Za nami obrady listopadowej sesji rady miejskiej Strumienia. Radni podjęli wszystkie projekty uchwał zgodnie z porządkiem obrad.\nSerdecznie zapraszamy na wykład dotyczący historii Zabłocia, który odbędzie się 8 grudnia o godzinie 18.00 w Zabłociu przy ul. Bielskiej 24 w sali OSP Zabłocie. Wykład przedstawi student historii Uniwersytetu Jagiellońskiego Maciej Krzyżanek.\nBurmistrz Strumienia informuje, że w Urzędzie Miejskim w Strumieniu na tablicy ogłoszeń oraz na stronie internetowej urzędu zostały zamieszczone wykazy nieruchomości gminnych przeznaczonych do oddania w dzierżawę zawierające następujące nieruchomości.


Rodzina Połanieckich/I/II | Ogród Petenery | Fandom\n←I Rodzina Połanieckich • Tom I • II • Henryk Sienkiewicz III→\nGdy z nimi powrócił, Połaniecki spytał go, czy nie ma w domu zwyczaju schodzić się w jadalnym pokoju na śniadanie.\n— Nie, starszy pan jeździ na sumę, a potem idzie do kanonika, więc panienka woli jeździć na ranną mszę.\nTego Gątowskiego Połaniecki znal małym chłopcem. Za owych czasów przezywał go "niedźwiadkiem", był to bowiem chłopak tłusty, niezgrabny i mrukliwy. Służący objaśnił, że ojciec pana Gątowskiego umarł od lat sześciu i młody sam gospodarzy w sąsiednim Jałbrzykowie.\n"Konkurent!" — pomyślał Połaniecki.\n— A ty czym jesteś?\n— Idźże się spytać, kiedy można będzie widzieć się z panem.\nI przez sień poprowadził go do pokoju leżącego z drugiej strony domu. Połaniecki wszedł i w pierwszej minucie nie poznał pana Pławickiego. Pamiętał go mężczyzną w sile wieku i nader pięknym; obecnie stał przed nim człowiek stary, z twarzą pomarszczoną jak pieczone jabłko, której małe, uczernione wąsiki próżno usiłowały nadać pozór młodości. Tak one, jak również czarna, zaczesana z, boku czupryna, oznaczały tylko nie wygasłe dotąd pretensje.\n— Stach! Jak się masz, drogi chłopcze? Chodź tu!\n— Jak się wujaszek ma? — spytał wreszcie, sądząc, że ten tytuł, jaki zresztą dawał w latach dziecinnych panu Pławickiemu będzie najlepiej odpowiadał uroczystemu nastrojowi przyjęcia.\n— Jak się mam? — powtórzył pan Pławicki — niedługo mi już! niedługo! Ale właśnie dlatego witani cię tym serdeczniej w moim domu... po ojcowsku!... I jeśli błogosławieństwo człowieka stojącego nad grobem, a zarazem najstarszego członka rodziny, ma w twoich oczach jaką cenę, to ci je daję.\nI chwyciwszy powtórnie za głowę Połanieckiego ucałował ją i przeżegnał. Młody człowiek zmieszał się jeszcze bardziej i na twarzy jego odbił się przymus. Matka jego była krewną i przyjaciółką pierwszej żony pana Pławickiego. Z nim samym nie łączyły jej nigdy, o ile pamiętał, serdeczniejsze stosunki, więc ta uroczystość przyjęcia, do której jednak mimo woli musiał się dostrajać, była mu ogromnie przykra. Sam Połaniecki nie miał najmniejszych uczuć rodzinnych dla pana Pławickiego, więc myślał w duchu: "Ta małpa błogosławi mnie, zamiast gadać o pieniądzach" — i chwyciła go pewna złość, która mogła mu być pomocną do postawienia jasno rzeczy. Tymczasem pan Pławicki rzekł:\n— Siadaj teraz, drogi chłopcze, i bądź jak u siebie.\n— Bo to Marynia rano wyjeżdża do kościoła. Przepraszam cię także, żem ci nie odstąpił mego pokoju, ale ja, stary, przyzwyczaiłem, się tu spać. To moje gniazdo...\nPołaniecki powiódł mimo woli oczyma za ruchem ręki. Niegdyś ten pokój był dla niego ustawiczną pokusą, wisiała w nim bowiem broń pana Pławickiego. Od dawnych czasów zmieniło się w nim tylko obicie, które teraz było różowe, przedstawiające w nieskończonej ilości kwadratów młode pasterki, ubrane a la Watteau i łowiące ryby na wędkę. W oknie stała toaleta, biało nakryta, z lustrem w srebrnych ramach, zastawiona mnóstwem słoików, pudełek, f1aszeczek, szczotek, grzebieni, pilniczków do paznokci itd. Obok, w kącie — fajczarnia z bursztynowymi głowami cybuchów; na ścianie, nad kanapką — dzicza głowa, pod nią dwie dubeltówki, torba, trąbki i w ogóle przybory myśliwskie; w głębi stół z papierami, dębowe półeczki z, pewną ilością książek; wszędy pełno gratów, mniej więcej potrzebnych i ładnych, zwiastujących jednak, że mieszkaniec tego pokoju jest osią, naokoło której obraca się wszystko w domu, i że sam o siebie dba wielce. Jednym słowem, był to pokój starego kawalera i egoisty, pełnego drobiazgowej troskliwości o swą wygodę i pełnego pretensji.\n— Było ci tam. dosyć wygodnie? Jak spędziłeś noc?\n— Dziękuję, doskonale: wstałem późno.\n— Z tydzień jaki przecie u mnie zabawisz. Połaniecki, który był bardzo żywy. podskoczył na krześle.\n— Chyba wuj wie, że ja mam interesa w Warszawie i wspólnika, który sam jeden pilnuje teraz całej roboty. Dlatego muszę wyjechać jak najwcześniej ii pragnąłbym dziś jeszcze załatwić sprawę, dla której przyjechałem.\nNa to pan, Pławicki odezwał się z pewną serdeczną powagą:\n— Nie, mój chłopcze. Dziś jest niedziela, a oprócz tego uczucia rodzinne powinny iść przed interesami. Dziś witam cię i przyjmuję jako krewnego — jutro, jeśli chcesz, wystąpisz jako wierzyciel. Tak jest. Dziś przyjechał do mnie mój Stach, syn mojej Anny! Do jutra! Tak być powinno, Stachu. Mówi ci starszy krewny, który cię kocha i dla którego powinieneś to zrobić...\nPołaniecki, spojrzawszy w okno, dojrzał różową panienkę w słomianym kapeluszu wysiadającą z powoziku.\n— Miałem, przyjemność... wczoraj.\n— Drogie dziecko! Nie potrzebuję ci mówić, że żyję tylko dla niej...\nMarynia weszła szybko z kapeluszem przewieszonym na wstążkach przez ramię i uściskawszy ojca, podała rękę Połanieckiemu. W różowej, perkalowej sukni wyglądała nadzwyczaj zgrabna i ładna. Było w niej coś z nastroju niedzielnego, a przy tym z rzeźwości poranku, który był pogodny i jasny. Włosy miała nieco roztargane przez kapelusz, policzki zarumienione — młodość biła od niej. Połanieckiemu wydała się dziś i weselsza, i ładniejsza, niż była wczoraj.\n— Suma będzie dziś trochę później — rzekła do ojca — bo kanonik zaraz po rannej mszy pojechał do młyna dysponować Siatkowską. Z nią bardzo źle. Ma papa jeszcze z pół godziny czasu.\n— Dobrze — odrzekł Pławicki. — Przez ten czas poznacie się bliżej ze Stachem Połanieckim.\nMówię ci: wykapana Anna! Ale tyś jej nigdy nie widziała. Pamiętaj też, Maryniu, że on jutro, jeśli zechce, będzie naszym wierzycielem, ale dziś to tylko krewny i gość.\n— Pani tak późno poszła spać wczoraj — rzekł Połaniecki — a dziś była na rannej mszy!\n— Była na wyjezdnym.\n— Dosyć. To prawie jedyna moja znajomość w Warszawie. I przy tym bardzo lubię panią Emilię.\n— Powiedz mi, mój chłopcze — spytał pan Pławicki biorąc ze stołu parę świeżych rękawiczek i wkładając je do kieszeni na piersiach — czym ty się właściwie zajmujesz w Warszawie?\n— Ja jestem tym, co nazywają "aferzysta". Mam. dom komisowo handlowy na spółkę z niejakim Bigielem. Spekuluję na zbożu, na cukrze, czasem na lasach i na czym się da.\n— Jestem technik. Ale nie mogłem po powrocie znaleźć zajęcia przy żadnej fabryce i puściłem się na handel, tym bardziej że miałem i o tym jakie takie pojęcie i że we w spółce byłem już od lat czterech, choć interesa prowadził sam Bigiel. Ale właściwym moim zawodem jest farbiarstwo.\n— Teraz takie czasy, że trzeba się do wszystkiego brać — rzekł z godnością pan Pławicki.\n— Nie ja ci to będę brał za złe. Byle zachować dawne uczciwe tradycje rodzinne — żadne zajęcie nie hańbi człowieka.\nA Połaniecki, któremu na widok panny powrócił dobry humor i którego rozbawiła nagle "grandezza" pana Pławickiego, pokazał swoje zdrowe zęby w uśmiechu i odpowiedział:\n— Bo tu tylko z Żydami trudno, a zresztą konkurencja łatwa. Ale i z Żydami, byle nie wydawać manifestów antysemickich i spokojnie swoje robić, można trafić też do ładu. Co do pani Emilii jednak, ona się tyle zna na interesach, ile jej mała Litka.\nPan Pławicki zauważył tymczasem, że czas na sumę, i począł się żegnać z panną Marynią tak, jakby wyjeżdżał w kilkumiesięczną podróż, następnie uczynił jej na głowie znak krzyża i wziął kapelusz. Panienka uścisnęła rękę Połanieckiego żywiej niż przy porannym powitaniu, ten zaś, siadając do powoziku, powtarzał sobie w duchu:\nZa aleją, którą Połaniecki przyjechał dnia wczorajszego, powozik wytoczył się na drogę, gdzieniegdzie tylko wysadzoną starymi i popróchniałymi brzozami stojącymi w nierównych odstępach. Po jednej stronie ciągnęło się pole kartoflane, po drugiej jeden ogromny łan żyta, z ociężałymi już i pochylonymi kłosami, który zdawał się spać w spokojnym powietrzu i w pełnym świetle słonecznym. Między brzozami przelatywały przed powozem sroki i dudki. W dali widać było. idące ścieżkami przez płową toń zbóż i zanurzone w niej po pachy dziewki wiejskie, w czerwonych chustkach na głowie, podobne do kwitnących maków.\n— Niezłe. Robi. się, co w ludzkich siłach, a co Bóg da, to da. Jesteś młody, mój drogi, więc dam ci jedną przestrogę, która ci się w przyszłości przyda. Zrób zawsze, co do ciebie należy, a resztę zdaj na Pana Boga. On najlepiej wie, czego nam potrzeba. Urodzaj tego roku będzie dobry — i wiedziałem to z góry, bo jak mnie ma Bóg czym dotknąć, to mi zsyła znak.\n— Nie ma dziury — rzekł przymykając oczy i potrząsając tajemniczo głową pan Pławicki.\n— Nie sprowadzę, bo jeśli taka jest wola boża, żeby ta mysz była dla mnie znakiem i ostrzeżeniem, to nie chcę iść przeciw tej woli. Otóż tego roku nic mi się nie pokazało. Mówiłem to Maryni... Może Bóg zechce w jakikolwiek sposób okazać, że czuwa nad naszą rodziną. Słuchaj, mój drogi: wiem, że ludzie gadają, że jesteśmy zrujnowani, a przynajmniej w bardzo złych interesach. Otóż sam osądź: Krzemień, wraz ze Skokami, z Magierówką i Suchocinem, ma około dwustu pięćdziesięciu włók. Jest tam około sześćdziesięciu tysięcy rubli Towarzystwa — i nic więcej, i około stu tysięcy długów hipotecznych, wraz z twoją sumą. Więc mamy już sto sześćdziesiąt tysięcy. Liczmy teraz tylko po trzy tysiące rubli włókę, to uczyni siedmset pięćdziesiąt tysięcy — razem: dziewięćset dziesięć tysięcy...\n— Jak to? — przerwał ze zdumieniem Połaniecki — to wuj liczysz długi do swego majątku?\n— Żeby majątek był nic niewart, to by mi nikt grosza na niego nie dal, więc muszę doliczyć dług do wartości majątku...\nA Połaniecki pomyślał: "Wariat, z którym nie ma co gadać" — i słuchał dalej w milczeniu.\n— Wiesz, co mi także przychodzi do głowy? Skoro jesteś "aferzystą", weź się ty do tego interesu. Znajdź sobie tylko wspólników\n— Co panna Maria myśli o tym marglu?\n— To nasz kościółek, który musisz pamiętać. Wszyscy Pławiccy tu leżą i ja wkrótce będę leżał. Nigdzie nie modlę się lepiej jak tu.\n— Jest bryczka Gątowskiego, kocz Zazimskich, powozik Jamiszów i kilka innych.\nJamiszów musisz także pamiętać. Ona — niepospolita kobieta; on — niby wielki agronom i radca, ale safanduła, który nie rozumiał jej nigdy.\nW tej chwili poczęto dzwonić na wieżyczce kościelnej..\n— Spostrzegli nas i dzwonią — rzekł pan Pławicki — suma zaraz wyjdzie... Zaprowadzę cię po mszy na grób mojej pierwszej żony; pomódl się za nią, bo to przecie twoja ciotka... Zacna była kobieta, świeć jej, Panie!\n— A pani Jamiszowa, była kiedyś bardzo, piękna? Czy to ta sama?\nTymczasem zajechali i obszedłszy kościół weszli bokiem do zakrystii, nie chcąc przeciskać się przez tłum. Panie siedziały w bocznych ławkach, tuż przed stallami. Pan Pławicki zajął ławkę kolatorską, w której byli tylko, państwo Jamiszowie: on, człowiek wyglądający bardzo staro, z twarzą inteligentną i zgnębioną; ona, kobieta dobrze pod sześćdziesiąt, ubrana niemal tak jak panna Marynia, to jest w suknię perkalową i słomiany kapelusz. Pełne grzeczności ukłony, jakie jej począł składać pan Pławicki, i uprzejmy uśmiech, z, jakim mu je oddawała, wskazywały, że panują, między nimi bliskie i oparte na wzajemnej adoracji stosunki. Po chwili pani, podniósłszy lornetkę do oczu, zaczęła przyglądać się Połanieckiemu, nie rozumiejąc widocznie, kto mógł panu Pławickiemu towarzyszyć. W tylnej ławce za nimi jeden z sąsiadów korzystając z tego, że msza jeszcze nie rozpoczęta, kończył jakieś opowiadanie o polowaniu, powtórzył bowiem kilkakrotnie drugiemu sąsiadowi: "Moje psy dobrze goniom..."; potem obaj przerwali tę rozmowę i zaczęli obmawiać Pławickiego i panią Jamiszowa tak głośnio, że każde słowo dochodziło do uszu Połanieckiego.\nPotem wyszedł ksiądz ze mszą. Na widok tej mszy i tego kościółka pamięć Połanieckiego znów wróciła do lat dziecinnych, gdy bywał tu z matką. Mimo woli rodziło się w nim zdziwienie, jak dalece na wsi nic się nie zmienia prócz ludzi. Jednych składają na księżej grudzi, drudzy się rodzą, ale nowe życie podstawia się w dawne formy, i kto przyjeżdża po długiej niebytności, z daleka, temu się zdaje, że to wszystko, co poprzednio widział, było wczoraj. Kościół był ten sam; nawa była równie pełna płowych głów chłopskich, szarych sukman, czerwonych i żółtych chustek oraz kwiatów na głowach dziewek; tak samo pachniało kadzidłem, świeżym tatarakiem i wyziewami ludzkimi. Za jednym z okien rosła ta sama brzoza, której cienkie gałązki wiatr, gdy się podniósł, rzucał na okno i przesłaniając je, napełniał kościół zielonawym światłem; tylko ludzie byli nie ci sami: część tamtych rozsypywała się sobie spokojnie w proch lub wydostawała się trawą spod ziemi; ci zaś, którzy zostali jeszcze, byli jacyś pochyleni, zgarbieni, mniejsi, jakby powoli zasuwali się pod ziemię.\nBył nieświadomym pesymistą jak ci, którzy szukają czegoś, czego nie mogą znaleźć. Odurzał się zajęciami, do których przywykł, i tylko w chwilach wielkiego przypływu owego pesymizmu pytał siebie: na co to wszystko? na co się zdało robić majątek, pracować, żenić się, płodzić dzieci — skoro wszystko kończy się przepaścią? Ale to było czasem i nie zmieniało się w stałą zasadę. Ratowała go od niej młodość — nie pierwsza — ale też jeszcze nie gasnąca, pewna tęgość duchowa i fizyczna, samozachowawczy instynkt, przyzwyczajenie do pracy, żywość charakteru i wreszcie ta siła elementarna, która popycha mężczyznę w objęcia kobiety. I teraz więc od wspomnień dziecinnych, od myśli o śmierci, od zwątpienia o celowości małżeństwa przeszedł do myśli właśnie o tym, że tego, co w nim jest lepsze, nie ma komu oddać, a dalej przeszedł do panny Maryni Pławickiej, której perkalowa suknia, pokrywająca młode i wysmukłe ciało, nie schodziła mu z oczu. Przypomniał sobie, że gdy wyjeżdżał, pani Emilia Chwastowska, wielka przyjaciółka jego i panny Maryni, powiedziała mu śmiejąc się: "Jeśli pan, będąc w Krzemieniu, nie zakocha się w Maryni, to zamknę przed panem drzwi." On jej odpowiedział z wielką fantazją, że jedzie tylko wydusić pieniądze, nie zakochać się, ale to nie była prawda. Gdyby w Krzemieniu nie było panny Pławickiej, byłby zapewne dusił piana Pławickiego w dalszym ciągu listownie albo sposobami prawnymi.\nMyślał też o niej i o tym, jak ona wygląda, już w drodze, i był zły, że jedzie także po pieniądze. Wmawiając w siebie wielką stanowczość w takich razach postanowił przede wszystkim dochodzić swej należności i raczej gotów był przesadzić niż nie dosadzić w terminie. Obiecywał to sobie, zwłaszcza pierwszego wieczoru, gdyż Marynia, jakkolwiek podobała mu się dosyć, nie uczyniła na nim tak wielkiego wrażenia, jak myślał, a raczej uczyniła inne. Ale dzisiejszego rana bardzo wpadła mu w oko. "Sama jest jak ranek — mówił sobie — ładna i wie, że ładna. Kobiety zawsze to wiedzą!"\nTo ostatnie odkrycie usposobiło go dość niecierpliwie, albowiem pragnął wrócić jak najprędzej do Krzemienia, by dalej obserwować kobiety na tym okazie, który w Krzemieniu mieszkał. Jakoż msza skończyła się niebawem, pan Pławicki wyszedł zaraz po przeżegnaniu, miał bowiem jeszcze przed sobą dwa obowiązki: pierwszy — pomodlenia się na grobach obu żon, które leżały pod kościołem, drugi — odprowadzenia pani Jamiszowej do powozu; że zaś żadnego nie chciał opuścić, więc musiał się liczyć z czasem. Połaniecka. wyszedł z nim razem i wkrótce znaleźli się przed płytami kamiennymi, wprawionymi tuż obok siebie w ścianę kościelną. Pan Pławicki klęknął i modlił się przez chwilę w skupieniu, potem wstawszy obtarł łzy, które naprawdę zawisły mu na rzęsach, a wreszcie wziąwszy Połanieckiego pod ramię, rzekł:\nTymczasem przed kościelnymi drzwiami ukazała się pani Jamiszowa w towarzystwie męża, tych dwóch sąsiadów, którzy ją obmawiali przede mszą, i młodego pana Gątowskiego.\n— Ale Krzemień to twarda rzecz — mówił dalej Pławicki — połamie sobie na nim zęby, choć młody. Pani Jamiszowa przymknęła oczy.\n— Ta łatwość — rzekła — z jaką pan tymi iskrami sypie... c'est inoui! Jak dziś zdrowie pana?\n— Au revoir! — odpowiedziała pani.\nPołaniecki został przez chwilę sam z panem Gątowskim, który przypatrywał mu się dość niechętnie. Połaniecki pamiętał go niezgrabnym chłopakiem, teraz zaś z "niedźwiadka" wyrósł mężczyzna duży i może przyciężki w ruchach, ale raczej przystojny, z bardzo pięknym, jasnym wąsem. Połaniecki nie zaczynał z nim rozmowy, czekając, aż tamten pierwszy się odezwie, lecz ów, zasadziwszy ręce w kieszenie, milczał uparcie.\n"Dawne maniery mu zostały" — pomyślał Połaniecki.\nI z kolei uczuł także niechęć do tego mruka. Tymczasem pan Pławicki, wróciwszy od powozu Jamiszów, spytał naprzód Połanieckiego: "Uważałeś?" — a potem rzekł:\n— Pojadę bryką, bo Wiozę psa dla panny Marii — odpowiedział młody człowiek.\n— Ten Gątowski to też podobno jakiś powinowaty wuja? — spytał Połaniecki.\n— Dziewiąta woda po kisielu. Oni bardzo podupadli. Ten, Adolf, ma jeden folwark i pustki w kieszeni.\n— Tym gorzej dla niego, jeśli mu się coś marzy. Może on i dobry człowiek, ale symplak.\nAni to wychowania, ani wykształcenia, ani majątku. Marynia lubi go — raczej: znosi.\n— A! znosi?\n— Widzisz, jest tak: ja poświęcam się dla niej i siedzę na wsi, ona poświęca się dla mnie i siedzi na wsi. Tu są pustki; pani Jamiszowa jest znacznie od niej starsza, młodzieży w ogóle nie ma, życie nudne, ale co robić? Pamiętaj, mój chłopcze, że życie to szereg poświęceń.\nTrzeba tę zasadę nosić w sercu i w głowie. Zwłaszcza ci, co należą do uczciwszych i trochę widniejszych rodzin, nie powinni o niej zapominać. A Gątowski bywa zawsze u nas w niedzielę na obiedzie — i dziś, jak słyszałeś, wiezie psa. Umilkli i jechali wolniej po piasku.\nSroki przelatywały teraz przed nimi z brzozy na brzozę w stronę Krzemienia. Za powozikiem jechał na bryczce pan Gątowski, który rozmyślając o Połanieckim mówił sobie:\n"Jeśli przyjechał ich gnębić jako wierzyciel, nadkręcę mu karku, jeśli jako konkurent — nadkręcę mu też."\nWreszcie przyjechali i w pół godziny później znaleźli się wszyscy, wraz z paraną Marynią, w jadalnym pokoju przy stole. Młody psiak, przywieziony przez Gątowskiego, korzystając z przywileju gościa, kręcił się pod stołem, a czasem wspinał się na kolana obecnych z wielkim zaufaniem i radością objawianą za pomocą kiwania ogonem.\n— Śliczny jest i bardzom panu wdzięczna — odpowiedziała panna Pławicka patrząc na lśniąco czarną sierść i żółte piętna nad oczyma psa.\n— Zanadto przyjemny — dodał pan Pławicki pokrywając kolana serwetą.\n— Prawie nigdzie. U pani Emilii, u mojego wspólnika Bigiela, u Waskowskiego, który był niegdyś moim profesorem, a który teraz jest dziwakiem — i oto wszystko. Oczywiście, czasem chodzę do ludzi, gdy mam do nich interesa.\n— To źle, mój chłopcze. Młody człowiek powinien mieć i utrzymywać dobre stosunki towarzyskie, zwłaszcza gdy ma do nich prawo. Kto się potrzebuje piąć, to co innego^ ale ty, jako Połaniecki, możesz wszędzie bywać. Ja ci to powiadam. Z Marynią wiecznie mam te same historie. Dwa lata temu, gdy skończyła ośmnaście lat, zawiozłem ją w zimie do Warszawy. Rozumiesz, że tego się darmo nie robi i że to wymagało pewnych ofiar z mojej strony. No i cóż? Siedziała po całych dniach u pani Emilii i czytywały książki. Dzikus mi się urodził i dzikus zostanie: możecie sobie podać ręce.\n— Kiedy, sumiennie, nie mogę, bo to niezupełnie tak było: czytywałam książki z Emilką, prawda, ale bywaliśmy z papą dużo, i wytańczyłam się na całe życie.\n— Bo pamięć to jest skład, w którym leży przeszłość, a wspomnienie ma miejsce wówczas, gdy się do tego składu schodzi, żeby coś wydobyć.\n— Mnie to do głowy nie przyszło, a to takie trafne.\n— W takim razie musiałbym, schodzić do składu tak często, że wolę od razu w nim zamieszkać.\n— Podoba maisię Połaniecki! Wolę go od Gątosia, który siedzi jak mruk.\n— Bo ja umiem mówić tylko o tym, co się da wziąć w rękę — odpowiedział z pewnym smutkiem młody człowiek.\n"Albo kokietka, albo ma dobre serce" — pomyślał znów Połaniecki.\n— Powiedz mi, Stachu, ty znasz Bukackiego?\n— Jakże! To przecie mój bliższy krewny niż wuja.\n— My z całym światem jesteśmy krewni — literalnie z całym światem. Bukacki to był najgorliwszy tancerz Maryni. Obtańcowywał ją na wszystkich wieczorach.\n— I za całą nagrodę poszedł do składu, w kurz. No, ale tego przynajmniej odkurzać nie trzeba, bo taki koło siebie staranny, jak np. wujaszek. To. największy elegant w Warszawie.\nCo on porabia? Administruje świeżym powietrzem, to się znaczy, że jak pogoda, wychodzi lub wyjeżdża na spacer. Przy tym jest oryginał, który ma jakieś szczególne zakomórki w głowie. Ten człowiek podpatruje takie rozmaite rzeczy, którymi nikt inny by się nie zajmował. Kiedyś, po jego powrocie z Wenecji, spotykam go i pytam, co tam. widział, a on mi odpowiada: "Widziałem na Riva degli Schiavoni, jak raz płynęło, pół skorupki od jajka i pół cytryny: stykały się, potrącały, oddalały, zbliżały, wreszcie — paf! pół cytryny wpadło w pół jajka i popłynęły razem. Patrz, co to znaczy harmonia!" Oto, czym zajmuje się Bukacki, choć dużo umie i np. na sztuce zna się dobrze.\n— Może, ale do niczego. Zjada chleb — i na tym koniec. Żeby przynajmniej był przy tym wesoły, ale on jest w gruncie rzeczy melancholik. Zapomniałem powiedzieć: i kocha się w pani Emilii.\n— Biedactwo drogie — rzekł Połaniecki. — Pan Bóg by dał, żeby jej przynajmniej pomógł ten Reachenhall!\nI wesoła twarz jego pokryła się w jednej chwili prawdziwym smutkiem. Teraz panna Marynia spojrzała na niego oczyma pełnymi sympatii — iż kolei pomyślała po raz drugi:\n— Właśnie Maszko twierdzi, że w tych warunkach dobrze jest je kupować.\nTymczasem obiad się skończył i przeszli do salonu na kawę, podczas której pan Pławicki dworował sobie z pana Gątowskiego, co zwykł był czynić w chwilach dobrego humoru i co młody człowiek znosił cierpliwie ze względu na pannę Marynię, ale z miną, która zdawała się mówić: "Ej, żeby nie ona, wytrząsłbym z ciebie wszystkie kości!" — Po kawie panna Marynia siadła do fortepianu, podczas gdy ojciec kładł pasjansa. Grała nieszczególnie, ale jej jasne i spokojne czoło ładnie rysowało się nad pulpitem. Koło piątej pan Pławicki spojrzał na zegarek i rzekł:\n— Przyjadą jeszcze — odpowiedziała Marynia. Ale on od tej pory ciągle spoglądał na zegarek i co chwila ogłaszał nowinę, że Jamiszowie nie przyjeżdżają. Na koniec koło szóstej rzekł grobowym głosem:\nPołaniecki. chciał w pierwszej chwili odpowiedzieć, że za to nazajutrz, jak ale wyśpi, to będzie w dobrym, ale widząc istotną troskę na twarzy panny, odrzekł:\n— Może by posłać kogo, papo? Lecz on odpowiedział z goryczą:\n— Enfin, na wsi zawsze może się trafić, że ktoś przyjedzie i zastanie moją córkę samą. To nie miasto. Przy tym jesteście krewni. Ty, Gątowski, możesz mi być potrzebny, więc bądź łaskaw pojechać ze mną.\nWyraz najwyższej niechęci i niezadowolenia odbił się na twarzy młodego człowieka.\nPrzeciągnął ręką po swej płowej czuprynie i rzekł:\n— Nad stawem jest wyciągnięte czółno, którego ogrodnik nie może zepchnąć; obiecałem pannie Marii, że je zepchnę, tylko ostatniej niedzieli nie puściła mnie, bo lało jak z cebra.\nGątowski, rad nierad, wyszedł do ogrodu, pan Pławicki zaś, nie zwracając uwagi na Połanieckiego i córkę, powtarzał chodząc po pokoju:\n— Newralgia w głowie, założyłbym się, że newralgia w głowie; Gątowski, w razie potrzeby, może skoczyć po doktora. Ten safanduła, ten radca bez rady, pewno by nie posłał.\n— Wiem! Nie podoba ci się to, że ona okazuje mi trochę przyjaźni i troskliwości. Czytaj sobie artykuły rolnicze pana Jamisza, uwielbiaj go, stawiaj mu posągi, ale pozwól mi mleć moje sympatie.\nTu Połaniecki mógł podziwiać istotną słodycz, panny Maryni, gdyż, zamiast się zniecierpliwić, podbiegła do ojca i podsuwając czoło pod jego uczernione wąsiki, rzekła:\n— Zaraz zaprzęgną, zaraz, zaraz! Może trzeba, żebym i ja pojechała?... A tymczasem niech się brzydki tatuś nie gniewa, bo sobie zaszkodzi.\n— To bierz czapkę i ruszajmy, bo. słyszę, że zajechali.\n— Widziałem go w kościele. Wydał mi się jakby przybity.\n— Bo naprawdę, to on jest chory, a przy tym bardzo zapracowany.\n— Tak jak pani.\n— Nie. Pan Jamisz doskonale prowadza gospodarstwo, a przy tym dużo pisuje o rzeczach rolniczych. Naprawdę jest to lumen naszej okolicy. I taki zacny człowiek! Ona również dobra kobieta, tylko dla mnie nieco przesadna.\n— Tak. Przyczynia się też do jej przesady i to ciągłe życie na wsi, przez które się trochę rdzewieje. Myślę, że w mieście wszystkie dziwactwa ludzkie i śmieszności ścierają się wzajemnie, a na wsi łatwiej ludzie zmieniają się w oryginałów. Z wolna odwyka się od towarzystwa, zachowuje się jakiś przestarzały sposób w obejściu z ludźmi i dochodzi się do przesady. My wszyscy musimy się ludziom z wielkich miast wydawać zardzewiali i trochę śmieszni.\n— Nie wszyscy. Bynajmniej! — odpowiedział Połaniecki. — Pani na przykład bynajmniej!\n— Ale w życiu panien w ogóle zmiany są przewidywane.\n— Więc ojciec i Krzemień to dwa głównie, jedyne cele w życiu pani?\n— Tak. Ale mało mogę pomóc, bo się mało zmam na czymkolwiek.\n— Papa, Krzemień — a. nic więcej! — powtórzył Połaniecki.\n— Oto przykład, co jest moje gospodarstwo! — rzekła śmiejąc się panna Marynia. — We wszystkim i wszędzie woda przecieka. I nie wiem, jak się usprawiedliwić, bo. ogród i staw należą wyłącznie do mnie. Ale przed spustem każę czółno naprawić.\n— Bodaj, że to jeszcze to samo, w którym zakazywano mi jeździć, gdy byłem małym chłopcem.\n— Bardzo być może. Czy pan uważał, że rzeczy daleko się mniej zmieniają i dłużej trwają niż ludzie? Czasem smutno o tym myśleć.\n— Miejmy nadzieję, że będziemy trwali dłużej niż to czółno zmurszałe i nasiąknięte jak gąbka wodą. Jeżeli to jest to samo, co za moich dziecinnych lat, to nie mam do niego szczęściła. Dawniej nie pozwalano mi na nim jeździć, a teraz skaleczyłem sobie rękę o jakiś spróchniały gwóźdź.\n— Nie da pan sobie rady, trzeba pomóc.\nI poczęła obwiązywać mu dłoń, którą on kręcił nieznacznie, by jej utrudnić zadanie, bo miło mu było czuć jej delikatne palce przy swoich. Ona spostrzegła, że jej przeszkadza, i spojrzała na niego, ale w chwili gdy ich oczy się spotkały, pojęła powód i, zarumieniona, schyliła się, chcąc niby wiązać uważniej. Połaniecki uczuł ją blisko, uczuł ciepło bijące od niej, więc i jemu serce zabiło żywiej.\n— Mam bardzo miłe wspomnienia rzekł\n— z dawnych moich tutejszych wakacji, ale teraz wywiozę jeszcze milsze. Pani jest bardzo dobra, a przy tym zupełnie jak jaki kwiat w tym Krzemieniu. Pod słowem, nie przesadzam.\nPanna Marynia zrozumiała, że młody człowiek mówi to szczerze, może nieco za śmiało, ale raczej przez wrodzoną żywość, niż dlatego że został z nią sam na sam; więc nie obraziła się, tylko zaczęła niby gderać żartobliwie swoim miłym, przyciszonym głosem:\n— Proszę mi nie mówić grzeczności, bo naprzód, źle obwiążę rękę, a po wtóre, ucieknę.\n— To niech pani źle obwiąże rękę, ale zostanie. Taki śliczny wieczór...\nMarynia skończyła robotę z chustką i poszli dalej. Wieczór rzeczywiście zapowiadał się śliczny. Słońce zniżało się, staw, nie marszczony powiewem wiatru, lśnił ogniem i złotem. W dali, za wodą, majaczyły spokojnie olszyny; bliższe drzewa rysowały się w zarumienionym już powietrzu bardzo czysto. Na podwórzu, za domem, klekotały bociany.\n— Toteż ja rozumiem pani przywiązanie do tego miejsca. Przy tym, jak się w coś wkłada pracę, to to jeszcze bardziej przywiązuje. Rozumiem też, że na wsi można mieć dobre chwile... Ot, jak teraz. Przecie tu jest tak dobrze! W mieście ogarnia czasem zmęczenie, zwłaszcza tych, którzy jak ja siedzą po uszy w rachunkach, a przy tym są samotni. Bigiel, mój wspólnik, ma żonę i dzieci — to dobrze! Ale ja co? Ja nieraz mówię sobie: Ot, pracuję, i co mi z tego? Dajmy na to, że będę miał trochę pieniędzy — i co dalej? — nic. Jutro zawsze takie samo jak dziś: robota i robota! Widzi pani, jak się człowiek wciągnie w coś, jak idzie tym pędem, np. robienia pieniędzy, to mu się zdaje, że to cel. Ale przychodzą chwile, w których myślę, że mój oryginał Waskowski ma słuszność i że nikt, kto się kończy na ski albo na wicz, nie potrafi włożyć w to całej duszy i poprzestać na tym wyłącznie. On powiada, że w nas jeszcze za świeża pamięć poprzedniego istnienia i że w ogóle Słowianie mają inną misję. To jest wielki oryginał i filozof, i mistyk. Ja się z nim sprzeczam 5 robię pieniądze, jak mogę, ale teraz na przykład, jak tak chodzę z panią po. tym ogrodzie, to, doprawdy, zdaje mi się, że on ma słuszność.\n— Co mnie pani Chwastowska mówiła i co jest prawda, to że do pani ma się w godzinę po poznaniu więcej ufności i bliżej się jest z nią niż z kim innym w miesiąc. Teraz to sprawdziłem. Zdaje mi się, że panią znam od dawna. Myślę, że tylko osoby niezwykle dobre robią takie wrażenie.\n— Emilka kocha mnie bardzo i dlatego mnie chwali. Choćby to była prawda, co ona mówi, to jednak przypuszczam, że nie ze wszystkimi taką być potrafię.\n— Nie, tak mało gościnni nie jesteśmy. Papa mówił, że wypada, łby które z nas pana przyjęło. Bałam się, że zechce sam czekać, a jemu to szkodzi, więc wolałam go zastąpić.\nPołaniecki pomyślał: "Pod tym względem mogłaś być spokojną, ale jesteś poczciwa, że starego egoistę osłaniasz."\n— Przepraszam panią i za to, że zaraz, zacząłem mówić o interesach. To kupieckie przyzwyczajenie. Ale też potem sam sobie powiedziałem: "Jesteś taki, owaki!" — i ze wstydem przepraszam.\n— Nie ma za co, bo nie ma winy, Panu powiedziano, że ja się wszystkim zajmuję, więc pan udał się do mnie.\nZ wolna zorze rozpalały się coraz mocniej. Po niejakim czasie wrócili ku domowi, ile że wieczór zapowiadał się piękny, wiec siedli na werendzie ogrodowej. Połaniecki wszedł na chwilę do salonu, po czym wrócił ze stołeczkiem od nóg i przyklęknąwszy zaczął go podsuwać pod stopy panny Maryni.\n— Dziękuję, bardzo dziękuję... — odpowiedziała pochylając się i obejmując rękoma suknię.\n— Jaki pan dobry!... dziękuję bardzo!\n— Ja jestem z natury nieuważny, ale wie pani, kto mnie nauczył trochę troskliwości? Litka.\n— Ją trzeba nadzwyczaj ochraniać i pani Chwastowska musi o tym pamiętać.\n— I ona pamięta — odrzekła panna Marynia — i wszyscy będziemy jej w tym pomagali.\nGdyby była nie wyjechała do Reichenhallu, byłabym ją zaprosiła do nas.\n— A ja bym przy jechał za Litką bez, zaproszenia.\n— Niech pani tego lekko nie mówi, bom gotów nadużyć grzeczności. Mnie tu jest bardzo dobrze, więc ilekroć będzie mi źle w Warszawie, to tu ucieknę — pod opiekę pani...\nTeraz Połaniecki wiedział już, że słowa jego przeznaczone są na to, by ich zbliżyć, by nawiązać między nimi sympatię, i, mówił je równie umyślnie jak szczerze, a mówiąc patrzał na tę łagodną, młodą twarz, która, oświecona zachodzącym słońcem, wydawała się jeszcze spokojniejsza niż zwykle. Panna Marynia podniosła też na. niego swe niebieskie oczy, w których było jakby pytanie: "Czy mówisz to wypadkiem, czy umyślnie?" — i odrzekła nieco ciszej:\n— Dziwi mnie; że papa nie wraca — rzekła wreszcie panna Marynia.\nLecz Połaniecki nie odpowiedział na uwagę panienki i jakby pogrążony we własnych myślach, zaczął mówić:\n— Ja nie analizuję życia, bo nie mam na to czasu. Gdy mi jest dobrze, jak na przykład w tej chwili, to czuję, że dobrze; gdy źle, to źle — ot i wszystko. Ale przed pięciu lub sześciu laty było inaczej. Była nas cała paczka ludzi, którzy się schodzili na rozprawy o znaczeniu życia.\nByło kilku uczonych i jeden literat, dziś dość znany w Belgii. Zadawaliśmy sobie pytania: dokąd idziemy? jaka. wszystko ma sens, jaką wartość i jaki koniec? Czytywaliśmy pesymistów i gubiliśmy się w rozmaitych pytaniach, bez dna, tak jak mój jeden znajomy, asystent przy katedrze astronomii, który, jak zaczął się gubić w przestrzeniach międzyplanetarnych, tak zgubił w nich mózg... I potem mu się zdawało, że jego głowa krąży po paraboli w nieskończoności... Później wyzdrowiał i został księdzem. My również nie mogliśmy do niczego dojść, na niczym odpocząć... Zupełnie jak to ptactwo, które leci przez morza i nie ma na czym usiąść. Ale ja wreszcie spostrzegłem dwie rzeczy: oto naprzód, że moi Belgowie biorą to wszystko mniej do serca niż ja... my jesteśmy naiwniejsi... Po wtóre, że mi się ochota do roboty psuje i że robię się niedołęgą. Wówczas wziąłem się za uszy i zacząłem na umor farbować perkaliki. Potem, też powiedziałem sobie tak: życie jest w prawach natury — czy mądrych, czy głupich, mniejsza z tym — ale jest. Żyć trzeba, wiec trzeba z życia wydobyć, co się da. I chcę coś wydobyć. Waskowski powiada wprawdzie, że my, Słowianie, nie potrafimy na tym poprzestać, ale to się tak gada. Ze na samych pieniądzach nie potrafimy — na to od biedy zgoda. Ale ja sobie powiedziałem, że prócz pieniędzy są jeszcze dwie rzeczy: spokój — i wie pani co? — kobieta. Bo trzeba, żeby człowiek miał się z kimś wszystkim podzielić. Potem musi być śmierć — dobrze! ale gdzie się zaczynia śmierć, tam się ludzka głowa kończy. "That's not my business!" — jak powiada Anglik. Tymczasem trzeba mieć komu to oddać, co człowiek ma i zdobywa — czy to pieniądze, czy zasługę, czy sławę...\nJeśli są diamenty na księżycu, to wszystko jedno, bo nie ma nikogo, kto by uznał, że one coś warte. Tak samo i człowiek musi mieć kogoś, kto by go uznawał. A ja sobie myślę: kto mnie uzna, jeśli nie kobieta — byle była ogromnie dobra, ogromnie pewna i bardzo moja, i bardzo kochana. To wszystko, czego można chcieć bo z, tego idzie spokój — i to jest jedyna rzecz, która ma sens. Ja to mówię nie jak poeta, ale jak człowiek pozytywny i kupiec. Mieć przy sobie drugą głowę — to jest i cel. A potem niech będzie, co chce. Oto moja filozofia.\n— Ja tak ot myślę, ale i z tym się zwykle przed ludźmi nie wygaduję. Dziś mi się jakoś na to zebrało, bo powtarzam, że pani Emilia ma słuszność: z panią się jest w jeden dzień bliżej niż z innymi w rok. Pani musi być bajecznie dobra! Oto, byłbym głupstwo zrobił, gdybym nie przyjechał do Krzemienia. I będę przyjeżdżał tak często, jak pani pozwoli.\nI wyciągnął rękę, a panna Marynia podała mu także dłoń jakby na znak przymierza.\nSiedzieli więc znowu jakiś czas w milczeniu i wędrowali dalej, w milczeniu równie pośpiesznie jak w rozmowie. Marynia wskazała wreszcie ręką na światło, które się zwiększało za olszynami, i rzekła:\nÓw zaś rzeczywiście wysuwał się zwolna zza olszyn, czerwony i wielki jak koło. Ale tymczasem psy zaszczekały, powozik zaterkotał z drugiej strony domu i po chwili w salonie, do którego poprzednio już wniesiono lampy, ukazał się pan Pławicki.\n— Pan Bóg wiedział, na co i żaby stworzył, więc choć mi spać po nocy nie dają, nie narzekam. Ale tymczasem niech Marynia da herbaty.\nPanna Marynia czuła pewną ociężałość rozbierając się, jakby ją ten dzień zmęczył; ale było to dziwne jakieś i miłe zmęczenie. Potem, gdy już jej główka wsparła się na poduszce, nie myślała o tym, że jutro poniedziałek, że zaczyna się nowy tydzień powszedniej roboty, tylko myślała o Połanieckim i w uszach jej brzmiały jego wyrazy:


Myślenicka szkoła na Targach w Krakowie | Myślenice Nasze Miasto\nMieszkańcy informują Myślenice\nmateriał internauty 03.04.2014\nDoskonałym drogowskazem są organizowane w Krakowie Targi Edukacyjne Festiwal Zawodów w Małopolsce, które odbyły się w dniach 20-22 marca 2014 r. Nie zabrakło też tam Małopolskiej Szkoły Gościnności.\nW trakcie wydarzenia zaprezentowały swoją ofertę szkoły średnie, policealne i wyższe z kraju, jak i ze świata (Niemiec, Francji, Chorwacji, Słowacji). Wzorem odbywającego się we francuskim Lyonie Mundialu Zawodów, placówki pokazały praktyczne aspekty poszczególnych zawodów zgrupowanych w siedmiu branżach: turystyczno-gastronomicznej, informatyczno-elektronicznej, budowlanej, społeczno-medycznej, rolno-przetwórczej, mechaniczno-mechatronicznej oraz usługowej.\nHarmonogram Targów dla szkoły był bardzo napięty w obu branżach. Szkoła Policealna zaprezentowała m.in. podstawowe formy techniki de coupage, formy przestrzenne ze sznurka twist art a ponadto każdego dnia można było uczestniczyć w szybkim kursie języka migowego.\nW części turystyczno-gastronomicznej Małopolskiej Szkole Gościnności odbywało się wiele pokazów i części interaktywnych. Uczestnicy Targów mogli nauczyć się wiązać krawat, dekoracyjnie składać serwetki, mogli spróbować być baristą a także nauczyć się dekorować ciasteczka i babeczki, wykonywać finger food'y i poznać zasady carvingu. A wszystko to pod czujnym okiem samych uczniów Małopolskiej Szkoły Gościnności w roli ekspertów.\nZainteresowanie stoiskami przez młodzież, nauczycieli, przedstawicieli władz i media było ogromne. Każdy z gości obu stoisk został przyjęty przez szkołę miło i otwarcie, bo w końcu nazwa Małopolska Szkoła GOŚCINNOŚCI zobowiązuje.\nWięcej informacji o Targach: www.targiedukacyjne.pl oraz www.zsp.edu.pl\nSadzonki za odpady czyli eko-piknik w Myślenicach\nWisła - Górnik, Wisła - Górnik LIVE, Wisła - Górnik TV,Wisła - Górnik online,Wis\nWisła - Bełchatów: Małecki z kibicami na "młynie"?\nII Regionalna Giełda Kolekcjonerów za nami\nZorganizowana po raz drugi przez Stowarzyszenie Inicjatyw Społecznych "ISPINA", Starostwo Powiatowe w Myślenicach, Urząd Gminy i Miasta w Dobczycach oraz Miejsko-Gminny Ośrodek Kultury i Sportu w Dobczycach Regionalna Giełda Kolekcjonerów, zgromadziła w Dobczycach 27 kolekcjoneró...\nZnamy Miss Małopolski! [ZDJĘCIA][FILM]\nZnamy już najpiękniejszą Małopolankę w 2011 roku! Została nią Klaudyna Krzysiowska. Podczas zakończonej w sobotni wieczór gali, która odbyła się w zakopiańskim hotelu Mercure Kasprowy, ta 19- letnia mieszkanka Brzeznej w pow. nowosądeckim zdobyła podwójny tytuł Miss Polonia Małop...


W 2018 roku ukończyłem przyśpieszone studia podyplomowe z Oligofrenopedagogiki na państwowej uczelni. Dwukrotnie miałem dostać pracę (uzupełnienie godzin) w związku z moimi kwalifikacjami, ale dyrektor miał zastrzeżenia do mojego dyplomu. Kurs przyśpieszony polegał na tym, że mieliśmy dwa razy więce...\nTemat: Prośba o pomoc przy wyliczeniu ekwiwalentu urlopowego\nProśba o pomoc przy wyliczeniu ekwiwalentu urlopowego\nChciałem się upewnić czy otrzymałem prawidłową kwotę ekwiwalentu urlopowego. Czytałem na internecie różne poradniki, ale nadal nie wiem jak to obliczyć, proszę o pomoc. Pracowałem 9 mc kalendarzowych za 2265 zł + 330 zł dodatku brutto.\nSkończyłem kierunek Filologia Polska na studiach stacjonarnych. Jako, że teraz ofert pracy dla nauczycieli jest jak na lekarstwo, a w szczególności dla polonistów, postanowiłem poszerzyć swoje kwalifikacje. Wiele osób doradzało mi historię, ale najwięcej ofert pracy w mojej okolicy jest dla nauczyci...\nMam umowę o pracę do 24.06, jest na zasadach KN. Czy należy mi się ekwiwalent urlopowy, jeśli tak to w jakiej wysokości? Mam stawkę nauczyciela stażysty. Teraz dostałem 350 zł mniej do wypłaty\nTemat: Biurokracja przed zakończeniem roku szkolnego.\nRe: Biurokracja przed zakończeniem roku szkolnego.\nSerdecznie dziękuję za odpowiedzi :) Chciałbym jeszcze dopytać o liczbę lekcji języka polskiego w ciągu roku. W dzienniku przewidziana jest tabelka, w której wpisujemy liczbę zrealizowanych godzin w poszczególnych miesiącach i semestrach, a oprócz tego należy wpisać " przewidziane minimum progr...\nBiurokracja przed zakończeniem roku szkolnego.\nWitam! Jestem nauczycielem języka polskiego, jest to moja pierwsza praca. Nieubłaganie zbliża się koniec roku szkolnego, więc trzeba dopiąć wszystko na ostatni guzik. Mam kilka pytań natury urzędowej, w pewnych kwestiach chciałbym się upewnić. Prosiłbym o poradę bardziej doświadczonych ode mnie nauc...


Czerwona bluzosukienka sportowa z długim rękawem - sukienki - mini - Pakamera.pl\nCzerwona sportowa sukienka do kolan. Okrągły dekolt, długie rękawy, trapezowy fason. Góra sukienki posiada typowe wykończenia jak u bluzy. Czarny ściągacz ładnie kontrastuje z kolorem sukienki. Idealna do chodzenia na co dzień.\nNr przedmiotu : 2160873


Naprawdę nie dzieje się nic – Malum Necessarium – Zło Nieuniknione\n← [Pseudo-analiza] Koszmar – cz. 1\nPrzywidziało mi się →\nJohann miał bardzo złe przeczucia, gdy usłyszał dzwonek do drzwi. Czasami dopadał go skrajny pesymizm i nic nie mógł na to poradzić. Po prostu wiedział, że zdarzy się coś niemiłego. Nie żeby była to absolutna katastrofa. Po prostu coś nieprzyjemnego, jak zadarty paznokieć, jak rzęsa w oku. Mając nadzieję, że może to efekt senności, przykrył głowę poduszką i starał się zdusić to wrażenie. Ciśnienie leciało na łeb, na szyję, nawet Ludowit nie snuł się po domu, a jego dygresje ograniczyły się tylko do głowy właściciela. Poobiednia drzemka należała się Johannowi. Postanowił nie dać odebrać jej sobie tak łatwo.\nDzwonek był coraz natrętniejszy. Bzzzzzzzzzz. Bzzzzzzzzz. Bzzzzzz. Bzzzzzzzzzzz. Jak mucha jakaś. Klapkiem w nią rzucić, a nuż-widelec się trafi. Ludowit też najwyraźniej postanowił olać gościa. Kiedyś sobie pójdzie.\nBzzzzzzzz. Bzzzzzzzzzz. Bzzzzzzzzzz. Bzzzzzzzzzz.\nJohann zaczął się zastanawiać, czy to w głowie mu przypadkiem tak nie huczy. Albo może do pokoju wleciał komar gigant, bywalec czarnobylski czy co? Podniósł głowę. Włosy zasłoniły świat, więc odgarnął je. Pewnie sterczały na wszystkie strony: skołtunił je, kokosząc się w łóżku przed drzemką. Usiadł. Pokój zawirował. Johann przez chwilę podał się bezwładowi, co nie wyszło mu na dobre, bo spotkanie nosa z podłogą wydało się na moment bardzo realne. Chwiejnie powlókł się po schodach.\nNa dole Ludowit kimał na fotelu z pilotem od telewizora w dłoni. Odchylił głowę i otwarł usta, a stróżka śliny ściekała po policzku. Wyglądało na to, że śpi mu się błogo. A na pewno twardo, bo dzwonek bzyczał dalej, a Ludowit kontynuował niewzruszenie podróż po krainie snu. Johann zazdrościł słowiańskiemu towarzyszowi stylu zasypiania. Przykładał głowę do poduszki i kimał. Bez wstępów, przymierzania się do tego, tabletek. Sen miał mocny. Nie żeby Saksonia na swój narzekał. Lubił sobie poleżeć w łóżku.\nDowlókł się do drzwi. Dzwonek wymieniał się z nerwowym pukaniem. Johann na początku myślał, że to któryś z landów. Jednak stopień natręctwa sięgnął pruskiego poziomu. Nagle jeden z kościołów w głowie Saksonii rozdzwonił się głośno. Wczoraj w nocy dzwonił Gilbert. Bardzo pijany. Mówił, że wpadnie, bo mu tęskno czy coś. Bredził, jak to tylko może nawalony człowiek. O egzystencji, historii i niesprawiedliwości dziejowej. Johann go zignorował. Miał za swoje.\n– No, wreszcie! – Prusy wpakował się do domu bez większych konwenansów. – Myślałem żeście pomarli!\nLudowit otworzył jedno oko. Zrobił zeza na niespodziewanego gościa, otarł policzek rękawem i wbił wzrok w telewizor jak gdyby nigdy nic.\n– Człowieku, ja się do ciebie taki kawał tłukę, a ty mi piwa nawet nie zaproponujesz?\nJohann zamrugał. Zamknął drzwi i usilnie starał się znaleźć związek przyczynowo skutkowy. Było łóżko i sen. Jest Prusak i hałas. Dlaczego? Dlaczego stan miły zmienił się na stan niemiły. Takie transformacje to wysoce niepożądana rzecz. Droga od jednego stanu do drugiego powinna zająć zdecydowanie dłużej.\n– Na piwo może nie, bo zostaniesz do jutra… – powiedziały usta Johanna, zanim zdążył to ustalić z nimi.\nPrusy wziął się pod boki. – Wyglądasz jakby cię ze stodoły wypuścili. Za dużo Słowian. Dobrze, że nie masz słomy we włosach.\nSaksonia przeczesał odruchowo kłaki.\nGilbert wydął wargi. – No to może zaprosisz mnie na kawę?\n– Dobrze – przytaknął Saksonia.\nZgodził się właściwie tylko dlatego, że sam kombinował, czego mu brak. Pragnął tego bardzo. Czuł smak i zapach tego, ale nie mógł skojarzyć co to. Kawa. Zbawcza kawa. Może dzięki niej świat stanie się choć trochę przyjemniejszym miejscem.\nGilbert zachowywał się zdecydowanie zbyt żywiołowo. Zdążył dwa razy przejść od kuchni do salonu i z powrotem. Wszedł na moment do kibelka i znowu zrobił rundkę po domu. Johann patrzył na to jak przez szybę. Zdawało mu się, że on sam jest gdzieś strasznie daleko, a to tutaj to jakieś złudzenie i w dodatku mało przyjemne.\n– Ćpałeś? – padło pytanie.\nJohann zastanowił się. Nie, nie ćpał. Chyba. Przebiegł wzrokiem po kuchni – wydała mu się jakaś nie jego. Niby ta sama, ale kolor ścian nie pasował. Może to wina światła? Za oknem ściemniało się. Jest wieczór czy idzie burza?\nPrusak zamachał mu przed oczami ręką. – Dobrze się czujesz?\nSaksonia pokiwał głową. – Wybacz, obudziłeś mnie.\nPrzez Johannową głowę przemknęła myśl, za co on przeprasza, skoro to Gilbert władował się w saksońskie życie i nawet nie wytarł butów, nie wspominając o ich zdjęciu.\n– Powinieneś brać leki na to ciśnienie. Jesteś blady jak śmierć. A może mi się wydaje, w końcu ostatni tydzień spędziłem na Południu.\n– U Słowian? – zapytał Johann, choć w sumie nie był ciekawy odpowiedzi.\n– U Słowenii. – Głos Prusaka brzmiał zdecydowanie zbyt radośnie. Włożył nonszalancko ręce do kieszeni spodni. – Dzwoniłem ci przecież, że wpadnę jak będę wracał, bo nie chce mi się aż do Berlina smyczyć.\nJohann skinął głową. Nie wiedział, o co temu pokręconemu exkrajowi chodzi. Może oszalał i dołączy wkrótce do Papy Germanii. Trzeba go grzecznie traktować, bo potem będzie się żałowało, że nie poświęciło mu się dostatecznej ilości czasu… Nie, takie problemy mają tylko ludzie, on by z chęcią nie zobaczył już więcej Prus. Pewna nostalgia by pozostała, owszem, ale jeśliby zbilansować plusy i minusy… A może to on zwariował i wkrótce przybędzie jeden słowiański kraj.\n– Człowieku, wyglądasz jak totalnie zjarany albo pijany w sztok. Halo, tu ziemia do Johanna! Kontaktujesz w ogóle? Kontrolka na ekspresie miga, chyba można nalać już kawy.\nSaksonia spojrzał beznamiętnie na urządzonko i nacisnął guziczek. Kawa polała się. Szkopuł tkwił w tym, że nie położył filiżanki i kawusia lała się beztrosko do zbiorniczka. Prusy przyskoczył i podstawił chwycony w locie kubek. Johann zapatrzył się tępo w ciemny płyn.\n– Te! – wrzasnął Gilbert. – Ty, Słowiańcu jeden, chodź tu! A ty pij tę kawę, bo wykitujesz zaraz i Ludwig zmyje mi głowę. Jakby to była moja wina!\nLudowit przydreptał. Spojrzał na Prusaka, przelotnie rzucił okiem na Saksonię i zajął się robieniem drugiej kawy. Gilbert usadził Johanna na krześle. Saksonia pił kawę z niemal nabożną czcią, jak człowiek, który na samym środku pustyni znalazł oazę.\n– Nie trzeba dzwonić po karetkę? – upewnił się Prusak.\n– Nie, nie – odparł Ludowit. – Johann ma czasami takie zwiechy, dzisiaj jest parszywy dzień, zupełnie jak tydzień temu, gdy jechałem na taki folkowy festiwal, to było coś, te dziewczyny w warkoczach, aż się chce patrzeć na takie piękności. Ta Ukrainka co ją teraz odsunęli od władzy też miała piękny wa…\n– Dobra, przymknij się – mruknął Gilbert.\n– Odwal się od niego – powiedział Johann, ale w ogóle nie włożył w to serca.\n– Ty jesteś stracony, ten Słowianiec ma przytomniejszy wzrok od ciebie. Po tobie. Może Ludwig pozwoli mi pourzędować tu trochę.\nJohann nie skomentował, bo jedyne o czym był w stanie myśleć to łóżko. Popijał drugą kawę i ziewał raz po raz. Gilbert bawił się łyżką, grzebiąc nią w cukrze. Ludowit wyjął puszkę śledzi i ciemny chleb. Johann odstawił kubek i przetarł oczy. Chciał powiedzieć coś do Prusaka ale wyszło mu niemal lwie ziewnięcie. Za oknem niebo było granatowe. Wiatr targał krzakami przed domem. Na pewno zaraz lunie.\n– Co tu robisz? – zapytał w końcu Johann, gdy zabrał myśli.\n– Wpadłem pogadać, dobrej kawy się napić. – Gilbert jakby na dowód wziął łyk. – Miałem po drodze. A jakoś przyjemnie tak cię powkurwiać od czasu do czasu.\nSaksonia westchnął rozdzierająco.\n– Nie zapowietrz się – mruknął Prusak. – Ja to dla twojego dobra robię. Ciśnienie ci podnoszę. Żebyś nie wykitował po drodze.\n– Wy, Niemcy ciekawie okazujecie sobie sympatię – powiedział Ludowit i dosiadł się. Postawił na stole talerz z kanapkami. Na śledziach położył cienkie plasterki pomidora. Saksonia spojrzał nieufnie, za to Prusak bez krępacji zaczął pałaszować jedną.\n– Zdanie bez dygresji, gratuluję – zakpił Gilbert.\n– Odwal się od niego – Johann zabrzmiał troszeczkę bardziej stanowczo. Nadal jednak nie robiło to wrażenia na Prusach.\n– A ty, Słowiańcu, pewnie czujesz się doskonale, co? – zapytał.\nLudowit spojrzał na niego niepewnie. O parapet uderzyło kilka ciężkich kropel. A moment później mogli podziwiać oberwanie chmury z prawdziwego zdarzenia. Jakiś kot nie zdążył dopaść daszku: siedział całkowicie przemoczony i miauczał.\n– Czuję się dobrze – powiedział Ludowit. – Nawet bardzo, kiedy pomyślę o minionych wiekach. Dziękuję za troskę. Czemu miałbym się czuć źle?\n– BO WYMIERASZ! – wybuchnął Gilbert, kot uciekł w deszcz, sycząc wściekle.\nSaksonia podskoczył. Czuł, że serducho, które dotychczas pełzło z szybkością lądolodu, nagle zostało zmuszone do wykonania sprintu. Prusak siedział i przeżuwał kanapkę ze śledziem i pomidorem z najwyższą odrazą i nienawiścią. Johann wytrzeszczył na niego oczy. Co ten cholerny prusak sobie myśli? Pakuje się do cudzego domu i wyzywa mieszkańców. Istnieją pewne granice. Docinki na swój temat mógł przeżyć, ignorowanie ludzi wychodziło mu nieźle, ale dowalanie Łużycom było poniżej pasa.\n– Pojebało cię? – zapytał najzajadlej jak umiał.\n– Być może – mruknął Gilbert.\nSaksonia musiał przyznać mu punkt. Nie spodziewał się takiej odpowiedzi.\n– Ja chyba jeszcze śpię – jęknął. Odchylił się na krześle i zawzięcie tarł oczy.\n– Coś nie tak, Krzyżaku? – zapytał łagodnie Ludowit.\nGilbert rzucił mu mordercze spojrzenie. – Wszystko jest nie tak!\n– Co cię ugryzło? – warknął Johann. – Masz humory jak baba w ciąży, to normalne, ale dzisiaj przeszedłeś samego siebie.\n– Być może się mylę i jestem w błędzie, widziałem już coś podobnego kilka razy. Chociaż tak nie do końca, ale może tak trochę podobnie – Ludowit zignorował wzrok Prusaka niosący w sobie jasne przesłanie: do rzeczy! – Coś mi się zdaje, że egzystencja cię ugryzła.\nGilbert wbił wzrok w blat stołu i ugryzł nieelegancko kanapkę.\n– Słucham? – Johann zamrugał.\n– Dlaczego ty czujesz się wyśmienicie, chociaż masz gorzej ode mnie!? Świat o tobie zapomni! Już zapomniał! – wściekał się Gilbert, plując rybą naokoło. Saksonia poczuł, że wspomniany świat go przerósł i byłoby miło, gdyby od czasu do czasu o nim zapomniał.\nLudowit uśmiechnął się tylko. Prusak aż się zapowietrzył. Wszystko jedno, czy ktoś wyglądał jak Niemiec. Jeśli był Słowianinem, potrafił wyprowadzić go z równowagi tylko egzystując obok.\n– Wiesz, Krzyżaku… Wymieranie nie jest takie złe, jak sobie uświadomisz, że to ostatnia zła rzecz, jaka cię w życiu czeka.\nJohann wypluł kawę, a Gilbert zakrztusił się kanapką niemal ze skutkiem śmiertelnym. Jeśli można sobie pozwolić na taką grę słów, w jego przypadku…\n– Swoje przeżyłem – kontynuował Łużyce niewzruszony reakcją, którą wywołał. – Wszystko się kiedyś kończy. Spotkało mnie wiele złych rzeczy. Rosja nie pozwolił mi zostać niezależnym. Od tego momentu pogodziłem się z myślą, że teraz będzie już tylko z górki, aż do końca. Może bardziej by bolało, gdybym kiedykolwiek miał jakąś władzę. Miałem na samym początku, ale to było tak dawno. Johann jest dla mnie całkiem dobry. Nie mogę narzekać. Narzekać to może, na przykład, taki ktoś, kto jeździ samochodem. Benzyna taka droga, że głowa boli. Albo Josef może narzekać, bo pewnie znowu go nieźle podtopi. Zawsze miał słaby żołądek i sraczkę z byle czego. Narzekać mógłby Feliks. Takie ma wysokie mniemanie o sobie, a prawie nic mu nie wychodzi. Nawet kryzys mu się nie udał. Biedaczek.\nPrusak spojrzał na Łużyce jak na kosmitę. Saksonia zamknął usta, ciesząc się, że Gilbert nie popatrzył w ogóle na niego. Opadnięta szczęka nie dodawała mu uroku. Cóż… Tyle lat pod jednym dachem, a Ludowit wciąż potrafił go zaskoczyć. Właściwie… Byli dla niego szczylami. Kiedy jest się tak posuniętym w latach, ciężko stwierdzić, w jakim stanie psychicznym jest człowiek, a co dopiero tak złożony twór jak państwo. Czy był Łużycami, które odwoływały się do kultury łużyckiej, czy też Ludowit wmówił to sobie, a naprawdę był dużo młodszy?\nJakby to było ważne, prychnął w myślach Johann. Ludowit to Ludowit. Nie należy rozmyślać nad takimi sprawami, bo można się w stan depresyjno-maniakalny wpędzić. Jak Prusy. Za dużo myślał, za bardzo oddalił się od przyziemnych spraw. Dałby mu Ludwig czyścić jakieś kible i nie miałby Gilbert czasu na filozofowanie. Trzeba podrzucić Niemcom ten pomysł. Dla dobra Gilberta, oczywiście. Wypada przecież odwzajemnić się za okazaną troskę…\nPrusak czerwony jak pomidor popijał z kubka. Łużyce gapił się w okno. Saksonia westchnął i postanowił zrobić sobie kolejną kawę. Skoro leje jak z cebra, to powinno się w krótkim czasie odświeżyć.\nTen wpis został opublikowany w kategorii Mix i oznaczony tagami Prusy, Saksonia, Łużyce. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.\nOne thought on “Naprawdę nie dzieje się nic”\nLipiec 19; 2011 o 12:34\t Odpowiedz\nTrafiłem tu zupełnie przypadkowo. Też pisze opowiadanka, więc skomentuję króciutko to powyżej.Pomysł fajny, ale nie wykorzystany. Duzo pracy autor włożył żeby opowiedzieć pewną sytułację i czytelnik zrozumiał przenośnie. Potem zupełnie nie wykorzystał całej ideii. Można było przecież z tymi postaciami zrobić coś bardzo ciekawego a wieć i symbolicznego – odnośnie Historii :)Wciągneła mnie pewna gra ale się na końcu okazało że jest to właściwie gra bez celu. Szkoda bo niezły koncept. Pozdrawiam i zachęcam do dalszej twórczości. Chętnie przeczytam.


Miasto WSZYSTKIE __LLEIDA__ PINOS __TARRAGONA__ COMARRUGA __BARCELONA__ ARTÉS BALSARENY CASTELLGALÍ CASTELLNOU DE BAGES EL PONT DE VILOMARA I ROCAFORT FONOLLOSA MANRESA NAVARCLES NAVAS PUIG - REIG SALLENT SANT FRUITÓS DE BAGES SANT JOAN DE VILATORRADA SANTPEDOR SÚRIA\nWSZYSTKIE __LLEIDA__ PINOS __TARRAGONA__ COMARRUGA __BARCELONA__ ARTÉS BALSARENY CASTELLGALÍ CASTELLNOU DE BAGES EL PONT DE VILOMARA I ROCAFORT FONOLLOSA MANRESA NAVARCLES NAVAS PUIG - REIG SALLENT SANT FRUITÓS DE BAGES SANT JOAN DE VILATORRADA SANTPEDOR SÚRIA\nLokal firmowy - Manresa (Casc Antic)\nDziałka - Santpedor (*MIRADOR DE MONTSERRAT)\nMieszkanie - Balsareny\nDom na wsi - Súria (OTRAS)\nDziałka - Fonollosa (CANET - DIEZ ULTIMAS)\nMieszkanie - Sallent (Z. CENTRE)\nDziałka - Súria (Salipota)\nMieszkanie - Puig - reig (OTRAS)\nMieszkanie - Súria\nObszar miejski - Navarcles (Piscinas)\nDom z terenem - El Pont de Vilomara i Rocafort (EL MARQUET)\nBliźniak - Súria (BARRIADA JUNCARETS)\nDom z terenem - Castellnou de Bages (EL SERRAT)\nBliźniak - Balsareny\nBliźniak - Navarcles (CENTRE)\nBudynek - Manresa (Bases de Manresa)\nLokal firmowy - Manresa (Casc Antic) , Powierzchnia metrażowa 40m2.\nObszar miejski - Navarcles (APROP CENTRE HISTÒRIC) , Powierzchnia metrażowa 210m2, 210m2.\nGaraż - Manresa (Casc Antic) , Powierzchnia metrażowa 45m2.\nLokal firmowy - Manresa (Casc Antic) , Powierzchnia metrażowa 38m2, 1 Łazienki.\nMieszkanie - Navarcles (APROP CENTRE HISTÒRIC) , Powierzchnia metrażowa 75m2, 2 Sypialnie, 1 Łazienki.\nMieszkanie - Manresa (Casc Antic) , Powierzchnia metrażowa 66m2, 3 Sypialnie, 1 Łazienki.\nMieszkanie - Manresa (Casc Antic) , Powierzchnia metrażowa 57m2, 1 HABITACION, 1 Łazienki.\nDziałka - Santpedor (*MIRADOR DE MONTSERRAT) , 697m2, Dzielnica.\nMieszkanie - Balsareny , Powierzchnia metrażowa 70m2, 3 Sypialnie, 1 Łazienki, Narożne.


Bodymax Plus,100 tabletek + Bodymax Senior 50+,40 tabletek - Portal Dbam o Zdrowie\nBodymax Plus,100 tabletek + Bodymax Senior 50+,40 tabletek - cena zł\nBodymax Plus,100 tabletek + Bodymax Senior 50+,40 tabletek\nZestaw Bodymax Plus (100 tabl.) oraz Bodymax 50+ (40 tabl.) w prezencie.\nWęglan wapnia, wodorotlenek magnezu, substancja wypełniająca (celuloza mikrokrystaliczna), skrobia kukurydziana, L-askorbinian sodu, wyciąg z żeń-szenia, octan DL-alfa-tokoferylu, maltodekstryna, amid kwasu nikotynowego, tlenek cynku, substancje do stosowania na powierzchnię (hydroksypropylometyloceluloza, sole magnezowe kwasów tłusczowych, talk, szelak, wosk carnauba), fumaran żelaza (II), D-pantotenian wapnia, substancja utrzymująca wilgotność (glicerol), siarczan mangzanu, siarczan miedzi (II), barwnik (tlenki żelaza i wodorotlenki żelaza), chlorowodorek pirydoksyny, monoazotan tiaminy, ryboflawina, octan retinylu, kwas pteroilomonoglutaminowy, molibden (VI) sodu , selenian (IV) sodu, chlorek chromu (III), jodek potasu, D-biotyna, cholekalcyferol, cyjanokobalamina.\nStandaryzowany wyciąg z żeń-szenia zawierający 8% ginsenozydów 100 mg -\nKwas pantenowy 9 mg 150%\nCynk 22,5 mg 225%\nMolibden 100 µg 300%\nPomaga uzupełnić zapotrzebowanie organizmu na witaminy i składniki mineralne.\nDorośli 1-2 tabletki dziennie, najlepiej rano. W czasie posiłku. Nie stosować jednocześnie z innymi preparatami witaminowo-mineralnymi.


Archiwa: Blog Wodzirej Radzi - Imprezja Damian Nowaczyk\nKategoria: Blog Wodzirej Radzi\nFotorelacja z pięknego wesela w Restauracji Różanej w miejscowości Laski. Miałem przyjemność poprowadzić wesele w przesympatycznej atmosferze. Bawiliśmy się 19 września 2020 i była to świetna weselna zabawa. Powitanie Młodej Pary Miałem wielką przyjemność osobiście powitać nowożeńców chlebem i solą na wejściu. Rozpoczęcie zabawy Z tego, co pamiętam po obiedzie rozpoczęliśmy od poloneza, ale zdjęcia […]\nPodsłuchaj podcastu o wyborze sali weselnej. Na co powinniście zwrócić uwagę wybierając salę: Dostępność Proponuję wypytać managera, właściciela o wolne terminy w interesującym Was okresie. Dlaczego? Zgrać należy kilka osób, które zajmą się obsługą Waszej uroczystości, więc dowiedzcie się jakimi terminami dysponuje dla Was wymarzony kamerzysta, fotograf, oprawa muzyczna oraz kościół. Dzięki odpowiedniemu planowaniu wszystko można dopasować. […]\nJeśli chcecie, aby Wasz pierwszy taniec wyglądał pięknie, musicie o tym pomyśleć bardzo wcześnie. Ukończyłem trzy poziomy kursu tańca i wiem co piszę. Nie wystarczy kilka tygodni przed weselem, aby nauczyć się walca angielskiego czy wiedeńskiego do poziomu, w którym będzie on ładnie wyglądał. Zachęcam gorąco młode pary przy każdym spotkaniu do zapisania się na […]\nW tym artykule prezentuję listę utworów często wybieranych przez młode pary na pierwszy taniec. Może znajdziecie coś dla siebie: D-Bomb – Do szaleństwa Iwan Komarenko – Biała suknia Karolina Kozak – Razem zestarzejmy się Paula – Od dziś Kancelaria – Zabiorę cię Sumptuastic – Kołysanka Kayah i Kiliański – Prócz ciebie nic Anna Jantar – […]\nMój wywiad z prezesem Polskiego Stowarzyszenia Prezenterów Muzycznych Robertem Sroczyńskim na FB: Jak to wygląda u mnie? 1. Jeśli lokal opłaca tantiemy, to wszystko załatwione. 2. Jeśli to Wy musicie te kwestie uregulować, chętnie Wam pomogę. Zajmę się wypełnieniem niezbędnych papierów i wniesieniem opłaty. Opłata ta zostanie doliczona do kosztów oprawy muzycznej wesela. Ile to […]\nJest to fajny pomysł, który na pewno przyda się na Waszym weselu. Pod hasłem „koszyk łazienkowy” kryje się niezbędnik, jaki powinien znaleźć się w damskiej toalecie. Najważniejsze rzeczy jakie należy w nim umieścić to: – igła i nici, nożyczki, – agrafki, – lakier i wsuwki do włosów, – tabletki (przeciwbólowe, no spa, na trawienie i […]\nOprawa muzyczna imprez Nagrania mają tylko charakter informacyjny, na każdej imprezie gram inaczej. Staram się dobrać muzykę indywidualnie do gości, a nie puszczać gotowe przygotowane wcześniej kawałki. Materiał tu przedstawiony jest zarejestrowany na żywo na imprezach jakie prowadziłem (co zresztą słychać).Odwiedź poniższy link i posłuchaj jak wygląda muzyka na imprezę w moim wykonaniu. Muzyczna część […]\nCześć! Ciesze się, że tu trafiłaś. Chcesz zapewnić gościom podczas wesela bezpieczną zabawę. Rozumiem doskonale dylemat, jaki przechodzisz: odwołać, przełożyć, a może jednak zorganizować zaplanowane od paru lat przyjęcie weselne. Co może się stać i jak zminimalizować zagrożenia dla Twoich najbliższych. Postaram się opisać, jak wyglądają obecnie wesela okiem wodzireja. Informacje w TVPowiedzmy sobie szczerze. […]


Śląsko-Dąbrowska Solidarność - Bezpłatne przejazdy dla dzieci ze Śląska i Zagłębia Dąbrowskiego\nBezpłatne przejazdy dla dzieci ze Śląska i Zagłębia Dąbrowskiego\ndodano: 11-01-2018 09:48\nOd 1 stycznia tego roku dzieci oraz młodzież do 16. roku życia, zamieszkałe w gminach wchodzących w skład Górnośląsko-Zagłębiowskiej Metropolii mogą za darmo jeździć tramwajami, autobusami i trolejbusami. Ulga obowiązuje w ciągu całego roku kalendarzowego.\nTo wspólna inicjatywa zarządu Górnośląsko-Zagłębowskiej Metropolii oraz KZK GOP, Miejskiego Zarządu Komunikacji w Tychach i Międzygminnego Związku Komunikacji Pasażerskiej w Tarnowskich Górach. Po powstaniu metropolii przewoźnicy połączyli siły i wspólnie organizują transport publiczny na swoim terenie. – Wcześniej wprowadzenie bezpłatnych przejazdów na tak ogromną skalę było niemożliwe m.in. ze względów organizacyjnych i finansowych. Szacujemy, że prawo do darmowej komunikacji uzyskało w sumie ok. 150 tys. dzieci i młodzieży – mówi Anna Koteras, rzeczniczka prasowa KZK GOP. Podkreśla, że ulga obowiązuje w całej metropolii.\nDzieci, które nie ukończyły 7. roku życia, korzystają z bezpłatnej komunikacji na podstawie oświadczenia osoby opiekującej się nimi podczas podróży. Ulga przysługuje również młodzieży do 16. roku życia. Osoby urodzone w okresie od 1 stycznia do 30 września mają do niej prawo do końca września danego roku kalendarzowego. Natomiast osoby, które przyszły na świat w okresie od 1 października do 31 grudnia, mogą jeździć za darmo do momentu ukończenia 16. roku życia. Uprawnienie obowiązuje przez cały rok, także podczas weekendów, wakacji i ferii zimowych. Na razie, żeby z niego skorzystać, wystarczy mieć ze sobą ważną legitymację szkolną. Po trzech miesiącach, czyli od 1 kwietnia tego roku, dzieci od 7. roku życia oraz młodzież będą musiały posiadać Śląską Kartę Usług Publicznych, na której zakodowane zostanie prawo do ulgi. Taką kartę można wyrobić w jednym z kilku punktów obsługi klienta, a prawo do ulgi kodowane jest jednorazowo na podstawie legitymacji szkolnej. Wsiadając do autobusu trzeba będzie odbić kartę w czytniku.\nW ocenie związkowców z Solidarności taka ulga była bardzo potrzebna i odciąży budżety tych rodzin, w których wychowuje się więcej dzieci. – Zakup kilku biletów miesięcznych był dla rodziców sporym wydatkiem. Teraz te pieniądze będą mogli przeznaczyć na inne cele, chociażby na zajęcia dodatkowe dla dzieci – mówi Anna Brzezińska, przewodnicząca Solidarności w Przedsiębiorstwie Komunikacji Miejskiej w Tychach, które wchodzi w skład MZK Tychy. – To jest bardzo dobra decyzja, ale mam nadzieję, że w przyszłości takie ulgi będą przysługiwały także starszej młodzieży, przynajmniej do momentu zakończenia nauki w szkole średniej. To jest okres, w którym edukacja dzieci kosztuje rodziców najwięcej, więc taka pomoc im również by się przydała – podkreśla Józef Kuśmierczyk z Regionalnej Sekcji Komunikacji Miejskiej NSZZ Solidarność oraz szef związku w PKM Katowice. Rzeczniczka KZK GOP nie wyklucza, że może dojść do rozmów na temat rozszerzenia ulgi na pozostałych uczniów szkół średnich. – To jest zupełnie nowe rozwiązanie w taryfie i trzeba ocenić, w jaki sposób sprawdzi się w praktyce. Pewnie w przyszłości otworzy się pole do dalszych dyskusji – zaznacza Anna Koteras.\nJeden bilet, wspólna taryfa\nWprowadzenie darmowych przejazdów dla dzieci i młodzieży to nie jedyna zmiana. Od nowego roku na terenie wszystkich gmin tworzących metropolię obowiązuje jeden bilet na komunikację miejską oraz wspólny cennik. Do tej pory pasażerowie podróżujący np. między Tychami i Katowicami musieli uważać do jakiego autobusu wsiadają i posiadać odpowiedni bilet. – Osoby dojeżdżające z Tychów do Katowic i przesiadające się w tym mieście musiały kasować dwa różne bilety lub zakupić dwa bilety miesięczne. Ujednolicenie taryfy jest dla nich sporym ułatwieniem i odciążeniem, bo za komunikację zapłacą mniej – dodaje przewodnicząca Solidarności w PKM Tychy.\nJaworzno chce rozmawiać\nUlga dla dzieci i młodzieży oraz wspólny bilet nie obowiązują w tych miastach, które nie weszły w skład metropolii. Jednym z nich jest Jaworzno. Argumentując swoją decyzję, władze tego miasta podkreślały, że w Jaworznie komunikacja jest znacznie tańsza niż na Śląsku i w Zagłębiu Dąbrowskim. Po wejściu do metropolii i ujednoliceniu taryfy wiele osób podróżujących tylko po Jaworznie musiałoby za przejazdy autobusami płacić więcej. Niemniej pod koniec ubiegłego roku prezydent Jaworzna zwrócił się do władz GZM o wprowadzenie jednolitej taryfy dla pasażerów korzystających równocześnie z komunikacji organizowanej przez PKM Jaworzno oraz metropolię. W odpowiedzi przedstawiciele GZM podkreślili, że są otwarci na takie rozmowy.\nJako pierwsza w województwie śląskim darmową komunikację dla uczniów szkół podstawowych i gimnazjalistów kilka lat temu wprowadziła gmina Pawłowice. Z ulgi korzystają te dzieci, które by dotrzeć do szkoły podstawowej muszą pokonać więcej niż 3 km oraz młodzież gimnazjalna mieszkająca co najmniej 4 km od szkoły. Pozostali mieszkańcy Pawłowic za przejazd komunikacją miejską płacą tylko złotówkę. Obecnie trzy bezpłatne linie komunikacyjne funkcjonują w Łaziskach Górnych i siedem w Żorach. Od września ubiegłego roku z darmowej komunikacji na terenie Jastrzębia-Zdroju mogą korzystać dzieci, uczniowie i studenci zameldowani w tym mieście. 1 września 2017 roku bezpłatne przejazdy wprowadzone zostały w Tychach, ale prawo do nich uzyskały tylko dzieci z najuboższych rodzin, pobierających zasiłek z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej.\nŹródło foto: wikimedia.commons.org/Nemo5576


Seks podczas miesiączki - tak czy nie? | Przewodnik\nSeks podczas miesiączki? Pewnie, że tak! Powody, dla których warto uprawiać seks podczas okresu i dlaczego nie musisz tego przegapić. En-JOY! Rób to, na co masz ochotę! Wszelkie obawy, które chcielibyśmy zabrać w tym artykule.\nSeks podczas miesiączki - czy to możliwe?\nJasne, dlaczego nie miałoby to być możliwe? Niestety, wiele kobiet powstrzymuje się od działania podczas okresu. A szkoda, bo to właśnie podczas tej fazy możesz doświadczyć zwiększonego libido.\nDlaczego okres ten jest tak napiętnowany kulturowo/historycznie? Skąd bierze się to tabu?\nNiewiarygodne. Kościół katolicki, judaizm, a także hinduizm uważają, że "krwawiące" kobiety są nieczyste, nie mogą uczestniczyć w ceremoniach religijnych, a tym bardziej uprawiać seksu. Ale nie tylko w kościele miesiączkujące kobiety są niepożądane. Ludzie od dawna wierzyli, że kobiety są odpowiedzialne za zepsute jedzenie, kwaśne wino i śmierć pszczół przez "złe oko". Na szczęście jednak to błędne przekonanie przetrwało tylko do lat 70. Od tej pory kobiety mogły oddawać krew nawet podczas menstruacji. Ale nawet dzisiaj mało która kobieta mówi otwarcie o swojej miesiączce. Albo czy kiedykolwiek powiedziałaś kolegom, że zamierzasz zmienić tampon?\nJakie są powody uprawiania seksu podczas okresu?\nJeśli dręczą Cię skurcze menstruacyjne, seks może być rozwiązaniem. Seks jest relaksujący i może nawet pomóc w bólach głowy i skurczach. Orgazm uwalnia hormony szczęścia, które mogą złagodzić objawy, przynajmniej na krótką metę.\nDlaczego wiele kobiet ma zwiększone libido podczas miesiączki?\nTo nie jest wcale rzadkie dla kobiet, aby nie być w stanie uzyskać wystarczająco dużo seksu, gdy są one na ich okres. Jaki jest powód? Podczas menstruacji, okolice intymne mają większy przepływ krwi. To sprawia, że jesteś bardziej wrażliwa, co może sprawić, że będziesz miała większą ochotę na seks. Ponieważ jesteś bardziej wrażliwa i szybciej pobudzana przez dotyk, łatwiej też osiągasz szczyt. Ponadto, hormony estrogen i testosteron również zwiększają libido.\nDlaczego mogę zajść w ciążę mimo miesiączki?\nOch, nie bądźcie zadufani w sobie i podejmijcie nieukrywaną próbę. Nowa komórka jajowa może dojrzewać podczas krwawienia, a ponieważ plemniki mogą przetrwać kilka dni w pochwie, w najgorszym wypadku czas może być odpowiedni i możesz zajść w ciążę.\nWniosek:seks podczas miesiączki zdecydowanie nie jest bezpieczną metodą antykoncepcji.\nA co z kwestią higieny podczas uprawiania seksu w czasie miesiączki?\nIstnieją świetne sposoby, dzięki którym higiena nie musi ucierpieć podczas krwawienia.\n1. można chronić powierzchnię i pościel za pomocą wytrzeć powierzchnię. Polecamy wilgotną JOYDIVISION Feuchtspielwiese. Specjalny miękki i jedwabiście błyszczący materiał Love Locket chroni Twoją pościel podczas seksu w czasie menstruacji. Ciesz się przyjemnym i bezpiecznym uczuciem.\n2. Istnieją specjalne beznitkowe, super miękkie tampony, które wchłaniają krew, gdy są noszone podczas intymnego stosunku. Te tak zwane Soft-Tampons już od ponad 20 lat ułatwiają życie kobiet. Ale Soft-Tampons nadają się nie tylko do uprawiania seksu podczas okresu, ale są również idealne do uprawiania sportu, sauny czy pływania.\n3. jeśli twój kochanek jest zdegustowany krwią na swoim najlepszym kawałku, to prezerwatywy zdecydowanie pomagają. Które chronią również przed infekcjami.\nBo uwaga:podczas miesiączki ryzyko infekcji jest wyższe. Podczas miesiączki szyjka macicy jest nieco bardziej otwarta niż zwykle. Dlatego jesteś bardziej podatny na choroby przenoszone drogą płciową.\nGąbka menstruacyjna: Historia higieny kobiecej\nPływanie z tamponem - o czym należy pamiętać?


Rolnicy ruszyli na Warszawę i oczekują zmiany na stanowisku ministra rolnictwa\nStrona główna Ekonomia i finanse Rolnicy ruszyli na Warszawę i oczekują zmiany na stanowisku ministra rolnictwa\nW środę 23 maja w Warszawie odbył się protest rolników, na czele którego stanął Michał Kołodziejczak, prezes Unii Warzywno-Ziemniaczanej.\nRolnicy pojawili się w stolicy, aby pokazać, że sytuacja w polskim rolnictwie wymaga radykalnych działań ze strony państwa.\n– Dziękuję wszystkim rolnikom, którzy przyjechali i poświęcili jeden dzień swojej pracy, aby pokazać Warszawie, że polska wieś ma problem. Do tej pory tego problemu nikt nie chciał pokazywać i nikt nie chciał o nim mówić. Manifestowaliśmy w naszych małych miejscowościach, ale nikt tego nie pokazywał, dlatego serdecznie chciałbym podziękować wszystkim, którzy tutaj przyjechali – powiedział Michał Kołodziejczak w swoim wystąpieniu.\n– Jesteśmy tutaj, ponieważ wielu spraw nie idzie załatwić na podstawie dialogu z Ministerstwem Rolnictwa.\n– Niektórzy twierdzą, że protestujemy przeciwko rządowi, ale to nie prawda. W sektorze rolnictwa istnieją blisko 30-letnie zaniedbania i staramy się o to, aby ministrem rolnictwa był człowiek, który będzie miał siłę, energię i autorytet i zrobi porządek w Ministerstwie Rolnictwa.\nKołodziejczak zwrócił także uwagę na kwestię unijnych dopłat, które nie są sprawiedliwe z punktu widzenia polskich rolników oraz problem stawek, jakie otrzymują rolnicy za swoje produkty w skupie.\n– Polscy rolnicy mogą liczyć obecnie na połowę wysokości dopłat, które przysługują rolnikom z Holandii czy Francji. Jak można mówić w takich okolicznościach o sprawiedliwości i równej konkurencji?\nMarkety kupują od nas kapustę i ziemniaki za 20 groszy, a sprzedają za 2 złote. To lichwa. Nasze produkty, które trafiają do skupu, muszą wyglądać jak z obrazka, a zachodnie nie są objęte takimi wymogami – stwierdził Kołodziejczak.\nSzacuje się, że w manifestacji w Warszawie uczestniczyło około 1000 rolników.


Tygrysy nie całują lwów. Liliana Pędziwiatr. Tom 2 - Stewner Tanya | Książka w Sklepie EMPIK.COM\nTygrysy nie całują lwów. Liliana Pędziwiatr. Tom 2\nTygrysy nie całują lwów. Liliana Pędziwiatr. Tom 2 (okładka twarda)\nMały osiołek jest wielki. Liliana Pędziwiatr. Tom 1\nTytuł: Tygrysy nie całują lwów. Liliana Pędziwiatr. Tom 2\nWymiary produktu [mm]: 195 x 134 x 22\nWłaśnie zrecenzowałem Tygrysy nie całują lwów. Liliana Pędziwiatr. Tom 2\nOto drugi tom przygód Liliany Pędziwiatr, bohaterki bestsellerowej serii książek dla młodszych nastolatków (8+). Pokazuje dzieciom fascynujący świat przyrody oczami jedenastoletniej dziewczynki, ...\n14-10-2019 o godz 08:47 ANIA J dodał recenzję:\nKsiążka z serii LILIANA PĘDZIWIATR. Cała seria warta uwagi. Córka lat 9 - bardzo polubiła. Polecam.\n29-06-2019 o godz 07:57 justa21 dodał recenzję:\nPierwsza praca Liliany Wyobrażacie sobie, jak by to było wspaniale rozmawiać ze zwierzętami i roślinami? Dowiadywać się wszystkiego o ich świecie? Daje to nie tylko niezwykłe możliwości odkrywania nowych rzeczy, ale sprawia, że możemy szybko zareagować, kiedy dzieje się jakiemuś zwierzęciu krzywda, kiedy jakaś roślina potrzebuje szczególnej pielęgnacji. Są ludzie obdarzeni wyjątkową intuicją, którzy wydają się doskonale rozumieć potrzeby zwierząt, bądź tacy, pod których czujnym okiem rośliny rosną, jak szalone, ale nawet oni nie są w stanie posługiwać się językiem zwierząt czy roślin. Czy zatem istnieje ktoś, kto to potrafi? Okazuje się, że taką umiejętność posiada niejaka Liliany Pędziwiatr, bohaterka bestsellerowej serii książek dla odbiorców w wieku szkolnym (choć i starsze maluchy z przyjemnością słuchać będą o jej przygodach). Na rynku właśnie ukazała się druga książka z cyklu, opublikowana nakładem Wydawnictwa Jedność. Urocza opowieść pt. „Tygrysy nie całują lwów”, autorstwa Tanyi Stewner, ze wspaniałymi ilustracjami Evy Schöffmann-Davidov, to doskonała propozycja nie tylko na lato, ale i na długie jesienne czy zimowe wieczory, a także wiosenne poranki, kiedy przyroda budzi się do życia. Nawet jeśli dziecko nie potrafi jeszcze czytać samodzielnie, książka może stać się pretekstem do wspólnego spędzania czasu, a także do rozmowy o świecie roślin i zwierząt, o podstawowych wartościach w życiu i wzajemnym szacunku. Jedenastoletnia dziewczynka, Liliana, posiada wyjątkowy dar, który przysparza jej niemało kłopotów, ale też daje szansę na szybką reakcję i pospieszenie z pomocą – rozumie ona mowę każdego ze zwierząt, doskonale wyczuwa także potrzeby roślin, zaś jej śmiech sprawia, że wszystko rośnie i rozkwita ze zdumiewającą szybkością. Do tego daru bardzo ostrożnie podchodzi mama dziewczynki, zresztą cała rodzina stara się go utrzymać w tajemnicy. Gotowość Liliany do pomocy sprawia jednak, że wtajemniczonych jest coraz więcej ludzi, sama dziewczynka zresztą pragnie być obecna wszędzie tam, gdzie są potrzebujący. Rozpoczyna zatem pracę w miejskim zoo – kto, jak nie ona, wysłucha próśb i zażaleń tych wszystkich zwierząt? Wszak tylko ona będzie w stanie zainterweniować w przypadkach, kiedy nawet weterynarz nie może nic zdziałać. Tym właśnie sposobem dziewczynka przekracza bramę zoo, jako nieetatowy pracownik, ku uldze dyrektorki obiektu, pani Ocet, a także większości pracowników. Niestety wśród zatrudnionych w zoo jest również Trina, starsza siostra Trixi, dziewczynki, która w przeszłości bardzo dokuczała Lilianie w szkole. Wydaje się, że teraz Trina obrała sobie za cel dręczenie Liliany, pragnąc zemścić się za upokorzenie siostry. Liliana, mając do pomocy swojego najlepszego przyjaciela Jonasza, a także młodego praktykanta Tadka, stara się jednak przede wszystkim skoncentrować na potrzebujących pomocy zwierzętach. A pracy – jak się okazuje – jest mnóstwo. Potrzebuje jej zarówno małe słoniątko, które nagle z niewiadomych przyczyn zaczęło niedomagać po zabawie dziwnym przedmiotem, a także samiec wydry, który cierpi na krwawienie z nosa. W najbardziej dramatycznej sytuacji są jednak lew Szankar i tygrysica Samira – zwierzęta, które wbrew naturze zakochały się w sobie i pragną być razem. Czy dziewczynka zdoła pomóc wszystkim zwierzętom? Czy Jonasz znajdzie sposób, by nie rozdzielono Szankara i Samiry? Czy Trina zostawi Lilianę w spokoju i pozwoli jej pracować? Przekonamy się o tym dzięki wspaniałej książce dla młodych czytelników, która zawiera potężne przesłanie, ucząc odbiorców nie tylko współpracy, przedstawiając istotne wartości, którymi warto się w życiu kierować, ale też kreując obywatelskie postawy. Po skończeniu tej uroczej powieści, kształtującej wrażliwość i empatię, pragniemy jak najszybciej ruszyć z pomocą, a także… znów przeżywać przygody wraz z młoda bohaterką z tak niezwykłymi umiejętnościami! Justyna Gul Qultura słowa


Najlepsze sposoby na czyszczenie dywanów - Blog Higieniczny.pl\n» Najlepsze sposoby na czyszczenie dywanów\nPiękny, puszysty i nieskazitelnie czysty dywan to wizytówka każdego salonu. Niestety, te najbardziej szlachetne, a więc naturalne włókna są najbardziej wymagające. Nie tylko najtrudniej je doczyścić, ale też najłatwiej chłoną wszelkie substancje i brud. Jak doczyścić każdy dywan szybko i skutecznie?\nZaufaj profesjonalistom, nie musisz wszystkiego robić sama\nCzyszczenie dywanów to z pewnością jedna z najcięższych prac domowych, szczególnie w domu pełnym tych puchatych tkanin, które pochłaniają dosłownie wszystko - od rozlanych płynów przez okruchy, których często nie można tak łatwo odkurzyć, aż po niewidoczne gołym okiem roztocza. Są oczywiście domowe sposoby zarówno na plamy, jak i na sezonowe wyczyszczenie dywanów, tapicerek w samochodzie, czy też mebli tapicerowanych, jednak czasem… po prostu nam się nie chce, lub nie możemy się tego podjąć ze względów zdrowotnych - to naprawdę bardzo ciężka praca w niewygodnej pozycji. Na szczęście obrotni przedsiębiorcy dobrze wiedzą, czego trzeba by nam dogodzić i powstało całkiem sporo rozwiązań.\nPrzykładowo specjalne pralnie dywanów nie tylko wyczyszczą Ci same dywany, ale też odbiorą je od Ciebie i przywiozą z powrotem. Można też rozejrzeć się za ekipami, które przyjeżdżają z myjkami i odkurzaczami piorącymi - np. Karcher. To świetne rozwiązanie dla alergików, którzy nie powinni stosować chemii do prania dywanów. Nie każdy jednak chce zlecać takie prace firmom zewnętrznym i - nie oszukujmy się- płacić niemałe pieniądze. Dywany są u nas wciąż bardzo popularne i mamy ich nieraz całkiem sporo w domu, a każdy powinien być przynajmniej raz w roku czyszczony lub prany.\nJak profesjonaliści piorą dywany?\nProfesjonalne pranie dywanów przeprowadzane jest najczęściej za pomocą specjalnych urządzeń dozująco - odsysających, potocznie zwanych odkurzaczami piorącymi. Taki specjalistyczny sprzęt można zakupić na rynku - jesli jesteś miłośnikiem dywanów, lub na przykład chciałbyś rozwinąć tego rodzaju działalność, takiego urządzenia nie są tak wysokie, jak można by było sobie wyobrazić. Profesjonalny odkurzacz może kosztować nawet około 1500-2000 zł. Aby jak najskuteczniej usunąć brud pochodzenia organicznego, potrzebne są profesjonalne środki do czyszczenia i prania dywanów - na przykład marki Tenzi.\nW ofercie firmy dostępne są różne preparaty - od proszków do prania, przez koncentraty w płynie, po odplamiacze. Firma Tenzi opracowała specjalne technologie działania swoich preparatów, które gwarantują nie tylko ich skuteczność, ale także ochronę pranych tkanin. Przykładowo proszek do prania działa tak, że aktywne granulki wnikają głęboko w strukturę włóka i wywabiają nawet najbardziej oporny brud. Dodatek specjalnych enzymów pomaga usunąć nawet trudnospieralne plamy z kawy, herbaty, wina, czy też soków owocowych, zaś inhibitory transferu barwników pozwala zachować piękny kolor tkaninom. Można go stosować nie tylko doprania dywanów, ale też do czyszczenia mebli, czy też tapicerek samochodowych.\nŚwietnie sprawdzają się tutaj także profesjonalne szampony do prania dywanów, na przykład TENZI Textil, a także koncentraty takie, jak Textil EX, które świetnie radzą sobie z bieżącym brudem - po rozpyleniu na dywanie przyciągają brud. Proszek doskonale radzi sobie z odplamianiem sztucznych wykładzin o trwałym wybarwieniu. Ten środek wymaga jednak spłukania. Do prania silnie zabrudzonych, a nawet tłustych dywanów można także zastosować koncentrat Tenzi Brudex.\nJak samemu wyczyścić dywany?\nJeśli jednak masz wystarczająco dużo samozaparcia i chcesz się z problemem zmierzyć samodzielnie - sięgnij po niezawodne środki chemiczne, które pomogą Ci uporać się z każdą plamą. Odplamiacze na bazie aktywnego tlenu pomogą usunąć praktycznie każdego rodzaju plamy, a przeróżne preparaty sprawią, że Twój dywan odzyska swój dawny wigor. Od czego zacząć? Najlepiej od gruntownego i porządnego odkurzenia, a nawet wytrzepania dywanu ze wszelkich większych zanieczyszczeń, których nie udało Ci się usunąć podczas codziennego sprzątania. Dzięki temu chemia będzie mogła wniknąć głębiej i skuteczniej wyczyścić Twój dywan.\nMagiczne czyszczenie na sucho\nMożesz wybrać jedną z dwóch metod czyszczenia dywanów - na sucho lub na mokro. Pranie na sucho daje spektakularne rezultaty, gdy widzi się efekt działania piany rozpylonej ze specjalnego sprayu, lub też po rozsypaniu i wtarciu w dywan proszku. Substancję piorącą pozostawia się na określony na opakowaniu czas - wtedy właśnie dzieje się magia - brud znika. Po wyschnięciu dywanu trzeba go jeszcze raz porządnie odkurzyć - e voila! Dywan wygląda nieraz jak nowy.\nPranie na mokro - stary, skuteczny sposób na uporczywe zabrudzenia\nJeśli nie chcesz inwestować w profesjonalną ekipę, pralnię lub odkurzacz, możesz także wszystko zrobić sama. Płyn do prania dywanów, lub też zwykły płyn do prania z odplamiaczem rozrób z wodą tak, by powstało dużo piany - tę właśnie pianę wetrzyj w cały dywan. Jeśli to nie wystarczy, w bardziej zabrudzonych miejscach możesz użyć też roztworu wodnego - wtedy jednak dywan będzie musiał wyschnąć.


Dobra szkoła podstawowa dla ciebie! - zielona ostoja\nHome » Oświata » Placówki Edukacyjne » Dobra szkoła podstawowa dla ciebie!\nCzy chciałbyś uczyć się w najlepszej szkole w mieście? Zatem nie możesz przejść obojętnie obok naszej placówki. Mamy dla ciebie przygotowane miejsce w naszej szkole. Jeśli chciałbyś, aby twoje dziecko mogło rozwijać swoje umiejętności w dobrej placówce, może spodoba ci się nasza szkoła podstawowa w Katowicach. Jest to dobra placówka, w której każdy uczeń jest traktowany wyjątkowo. Nasi pedagodzy mają odpowiednie podejście do każdego dziecka, przez co efekty ich pracy stają się jeszcze lepsze. Nasi uczniowie oprócz standardowych zajęć, będą mogli rozwijać swoje umiejętności na kółkach zainteresowań. Nasza szkoła organizuje także liczne wycieczki turystyczne, na których twoje dziecko będzie mogło zwiedzić świat. Wszystko to twoje dziecko może mieć, jeśli tylko jego szkołą będzie nasza szkoła podstawowa w Katowicach. Zapraszamy do obejrzenia naszej placówki i zapisania się do nas! Sprawdź!