Mikolaj Nowak: grudnia 2014\nPrzedświąteczna wtopa Kopacz\nJako naród szydziliśmy z "madryckiej trójki", która tuż przed wyborami wywołała wielki skandal.\nTymczasem premier Polski daje się przerobić na format reklamowy na łamach pisma Viva!\nMimowolnie. Przed samymi świętami.\nGigantyczna wpadka Ewy Kopacz i jej urzędników.\nTo oni powinni dopilnować wszelkich formalności związanych z zakazem lokowania produktów - nawet nie przy a - NA pani premier.\nTymczasem wydawca Vivy! przyznaje w oświadczeniu, że premier nic nie wiedziała o tym, że marki zostaną podpisane z cenami. To skandal wizerunkowy. Dla obydwu stron.\nViva! wpadła. Pytanie, czy była to wpadka "planowana", mająca zwiekszyć zainteresowanie pismem w dość martwym okresie przedświątecznym? Nic dziwnego, że KPRM zażądała wyjaśnień.\nJedi Mind Trick - marketingowe sztuczki "kontrolowane", czytaj więcej: bit.ly/PBvsJMT\nTeraz pojawiają się otwarte pytania: czy Ewa Kopacz została wykorzystana? Czy wydawca wszystko zaplanował?\nZ pewnością ta przedświąteczna sesja odbije się jej i im dużą czkawką. Z pewnością - w przyszłości - PEK dwa razy pomyśli, zanim zgodzi się wystąpić na okładce.\nInnowacyjny format reklamowy\nW moim odczuciu zagranie wydawcy jest mało etyczne. Dodatkowo w oświadczeniu czytamy, że nie należy łączyć wizerunku pani premier z produktami opisanymi w gazecie. To jakiś żart?\nPrzerobiono polityka na format reklamowy i ludzie mają to oddzielać?\nNie, to tak nie działa. Odbiorca intuicyjnie łączy fakty. Dlatego niektórym przeszkadza Nergal i Czubaszek w reklamach Empik. Dlatego napis Fu*ck Your X-mas na koszulkach młodzieżowej marki House wywołuje poruszenie. Dlatego premier mimochodem reklamująca produkty wypada źle.\nPrzykra sprawa dla samej PEK i jej urzędu. Ogromna nauczka dla polityka, by na przyszłość nie wchodził jedną nogą do świata show biznesu.\nNie tego oczekujemy od polityków.\nChyba, że macie inne oczekiwania niż ja?\nI znów PR-owcy będą mieli święta do kitu... Główkując jak by tu sytuację naprawić.\n#MikołajPromuje: Epicka Rozrywka - Patrycja Czubaj | Lewana.pl\nUwielbiam barwne postaci! Lewana urzekła mnie swoimi kontrastami. Mówi o sobie: "nieco cyniczna, nieco bardziej ironiczna" - poniekąd tak jest. W setkach maili jej słowa brzmiały epicko. Nie była cyniczna. Nie była ironiczna. Nie wychodziła z założenia, że ta akcja jej się należy. Pogratulowałem udziału, poprosiłem o teksty... Uwagi przekazałem.\nNaniosła tylko te, które uznała za dobre dla siebie. Pozytywnie zaskoczyła mnie asertywnością. Dlatego - z przyjemnością - prezentuję Wam jej notkę:\nPatrycja Czubaj, autorka "lewana.pl"\nGdzie bawiliście się w weekend?\nJeżeli nigdzie to przeczytajcie co Was omija. Jeżeli w klubie, to też przeczytajcie. Nauczycie się czegoś nowego.\nNie. Absolutnie nie wyglądam tak jak miałam w planie, ale już wszystko jedno. Wychodzimy, będziemy się dobrze bawić, bo to jest w dobrym tonie. W domu zostają wszak tylko frajerzy.\nRzutem na taśmę kilka kwadratowych szklanek, z cieczą pocieszną o brunatnej barwie. Kostki lodu dla ozdoby. Już się troszeczkę pocieszyłam i bardziej skora jestem do szampańskiej zabawy, jaka w planie jest później.\nWsiadamy więc do taksówki i musimy po stokroć, odbyć rozmowę z taksówkarzem.\nChoć nikt z zainteresowanych nie ma na to ochoty... A poza tym, mam delikatne wrażenie, że już ją odbyłam. Jakieś milion razy. Albo mi się zdaje?\nOpętańcza kakofonia wpełzająca do taksówki, wraz z wysublimowanym pokazem świetlnym dają nam znać, że jesteśmy u celu podróży. Zostawiamy jakąś idiotycznie wysoką kwotę w pojeździe – to chyba z wdzięczności za tę ubogacającą duchowo pogawędkę w trakcie jazdy. Przedsmak zabawy już na starcie i wiemy, że możemy spodziewać się epickiego melanżu. Oto bowiem po chodniku sunie z gracją, ale bez butów, dziewoja nastoletnia wraz z oblubieńcem. On wspiera się na jej barkach. Z drugiej strony grupa toczy dyskusję... Na pierwszy rzut oka, podejmują ważne, palące wręcz problemy. Wywnioskować, możemy to po zaangażowaniu w postaci przekleństw, jak i po zaczątkach rękoczynów. Są też filozofowie, dla których dobra materialne, w postaci krzesła na przykład, są zupełnie zbędne. Strapieni wędrówką po ziemskim padole, siedzą wprost na uświnionych, zaplutych chodnikach, nic sobie z tego nie robiąc. Jedną ręką podpierają zmęczone życiem oblicze o zamkniętych oczach. W drugiej bez sensu tli się jeszcze papieros.\nZ refleksem przeskakuję nad kimś, kto leży u progu klubu w akcie pokory, odkupując winę za nieumiarkowanie w jedzeniu i piciu, a tym drugim zwłaszcza. Już mogę się oddać wspaniałej zabawie. A nie, jeszcze przemili panowie, o niemiłym wejrzeniu i brzydkich łysych głowach upewnią się, że nie mam w torebce rozmiaru 15×15 cm na przykład AK47. Wyjątkowo, nie miałam.\nSchodzimy po schodach, a epickość po prostu rozpływa się wokół. Podobnie jak wysublimowane makijaże mijających nas brzydkich kobiet. Musimy udać się do baru, bo czuję już, że zabawowość ulatnia się ze mnie. Naprawiam to, a tym razem płyn jest przezroczysty, za to pływa po nim smętna limonka, jarząca się na seledynowo w tym szalonym świetle. Odwiedzamy też toaletę, celem naprawienia, odmalowania i rekonstrukcji twarzy. Przy okazji poznając na nowo kilka uniwersalnych prawd życiowych:\nkiedy on nie chce, to ty go nie zmusisz (no raaaaaczej!),\njak dziewczyna się puszcza to jest puszczalska, a jak facet to nie (ba!)\noraz jak nie wiesz ile możesz wypić to nie pij wcale (powiedziała i upadła).\nPodniesione na duchu chcemy zakosztować tego ubawu i udajemy się na parkiet. Bawiących można kategoryzować, by ułatwić wam imprezy w przyszłości.\nSą dziwni panowie, którym parkiet pomylił się z wystawą żywego towaru... Zabawa nie dla nich, ale już niekomfortowe oblepianie wzrokiem i świdrowanie tymże w celu wyłowienia z tłumu najbardziej odpowiedniej ofiary-już jak najbardziej tak. Mamy też kobiety, które są ponadto, najczęściej tak jest w istocie, bo rozmiarem odbiegają od tych przeciętnych. Manifestują swą potęgę nie tylko objętością, ale też pogardliwym spojrzeniem rzucanym na kolejną grupę. Szalone. Te doskonale odnajdują się w imprezowej etykiecie: wiedzą jaka długość tipsów i jaka krótkość kiecki jest najbardziej odpowiednia, by trochę się komuś oddać… ale tak w granicach przyzwoitości. Granica jest cienka, czasem się przesuwa, ale mimo wszystko jest tam i warto o niej pamiętać. Zwłaszcza rano, kiedy zamazana i w potarganych rajstopach uciekasz od niego z domu, zanim się obudzi, i’m just saying. Są też "glonojady", najczęściej migrujące po parkiecie stadami. Czekają tylko, aż oddalisz się na niewielką odległość od koleżanki, by móc przyssać się znienacka. Zawsze od tyłu.\nWykonują jakiś dziwny pseudokopulacyjny ruch, który w niektórych sferach jak się dowiedziałam, uważany jest za taniec.\nZmęczona szaloną zabawą, ucieczkami i unikami ostrych, roztańczonych szpilek z bazaru idę zapalić. Wchodząc do tej szczególnej sali czuję, że właściwie już jest to zbędne, bo jednym haustem, niekoniecznie powietrza, wyrównuję poziom nikotyny. Na najbliższy rok.\nPo raz kolejny zostaję uraczona konwersacją, inną niż wszystkie.\n- A jak się bawisz, a czy sama, ano tak, też mam dziewczynę, ale teraz to mamy przerwę, fajnie jest nie? no ogólnie jestem z kolegami, ładnie wyglądasz, no idę po piwo.\nDogaszam więc tego papierosa, którego wcale nie potrzebuję i uciekam. Tak z sali jak i na dobre stamtąd.\nByło wspaniale, nic więc dziwnego, że z taką regularnością powtarzam ten błąd… ekhm… tę zabawę. Zabawę powtarzam.\nDla czytelników www.mikołajnowak.pl w ramach #MikołajPromuje,\nPatrycja Czubaj "Lewana"\nNotkę znajdziesz także na blogu autorki, który polecam!\nZostaw jej komentarz na stronie bloga w Facebooku...\n... oraz na blogu: www.lewana.pl\n- Co myślicie o stylu Patrycji? Komentujcie :)\nWasze zdanie bardzo się jej przyda.\n#MikołajPromuje: Niech żyje nasza Republika! - Agata Bartnicka\n#MikołajPromuje: Agata jest jedną z pierwszych blogerek, które się do mnie zgłosiły.\nW jej tekstach czuć pasję. Tworzy ciekawe opowieści, charakterystycznie podając introspekcje.\nProblem tyczył się nazbyt długich zdań. To drobne - techniczne - detale. Dla mnie najważniejsze jest, że autorka przenosi mnie tekstem w miejsce akcji...\nNiech żyje nasza Republika!\nAgata Bartnicka, autorka "AGT - Cholera cię wie, laleczko"\nW sobotę miał miejsce najważniejszy koncert tego roku. Konkurencję miał sporą - był przecież cały OFF Festival, czy jesienny Babu Król w nowym składzie z Królową. Czasem wstrząsająco, innym razem zmysłowo. Niekiedy do utraty tchu.\nA w sobotę były „Nowe sytuacje” Republiki. Te sprzed trzydziestu lat. Trochę sobie nie radzę z tym, co tam zobaczyłam...\nOgień na scenie to wyłącznie ludzie\nScena może zachwycać dekoracjami. Muzycy – biegać po niej w niecodziennych strojach. Półnagie tancerki mogą oblewać publiczność szampanem. Oczywiście. Ale też…\nMoże nie mieć zbyt wiele świateł, kolorów i słupów ognia. Publiczność wcale nie musi być młoda i pijana. Wystarczy, że perkusista będzie wiedział, co robi.\nŻe będzie dobrze widoczny na scenie. Sam jego widok w pracy jest przecież hipnotyzujący. Basista – będzie się doskonale bawił, zaciskał mocno powieki, bujał się, tupał, biegał. Wystarczy, że za mikrofonem będą się zmieniać faceci, którzy nie potrafią ustać. Że będą się miotać, trochę w rytm, a trochę w ogień. Wymachiwać rękami, odprawiać jakieś tajemnicze obrzędy. Rzucać wściekłe spojrzenia.\nOprawa sceniczna nie ma przecież znaczenia. Świetny koncert z bogatą oprawą będzie doskonały - złego nic nie uratuje.To raz. Ale jest jeszcze inna sprawa, bardzo prosta: im mniej, tym więcej. Kiedy stojąc tuż przy krawędzi sceny widzę każdy grymas czy drgnięcie kolan. Nic nie rozprasza, nie odwraca uwagi.\nKiedy jak na dłoni widać każde potknięcie i nie ma go jak zamaskować, ale oni… im to nie robi różnicy. Oni płoną, spalają się, oni po tym wszystkim ledwie żyją. A ja pod sceną stoję otępiała… I nie do końca wierzę w to, co się właśnie wydarzyło.\nNie jesteś prawdziwy, póki się przejmujesz\nŻe wyglądam nie tak, jak powinnam, że ludzie patrzą, jak tańczę, ktoś słyszy, że śpiewam na całe gardło. Choć nie potrafię. Że kogoś może boleć, że jestem od niego wyższa, a pcham się pod samą scenę.\nAlbo tym, co jeden z drugim na niej wyprawiają – a czemu brak ładu i składu. Taniec nie jest tak estetyczny, jak w wyobrażeniach, bardziej przypomina atak padaczki. Zdjęcia źle wyjdą, bo jak śpiewa, to robi specyficzny grymas.\nTymczasem na scenie tarza się Tymon Tymański, a Budyń przygrywa mu na flecie. Wszystko na zaproszenie artystów, którzy robią aferę z płyty wydanej lata temu, do tego pod Świętą Nieobecność i Niezastąpioność lidera. Tu nie ma miejsca na przejmowanie się tym, co powiedzą ludzie. Są emocje, boże szaleństwo, jest ważny, piękny tekst. Przepiękny spektakl: wszystko, co czuć może człowiek, na raz.\nNie myśli się, nie wpadłabym nawet na to, by pomyśleć, że w oryginale coś brzmiało lepiej, czy choćby inaczej. W relacji ja – scena nic nie zakłócało obrazu. Oni - skupieni i szaleni, ja - zasłuchana i z obolałym od zadzierania głowy karkiem.\nZobaczyć więcej, dojrzeć detal, gest, sposób gry. Oni czasem uśmiechający się – do mnie, przecież nikogo innego tam nie było. Tylko koronkowa bluzka, tylko czerwone usta. Tylko, zamiennie, szeroko otwarte, lub przymknięte, by usłyszeć najmniejszy szmer, oczy.\nJak często możesz sobie pozwolić na to, by się nie przejmować?\nJa wyłączam się właśnie na koncertach. Z przyjemnością chodzę na nie sama. W tłumie łatwiej jest się otworzyć – wszyscy przyszli po to samo. Każdy wie, czego się spodziewać, co wolno, czego nie i dlaczego. Nikt nikomu nie robi problemów. Każdy krzyczy najgłośniej, jak umie, każdy reaguje w sobie właściwy sposób. Póki tłum jest tylko tłumem, masą obcych ludzi, jest bezpiecznie i komfortowo. Oni są, napierają, swoją obecnością katalizują reakcje… Ale można o nich zapomnieć. Z rozkoszą więc ich – i się – zapominam.\nMuzyka nie ma terminu ważności\nAlbum, który zagrali, jest niemal dekadę ode mnie starszy. Dzieci artystów mogą być co najmniej moimi rówieśnikami. Brzmi jak odgrzewanie kotletów, reaktywacja dla pieniędzy i Park Jurajski?\nPrzecież co jakiś czas pojawia się wzmianka o „Celebration Day” i ludzie wariują ze szczęścia. Albo o tegorocznych występach Monthy Pythona… Albo oni, Republika, grająca bez, wydawałoby się, najważniejszego i niezastąpionego, Grzegorza Ciechowskiego, w repertuarze sprzed trzydziestu lat. Wychodzi wspaniale.\nTeksty – bardzo osobiste – takimi pozostają, nie są wykonywane, stają się własnością, emocjami, doświadczeniami wokalistów. Muzyka brzmi wciąż świeżo, równie niepokojąco. I równie mocno uderza do głowy. Drażni, wierci dziury w rzeczywistości… Dokładnie tak, jak moje wyobrażenie o niej „z tamtych czasów”, to, co znam z płyty, z radia, opowieści i teledysków. Wszystko działa tak, jak powinno – to znaczy tu i teraz, bez zastanowienia. Staje się na chwilę jedyną prawdziwą rzeczywistością, w której to ja jestem poetką i muzykiem, to ja, moje i tylko moje przeżycie.\nWychodzi wspaniale i trzyma na długo po koncercie, powodując późniejsze ryzykowne decyzje. Przedłużyć choć o godzinę trwanie tego pięknego stanu. Od siódmej do północy byłam więc wyjęta ze świata. Bardzo niechętnie do niego wróciłam, bo kiedy najpierw śpiewa się na koncercie piosenkę, potem ogląda się ją na nagraniu, a potem ta piosenka się zdarza, ledwie godzinę po ostatnim bisie, to… To pozostaje mi stać i tajemniczo się uśmiechać. Duże dawki szczęścia dezorientują.\nMam w zwyczaju po dobrych koncertach dziękować. W ten sposób zaczęło się wiele ciekawych znajomości. Niewiele znaczący uścisk dłoni i kilka słów bywały bardzo brzemienne w skutki.\nA przecież to tak niewiele – dać znać, że było wspaniale, w tym tłumie był ktoś, dla kogo to, co zaszło przed chwilą, było ważne. Piękne. Że coś się dzięki temu zmieniło.\nW sobotę nie miałam tej śmiałości. Pięć lat pracy na festiwalach, z artystami, obserwowania, jak zwyczajnymi są ludźmi i jak ich cieszy osobisty kontakt… A jak przyjdzie co do czego, to mi głupio.\nTak więc głupio było mi podejść do Tymona, by przybić piątkę. Czułam się niezręcznie i nie odpowiadałam na uśmiechy muzyków na scenie. Te skierowane wprost do mnie. Nie wiedziałam, co miałabym powiedzieć, gdy, odczekawszy swoje w kolejce po autografy, podeszłabym do zespołu.\nGłupio mi było odpowiedzieć na zaczepkę jednego z muzyków: „widziałem cię, stałaś po lewej stronie”. Nie mogłam, całe szczęście, uciec, więc zaczęłam pytać.\nZa tym wszystkim, co podziwiam, kryją się historie. Wrażenia dziesiątek ludzi. Za każdą decyzją: „gramy!” jest kilkanaście punktów widzenia, setki pytań.\nDlaczego zaprosili Tymona i Budynia? Sprawdzili się? Co będzie dalej? Kim w zespole był Ciechowski? Jak ważna jest poezja?\nJa to wszystko już wiem. Wy – znajdźcie okazję, by zapytać.\nZakochajcie się tak, jak ja (który to już raz?).\nDla czytelników www. mikołajnowak.pl w ramach #MikołajPromuje,\nPS. Dobre koncerty powodują skutki uboczne w postaci: zdartego gardła, obolałych pleców i niemożności wyłączenia melodii z głowy. Na dwie pierwsze dolegliwości lekarstwo jest bardzo proste: herbata i masaż. Na trzecią nie ma żadnej skutecznej metody. I za to też dziękuję.\nSerdecznie polecam blog Agaty! To unikatowa mieszanka pasji i refleksji.\nSkromna dziewczyna brawurowo przekazująca myśli na blog. Będę czytał regularnie.\nZostawcie jej komentarz:\n- blog www.agt.blog.pl\n- strona na FB - dołącz i dyskutuj\n- strona na FB Mikołaja Nowaka\n#MikołajPromuje: Tamta Strona Lustra - Anika Werner\nJakiś czas temu uruchomiłem akcję #MikołajPromuje, której zadaniem jest podnoszenie kompetencji blogerów. W planach mam też powołanie stowarzyszenia z tym samym założeniem.\nSetki maili, mnóstwo komentarzy... Głosy sprzeciwu i wyroki. Każdy mail był wyjątkowy, ale tylko z jednego bił tak intrygujący smutek..\nAnika to niezwykle wrażliwa dziewczyna. Zgłosiła się do mnie, bym podzielił się z nią wiedzą o webwritingu. Jednak, gdy czytałem jej teksty, to czułem, jak wzmacnia się skupienie. Jak wargi się zaciskają, a temperatura rośnie. Szukałem wad, by przesłać jej swoje uwagi. Tyle, że ładunek emocjonalny zawarty w tekście szybko zakończył poszukiwania.\nBo, gdy masz styczność z kimś, kto stracił kogoś bliskiego... Wtedy uświadamiasz sobie jak kruche jest życie. A tekst szczery. Do bólu. Tak wygląda wrażliwa strona blogosfery.\nPiekło jest na ziemi\nAnika Werner, autorka "Tamtej Strony Lustra"\nPiekło jest na ziemi...\nIdę szpitalnym korytarzem.\nWszystko jest tak, jak zawsze.\nPielęgniarki, biegają z kroplówkami.\nLekarze, dyskutują między sobą.\nSprzątaczki, usiłują żartować z pacjentami.\nZaglądam do sali numer jeden.\nNa łóżku, podłączony pod tlen leży Kamil.\nWychowanek domu dziecka.\nMa dwadzieścia lat, wygląda jak gimnazjalista.\nUśmiecha się jak zawsze i zaprasza gestem do środka.\nWchodzę, siadam na skraju łóżka.\nSłucham jak mówi.\nO rodzicach, którzy go zostawili.\nO swojej walce, o każdy dzień.\nO życiu, którego większość spędził w szpitalnych murach.\nOpowiada o tym, bez cienia pretensji.\nDziękuję, że mógł być.\nNagle, zaczyna dławić się krwią.\nDuszność, odbiera mu głos.\nWstaję, bo uświadamiam sobie,\nże Kamil zmarł kilka lat temu.\nPrzechodzę do sali numer dwa.\nW okół stolika, jak szalony biega Oskar.\nNigdy, nie bardzo umiał usiedzieć na jednym miejscu.\nGdy wraz z moim synem, byli w podobnym wieku, chowali się do szaf.\nŻeby doktor, nie mógł ich znaleźć.\nPamiętam, telefon od jego mamy.\nPamiętam, gdy mówię synowi, że Oskara już nie ma.\nPamiętam jak po tej rozmowie, nie chcę nic jeść.\nPrzez trzy dni, z nikim rozmawiać.\nPatryk miał wtedy 9 lat.\nOskar, całe jedenaście.\nStolik w sali znika.\nŚmiech rozbieganego chłopca, również.\nOdwracam się i widzę salę numer trzy.\nNad małym łóżeczkiem, pochylają się zgarbieni rodzice.\nEwa, ma cztery lata.\nPodpięta, pod miliony rurek.\nKażda, podtrzymuje ją przy życiu.\nDobiega do mnie, cicha modlitwa.\nWidzę jak oboje, połykają łzy.\nAparatura nagle milknie.\nNie mogę słuchać, rozpaczliwego krzyku matki.\nUciekam do sali, numer cztery.\nOla zawsze nazywała mnie, drugą mamusią.\nKochałam ją, jak rodzoną córkę.\nSpędziłyśmy na rozmowach, szmat czasu.\nWspólne łzy, wspólne uśmiechy, wspólne milczenie.\nZawsze, chiała być na moim ślubie.\nZmarła w dzień, gdy przed ołtarzem mówiłam " tak"....\nZ sali numer pięć, patrzy na mnie Mariusz.\nNigdy nie zapomnę, jego poczucia humoru.\nGodzinami mógł mówić o Kasi.\nMiłości jego życia.\nTak bardzo cieszyłam się, z zaproszenia na ich wesele.\nW garnitur do ślubu, ubrano go jednak w inną podróż.\nOdszedł, miesiąc przed wymarzoną uroczystością.\nOtwieram drzwi, do sali numer sześć.\nPrzy oknie stoi Paulina.\nObok niej, na krzesełku siedzi Edyta.\nZapraszają mnie na herbatę.\nTrajkoczą jak zwykle, jedna przez drugą.\nNie przestają się śmiać.\nPierwsza zanika postać Pauli.\nZaraz po niej, jak mgła rozmywa się Edyta.\nMijam, kolejne pokoje.\nSłyszę, ich głosy.\nWidzę, chcące żyć oczy.\nW drzwiach sali numer siedem, stoi Radziu.\nProsty, dobry chłopak ze wsi.\nCiężko, nie było mieć do niego szacunku.\nNie wstydził się swojego pochodzenia.\nZ pasją opowiadał o ziemi, którą kochał.\nTrzy lata temu, obudziłam się w izolatce,\nw której akurat przebywał mój syn.\nPodeszłam do parapetu.\nWidziałam, jak wynosili jego ciało.\nZ sali numer osiem, wychodzi stonowany Łukasz.\nWciąż mam ten obrazek przed oczami.\nJak wraz ze swoją żoną, niosą w nosidełku córeczkę.\nZ taką dumą na twarzy.\nTo był ciepły piątek.\nWyjeżdżaliśmy do domu.\nOni też mieli wracać, lada dzień.\nOna wróciła, z córką.\nŁukasz, poszedł już inną drogą, niedzielnym porankiem...\nSiadam pod ścianą.\nMyślę o tym, że w jednej z takich sal,\nleży teraz mój syn.\nStrach mnie zamroził.\nNagle dostaję wiadomość.\n- Nia płacz mamo.\nPrzecież, jeszcze tyle chciałbym ci powiedzieć...\nNaucz się szanować to, co masz.\nI otworzę drzwi numer jeden, dwa, trzy...\nŻebyś zrozumiał, jak blisko jest piekło...\nNic nie poprawiłem. Nie miałem odwagi. Ten tekst rozbroił mnie. Miałem ochotę zapalić papierosa, nalać sobie wina i nie myśleć o niczym. Dym za dymem, łyk za łykiem.\nJednak zastanowiłem się nad swoim życiem. Nad tym, jaki bywam dla innych: niekiedy szorstki i bezwzględny. Wymagający. Apodyktyczny.\nAnika nawet nie wie, że swoją aktywnością wykonuje bardzo ważną pracę. Skłania nas do refleksji. Powiem tak: gdyby #MikołajPromuje było codziennym programem informacyjnym, to ten odcinek jest wydaniem specjalnym.\nAniko, dziękuję Ci. Polecam innym i proszę każdego o wsparcie dla Ciebie!\nBędę promował, bo w dobie pustki intelektualno-emocjonalnej Twoje teksty są na wagę\nCzuję się odarty z mentalnej elewacji, jaką była odporność na krzywdę innych.\nAnika całkowicie zmieniła moje postrzeganie. Za to pozostaję jej wdzięczny i...\nPS KONIECZNIE ZAJRZYJ NA BLOG "TAMTA STRONA LUSTRA" TERAZ!\n#MikołajPromuje: ON, ONA i ON - Z FACETEM TO NIE ZDRADA? - William Starczyk\nPrzedstawiam Wam pierwszego autora w ramach mojej akcji #MikołajPromuje. /czytaj więcej o akcji/\nWilliam Starczyk - fantastyczne pióro, kontrowersyjna tematyka, lekkość opowieści.\nZasugerowałem mu drobne poprawki. Z przyjemnością przedstawiam Wam niepokornego autora i jego mocny tekst.\nPolecam ten blog! - Mikołaj Nowak\nAdam jest dyrektorem departamentu prawnego w dużej firmie ubezpieczeniowej. Idealny kandydat na męża – inteligentny, przystojny, zamożny. Na pierwszej i drugiej randce udało mi się pozostać damą - kawa w modnym miejscu przy Placu Zbawiciela, kolacja w klimatycznej restauracji na Starówce. On płacił, a ja do domu dyskretnie wracałem komunikacją miejską, bo ostatnie pieniądze wydałem na nową marynarkę.\nZa trzecim razem wyskoczyliśmy na drinka. Jeden, drugi, trzeci i w damie obudziła się dziwka. Pojechaliśmy do jego apartamentu, serce starego Mokotowa. On na mnie, ja na nim, pod nim, obok… . Ktoś zapukał do drzwi. – To mój syn – powiedział.\nfot. Hannah Whitaker, The New York Times\nGdy opadły pierwsze emocje, czułem się zdezorientowany.\nNie wspominał o tym, że ma dziecko. A skoro ma dziecko, to może ma i żonę?\nJeszcze chwilę temu piłem drinka z pewnym siebie człowiekiem sukcesu, a teraz leżałem w łóżku faceta, który udaje szczęśliwego męża i prowadzi podwójne życie. Zastanawiało mnie jedno - dlaczego tak ryzykował i pojechaliśmy do niego? Byłem wściekły. I przerażony.\nCo, jeśli za chwilę znów ktoś zapuka? Tym razem córka? Żona? Teściowa? Nie mogłem wyjść z sypialni, więc spróbowałem podsłuchać coś przez drzwi…\nNiczego nie usłyszałem. Ubrałem się, dyskretnie wyszedłem na taras i zapaliłem papierosa. W moment wytrzeźwiałem i trochę się uspokoiłem. Zacząłem to wszystko analizować.\nGdyby miał żonę, nie przyjechalibyśmy tu, prawda? Może jest więc rozwodnikiem lub wdowcem? A może nie ma i nie było żadnej kobiety, a dziecko adoptował? Lubię dzieci, ale myśl, że mogę zostać macochą mimo wszystko mnie przerażała.\nAdam wrócił po kilkunastu minutach. Jego trzyletni synek już spał. Liczyłem na słowa wyjaśnienia, ale przekonał mnie, żebyśmy wrócili do łóżka. Po orgazmie, na którym ledwo się skupiłem, wysapał:\n– Dobrze, że Cię nie widział. Od razu powiedziałby mojej żonie.\nMężczyźni, sypiający – często za plecami żony – z innymi mężczyznami. Nie są żadną nowością.\nRobią tak, odkąd Adam i Ewa przestali być jedynymi ludźmi na Ziemi – od starożytnego Egiptu, przez średniowiecze, aż po dzisiaj. W starożytnej Grecji istniał ścisły podział życia społecznego i towarzyskiego. Greckie kobiety, do osiągnięcia starszego wieku, nie miały zbyt wiele swobody. Za to mężczyźni spędzali czas głównie w swoim towarzystwie, gdzie często przeżywali pierwsze erotyczne fascynacje. Powszechne były stosunki udowe, które „nie naruszały godności”, uprawiał je m. in. Platon. Dominujący mężczyzna wsuwał członka pomiędzy uda chłopca.\nŚredniowieczni królowie i książęta mieli – oprócz dam serca - nie tylko kochanki, ale i kochanków. Historycy do dziś dyskutują nad łóżkowymi upodobaniami Henryka Walezego czy Władysława Warneńczyka. Zresztą w czasach średniowiecza byliśmy bardzo tolerancyjni niż dzisiaj. Notabene, jako jeden z nielicznych krajów, nie karaliśmy homoseksualistów karą śmierci za ich orientację.\nMamy XXI wiek – transseksualista wchodzi do sejmu, drag queen wygrywa konkurs Eurowizji, zdeklarowany gej zostaje prezydentem jednego z największych polskich miast. Mimo to, wielu ludzi nadal boi się być sobą i decyduje się na życie w kłamstwie. Aby rodzice się nie czepiali? Żeby sąsiedzi nie gadali? Dla awansu w pracy?\nMężczyzna – pan i władca\nŻona Adama raz w tygodniu wyjeżdża służbowo – już wiem, dlaczego nasze spotkania odbywały się tylko w poniedziałki. Do północy synem opiekuje się niania – dlatego wracał do domu niczym uciekający z balu Kopciuszek.\nSpotkaliśmy się jeszcze tylko raz. Na mieście, długo rozmawialiśmy. Adam nie uważał się za homoseksualistę, a tym bardziej za ukrywającego się homoseksualistę. Nazwałem go więc biseksualnym heterykiem.\nKobiety go kręcą - ogląda się za nimi nawet przy mnie, jest to bardzo seksowne – i lubi seks ze swoją żoną, ale raz na jakiś czas potrzebuje seksu z chłopakiem. Mało tego, przyznał, że ma kilku kolegów, którzy również miewają podobne upodobania – Dopóki nie dajesz dupy, nie jesteś pedałem.\nHistoria zatoczyła koło? Erestes – mężczyzna starszy i dominujący, często człowiek sukcesu; żonaty, łowca i zdobywca. Eromenos – młody chłopiec; inaczej „paides”, słowo z greki, od którego pochodzi określenie „pederasta”.\nHomo i hetero do lamusa?\nKim są żonaci faceci, którzy mają słabość do płci własnej? Czy żona i dzieci naprawdę nie są przykrywką, ale świadomym wyborem? A może to tylko jeden z etapów odkrywania swojego homo- lub biseksualizmu?\nByć może nachodzą czasy, w których etykietki „homo”, „hetero”, i „bi” staną się zbędne. Może, za kilka następnych pokoleń, całkowicie ustąpią miejsca bardziej zuniwersalizowanemu porządkowi seksualnej sfery życia? Nie byłby to żaden postęp ani rewolucja, ale de facto powrót do korzeni.\nCzy hetero, geje i lesbijki to wymysł ludzi, którzy wszystko chcą nazywać i porządkować? Historia pokazuje, że kategoryzacja i ograniczanie się nie leżą jednak w naszej naturze.\n- Z facetem to nie zdrada - mówi Adam na koniec naszego ostatniego spotkania.\nKocha żonę, syna i są normalną rodziną. A o tym, że ma specyficznie upodobania, małżonce nie powie. To tylko zachcianka, bez której można przecież żyć.\nByła już prawie północ. Powiedziałem, że boli mnie głowa i wrócę do siebie taksówką.\nSkręciłem w Nowy Świat, zapaliłem papierosa i udałem się w stronę przystanku autobusowego.\nMijały mnie pary – małżonkowie, narzeczeni, kochankowie.\nZacząłem się zastanawiać: ile z tych kobiet powinno obawiać się, że ich mężczyznom czegoś brakuje? Czegoś, czego one same dać im nie mogą...\nDla www.mikołajnowak.pl w ramach #MikołajPromuje:\nCo myślicie o tekście Williama?\nCzekamy na Wasze komentarze pod opowiadaniem i na facebookowej stronie.\n#MikołajPromuje: Epicka Rozrywka - Patrycja Czubaj...\n#MikołajPromuje: Niech żyje nasza Republika! - Aga...\n#MikołajPromuje: Tamta Strona Lustra - Anika Werne...\n#MikołajPromuje: ON, ONA i ON - Z FACETEM TO NIE Z...


Muzeum Ziemi Kłodzkiej - ppt pobierz\nOpublikowałJeronim Pakuła Został zmieniony 8 lat temu\nPrezentacja na temat: "Muzeum Ziemi Kłodzkiej"— Zapis prezentacji:\n1 Muzeum Ziemi Kłodzkiej\nAreta i Gosia\n3 Początki muzeum Dawniej był to Konwikt Jezuicki powstał w 1622 roku przez złączenie wykupywanych przez jezuitów pięciu kamienic mieszczańskich. W latach przeprowadzono kapitalny remont budynku i umieszczono w nim Muzeum Ziemi Kłodzkiej.\n4 Wygląd Bryła konwiktu jest bardzo regularna, co podkreślają prostokątne okna i horyzontalne fryzy oraz centralnie zlokalizowany barokowy portal wejściowy. Wnętrza konwiktu są bardzo przestronne, dzięki czemu możliwe było umieszczenie w nim zbiorów Muzeum Ziemi Kłodzkiej. W podcieniach dziedzińca umieszczono liczne fragmenty kamiennych detali, rzeźb i portali pochodzących głownie z nieistniejących już w mieście budynków.\n11 Od początków działalności blisko 150 wystaw stałych i czasowych (nie licząc wystaw objazdowych). Do najciekawszych należały: 1966: X wieków Kłodzka 1970: Drewniana rzeźba gotycka w powiecie kłodzkim 1973: Kłodzka starówka – problemy odnowy 1974: Cyna w zbiorach Muzeum Ziemi Kłodzkiej 1981: Panoramy Miasta Kłodzka 1986: Oblicze Miasta 1988: Skarby naszych domów 1990: Oczy czasu (nagroda MKiS) 1992: Michał Klahr Starszy i jego theatrum sacrum (nagroda MKiS) 1993: 600 lat aptekarstwa kłodzkiego 1994: Park Narodowy Gór Stołowych (nagroda MKiS) 1996: Współczesne kłodzkie szkło artystyczne na tle tradycji szklarstwa Ziemi Kłodzkiej (nagroda MKiS) : cykl wystaw My Kłodczanie 2001: Dom w zwierciadle minionego czasu. Przestrzeń kulturowo-społeczna na przełomie XIX i XX wieku\nPobierz ppt "Muzeum Ziemi Kłodzkiej"


Strony (705): « Wstecz 1 ... 701 702 703 704 705 Dalej »\n25-08-2019, 05:24 AM (Ten post był ostatnio modyfikowany: 25-08-2019 05:26 AM przez RSC-2.)\nPierwszy karny dla Rakowa prawidłowy.\nZawodnik Lecha zwleka z wybiciem kozłującej piłki a potem zamiast w piłkę kopię z tyłu w nogę zawodnika Rakowa.\nZawodnikowi Lecha pomyliła się piłka z nogami przeciwnika.\nDrugi karny dla Rakowa prawidłowy.\nZawodnik Lecha ustawiony przodem do piłki robi ruch ręką i ręką odbija, zatrzymuje piłkę.\nZawodnikowi Lecha pomyliła się piłka nożna z piłką ręczną.\nPrzed oglądaniem meczu zapraszam do vision express.\nA ja jestem przerażony zarówno sędziowaniem w polskiej ekstraklasie jak i Twoją stronniczością.\n1. Nie mogę znaleźć obrazu sytuacji, więc wkleję analizę z weszlo.com, z którą się w 100% zgadzam: "Doprawdy chcielibyśmy wiedzieć, jakim cudem sędzia Złotek uznał, że Satka stojąc plecami do przeciwnika i szykując się do wybicia piłki miałby sfaulować Szczepańskiego. Ale w porządku – takie rzeczy w futbolu się zdarzają, Słowak faktyczne w jakiś tam sposób zaczepia zawodnika Rakowa. Natomiast dzieje się to na skutek tego, że Szczepański montuje mu się w plecy (żadne „bark w bark”) i kopie go w nogę. Pomocnik gospodarzy jest na przegranej pozycji, to Satka wygrał walkę o piłkę. Wybaczcie, ale jeśli będziemy gwizdać takie karne, to zaraz sędziowie zaczną wskazywać na wapno, bo ktoś powiedział w polu karnym „kurwa”. O jedenastce nie ma mowy, faul dla Lecha."\nNo i tak było, zawodnik Rakowa sfaulował Satkę, kopnął go - pierwszy popełnił przewinienie. Ewidentna i jasna sytuacja.\nBrak rzutu karnego?\nDrugi rzut karny dla Rakowa oczywiście prawidłowy.\n25-08-2019, 10:28 AM\nO, znalazłem pierwszą sytuację. Chłop z Rakowa najpierw łokciem atakuje Satkę, potem kopie go w nogę. Dopiero na koniec Satka gdzieś tam zahacza Rakowianina.\n25-08-2019, 05:32 PM\nCo mnie obchodzi Weszło. Ja mam oczy i sam widziałem.\nZawodnik Rakowa włożył nogę między zawodnika a piłkę i uprzedził zawodnika Lecha.\nZostał kopnięty w tył nogi.\nTo atak z tyłu na nogi i ewidentny karny.\nA przepychali się obydwaj i w przepychankach nie było faulu.\nMógł zawodnik Lecha przewrócić się i krzyknąć "ała"\nTo może wtedy byłby faul za spowodowanie upadku przeciwnika.\nNajpierw poznaj przepisy w grę a potem się wypowiadaj.\n25-08-2019, 06:35 PM\nTo przepisy są takie, że jak zawodnik przewróci się i krzyknie "ała" to jest faul, a jak nie upadnie i nie krzyknie "ała" to nie ma faulu?\nOk, nie znałem.\nKoniec tematu z mojej strony, bo, tradycyjnie, obrażasz, jak nie masz argumentów. Przywykłem.\n25-08-2019, 09:01 PM (Ten post był ostatnio modyfikowany: 25-08-2019 09:03 PM przez RSC-2.)\nAle Ty jesteś niekumaty.\nFaul jest za spowodowanie upadku przeciwnika. "Ała" to jest tylko dodatek jaki stosują czasem zawodnicy.\nTo nie jest obrażanie tylko krytyka.\nNie pisz głupot to nie będę Cię krytykował.\nJeżeli sędziowie ciągną kogoś do góry za uszy to najczęściej jest to Lech i Legia.\nWięc nie płacz bo to hipokryzja.\nI odnośnie hipokryzji taka moja mała dygresja.\nWojtek Kowalczyk z okazji przypomnienia w TVP Sport meczu z finału olimpijskiego w Barcelonie zaczepił Bońka.\nWytknął mu ostatnią porażkę młodzieżowej reprezentacji Polski z Hiszpanią 0-5 i zarzucił brak szkolenia młodzieży.\nOsobiście Kowalczyka lubię za jego bezpośredniość.\nAle w tym wypadku zachował się jak hipokryta.\nPolska przegrała z Hiszpanią w finale olimpijskim właśnie z winy Kowalczyka.\nTo on tylko w pierwszej połowie miał aż trzy 100% sytuacje.\nGdyby był skuteczny to wynik finału byłby całkiem inny.\nJeżeli chodzi o szkolenie młodzieży to chciałbym zapytać Kowalczyka jak wyglądało jego szkolenie w tamtych czasach.\nCzy nie było jeszcze gorzej niż obecnie.\nKowalczyk "szkolił" się na Bródnie i już zapomniał jak wyglądały jego "treningi"\n[Wojtek chyba chciał zaistnieć w mediach i dlatego nie zwracał uwagi na to co mówi.]\nWracając do sprawy - sam sędzia Złotek przyznał się do błędów, a Kolegium Sędziowskie zawiesiło go minimum na miesiąc za fatalne sędziowanie tego meczu.\nTo tyle w kwestii przepisów i poprzednich postów.\n28-08-2019, 06:27 AM (Ten post był ostatnio modyfikowany: 28-08-2019 07:02 AM przez RSC-2.)\nNie manipuluj i przestań się ośmieszać.\nPiszesz jak kibol z klapami na oczach, bo sprawa dotyczy Twojego klubu.\nPo pierwsze sprawa zawieszenia Złotka nie jest oficjalnie potwierdzona.\nPo drugie problemy Złotka dotyczą wcześniejszych meczy ,które sędziował i tam popełnił ewidentne błędy.\nPo trzecie błędy z meczu Raków - Lech nie dotyczą karnych ,a ja tylko o karnych pisałem.\nPo czwarte nie słuchaj Przesmyckiego.\nMnie nie obchodzi co pisze na ten temat Gazeta Wielkopolska i co mówi całe grono pseudoekspertów powiązanych z mocnymi finansowo klubami.\nWidziałem te akcje z rzutami karnymi i wiem co piszę .\nJa nie potrzebuję "eksperta" aby ocenić jak było..\nJest to moja ocena i goowno mnie obchodzi opinia innych oszołomów.\nMam mocne argumenty i dowody ,aby twierdzić ,że karne były prawidłowe\nO innych akcjach i błędach sędziego nie pisałem. Odniosłem się tylko do dwóch karnych.\n28-08-2019, 02:56 PM (Ten post był ostatnio modyfikowany: 28-08-2019 02:58 PM przez kubala1122331.)\nTo ja nie pisałem tylko o karnych. Ty piszesz tylko o nich, bo reszta nie pasuje do twojej tezy.\nZresztą, skoro znasz przepisy lepiej od sędziego Złotka, który przyznał się do błędów (tak, mówił o pierwszym karnym) i od ludzi, którzy te przepisy ustalają to nie ma co ciągnąć tematu. Tym bardziej, że to ja podałem konkretne zdjęcia i je omówiłem. Ty, w swoim stylu, rzuciłeś jedynie ogólnikami.\n[wciąż czekam na odpowiedź o większych wałkach niż Briedis - Głowacki, których podobno było wiele. Minęły już ponad dwa miesiące.]\n28-08-2019, 08:50 PM\nPisałeś o karnych.\nPod moim wpisem pisałeś już o karnych.\n[Haye - Harrison]\nAktualny czas: 25-06-2022, 05:34 AM Polskie tłumaczenie © 2007-2022 Polski Support MyBB


Serwery i partnerzy - Computerworld - Wiadomości IT, biznes IT, praca w IT, konferencje\nSerwery i partnerzy\nDobry rok na trudnym rynku - tak komentuje się w Microsoft ostatni rok, mimo że wzrost sprzedaży był wyraźnie niższy niż w dwóch poprzednich latach.\nO prawie 13% wzrosły przychody polskiego oddziału Microsoftu w 2002 r. w porównaniu z rokiem poprzednim. Wprawdzie wzrost jest istotnie mniejszy niż rok czy dwa lata temu, ale przedstawiciele firmy mają wiele argumentów na potwierdzenie dobrej kondycji spółki, która 2002 r. zamknęła najwyższymi w dziesięcioletniej historii przychodami 620 mln zł. Najważniejszy z tych argumentów to rosnące udziały w rynku systemów operacyjnych i aplikacji.\nPartner w ciężkich czasach\nUbiegły rok był dla Tomasza Bochenka trzecim na stanowisku dyrektora generalnego polskiego oddziału Microsoftu. Specjalnością, którą rozwinął w poprzednich firmach (m.in. Compaq i IBM), jest organizacja kanału sprzedaży. Ta umiejętność jest szczególnie przydatna w takiej firmie, jak Microsoft. Do grona jej potencjalnych klientów należy parę milionów użytkowników PC, co najmniej kilkadziesiąt tysięcy małych i średnich firm oraz kilkaset największych polskich przedsiębiorstw. Do każdej grupy trzeba dotrzeć z innymi produktami i innym przesłaniem marketingowym.\nTomasz Bochenek, dyrektor generalny Microsoft Polska\nPo zmianie dyrektora spółki w 2000 r. najważniejszymi były inwestycje w kanał partnerski. Pojawiły się nowe formy sprzedaży. Regionalni sprzedawcy - "emisariusze" Microsoftu w 5 głównych regionach kraju na co dzień wspierają partnerów i w razie potrzeby reprezentują ich interesy w centrali. Ten projekt zostanie w tym roku rozszerzony na kolejne regiony. Rozwinięty został dział telesales - zatrudnieni w nim handlowcy mają "pod opieką" łącznie kilka tysięcy klientów. W dużej mierze to właśnie tym inwestycjom Microsoft zawdzięczał przekonujące, sięgające 20-30% rocznie, wzrosty wartości sprzedaży od 2000 r. Microsoft rozwijał się dwa, trzy razy szybciej niż cały krajowy rynek.\nW zeszłym roku Microsoft zanotował mniejszy wzrost przychodów ze sprzedaży oprogramowania dużym przedsiębiorstwom, choć to jeden z priorytetów całej korporacji. Jak wyjaśnia Tomasz Bochenek, powodem nie było odwrócenie się użytkowników od technologii oferowanej przez jego firmę, ale zmiany w polityce licencyjnej. W 2002 r. wielu dużym klientom kończyły się długoletnie umowy zawarte z Microsoftem. Nowe umowy obejmują już tylko prawo do użytkowania przez kolejne 3 lata najnowszych wersji systemów i aplikacji; nie dotyczą opłat licencyjnych, które zostały uiszczone przez klienta przy podpisywaniu pierwszej umowy. Na przedłużeniu umowy Microsoft zarabia mniej niż w chwili jej zawierania, ale ten stan nie jest powodem do zmartwień. "Chcemy, aby w przyszłym roku 75% stacji roboczych u naszych największych klientów, na których pracuje nasze oprogramowanie, było objętych długoletnimi umowami licencyjnymi" - mówi Tomasz Bochenek.\nJak większość firm z czołówki Computerworld TOP 200, które odczuły spadek inwestycji w informatykę w bankach i firmach telekomunikacyjnych, Microsoft wychwala dynamikę rynku małych i średnich przedsiębiorstw, podkreślając swoje zaangażowanie w tym sektorze i nadzieje związane ze small businessem. Nadzieje tym większe, im szybciej Polska wejdzie i zaaklimatyzuje się w Unii Europejskiej.\nZ czego żyje Microsoft?\nSprzedaż oprogramowania pozostaje głównym źródłem dochodów. Kiedy przed kilkoma laty korporacja ogłosiła, że zamierza wyjść naprzeciw potrzebom dużych przedsiębiorstw i rozwinąć działalność usługową, mogło się wydawać, iż Microsoft podąża w kierunku obranym przez HP i IBM. "Żyjemy przede wszystkim ze sprzedaży oprogramowania. Nie działamy jak typowa firma serwisowa szeroko oferująca usługi. W tej dziedzinie blisko współpracujemy z partnerami i to głównie oni czerpią korzyści z wdrażania projektów na podstawie naszych technologii" - wyjaśnia Tomasz Bochenek.\nOprogramowanie serwerowe jest priorytetem dla całej korporacji i w ten rynek Microsoft inwestuje w Polsce zdecydowanie najwięcej, ale lokomotywą nadal jest "desktop", czyli część produktów przeznaczonych do instalacji na stacjach roboczych. Sprzedaż Windows i Office indywidualnym użytkownikom to zaledwie kilka procent przychodów. Gros zakupów przypada na użytkowników instytucjonalnych.\nW Polsce sprzedaje się rocznie ok. miliona komputerów osobistych.\nSądząc po udziale, jaki Microsoft ma w rynku systemów operacyjnych dla PC - po wyłączeniu części zawładniętej przez piratów - teoretycznie każdego roku na nowych komputerach powinno być zainstalowanych ponad 700 tys. kopii systemu Windows. W rzeczywistości liczba ta jest mniejsza. Stanowiące istotną część całości licencje multinational, oferowane wraz z komputerami produkowanymi przez międzynarodowe firmy, np. Dell, HP, Toshiba, w ogóle nie są odnotowywane w bilansie polskiego oddziału Microsoftu.\nERP piętro niżej\nOd przyszłego roku finansowego Microsoft Business Solutions wejdzie w struktury polskiego oddziału. MBS powstał z połączenia Navision Software i Great Plains Software. Obie firmy Microsoft przejął z myślą o ekspansji na rynek aplikacji biznesowych. MBS mieści się w tym samym biurowcu, co centrala Microsoftu, jest jeszcze ale zachowana formalna odrębność spółek.\nNa razie Microsoft Business Solutions oferuje oprogramowanie Navision. Prawo sprzedaży aplikacji Great Plains zachowała firma, która wcześniej reprezentowała na polskim rynku. Sytuację komplikuje fakt, że spółka GPS Polska z Gdyni stanowiła wspólne przedsięwzięcie amerykańskiego GPS i polskiego dystrybutora tego oprogramowania. Trwają rozmowy z polskimi udziałowcami, ale trudno oceniać, kiedy Microsoft będzie mógł oferować w Polsce oba pakiety wspomagające zarządzanie przedsiębiorstwem.


Organizer dla dziecka do samochodu - który wybrać? - Auto-Białołęka\nKażdy, kto na co dzień podróżuje z dzieckiem wie, że wyobraźnia maluchów jest niczym nieograniczona. Szybko też się nudzą, a trasa nie zawsze jest krótka, zwłaszcza że często zdarzają się w mieście korki.\nTrzeba mieć więc pod ręką coś, co zainteresuje małego człowieka. Nie musi to być od razu tablet czy inny elektroniczny gadżet. W aucie najmłodsi mogą mieć zabawki i książeczki. Tylko gdzie je przechowywać? Tu z pomocą przychodzi organizer na fotel. Specjaliści przestrzegają: we wnętrzu samochodu w czasie podróży nie powinny znajdować się żadne przedmioty leżące swobodnie na siedzeniu czy półce przy tylnej szybie. Zwykła butelka wody w czasie wypadku zostaje wprawiona w ruch i może z impetem uderzyć pasażera. A przecież tak wielu z nas wozi w aucie wiele przedmiotów, które mogą się przydać, np. parasol. Z kolei rodzice dzieci potrafią nawet na krótkich trasach mieć na siedzeniu całe mnóstwo zabawek, gier, chusteczek oraz bidon z piciem. Mały podróżnik nie zawsze wykazuje się bowiem cierpliwością i trzeba mu zorganizować czas. W tym celu podaje mu się książeczkę czy samochodzik, ale – jak to zwykle bywa – nasze pociechy są nimi zainteresowane tylko przez krótki czas.\nTrzeba być więc przygotowanym na każdą okoliczność. By jednak nie robić bałaganu i nie stwarzać niebezpieczeństwa, wiele osób decyduje się kupić praktyczny organizer dla dziecka do samochodu. Montuje się go na oparcie fotela pasażera. Posiada wiele rożnej wielkości przegródek i kieszeni. Daje się w nich przechowywać wszystko – od zabawek po drobne przekąski. Organizer sprawdza się nie tylko na dłuższe podróże, ale i na co dzień. Można w nim ułożyć wszystko, co może się przydać, gdy w samochodzie jest dziecko. A więc znajdzie się tam miejsce dla chusteczek higienicznych i chusteczek nawilżanych. Niektóre z tego rodzaju produktów posiadają termoodporną przegrodę, która sprawdzi się zawłaszcza latem oraz w czasie wyjazdów na wakacje, gdzie do pokonania jest nierzadko kilkaset kilometrów. Można trzymać w niej butelkę z sokiem lub wodę. Na rynku są też modele organizerów wyposażone w miejsce na tablet. Ale oprócz funkcji praktycznej, organizery dla dziecka pełnią też dodatkową rolę – chronią fotel przed zabrudzeniem. A wiadomo, że małe nóżki nie zawsze pozostają w miejscu i czasem kopią oparcie.\nTaki organizer w razie zabrudzenia łatwo jest zdjąć i wyprać. Montowany jest na specjalnych klamrach lub sznurkach, co ułatwia ich szybki montaż i demontaż. Jest to więc bardzo przydatny gadżet, który spodobał się już wielu kierowcom.\n« Zakup nowej linki do maszyny rolniczej Profesjonalne kosmetyki samochodowe ADBL »


Konfiguracja magazynu BaseLinker – Pomoc BaseLinker\nMagazyn BaseLinkera jest prostym w budowie narzędziem, które umożliwia przede wszystkim stworzenie bazy produktów do wystawiania na platformach marketplace typu Allegro i eBay oraz prowadzenie stanu magazynowego.\nNie jest możliwa szczegółowa ewidencja towarów, przyjęć, wydań, zwrotów itp. W przyszłości planowana jest przebudowa całego działu, co umożliwi wprowadzenie wielu nowych funkcjonalności.\nMagazyn produktów BaseLinker przeznaczony jest dla sprzedawców nieposiadających zewnętrznej bazy produktów (np. sklepu internetowego). Zalecamy, aby sprzedawcy posiadający sklep korzystali z magazynu sklepu.\nWyjątkiem jest np. sytuacja, jeśli na Allegro/eBay sprzedawane są produkty, których nie ma w sklepie. Po podłączeniu sklepu internetowego produkty z magazynu widoczne są „w locie” w dziale Allegro / eBay / pozostałe marketplace → Wystawianie.\nSzczegółowe informacje na ten temat znajdują się w artykule Import produktów.\nPamiętaj o regularnym tworzeniu kopii zapasowych magazynu.\nNiepoprawnie skonfigurowany import może spowodować nieodwracalną utratę danych (np. usunięcie opisów lub nadpisanie ich inną wartością). Ponadto usunięcie danej kategorii produktów spowoduje usunięcie wszystkich przypisanych do niej produktów.\nKopię zapasową możesz wykonać, pobierając plik z magazynem w dziale Magazyn BaseLinker » Eksport (polecamy domyślny eksport do formatu XML). Przy czym taki eksport nie uwzględnia zdjęć produktów.\nProdukty widoczne są do wystawienia w dziale Allegro / eBay / pozostałe marketplace → Wystawianie. Wystawianie aukcji produktów z magazynu odbywa się tak samo, jak wystawianie produktów ze sklepu. Dodatkowe informacje na ten temat znajdują się w artykule Wystawianie aukcji i ofert.\nZanim zaczniesz wystawiać, pamiętaj o skonfigurowaniu systemu, by uprościć wystawianie do kilku kliknięć. Szczegółowe informacje na temat konfiguracji poszczególnych modułów znajdują się w artykule Konfiguracja BaseLinkera.\nBaseLinker może synchronizować stany i ceny na aukcjach zgodnie ze stanem w magazynie BaseLinker, a także obniżać stan magazynowy produktu po zakupie.\nSzczegółowe informacje o synchronizacjach znajdziesz w artykule Synchronizacja stanów i cen.\nMagazyn BaseLinkera nie ma waluty. Oznacza to, iż jeśli przy produkcie będzie widniało np. 100 zł, to podczas wystawiania aukcji na Allegro cena produkty wyniesie 100 złotych, na eBay.de będzie to 100 euro, a na eBay.co.uk będzie to 100 funtów.\nW ustawieniach danego konta Integracje → Allegro / eBay / pozostałe marketplace → Ustawienia aukcji możesz ustawić mnożnik ceny, który ma wpływ na cenę w formularzu aukcji.\nSzczegółowe informacje na ten temat znajdują się w artykule Domyślne ustawienia ofert.\nVat, EAN, SKU oraz waga\nEAN / SKU / VAT / waga, jakie pobierają się w zamówieniach są takie jakie były przy produkcie w magazynie w momencie wystawiania aukcji na jego podstawie lub w momencie powiązywania aukcji z tym produktem.\nJeśli w międzyczasie zmienisz EAN / SKU/ VAT lub wagę przy produkcie w magazynie, pamiętaj, by ponownie powiązać aukcję z tym produktem. W przeciwnym wypadku dane nie zaktualizują się w nowych zamówieniach.\nPowiązanie pomiędzy aukcją / ofertą a produktem w magazynie następuje na podstawie ID produktu. Natomiast zalecamy, aby każdy produkt miał również oddzielny numer SKU oraz EAN.\nTen sam numer SKU przypisany do kilku produktów może powodować następujące błędy:\nnieprawidłowe zliczanie sumy produktów w zamówieniu\nproblem z przekazywaniem zamówienia do systemu ERP\nproblem z przekazywaniem zamówienia do systemu księgowości internetowej


Chleb bananowy z białą czekoladą - Kuchnia+\n21 ocen Średnia ocena: 3.50\nNa słodko (odc.23)\n1¼ szklanki mąki\n1¼ łyżeczki proszku do pieczenia\n¾ szklanki posiekanej białej czekolady plus czekolada do dekoracji\nBanany rozgnieść widelcem, powinno być około ¾ szklanki masy, odstawić. W misce utrzeć masło z cukrem, jajko, dolać ekstrakt wanilii. Do drugiej miski przesiać mąkę, proszek do pieczenia, sodę oczyszczoną, cynamon i sól. Do masła z cukrem dodawać na przemian mąkę i bananowe purée, mieszając na gładką masę. Dodać posiekaną czekoladę i wymieszać. Keksówkę posmarować tłuszczem i wysypać mąką. Przełożyć łyżką ciasto do foremki. W trakcie pieczenia objętość ciasta powinna się podwoić. Wstawić na 50 - 60 minut do piekarnika rozgrzanego do 175 stopni na środkową półkę. Gdy chleb wystygnie, przy pomocy pergaminowego rożka polewać białą, roztopioną czekoladą.\nTORT BANANOWY Z MASĄ SEROWĄ\nSerek śmietankowy ubijać z masłem za pomocą miksera aż uzyskamy gładką konsystencję. Zmniejszyć prędkość, dodać cukier puder, a następnie kwaśną śmietankę.\nPodwójną ilość ciasta wg. powyższego przepisu, upiec w dwóch okrągłych foremkach. Przestudzić i przełożyć masą serową, którą też należy posmarować boki. Sztywną skrobaczkę do ciasta, która ma kąt prosty, przeciągnąć dookoła, żeby wygładzić powierzchnię. Boki ozdobić przy pomocy linijki cukierniczej. Na wierzchu przybrać wiórkami z białej czekolady wykonanymi przy pomocy obieraczki do warzyw.\nKasiakalkol 5 lat temu\ndudek 9 lat temu\na co z jajkiem??\nTartaletki z owocami i bezą kokosową\nOponki Mamy Alicji z kremem cytrynowym Jagny\nŚledź XXI wieku\nZupa-krem z brzydkich warzyw z masłem orzechowym\nZapiekane nachosy z serami i reliszem pomidorowym\nSzybki ramen po polsku\nMielone kotlety z sarny z chlebowo-grzybowym sosem


Sebastian Kawa » Nie ma inwersji\nNie ma inwersji\nZ zazdrością spoglądamy na piękną pogodę nad Europą.\nPraca wre. Przegrzaniu pracowników zapobiega rzęsisty deszcz jakiego czarna ziemia dawno nie widziała. Lokalne przysłowie mówi: dwa deszcze w maju zapewnią urodzaju. Teraz nie dwa a jeden deszcz trwający ciągle od 2 tygodni zalał czarnoziemy i zmienił niższe miejsca w jeziorka nadające się do uprawiania żeglarstwa. Mokną szybowce, cierpią piloci,oraz miejscowi ludzie na wsi, którym nie zawsze poziom życia pozwala na swobodne przejście takiej niepogody. Na początku wiatr z południa niósł wilgotne, ale ciepłe powietrze.Teraz mokniemy i marzniemy\nDomki ładniejsze niż ekskluzywny resort w pobliżu.\nW tej niesprzyjającej aurze w zdumiewający sposób zmienia się oblicze klubu szybowcowego Sapsan ( sokół ). Powstało kilkanaście małych drewniane domki dla gości, dwa większe, pachnące jeszcze farbą apartamenty.Połączono to drewnianymi podestami, które pozwalają przejść suchą i nieubłoconą nogą w tej nieciekawej pogodzie.\nMały trap prowadzi do przyklejonego do ściany klubu podium. Wszystkiego dopełnia domek kawiarnia „Pod trzema Jantarami” z dostawionym dużym namiotem, który szybko stał się centrum lotniskowe go życia. Wolontariusze i wolontariuszki dbają, by nikt nie był na lotnisku głodny i jak tak dalej pójdzie będziemy musieli z Jantarów usunąć akumulatory, albo radia aby przejść kontrolę masy maksymalnej do startu. Smakowitych kąsków jest mnóstwo a przy takiej aurze ruszyć się, choćby na spacer nie ma jak. Poprawiły się asfalty, szutry i / a jakże by inaczej/ powstał radiowęzeł z którego popłynęły słowa ” piervym diełom, piervym diełom samoliety, no a dievoczki, a dievoczki patom…” Do wczoraj infrastruktura lotniska składała się z kilku powojskowych samochodów; mobilnego warsztatu, polowej radiostacji i mobilnego domku mieszkalnego. Same w sobie to budzące zaciekawienie przyjezdnych eksponaty. Widziałem cos takiego dość dawno temu, korzystając z wojskowej komory niskich ciśnień w ośrodku Gronik koło Zakopanego. Ale było to już wieki wstecz. Tutaj, wojskowy sprzęt nadal spełnia swoją rolę i po przejściu do cywilnej służby okazuje się przydatny.\n6 tygodni temu leżał tu śnieg i hulał wiatr w bieriozkach.\nPiękny domek powstał w 3 dni.\nDomek pilota i pilotki.Przy pogodzie, w której chłodna i gęsta mżawka momentalnie po wyjściu na zewnątrz mgli okulary Ludka Klugera z Czech do tego stopnia, że woli nie „guliat po parku”, powoli wypełniają się miejsca na stojankach Jantarami. Dość niezwykły i zapomniany widok, jeden typ szybowca dla wszystkich. Lata temu tak wyglądały szybowcowe mistrzostwa Polski, gdzie kilkadziesiąt „toporków”, prostych , jak od linijki skrzydeł stało zakotwiczonych na trawie w deszczu i palącym słońcu. Pokrowców nie było, ale pomalowane toksycznym poliuretanem plastiki wytrzymywały. Największym zagrożeniem były burze, które przy pechowym zbiegu okoliczności przewracały, niszczyły podmucham i gradem zakotwiczony sprzęt.\nPracy przy sprzęcie jest sporo, bo nie było w szybowcach nowoczesnych przyrządów elektronicznych, które każdy z uczestników musiał przywieźć sam. A Grand Prix to Grand Prix. Wymagający start, sekundowe różnice na mecie i dodatkowe limity prędkości czy wysokości powodują, że trudno się ścigać bez nowoczesnej elektroniki. Marzną plecy i ręce ale pracę trzeba wykonać. Początkowo odkładaliśmy to, ale kolejne dni treningu minęły, pogoda niezmiennie deszczowa i miała się poprawić dopiero w pierwszym dniu zawodów, więc walcząc z mokrymi pokrowcami i błotem zrobiliśmy co trzeba. Mam nadzieję. Wypożyczony dla mnie Jantar, świeżo po remoncie/ niestety w Polsce/ wymagał pracy przy kabince, która została źle dopasowana i nowej instalacji akumulatorów. Rozebraliśmy go i złożyli na nowo. Sprawdziliśmy podwozie i wyważenie. Ma zablokowane hamulce aerodynamiczne, co będzie stanowiło dodatkowe utrudnienie na linii startu. Oby tylko to.\nKawa z Międzybrodzia ma talent do psucia szybowców przed zawodami. Standardowo dzięki deszczowej pogodzie trwa tydzień grzebania w szybowcu. Dopasowanie kabiny, instalacje, przyrządy, akumulatory, radio, podwozie, ogumienie, klapki, rurki TE, wyważenie, ogon. Operacji opierają się jeszcze skrzydła, ale zablokowane hamulce czeka laroskopia… Nie powiem gdzie był remontowany, bo wstyd.\nVitalij Borovik sprawdza się w kowalskich pracach na ołowianym ciężarku do ogona. Przy takiej dbałości o nasze odżywianie niedługo wszyscy będą musieli się w takie wyposażyć.\nPola do lądowania są ogromne i większym problemem niż zmieścić się z dobiegiem będzie to, aby przypadkiem nie przyziemić zbyt daleko od drogi. W miękkiej ziem potężnych czarnych pól wyciągniecie szybowca oznacza ciężką orkę kilometrów czarnoziemu. Oranie szybowcem jest mało ciekawym zajęciem, a teraz błoto i deszczowe jeziorka jeszcze bardziej to utrudnią. Oby nieszczęśnika lądującego w polu było widać z drogi, bo inaczej zostanie aż pola skuje mróz i znów staną się przejezdne.\nW międzyczasie normalne procedury zawodów. Rejestracja, numery logerów dla sędziego, rejestracja na paralotniowym ( !) trakingu. Trochę zachodu wymagało uzyskanie validacji licencji, ale teraz, z rosyjską licencją ważną do końca 2018 roku możemy jeszcze wiele zdziałać. Nie było łatwo ich zorganizować. Z braku innego praktycznego rozwiązania w państwowych przepisach zostaliśmy pilotami zawodowymi, co nam wcale nie przeszkadza, więc teraz snujemy plany jak to wykorzystać. Koledzy i szybowniczki z Kazania opowiadają o szerokich poziomkowych polach i szlakach nad europejską częścią Rosji. Nowosybirski klub chwali się wyprawami w Ałtaj, a jutro przyjedzie gospodarz lotniska z Kisłowodska , gdzie nasz lotniskowy spekulant ( sympatycznie tak się nazywa Ludek Kluger z Czech) zorganizował sprzedaż kilku Vivatów i mamy okazję spróbować latania na Kaukazie. Kamczatka- ach! Vova pokazał kilka zdjęć soczewek i rotorów z jego rodzinnych stron, które przyprawiły o szybsze bicie serca znawców tego zjawiska. Ale tam nie ma jak wylądować. Wydaje się , że możliwości jest wiele, ale co będzie zobaczymy.\nZorganizowano konferencje prasową dla lokalnych i federalnych mediów. Katia, klubowa akrobatka, kompletuje sprzęt do filmowania zawodów a na stałe wśród Jantarów zagościła pani fotograf prasowy.\nW pogodzie jak z koszmaru organizatora zawodów, Anton, sponsor aeroklubu w zaskakująco serdeczny sposób uatrakcyjnia pobyt gościom. Najbliżej jest do Voroneża, więc mamy okazję odwiedzać to miasto każdego popołudnia. Przy okazji wycieczek w gorod, poznaliśmy historię lokalnych ziem, które początkowo były rubieżą Rosji, stykająca się z ludami stepów, Tatrasko – Mongolskimi. Wielkie rzeki , uzupełnione ziemnym Wałem Tatarskim stanowiły granicę Wielkiego Księstwa Moskiewskiego. My, w Usman, jesteśmy już za tym wałem. Mniej więcej właśnie tu, lasy zastępował step dogodny do poruszania się na koniach i przyjazny ludom wędrującym. Tatarzy nie zajmowali lasów, ale przez wieki wtopili się w ludność także Rosji. Mniej więcej tu powinny się zaczynać wspaniałe szybowcowe warunki, dość suche, ale cumulusowe pogody z wysokimi podstawami.\nWoroneż wziął nazwę od wód zmywających czarnoziem i z tego powodu czarnych jak wronie pióra. W Woroneżu odwiedziliśmy historyczny statek, replikę pierwszego okrętu flagowego Rosji, „Гото Предестинация” „Godo Predestinacja” który wybudowany nad rzeką Woroneż stał się początkiem rosyjskiej floty Azowskiej i powodem, dla którego tu Admiralicja miała siedzibę w centrum stepu, a nie w morskim porcie. Wieki rozwijała się stocznia, miasto, szkoły i administracja.\nZ Piotrem Pierwszym planujemy wyprawę na Morze Czarne.\nEkskurso i rukovoditielka a zarazem kapitanka statku.\nStalowe dno i silnik nieomylnie wskazuje, ze jest to tylko kopia statku z 1698 roku, tamten został sprzedany wieki temu Cesarstwu Otomańskiemu. Zdobienia wojennego statku robią wrażenie.\nDzisiaj po pierwszej piotrowskiej drewnianej twierdzy na wysokim brzegu nie został ślad, ale ostała się cerkiew z tego okresu, teraz w niewielkiej meliorowanej depresji, poniżej poziomu wód zalewu.\nZaskakujące ile artefaktów w okolicy zostawiły przemieszczające się ludy od epoki kamiennej po dziś dzień. Ostatnie eksponaty muzeum w Voroneżu to silnik trzeciego stopnia rakiety.\nEkskursja z przewodniczką po mieście dopełniła programu, a dzisiaj kto chciał mógł pojechać jeszcze do oceanarium, jednego z czterech w Rosji, aby nakarmić akuły ( rekiny) meteorologiem. W takim deszczu stos byłby niepraktyczny, więc znalazł się taki sposób na przynoszącego złe wieści. No, były też i inne próby, bo dwukrotnie byliśmy już ugoszczeni w mieście na kolacji, ale nieskuteczne, choć sytość paraliżowała ruchy. Wczorajsza miała bardzo symboliczny charakter, gdzie racząc się ukraińską kuchnią, prowadzoną przez veterankę z Afganistanu i bratniej pomocy w Pradze- panią pułkownik wojskowych służb medycznych na emeryturze- zasiedli Polacy, Czesi, Litwini,Ukraincy, Estończycy, Rosjanie a wśród nich Wowa z Kamczatki. Oj, wiele było życzeń. Oczywistym było, jak wiele sympatii mamy do siebie, bez udziału polityków. W pokoiku VIP restauracji smak ukraińskiego barszczu podobno smakowali Jelcyn, Tymoszenko i inni przywódcy.\nJutro prognoza wróży wreszcie niewielką poprawę i oby niebo pokryły cumulusy tak, byśmy nie spoglądali z zazdrością na kamery internetowe pod Bojnickim zamkiem. Własnie zaczął się tam obóz i zawody a pierwszy dzień przywitał uczestników pogodą jak z obrazka. W Bojnicach pojawiają się pierwsze szybowce, które ukończyły trasę. U nas właśnie przestało padać.\nO 18 odbył się kolejny briefing przypominający skomplikowane procedury Grand Prix. Przed jutrzejszą konkurencją zawodnicy wylosowali pozycje na starcie , wieczorem grill i zaczynamy. Oby pojawiła się inwersja hamująca rozwój chmur.\nOdwiedziły nas na tankowanie 4 Jakowlewy 52\nNowe kempingi lotniska\nNa lotnisku mamy tylko polskie i Czeskie sprzety. Zlitny, Wilgi , Jantary i Blaniki. No jest Arcus.\nDomek pilota i pilotki.\nVova z Kamczatki ma wszystkie talenty. Łowi ryby kopnięciem . Pierwsze dwie oddaje niedźwiedziom a potem klepie misia po łepetynie. Dowiedzieliśmy się jak wytapiać ołów w grilu i odlewać ciężarki w formie z piasku.\nKawa z Międzybrodzia ma talent do psucia szybowców przed zawodami. Standardowo dzięki deszczowej pogodzie trwa tydzień grzebania w szybowcu. Dopasowanie kabiny, instalacje, przyrządy, akumulatory, radio, podwozie, ogumienie, klapki,, rurki TE, wyważenie, ogon. Operacji opierają się jeszcze skrzydła, ale zablokowane hamulce czeka laroskopia… Nie powiem gdzie był remontowany, bo wstyd.\nDodano: 01.05.2016Przez: kris burzynski\nDzieki za „update”. Sebastian, trzymam kciuki za kolejny Sukces. Widze, ze podobnie jak Tomasz masz talent pisarski. Pozdrowienia dla Teamu, burza\nDodano: 01.05.2016Przez: Henryk Wołowicz\nJak zwykle piekny i interesujący opis. Mistrz pióra i przestworzy na wszystko ma czas !!! DZIĘKI !!!!\nDodano: 01.05.2016Przez: Henryk Doruch\nz fejsbuka GP2016=\nDodano: 02.05.2016Przez: Henryk Doruch\n=Z ywcem! \_nie jestem pewien,czy to na miejscu?\_


Blaszany gont | przelotnie-pobieżnie-przejściowo\n« Nie tylko polskie\nLubogoszcz i Rabka »\nPodczas jednej z niedawnych jazd pod Tatry – w ogólnej niemożności wyprzedzania i szczególnych spowolnieniach pod Luboń Mały, przed mostem w Białym Dunajcu, itd. – był czas na kontemplowanie towarzystwa: pojazdu reklamującego i transportującego alternatywne pokrycia dachowe.\nPlenią się tombaki, ersatze! Jak leylandii i inne czystopolskośródziemnomorskie szybkorosnące iglaki (zamiast wycinanych na potęgę lip i innego starodrzwewu okołokościelnego, lekceważonej leszczyny, skompromitowanej brzozy, wierzby płaczki lubianej tylko w pewnych kręgach). Albo okładziny podmurówkowe, udające coś-tam. Lub listwy okołopodłogowe, od których misterny „drzewny” deseń odkleja się już po roku.\nMa być ekonomicznie, wygodniej, bezpieczniej dla obiektu i ubezpieczających go… ale jednak honorowo wyglądać, nie goło i nie tanio tak całkiem. „Po naszemu, ale technologicznie” – usłyszałam niedawno.\nŻal oryginału. Może najbardziej ząbka Turbaczowej werandy – aby uchwycić jako-tako Tatry (tak czy owak najczęściej pod światło), trzeba z cienia skadrować koronkę gór od dołu z piłą gontu od góry…\nTrzeba było. – Podczas remontu dachu zmieniono gont na blaszany, który jeszcze się jak widać nie dorobił zębatych modułów, cięty jest z prosta (duza scęścia, małe kosta, powiedziałby wieszcz W).\nA może w góralskich domach znajdziemy już stalowe sosręby? Plastikowe? Stalowe w plastikowej okładzinie?\nSosręb kojarzy się ceprowi z Kamilem Stochem a ten z… Chatką Stochatką oczywiście. Cokolwiek rzec o inwestycji pana Kamila – nie zakwestionujemy jakości-autentyczności materiałów i gontów jej, ręcznej roboty, ozdobności kielo cud. Jeszcze kwieciściej prezentuje się chatynka nieopodal czyli opowyżej, koło kościoła. Bale nie z Bali ani innych Chin ;p – a genetycznie góralskie… może nawet śtucnie niby-kornikiem porysowane?\n— Tak przypomniał się styl is-it-real-is-it-fake. Nie słyszeli? – Ano, w grudniu 1996 przyleciała do Londka niejaka Madonna (Evitę promować). Niektórzy wypatrywali śladów ciąży, inni wpatrywali się w… futro. – Tym to sposobem jeszcze inni zatrybili, że jest taki trynd w dobrach luksusowych i jak (niezgrabnie) się nazywa.\nLecz gdy otula Madonnę – superfit nawet w ciąży – nazwać się może bądźjak, prawda?\nThis entry was posted on 23 marca 2017 at 4:44 pm and is filed under a cappella.\tYou can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.\nKomentarzy 18 to “Blaszany gont”\n23 marca 2017 o 5:03 pm\n23 marca 2017 o 5:56 pm\nPodpisuję się obiema rękoma pod zastrzeżeniami i żartobliwym tonem Autorki. 🙂\n23 marca 2017 o 6:25 pm\nCO to za cenzura kazała Tobie pominąć język panujący?\n23 marca 2017 o 7:00 pm\nMoże zastrzeżenia i żartobliwy ton wychodzą nNietoperkom lepiej w jednych językach, niż w innych?…?…?…\n23 marca 2017 o 7:30 pm\nA propos różnych pociesznych żyjątek szukających sobie nisz życiowych pod zaskakującymi dachami… czasem nie-do-końca zadaszonymi… => Iguana składa pożegnalną wizytę śródmeczową pewnemu weteranowi tenisa:\nA on co? — A on sobie selfika strzelił w przerwie meczu (przerwie na odłowienie zwierzątka…) — Co Ty na to, Nietoperku? 😉 😎\n23 marca 2017 o 7:46 pm\nCo udają niektóre okładziny podmurówkowe?\nJuż wiem, one imitują tani plastik, albo gips, a są z papier-mâché! 😉\n23 marca 2017 o 8:56 pm\nLipa to lipa. Dużo liści i jakieś słodkie kwiecie wszystko oblepiające.\nDzięki Szyszkodnikowi pozbyłem się tego paskudztwa nieprzykościelnego i teraz trzeba porąbać.\nJedna siekiera już poszła, więc musiałem zanabyć laserowo ostrzonego Fiskarsa (lokowanie produktu) w zestawie z ostrzałką – 30 złotych taniej niż bez. A sama ostrzałka 61 – to ci ekonomiczny paradoks hipermarketowy!\n23 marca 2017 o 9:06 pm\nGdzie się nie rozejrzeć – siekiera przyłożona do pnia…\nPorąbany kraj, umiłowany kraj, porąbane i miasta i wioski…\nI żeby choć jaki nowy Wit Stwosz wyszedł z tej lipy, a niech i udawany, pardon (l)imitowany… — wszystko pewnie w kominkach wyląduje…\n24 marca 2017 o 7:07 am\nblaszany gont? – ohyda!\n24 marca 2017 o 7:37 am\n@Basia: Mam wątpliwości co do tego „porąbanego” kraju. Z pewnością wycinka ruszyła i jest intensywna. Pytanie tylko, czy rzeczywiście, w skali lat, stanowi znaczące wydarzenie? Czy te wszystkie drzewa nie zostałyby usunięte przez właścicieli, tylko skrycie, podstępem albo po mozolnym uzyskaniu zezwolenia?…\n24 marca 2017 o 7:49 am\nNa moje wyczucie jeśli trzeba jednak zdobyć zezwolenie – mozolnie, mniej mozolnie czy zupełnie od ręki – przede wszystkim jest to sygnał dla ludzi, że drzewo się liczy, że to skarb, czystość, zdrowie…\nBez usuwania, korekt, itp. się nie obejdzie (znam dość dobrze historię każdego drzewa na naszej posesji rodzinnej), ale liczy się też edukacja, świadomość, proporcje…\n…bezmyślny kontekst i chuligańskie podejście do prawa prezentowane przez obecną ekipę…\n24 marca 2017 o 11:10 am\nTu przydałaby się rozmowa na temat gustu Polaków: co widzą, cenią w warstwie wizualnej świata i cząstki, jaką posiadają, co zaś są skłonni pominąć gdy w grę wchodzi wygórowana ich zdaniem cena.\nSerdeczne pozdrowienia dla całego Towarzystwa! 🙂\n24 marca 2017 o 1:15 pm\nkoty też czują dystans do „gontu” z blachy – nie jesteś sam, nietoperek!\n24 marca 2017 o 6:04 pm\nAnonimowa Celebrytko, (odpozdrowienia! 🙂 ) – mało widzą, cenią kolejne mody… Niektórzy też chwytkość i inne szorstkie… przyjaźnie, prawda proszę Mru?… 😉 🙂\n25 marca 2017 o 1:27 am\nJuz Ci fciołek, Basiecko, doradzić jazdy pod Tatry przez Corny Dunajec, zamiast przez Bioły, ba uświadomiłek se, ze jadąc przez Corny – mo sie zdecydowanie mniej casu na kontemplowane cegokolwiek 🙂\n26 marca 2017 o 6:11 am\nOwczarku, jeździmy rano przez Biały, wracamy po południu przez Czarny (jeśli jesteśmy w polskich Zachodnich lub plus-minus centralnie… bo już z Palenicy Białczańskiej do Witowa przebijać nie opłaca się; jest na szczęście możliwość objazdu korków wierchporonieckich przez Słowację – trza se jakosi radzić) 😎\n30 marca 2017 o 1:20 am\nO! W połowie sierpnia łońskiego roku, właśnie w okolicak Witowa, jedno auto radziło se barzo dobrze – jechało na sygnale, trąbiło i mało nie rozjechało dwójki piesyk. Ci piesi zaś to chyba mieli podwójne scynście: bo po pierwse uniknęli bycia rozjechanymi, a po drugie – uniknęli bycia oskarzonymi przez pona ministra spraw wewnętrznyk o spowodowanie wypadku 🙂\n30 marca 2017 o 9:08 am\nEch, rozbijają się jakby jutra miało nie być… A buta dotyka też ich wlasnych ludzi, najzagorzalszych popleczników i współpracowników… oczywiście-natychmiastowo zdrajców-zaprzańców gdyby tylko śmieli cokolwiek pis-nąć… 😦


O wieżowcach, myciu okien i pracach na wysokościachPiękny uśmiech - tylko z implantami?Sprawy stomatologiczne - ogólnieCzy wynająć krzesła to obowiązek?Solution to keep engine in good technical conditionElectricians in EnglandKlima czy nie klima- oto jest pytanie Er du redd for tannlegen? Det er ingenting ? O usługach sprzątaniaUsługi dla biznesu. Krótko o badaniach tajny klient i nie tylkoTrwałe i ponadczasowe- meble skórzane. Kilka spraw związanych z renowacjąWokół każdego domu- prace wykończeniowe ogroduSzybalski-stomatologia.plKrótko o dentystach i ich gabinetachGdzie wynająć osuszacz?Poprawa opadającej powieki i nie tylkoCzy potrzebujemy radców prawnych?Geodeta najważniejszy...Druk i drukarnie, coś na temat How to make drum brakes and will 2020 be different? Krótki informator o sprawach związanych z prawemProfessional plumberKartoteki dla szpitali i przychodniJak ogrzać się taniej?Na pewno nie wiesz jak Mieć Saunę. Wystarczy, że przeczytasz ten wpisJak zaistnieć w internecie? Pozycjonowanie LublinGeodezja- niezbędna pracaPlumber - when You have problem with water systemDobre części zamienne do samochodów Take care of your smile


Tobias Moers, CEO Mercedes-AMG: Pierwszy samochód, który stworzyłem był elektryczny - rp.pl\nW przyszłości elektryczne modele Mercedesa będą modyfikowane tak, żeby stały się prawdziwymi AMG – mówi Tobias Moers, CEO Mercedes-AMG GmbH.\nPublikacja: 18.11.2019 11:06\nPrzyszłość – mamy dwa ważne tematy, z którymi musi zmierzyć się AMG – nowe normy dźwięku i limity emisji CO2. Jak bardzo was te nowe regulacje zmienią?\nPrzyszłość mamy podzieloną na dwa etapy: 2025 i 2030. W pierwszej fazie, która już jest ustalona od bardzo dawna pojawią się modele hybrydowe. Takie, którymi można też pojechać wyłącznie elektrycznie, na dystansie minimum 20 km. Mocy w przyszłości nie zabraknie. W czterodrzwiowym, hybrydowym GT będzie to powyżej 800 KM. Produkujemy samochody na cały świat i musimy je zrobić tak, żeby rozwiązania, które potrzebujemy w Europie były zaakceptowane również w USA czy Chinach. Drugi krok to elektryczne modele, które w swoim portfolio będzie miał w przyszłości Mercedes. Będą modyfikowane tak, żeby stały się prawdziwymi AMG. Jestem pewien, że będziemy w tych działaniach bardzo kreatywni.\nCzyli może pan sobie wyobrazić w przyszłości jeżdżenie elektrycznym AMG?\nPierwszy samochód, który stworzyłem był elektryczny. To był podyplomowy projekt napędzany ołowianą baterią. Auto miało około 50 km zasięgu. Co do pytania to jeździłem już elektrycznym AMG – SLS Electric Drive. Stworzyliśmy ten samochód w małym zespole i sprzedali około 100 klientom. Takie połączenie, elektryczności z marką AMG funkcjonuje bardzo dobrze. Osiągi są dobre i jazda sprawia dużo frajdy. SLS był nieco za wcześnie, ale teraz klientów na takie rozwiązanie będzie coraz więcej.\nCzy sport samochodowy w przyszłości…\n…(śmiech) nie musi pan kończyć pytania. Odpowiedź brzmi tak. Sport samochodowy będzie ważny w przyszłości. Jesteśmy firmą sportową. Dużo zrobiliśmy w tym kierunku żeby być tak postrzeganym. Wraz z wprowadzeniem modelu GT ustawiliśmy markę właściwie od nowa. Jesteśmy z modelami GT3 i GT4 aktywni w sporcie samochodowym ze znakomitymi wynikami. Sprzedajemy te auta klientom i zespołom wyścigowym i dostajemy od nich znakomite recenzje. To wszystko jest potrzebne żeby być wiarygodnym jako sportowa marka. Znakomicie sprawdziło się to w Chinach. Tam rynek motosportu tworzy się i idzie bardzo w górę.\nCzy Chiny są aktualnie waszym najważniejszym rynkiem?\nNie, ale przyznać trzeba, że ten rynek rośnie i z naszej perspektywy ma ogromny potencjał. Sprzedajemy tam aktualnie bardzo dużo wyczynowych GT3, który kupowane są przez prywatne osoby. Tworzy się tam dużo ekskluzywnych klubów i prywatnych torów wyścigowych.\nJak sobie poradzicie z normami hałasu? Dzisiaj można AMG już z daleka rozpoznać po dźwięku. To jest też coś co dla klientów jest ważnym elementem przy decyzji zakupu.\nNiestety tak głośnych jak do tej pory modeli nie zdołamy utrzymać. Pracujemy już od jakiegoś czasu nad rozwiązaniem tego tematu. Pomaga nam w tym grupa Linkin Park, z którą bardzo blisko współpracujemy. Staramy się zdefiniować na nowo tzw. AMG sound. Możemy oczywiści skopiować dźwięk silnika V8, tylko nie o to w tym chodzi. To jest bardzo interesujący temat, z którym na pewno sobie poradzimy tak, żeby wszystkie strony były zadowolone.\nCo jest obecnie waszym „oczkiem w głowie”? Czymś nad czym teraz pracujecie.\nNie ma jednego punktu. Wszystko jest równie ważne: hybrydy, elektryki, dźwięk, ale również dynamika prowadzenia czy testy na Nurburgringu.\nIle nowych modeli będzie produkowane pod marką AMG?\nPracujemy obecnie nad następcą modelu SL, który dołączy do rodziny modeli AMG. I mogę zapewnić, że będzie to wspaniały samochód.\nCZYTAJ TAKŻE: AMG Brand Center Gdańsk: Jesteśmy pierwsi


Małgorzata Chodakowska. Przebudzenie - Pałac Królewski, ul. Kazimierz Wielkiego 35, Wrocław\n2019-04-27, do 2019-09-01\nod 10zł do 15zł\nZwyczajem dawnych mistrzów w poszukiwaniu inspiracji artystka odwiedziła wiele miejsc w Europie i na innych kontynentach. Miejsce urodzenia, zamieszkania, a także wspomnienia licznych podroży w połączeniu z warsztatową biegłością i niewątpliwym talentem, ukształtowały sztukę Małgorzaty Chodakowskiej. W swojej twórczości pozostała jednak wierna klasycznym kanonom rzeźbiarskim, stąd jej prace przywodzą na myśl dzieła dawnych mistrzów. O swoich rzeźbach, głównie przedstawiających kobiety sama mówi, że stara się nimi prowokować do myślenia, pokazywać kobiecą dumę, siłę i godność, ale też potrzebę opieki. Aby nadać im dodatkowe walory estetyczne często ożywia je przy pomocy wody, która jest ich integralną częścią, tworząc elementy stroju czy cechy urody.\nWystawa rzeźb Małgorzaty Chodakowskiej obejmie kilka przestrzeni Pałacu Królewskiego. Część z nich zostanie wyeksponowana w barokowym ogrodzie. Tu, w samym sercu miasta, w sąsiedztwie jedynej zachowanej we Wrocławiu barokowej fontanny – chłopca z delfinem, będą stanowić one nie tylko plenerowy pokaz sztuki współczesnej, ale również przywoływać na myśl wielowiekowe tradycje tworzenia dzieł sztuki przeznaczonych do ogrodowej ekspozycji. Dzięki tej wystawie Wrocław dołączy do grona miast, które wykorzystują swoje parki i ogrody również jako przestrzenie wystawiennicze. Dopełnieniem dla tego plenerowego pokazu będą rzeźby eksponowane w salach Pałacu Królewskiego, również te, które stały się inspiracją dla okazałych rzeźb – fontann. Do wystawy wydany został katalog.


Rusza kolejny program partnerski obsługiwany przez EDS. Tym razem zajmiemy się programem skierowanym do sieci dystrybucyjnej naszego klienta. Do obsługi wykorzystamy nie tylko DataHawk ale także dedykowaną platformę B2B. Klient docenił nasze doświadczenie. Znalazło się w niej wiele ciekawych rozwiązań między innymi do komunikacji z uczestnikami, rejestracji użytkowników oraz przetwarzania deklaracji udziału.


>zbynek znajoma z usa mi przywiozla kurteczke z tego sklepu , wysylak bez zadnego problemu , wykonanie swietne zandych nitek itp , moze trzeba zadzownic i sie dogadac ?\nSam pisałeś >przywiozła<\nZ wysyłką do PL może być gorzej. Później zabiorę się ostatni raz za poszukiwanie regulaminu sklepu.\n195.225.247.185 Głosów: 0\ndawno mnie tu nie było... :) Do rzeczy- http://www.themountainfactor.com/index.php czy ktoś z was miał styczność z tym sklepem? nie widze u nich możliwości płacenia za pośrednictwem paypala, a wolałbym płacić właśnie paypalowo bo zawsze mniejsze ryzyko stracenia kasy przy ewentualnej wtopie\nmial ktos z Was przyjemnosc korzystac z tego sklepu http://www.gamisport.pl/ ? dziwnie to to wyglada, domena polska, ale adres czeski, slask cieszynski dokladnie, menu polskie, ale opis slowacko/czeski ;) jak z rzetelnoscia i tempem zamowienia u nich ?\n78.8.132.149 Głosów: 0\nMam pytanie o sklep internetowy http://www.shoesandboots.co.uk/shop/\nCo prawda nie prowadzi sprzedazy butow gorskich, ale za to genialnych Grindersow, ktore wytrzymaly mi 12 lat, po czym przerwala sie skora na zgieciu palcow, a podeszwa starta do slicka zaczela sie rozklejac.\nCzy wie ktos, czy trzeba placic clo na buty sprowadzane z UK? Jak sie do tego zabrac?\nOlleo-wg mnie UE oznacza m.in. zniesienie ceł\n62.87.242.30 Głosów: 0\na faktycznie.. a jakies wyrownanie VAT, albo cos?\n-> dgim: Ja kupowałem w gamisporcie. Sklep jest po czeskiej stronie granicy i nawet chyba na rachunku policzyli mi ichniejszy vat, i w sumie zastanawiam się czy to legalne skoro sklep internetowy ma polską domenę. Ale mniejsza z tym. Po kupnie nie dostałem żadnego potwierdzenia na maila i przez moment aż się bałem, że przelane pieniadze przepadły, ale po 3 dniach dostałem smsa i maila, że paczka została wysłana. Przyczepić się można do tego, że wysłali mi towar paczką ekonomiczną. A reklamacje można do nich wysyłać na polski adres.\nSklep w USA oferujący jeden typ/model odzieży/sprzętu itp z duuużymi rabatami. Oferta zmienia się raz na 20 minut. Wysyłają również do Polski.\ndo sklepow w usa dodalbym jeszcze jeden(ponizej)kupowalem tam kilka razy,dobre promocje,darmowa wysylka na teren usa za zakupy powyzej 50$,do polski mozna cos pokombinowac przez znajomych lub polamer.maja tez outlet na swojej stronie. jesli ktos ma zamiar kupic drozszy sprzet,to warto sie rozejrzec,wyjdzie duzo taniej.\ncoz, kolejna rzecz chce sprowadzic do PL najpewniej ze stanow. jako, ze do tej pory sprowadzalem drobne rzeczy jak spodnie etc mieszczace sie w granicy dopuszzcalnej kwoty, nie zastanawialem sie nad jej przekroczeniem. teraz mam balans, 80-100$, w zaleznosci od miejsca. ponoc do 75$ byla granica max, pozniej slyszalem o 100$, jak to praktyzcnie dzis wyglada ? jakie konrketne cyferki % sa doliczane po przekroczeniu limitu ? typu podatek, clo.\njak wyglada kwestia cla/podatkow i innych oplat, w przypadku sprowadzania towarow z Chin ? bo taka opcje rowniez biora pod uwage.\nokreslna stawka cla dla danego towaru + 22% VAT, cos jeszcze ?\nEdytowany: 2009-10-25 21:55:03\n83.31.172.32 Głosów: 0\nTeraz cos sie zmienilo, zwiekszyl sie limit kwoty na clo. Wynosi teraz chyba 150 euro, powyzej tej kwoty naliczane jest clo w zaleznosci od rodzaju produktu i kraju gdzie zostal wyprodukowany. Co do kwoty zwolnionej z vat to sa rozne opinie, i roznie wersje czytaalem. Jedni pisza ze zostal stary prog czyli chyba 75 dolarow inni ze jest taki sam jak clo czyli 150euro. Nalezy pamietac ze clo i vat naliczane jest od wartosci przesylki i kosztow przesylki. Wyglada to tak ze do przesylki plus koszty przesylki jest naliczane clo potem dopiero od sumy tego naliczany jest vat.\nEdytowany: 2009-10-25 22:08:50\nclo, clem przy moim produkcie to tylko 3.7%, gorzej z VAT'em, bo tu 22% jak nic i to boli, no to juz 3 wersje slyszalem. 75 jak kiedys, 100 i teraz mowisz 150 ;) chyba napisze do jakiegos urzedu celnego.\nUrzedy celne zazwyczaj nie odpisuja, wiele razy juz pisalem i nigdy nie odpisali. Wartosci 150 euro na clo jestem niemal na 100% pewien, wartosc kwoty zwolnionej z Vat to albo 75 dolarow, albo 22 Euro bo az nie chce mi sie wierzyc w te 150 euro.\nEdytowany: 2009-10-25 22:14:26\n145.237.96.253 Głosów: 0\nUwaga, nudne. Ale wyjaśniające Wasze wątpliwości.\nIstnieją DWA rodzaje zwolnień z należności celnych przesyłek z państw trzecich. Często to właśnie powoduje zamieszanie, ponieważ są do całkowicie niezależne od siebie zwolnienia, ale zastosowanie jednego WYKLUCZA zastosowanie drugiego. Żeby było trudniej czym innym jest zwolnienie z należności celnych a czym innym zwolnienie z VAT.\nZwolnienie nr 1.\nTowary o niewielkiej wartości wysyłane bezpośrednio z państwa trzeciego do odbiorcy znajdującego się we Wspólnocie – do kwoty 150 EUR. Zwolnienia, o którym mowa nie stosuje się do:\n- perfum i wód toaletowych;\n- tytoniu lub wyrobów tytoniowych.\nWażne: dla takich przesyłek limit zwolnienia z VAT wynosi tylko 22 EUR !\nZwolnienia nr 2.\nTowary w małych ilościach o charakterze niehandlowym, wysyłane z państwa trzeciego przez osobę fizyczną do innej osoby fizycznej, mieszkającej na obszarze celnym Wspólnoty, są zwolnione z należności celnych przywozowych do równowartości 45 EUR.\nZwolnienie to dotyczy (w przeciwieństwie do zwolnienia nr 1) również alkoholu, wyrobów tytoniowych i perfum (w niewielkich, ściśle określonych ilościach – jeśli kogoś to interesuje to mogę później przedstawić).\nWażne: dla takich przesyłek limit zwolnienia z VAT wynosi 45 EUR.\nPokręcone? Pokręcone. Ale prawdziwe.\nQuaeritur belli exitus, non causa\nczyli kupując spoza europy najlepiej jest mieć w kraju z którego kupujemy kumpla który nam to przepakuje i podeśle ;-)\nzaraz kumpla wystarczy firma, ktora to zrobi za 27 USD (odpada problem kumpla - najtaniej płaci się pieniędzmi)\nUżycie "firmy za 27 usd" wyklucza możliwość zastosownia zwolenienia nr 2. Czyli pozostaje zwykły przemyt.\nbez kumpla ani rusz od biedy może być wujek ciotka bratanica lub prababcia ;-)\n80.239.242.38 Głosów: 0\nTo pytanie teraz pod ktora opcje wpadnie mja paczka. Ostatni raz scicgalem cos ponad rok temu. Wiec moze nie wpadne pod notorycznego importera. Do tego sciagalem wowczas ze stanow... Towar bedzie wart wlasnie nie duzo, licze na 60-70$. 45 euro to na dzisiaj jakies 66-67$ wiec na styk. Zobaczymy. Nawet jak dolicza clo i vat to zle nie bedzie. Przebitka ponad 100%. Plecak foto chce sciagnac.\nGenerated: 0.060449 s


Urządzenia szpiegowskie cieszą się aktualnie szerokim zainteresowaniem i korzysta z nich zdecydowanie dodatkowo osób, niż możemy przypuszczać. Jeśli zasadniczo sprzęt szpiegowski kojarzy nam się z filami kryminalnymi czy prywatnymi detektywami, to tak de facto jego użycie jest dużo szersze. Dzisiaj ukryta kamera może być zainstalowana w wielu pomieszczeniach.\nMontuje się je w biurach i w budynkach użytku publicznego, bo dzięki temu monitoruje się sytuację w nich. Jeżeli ludzie decydują się na używanie z podobnych rozwiązań, to oznacza, że mają ku temu określone potrzeby. Czasem przymusza ich do tego sytuacja życiowa, zdarza się, że jest to efekt preferencje zabezpieczenia się. Jeżeli już ktoś decyduje się na ukryty podsłuch, to w każdej sytuacji ma ku temu powody. Nie podsłuchuje się tak zwyczajnie. Obecnie można skorzystać z aplikacji na telefon, które służą do lokalizowania osób, które chcemy kontrolować. W wielu sytuacjach oprogramowanie szpiegowskie wykorzystuje się do tego, by kontrolować dzieci. Dzisiaj są one narażone na wiele nieprzyjemnych sytuacji, a specjalne oprogramowanie pozwala rodzicom posiadać nadzór nad tym, co ich dziecko robi w sieci, jakie wiadomości dostaje i wysyła. Ci, którzy rozważają o tym, jak ukryć podsłuch, nie zastanawiają się na d tym, czy użytkowanie z podobnych urządzeń jest uczciwe. Jeśli są ku temu powody, to się z nich korzysta. Nie montuje się podsłuchów i nie szpieguje się, jeżeli już nie ma się ku temu żadnych podstaw. Tak to najczęściej obecnie wygląda i coraz częściej słyszy się o zainteresowaniu podobnymi urządzeniami.\nPolecana strona: podsłuchy na telefon.\nImitacja drewna do ogrodu


Soczewki dwutygodniowe w porównaniu z jednodniowymi, są bardziej ekonomiczne dla naszej kieszeni, jednak wymagają stosowania dodatkowych środków pielęgnacyjnych. Z racji możliwości osadzania się na nich wszelkich zanieczyszczeń i niebezpiecznych dla zdrowia naszych oczu osadów białkowych, konieczne jest stosowanie płynów do czyszczenia, dezynfekcji i przechowywania soczewek kontaktowych. Czas noszenia dwutygodniowych soczewek kontaktowych, przy jednoczesnym dbaniu o ich higienę, jest na tyle optymalny, by śmiało polecać soczewki tej grupy użytkownikom szukającym większej swobody i alternatywy dla okularów korekcyjnych. Soczewki dwutygodniowe występują w wersji sferycznej (dla krótko – i dalekowidzów) oraz torycznej – dla astygmatyków.\nDla kogo są soczewki dwutygodniowe?\ndla sportowców i wszystkich, którzy aktywnie spędzają czas;\ndla osób, które standardowo noszą okulary, ale potrzebują swobody ruchu na krótki okres czasu, np. w okresie urlopów, czy wzmożonych treningów;\n* tryb dzienny – soczewka zakładana jest na kilka godzin, po zakończonym użytkowaniu, czyszczona i przechowywana w płynie.\nHey Buddy!, I found this information for you: "Soczewki dwutygodniowe". Here is the website link: https://www.optyk.lublin.pl/soczewki-dwutygodniowe/. Thank you.


W 2016 r. obchodziliśmy 25-lecie podpisania z Niemcami traktatu o dobrym sąsiedztwie i przyjaznej współpracy. Z kolei Czesi 20-lecie podpisania podobnej umowy będą świętować już w styczniu 2017 r. Swego rodzaju pomostem pomiędzy rocznicami jest wystawa „Polacy i Niemcy. Historie dialogu” na Uniwersytecie Karola.\nWernisaż wystawy przygotowanej dla MSZ RP przez Muzeum Historii Polski odbył się 13 grudnia 2016 r. Wystawę otworzył prodziekan Wydziału Filozoficznego Uniwersytetu Karola, goszczącego wystawę, dr Jan Bičovský oraz Ambasador RP w Pradze dr hab. Grażyna Bernatowicz.\nUmiejscowienie wystawy sprzyja odwiedzinom ludzi młodych, należących do społeczności akademickiej znamienitego Uniwersytetu Karola. Stąd Pani Ambasador otwierając wystawę, podkreślała jej szczególne walory wynikające z nacisku na współczesność. Wraz z Panem Dziekanem zgodziła się co do tego, że pokazuje ona modelowy proces budowania zgody pomiędzy społeczeństwami i narodami, na podstawie której młodzież może budować współpracę z krajami sąsiednimi.\nWystawa będzie dostępna do początku 2017 r.\nTagi: polsko-niemieckie pojednanie Polacy i Niemcy Grażyna Bernatowicz FF UK Historie dialogu Jan Bičovský uniwersytet karola\nFot. Martin Hundák / FFUK\nSpotkanie przewodniczących parlamentów V4 w Pradze


Dziewczyna od trawnika – Dorota Pasek. Dom z ogrodem i ogrodniczka\nDziewczyna od trawnika – to historia przepełniona uczuciami. Powieść romantyczna, wieś ogród, cisza i zapach skoszonej trawy i ogrodniczka. Maria to idealna kandydatka do pracy w ogrodzie. Audiobook E- Książka do dosłuchania. SŁUCHASZ I WIESZ!!!\nilość Dziewczyna od trawnika - Audiobook\nSKU: AB-P/ROM002 Kategorie: AUDIOBOOK, POWIEŚCI, Romanse Tagi: Audiobook, E-Książki, Powieści, Romanse\n„Dziewczyna od trawnika”. Adam biznesmen nie wie, co to spokój, żyje w wiecznym pędzie jeżdżąc na liczne spotkania biznesowe. Pędzi, bo w firmie zawsze jest coś do zrobienia. Nie ma wiele czasu na przyjemności czy relaks. Pewnego dnia, ku zaskoczeniu wszystkich, kupuje dom nad jeziorem. Z ogrodem, o który ktoś musi zadbać – najlepiej ogrodnik lub ogrodniczka. Razem z domem „w pakiecie” zakupił ogrodniczkę, której płaci za pielęgnowanie ogrodu, sprzątanie i gotowanie.\nCzas: 10h 18m 11s\nNapisz pierwszą opinię o “Dziewczyna od trawnika – Audiobook” Anuluj pisanie odpowiedzi


Gehenna rodziny Dąbrowskich | Gazeta Lubuska\nGehenna rodziny Dąbrowskich\naktualizacja: 15.07.2011 14:09\nWysłuchał i spisał Jakub Nowak 68 387 52 87 jnowak@gazetalubuska.pl\nLipiec to szczególny okres dla Kresowian. Jedenasty dzień tego miesiąca, jest bowiem symboliczną datą, upamiętniającą apogeum rzezi dokonywanych w 1943 roku na Wołyniu. O tamtej gehennie, pamiętają także nowosolanie...\narchiwum Romana Zelisko\n68 lat temu, oddziały Ukraińskiej Powstańczej Armii rozpoczęły masowe rzezie w wielu miejscowościach byłego województwa wołyńskiego. "Krwawa niedziela", bo pod taką nazwą przeszedł do historii 11 lipca 1943 roku, pozbawiła życia setki, tysiące niewinnych osób...\nI choć zdaje się, że obecna władza specjalnie pamiętać o tym nie chce (projekt uchwały o ustanowieniu 11 lipca Dniem Pamięci Męczeństwa Kresowian, "spadł" z obrad sejmu na wniosek prezydenta), to Ci, którzy przeżyli wołyńską gehennę, wciąż traktują ten dzień niezwykle symbolicznie.\nO pamięć tych, których wtedy wymordowano, dba również nowosolanin, Roman Zelisko. W swoim pamiętniku, spisał dzieje rodziny oraz innych ludzi, którzy przeżyli tamte straszne czasy.\n- Na Wołyniu żyli ludzie krzepcy jak dęby, ja także się tam urodziłem. Chociaż nie pamiętam rodzinnego domu i sam nie tęsknię za tym miejscem, to wspomnieniami o jego mieszkańcach, składam hołd ich pamięci - zaznacza w swoich zapiskach.\nSzczegółowo opisał w nich poszczególne rodziny, ich tragedie, tułaczkę oraz losy po wojnie.\nJedną z takich rodzin była rodzina Dąbrowskich...\nKonali w męczarniach\nNikodem Dąbrowski żył wraz ze swoją żoną Marią Iwanicką w kolonii Borek Kuty w gminie Berezna. Karczowali las, budowali się, a dzieci przybywało...\nIch spokojne życie brutalnie przerwała jednak wojna.\nW czerwcu 1943 roku, dziewiętnastoletnia Genowefa, córka Dąbrowskich, otrzymała wezwanie do wyjazdu na roboty przymusowe. Postanowiła więc pożegnać się ze swoją siostrą mieszkającą w innej kolonii, a także pożyczyć od niej walizkę na wyjazd. Dla towarzystwa wzięła młodszą siostrę, Władysławę.\nPo kilku kilometrach kobiety zostały jednak zatrzymane przez patrol Ukraińskiej Powstańczej Armii, który już wtedy wyłapywał napotkanych na drodze Polaków. Przerażone dziewczęta początkowo udawały Ukrainki. Banderowcy nie dali się jednak nabrać. Dowódca patrolu podejrzewał, że dziewczęta są łączniczkami jakiegoś oddziału partyzanckiego lub ośrodka polskiej samoobrony. Nie chciał uwierzyć, że rodzice puścili je w tak niebezpieczną drogę tylko z powodu walizki.\nDziewczyny zostały skazane na śmierć wraz z pięcioma schwytanymi wcześniej Polakami. Rozpoczęły się tortury...\nPrzez długi czas oprawcy nakłuwali ich ciała nożami. By się jednak za szybko nie wykrwawiły, zatykali rany znalezioną w torebce watą. W sumie zadano im 40 ciosów, zanim skonały w męczarniach. Ich zwłoki kazano zakopać w lesie. Gdy ojciec dziewczyn dowiedział się o tragedii, natychmiast pojechał na miejsce. Zabrał ciała swoich dzieci i następnej nocy zawiózł je na cmentarz w Annowoli. Tam pochował je przy spalonym kościele.\n"Te przeklęte Lachy"\nW okolicy z każdym dniem robiło się coraz bardziej niebezpiecznie.\nNajstarsza córka pana Nikodema, Stanisława Żarczyńska, mieszkała z rodziną Majdanie Mokwińskim. W sierpniu rodzina postanowiła uciekać do miasta. W dniu wyjazdu spożyli jeszcze ostatni obiad w swoim domu, razem z mieszkającą z nimi po śmierci męża, siostrą Wincentego z dzieckiem. Obserwujący gospodarstwo ukraińscy mieszkańcy kolonii, nie pozwolili jednak "przeklętym Lachom" wyjechać z "furą dobytku"...\nKilku uzbrojonych w karabiny rezunów, wjechało konno na podwórze. Zaalarmowani szczekaniem psa Polacy rzucili się do ucieczki przez otwarte okna.\nBabcia ukryła się w wysokich konopiach, Wincenty z synem Mietkiem pobiegł przez las do teściów, a Stanisława wraz z niemowlęciem i ze szwagierką z synem, pobiegły na pobliskie mokradła, gdzie położyły się w bagnie za rzadkimi krzewami. W łóżeczku pozostała półtoraroczna Jadzia...\nNapastnicy wypatrzyli z koni kobiety na bagnie i zaczęli do nich strzelać. Stanisława dostała w brzuch. Wypuściła z rąk niemowlę, które się utopiło. Szwagierka trzymająca swojego płaczącego synka została trafiona kilkakrotnie. Nie miała żadnych szans. Jej synek osłaniający rękoma głowę, trafiony kulą stracił palec. Odniósł też lekką ranę głowy. Udało mu się jednak przeżyć to piekło.\nPozostała jeszcze śpiąca w łóżeczku Jadzia... Jeden z Ukraińców chciał ją przebić nożem. Powstrzymał go na szczęście drugi, który powiedział, że nie chce krwi dziecka na rękach.\nBabcia, która siedziała przyczajona za oknem, zaopiekowała się nim zaraz po wyjściu Ukraińców. Po masakrze, z Borka przyjechali Nikodem i Wincenty. Zabrali na wóz zwłoki oraz pozostałe osoby i uciekli leśnymi drogami, by znów nie dopadli ich mordercy.\nChłopca opatrzono. Rana Stanisławy była niestety na tyle poważna, że nie można jej było pomóc. Po pięciu godzinach skonała w straszliwych męczarniach. Została pochowana koło swoich sióstr z dzieckiem i szwagierką...\nRodzina zaczęła dyskretne przygotowania do ucieczki. Chcieli udać się do krewnych w Kostopolu. Przejazd nie był jednak bezpieczny z powodu banderowskich patroli. Pomógł im chrześniak pana Nikodema, Florian Krzysztofiak, który po zamordowaniu przez bandytów ojca, wstąpił w 1943 r., jak wielu młodych Wołyniaków, do policji składającej się z Polaków ze Śląska i Wielkopolski. Oddziały te często broniły uchodźców przed banderowcami na drogach. Niemcy bowiem, do potyczek się nie kwapili...\nW towarzystwie policjanta, uchodźcy szczęśliwie dotarli do Kostopola. Wkrótce zostali przeniesieni do Brześcia, do pracy na dworcu kolejowym. Po kilku tygodniach wyznaczono ich do robót w Łotwie.\nKiedy wagony były załadowane do odjazdu, nadleciały rosyjskie bombowce i... zaczęło się piekło. Dąbrowscy z synem Augustynem wskoczyli do jakiejś budki, w której ledwo się zmieścili. Ochronili się jednak przed latającymi w powietrzu odłamkami. Przeżył także Wincenty z dziećmi. Położyli się bowiem pod swoim wagonem, który nie został rozbity. Tego dnia na stacji zginęło jednak wiele osób...\nCi, którzy ocaleli, zostali wywiezieni do Rygi, skąd przeniesiono ich do gospodarstw rolnych.\nKiedy w styczniu 1944 r. front przesunął się za linię Bugu, Dąbrowscy z synem wrócili wojskowymi ciężarówkami do krewnych w Kostopolu.\nW maju 1945 transport przesiedlonych zza Buga wylądował w Pruszczu Gdańskim, skąd rozwożono ludzi do okolicznych wiosek, przydzielając gospodarstwa na podmokłych terenach. Po wiosennych wylewach, aby dotrzeć do sąsiadów, trzeba było używać... łodzi.\nDąbrowscy nie mieli jednak wciąż wiadomości o losie swoich innych dzieci. Po różnych perturbacjach udało im się jednak ustalić adres jednej z córek.\nW kwietniu wagon z dobytkiem osadników stanął na bocznicy kolejowej w Nowej Soli. Po załadowaniu tabołków na konie, wyruszyli do Gołaszyna...\nI tak, skończyła się wojenna tułaczka. Rozpoczęło się gospodarowanie na nowej ziemi. Jeszcze nieznanej, również zabranej komuś innemu i bez żadnej pewności, czy otrzymanej od władzy na własność, czy tylko w dzierżawę.\n- Człowiek tak długo nie umiera naprawdę, jak długo trwa wśród żywych pamięć o nim... - opowiada R. Zelisko.\nA zatem... pamiętajmy...\nrzezie na Wołyniu\nCembale tępy , jełopie. Jak twój prezydnt komoruski nie chce uczcić pamięci twoich rodziców to swoją tępotę skieruj do niego. Sprzedajesz w tym momencie swoich rodziców za wałasną cepozę.Analfabeta?\nCembale tępy , jełopie. Jak twój prezydnt komoruski nie chce uczcić pamięci twoich rodziców to swoją tępotę skieruj do niego. Sprzedajesz w tym momencie swoich rodziców za wałasną cepozę.\nUważaj głupku,bo zatrujesz się własnym jadem. Gdzieś ty się uchował taki głupi. Moi rodzice pochodzą spod Zbaraża. Przeżyli to wszystko o czym piszesz, a o czym nie masz zielonego pojęcia. Umiesz tylko ujadać na forum i nic więcej.Cembale tępy , jełopie. Jak twój prezydnt komoruski nie chce uczcić pamięci twoich rodziców to swoją tępotę skieruj do niego. Sprzedajesz w tym momencie swoich rodziców za wałasną cepozę.\nBYŁEM W ZOMO BYŁEM W ORMO TERAZ JESTEM ZA PLATFORMĄBYŁEM W ZOMO BYŁEM W ORMO TERAZ JESTEM ZA PLATFORMĄBYŁEM W ZOMO BYŁEM W ORMO TERAZ JESTEM ZA PLATFORMĄBYŁEM W ZOMO BYŁEM W ORMO TERAZ JESTEM ZA PLATFORMĄBYŁEM W ZOMO BYŁEM W ORMO TERAZ JESTEM ZA PLATFORMĄBYŁEM W ZOMO BYŁEM W ORMO TERAZ JESTEM ZA PLATFORMĄBYŁEM W ZOMO BYŁEM W ORMO TERAZ JESTEM ZA PLATFORMĄBYŁEM W ZOMO BYŁEM W ORMO TERAZ JESTEM ZA PLATFORMĄUważaj głupku,bo zatrujesz się własnym jadem. Gdzieś ty się uchował taki głupi. Moi rodzice pochodzą spod Zbaraża. Przeżyli to wszystko o czym piszesz, a o czym nie masz zielonego pojęcia. Umiesz tylko ujadać na forum i nic więcej.\nNajgorsze jest to ,że tragiczne dzieje Polaków z Wołynia są wymazywane z historii Polski. Rzeź na narodzie polskim , jakiej dopuścili się banderowcy powinna zostać potępiona przez polskie władze, a ofiary na zawsze upamiętnione. Prezydent Komorowski kolejny raz pochylił się nad Jedwabnem, a o tragedii Wołynia niewspółmiernie większej, nawet nie wspomniał. TVP Info pamięta każdą rocznicę. Mogliśmy oglądać film Było sobie miasteczko , opowiadające o tragedii wsi Kisielin, tragedii,która bezpośrednio dotknęła rodzinę pana Krzesimira Dębskiego. Historię swoją i swojej rodziny wzruszająco opowiedział też pan gen. Mirosław Hermaszewski,który sam calał z rzezi wołyńskiej, polecam przeczytać jego książkę Ciężar nieważkości, naprawdę warto.\nPamiętajmy o Tragedii Tych Ludzi, dla dobra nas wszystkich.\nBYŁEM W ZOMO BYŁEM W ORMO TERAZ JESTEM ZA PLATFORMĄ\nWeż ty chłopino taki większy młotek i walnij się w głowę, ale porządnie.Weź cepie jak wiesz co to jest odje.aj się od porządnych ludzi. Czerwony betonie.\nŚledzę artykuły i wspomnienia poszkodowanych w rzezi wołyńskiej i dziwię się kresowiakom, że nie pogonili jeszcze w wyborach Tuseka i Komoruskiego. Musimy pamiętać i upamiętniać historię męczeństwa naszych obywateli. Nie możemy zatracać własnej tożsamośći i w zamian za dobre stosunki "sprzedawać kości" Polaków. Jak śpiewał artysta "jestem Polakiem i mam na to papier".Weż ty chłopino taki większy młotek i walnij się w głowę, ale porządnie.\nMoi dziadkowie i rodzice tez przezyli koszmar na Wschodzie.Stryjenkę przybito do wrót stodoły i rozpruto jej brzuch a stryja przerżnęli piłą do drewna...nie uwierzę nigdy w szczerosć Ukrainców.Zrobili to ludzie,którzy wczesniej byli "dobrymi"sąsiadami.Broń morderców błogosławił pop a zabijali w białych rękawiczkach.To jakis wyjątkowy bandzior,że odstąpił od zabicia dziecka.Dziecko stryjenki roztrzaskano na jej oczach o próg domu.Mama nigdy nie tęskniła za tamtymi stronami ani nie chce tam pojechac w celach turystycznych i wcale jej się nie dziwię.\n"Panie, jeśli my zapomnimy o nich, Ty, Boże, zapomnij o nas"\nCo za sk***syńskie rezuny to były. Jaką szmatą trzeba było być by wyrządzać taką krzywdę ludziom i to swoim sąsiadom.\nŚledzę artykuły i wspomnienia poszkodowanych w rzezi wołyńskiej i dziwię się kresowiakom, że nie pogonili jeszcze w wyborach Tuseka i Komoruskiego. Musimy pamiętać i upamiętniać historię męczeństwa naszych obywateli. Nie możemy zatracać własnej tożsamośći i w zamian za dobre stosunki "sprzedawać kości" Polaków. Jak śpiewał artysta "jestem Polakiem i mam na to papier".


se elm zrywanie połączeń internetowych w j2me - Elm - Sony.yt - International Sony Forum\nse elm zrywanie połączeń internetowych w j2me\nStarted by spinerr, Jul 22 2012 18:58\n#1 OFFLINE spinerr\nCzy ktoś może spotkał się z łatką która rozwiązuje problem zrywania połączeń dla aplikacji j2me? Mój Elm wściekle zrywa połącznia. Program java prześle kilka kb danych i po kilku sekundach połączenie zarzucone. Dotyczy to aplikacji takich jak np. opera mini, midpssh, czy dostarczane z telefonem (sic!) googlemaps. To był główny powód debrandingu, ale ku mojemu zdziwieniu se nie naprawił takiego "byka". Zrywanie połączeń nie dotyczy tylko przeglądarki telefonu (pewno nie jest aplikacją java), ale ta nie dość, że kupę rzeczy nie obsługuje to jeszcze nie da się jej zminimalizować.\nPatrząc na to co se robił w kolejnych poprawkach swoich platform mam czasem wrażenie, że ta firma była zrzeszeniem oportunistów... .\nMam nadzieję, że ktoś napisał taką łatkę, bo już mam dość wywalania setek MB przy realnych transferach wynoszących kilkanaście MB i kiedyś jeszcze coś złego się przydarzy telefonowi :/\nTo zrywanie następuje przy korzystaniu z wi-fi czy podczas połączenia gprs/edge/3g/hsdpa?\n#3 OFFLINE spinerr\nPosted 12 August 2012 - 10:22\nzrywa gdy połączenie jest "przez sieć komórkową". Znika ikonka kuli ziemskiej i ikonka "g" lub "e" nad miernikiem jakości sygnału - telefon kończy sesję. Jeśli aplikacja chce coś wysłać/odebrać to chwilę to trwa, aż wyskoczy globusik i g lub e w zależności od tego jaki jest nadajnik.\nCzy przez wifi? Nie wiem jak to rozpoznać, jednak nie ma takiego efektu, że telefon oczekuje przed przesłaniem danych - od razu pobiera/wysyła co potrzeba, ikonka wifi nie zmienia się na rozłączoną, o ile tel. jest w zasięgu, jest cały czas połączona. Nie ma też probelmu z korzystaniem z PAN przez bluetooth, nic się nie rozłącza.\nPosted 12 August 2012 - 15:48\nA jaki masz zasięg w miejscu gdzie korzystasz z internetu? Ja bym go przetestował w miejscu gdzie jest 100% zasięgu najlepiej HSDPA. Jeśli sytuacja będzie się powtarzać, oddałbym go do serwisu na gwarancję. Niestety Elm nie jest dobrym modelem jeśli ktoś mieszka w miejscowości gdzie jest słaby zasięg.\n#5 OFFLINE spinerr\nz internetu korzystam w bardzo wielu miejscach bo dużo podróżuję, z zasięgiem jest więc różnie. Sytuacja się nie tyle powtarza co występuje zawsze. Do serwisu? A co oni potrafią? Chyba tylko zaktualizować firmware. Zresztą w Hazelu jest tak samo więc to musi być kwestia źle napisanego firmware i żaden serwis nie pomoże. Dlatego liczę, że w opasłym zbiorze patchów na tej stronie ktoś znajdzie lub napisze na to łatkę .\nProszę sobie przetestować na swoich SE wystarczy włączyć google maps, czy operę mini.\nKorzystałem z internetu na wielu modelach SE i nigdy z tym problemów nie było. Może warto się zastanowić nad zamianą tego Elma / Hazela na W995 / C905 lub inne modele z DB3210? Plusów takiej zamiany byłoby znacznie więcej niż tylko stabilny firmware i lepszy zasięg