Czarny Kot - Page 4\nRe: Czarny Kot [odnośnik] 18.03.16 22:45\nNie chciał tu iść.\nNiechęć do tego spotkania dawała mu się we znaki. Zdawał się odczuwać to w każdym zakamarku swojego ciała. Aż mrowiło go do tego, aby odwrócić się na pięcie i odejść, wrócić do spokojnego zacisza własnego mieszkania. Sam właściwie nie wiedział po co tam szedł, dlaczego się na to wszystko zgodził. Przecież mógł odwrócić się i bez konsekwencji uniknąć spotkania z Kruegerem, z którym w tejże chwili wcale nie miał ochoty się widzieć. Złość, która powoli zahaczała wręcz o nienawiść, przypominały mu o tym w każdej sekundzie, kiedy kierował swe kroki w stronę ,,Czarnego Kota". Być może przesadzał, być może nawet bardzo przesadzał, jednak nie potrafił od tak wybaczyć Kruegerowi tego, co zrobił. Uważał go za przyjaciela: za kogoś, komu mógł się z wszystkiego zwierzyć, na kogo mógł zawsze liczyć z wzajemnością. Tymczasem w krytycznym momencie, w rzeczy tak dla niego ważnej został zdradzony i zawiedziony. Nie był pewien, czy byłby w stanie kiedykolwiek o tym zapomnieć i powrócić do dawnych relacji. Wyglądało na to, że Daniel chciał. A przynajmniej to wynikało z treści jego listu. Po cóż więc tam szedł, skoro nie chciał się godzić? Z ciekawości? Sam nie wiedział, ale nogi same niosły go do wyznaczonego przez Daniela celu. Miał nadzieję, że nie będzie tego żałował. Dość miał problemów w ostatnim czasie.\nPoczątkowo nie bardzo wiedział jak powinien dostać się do środka. Szybko jednak przypomniało mu się kilka zasłyszanych (od kogo? Daniela?) faktów i po zajściu z odpowiedniej strony i podaniu hasła - znalazł się w środku. Nigdy nie był w tym miejscu, toteż jego specyfika uderzyła w niego natychmiastowo. Rozejrzał się, mrużąc przy tym nieznacznie oczy. Było tu sporo podejrzanych, wedle niego typów. A więc nie wyróżniał się jakoś specjalnie ze swoim tymczasowo mizernym i zaniedbanym wyglądem. Wydarzenia z ostatniego czasu odcisnęły piętno na jego twarzy, która zdawała się mieć bardziej niezdrowy i zmarnowany wyraz oraz kolor niż zwykle. Ktoś, kto go znał, natychmiast mógł zauważyć zmianę w jego wyglądzie i zachowaniu, choć on sam nie do końca zdawał sobie z tego sprawę.\nW końcu namierzył go. Jego spojrzenie spoczęło na znanej mu sylwetce Daniela, w której kierunku skierował swe kroki. Podszedł bliżej i bez słowa zajął miejsce obok niego. Jeżeli Daniel pił drinka - zamówił także jakiegoś drinka, jeżeli pił piwo - zamówił piwo, jeżeli nie pił nic - nie składał zamówienia. Tak czy siak, po chwili ciszy, postanowił ją przerwać:\n- Mów, co chcesz, Krueger - mruknął z pewną dolą ostrości w głosie. Nie było jej jednak tyle, ile serwował Danielowi przy ich ostatnim spotkaniu. Chyba nie miał siły nawet na takie coś.\nRe: Czarny Kot [odnośnik] 19.03.16 15:26\nCzyżby po raz pierwszy od niepamiętnych czasów, poczuł, jak ostre są zęby sumienia?\nWgryzały się powoli, jednak - systematycznie i gładko, wchodząc w głębię przetwarzanych myśli. Wgryzały, przypominały, p o w t a r z a ł y z uporem niemal maniackim, krążyły ciągle - niezaprzeczalnie niczym mantra. Uniósł nieznacznie jedną brew, swoim badawczym zwyczajem, kiedy odbierał zamówione przezeń piwo. Napój zdawał się lekko zakołysać; kufel był niemal wypełniony po brzegi. Idąc do stolika, tonął wśród tumanów tytoniowego dymu, który w połączeniu ze skąpym światłem, malował wszystko niemal wyłącznie w szarych barwach. Lekkie łuny majaczyły przed oczami; poczuł kilka obojętnych spojrzeń, rzucanych przelotnie na jego sylwetkę. Gwar nie ustawał ani na moment, lecz nie wsłuchiwał się nadto w pojedyncze dźwięki.\n"Czarny Kot" nie zmieniał się. Zmieniały się jednak - różne okoliczności, czy to związane z przybyciem, do którego prowadził labirynt wąskich i często o nierównej powierzchni uliczek, czy to powiązane z samym charakterem spotkania. Czekał jednak cierpliwie, czekał - bez większych dywagacji, by wreszcie powitać siadającą obok postać konkretnym acz niespecjalnie nachalnym spojrzeniem. Wzrok skoncentrował się na twarzy, kiedyś - witanej serdecznie, jeszcze niedawno - przyprawiającej o niemałą irytację. Obecnie zaś nie czuł nic lub nie umiał niczego spośród emocji wyodrębnić. Już czas najwyższy? Po raz pierwszy sprawić, by ludzie nie odchodzili nieuchronnie? Wolał nie zastanawiać się nad motywem. Nieprzyjazny ton Alana dotarł do uszu, rozchodząc się niemal zgrzytem.\n- Wiesz, jak nie lubię się powtarzać - odpowiedział spokojnie, choć w jego głosie pobrzmiewała stanowczość. Bezbarwnie, niby - zwyczajne oznajmienie. Wiele razy używał już tego sposobu, wiele razy u d a w a ł, że nie ma w sobie żadnych uczuć.\n- Wszystko minęło. To przeszłość. Rozumiesz już? - zapytał, niemal wbijając w rozmówcę spojrzenie swoich oczu, które migotały w półmroku jak dwa jasne punkty. - Nie mamy powodów do kłótni.\nO ile kiedykolwiek mieli - i tak uważał, że Bennett był sam sobie winny. On wyłącznie nie chciał, by dołożył się również i jego udział.\nRe: Czarny Kot [odnośnik] 20.03.16 2:15\nW głowie Alana istniał teraz znacznie wypaczony obraz Daniela. Trzeba tu jednak podkreślić fakt, że ów wypaczenie było głównie nagromadzeniem, a także wzmocnieniem jego wad oraz cech, które sprawiały, że jeszcze bardziej go nie znosił. W jego głowie Krueger nie miał sumienia, nie mógł więc również mieć wyrzutów sumienia. Nigdy nie sądził, że jest w stanie żywić do kogoś aż tak wielką urazę. I nie chodziło już nawet o Eileen, która miała prawo dokonać wyboru i to właśnie uczyniła. Chodziło o to, że wedle Alana przyjaźń powinna wyglądać zupełnie inaczej niż to, co zaprezentował mu Daniel. Czuł się zdradzony, zraniony, sprowadzony na ziemię i dotkliwie skopany. Nie wiedział, czy będzie potrafił mu wybaczyć, zapomnieć to wszystko. Nie wiedział nawet czy chciał to uczynić. Więc co tu robił? Tego również nie wiedział.\nNie uraczył Daniela spojrzeniem nawet, gdy ten się odezwał i odpowiedział na jego pytanie. Utkwił wzrok w naczyniu z piwem, które zamówił. Zakołysał nim lekko, obserwując jak napój o miodowej barwie kołysze się, a piana przykleja się do szklanych ścianek kufla. Chwilowo odleciał, co zdarzało mu się ostatnio dość często. Szybko jednak wrócił do rzeczywistości, lecz na słowa Daniela nie odpowiedział. A przynajmniej nie od razu. Powoli trawił każde ze słów, każde ze zdań. Jego umysł przetwarzał to w zwolnionym tempie, mielił, analizował, szukał odpowiednich słów. Jednak nie ważne ile myślał, jego odczucia dalej były te same. Nie potrafił być obiektywny. Ciągle czuł te wszystkie negatywne emocje, które krążyły wokół obrazu Daniela w jego głowie.\n- Masz rację - odezwał się w końcu sucho. - Wszystko minęło, wszystko to przeszłość. Możesz robić co chcesz, także w sprawie, która była powodem naszych ostatnich kłótni. Nie zamierzam Ci już nic wypominać. - Upił duży łyk piwa, a potem kolejny. Odstawił naczynie i ponownie zatopił w nim wzrok. No tak... Wszystko było przeszłością, nic nie było już ważne. Eileen go odrzuciła, więc po cóż miał się złościć na Daniela i cokolwiek mu zabraniać. Dokonała wyboru, prawda? I z pewnością nie wybrała jego. Czy brała Kruegera pod uwagę? Tego nie wiedział. I teraz już nawet się o to nie złościł. Wiedział, że nie ma po co.\n- Nie zamierzam się z Tobą kłócić, Krueger - zaczął, ponownie sięgając po kufel. - Ale jeżeli myślisz, że po pięciu, dziesięciu, trzydziestu minutach rozmowy na ten temat o wszystkim da się zapomnieć, to się grubo mylisz.\nRe: Czarny Kot [odnośnik] 20.03.16 13:07\nCzekał w spokoju, czekał - zaskakująco cierpliwie. Sam patrzył już na wszystko niemal z dystansu, cedząc wyłącznie resztki emocji, jakby - pozostałości tego, co jeszcze kiedyś żywił. Złości, rozgoryczenia i niejako chęci d o w o d u, że on jest tym bardziej uprzywilejowanym. Że ma odwagę, że może, że nie ma najmniejszych praw mu zabronić. Wszystko minęło.\nZawartość naczynia pomniejszała się systematycznie; nie spieszył się jednak z piciem, racząc się każdym przełknięciem z obecną na języku goryczą. Nie kazał mu odpowiadać natychmiast, choć chwile dłużyły mu się znacznie bardziej niż zwykle. Kontakt wzrokowy nie został nawiązany, wyłącznie patrzył momentami na jego twarz, która sprawiała wrażenie nieobecnej. Podobnie jak relacji. Cóż, zwykli nazywać siebie przyjaciółmi.\nNie próbował się zastanawiać, czy była to prawdziwa przyjaźń. Jego okropny brak zaangażowania, jedna z wad jakimi był nacechowany - znów dawała się we znaki, wypiętrzając za każdym razem wymowną prawdę. Nienawidzili się, nie mogli na siebie patrzeć, lecz mimo tego przybyli zgodnie tutaj. Usiedli, oddzieleni powierzchnią drewnianego blatu. Zdawałoby się - jak wcześniej, lecz przy tym w zupełnie inny sposób. Nic już nie będzie takie samo. Wszystko mija, zmienia się. Zmienia się otoczenie, zmieniają się ludzie. Wszystko jest właśnie takie - zmienne.\n- Nie każę ci zapominać - odpowiedział. Czuł kontrast jego wręcz nieziemskiego spokoju; emanował nim niemal nienaturalnie. Twarz zastygła w wyrazie pozornego rozluźnienia, nie uwidaczniając żadnych większych zmarszczek, będących świadczeniem o napięciu któryś z mięśni - zarazem gwałtownych emocji. Był ich pozbawiony, podobnie jak jego towarzysz, choć - przynajmniej próbował przemknąć w swoich słowach choć odrobinę tonu serdecznego. I nadal był ciekawy. W jaki sposób potoczy się owa całość.\n- Nie każę też robić czegoś wbrew sobie - zdecydował się kontynuować, wiedząc, że w przypadku braku wyjaśnienia i rozwinięcia, nie zdoła niczego osiągnąć. Mógł wyjść równie szybko, co się pojawił. - Chcę zobaczyć, czy uda się nam.\nOdsunął nieznacznie kufel, chwytając go lekko. Dźwięk przesuwanego szkła rozbrzmiał momentalnie w powietrzu.\n- Przywrócić choć część. - Niesamowite. Po raz pierwszy wydawał się chcieć coś naprawić. Wolał jednak nie myśleć o sobie w ten sposób.\nRe: Czarny Kot [odnośnik] 21.03.16 20:24\nNie zastanawiał się nad tym, czy zaangażowanie Kruegera, albo raczej brak, prowadził do upadku ich relacji. Właściwie to nigdy się nad tym nie zastanawiał, samemu w dużej mierze podtrzymując to wszystko. I nigdy nie robił mu z tego powodu wyrzutów, rozumiejąc, że Daniel taki ma po prostu charakter. Jego zabolało coś innego. Coś, czego w życiu się po nim nie spodziewał i co dotkliwie udowodniło mu, że tak naprawdę wcale go nie znał. Albo, że Danielowi wcale nie zależało na tej relacji. Sam, jako osoba o dobrym sercu, jako osoba, która zawsze kogoś stawiała na pierwszym miejscu, nie potrafił pojąć takiego zachowania. Ale ludzie są różni, prawda? Prawda. Wiedział to bardzo wyraźnie, ale nie potrafił naprawić tej wyrwy, która powstała pomiędzy nimi. Była tak, cholernie głęboka i niebezpieczna, a oni obaj stali na samych jej krawędziach. Co się stanie dalej? To się miało dopiero okazać.\n- Zachowujesz się tak, jakby Ci zależało - odezwał się, niby to od niechcenia, znów bujając szklanką i obserwując tańczącą w szklanym więzieniu żółtawą ciecz. Dopiero po chwili uniósł spojrzenie i wbił je w Daniela. Wbił, to dobre słowo, bowiem zdawał się przeszywać go na wylot samym wzrokiem. Zupełnie tak, jakby w jego oczach tkwiła moc, jakby coś się w nich żarzyło. - To do Ciebie nie podobne, Danielu - dodał, na powrót zatapiając wzrok w trzymanym naczyniu. Przechylił je, wlewając część zawartości do ust, a następnie przełknął. Cisza zaległa na nowo, trwając tym razem nieco dłużej. Także i jemu zaczęła powoli doskwierać. Upił łyk, potem kolejny, a następnie odstawił z głośnym stuknięciem kufel.\n- Nie potrafię Ci tego zapomnieć. Byłem w stanie darować Ci wiele rzeczy, ale nie takiej zdrady w kwestii dla mnie tak istotnej. - Przerwał ciszę. Zacisnął zęby. Starał się dać swojemu głosowi nieco bardziej swobodny, życzliwy ton, ale kryła się w nim cała jego złość, całe rozżalenie, zawód i poczucie bycia zdradzonym. Nic nie mógł na to poradzić. - Jak mam Ci na nowo zaufać? Skąd mam mieć pewność, że znów nie skopiesz mnie, kiedy będę potrzebował przyjaciela? - Zmrużył oczy, patrząc na niego przenikliwie.\nNo już, Krueger, tłumacz się. Wyjaśnij mi to, bo nic nie rozumiem.\nRe: Czarny Kot [odnośnik] 21.03.16 21:14\nAlan go irytował. Irytował ciągłością swoich wypomnień, które dłużyły się, aż kłując w mieszance docierających do uszu dźwięków, sprowadzając dłonie ku ochoczemu - zaciśnięciu się w pięści, a twarz o zadrżenie momentalne, w celu uwiecznienia zgoła mniej przychylnej ekspresji. Irytował, choć zarazem zdawał sobie sprawę z istoty całej rozmowy, z jej przebiegu - w p ł y w u; że dając ponieść się zgubnym falom obecnych wciąż negatywnych emocji (które w jego przypadku były wręcz przepastną głębiną), nie zdoła niczego osiągnąć i w istocie przegra. Choć musiał przyznać jedno.\nJuż wiedział, dlaczego nie znosił tego uczucia. Musiał zniżać się poniżej poziomu aktualnego, w celu prawienia wyjaśnień (przeprosin? Nie miał go za co przecież przepraszać). Potęgowało niesmak, wkradało się i rzęziło - niczym fałszywe brzmienie pośród właściwych tonów. Burzyło koncepcję, wtłaczało go w ciasne ramy formy, wewnątrz której znajdować się ani przez moment nie chciał. Teraz jednak nie mógł nic uczynić.\n- Zdrady - pozwolił temu słowu dokładnie rozbrzmieć, jakby samemu się wsłuchując w poszczególnie wibrujące układy tonów. - Powiadasz.\nMiał to za zdradę, jakże zabawnie. Powstrzymując się od skrzywienia, zamaskował aktualne rozchwianie za szkłem, wewnątrz którego chybotała umniejszana zawartość napoju. Wiedział doskonale, że musi całość rozegrać w miarę dyplomatycznie - czas mijał nieubłaganie, a wraz z czasem potęgowała się bezsilność i to uczucie, które zbyt bardzo nadwyrężało jego nerwy. Liczył, że będzie współpracować. Że wszystko - jakoś się ułoży. Choćby tym razem, choćby częściowo.\n- Kluczem jest - rozpoczął kolejne wytłumaczenie. - Niewchodzenie sobie w drogę. Nie zakładałem nawet, że od razu mi zaufasz.\nMogli przeszywać się nawzajem wzrokiem; mozaiką zszarzałej zieleni i lodowego błękitu. Mogli wciąż pozostawać w miejscu - bądź wreszcie ruszyć ku czemuś nowemu. Nie wiedząc z jakiego powodu, w całym swoim aktualnym rozchwianiu, chciał, żeby tak było. Chciał naprawić.\n- Chodziło mi raczej, aby się dogadać. - Niemal niezależnie, kolejne zdanie uleciało z jego gardła.\nRe: Czarny Kot [odnośnik] 26.03.16 0:15\nA więc irytowali się wzajemnie.\nPowoli tonęli, ledwie łapiąc tchu, przytłoczeni przez ów fale nienawiści, złości i wszelkich innych, negatywnych uczuć, którymi się darzyli. Może nawet próbowali się przed nimi bronić, Daniel nieco bardziej zawzięcie, Alan od niechcenia, jednak póki co wychodziło im to słabo. Te morze niedomówień, niechęci i braku przebaczenia było groźniejsze, niżeli można było się tego spodziewać na początku. A oni brnęli w nie, coraz głębiej i głębiej, aż w końcu teraz, po wielu tygodniach od ich ostatniego spotkania, znajdowali się na tyle głęboko, że byle fala potrafiła przesłonić im widok na to, co naprawdę było ważne. A także widok na to, co było jeszcze do uratowania. Choć może to tylko Alan wolał zamknąć oczy i poddać się temu, nawet nie walcząc? Na to wynikało. Uważał jednak, że to właśnie Krueger go w to wciągnął, że to właśnie z jego winy oboje tutaj byli. I uważał, że nie w jego intencji było to, aby ich stąd wydostać.\n- Owszem, z d r a d y - powtórzył, starannie wymawiając ostatnie słowo. Pielęgnując je, specjalnie akcentując, aby słowo to dotarło do Kruegera i poruszyło odpowiednie miejsca w jego umyśle. Ale czy to było możliwe? Dopiero po tym wszystkim dostrzegł, jakże podły charakter ma ten mężczyzna. Po cóż więc się miał łudzić o to, że Daniel będzie miał jakiekolwiek wyrzuty sumienia, że będzie chciał przeprosić, naprawić to? Choć chęci uczynienia ostatniej z wymienionych rzeczy, były lekko u niego widoczne. Czy więc była szansa?\n- Dogadać się, powiadasz? - Powtórzył, starając się swoim słowom nadać podobny ton do tego, który kilka chwil temu wyleciał z gardła Daniela, kiedy to mówił podobne słowa. - Jakie według Ciebie miałbym mieć powody, by tego chcieć, hm? Czy nie rozsądnym jest nie wchodzić znów do wody, w której jakaś pirania ugryzła Cię w nogę? - Zmrużył oczy, upijając łyk piwa. Pianka już zniknęła z jego powierzchni. Podobnie jak część trunku zniknęło z kufla, który trzymał w dłoni.\n- Czy Ty w ogóle czujesz jakiekolwiek wyrzuty sumienia? Czy miałeś choć najmniejszy zamiar przeprosić? Czy widzisz w tym choć odrobinę swojej winy? Bo sprawiasz wrażenie, jakbyś uważał, że to wszystko było moją winą, ale jakbyś starał się ukryć ten przekaz gdzieś głęboko, aby osiągnąć swój cel. - Rzucił oskarżycielsko, choć w jego głosie było zadziwiająco dużo spokoju i wrodzonej łagodności. Był ciekaw, czy Daniel odpowie mu na te pytania. I, jeśli tak, co odpowie.\nRe: Czarny Kot [odnośnik] 26.03.16 15:40\nDaniel Krueger poczuł się zagrożony. A jego intuicja myliła się niezwykle rzadko - impuls przeszedł wzdłuż kręgosłupa, przyspieszając momentalnie bicie serca. I już wiedział, już dostrzegł to, już nie potrzebował więcej symptomów. Palce dłoni zadrżały lekko, jakby zwiastując nieuchronne nadejście chcącego wyrwać się zdenerwowania. Jeszcze nie teraz. Jeszcze za szybko. Nie mógł tego zepsuć.\nAlan był jednak upartym osłem. Teraz zaczynał powoli rozumieć, jak w rzeczywistości diametralnie się różnili. On - nie lubił wracać, umiał spojrzeć na nowo, kiedy tylko zaszła taka potrzeba. Alan zaś chował. Trawił powoli i sycił się obecnym w środku wyrzutem, który postępował niczym choroba przewlekła. Chorował cały czas - być może permanentnie. Być może lubił chorować; wmawiać sobie, że to wszystko wina innych. Bo tak było lepiej. Łatwiej.\nAle Daniel wiedział. Zdawał sobie sprawę, w którym aspekcie zdołał błąd popełnić - wszedł bowiem na niewłaściwe terytorium, zapytał go - o niewłaściwą kobietę. Poza tym nie uczynił nic złego. Był czysty.\n- Możesz wyjść w każdej chwili - powiedział beznamiętnym głosem, jakby oznajmiał ogólnie znaną prawdę. Szybko jednak zmienił temat rozmowy: - Bo jednak kiedyś umieliśmy.\nU m i e l i. Byli w końcu, nazywali się - przyjaciółmi. Wszystko obecnie rozświetlało się w czasie przeszłym, ale nie miał zamiaru tak łatwo dawać za wygraną. Podobnie jak w przypadku zamierzeń Bennetta, nie, nie uda ci się, nie dostaniesz tego nigdy. Nie będzie się korzył. Nie będzie błagał o przebaczenie. Nie poniży się bez powodu, kurwa mać, co on sobie najlepszego wyobrażał? N i g d y. Mógłby mu to powiedzieć w twarz, litera po literze, żeby słowo zdołało się zakorzenić w jego umyśle - i nie ulecieć tym samym, niknąc niby echo. Nigdy. Nie da. Się. Poniżyć. W. Ten. Sposób.\nNie przejdzie mu to przez gardło. Za żadne skarby świata.\n- Za kogo mnie uważasz, Bennett? - zapytał nagle. Za człowieka bez emocji? Chama, pozbawionego wyrzutów psychopatę? Ta groteska wydawała się wręcz zabawna. Ale nie zaśmiał się. Wzrok nadal pozostał utkwiony w drugim rozmówcy. - Jeśli już, musielibyśmy się nawzajem przeprosić.\nProszę, oto najbardziej pokojowe rozwiązanie. Naprawdę chce się bawić w te zupełnie zbędne ceregiele? Chyba tracił wyłącznie czas. A on naprawdę tego nienawidził.\n- Problem jednak polega na tym - spróbował ponownie (po raz ostatni?) - że roztrząsając sprawy minione, nic nie osiągniemy. - Kiedy on wreszcie to zrozumie?\nRe: Czarny Kot [odnośnik] 28.03.16 2:06\nPorównanie do choroby przewlekłej było wręcz idealnym opisaniem obecnej sytuacji oraz podejścia Alana. Bennett nawet nie zdawał sobie z tego sprawy, niczym nieświadomy swej choroby pacjent, który ciągle żywi nadzieję, że tak naprawdę nic mu nie jest. A było. Było bardzo dużo w nim oraz między nimi. Jednak Alan nie należał do osób pamiętliwych, wypominających, tak więc ów sytuacja mogła się wydawać tym bardziej dziwna, niecodzienna. Zazwyczaj wybaczał szybko, naiwnie wręcz ufając od nowa i czasem ponownie parząc się, zupełnie niczym dziecko, które po oparzeniu nadal nie nauczyło się, aby nie bawić się ogniem. Tym razem jednak sytuacja była wyjątkowa. Dotyczyła spraw, które były dla niego zbyt ważne, a czułą strunę poruszyła osoba, która też, do tej pory, była dla niego ważna. To zaś przelało czarę goryczy, siejąc ten chorobliwy żal, który kazał mu rozpamiętywać. To było chore, oczywiście, ale nie umiał się tego pozbyć.\n- Nie teraz - odparł niemal natychmiast po słowach Daniela, późniejszych zaś zdawał się w ogóle nie słyszeć. Upił łyk kończącego się powoli trunku i jednocześnie zastanawiając się, czy bezpiecznym było zamówić kolejny. - Nie przyszedłem tu po to, aby zaraz wychodzić - dodał po chwili, stukając palcem w szklaną powierzchnię kufla i obserwując zachowanie znajdującej się wewnątrz niego cieczy, która jak na jego zagranie, z każdym stuknięciem falowała lekko, obijając się o ścianki naczynia. W tej chwili zdawało mu się, że jest to jedna z niewielu rzeczy, nad którymi ma kontrolę.\nLeniwie uniósł wzrok znad kufla, racząc Kruegera spojrzeniem, gdy ten mówił. Słuchał, uważnie słuchał, powoli, niepospiesznie analizując jego słowa. Ale nie odpowiadał. Nie mówił nic, pozwalając wyrzucić Danielowi wszystko to, co chciał z siebie wydostać. Ściągnięte brwi oraz zmarszczone czoło sugerowały nieustępliwość, która, o ironio, z chwili na chwilę zdawała się ustępować. Ostatecznie zamiast jakiejkolwiek odpowiedzi, zamiast krzyków, wyrzutów i złości, Bennett po prostu westchnął przeciągle, opierając się łokciem o blat stolika. Zamknął oczy i palcami przejechał po powiekach. Był zmęczony. Zmęczony tym wszystkim, co działo się w jego życiu w ostatnim czasie. Nie wiedział co złego zrobił, że życie usiłowało utopić go ów falą trudności i nieszczęść, które nawiedzały go w ostatnim czasie. A wszystko zaczęło się, niestety, od tamtej feralnej rozmowy z Danielem, która była pierwszym krokiem do tej fali nienawiści i początkiem wszystkiego.\n- Pytasz się za kogo Cię uważam - zaczął, powoli odsuwając palce od swoich powiek, by już po chwili otworzyć oczy i spojrzeć w jego kierunku. - Nie wiem. Po tym wszystkim zdałem sobie sprawę z tego, że tak naprawdę w ogóle Cię nie znam. I nie chodzi mi tu o Twoje sprawy osobiste, o których nigdy mi nie mówiłeś, a co ja zawsze szanowałem. Chodzi mi o Ciebie, o Ciebie jako osobę, o Twój charakter. - Złość i żal odbiły się w jego głosie. Niepewnie, niewyraźnie, przez co brzmiały niczym echo umierającego po cichu dzwonka. - Wiesz o mnie niemalże wszystko. Nie wiedziałeś zaledwie kilku rzeczy i tej jednej, jedynej, o której nie powiedziałem nigdy nikomu. I w momencie, gdy się dowiedziałeś, zawiodłeś mnie jak nikt do tej pory - zaczął znów. Nie potrafił od tak porzucić tego tematu, nie potrafił od tak o tym zapomnieć, nie wypomnieć mu tego choć ostatni raz. Daniel najwyraźniej obudził w nim tę pamiętliwą, dopominającą się rekompensaty część. Westchnął przeciągle, ponownie pocierając palcami powieki. - Ale to już nie ważne.\nChwila ciszy zdawała się ciągnąć w nieskończoność, podczas gdy z ust Alana nie wydobyło się żadne więcej słowo, a zastąpić je miały westchnięcia. Był zrezygnowany, był zmęczony, czuł, że nie ma na to wszystko sił. Nie miał sił walczyć, złościć się, ciągnąć tego. Czuł się niczym balonik, z którego ktoś wypuścił powietrze. W tej chwili sam nie wiedział czego chce.\n- Przepraszam - rzucił po cichu. Słowa te zdawały się po prostu wymsknąć, uciec z jego ust wbrew jego woli. Czy pił do tego, co wcześniej mówił Daniel o wzajemnych przeprosinach? Nie, nie przepraszał za tamto, co działo się podczas ich ostatnich spotkań. Zdawał się przepraszać jego, siebie, wszystkich, zmęczony walką o... No właśnie, o co? Sam nie wiedział.\nRe: Czarny Kot [odnośnik] 29.03.16 20:40\nZamarł. Złość ustąpiła z niego, uszły - wszelakie odczucia, które jeszcze przed chwilą siały zamęt i spustoszenie we wnętrzu, układając się w swoistych przeciwnościach. Pozostał w bezruchu, uwiecznił się, wyłącznie - obserwując, patrząc, próbując dostrzec coś, czego nie zdołał zreflektować wcześniej. Czego jednak? Twarz Alana wydawała mu się niesamowicie zmęczona, znacznie bardziej niż zdołał ją zapamiętać, jakby kompletnie inna od tej z obrazów zapisanych w odmętach pamięci. Miał więcej zmarszczek niż zwykle, których konstelacje uwidaczniały się na skórze przy każdym zmrużeniu oczu; wędrowały przy każdym geście, każdym najdrobniejszym poruszeniu mimiki. Jakby... zrezygnowany. Uśpiony. Niekompletny.\nA mimo to wciąż mówił; wciąż przekazywał i wciąż wyjawiał. W pierwszej chwili odpowiedzią było zdenerwowanie - jak śmie po raz kolejny to wałkować?, które jednak ustąpiło niezwykle szybko, wciąż skazując ciało na bezsilną statyczność. Nie uczynił nic. Ani nie powiedział, ani nie zmienił ekspresji, kompletne n i c. Usta chciały drgnąć i wyjawić prawdę; prawdę, że sam nie ma nawet pojęcia o sobie samym, o charakterze, sposobie postrzegania świata, o czymkolwiek. Ale nic nie powiedział. Nie umiał - zniszczyć ciszy, tej pajęczyny, która obecnie zdawała się między nimi tworzyć. Nie był w stanie. Mógłby jeszcze drwiąco zapytać, czego w takim razie oczekiwał? Sam nie rozumiał, czego. Nie widział swojej winy, w żadnym, choćby najmniejszym szczególe, ale coś jednocześnie mu podpowiadało - że wydarzyło się niewłaściwie, nie tak, jak powinno wyglądać. Obecnie zadawał sobie tylko jedno pytanie.\nCzego od niego oczekiwał?\nCo on oczekiwał od niego?\n- W takim razie - wymówił dopiero po chwili, czując napięcie każdego mięśnia, który prężył się, by słowa mogły znaleźć swoje ujście. - Ja też. - Z wielkim trudem, nie używając nawet tego określenia. Kiedy ostatnim razem się godził? Kiedy ostatnim próbował czegoś dowieść, coś przyznać? Nie pamiętał. Myśląc o przeprosinach w rzeczy samej, kojarzyły mu się z czasami dawnymi; momentami, które wciąż snuły się za nim, powtarzały boleśnie, wychodziły niespodziewanie z cienia. Wizja jego i ojca, jego - bez władzy, bez siły, zmuszonego do ciągłych potakiwań. I przeprosin. Ciągłych przeprosin. Które absolutnie nic nie dawały.\nZawahał się, początkowo nie czyniąc żadnego ruchu. Dopiero potem wyciągnął dłoń przed siebie. Otwartą. Czekającą; która nabrała pewności.\n- Może być tylko lepiej - oświadczył. Chciałby mieć rację. Naprawdę.\nRe: Czarny Kot [odnośnik] 23.04.16 22:33\nBył zmęczony, co Krueger zaczął wreszcie dostrzegać. Może naprawdę budziła się w nim jakaś część empatii i rozumienia ludzi poprzez patrzenie na ich twarze? Wcześniej umiejętność ta, choć bardzo przydatna w zawodzie, jaki wykonywał, zdawała się być uśpiona, nieobecna, lub niezbyt rozwinięta. Pod tym względem byli tak różni... Alan już po pierwszym spojrzeniu potrafił rozpoznać, czy ktoś ma się dobrze, czy coś złego się dzieje, czy ma zmartwienia, czy chce coś zataić. Być może to praca lekarza wykształciła w nim ów zmysł, a być może jedynie go wzmocniła, a sam Bennett posiadał go od urodzenia? Kto wie. Ważnym jednak było, że Daniel dostrzegł te mało widoczne cechy u swojego przyjaciela. Niby coś tak małego i nieistotnego, a było prawdopodobnie potwierdzeniem tego, że Daniel zaczynał patrzeć też na inną osobę, a nie tylko na czubek własnego nosa.\nUniósł wzrok dopiero po chwili, tuż po wypowiedzianych przez Daniela słowach. Początkowo wbijał go ambitnie w jakiś niżej położony punkt, zupełnie jakby był on najbardziej interesującą rzeczą świata. Chyba po prostu bał się. Bał się spojrzeć na niego, po tym jednym słowie, które wyleciało z jego ust. Czy powinien obawiać się przepraszania? Nie, ale tak właśnie było. Sam nie wiedział czemu to powiedział, skoro w jego mniemaniu nie zrobił przecież nic złego. Niemniej jednak miał już dość tej kuli nienawiści, żalu i złości, która robiła się coraz większa, w miarę im bardziej staczała się z górki, jaką była ich przyjaźń. Nie miał chęci ani siły, by mierzyć się z jej większą wersją, co by się z pewnością stało po jakimś czasie. Chciał to zakończyć, chciał już po prostu wyjść stąd, wrócić do mieszkania i przemyśleć wszystko na spokojnie. Ale trzeba było wykonać pierwszy krok. I było nim, najwyraźniej, ich wspólne przeproszenie siebie nawzajem. Choć Krueger nie użył słowa ,,przepraszam", Alan i tak doceniał to, co powiedział. Czy kiedykolwiek słyszał z jego ust coś podobnego?\nKiwnął głową, w ciszy wyciągając rękę i ściskając dłoń Daniela. Cichy, symboliczny gest - gest zgody i pojednania. Czy u nich też miał nim być? Czy skończy się jedynie na nim i nic dalej nie ruszy w dobrym kierunku? Miał co do tego obawy, nie znał odpowiedzi na te pytania. Wszystko miało się okazać z czasem. A czas ostatnio nie był mu przychylny. Miał nadzieję, że choć w tej kwestii będzie bardziej.\n- Jestem zmęczony - rzucił nagle, odstawiając na blat pusty kufel po piwie. Podniósł się i sięgnął po swój płaszcz, powoli wsuwając ręce w rękawy, a potem niespiesznie zapinając guziki. - Następnym razem opowiesz mi co u Ciebie. - Rzucił jeszcze tylko, po czym okrążył stolik, zabierając naczynie, które zamierzał odstawić na barze. Następnym razem - dwa słowa, które mogły być obietnicą, kolejną szansą. Bez słowa ruszył przed siebie, ale zawahał się. Zatrzymał się na chwilę i zerknął w stronę Daniela, jakby czegoś niepewny. Tym razem nie spieprz tego - chciał powiedzieć, ale z jego ust nie padło żadne słowo. Po prostu oddał pusty kufel barmanowi, zapłacił, po czym opuścił lokal.\nzt x 2 (nareszcie )\nRe: Czarny Kot [odnośnik] 02.08.16 23:40\n8 stycznia 1956\nLovegood aportowała się w jednej z wąskich uliczek, swoim pojawieniem się wypłaszając z zaułku wszystkie gryzonie, które pożywiały się resztkami z jakiejś knajpy. Wypuściła powietrze, próbując zrzucić jakiś ciężar z piersi. W końcu zdecydowała się zrobić pierwszy krok, by wyjść z cienia. Na głównej ulicy prawie wpadła na jakiegoś mugola. Łatwo było ich rozpoznać. Ubierali się inaczej. Byli szarzy. Głupi. Ograniczeni. Obszerny materiał płaszcza zafalował w ruchu, gdy unikała zderzenia z obcym człowiekiem. Nie przejmując się zdarzeniem, ani tym bardziej wymienieniem grzeczności, zadarła głowę w górę, poszukując tabliczki, która miała ją upewnić w tym, że trafiła na dobrą ulicę. Nie cierpiała tej okolicy. Tak daleko od centrum Londynu i jej domu. Buro, mimo że tak, jak w jej stronach, wszystko pokrywała cienka warstwa śniegu. Zrzuciła kaptur z głowy, strzepując przy okazji lekki puch z ramion.\nChwilę zajęło jej przypomnienie sobie wskazówek co do dotarcia do miejsca spotkania. Czarny Kot. To jak uosobienie pecha według niemagicznych lub akcesorium każdej wiedźmy. Czyżby w Leonardzie odezwała się złośliwość? A może to przywiązanie do znanych kątów? Nawet nie miała pojęcia skąd pochodził i co nim powodowało, gdy wybierał to miejsce. Powinna sama wybrać, by uciszyć te wszystkie irytujące myśli.\nA ich było sporo.\nIle pergaminów podarła, nie pozwalając sowie opuścić jej mieszkania z tymi niezdarnie wypisanymi słowami? Jak często bezmyślnie wpatrywała się w okno, jakby oczekując, że pojawi się na horyzoncie ta śmieszna, karykaturalna podróba sowy, co przy postaci jej właściciela tworzyło nie lada abstrakcję. Zdarzało się, że przysiadała w tym samym krześle przy witrynie w Dziurawym Kotle, przez witrynę wypatrując pewnej sylwetki, jakby licząc na to, że sytuacja się powtórzy.\nOch, jakie to były bzdurne i pozbawione sensu pragnienia! Takie sprzeczne! Irytacja, to wewnętrzne poczucie niepokoju i złudna, piekielna neutralność (czyżby?) na wspomnienia. Zwyczajnie oszalała. Ale to wcale nie było tak. Po prostu była wściekła, że śmiał ją ignorować. Nikomu nie wolno było tego robić - nie w jej przypadku. Była zbyt głośna i ingerująca, by spuścić na nią zasłonę milczenia. Więc dlaczego, na Merlina, on jak zwykle musiał robić inaczej?\nNie rozumiała drugiego dna w wymienionych między nimi listach. Męczyła się. Straszliwie.\nDo jej płuc wdarł się dym papierosowy, który zupełnie naturalnie zaczął ją dusić. Ile lat starannie dbała o to, by wzmacniać swoją wydolność, absolutnie unikając czynników, które mogłyby ją umniejszyć. A tu?\nZasłoniła usta dłonią, odkaszlując. Rozejrzała się po sali, ni to wypatrując twarzy, ni wolnego stolika. Ze zdecydowaniem zaczęła uciekać przed tłumem i niosącym się nad nimi gęstym smogiem. Odosobnienie było odsapnięciem. Chwilowym?\nDopiero teraz zadbała o to, by na twarz przywołać rozluźnienie. Surowe wnętrze, brak dbałości o detal, raczej zimne i nieprzyjemne miejsce, chyba, że ktoś lubił otulać się papierosową mgłą. Może to właśnie ona, wraz z żarem palącego się tytoniu, zastępowała gościom ciepło? Ignorując własne wrażenia, pozbyła się wierzchniej warstwy. Każdy krok to uparte pakowanie się w coś, co wybitnie jej nie pasowało. Tak, jak całe to spotkanie. Jaki mieli cel? Udowadnianie sobie błędów? To jak miała wytłumaczyć to dziwne trzepotanie w żołądku? Niepokój? A może podekscytowanie, że z satysfakcją wyłoży mu na stół jakim jest idiotą, bo... Bo co? Stosuje nieprawidłowe odpowiedzi?\nJej dłonie namiętnie maltretowały rękaw płaszcza, wygładzając i głaszcząc materiał, pracując kompletnie nieświadomie, gdy sama zainteresowana, ze starannie dobraną mieszanką znudzenia i umiarkowanej uwagi, wolno przeczesywała spojrzeniem pomieszczenie.\nRe: Czarny Kot [odnośnik] 03.08.16 0:44\nPisanie listów, prowokowanie jej, umówienie się z nią. Co chciałem udowodnić? Komu? Sobie? To bez sensu. Przecież Lovegood to jedna z tych kobiet, której nie tyczy się żadna reforma. Zmieni się, jeśli będzie chciała, jeśli coś w jej głowie przeskoczy niczym trybik w zegarku, a ona uzna to za słuszne. Nic, co wyjdzie z moich ust tego nie zmieni. Przecież przekonałem się o tym nie raz, nie dwa i na pewno więcej niż trzy.\nZrobiłem to jednak. Podałem w postscriptum datę i miejsce spotkanie, więc nie ma już odwrotu. Oczywiście, mógłbym nie przyjść, ale udanie, że problemu nie ma nie sprawi, że magicznie się on rozwiążę. Wręcz przeciwnie, Osa zna mój adres, więc nic nie powstrzymałoby jej, zwłaszcza wściekłej, przed zorganizowanym nalotem na moją osobę. A wtedy w ogóle zrobiłoby się już niebezpiecznie. Dlatego siedzę w salonie i przyglądam się zegarowi na ścianie, który leniwie odlicza minuty do godziny zero. Palcami prawej dłoni bezwiednie bawię włosami wystającymi z małego kucyka. Po tym jak Ben nic sobie nie robiąc ciągał mnie za włosy podczas świąt w gronie Zakonu Feniksa rozważałem ponowne ich ścięcie, ale po prostu nie potrafiłem tego zrobić. Muszę więc przywyknąć albo po prostu poczekać, aż przyjacielowi znudzi się ta zabawa. Znając go nie potrwa to specjalnie długo.\nAle na pewno szybciej muszę zwlec się z kanapy i udać się do Czarnego Kota. Dlaczego tam? Sam nie wiem, to było pierwsze miejsce, jakie przyszło mi do głowy. Swego czasu zwiedziłem chyba większość barów w Londynie, jednak mało z tych miejsc ze względu na mój stan wskazujący udało mi się zapamiętać. Ale tamto pamiętałem, a nawet zdarzało mi się do niego wracać. Być może chodziło o buntowniczą naturę tego miejsca. Fakt, że znajdowało się całkiem niedaleko od mojego rodzinnego domu, dusznej, starej kamienicy, w której się wychowałem. Kamienicy będącej kwintesencją mugoli, a którą magia najzwyczajniej zniszczyła. Chyba czasem mam dziwne poczucie humoru. A może po prostu chodzi o to, że mogę w tym lokalu bezkarnie palić papierosa za papierosem i nikomu to nie przeszkadza. Wiem, że to niedobry nałóg, ale dzięki niemu poznałem Jaimiego, więc nie mam zamiaru tego zmieniać.\nDeportuję się w dobrze znany, ślepy zaułek, w którym praktycznie nigdy nie można spotkać mugola. Jak gdyby sama aparycja tego miejsca w jakiś dziwny sposób ich odtrąca. Oszczędza mi to drogi i brnięcia przez leżący na ulicach śnieg. Zima nie należy do moich ulubionych pór roku. Niebo jest wtedy często nieprzyjemnie zasnute chmurami i nijak można przyglądać się wtedy gwiazdom. Dziś jednak nie to jest moim celem. Z obyciem stałego bywalca schodzę po stopniach w dół, aby znaleźć się w wysoko sklepionej sali, którą równie wysoko wypełnia dym. Z przodu jest jednak zbyt tłoczono, a tym razem nie chcę się po prostu wtopić w nicość. Chociaż czuję korcącą mnie pokusę. Radzę sobie z nią i przedzieram się dalej, w część niemal opustoszałą, aż dziw bierze, że ludzie nie chcą tu przychodzić. Wybieram miejsce w odosobnionym kącie, gdzie nikt nie będzie nam przeszkadzał. Wcale nie liczę na to, że nie uda się jej mnie tu znaleźć. Co prawda, jeśli podniesie głos to wszyscy nas usłyszą, ale na to nie mam już wpływu.\nWskazówki zegarka wskazują mi, że jeszcze kilka minut do szóstej. Zamawiam więc szklaneczkę Ognistej, w końcu obwieszczono mnie samym królem mocnej głowy, i odpalam pierwszego dziś papierosa. Stosownie do rangi tego miejsca wybrałem paczkę tych czarodziejskich. Pocieram więc koniec dłonią, a ten od razu się rozpala pozwalając mi wciągnąć uspokajającą dawkę tytoniu do płuc. Wdech i wydech. Z satysfakcją wypuszczam powoli dym, robiąc przy tym widowiskowe okręgi, ale niestety nikt mnie nie widzi. A kiedy strzepuję popiół do popielniczki odnajduję spojrzeniem drobną sylwetkę czarownicy, która wydaje się kompletnie tutaj nie pasować. Nie macham do niej jednak ani nie wołam. Po prostu patrzę na nią i czekam aż poczuje na sobie ciężar mojego spojrzenia. Zaciągam się jeszcze raz, ale o wiele szybciej, po czym wypuszczam dym jeszcze raz, jakby w nadziei, że zasnuje mnie i ukryje. Pobożne życzenie.\nRe: Czarny Kot [odnośnik] 03.08.16 17:49\nSkrzętne zachowywanie tych głupich listów, które wywoływały w niej tyle gniewu, a mimo to powracała do ich lektury, pieszcząc palcami chropowatą powierzchnię pergaminu. Czytała słowa, które budziły ponownie te same emocje - złość, że ją tak oceniał. Nie tylko za sam fakt, że śmiał wytknąć jej wadę, ale też za to, iż śmiało mu to przeszkadzać i że... zauważał to. Jak mógł?\nA potem pojawiał się cień uczucia, które otulało ją delikatną, wygodną przesłoną, a kąciki ust marszczyły się delikatnie, gdy ciało się rozluźniało. Przymykała wtedy oczy. I och, wyobrażała sobie doprawdy niedorzeczne rzeczy.\nNastępnie otrzymywała kolejną sowę. I wszystko sprowadzało się znowu do tej irytacji. I nie kończyła się ona nawet, gdy korespondencja się urywała. Ten rodzaj furii był najgorszy. Rozsadzało ją od środka. Wyniszczało. Prowokowało setki pytań i wytłumaczeń dlaczego, by następnie zepchnąć to na karb nie obchodzi mnie to, mimo że takie zamiecenie pod dywan nie załatwiało sprawy.\nWięc była tutaj. Wystawiona na pośmiewisko. Samotna. W kompletnie obcym miejscu, zgadzając się na grunt przyjaźniejszy jemu niż sobie. Nie należało to do jej schematów. Ale była zaciekawiona w pewien sposób. Dlaczego tutaj?\nOch, n i e w a ż n e.\nAle to ona mimo wszystko była tutaj ofiarą, prawda? To w niej zasiano myśl: to dobry człowiek. Dobry przyjaciel. I zrobiła to jej najbliższa osoba. Uwierzyła słowom Harriett i może dlatego tak naiwnie pchała się na rzeź. Na moment, gdy rozbłysną reflektory, przyłapując ją na słabości. Bo silna, niezależna, wiecznie niezadowolona Lovegood była znowu kimś, od kogo trzeba było trzymać się z daleka. I bardzo dobrze czuła się w swojej roli. Odpychała ludzi. Była nieprzystępna. Nie dała nikomu przejść przez własne zapory. I taki porządek działał. I był naprawdę bardzo dobrym mechanizmem. Inni mieli oczekiwania, a ona je spełniała. Nie budziło to szoku, a nawet obopólną akceptację i zgodę. Ale co się stanie, jeśli się okaże, że sekwencja została załamana?\nOd jakiegoś czasu Leonard Mastrangelo był jej cichą tajemnicą. Nie napomykała o nim w rozmowach z kuzynką, cierpliwie trzymała wszystko dla siebie. Wstydliwie. Nikt nie mógł się dowiedzieć.\nNie potrafiła wyjaśnić co konkretnie było takiego prywatnego w tym cholernym malarzu. Przecież to żadne zaskoczenie, że go odrzuciła, gdy ją pocałował, prawda? Zero odstępstwa od reguły w ich konwersacjach, gdy stosowała zasadę "na nie". Złośliwość i krnąbrność również trzymała się na odpowiednim poziomie. A jednak... coś nie pasowało do całej układanki.\nMoże przywołał ją spojrzeniem. Albo jej bystry wzrok dostrzegł swój cel, by dać rozumowi z jednej chwili dać poczuć wstyd, że zadziało się to tak późno. Jak długo ją obserwował?\nZmarszczyła brwi, nadając swojemu wyrazowi surowości, by go ukarać za tą pieprzoną obojętność. Liczyła na większy entuzjazm? Że wykaże inicjatywę i wstanie? Że ostatnie, co zobaczy na jego twarzy to ten nieznośny spokój i znienawidzony papieros w dłoniach?\nChwilę mierzyła go wzrokiem, wysyłając nienawistne iskierki. W końcu podniosła się, zabierając swój płaszcz, który tylko przewiesiła przez ramię. Pokonała dzielącą ich odległość nie mieknąc wcale a wcale. Sama odsunęła sobie krzesło, głośno, by równie dosadnie na nim usiąść. Mała manifestacja.\n-Osobliwe miejsce.-zauważyła, jakże delikatnie jak na siebie.-Więc, zechcesz mi powiedzieć o czym mówiłeś w liście? Chętnie usłyszę tą niekończącą się listę.-tu już niestety wykazała się mniejszą wrażliwością, zakładając ręce na klatce piersiowej. Oparła się o niewygodną ramę siedzenia, nie cierpiąc tej miejscówki z całego serca.\nSkrzywiła się na sąsiadujące obłoki dymu, nie mówiąc jednak nic na ten temat.\nRe: Czarny Kot [odnośnik] 04.08.16 18:33\nKorespondencja z Lovegood była równie uciążliwa, co konwersacja z nią. A może nawet gorsza. Pisząc, mam ją tylko przed oczyma wyobraźni, nie jest namacalna i nie może zrobić mi krzywdy. Słowa pisane mają mniejszą moc niż te wypowiedziane prosto w twarz. Prawdopodobnie dlatego moja granica przesuwała się wtedy leciutko dalej i prawdopodobnie jest to troszeczkę za daleko. Nie potrafiłem jednak pozbawić się tej przyjemności. Tej możliwości bezkarnej prowokacji jej osoby, co pozwalało mi rozkoszować się wyobrażeniem jej poirytowanej miny w chwili, gdy spiesznie przebiegała oczyma po pergaminie. Wiem niestety doskonale, że na świecie nie ma nic za darmo i te drobne prowokacje, szpileczki, które z lubością w nią wbijam dla czystej satysfakcji odegrania się, przyczyniają się do pęcznienia w niej tego niezidentyfikowanego uczucia, jakie kierowała w moją stronę.\nNie wiem co to jest tak naprawdę. Czy gdyby naprawdę darzyła mnie czystą nienawiścią to odzywałaby się? Czy próbowałaby naprostowywać pewne sprawy? Nawet jeśli robiła to po miesiącu upartego milczenia w stanie upojenia alkoholowego? Nie wydawało mi się. Mimo tego, że słowa, jakie padały z naszych ust zazwyczaj były krzyżującymi się szpadami, atakiem i obroną, to zdawało się, że oboje jesteśmy zainteresowani. Oboje pochłanialiśmy informacje, jakimi raczyliśmy się nawzajem. Aby je później wykorzystać i boleśnie uderzyć? Prawdopodobnie tak, ale wszystko ma drugie dno.\nBo przecież nie mogę powiedzieć tak, jak pragnąłby tego ode mnie Jaimie: nienawidzę tej irytującej Lovegoodówny, bo byłoby to wierutne kłamstwo. Owszem, była niezwykle irytująca, owszem sprawiała więcej problemów niż to wszystko warte, owszem rzucała we mnie bezpodstawnymi argumentami i uparcie próbowała zaszufladkować. Wpływała na mnie i moje życie bardziej niż tego sobie życzyłem, ale nie potrafiłem jej ot tak odepchnąć. Wciąż pamiętałem, że to wszystko zaczęło się przez chęć namalowania jej. Patrząc na to z perspektywy czasu to chce mi się śmiać. Koleje losu są nieobliczalne, niemożliwe, że to mogło się potoczyć w ten sposób i doprowadzić nas do tego miejsca. Do dusznego wnętrza Czarnego Kota. Dlaczego to wszystko nie mogło być tak proste jak w przypadku Bleach? Spotkałem ją zupełnie przypadkowo w parku i zapytałem o to niemal wprost, ale nie zdzieliła mnie po głowie. Nie uciekła też z krzykiem. Ba, wprosiła się do mnie na obiad pod pretekstem rozpoczęcia malowania. Czemu pewne sprawy muszą się komplikować? Podobno wszystko jest trudne nim stanie się proste, ale jakoś specjalnie mnie to nie przekonuje.\nMyślałem, że uda mi się zbyć ją milczeniem. Nie odpisałem jej na list sprzed miesiąca, bo sam wpędziłem się w kozi róg. Nie do końca jestem pewien, co mną kierowało w tamtym czasie. Może nawet lepiej, że urwałem to w takim miejscu, bo palnąłbym jeszcze jakieś głupstwo i ona urwałaby mi głowę. Chociaż teraz też nie mam pewności bezpieczeństwa, pewnie fakt bycia w miejscu publicznym nijak by ją przekonał. Nadepnąłem pannie doskonałej na odcisk ostatnim listem.\nNie wydawała się jednak specjalnie obrażona. Cóż, przynajmniej dopóki nie zauważyła, że na nią patrzę. W jednej chwili jej oblicze zmienia się raptownie i gdyby była Meduzą to już byłbym kamieniem. Na szczęście nie zmieniła się w nią od naszego ostatniego spotkania, siedzę więc bezpieczny, patrząc jak idzie w moją stronę. Już na samo powitanie nie omieszkuje okazać mi swojego niezadowolenia. Tylko z jakiego powodu? Że nie zawołałem jej czy nie podszedłem? Tylko wtedy też pewnie byłaby zła, na pewno znalazłaby dobry powód.\n- Cześć Selino, mi też miło cię widzieć - mówię spokojnie, bez najmniejszego śladu ironii w głosie, ignorując na początek jej słowa. Pociągam jeszcze raz. - Na przykład to, że naskakujesz na biednego człowieka na powitanie. - Uśmiecham się do niej leciutko, po czym znów zaciągam się papierosem.


Legia.Net - Legia Warszawa - 29. kolejka Ekstraklasy\n11-05-2010 / 21:00\n(akt. 16-12-2018 / 04:03)\nJuż dziś została rozegrana w całości 29. kolejka Ekstraklasy. Po upokażającej porażce z Wisłą Legii przyszło zmierzyć się z rywalem zza miedzy - Polonią. Legią chcąc zagrać w pucharach musiała wygrać, ale poniosła kolejną zasłużona porażkę 0:1. W Krakowie również derby - "Pasy" podejmowały "u siebie" Wisłę i remisując z nią 1:1 prawdopodobnie odebrały jej szansę na obronę mistrzowskiego tytułu. A jest tak z powodu wyjazdowej wygranej Lecha z Ruchem Chorzów 2:1, po której poznaniacy mają punkt przewagi nad krakowianami. Poniżej wszystkie pary kolejki oraz wyniki.\n20' (1:0) Wojciech Wilczyński\n86' (2:0) Przemysław Trytko\n90' (2:1) Kamil Glik\n32' (1:0) Dawid Nowak\n40' (1:1) Marco Bajić\n90' (2:1) Dawid Nowak (k.)\n79' (0:1) Rafał Boguski\n90' (1:1) Mariusz Jop (s.)\nOdra Wodzisław - Śląsk Wrocław 2:4\n55' (1:0) Marcin Dymkowski\n62' (1:1) Sebastian Mila\n73' (2:1) Daniel Bueno\n76' (2:2) Vuk Soitirović\n84' (2:3) Vuk Soitirović\n88' (2:4) Sebastian Mila\nPolonia Warszawa - Legia Warszawa1:0\n26' (1:0) Andreu\n46' (1:0) Michał Pulkowski\n69' (1:1) Robert Lewandowski\n90' (1:2) Siergiej Kriwiec\n17' (1:0) Wojciech Kędziora\n58' (1:1) Maciej Tataj\n85' (2:1) Iljan Micanski\n86' (2:2) Maciej Tataj\n4 bramki w 90 minucie\n1 bramka w 88 min\n1 bramka w 86 min\n1 bramka w 17 minucie\n1 bramka w 26 minucie\nwłaściciel jest od finansowania + wybiera zarząd klubu\nzarzad jest od organizacji klubu, wybierania i zatrudniania piłkarzy, wyznaczania calów\nkibice są od wspierania drużyny, kibicowania\nW legii Kibice chcą wybierać piłkarzy, zarząd i lżą właściciela.\nPiłkarze odpuszczają mecz sprzedając trenera\nwłaściciel jest walony w d.u.p.e przez wszystkich - od piłkarzy, który kasują kasę i nic nie dają, poprzez sztab szkoleniowy, który nie ma pomysłu co zrobić z marką Legia aż do osób podających się za kibiców, którzy ani sami nie wspierają drużyny, ani nie pozwolą wspierać innym. Serce pęka jak widzę co się dzieje z tym klubem... BuDrel w pzpn, burdel w (L)... czarno widzę przyszłość\nNie napisales co robi zarzad. I dlaczego wlasciciel tak wytrawny w sztuce biznesowej tutaj kompletnie sobie nie radzi. Dlaczego toleruje w zarzadzie ludzi ktorych dzialania przez 3 ostatnie lata przyniosly totalna klape. Przeciez nie mozna posadzac Mariusz Waltera o naiwnosc czy glupote, to twardy biznesmen, do swojej pozycji nie doszedl przypadkiem. Dlaczego nic nie robi?\nlegia wszyscy wypierdalac zadnych kontraktow wydupcac pajace kto meam dal koszulke z l-ka jak kupie karne to was wczesniej szlak trafi przybitki krajcie z arsenalem nawet z dwoma arsenalami mam was w dupie komuchy zajebane..\no prosze nastepny - tymrazem z konkurencji - aj dzisiejsi rodzice dzieci nie pilnują .. ;> ... gezz... a kiedys na komunie dostawalo sie zegarki...\nhahahaha smieje sie w twarz a nawet chce wam napluc w ryj walter,kosmala i reszta tego gowna!!!!!!!!!! TERAZ MUSICIE SOBIE KUPIC "KIBICOW"!!!!!!!!!!!! BO ZADEN NORMALNY FANATYK NIE PRZYJDZIE NA WASZ NOWY ALE PUSTY STADION!!!!!!!!!!!! I PARE ZLOTYCH NA KAMPANIE REKLAMOWA POSZLO W PIZDU I DORZE WAM TAK!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!\nno wlasnie to ze nie chca kupowac bardzo boli sklw ktore caly czas o to walczy.\nnastępny spóznialski ... PO DOBRANOCCE CHŁOPAKI :) siusiu paciorek do spania.\ni ich waflom\nPUSTY ŁEB - idz ze juz spac .. juz dawno po 19:30 ... JIHAD rotfl ..\nKosmala " nie będzie rozmów z sklw "\nNie będzie kupowania karnetów !!!\nNie będzie atmosfery !!!\nZa 3 miliony euro nie zbliżymy się nawet poziomem do lecha czy wisły !!!\nPuściły wam nerwy !!! Ta deklaracja " nie będzie rozmów z sklw " to wypowiedzenie wojny !!!\nA więc nie ma miejsca w waszej świadomości na kompromis...\nWięc będzie polaryzacja zachowań !!!\nJa wybieram opcje jihad legia !!! Nie zależy mi na poziomie sportowym ( za iti jesteśmy skazani na porażkę na tym polu i bycie za wisłą i lechem ) a na walce o przetrwanie zagorzałych fanatyków na legii !!! Ruch ultras musi przetrwać !!!\nCena nie gra roli !!! Cel uświęca środki !!!\nJihad legia !!! Do końca !!!\nDiscopolo wygra z nami bo z tak "umotywowana" Legia wygralby nawet Meprozet Stare Kurowo. Nie zdziwie sie jednak jak w derbach Krakowa i jeszcze w meczu w Chorzowie padna remisy, to by sie Kuchenni zagotowali. Wieszali na nas psy... ze odpuscilismy mecz z Wisla (dla mnie to jedyny plus tego meczu - 1993 - PAMIETAMY), a tu taki zonk :D\nZapowiada sie ciekawa kolejka. Chocby Arka- Piast, kolejny mecz o wszystko, jesli Piast wygra to sie raczej uratuje, ale to samo dotyczy Polonii, bo tez ma 30 pkt. I bedzie chciala z Legia wygrac. Czy Legia bedzie chciala wygrac z Polonia to inna kwestia. Na ile kolejka bedzie uczciwa a na ile ustawiona? Pewnie sie dowiemy za dwa, trzy lata...


Ostatnie tygodnie przynoszą wiele dynamicznych zmian na rynkach zbóż. W centrum uwagi są przede wszystkim notowania kukurydzy, które rosną prawie nieprzerwanie od ponad dwóch tygodni. Wiele z tych sesji rozpoczęło się od luki wzrostowej, co podkreśla siłę strony popytowej. Notowania tego zboża dotarły do najwyższego poziomu od 2016 roku, wyraźnie wybijając się ponad poziom 4 USD za buszel. Od połowy maja, notowania kukurydzy w USA wzrosły już o prawie 20%.\nW przypadku kukurydzy, przyczyna wzrostów notowań jest jasna. Już od paru tygodni pojawiają się na rynku raporty pokazujące wyjątkowo mizerne tempo zasiewów kukurydzy w Stanach Zjednoczonych. W tym tygodniu amerykański Departament Rolnictwa (USDA) opublikował kolejny raport przedstawiający takie wnioski.\nWedług USDA, na koniec poprzedniego tygodnia procent zasianej kukurydzy wynosił jedynie 58%, przy czym średnia dla tego okresu to aż 90%. Do tej pory, prawie całość zaplanowanych zasiewów kukurydzy powinna być już zrealizowana, tymczasem amerykańscy farmerzy walczą o to, aby nie było tragicznie. Pokazany przez USDA wynik jest gorszy od oczekiwań zakładających 63%, a więc i tak stanowiących dość ostrożne szacunki.\nSłabe tempo zasiewów kukurydzy w Stanach Zjednoczonych to efekt niekorzystnej pogody. Ulewne deszcze na wielu terenach uniemożliwiają pracę na roli, pogłębiając dotychczasowe problemy. Opóźnienia są już na tyle duże, że farmerzy nie zdążą z realizacją swoich pierwotnych planów, ponieważ zbyt późne zasiewy kukurydzy tworzą zagrożenie niskich plonów i słabej jakości zbiorów.\nZwyżkom cen kukurydzy sprzyjają nie tylko uwarunkowania fundamentalne, lecz także zachowanie inwestorów instytucjonalnych. Jeszcze parę tygodni temu większość z nich była nastawiona na zniżki cen, jednak zmiana sytuacji na rynku kukurydzy doprowadziła do zamykania krótkich pozycji w szybkim tempie. Dynamikę wzrostów podkręcał więc również efekt tzw. short covering.\nTagi: kukurydza, notowania


50 lat Teatr Ochoty - Historia\n25 stycznia 1936 roku Warszawa sprzedała Zrzeszeniu Organizacji Oświatowo-Kulturalnych działkę przy ulicy Reja 9 o powierzchni 4 497,02 m² z przeznaczeniem na wybudowanie siedziby tej organizacji. Powołane w 1933 roku do życia Zrzeszenie łączyło sześć organizacji oświatowo-kulturalnych, wśród których znalazł się Instytut Teatrów Ludowych, najważniejsza przedwojenna organizacja zajmująca się animacją ruchu teatrów ludowych. Celem ITL było wspieranie, podtrzymywanie i wspomaganie artystycznych widowisk ludowych w Polsce jako przejawów kultury oryginalnej, rodzimej i narodowej. Wiązała się z tym bezpośrednio działalność wydawnicza, szkolenie kadr, a także organizowanie wypożyczalni kostiumów, rekwizytów oraz sztuk teatralnych. Już od samych początków więc budynek miał mocne powiązania z teatrem, które z czasem tylko się umocniły.\nBudynek przy Reja 9 wybudowano w niecały rok, dzięki czemu jeszcze w tym samym 1936 roku mógł stać się przestrzenią działania połączonych organizacji kulturalno-oświatowych, do budynku przeniesiono także redakcję „Teatru Ludowego”. W drugiej połowie 1936 roku na Reja 9 otwarto drugą na Ochocie bibliotekę publiczną – posiadała bogaty księgozbiór naukowy oraz czytelnię czasopism, uruchomiono tu także wypożyczalnię książek dla dzieci i dorosłych.\nWe wrześniu 1939 roku budynek znalazł się w bezpośrednim sąsiedztwie działań wojennych – o ulicę Wawelską, z którą graniczy działka, oparta była jedna z linii obrony stolicy. Z tego też powodu w pobliżu teatru znalazły się groby żołnierzy poległych w starciach z nacierającymi wojskami niemieckimi – lokowano je na obrzeżach Pola Mokotowskiego oraz na Skwerze Wielkopolskim. Sam budynek nie został poważniej uszkodzony.\nZmieniona sytuacja, w której znaleźli się mieszkańcy Warszawy, nie spowodowała od razu zawieszenia działalności wszystkich instytucji. Wypożyczalnia oraz czytelnia dla dzieci, które mieściły się w budynku, nadal w nim pozostały i kontynuowały przedwojenną działalność. Jednocześnie jednak podjęto działania podziemne, których celem było podtrzymywanie kultury narodowej. Bibliotekarze nie oddali książek, które podlegały rekwizycji, prowadząc ich podziemną dystrybucję, w czytelni organizowano konspiracyjnie spotkania połączone z uroczystą oprawą poświęcone rocznicom narodowym oraz bohaterom. Dla dzieci zorganizowano koło plastyczne, koło recytatorskie, a także teatr lalkowy. Za organizacją tej podziemnej działalności stała Zofia Wędrychowska-Papuzińska, która w momencie zamknięcia biblioteki na Reja 9 zabrała część zakazanego księgozbioru do swojego domu, gdzie kontynuowała udostępnianie jej czytelnikom. Mieszkanie Papuzińskich służyło także za miejsce ukrywania Żydów oraz prowadzenia działalności konspiracyjnej, za co zarówno Zofia jak i jej mąż Stanisław zostali rozstrzelani w ruinach getta najprawdopodobniej w kwietniu 1944 roku.\nPrzed zamknięciem biblioteki i czytelni w 1942 roku, przez pewien okres rezydowała w niej także Szkoła Podstawowa nr 13, której budynek został zarekwirowany na niemieckie potrzeby jesienią 1939 roku. Trudno jednak ustalić, kiedy to dokładnie miało miejsce, ani ile trwało – szkoła była podzielona i równoległe prowadziła działalność w kilku miejscach, zanim ostatecznie udało jej się znaleźć odpowiednią dla siebie siedzibę. W okresie okupacji we właściwie wszystkich legalnie działających szkołach prowadzono także działalność konspiracyjną i tajne nauczanie, taka działalność mogła więc mieć także miejsce w budynku przy Reja 9.\nPrzedwojenni właściciele budynku nie od razu zostali z niego wyrzuceni. Na przełomie sierpnia i września 1939 roku działacze skupieni wokół „Teatru Ludowego” planowali repertuar dla teatrów żołnierskich oraz robotniczych czy chłopskich związany bezpośrednio z sytuacją polityczną. Szybki przebieg działań wojennych uniemożliwił jednak kolportaż ostatniego przedwojennego numeru czasopisma. Po upadku stolicy oficjalne władze rozwiązały działalność wszystkich dotychczasowych organizacji oraz pozbawiła je majątków. Stowarzyszenie utraciło więc prawo własności do budynku, z częścią działalności musiało zejść do podziemia, jednak wciąż w nim pozostało – tak samo jak księgozbiór (którego zdelegalizowaną część działacze ukryli we własnych mieszkaniach) oraz wypożyczalnia kostiumów i rekwizytów. W 1940 roku powołano do życia Ludowy Instytut Oświaty i Kultury, którego celem stało się zaplanowanie powojennej odbudowy amatorskiego ruchu teatralnego.\nSytuacja zmieniła się w 1943 roku, kiedy niemieckie władzy zajęły budynek na swoje potrzeby. Resztę księgozbioru Instytutu zdeponowano wówczas w bibliotece na Śniadeckich, podczas gdy kostiumy, rekwizyty oraz sztuki teatralne postanowiono przechować w piwnicy biblioteki na Koszykowej. Obie biblioteki wraz z powierzonymi im zbiorami spłonęły w Powstaniu Warszawskim.\nWiosną 1944 roku niemieckie wojska zaczęły być koncentrowane na Ochocie. Wówczas w budynkach przy Wawelskiej 56, Wawelskiej 54 oraz Reja 9 kwaterowały dwie niemieckie dywizje. Najprawdopodobniej także w tym okresie w pobliżu budynków wybudowano bunkry z bronią maszynową, szańce z zasiekami oraz umocnienia w oknach, tym samym zapewniając sobie pełne panowanie ogniowe nad okolicznymi ulicami. Stan osobowy niemieckiej placówki ulegał zmianom, by w przededniu powstania osiągnąć siłę około 300 esesmanów. Zdobycie tej obsadzonej przez niemieckie wojska placówki stało się pierwszym i jedynym celem Rejonu II w Powstaniu Warszawskim. Do szturmu na budynek przy Reja 9 skierowano pluton st. sierżanta Cudnego ps. „Grom” ze zgrupowania ppor. „Stacha” Gołembiewskiego. Atak przeprowadzono od strony ulicy Raszyńskiej 56, ze względu jednak na przewagę osobową oraz militarną przeciwnika nie mogło być mowy o szansach na powodzenie tego ataku. Powstańcy zostali odparci, a żołnierze z plutonu „Groma” znaleźli się w szeregach obrońców Reduty Wawelskiej.\nWarszawa zaczęła się podnosić z gruzów od 1945 roku. Budynek przy Reja 9 nie został zniszczony przez wycofujące się wojska niemieckie, dlatego mógł stać się ważnym punktem na mapie odbudowy stolicy. Chociaż główna siedziba Biura Odbudowy Stolicy mieściła się na ulicy Chocimskiej, to ilość zadań stojących przed BOS spowodowała utworzenie w innych częściach miasta delegatur biura, odpowiedzialnych za konkretne dzielnice. W ten sposób w budynku znalazło się Biuro Odbudowy Stolicy – Wydział Zleceń i Nadzoru Dzielnicy Zachód ul. Reja 9 róg Raszyńskiej, jak głosiła oficjalna pieczątka. Budynek, choć nie zniszczony, wymagał jednak kapitalnego remontu, który zaczęto planować już latem 1945 roku – przede wszystkim naprawy wymagała instalacja elektryczna, grzewcza oraz wodociągowo –kanalizacyjna. Budynek w oficjalnych pismach określano jako „budynek biurowy” i do tych konkretnie potrzeb w pierwszej kolejności był przystosowywany. Trudno jednak ustalić, do kiedy BOS miało swoją siedzibę w tym budynku. Biuro nie było także jedynym lokatorem. Po wojnie do budynku powrócił także Ludowy Instytut Oświaty i Kultury – choć dekret Bieruta z października 1945 roku odebrał im prawdo do gruntu, a sam budynek został zawłaszczony na potrzeby miasta, to Instytut prowadził swoją działalność na Reja 9 do 1948 roku. W tym krótkim okresie swojego działania próbował nawiązać do przedwojennych celów organizacji; kształcenia kadr, wskazywania repertuaru oraz udostępniania sztuk i rekwizytów teatrom ludowym.\nW kolejnym czterdziestoleciu przez budynek przewinęło się wiele instytucji, które potrzebowały powiązanej z teatrem siedziby. Już w 1946 roku Władysław Hańcza prowadził tu kurs aktorski. W 1950 roku do obecnej siedziby Teatru Ochoty przeniesiono nowopowstałą Państwową Wyższą Szkołę Teatralną. Budynek jednak bardzo szybko okazał się za mały – brakowało przestrzeni, w której młodzi aktorzy mogliby pokazywać swoje przedstawienia dyplomowe. Stąd konieczność pozyskania odpowiedniej sali teatralnej – dlatego też pokazy odbywały się w sali na ulicy Jagiellońskiej, w 1953 roku przekształconej w siedzibę Teatru Baj. W tym samym roku zaczęły się także powolne przenosiny PWST do odbudowanego budynku przy Miodowej 22/24, które zakończyły się w 1955 roku.\nW 1953 dzięki temu, że coraz więcej przestrzeni się zwalniało, do budynku mogło się wprowadzić Państwowe Liceum Technik Teatralnych, którego celem było kształcenie techników, bez których niemożliwe było działanie profesjonalnych scen. Brakowało jednak miejsca na to, żeby przenieść do budynku także pracownie i warsztaty, które dopiero z czasem powstały na Reja 9. Ostatecznie powstały cztery izby elektrotechniki i oświetlenia sceny, dwie izby rzeźby, cztery izby malarstwa teatralnego, cztery izby modelatorstwa oraz trzy izby administracyjno-gospodarcze. Liceum wykorzystywało także istniejącą scenkę – najprawdopodobniej zbudowaną na potrzeby PWST. PLTT wyprowadziło się do specjalnie dla niego wybudowanego budynku przy Miodowej 22 w 1957 roku, warsztaty pozostały jednak na swoim miejscu i służyły jego uczniom aż do 1969 roku i ostatecznego zamknięcia Liceum w czerwcu.\nLata po 1948 roku były trudne dla działaczy ruchu teatru ludowego, brakowało koordynacji działań, zawieszono wydawanie czasopisma, ruch został zmarginalizowany. Dopiero w 1956 roku, na fali odwilży utworzono Związek Teatrów i Chórów Ludowych, który rezydował na Reja 9 – podobnie jak redakcja przywróconego do istnienia „Teatru Ludowego”. W 1961 roku doszło do kolejnej unifikacji w ruchu, do istniejącego Związku przyłączyli się działacze związani z ruchem żywego słowa, co stało się podstawowym bodźcem dla utworzenia Związku Teatrów Amatorskich, nadal mieszczącego się w tym samym budynku. Razem z poszerzeniem zadań Związku, przyszło zrozumienie, że teatr amatorski może być doświadczeniem, które przygotuje widza na obcowanie z teatrem zawodowym, pogłębić jego odbiór sztuki – w związku z tym zaczęto powoływać do istnienia kluby miłośników sceny, koła przyjaciół teatru oraz zespoły czytania dramatu.\nW końcowym etapie istnienia warsztatów PLTT, w budynku pojawiła się nowa instytucja kulturalna – 1 października 1968 roku na Reja 9 został otwarty Dzielnicowy Dom Kultury, którego podstawowym celem stało się animowanie życia kulturalnego dzielnicy. Przy DDK powstawały amatorskie zespoły teatralne, zespoły muzyczne, klub filmowy, klub fotograficzny, a także teatr aktorów zawodowych „Ochota”.\nW 1969 roku, funkcjonującą na Reja redakcję „Teatru Ludowego” przekształcono w istniejące do dzisiaj czasopismo – „Scenę”. Zaś w 1971 roku Związek Teatrów Amatorskich został przekształcony w Towarzystwo Kultury Teatralnej, które kontynuuje działania swoich poprzedników, skupiając się na działaniach mających na celu upowszechnianie kultury.\nW październiku 1970 roku w budynku przybywa jeszcze jeden lokator – Teatr Ochoty, który jako jedyna ze wszystkich opisanych dotąd organizacji przetrwa w nim do dzisiaj. Założony przez Halinę i Jana Machulskich teatr stanie się jedną z najważniejszych instytucji w dzielnicy, poprzez animację życia kulturalnego odciśnie na niej swoje wyraźne piętno. Współżycie wielu instytucji w jednym budynku było jednak trudne, szczególne tarcia można było odczuć na linii Teatr – Dom Kultury, które współdzieliły przestrzeń.\nW latach siedemdziesiątych, w trudnym dzisiaj do ustalenia okresie, w piwnicach budynku mieścił się także Klub Harley-Davidsona, w którym spotykali się miłośnicy tych maszyn, w zamian za możliwość wynajmu przestrzeni zobowiązani do uczestnictwa w życiu kulturalnym Ochoty.\nW czasie gdy Teatr Ochoty rósł w siłę i znaczenie, malał Dzielnicowy Dom Kultury, jedyną drogą wyjścia z impasu było stworzenie nowej siedziby dla teatru. To marzenie nie zostało jednak zrealizowane – Jan Machulski nie zdecydował się na opuszczenie gmachu i ostatecznie to Dom Kultury został przekonany do opuszczenia budynku przy Reja 9. W 1984 roku przeniósł się na Grójecką 75, do budynku, w którym mieści się do dzisiaj.\nW połowie lat dwutysięcznych pojawiła się koncepcja modernizacji i rewitalizacji przedwojennego budynku, ostatecznie sfinansowanego jako element Projektu pt. „Rewitalizacja wybranych obszarów kryzysowych m.st. Warszawy w aspekcie ochrony zabytków, poprawy jakości przestrzeni publicznej oraz społeczno – kulturowym”, współfinansowanego przez Unię Europejską ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Mazowieckiego 2007 – 2013. Konkurs na projekt przebudowy wygrała grupa architektów: Jakub Magoń, Przemysław Fojcik, Danuta Fredowicz oraz Tomasz Leszczyński. Projekt realizowano w latach 2011-2015 – jego najbardziej widocznym z zewnątrz efektem jest dobudowany od strony ulicy Wawelskiej szklany pawilon, ozdobiony wzorem szachownicy. Na czas remontu wszystkie rezydujące w budynku instytucje musiały go opuścić – w 2015 roku na Reja powrócił jednak jedynie Teatr Ochoty. TKT, które jest spadkobiercami Zrzeszenia, które wybudowało budynek w 1936 roku, zdecydowało się zmienić siedzibę i od tej pory mieści się na Słupeckiej.\nPo remoncie w budynku znalazła się przestrzeń na otwarcie klubokawiarni, miejsca spotkań nie tylko dla miłośników teatru.\nW ramach obchodów Jubileuszu Pięćdziesięciolecia Teatru Ochoty rozpisano konkurs na mural, który oddawałby ducha teatru, łącząc przeszłość z teraźniejszością. Zwycięski projekt zaprezentował kolektyw SZTAMA aktorki Sylwii Goli i grafika Mateusza Bieniusy. Mural przedstawiający Jana i Halinę Machulskich wpisanych w zdekonstruowane logo teatru zdobi jedną ze ścian budynku, a jego odsłonięcie odbyło się w październiku 2020 roku.\nOpracowała Barbara Michalczyk\nBzówka M., Klećkowska E., Ilustrowany atlas architektury Ochoty, Warszawa 2016.\nDzieje Ochoty, Kazimierski J., Warszawa 1973.\nKasprzycki J., Korzenie miasta: warszawskie pożegnania, Mokotów i Ochota, Warszawa 1999.\nKossakowski M., PLTT – szkoła osobliwa, Warszawa 1999.\nNycz B., Instytut Teatrów Ludowych 1929-1939, w: „Przegląd Historyczno- Oświatowy”, Warszawa 1/1967.\nPaństwowa Wyższa Szkoła Teatralna im. Aleksandra Zelwerowicza, Ryszard Mączyński, Warszawa 1994.\nTowarzystwo Kultury Teatralnej w 80-lecie utworzenia organizacji, materiały II Konferencji Teatru Amatorskiego, Warszawa 1987.\nWroniszewski J., Ochota 1939-1945, Warszawa 1976.\nZa rozmowy i poświęcony czas serdecznie dziękuję pani Helenie Gąsiorowskiej oraz panu Lechowi Śliwonikowi.


Strony związane z hasłem: kredyty gotówkowe - strona 1 - Katalog stron internetowych - Top-strony.com.pl\nW spiralę długów już od dawna nie wpadają wyłącznie osoby niefrasobliwe, które nie mają pojęcia o tym, jak niebezpieczne mogą być niektóre produkty bankowe. Problem zadłużenia poprzez szybkie kredyty gotówkowe bez zaświa ...\nW każdej sytuacji kiedy będzie potrzebny kredyt gotówkowy, odłuż wizytę w swoim banku, który prowadzi twój rachunek i skorzystaj z propozycji na stronie investpuls.pl. Masz dużą możliwość wybrania tańszego kredytu, niż t ...\nCentrum hipoteczne Stankiewicz kredyty gotówkowe\nCentrum hipoteczne Stankiewicz to istniejąca od jedenastu lat jednostka z siedzibą w Lesznie i dodatkowymi oddziałami we Wschowie, w Śmiglu i Poznaniu. Zajmuje się obsługą kredytów dla firm i klienta indywidualnego różne ...\nMichalfastyn.pl doradca kredytowy z Warszawy\nJaki kredyt hipoteczny będzie najlepszy dla Twojej rodziny? Jakie koszty tworzą całkowity i rzeczywisty koszt kredytu hipotecznego? Na te oraz wiele innych ważnych pytań dotyczących finansów i kredytów odpowie Państwu ni ...\nKoperski i Wspólnicy krem\nMamy przyjemność zaprezentować Państwu przedsiębiorstwo pogrzebowe Koperski. Sie ...\nEasy-market.pl sklep spor\nW ofercie naszego easy-market.pl sklepu internetowego można znaleźć szeroki wybó ...\nJedna z najbardziej popularnych form reklamy w internecie – pozycjonowanie czyli ...


Ochrona drewna narażonego na okresowy kontakt z wodą - Urządzone\nUniwersalny charakter drewna pozwala na jego szerokie zastosowanie. Jest ono solidnym materiałem wykończeniowym i budowlanym wykorzystywanym zarówno wewnątrz jak i na zewnątrz.\nMimo swoich naturalnych właściwości, które pozwalają mu na kontakt z wodą, musi być odpowiednio zabezpieczone, aby nie ulegało degradacji i odkształceniom.\nDrewno narażone na zmienne warunki atmosferyczne ulega odkształceniom. Pozbawione odpowiedniej ochrony będzie się łódkować, rozsychać, pęcznieć bądź wybrzuszać. Jednak zakonserwowane wysokojakościowym środkiem przeznaczonym do jego zabezpieczenia może służyć przez długi okres. Należy pamiętać, że mimo zaimpregnowania i polakierowania, drewno wciąż będzie miało tendencję do zmiany swojej objętości.\nSilne nasłonecznienie na zmianę z długotrwałymi opadami, przynoszą zmiany temperatur i wilgotności, co w efekcie powoduje silną deformację drewna i tym samym negatywnie wpływa na nałożoną warstwę ochronną. Użyty do lakierowania produkt musi zatem posiadać odpowiednie właściwości, które zapobiegną jej pękaniu i łuszczeniu się. Do ochrony drewna narażonego na długookresowe działanie wody i promieni UV trzeba więc używać wysoce-odpornego lakieru (np. Domalux Jachtowy). Najważniejszą jego zaletą jest stworzenie wytrzymałej, elastycznej powłoki, która reaguje na zmianę objętości drewna.\nJanekC 29 kwietnia 2015\nJa maluję drewno Vidaronem, chociaż z tego co często zdarza mi się na ten temat przeczytać wynika, że malowanie to najmniej skuteczny sposób stosowania impregnatu. Ale na szczęście u mnie działa.\nEkspert_Bondex 11 maja 2015\nSamo nałożenie preparatu chroniącego drewno przed wodą, nie daje nam gwarancji trwałości.\n1.\tPrzede wszystkim drewno przed impregnacją, należy dobrze oczyścić i wyszlifować (jeżeli jest do drewno, które było pokryte kiedyś innym środkiem należy pozbyć się starej warstwy).\n2.\tW chwili kiedy drewno jest suche, odtłuszczone i oczyszczone, konieczne jest naniesienie podkładu, który zabezpieczy drewno przed sinizną, pleśnią i insektami. Co z tego że np. zakupiony preparat ochroni drewnianą konstrukcję przed wodą, skoro będzie narażona na działanie innych czynników. Przy ochronie drewna należy myśleć kompleksowo.\n3.\tPo zastosowaniu impregnatu podkładowego, możemy przejść do właściwego etapu wyboru impregnatu chroniącego nasze drewno przed wodą. W tym miejscu warto zastanowić się czy ma to być: impregnat barwiący, lakier, lazura, lakierobejca, czy emalia?\nMoja propozycja to Bondex Premium Wood Design jest to lakierobejca żelowa, która nie tylko ochroni drewno przed działaniem wody na dłuuuugie lata, ale także dekoracyjnie podkreśli jego wlaory. Poza tym, co ważne w dzisiejszych czasach zawiera 8-krotnie mniej rozpuszczalników, niż lakierobejce rozpuszczalnikowe.\nJeżeli ktoś z Was będzie potrzebował rady, pomocy w wyborze innego impregnatu, piszcie proszę. Bardzo chętnie pomogę.\ndrewno, ogród, drewno w ogrodzie, architektura ogrodowa, lakierowanie drewna, urządzone, domalux, impregnowanie drewna, drewniana architektura ogrodowa, ochrona drewna w ogrodzie, ochrona drewnianej architektury ogrodowej


Zarys metod ekonometrii. Zbiór zadań - Edward Nowak - 9788301152598 | Księgarnia internetowa Poczytaj.pl\nEkonomia i biznes 4374\nPolityka ekonomiczna 867\nZarządzanie i marketing 1581\nZarys metod ekonometrii. Zbiór - okładka książki\nCena: 41.18 zł Cena wydawcy: 44.90 zł Oszczędzasz: 3.72 zł pozycja dostępna Wyślemy w czasie: 1-3 dni\nZarys metod ekonometrii. Zbiór zadań - Edward Nowak - opis książki:\nMetody ekonometryczne w ostatnich latach znajdują coraz szersze zastosowanie w różnych dziedzinach badań ekonomicznych. Mimo to nie można stwierdzić, że możliwości ekonometrii są dobrze znane. Wydaje się, że istnieje potrzeba takiego przedstawienia metod ekonometrycznych, aby nawet te najbardziej skomplikowane pod względem formalnym stały się zrozumiałymi narzędziami badawczymi. Powinno to zachęcić do ich stosowania w sytuacji, gdy zaistnieje potrzeba operowania materiałem statystycznym oraz konieczność jego przetworzenia w celu uzyskania informacji o badanych zjawiskach.\nBrakuje też odpowiednich materiałów, w postaci przykładów i różnorodnych zadań, których rozwiązywanie jest niezbędne do nabrania wprawy w posługiwaniu się właściwymi narzędziami ekonometrycznymi oraz do opanowania metod ekonometrycznych od strony numerycznej. Chcąc wypełnić tę lukę oddaję do rąk Czytelnika opracowanie będące przeglądem podstawowych metod ekonometrycznych, a jednocześnie zbiorem przykładów i zadań. Książka jest adresowana przede wszystkim do studentów uczelni ekonomicznych studiujących ekonometrię. Może być także przydatna ekonomistom-praktykom oraz specjalistom z różnych dziedzin nauk ekonomicznych, którzy w swoich badaniach zechcą stosować metody ilościowej analizy zależności między zjawiskami ekonomicznymi. Celem, jaki sobie postawiłem, było możliwie proste przedstawienie najważniejszych metod ekonometrycznych. Mam nadzieję, że książka będzie pewną pomocą dydaktyczną dla osób studiujących ekonometrię i przyczyni się do popularyzacji ekonometrycznych metod przetwarzania informacji.\nKsiążka „Zarys metod ekonometrii. Zbiór zadań” - oprawa miękka - Wydawnictwo Naukowe PWN.\nKsiążka posiada 222 stron i została wydana w 2012 r.\nBądź pierwszy - napisz opinię, recenzję o książce "Zarys metod ekonometrii. Zbiór zadań"\nEdward Nowak - autor m.in.:\nPomiar i raportowanie dokonań przedsiębiorstwa Edward Nowak (red.);\nAnaliza kosztów w ocenie działalności przedsiębiorstwa Edward Nowak;\nControling dla menadżerów Edward Nowak (red.);\nRachunkowość zarządcza w przedsiębiorstwie Edward Nowak;\nRachunkowość zarządcza w grupach kapitałowych Edward Nowak (red.);\nZaawansowana rachunkowość zarządcza Edward Nowak;\nZarządzanie dokonaniami w organizacjach Edward Nowak (red.);\nAnaliza spawozdań finansowych Edward Nowak;\nRachunkowość. Zasady i metody Edward Nowak (red.);\nRachunkowość. Kurs podstawowy Edward Nowak;\nControlling w działalności przedsiębiorstwa Edward Nowak;\nRachunkowość w zarządzaniu ryzykiem w przedsiębiorstwie Edward Nowak;\nPoznanie i myślenie. Pojawianie się i ewolucja... Edward Nowak;\nStrategiczna rachunkowość zarządcza Edward Nowak (red.);\nEstymacja jądrowa w analizie ekonometrycznej Dominik Śliwicki\nEkonometria. Rozwiązywanie problemów z wykorzystaniem... Tadeusz Kufel\nEkonometria i badania operacyjne. Podręcznik dla...\nFilozofia ekonomii. Seria: Bramy nauki Marcin Gorazda\nWzory i tablice. Metody statystyczne i ekonometryczne Iwona Bąk, Iwona Markowicz, Magdalena Mojsiewicz, Katarzyna Wawrzyniak\nEkonometria i badania operacyjne. Podręcznik...57.44 zł\nTadeusz Kufel Ekonometria. Rozwiązywanie problemów z wykorzystaniem...41.18 zł\nLee Hyunjoung, Sohn Il Big Data w przemyśle. Jak wykorzystać analizę...73.38 zł


Son of Man Sea Tours (Castries, Saint Lucia) - opinie\nAtrakcje w pobliżu obiektu Son of Man Sea Tours\nSon of Man Sea Tours opinie, Castries\nNr 5 wśród 96 Wycieczki w lokalizacji Castries\n428recenzji8pytań z odpowiedziami\nUżytkownik nmark104 napisał recenzję lip 2017\nBluffton, Karolina Południowa17 przesłanych treści7 podziękowań\nSyn człowieczy wycieczka jest wspaniały miesiąc miodowy wycieczka!\nWybraliśmy się na wycieczkę syn człowieczy w podróży poślubnej i to był nasz ulubiony dzień przez cały tydzień! To było warte swojej ceny. Kosztowało $ 110 osoby, która jest bardzo rozsądne, biorąc pod uwagę wszystko. Nie było z kapitanem, przewodnik, i deckhand. Wszyscy byli…\nUżytkownik Tawania T napisał recenzję lip 2017\nAtlanta, Georgia17 przesłanych treści\nMieliśmy niesamowite wycieczki, Gabby's, do kąpieli w błocie, wodospad i zwiedzanie miasta. On nawet znaleźć miejsce dla nas, aby wybrać świeże mango, które były pyszne! On był bardzo dużą wiedzę na temat wyspy i Caribbeans jako całości. Był miły i sprawił, że czuliśmy się…\nUżytkownik MBolggiani napisał recenzję lip 2017\nZał oga była fantastyczna! Bardzo kompetentny i przyjazny. Mieliśmy kapitana, Brada Pitta i naszym głównym człowiek Gabi! Nie rozpoczął się w wycieczce po wyspie do Pitons, udało nam się zobaczyć z wodospadami, trochę zdjęcia, a następnie do kąpieli w błocie, też był…\nUżytkownik Whitney L napisał recenzję lip 2017\nEllerslie, Georgia5 przesłanych treści2 podziękowania\nSyn człowieczy to konieczność!\nMieliśmy niesamowity czas na syna człowieczego wycieczka! ! ! Gabby's, Brad i kapitan był bardzo zabawny i bardzo dobrze zna się na ulicy. Lucia! Rejs statkiem był zapierający dech w piersiach i nigdy nie widziałem więcej piękne ryby kiedy nurkowaliśmy! Udało nam się odwiedzić…\nTa wycieczka była super! Gabby's jest bardzo dużo wiedzą o wyspie. Brad jest zabawne i zaraźliwy śmiech. Kapitan sprawia, że każdy jest dobrze się bawić i jest niesamowity. Lunch w górach w Mamas daje smak wysp wspaniałe jedzenie! Gorąco polecam tę wycieczkę! !


Adamek obiecuje nokaut - Sport - rp.pl\nAktualizacja: 10.07.2009, 18:22\nAdamek obiecuje nokaut\nWalka Polaka z 35-letnim Bobbym Gunnem w Newark nie wywołuje wielkich emocji, choć Amerykanin odgraża się, że sprawi niespodziankę i odbierze Adamkowi pas mistrza świata organizacji IBF w wadze junior ciężkiej.\nWalka Polaka z 35-letnim Bobbym Gunnem w Newark nie wywołuje wielkich emocji, choć Amerykanin odgraża się, że sprawi niespodziankę i odbierze Adamkowi pas mistrza świata organizacji IBF w wadze junior ciężkiej. Poniżej dalsza część artykułu\nTrzy lata młodszy Polak na zawodowym ringu przegrał tylko raz. Dwa lata temu na Florydzie z rodakiem Gunna, Chadem Dawsonem. Adamek stracił wtedy w ekspresowym tempie wiele kilogramów, by uzyskać limit kategorii półciężkiej. Jak się okazało, stracił też prestiżowy pas WBC. Teraz nie ma już takich problemów. W nowej wadze, z limitem 90,7 kg dawno zapomniał o głodówkach. Wzmocnił siłę ciosu, nie tracąc przy tym szybkości. Dlatego Steve Cunningham w walce z nim trzy razy leżał na deskach, a Johnathon Banks został poddany w ósmej rundzie. Taki rywal jak Gunn nie jest dla Polaka realnym założeniem. Może mówić co chce, opowiadać, że będzie nowym Jamesem J. Bradocckiem, który ponad pół wieku temu pokonał nieoczekiwanie Maksa Bauera i został mistrzem wagi ciężkiej, ale i tak nikt mu nie uwierzy.\nNie warto nawet patrzeć na bilans osiągnięć Amerykanina. Wygrał wprawdzie 21 pojedynków, w tym 18 przed czasem, tylko trzy przegrał, ale to nie zmienia faktu, że jest słabym pięściarzem. Groźnie tylko wygląda, ale mistrzowie świata takich jak on się nie boją. I prawdę mówiąc, trudno zrozumieć, dlaczego ktoś taki jak Gunn po raz drugi staje w ringu, by walczyć o mistrzostwo świata. Pierwszą szansę dostał siódmego kwietnia 2007 roku, gdy na Millennium Stadium w Cardiff zmierzył się z mistrzem WBO, Walijczykiem Enzo Maccarinellim. 25 sekund przed końcem pierwszego starcia sędzia ringowy Mark Nelson przerwał nierówny pojedynek, odsyłając obijanego Amerykanina do narożnika. Teraz Gunn mówi, że będzie jak kamikadze. Adamek odpowiada, że to tylko słowa i ma rację. „Celtycki wojownik” (taki przydomek nosi Gunn) ma za mało atutów. Ale historia zna wiele bokserskich cudów, więc Polak musi być bardzo skoncentrowany, by nie dopuścić do nieszczęścia. Dla Adamka pojedynek w Prudential Center to tylko przetarcie przed poważnymi walkami, które czekają go jesienią i na początku przyszłego roku. Na jego kolejną wygraną (ma na koncie 37 zwycięstw, w tym 25 przed czasem) czekają rodacy w Ameryce, do pięknej, mieszczącej 20 tysięcy osób hali w Newark przyjdzie ich zapewne sporo. Martwi tylko fakt, że żadna amerykańska telewizja nie pokaże tego pojedynku na żywo. Przed Adamkiem walczyć będzie dwóch innych Polaków – Piotr Wilczewski i Mateusz Masternak. Ten pierwszy zmierzy się z solidnym Amerykaninem Curtisem Stevensem, a drugi, o którym trener Andrzej Gmitruk mówi, że ma talent nie mniejszy niż nasz mistrz świata, z przeciętnym Egipcjaninem Mazurem Alim. [i]Galę w Newark w nocy z sobotę na niedzielę pokaże Polsat Sport Extra (2.30) oraz Polsat (3.00). [/i]


planery-oto | Angielski online\nSuper! Twój ebook jest już w skrzynce. Jeżeli go nie widzisz, to poszukaj w spamie, mógł się tam zawieruszyć.\nPlaner z zadaniami na 28 dni\nPopraw swój angielski i odważ się mówić!\nOferta specjalna, która wkrótce wygaśnie.\nSpecjalnie dla Ciebie przygotowałam planer z zadaniami na 28 dni. W planerze znajdziesz:\n28 zadań, jedno na każdy dzień. Wykonanie zadania nie zajmie Ci więcej niż 15 minut;\nLinki do filmów, podcastów, artykułów prasowych, ćwiczeń gramatycznych;\nZestawy słówek i wyrażeń w Quizlecie, które przygotowałam na podstawie filmów;\n7 praktycznych wskazówek, jak uczyć się z planerem.\nPlaner jest dostępny w dwóch wersjach: łatwiejszej na poziomie B1/B2 i trudniejszej na poziomie C1/C2. Za 26 zł uzyskasz dostęp do obydwu wersji.\nWartość planera: 90 zł\nSpecjalna cena dla Ciebie: 26 zł\nŁapię okazję i kupuję planer za 26 zł\nŁap okazję, bo już się nie powtórzy!


pomorskie, Reda - Biuro Nieruchomości Gdańsk - Pepper House\nNumer oferty PH785512\n6 900 zł/m² | Rata już od 958 zł miesięcznie\nPowierzchnia całkowita 46.23 m²\n– w pełni wyposażone – gotowe do zamieszkania,\n– odrębne pokoje i kuchnia,\n– ogólnodostępne miejsca parkingowe pod blokiem,\n– balkon z widokiem na zieleń,\n– pełna infrastruktura wokół,\nMieszkanie usytuowane jest na ostatnim piętrze w 3 piętrowym bloku o powierzchni 46,23 m2. Składa się z:\n– niezależny salon z balkonem 20 m2,\n– sypialnia 12 m2,\n– przedpokój 5,23 m2,\n– kuchnia 5 m2,\n– łazienka 3 m2\nDo mieszkania przynależy również piwnica o powierzchni 4,18 m2.\nMieszkanie w ostatnim czasie przeszło gruntowny remont. Wymieniono instalację elektryczną oraz wodno-kanalizacyjną. Na balkonie nowa drewniana posadzka.\nMieszkanie jest umeblowane oraz wyposażone w nowe sprzęty AGD.\nLokalizacja mieszkania jest jedną z najlepszych w Redzie.\nW promieniu 300 metrów od mieszkania sklepy, ośrodek zdrowia, apteka, poczta, kościół, policja, stadion, Młodzieżowy dom kultury, park nad rzeką Redą z skate parkiem, placem zabaw i plażą nad rzeką, amfiteatrem, miejscem do grillowania, przedszkole, żłobek, szkoła podstawowa i średnia, przystanek komunikacji autobusowej.\nDo przystanku SKM/PKP ok 10-15 min pieszo (1200 m).\nNiewielkie koszty utrzymania mieszkania:\n– latem około 400 zł\n– zimą około 600 zł (w zależności od sezonu grzewczego).\nPlanowany remont klatki wiosna/lato 2021.\nNr oferty PH785512\nMieszkanie na sprzedaż 34.56 m², 2 pokoje\nMieszkanie na sprzedaż 42.21 m², 2 pokoje\nMieszkanie na sprzedaż 49.2 m², 3 pokoje\nMieszkanie na sprzedaż 81 m², 4 pokoje


DIY: nowoczesne kompozycje kwiatowe na Boże Narodzenie – różowa, niebieska, pistacjowa - Urzadzamy.pl\nDIY: nowoczesne kompozycje kwiatowe na Boże Narodzenie – różowa, niebieska, pistacjowa\nW okresie przedświątecznym zaczynamy zwracać szczególną uwagę na elementy dekoracyjne w naszym domu. Królują stroiki i wianuszki, pojawiają się lampki choinkowe, dające nastrojowe światło. Jedną z charakterystycznych ozdób, kojarzących się z okresem zimowym jest również gwiazda betlejemska.\nTen efektowny kwiat pozwala tworzyć pomysłowe i barwne kompozycje na wiele różnych sposobów zarówno w wersji doniczkowej, jak i ciętej. Poisencja kojarzona jest głównie z kolorem czerwonym, jednak równie zachwycające są inne jej odcienie. Widoczne na zdjęciach wersje w różu, błękicie i odcieniu pistacji przypadną do gustu miłośnikom pastelowych barw i pozwolą przywitać zimę w doskonałym stylu.\nRóżowy wieniec – nie tylko dla marzycieli\nPołączenie różowego koloru i złota daje efekt ciepła i wyważonej elegancji. Do wykonania tej dekoracji zostały użyte poisencje w odcieniach różu, błyszczące bombki oraz suszone rośliny – trawy, pędy wierzby i gliksja. Zwarta kompozycja powstała na gąbce florystycznej – wszystkie elementy umieszczono jedna obok drugiej, bez większych odstępów. Całość dopełniają stylowe, wysokie świece, ogrzewające pomieszczenie ciepłym światłem.\nDruga wersja kompozycji z gwiazdą betlejemską w odcieniach różu i bladej czerwieni to propozycja o nieco innym charakterze. Barwna dekoracja z dużym kwiatem świetnie wpisuje się w klimat wnętrza, gdzie królują naturalne materiały i barwy ziemi. Dekoracja powstała z połączenia poisencji, ostrokrzewu okółkowego, eukaliptusa, dmuszki oraz kolorowego i naturalnego miskantu. Ekspresyjna, swobodna forma dekoracji prezentuje się niczym barwny obraz w tym harmonijnym wnętrzu, nadając mu nowej świeżości.\nBłękitna elegancja – kompozycja w barwach zimy\nKolejna propozycja dekoracji z wykorzystaniem poisencji, to połączenie subtelności i minimalizmu wnętrza z wyrazistą formą kompozycji. Do wykonania ozdoby wiszącej oraz wieńca na stół zostały użyte subtelne białe i kremowe poisencje oraz mieszanka suszonych roślin. Wyważone połączenie błękitów, szarości, bieli i beżu sprawia, że dekoracja kojarzy nam się z okresem świątecznym, tworzy piękną scenerię w domowym wnętrzu.\nWszystkie elementy połączono za pomocą gąbki florystycznej, która została wcześniej namoczona (pamiętajmy o tym zabiegu przed włożeniem kwiatów). Płaskie kształty gwiazdy betlejemskiej tworzą efektowny kontrast z fantazyjnie postrzępionymi, długimi końcami traw i innych suszonych roślin. Swoboda i szczypta ekspresji łączy się z chłodną elegancją w błękitno-szarej tonacji.\nPistacjowe kompozycje z ciętymi poisencjami\nW okresie zimowym nieco rzadziej dekorujemy nasz dom kwiatami ciętymi, co wynika z obawy przed szybką utratą ich świeżości. Na szczęście gwiazda betlejemska zachwyca naprawdę długo – nawet dwa tygodnie. Wystarczy zaraz po przycięciu zanurzyć łodygę w temperaturze bliskiej 60 stopni Celsjusza, a następnie umieścić ją w zimnej wodzie. Dzięki temu możemy śmiało upiększyć gwiazdami nasze mieszkanie lub podarować ją bliskim osobom na prezent.\nPistacjowa poisencja doskonale prezentuje się zarówno w bukiecie z suszonymi kwiatami, jak i w towarzystwie hortensji - w stylowym wazonie, którego wzór świetnie koresponduje z barwami kwiatów. Do owinięcia wiązanki możemy wykorzystać zarówno błękitny papier, jak i kawałek tkaniny – wszystko według naszej inwencji twórczej. Niebieskie akcenty pięknie podbijają barwę kwiatów i nadają im charakter zimowej kompozycji.\nNiebanalnym pomysłem będzie również użycie efektownego elementu florystycznego do dekoracji prezentów świątecznych – na pewno zrobią ogromne wrażenie na obdarowanych osobach. Warto udekorować w ten sposób podarunki w ostatnim momencie. Poisencje możemy kupić w kwiaciarni podczas ostatnich świątecznych zakupów i zarezerwować sobie kwadrans na przypięcie kwiatu wraz z kilkoma suszonymi trawami i gipsówką przed przybyciem gości. Kwiatowy motyw sprawdzi się idealnie w przypadku prezentów opakowanych w tkaniny. Pistacjowy i kremowy kolor poisencji najlepiej wybrzmi na tle czekoladowego brązu, szarego błękitu i butelkowej zieleni.\nZobacz najpiękniejsze kompozycje kwiatowe na Boże Narodzenie:


Mieszkanie na sprzedaż - Wałbrzych - Biały Kamień - MNR-MS-1760 - 33.00m² - MENTOR Nieruchomości\n1 pokój 2 piętro 33,00 m2 3 939,39 zł/m2\nNa sprzedaż kawalerka położona na 2 piętrze w kamienicy na Białym Kamieniu.\nLokal o powierzchni 33m2 składa się z jednego, dużego pokoju z aneksem kuchennym, łazienki z WC oraz przedpokoju.\nLokal po remoncie generalnym: Nowe okna PCV, drzwi oraz panele. Wymienione instalacje wodne, elektryczne, gazowe. Na ścianach gładzie.\nNiskie koszty utrzymania: czynsz wynosi ok 120zł/msc(fundusz remontowy + koszty zarządu)\nSymbol oferty MNR-MS-1760


Pakiet zabiegów ujędrniających ciało w Koszalinie – Prezentmarzeń\n> Relaks i Uroda>Pakiety SPA>Pakiet ujędrniający – smukłe ciało>Pakiet ujędrniający – smukłe ciało – Koszalin\nPakiet ujędrniający – smukłe ciało – Koszalin\nPakiet zabiegów ujędrniających na całe ciało obejmujący dwa masaże limfatyczne BOA i pięć 5-minutowych biczy szkockich. Zabiegi trwają łącznie 85 minut i realizowane są w Małym SPA w Koszalinie.\nKomu podarować pakiet ujędrniający?\nKobiecie, która chciałaby wysmuklić sylwetkę\nOsobie, która jest w trakcie diety i odchudzania\nKażdemu, kto chciałby poddać się profesjonalnym zabiegom w SPA\nPakiet ujędrniający – smukłe ciało\nPakiet ujędrniający w Małym SPA w Koszalinie to seria zabiegów wyszczuplających, które skutecznie modelują sylwetkę. Zabiegi mają działanie ujędrniające i antycellulitowe. Poprawiają ukrwienie skóry i przemianę materii, pozostawiając skórę gładką i naprężoną. W pakiecie znajdują się dwa masaże limfatyczne BOA oraz bicze szkockie.\nPakiet zawiera serię dwóch masaży limfatycznych odbywających się w specjalnym kombinezonie nakładanym od stóp aż do linii biustu. Podciśnienie emitowane pod powłoką kombinezonu usprawnia przepływ limfy w organizmie, usuwa toksyny, a przede wszystkim redukuje cellulit i wysmukla sylwetkę. Każdy z masaży trwa 30 minut.\nOsoba obdarowana poddana zostanie także pięciu seriom, trwających po 5 minut każda biczy szkockich. Zabieg polega na zastosowaniu bodźca zimnego i ciepłego poprzez aplikację strumienia wody z dyszy z odległości 3-4 m. Naprzemienna aplikacja jest powtarzana kilkukrotnie, najpierw w okolicach kończyn górnych i dolnych, później tułowia i brzucha, zawsze z tyłu i z przodu. Zabieg kończy się biczem zimnym.\nNumer ref: P0002393\nKoszalin 260 zł\nZabiegi trwają 85 minut.


Wzorcowe metody wychowawcze | My i dziecko\n« Wybór szkoły dla dziecka\nLektury pedagogiczne zalecane »\nChwila gdy spodziewamy się dziecka jest bardzo ważna dla każdego potencjalnego przyszłego rodzica. Trzeba pamiętać o tym, że każda chwila od tej pory będzie się liczyć jeśli chodzi o jego zdrowie fizyczne oraz psychiczne. Musimy przecież zwracać uwagę na takie sprawy jak choćby to co spożywać będzie syna albo córka albo też jakie zabawki kupować. Należy przecież niezwykle dokładnie podchodzić do tych tematów gdyż każdy błąd może się okazać problemem wychowawczym nie do odwrócenia.\nTego przecież nie chce nikt. Rodzice siłą rzeczy troszczą się więc o maluchy całą dobę i tak należy właśnie postępować w tej delikatnej materii., może się przecież okazać, że dziecko choruje na rzadką chorobę i tylko szybka reakcja i podjęcie leczenia może uratować mu zdrowie. Błyskawiczne reakcje są więc tutaj wskazane i powinniśmy starać się wyszukiwać jak najlepsze poradniki wychowawcze jakie muszą w końcu przynieść zamierzony skutek. Będzie nim realizacja planów dydaktycznych i pedagogicznych wzorcowych. Warto o tym pamiętać.


J. Międlar: Paweł Tanajno nadzieją dla Polski? [WIDEO] - wPrawo.pl\nPrzez Last updated Maj 9, 2020\nPaweł Tanajno / Fot. Facebook - PT\nZ niepokojem patrzę jak niektórzy „prawi” dają się nabrać na „nowego” trybuna Pawła Tanajno, który wczoraj zorganizował w Warszawie niezbyt poważny Strajk Przedsiębiorców. Od razu do rzeczy. To nie jest człowiek znikąd. Jego polityczna kariera świetnie go definiuje: Platforma Obywatelska – struktury Janusza Palikota – Demokracja Bezpośrednia – wsparcie aborcjonistek z Partii Kobiet. Teraz pompowany przez Der Onet, Gazetę Wiadomą, fan page ośrodka założonego przez oszusta Gawła i Sok z Buraka…\nTanajno od lat próbuje coś wskórać m.in. w wyborach na prezydenta Warszawy. Z mizernym skutkiem. Teraz, w dobie kryzysu począł budować struktury, by na niezadowoleniu Polaków, a zwłaszcza przedsiębiorców, wcisnąć się do świata polityki. Nie wiem kto mu za to płaci. Być może za kilka miesięcy z pudełeczka o nazwie „Trybun Tanajno” zaczną wyskakiwać stare WSIoki lub jedzący im z ręki. Nowoczesna Petru nie wypaliła, czas zagospodarować nowy elektorat przy udziale komicznego przedsiębiorcy, nieprawdaż?\nPewne jest, że pakt ze złem – a tym bez wątpienia są inicjatywy człowieka o takiej politycznej przeszłości – zawsze kończy się źle, zaś chwilowe – wydawać by się mogło – w miarę szlachetne inicjatywy, na pewno tego nie zmienią. Niepokoi mnie jednak fakt, że wokół tego osobnika pojawiają się osoby, które są kojarzone (mylnie?) z polską prawicą. U jego boku pojawiła się liderka (być może nieświadomie) Stop NOP, rolnik, który niegdyś latał z Konfederacją i przekomiczny płaskoziemca (ten poza autoprezentacją, mentalnie i merytorycznie z prawicą nie ma nic wspólnego). Jednak to działa na tłum i Tanajno zaczyna budować elektorat także ze zdezorientowanych „prawych”.\nWczoraj odbył się strajk. W mediach piszą o „zadymie” z policją”, której w istocie, poza wyskokiem kilku kozaków, absolutnie nie było. Narracja Der Onetu – jakby na siłę z licealisty próbowano uczynić profesora.\nJak sam Tanajno komentuje strajk? Pisze o „Kaczystowskim reżimie”. Paradne! Został zatrzymany przez policję i dostał mandat w wysokości 500 zł. Nie dostał pałą po głowie. Armatki i gaz nie poszły w ruch, ale jest „reżim”… to się sprzedaje! Trafnie skomentował to felietonista Pan X: Praworządne państwa są o wiele brutalniejsze… Pan Tanajno też nie należy do najtwardszych. Za zimno, za długo w radiowozie nie potrafi nawet nie spać jednej nocy bo jest „półprzytomny”. To nie wróży dobrze dla jego inicjatywy jak go na prawdę przycisną. Niestety prawicowe portale wciąż wspierają kandydata Palikota, który przedsiębiorców i całą resztę ma głęboko w d…\nNie mam wątpliwości, że do świata polskiej polityki próbuje wjechać kolejny koń trojański. Był „konserwatysta” Palikot (wydawca prawicowego periodyku), potem zrzeszający przedsiębiorców ekonomista Petru, a teraz „nasz, bezpartyjny” Paweł… I po tym krótkim tekście spodziewam się ataków na mnie, podobnych do tych, gdy konfederatów przestrzegałem przed Markiem Jakubiakiem. Ile pomyj na mnie w tym czasie wylano Bóg jeden wie… Mam to w nosie. Moją rolą jest uświadamianie. Jeśli jeszcze nie rozumiecie to zapewniam – wspomnicie moje słowa. Nie zapominajcie, że historia jest nauczycielką życia.\nTen obrazek świetnie prezentuje kim jest Paweł Tanajno, tzw. Strajk Przedsiębiorców i zwierana przez niego(?) nowa formacja.\nPolacy, nie dajcie się nabrać.\nPO>Palikot>Demokracja Bezpośrednia>wsparcie Partii Kobiet pic.twitter.com/XUhJev6pjW\n— Jacek Międlar (@jacekmiedlar) May 7, 2020\njacek międlarkim jest paweł tanajnopaweł tanajnostop nopstrajk przedsiębiorcówwsiwybory\nTen Tanajno rzeczywiscie wygladem przypomina pajaca, dobrze ze jest przypomniana jego przeszlosc, on moze pociagnac protestujacych do Majdanu, nalezy bardzo uwazac!!!!!!\nWitam Panie Jacku zgadzam się z Panem notabene koń trojanski? przy odrobinie chęci można znależć w internecie na you tube ,a i też na innych komunikatorach kim jest zacz Tajno i gdzie i z kim występował na licznych tzw protestach.Primo gdyby nie był od tych którym służy miałby dziś pysk poobijany i sprawę w sądzie natomiast ta cała hucpa organizowana jest przez cholotę z kodu,może osoby nieświadome i nieznające historii osobnika Tajno idą owczym pędem i legitymizują te protesty.Wobecnym czasie i układzie takie zachowania nie służą nikomu.Pozdrawiam Serdecznie Wszystkich Myślących Logicznie i PRZYSZLOŚCIOWO.To jest tylko moja subiektywna ocena obecnej RZECZYWISTOŚCI.\nJacku Ty też dałeś się nabrać na konfederację. Jeszcze o tym nie wiesz.\nA gdzie międlar powiedział że popiera konfe? Podaj konkret\nBosman mówi emu\nA pan skąd ma takie poufne informacje.Bo ja kierując się tylko ogólnie dostępnymi informacjami , pokładam nadzieję w konfederacji.\nUderza Pan w kibicow Slaska Wroclaw?\nPrzedsiębiorcy udają, że protestują, a policja udaje, że „pacyfikuje’, czyli typowy protest KOD. Obejrzałem ileś filmików z „pacyfikacji” i na żadnym nie ma choćby 1 uderzenia policji w tłum.\nTylko kąfederacja korwin tanajno team oraz płaskoziemcy są nadzieją dla Polski!!!\nBezczelna Konfederacja… czyli Żydzi udający Polaków. (447) klubinteligencjipolskiej.pl Polin ma się coraz lepiej.\nCzy ktoś uwierzy że człowiek bez żadnych struktur czy choćby dziesiątek tysięcy osób. zaangażowanych w zbieranie podpisów może się zarejestrować? Przecież on nawet nie jest dobrze znany i reklamowany w tak zwanym „antysystemie”.Chyba że pomagają dobre wujki z platformy czy innych obcych służb podobnie jak pisożydy zbierali podpisy Jakubiakowi. Każdy kto śledził i wspierał akcję Stop447 wie ile trzeba pracy i wysiłku by zebrać minimum 100 tys. podpisów. Oczywiście dość zaskakujący jest fakt że ci kandydaci spoza dużych partii (finansowanych niestety przez naród i obce wywiadownie i agendy) dali radę. Może to świadczyć nie o tym że ten czy inny przedarł się przez kordon sanitarny Nowego Porządku(Globalnego Syfu) na poletku tubylczym ale o tym że alternatywa Globalnego Syfu uwzględnia a może i czynnie wspiera swoich figurantów „antysystemowych”. Oczywiście nie znaczy to że już zdekonspirowane sługi Globalnego Syfu udające Lewicę czy Prawicę, które pokazały swoim działaniem przedsionek totalitaryzmu który szykują, to lepsze rozwiązanie.\nNiestety, jeśli prawica nie potrafi się zorganizować, robi to Paweł Tanajno albo podobne osoby i środowiska.\nJa rozumiem, że Tanajno to podejrzany typ i nie zgadzam się z nim, ale zwracam uwagę na manipulacyjne stwierdzenie o „niezbyt poważnym” strajku przedsiębiorców. Strajk przedsiębiorców jest zupełnie poważny i będzie się rozwijał, z Tanajno, czy bez niego. Wystarczy zrozumieć, że władza zrujnowała wielu ludzi, którzy nie mają nic do stracenia. Miejsce każdego prawicowca i konserwatysty jest dziś po stronie Strajku Przedsiębiorców. Tylko pisowskie trole są przeciwko.\nPanie Marcinie zgadzam się z Panem odnośnie faktu zniszczenia celowego gospodarki i pomocy tym wszystkim którzy ponieśli szkodę przez takie działanie rządu które uniemożliwiło im pracę i rozwój w swoich firmach.Natomiast nie zgadzam się z taką formą obecnie protestu jaki obecnie ma miejsce.Co osiągnęli tym protestem ta grupa kilku tysięcy? MANDATY,SPRAWY KARNE I DALSZY DRENAZ FINANSOWY przez działanie policji.Faktem jest że potrzebny jest sprzeciw jak najszybszy ,ale sprawny by osiągnąć zamierzony cel ,a nie tylko wyartykuowac.władza pisowska doskonale zdaje sobie sprawę z tego co się obecnie w kraju dzieje,niewiadomo dokładnie o ich zamiarach ,ale obecna eskalacja niezadowolenia np.2 grup obywateli to za mało by nastąpiły zmiany radykalne w stosunku dla całego narodu.Weż pan pod uwagę też jak działał milicja,policja rozganiając i pacyfikując dużo większe grupy demonstrantów,Nie może też pan pisac że jeżeli ktoś ma wątpliwości w stosunku do powodzenia jakiegoś dzieła jest tzw .trolem pisowskim ,ja w swoim życiu dostałem nieżle w du…ę i za komuny i za tzw nowej władzy za jasny przekaz i wiem jedno że schematyzmy i zamordyzm jedno mają imię i jednakowo załatwiają wszystkich tych którzy nie chca podporządkowac się bezprawiu i działaniu bandyckich służb które kazdy rząd ma i których sowicie wynagradza.Dzieląc się z państwem nie było moim zamiarem w jaki kolwiek sposób negować slusznych roszczeń przedsiębiorców ,chciałem tylko by pewne zachowania i formy sprzeciwu miały charakter retrospekcji do takich działań z przeszłości,gdzie rozbijano i prowokowano od środka wszelkie niezadowolenia społeczne,a większość która brała w nich udział pozostawała sama z karami sądowymi i procesami karnymi w których wyroki były wydawane szablonowo na niekorzyś demonstrujących, a rodziny były szykanowane ,natomiast ci którzy się sprzeciwiali zostawali bez środków do życia i ten stan nadaL TRWA MIMO 2020 ROKU . TO TYLE SZANOWNY PANIE sobota 09.05.2020.\nPo latach obserwacji i przemyśleń powiem tak: człowiek Polak , może bycć nawet i żydowskiego pochodzenia, ważne żeby był ucziwy, przyzwoity po prostu.Żeby zamysły i plany nie były uknute, sterowane.Natomiast,czy w polityce jest to możliwe?Wątpię.Onegdaj spodobała mi się Konfederacja.Ale to jak zauroczenie ładną kobietą.Co z tego,że ładna jak wieczorami”stoi pod latarnią”,że użyję kolokwializmu.Pozdr wszystkich PRZYZWOITYCH POLAKÓW>\nKonfederacja to zbieranina , pseudo – Polaków , pseudo- Patriotów !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! . PATRIOTKA !!!\nPanie Jacku, to kto tu w końcu jest Polakiem i walczy w Polaków interesie ? Bo z tego co widać i się mówi to tu, to tam – Polacy nawet nie wiedzą, że w ich imieniu nikt nie walczy i że nikt ich nie reprezentuje.\nAkcja = Reakcja. W związku z tym, należałoby wszystkich zaangażowanych w partie i wybory wywieźć na przysłowiowy „sybir”. Wiadomo kogo wygnać z Polski, innym podziękować i pozbyć się wszelkich wew. i zew. pasożytów. Zerwać z wszelkimi lewackimi strukturami, a nawet karać. Obwołać króla i wszystko zacząć od nowa. Polskie Prawo, Sądy i waluta emitowana w Polsce. Waluta, której przelicznikiem niech będą Nasze bogactwa naturalne. Odkopać wszelkie polskie patenty, wynalazki i odmrozić wew. inicjatywę…\nNatomiast głównym problemem jest pozbycie się służb – tego raka, który toczy Polskę od niepamiętnych już czasów… No bo co..? No co w końcu można i trzeba zrobić ..?