Naprawa sprzętu gastronomicznego i pralniczego | HISE\nCATERING AND LAUNDRY TECHNICAL SERVICE\nSerwis urządzeń gastronomicznych oraz serwis urządzeń pralniczych Białystok\nZajmujemy się szeroko pojętym serwisowaniem profesjonalnych urządzeń gastronomicznych i pralniczych\nUWAGA: w zakładkach dotyczących poszczególnych urządzeń znajdują się linki do schematów, symboli części, kodów błędu oraz instrukcji obsługi.\nSymbole części zamiennych i ich ceny netto\nFirma HISE jako autoryzowany przedstawiciel firmy FAGOR (ONNERA) odpowiada czterem podstawowym wymaganiom świadczącym o doskonałym serwisie\nOryginalne części zamienne. Najlepsza gwarancja.\nZ doświadczenia wiemy, że jakość części zamiennych, stosowanych w urządzeniach, a także udzielana na nie gwarancja mają podstawowe znaczenie w zapewnianiu ich wydajności i trwałości. Dlatego też SERWIS FIRMY HISE zawsze korzysta z oryginalnych części zamiennych.\nDo przeprowadzenia szybkiej i właściwej naprawy urządzenia nie wystarczy tylko doświadczenie.\nFirma HISE kieruje się maksymą: każda naprawa to szansa na wykorzystanie zdobytej przez nas wiedzy. Jako że wiedzę tę zdobywamy już od wielu lat, możemy powiedzieć, że posiadamy najbardziej doświadczonych techników w każdym miejscu gdzie sprzedajemy nasze urządzenia.\nRegularna konserwacja urządzeń gastronomicznych lub pralniczych to większe oszczędności, większe zyski.\nDobrze utrzymane urządzenie jest synonimem rentowności. Im lepiej maszyna pracuje i im większa jest jej wydajność, tym lepsze wyniki osiąga Państwa firma zarówno jeśli chodzi o jakość gotowania, jak i rentowność każdego serwowanego posiłku. To właśnie dlatego posiadanie w ofercie pakietów konserwacyjnych ma dla nas tak szczególne znaczenie. Pakiety te są dostępne w bezkonkurencyjnych opcjach cenowych i są dostosowane do różnych form działalności, a zatem do różnych wymagań.\nUsługa firmy HISE obejmuje:\n– naprawy (serwis) profesjonalnych urządzeń gastronomicznych i pralniczych elektrycznych oraz gazowych\n– instalację oraz kompleksowy montaż urządzeń\n– szkolenie personelu z zakresu obsługi urządzeń\n– naprawy i odkamienianie pieców konwekcyjno-parowych\n– naprawy oraz regulację ciśnieniowych ekspresów do kawy\n– serwisowanie urządzeń chłodniczych\n– okresowe przeglądy urządzeń wraz z konserwacją\n– regulację detergentów w zmywarkach\n– konsultacje i doradztwo w zakupie urządzeń oraz chemii\nPrzyjęcie naszej oferty wiąże się wieloma korzyściami. Zapewniamy naszym Klientom wyjątkowo krótki czas naprawy. Zawsze działamy terminowo, aby nasi Klienci nie musieli czekać zbyt długo na serwisowanie sprzętu, niezbędnego do prawidłowego funkcjonowania kuchni. Wiele zleceń wykonujemy na miejscu. Dojazd i diagnoza ujęte są w cenie serwisu. Na przeprowadzoną naprawę udzielamy gwarancji. Zależy nam przede wszystkim na sprawnej i kompleksowej obsłudze naszych Klientów, dlatego przykładamy wagę do każdego zlecenia i sprawnie wykonujemy wszystkie prace, bazując na doświadczeniu i znajomości branży.\nJeżeli Państwa sprzęt uległ awarii, zgłoszenie wystarczy wysłać drogą mailową lub telefonicznie.\nTel. (+48) 8 83 55 83 83\nE- mail: serwis@hise.pl\nZachęcamy Państwa gorąco do bliższego zapoznania się z naszą ofertą oraz proponowanymi usługami serwisowymi.\n8 Thistle Hill Way,\nTel.: +48 883 558 383


Twitch Prime Video - Respawn.pl\nStrona główna » Twitch Prime Video\nTwitch zbanował oficjalny kanał Twitcha!\nAutor: Krzysztof Sarna 20/12/2021\nTakie rzeczy raczej nie zdarzają się zbyt często. Żeby Twitch zbanował kanał Twitcha? No przecież niemożliwe. Tak się jednak wczoraj stało, a blokadzie uległ hiszpański kanał Prime Videos. Siłą rzeczy jest to trudne do pojęcia,…


Bank BPS — Banki spółdzielcze w Polsce\nBanki spółdzielcze w Polsce > Bank BPS\nCzym jest bank BPS, a właściwie czym są banki BPS, bo mówimy tu o zjednoczonej grupie banków spółdzielczych, które działają na teranie praktycznie całej Polski. Dlaczego “praktycznie”, a nie w całej? Otóż największa ich liczba występuje na południu kraju, zaś w północno-wschodniej części znajdziemy kilkadziesiąt oddziałów, natomiast w części północno zachodniej (Poznań i okolice) jest zaledwie placówek.\nBanki BPS w Polsce\nNa chwilę obecną w naszym kraju znajduje się 362 placówki banków zrzeszonych w BPS i ta liczba stale wzrasta.\nCo można powiedzieć ciekawego na temat BPS. To coś na pozór połączenia się małych banków lokalnych w czymś na kształt holdingu, który tworzy jedną markę pod brandem BPS. Małe banki zyskują w ten sposób infrastrukturę, reklamę, wsparcie technologiczne, know how itd., natomiast klient ma pewność że dana placówka działa na najwyższym poziomie z uwzględnieniem standardów nowoczesnej bankowości.\nCzy warto korzystać z BPS?\nDotychczas zarzucało się bankom spółdzielczym to, że są potocznie mówiąc zacofane jeśli porównamy je do banków komercyjnych. Jednak od niedawna BPSy gonią banki komercyjne, a w wielu dziedzinach prześcignęły je o kilka kroków. Produkty takie jak lokaty (dochodzące nawet do 6% w niektórych placówkach), kredyty hipoteczne i kredyty gotówkowe, niejednokrotnie są korzystniejsze niż w bankach komercyjnych.\nPonadto banki spółdzielcze stale rozwijają swoją infrastrukturę. Możemy w nich założyć konto bankowe obsługiwane przez internet, założyć kartę kredytową lub płatniczą i skorzystać z wielu innych usług oferowanych przez internet.\nMało tego – niejeden bank BPS pojawia się w rankingach i zestawieniach portali takich jak Bankier.pl czy finanse.wp.pl i nierzadko prześcigał banki komercyjne w produktach takich jak kredyty hipoteczne, kredyty gotówkowe, konta dla firm i wiele innych.\nOznacza to, że banki spółdzielcze naprawdę się rozwijają i mkną do przodu. Dla nas jest to dywersyfikacja rynku, czyli możliwość wyboru lepszej oferty. Warto sprawdzać oferty banków BPS, ponieważ często może się okazać, że jesteśmy w naszym banku od lat – z przyzwyczajenia, a tymczasem bank w naszej okolicy oferuje znacznie lepszą ofertę.


Bezpłatne warsztaty SAMOOBRONY dla pań – To Nasz Region\nHome » Region » Bezpłatne warsztaty SAMOOBRONY dla pań\nBezpłatne warsztaty SAMOOBRONY dla pań\nMagdalena Krawczak 5 marca 2020 5 marca 2020 Brak komentarzy do Bezpłatne warsztaty SAMOOBRONY dla pań\nWielkimi krokami zbliża się Dzień Kobiet, a wraz z nim wiele ciekawych, kulturalnych wydarzeń, które pozwolą paniom z naszego regionu miło spędzić czas. Wśród tych propozycji znacząco wyróżnia się zaś ta, którą przygotował Kozienicki Dom Kultury.\nTam, już w tę sobotę, panie będą mogły wziąć udział w bezpłatnych zajęciach z samoobrony. W przestronnej sali tanecznej Centrum Kulturalno-Artstycznego w Kozienicach będzie można poznać i poćwiczyć podstawowe techniki chińskiej sztuki walki, którą uprawiał między innymi Bruce Lee. Te bezpłatne zajęcia zorganizuje kozienicka Szkoła Leung Ting Wing Tsun Kung Fu w Kozienicach – i ta krótka przygoda może niejedną panią przekonać do rozpoczęcia regularnych treningów.\nSobotnie warsztaty odbędą się późnym popołudniem, w dwóch grupach: o 16.00 i o 17.30. Na miejscu trzeba zjawić się 10 minut wcześniej, w sportowym stroju i z butelką wody. Poza tym, trzeba będzie mieć przy sobie bezpłatną wejściówkę, odebraną wcześniej w kasie Centrum Kulturalno-Artystycznego. O te wejściówki warto już pytać, bo ich ilość jest ograniczona.\nŹródło zdjęcia: https://www.facebook.com/events/3008588239257871/\nRegion, Wyróżnione centrum kulturalno-artystyczne w kozienicach, dęblin, dęblin info, dęblin wiadomości, kazimierz, kazimierz info, kazimierz wiadomości, kozienicki dom kultury, kung fu, lubelskie, lubelskie info, lubelskie wiadomości, puławy, puławy info, puławy wiadomości, ryki, ryki info, ryki wiadomości, samoobrona dla kobiet, Szkoła Leung Ting Wing Tsun Kung Fu w Kozienicach, sztuki walki, warsztaty dla kobiet\nPospaceruj po Kazimierzu “z panem Jerzym pod rękę”\nKolejne miasto w naszym regionie pomoże potrzebującym


Autyzm. Codzienność... Porozmawiajmy o Autyzmie\nZarchiwizowano 8 listopada 2019\n4 listopada 2019 r. w godz. 10:00 – 14:00\nSzerokie spektrum tematów dotyczących autyzmu wymaga zaangażowania wielu osób.\nAby opowiedzieć o autyzmie z różnych perspektyw zapraszamy specjalistów, a także osoby, które znają autyzm "od podszewki" – samorzeczników, osób ze spektrum autyzmu.\n"Porozmawiajmy o autyzmie" to znane wielu z Państwa spotkanie autorskie ekipy Fundacji Autism Team, dedykowane rodzinom osób autystycznych, specjalistom oraz samym autystom.\nTym razem spotkanie w całkiem nowej odsłonie! Skoncentrowane na studium przypadku w kontekście definicji medycznych i prawnych, ale przede wszystkim na człowieku i jego neuroróżnorodności.\nSeminarium wyjątkowe, bo w unikalnym zespoleniu czwórki prelegentów: młodego samorzecznika, rodzica osoby w spektrum, dwojga dorosłych. Każde z nich z innym bagażem doświadczeń, z inną perspektywą, o innej osobowości i zainteresowaniach.\nSylwia Mądra – działaczka na rzecz poprawy jakości życia osób z niepełnosprawnościami, współinicjatorka Fundacji Autism Team oraz Inicjatywy Obywatelskiej Chcemy Całego Życia!, menadżerka zasobów ludzkich, prywatnie mama Janka z milionem zalet i spektrum autyzmu.\nJan Gawroński – samorzecznik osób autystycznych, aktor grupy teatralnej Autentyczni Artyści, działacz, społecznik.\ndr Michał Tadeusz Handzel – historyk filozofii, etyk, założyciel "Institutum Investigationis Scovorodianum" przy fundacji Autism Team, samorzecznik w przestrzeniach autyzmu, dorosła osoba w spektrum.\nAgnieszka Warszawa – prezes fundacji Autism Team, plastyk, projektant, informatyk, self adwokat w przestrzeni autyzmu, dorosła osoba w spektrum.\nW debacie opowiedzą Państwu to, co warto wiedzieć o autyzmie od strony praktycznej i merytorycznej. Opowiedzą o przyjaźni, o radości, o smutku, o... całej ferii emocji w relacjach. Obalą mity. Konkretnie, dosadnie i bez ogródek. Zaprezentują unikalne, bo z różnych perspektyw – spojrzenie na aktualną sytuację osób autystycznych i ich rodzin. Pokażą jasną i ciemniejszą stronę spektrum. Odpowiedzą na pytania i skonsultują.\n10 951 866 odwiedzających od 1 lutego 2005, 2 274 wczoraj, 705 dzisiaj. Odwiedza nas 9 gości.


Bandana Viking Polartec Outside 1919 - Chusty multifunkcyjne - Internetowy sklep rowerowo sportowy Rojax.pl\nBandana Viking Polartec Outside 1919\nKod produktu: 4847153\nCena 35,99 PLN / szt. Poprzednia cena: 39,99 PLN 35.99\nMłodzieżowy design i intensywną, sportową kolorystykę tej bandany z pewnością doceni każdy wielbiciel sportu i aktywności na świeżym powietrzu. Dzięki podszyciu dodatkowym polarem marki POLARTEC®, bandana jest ciepła i przyjemna w kontakcie ze skórą. Delikatny polar nie podrażnia szyi, nie drapie i nie powoduje swędzenia. Fason komina sprawia, że szyja jest szczelnie okryta. Dodatkowo, tuby można również używać jako okrycie głowy czy też maskę na twarz - sposobów noszenia jest wiele. Dobrej jako Czytaj dalej\nMłodzieżowy design i intensywną, sportową kolorystykę tej bandany z pewnością doceni każdy wielbiciel sportu i aktywności na świeżym powietrzu. Dzięki podszyciu dodatkowym polarem marki POLARTEC®, bandana jest ciepła i przyjemna w kontakcie ze skórą. Delikatny polar nie podrażnia szyi, nie drapie i nie powoduje swędzenia. Fason komina sprawia, że szyja jest szczelnie okryta. Dodatkowo, tuby można również używać jako okrycie głowy czy też maskę na twarz - sposobów noszenia jest wiele. Dobrej jakości polar marki Polartec nie odkształca się i nie pilinguje, trwale zachowując dobrą jakość. Doskonała elastyczność i dopasowanie do ciała, sprawiają, że bandanę z powodzeniem nosić może każdy, niezależnie od rozmiaru głowy.


. Sposób zapisu plików pojedynczej publikacji w formacie DjVu - PDF\nDownload ". Sposób zapisu plików pojedynczej publikacji w formacie DjVu"\n1 Opis DjVu oraz w formacie PDF dla Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej 1. Sposób zapisu plików pojedynczej publikacji w formacie DjVu: zapis rozdzielony (indirect). Zamawiający wymaga, by plik wiodący (indeksowy) każdej publikacji (nawet jednostronicowej) nazwany był _directory.djvu. 2. Format zapisu publikacji w formacie prezentacyjnym: format plików DjVu. Rozmiar poszczególnych stron publikacji zapisanych w formacie DjVu (szerokość i wysokość) ma być identyczny jak rozmiar plików TIFF, z których je wykonano. 3. Głębia barwy poszczególnych stron publikacji zapisanych w formacie DjVu ma być taka sama jak głębia barw plików TIFF, z których strony te wykonano. 4. Rozdzielczość poszczególnych stron publikacji zapisanych w formacie DjVu ma być taka sama jak rozdzielczość plików TIFF, z których je wykonano. 5. Za należycie wykonaną stronę w formacie DjVu, a zawierającą wyłącznie tekst drukiem lub zapis nutowy, Zamawiający uzna stronę o precyzji segmentacji przynajmniej 98% (spośród każdych 100 liter lub liczebników, co najwyżej 2 litery/liczebniki znajdują się warstwie tła). Jeżeli zawartością strony jest rękopis, wymagana precyzja segmentacji wynosi przynajmniej 90%. Warstwa tła dla takich zawartości stron powinna zawierać wypełnienia barwne, plamy i ew. pieczątki. 6. Za należycie wykonaną stronę w formacie DjVu zawierającą tekst oraz ryciny, zdjęcia lub drzeworyty, Zamawiający uzna stronę o precyzji segmentacji przynajmniej 95%. Precyzja segmentacji w tym wypadku dotyczy liter oraz liczebników. Na takich stronach, segmentacja bardzo dużych liter tytułów (względem wysokości czcionki podstawowej) nie będzie uwzględniana przy ocenie należytego wykonania konwersji. 7. Konwersję plików skanów zawierających mapy, drzeworyty lub rysunki Wykonawca przeprowadzi za pomocą specjalnie napisanych profili konwersji do formatu DjVu. Konwersja takich stron za pomocą profili dla dokumentów podstawowych typu Normal, Scan lub Manuscript jest niedopuszczalna. 8. Publikacje w formacie DjVu nie będą zawierać żadnych dodatkowych treści (reklam, znaków wodnych identyfikujących Wykonawcę czy też ukrytych hiperłączy). 9. Publikacje w formacie DjVu w podstawowej przeglądarce producenta będą wyświetlać się z powiększeniem Dopasuj do okienka, z wyrównaniem w poziomie center oraz wyrównaniem w pionie center, 10. Kolor wypełnienia okna przeglądarki wyświetlającej publikacje DjVu będzie odpowiadać kolorowi (R,G,B) standardowo (250,230,200). s. 1 z 6\n2 11. Do każdej publikacji Wykonawca wykona miniaturkę graficzną w formacie plików JPG. Dłuższy bok miniatury powinien posiadać 200 pikseli przy zachowaniu oryginalnych proporcji. Dla publikacji zwartych - treścią miniatury powinna być okładka lub strona tytułowa publikacji, a dla publikacji grupowych - okładka lub strona tytułowa publikacji danego rocznika / woluminu. 12. Pojedyncza publikacja w formacie DjVu zapisana będzie w oddzielnym folderze dyskowym. Sposób nazewnictwa folderów oraz plików stron kolejnych publikacji przedstawiono w Przykładach nr 1 i Każda strona każdej publikacji wskazanej przez Zamawiającego poddana będzie automatycznemu rozpoznaniu OCR. Wyjątkiem są okładki lub strony publikacji zawierające tekst z użyciem wyłącznie czcionek ozdobnych, strony nie zawierające ani jednego znaku, strony zawierające wyłącznie zdjęcia, ilustracje, wykroje lub mapy i co najwyżej numer strony oraz strony zapisane pismem odręcznym. 14. Wykonawca oświadcza że skuteczność rozpoznania automatycznego OCR wynosi: minimum 84% przy obiektywnie gorszej jakości strony oraz minimum 94% przy obiektywnie dobrej jakości. 15. Terminy obiektywnie gorsza jakość lub obiektywnie dobra jakość należy rozumieć jako wypadkowa oceny tego, czy : 1) na stronie występują widoczne wypłowienia (zwłaszcza obszarów z tekstem); 2) strona posiada pofałdowania obniżające liniowość oraz równoległość kolejnych wierszy tekstu, a w których to wierszach rozpoznanie OCR jest niższe; 3) strona nosi ślady jej mechanicznych zgięć, a w których to miejscach rozpoznanie OCR jest znacznie niższe; 4) na stronie występują drobne braki rozdarcia lub sklejenia ze stroną sąsiadującą; 5) widoczne są braki fragmentów pojedynczych liter w tekście (niska jakość czcionki drukarskiej) - zarówno zeskanowanej strony jak i w oryginale papierowym; 6) strony zawierające wzory i wyrażenia matematyczne, fizyczne, chemiczne i/lub odwrócone o 90 zestawienia tabelaryczne oraz strony zawierające tekst zarówno czcionkami alfabetu łacińskiego jak i czcionkami cyrylicznymi, arabskimi, jidisz. 16. Ocena jakości stron oryginału obiektów leży po stronie Zamawiającego. 17. Pliki publikacji DjVu będą sukcesywnie dostarczane Zamawiającemu na przenośnych dyskach twardych Wykonawcy. 18. Wykonawca dostarczy zamówioną ilość publikacji w formacie DjVu na nośnikach zapewniających ich bezstratny transport, o trwałości gwarantującej przechowywanie s. 2 z 6\n3 zawartości cyfrowej przez minimum 5 lat i stają się własnością Zamawiającego. Powinny to być dyski twarde, ze złączem SATA/600, wyposażone w adaptery USB w standardzie USB 3.0, o pojemności co najmniej 2 TB, o prędkości obrotowej minimum 7200 obr./min, minimum 64 MB cache, współpracujące z 32 i 64 bitowymi systemami operacyjnymi Microsoft Windows użytkowanymi przez Zamawiającego. Sposób konwersji plików w formacie TIFF do formatu PDF; pliki w formacie PDF. Wymagania jakościowe dotyczące wykonania przedmiotu zamówienia. 19. Sposób zapisu plików pojedynczej publikacji w formacie PDF: plik wielostronicowy zawierający wszystkie strony zdigitalizowanego obiektu. 20. Rozmiar poszczególnych stron publikacji zapisanych w formacie PDF (szerokość i wysokość) ma być identyczny jak rozmiar plików TIFF, z których je wykonano. 21. Głębia barwy poszczególnych stron publikacji zapisanych w formacie PDF ma być taka sama jak głębia barw plików TIFF, z których strony te wykonano. 22. Publikacje w formacie PDF nie będą zawierać żadnych dodatkowych treści (reklam, znaków wodnych identyfikujących Wykonawcę czy też ukrytych hiperłączy). 23. Publikacje w formacie PDF w podstawowej przeglądarce producenta będą wyświetlać się z powiększeniem Dopasuj do okienka". 24. Pojedyncza publikacja w formacie PDF zapisana będzie w oddzielnym folderze dyskowym. Nazwy plików będą posiadać przedrostek określający rodzaj zbiorów: KS_dla wydawnictw zwartych, CZAS_dla wydawnictw ciągłych, DZS_ dla dokumentów życia społecznego, oraz STDR_dla inkunabułów i starodruków. Sposób nazewnictwa folderów i plików prezentacyjnych przedstawiono w Przykładach 3 i Każda strona każdej publikacji poddana będzie automatycznemu rozpoznaniu OCR. Wyjątkiem są okładki lub strony publikacji zawierające tekst z użyciem wyłącznie czcionek ozdobnych, strony nie zawierające ani jednego znaku, strony zawierające wyłącznie zdjęcia, ilustracje, wykroje lub mapy i co najwyżej numer strony oraz strony zapisane pismem odręcznym. 26. Wykonawca oświadcza że skuteczność automatycznego rozpoznania OCR wynosi: minimum 84% przy obiektywnie gorszej jakości strony oraz minimum 94% przy obiektywnie dobrej jakości. 27. Terminy obiektywnie gorsza jakość lub obiektywnie dobra jakość należy rozumieć jako wypadkowa oceny tego, czy : 1) na stronie występują widoczne wypłowienia (zwłaszcza obszarów z tekstem); 2) strona posiada pofałdowania obniżające liniowość oraz równoległość kolejnych s. 3 z 6\n4 wierszy tekstu, a w których to wierszach rozpoznanie OCR jest niższe; 3) strona nosi ślady jej mechanicznych zgięć, a w których to miejscach rozpoznanie OCR jest znacznie niższe; 4) na stronie występują drobne braki rozdarcia lub sklejenia ze stroną sąsiadującą; 5) widoczne są braki fragmentów pojedynczych liter w tekście (niska jakość czcionki drukarskiej) - zarówno zeskanowanej strony jak i w oryginale papierowym; 6) strony zawierające wzory i wyrażenia matematyczne, fizyczne, chemiczne i/lub odwrócone o 90 zestawienia tabelaryczne oraz strony zawierające tekst zarówno czcionkami alfabetu łacińskiego jak i czcionkami cyrylicznymi, arabskimi, jidisz. 28. Ocena jakości stron oryginału obiektów leży po stronie Zamawiającego. 29. Niższy próg trafności rozpoznania automatycznego OCR Zamawiający dopuszcza jedynie dla stron zawierających wzory i wyrażenia matematyczne, fizyczne, chemiczne i/lub odwrócone o 90 zestawienia tabelaryczne oraz strony zawierające tekst zarówno czcionkami alfabetu łacińskiego jak i czcionkami cyrylicznymi, arabskimi, jidisz. 29. Pliki publikacji PDF będą sukcesywnie dostarczane Zamawiającemu na przenośnych dyskach twardych Wykonawcy. 30. Wykonawca dostarczy zamówioną ilość publikacji w formacie PDF na nośnikach zapewniających ich bezstratny transport, o trwałości gwarantującej przechowywanie zawartości cyfrowej przez minimum 5 lat i stają się własnością Zamawiającego. 31. Powinny to być dyski twarde, ze złączem SATA/600, wyposażone w adaptery USB w standardzie USB 3.0, o pojemności co najmniej 2 TB, o prędkości obrotowej minimum 7200 obr./min, minimum 64 MB cache, współpracujące z 32 i 64 bitowymi systemami operacyjnymi Microsoft Windows użytkowanymi przez Zamawiającego. Przykłady nr 1, nr 2, nr 3 i nr 4 na następnej stronie. Przykład nr 1. Nazewnictwo folderów z plikami DJVU oraz plików DJVU publikacja zwarta s. 4 z 6\n5 Przykład nr 2. Nazewnictwo folderów z plikami DJVU oraz plików DJVU wydawnictwo ciągłe Przykład nr 3. Nazewnictwo folderów z plikami PDF oraz plików PDF publikacja zwarta s. 5 z 6\n6 Przykład nr 4. Nazewnictwo folderów z plikami PDF oraz plików PDF wydawnictwo ciągłe s. 6 z 6\nDigitalizacja zbiorów Książnicy Cieszyńskiej. Etap drugi\nSPECYFIKACJA ISTOTNYCH WARUNKÓW ZAMÓWIENIA W POSTĘPOWANIU O UDZIELENIE ZAMÓWIENIA PUBLICZNEGO REALIZOWANEGO W TRYBIE PRZETARGU NIEOGRANICZONEGO POD NAZWĄ: Digitalizacja zbiorów Książnicy Cieszyńskiej.\n8. Pytanie: Zwracamy się z prośbą o określenie ilości lub udziału % w całej partii dokumentacji dokumentów w formacie A3 oraz A4? Odpowiedź8. Około 90\n1.Czy zamawiający dopuszcza możliwość skanowania dokumentów w siedzibie Wykonawcy, po spełnieniu warunków takich jak monitoring GPS samochodów wiozących dokumenty, przewóz materiałów w bezpiecznych skrzyniach,


Bikepacking Tajwan cz. I: Tajpej, Juifen, Sun Moon Lake, Alishan... - Hop Cycling\nBikepacking Tajwan cz. I: Tajpej, Juifen, Sun Moon Lake, Alishan…\nZobacz też pozostałe części relacji:\nBikepacking Tajwan cz. II: Taiwan KOM Challenge… prawie\nJa proszę pana mam bardzo dobre połączenie z Warszawy na Tajwan. Bilecik kupuję sobie tanio, bo w korzystnych cenach latają Air France i Air China. Do bileciku kupuję sobie dodatkowy bagaż, aby jechać z podręcznym oraz rejestrowanym (czyli takim, w którym według strony, jedynym ograniczeniem jest waga 23kg). Dwa dni przed wyjazdem dzwoni do mnie kolega, że to nieprawda i jak się człowiek wczyta, to okazuje się, że nie działa to jak w LOT i rower trzeba wykupić osobno. Wykupienie roweru dla jednej osoby to jedyne 100 euro w jedną stronę. Trzeba to zgłosić telefonicznie, bo na stronie się nie da – jeszcze ktoś by się domyślił, że rower jest dodatkowo płatny. Miły pan na infolinii informuje mnie, że zgłoszą zapotrzebowanie na rower i dadzą albo nie dadzą mi znać, czy to się uda. Zapłacić będę mógł albo na lotnisku, albo mogę przedyktować dane karty kredytowej przez telefon. W ten piękny sposób lecimy wszyscy z niepotrzebnie kupionym bagażem rejestrowanym i biedniejsi o 200 euro na łebka. Przygoda: czas start.\nZ Warszawy wylatujemy o 13, przesiadamy się w Paryżu, gdzie odkrywamy, iż lotów powrotnych, na zaplanowany przez nas dzień, było więcej niż myśleliśmy i wracamy osobno. To pewne ryzyko, gdy łączny czas ustalania szczegółów wyjazdu, zajmuje jakieś 3 minuty. Dwóch kumpli zapytało tylko kiedy lecimy i kiedy wracamy i po prostu dołączyli do wycieczki. Z Paryża wylatujemy o 19, lecimy nad Warszawą i w Tajpej meldujemy się o 14:28.\nStwierdzenie „w Tajpej” jest nieco na wyrost. Międzynarodowe lotnisko w Tajpej jest tak samo w Tajpej, jak lotnisko w Modlinie jest lotniskiem w Warszawie. Z lotniska do pierwszego zarezerwowanego przez nas noclegu mamy około 50 kilometrów i ciężko mi powiedzieć, w którym momencie planowania wydało się to dobrym pomysłem, aby przejechać je rowerem, zamiast bezpośrednim pociągiem.\nOkoło godziny 15:15 dostrzegamy nasze kartony stojące pomiędzy taśmami bagażowymi na lotnisku – stoją idealnie ustawione w kwadracie z napisem „oversize” i otoczone taśmą – pierwszy raz widzę coś takiego. Długo się nie zastanawiając, rozpoczynamy, schowani gdzieś w kącie, skręcanie wszystkiego do kupy. Zajmuje to jak zwykle z godzinę – nieco stresu generuje u nas fakt, że elektryczne przerzutki u Pandy nie chcą zadziałać, ale kilka podłączeń i odłączeń później, wszystko wraca do normy. Wtedy jeszcze nie wiedzieliśmy, że to początki dużego nieszczęścia.\nPo dogadaniu się migowym językiem z miłą panią z obsługi sprzątającej, kartony zostawiamy gdzieś w kącie, przechodzimy pierwszą kontrolę bezpieczeństwa i powodujemy panikę u osób pilnujących wyjść z hali przylotów do tej hali, w której czekają ludzie.\nOkazuje się bowiem, że tak nie można. Pomiędzy halami przetransportować się można jedynie ze swoim bagażem – rower po wyjęciu z kartonu, bagażem nie jest. Nieszczególnie nam się widzi powrót do kartonów i ponowny proces pakowania/rozpakowywania. Ustalamy z miłą panią, że może się uda, jeśli zdejmiemy po prostu bagaże z roweru i spróbujemy w ten sposób, ale kolejna osoba z bezpieczeństwa wyjaśnia nam, że to nie przejdzie. Kilka panicznych rozmów obsługi lotniska między sobą i dostajemy obejście problemu. Musimy zdjąć podsiodłówki i podramówki i upakować całość, wraz z rowerami na wózek lotniskowy – w ten sposób, wioząc 4 złożone rowery na jednym wózku, stają się one bagażem i nie zwracają na siebie uwagi. Ku uciesze wszystkich na hali przylotów przejeżdżamy tak do wyjścia.\nPrzed lotniskiem patrzymy po raz ostatni na mapkę, odpalamy nawigację, przerzucam nogę przez ramę i słyszę za sobą gwizdanie oraz biegnącego w moją stronę policjanta. Policjant dobiega i krzyczy, że tu nie można, bo jest autostrada – ja jej na mapie nie widzę, ale on pewnie wie lepiej. Pytamy więc: „to jak wyjechać”, a w jego oczach widzę panikę. Okazuje się bowiem, że z lotniska wyjechać rowerem się nie da. Pociągiem w sumie też się nie da, bo wyrzuciliśmy kartony. Koniec, system złamany, jesteśmy uwięzieni.\nPrzychodzi ochrona, obsługa lotniska, inny policjant, rozpoczynają się narady. Wszyscy oczywiście przerażeni pomiędzy sobą, ale dla nas super mili i uśmiechnięci. Każą nam iść za człowiekiem z ochrony. Ten prowadzi nas do windy, przekazuje innemu człowiekowi, który prowadzi nas do kolejki, za którą przejmuje nas policjant, jedziemy inną windą, długim korytarzem, za innym człowiekiem z ochrony, jakąś halą, windą, czekamy na kogoś, pojawia się dwójka policjantów (część policjantów była kobietami, ale nie pamiętam kto i kiedy), a ci prowadzą nas na przystanek autobusowy.\nNa przystanku sprawdzają rozkład i informują, że za pół godziny będzie autobus jadący na cargo, a tam już można wsiąść na rowery. Minęło jakieś 1,5h, a my przemieściliśmy się w sumie o jakieś 400 metrów od wyjścia z lotniska po raz pierwszy. Aby było weselej, zaczyna lać deszcz, a na dworze jest już całkiem ciemno. Policjanci czekają te pół godziny z nami i gdy przyjeżdża autobus, uprzedzają kierowcę, że wsiądziemy z rowerami. Mijamy o jakieś 500 metrów miejsce, w którym wyszliśmy początkowo i wysiadamy z autobusu. Możemy rozpocząć przygodę.\nDzień 0: Port lotniczy Tajpej-Taiwan Taoyuan -> Tajpej\nPokonanie 50km z lotniska zajmuje nam ponad 4 godziny, z czego pierwsze 25km trwa blisko 2,5h. Powód jest prosty – zachodnie wybrzeże to jedno wielkie, ciągnące się jakieś 300km miasto – serio, 300km miasta non-stop. Na światłach stoimy co chwilę i nie zawaham się stwierdzić, że nigdy, nigdzie nie stawałem rowerem tak często. Chwilę zajmuje nam również odkrycie, że nie działa tu lewoskręt dla jednośladów. Każdy skręt w lewo na skrzyżowaniu oznacza skręcenie na zielonym świetle w prawo, a następnie oczekiwanie na zmianę świateł – tak jak wszystkie skutery.\nPoczątkowe kilometry to poważny szok – jedziemy w lawinie skuterów. Stosunek jednośladów do samochodów oceniam na jakieś 15:1. Średnio co piąty ogląda przy okazji na telefonie relację z jakiegoś e-gamingu albo sam gra w grę podczas jazdy. Zginiemy tu, to pewne.\nGdzieś w połowie naszej trasy docieramy na ścieżkę rowerową wzdłuż rzeki. Ścieżka to mało powiedziane, to rowerowa autostrada o idealnym asfalcie, która jak się potem okazuje, ciągnie się dziesiątkami kilometrów przez całe miasto. Jest doskonała, chociaż przy naszym poziomie zmęczenia i przy niekoniecznie optymalnej pogodzie ciągnie nam się nieco przydługo.\n[social_icon bg_color=”#ffffff” color=”#ff00cc” icon=”icon-building-o” type=”type1″ href=””][/social_icon]Nasz pierwszy nocleg to: Mono Hostel – 325zł / za dobę dla 4 osób\nSpędzamy w nim wyjątkowo dwie noce. Po pierwsze, znajduje się blisko początku jednej z najbardziej kultowych tras na wyspie, po drugie – jest na przeciwko Shilin Night Market (士林夜市) – jednego z największych i najbardziej znanych night marketów w stolicy Tajwanu. Gwoli wyjaśnienia, przez „nocny targ” rozumie się tutaj coś w stylu naszego targowiska, ale głównie z jedzeniem. Są więc głównie klasyczne budki, oferujące robione na miejscu dania przeróżne.\nMam taką teorię, że od pewnego wieku człowiek nie rozróżnia już nowych smaków. Próbując kolejnych, nieznanych nam do tego dnia przysmaków, mamy minę jak te dzieci na youtubie, które jedzą coś po raz pierwszy, tylko bez wniosków w postaci skrzywienia lub radości. Biorę gryza czegoś, zastygam w bezruchu, czekam… i sam nie wiem, co myśleć. Szczególnie, że 95% nowych rzeczy, których tutaj próbujemy, smakuje po prostu smażonym olejem, a reszta galaretką lub tofu.\nMoże i nie jest zbyt smacznie, ale za to tłusto i dziwnie.\nMoże jestem ignorantem żywieniowym, ale nie umiem zrozumieć, o co chodzi w tych zachwytach. Poza kilkoma deserami i słynnym, znajdującym się tutaj wszędzie „bubble tea”, nic nie robi na mnie szczególnie pozytywnego wrażenia. Zapach śmierdzącego tofu (według internetu: tofu moczy się tygodniami w płynie ze sfermentowanego mleka, mięsa, warzyw i owoców morza) nie da nam spokoju już do końca wyjazdu. Dużo bardziej od jedzenia na nocnych targach, cieszą nas gotowe dania z 7-Eleven.\nBHP i Sanepid się tu nie zapuszczają.\nMoim faworytem jest oczywiście bubble tea (oraz herbata z mlekiem w plastiku). Nie dość, że jest smaczna to kulki z tapioki pite przez słomkę stwarzają wyraźne zagrożenie dla życia i zdrowia za każdym razem jak się zassą i strzelą w przełyk.\nPicie bubble tea przez słomkę to jak gra w rosyjską ruletkę… a inaczej się nie da\nHostel jest doskonały i rano wstajemy gotowi na jeden z trudniejszych dni wyjazdu… przynajmniej według planu. Odkrywamy też, że brak okien działa doskonale na walkę z jet lagiem. Przez długi czas nie możemy się też, dostać na nasze piętro. Pomaga nam w tym rozwikłanie zagadki w windzie, w której przyciski oznaczone są B3,B2…0,1,2… Dość późno orientujemy się, że poziom B3 u nas nazywałby się -3 i jest 3 piętra pod ziemią – to tłumaczy brak okien.\nDzień 1: Ręka Boga, klasyk w Tajpej\nPodobno najbardziej kultowa, epicka i znana trasa na wyspie, zaraz po podjeździe przez Taroko na Wuling, czyli słynnym Taiwan Kom Challenge. Pewnie nawet dużo bardziej popularna, bo przecież zaczyna się w stolicy i jest zdecydowanie bardziej dostępna, jako że nie wyjeżdża się ponad chmury. Nie będę oszukiwał – oczekiwania mieliśmy ogromne.\nPogodę tego dnia określiłbym jako „umiarkowaną” – na krótki rękaw, ale raczej parno i mgliście. Jak się później okazało, na większych wysokościach nawet ekstremalnie mgliście. Trasa, co patrząc na jej ślad nie dziwi, nazywana jest Ręką, Ręką Boga lub Ręką Buddy i jest raczej trudna… he he he ;-) Na szczęście robimy ją z pełną premedytacją na lekko – dlatego też w pierwszym hotelu spędzamy dwie noce. Nasze bagaże tam zostają.\nNa 130 kilometrach robimy ponad 3200m w pionie. Fajnie.\nTrasa składa się z 6 podjazdów – po jednym na każdy palec i jedno zgrubienie na nadgarstku. Momentami jest ciężko, gdyż średnie nachylenie z kilometra lub dwóch potrafi osiągać dwucyfrowe wartości procentowe. Po niezbyt krótkiej podróży, przygodach na lotnisku oraz nocnej eksploracji targu, połączonej z eksperymentami żywieniowymi, jesteśmy delikatnie mówiąc drugiej świeżości. Winę, że hotel opuszczamy o 8.30 rano, a mimo to nie udaje nam się zdążyć przed zmrokiem, zwalam właśnie na to.\nPrzez prawie całą drogę towarzyszą nam namalowane na asfalcie dłonie, które kierują nas dokładnie po obrysie ręki – ba, jest nawet 131-kilometrowy segment o pięknej nazwie: 如來神掌逆騎之不想回起點 (tłum: If you come to God, you don’t want to go back to the starting point), który dokładnie pokrywa się z naszą trasą. Nam pozostaje więc po prostu jechać i podziwiać.\nTylko z tym podziwianiem jest pewien problem. Startujemy z wysokości nieco ponad 100m n.p.m, a pierwsza górka wznosi się na ponad 800m n.p.m. Tego dnia dowiadujemy się, że tutejsze górki są niekoniecznie stabilne – podjazd potrafi mieć czasem kilka procent nachylenia, a czasem kilkanaście, z drobnymi przerwami na wężowanie od bandy do bandy. Widoki pewnie byłyby niezłe, ale tego nie wiem – przed szczytem wjeżdżamy w chmurę i całość pozostaje już tylko dla naszej wyobraźnie.\nPotem czekają nas 4 palce – każdy z nich nieco inny: jakieś uprawy, świątynie, kawałki nadmorskiej drogi. Gdzieś na głównej drodze wzdłuż oceanu łapię jedynego na całej wycieczce kapcia. Spotykamy też olbrzymi posąg psa, wiele śmiesznych, kreskówkowych postaci i po raz pierwszy jemy obiad w 7-eleven. Jak to klasyczni, polscy kolarze – zamawiamy sobie jedzenie i siadamy na krawężniku, nie wiedząc jeszcze, że w każdym ze sklepów znajduje się strefa restauracyjna. Pani ze stoiska obok (najlepsze ciastka jakie jemy podczas całego wyjazdu – takie naleśniczki z czerwoną fasolą) widząc to, wpada w histeryczny śmiech i przybiega ze swoim stołkiem: nie pozwala nam siedzieć na ziemi. To utwierdza nas w przekonaniu, że Tajwańczycy są jednym z najbardziej przyjaznych narodów, jakie poznaliśmy.\nNieco dalej, gdzieś po drodze Michał wywija orła w rów i odnotowane zostają pierwsze straty – tym razem tylko cielesne. Prawdziwy profesjonalista wie, że na testowym rowerze pełen impet przyjmuje się na siebie.\nPodjazd na ostatnią, największą górę rozpoczynamy o zachodzie słońca, w 9. godzinie jazdy. Pewne jest już, że nie zdążymy na panoramę Tajpej skąpaną w złoto-pomarańczowym kolorze. Ku naszemu zdziwieniu, zjazd okazuje się nieco trudniejszy, niż przewidywaliśmy – pierwsze 6,5km to delikatna, 3% zapowiedź tego, co czeka nas dalej, czyli ponad 10km ze średnią 6%.\nTrasa może nie jest najlepsza, szczególnie przy tej widoczności, ale za to jest ciężka i daje dużo lajków za ślad.\nNa szczycie znajduje się opcjonalny podjazd na najwyższy szczyt okolicy z (podobno) świetnym widokiem: Datunshan – tak przynajmniej twierdzą Google. Tu po raz pierwszy zbaczamy z naszego planu, bo widoczność ograniczona do kilku metrów, bardzo duża wilgotność, niezbyt przyjemny chłodek (choć komputerki mówią o 20°C) nie zachęcają do takiego ryzyka. Szczególnie, że spieszymy się do najważniejszego dla nas punktu całej wyprawy: Modern Toilet Restaurant.\nNa zjeździe przez moment świta nam gdzieś kolorowa i świecąca panorama miasta z górującym nad wszystkim Tajpej 101, niestety niesieni tłumem skuterów, nie dajemy rady się zatrzymać. Męczy mnie to przez kilka kolejnych dni, bo z dużym prawdopodobieństwem była to jedyna okazja na zobaczenie tego widoku – jak się 10 dni później okazało, na szczęście nie.\nNazywajcie nas jak chcecie, wizyta w restauracji stylizowanej na kible to jedna z najśmieszniejszych rzeczy, które zrobiliśmy. Jedzenie w kształcie kupy, podawane klientom siedzącym na kiblach obok gównianych poduszek i akcesoriów, w talerzykach wyglądających jak małe pisuary i muszle klozetowe jest super śmieszne. Wbrew naszym obawom, jedzenie nie tylko wygląda, ale jest też bardzo dobre, a podana nam zupa jest jedną z najlepszych, jakie kiedykolwiek jedliśmy… choć może to wina poprzedzającej ją, kilkunastogodzinnej jazdy. Subiektywnie – jest dużo lepiej, smaczniej (i troszkę drożej) niż na nocnym targu, który w sobotni wieczór jest tak zatłoczony, że iść da się tylko wtedy, kiedy tłum dookoła też idzie.\nWieczorem o trasie nie rozmawiamy zbyt długo… można powiedzieć, że prawie wcale. Jak się później okazuje, nikt z nas nie chciał pokazać delikatnego… zawodu. Tak, trasa była nawet ładna, ale jeśli ludzie określają ją jako epicką, to nie wróży to dobrze dalszej części naszej wycieczki. Może to ta pogoda, może szarość spowodowana mgłą, a może nasze zmęczenie. Każdy z nas spodziewał się czegoś niezapomnianego, a dostaliśmy taki nieco gorszy, choć egzotyczny odpowiednik Kanarów. Tego dnia delikatny cień zawodu każdy dusi w sobie.\n[social_icon bg_color=”#ffffff” color=”#ff00cc” icon=”icon-building-o” type=”type1″ href=””][/social_icon] Drugi nocleg to znowu: Mono Hostel – 325zł / za dobę dla 4 osób\nDzień 2: Ała, moje oko! Tajpej taki fajny, pogoda taka dobra…\nDzień drugi przywitał nas pogodą umiarkowanie pochmurną. Plan na ten dzień był prosty – przedostać się do miejscowości Jiufen. Internet twierdził, że to jakieś znane turystycznie miejsce. Nie wiem dlaczego, pomysł transportowania się do centrum turystycznego w sobotę wydawał nam się dobry. Dostać tam mogliśmy się na dwa sposoby: prosty – jadąc wzdłuż rzeki po płaskim oraz ambity – zbaczając na okoliczne górki. Ku naszemu zaskoczeniu, wybraliśmy łatwy, ale od początku…\nŚniadanie w 7-eleven i w drogę. Nogi drewniano-cementowe po dniu poprzednim, ale założyliśmy, że takie zostaną już do końca wyjazdu i trzeba się z tym pogodzić. Na dzień dobry skoczyliśmy do samego centrum Tajpej, aby odwiedzić Raphę. Cel może niezbyt ambitny, ale skoro mamy już całkiem pokaźną listę odwiedzonych na świecie sklepów to dlaczego nie – to w końcu kolejne miejsce, w którym pewnie nie uda nam się kupić czapeczki z nazwą miasta. Rapha to jedyne miejsce na Tajwanie, w którym nikt się do nas nie odezwał ani nawet nie uśmiechnął. Obsługa powodziła jedynie za nami oczami.\nŻeby było śmiesznie – dwukrotnie, bo jak się okazało, sklep może i jest otwarty od rana, ale tylko część kawiarniana – część z ciuchami działa od okolic południa. Po trzech godzinach wracamy więc w to miejsce, aby zobaczyć najmniejszy asortyment w historii sklepów kolarskich i kupić czapeczkę, którą według pana w kawiarni niespodziewanie mieli. No cóż, czapeczki może i są, ale właśnie się skończyły i nie ma.\nNa pocieszenie stajemy w serwisie rowerowym, gdzie przykręcamy sobie niedokręcone rzeczy, dopompowujemy koła (bo okazuje się, że trasę pierwszego dnia robiliśmy na ~5barach) i Dominik w podzięce pozostawia gościowi kawę od LUXA – coś czuję, że nawiązała się w ten sposób nowa, intratna kooperacja.\nNasze bonusowe 3 godziny oczekiwania na otwarcie postanawiamy spędzić oglądając z bliska Taipei 101, czyli prawie 510-metrowy budynek, będący swego czasu najwyższym na świecie. Cóż, budynek faktycznie jest wysoki, ale przez brak sensownych punktów odniesienia ciężko powiedzieć, czy faktycznie jest TAKI DUŻY. Biorąc pod uwagę chmury. unoszące się nad pagórkami, rezygnujemy też z planu jazdy ambitnej i zamieniamy ją na spacer na prawdopodobnie najsłynniejszą turystycznie górkę na wyspie: Elephant Mountain. Rowery zostawiamy schowane gdzieś przy wejściu, za rzeźbą – jeszcze nie wiemy, że na wyspie sprzęt można zostawiać bez stresu praktycznie w dowolnym miejscu. Rowery spinamy ze sobą i zabieramy tylko paszporty, cała reszta zostaje w zamontowanych torbach.\nElephant Mountain polega na tym, że widać z niej całe miasto, a na górze ma skałę w kształcie głowy słonia, na której według znaków siadać nie można, ale kolejka turystów czekających na swoją kolej, jest całkiem spora. Dyplomatycznie powiem tak: widok z górki w ciągu pochmurnego dnia jest może i fajny, ale pozwala też zauważyć, że Tajpej może spokojnie konkurować z Neapolem o miano najbrzydszych miast świata. Różnica jest taka, że w przeciwieństwie do Neapolu, nie ma w nich ani grama śmieci.\nPodczas pierwszych kilkudziesięciu kilometrów, których potrzebujemy na wyjazd z miasta utwierdzamy się w tym przekonaniu bardzo mocno. Jest tak obrzydliwie źle, że zaczyna mieć to swój urok. Może to te deszcze i tajfuny tak niszczą budynki, ale całość wygląda jak wielokrotnie powiększone, najgorsze śląskie osiedla – jest imponująco i strasznie.Gdy udaje nam się w końcu opuścić miasto, zaczyna padać deszcz i według prognoz, przestanie dopiero za tydzień lub dwa. Sama droga staje się niezbyt przyjemna, bo jest mokro, ślisko i spory ruch.\nW celu utrzymania dziwnych pomysłów, ślad kieruje nas do 猴硐貓村 (Houtong Cat Village). Kiedyś była to typowo górnicza wioska, dziś znana jest z tego, że jest wioską kotów. Tak jak w restauracji kiblowej wszystko było związane z kupą, tak tutaj wszystko jest w temacie kotów. Może to kwestia deszczu, ale odważę się na stwierdzenie, że około-kotowych atrakcji jest tu więcej niż samych kotów: sklepy, znaki, obrazki… Pandę zabieram stamtąd siłą wraz z rzeczami, które kupiła i które będzie ze sobą wiozła najbliższe 10 dni.\nDo celu pozostają nam ze 4 do 5 kilometrów… ze średnią 6%. Jakby tego było mało, zgodnie z przewidywaniami, ruch staje się dramatycznie duży i trochę jedziemy, a trochę stoimy na podjeździe w korku. Tłok w Jiufen jest ogromny. Tu po raz pierwszy dowiaduję się też, że autobus ma pierwszeństwo nad wyprzedzanym kolarzem i jestem jakieś 10 centymetrów od bycia zgniecionym. Od tego momentu, widząc za sobą duży pojazd, już zawsze go przepuszczam. Tu jest też dobry moment, aby zaznaczyć bardzo ważną rzecz:\nPrzez duże opady na Tajwanie, wzdłuż większości dróg biegną rowy melioracyjne. Takie jak u nas, tylko betonowe, niezabezpieczone i pionowe w dół na jakieś pół metra – zaraz za skrajem drogi. Jak przestrzelisz zakręt, obstawiam w najlepszym wypadku brak szczęki. Nie istnieje coś takiego jak awaryjna ucieczka z drogi.\nJak się później okazuje, korek spowodowany jest głównie tym, iż przed nami jedzie śmieciareczka, odgrywająca przy okazji melodię „Dla Elizy” – najbardziej paradoksalna rzecz jaką w życiu widziałem. W ten sposób ludzie wiedzą, że należy wynieść śmieci. Tu ciekawostka: drugą popularną melodią jest Modlitwa Dziewicy polskiej pianistki: Tekli Badarzewskiej-Baranowskiej.\nDocieramy na szczyt w ulewnym deszczu i rozpoczynamy poszukiwania noclegu. Trochę go znajdujemy, a trochę on znajduje nas, gdy widząc zagubionych kolarzy pod domem, wychodzi do nas człowiek i wskazuje na mieszkanie, w którym siedzi kilkunastoosobowa chińska rodzina, w której po angielski nikt ani słowa. Nie przeszkadza nam to zupełnie i nawet udaje się wyprosić skorzystanie z pralki. Gdy rozpoczynamy pranie trochę nam tej rodziny brakuje, bo przycisków jest sporo, a każdy ze znaczkiem… ale od czego jest Google Translate!\nWieczorem uderzamy na Jiufen Old Street, do której z noclegu mamy jakieś 30 sekund i zgodnie stwierdzamy, że jest to najładniejszy i najporządniejszy targ nocny jaki widzieliśmy. Może i typowo turystyczny, ale bardzo przyjemny i pięknie położony. Z okien naszego apartamentu widać rozległe pagórki oraz ocean.\nTego dnia ostatecznie umiera też mój aparat – przez kolejne dni wiozę ze sobą niepotrzebne pół kilograma.\n[social_icon bg_color=”#ffffff” color=”#ff00cc” icon=”icon-building-o” type=”type1″ href=””][/social_icon] Śpimy w: Long Men Ke Zhan – 311zł za noc dla 4 osób\nDzień 3: Bardzo mokry i bolesny\nPrzez całą noc leje deszcze. Z tego miejsca chciałbym serdecznie pogratulować człowiekowi, który rynnę ustawił zaraz obok naszego okna. To nie jest taki zwykły, znany nam deszcz. To jest spadający z nieba basen lub jezioro. Prognoza nie pozostawia złudzeń, to się nie zmieni. Do dzisiaj nie wiemy, czy nasza decyzja o całkowitej wywrotce planu była słuszna. Postanawiamy zamiast kierować się najpierw na okoliczne pagórki, a potem z poziomu morza wprost na okolice 3000m n.p.m odwrócić/zmodyfikować naszą pętlę. Oznacza to zjazd do najbliższej stacji i znalezienie pociągu, który weźmie nas gdzieś na południe – na wschodnią lub zachodnią część wyspy. Podobno im dalej na południe, tym szansa na ładną pogodę lepsza.\nWracamy znanym nam już zjazdem do miejscowości Ruifang i prosto na stację. Mamy dużo szczęścia, bo na stacji wita nas uśmiechnięta pani z panem w pokoiku o nazwie „Tourist information”. Pytamy o jakikolwiek pociąg jadący gdzieś w stronę słońca i dostajemy listę miejsc, które warto odwiedzić na Tajwanie. Przeformułowujemy pytanie na takie „jak jechać z rowerem i o której jest jakiś pociąg” i znowu dostajemy odpowiedź „co odwiedzić na Tajwanie„. Wszystko jasne :-)\nMetodą prób, błędów i translatora udaje nam się w końcu udać z gościem do kasy i tam kupujemy bilety na lokalny pociąg do Taizhong – 4 godziny jazdy, ale pasuje nam to bardzo dobrze, bo jedna z alternatywnych, zaplanowanych przeze mnie tras przebiega właśnie tamtędy, więc będziemy mogli ją kontynuować. Gość mówi, że odjazd za 10 minut, więc robimy wszystko super-szybko, udajemy się do wejścia na peron i odbijamy się od niego, bo człowiek od biletów pokazuje nam, że to nie było 10 minut, tylko godzina 15:10…. mamy 5 godzin wolnego.\nNa pocieszenie podchodzi do nas na dworcu Polka, która właśnie kończy swoją rowerową przygodę po wyspie, a chwilę później na stację wpada 3 kolarzy szosowych z Tajpej, którzy zaskoczeni pogodą, również postanawiają się ewakuować. Robimy sobie wspólne zdjęcia, człowiek nam coś tłumaczy o pogodzie i pokazuje prognozę na południu wyspy, która jest dokładnie odwrotna do miejsca, w którym jesteśmy aktualnie (czyli ciepło i sucho, zamiast mokro i zimno). Człowiek też osiąga apogeum kolarskiego podniecenia krzycząc w azjatyckim stylu co chwilę „uoooooh! Sooo seeeexyyyy” pokazując palcem na niebieskie Rondo, które przyjechało tu z nami.\nCharles tłumaczy nam, że jeżdżenie tu w deszczu po górach jest niebezpieczne i że lepiej uciec na słoneczne południe – dowcipniś. Słowa te przypominają mi się 3 godziny później, gdy widzę jak szoruje kolanem i łokciem po asfalcie.\nNasze kilka godzin zapasu postanawiamy przeznaczyć na włóczenie się po okolicy – najpierw przeskakujemy okoliczną górką na wybrzeże, a potem korzystając z faktu, że ubrania i tak są mokre na wylot, postanawiamy przejechać kawałek zaplanowanej na ten dzień pętli. Wybrzeże jak wybrzeże, szeroka droga wzdłuż oceanu – to jedna z tutejszych tras kolarskich, więc trzyma odpowiedni poziom nudy i szerokości. Na pocieszenie rozpoczynamy pierwszy 5-kilometrowy podjazd po 6% serpentynach, aby powrócić do miejsca, w którym spaliśmy. Po raz pierwszy możemy zupełnie szczerze powiedzieć, że jest bardzo ładnie – taka typowa Teneryfa – ocean, zielone górki, serpentyny.\nUcieszeni postanawiamy piąć się dalej w górę – jeszcze 250 metrów, aby dojechać do jednej z najczęściej pokazywanych na zdjęciach dróg. Widzieliśmy ją nawet na jednym z firmowych plakatów. Jak nietrudno się domyślić, jakieś 50 metrów od szczytu atakuje nas mgła, która całkowicie kasuje jakąkolwiek widoczność. Dojeżdżamy na szczyt, ludzie biją brawo, zadają pytania, a my patrzymy na miejsce, w którym powinna być droga, z miejsca, z którego widać ją najlepiej. Tu staje się cud – chmury się na moment rozstępują, przez moment widzimy wszystko. Ludzie szczęśliwi, piesek noszony na rękach się cieszy, my robimy zdjęcia, a ja cierpię, że główny aparat mi nie działa.\nTen punkt powyżej nazywa się 不厭亭 (tłum: Nie zmęczony pawilonem) i jest super znany – występuje nawet na plakatach reklamujących filmy. Google mówią, że gdy pogoda jest dobra, powinien wyglądać o tak, ale w mgle ma swój urok.\nZjazd to w dalszym ciągu Teneryfa tylko jakoś tak bardziej stromo, szczególnie gdy rozpoczynamy powrotny podjazd. Panda jeździ już tak bardzo od bandy do bandy, że bardziej się nie da. To nasze ostatnie, mam nadzieję, wakacje w życiu bez tarczówek, bez szerszych opon i bez komfortowego, emeryckiego przełożenia. Potem znowu zjazd, tym razem boczną drogą, na końcu której pojawiają się jakieś widoki – dzięki niskim chmurom, całkiem klimatyczne. Okazuje się też, że dżungla rządzi się swoimi prawami i fakt, że drogi są przez cały czas idealnie równe, nie daje poczucia bezpieczeństwa.\nNa jednym z zakrętów deszcz wymieszany z czymś, co przypomina błoto, ale jest niewidoczne, sprawia, że jest jak na lodzie. Widzę jak Michał cudem to przejeżdża, a Dominik zachowuje się jakby ktoś go kopnął siłą Lewandowskiego w korbę i składa się na bok. W trosce o utrzymanie dobrych relacji pomiędzy chłopakami, a dostawcą sprzętu nie napiszę, co się zepsuło, ale ostatnie 10 kilometrów w dół jedziemy godzinę, napędzając nieustannie karuzelę śmiechu z tego, jak jedzie teraz jego rower. Za główne cele w Taizhong obieramy znalezienie dobrego serwisu rowerowego oraz sklepu z aparatami. Jest niedziela, łatwo nie będzie.\nSzybko okazuje się, że niedziela jest tu dniem jak każdy inny i większość sklepów oraz serwisów pracuje minimum do 21. Trudniej natomiast znaleźć losowym poszukiwaniem serwis, który naprawia rzeczy inaczej niż poprzez uderzanie. Tego dnia rower otrzymuje stan „jakoś da się jechać”, a ja porównując ceny LX100 II, każdej wersji RX100 oraz GX5 II odkrywam, że ceny elektroniki nie odbiegają specjalnie od naszych. Decyduję się na Canona (sprzedam tanio), który jako jedyny wychodzi wyraźnie taniej niż u nas, ale nie mam za to gwarancji w Europie. Podczas zakupów odkrywam też, że nie mogę zapłacić żadną z 3 kart – używam do tego więc pieniędzy mojej zdolnej dziewczyny, która swoją wizytę na Tajwanie zgłosiła w banku.\nWieczorem udajemy się jeszcze w losowo znaleziony, nieodległy nam punkt turystyczny jakim jest: Painted Animation Lane, który okazuje się kilkoma muralami w jakiejś bocznej uliczce.\n[social_icon bg_color=”#ffffff” color=”#ff00cc” icon=”icon-building-o” type=”type1″ href=””][/social_icon] Śpimy w TG Hostel – stay together – 196zł. Jako że nasz 4-osobowy pokój okazał się niedostępny, na pocieszenie dostaliśmy do naszego użytku pokój 10-osobowy.\nDzień 4: Mamy co chcieliśmy i trochę żałujemy\nCzwarty dzień przygody, która w dalszym ciągu pozostawia nam sporo do życzenia rozpoczyna się od upierdliwego wyjazdu z miasta. Nie to, że jedzie się jakoś źle, ale ciągłe światła, wysoka temperatura oraz ciągły szum skuterów niszczą nieco głowę. W 3. z odwiedzonych przez nas serwisów udaje się zastać mechanika, który potrafi naprawiać nie tylko uderzaniem, ale i podskakiwaniem, więc naprawia rower, smaruje nam napędy, płacimy mu za to trochę na siłę, bo nie chce pieniędzy i uderzamy w stronę gór.\nDo pierwszego szczytu mamy niby 15km ze średnią 4%, ale dobrze wiemy już, że to tak nie działa i czeka nas po drodze na przykład 500 metrów ze średnią 17% – bardzo fajnie, szczególnie w momentach, gdy temperatura przekracza 30°C. Po to tutaj przyjechaliśmy! Są górki, palmy, puste drogi, niebieskie niebo, jest gorąco, wilgotno i gdy pojedziemy pomiędzy pagórkami, w oddali zaczynają nam się pojawiać prawdziwe giganty. Tak jest, 3-tysięczniki wyrastające praktycznie z poziomu oceanu to widok równie imponujący co abstrakcyjny… szczególnie, gdy weźmie się pod uwagę, że planujemy na nie wjechać.\nPo drodze mijamy głównie palmy, ale trafia się też jakieś olbrzymie drzewo, miniaturka bloku schowana w lesie, wiszące mosty, świątynie i inne dziwy.\nJedziemy takim trochę końcem świata ze śmiesznym uczuciem, że jak padniemy roztopieni gdzieś na drodze, to znajdą nas za tydzień. Jest dość ciężko, ale przyjemnie – przynajmniej do momentu, w którym dojeżdżamy do nieco wątpliwego momentu naszego tracka. Pamiętam jak wytyczałem tam trasę i zastanawiałem się, czy te wąskie dróżki to asfalt… no i niby to asfalt był, ale taki raczej nieprzydatny. Ten 2,5-kilometrowy skrót pokonywaliśmy przez 40 minut, powolnie pchając co chwilę rowery. Dawno nie widziałem tak stromej drogi na tak długim odcinku. Od tego momentu przez długi czas nie używaliśmy już określenia „stromo”, aby opisać jakikolwiek podjazd.\nDocieramy na Sun Moon Lake – prawdopodobnie najbardziej znane jezioro na wyspie. Mało tego, trasa rowerowa dookoła tego jeziora została wybrana przez CNN za jedną z 10 najlepszych ścieżek rowerowych świata.\nMoże to kwestia pogody, może naszego nastawienia, ale jezioro jak jezioro. Być może gdy niebo jest idealnie niebieskie, a góry w oddali idealnie widoczne całość prezentuje się nieco inaczej. W tych warunkach jednak jezioro przejechalibyśmy niemal bez postojów, gdyby nie to, że wszędzie pisali, że tak pięknie. Sama ~30 kilometrowa ścieżka jest nawet spoko, gdy jedziesz wypożyczonym rowerem na pół-dniową wycieczkę. Nas jakoś szczególnie to nie urzekło i nawet oczekiwanie na zachód słońca, wiele nie zmieniło.\nMoim, skromnym zdaniem Sun Moon Lake możecie zupełnie odpuścić przy planowaniu wizyty na Tajwanie. Naprawdę.\nZjeżdżamy długim, autostradowym zjazdem do miejscowości Shuili – tam czeka na nas nocleg, 7-eleven oraz stołówka, która do złudzenia przypomina więzienną (jedzenie przerzuca się samemu bezpośrednio na metolową tackę, a pani przy kasie wycenia wszystko na oko).\n[social_icon bg_color=”#ffffff” color=”#ff00cc” icon=”icon-building-o” type=”type1″ href=””][/social_icon] Śpimy w Travel Life B&B – 281zł / dobę\nGdy gospodarz słyszy skąd jedziemy i dokąd zmierzamy, wpada w histeryczny śmiech. Kolejny dzień ma być z tych ciężkich…\nDzień 5: This is Taiwaaaaaan!\nTo był dzień, który można w końcu nazwać epickim. Ruszamy z poziomu około 300m n.p.m. i w planie mamy powolny, ale regularny podjazd w okolice 2700m n.p.m. To chyba największy podjazd jaki robiłem do tej pory w życiu, bo przecież większy niż Teide. Żeby nie było za łatwo, w okolicach 20km postanawiamy zahaczyć o wiszący mostek, który na Googlach wyglądał bardzo ładnie. Pokonujemy kilka niebywale stromych serpentyn przez puszczę i odkrywamy, że jest zamknięty… To ładnie się komponuje z faktem, że długi odcinek pokonać mieliśmy miłą dróżką rowerową przy rzece – problem w tym, że aktualnie jest ona w trakcie budowy. Nieco zawiedzeni i zdecydowanie bardziej zmęczeni, wracamy na nasz podjazd. Jest turbo ciepło, a podjazd ciągnie się w nieskończoność – jakby na to nie patrzeć, jest to ponad 80km ciągłego podjeżdżania.\nOd Shuili (nie licząc odbicia na mostek) jedziemy główną, ale niezbyt ruchliwą drogą. Sytuacja jest o tyle ciężka, że jest nieprawdopodobnie ciepło, a jazda w wielkim kanionie po asfalcie, zamiast miłym cieniem przy rzeczce dogrzewa nas jeszcze bardziej. Jakoś przed 40. kilometrem stajemy w 7-eleven, nie wiedząc jeszcze, że następny sklep będzie dopiero za jakieś 5 godzin.\nKawałek za sklepem odbijamy na skrót, czego z perspektywy czasu wyjaśnić nie umiem. Jakim cudem uznałem, że jazda skrótem będzie wygodniejsza, skoro planujemy pokonać ten sam dystans w górę na mniejszym dystansie w poziomi? Owy skrót na szczęście miał jedynie ~7km, ale nieco nas dobił, byliśmy już jednak na 1000m n.p.m. Od tego czasu robiło się już coraz lepiej i lepiej i lepiej. Góry coraz wyższe, droga coraz wyżej, chmury coraz bliżej, ruch całkowicie zerowy i tylko od czasu do czasu ekipa robotników odbudowuje zniszczone kawałki drogi. To zdecydowanie jeden z najlepszych podjazdów pokonanych przez nas na Tajwanie, a może i jeden z lepszych w życiu. Zapamiętany zostanie na pewno – wszystko tu jest ogromne i zielone.\nOto przed nami Park Narodowy Alishan.\nPodjazd Neverstop Tataka to 70,7km ze średnią 3%.\nIm bliżej szczytu, tym bardziej wszystko spowite zostaje mgłą, co z jednej strony zabiera nam widoki, które widzimy tylko na tabliczkach z oznaczeniami szczytów, które powinniśmy widzieć, z drugiej tworzy nieco groźny, bajkowy klimat. Nieliczne chwile, gdy między chmurami pojawia się luka, w której widać zarysy okolicznych gór to widok 10/10.\nPo drodze mijamy też duży parking, z którego to jest wejście do zasadniczego parku. Dla leniwych jest kolejka, która przewiezie nas po najważniejszych punktach parku. Jeśli ktoś lubi drzewa, spodoba mu się tam – zestaw tysiącletnich jest spory, a znajdzie się nawet takie z wiekiem przekraczającym 3000 lat.\nInternet twierdzi, że w Alishan w ciągu roku 209 dni jest deszczowych, 244 mglistych, a średnia temperatura delikatnie przekracza 10°C. Mogę w to uwierzyć. Trafiając tylko na mglisty mamy dużo szczęścia.\nPolecam zobaczyć (tylko za pomocą street view) jak w parku wygląda o poranku Zhushan Sunrise Observation Deck.\nOd szczytu temperatura spada do wyraźnie jednocyfrowych wartości i robi się dość chłodno. Przy okazji wychodzi też pokłosie jeżdżenia w ulewach i mój bębenek zaczyna umierać (ten w rowerze, nie ten jedzeniowy) – po przekroczeniu pewnej prędkości, gdy nie pedałuję, zaczyna on wydawać bardzo nieprzyjemne dźwięki – piłowanego metalu. No nic, ludzie przecież jeżdżą na ostrych i żyją.\nCzeka nas stabilne 50km delikatnego zjazdu, licząc po drodze na jakiekolwiek prześwity przez mgłę. Nie zawodzimy się, na jednym z punktów widokowych trafiamy na taki prześwit i jest to jeden z najładniejszych widoków widzianych przeze mnie ever. Nawet nieliczni lokalsi zatrzymują się na fotki. To jest sztos, bardzo sztos.\nObiad jemy w 7-eleven, a potem odwiedzamy kolejne 7-eleven, aby kupić zupki chińskie do hotelu.\n[social_icon bg_color=”#ffffff” color=”#ff00cc” icon=”icon-building-o” type=”type1″ href=””][/social_icon] Śpimy w Fenchihu Street Hotel – 276zł / doba


TVP obdarowało Małgorzatę Opczowską uroczym prezentem z okazji ślubu. Co jest w tajemniczym pakunku. Zycie\nTVP obdarowało Małgorzatę Opczowską uroczym prezentem z okazji ślubu. Co jest w tajemniczym pakunku\nMałgorzata Opczowska otrzymała z mężem uroczy prezent.\nMałgorzata Opczowska od niemal dwóch lat związana jest z Telewizją Polską i wsławiła się jako prowadząca programu "Pytanie na śniadanie". Zastępczyni Marceliny Zawadzkiej szybko zdobyła sympatię publiczności, która natychmiast zaczęła interesować się jej życiem prywatnym.\nTVP obdarowało Małgorzatę Opczowską uroczym prezentem z okazji ślubu\nPrezenterka nie należy do najbardziej skrytych osób - chętnie publikuje na swoim Instagramie kulisy z prywatnego życia. Głównym bohaterem jej mediów społecznościowych jest jednak jej syn Maks, który stanowi oczko w głowie prezenterki.\nOpczowska to jedna z tych gwiazd, które idealnie balansują pomiędzy życiem rodzinnym a zawodowym. Dziennikarka łączy karierę z macierzyństwem wręcz wzorowo - w ciągu zabieganych dni zawsze znajduje czas dla syna.\nCo jest w tajemniczym pakunku?\n21 sierpnia 2021 roku odbył się na plaży w Jastarni ślub Małgorzaty Opczowskiej z Jackiem Łęskim. Co ciekawe, para poznała się właśnie z pracy. Mężczyzna również jest związany z TVP.\nZ okazji ślubu team TVP obdarował młodą parę prezentem. Oprócz pęku złotych balonów i pięknego bukietu kwiatów Małgorzata i Jacek Łęscy-Opczowscy dostali tajemniczy pakunek. Niestety nie zdradzili jego zawartości.\nGdy praca to miejsce, w którym czujesz się jak wśród przyjaciół (…) Jesteście super teamem i wspaniałymi ludźmi\n- napisała pod zdjęciem Małgorzata Opczowska.\nWysłano: 04.09 12:32


Liga Mistrzów: Milan wstrząsnął Barceloną Piłka nożna - Sport.pl\nMichał Szadkowski 20.02.2013 23:25\nMediolańczycy głównie się bronili, ale częściej strzelali, częściej trafiali w bramkę i pokonali faworytów LM 2:0. To jedyna sensacja 1/8 finału.\nMassimiliano Allegri obiecywał, że znajdzie sposób, by odebrać Katalończykom piłkę, i słowa nie dotrzymał. Goście byli przy niej przez 65 procent czasu. Ale nie oznacza to, że włoski trener nie przygotował zespołu na mecz z liderem ligi hiszpańskiej.\nSkorzystał ze wzoru sprawdzonego w ostatnich latach przez Chelsea i Celtic przez większość meczu, gdy piłkarz Barcelony dopadał do piłki, miał przed sobą całą jedenastkę gospodarzy. Katalończycy wymieniali podania w środku boiska, ale pola karnego gospodarzy dotykali rzadko. Do przerwy oddali tylko dwa celne strzały, w drugiej połowie - ani jednego.\nAllegri wymyślił też sposób na strzelenie gola Barcelonie. Na początku jego piłkarze zaskoczyli gości z rzutu rożnego. Po krótkim podaniu Kevin--Prince Boateng pomylił się o centymetry. Widać było, że zagranie wypracowano na treningach. Gola też Milan strzelił po stałym fragmencie. Riccardo Montolivo uderzył z 30 metrów, piłka odbiła się od rąk Cristiana Zapaty i spadła pod nogi Boatenga, który pokonał Victora Valdesa. Gol został strzelony prawidłowo, bo Zapata nie zagrał piłki ręką celowo.\nPrzy bramce Sulleya Muntariego nie było już stałego fragmentu gry. Po prostu katalońska defensywa popełniła serię błędów.\nTo największa różnica między Barceloną dzisiejszą a wczorajszą - prowadzoną przez Pepa Guardiolę. Dwa sezony temu traciła średnio 0,6 gola na mecz, teraz - 1,07. Teraz bramkarz Barcelony aż jedenaście razy puszczał przynajmniej dwa gole.\nDrużyna Tito Vilanovy i Jordiego Roury to zespół wielki z piłką, ale bez niej już tylko bardzo dobry. W porównaniu z poprzednimi sezonami piłkarze z Camp Nou wykonują mniej wślizgów i zdecydowanie rzadziej odbierają piłkę (13 przechwytów na mecz w tym sezonie, w ubiegłym - 19). Rywalom łatwiej buduje się akcje, mają więcej szans na pokonanie Victora Valdesa. W krajowej lidze Barcelona pozwala na oddawanie średnio 9 strzałów w meczu. W poprzednich dwóch sezonach pozwalała na siedem. W środę Milan oddał osiem.\nBarcelona po stracie pierwszego gola miała jeszcze pół godziny, ale nie wypracowała żadnej okazji na bramkę, którą można uznać za stuprocentową. Nic nie dało wprowadzenie Alexisa Sancheza i Javiera Mascherano. Katalończycy wydawali się ospali, zmęczeni biciem w mediolański mur. Leo Messi, który zazwyczaj widząc słabość kolegów, sam rozbraja przeciwnika, tym razem po cichu przechadzał się po boisku. Środowy wynik to efekt nie tylko niemal bezbłędnego występu Milanu, ale także słabiutkiej gry Barcelony.\nKatalończycy nie są już faworytami dwumeczu. By awansować po 90 minutach, muszą wygrać na Camp Nou trzema golami. A Milan może przecież grać tak jak wczoraj.\nBarcelona Vilanovy i Roury może się okazać zespołem bijącym rekordy w lidze, pewnym mistrzostwa kilka miesięcy przed końcem sezonu, ale zawodzącym w pucharowych szlagierach. Sezon zaczęła od porażki w Superpucharze Hiszpanii z Realem, we wtorek gra z "Królewskimi" rewanż półfinału krajowego pucharu (na Santiago Bernabeu było 1:1). Za trzy tygodnie może odpaść z LM już w 1/8 finału. Ostatni raz tak wcześnie Katalończycy skończyli te rozgrywki w 2007 r. Później zawsze dochodzili przynajmniej do półfinału.\nLiga Mistrzów. Sędzia nie zauważył ręki przy golu Milanu


Jak wykorzystać własności metali ziem rzadkich | MM Magazyn Przemysłowy\nCzy mógłby Pan przybliżyć początki firmy? Skąd pomysł na działalność akurat w tej branży?\nMarcin Orzechowski: Do branży metali wciągnął mnie mój ojciec. Gdy byłem jeszcze w szkole podstawowej, zabierał mnie do Zakładów Hutniczo-Przetwórczych Metali Nieżelaznych "HUTMEN", w których był wówczas dyrektorem, na dzień otwarty „Niedziela w Hutmenie”. Tam miałem okazję pooglądać i podotykać różne wyroby i jakoś się wciągnąłem. Po latach, gdy mieszkałem za granicą, zauważyłem, że w Polsce nie ma dystrybutora metali ziem rzadkich oraz stopów tytanu i stopów niklu. Wiedziałem, że te metale mają ogromną przyszłość, ponieważ są niezastąpione w wielu warunkach, ze względu na ich unikatowe właściwości. W 2002 r., w ramach prowadzonej działalności Bimo Technologie, nawiązałem współpracę z producentami tych metali na całym świecie. W 2013 r. firma przekształciła się w spółkę Bimo Tech. Tamte lata to hossa przemyśle, wiele inwestycji firm krajowych i zagranicznych. Postanowiłem wykorzystać tą szansę i zbudować silną pozycję na rynku. Obecnie jesteśmy liderem, jeżeli chodzi o niektóre wyroby i stale budujemy naszą przewagę konkurencyjną. W międzyczasie zaczęliśmy wytwarzać niektóre produkty u nas w kraju.\nCzym są wyroby z metali specjalnych? W jakich sektorach są wykorzystywane?\nBimo Tech specjalizuje się w dystrybucji półwyrobów i produkcji komponentów, głównie z molibdenu, wolframu, tantalu, niobu, cyrkonu, stopów tytanu, stopów niklu. Radzą one sobie znakomicie w trudnych warunkach, np. w środowiskach o wysokiej temperaturze, korozyjności czy ciśnieniu. Produkty Bimo Tech są wykorzystywane w różnych sektorach, takich jak przemysł motoryzacyjny, chemiczny i naftowy, lotniczy, kosmiczny, energetyczny, gazowy, medyczny, morski, spożywczy, farmaceutyczny, technologie środowiskowe, a także w produkcji narzędzi.\nNie sposób też pominąć nauki: współpracujemy z wieloma uczelniami oraz instytutami naukowymi i od początku działalności dostarczamy produkty do wielu projektów. Niektóre z nich sponsorujemy.\nJak wygląda rynek metali specjalnych w Polsce?\nW Polsce, Europie i na świecie popyt na metale specjalne stale rośni, pomimo chwilowych wahań. Wynika to przede wszystkim z ich znakomitych własności fizyko-chemicznych, które są coraz bardziej pożądane w wielu procesach i aplikacjach w przemyśle. Nie obawiam się spadku popytu na te wyroby.\nJakie są przykładowe zastosowania Państwa produktów?\nWolfram jest używany na wiele różnych sposobów, ponieważ jest bardzo ciężki, mocny i trwały. Jest wyjątkowo odporny na korozję i ma najwyższą temperaturę topnienia i wytrzymałość na rozciąganie spośród wszystkich elementów. Jego odporność na ciepło jest niezastąpiona m.in. w elementach grzejnych, procesach zgrzewania oporowego i innych aplikacjacg wysokotemperaturowych.\nProdukty z molibdenu znajdują zastosowanie w takich branżach i procesach jak topienie szkła, piece próżniowe, osadzanie próżniowe, lotnictwo, energia słoneczna, nuklearna, a także w sektorze elektronicznim, motoryzacyjnym i medycznym.\nRosnące wykorzystanie stopów tytanu w różnych branżach, takich jak przemysł motoryzacyjny, morski i chemiczny, zapewnia mu znaczący udział we wzroście rynkowym. Materiał ten cieszy się dużą popularnością wszędzie tam, gdzie istotną rolę odgrywa niska rozszerzalność cieplna i wysoki współczynnik odporności ogniowej.\nTakże stopy niklu radzą sobie w ekstremalnych temperaturach i ciśnieniach. Mają doskonałą odporność na korozję oraz lepsze właściwości fizyczne i mechaniczne niż stal nierdzewna.\nTantal sprawdza się w przemyśle chemicznym i farmaceutycznym, ponieważ jest odporny na kwasy. Jest również stosowany do produkcji instrumentów medycznych i implantów, jako że nie reagują z tkankami ani płynami ustrojowymi. Kolejnym ważnym obszarem zastosowania tantalu jest przemysł elektroniczny, a konkretnie produkcja kondensatorów i rezystorów dużej mocy. Stopy tantalu i tantal wykorzystuje się także w zastosowaniach konstrukcyjnych w wysokich temperaturach – a to ze względu na ich wysoką temperaturę topnienia, dobrą odkształcalność, wysoką przewodność cieplną, dobrą ciągliwość (nawet w niskich temperaturach), odporność na korozję metali alkalicznych oraz spawalność.\nStopy cyrkonu są wykorzystywane w energetyce jądrowej – ze względu na dobrą odporność na korozję, odporność na uszkodzenia promieniowaniem, odpowiednie właściwości mechaniczne i przezroczystość dla neutronów termicznych. Z kolei przemysł chemiczny ceni je ze względu na doskonałą odporność na szeroką gamę substancji korozyjnych.\nOstatnio w Państwa ofercie pojawiły się też cele rozpylania jonowego i nanoproszki. Dlaczego akurat ten asortyment?\nWiele powszechnie stosowanych obecnie produktów ma powłokę utworzoną przez cele rozpylające. Powłoki takie nanosi się m.in. na półprzewodniki, np. mikrochipy, chipy pamięci, głowice drukujące, płaskie wyświetlacze panelowe i inne. Cele używane są także w produkcji szkła powlekanego o niskim napromieniowaniu (niskoemisyjne), które jest powszechnie stosowane w budownictwie ze względu na jego zdolność do oszczędzania energii, kontrolowania światła i estetyki, a także do tworzenia powłok ogniw słonecznych.\nTakże nanoproszki metaliczne i niemetaliczne mają szerokie zastosowanie w przemyśle. Cząsteczki w nanoproszkach są mniejsze niż długość fali światła widzialnego, więc są niewidoczne gołym okiem. Dlatego mogą być używane w takich aplikacjach jak przezroczyste filtry przeciwsłoneczne. Niewielki rozmiar nanoproszków zapewnia im wysoki stosunek pola powierzchni do objętości, co skutkuje niezwykłymi właściwościami, jak np. ekstremalna wytrzymałość. Zakres zastosowań materiałów zawierających nanoproszki rośnie każdego dnia.\nJakie były najtrudniejsze aplikacje, z którymi miał Pan do czynienia?\nTakim wyzwaniem było np. wykonanie elementu systemu ochrony śruby przez korozją w silnikach jachtowych Volvo Penta. Opracowaliśmy unikalną technologię produkcji, obróbki mechanicznej oraz chemicznej pozwalającą uzyskać produkt, który spełnił wysoko postawione wymagania techniczne i pozytywnie przeszedł wszystkie procedury zatwierdzenia.\nJakie są główne korzyści z bycia dostawcą metali i producentem wyrobów metalowych?\nBędąc zarówno dostawcą, jak i producentem komponentów z metali ogniotrwałych, odpornych na korozję i sprawdzających się w trudnych warunkach zachowujemy dużą elastyczność w zakresie opracowywania nowych wyrobów dla klientów. Pełna integracja pozwala nam na kreatywność i ułatwia eksperymentowanie w celu opracowania łańcucha dostaw, który jest zoptymalizowany pod kątem sukcesu i kosztów.\nJak widzi Pan rozwój przemysłu w najbliższych dziesięciu latach?\nW ciągu najbliższych dziesięciu lat wzrost w różnych sektorach z pewnością będzie się utrzymywał, pomimo wielu przeszkód, jak np. Covid-19. Pojawią się nowe potrzeby i nowe aplikacje. Na pewno jesteśmy przygotowani do podążania za wszystkimi tymi różnymi zmianami i trendami i pozostaniemy blisko naszych klientów, aby rozumieć ich potrzeby. Nadal będziemy słuchać naszych klientów i budować długoterminowe relacje, które doprowadziły nas tak daleko.\nBimo Tech to jedna z zaledwie kilku firm w Polsce specjalizujących się w zastosowaniach metali specjalnych tam, gdzie inne materiały się nie sprawdzają. Założona w 2002 r. przez Marcina Orzechowskiego firma – najpierw Bimo Technologie, a później Bimo Tech, od samego początku swojej działalności zajmowała się dystrybucją metali, które znakomicie radzą sobie w trudnych warunkach. Obecnie firma poszerzyła ofertę również o cele rozpylania jonowego oraz proszki i nanoproszki.


GRANATOWY PŁASZCZ | SILVERHAIR40PLUS\nJeszcze kilka dni temu, można było założyć i to całkiem bezkarnie, jako okrycie wierzchnie, letni płaszcz. Teraz taka opcja pozostaje raczej w sferze marzeń. Moje Drogie, musicie zatem wyobrazić sobie, że mam na wierzchu coś cieplejszego…, bo od samego patrzenia może się Wam zrobić chłodno:).\nGranatowy płaszcz H&M, na początku tej wiosny, przebojem wdarł się do mojej szafy i na dobre w niej zadomowił. Od tego czasu, występował wielokrotnie w stylizacjach. Bardzo ciekawie prezentował się z czernią, a ostatnio z beżem.\nTym razem połączyłam go z granatem, odcieniami błękitu i bielą.\nNatchnieniem była kolorystyka torby VIVIENNE WESTWOOD, którą oczywiście kupiłam w kopalni skarbów – TKmaxxxie. To taka mała, przynajmniej jak na moje potrzeby, shopperka. Ma w środku dopinaną kosmetyczkę, uszytą z tego samego materiału. No i na dokładkę ta wspaniała podszewka. Raz mi się nawet przytrafiło, że przewróciłam ją na drugą stronę, by mieć torebkę w kremowo-czarne pasy. Nikt się wtedy nie zorientował, że nie jest to wersja oryginalna :).\nW sumie jest to bardzo sportowa stylizacja, ale w jakiś przedziwny sposób torebka trzymana w ręku sprawia, że nabiera „miastowego” charakteru i nawet dżinsy z dziurą na kolanie nie przeszkadzają.\nBardzo często ubieram się pod wpływem chwili. Może to być ochota na jakiś dawno nienoszony kolor, natchnienie w postaci zdjęcia w internecie albo fajnego zestawienia kolorystycznego, tak jak w dzisiejszym wpisie.\nZawsze staram się dobrać do siebie pasujące elementy. Oczywiście zaczynam od koloru, ale potem zastanawiam się nad formą i ogólnym wyglądem, czyli czy wszystkie elementy do siebie pasują. Zazwyczaj wszystko się udaje, ale i mnie zdarzają się małe wpadki, które dostrzegam dopiero na zdjęciach :). Najczęściej są to potknięcia w zachowaniu proporcji. Staram się potem unikać takich zestawień.\nDzisiaj np. włożyłam T-shirt w spodnie, ponieważ do dżinsów z niskim krokiem, który niestety ciągnie sylwetkę w dół, dobrze wyglądają krótkie „góry”. Mogą być szerokie, węższe , a jeśli już są dłuższe, to powinny być wciśnięte ( chociaż tylko z przodu ) za pasek.\nNawet sportowy look może być bardzo kobiecy, szczególnie, gdy pokażemy kawałek ramienia, a jak ktoś ma, to i dekoltu. Ja stawiam zdecydowanie na ramiona, bo z dekoltem u mnie słabo. Nie ma za bardzo, co prezentować :).\nNa kolejnych zdjęciach pokazuję dwa sposoby noszenia T-shirtu.\nPierwszy, to bardzo bezpieczny i lubiany przeze mnie sposób, czyli przód bluzki wciśnięty za pasek, a tył puszczony luźno. Mamy wtedy lekko zasłoniętą pupę i niewątpliwy komfort, że nie jest ona wystawiona na widok. Zauważyłam, że pupa bardzo często jest obiektem naszych kompleksów. Za duża, za płaska, za szeroka, za… Lista zarzutów może być bardzo długa. Moja jest za płaska :). Dlatego tak lubię rozkloszowane żakiety RUNDHOLZ, szczególnie te z baskinką z tyłu. Pupa jest w nich oczywiście dalej płaska, jak była, ale przynajmniej optycznie wygląda na bardziej kształtną :).\nDrugi sposób jest dużo bardziej korzystny dla sylwetki, ale niestety więcej odkrywa niż zakrywa. Zawiązany w talii supełek fajnie zbiera T-shirt i optycznie robi nam wcięcie w talii. Pewnie stwierdzicie zaraz, że to wersja tylko dla „szczuplaków”, ale spróbujcie w domu, bo może się okazać, że jest lepiej niż sądziłyście. Najważniejsze, to dobrze dobrać stopień dopasowania bluzki przy supełku. Ma być zebrana, ale nie wciśnięta zbyt mocno w talię.\nTak supełek prezentuje się z mojej perspektywy…\nWiem, że niektórym z Was znudziły się już zdjęcia robione w bramie. Niestety, jeszcze kilka stylizacji będzie z tego miejsca, ale obiecuję, że niebawem przeniosę się do butiku, bo rozbieranie w bramie zaczyna być bardzo niebezpieczne dla zdrowia:).\nMam nadzieję, że jakoś dotrwacie do zmiany scenerii. Może napiszecie komentarz, by zmobilizować mnie do szybszej zmiany? Czekam na Wasze opinie i sugestie. Do następnego razu,\nALDObiałydenimDIESELgranatH&Mjeansokularypłaszczsiwe włosytorebkaVIVIENNE WESTWOOD\n27 października 2017 o 10:23\nWitaj Aga, moje ukochane granaty i błękity super. Torebusia słodka. A od swojej..pupy to się odczep bo są takie, które marzyłyby o tej „płaskości”. Pozdrawiam obydwie Panie. Buzi D. Ps. Gdzie się kupuje takie buciki bo kolekcja jest okazała kolorystycznie i się ciekawię jeśli można?\n28 października 2017 o 07:17\nJa też zachwyciłam się kolorystyką, choć fanką granatu, jak już wielokrotnie pisałam, jestem od niedawna. Torebusia trochę dla mnie za mała. Wygląda bardziej jak kosmetyczka z uszami 🙂 , ale tak mi się podoba, że skutecznie ignoruję ten fakt. Moją pupę uwielbiam i tylko staram się, by godnie reprezentowała tył mojej osoby 😉 .\nP.S. Buciki są z ALDO. Niestety z męskiej kolekcji. Slip-on’y są chyba najwygodniejszymi butami na świecie. Na szczęście, prawie każda firma obuwnicza robi podobne. Myślę, że powinnaś zajrzeć na stronę naszego ukochanego VAGABOND’a. Było sporo tego typu fasonów w letniej kolekcji. Może trafi Ci się coś na wyprzedaży 🙂 .\n26 października 2017 o 15:27\nMobilizuję Cię do pracy. Chcę trochę jesieni, bo w miniony weekend wygoniłam lato z szafy. Buziaki\nTak jest! Pełna mobilizacja !!! Obiecuję, że będzie jeszcze jeden lekki look, a potem już tylko jesień średniowiecza 🙂 .\nMyślę, że jesteś mistrzynią zakupów w TKMaxx, mnie te zasoby przytłaczają i przerastają… Fajnie, widzę na zdjęciu wszystkie moje ulubione kolory. Dżinsy są ekstra. A jakby do nich jeszcze jakiś pasek? Szelka?…\nCieszę się, że „dodatkowa szczepionka”, którą intensywnie aplikuję Wam na stronie, działa ;)… Teraz widzę, że rzeczywiście czegoś brak. Kiedy jeszcze raz się wystroję w tą stylizację, na pewno nie zapomnę o dodatkach.\nRozbieranie w bramie? O, nie, nie po wszystkich #metoo !\nTak… brama teraz odpada. Wracam do cieplutkiego butiku. Zostało jednak trochę materiałów i żal z nich nie skorzystać. Wszystko przez moją opieszałość w opisywaniu stylizacji. Mam nadzieję, że dotrwacie jakoś do zmiany dekoracji :).\n25 października 2017 o 18:07\nRozbieranie w bramie to jest ryzyko daleko większe ńiż tylko dla zdrowia\nPrzyznam,że nie pomyślałam o takim ryzyku 🙂 . Zdrowie jednak najważniejsze, ale do tej pory, nie zauważyłam żeby ktoś protestował 😉 .


2 pokojowe mieszkanie 46 m² na wynajem - Oferta 2893/3265/OMW - Świat Nieruchomości\nMieszkanie 2 pokoje 46 m²\nWrocław, Dworcowa (Wrocław-Stare Miasto)\nWyposażenie kuchni Meble w zabudowie kuchennej, Lodówka, Mikrofalówka, Płyta grzewcza elektryczna, Piekarnik, Okap, Zmywarka\nWyposażenie łazienek WC, Pralka, Prysznic\nKomunikacja Kolej, Tramwaj, Autobus\nKLUCZE W BIURZE. Zapraszamy na prezentację. Mieszkanie dostępne od zaraz.\nNOWOCZESNE mieszkanie w apartamentowcu z 2015r w ścisłym Centrum Wrocławia, w pobliżu Rynku i Dworca PKP. Komfortowe, kompletnie umeblowane gotowe do wprowadzenia. Mieszkanie nie jest zamieszkane, także w każdej chwili dostępne, klucze w biurze.\nMieszkanie ma pow. 46 m2, składa się z 2 pokoi: POKÓJ DZIENNY z ANEKSEM KUCHENNYM i wyjściem na BALKON, podłogi jasne, meble kuchenne o białym odcieniu, kuchnia wyposażona w nowy sprzęt AGD (jeszcze na gwarancji), SYPIALNIA z niezależnym wejściem z przedpokoju, ŁAZIENKA z kabiną prysznicową, pralką, nowocześnie wykończona w jasno beżowym odcieniu. W PRZEDPOKOJU zabudowana, pojemna trzydrzwiowa szafa z lustrem. Od strony podwórza, przy budynku liczne miejsca postojowe.\nMieszkanie słoneczne, zadbane, bardzo przyjemne.\nMiesięczny czynsz najmu 2200 zł (do negocjacji) + czynsz eksploatacyjny 400 zł (w tym ogrzewanie, podgrzanie wody) + prąd + kaucja.\nDorota Warsewicz 695 523 525\nInteresują mnie szczegóły oferty 2893/3265/OMW\nMieszkanie 2 pok. 53 m² piętro 6/7\nCena: 2 300 zł/mc (43,40 zł/m²)\nPolecam do wynajęcia komfortowy apartament o pow. 53 mkw znajdujący się na VI p. nowoczesnej rezydencji z widokiem na Ostrów Tumski. Nowoczesny projekt, gustownie urządzone. Rozkład to : przedpokój z którego przechodzimy do salonu z aneksem kuchennym ( umeblowany i wyposażony w wysokiej klasy spr...\nMieszkanie 2 pok. 51,88 m² piętro 3/5\nCena: 2 200 zł/mc (42,41 zł/m²)\nDo wynajęcia mieszkanie o powierzchni 51,88 mkw. składające się z dwóch niezależnych pokoi, łazienki, oddzielnej kuchni i korytarza. Dodatkową powierzchnię stanowi przestronny balkon, na który wyjście znajduje się w obydwóch pokojach. Nieruchomość położona jest na III piętrze apartamentowca z windą,...\nMieszkanie 2 pok. 36 m² piętro 3/4\nCena: 1 600 zł/mc (44,44 zł/m²)\nDo wynajęcia od zaraz! Mieszkanie 2-pokojowe znajdujące się tuż przy wrocławskim Rynku. Składa się z dwóch pokoi, osobnej kuchni i łazienki- w pełni umeblowane i wyposażone w sprzęt agd. Mieszkanie jest bardzo słoneczne i ciepłe- okna PCV, ogrzewanie i ciepła woda z miejskiej sieci. Cena wynosi...\nMieszkanie 2 pok. 51 m² piętro 2/3\nCena: 1 900 zł/mc (37,25 zł/m²)\nProponujemy Państwu dwupokojowe w pobliżu Parku Klecińskiego. Salon z aneksem kuchennym 28 m2, pokój 12,5 m2, łazienka 4,5 m2, przedpokój 7 m2. Do mieszkania przynależy loggia 3 m2, komórka lokatorska 3,8 m2 położona tuż przy mieszkaniu (wejście z klatki schodowej). W czynszu najmu prawo do korzysta...


Ścieżki ogrodowe. Materiały. - Empart Ogrody\nŚcieżki ogrodowe. Materiały.\nby empart | mar 15, 2015 | Aktualności | 0 comments\nPraktycznie zaplanowane ścieżki w ogrodzie łączą odległe części działki, stanowią ułatwienie w poruszaniu się po ogrodzie i stanowią funkcjonalną ozdobę. Z jakich materiałów zrobić ścieżki w ogrodzie? Mamy do dyspozycji cały wachlarz możliwości. Ogrodowe ścieżki z betonu, kamienia, klinkieru, drewna. Które wybrać? Czym się kierować projektując nawierzchnię do naszego zielonego przylądka?\nKażdy projektant zieleni wie, jak ważna jest prawidłowe rozmieszczenie ścieżek w projekcie ogrodu. Dlaczego? Ponieważ ścieżki stanowią połączenie między często odwiedzanymi obszarami działki, kształtują przestrzeń i decydują o jego prawidłowym rozkładzie, co przekłada się na wygodę korzystania z przestrzeni. Ścieżki, dróżki – rodzaj nawierzchni jaki wybierzemy, decydują o charakterze samego ogrodu i otoczenia domu. Często wprowadzają w projekt dynamikę, są swoistymi znakami drogowymi, wyznaczają kierunek przemieszczania się po działce, prowadzą do atrakcyjnych miejsc.\nBetonowe ścieżki ogrodowe\nBeton jest najczęściej użytkowanym materiałem do utwardzania nawierzchni wokół domu, w tym także ścieżek. Mnogość form i wielkość elementów, które wykonuje się z tego materiały – oraz różne możliwości wykończenia połączone z bogatą kolorystyką, pozwalają dopasować nawierzchnię do otoczenia bez względu na styl, jaki sobie upodobamy. Istnieją płyty imitujące cięty granit, płyty stylizowane na retro, naśladujące kamienny bruk czy surowy piaskowiec. Jaki efekt jeszcze możemy uzyskać przy wykorzystaniu betonu? Z barwionego i fakturowanego produkowane są elementy do złudzenia przypominające deski, bruk drewniany albo stare podkłady kolejowe. Na ścieżki w ogrodzie wystarczą kostki lub płyty grubości 4 cm. Elementy betonowe charakteryzują się duża trwałością, warto je jednak zaimpregnować. Zabieg zmniejszy wnikanie wody i zanieczyszczeń w głąb ich struktury. Należy również zachować ostrożność zimą przy ich odśnieżaniu – lepiej nie skuwać lodu ostrymi narzędziami, bo można uszkodzić ich zewnętrzną warstwę.\nDoceniane przez miłośników tradycji. Dlaczego? Ścieżki z kamienia prezentują się uniwersalne naturalne i szlachetne. Pasują do każdego otoczenia i dobrze wyglądają w towarzystwie innych materiałów. Kamień jest często wybierany do wykonania elementów ozdobnych. Najbardziej praktycznym i popularnym rozwiązaniem są ścieżki utwardzane są kostkami granitowymi – najpopularniejsze barwy to szary i rudy, ale mogą też być czerwone. Granit jest twardy i bardzo trwały, odporny na czynniki atmosferyczne w tym wodę i mróz, nie musi być impregnowany. Podobne właściwości mają bazalt (czarny kolor), porfir (skała o szaro-czerwono-brązowej barwie) i sjenit (może mieć kolor szary lub prawie czarny). Z nich także produkowana jest kostka brukowa. W ogrodzie, wśród zieleni, pięknie prezentują się ścieżki z ułożonych luźno nieregularnych kamiennych płyt. Można je obsiać trawą lub obsadzić niskimi roślinami. Do ich budowy często wykorzystywany jest piaskowiec. Jest on mniej trwały od innych skał – ma porowatą strukturę, więc łatwo chłonie wodę, szybciej się brudzi, porasta glonami i niszczeje pod wpływem mrozu – dlatego należy go zaimpregnować.\nBrukowe klinkierowe ścieżki ogrodowe\nBardzo trwałym i solidnym materiałem jest klinkier. Dlaczego? Ponieważ niestraszne mu warunki atmosferyczne, jest bardzo wytrzymały, kolor nie blaknie, brud nie wżera się w jego strukturę. Jest tak trwały, że w niezmienionym stanie pozostaje przez dziesiątki lat. Co przemawia za jego wykorzystaniem? Również kwestia estetyczna, bardzo ładnie wygląda w otoczeniu wszelkiego rodzaju roślinności. Bardzo efektowne są elementy celowo postarzane – takie retro, czy ręcznie formowane o wyszczerbionej powierzchni i naturalnych przebarwieniach. Projektantom zdarza się mieszać cegły elewacyjne i brukowe, co pozwala na utrzymanie jednorodnej kolorystyki wokół domu. Ponieważ wytrzymuje on nacisk samochodu osobowego, można go użyć do wykończenia podjazdu czy podwórza przed domem.\nDrewnienie ścieżki ogrodowe\nDrewno jest efektowne i ładnie wygląda w ogrodach nawiązujących stylem do natury. Jego wadą jest mniejsza odporność i trwałość, w porównaniu do materiałów innych wykorzystywanych do wykonania ścieżek. Tą cechę można ją zwiększyć przez porządną, kilkukrotną impregnację drewna i położenie pod nawierzchnią drenażu z tłucznia (grubości 20-30 cm). Które ścieżki utrzymują się najdłużej? Ścieżki z dębiny – gdy odpowiednio o nie zadbamy, w sprzyjających warunkach nawet bez impregnacji, mogą służyć przez kilkadziesiąt lat. Znacznie krócej – świerkowe i sosnowe (niezabezpieczone niszczeją już po kilku latach). Upływ czasu lepiej znoszą drewniane nawierzchnie na przepuszczalnym gruncie, w dość nasłonecznionym, pozwalającym łatwo przeschnąć miejscu. W cieniu drewno chłonie i zatrzymuje wilgoć, czego skutkiem jest korozja biologiczna, nie wolno też zapominać, że mokre drewno jest śliskie. Jeżeli elementy będą ułożone ciasno, łatwo o wypaczenia, ponieważ nawet zakonserwowane drewno pracuje i pod wpływem wilgoci zmienia swoją objętość.\nTa strony wykorzystuje pliki cookies


Kotlety Ziemniaczane - strona 2 - Potrawy wegetariańskie - Forum Kulinarne Smaczny.pl\ndodany przez fredzia, 4 Grudzień 2007 w Potrawy wegetariańskie\nKalipoe... Dziękuję pięknie za komplement ale mam wrażenie, że dostałam go nieco na wyrost :mrgreen: Gdybyś poznała mnie nieco bliżej, od razu zmieniłabyś swój post! :mrgreen: Przez to Twoje zboczenie Kalipoe, to ja już się sama do siebie śmieję za każdym razem, gdy dodaję gdzieś serka :mrgreen: Na szczęście Pan Klamerka wie, że jestem trochę szurnięta i już nawet nie wnika dlaczego serek wywołuje we mnie taką radość! :razz: A co do kotletów, to wersja z pietruszką na pewno jest świetna. Teraz jednak czekam na rzeżuchę, bo pomyślałam sobie, że z rzeżuchą to dopiero mogły być smaczne! :lol: Pozdrawiam!!\nA ja nie panieruje kotlecikow w bulce. Smaze bezposrednio na oleju. Czasami jednak dodaje troszke przesmazonego boczku, pieczarek lub startego, zoltego sera. Smakuja pysznie. Mam zdiecie ale niestety nie potrafie go dolaczyc. Pozdrawiam cieplutko\nJa robię te kotleciki jeszcze inaczej. Do masy dodaję wspomnianą tu posiekaną natkę pietruszki,starte na tarce i podsmażone z cebuką pieczarki.Smażę obtoczone w tartej bułce. Dziś miałam je na obiad z sosem pieczarkowym,do którego też posiekałam pietruszkę + kapusta kiszona.Pyszności.\nja robiłam takie: składniki: - 1 kg ziemniaków - cebula - 2 jaja - sól i pieprz - 10 dag kiełbasy - 2 łyżki bułki tartej - tłuszcz do smażenia Ziemniaki wymyć, ugotować w skórkach, obrać i gorące przetrzeć przez praskę. Podsmażyć drobno posiekaną cebulę. Kiełbasę po obraniu z osłonek drobno posiekać. Dodać do ziemniaków cebulę, kiełbasę, jaja, wymieszać i przyprawić do smaku. Uformować wałek, wyłożyć na stolnicę wysypana tartą bułką. Nożem oddzielić równej grubości kotlety, obtoczyć w tartej bułce i smażyć z obu stron\nU mnie dziś wersja z natką pietruszki, starkowanym żółtym serem i panierowane w sezamie i bułce tartej :razz: Mniam. Polecam :)\nwitam,polecam te kotleciki bo sa super! ja robilam wg wskazowek Adrijah..tylko kielbaske podsmazylam razem z cebulka z dodatkiem kucharka...mmmm niebo w gebie ! polecam sprobowac.\nZrobiłam przed chwileczką ;) szybkie w przygotowaniu i bardzo smaczne :) Dodałam kiełbaskę pokrojoną w drobniutką kostkę, oregano i majeranek :) Nie obtaczałam w bułce tartej. Zrobiłam do nich jeszcze sos czosnkowo-koperkowy, po prostu pyszności :)\nBardzo mi smakowało z sosem pieczarkowym. Polecam wszystkim Arturr\nTo moja wersja wyszły pycha polecam przepis :-D\nU mnie kotleciki były wczoraj na obiad. Tym razem zrobiłam z żółtym serem + zioła prowansalskie, bazylia i otręby pszenne. Do tego sosik z leśnych grzybków. Pyszności! :mrgreen:\nTeż robiłam z sosem kurkowym,wyśmienite :mrgreen:\nPychotka, pychotka, pychotka! A z sosem Iny to po prostu niebo w gębie :) Jako dodatek polecam sałatkę na zimę według przepisu Magdaleny. Dziękuję za przepis i polecam :roll:


kukez 29 Sty 2015 19:09 7515 14\n#1 29 Sty 2015 19:09\nMama płytę indukcyjną na tabliczce znamionowej jest opis zasilanie 230V, kabel zasilający z jednej strony zakończony wsuwkami, z drugiej strony przewód niebieski połączony razem z szarym jako neutralny i brązowy połączony z czarnym jako faza. Czy można ten brązowy z czarnym rozłączyć i podłączyć każdy z nich do innej fazy, jeżeli mam taką możliwość? Oczywiście niebieski złączony z szarym do neutralnego.\n#2 29 Sty 2015 19:38\nBardzo niewyraźna listwa na zdjęciu, co to za typ płyty.\n#3 29 Sty 2015 19:46\nSingle zone? Jedno pole grzewcze? Nie ryzykowałbym rozpinania na dwie fazy. Na listwie chyba połączone L1 i L2. Kłania się lektura instrukcji podłączenia tego konkretnego modelu.\nmoże jednak nie zwarte\n#4 29 Sty 2015 20:12\nw tym linku jest instrukcja w jednym ze schematów połączeń jest taka wersaja\nzrobiłem sobie takie pomiary miernikiem miedzy N1 i L1 jest przejście między N2 i L2 jest przejście w innych kombinacjach przejścia nie ma\nTak wygląda przewód zasilajacy\n#5 29 Sty 2015 20:19\nPomocny post #5 29 Sty 2015 20:19\nzasilanie 230v kabel zasilający z jednej strony zakończony wsuwkami z drugiej strony przewód niebieski połączony razem z szarym jako neutralny i brązowy połączony z czarnym jako faza\nw jednym ze schematów połączeń jest taka wersaja\nJa nigdzie szarego nie zauważyłem ale to szczegół .\nTeraz czy instalacja kolegi jest przygotowana na 7,2 kW w zasilaniu jednofazowym . Przypominam że odbiornik (kuchnia) musi mieć własne zabezpieczenia .\nWynika z opisu że kuchnia już na etapie montażu jest przystosowana do zasilania 230V doradzenie by to rozdzielić było by daleko idącą ignorancją instrukcji i gwarancji.\nJeśli ta puszka w tle zdjęcia to ma być owe zasilanie to niech kolega zostawi tą robotę .\n#6 29 Sty 2015 20:20\nMożna rozłączyć czarny i brązowy i do L1, L2. Obowiązkowo szary+niebieski na N. Sprawdź w ścianie, który przewód to N (nie polegaj na 100% na kolorach w ścianie)\nDodaję ostrzeżenie (po słusznej uwadze):\n#7 29 Sty 2015 20:25\nmożna rozłączyć czarny i brązowy i do L1, L2. obowiązkowo szary+niebieski na N. Sprawdź który N w ścianie (nie polegaj na 100% na kolorach w ścianie)\nCzy nie zbyt pochopnie kolega to ocenił przypominam że po rozłączeniu przewodu będzie podane napięcie 400V .\nPo za tym czy kolega nie zapomniał o czymś.\n#8 29 Sty 2015 21:15\nKolego Kukez -chcesz spalić płytę to się zabawiaj w elektryka.\nTwoja jedyna wiedza to posty z forum.\nSerwis się zorientuje co spaprałeś -na gwarancji ci tego nie naprawi.\nTa porada jest wyjątkowo szkodliwa. Bo nie przestrzega przed konsekwencjami zabawy.\nNaraża autora na kilkaset złotych straty.\n#9 29 Sty 2015 21:59\nMoże nie wiem jak zbudowana jest płyta indukcyjna ale z tego co mnie uczono na elektrotechnice to napięcie miedzy fazowe wynosi 400 V miedzy fazą a neutralnym 240V. Wydaje mi się, że w płytach indukcyjnych jest podział na zasilanie lewej i prawej strony przynajmniej coś takiego wyczytałem i podłączając L1 pod jedną fazę i L2 pod drugą i przewód neutralny pod N to nie będzie zasilanie 400V tylko 230V ale mogę się mylić w końcu szkołę kończyłem w czasach kiedy królowały jeszcze wkładki topikowe.\n@Krzysztof Reszka puszka w tle to nie jest ta puszka a na szary przewód na zdjęciu z prawej producent naciągnął niebieską koszulkę i skręcił razem z przewodem niebieskim neutralnym\n#10 29 Sty 2015 22:09\nNic tu po ostrzeżeniu skoro porada była szkodliwa. A który schemat by kolega doradzał po rozłączeniu przewodów.\n#11 29 Sty 2015 22:15\nKolega Przemek7 załączył zdjecie z instrukcji tej płyty wiec kolega Bronek22 uważa że to tak dla hecy producent to tam umieścił czy po prostu po to że płytę tą można połączyć właśnie w takich wersjach, Zasilanie do puszki gdzie ma byc podłączona płyta to 3x400 przewód 5x2,5\nJa uważam,że schemat pierwszy od lewej w górnym rzędzie będzie słuszny, no ale że nie jestem praktykiem w tym względzie mogę się mylić chociaż mój kolega elektryk praktyk tez tak twierdzi.\n#12 29 Sty 2015 22:32\nno ale że nie jestem praktykiem w tym względzie\nchociaż mój kolega elektryk praktyk tez tak twierdzi.\nTo niech na swoją odpowiedzialność to podłączy .\n#13 29 Sty 2015 22:43\nPomocny post #13 29 Sty 2015 22:43\nOdpowiadam na pytanie Kolegi Krzysztofa:\nPłyta (ten egzemparz) jest w wersji "single zone" tj. na zasilanie 1x230V na rynek Wielkiej Brytanii.\nOgraniczenie do tej wersji realizuje się przez zmostkowanie L1 i L2 na końcu kabla przyłączeniowego.\nKolega kukez zauważył że płyty indukcyjne to strona "lewa" i "prawa", zasilane i sterowane (optoizolacja) niezależnie... po to aby zasilać je napięciem 1x230V na każdą stronę ze źródła zasilania oznaczanego np. 3x400V\nWersja "na świat" (ta sama elektronika!) poniżej:\n... i szczerze dziękuję Kolegom za czujność i krytykę, rozumiem, że w dobrze pojmowanym interesie i bezpieczeństwie Kolegi kukez. Mam odczucie, że Kolega kukez nie zajmuje się na co dzień elektrotechniką i jakiekolwiek porady na forum bez oglądu całego problemu mogą być ryzykowne.\n#14 29 Sty 2015 22:46\nKolego Krzysztof Reszka nie chodzi tu o podłączanie na czyjąś odpowiedzialność tylko o powiedzmy ładnie konsultacje bo w Polsce tak już jest że ilu elektryków tyle zdań, celem tego postu po prostu było to żeby skonsultować możliwość podłączenia pod dwie fazy tej płyty chociażby żeby odciążyć jedna fazę i całą moc płyty bez względu na to czy będą szły cztery pola grzejne czy jedno rozłożyć na dwie skoro jest taka możliwość. Myślę że jakbym wezwał trzech elektryków do podłączenia każdy będzie miał swoje zdanie.\n#15 29 Sty 2015 23:07\nWięc po co bijesz pianę? Czekasz aż ktoś się zjawi i potwierdzi Twoje fantazje, czy zjawiłeś się tutaj, aby zapytać?\nOdpowiedź otrzymałeś, więc temat zamykam. Od napisania jeszcze setki postów, Twoja sytuacja nie zmieni się ani o jotę. Zapoznaj się z instrukcją obsługi oraz z warunkami gwarancji. To tyle.\nPodobne tematy do podłączenie płyty indukcyjnej\nCzy do zabezpieczenia obwodu indukcji wystarczy samo zabezpieczenie nad-prądowe? Jeżeli jest podłączona na stałe - tak.,Jaki wyłącznik zastosować?,Ogó... (8)