiesz


KB.pl Ogród Zabudowa i wyposażenie Podjazdy i ścieżki Ile kosztuje ułożenie kostki brukowej?\nKostkę brukową możemy spotkać niemalże wszędzie bez względu na to, czy jesteśmy na wsi, czy w mieście. Układa się z niej chodniki, ścieżki lub podjazdy przed domem. Kostka brukowa od wielu lat jest jednym z najpopularniejszych materiałów do budowy chodników i tarasów. Wszystko dzięki temu, że duży wybór kolorów i kształtów daje nam bardzo szerokie pole do popisu w kwestii aranżacji przestrzeni wokół nas.\nKostka brukowa jest niemalże podstawą, gdy myślimy nad tym, jak zaaranżować ogródek czy przestrzeń miejską. Większość osób nie bez powodu interesuje cena, jaką należy zapłacić za konkretny rodzaj. Jakie są zatem dla kostki brukowej ceny za m2? Ile kosztuje kostka na taras?\nOdpowiedź na pytanie, ile kosztuje ułożenie kostki brukowej, a także inne kwestie dotyczące kostki brukowej i jej ceny jest dosyć szeroka. W zależności od tego, jaka interesuje nas kostka brukowa cena za metr może być bardzo różna. Metr kwadratowy kostki brukowej w sklepie Bricoman waha się przeważnie między 30 a 50-60 złotych. Najtańsze kostki brukowe to oczywiście te standardowe, czyli w kształcie podwójnego T, ażurowe lub klasyczne, prostokątne. Te droższe zwykle występują w innych kształtach i mają różne kolory.\nKostki brukowe w odcieniach czerni, ciemnej szarości, brudnej czerwieni czy kolorze ceglastym zwykle są nieco droższe. W okolicach 30-40 złotych możemy kupić kostkę brukową w standardowych kolorach szarości.\nJeżeli zależy nam na nieco bardziej fantazyjnych wzorach i kolorach na naszym tarasie albo ścieżce, to warto postawić na kolorowe kostki brukowe, które dadzą nam większe pole do popisu. Oznacza to oczywiście nieco wyższą kwotę za metr kwadratowy. W sklepie Bricoman.pl znajdziecie szeroką ofertę kostki brukowej .\nMateriały potrzebne do ułożenia kostki brukowej – ceny\nGdy już zdecydujemy się na to, by ułożyć kostkę brukową, na przykład przed swoim domem, należy przemyśleć kilka istotnych kwestii. Oczywiście, wybór odpowiedniej kostki brukowej, która będzie spełniać nasze wymagania, w tym również te dotyczące walorów estetycznych, jest najważniejszy. Gdy już mamy to za sobą, pora pomyśleć o wszystkich najważniejszych materiałach, które są potrzebne do ułożenia kostki brukowej. Nie możemy zapomnieć o najbardziej podstawowych narzędziach, takich jak przyrządy pomiarowe, łopata, czy taczka. Równie ważny, a właściwie nawet ważniejszy jest piasek do kostki brukowej – bez tego ani rusz!\nWypełnianie kostki brukowej piaskiem to jeden z najstarszych i najpopularniejszych sposobów na to, by ją zabezpieczyć. Sprawia on, że kostka brukowa świetnie przepuszcza wodę. Trzeba mieć jednak na uwadze to, że żadna metoda, w tym również ta z piaskiem, nie jest idealna. W szczelinach między kostkami brukowymi mogą pojawić się rośliny, które należy regularnie wyrywać. Nie jest to jednak na tyle duży problem, by rezygnować z wypełniania przestrzeni między kostkami brukowymi piaskiem. Ponadto ta metoda jest bardzo łatwa w wykonaniu i niedroga. Na stronie internetowej Bricoman można kupić piasek do kostki brukowej w cenie 9,95 zł za 25 kilogramów.\nWarto również zwrócić uwagę na impregnaty i farby do kostki brukowej.\nWiele osób podczas wybierania odpowiedniej kostki brukowej może zastanawiać się nad tym, od czego zależy cena poszczególnych produktów. Bardzo wiele aspektów wpływa na to, ile ostatecznie zapłacimy za wybraną przez nas kostkę brukową. W kwestii ceny należy zwracać uwagę przede wszystkim na to, z czego kostka brukowa jest zrobiona, jakiej jest grubości i kto jest jej producentem. Ile kosztuje metr kostki brukowej, która jest dobrej jakości? Jaki będzie koszt odpowiedniej kostki na taras?\nNajpopularniejszą i jedną z tańszych kostek brukowych jest kostka betonowa, którą zwykle możemy kupić za około 30 złotych. Droższe są te granitowe, czyli kamienne. W sklepie Bricoman kosztują około 50-60 złotych. W przypadku tych najdroższych cena może sięgać nawet do 70 złotych. Choć koszt jest wysoki, to jednak granitowe kostki brukowe cechują się niezwykłą wytrzymałością i trwałością. Bez większego problemu zniosą bardzo niskie temperatury i przetrwają wiele lat.\nNa stronie internetowej Bricoman można znaleźć kostki brukowe marki Bruk-Bet. Klasyczną, szarą kostkę brukową tego producenta można kupić za jedyne 28 złotych za metr kwadratowy. Jest to jedna z najtańszych kostek brukowych, jakie możemy dostać w sklepie Bricoman. Inne kostki tego producenta również zadowalają swoją ceną. W sklepie Bricoman możemy znaleźć także kostki brukowe marki Certus Panteon, które zdecydowanie nie należą do najtańszych. Większość z nich możemy kupić za około sześćdziesiąt złotych za metr kwadratowy. Oczywiście są to w większość kostki granitowe, które mają wiele zalet, a to przekłada się na ich cenę.\nIm grubsza jest kostka brukowa, tym trwalsze będzie podłoże z niej zbudowane. Grubości kostek wahają się zwykle między czterema a ośmioma centymetrami. Te o wielkości czterech centymetrów dobrze sprawdzą się w miejscach, które nie potrzebują sporej wytrzymałości, takiej jak chodnik czy ścieżki rowerowe. Grube kostki to dobry wybór na podjazdy dla samochodów i parkingi. Oczywiście im grubsza, tym droższa kostka, o czym należy pamiętać.\nKoszt robocizny – cena ułożenia m2\nOprócz tego, że kostkę brukową trzeba wybrać, dokupić do niej odpowiedni sprzęt, to jeszcze należy ją położyć. Z powodzeniem można to zrobić samemu, jednak nie każda osoba czuje się na siłach, by to zrobić. Nie jest to oczywiście żaden problem, ponieważ bez żadnych trudności można wynająć do tego ekipę, która zrobi to za nas.\nZ kosztem robocizny za ułożenie kostki brukowej jest różnie i bardzo dużo zależy od tego, z jakiego materiału zrobiona jest wybrana przez nas kostka brukowa, jak duża i gruba jest, a także jak duży teren należy wyłożyć kostką.\nKoszt ułożenia kostki brukowej w przypadku standardowej betonowej kostki na tarasie nie powinien być wysoki. Dość drogo wyjdzie nas zapłacenie robocizny za małą kostkę, ponieważ jest to bardziej pracochłonne. Analogicznie będzie w przypadku wyłożenia dużych terenów. Jeśli chodzi o cennik, najdrożej jednak zwykle wychodzi granitowa kostka brukowa.\nPodsumowując, ile kosztuje ułożenie kostki, wygląda to następująco: za standardową, klasyczną kostkę ceny wahają się w przedziale 40-50 złotych za metr kwadratowy, cena za ułożenie mniejszej kostki to około 50-70 złotych za metr kwadratowy, natomiast za robociznę za położenie granitowej możemy zapłacić od 70, do nawet 90 i więcej złotych za metr kwadratowy. Są to przybliżone i uogólnione kwoty – w przypadku kostki brukowej cena robocizny może się też różnić w zależności od firmy, którą wybierzemy.\nJest wiele powodów, dla których warto położyć kostkę brukową. Oczywiście do większości ludzi najczęściej przemawia argument mówiący o tym, że jest to po prostu bardzo estetyczne i jest to jak najbardziej dobry powód.\nKostka brukowa jest również bardzo praktyczna. Chyba wszyscy doskonale zdajemy sobie sprawę z tego, jak nieprzyjemnie może zrobić się podczas ulew w ogródku, na którym znajduje się jedynie trawa i ziemia. Choć część terenu przed domem wyłożona kostką brukową, pozwoli nam uniknąć bałaganu, kałuż i błota. Poza tym, o wiele łatwiej jest parkować na twardym podłożu z kostki brukowej niż na trawniku, prawda?\nGdzie układamy kostkę brukową?\nKostkę brukową możemy ułożyć w naprawdę wielu miejscach. Najlepiej sprawdza się jednak na podjazdach, przed domami, w ogródkach, na tarasach, na chodnikach i parkingach, czyli w miejscach, które wymagają stabilnego podłoża.\nJest bardzo wiele różnych rodzajów kostki brukowej i każda z nich charakteryzuje się czymś innym, ale mają również wspólne cechy.\nKostka brukowa szlachetna to kostka typowo dekoracyjna. Występuje w wielu wzorach, kolorach, fakturach i kształtach.\nKostka brukowa płukana jest świetną, tańszą alternatywą dla kostki szlachetnej. Dzięki temu, że wypłukuje się z niej drobinki betonu bardzo przypomina kamień naturalny.\nKostka szczotkowana również ma wiele walorów estetycznych. Ma porowatą fakturę, która nadaje jej ciekawego wyglądu.\nŁupana kostka brukowa imituje kamień. Ma nierówne brzegi i można powiedzieć, że jest nieco postrzępiona na rogach, co sprawia, że świetnie sprawdzi się na ozdobnych ścieżkach.\nwp kostka brukowa


Konkurs "Czytelniczka" [Archiwum] - Forum Polki.pl\nForum Polki.pl > KONKURSY FORUMOWE > Archiwum konkursów > Konkurs "Czytelniczka" > Konkurs "Czytelniczka"\nZobacz pełną wersję : Konkurs "Czytelniczka"\nAdministrator30-09-2010, 15:12Chcesz zdobyć film "Fame" na DVD oraz książkę Paolo Giordano "Samotność liczb pierwszych"?\nNic prostszego! Wystarczy, że napiszesz nam w max. 10 zdaniach jaką książkę lubisz i dlaczego?\nopowiadania konkursowe zamieszczamy jako posty a nie nowe wątki Autorki najciekawszych wpisów nagrodzimy filmem "Fame" na DVD oraz książką "Samotność liczb pierwszych"!!! Czytaj więcej o filmie >> (http://polki.pl/kultura_filmy_artykul,10018066.html)\nCzytaj więcej o książce >> (http://polki.pl/kultura_ksiazki_artykul,10017614.html)\nOgłoszenie zwycięzcy nastąpi najpóźniej 27.10.2010 roku.\n1. Konkurs "Czytelniczka" zostanie przeprowadzony na forum mamacafe.pl\n2. Zostanie wybranych 5 najciekawszych wypowiedzi, których autorzy otrzymają film "Fame" na DVD oraz książkę Paolo Giordano "Samotność liczb pierwszych"?\n3. Wypowiedzi będą oceniane przez konkursowe jury, złożone z Redakcji polki.pl\n6. Jury podejmie decyzję do 27.10.2010 roku i prześle informacje do osób nagrodzonych na prywatną skrzynkę na www.ja.w.polki.pl (http://www.ja.w.polki.pl), z prośbą o podanie adresu wysyłki nagród. Nagrody wyślemy pocztą po uzyskaniu danych adresowych zwycięzców.\njoannas130-09-2010, 21:23Uwielbiam książkę pt. "Igrzyska śmierci" Suzanne Collins. Ta książka uzależnia, naprawdę potrafi opętać.\nJak dla mnie jest niesamowita, fascynująca i pomysłowa.\nCiarki przechodzą po plecach w trakcie jej czytania.\nAkcja zapiera dech w piersiach, wciąga bez reszty, zwłaszcza gdy wątek romantyczny podbija stawkę. Uwielbiam ten imponująco zbudowany świat.\nMocne napięcie nie pozwala się oderwać od książki długo w noc.\nNie spałam przez nią kilka nocy z rzędu, bo nawet jak skończyłam czytać, to leżałam bezsennie, myśląc o niej.\nCikitusia30-09-2010, 21:37W moim przypadku odpowiedź jest bardzo prosta "Zbrodnia i kara" Fiodora Dostojewskiego. Kiedyś to była lektura szkolna, gdy zobaczyłam ile ma stron zwątpiłam. Gdy okazało się że autorem jest rosyjski pisarz byłam pewna, że nie da się tego czytać. I nie zamierzałam tego robić. Jednak coś mnie naszło i przeczytałam pierwszą stronę, i następną i następną. Tak bardzo spodobała mi się ta książka, że wracam do niej bardzo często. Czytam fragmenty lub całość. A dlaczego to jest ta ulubiona? Bo zafascynowała mnie jak żadna inna, bo wciąga swoją fabułą i chce wiedzieć co będzie dalej, bo opowiada o czymś co większość z nas widzi w urywkach filmów, a w książce "widzimy" i "czujemy" wszystko to co zbrodniarz i najważniejszy chyba powód bo pozwoliła mi przejść na inny świat nie czyniąc nikomu nic złego.\nhelenka130-09-2010, 21:46Książką, która zachwyciła mnie swoim ciepłem i stała się jedną z moich ulubionych jest powieść "Czerwony Rower", autorstwa Antoniny Kozłowskiej. Przede wszystkim czytanie tej książki, to dla mnie powrót myślami do pięknych i beztroskich czasów gdy miało się lat naście. Książka rewelacyjnie odmalowuje realia PRL-u, a więc czasy, o których uwielbiam czytać, o których chcę wiedzieć jak najwięcej, bo wiem, że był to bardzo specyficzny okres w dziejach Polski, bo ja przyszłam wtedy na świat. Czytając tę książkę zapomniałam, ze mam juz 33 lata:) Ze mam w szafie 50 par jeansow zamiast jednej z pewexu z zielonymi kokardkami na nogawkach. Zapomniałam o moim "góralu" w garażu. Przypomniał mi się czerwony jubilat, który wystał w całonocnej kolejce mój tata... Zapomniałam o MP3 w kieszeni, wróciły czasy magnetofonu GRUNDIG i Marka Niedźwiedzkiego co piątek...\nCzerwony rower, to dla mnie wehikuł w przeszłość, zapis zaginionego świata. Waśnie takich: porządnych, wciągających, napisanych sercem książek najbardziej mi dzisiaj brakuje, dlatego ta książka zdobyła miejsce w mojej "duszy nałogowej czytelniczki":)\nenigma1030-09-2010, 23:18Moja ukochana książka to "Mały książę".\nCzytałam tę książkę wiele razy i za każdym razem odbieram ją zupełnie inaczej.\nTak naprawdę to każdy fragment książki jest "złotą myślą", bon motem.\nPod pozorem lekkiej, zwykłej rozmowy z małym dzieckiem, podnoszone są kwestie filozoficzne, które sprawiają, że zastanawiam się nad swoim życiem.\nCałość dopełniają śliczne ilustracje, która wspaniale współgrają z treścią książki.\nMam kilka egzemplarzy "Małego księcia" na mojej półce z książkami.\nKilka podarowałam osobom, które bardzo lubię.\nJeden egzemplarz zabieram z sobą w podróże - gdybym wybierała się na bezludną wyspę i mogła zabrać z sobą tylko jedną książkę, to nie miałabym trudności z wyborem.\njustynarojek01-10-2010, 11:08„Nie kończąca się historia” to książka ponad czasowa - lubię ją ja , lubi ją moja córka i zapewne kiedyś polubi ją jej dziecko.Gdy zaczynam czytać ta niesamowitą książkę przenoszę się całą sobą w świat Fantazjany,staje się Bastianem, który musi ocalić\nFantazjanę i sprawić by ludzie zaczli marzyć.Z całej opowieści najbardziej lubię sceny z Falkorem, sama chciałbym go kiedyś spotkać i móc polatać na jego grzbiecie.Nie kończąca się historia to opowieść, która rozwija wyobraźnię, sprawia,że dzieci marzą i wraz bohaterami przeżywają niesamowite przygody.Poza tym uczy rożróżnia dobra od zła a także tego czym jest przyjaźń i bezinteresowność.Podoba mi się również fakt,że walka dobra ze złem przedstawiona jest bez drastycznych scen i zbytecznych opisów, dzięki czemu opowieśc można przeczytać nawet malutkim dzieciom.Polecam tę książkę nie tylko małym dzieciom lecz również dorosłym bo dzięki niej mogą sobie przypomnieć czym są marzenia, jak są cenne i ile znaczą oraz mogą na nowo nauczyć się marzyć.Zawsze gdy mam doła ,jestem przygnębiona sięgam po niekończącą się opowieść i znów uśmiech wraca na me usta, bo żadna książka nie działą na mnie tak odprężająco i relaksująco jak ta.Niekończąca się opowieść sprawia,że znów na chwile staje się dzieckiem, które wiem czym są marzenia\nkasia89tn02-10-2010, 11:19"Ania z Zielonego Wzgórza" (i cała reszta książek o przygodach Ani Shirley) jest moją ulubioną lekturą od czasu szkoły podstawowej. Chociaż mam już 21 lat to nadal uwielbiam czytać tę ciepłą, chwytającą za serce historię. Uwielbiam kiedy na moich oczach sierotka-idealistka dorasta i przemienia się w cudowną matkę gromadki dzieci i nadal potrafi patrzeć na świat przez różowe okulary, chociaż życie nie szczędzi jej przykrości...\nbluangel02-10-2010, 15:41"Homeopatia w leczeniu psów i kotów" autorki Rakow Barbara to doskonały poradnik który od lat służy mi pomocą w razie choroby ! są w nim informacje jak bezpiecznie dbać o zdrowie ulubieńca i jak reagować w razie jego choroby.Książka jasno i precyzyjnie wyjaśnia co to jest homeopatia .\nDowiedziałam się z niej jak dbać o swojego pupila jak z nim postępować wrazie choroby .\nTen poradnik to niezbędna pozycja na półce każdego właściciela i hodowcy psów i kotów. Polecam :)\ntinigrifi02-10-2010, 17:53Mario Puzo "Ojciec Chrzestny" powieść, która wciąga od pierwszych stron i trzyma w napięciu do ostatniej kartki.Książka napisana w sposób mistrzowski, nikt nie potrafi tak zbudować klimatu w powieści jak MP, chwilami zabawnie,chwilami makabrycznie,ale wszystko ze sobą współgra, tworząc atmosferę gęstą od intrygi, nie przewidywalne zwroty akcji, bohaterowie są wielowymiarowi i nieschematyczni.Wątki gangsterskie przeplatają się z miłosnymi, tak że poznajemy rodzinę Corleone ze wszystkich stron.Mnogość postaci i zawiłość akcji sprawia,że powieść czyta się z autentyczną ekscytacją i wypiekami na twarzy.\nblanca02-10-2010, 20:36"Oskar i Pani Róża" Erica-Emmanuela Schmitta to dla mnie najukochańsza, najpiękniejsza i wyjątkowa książka. Czytanie tej książki to była jedna z tych magicznych chwil, gdy zapomina się o całym bożym świecie, smutkach i troskach. Ta książka, jak żadna inna zmusiła mnie do refleksji nad własnym życiem, do wejrzenia w głąb siebie. Książka mnie nauczyła, że istnieje potrzeba pogodzenia się z odejściem bliskiej mi osoby. Każdy z nas odejdzie, ale najważniejsze jest wykorzystanie czasu, który nam przed tym odejściem pozostał. Z cierpieniem często tak jest, że zamiast przyjąć je z pokorą i zrozumieniem, często popadamy w rozpacz, buntujemy się przeciw całemu światu i pytamy „Dlaczego akurat ja???” A wystarczy popatrzeć na Oskara, przypomnieć sobie jego postawę i posłuchać jak filozoficznie i ze spokojem zdaje się mówić do nas; „Bo na kogoś paść musiało...” Do dzisiaj nie mogę zrozumieć, jak w zaledwie 78 stronach pomieścić tyle ciepła, tyle delikatności i tony tzw. mądrości życiowej?\nANN02-10-2010, 22:41"Historia miłości" Nicole Krauss. Książka niezwykle czuła, niezwykle oryginalna. Potęga miłości, przypadek, przeznaczenie. Wraz z bohaterami przeżywamy chwile tęsknoty, szczęścia, ich niezwykłą historię życia...Bohaterami są też "książki".., podarowane, przywiezione, odnalezione...Książki są tu magicznymi przedmiotami, sprawczą siłą..,odnajdowane po latach odmieniają los człowieka i przywodzą go do miłości.\nTo niezwykle intrygująca historia ludzi, którzy dzięki tajemniczej książce przeżyli swe najpiękniejsze chwile. Czytając, wzruszałam się wielokrotnie...\nleoniu03-10-2010, 23:11Bo ja się proszę droga redakcjo zakochałam, tak całkowicie przypadkowo. W takiej Lali Jacka Dehnela. Poznałyśmy się przypadkiem, na dworcu we Wrocławiu i jakoś tak wyszło, że pojechała ze mną. Pociąga mnie niesamowicie - nie mogłyśmy się w tym przedziale od siebie oderwać. Mam nadzieję, że to nie wyglądało jakoś niestosownie? Ostatnio nic innego nie robię, tylko się nią zajmuję. Jest taka żywa, i tyle ma do opowiadania. I tyle przeżyła: wojny, rewolucję, małżeństwa i miłości...\nA mnie, kochana redakcjo, żaden mężczyzna nie chce kochać - co ze mną nie tak???\nWierna czytelniczka - Ola.\nnixie704-10-2010, 11:01Książka która odmieniła moje życie na lepsze to "Potęga podświadomości " Joseph Murphy -autor książki przekonuje ze można samemu wpływać na swoje życie budząc swoją podświadomość w której tkwi ukryta siła każdego człowieka.\nAutor uczy jak to robić.. daje nawet przykłady jak wyzwalać nowe umiejętności i przyciągać szczęście.\nNauczyłam sie jak żyć bez większych problemów, nie martwic sie na zapas i zaufać swojej podświadomości. A kluczem do wszystkiego jest wiara, wiara w siebie, swoje umiejętności i w to ze nie jestesmy bezbronni w tym podstępnym świecie .\nZ książki bije optymizm i zaraża nim człowieka...\na tekst długo pozostaje w pamięci ułatwiając mi życie na każdym kroku.\nMamy w sobie wielką silę która może być nasza potęgą jeśli nauczymy sie odkrywać skarby naszej podświadomości. pozdrawiam\nniechcemisie04-10-2010, 11:27Oby nie zabrzmiało to banalnie, bo książka, o której napiszę zafascynowała Polki już dawno temu, film na jej podstawie stał się przebojem i swoje 5 minut ma już za sobą, ale "Nigdy w życiu!" Katarzyny Grocholi to powieść, której przesłanie jest ponadczasowe. Postawa głównej bohaterki jest wzorem nie tylko dla wielu kobiet, które znalazły się w podobnej sytuacji i od Judyty czerpią siłę przetrwania, ale dla wszystkich, które powinny sobie powiedzieć:"Nigdy w życiu się nie poddam!" Niejedna z nas załamałaby się pod naporem przykrych doświadczeń, niejedną z nas życie albo ludzie, a nawet jeden człowiek -ten najbliższy, postawił w sytuacji, skąd pozornie nie ma wyjścia. Pozostaje pogodzić się z losem i porzucić marzenia, skupić się na życiu z dnia na dzień. Judyta - zwykła kobieta z niezwykłą wolą walki - udowadnia, że możemy wziąć nasz los w swoje ręce i sięgnąć po więcej niż nam dano, więcej niż nam pozostawiono po tym, jak odebrano nam nadzieję. Po chwili załamania przychodzi moment, w którym od naszej decyzji zależy reszta życia. Judyta jest kobietą, która dzieli nasze problemy, która choć początkowo poddaje się emocjom , to jednak z dystansem podchodzi do siebie i ogromnym poczuciem humoru zaczyna działać. Pokazuje nam, że nie mamy nic do stracenia, ale bardzo dużo możemy zyskać. Kluczem do tego sukcesu jest odwaga, napędem marzenia, a humor towarzyszem od startu po metę. Każda z nas może coś osiągnąć.\nulmich04-10-2010, 13:03Jesteś tym co jesz Gillian McKeth Jest książką godną polecenia i przeczytania\nBardzo fajna książka o zdrowym żywieniu na podstawie programu telewizyjnego o tym samym tytule.\nZawiera wiele cennych informacji i wskazówek na temat jedzenia. Dzięki tej książce zmieniłam swoją dietę i jestem bardzo zadowolona z jej efektów . Poradnik jest napisany bardzo przystępnym językiem, a informacje zawarte w nim są po prostu skarbem. Zdecydowanie polecam jako lekturę dla każdego bo zdrowie to podstawa :)\ntaleksander04-10-2010, 13:51Ja, 31 - letnia kobieta, żona i matka utonęłam wręcz w książce "Zmierzch" Stephenie Meyer, przeznaczonej przecież w gruncie rzeczy dla młodzieży. Podejrzewam, że każdy zna zarys fabuły: zagubiona nastolatka i charyzmatyczny przystojniak okazujący się być wampirem. Ale nie zakochałam się w Edwardzie, nie zaczęłam marzyć o romansie z niebezpiecznym mężczyzną. Ja jestem pod ogromnym wrażeniem dojrzałości uczuć tak młodej dziewczyny jaką jest Bella, jej przemyśleń, jej sposobu postrzegania świata. Gdy zawsze w książkach omijałam opisy, wywody, myśli i czytałam same dialogi, tak tu potrafiłam wracać kilkakrotnie do opisu jej wrażeń, by przeżyć je na nowo, by zrozumieć je głębiej. Zakochana w książce próbowałam podsunąć ją mężowi, aby go uwrażliwić na miłość, wierność i lojalność, ale na nic zdały się moje tłumaczenia, że film nie wystarczy, że to co innego, że nie oddaje dusz bohaterów. On i tak powiedział: "Nuda, nuda, nuda." Ehh, faceci nigdy tego nie zrozumieją...\nJusti198304-10-2010, 15:08Moją ulubioną książką, która kilkanaście lat temu, gdy uczęszczałam do 3 klasy szkoły podstawowej, była lekturą obowiązkową, jest opowieść pt. "O psie, który jeździł koleją". Wierny i dzielny kundel Lampo od razu zaskarbił sobie moje serce. Dzisiaj zgłębiam tą wzruszającą historię z moim 4-letnim synkiem. Książka jest napisana malowniczym językiem - wypełniona opisami pięknych włoskich miasteczek i rozpościerającego się nad tym słonecznym krajem lazurowego nieba. Mój urwisek, co jest zadziwiające, podczas słuchania tej opowieści siedzi spokojnie i analizuje każdą przygodę psa podczas podróży koleją. Już teraz synek zamęcza mnie, że chce być właścicielem takiego mądrego czworonoga. Lampo zawsze pozostanie w mojej pamięci jako przykład najlepszego przyjaciela człowieka i bohatera, który poświęcił swoje pieskie życie, ratując przed nadjeżdżającym pociągiem córeczkę swojego pana - zawiadowcy stacji.\nweronkaX9304-10-2010, 17:08Bardzo lubię książkę Paulo Coehlo pt.:"Alchemik". Przeczytałam ją po raz pierwszy kiedy była moją lekturą w gimnazjum. Jest to niezwykła książka o dążeniu do odnalezienia własnego szczęścia i miłości. Uczy nas, że jeśli czegoś bardzo pragniemy, możemy to osiągnąć. Jest to bardzo mądra książka i warto ją przeczytać. Ta książka pokazała mi, że marzenia się spełniają, jeśli bardzo się tego chce. Wierzę, że każdy z nas ma swoje miejsce na świecie, każdy z nas tworzy swoją Własną Legendę.\ngoskaf105-10-2010, 15:08Joseph Murphy "Potęga Podświadomości" - dlaczego ta książka? Ponieważ kiedy mam doła, kiedy mam wrażenie, że nic mi się nie układa, że idę w złym kierunku zaczynam czytać tą książkę. I obojętnie na której stronie otowrzę, kiedy poczytam kilka zdań wiem, że wszystko może się udać, że mogę być szczęśliwa tylko muszę w to wierzyć. Wiem, że jeśli piszę to tak znana i mąda osoba, to musi być prawda. Pozatym udowodnione jest, że ludzie nastawieni pozytywnie do świata mają łątwiej i wszystko im się układa. A ta książka pomaga mi trzymać się i usmiechać i wierzyć że się uda! Bo się uda:)\n2hot4you06-10-2010, 00:24Uwielbiam książkę `S@motność w sieci` Janusza Leona Wiśniewskiego.\nZa co? Za to, że przed laty subtelnie ale odważnie wprowadziła mnie w świat dorosłości.\nZa to, że jak żadna inna opisuje ludzkie emocje od wstrętu i nienawiści, po szaloną miłość.\nZa to, że jest prawdziwa. Akcja osadzona w polskich realiach, normalni, prości bohaterowie z licznymi wadami. Każdy z nas mógłby być jednym z nich.\n...ale przede wszystkim kocham tę książkę za setki znajdujących się w niej `złotych myśli`, które prowadzą mnie przez życie każdego dnia i pomagają stawać się codziennie dojrzalszą i piękniejszą wewnętrznie kobietą. ;)\nji2606-10-2010, 15:52Prawie każdy z nas myśli czasem by wszystko zmienić, by uciec od tego co trzeba, co wypada, od materializmu świata, od schematu życia, w którym nie wiadomo kiedy i jak się znalazł. I na tych myślach zazwyczaj się kończy, bo mało kto znajduje w sobie odwagę i determinację na taką rewolucję. Był sobie kiedyś młody chłopak, który nie chciał iść z życiem na żaden kompromis, oddał cały swój majątek, zmienił nazwisko i wyruszył w świat. Wyruszył po życie. Znalazł nadzieję, wolność, radość, ale na końcu tej drogi czekał na niego strach i samotność. Nazywał się Christopher McCandless. Tę historię, której niestety nie kończy happy end, opowiedział w swojej książce "Wszystko za życie" Jon Krakauer. To opowieść o każdym z nas, o ludzkiej naturze, o skrępowanych pragnieniach, o trudzie życia, o poszukiwaniu szczęścia i o wielkim rozczarowaniu. Świetna książka.\newelka2106-10-2010, 15:52Jeszcze wczoraj byłam w Paryżu...Wypiłam kawę w jednym z ogródków restauracyjnych przy Alei Pól Elizejskich,zwiedziłam Luwr i Centre Georges Pompidou,spacerowałam po Jardin de Vincennes,urządziłam sobie wycieczkę na La tour d'Eiffel a na koniec zrobiłam zakupy w najlepszych francuskich butikach położonych przy Rue de Rivoli...Dziś bosymi stopami przemierzam amazońską dżunglę...W rękach trzymam ciężką długą maczetę,którą toruję sobie drogę.Za chwilę dotrę do wioski,rozpalę ogień w palenisku małej słomianej chaty,zjem pieczone w ogniu bataty,a potem położę się spać...Jutro czeka mnie kolejna,fascynująca wyprawa...Ciekawe dokąd tym razem zabiorą mnie moje ukochane książki o podróżach..?Jakie miejsca zobaczę tym razem?Jakie poznam kultury?Jakich ludzi spotkam ma swojej drodze?Jakie smaki zagoszczą tym razem na moim podniebieniu...?\nSyEla07-10-2010, 10:33Moją ulubioną książką jest Eden i Hades która jest autorstwa Prof. dr hab. med. Edwarda Bryka. Książka opowiada historie prawdziwe jakie działy sie we wsi Zaborówek w czasach między wojennych oraz późniejszych. Autor opisuje szczegółowo świat w jakim żyli moi dziadkowie i dalsza rodzina którzy mieszkali w sąsiedniej wsi i mieli kontakt z osobami opisywanymi. Bardzo lubię doszukiwać się w bohaterach powieści osób które (może niebezpośrednio ) znam z opowiadać Babci. Często wracam do książki gdy dowiem się coś nowego o tych osobach by porównać to co jest napisane z rzeczywistością. Nie jest łatwo rozszyfrować osoby, które w książce mają zmienione nazwiska i nazwy miejscowości w których mieszkają. Dzięki wujkowi który interesuje się historia i ma bardzo dobrą pamięć rozszyfrowałam kila osób. Podoba mi się w tej książce sposób opisywanej przyrody , infrastruktury wsi i sposobu bycia mieszkańców w całej przedstawionej okolicy. Jest to też dla mnie o tyle ważne bo dzieki niej(książce) idąc na spacer po tych miejscowościach mogę cofnąć się w czasie za pomocą wyobraźni. Bardzo chciała bym dostać w swoje ręce klucza z nazwiskami bohaterów.\nlucy2707-10-2010, 12:21Jeśli ktoś nie czytał książki "Rio Anaconda" Wojciecha Cejrowskiego, to bardzo wiele stracił. Przeczytałam ją kilka lat temu i od pierwszej strony urzekła mnie opowieść tego podróżnika. Można nie lubić Cejrowskiego, można nie czytać książek podróżniczych, ale zapewniam, że ta pozycja jest niesamowita. Autor w niezwykle ciekawy sposób opisuje swoją podróż do Ameryki Południowej. Opowiada o swych spotkaniach z ostatnimi dzikimi plemioanmi tamtego kontynentu. Opowieść urzekająca humorem, który bije z każdej strony. Dodatkowym atutem jest piekne wydanie książki, świetny papier, mistrzowskie zdjęcia. Wracam do niej zawsze wtedy, gdy dopada mnie smutek i zły humor. Już po kilku stronach śmieję się do łez. Jedna z najważniejszych książek w moim życiu-polecam!\nkasandra8507-10-2010, 18:57Książką, która zrobiła na mnie największe wrażenie była książka "Sto lat samotności" (autor: Garcia Marquez Gabriel). Opowiada ona o perypetiach rodziny Buendia, żyjącej "na końcu świata" w Ameryce Łacińskiej. Początkowo nieufnie podchodziłam do tej pozycji literackiej, ale już od pierwszych stron poczułam niesamowity klimat tego dzieła. Książkę cechuje realizm magiczny, z którym spotkałam się po raz pierwszy i może dlatego wywarła ona na mnie ogromne wrażenie. Konstrukcja utworu jest wielopłaszczyznowa i czytając za każdym razem możemy odkryć coś nowego. To niewątpliwa zaleta tej powieści, bo mimo czytania jej wiele razy zawsze mnie zaskakuje czymś nowym. Nie da się słowami opisać tej lektury. Trzeba ją poczuć, zatopić się w słowa i dać upust naszej wyobraźni. To jak podróż na granicy jawy i snu.. Polecam gorąco każdemu!\nddmilena07-10-2010, 22:10Moją ulubioną powieścią jest "Buszujący w zbożu" J.D.Salinger. Uważam, że najważniejsze w książce jest to, aby skłoniła ona do myślenia. Niewątpliwie dzieło (bo śmiało można tę książkę tak nazwać) Salingera pozostaje w pamięci i wymusza na nas pewne reakcje. Główny bohater to zbuntowany nastolatek, jednak jego sposób myślenia czy zachowanie, tak różnią się od zachowań przeciętnych ludzi, że jego los może zainteresować zarówno osobę dorosłą jak i młodzież. To właśnie dlatego książka ta przypadła mi aż tak do gustu; ponieważ w Holdenie (głównym bohaterze) widzę wzór do naśladowania, pomimo tego że przez swój tok myślenia czuł się samotny i niezrozumiany.\nsierotka08-10-2010, 06:22Moją ulubioną książką jest ta pt: "dzieci z Bullerbyn" Astrid Lindgren. Była to pierwsza książka,którą sama przeczytałam i z czego byłam bardzo dumna. Książka ta pokazała mi jak pięknym uczuciem jest przyjaźń,zabawa i przygody.\nkathiee08-10-2010, 20:25Moją ulubioną książką jest "Jedenaście minut" Paulo Coelho. Książka jest dla mniej jak najbardziej prawdziwa i realna. Pokazuje nasz świat w którym musimy najpierw upaść, żeby potem unieś się, wstać i iść z podniesioną głową. Autor bardzo trafnie i prawdziwie opisał sex, miłość i porządnie. Ukazane jest również jak wiele razy w Naszym życiu musimy podjąć poważną decyzje od której będzie wszystko zależało. "Jedenaście minut" jest jedną z niewielu książek, do których mogę powrócić i czytając od nowa dostrzec rzeczy poprzednio ominięte, skupić się na czymś innym ale równie ważnym.\nradosna_wiosna08-10-2010, 21:00Kocham książkę Antoine'a de Saint Exupery'ego "Ziemia. Planeta ludzi".\nJeszcze nikt tak pięknie nie pisał o ludzkich słabościach i szansach.\nNikt mnie nie umiał przekonać do miłości świata, samego siebie i cierpienia.\nNikt tak dobitnie nie pokazał, że w życiu liczy się szczęście i dążenie do realizacji marzeń.\nNikt nie mówił, że marzenia mogą się spełnić.\nOn to zrobił.\nJemu uwierzyłam, bo opisywał własne życie.\nJemu uwierzyłam, bo to życie poświęcił swojemu marzeniu. Chciał bowiem być pilotem i zginął w katastrofie lotniczej - wszystko więc, co dała mu Ziemia, a co opisał w tej książce, wróciło z powrotem do Ziemi.\nChciał prostoty, napisał więc , że "proste jest urodzić się, proste jest umrzeć i proste jest umrzeć z pragnienia", co - choć bolesne - okazało się jedną z piękniejszych w moim życiu prawd.\nassathra08-10-2010, 22:06"Lot nad kukułczym gniazdem" Kena Keseya.Moja miłość od pierwszego przeczytania! W moje ręce ma zwyczaj wpadać masa różnorodnej gatunkowo literatury i nie wiem co musiało by się wydarzyć, bym choć na moment zapomniała o tej pozycji. Lubie wracać do tego co miłe i co jakiś czas powracam także do tej książki. Choć przeczytałam ją kilkakrotnie, za każdym razem odkrywam w niej coś nowego i ekscytującego. Karmię nią swoje zmysły, i wciąż na nowo przeżywam losy bohaterów, czuję się bogatsza duchowo i emocjonalne. Dzięki tej historii, którą można interpretować na rożne sposoby, mam wrażenie że doceniam fenomen wolności, nie tyle tej fizycznej , ale także wolności duchowej i społecznej. Naprawdę można się przy tym odchamić, i spojrzeć na świat z całkiem innej perspektywy. Rozwinąć wrażliwość i w końcu poczuć sens istnienia.\nAagateczka09-10-2010, 16:09Mam wiele książek, które lubię i do których często wracam. Najczęściej są to książki podróżnicze i przygodowe. Jednak moją ulubioną pozycją jest bezapelacyjnie "Gringo wśród dzikich plemion" – Wojciecha Cejrowskiego. Dlaczego? Przede wszystkim ze względu na zapach. To pierwsze książka, którą mam, która pachnie nie farą drukarską a dżunglą. Pachnie kiedy ją czytam, pachnie nawet wtedy, kiedy otwieram ją ponownie po kilku tygodniach. To sprawia, że powieść działa na wyobraźnię jak mało co. Wystarczy zamknąć oczy i już za sprawą samego zapachu można się przenieść nad Amazonkę. Po drugie zdjęcia. Obrazy, które można znaleźć w książce są prawdziwe. Nie są to pozowane zdjęcia mieszkańców wioski przeznaczonej dla turystów, ale fotki prawdziwych ludzi, w prawdziwym życiu, wykonujących prawdziwe czynności. Po trzecie treść – wciągająca, ciekawa, pouczająca i dowcipna. Autor pisze w taki sposób, że człowiek nie może oderwać się od lektury i z wypiekami na twarzy przewraca kolejne stronice książki. Rozbrajające są sytuacje w których znalazł się Pan Wojciech. Opisy przekraczania granicy na legitymację ubezpieczeniową, jedzenie węża morskiego w piątek (który jako zwierzę wodne nie jest zaliczany do dań mięsnych), wywołały u mnie ataki śmiechu. Co ciekawe za każdym razem kiedy czytam, tę książkę w opisywanych fragmentach śmieję się tak samo szczerze i serdecznie jak za pierwszym razem. I chyba to jest główny powód mojego "lubienia" tej książki.\njaga12Xj110-10-2010, 09:53Ja Najbardziej Lubię Horrory I Dobre Komedię W Których Można Się Pośmiać A Horrory Muszą Być Straszne Które Trzymają W Emocjach Cały Film\nlulu_mortese10-10-2010, 14:23Moją najukochańszą książką jest "Gnój" W.Kuczoka, ciągle do niej wracam, bo porusza bliskie mi tematy. To opowieść o życiu chłopca ze śląska, maltretowanego fizycznie i psychicznie przez ojca. Jest świetnie napisana, bez zbędnego patosu, chwilami ironiczna. Dla mnie to doskonala panorama polskiej rodziny( nie tylko śląskiej), jej problemów, dysfunkcji, i co najważniejsze- obraz tego, co dzieje się z psychiką dorosłego już człowieka wychowanego przez okrutnych i sfrustrowanych rodziców. Warto przeczytać- ku przestrodze.\nINTA10-10-2010, 20:08Trudno mi w kilku słowach i tak prosto wskazać najbardziej ulubioną książkę jaką ostatnio czytałam, ale z pewnością jedną z lepszych pozycji jest książka autorstwa Ericha Fromm`a pt. " O sztuce miłości". Nie jest to zwykły bełkot na temat miłości rozumianej przez współczesne pokolenie jako akt seksualny pozbawiony uczuć, myśli i wyboru. Autor jest na tyle uczciwy w swoim podejściu, że prezentuje poglądy i przedstawiane rozumienie miłości od kultury starożytnej po współczesnych jemu ludzi bez przemądrzania się i wskazywania jaka opcja jest właściwa, słuszna i jak je oceniać. Przedstawia różne opcje dając czytelnikowi-odbiorcy prawo wyboru nie tylko jednego z podanych poglądów, ale tworzy płaszczyznę do określenia i obrania całkiem odrębnej ścieżki w rozumieniu miłości, która odpowiada danej osobie i jest zgodna z jej sumieniem. Ta książka warta jest polecenia ponieważ pogłębia obraz "miłości" tak często spłycanej i obdzieranej z tajemnicy i zaufania.\nSesil11-10-2010, 14:41Uwielbiam czytać książki, ich zapach i treść. Pozwalają zatracić się w fabule i zapomnieć o otaczającym nas świecie. Ostatnio odkryłam książki Emily Giffin i się nimi zachwyciłam. Ich lekkością i doskonałą treścią. "Coś pożyczonego" rozpoczęło moją przygodę z tą autorką. Książka opowiadająca o PRZYJAŹNI, MIŁOŚCI I ZDRADZIE...Co jest ważniejsze: miłość do ukochanego mężczyzny czy przyjaciółka od serca? Czy można bez końca oszukiwać osoby, które się kocha? Książka genialnie pasująca do lampki wina i ciepłego koca w czasie jesiennego deszczowego wieczoru.Pomimo lekkości książka porusza bardzo ważne tematy, dzięki czemu na sprawy z którymi często się stykamy można spojrzeć z boku i wyciągnąć całkiem mądre wnioski. Czyta się ją jednym tchem i kończy z uśmiechem na twarzy. W Polsce ukazały się cztery powieści tej amerykańskiej autorki, które wszystkie polecam. Pisarka była prawniczką i w każdej z powieści jest przepleciony wątek związany z tą profesją. Do takich książek się wraca, zwłaszcza, że ponad 100 000 egzemplarzy zostało sprzedane w Polsce więc liczby mówią same przez siebie:)\nedka007711-10-2010, 21:14Są takie pozycje książkowe, do których wraca się chętnie nawet po wielu latach. Dla mnie takimi są książki Małgorzaty Musierowicz. Mam na myśli całą serię powieści dla młodzieży zwaną Jeżycjadą, której bohaterami są członkowie rodziny Borejków. Każda z tych książek to osobna historia któregoś z członków rodziny, lub ich przyjaciół, ale stanowi pewną całość. Musierowicz stworzyła postaci pełne niezwykłego ciepła, mądrości życiowej, osobliwych pasji i poczucia humoru. Maksymy łacińskie przeplatają się tam z codziennym życiem a życie codzienne okraszone jest drobnymi gestami miłości i rodzicielskiej czułości. Senior rodu - Ignacy Borejko może być wzorem dla wielu męskich pokoleń a jego żona - Mila Borejko jest dla mnie ideałem kobiecego ciepła. Tę serię polecić mogę z czystym sumieniem nastolatkom, mamom, a nawet babciom. Na smuteczki i chandrę, na poszarpane nerwy, do pośmiania się i do popłakania, na złamane serce i na poprawę nastroju. Jak dla mnie, są po prostu uniwersalne-i dlatego tak często do nich lubię wracać!\nbasiula112-10-2010, 14:25Wielka księga ziół - Lesley Bremness\nZnajdują się w niej praktyczne porady jak uprawiać i stosować zioła w codziennym życiu.\nPoza tym ciekawe pomysły na pachnące ogrody i kwietniki, kolorowe fotografie ponad 100 ziół i wskazówki jak je uprawiać i stosować, ponad 80 przepisów na wyborne potrawy- od dań rybnych i mięsnych, po sałatki i desery, sprawdzone sposoby wykorzystania ziół w leczeniu powszechnych dolegliwości, zioła w pielęgnowaniu urody i wiele innych ciekawostek.\nOlkaG8712-10-2010, 18:13Nie potrafię wybrać jednej ulubionej książki spośród tych, które przeczytałam, a to dlatego, ze jestem molem książkowym i "pochłonęłam" książek setki! Wiele z nich miało w sobie niezwykłą, literacką magię, która sprawia, iż chce się do nich wracać po kilkakroć. Napiszę wiec, jaka książka zafascynowała mnie w ciągu ostatnich paru miesięcy - jest to "Mrówka w wielkim mieście" Davida Safiera. Absolutnie zaskakująca, przezabawna historia kobiety, która zaabsorbowana wyłącznie pracą dostała "nauczkę" w postaci nagłej śmierci i przechodzenia reinkarnacji począwszy od...mrówki poprzez psa aż do przyjęcia na powrót postaci ludzkiej...Ale jakiej!:) W tych przeróżnych reinkarnowanych postaciach Kim Lange - bo tak się nazywa - próbuje z całych sił walczyć o swoja utracona rodzinę, której wartość dostrzega dopiero po śmierci...\nNie będę Wam zdradzać całej fabuły, ale zapewniam, ze oprócz nieprzeciętnego komizmu "Mrówka..." ma także wyraźne przesłanie: rodzina jest najważniejsza w życiu i trzeba się spieszyć kochać bliskich...\nvalin012-10-2010, 23:01Jedną z moich ulubionych książek jest "Marilyn, ostatnie seanse" Michela Schneidera, która opowiada o tajemniczym życiu Marilyn Monroe. Zafascynowała mnie, ponieważ nie jest to ani powieść ani biografia, ale jest napisana w taki sposób, że czyta się ją trochę jak opowieść, jednocześnie dowiadując się o prawdziwych zdarzeniach z jej życia. Autor mimo dość ciężkiego języka, bardzo obrazowo przekazuje informacje. Sprawiło to, że książkę przeczytałam jednym tchem. Jest to tak niesamowity obraz, że czułam się jakbym stała obok Marilyn i przysłuchiwała się jej zwierzeniom psychoanalitykowi. Uważam, że ta książka mimo odrobiny fikcji jest dość wiarygodna i pozwala zrozumieć naszą bohaterkę i jej smutne życie. Obowiązkowa pozycja nie tylko dla fanów Marilyn.\nonlyme3013-10-2010, 20:55Książka która chwyciła mnie za serce to "Lucas" Kevina Brooksa. Z pewnymi wątpliwościami po nią sięgałam myśląc, że będzie czymś w rodzaju nudnej opowiastki. Jednak się myliłam, bo oto tytułowy Lucas stał się dla mnie wyjątkowym bohaterem powieści. Pewnie spytałby ktoś dlaczego? To właśnie on nadał książce dramatu, stał się uciekinierem, którego ja chciałabym za wszelką cenę ochronić od czyhającego zła. Czytając tę powieść czułam niepewność, ból i cierpienie. Nadszedł moment, gdy nie potrafiłam powstrzymać łez i dlatego książka jest dla mnie wyjątkowa, jest pełna życia.\nMAB14-10-2010, 17:46Lubię całą serię „Jeżycjady” Małgorzaty Musierowicz. Moja fascynacja tą serią trwa od paru ładnych lat, zaczęłam będąc jeszcze dzieckiem. Historia rodziny Borejków i ich przyjaciół wiele mnie nauczyły. Czytając te książki mam wrażenie, że czytam o własnej rodzinie, widzę pewne podobieństwa między mną a siostrami Borejko i czasem żałuję, że ci wszyscy bohaterowie są zmyśleni. Z pewnością będę się starała zarazić miłością do Jeżycjady moje przyszłe dzieci.\nizabela_7715-10-2010, 11:22Jestem bibliotekarka z zamiłowania. Od dziecka trzymam nos w książkach, czytając jedna za druga. Przez moje ręce przewinęło się tysiące książek. jak wśród nich wskazać tę jedną jedyną? Trudny wybór! Postawiłam jednak na książkę Charlesa Martina "Kiedy płaczą świerszcze" - ponieważ w poruszający sposób opisuje dramat lekarza serc. Wydawałoby się, ze po takiej traumie można się nie podnieść - a jednak okazuje się, że w każdej sytuacji można odbić się od dna smutku i rozpaczy. Polecam!\nkiciuniaaa15-10-2010, 11:29Lubie ksiazke "Kwiat pustyni" . Postanowiłam ją przeczytać, gdyż od zawsze interesowały mnie kultury i tradycje innych krajów. Wspaniała ksiazka ,daje do myślenia, potrafi zaskoczyć - zbulwersować i wywołać dosłownie burzę emocjonalną, niesamowita, trzymająca w napięciu, której zadaniem jest nakłonienie czytelnika do przemyśleń i uświadomienie mu okrutności, niezwykłości oraz wspaniałości dawnego i dzisiejszego świata. Świata, którego dobrze nie znamy ale mozemy chociaz troche poznac dzieki tej ksiazce. Ta kontrowersyjna książka z pewnością zaskoczy każdego. Po przeczytaniu tej ksiazki wierze ze wszystko moze sie zdarzyc !\nsecret2215-10-2010, 11:46Przyjaźnię się z książkami od dziecka i kocham ich wiele.Dlatego jeśli chodzi o tytuł ulubionej,to nie jestem go w stanie wymienić,nie chcę skrzywdzić żadnej z nich,bo każda wniosła coś do mojego życia i sposobu myślenia.Ogólnie mogę powiedzieć,że lubię książkę ciepłą,mądrą,taką,której lektura sprawia mi przyjemność,nastraja optymistycznie do życia i ludzi,co jest mi bardzo potrzebne,bo z natury jestem pesymistką.Lubię książkę z ciekawymi bohaterami,którzy muszą walczyć o swoje marzenia,o prawdziwe uczucie lub mają fascynujące pasje.Lubię książki napisane w lekki,przystępny sposób, nie przyciąga mnie zawiły,patetyczny język,najeżony elokwentnymi zdaniami i słowami,których na co dzień nikt nie używa.Szanuje takie dzieła owszem,ale nie przyjaźnię się z nimi.Lubię książki nowe,pachnące farbą drukarską,nieskalane oraz te z ukochanej,malutkiej biblioteki,każdą z własną historią,większość starszych ode mnie.\nKocham książki,bo dzięki nim czuję się bogatym wewnętrznie,wrażliwym człowiekiem.\nannna8415-10-2010, 19:59"Przebudzenie" Ireny Matuszkiewicz. To powieść, w której towarzyszymy Jadwidze przez 100 lat jej życia. Jesteśmy z nią gdy jest szczęśliwą, pełną marzeń dziewczynką, i wtedy, gdy jest stuletnią staruszką, doświadczoną przez życie. To poruszająca opowieść o kobiecie, która urodziła się przed I wojną światową, a kres jej życia przypadł na nowoczesne czasy XXI wieku. "Przebudzenie" to również droga przez 100 lat polskiej, zmieniającej się rzeczywistości. To najlepsza książka jaką ostatnio przeczytałam.\nMilena22x15-10-2010, 23:02Książka musi sprawić, że nie będziemy potrafili się od niej oderwać, będzie trzymać w napięciu, aż do ostatniej strony, a zakończenie będzie dla czytelnika zaskoczeniem, nie czymś przewidywalnym. Dobra powieść przenosi czytelnika w świat, który opisuje. Sprawia, że staje się jej bohaterem. Jeżeli długo po jej odłożeniu, wciąż się do niej powraca, to znaczy, że jest warta polecenia. Książka musi wzbudzać refleksje, rozśmieszać, wzruszać, ale również pozwolić oderwać się od szarej rzeczywistości, być dla czytelnika przyjacielem. Nie ma jednej jedynej powieści, która spełniłaby kryteria idealnej według mnie książki. Choć przyznam, że udało mi się zaprzyjaźnić m.in. z „Kroniką pewnej miłości” Nikolasa Sparksa (znana też pod tytułem „Pamiętnik”). Na długo zapadła mi w pamięć i jest to niewątpliwie tytuł, który pierwszy przyszedł mi na myśl. Ogromnie wzrusza, zaskakuje, skłania do refleksji na temat życia i starości. Powrócę do niej z pewnością jeszcze nie raz:)\nNATIK99917-10-2010, 15:39Jeśli ktoś nie czytał jeszcze "Spóżnionych kochanków" autorstwa Williama Whartona koniecznie musi nadrobić te zaległości.Pełna refleksji nad życiem i miłością książka pokazująca, że prawdziwa miłość może nas odnależć w każdym etapie naszego życia,a nie ważne są dla niej społeczne konwenanse. Bardzio ambitna książka.Moim zdaniem mistrzostwo. Myślę, że może poruszyć do głebi nawet najtwardsze serca i odnalezc połacie nieznanych emocji. Autor jawi się jako znawca ludzkiej duszy, tworzy plastyczne opisy przezyć bohaterów, a czytelnikom pozwala doswiadczyc poruszajacych chwil. Polecam kazdemu.\nagf17-10-2010, 16:28W ostatnim czasie przeczytałam "Dom nad rozlewiskiem" Małgorzaty Kalicińskiej. I mimo, że obawiałam się, że to będą nudy to jestem pod ogromnym wrażeniem tej książki i polecam wszystkim. (W przeciwieństwie do serialu, który według mnie jest nudny i kompletnie nie oddaje uroku książki i całej opowieści). Słowa jakie przychodzą mi na myśl by ją opisać to piękna, urocza, urokliwa, wzruszająca. Jest napisana bardzo przystępnym językiem, zdarzają się też humorystyczne dialogi, ale tak na prawdę chodzi o to, że jest to taka prawdziwa piękna historia kobiety osadzona w naszych czasach i naszej rzeczywistości. Często jest smutna, ale takie bywa życie, jednak przede wszystkim jeśli ktoś zechce się otworzyć, pokazuje jak należy krok po kroku smakować życie, jak uczyć się doceniać piękno - piękno dookoła nas, krajobrazów, pór roku, ale także piękno przyjaźni i miłości, piękno każdego dnia spędzonego z kochaną osobą. Bardzo mnie urzekła ta opowieść i zdecydowanie polecam ją wam, jeśli chcecie przeżyć piękną historię ...\ndrewienko17-10-2010, 19:43Książka nad którą zastanawiam się do dziś, która zmusiła mnie do głębokiej refleksji nad życiem i nad tematem STRATY w życiu. Książka, która rozwścieczyła mnie momentami, bo nie umiałam zaakceptować jej prawdy. Książka która uzdrowiła mi serce z bólu, pokazała sens utraty. Czasem nawet myślę, że miała na mnie uzdrawiający wpływ, wytłumaczyła mi konieczność straty w życiu, choć wydawało mi się to absurdalne. "To, co musimy utracić" Judith Viorst, to balsam dla duszy, pokrzepienie umysłu, ta książka jest jak dobra przyjaciółka lub kochająca, pełna wrażliwości matka. Polecam!\nkropelka55117-10-2010, 22:43Przeniosłam się niedawno w świat intryg otwierając drzwi wspólnie z Beatą - jedną z bohaterek ksiązki do Klubu Matek Swatek. Brzmi tajemniczo, ale zarazem jak interesująco… Matki planują, knują, stwarzają sytuacje, które mają na celu przyspieszyć i zaprowadzić ich samotne trzydziestoletnie dzieci na ślubny kobierzec. Śmieszne sytuacje, spotkania i dialogi spowodowały, że kilkanaście razy „wybuchłam śmiechem” zapominając o rzeczywistości i o swoich problemach. Utożsamiłam się z Anką , bo też tak jak ona nie mam jeszcze męża, mam podobne wykształcenie, nie mam może tak jak ona 30, ale zbliżam się do niej wielkimi krokami. Po przeczytaniu książki ‘Klub Matek Swatek” Ewy Stec zaczęłam się zastanawiać, czy mojego narzeczonego Adama nie wybrała dla mnie moja mama :D\nnoctuelle917-10-2010, 23:02Moje ulubione książki to „Gringo wśród dzikich plemion” oraz „Rio Anakonda” Wojciecha Cejrowskiego – poza oczywistym faktem, że napisane są pełnym humoru, wartkim językiem, a opowiadają o zupełnie nam nieznanym, tajemniczym i fascynującym dzikim świecie, to jest w nich wiele ponadczasowej mądrości. Mądrości, która – o dziwo – jest ukryta w najgłębszych zakamarkach kolumbijskiej dżungli i zapewne niemal żadnemu czytelnikowi nie starczy odwagi na to, by wyruszyć jej na spotkanie… Kiedy czytam wspomnienia naszego Gringo wydaje mi się, że chciałabym we mgle, w indiańskim czółnie popłynąć w górę rzeki Rio Anakonda – choć wiem doskonale, że jej nazwa jest fikcyjna, a plemiona, opisywane przez Cejrowskiego, które nad nią mieszkały wiele-wiosek-temu, znalazły już dla siebie inne miejsce na ziemi. Wierzę jednak w to, że w tamtym miejscu – jednym z najdzikszych zakątków na kuli ziemskiej – mogłabym pojąć indiańskie, a jak dla mnie magiczne, postrzeganie czasu. Otóż w Amazonii nie składa się on z chronologicznie mijających lat, tylko następujących po sobie okresów deszczu i susz, szczęścia i smutku, głodu i obfitości… których nikt nie liczy. O ile nasze życie można porównać do księgi, o tyle życie amazońskich Indian jest raczej workiem wspomnień, których kolejność nie jest istotna w takim stopniu jak ich jakość. Czy przemierzając amazońską dżunglę udałoby mi się uwolnić od terroru wiecznie pędzącego i uciekającego bezpowrotnie czasu? Tego nie wiem..., ale moim marzeniem jest władowanie mojego rozpędzonego życia do indiańskiego worka wspomnień. Chciałabym wyciągnąć z niego po powrocie z podróży kolorowe, nasycone zielenią obrazy z dżungli, wielobarwne pióro z ogona boga Quetzalcoatla… a może amazońskiej papugi?...\nakinom4417-10-2010, 23:30"Grubaskę" Rudolfa jest kanciapką życia:)\nladymalik18-10-2010, 13:43Zakochałam się w powieści Dawida Grosmana „Kto ze mną pobiegnie”, której akcja rozgrywa się w Jerozolimie. W Jerozolimie bezustannie dryfującej pomiędzy trzema religiami, w mieście z pogranicza rzeczywistości i świętości , w którym splatają się ze sobą dwie kultury – cywilizacja Zachodu i orientalność Wschodu, tworząc specyficzną , magiczno-egzotyczną atmosferę. Ale ja nie podążam za wielonarodowym tłumem spragnionym religijnych uniesień, nie idę na górujące nad miastem , otoczone aurą majestatu i bogatej historii wzgórze świątynne – to nie ta wycieczka, ja biegam po PRAWDZIWEJ Jerozolimie z Asafem i Tamar. I odkrywam zupełnie inne oblicze tego miasta – obdartego z aury świętości, z brutalnością codziennego życia, pełne wyrzutków, złodziei, handlarzy narkotyków i ulicznych artystów. To właśnie oni – Asaf i Tamar ale też Lea, Szeli, Szczęsny zabrali mnie w pasjonującą podróż po współczesnej Jerozolimie, pokazali smutną rzeczywistość izraelskiej ulicy ale też urok krętych, wspinających się i opadających spiralami serpentyn uliczek, nostalgicznych zaułków pełnych knajpek i straganów, zieleń judejskich wzgórz wokół miasta. Ale nade wszystko uświadomili mi, że mimo wszechobecnych duchów przeszłości Jerozolima tętni życiem, jest nowoczesną metropolią a sakralny wymiar miejsca nie czyni jej wolną od problemów dzisiejszego świata. Uwiodła mnie ta dwoistość natury Jerozolimy – świętej a zarazem do bólu rzeczywistej, przeniknęła mą duszę, zabrała w podróż – na razie wirtualną, kiedyś mam nadzieję prawdziwą…\nkasiunia34718-10-2010, 22:30Jestem zagorzałą fanką serialu "Sex w wielkim mieście",również uwielbiam książkę o tym samym tytule.\nNie znam lepszego sposobu na poprawę nastroju niż kilka stron "Sexu" przed snem.\nWiele tekstów znam na pamięć-mogłabym z powodzeniem dorabiać na planie jako suflerka:)\nKiedy kupuję ubrania,często myślę o Carrie:czy dana rzecz jest w jej stylu.\nDzięki temu niedawno kupiłam kurtkę w kolorową kratę.\nCo prawda mój mąż wstydzi się mnie,kiedy mam na sobie ten "koc", ale Carrie,moja modowa inspiracja, właśnie w podobnym "kocu" przemierzała ulice Nowego Jorku.\nOczywiście moim wielkim marzeniem jest wyjazd do Nowego Jorku-obowiązkowo odwiedzenie serialowych miejsc,chociażby restaurację Pastis,gdzie jadały filmowe przyjaciółki i cukiernię Magnolia Bakery przy Bleeker Street.\nTak jak Sarah Jessica Parker kocham miejskie życie (nowojorskie podobałoby mi się zdecydowanie najbardziej).\nPrawie wszyscy moi znajomi marzą o domach z ogródkiem (oczywiście po części ja także) i wycieczkach do lasu,a ja niezmiernie utrzymuję, że najpiękniejszy las, jaki kiedykolwiek chciałabym zobaczyć, to las świateł nocą na Broadwayu.\nA jako mieszkanka Częstochowy przekonuję,że wszędzie dobrze,ale w okolicy Aleji NMP najlepiej.\nI jeśli kupię sobie kiedyś szpilki od Manolo Blahnika, to będę w nich dumnie paradować właśnie po tej okolicy,\nżeby w końcu usiąść z przyjaciółkami na ploty w miejscowym Pastis.\nerikakr18-10-2010, 23:39Jestem krótkodystansowcem a więc nigdy nie wygrywałam konkursów na najlepszego czytelnika miesiąca, nie zmierzałam do biblioteki w każdą sobotę ani też nie prowadziłam biblioteczki z ulubionymi dziełami, gdyż grube, wielotomowe utwory przerażały mnie swoją objętością - odstraszały setkami stronic, przez które przedzierałabym się ślamazarnie nudnymi wieczorami, ziewając i popijając kubkiem kawy a może nawet i podjadając przy tym, by umilić sobie te męki jakie przeżywałam czytając nawet opracowania szkolnych lektur na widok, których podskakiwało mi ciśnienie niemiłosiernie. Nigdy nie byłam molem książkowym, nie jestem i za pewne nigdy nie będę ale w swojej nierozpoczętej czytelniczej karierze mogę poszczycić się ponad tysiącem przeczytanych jednym tchem stronic - będących dla mnie w pewnym okresie zafascynowania ów książką - czymś zbawiennym, czymś co sprawiało mi tyle radości, co wyzwalało tyle uczuć, że stało się cząstką mnie - oderwaniem od rzeczywistości, która wtedy nie miała dla mnie dużego znaczenia, która była wręcz zbyt szara i monotonna bym mogła się nią przejmować. Zmierzch Stephanie Meyer i kolejne tomy tej sagi to książki które porwały mnie całą - bez reszty! - do świata zupełnie innego, do świata lepszego w każdym calu, świata pełnego prawdziwej anie jak tu - zakłamanej miłości, która przezwyciężą wszystko, do świata pełnego nienawiści i pożądania, pełnego barw i kontrastów! Z każdym słowem, z każdym wersem i z każdą stroną, stawam się coraz bardziej nieobecna. Uciekałam od obowiązków, od strapień i problemów - na rzecz historii, która tak mocno mną wstrząsnęła, która urochomiła we mnie uczucia dotąd niespotykane - odezwała się we mnie nieprzezwyciężona potrzeba miłości i bliskości, którą jak się później okazało nikt nie mógł mnie obdarować - a przynajmniej nie w ten sposób jaki bym chciała.. Bo chciałam przecież tego czego dostać nie mogłam! Chciałam mężczyzny idealnego - nieśmiertelnego, akceptującego każdą moją wadę, oddanego i wiernego. Za mocno puściłam wodze fantazji. Pozwoliłam na moment, a w zasadzie na troszkę dłużej poddać się marzeniom - tym nierealnym.. Trudno później - po tylu wieczorach, nocach po tylu dniach! - wrócić do normalności, szarej rzeczywistości, w której nie ma miejsca na krwiopijcze i oddane wampiry, na miłość wieczną i nieśmiertelność. Kiedy historia zmierzała ku końcowi dawkowałam sobie przyjemność czytania, by móc jak najdłużej bansować między tymi dwoma jakże odległymi światami, jednakże nadeszła ta chwila, w której to się skończyło a rozpoczęło się coś mniej przyjemnego - oswajanie z tym co jest tu, z tym czego nie tu nie ma, z tym co mnie czeka i z tym co mnie nie spotka.. Ze zmierzchomanii się nie wyleczyłam, po prostu wyrosłam - dojrzałam ale wspomnienia pozostaną i to one właśnie niepozwalają mi wymienić innego tytułu nijeżeli tego pod ów pytaniem jaka jest moja ulubiona książka - bo ulubiona (i wcale nie jedyna!) to właśnie saga Zmierzchu - saga, która potrafiła mnie wciągnąć i pochłonąć bez reszty - a to na prawdę spore osiagnięcie, którym za pewne żadna powieść się nie poszczyci - pełna obaw niepozwole już aby fikcja przejeła władanie nad rzeczywistością, z którą potrafiłam się pogodzić i którą stuprocentowo zaakceptowałam!\nOlkaG8720-10-2010, 10:14Gratuluję dziewczyny!\nhelenka120-10-2010, 22:18Dziękuję i gratuluję!Dziewczyny macie info na skrzynce pocztowej, bo ja nic nie mam:(\nkropelka55120-10-2010, 22:29Dziękuję i gratuluję!Dziewczyny macie info na skrzynce pocztowej, bo ja nic nie mam:(\nhelenka1 sprawdź pocztę na www.ja.w.polki.pl\nDZIĘKUJĘ za wyróżnienie i gratuluję pozostałej 4 :)\nSyEla22-10-2010, 07:32dziekuje!!! i gratuluje!!!!\ndrewienko24-10-2010, 19:44Gratulacje dziewczyny! buziaczki:)


Finał akcji „Bezpieczna droga do szkoły” - Galerie zdjęć - Komenda Powiatowa Policji w Żywcu\nWAŻNE. Informacja dla uczestników zdarzeń drogowych\nInformujemy, że od 1 października 2020 r. w Komendzie Powiatowej Policji w Żywcu obowiązuje nowa procedura wydawania dokumentacji dotyczącej zdarzenia drogowego. Szczegółowy opis składanie wniosku znajduje się poniżej. Prosimy o zapoznanie się z informacją.\nFinał akcji „Bezpieczna droga do szkoły”\nDzisiaj w szkole podstawowej nr 5 w Żywcu odbył się finał akcji „Bezpieczna droga do szkoły”. W wydarzeniu wziął udział Zastępca Burmistrza Miasta Żywca Pan Marek Czul. Od początku rozpoczęcia roku szkolnego policjanci odwiedzili wszystkich pierwszoklasistów uczących się w Żywcu. Dzięki zaangażowaniu Urzędu Miasta każdy uczeń otrzymał odblaskową opaskę oraz słodycze.\nW szkole podstawowej nr 5 w Żywcu odbył się finał policyjnych działań „Bezpieczna droga do szkoły”. W wydarzeniu wziął udział Zastępca Burmistrza Miasta Żywca Pan Marek Czul oraz dyrekcja szkoły. Niecodzienną lekcję rozpoczęli policjanci, którzy w formie zabawy, w łatwy i przystępny sposób omówili z uczniami podstawowe zasady bezpiecznego poruszania się po drogach. Dzieci bezbłędnie odpowiadały na zadawane przez policjantów pytania i brały aktywny udział w dyskusji. Następnie dzieci otrzymały odblaskowe kamizelki, opaski i słodycze. Na koniec wszyscy wykonali sobie pamiątkowe zdjęcie.\nRokrocznie prowadzona akcja ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa uczniom rozpoczynającym naukę w szkole. W działania te zawsze zaangażowani są policjanci ruchu drogowego, którzy pełnią służbę w rejonach szkół i zwracają uwagę na wszystkie nieprawidłowe zachowania uczestników ruchu drogowego. Stałym elementem akcji są też spotkania policjantów z dziećmi poświęcone bezpieczeństwu w drodze do i ze szkoły.


Kremy na dzień i na noc - ZESTAW YOSKINE KIREI LIFTING 3xRetinol -krem na dzień/noc + krem pod oczy - Sklep internetowy z kosmetykami DAX Cosmetics. Kosmetyki do pielęgnacji twarzy i ciała, opalanie. Yoskine, Cashmere, Dax Sun, Dax Men, Perfecta, Celia.\nStrona główna / Kremy na dzień i na noc / Yoskine KIREI LIFTING / ZESTAW YOSKINE KIREI LIFTING 3xRetinol -krem na dzień/noc + krem pod oczy\nZESTAW YOSKINE KIREI LIFTING 3xRetinol -krem na dzień/noc + krem pod oczy\n- KREM NA DZIEŃ I NA NOC SUPER V-LIFTING-POTRÓJNA MOC 3 x RETINOL FILLER\nZaawansowany krem na dzień i na noc o ekstra formulacji zawierającej czysty retinol aż w trzech jego najskuteczniejszych postaciach. Intensywnie wypełnia zmarszczki, wygładza skórę oraz zapewnia uniesienie owalu twarzy poprzez lifting policzków, okolic żuchwy i podbródka. Udoskonala cerę nadając jej satynową gładkość. Przedłuża trwałość makijażu.\nStosowanie: Codziennie rano i wieczorem aplikować krem na oczyszczoną skórę twarzy i szyi. Dla wzmocnienia efektu stosować również krem pod oczy oraz 60-Second Elixir Błyskawicznie Liftingujący YOSKINE KIREI LIFTING.\n- KREM POD OCZY I NA POWIEKI SUPER V-LIFTING I REDUKCJA GŁĘBOKICH ZMARSZCZEK\nSilnie naprawczy, liftingujący skórę i wypełniający nawet najgłębsze zmarszczki skoncentrowany krem do okolic oczu na dzień i na noc. Skutecznie usuwa ze skóry zmarszczki, oznaki zmęczenia, opuchliznę i cienie pod oczami, zapewniającefekt wypoczętego i odmłodzonego spojrzenia.\nStosowanie: Codziennie rano i wieczorem delikatnie wklepać krem w oczyszczoną skórę powiek i okolic oczu. Dla wzmocnienia efektu stosować również krem na dzień i na noc oraz 60-Second Eliksir Błyskawicznie Liftingujący YOSKINE KIREI LIFTING.


Pożar budynku garażowo – warsztatowego w Kożuszkowie (gm. Jeziora Wielkie) – Komenda Powiatowa Państwowej Straży Pożarnej w Mogilnie\n22 stycznia 2020 r. (środa) ok. godz. 17:10 dyżurny Stanowiska Kierowania Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w Mogilnie otrzymał zgłoszenie o pożarze budynku garażowo – warsztatowego w miejscowości Kożuszkowo (gm. Jeziora Wielkie).\nDo działań dyżurny skierował zastęp GCBA 5/40 z Jednostki Ratowniczo – Gaśniczej w Mogilnie, a także zastępy OSP: GCBA 4,5/24 i SLRt z OSP Wójcin oraz GCBA 5/35 z OSP Jeziora Wielkie.\nPo przybyciu na miejsce zdarzenia zastano palące się wyposażenie budynku garażowo – warsztatowego. Właściciel próbował gasić pożar przy użyciu węża ogrodowego. Prąd został odłączony przed przybyciem zastępów straży.\nMiejsce akcji zabezpieczono. Działania zastępów polegały na podaniu dwóch prądów gaśniczych wody w natarciu do wnętrza obiektu. Budynek przewietrzono wentylatorem osiowym. Z budynku wyniesiono a następnie schłodzono wodą 11 kg butlę od gazu propan – butan.\nDziałania zastępów trwały około 1,5h.\nPoprzedni Poprzedni wpis: Pożar budynku jednorodzinnego w Szczepanowie (gm. Dąbrowa)\nNastępny Następny wpis: Dachowanie samochodu osobowego w Olszy (gm. Mogilno)