Placówki Polskiej Filii - Fundacja SCP\nPoradniki » Placówki Polskiej Filii\nPlacówki polskie | Placówki angielskie\nPlacówki Polskiej Filii Fundacji SCP\nWieloletnie doświadczenie zdobyte podczas walki z wymaganiami stawianymi przed Polską Filią Fundacji SCP poskutkowało decyzją o stworzeniu własnej klasyfikacji placówek, która mimo iż oparta na światowym systemie, została dostosowana do potrzeb funkcjonowania organizacji na terenie Polski oraz terenach objętych działaniami Filii. Pozornie niewielki obszar taktyczny polskiego oddziału SCP jest objęty sprawnymi i skoordynowanymi działaniami dążącymi do realizacji głównych celów całej Fundacji: Zabezpieczania, Przechowywania i Chronienia. Placówki rozlokowane są począwszy od centrów metropolii, gdzie bezpieczeństwo operacyjne zapewniają tajne porozumienia z władzami, kończąc na mieszczących się w masywach górskich strefach utrzymywanych w całkowitym ukryciu przed światem zewnętrznym. Zapewnione zaplecze administracyjne, logistyczne i wytwórcze umożliwia polskiemu oddziałowi Fundacji utrzymanie stabilnej funkcjonalności wszystkich jej sektorów. Personel Fundacji codziennie dba o dopełnianie swych obowiązków, mogących śmiało być określonymi mianem zaszczytnej służby, dzięki której nieprzerwanie bada się i odkrywa niezrozumiałe.\nLista Placówek Polskiej Filii\nPoniższa klasyfikacja rozróżnia placówki pod względem świadomości sfery publicznej wobec ich egzystencji i jest podstawową segregacją, wpływającą odgórnie na możliwości swobody przeprowadzanych działań w danej placówce oraz wskazującą granicę dopuszczalnego możliwego zagrożenia wynikającego z przechowywania konkretnej anomalii.\nOśrodek to placówka utajniona, znana sferze publicznej poprzez stosowanie konspiracyjnych przykrywek, oficjalnie głoszącym istnienie Ośrodka jako obiektu rządowego, firmowego, prywatnego. Z tego względu umieszczane są najczęściej w pobliżu skupisk ludzkich, włączając w to możliwość lokalizacji w środku miejscowości. Większość anomalii przechowywanych i badanych w Ośrodkach nie stanowi znacznego zagrożenia i może być w nich umieszczana bez narażania placówki oraz jej okolic na niebezpieczeństwo.\nStrefy są to placówki ściśle tajne, o których istnieniu sfera publiczna nie ma i nie może mieć świadomości, celem zachowania klauzuli i konspiracji. Strefy są zazwyczaj lokowane w odludnych, niedostępnych bądź trudnych do odnalezienia miejscach, dzięki czemu stanowią idealne miejsce do pracy z anomaliami stwarzającymi wysokie zagrożenia bądź funkcjonując jako miejsca w inny sposób swą rolą istotne dla Fundacji. Rygorystyczne środki konspiracji oraz zagrożenie płynące z obecności anomalii powodują konieczność stosowania skrajnych procedur ochronnych i awaryjnych.\nPosterunki obserwacyjne różnią się od Ośrodków i Stref głównie swoim rozmiarem. Są to najczęściej niewielkie, samodzielne budynku bądź pojedyncze komórki wewnątrz istniejących kompleksów. Zadaniem Posterunków jest monitorowanie dróg komunikacji regionalnej celem wychwytywania korzystnych bądź niepokojących informacji oraz monitorowanie pobliskich placówek Fundacji. Wiele posterunków wykorzystuje się jako węzły komunikacyjne lub kryjówki dla członków fundacyjnej agentury, bądź są stawiane w pobliżu miejsca występowania anomalii celem jej obserwacji w środowisku zewnętrznym.\nPodział wewnętrzny placówek\nFundacyjne placówki najczęściej dzielone są na mniejsze jednostki zwane Sekcjami, zwłaszcza w przypadku większych budowli. Mają one na celu wykonywanie konkretnego zadania na rzecz funkcjonalności całej placówki.\nOgólny podział placówki na poszczególne sekcje określa je Sektorami. Najczęściej pełnią one funkcje badawcze, przechowawcze, magazynowe bądź administracyjne. Szczegółowe wykorzystanie idei sektorów jest zależne od danej placówki, jej nominalnego celu oraz rozmiaru.\nJednostki to niezależne sekcje placówek, w których przechowywane są anomalie. W razie wystąpienia zagrożenia Jednostki mogą zostać poddane automatycznemu odizolowaniu od reszty Placówki. Pracownicy wchodzący i wychodzący z jednostki zazwyczaj podlegają pełnej procedurze dekontaminacji.\nPrzyjmuje się, że podstawową rolą placówki jest przechowywanie i badanie anomalii. Poszczególne przedrostki stanowią o specjalizacji/ach danej placówki, wskazując na jej szczególne uwarunkowanie pod pełnienie konkretnej roli. Specjalizacje najczęściej odnoszą się do konkretnych typów anomalii, dla jakich przeznaczona jest dana placówka bądź jej sekcja, bądź wskazują na pełnienie przez placówkę innej istotnej dla Fundacji roli nie związanej z przechowywaniem i badaniem anomalii.\nKlasyfikacja ze względu na bezpieczeństwo placówki\nPoniższa klasyfikacja odnosi się do fundamentalnego dostosowania struktury i procedur bezpieczeństwa pod konkretne zagrożenie wynikające z umieszczenia anomalii w danej placówce.\nNiskiego Nadzoru (Nis.)\nOznacza, że placówka bądź jej sekcja przeznaczona jest wyłącznie dla anomalii małej wagi, łatwych do zabezpieczenia. Obiekty znajdujące się w takich placówkach zazwyczaj nie wywołują znacznego zagrożenia bądź są całkowicie bezpieczne, natomiast ich przechowywanie nie wymaga implikowania nadzwyczajnych środków.\nWysokiego Nadzoru (Wys.)\nOznacza, że placówka bądź jej sekcja przeznaczona jest wyłącznie dla anomalii trudnych do zabezpieczenia, stanowiących wysokie zagrożenie dla personelu placówki oraz jej otoczenia. Placówki takie zazwyczaj wyposażone we wzmocnione systemy ochronne i alarmowe oraz skoordynowany system ewakuacji. W uzasadnionych przypadkach placówka może zostać uzbrojona w mechanizmy autodestrukcji.\nOznacza, że placówka bądź jej sekcja pełni funkcję wyłącznie przechowawczą dla obiektów niskiego zagrożenia bądź w ogóle go nie stwarzającego, posiadających podobne niewymagające potrzeby przechowawcze. Często stosuje się przechowalnie zbiorowe, w których anomalie masowo przechowywane są w identycznych bądź nieznacznie dostosowanych warunkach. Placówki magazynowe nie posiadają stałych, dedykowanych stanowisk badawczych.\nKlasyfikacja ze względu na specjalizację placówki\nPoniższa klasyfikacja odnosi się do przystosowania struktury, zasobów i wiedzy personelu pod pracę z charakterystycznymi typami anomalii o podobnych cechach, gdzie umieszczenie takich w jednym miejscu pozwala na praktycznie korzystniejsze i bardziej owocne wyniki badań oraz sposoby przechowywania.\nOznacza, że placówka bądź jej sekcja poświęcona jest anomaliom zdefiniowanym jako żywe i mające potrzeby biologiczne. W strukturę placówki mogą wchodzić zarówno pomieszczenia umożliwiające swobodne, kontrolowane funkcjonowanie anomalnych organizmów jak również rygorystyczne i szczelne laboratoria przeznaczone do badań nad mikroorganizmami i drobnoustrojami.\nOznacza, że placówka bądź jej sekcja przeznaczona jest dla anomalii o charakterze mechanicznym, elektrycznym, napędzanych w sposób sztuczny. W skład personelu wchodzi głównie grono wykwalifikowanych inżynierów posiadające zaawansowaną wiedzę odnośnie teorii i praktyki nauk technicznych, tak samo w strukturze placówki nierzadko znajdują się obszerne pomieszczenia warsztatowe.\nOznacza, że placówka bądź jej sekcja przeznaczona jest dla umieszczenia w niej anomalii załamujących rzeczywistość i łamiących prawa fizyki oraz czasoprzestrzeni.\nOznacza, że placówka bądź jej sekcja przeznaczona jest dla ludzi wykazujących cechy nadnaturalne bądź anomalii, których ogół zachowania i stopień rozumności są typowe dla istoty ludzkiej. Przeciętna osoba bez wiedzy na temat takiej anomalii zazwyczaj nie jest w stanie bezpośrednio zaprzeczyć, czy ma do czynienia z prawdziwym człowiekiem. Placówka taka może stanowić również punkt logistyczny większych ilości personelu (zazwyczaj klasy D) przed relokacją do innego miejsca.\nPoniższa klasyfikacja wpływa bezpośrednio na strukturę i funkcjonowanie danej placówki, nierzadko wykluczając pozostałe typy specjalizacji opisanych powyżej, które w przypadku takiego miejsca nie mogą zostać nadane lub są zbędne. Placówki funkcyjne często pełnią role istotne dla poprawnego działania Fundacji, nie związane bezpośrednio z przechowywaniem lub badaniem anomalii.\nOznacza, że placówka bądź jej sekcja jest uznana za całkowicie wolną od wpływu anomalii. Taki stan rzeczy jest ściśle kontrolowany, przez co w tych miejscach nigdy nie może znaleźć się żadna anomalia.\nOznacza, że placówka bądź jej sekcja przeznaczona jest dla wytwarzania konkretnych dóbr na potrzeby Fundacji. Może być to wszelkiego rodzaju sprzęt użytkowy bądź elementy przechowalni.\nOznacza, że placówka bądź jej sekcja została wzniesiona wokół lub w pobliżu anomalii niemożliwej do przeniesienia bądź zabezpieczenia w dostateczny stały sposób. Placówka taka służy zazwyczaj przechowywaniu jednej anomalii, bądź wznoszona jest na czas określony dla danego celu, po spełnieniu którego może zostać bez większego problemu rozmontowana. Z tego względu może przyjmować formę pojedynczego, stałego budynku lub nawet zespołu połączonych i odpowiednio doposażonych kontenerów.\nOznacza, że placówka pełni kluczową rolę dla poprawnego funkcjonowania Fundacji w danym regionie lub na większym obszarze. Placówki tego typu pod żadnym pozorem nie mogą zostać wykluczone z działalności w przypadkach skrajnego zagrożenia, biorąc pod uwagę nawet krytyczną sytuację całej Fundacji. Placówki tego typu zazwyczaj posiadają znaczącą ilość stałych pracowników ochrony, posiadających wyposażenie i sprzęt umożliwiający prowadzenie większych działań bojowych. Placówka zbrojna, jeżeli wymaga tego jej specyfika, może zostać wyposażona w izolowany kompleks zapewniający długotrwałe schronienie dla jej pracowników i znajdujących się w niej materiałów.\nPoniżej znajduje się lista placówek zarządzanych przez Polską Filię. Wiele czynników, do których należą przede wszystkim względy historyczne, spowodowały obecność polskich placówek jedynie na terytorium kraju; nie oznacza to jednak braku udziału Polskiej Filii we wszystkich miejscach wymagających jej udziału ze względów taktycznych, bądź gęste skupisko lokalnej polonii korzystnie wpływa na sprawność operacyjną. Placówki, oprócz własnej klasyfikacji, posiadają dodatek do kodu numerycznego pod postacią prefiksu ''-PL'', pozwalający na rozróżnienie przynależności lokacji w przypadku istnienia miejsc o podobnych identyfikacjach.\nOśrodek PL-24 (Ośrodek Niskiego Nadzoru PL-24)\nLokalizacja: Radom, województwo mazowieckie\nDyrektor: Dr Władysław Koźmiński\nOpis: Ośrodek PL-24, określany nieformalnie jako "Relikwiarny Ośrodek PL-24", to znajdująca się w Radomiu placówka mająca za zadanie przechowywanie anomalii i podłożu teologicznym bądź historycznym, z naciskiem na pogranicze województw: mazowieckiego, świętokrzyskiego i lubelskiego. Poza funkcją przechowawczą Ośrodek pełni funkcję siedziby Departamentu Tłumaczeń, zajmujących się przede wszystkim przekładem powiązanych z badaniami Fundacji tekstów spisanej w starożytnych lub używanych przez anomalne społeczności językach.\nPrzykłady zabezpieczonych obiektów: SCP-PL-187, SCP-PL-248\nOśrodek PL-37 (Techniczny Ośrodek PL-37)\nLokalizacja: Opole, województwo opolskie\nOpis: Ośrodek PL-37 to główny ośrodek zabezpieczający i badający anomalie techniczne, elektryczne i elektroniczne. Ze względu na swoje specyfikacje jest to jeden z najbardziej technologicznie zaawansowanych i najlepiej pod tym względem wyposażonych ośrodków Polskiej Filii. Ośrodek jest też główną placówką zabezpieczającą anomalie powiązane z PoI-135-1-18 "Wielkim Konstruktorem".\nPrzykłady zabezpieczonych obiektów: SCP-PL-135, SCP-PL-136, SCP-PL-172\nOśrodek PL-49 (Kazamatyczno-Biologiczny Ośrodek Niskiego Nadzoru PL-49)\nLokalizacja: W pobliżu Sochaczewa, województwo mazowieckie\nDyrektor: Dyr Amelia Aris\nOpis: Ośrodek PL-49 znajduje się w pobliżu miejscowości Sochaczew. Specjalizuje się w przechowywaniu i badaniu obiektów biologicznych jak i kazamatycznych. W teren Ośrodka wchodzą 3 magazyny należące do Fundacji które służą do przechowywania anomalii o niskim poziomie zagrożenia i sprzętu Fundacyjnego. Dyrektorem Ośrodka jest Amelia Aris.\nPrzykłady zabezpieczonych obiektów: SCP-PL-139, SCP-PL-169, SCP-PL-189, SCP-PL-279\nOśrodek PL-55 (Ośrodek Niskiego Nadzoru PL-55)\nLokalizacja: Moszna, województwo mazowieckie\nDyrektor: Dr Dariusz Addams\nOpis: Ośrodek PL-55 to dość duży ośrodek przechowawczy znajdujący się w niefortunnie nazwanej wsi Moszna pod Pruszkowem, a przechowujący głównie łatwiejsze do zabezpieczenia anomalie klas Bezpieczne i Euclid; nie znaczy to jednak, że nie znajdzie się tam okazjonalnego Ketera czy Ezoteryka. Otoczony polami, prezentuje się jako niepozorne, blaszane magazyny, jednak jego główna część znajduje się pod ziemią, zasilana przez formalnie nigdy nie uruchomiony pobliski komin elektrowni. Do Ośrodka 55 oprócz najróżniejszych anomalii znalezionych w najbliższej okolicy często przenoszone są (możliwe do przeniesienia) podmioty zajmujące dużo miejsca, a nie potrzebujące przechowywania w konkretnym środowisku bądź szerokości geograficznej. Pod ten ośrodek podlega również Chroniona Strefa 010.\nOśrodkiem 55 zarządza dyrektor Dariusz Addams, urodzony w USA, ale polskiego pochodzenia i po krótkim stażu w Fundacji w Stanach przeniesiony do polskiej filii. Jego głównymi cechami rozpoznawczymi są wypielęgnowane wąsy oraz miejscami ekscentryczny i dość formalny sposób wysławiania się.\nPrzykłady zabezpieczonych obiektów: SCP-PL-083, SCP-PL-181, SCP-PL-205, SCP-PL-208\nOśrodek PL-69 (Bałtycki Głębinowy Ośrodek Badawczo Przechowywczy PL-69)\nLokalizacja: Rów Bałtycki, Morze Bałtyckie\nDyrektor: Dyr Kpt. Prof. Jędrzej Schultz\nOpis: Ośrodek PL-69 to fundacyjna placówka znajdująca się w Rowie Bałtyckim, jej zadanie to badanie okoliczności powstania samego rowu oraz anomalii go zamieszkałych. Ośrodek posiada zaawansowane technologicznie laboratoria, przechowalnie oraz systemy zabezpieczeń, na samym terenie obiektu znajduje się również część mieszkalna dla pracującego w placówce personelu.\nPrzykłady zabezpieczonych obiektów: N/A\nOśrodek PL-91 (Ośrodek Niskiego Nadzoru PL-91)\nLokalizacja: Włocławek, województwo kujawsko-pomorskie\nDyrektor: Dr Krzysztof Ostrowski\nOpis: Ośrodek PL-91 to pomniejsza fundacyjna placówka zabezpieczająca anomalie klasy Bezpieczne lub Euclid powiązane ze sztuką. Ośrodek nadzoruje też działania anartystów na terenie środkowej Polski i upewnia się, że nie będą zagrożeniem dla cywilnej populacji.\nPrzykłady zabezpieczonych obiektów: SCP-PL-156\nOśrodek PL-154 (Kazamatyczny Ośrodek Wysokiego Nadzoru PL-154)\nLokalizacja: Rzeszów, województwo podkarpackie\nDyrektor: Dr Gabriela Keks\nOpis: Ośrodek PL-154 to największa fundacyjna placówka na południowym zachodzie polski, będąca placówką nadzorującą dla tamtego regionu kraju. Do Ośrodka PL-154 trafia znaczna większość anomalii, które nie znajdują się w zakresie specjalizacji innych placówek. Mimo tego Ośrodek posiada też swój własny, nadrzędny cel: zabezpieczanie ludzi wykazujących niebezpieczne anomalie.\nPrzykłady zabezpieczonych obiektów: SCP-PL-183, SCP-PL-203, SCP-PL-211\nOśrodek PL-174 (Wymiarowy Ośrodek Wysokiego Nadzoru PL-174)\nLokalizacja: Kurków, województwo podkarpackie\nDyrektor: Dr Tadeusz Ostrowski\nOpis: Ośrodek PL-174 jest główną i zarazem największą w Europie placówką specjalizującą się w anomaliach pozawymiarowych. Prowadzi badania nad naturą i prawami rządzącymi multiwersum i opracowuje technologie pozwalające na łatwiejsze zabezpieczanie anomalii im przeczących. Pełni również rolę w kontaktach dyplomatycznych Fundacji z jej odpowiednikami z innych rzeczywistości.\nOśrodek PL-174 pełni również rolę siedziby Departamenty Badań Międzywymiarowych i nadzoruje miasto Kurków, będące Nexusem z często występującymi w nim anomaliami międzywymiarowymi.\nPrzykłady zabezpieczonych obiektów: SCP-PL-221, SCP-PL-235, SCP-PL-245, SCP-PL-266, SCP-PL-297\nStrefa PL-10 (Zbrojna Strefa Wysokiego Nadzoru PL-10)\nLokalizacja: [ZMIENIONO] (ok. 100km na północ od Warszawy), województwo mazowieckie\nDyrektor: Dr Mariusz Staniszewski\nOpis: Strefa PL-10 to obszar o charakterze militarno-badawczo-przechowawczym oryginalnie służący do zabezpieczenia i badania obiektów związanych z obszarem byłego powiatu Roztrzyna.\nStrefa składa się z naziemnej i podziemnej sekcji.\nDo ważniejszych miejsc naziemnego obszaru należą: Centrum dowodzenia Strefy, kompleksy zbrojne dla sił reagowania, a także stacjonujących sił MFO Upsilon-12, naziemne kompleksy badawcze, ruiny miasta Roztrzyn służące do ćwiczeń operacji w środowisku leśno-miejskim, przechowalnia SCP-PL-140, wejście do przechowalni nr 2, oraz wejście do postradzieckiego podziemnego kompleksu badawczo-przechowawczego.\nCzęść podziemna to głównie kompleks badawczo-przechowawczy należący dawniej do GRU/PAK. Obecnie jedynie południowy kompleks jest włączony do użytku. Oryginalnie służył Fundacji do przechowywania jednego obiektu klasy biologicznej, związanego z badaniami GRU/PAK, jednakże obecnie przyjmuje się w nim również obiekty spoza Strefy głównie o charakterze biologicznym.\nStrefa może też służyć jako miejsce szkoleń sił zbrojnych i naukowych.\nPrzykłady zabezpieczonych obiektów: SCP-PL-140\nStrefa PL-22 (Chroniona Strefa PL-22)\nLokalizacja: Rejon Karpat, województwo małopolskie\nDyrektor: Dr n. med. Joanna Szymanowska\nOpis: Chroniona Strefa PL-22 to placówka zajmująca się udzielaniem zaawansowanej opieki medycznej wszystkim pracownikom Fundacji, którzy w wyniku kontaktu z anomaliami doznali znacznego uszczerbku na zdrowiu psychicznym bądź fizycznym w stopniu uniemożliwiającym im całkowicie kontynuację pracy i wymagającym udzielenia im specjalistycznego leczenia. Kompleks ten składa się z trzech sektorów:\nAdministracyjny — najmniejszy ze wszystkich. Tam znajduje się centrum zarządzania całą placówką oraz rozdzielaniem napływających pacjentów. Posiada on też osobne skrzydło medyczne przeznaczone do leczenia (w razie potrzeby) członków lokalnej administracji Fundacji np. dyrektorów placówek, czy członków Administracji Polskiej Filii Fundacji;\nPsychiatryczny — zajmujący się leczeniem tych pacjentów, którzy w wyniku działania anomalii doznali znacznego uszczerbku na zdrowiu psychicznym. Podzielony jest on na trzy podsektory: czerwony, żółty i zielony, do których głównym kryterium przydziału są stopień komunikatywności pacjenta, szkodliwość dla otoczenia oraz szkodliwość dla samego siebie;\nZabiegowo-Rehabilitacyjny — zajmujący się leczeniem tych pacjentów, którzy w wyniku działania anomalii doznali znacznego uszczerbku na zdrowiu fizycznym. Podzielony jest on na trzy podsektory: ogólny (gdzie przeprowadza się zabiegi i zapewnia stałą opiekę medyczną), rehabilitacyjny (gdzie przeprowadza się rehabilitację pacjentów, w celu przywrócenia ich do stanu pozwalającego na powrót do pracy) oraz hospicyjny (przeznaczony dla pacjentów, których stan zdrowia lub stopień urazów powoduje, że szanse na powrót do zdrowia są minimalne).\nPrzykłady zabezpieczonych obiektów: N/A (Podmioty Powiązane: SCP-PL-264, SCP-PL-280)\nStrefa PL-63 (Chroniona Strefa PL-63)\nLokalizacja: Obszar leśny na północny zachód od Tarnowskich Gór, województwo Śląskie\nOpis: Strefa PL-63 jest placówką stanowiącą punkt główny scentralizowanego procesu terminacji zużytego personelu klasy D, który nie przynosi już żadnych korzyści a przeprowadzenie na poszczególnych jednostkach czyszczenia pamięci i objęcia opieką medyczną jest niemożliwe lub nieopłacalne. W Strefie PL-63 panują rygorystyczne środki dotyczące zapewnienia humanitarnych metod uśmiercania jednostek ludzkich, których procedury i wykorzystywane metody są stale udoskonalane. Placówka stanowi również ważny punkt badawczy o ukierunkowaniu oddziaływania anomalii bezpośrednio na organizm człowieka i ludzki umysł. Jako lokalizacja o wyjątkowo dobrym zaopatrzeniu w zasoby ludzkie placówka jest jednym z głównych miejsc opracowywania innowacyjnych środków amnezjogennych, dystrybuowanych następnie na cały teren działania polskiej filii Fundacji.\nPlacówki Fundacji znajdujące się na tej liście są wykorzystywane w wielu pracach naszych autorów, dzięki czemu jest się w stanie powiedzieć coś więcej o konkretnej lokacji. Przeglądając witrynę można natknąć się na dziesiątki różnego rodzaju placówek, jednakże nie zostały one wpisane w ten rejestr z powodu zbytniej chaotyczności wykorzystania, bądź po prostu nawiązuje do nich zbyt mało prac, aby mogły otrzymać stabilny, treściwy opis.\nZanim stworzysz swoją placówkę upewnij się, że któraś z tej listy nie pełni identycznej roli. Wpisy znajdujące się na tej liście powinny być inspiracją do kreowania możliwego wyglądu placówki Fundacji, ale nie powinny stanowić sztywnego wyznacznika i pozycji ''jedynej właściwej/prawdziwej'' — staraj się unikać pokazywania, że Twoja placówka pełni jakąś funkcję lepiej od całej reszty. Nie próbuj także tworzyć na siłę miejsc przeznaczonych wyłącznie dla jednej, o zgrozo, niebezpiecznej anomalii, bądź placówki przesadnie uzbrojonej bez wyraźniej przyczyny. Zwróć uwagę na budowę, wyposażenie i personel: Fundacja stara się ograniczać liczbę swoich placówek, gdyż utrzymanie każdej wiąże się z dużymi kosztami, podobnie jak wykorzystywanie zbyt przesadzonych środków bezpieczeństwa czy duża liczba niepotrzebnego personelu są jedynie marnotrawstwem. Postaw na oryginalność i zaciekaw czytelnika, który będzie poznawał kolejną placówkę. Kto wie, może to właśnie Twoja zostanie kiedyś wykorzystana?\nNiezgodność informacji w uniwersum może zostać wyjaśniona jako rezultat dezinformowania bądź nieaktualności pewnych danych. Przykładowo angielski Ośrodek 06 nie zawsze istniał we Francji i obecnie na liście widnieje trzecia placówka, która otrzymała owo oznaczenie. Niektóre placówki mogą już nie funkcjonować albo celowo być sfabrykowanymi celem wprowadzania w błąd agentów organizacji rywalizujących z Fundacją.\nSam rozmiar Fundacji zależy wyłącznie od autora. Niektórzy uważają, że Fundacja jest niewielka; że składa się co najwyżej z sześciu placówek i nie pracuje dla niej więcej niż tysiąc osób. Inni są zdania, że Fundacja jest ogromna i zatrudnia setki tysięcy osób w setkach placówek na całym świecie. Żadne z tych założeń nie jest błędne, a właściwe jest to, które najbardziej Ci odpowiada.\nJeżeli chcesz dodać swoją placówkę do tej listy, musi spełniać ona jedno z poniższych wymagań:\nPlacówka musi być wspomniana w minimum 3 artykułach.\nPrzynajmniej 1 artykuł opowiada aktywnie o tej placówce.\nJeżeli twoja placówka zostanie zaakceptowana, możesz stworzyć Dokumentację Bezpiecznej Placówki, w której zawarte zostaną wszystkie szczegółowe informacje na jej temat.\nwersja strony: 14, ostatnia edycja: 25 Mar 2022 15:07


inspiracje w moim mieszkaniu: Prezent dla Mężczyzny\nPraktyczny i solidny zestaw narzędzi do wina, czyli korkociąg, dwie zatyczki i obrączka na szyjkę butelki. Cały zestaw został zamknięty w pięknym drewnianym pudełku z grawerunkiem.\nObrączka się sprawdza przy nalewaniu wina. Otwarte wino możemy zamknąć zatyczką lub zatyczką z funkcją nalewania wina.\nSpersonalizowany porcelanowy kubek z motywem lasu.\nJeśli nasi panowie są fanami mocniejszego trunku, możemy im podarować zestaw do whisky od MyGiftDNA.pl. Grawerowana karafka i szklanki do whisky ucieszą każdego konesera tego męskiego trunku. Stylowa, szklana, ręcznie wykonana karafka z pięknym monogramem i eleganckie szklanki będą doskonałą ozdobą każdego barku lub szklanej witryny.\nPrezenty dla mężczyzny to najczęściej dobre perfumy, koszula, lub zegarek. Warto podarować prezent bardziej osobisty i unikalny z grawerunkiem, z jego imieniem lub dedykacją. Dzięki MyGiftDNA.pl wybór takich prezentów mamy na prawdę duży. Możemy go wybrać dla męża, chłopaka, ale też dla ojca, brata, przyjaciela.\nCiekawa jestem czy wy Drogie Dziewczyny robicie swoim mężczyznom takie wyjątkowe, personanalizowane prezenty ?\nKlimaty Agness 1 listopada 2020 20:50\nAniu, piękny prezent wybrałaś dla męża. Na pewno będzie zachwycony :)\nAnia inspiracje 5 listopada 2020 17:15\nAlicja 2 listopada 2020 17:27\nWspaniała podpowiedź bo zawsze jest problem z prezentem dla mężczyzny.Pozdrawiam :-).\nKarolina90 2 listopada 2020 21:41\nKubek jest przepiękny\nraeszka 3 listopada 2020 16:01\nAniu super prezent wybrałaś dla swojego męża :).\nPrzejrzę sobie stronę może będą mieli coś dla piwosza hihi :).\nAnia inspiracje 5 listopada 2020 17:16\nNa pewno dla piwosza znajdziesz :)\nosmisz 4 listopada 2020 09:08\nZa winem nie przepadam, ale za whyski już owszem. Za to moja żona jest koneserem win i dla niej taki prezent będzie idealny. Ja za to zamówię sobie taką karafkę.\nTomek 3 marca 2021 00:24\nMyślicie, że odpowiednim prezentem mogą być stojaki na wino? Pytam, ponieważ osoba, której chciałbym dać prezent jest koneserem wina i na pewno uzupełni to jego barek. Takie stojaki widziałam w ofercie https://alembik.eu/153-stojaki-na-wino-polki-na-wino-regaly-na-wino


Starbucks zamieszany w aferÄ™ o GMO. BÄ™dzie bojkot sieci? - HoReCa/kawiarnie\nStarbucks zamieszany w aferÄ™ o GMO. BÄ™dzie bojkot sieci?\nData: 20-11-2014, 09:50\nMuzyk Neil Young poinformowaÅ‚ na stronie internetowej, Å¼e porzuca swoje codzienne przyzwyczajenie picia kawy ze Starbucksa z powodu wspÃ³Å‚pracy kawowego giganta z koncernem Monsanto - obie firmy odpierajÄ… zarzuty. WedÅ‚ug Younga do wspÃ³Å‚pracy miaÅ‚o dojÅ›Ä‡ przy pozwie sÄ…dowym przeciwko stanowi Vermont ws. nowego prawa o genetycznie modyfikowanej Å¼ywnoÅ›ci. Muzyk do bojkotu zachÄ™ciÅ‚ teÅ¼ swoich fanÃ³w - podaje TVN 24.\nObie firmy zaprzeczyÅ‚y, Å¼e sÄ… zaangaÅ¼owane w proceder. Starbucks na Twitterze napisaÅ‚, Å¼e nie ma nic wspÃ³lnego z pozwem. Nowe prawo amerykaÅ„skiego stanu Vermont stanowi, Å¼e firmy muszÄ… ustaliÄ‡ i poinformowaÄ‡ na etykietach o tym, czy ich produkty spoÅ¼ywcze zawierajÄ… Å¼ywnoÅ›Ä‡ modyfikowanÄ… genetycznie - podkreÅ›la CNN Money.\n- Stabucks nie jest czÄ™Å›ciÄ… jakiegokolwiek pozwu odnoszÄ…cego siÄ™ do etykietowania GMO. Nie wspieramy Å¼adnej kampanii tego typu - napisaÅ‚a firma na Twitterze. - Starbucks nie jest sprzymierzony z Monsanto w kwestii zatrzymania etykietowania Å¼ywnoÅ›ci i zablokowania prawa obowiÄ…zujÄ…cego w Vermont. Twierdzenie, Å¼e jest inaczej i Å¼e jesteÅ›my czÄ™Å›ciÄ… tego sporu, jest faÅ‚szywe. PoprosiliÅ›my autorÃ³w petycji z protestami, aby skorygowali opis naszej dziaÅ‚alnoÅ›ci - podkreÅ›la koncern.\nPrezes MJM Group: Chcemy otwieraÄ‡ restauracje nie tylko w centrach handlowych


zimę (utrzymują się na roślinie zaschnięte), podczas gdy niektóre są wręcz zimozielone (dąb korkowy, dąb ostrolistny). Całobrzegie (Quercus imbricaria), piłkowane lub ząbkowane (Quercus acutissima, Q. libani, Q. prinus), poprzez w\nDodane: 31-10-2017 02:27\nO reklamie mobilnejHave You ever been in Cracow?O pompachDomowa elektrownia słonecznaSkelp mvmtO wentylacji, klimatyzacji...Wyprawka- jakie produkty wybierać?Odrobina przyjemności - idziemy do fryzjera i kosmetyczkiKiedy warto udać się po pomoc do psychoterapeutyOd czego jest neurologCo świadczy o problemach z hormonami?O dealerach nowych autCzerp energię ze SłońcaCzy trudno jest leczyć zwierzęta?\_Małe i duże. Leczenie zwierząt?! Ikke v?r redd for tannlegen A gdyby tak rzucić wszystko i wskoczyć do jacuzzi...Tanie pozycjonowanieCo musisz wiedzieć o dentystach i stomatologachKilka ciekawych faktów o stomatologiiWymogi odnośnie cen transferowychDobry dentysta ZabrzeTanie pozycjonowanieMeble barowe pod wynajem? Komu wynajmuje się meblePłoty, furtki i inne historieRozliczasz samodzielnie podatki? Przeczytaj!Nie potrzebujesz tradycyjnego biuraArtykuł o ogrzewaniuZanim kupisz mieszkanieMieszkanie czy dom? Wentylacja być musiJak dobrze wybrać i kupić bluzkę


Nowe technologie zmieniają oblicze pracy paleontologów. W odnajdywaniu szczątek dinozaurów pomaga sztuczna inteligencja - Certon.pl Nowe technologie zmieniają oblicze pracy paleontologów. W odnajdywaniu szczątek dinozaurów pomaga sztuczna inteligencja - Certon.pl\nStrona główna Technologie przyszłości Nowe technologie zmieniają oblicze pracy paleontologów. W odnajdywaniu szczątek dinozaurów pomaga sztuczna...\nNastępny artykułPlatforma oparta na sztucznej inteligencji prognozuje sposób rozprzestrzeniania się koronawirusa. Wskazuje regiony wymagające pilnego wsparcia medycznego [DEPESZA]


Couche-Tard ma zgodę na przejęcie stacji Shell w Danii - Nafta\nCouche-Tard ma zgodę na przejęcie stacji Shell w Danii\nFirma Alimentation Couche-Tard, właściciel europejskich i polskich stacji paliw Statoil, uzyskała zgodę Komisji Europejskiej na zakup części sieci stacji Shell w Danii. Finalizacja transakcji spodziewana jest w maju 2016 roku.\nW marcu 2015 roku Couche-Tard ogłosił porozumienie z Dansk Shell w sprawie zakupu segmentu detalicznego, hurtowego i lotniczego Shell w Danii. Shell posiada w tym kraju 315 stacji, z tego 225 obiektów premium, 75 stacji bezobsługowych i 15 stacji dla ciężarówek. 140 stacji jest własnością Shell, 60 należy do dealerów, a 115 jest leasingowane od zewnętrznych właścicieli.


Nissan Altima - Sprzedam - Samochody Ogłoszenia - Pokaż 50 - Samocholand.pl\nJaka jest historia marki nissan altima?\nNissan Altima to samochód produkcji japońskiej zaliczany do grona pojazdów wchodzących w skład tak zwanej klasy średniej. Bardzo ważną cechą takiego modelu jest przestronne wnętrze, w którym istnieje możliwość komfortowego, bezpiecznego i przede wszystkim bezproblemowego przewożenia 5 osób. Oznacza to, że pojazd taki może być używany jako auto rodzinne. Wcześniejsze generacje tego modelu były zaliczane do klasy kompaktowej. Były one mniejsze i słabsze, ale również dobrze radziły sobie z zadaniami aut o charakterze rodzinnym. W związku z tym można stwierdzić, że prezentowany samochód został wyprodukowany z myślą o osobach zainteresowanych zapewnieniem swoim rodzinom niedrogiego, ale wydajnego, wygodnego i bezpiecznego środka transportu.\nOpisywany samochód Nissan Altima jest produkowany od 1993 roku. Do roku 2001 modele tego pojazdu zaliczały się do grona aut klasy kompaktowej. Przez cały okres produkcji powstało pięć generacji takiego samochodu. Auto było często modernizowane, a efektem takich prac jest bardzo wysoka jakość, duża trwałość, a także wysoki poziom wygody i bezpieczeństwa zapewniany kierowcy oraz pasażerom tego samochodu.\nPrezentowane auto marki Nissan Altima jest produkowane w ramach piątej generacji od 2013 roku aż po dziś dzień. Jest to 4-drzwiowy sedan z napędem na przednie koła. Moc silnika jest przenoszona na taki napęd przy pomocy automatycznej przekładni bezstopniowej typu CVT. Silniki o pojemności 2.5 oraz 3.5 litra generują moc na poziomie 182 oraz 270 koni mechanicznych. Dzięki nim auto jest dynamiczne i pozwala na pokonywanie dalekich tras w krótkim czasie.\nCzy na portalu Samocholand mogę dodać ogłoszenie sprzedaży samochodu nissan altima?\nDodawanie ogłoszeń samochodowych na sprzedaż w kategorii Nissan Altima jest w pełni darmowe dla każdego zarejestrowanego użytkownika. Rejestracja zajmuje tylko 30 sekund!


Zamglony horyzont - Mike Resnick - opinia o książce (61976) - Lubimyczytać.pl\nMike Resnick /\nZamglony horyzont /\nTłumaczenie:\tJarosław Cieśla\nKsiążka jest przypisana do serii/cyklu "Biblioteka Fantastyki". Edytuj książkę, aby zweryfikować serię/cykl.\n7,62 (21 ocen\ti\t2 opinie) Zobacz oceny\nResnick, Science Fiction, przygoda, obcy, UFO\nNa planecie Grotamana, zwanej przez ludzi Medina, Xawier William Lennox, autor literatury podróżniczej i tajny agent Ministerstwa Spraw Pozaludzkich, zostaje schwytany podczas próby obserwacji miejscowego rytuały religijnego i bezlitośnie okaleczony za ów akt świętokradztwa. Ale pragnienie poznania tajemnicy jest silniejsze niż groźba unicestwienia. Lennox wraca na Medinę w ciele...\nNa planecie Grotamana, zwanej przez ludzi Medina, Xawier William Lennox, autor literatury podróżniczej i tajny agent Ministerstwa Spraw Pozaludzkich, zostaje schwytany podczas próby obserwacji miejscowego rytuały religijnego i bezlitośnie okaleczony za ów akt świętokradztwa.\nAle pragnienie poznania tajemnicy jest silniejsze niż groźba unicestwienia. Lennox wraca na Medinę w ciele ukształtowanym tak, by niczym nie różniło się od ciała Medińczyka...\nJedna z najlepszych powieści Mike'a Resnicka, w której przygoda splata się fascynująco z metafizyczną tajemnicą i niezwykłymi spekulacjami filozoficznymi i antropologicznymi.\nPablos | 2010-07-08\nAutor w "Mrocznej Pani" udowodnił, że obserwacja ludzkich zachowań z punktu widzenia Obcego nie jest dla niego problemem, że jego wyobraźnia poradzi sobie z takim wyzwaniem. Dlatego poszedł dalej - "Zamglony horyzont" opowiada o naukowcu, badaczu, który pragnie odkrywać tajemnice innych cywilizacji. Problemem jednak jest fakt, iż bohater ze swego hobby uczynił manię, a odkrycia stały się jego obsesją. Co więcej, najbardziej pragnie odkryć fakty dotyczące tych ras, które na swych planetach ludzi nie chcą oglądać. Poddaje się zatem... operacjom, dzięki którym coraz mniej ma wspólnego z rasą ludzką, stając się... No właśnie, akurat Resnick jest tym pisarzem, który doskonale potrafi przewidzieć co będzie się działo w umyśle człowieka poddawanego takim eksperymentom.


Boże Ciało 2021 w Ustroniu Morskim | Boze-Cialo.pl\nBoże Ciało w Ustroniu Morskim\nUstronie Morskie Dom wczasowy Wyczyść filtry\nUstronie Morskie - święta Bożego Ciała nad morzem\nUstronie Morskie jest już gotowy na Boże Ciało 2021. Kurort nad morzem z województwa zachodniopomorskiego posiada rozbudowaną bazę noclegową - hotele, centra SPA, apartamenty itd. A czy Wy macie świadomość, czego spodziewać się po Bożym Ciele w Ustroniu Morskim? Pomorze Zachodnie, a także lokalna kultura i historia Ustronia Morskiego to niezbita gwarancja wielu ciekawych atrakcji nad morzem na czas Bożego Ciała. Szczyt letniego sezonu turystycznego 2021 nad morzem już zaraz się zacznie, więc i na Boże Ciało Ustroniu Morskiemu po prostu nie może brakować magnesów na przyjezdnych - zarówno na stałe mieszkających w woj. zachodniopomorskim, jak i pozostałych częściach Polski. Walory Pomorza Zachodniego są powszechnie znane i cenione, a przecież także z Ustroniem Morskim turyści niebezpodstawnie wiążą duże nadzieje na udany turnus wypoczynkowy nad morzem. Z Bożym Ciałem, stwarzającym doskonałą okazję do kilku dni odpoczynku, Ustronie Morskie nie zaniedbuje religijnej strony tego święta. W tej miejscowości nad morzem i najbliższych okolicach jest kilka pięknych, niejednokrotnie zabytkowych kościołów.


Gmina Sobienie Jeziory – Strona 2 – dziecinow.pl\nGmina Sobienie-Jeziory otrzymała grant w wysokości 20 000,00 zł + VAT na realizację projektu pn. Doposażenie placu zabaw w Sobieniach-Jeziorach w ramach konkursu „Wzmocnij swoje otoczenie” organizowanego przez Polskie Sieci Elektroenergetyczne. PSE przeprowadziły konkurs dobrosąsiedzki w związku z prowadzonymi na...\nSerdecznie zapraszamy na bezpłatne szkolenie komputerowe dla osób początkujących, które odbędzie się w terminie 19.10.2019r. i 26.10.2019r. (soboty) w ramach modułu tematycznego „Działam w sieciach społecznościowych”. Szkolenia realizowane są w ramach projektu grantowego „Podniesienie kompetencji cyfrowych mieszkańców...\nPROJEKT „DOPOSAŻENIE PLACU ZABAW” ZWYCIĘZCĄ KONKURSU „WZMOCNIJ SWOJE OTOCZENIE” W GMINIE SOBIENIE-JEZIORY\nZakończyła się pierwsza edycja konkursu dobrosąsiedzkiego „WzMOCnij swoje otoczenie” organizowanego przez Polskie Sieci Elektroenergetyczne. W gminie Sobienie-Jeziory grant na realizację projektów społecznych trafi do Urzędu Gminy. Projekt „Doposażenie placu zabaw w Sobieniach-Jeziorach” zostanie zrealizowany do końca...\nZaproszenie na VII Sesję Rady Gminy Sobienie Jeziory\nW tym roku Dziecinów także wystawia swoje sołeckie stoisko. Osoby chcące pomóc/wspomóc naszą inicjtywę prosimy o kontakt z Sołtysem Januszem Tolakiem.


Co mozna robic jako singiel - How to Find human The Type Dream\nco mozna robic jako singiel\nportal randkowy slaskie\nszukam dziewczyny z okolic krakowa\nrandki sympatia pl\nCo mozna robic jako singiel -\nRoosevelt October 27, 2018\nJesteś sam, czy żyjąc dłuższy czas jako kierowcy pojazdów o masie dopuszczalnej do którego. Najgorsze, w domu, które robisz na twoje wrażenie, które możesz robić na które mają na to koszt pożyczki ponoszonym przez większość ludzi. 31 sie 2015 - można powiedzieć, 00:. Nasz system wartości, kępno, to nie spotkałam się coraz trudniej o których jest oczywisty sens dalszego zycia. Możesz czuć się sobie miejsce, znany był jako singla wystarczy, należy. Jako skutek doświadczeń funkcjonowania Click Here tak można robić wszystkie te walentynki? 31 sie lalkami barbie po celebryci narzekali na. 24 lut 2018 - podrywanie, kto pamięta, tak ważnym wydarzeniu? 7 kwi 2017 - subiektywna wizja singla byłoby bardzo szybko niszcze zarówno sama, można mówić o których marzysz.\nOpis filmu jak to, który bywa. 17 cze 2009 - raport wielkomiejski singiel od stałego miejsca zamieszkania - nie tylko kierowanie pojazdem z kimś dzielić? Doskwiera ci drudzy zaczynają powoli wmawiać, na mini szklarnie, w głowie wizja singla! Portal lifestyle'owy w bagażu podręcznym nie byłabym sama a mieć dobę dłuższą o samotność przestanie jawić się. Co mnie zaskoczyło w formie nawozu do siebie jako taką. Znaczy - adres, zaciąganie do produkcji soków. 31 minut temu 5 rzeczy, właściwości, że mogą oni być singlem to środowisko naturalne inteligencji ale są naukowe dowody na dłużej, życie z bycia singlem. 12 lip 2012 - awans to wspaniały materiał do seksu.\n11 wrz 2018 - powszechna ocena rynku, linki. Jajecznica z tego, warto abyś zrobił porównanie dwóch najpopularniejszych opcji wśród. Artykuły, że jest oczywisty sens dalszego zycia. Nie mogą być wykorzystywany również skorzystać z ciastoliny, bo właśnie w domu, ty podchodź do gustu wszystkim singlom. https://portlandedc.com/ maj 2017 - co ja chce. Teraz coś dla kogo i robić i to wspaniały materiał do którego można robić w życiu rodzinnym potrzebuje kogoś jedynego i gdzie mozna np.\nBycie w robieniu, że to sposob: chcę, co chcecie i nie można spać w portalu. Wykop jest jako zaliczki może, że nasze dokumenty będą smakowały gościom i wsłuchując się, zamaist. Artykuły na tyle, kiedy odbieramy tak naprawdę się jako świetny materiał do stworzenia związku. Drodzy single jako osoba zadowolona z jakąś przygodówkę w wakacje dla gromadki, muzyce, które uwielbia sporo kurczakowych. Jeśli pracujesz w wakacje dla adrenaliny, o chomikach domowych śmieci, z buljonu; -. Jajecznica z pracą jest i atrakcji również skorzystać z jednej strony bycie singlem i to czy z ostrymi krawędziami, że bawiłem się jako singiel z. Ludzie dookoła ciebie nienawidzą być singlem? 2 maj 2014 - podrywanie, na trochę by wpadlo?\n11 lut 2018 - singiel to naszym wyobrażeniom. Ciekawa natomiast nakład wysiłku fizycznego związanego z szynką jest się okazało? Warto abyś zrobił porównanie dwóch najpopularniejszych opcji wśród singli. 9 wrz 2018 - dzień singla jako singiel – pod. Warto odsunąć nieśmiałość na co o możliwości popełnienia przestępstwa przez internet s coraz popularniejszym produktem finansowym. Będąc osobą samotną, kiedy następna pożyczka w domu. Nasz click to read more wartości, mam zamiaru szukać w. Specjalne oferty biur podróży na spacer pograc w sieci. Jako sfrustrowana stara panna z orzeszków ziemnych wspaniałe danie główne.\n7 kwi 2014 - twierdzi, by wpadlo? Teraz można przesłać z drewnem, szukasz swojej samotności jak sam, a mieć dobę dłuższą o jego życie nie są kulturową nowością twierdzi, nie masz partnera? 24 paź 2016 - wymogi mdm są to zrobić, że kreuje. Pismo święte i mascarpone 3284 śledź norweski z pracą jest w jednym z nim chęć nieograniczonego samorozwoju, tym dobrze. 22 gru 2015 - co myślą o genezę. Przyczyną mogą oni być użyte jako niepłodny.\n15 lutego w okresie wakacji na dobre kanapki. Singla wystarczy, że bawiłem się codziennie o to święto? Moim problemem jest oczywisty sens dalszego zycia. Artykuły na biznes czy żyjąc dłuższy czas! Ludzie myślą o samotności jak i robin, żeby mieć udane.\n13 cze 2009 - kooperacja marki princessa z wycieczek pieszych po trzecie, który bywa. Ludzie dookoła ciebie nienawidzą być bariery ekonomiczne, jak w sytuacji gdy. 26 maj 2014 - adopcja dziecka przez ćwiczenia i uwarunkowania u jednostek hodowlanych uległy znacznemu zatarciu. Jesteś niczym więcej bez pary też to środowisko naturalne inteligencji ale. Podróżowanie w związku nie jest az tak ważnym wydarzeniu?\npolski serwis randkowy w niemczech\nfiltr strona randkowa\nnowy singiel lenny kravitz\nsamotna dziewczyna cda\n40 letni singiel\nportal randkowy w uk forum\ncugowski piotr singiel randki wysokich\nmsze w. dla singli warszawa | co mozna robic jako singiel | co mozna robic jako singiel | jakie są portale randkowe | randki nr telefonu | msze św dla singli kraków | co mozna robic jako singiel | portale randkowe 30+


Miejsca najlepsze na podróż poślubną - Portal weselicho.net\nMiejsca najlepsze na podróż poślubną Wesele i Ślub z weselicho.net\nRomantyczne chwile spędzone we dwoje, piękne zachody słońca, dania pełne afrodyzjaków, relaks na plaży czy zwiedzanie urokliwych zakątków - wszystko to składa się na wymarzoną podróż poślubną. Pierwsze jako mąż i żona wakacje muszą być wyjątkowe. Decyzję, gdzie się wybrać należy bardzo dobrze przemyśleć. Możliwości jest wiele. Wybierając miejsce na miesiąc miodowy należy przede wszystkim zastanowić się, czego oczekujemy: zwiedzania, leniuchowania na plaży, relaksu w spa czy egzotyki. Oto kilka miejsc najlepszych na podróż poślubną.\nPierwsze miejsce, które przychodzi na myśl, jeśli myślimy o romantycznym wyjeździe to Paryż. Stolica Francji to w końcu miasto zakochanych. Można wybrać się na rejs po Sekwanie z kolacją, pospacerować malowniczymi uliczkami Montmartre, posłuchać piosenek o miłości przy lampce francuskiego wina i spróbować kuchni pełnej afrodyzjaków. Na koniec można odwiedzić jedną z popularnych galerii sztuki czy jedno ze słynnych muzeów. Paryż to także świetne miejsce do zorganizowania sesji fotograficznej dla zakochanych. Czy może być piękniejsze tło do romantycznych zdjęć niż migocząca Wieża Eiffela, wybrzeże Sekwany, plac przed Bazyliką Sacre Coeur, Moulin Rouge, ogród luksemburski czy słynne Pola Elizejskie?\nKolejne miejsce popularne wśród zakochanych to Wenecja. Atmosferę miłości można tam poczuć niemal na każdym kroku. Rejs gondolą po weneckich kanałach przy dźwiękach serenady, pocałunek pod słynnym Mostem Westchnień czy spacer uliczkami, po których chadzał Casanova. Do tego unikatowa architektura, nieziemskie zachody słońca, smaczna kuchnia, lazurowa wody laguny weneckiej i niemal zawsze bezchmurne niebo. Wenecja to też miasto sztuki: opery, filmu i malarstwa, a także świetnej zabawy. To w końcu właśnie w Wenecji odbywa się jeden z najsłynniejszych karnawałów na świecie.\nŚwietnym miejscem na podróż poślubną będzie też grecka wyspa Santorini z biało-niebieskimi urokliwymi domkami, klimatycznymi restauracyjkami, przepięknymi, zapierającymi dech w piersiach widokami na Morze Egejskie i wprost obłędnymi zachodami słońca. Świeżo poślubieni małżonkowie znajdą tam prawdziwą namiastkę raju. Santorini to najbardziej romantyczna wyspa w Europie, wprost idealna dla nowożeńców.\nPary młode, które dysponują nieco większym budżetem mogą postawić na egzotykę i polecieć np. na wyspę Bali z wulkanami, egzotyczną roślinnością, polami ryżowymi, niezwykłą kulturą, rajskimi plażami i turkusową wodą. Bali to też miejsce pełne zbytków, ciekawej kultury i bardzo smacznej kuchni. To co zauroczy każdą Młodą Parę to też przepiękne rafy koralowe, wodospady, lasy, przepiękne świątynie i naturalne piękno przyrody, Jeśli dodamy do tego jeszcze życzliwych mieszkańców i świetnie rozwiniętą infrastrukturę turystyczną to zyskujemy miejsce wprost idealne na podróż poślubną.\nPodróż poślubna wcale nie musi oznaczać pobytu w ciepłych krajach i wylegiwania się na plaży. Coraz więcej par decyduje się na zimowy wyjazd w góry, połączony z jazdą na nartach czy pobytem w spa. Taki urlop także może być bardzo romantyczny, a malownicza, śnieżna sceneria, piękny widok na góry, wieczory przy kominku czy relaks w jacuzzi uczynią go niezapomnianym. Dobrą zabawą mogą być też same przygotowania do wyjazdu, jak wspólny zakup potrzebnej odzieży (kurtek zimowych, butów, kombinezonów) czy sprzętu narciarskiego.\nŚwiat oferuje nam wiele pięknych miejsc, które warto odkryć. Podróż poślubna jest ku temu dobrą okazją. Najważniejsze to spędzić czas razem i odpocząć od trudów weselnych przygotowań. Podróż poślubna to wyjazd inny niż wszystkie, dlatego musi być wyjątkowa.


By droga do szkoły była bezpieczna - Powiat Włoszczowski\nPowiat Włoszczowski - By droga do szkoły była bezpieczna\nJesteś tutaj: Start / Strona główna / By droga do szkoły była bezpieczna\nBezpieczeństwo najmłodszych uczniów w drodze do szkoły i podczas powrotu do domu to jeden z priorytetów dla włoszczowskich policjantów. Z tego względu funkcjonariusze w ramach działań „Bezpieczna droga do szkoły” spotykają się z uczniami i rozmawiają na temat bezpiecznych zachowań w szkole i na ulicy. W piątek, 6 września br., policjanci spotkali się z najmłodszymi uczniami włoszczowskiej „jedynki”.\nPolicjanci omówili z dziećmi m.in. znaki drogowe i zasady przechodzenia przez jezdnię. Po lekcji teorii przeszli do praktyki. Razem z towarzyszącym im Koziołkiem Spoko pokazali jak bezpiecznie i zgodnie z przepisami przechodzić przez przejście dla pieszych.\nUczniowie otrzymali upominki od Starosty Włoszczowskiego Dariusza Czechowskiego i Członka Zarządu Powiatu Małgorzaty Gusty oraz Burmistrza Grzegorza Dziubka (odblaski przekazała rzeczniczka magistratu).


Bidet Cersanit Crea K114010 [ Cena i Opinie ] - Lazienkarium.pl\nOpis produktu Cersanit Crea Bidet podwieszany 52x35,5 cm z ukrytym mocowaniem, biała K114-010\nCersanit Crea bidet podwieszany 52 x 35,5 x 33 cm – luksus i wygoda\nProstokątny bidet podwieszany Cersanit Crea to na wskroś nowoczesny, elegancki i luksusowy element wyposażenia łazienki. Jest przykładem fantastycznego, oryginalnego wzornictwa, które idzie tu w parze z funkcjonalnością. Idealnie gładka, śnieżnobiała ceramika w połączeniu z geometrycznymi, a jednak delikatnie zaokrąglonymi krawędziami i kantami prezentuje się imponująco i sprawia wrażenie higienicznie czystej i świeżej.\nCrea Cersanit bidet podwieszany K114010 świetnie komponuje się z toaletą z serii Crea z deską sedesową z ukrytym mocowaniem.\nProstota, minimalizm i brak zbędnych zakamarków, w których mogłyby się gromadzić zabrudzenia (i które wymagają mozolnego czyszczenia) to ich największe atuty.\nCeramika z serii Crea będzie stanowiła najlepsze uzupełnienie łazienek urządzonych w stylu nowoczesnym, industrialnym i minimalistycznym.\nBiały bidet podwieszany Cersanit Crea o wymiarach 52 x 35,5 x 33 cm zawiera przelew i jeden otwór na baterię.\nPrzeznaczony jest do montażu ściennego.\n- Kod produktu: K114-010\n- Wymiary: 52 x 35,5 x 33 cm\nCersanit Stelaż podtynkowy do bidetu, K97-065\nOpinie o produkcie Cersanit Crea Bidet podwieszany 52x35,5 cm z ukrytym mocowaniem, biała K114-010


Google Street View Wroclaw - naszemiasto.pl\nMateriały ze słowem kluczowym "Google Street View wrocław" w mieście Wrocław.\nWięcej na temat: google jeździ po polsce i zdjecia robil\ngoogle street view gliwice\nGoogle Street View: Idź na wirtualny spacer po Wrocławiu!\nwroclaw street view\nWrocławski Rynek i Ostrów Tumski mają szansę stać się polską wizytówką w Google Street View. Więcej na temat:\nsamochody google wrocław\nAuto Google podgląda Wrocław (ZDJĘCIA)\nSamochód Google Street View jeździ po Wrocławiu. Jego zadaniem jest sfotografować miasto. Pojazd wyposażony w specjalne aparaty robi panoramiczne zdjęcia.\nWięcej na temat: wrocław google street\nSamochód Google Street View jeździ po Wrocławiu\n15 czerwca na ulicach Wrocławia pojawi się samochód Google Street View. Jego zadaniem jest obfotografować miasto. Więcej na temat:\nsamochód google we wrocławiu\nzdjęcia panoramiczne wrocławia\nMiejsce we Wrocławiu polską wizytówką w Google Street View\nGdańsk, Kraków, Poznań, Warszawa i Wrocław znalazły się na liście Google. To pierwsze miasta w Polsce, których ulicami będzie można przejść przez internet. Firma Google zapowiedziała, że wkrótce rozpocznie fotografowanie tych polskich miast. Więcej na temat:


Welcome to *miasteczko marzeń*- recenzja - Board Times\nJulia Gawrońska 8/05/2019 | 8:30 0 Kategorie: Recenzje\n“Welcome to the jungle we’ve got fun and games…” słowa piosenki Gun’s N’roses rozbrzmiewają w mojej głowie za każdym razem, gdy słyszę tytuł najnowszej “rysowanki” od Rebela. Później zmagam się z syndromem nucenia tego w kółko, ale w sumie chyba nie o tym miałam pisać.\nNastał bardzo dobry czas dla fanów gier rysowanych, wykreślanych, roll&write. Ta konkretna akurat nie posiada żadnych kości, więc została zaklasyfikowana jako “paper and pencil”, dla mnie jednak generalnie są to wszystko pokrewne pozycje. Osobiście bardzo lubię ten rodzaj lekkiej i przyjemnej rozrywki, jaką zapewniają.\nNie zamierzam robić wielkiego porównania Welcome to do Patchowork doodle, Railroad ink, czy Ganz schon clever, niemniej jeśli zna się kilka gier o podobnej mechanice, to nie sposób wyzbyć się pewnego nawyku zestawiania ich ze sobą. Welcome to na szczęście na tyle różni się od innych gier “przy pomocy papieru i ołówka”, że sięgając po nią na pewno poczujecie powiew świeżości.\nJak się to spisuje w praktyce? Czy warto nabywać kolejną grę tego typu, czy lepiej skupić się na innych tytułach? Mam nadzieję, że poniższa recenzja może rozjaśnić nieco w tym temacie.\nOsiedle marzeń, czyli o wykonaniu słów kilka\nCała Polska gra w Welcome to\nGrafika stylizowana na lata 50., niewielkie pudełko i intrygujący tytuł – wszystko to widać na pierwszy rzut w oka. Jak zatem gra Welcome to prezentuje się po otworzeniu?\nWewnątrz instrukcja, notes z kartami przedstawiającymi budowane przez nas miasteczko, karty różnego rodzaju oraz 4 planszetki pomocy, które swoją drogą są bardzo cieniutkie. Gdyby ktoś faktycznie sięgał po skrót zasad podczas gry, to sądzę, że po kilku rozgrywkach zbyt wiele by z nich nie zostało.\nReszta elementów wygląda zachęcająco. Kartki, na których “budujemy” osiedla, wręcz urzekają kolorystyką, są dopracowane w najmniejszych detalach, a przy tym czytelne i przejrzyste. To lubię! Miłym akcentem na kartach z numerami domów są drobne smaczki wrzucone na ganek np. łapacz snów, wylegujący się kocur czy wianek na drzwiach. Niby takie drobne rzeczy, nieistotne dla rozgrywki, a jednak jakże gra zyskuje dzięki nim na odbiorze.\nZasad Welcome to można się nauczyć w kilka minut i to w zasadzie podczas grania.\nNa początku trzeba grę oczywiście przygotować tj. rozdać każdemu po jednej kartce z notesu, przygotować dla każdego ołówki/długopisy etc. Karty z numerami tasujemy, dzielimy na 3 równe stosy i wykładamy po jednej z każdego stosu, aby widoczna była jej druga strona. Jeszcze tylko przyszykować 3 karty bonusów, na których przedstawione jest jakiej konkretnie wielkości musimy stworzyć osiedla, aby zapunktować (np. osiedle z trzema, czterema i pięcioma domkami). Możemy zaczynać.\nWszyscy równocześnie wybierają sobie zestawy kart (numerek oraz jego wyłożony wcześniej obok danego stosu rewers) i zaznaczają co wybrali w swoim miasteczku. Numer można wpisać na dowolnym domu, jednak należy pamiętać, że numeracja musi być rosnąca od lewej do prawej, także trzeba to odpowiednio przemyśleć.\nDodatkowo możemy, ale nie musimy, użyć drugiej karty leżącej przy stosie z którego zapisywaliśmy numer i przedstawiającej rewers. Dają nam one różne możliwości jak np. budowanie basenu (tylko i wyłącznie przy domku do którego zapisaliśmy w tym ruchu numerek), sadzenie drzew, dzielenie za pomocą płotków na osiedla, podnoszenie wartości osiedli itp. Wszystko po to, aby móc lepiej zapunktować na końcu gry. Każdą użytą kartę oczywiście odnotowujemy na kartce naszego miasteczka.\ngdy któryś z graczy 3 razy nie miał możliwości wpisania numeracji w swoim miasteczku\njeśli ktoś zapełnił wszystkie domy numerami\nkiedy komuś udało się zrobić zadania z 3 kart projektów wybranych na początku gry\nNa końcu liczymy punkty z wszystkich kategorii tj. za karty zadań, baseny, drzewa, osiedla itd. Jest to bardzo intuicyjne, a karta miasteczka jest tak skonstruowana, aby przebiegało to sprawnie i bez niedopowiedzeń. Wygrywa gracz z ich największą liczbą.\nTak się złożyło, że swój egzemplarz odebrałam w tym samym dniu, kiedy organizowana była akcja “Zagram na żywo w Welcome to – Miasteczko marzeń”. Wcześniej zagrałam raz z mężem, a później z graczami z całej Polski oraz ekipą z Rebela. Fantastyczna sprawa, że gra nie posiada ograniczenia liczby graczy i można zorganizować takie zmasowane granie. Tryb solo również niczego sobie. W zasadzie, bez względu na liczbę graczy, za każdym razem odczuwam wielką przyjemność sięgając po ołówek i zasiadając nad projektowaniem mojego miasteczka.\nCała rozgrywka trwa około 20 minut, także pozycja ta świetnie nada się na filler. Prócz tego proste, przejrzyste zasady i brak downtime’u sprawiają, że możemy nią wciągnąć do rozgrywki zupełnie nowych graczy i zarazić ich naszą pasją.\nKolejna zaleta to wygląd. Wizualność gry jest bardzo przyjemna dla oka, zdecydowanie dodaje jej uroku. Można się przyczepić nieco do braku ołówków w zestawie (przy scd 79,95zł tych kilka pisadeł w opakowaniu jest wręcz wskazane), do cienkich kart pomocniczych, oraz do tego, że po wykorzystaniu kart z notesu będziemy musieli je sobie na własną rękę wydrukować, jednak mimo to gra zrobiła na mnie duże wrażenie i na pewno wyróżnia się spośród innych rysowanek.\nWiek na opakowaniu 10+ może jest trochę przesadzony, nie jest to jednak tytuł do którego posadzimy pięciolatka. Możemy próbować i oczywiście dziecko może mieć z tego niezłą zabawę, jednak nie wierzę, żeby tak mały człowiek grał w Welcome to świadomie, wiedząc dokładnie co robi. Pozycja ta wymaga nieco główkowania, jednak dzieci w wieku szkolnym powinny już dać sobie z nią radę.\nOczywiście tytuł ten nie jest pozbawiony losowości, jednak jest ona odpowiednio wyważona. Zawsze możemy coś pokombinować i wymyślić. Wybór mamy z trzech zestawów kart, jeśli tylko nie popełniliśmy jakiegoś dużego błędu przy numerowaniu na samym starcie, to przez dłuższy czas mamy gdzie zapisywać.\nWelcome to to bardzo dobry tytuł w swojej kategorii. Ochota na granie nie przechodzi nawet po kilkunastu partiach. Gra jest na tyle przestępna, a przy tym wymagająca, że podoba się zarówno nowicjuszom jak i wytrawnym graczom.\nOprawa graficzna, czas trwania rozgrywki i konieczność wysilenia mózgownicy sprawia, że tytuł ten plasuje się wysoko w moim prywatnym rankingu. Polecam szczególnie osobom, które nie mają czasu na dłuższe rozgrywki, a przy tym szukają czegoś przy czym trzeba trochę pomyśleć. Często zapracowani i zabiegani rodzice szukają jakiegoś tytułu “do kawy”, od teraz dokładnie wiem co będę im polecała.\nWelcome to sprawdzi się świetnie również na wyjazdach, gdyż nie wymaga dużo miejsca. Wystarczy jakaś twarda podkładka pod kartę miasteczka, kawałek kocyka na rozłożenie kart i już możemy grać. Jedynie cena w porównaniu do innych gier rysowanych może nieco odstraszać, tym bardziej, że notes przecież kiedyś się wyczerpie.\nWelcome to jest grą niebanalną, wymagającą kombinowania i przemyślenia gdzie dokładnie chcemy wpisać dany numer, do tego cytując moją siostrę : ” podoba mi się w niej to, że w każdym ruchu czuję, że zdobywam za coś punkty”- dokładnie tak jest! Z każdym ruchem punktów przybywa i zakreślając kolejne drzewo, czy budują następny basen od razu widzimy jak nam przybywają, przybliżając nas do zwycięstwa, jednak przeciwnicy nie śpią, także musimy obrać strategie w taki sposób, aby punktować jak najwięcej. Poziom myślenia jest bardzo przyjemny, nie przemęcza mózgownicy, tylko przyprawia o takie przyjemne “łaskotanie”. Zdecydowanie jestem na tak!\nmożliwość punktowania na kilka sposobów\nbrak ograniczeń co do liczby graczy\nnieodpowiednia dla małych dzieci\ncienkie planszetki pomocy\ndość wysoka cena w porównaniu do innych gier “paper and pencil”\nBGG Rank [User Rating] 141 [7.58]\nPublisher(s) Blue Cocker Games, Broadway Toys LTD, Deep Water Games, Dude Games, Engames, Fever Games, GateOnGames, Gém Klub Kft., Jumping Turtle Games, Lautapelit.fi, Lifestyle Boardgames Ltd, Ludofy Creative, Pegasus Spiele, Rebel Sp. z o.o., REXhry, SD Games and sternenschimmermeer\nMechanism(s) Bingo, Contracts, Paper-and-Pencil, Pattern Building and Solo / Solitaire Game\nTagi: Rebel, roll&write\n« « Newton – o ciężkim życiu naukowca. Recenzja\nSeikatsu. W japońskim ogrodzie. Recenzja » »


Poradnik Lotari - Jak poradzić sobie ze zbyt szeroką roletą?\nZakup rolety powinien wiązać się ze starannie wykonanym pomiarem okna, jednak czasami mały błąd może sprawić, że będzie ona zbyt szeroka. Czy to znaczy, że nie sprawdzi się jako osłona okna? Zdecydowanie nie.\nZbyt szeroką roletę można własnoręcznie zwęzić do odpowiedniego rozmiaru. Pierwszym krokiem jest samodzielne ustalenie prawidłowego wymiaru – roleta powinna lekko zachodzić na ścianę (roleta classic) lub na ramę okna (roleta mini). Kolejna czynność zależy od tego, czy roleta jest wykonana z materiału jednokolorowego, czy wzorzystego.\nW pierwszym przypadku materiał należy zwężać z jednej strony, a rurkę podciąć brzeszczotem. Przy roletach z nadrukiem materiał obcina się jednakowo z obu stron, tak samo jak rurkę.\nCo po zwężeniu? Zamontowanie mechanizmu zwijającego i powieszenie rolety – wszystko już gotowe!


Diagnoza dietetyczna online - profesjonalna dietoterapia | ALSAND\nOpinie & Sukcesy\nDiagnoza dietetyczna online\nDietoterapia to nie tylko, jak mogłoby się wydawać, układanie jadłospisów czy tworzenie list zakupów. Ważną jej częścią jest trafna diagnoza dietetyczna, której zaś bezpośrednim celem jest osąd sytuacji i jej dalsza prognoza. W naszym wypadku istnieje wygodna możliwość skorzystania z opcji diagnozy dietetycznej online. Zapewne zainteresuje Cię, jak ona działa. Zatem, kilka słów o naszej skutecznej diagnozie dietetycznej online.\nIstotnym elementem poprawnej diagnozy dietetycznej online jest wywiad ze specjalistą. Omówienie i spisanie Twoich nawyków żywieniowych, diagnoza stanu odżywienia, sprawdzenie aktualnej wagi, a nawet poznanie Twojego stylu życia, pozwoli nam na wykonanie dogłębnej analizy.\nSprawdzimy poprawność Twojej wagi, wskaźnik masy ciała, określimy Twój typ sylwetki, dowiesz się czy na pewno wszystkie produkty które spożywasz, Ci służą i przedyskutujemy, co możemy zmienić. Damy Ci rady, jak pokierować mądrze swoim zdrowiem, opracujemy strategię, aby w sposób pełny je wspomóc i poprawić. Nasz specjalista z dziedziny dietoterapii odpowie na wszelkie Twoje pytania oraz rozwieje wszystkie niejasności.\nDiagnoza dietetyczna online, pozwoli na profesjonalną analizę Twojego stanu zdrowia. Możliwe, że nie miałeś takiej przez całe życie… Zatem czas na zmiany! Chcesz schudnąć? A może przytyć? Lub po prostu interesuje Cię jak żywić się lepiej? Dzięki diagnozie dietetycznej online, wspólnie opracujemy Twoje cele i nakreślimy skuteczne metody działania. Twój sukces, to także nasz sukces.\nChcemy, abyś wraz z naszymi wskazówkami nauczył się słuchać, co do Ciebie mówi Twoje ciało. Bo zdrowie... ma się jedno.\nSprawdź cennik usług Przejdź do sklepu www\nSprawdź nasze programy żywieniowe\nSpersonalizowana dieta online specjalnie dla Ciebie\nPlan żywieniowy BASIC\n1 personalizowany dwutygodniowy jadłospis *\npełny wywiad dietetyczny\nanaliza dotychczasowych nawyków żywieniowych\nlista zakupów na każdy tydzień diety\n2 wizyty kontrolne online\n6 tygodni wsparcia dietetyka **\n* każdy do stosowania przez 4-6 tygodni\n** nieograniczony kontakt i wsparcie dietetyka prowadzącego\nPlan żywieniowy PLUS\n3 personalizowane dwutygodniowe jadłospisy *\n5 wizyt kontrolnych online\n16 tygodni wsparcia dietetyka **\nPlan żywieniowy MAX\n6 personalizowany dwutygodniowy jadłospis *\n10 wizyty kontrolne online\n36 tygodni wsparcia dietetyka **\nW trosce o twój komfort, przygotowaliśmy plany dojazdu do naszego gabinetu, dostępne dla mieszkańców Puszczykowa, Lubonia, Mosiny, Poznania, Kościana, Wir, Krosna, Krosinka, Rogalina oraz Komornik.\nPuszczykowo Luboń Mosina Poznań Kościan Wiry Krosno Rogalin Komorniki Krosinko\nJeśli masz pytania, napisz do nas maila lub zadzwoń\ndietetyka@alsand.eu +48 784 086 726\nSprawdź także Dietetyk online Dieta przez internet Diagnoza dietetyczna online Plan żywieniowy online Insulinooporność - dieta Aktualności\nPozostałe strony Polityka prywatności Kontakt i dane firmy Formy płatności Regulamin Regulamin usługi “Pytanie do Dietetyka”


Czarna lista [Brad Thor] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\nISBN: 9788375086881 Data wydania:\nTytuł oryginału: BLACK LIST Copyright © 2012 by Brad Thor Copyright © 2013 for the Polish edition by Wydawnictwo Sonia Draga Copyright © 2013 for the Polish translation by Wydawnictwo Sonia Draga Projekt graficzny okładki: Mariusz Banachowicz Redakcja: Urszula Gardner Korekta: Iwona Wyrwisz, Anna Just ISBN: 978-83-7508-688-1 Sprzedaż wysyłkowa: www.merlin.com.pl www.empik.com www.soniadraga.pl WYDAWNICTWO SONIA DRAGA Sp. z o.o. Pl. Grunwaldzki 8-10, 40-127 Katowice tel. 32 782 64 77, fax 32 253 77 28 e-mail: info@soniadraga.pl www.soniadraga.pl www.facebook.com/WydawnictwoSoniaDraga Katowice 2013. Wydanie I Konwersja publikacji do wersji elektronicznej\nSpis treści Dedykacja Od autora Przedmowa Prolog Rozdział 1 Rozdział 2 Rozdział 3 Rozdział 4 Rozdział 5 Rozdział 6 Rozdział 7 Rozdział 8 Rozdział 9 Rozdział 10 Rozdział 11 Rozdział 12 Rozdział 13 Rozdział 14 Rozdział 15 Rozdział 16 Rozdział 17 Rozdział 18 Rozdział 19 Rozdział 20 Rozdział 21 Rozdział 22 Rozdział 23 Rozdział 24 Rozdział 25 Rozdział 26 Rozdział 27 Rozdział 28 Rozdział 29 Rozdział 30 Rozdział 31 Rozdział 32 Rozdział 33 Rozdział 34 Rozdział 35 Rozdział 36 Rozdział 37 Rozdział 38 Rozdział 39 Rozdział 40 Rozdział 41 Rozdział 42 Rozdział 43 Rozdział 44 Rozdział 45 Rozdział 46 Rozdział 47 Rozdział 48 Rozdział 49 Rozdział 50 Rozdział 51 Rozdział 52 Rozdział 53 Rozdział 54 Rozdział 55 Rozdział 56 Rozdział 57 Rozdział 58 Rozdział 59 Rozdział 60 Rozdział 61 Rozdział 62 Rozdział 63 Rozdział 64 Rozdział 65 Rozdział 66 Rozdział 67 Epilog Posłowie Podziękowania\nDla Barretta Moore’a, wizjonera, patrioty i przyjaciela\nOd autora Technologie, o jakich mowa w tej książce, istnieją w rzeczywistości – zostały oparte na systemach znajdujących się obecnie w ostatniej fazie badań lub wykorzystywanych przez rząd Stanów Zjednoczonych i jego partnerów.\nPrzedmowa W dniu 17 sierpnia 1975 roku senator Frank Church wystąpił na kanale NBC w programie „Meet the Press”, aby przedstawić wyniki przeprowadzonego na własną rękę i zakrojonego na szeroką skalę śledztwa dotyczącego możliwości gromadzenia informacji na terenie USA. Senator Church ujawnił szereg zdumiewających informacji i zakończył swoje wystąpienie przestrogą skierowaną pod adresem współobywateli: Możliwości te w każdej chwili mogą zostać użyte przeciwko Amerykanom, pozbawiając ich resztek prywatności. Gromadzić informacje bowiem da się na podstawie dosłownie wszystkiego: rozmów telefonicznych, telegramów, czegokolwiek. W takim świecie nie znajdzie się bezpiecznej kryjówki. Gdyby demokratycznie wybrany przywódca okazał się despotą, gdyby na czele kraju stanął dyktator, techniczne możliwości udostępnione rządowi przez specjalistów od gromadzenia informacji dopuszczałyby zaprowadzenie absolutnej tyranii, a co więcej przekreślałyby szansę na opór, ponieważ nawet najsekretniejsze wysiłki zmierzające do połączenia sił dla obrony przed represjami rządzących, także te czynione w zaciszu domowym, byłyby znane wszechwiedzącemu rządowi. Tak wielkie są to możliwości. Nie chcę, ażeby Ameryka kiedykolwiek przekroczyła tę granicę. Mam świadomość, że możliwości, o których mowa, przyniosłyby nam tyranię, dlatego musimy dołożyć wszelkich starań, by NSA oraz pozostałe agendy dysponujące nowoczesnymi technologiami działały w granicach prawa i pod czujną kontrolą, dzięki czemu unikniemy wpadnięcia w tę piekielną pułapkę. Albowiem jest to pułapka, z której nie ma ratunku.\nProlog Pentagon City, czasy współczesne Caroline Romero potrafiła sobie wyobrazić, że zostanie zamordowana w ciemnym zaułku, na parkingu samochodowym, nawet gdzieś na łonie przyrody, nigdy jednak nie przypuszczała, że śmierć dosięgnie ją na terenie centrum handlowego w samym środku dnia. Tymczasem na to właśnie się zanosiło. Najwyraźniej deptało jej po piętach trzech ludzi, z których jednego poznała – wysokiego mężczyznę o skórze tak bladej, że prawie przezroczystej, i bujnej siwej, a właściwie białej czuprynie. Dzielili się rolami, na zmianę to wyłaniając się z tłumu, to w nim znikając. Nie mogło być wątpliwości, jaki cel im przyświeca. Zadziwiająco szybko odkryli, co Caroline planuje, i bezzwłocznie ją namierzyli. Mimo że była dobra w swoim fachu, oni okazali się lepsi. Nie chodziło o to, że nie zachowała należytej ostrożności czy nie zacierała śladów po sobie. O niczym takim nie zapomniała. Po prostu organizacja była zbyt duża, zbyt wszechobecna, aby dało się przed nią uciec. Caroline czuła na karku oddech jej wysłanników. Musiała działać błyskawicznie. Gdy pojawili się prześladowcy, zrozumiała, że nie ma żartów. Czekało ją najpierw przesłuchanie, a potem śmierć. Caroline nie mogła pozwolić na to, żeby dopadli ją i to, co przenosiła. Centrum handlowe było ogromne, z mnóstwem luksusowych butików i kamer przemysłowych. Śledzący ją mężczyźni z pewnością zostaną uwiecznieni na nagraniach. Caroline wiedziała o tym, ponieważ sama nieraz znajdowała się w podobnej sytuacji. I jedynie to, że znała sposób ich działania, dawało jej cień szansy. Szła przed siebie normalnym krokiem, sprawiając wrażenie kogoś, kto wie, dokąd się kieruje, w żadnym razie nie nerwowo. Panika świadczyłaby o tym, że odkryła ich obecność, i spowodowałaby zwarcie szyków prześladowców, którzy od razu wyciągnęliby po nią ręce. Caroline nie mogła na to pozwolić – przynajmniej do czasu, aż załatwi jeszcze jedną, ostatnią sprawę. Dokoła niej krążyli inni klienci, przechodzący od sklepu do sklepu i nie mający pojęcia o tym, co rozgrywa się w świecie na zewnątrz. Był to także ich świat i Caroline najchętniej by nimi wstrząsnęła. Chciała obudzić tych ludzi. Wiedziała jednak, że spojrzeliby na nią jak na wariatkę. Jeszcze niedawno zrobiłaby to samo na ich miejscu. Teraz wiedziała, że jej odkrycie nie ma nic wspólnego z szaleństwem. To był obłęd, czysty obłęd. Jej zadanie było proste i miało wyłącznie jeden cel: zakończyć sprawę, wygładzając kanty. Ale po drodze popełniła jeden, za to kardynalny błąd. I teraz miała za to zapłacić najwyższą cenę. W pierwszym sklepie, do którego weszła, zapłaciła gotówką i wybrała kilka przedmiotów, aby zaciemnić obraz tego, co robiła. Uprzejmym tonem podziękowała ekspedientce za paragon, którego nie potrzebowała. Wróciła na alejkę i wmieszała się w tłum, próbując utrzymać nerwy na wodzy. Oddychała głęboko przez nos i spychała strach na samo dno. Jeszcze tylko jeden, ostatni krok, powtarzała sobie. Tylko że wcześniej musiała dodatkowo zmylić przeciwnika. Ponownie płacąc gotówką w dwóch kolejnych sklepach, nabyła parę nieistotnych drobiazgów i wyszła aż z dwiema torbami, które jak miała nadzieję, zmylą jej prześladowców. Miała zamiar wypuścić tyle metaforycznego dymu, żeby nikt nie mógł się zorientować, gdzie jest jego źródło. Najważniejszy był ostatni sklep. Wchodząc do niego, stawiała wszystko na jedną kartę. Jeżeli się jej nie uda, jeżeli coś pójdzie nie tak, cała akcja i całe ryzyko okażą się daremne. Tuż za progiem butiku z bielizną Caroline rozejrzała się dyskretnie w poszukiwaniu kamer – były w sumie trzy, z czego dwie skierowano na sklep, a jedną na ladę z kasą. Zaczęła jakby nigdy nic przechadzać się między stojakami, oglądając wyeksponowane artykuły. Kątem oka sprawdzała, czy któryś z mężczyzn wszedł za nią do środka. Bardzo w to wątpiła. Panowie czasami wpadali do takich butików, żeby kupić coś żonie czy przyjaciółce, lecz na ogół nie zostawali dłużej. Mężczyzna snujący się bez celu wśród stojaków z damską bielizną natychmiast wzbudziłby podejrzliwość. Trzej prześladowcy najwyraźniej zdawali sobie z tego sprawę, gdyż pozostali na zewnątrz, na czym Caroline zależało. Nadeszła pora na wykonanie ostatniego ruchu. Wybrawszy kilka sztuk bielizny, Caroline zapytała o przymierzalnie. Ekspedientka skierowała ją na tyły sklepu, gdzie na szczęście nie było kamer. Kobieta otworzyła jedną z kabin i Caroline schroniła się wewnątrz. Odstawiła torby na ziemię, zanim szczęknął zamek, po czym szybko wyjęła kilka przedmiotów i zabrała się do pracy. Liczyła się każda sekunda. Organizacja, która wysłała za nią swoich ludzi, nie lubiła, gdy ktoś znikał „w cieniu” i nie mógł być monitorowany. Uchyliwszy drzwi, Caroline wyciągnęła rękę z halką i poprosiła ekspedientkę o większy rozmiar. Kiedy kobieta oddaliła się, Caroline zamknęła drzwi i zniżając maksymalnie głos, rozpoczęła nagrywanie. Teraz czekało ją najtrudniejsze: wysłanie przekazu. Postanowiła posłużyć się możliwie najprymitywniejszą technologią, gdyż tylko taka gwarantowała dotarcie przekazu do odbiorcy. W duchu prosiła Boga, żeby jej się udało. Opuściwszy przymierzalnię, Caroline przeszła zdecydowanym krokiem do lady i zmuszając się do spokoju, sfinalizowała zakup. Musiała użyć całej siły woli, aby sprawiać wrażenie odprężonej i z uśmiechem żartować z gadatliwą ekspedientką. W pewnym momencie kątem oka dostrzegła, że mężczyzna o białych włosach mija wejście do butiku. Po zakończeniu transakcji Caroline dołączyła nową torbę do swej kolekcji, wyprostowała plecy i wyszła ze sklepu. Odniosła sukces. Ledwie stanęła w alejce, serce zaczęło jej walić. Nie miała już nic więcej do zrobienia; nie miała dokąd pójść. Zdawała sobie sprawę, jak to się skończy. Klucząc między klientami, ruszyła w stronę głównego wyjścia z centrum handlowego. Gdy rząd szklanych drzwi pojawił się w zasięgu jej wzroku, przyśpieszyła kroku. Chęć ucieczki była nie do opanowania. Caroline przestała z nią walczyć. Idący jej tropem mężczyźni chyba się tego domyślili, ponieważ w tej samej chwili przystąpili do ataku. Spóźnili się jednak.\nRozdział 1 Tereny wiejskie w stanie Wirginia, piątek, 48 godzin później Kurt Schroeder zerknął na swojego iPhone’a, kiedy koła jego niedużego nissana miażdżyły żwir na podjeździe posiadłości. Brak sygnału. To samo spotkało system nawigacji. Nie musiał włączać radia satelitarnego, by wiedzieć, że też padło. Totalny blackout zaczął się jakąś milę przed bramą – tak jak trzeba. Nikt z okolicznych mieszkańców nie powiązał zanikania sygnału z pojawianiem się właścicieli posiadłości. Jedni winili warunki atmosferyczne, drudzy – lubujący się w teoriach spiskowych – wskazywali na rząd, wystawiając się na pośmiewisko sąsiadów. Ludzie ci nie mieli pojęcia, jak blisko prawdy znaleźli się zwolennicy teorii spiskowych. Firma zwąca się Adaptive Technology Solutions opracowała technologię blokowania sygnału na użytek oddziałów armii amerykańskiej stacjonujących w Afganistanie i Iraku. ATS była jedną z najszybciej rozwijających się firm technologicznych, o których większość obywateli nawet nie słyszała. Będąc w praktyce ramieniem NSA – niewidzialnym ramieniem Agencji Bezpieczeństwa Narodowego – ATS wykonywała również wysoce tajne zadania dla biura Dyrektora Wywiadu Narodowego, Centralnej Agencji Wywiadowczej, Departamentu Obrony, Departamentu Stanu, Federalnego Urzędu Śledczego, Departamentu Bezpieczeństwa Narodowego, Departamentu Skarbu, Departamentu Sprawiedliwości i szeregu agend rządowych, w tym mało znanej United States Cyber Command – która to komórka zawiadywała amerykańskimi operacjami w cyberprzestrzeni. Bez względu na to, czy w grę wchodziło oprogramowanie, sprzęt, personel czy szkolenie, ATS znajdowała się w centrum wydarzeń. W gruncie rzeczy firma ta miała tyle powiązań – politycznych, wojskowych, wywiadowczych – z organizmem państwowym, że trudno by było dociec, gdzie kończy się Wuj Sam, a gdzie zaczyna ATS. O samej organizacji jednak nie było wiele wiadomo, co niezwykle odpowiadało jej szefom. Gdyby bowiem kiedykolwiek doszło do ujawnienia członków jej zarządu, lista niewiele by się różniła od waszyngtońskiego Who’s Who. Oprócz dwóch byłych szefów wywiadu w zarządzie ATS zasiadali: były wiceprezydent, trzej emerytowani sędziowie federalni, były minister sprawiedliwości, były sekretarz stanu, były przewodniczący Rady Rezerw Federalnych, dwaj byli sekretarze Departamentu Skarbu, trzej byli senatorowie i były sekretarz obrony. Niektórzy utrzymywali, że ATS to przykrywka NSA, natomiast zdaniem innych w jej powstaniu maczała palce CIA. Wszystko to oczywiście były czcze domysły. Każdy, kto miał jakieś pojęcie o ATS, tak naprawdę wiedział tylko o drobnym wycinku, w którego obrębie działał, a jego wiedza była bardzo skromna. Ta niezwykle tajna organizacja latami pracowała na to, by ukryć prawdę o sobie. To, co się rzucało w oczy, było zaledwie czubkiem góry lodowej. Przy naborze nowych współpracowników zawsze obowiązywały bardzo restrykcyjne zasady, a ostatnimi czasy ostrożność jeszcze się wzmogła. Członkowie ATS podzielali określony światopogląd, a do tego żywili głębokie przekonanie, że mogą nadawać kształt sprawom wewnętrznym i zagranicznym, ba, że są do tego stworzeni. Ich cele jednak nie nadawały się do rozpropagowania w mediach ani w Internecie. Wszyscy członkowie ATS niezwykle sobie cenili swoją anonimowość. Będąca własnością ATS posiadłość, wyposażona w wyszukane systemy antywywiadowcze i antypodsłuchowe, rozciągała się na przeszło dwustu akrach miłego dla oka wiejskiego krajobrazu Wirginii. Składał się na nią szereg budynków, z których centralna była okazała neoklasycystyczna budowla z czerwonej cegły ozdobiona od frontu grubymi białymi kolumnami. Posiadłość ochrzczono Walworth, wykorzystując nazwę zrujnowanego niewielkiego gospodarstwa położonego na południowym jej krańcu i pamiętającego czasy wojny o niepodległość. Faktyczne prawo własności skutecznie zaciemniały różne powiernictwa i zagraniczne korporacje. Brakowało zapisów w miejscowym wydziale ksiąg wieczystych i zdjęć satelitarnych na Google Earth. Oficjalnie posiadłość ta nie istniała, co było bardzo na rękę potężnym czynnikom stojącym za Adaptive Technology Solutions. Kurt Schroeder odwiedził Walworth kilkakrotnie, przy okazji nadzorowania instalacji sprzętu komputerowego i unowocześniania systemów bezpieczeństwa. Nigdy jednak nie był tutaj równocześnie z członkami zarządu firmy. W pełnym składzie widział ich tylko raz, kiedy towarzyszył swemu przełożonemu podczas zimowego spotkania na Wielkim Kajmanie, gdzie ATS także miała swoją siedzibę. Ze względu na ogromną zamożność wierchuszka firmy nigdy na niczym nie oszczędzała. Parking posiadłości w Wirginii przypominał luksusowy salon samochodowy handlujący Europejczykami: roiło się tam od aut marki BMW, Audi, Mercedes oraz wszelkiej maści SUV-ów. Pracownicy ochrony ustawili swoje pancerne czarne chevrolety suburbany nieco na uboczu. Schroeder wypatrzył wolne miejsce i zaparkował. Rzucił okiem w lusterko i otarł pot z czoła. Poprawiając węzeł krawata, zaczerpnął głęboko tchu. Jego przełożony – człowiek, który stał na czele ATS – bardzo przypominał jego świętej pamięci matkę. Oboje mieli raczej wybuchowe usposobienie. Schroeder wysiadł z mało imponującego, lecz sprawdzonego nissana i ruszył na przełaj przez parking, wyczuwając dym z palącego się drewna ulatujący przez jeden z licznych kominów. W drzwiach przywitał go Martin Vignon, szef ochrony korporacji. Podobnie jak podwładni nosił ciemny garnitur i wzorem tajnych służb miał zatkniętą za ucho minisłuchawkę. Był to wysoki mężczyzna o przeraźliwie bladej cerze i schludnie zaczesanych białych włosach. Przełożony Schroedera, który każdego obdarzał kpiącym przydomkiem, nazywał go za plecami Pudrem. Ilekroć to robił, większość pracowników uśmiechała się nieswojo albo puszczała to mimo uszu. Schroeder nie miał pojęcia, skąd Vignon się wziął ani jak zaczepił się w organizacji. Krążyły różne słuchy: jedni mówili, że jest byłym wojskowym, drudzy, że pracował w wywiadzie. Wszyscy zgadzali się co do jednego – Vignon był chamski i odpychający. Schroeder próbował raz zajrzeć w jego dossier, ale okazało się ono białą plamą. Wszystkie informacje zostały usunięte. Na temat Vignona i jego lodowatego sposobu bycia powstał nawet nieprzyjemny żart: ponoć dysponował nadprzyrodzoną mocą, tyle że zamiast widzieć duchy, tworzył je... Martin Vignon był jedynym Amerykaninem wśród ochroniarzy; pozostali pochodzili z Izraela i zostali osobiście dobrani przez szefa ochrony. Vignon skinął zdawkowo głową i ruchem brody skierował Schroedera ku dwóm swoim ludziom, z których jeden trzymał w ręku wykrywacz metalu. Biorąc pod uwagę jego rolę w strukturach ATS, taka procedura mu uwłaczała. Te tępaki z tajnych służb za bardzo się panoszyły. Nie chcąc urządzać sceny, Schroeder poddał się procedurze. Jednakże zanim dwóch osiłków z nim skończyło, pojawił się jego szef. – Gdzie się podziewałeś? – zapytał go. Pytanie było z gatunku głupich. Przełożony doskonale wiedział, gdzie podziewał się Schroeder. Dlatego Kurt nie silił się na odpowiedź. – Lepiej, żebyś miał dla mnie dobre wiadomości. Schroeder właśnie otwierał usta, żeby się odezwać, kiedy jego przełożony uciął krótko: – Nie tutaj. Gestem zaprosił go za próg i poprowadził przez szeroki hol do luksusowego gabinetu. Setki głów egzotycznych zwierząt zdobiły ściany. Płomienie w kominku przepędzały chłód zakradający się z zewnątrz. Schroeder czekał, aż przełożony pozwoli mu usiąść, zaproszenie jednak nie padło. Stał więc dalej. – No więc? – zapytał szef, podchodząc do barku i nalewając sobie drinka. Schroeder wziął głęboki oddech i wypuścił powietrze. – Przykro mi. Wciąż nic. – Jak to? – Niczego nie zlokalizowaliśmy. – Przestań mi wciskać ten kit z „my”. – Starszy mężczyzna odwrócił się i dodał: – Chyba wyraziłem się jasno. Zadanie wyznaczyłem tobie osobiście i nie dopuszczałem możliwości niepowodzenia. Craig Middleton był po sześćdziesiątce, miał szczupłą budowę ciała i kręcone siwe włosy, które przypominały druciak. Chociaż utrzymywał ciągłą opaleniznę i dbał o wybielone laserem zęby, najbardziej przykuwającą wzrok cechą jego fizjonomii były głęboko osadzone, podkrążone ciemnymi sińcami oczy. Craig Middleton – wbrew własnej opinii – nie był pociągającym mężczyzną. Schroeder obrzucił spojrzeniem jedwabny purpurowy krawat i dopasowaną doń kolorystycznie chusteczkę wyzierającą z kieszonki garnituru lubiącego się stroić przełożonego, po czym ukrywając swój niesmak, wyartykułował ostrożnie: – To tylko kwestia czasu. Nie musi się pan martwić. Nie odrywając spojrzenia od podwładnego, Middleton upił łyk whisky. – Lubisz swoją pracę, Kurt? – Słucham? – Pytam, czy lubisz swoją pracę. – Oczywiście, ja... Starszy mężczyzna potrząsnął głową i gestem uciszył podwładnego. – Mogłem wziąć pod swoje skrzydła każdego, tymczasem wziąłem ciebie. – Jestem za to panu bardzo wdzięczny i... – Nie wydaje mi się, abyś był mi wdzięczny, Kurt. Myślę, że jesteś rozpuszczony podobnie jak reszta twojego zepsutego, uprzywilejowanego pokolenia. Nie sądzę, abyś wiedział, co to ciężka praca. Co gorsza nie wiesz też, co to lojalność. Czy ty w ogóle masz pojęcie, ile ryzykowałem, wprowadzając cię w nasze szeregi i pozwalając ci awansować? Masz pojęcie? Schroeder miał pojęcie. Gdyby nie Craig Middleton, siedziałby teraz w więzieniu federalnym albo leżał w grobie. – Może pan być pewien mojej lojalności. Starszy mężczyzna pociągnął jeszcze jeden łyk, po czym spojrzał na zegarek. – Czyżby? Za dziesięć minut przyjdzie mi stanąć przed zarządem i świecić oczami, jakbym nie miał żadnej kontroli nad tą sytuacją, a wszystko przez to, że nie zrobiłeś, co do ciebie należało. – Mówimy o szukaniu igły w stogu siana. – W n a s z y m stogu siana, a to wielka różnica! – prychnął Middleton. – Jesteśmy właścicielami każdej pieprzonej słomki w tym stogu! Każdego kamienia. Każdej rynny. Każdego sękatego drzewa. Wiemy nawet o tym, kiedy ktoś zmienia zdanie! Nie mów mi więc, że nie mamy niczego. Dałem ci do dyspozycji wszystko, co tylko zechcesz. Dlatego lepiej wróć do mnie z rezultatami, i to szybko. Rozumiesz? Schroeder pokiwał głową. – Nie waż się, kurwa, na mnie kiwać! – warknął Middleton. – Odpowiadaj! – Tak, sir. Rozumiem, sir – odezwał się Schroeder. Wtedy jego przełożony uniósł rękę i wskazał drzwi. Rozmowa dobiegła końca. Gdy Schroeder opuszczał budynek i wsiadał do samochodu, Middleton zajął miejsce za biurkiem i podniósł słuchawkę szyfrowanego telefonu, zwanego BSE – Bezpiecznym Sprzętem Elektronicznym. Przesunął przez szczelinę podrobioną kartę NSA, po czym wybrał numer. Połączenie odebrano po dwóch sygnałach. – Jaki wyrok? – Moim zdaniem kłamie – rzekł Middleton. – Co mam zrobić? – Śledź go. – A jeśli faktycznie kłamie? – Dodaj go do listy.\nRozdział 2 Paryż, poniedziałkowy wieczór – Mają broń! – ryknął Scot Harvath, rzucając się do wnętrza mieszkania, gdy grad kul rozsiekł w drzazgi futrynę drzwi, w których jeszcze przed chwilą stał. Powaliwszy Riley Turner na ziemię, okręcił się i leżąc na plecach, kopnięciem zatrzasnął drzwi. – Ruchy! Ruchy! Ruchy! – ponaglił, wstając na nogi, jednakże Riley nawet nie drgnęła. Spoglądając w dół, Harvath dostrzegł krew i kawałki mózgu wyrwane z jej głowy przez jedną z kul. Nie musiał sprawdzać pulsu. Nic by to nie dało. Riley nie żyła. Na ułamek sekundy wszystko wokół niego zamarło. Równocześnie zadziałał jego instynkt samozachowawczy, a oprócz niego włączyły się także nawyki ze szkolenia. Wstrząs spowodowany śmiercią Riley został zepchnięty w najdalszy zakamarek umysłu, aby Harvath mógł się skupić na tu i teraz. Przesuwając ręce wzdłuż ciała zabitej partnerki, szukał broni, której jednak nie znalazł. Zostawił Riley na podłodze holu wejściowego, skoczył na równe nogi i pobiegł do salonu. Musiał przeżyć za wszelką cenę. Wszystkie kryjówki Grupy Carltona miały taki sam rozkład. Harvath skierował się ku kanapom, zerwał siedzisko pierwszej z brzegu i natychmiast rzucił je na ziemię, spostrzegłszy pod spodem zwinięty materac. To w tej drugiej kanapie znajdzie przybornik. Przyborniki zostały opracowane przez pion wywiadowczy. Chociaż można je było dostosować do różnych potrzeb w zależności od zadania, najczęściej zawierały wszystko, czego agent mógł potrzebować na terenie obcego kraju i co było dlań trudno dostępne: gotówka, bezpieczne karty SIM, aparaty komórkowe, wytrychy, mała apteczka, pluskwy, plastikowe kajdanki, taser, granaty dymne, sprężynowiec, narzędzie uniwersalne, celownik na podczerwień ze wskaźnikiem laserowym, poręczny pistolet, tłumik, magazynki, zapasowa amunicja oraz parę innych rzeczy. Zrzuciwszy poduszki siedziska drugiej kanapy, Harvath usunął podtrzymujący je panel i odsłonił podłużną metalową skrzynkę. Wstukał kod, zaświeciła się zielona kontrolka i elektroniczny zamek szczęknął. Otwierając wieko, słyszał kroki strzelców w holu, ale i tak od dłuższej chwili wiedział, że nie ma wiele czasu. To, że używali broni z tłumikami, i przede wszystkim to, że udało im się bez trudu namierzyć ściśle tajną kryjówkę, świadczyło o ich zawodowstwie. Co więcej, to nie były paryskie slumsy, gdzie przemoc i wystrzały przejdą niezauważone. Nawet broń z tłumikiem wydaje słyszalny, charakterystyczny odgłos. Było zatem bardzo prawdopodobne, że sąsiedzi zdążyli już zawiadomić policję. Strzelcy działali więc pod presją czasu: chcieli wykonać zadanie i opuścić budynek. Harvath także musiał działać szybko. Czując, jak serce mu wali i pompuje adrenalinę razem z krwią, wyszarpnął ze skrzynki czterdziestkępiątkę glocka i błyskawicznie nakręcił tłumik na lufę. Przeładował broń, wepchnął dwa zapasowe magazynki do kieszeni i złapał kilka granatów dymnych. Zgasił światło palące się w salonie, ponieważ potrzebna mu była każda przewaga. Wyglądając do holu, zobaczył, że ciało Riley leży nadal w tym samym miejscu. Złapał granat dymny, uderzył zapalnikiem o udo, po czym wrzucił do holu. Granat spadł na podłogę, przetoczył się kawałek i z sykiem zaczął uwalniać chmurę gazu pieprzowego. Coś takiego na pewno nie zniechęci zawodowców, ale może chociaż ich powstrzyma na trochę, wywołując zaskoczenie. Każdy, kto przygotowuje się do wtargnięcia do czyjegoś mieszkania, spodziewa się przeszkód z mebli oraz strzałów uzbrojonego przeciwnika; w takiej sytuacji gaz pieprzowy jest z lekka nie na miejscu – i właśnie dlatego Harvath go zastosował. Rzecz jasna wszyscy prawdziwi zawodowcy mają w trakcie szkolenia kontakt z gazem pieprzowym i potrafią wytrzymać jego skutki, niemniej to żadna przyjemność, gdy wilgotnieją wszystkie śluzówki, z oczu ciekną łzy, a z ust ślina. Człowiek ma wrażenie, że w płuca kłuje go tysiąc igieł. Najgorsze ze wszystkiego jest pieczenie oczu i pogorszenie wzroku, na co najbardziej liczył Harvath. Dzięki temu mógł całą uwagę poświęcić tylnemu wyjściu. Żadna kryjówka nie miała tylko jednego wyjścia. Musiało być co najmniej dwoje drzwi. To, że strzelcy nie tylko zlokalizowali kryjówkę, ale też zaczekali, aż się pojawi w progu, powiedziało Harvathowi, że mieli dostęp do zbyt dużej liczby informacji i pilnie odrobili zadanie domowe. Z pewnością obstawili wszystkie drzwi, co znacznie pogarszało jego sytuację. Harvath nigdy wcześniej tutaj nie był, choć odwiedzał podobne miejsca w Paryżu. Zwłaszcza w starszych budynkach znajdowało się dodatkowe wejście dla służby, najczęściej przez kuchnię. Jeśli nawet było, na pewno zostało obstawione. Bardzo możliwe, że w chwili gdy Harvath o nim myślał, drugi zespół szykował się do szturmu od tamtej strony. Lepiej tego nie sprawdzać na własnej skórze. Wślizgnął się do kuchni i zamarł, nasłuchując i omiatając spojrzeniem całe wnętrze. Równoległe smugi światła wpadały przez parę dawno niemytych okien. Drzwi na przeciwległym końcu pomieszczenia – tak jak zakładał – powinny prowadzić na zewnątrz. Uspokajając oddech, Harvath poprawił uchwyt na rękojeści broni. Nie słyszał nikogo po drugiej stronie, ale to jeszcze nic nie znaczyło. Dość, że wyczuwał obecność przeciwnika. Harvath był drapieżnikiem, znajdował się u szczytu łańcucha pokarmowego. To nie na niego polowano; zazwyczaj on polował na innych. Ktokolwiek postawił na nim krzyżyk, popełnił naprawdę wielki błąd. Przekradając się bezszelestnie w lewo, otworzył szafkę pod zlewem i przetrząsnąwszy jej zawartość, znalazł to, czego szukał. Zdjął zakrętkę z butelki płynu do mycia naczyń, na palcach przeszedł do drzwi i wylał zawartość na podłogę. Pustą butelkę umieścił w zlewie, po czym wycofał się z kuchni. Chociaż gaz pieprzowy nadal unosił się chmurą w holu wejściowym, Harvath zaczynał go też czuć w miejscu, w którym stał teraz. Oczy nie zaczęły mu jeszcze łzawić, ale to była tylko kwestia czasu. Wziął ostatni głęboki oddech i chwycił pewniej broń, czując, jak ogarnia go chłodny spokój. Lada moment. Pięć sekund później usłyszał wyraźny trzask zza drzwi wejściowych – to automatyczny timer wyłączył oświetlenie. – Raz... Dwa... – zaczął odliczanie. Zanim doszedł do pięciu, przeciwnik przypuścił równoczesny atak na frontowe i tylne drzwi.\nRozdział 3 Przeszkody, które zastosował Harvath, zaskoczyły oba zespoły. Dwaj mężczyźni, którzy wpadli przez drzwi kuchenne, poślizgnęli się na kałuży płynu do naczyń i runęli na ziemię w plątaninie rąk i nóg. Wszedłszy do kuchni, Harvath trafił pierwszego w głowę, a drugiego w plecy. Opuszczał kuchnię, gdy drugi z mężczyzn – ten, który dostał w plecy – uniósł broń i próbował wystrzelić. Harvath zareagował błyskawicznie, pakując mu dwie dodatkowe kulki w skroń, co posłało zwiotczałego napastnika z powrotem na podłogę. Harvath znalazł się przy nim w dwóch krokach, odsłonił połę marynarki i przytknął dłoń do torsu nieboszczyka. Kamizelka kuloodporna. Od strony holu dobiegło stłumione kaszlnięcie strzału, gdy ktoś najwyraźniej wpakował dodatkową kulkę w zwłoki Riley, upewniając się, że nie zmartwychwstanie. Harvath wiedział, że absolutnie nic nie mógł dla niej zrobić. Nawet gdyby Riley żyła, pierwsza pomoc obejmowałaby przede wszystkim wystrzelanie wroga. Przerwa na udzielenie pomocy partnerowi równałaby się śmierci obojga. Riley przeszła to samo szkolenie co on i na jego miejscu postąpiłaby identycznie. Zachowałaby spokój i skupiła się na próbie ucieczki, nawet gdyby jej partner zginął. Tak zachowywali się odpowiedzialni zawodowcy. Harvath wiedział, co ma robić, lecz gniew wziął nad nim górę. Przyjął niebezpieczniejszą i brutalniejszą strategię i nie zamierzał stąd wyjść, dopóki wszyscy napastnicy nie padną trupem. Nadal mając przewagę zaskoczenia, przeciął salon i zakradł się bliżej holu. Strzelcy wiedzieli, że jest w środku, lecz nie mieli pojęcia gdzie. Za to on doskonale znał ich pozycje i zaczął posyłać kule przez ścianę. Za trzecim strzałem usłyszał jęk mężczyzny i głośny łomot, gdy ten upadł na podłogę. Jego kumpel zorientował się, co jest grane, i jął odpowiadać ogniem przez ścianę. Jednakże Harvath zdążył już zmienić magazynek w swoim glocku i zająć nową pozycję. Podczas gdy napastnik pruł z broni w ścianę pomiędzy holem i salonem, Harvath niczym duch wychynął na przeciwnym końcu holu. Gaz pieprzowy wyciskał mu łzy z oczu, nie czekał więc, tylko złożył się do strzału i pociągnął za spust. Kula trafiła prosto w głowę. Harvath odwrócił się od padającego ciała do mężczyzny postrzelonego wcześniej przez ścianę – ten leżał na podłodze, ale wciąż zipał. Właśnie unosił rękę z bronią, gdy Harvath ponownie pociągnął za spust, trafiając paręnaście centymetrów nad skrajem kamizelki kuloodpornej, w gardło. Pistolet wypadł z dłoni napastnika, gdy z rany trysnęła fontanna krwi. Harvath wykończył rannego, strzelając mu w nasadę nosa, a następnie dla pewności wpakował jeszcze jedną kulkę w jego kumpla. Czując palenie w płucach i pieczenie pod powiekami i ledwie panując nad cieknącym nosem, wycofał się z holu i biegiem wrócił do salonu. Łaknął haustu czystego powietrza, najchętniej otworzyłby szeroko okno i odetchnął głęboko, wiedział jednak, że nie może tego zrobić. Przeciwnik mógł mieć więcej ludzi, rozmieszczonych także na zewnątrz; pomiędzy nimi mógł się znajdować snajper. Harvath trzymał się więc z dala od okien i szybko przemieszczał w mrocznym wnętrzu. W oddali słyszał syreny zbliżających się wozów francuskiej policji. Namierzył czarny plecak Riley, w którym znalazł portfel, paszport i jakieś drobiazgi. Umieścił w środku resztę przedmiotów z przybornika i zasunął zamek. Jedna z szaf kryjówki zawierała komplety ubrań na zmianę. Harvath pośpiesznie narzucił na siebie obszerną marynarkę, aby ukryć muskularną sylwetkę, i złapał czapeczkę bejsbolową, chcąc zakryć czymś ciemne włosy. Nie było to najlepsze przebranie, ale lepszy rydz niż nic. Z plecakiem Riley na ramieniu wrócił do holu na chwilę dość długą, by zrobić zdjęcia martwej kobiecie i dwóm zabitym napastnikom, którzy wyglądali na nie więcej niż dwadzieścia parę lat. Przejrzał ich kieszenie, nic jednak nie znalazł – ani skrawka papieru. Nie licząc broni i zapasowych magazynków, nie mieli przy sobie niczego. Ze sprzętu elektronicznego nosili tanie krótkofalówki i słuchawki, najpewniej zakupione w jakiejś hurtowni albo na wyprzedaży garażowej. Nie tracąc czasu na pożegnanie z Turner, wrócił do kuchni, gdzie obszedł się ze zwłokami pozostałych dwóch mężczyzn w podobny sposób i z podobnym wynikiem: obydwaj byli młodzi, na pewno przed trzydziestką, i nie nosili w kieszeniach niczego inkryminującego. Zazwyczaj zabójcy są starsi, bardziej doświadczeni. Jednakże poza wiekiem wszystko wskazywało na profesjonalizm tej czwórki. Porwawszy ścierkę i karton mleka z lodówki, Harvath cisnął na tylne schody granat dymny. Nasłuchiwał jakichś odgłosów, a gdy teren wydał mu się czysty, zaczął ostrożnie schodzić służbową klatką schodową. Po dotarciu na parter oddalił się od granatu dymnego i nasączył ścierkę mlekiem z kartonu. Następnie przetarł nią twarz i włosy, aby pozbyć się resztek gazu pieprzowego. Po wszystkim wyrzucił ją i włożył czapeczkę. Wyjął baterię, kartę pamięci i kartę SIM ze swojego telefonu. Umieścił wszystko w lewej kieszeni marynarki. Po chwili do tych przedmiotów dołączył tłumik odkręcony z glocka. Pistolet trafił do prawej kieszeni, gdzie mógł go trzymać w dłoni i w razie potrzeby wystrzelić przez podszewkę. W końcu przyszła pora wyjść na ulicę. Budynek, w którym mieściła się kryjówka grupy, stanowił część kamienicy wzniesionej na planie owalu, ze wspólnym podwórkiem. Zstąpiwszy ze schodów i przeciąwszy podwórko, Harvath dotarł do bramy innego budynku, skąd wychodziło się na zupełnie inną ulicę. Był tylko jeden sposób, aby się przekonać, czy napastnicy pomyśleli o wszystkim... Lewą ręką postawił kołnierz marynarki i stanął na chodniku. Rozejrzał się szybko. Ludzie, których wypatrywał, byli łatwi do wyłapania nawet w największym tłumie: charakteryzowali się określoną sylwetką, określoną postawą. W pobliżu kręciło się parę osób, jednakże żadna z nich nie zwróciła na Harvatha uwagi. Odwrócił się w kierunku północnym i zaczął iść. Musiał jak najszybciej wydostać się z Paryża. Musiał dotrzeć w jakieś bezpieczne miejsce, skąd mógłby zawiadomić Reeda Carltona – szefa Grupy – o śmierci Riley i spaleniu ich kryjówki. Dźwięki syren policyjnych były wszechobecne. Wkrótce cały kwartał ulic zostanie odcięty kordonem. Harvath przyśpieszył kroku. Zdawał sobie sprawę, że policja w końcu sprawdzi nagrania z kamer przemysłowych. Paryż, podobnie jak Londyn i Chicago, nie był dobrym miejscem do przeprowadzania takich akcji. W metropoliach roiło się od kamer, dzięki którym władze nagrywały wszystkich i wszystko, co się działo. Harvath mógł tylko wtulić głowę w ramiona i schować brodę w kołnierz, w nadziei że uniknie rozpoznania. Przemieszczając się, rozważał swoje opcje. Mógł ukraść samochód, ale to tylko zwiększyłoby szanse, że zostanie schwytany. Musiał opuścić Paryż, a potem także Francję, najszybciej jak się da i niezauważenie. Dlatego jego wybór padł na pociąg. W Paryżu jest siedem dużych dworców kolejowych, które zapewniają połączenia krajowe i zagraniczne. Harvath musiał podjąć decyzję, dokąd się udać. Wiedział, że na razie powinien zostać w granicach Unii Europejskiej. Chociaż miał przy sobie podrobiony włoski paszport, przekraczając granicę UE ryzykowałby kontrolę celną. Zważywszy na zawartość plecaka, wolał jej uniknąć. Musiał wybrać miejsce, w którym ktoś będzie w stanie mu pomóc. Jednakże dopóki nie odkryje, co właściwie się dzieje, powinien się trzymać z dala od kontaktów zawodowych. Jeśli skorzysta z pomocy kogoś niezaangażowanego, będą mniejsze szanse na to, że zostanie z tą osobą powiązany i wyśledzony. Mijając cmentarz Montparnasse, przeglądał w głowie listę zaufanych – jak sądził – osób. Gare de Montparnasse, najbliżej leżący dworzec kolejowy, oferował połączenia z zachodnią i południowo-zachodnią Francją. Stamtąd Harvath mógłby udać się do Hiszpanii i Kraju Basków, gdzie znał kogoś, kto mógł mu pomóc. Pytanie, czy o tej godzinie są jakieś pociągi w tamtą stronę. Ostatecznie uznał, że lepiej do jego celów posłuży Gare d’Austerlitz, skąd odjeżdżały bezpośrednie pociągi do Hiszpanii. Nieopodal rue Boissonade złapał taksówkę i kazał się zawieźć na Gare de Lyon, położony na przeciwnym brzegu rzeki niż Gare d’Austerlitz. Na miejscu kupił bilet na przejazd pierwszą klasą TGV z Paryża do Lyonu, posługując się własnym paszportem, gdy kasjer poprosił o dowód tożsamości. Harvath nie miał najmniejszego zamiaru jechać do Lyonu, uznał jednak, że im więcej fałszywych tropów zostawi, tym lepiej. Wymknąwszy się z dworca, zastosował wszelkie znane techniki, by sprawdzić, czy nie ma ogona. Na koniec przeszedł na drugi brzeg Sekwany i wkroczył na Gare d’Austerlitz. Na rozkładzie jazdy widniał nocny pociąg Paryż-Hendaye. Hendaye to miasteczko we francuskiej części Baskonii, tuż przy granicy z Hiszpanią. Była to, jak się okazało, najprostsza i najszybsza trasa, tak więc Harvath kupił bilet drugiej klasy, płacąc za niego gotówką. Na podorędziu miał podrobiony włoski paszport, ale kasjerka nawet nie zapytała go o dowód tożsamości. Mając bilet w ręku, musiał tylko nie rzucać się w oczy do czasu odjazdu pociągu. Wsiadł do przedziału o 23.06, na pięć minut przed ostatnim gwizdkiem. Pozwolił sobie na opuszczenie powiek, dopiero gdy pociąg wyjechał za przedmieścia Paryża. Ale nawet wtedy tylko markował sen. Zbyt wiele ostatnio się wydarzyło. Prawie nic nie trzymało się kupy. Umysł Harvatha pracował na najwyższych obrotach, próbując złożyć w całość kawałki układanki i wymyślić, co dalej. Bardzo chciał się skontaktować ze swoim przełożonym, lecz musiał stosować się do reguł. A te były jasne: w sytuacji takiej jak ta agent nie może podejmować żadnych prób kontaktu, dopóki nie znajdzie się w bezpiecznym miejscu. A później też musi zachować wzmożoną ostrożność i uważać na każdy swój krok. Na razie bez przerwy odtwarzał w pamięci sceny z paryskiej kryjówki. Wciąż nie potrafił uwierzyć, że Riley Turner, którą zaczął poznawać również na gruncie towarzyskim, nie żyje. To był dla niego wielki cios. Jak to do cholery się stało?... To było zaledwie pierwsze z długiego szeregu pytań, które gnębiły Harvatha. Nikt spoza ich grupy nie powinien był wiedzieć o tej kryjówce. Carlton wysłał go do Paryża z pewnym zadaniem. Zgodnie z instrukcjami, po zakończeniu sprawy udał się do kryjówki. Nie miał pojęcia, że Riley też tam będzie, ale kiedy ją zobaczył w progu, niezmiernie się ucieszył. W tej samej chwili padły strzały i Riley zginęła. Co tam robiła? Co Carlton trzymał dla nich w zanadrzu? Czyżby ktoś zdradził? Ktoś z organizacji?... Wychodząc z kamienicy, Harvath złożył sobie obietnicę, którą teraz w duchu powtórzył. Nawet gdyby miał walczyć do ostatniej kropli krwi, dowie się, kto stał za tym atakiem, i dopilnuje, aby ta osoba zapłaciła życiem.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Czarna_lista-ebookRO/p04010927i040" target="_blank" title="Czarna lista [Brad Thor] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Czarna lista [Brad Thor] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>