Jak rozwiązywać konflikty – Poradnia narkotykowa on-line\n1.1 Konflikt: jak go rozumieć i jakie zasady służą jego rozwiązywaniu\n1.1.1 Co innego konflikt, co innego sposoby przejawiania się konfliktu\n1.1.2 Ten sam konflikt może przejawiać się w różnych formach\n1.1.3 Dwa warunki istnienia konfliktu\n1.1.4 Dlaczego nie zawsze korzystamy z negocjacji\n1.1.5 Jakie korzyści i straty wynikają z tłumienia konfliktu?\n1.1.6 Jakie korzyści i straty wynikają z walki\n2.1 Zasady negocjacji\n2.1.1 1. Zasada pierwsza: poznawaj potrzeby (interesy) drugiej strony i daj poznać własne\n2.1.2 2. Zasada druga: uda ci się oddzielić problem od człowieka, gdy sformułujesz problem negocjacyjny\n2.1.3 3. Zasada trzecia: szukajcie rozwiązań zadowalających obie strony\n2.1.4 4. Zasada czwarta: oceniaj propozycje rozwiązań według obiektywnych kryteriów\n3.1 Praktyka rozwiązywania konfliktów, czyli jak wcielić zasady w życie (plan działania, czyli przymiarka do praktyki)\n3.1.1 Jak zrobić dobry plan\n3.1.2 Krok pierwszy: Subiektywna, wewnętrzna rzeczywistość każdej ze stron\n3.1.3 Krok drugi: Odpowiedź każdej ze stron\n3.1.4 Krok trzeci: Wzajemne oczekiwania\n3.1.5 Krok czwarty: Wreszcie prawdziwe negocjacje\n3.1.6 Krok piąty: Tworzenie jak największej puli pomysłów rozwiązań\n3.1.7 Krok szósty: Kontrakt, czyli umowa (porozumienie)\n4 Uwagi końcowe. Konflikty interpersonalne i grupowe\nNiniejszy tekst ma służyć jako pomoc dla wychowawcy w tych wszystkich sytuacjach, w których jest on zmuszony podejmować interwencje wobec realnych konfliktów, zdarzających się w szkole, czy to między jednostkami, czy grupami. Aby taka interwencja była skuteczna, dobrze jest się opierać na spostrzeżeniach i wskazówkach sformułowanych przez specjalistów od negocjacyjnej strategii rozwiązywania konfliktów.\nTego rodzaju wiedza i umiejętności muszą obejmować kilka ważnych obszarów tematycznych.\nPierwszym z nich jest wiedza o samym konflikcie, określony sposób patrzenia na konflikt, rozumienia sytuacji konfliktowej. Jesteśmy tutaj w dużym stopniu obciążeni pewnymi stereotypami myślowymi, prowadzącymi do stereotypowych, nie zawsze konstruktywnych, reakcji na konflikt, które nie tylko nie pomagają go rozwiązać, ale wręcz przeciwnie – właśnie one często ponoszą odpowiedzialność za brak rozwiązań.\nJak więc patrzeć na konflikt, aby ten właśnie sposób rozumienia go sprzyjał dalszym, owocnym działaniom, i jakich stereotypów unikać? – to pierwsze pytanie.\nPytanie drugie dotyczy określenia takich zasad działania, które dałyby się uznać za konstruktywne i pomocne i pomogły tak prowadzić proces rozwiązywania konfliktu, aby rzeczywiście kończył się on pomyślnym rozwiązaniem. Inaczej mówiąc: jakie kolejne kroki podejmować, jakie etapy pokonywać, od czego zacząć i do czego zmierzać?\nDopiero dobre rozeznanie w tych obszarach wiedzy i umiejętności uczyni nauczyciela dobrze przygotowanym do podejmowania skutecznych interwencji. Na te właśnie pytania stara się odpowiedzieć niniejszy tekst.\nZgodnie z zapowiedzią, zacznijmy od określonego patrzenia na konflikt.\nKonflikt: jak go rozumieć i jakie zasady służą jego rozwiązywaniu\nCo innego konflikt, co innego sposoby przejawiania się konfliktu\nNa ogół używamy zamiennie takich słów jak konflikt, kłótnia, spór, awantura. Jakkolwiek skojarzenie konfliktu i kłótni jest bardzo silne, to jednak kłótnia (spór, awantura) jest już czymś więcej: jest sposobem przejawiania się konfliktu. Musimy więc odróżnić konflikt od sposobów jego przejawiania. Zacznijmy od konfliktu i zaproponujmy następującą definicję:\njest to pewien stan rzeczy (pewna sytuacja), dotyczący najczęściej dwóch stron (jednostek lub grup), obejmujący sferę poznawczą, emocjonalną, a czasem również rzeczową (materialną, fizyczną), polegający na przekonaniu przynajmniej jednej ze stron (a czasem obu), że jej (ich) interesy zostały naruszone lub są zagrożone przez jakieś działanie drugiej strony.\nSytuacja konfliktu przejawia się zarówno poprzez określony stan emocjonalny, jak też przez interpretację sytuacji i zachowanie. Emocje towarzyszące sytuacji konfliktu mają najczęściej charakter negatywny (lęk, gniew), zachowanie zaś przyjmuje formę jednej z trzech zasadniczych strategii: ucieczki, ataku bądź dialogu (negocjacji).\nWidać więc, że samo istnienie sytuacji konfliktowej nie przesądza o tym, że koniecznie przejawi się ona w postaci kłótni (sporu, awantury) – czyli walki (choćby tylko słownej, choć nierzadko walka przyjmuje fizyczną, dosłowną postać, czego przykładem jest wojna czy zwykła bójka).\nWszyscy bowiem znamy sytuacje, w których ktoś, kto ma poczucie, że jego interesy są naruszane przez działania drugiej strony, nie podejmuje żadnych widocznych zachowań z tym związanych.\nJako przykład można podać sytuację, gdy np. nauczyciel ma przykre poczucie, że mu za mało płacą albo za dużo od niego wymagają, lecz cierpi w milczeniu. Albo gdy uczeń sądzi, że jest krępowany zbyt rygorystycznymi ograniczeniami w szkole, lecz w żaden sposób tego wprost nie wyraża.\nTen sam konflikt może przejawiać się w różnych formach\nTakich przykładów można podać bardzo wiele. I są to, co ciekawe, te same przykłady, w których można byłoby wybrać każdą z pozostałych dwóch strategii reagowania na konflikt, tj. walkę lub negocjacje. I rzeczywiście tak się zdarza, że w podobnych czy wręcz identycznych sytuacjach różne osoby będą wybierały różne strategie działania. Niektóre będą się wycofywać, inne walczyć (np. zwoływać wiece, strajkować, pisać petycje itd.), jeszcze inne – będą podejmowały konstruktywny dialog, czyli negocjacje.\nWg R. Fishera i W. Ury’ego negocjacje to nic innego, jak „podstawowy sposób uzyskiwania od innych tego, czego chcemy. Jest to zwrotny sposób komunikowania się w celu osiągnięcia porozumienia w sytuacji, kiedy ty i druga strona jesteście związani pewnymi interesami, z których jedne są wspólne, a inne przeciwne”.\nDwa warunki istnienia konfliktu\nWarto zwrócić uwagę na to ostatnie sformułowanie: konflikt będzie istniał między ludźmi (czy grupami) tylko wtedy, gdy ludzie ci pozostają jednocześnie w dwojakiego rodzaju związku ze sobą: po pierwsze, gdy coś ich łączy (pewne ich interesy są wspólne), jak np. to, że pracują w tej samej instytucji, są członkami tej samej rodziny czy grupy.\nPo drugie, gdy z kolei jakaś inna część interesów dzieli ich (jeden chce dostać więcej pieniędzy, drugi chce dać mniej, jeden chce jechać w góry, drugi nad morze, jeden chce się wykrzyczeć na przerwie między lekcjami, a drugi mówi, że musi wtedy mieć spokój). Konfliktu wcale by nie było, gdyby nie był spełniony którykolwiek z tych warunków.\nNa ogół dość oczywiste jest, że nie byłoby konfliktu, gdyby nie było niezgodnych interesów. Ale nie byłoby go także bez zgodnych interesów, tzn. gdyby obie strony nie były związane pewnymi związkami: małżeńskimi, rodzinnymi, instytucjonalnymi.\nInnymi słowy dwóm zupełnie obcym i nie znającym się osobom w najmniejszym stopniu nie przeszkadzałoby to, że niektóre ich interesy różnią się miedzy sobą. Czytelnikowi nie będzie przeszkadzało to, że jakaś nie znana mu osoba będzie chciała spędzić urlop w górach, podczas gdy on woli nad morzem. Stanie się to natomiast problemem, gdy ta sama różnica nastąpi między nim a jego żoną czy mężem.\nPokojowym sposobem dochodzenia do porozumienia w sytuacji istnienia tego rodzaju niezgodności między ludźmi są negocjacje. Pojawia się pytanie, dlaczego ludzie nie zawsze negocjują, a po drugie, nawet gdy próbują negocjować, dlaczego nie zawsze odnoszą sukcesy. Odpowiedzmy na oba te pytania.\nDlaczego nie zawsze korzystamy z negocjacji\nPo pierwsze ludzie nie negocjują dlatego, że znacznie popularniejsze społecznie są dwa pozostałe wzorce zachowań, tj. atak i/lub ucieczka. Innymi słowy w potocznym repertuarze zachowań większości ludzi po prostu brakuje dostatecznie rozwiniętych wzorców konsekwentnie negocjacyjnych zachowań. Ludzie jakby „nie wiedzą”, że można by własne, dotychczas stosowane strategie reagowania na konflikt poszerzyć o negocjacje, bo niedokładnie wiedzą, na czym by negocjacje miały polegać. W związku z tym nie wiążą z nimi wyraźnych nadziei.\nPo drugie, nawet jeśli jakieś negocjacje są podejmowane, to często są to tylko elementy negocjacji, bądź też strony konfliktu nie potrafią dać sobie rady z impasami lub trudniejszymi momentami negocjacji.\nWarto też zaznaczyć, że każda z trzech wymienionych na początku strategii ma zarówno swoje wady, jak i zalety, które ściśle korespondują z pewnymi indywidualnymi cechami osobowości czy też postawami wobec ludzi, stąd też przynoszą określone, emocjonalne korzyści temu, kto je stosuje. I właśnie wybór tych korzyści decyduje w dużym stopniu o wyborze strategii zachowania w sytuacji konfliktu. Jakie to korzyści i kto je wybiera?\nNieujawnianie istnienia konfliktu bywa uzasadniane przez niektórych tym, że nie narażają się oni wtedy na ryzyko ataku drugiej strony, że nie „psują” sobie z nią stosunków, że chronią w ten sposób swoje związki z ludźmi (w tym zwłaszcza – z drugą stroną konfliktu). Dla tych osób relacje z otoczeniem są ważniejsze niż doraźne interesy, które gotowe są one niejako „poświęcić” na rzecz utrzymania poprawnych stosunków czy „dobrej atmosfery”.\nKrytycy tej postawy zarzucają jej zwolennikom, że w gruncie rzeczy nie udaje im się jednak osiągnąć zamierzonego celu. Bowiem czy naprawdę mogą określić jako dobrą atmosferę, w której oni sami czują się pokrzywdzeni, urażeni, wykorzystani? Za tego rodzaju poczuciem idą negatywne emocje i negatywne nastawienia wobec drugiej strony, nawet jeśli nie są one wyrażane wprost. W konsekwencji prowadzi to właśnie do oziębienia stosunków, dystansu, niechęci czy wręcz wrogości.\nJakie korzyści i straty wynikają z walki\nOsoby wybierające odwrotną strategię – atak – kierują się innego rodzaju kalkulacją (choć nie zawsze świadomą): są raczej skłonne poświęcić dobre stosunki międzyludzkie na rzecz obrony danego, osobistego interesu, który właśnie uległ naruszeniu czy zagrożeniu.\nStrategia ta nierzadko przynosi pożądane wyniki i dlatego bywa stosowana. Na dłuższą metę wyniki te mogą się jednak okazać niezadowalające, bowiem wiele osobistych interesów zależy od dobrej współpracy z innymi ludźmi, zaś gotowość do współpracy zależy w dużym stopniu od istniejących pozytywnych relacji między stronami. Te zaś są naruszone w wyniku toczonych walk, przemocy i agresji, ignorującej interesy drugiej strony.\nOsoba licząca się wyłącznie ze swoimi interesami i nie respektująca cudzych nie budzi na ogół sympatii i nie jest traktowana jako pożądany partner do współpracy, ukierunkowanej na obopólne korzyści.\nWarto też dodać, że walka nie zawsze prowadzi do zwycięstwa, zwłaszcza gdy podejmuje ją także druga strona. A tak zdarza się dosyć często, ponieważ podjęcie walki jest niejako także i „zaproszeniem do walki”. Z tego powodu walki pochłaniają energię i czas i często prowadzą do eskalacji konfliktu, zamiast do jego rozwiązania.\nBywa też tak, że osiągnięte przez jedną ze stron „zwycięstwo” jest okupione tak dużymi stratami, że słusznie zasługuje na miano „pyrrusowego”. Częścią tych strat bywa wrogość drugiej strony, pojawiająca się zresztą niezależnie od tego, czy wysiłek włożony w jej pokonanie był duży czy mały.\nTutaj właśnie tkwi niebezpieczeństwo tak zwanych „łatwych zwycięstw”. Są one łatwe pozornie i doraźnie, bo na dalszą metę mogą zaprocentować głębokim naruszeniem stosunków i wrogimi działaniami drugiej strony.\nTym gorzej, gdy działania będą miały ukryty charakter, co jest strategią chętnie wybieraną przez stronę, która nie stanęła do otwartej konfrontacji, pozwalając odnieść nad sobą „łatwe zwycięstwo”. Jednak dla niej walka jak gdyby „jeszcze się nie skończyła”, przechodząc w bardziej ukryte, manipulacyjne formy, zmierzające do rewanżu. Dla porządku warto więc wspomnieć, że niezwykle często stosowaną metodą jest manipulacja: działania oparte na ukrywaniu rzeczywistych motywów, potrzeb i celów działania, służące osiąganiu tych celów w sposób niejawny i pokrętny. Osoba odwołująca się do manipulacji na pozór kieruje się chęcią obrony zarówno stosunków międzyludzkich (unika jawnej konfrontacji), jak też swoich interesów (bo podejmuje działania, nie rezygnując). Ryzyko manipulacji polega jednak na tym, że w momencie jej odkrycia destrukcji ulega zarówno sfera interesów, jak i sfera stosunków międzyludzkich.\nFormułą „złotego środka” jest negocjacyjna strategia rozwiązywania konfliktów i osiągania porozumienia, opierająca się na równym traktowaniu interesów obu stron – przez każdą ze stron. Z tego powodu ten rodzaj negocjacji bywa określany jako negocjacje oparte o współpracę (a nie o walkę czy manipulację)!\nNegocjacje oparte o współpracę odwołują się do następujących, podstawowych zasad:\nKoncentruj się na interesach, nie na stanowiskach.\nWalcz z problemem, nie z człowiekiem (oddziel ludzi od problemów).\nPoszukuj wielu rozwiązań zanim podejmiesz decyzję. Wybierz rozwiązanie, satysfakcjonujące obie strony.\nStaraj się, aby wynik rozmów oparty był na obiektywnych kryteriach.\nPrzeanalizujmy znaczenie każdej z tych zasad.\n1. Zasada pierwsza: poznawaj potrzeby (interesy) drugiej strony i daj poznać własne\nGdy ludzie koncentrują się na stanowiskach (czyli tym, czego chcą), to wywiązuje się między nimi walka („walka na argumenty”), której celem jest zdeprecjonowanie stanowiska drugiej strony i przeforsowanie własnego. Tymczasem mnożenie argumentów nie prowadzi do rozwiązania, lecz zaostrzenia sporu.\nAby uzyskać rozwiązanie, należy wziąć pod uwagę nie stanowiska, lecz interesy (potrzeby), które są niejako ukryte pod stanowiskami i odpowiadają na pytanie: „dlaczego chcę tego, co wyraziłem w swoim stanowisku” (nie zaś tylko „czego chcę”).\nJeśli np. uczeń mówi, że musi pobiegać i pokrzyczeć podczas przerwy (stanowisko ucznia w sprawie spędzania przerwy), zaś nauczyciel, że chce wtedy ciszy i spokoju (stanowisko nauczyciela w tej samej sprawie), to są małe szanse na uzyskanie rozwiązania, gdy obie strony będą skoncentrowane tylko na swoich stanowiskach i będą je w nieskończoność powtarzać i argumentować na ich rzecz.\nMożliwość znalezienia rozwiązania tkwi natomiast w poszukiwaniu przez każdą ze stron odpowiedzi na pytanie: „dlaczego chcę pobiegać i pokrzyczeć” (uczniowie) oraz „dlaczego chcę spokoju i ciszy” (nauczyciele). Na tym właśnie polega realizacja zasady pierwszej. Odpowiedzi te bywają czasem oczywiste (choć nie zawsze), jednak nie chodzi o samo ich sformułowanie, lecz o to, aby dzięki nim można by zrobić następny krok w negocjacjach (po pierwszym kroku, jakim jest właśnie poznanie interesów obu stron).\n2. Zasada druga: uda ci się oddzielić problem od człowieka, gdy sformułujesz problem negocjacyjny\nTym krokiem jest sformułowanie problemu negocjacyjnego. Jest on pytaniem mającym następującą postać:\n„co zrobić, aby interesy jednej strony zostały zaspokojone (np.: aby uczniowie mogli odreagować napięcie po lekcjach, wynikające z bezruchu w trakcie lekcji i uwolnić nadmiar energii), a jednocześnie by zostały zaspokojone interesy drugiej strony (np.: by nauczyciele mogli odpocząć i nabrać sił do następnej lekcji)”.\nTłustym drukiem wyróżniono w ostatnim zdaniu właśnie to, co jest interesem (potrzebą) każdej ze stron. Dopiero wówczas, gdy znany jest problem negocjacyjny, można go próbować rozwiązywać, czyli wcielać w życie zasadę drugą: oddziel ludzi od problemów.\n3. Zasada trzecia: szukajcie rozwiązań zadowalających obie strony\nZasada trzecia zachęca do kreatywności i do tego, by nie przywiązywać się do jednego, z góry obmyślonego rozwiązania, bo to grozi usztywnieniem stanowisk i impasem lub walką.\nZalecana jest „burza mózgów” czyli produkowanie jak największej liczby pomysłów, a przy tym nieocenianie pomysłów w trakcie ich tworzenia. Dopiero potem może nastąpić wybór najlepszego, akceptowanego przez obie strony. Liczba i jakość pomysłów zależą zarówno od kreatywności (pomysłowości) stron, jak też od obiektywnych warunków, w jakich działamy. Np. w jednej szkole za najlepsze rozwiązanie może zostać uznane udostępnienie uczniom na przerwę sali gimnastycznej, w innej – wyjście na boisko szkolne, a w jeszcze innej żadne z tych rozwiązań nie będzie mogło być zastosowane.\nCzy celem negocjacji jest kompromis?\nWarto więc pamiętać, że może się zdarzyć, iż rozwiązanie w pełni satysfakcjonujące dla obu stron może w ogóle nie być dostępne, zaś możliwy będzie tylko jakiś kompromis. Specjaliści od negocjacji podkreślają jednak, że to nie kompromis jest ich celem (wbrew szeroko przyjętemu stereotypowi): celem negocjacji jest zaspokojenie potrzeb obu stron w jak najwyższym stopniu. Kompromis jest tylko smutną koniecznością, gdy naprawdę nie uda się znaleźć lepszego rozwiązania.\n4. Zasada czwarta: oceniaj propozycje rozwiązań według obiektywnych kryteriów\nI wreszcie zasada czwarta służy nadaniu pewnych akceptowalnych ram zarówno wyrażanym potrzebom, jak i proponowanym rozwiązaniom.\nŻadna ze stron nie musi czuć się zobowiązana do respektowania potrzeb i przyjmowania pomysłów niezgodnych np. z obowiązującymi przepisami, ustalonymi normami czy powszechnie przyjętymi obyczajami.\nNp. obowiązujące stawki wynagrodzeń albo limit godzin lekcyjnych dla uczniów są przykładami takich obiektywnych kryteriów, ograniczających zakres swobody, jaką dysponuje każda ze stron, w wyrażaniu swoich potrzeb, celów, roszczeń czy oczekiwań.\nWażne jest twoje nastawienie wobec konfliktu\nJednak w skutecznym prowadzeniu negocjacji może przeszkadzać nie tylko nieznajomość ich zasad i etapów. Należy tu jeszcze wziąć pod uwagę nastawienie wobec sytuacji konfliktowej oraz cechy indywidualnej komunikacji każdej ze stron.\nWiększość ludzi ma wobec konfliktu nastawienia negatywne: budzi on negatywne skojarzenia i emocje (lękowo-agresywne). Takie nastawienie rzecz jasna nie sprzyja konstruktywnemu funkcjonowaniu w sytuacji konfliktu. Skłania do ucieczki lub walki i przeszkadza w racjonalnym działaniu. Toteż specjaliści zachęcają nas, byśmy przede wszystkim poddali rewizji nasz stosunek do konfliktu i spróbowali zmodyfikować go w kierunku bardziej konstruktywnym.\nDrogą do tego jest uświadomienie sobie także pozytywnych (a nie tylko negatywnych) stron konfliktu (jak np. lepsze wzajemne poznanie swoich rzeczywistych potrzeb, szansa na „oczyszczenie” atmosfery, zawiązanie bardziej autentycznej współpracy w wyniku wspólnego poszukiwania rozwiązań itd.).\nKonieczne jest także doskonalenie komunikacji interpersonalnej, która sama w sobie bywa powodem licznych nieporozumień między ludźmi, a więc także przeszkód w procesie negocjacji. Dobry negocjator musi więc umieć przede wszystkim rozpoznawać tego rodzaju zakłócenia (bariery komunikacyjne), czyli wszelkie zachowania, utrudniające porozumiewanie się, po to, by ich unikać na rzecz zachowań konstruktywnych. Nie zawsze jednak da się ich uniknąć, zwłaszcza gdy ich autorem jest druga strona. W takich przypadkach negocjator potrzebuje jeszcze umiejętności radzenia sobie, właściwego reagowania na zakłócające zachowania drugiej strony.\nTego rodzaju umiejętności społeczne (radzenie sobie w sytuacjach trudnych) są przedmiotem zainteresowania treningu asertywności. Toteż dobry negocjator potrzebuje, oprócz znajomości zasad i etapów negocjacji, także umiejętności komunikacyjnych i asertywnych. Bez tego nie będzie w stanie skutecznie wcielić zasad negocjacji w życie, bo proces negocjacji ulegnie zablokowaniu, gdy negocjator nie będzie sobie radził z pojawiającymi się zakłóceniami procesu komunikacji.\nNajwiększe gwarancje sukcesu w roli negocjatora (i mediatora) można więc mieć po przebyciu warsztatu komunikacji, treningu asertywności oraz warsztatu negocjacji i mediacji. Stąd też szkolenie mediatorów (negocjatorów) obejmuje zwykle te trzy formy doskonalenia albo też zakłada dobór do warsztatu negocjacji osób, które wcześniej zdołały uczestniczyć w dwóch wcześniejszych modułach szkoleniowych, tj. komunikacji i asertywności.\nUwagi te nie mają na celu zniechęcenie czytelnika do podejmowania roli mediatora wcześniej, lecz po prostu ukazują realistycznie podstawy własnych działań. Na szczęście jest jednak przecież i tak, że każdy z nas dysponuje już teraz określonym zasobem umiejętności komunikacyjnych i asertywnych dzięki czemu może podejmować rolę mediatora (i de facto ją podejmuje) w każdym momencie. Chodzi więc głównie o świadomość faktu, że efekt w dużym stopniu zależy od umiejętności w obu wymienionych obszarach I jest do nich wprost proporcjonalny. Jeśli więc dany wychowawca ma poczucie wystarczających kompetencji w tym zakresie, będzie działał z większym prawdopodobieństwem sukcesu. Jeśli zaś nie – będzie wiedział, jakiego rodzaju decyzje szkoleniowe może dodatkowo podjąć, aby zwiększyć to prawdopodobieństwo.\nPraktyka rozwiązywania konfliktów, czyli jak wcielić zasady w życie (plan działania, czyli przymiarka do praktyki)\nJak można wcielić powyższe zasady w życie? Co konkretnie robić, od czego zacząć, do czego zmierzać, czym się to ma zakończyć?\nNie unikajmy pewnego brutalnego stwierdzenia: nabywaniu takich właśnie praktycznych umiejętności służą – jak już wspomniano – warsztaty negocjacji i mediacji. Nie można myśleć, że da się je zastąpić czymkolwiek innym. Gdyby to było możliwe, zapewne dawno już zrezygnowanoby z warsztatów. Jednakże bez nich ani rusz. Opierają się one na praktycznej realizacji nie tylko abstrakcyjnych zasad, ale także konkretnych kroków – etapów, posunięć – które dadzą się opisać i zrealizować. Toteż bez względu na to, czy użyjemy takiego opisu (planu) jako punktu wyjścia do realizacji warsztatów, czy też bezpośrednio do rozwiązywania konkretnych problemów interpersonalnych – jest on koniecznym ogniwem pośrednim łączącym zasady z rzeczywistością.\nInnymi słowy, elementem poprzedzającym działanie, jeśli miałoby ono być skuteczne, jest posiadany przez nas plan. Posiadając dobry plan działania spełniamy konieczny – aczkolwiek jeszcze niewystarczający – warunek powodzenia. Drugim warunkiem powodzenia jest oczywiście wypełnienie planu działaniem. To należy do czytelnika, zaś do autora tego tekstu – zaproponowanie planu.\nDlaczego plan wydaje się tak ważny? Płynie to z faktu, że sytuacja konfliktu jest emocjonalnie bardzo trudna, niezależnie od naszej filozofii konfliktu, w myśl której dostrzegamy także jego pozytywy, nie zaś tylko negatywy. To rzeczywiście buduje bardziej konstruktywne nastawienie do konfliktu, ale niekoniecznie wystarczy do tego, by w każdym momencie zachować stoicki spokój i nie ulec emocjonalnej presji, jaką stwarzają uczestnicy wydarzenia. Zaś okazji do przeżywania takiej presji mediator będzie miał sporo. Warto więc wymienić niebezpieczeństwa, z większością których prawie na pewno będzie miał do czynienia i w których tylko konsekwentnie realizowany plan, zwłaszcza „plan radzenia sobie z trudnościami” – będzie w stanie uchronić go przed impasem, chaosem, własną agresją lub wycofaniem się z sytuacji.\nJak zrobić dobry plan\nBudując dobry plan, należy przedstawić go w kategoriach działania, to jest zachowań, jakie mogłaby podejmować realizująca ten plan osoba.\nPo drugie, winien on obejmować także plan działań pomocniczych, niejako „rezerwową ścieżkę działania”, do której można by się odwoływać w sytuacjach, gdy jakieś z góry przyjęte założenie nie może być zrealizowane. Jednym słowem już na początku potrzebna jest świadomość relatywności poszczególnych punktów planu i traktowanie ich w sposób elastyczny, nie zaś dogmatyczny.\nSkuteczne działanie bez planu w sytuacji konfliktu nie jest możliwe, tak jak nie byłoby możliwe w sytuacji zbyt sztywnego trzymania się planu. Złotym środkiem jest posiadanie konkretnych pomysłów działania wcielanych krok po kroku w życie, a jednocześnie świadomość mogących się pojawić przeszkód i zakłóceń w trakcie realizacji podstawowego nurtu planu.\nDopiero wtedy możliwe będzie w razie potrzeby równie świadome alternatywne działanie, dzięki któremu da się uniknąć impasu i chaosu.\nJakie to mogą być zakłócenia i co robić w wypadku ich pojawiania się?\nCzęść z nich będzie pojawiać się w trakcie mediacji i o tym będziemy mówić przy omawianiu poszczególnych etapów działania w dalszej części tekstu. Ale niektóre z nich mają związek z wewnętrznymi nastawieniami i pierwotnymi oczekiwaniami uczestników, dającymi o sobie znać już na samym wstępie. Już na etapie wstępnego kontaktu pojawi się więc konieczność poradzenia sobie z nimi. Co gorsza – wcale nie znaczy to, że owe trudności nie będą co jaki czas odżywać w kolejnych momentach procesu negocjacji, zmuszając mediatora do podejmowania kolejnych interwencji, do których będzie zdolny tylko konsekwentnie odwołując się do przyjętej przez siebie strategii reagowania na tego rodzaju trudności.\nJakie to niebezpieczeństwa i co z nimi robić?\nZanim zaproponujesz pierwszy krok, uczestnicy zaproponują go tobie. Po pierwsze zatem uczestnicy często wchodzą w sytuację negocjacji nie tyle bez pomysłów, co raczej właśnie z gotowymi pomysłami – tyle tylko, że niezgodnymi z pomysłami mediatora.\nJednym z takich pomysłów jest próba przerzucenie na mediatora odpowiedzialności za szukanie i znalezienie właściwego rozwiązania problemu. Uczestnicy – albo jeden z nich – przyjmują postawę pasywną, wyrażając wprost lub nie wprost komunikat: „proszę nam rozwiązać ten problem. Czekamy”. Czasem ta pasywna postawa przyjmuje bardziej inwazyjne czy roszczeniowe formy: domaganie się, aby mediator „coś z tym zrobił”, krytykowanie go za brak natychmiastowego rozwiązania, odmowa aktywności pod pretekstem, że mediator powinien z góry wiedzieć, co należy zrobić itp.\nJedynym rozsądnym wyjściem w takich sytuacjach jest konsekwentne, planowe odwoływanie się do strategii „życzliwej edukacji” stron: uporczywego wyjaśniania wzajemnych ról, podziału odpowiedzialności, powodów, dla których niezbędna jest aktywność uczestników i dla których mediator nie jest w stanie spełnić oczekiwań stron itd.\nJest to więc swego rodzaju upowszechnianie elementów tej samej wiedzy o konflikcie i zasadach jego rozwiązywania, którą wcześniej posiadł sam mediator – w stopniu odpowiednim do konkretnego, aktualnego poziomu zapotrzebowania uczestników.\nKolejną pułapką jest tendencja do pozbawienia mediatora neutralności i przeciągnięcia go na swoją stronę.\nTrzeba zrozumieć tę potrzebę uczestników, bowiem jest to podstawowy lub jedyny pomysł, dzięki któremu starają się oni zapewnić sobie poczucie bezpieczeństwa. Mediator nie będzie się tym czuł zagrożony, gdy będzie rozumiał motywy działania uczestników rozmowy i gdy będzie dostatecznie asertywny – świadomy swoich praw i umiejący z nich korzystać. Wtedy stać go będzie na to, by konsekwentnie instruować uczestników o zasadach własnego – i ich – działania, w tym zaś o powodach i sensie neutralności. W końcu także sami uczestnicy rozmowy potrafią ją docenić, gdy zauważą, że lepiej służy ich długofalowemu poczuciu bezpieczeństwa niż doraźne „przyznanie racji” jednej ze stron.\nPróby „przeciągania” mediatora na „swoją” stronę łączą się z próbami wyegzekwowania od niego negatywnej oceny działania drugiej strony lub nawet żądaniami ukarania jej.\nNie ma potrzeby, aby mediator robił cokolwiek innego, niż dzielił się ze stronami swoimi przemyśleniami i poglądami na temat sensu (lub braku sensu) takich działań oraz na temat alternatywy wobec jednostronnego oceniania lub karania, jaką stanowią negocjacje oparte o współpracę. Dzielić się przemyśleniami można oczywiście tylko wtedy, gdy się je posiada, najlepiej w postaci planu swojego działania, w tym zaś – konkretnie – także planu szczegółowych odpowiedzi na te typowe kwestie, podnoszone przez uczestników. Gdy jesteśmy dostatecznie dobrze przygotowani do rozstrzygnięcia kwestii neutralności mediatora oraz potrzeby aktywności stron, możemy zdecydować się na pierwszy krok, do którego zresztą także musimy być dobrze przygotowani. Pomocne będą poniższe wskazówki.\nKrok pierwszy: Subiektywna, wewnętrzna rzeczywistość każdej ze stron\nNajlepiej od zaproponowania stronom, aby każda z nich przedstawiła swoją wersję wydarzeń. Warto przy tym zwrócić uwagę, by w owych opisach pojawiły się istotne informacje:\nco, moim zdaniem, robiła (robi) druga strona konfliktu (opis zachowań),\njak to rozumiem, co o tym myślę, jakie intencje przypisuję partnerowi (moja interpretacja jego zachowań),\njak się z tym czuję, co czuję do partnera\nco chciałbym zrobić, czego chcę, czego oczekuję.\nTego typu wewnętrzne impulsy, emocje i interpretacje tworzą wewnętrzną, subiektywną rzeczywistość każdego z partnerów dialogu i właśnie ich określony układ decyduje o tym, że traktują oni sytuację jako „problemową” czy „konfliktową”.\nJeśli mamy liczyć na jakiekolwiek zmiany, to muszą one zajść na tych samych wymienionych wyżej płaszczyznach: interpretacji, emocji i potrzeb (dążeń, oczekiwań). Musimy więc zacząć od stwierdzenia faktycznego stanu rzeczy. Dopiero gdy będzie on znany obu stronom, możemy zastanawiać się, jak do niego doszło, jaki był mechanizm pojawienia się właśnie takich interpretacji, emocji i potrzeb, a wtedy łatwiej z kolei będzie szukać środków zaradczych.\nJednakże już na początku pojawia się pierwsza okazja do działania alternatywnego. Może być bowiem tak, że któraś ze stron (albo obie) nie będzie miała gotowości do uczestnictwa w rozmowie. Jest to sytuacja, która spędza sen z powiek początkującym mediatorom, którzy zastanawiają się „co zrobić, żeby oni rozmawiali”. Nie zauważają przy tym, że stawiając sobie taki cel bez uzgodnienia ze stronami (a w pewnym sensie nawet wbrew nim, a przynajmniej wbrew jednej z nich) zaczynają już na wstępie traktować rozmówcę w sposób przedmiotowy, nie zaś podmiotowy. Tymczasem to rozmówcy, nie zaś mediator, mają decydować od samego początku o tym, czy chcą rozmawiać i o czym to będzie rozmowa. Oni też decydują, jak długo ta rozmowa będzie trwać oraz kiedy i jakim wynikiem się zakończy.\nNie znaczy to, że mediator ma być pasywny i wyłącznie czekać na aktywność stron. Pytanie podstawowe brzmi jednak właśnie tak: na czym jego aktywność ma polegać, czego zaś ma nie robić?\nMediator ma więc aktywnie pomagać, składając propozycje, dzieląc się swoimi opiniami, przedstawiać zalety negocjacji i wady ich braku. Ma się też interesować tym, co stoi na przeszkodzie negocjacjom, co takiego utrudnia jednej czy drugiej stronie rozmowę i szukać wraz z nią (czy nimi) sposobów pokonania tych przeszkód.\nNie będzie robił tylko jednej rzeczy: nie będzie decydował za innych, popychał, przynaglał i wywierał presji; będzie przyjmował do wiadomości decyzje stron, pomagając im jedynie dostrzegać konsekwencje każdej z możliwych decyzji. Będzie się też upewniał, czy strony biorą odpowiedzialność także za owe konsekwencje decyzji i czy są gotowe je ponosić.\nWidać więc, że mediator ma przed sobą perspektywę bardzo sensownej aktywności, którą można by krótko określić jako „motywowanie do negocjacji”, ale pod warunkiem, że nie przywiąże się sztywno do idei negocjacji natychmiastowych i za wszelką cenę, bez względu na decyzje i gotowość uczestników. Przyjdzie mu to łatwiej, gdy będzie pamiętał, że jego rola polega na pomaganiu stronom w realizowaniu ich decyzji, nie zaś zastanawianiu się, jak wymanipulować na nich jego decyzję.\nMotywowanie uczestników do negocjacji często będzie miało charakter indywidualnych rozmów z każdą ze stron z osobna i jest to sytuacja jak najbardziej normalna, a często wręcz konieczna. Można ją też określić jako przygotowywanie do negocjacji. I dopiero gdy faza przygotowawcza zostanie szczęśliwie zakończona, zaś strony zrealizują pierwszy krok, można będzie przystąpić do kroku drugiego.\nKrok drugi: Odpowiedź każdej ze stron\nW drugim kroku partnerzy interakcji uzyskują okazję, by odnieść się do tego, co nawzajem od siebie usłyszeli. To rodzaj konfrontacji (pokojowej) pomiędzy tym, co myślę i wyobrażam sobie, a tym, co słyszę od partnera. Jest to okazja do wzajemnej weryfikacji własnych interpretacji („czy było tak, jak myślę?, czy jego intencje, uczucia, cele, są takie, jak mu przypisuję?”). Nie można z góry przewidzieć, w jakim stopniu dotychczasowe, negatywne interpretacje, ulegną zmianie.\nZależy to od wielu czynników, na które mediator nie ma bezpośredniego wpływu, są one bowiem elementami osobistych postaw i przekonań adwersarzy. Wszystko jednak, co może zrobić mediator, to dostarczyć okazji do wymiany informacji między zainteresowanymi. Choć nie daje to automatycznej gwarancji znalezienia szybkiego i dowolnego rozwiązania, to jednak daje szansę jego wypracowania przez obie strony. Jeśli nie jest to łatwe i natychmiastowe, to obie strony przynajmniej wiedzą, dlaczego tak się dzieje, co stoi temu na przeszkodzie, jakie kolejne trudności trzeba pokonywać. Obie strony są świadome tego, co dzieje się po każdej ze stron i to jest właśnie podstawowa wartość konfrontacji.\nOdwołując się do przykładu: na początku grupa nauczycieli może sądzić, że hałaśliwa muzyka i krzyki na korytarzu podczas przerw wynikają z chęci zakłócenia ich spokoju przez niektórych, złośliwych – ich zdaniem – uczniów.\nUczniowie z kolei mogą sądzić, że podłoże pretensji nauczycieli do nich również ma charakter osobistych animozji oraz płynąć z chęci „utrudniania im życia”\nPodczas wymiany informacji natomiast obie strony mają szansę dowiedzieć się więcej o swoich rzeczywistych potrzebach i intencjach. Nauczyciele – o potrzebie odreagowania przez uczniów napięć wyniesionych z lekcji, uczniowie – o potrzebie odpoczynku nauczycieli.\nNadspodziewanie często zdarza się więc, że strony rzeczywiście biorą pod uwagę te swego rodzaju „nowe dane”, jakie uzyskują od partnera w rozmowie z nim. A jeśli nawet nie przyjmą ich w całości, to ich relacje ulegają przynajmniej częściowej modyfikacji, bo nawet jeśli nie akceptuję czyjegoś poglądu albo zachowania, to przynajmniej wiem, skąd się to zachowanie u mojego rozmówcy wzięło, jaki był jego sposób widzenia i rozumienia sytuacji, który pociągnął za sobą takie właśnie zachowanie.\nCo jednak zrobić, gdy zdarzy się inna, spędzająca sen z powiek początkujących mediatorów sytuacja, polegająca na tym, że po wysłuchaniu siebie nawzajem żadna ze stron (albo przynajmniej jedna z nich) nie modyfikuje dotychczasowego punktu widzenia na sytuacje i na rozmówcę?\nPrzestaniemy natychmiast mieć z tym problemy, gdy zdamy sobie sprawę, że rozmówcy nie mają takiego obowiązku, aby, ku naszemu zadowoleniu, zmodyfikować go w stopniu, który nam wyda się właściwy. Zadanie mediatora nie polega na narzucaniu własnych kryteriów tego, jak powinni się czuć i co powinni myśleć rozmówcy, lecz przeciwnie, na przyjmowaniu do wiadomości tego, co faktyczne myślą i faktycznie czują – i pomaganiu w tym, aby oni także przyjmowali to nawzajem do wiadomości. Będzie więc dbał o to, aby wykorzystać wszelkie szanse takiej modyfikacji, o ile okaże się ona w ogóle możliwa.\nJednak stwarzanie „szans modyfikacji” nie polega na domaganiu się jej albo wyrażaniu rozczarowania tym, że jej nie ma (co jest ukrytą formą presji, ukierunkowanej na wywołanie poczucia winy u rozmówców, że nie spełniają oczekiwań mediatora, niejako na zasadzie: „to ja się tak staram, a wy co?”). Polega zaś raczej na dostarczaniu okazji uczestnikom do analizowania, dostrzegania, uświadamiania sobie wszelkich zjawisk, zachodzących pomiędzy nimi, takich jak: ich emocje, interpretacje, cele i motywy działania.\nKiedy się okaże, że zrobiono w tej sprawie wszystko, co jest możliwe i nie pominięto żadnego istotnego wątku, to reszta nie zależy już od mediatora, lecz wyłącznie od rozmówców. Mediator w pełni wywiązał się ze swych obowiązków i uzyskano tyle, ile było możliwe do uzyskania. Jeśli dotrze się do takiego wyniku rozmowy, to nie pozostaje nic innego, jak uznać, że możliwości tego etapu zostały wyczerpane i należy po prostu zrobić następny krok.\nKrok trzeci: Wzajemne oczekiwania\nLepsze (a czasem nawet całkiem dobre) zrozumienie partnera (jego intencji, pobudek, uczuć, celów) pozwala bardziej realistycznie popatrzeć na własne oczekiwania pod jego adresem. Dlatego dopiero teraz warto zakończyć tę sekwencję wymiany informacji próbą sformułowania oczekiwań wobec siebie nawzajem. To trzeci wyraźny etap w rozmowie. Zadanie, przed jakim stoją uczestnicy rozmowy, można by określić następująco: „co teraz, po tym wszystkim co usłyszałeś i zrozumiałeś, życzyłbyś sobie na koniec, aby (według ciebie) można było tę sprawę uznać za ostatecznie wyjaśnioną i zakończoną?”\nBywa tak, że po szczegółowych i długich wyjaśnieniach niczego już rozmówcy więcej nie oczekują: to, czego im było trzeba, to właśnie wyjaśnień, których wysłuchali. Czasem może jednak być i tak, że coś jeszcze ich zdaniem jest potrzebne, aby sprawę zamknąć. Może np. chodzić o przeprosiny którejś ze stron – bądź obydwu. Może będzie komuś potrzebna jakaś deklaracja, obietnica czy zobowiązanie na przyszłość (np. „w przyszłości będę najpierw pytał, co miałeś na myśli, zamiast z góry zakładać, że chciałeś mnie obrazić” albo „mogę się zobowiązać, że nie będę wobec ciebie używał słowa …… ” itp.).\nByć może będzie potrzebne coś jeszcze poważniejszego, np. usunięcie jakichś szkód, rekompensata w takiej czy innej postaci, określenie innych niż dotąd zasad działania jednej bądź obu stron itd. Jednym słowem – pewne wspólne ustalenia czy postanowienia, dotyczące przyszłych działań każdej ze stron. A więc rodzaj umowy czy „kontraktu” między stronami.\nTaka właśnie umowa bywa nazywana „rozwiązaniem konfliktu”. Choć tak naprawdę, jak wynika z wcześniejszych rozważań, jest w gruncie rzeczy raczej punktem kulminacyjnym działań, których suma składa się na rozwiązanie.\nOkreślanie wzajemnych oczekiwań nie zawsze jest łatwe i natychmiastowe, a co ważniejsze, nie muszą one być przyjęte w całości i bez zmian przez partnera. Stąd też warto być przygotowanym na dwie alternatywne sytuacje.\nPierwsza to taka, gdy wzajemne oczekiwania zostaną uwzględnione przez każdą ze stron. Sięgając do naszego przykładu, nauczyciele mogą sobie życzyć, aby „było trochę ciszej i nie tak głośna muzyka”, zaś uczniowie – aby pozwolono im „biegać (choć nie krzyczeć) i słuchać muzyki w określonej części korytarza”. Jeśli obie strony zaakceptują swoje wzajemne oczekiwania, pozostaje wyrazić zadowolenie z uzyskanego porozumienia. Czasami warto mu nadać nawet formę pisemną, co spełnia kilka ważnych funkcji. Po pierwsze nadaje większą rangę porozumieniu, które traktowane jest jako coś znaczącego i zobowiązującego. Po drugie, pomaga weryfikować treść dokonanych ustaleń w wypadku zapomnienia lub przeinaczenia.\nDruga sytuacja – która równie często może się jednak zdarzyć – to taka, że wyrażone oczekiwania nie zostaną zaakceptowane – w całości lub przynajmniej w części – i trzeba będzie kontynuować proces uzyskiwania porozumienia, uwzględniając ów trudny fakt. Może więc być i tak, że nauczyciele w ogóle nie będą chcieli zgodzić się na bieganie po korytarzu, choć zgodzą się na cichszą muzykę, a jednocześnie uczniowie będą utrzymywali, że bez biegania ani rusz.\nMyliłby się jednak ktoś, kto by sądził, że ma w takim przypadku do czynienia z katastrofą, bo jedynym idealnym rozwiązaniem jest rzekomo spełnienie oczekiwań każdej ze stron bez poprawek. Czasem może to być niemożliwe z punktu widzenia samej logiki, gdy oczekiwania są ze sobą niezgodne albo nawet sprzeczne. Ale przecież to jest właśnie typowym punktem wyjścia do negocjacji i podjęcia kolejnego kroku.\nKrok czwarty: Wreszcie prawdziwe negocjacje\nWłaśnie dlatego, że istnieje różnica oczekiwań, potrzebne i możliwe są negocjacje.\nWłaśnie na tę okoliczność zostały wymyślone. Zamiast zerwania kontaktu, obrazy, załamania rąk lub wywierania presji. Przypomnijmy sobie zatem, że wyjście z impasu, powstałego na skutek niezgodnych oczekiwań (stanowisk) polega na tym, aby przestać koncentrować się na stanowiskach (i tragizować z powodu różnic między nimi), lecz zająć się interesami (potrzebami), ukrytymi pod stanowiskami (oczekiwaniami). Zajmiemy się przy tym tylko tymi oczekiwaniami, które są niezgodne ze sobą, sprzeczne czy nieakceptowane, bo jeszcze tylko one stwarzają problem.\nZrobimy to przez zachęcenie rozmówców, aby każdy z nich sporządził listę powodów, dla których wyraził takie właśnie oczekiwania („oczekuję od ciebie, abyś……, ponieważ…..”). Następnie każda ze stron oprócz wyrażenia powodów własnych oczekiwań sporządzi też listę konkretnych odpowiedzi na każde z oczekiwań partnera („nie chcę zrobić [tego, czego ode mnie oczekujesz], ponieważ …”).\nUczniowie mogą więc powiedzieć, że chcą biegać, ponieważ to im pomaga się rozluźnić i pozbyć stresu przed następną lekcją. To są właśnie ich interesy. Można do nich dojść i z innej „negatywnej” strony: nie chcemy tylko i wyłącznie spacerować po korytarzu (jak tego od nas oczekują nauczyciele), bo wtedy nie będziemy mogli się rozluźnić i pozbyć stresu przed następną lekcją. Ten sam interes tkwi więc pod moim stanowiskiem („chcę biegać”), jak i pod moją niechęcią wobec Twojego stanowiska („nie chcę tylko spokojnie spacerować”).\nJak przedstawiają się z kolei interesy nauczycieli? „Chcemy, abyście nie biegali (stanowisko), ponieważ potrzebujemy odpoczynku (interes, ukryty pod stanowiskiem)”, Od strony „negatywnej” będzie to samo: „Nie chcemy, abyście biegali, ponieważ nie pozwoli nam to odpocząć” (ten sam interes, sprawiający, że nie chcę przyjąć bez zastrzeżeń stanowiska drugiej strony).\nW ten sposób uzyskamy dwie listy „interesów” (potrzeb obu stron), które będziemy wspólnie analizować. Zobaczymy dzięki analizie, że niektóre z tych interesów będą zgodne, inne zaś nie. Nie bójmy się jednak niezgodnych interesów. Właśnie one nas najbardziej interesują, bo dzięki nim uda nam się sformułować problem negocjacyjny („Co zrobić, abym ja mógł uzyskać…., a jednocześnie byś ty mógł uzyskać….”). Miejsca wykropkowane w tym zdaniu mają zostać wypełnione właśnie niezgodnymi ze sobą interesami (potrzebami) obu stron, różnymi w każdej konkretnej sytuacji. Np. „co zrobić, aby uczniowie mogli odreagować napięcia, rozluźnić się i pozbyć stresu, a jednocześnie by nauczyciele mogli odpocząć po przeprowadzonej lekcji”?\nTakie sformułowanie problemu negocjacyjnego daje szansę na znalezienie rozwiązania, uwzględniającego interesy obu stron (może nim być np. udostępnienie uczniom sali gimnastycznej podczas przerw albo wyznaczenie bezpiecznego „rejonu” biegania itd.). Inny przykład: „Co zrobić, abyś ty mógł wyrażać swoje odmienne od moich opinie nt. tematu lekcji, a ja bym mógł tę lekcje prowadzić, nie przerywając jej” (pomysł jednego z ewentualnych rozwiązań: wyznaczyć osobny blok czasowy na wyrażanie opinii – albo jeszcze inne pomysły). Umowa nie może być sformułowana w kategoriach cech: „masz być bardziej odpowiedzialny… konsekwentny… pilny…” itd. Nie dlatego, aby takie cechy nie były ważne, ale dlatego, że nie mówią jasno, w jaki sposób mają być spełnione. Unikniemy tego kłopotu właśnie wtedy, gdy wspólne postanowienia zostaną sformułowane w kategoriach działań („co masz – mam – zrobić”).\nKrok piąty: Tworzenie jak największej puli pomysłów rozwiązań\nGdy zostanie sformułowany problem negocjacyjny, pozostaje szukać właściwego rozwiązania. Ten etap działania wymaga pomysłowości i kreatywności.\nMożna skorzystać z techniki „burza mózgów”, polegającej na produkowaniu jak największej liczby pomysłów, na razie bez ich oceniania. Dopiero po stworzeniu jak najobszerniejszej listy pomysłów przechodzi się do fazy ich krytycznej oceny.\nW trakcie dokonywania oceny szczególnie ważne są dwa kryteria:\nczy pomysł jest realistyczny (możliwy do przeprowadzenia), i czy\njest akceptowany przez obie strony.\nAkceptacja pomysłu rozwiązania przez obie strony równocześnie będzie możliwa najczęściej dopiero wtedy, gdy pomysł będzie opierał się na obiektywnych kryteriach.\nJeśli którekolwiek z tych kryteriów nie zostanie spełnione, dany pomysł rozwiązania nie może być przyjęty i trzeba wybrać inny.\nKrok szósty: Kontrakt, czyli umowa (porozumienie)\nGdy uda się znaleźć realistyczne i obustronnie akceptowane rozwiązanie, pozostaje zawrzeć w miarę uroczystą umowę, nawet zapisując ją, jak już wspomnieliśmy wyżej.\nUmowa powinna być jasna, jednoznaczna i szczegółowa.\nPowinna być sformułowana w kategoriach działania („co ma robić, lub czego nie robić – każda ze stron”)\nMusi też podawać kryteria ilościowe, to znaczy musi być wiadome po czym poznamy, że to coś zostało zrobione, ile danej aktywności trzeba, aby można było uznać, że wywiązano się ze zobowiązania.\nNajlepiej, gdy umowa odpowiada na każde z sześciu „dziennikarskich” pytań: kto? co? jak?, gdzie?, kiedy? i w jakim celu? – ma zrobić.\nDobrze jest też z góry określić, jakie kroki i przez kogo zostaną podjęte, gdy któraś ze stron nie będzie się z umowy wywiązywać. Za późno jest zastanawiać się nad tym dopiero, gdy do tego dojdzie. Taka klauzula zapewnia nie tylko jasność przyszłych działań, ale także działa mobilizująco na strony, od początku świadome własnej odpowiedzialności.\nNa koniec warto podkreślić, że realne rozwiązanie konfliktu nie jest samym tylko końcowym pomysłem na to, co strony mają robić po zakończeniu rozmowy. Tak naprawdę znacznie ważniejsze jest osobiste uczestnictwo i współautorstwo całego procesu porozumiewania się, nie zaś tylko jego końcowego efektu.\nDlatego też już samo podjęcie i uczestnictwo w rozmowach jest samo w sobie dużą częścią „rozwiązania” problemu. Inaczej mówiąc, choćby nawet nie udało się znaleźć idealnego, końcowego porozumienia, to i tak proces jego wspólnego poszukiwania i wyjaśniania po drodze powodów spornych kwestii pozwala obu stronom zyskać poczucie, że teraz ich sytuacja jest lepsza, bo bardziej klarowna, jasna i jednoznaczna.\nUwagi końcowe. Konflikty interpersonalne i grupowe\nNa koniec warto kilka uwag poświęcić pytaniu o różnice w rozwiązywaniu konfliktów interpersonalnych (indywidualnych) i konfliktów grupowych, lub konfliktów typu: jednostka-grupa.\nOdpowiedź zacznijmy od stwierdzenia, że różnice są w dużej mierze ilościowe, nie zaś jakościowe. Wśród wymienionych wcześniej wskazań i etapów nie istnieje żaden, który by nie odnosił się zarówno do jednostek, jak i grup.\nGrupa potrzebuje natomiast więcej czasu na to, aby wypracować wspólne stanowisko w jakiejś kwestii, bo rzadko kiedy można ten grupowy pogląd uzyskać bez wcześniejszej dyskusji grupowej i grupowych ustaleń. Ustalenia te mogą zostać dokonane przed spotkaniem z drugą stroną przynajmniej w takim zakresie, w jakim jest to możliwe.\nNa ogół nie da się jednak uniknąć sytuacji, że część takich ustaleń musi być dokonywana dopiero w trakcie rozmowy z drugą stroną. Oznacza to jednak tylko tyle, że druga strona jest zmuszona okazać być może więcej cierpliwości w oczekiwaniu na wypracowanie stanowiska czy opinii przez stronę będącą grupą, bowiem część czasu będzie poświęcana nie na rozmowę między stronami, lecz na ustalenia wewnątrzgrupowe.\nWarto jednak patrzeć na takie momenty jako na rodzaj chwilowego „zawieszenia” dialogu między stronami, który zostanie natychmiast ponownie uruchomiony, gdy tylko zostanie wyrażona wspólna opinia grupy.\nWarto pamiętać także i o tym, że w niektórych kwestiach nie ma ani potrzeby ani możliwości „uśredniania” głosu grupy, jak np. w wypadku omawiania uczuć poszczególnych członków grupy. „Głosem grupy” jest w tym przypadku po prostu suma głosów wszystkich jej członków. Jednak i taka sytuacja nie różni się zasadniczo od sytuacji interpersonalnej, bowiem nawet pojedyncza osoba może przeżywać jednocześnie cały konglomerat uczuć. Rozmówcy nie pozostaje nic innego, jak po prostu przyjąć to do wiadomości. Podobnie też pojedyncza osoba może mieć – i często miewa – kłopot w szybkim, jednoznacznym określeniu swego stanowiska. Nie należy się zatem dziwić, że podobny problem może mieć grupa. To musi po prostu na ogół potrwać trochę dłużej niż u pojedynczej osoby.\nOczywiście dodatkową przeszkodą w tych międzygrupowych ustaleniach jest to, że w gruncie rzeczy przyjmują one nierzadko postać po prostu… wewnątrzgrupowych negocjacji. Jest to dodatkowo skomplikowane faktem, że grupa może dążyć nie tylko do afirmacji „prawdy obiektywnej”, ale także oryginalności i niezwykłości rozwiązania oraz potwierdzenia osobistej wartości autora pomysłu. Mediatorowi nie pozostaje nic innego, jak być świadomym tych zjawisk, wydłużających czas negocjacji i wymagających od niego wyrozumiałości i cierpliwości.\nNie oznacza to, że cokolwiek ulega zmianie w zasadach lub etapach negocjacji. Nie uda się jednak przechodzić do nich mechanicznie, bez respektowania tempa procesów wymiany informacji między licznymi osobami, nie zaś tylko dwiema jednostkami, jak w konflikcie interpersonalnym.


Rozstrzygnięto nabory na stanowiska kierownicze w Starostwie Powiatowym Ciechanów | ciechanowinaczej.pl\nPortal ciechanowinaczej.pl 08/01/2019 17:40\nZnamy już wyniki trzech naborów na stanowiska kierownicze w Starostwie Powiatowym w Ciechanowie. Wybrano kierownika jednego wydziału i zastępców w dwóch kolejnych.\nKierownikiem Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego został wybrany Arkadiusz Muszyński. Jak czytamy w uzasadnieniu, o takim wyborze zdecydowały wyniki testu i rozmowy kwalifikacyjnego. W ramach naboru wymogi formalne spełniło łącznie dwóch kandydatów.\nZatrudniono również zastępców w dwóch wydziałach. Zastępcą skarbnika w Wydziale Finansowym została Hanna Dworecka, która jako jedyna spełniła wymogi formalne. Z kolei zastępcą kierownika Wydziału Rolnictwa i Środowiska wybrano Tomasza Podsiadlika, który również jako jedyny spełnił wymagania formalne, określone w ogłoszeniu.\nRozstrzygnięto nabory na stanowiska kierownicze w Starostwie Powiatowym komentarze opinie\ngość 2019-01-08 22:20:42\nTe nabory to jednak farsa\ngość 2019-01-08 22:57:53\nex-komendant Muszyński tylko piętro zmienił... :)\nGość - niezalogowany 2019-01-09 06:23:52\nŻenada.wstyd Pani starosto. A myśleliśmy że nie da się Pani wodzić za nos. No cóż... kolejna marionetki\nGość - niezalogowany 2019-01-09 07:10:20\nCzy informacja o naborze była podana do publicznej wiadomości czy z góry znany był jego wynik?\nGoś - niezalogowany 2019-01-09 08:00:25\nMuszyński mistrz układów....\nGość - niezalogowany 2019-01-09 08:15:28\nPan Muszyński powinien w inny stołek pierdzieć. W starostwie nepotyzm i układy towarzyskie teraz wejdą jeszcze na wyższy poziom.\ngość 2019-01-09 08:20:26\nPiękna Joanna i jej nabór!\ngość 2019-01-09 09:24:35\nWładek - niezalogowany 2019-01-09 10:06:33\nAle jak pięknie odśnieżona droga do centrum Władkowa\ngość 2019-01-09 11:21:20\nmało Muszyńskiemu 6 tys. emerytury?\nGość - niezalogowany 2019-01-09 13:06:05\nJemu zawsze mało. Ale to nie o pieniądze chodzi tylko o władzę.- choćby najmniejszą. Bez żadnego stanowiska byłby zapomnianym Muszyńskim\nGość - niezalogowany 2019-01-09 13:19:51\n6 tyś emerytury! Tylko pozazdrościć... A młodzi kreatywni ludzie bez pracy. Żałosna wasalcza sytuacja. Tylko kto tu komu poddańczym wasalem.?\nGość - niezalogowany 2019-01-09 13:22:51\n6 tyś emerytury! Tylko pozazdrościć. A młodzi kreatywni ludzie bez pracy. Żałosna wasalcza sytuacja. Tylko kto tu komu poddańczym wasalem?\nGość - niezalogowany 2019-01-09 15:30:23\nNa układy nie ma rady...i to jest tego najlepszym dowodem. Szkoda słów po prostu\nGość - niezalogowany 2019-01-09 16:53:38\nCaly PSL tak wybraliście to tak macie .Ja nie jestem zdziwiony .Co na to P Kesik człowiek z zasadami ha ha ha w teorii bo w rzeczywistości zawiodl swoich wyborców.\ngość 2019-01-09 19:48:06\nCzy w Ciechanowie, w ciągu 5 lat powstał jakiś poważny zakład pracy;p to jest pytanie do filozofów;)))\ngość 2019-01-09 19:53:57\nPoważny, to znaczy jaki? Taki, w którym nic się nie robi, a pensja wpływa? W Ciechanowie jest co robić, tylko musi się chcieć. A o pieniądze trzeba walczyć z pracodawcą. Policja strajkowała - dostała. Teraz dostaną następni. Rok wyborczy.\nGość - niezalogowany 2019-01-09 21:48:18\nPani Rak~a myslelismy ze jest pani madra kobieta~pracowita i sumienna, a jest pani jak caly psl~uklady uklady!! Kogo ze swoich jeszcze pani gdzies posadzi??\ngość 2019-01-09 22:01:32\nGmina wiejska Ciech - niezalogowany 2019-01-09 22:52:16\nProsze podanie w jakich sprawach zwracac sie do kierowniczkow od zarzadzania kryzysowego i bezpieczenstwa oraz od spraw rolinctwa i srodowiska. Jestem emerytem ABW i z tego terenu i nikt mi nic nie proponuje.\nstrażak - niezalogowany 2019-01-09 22:56:29\nAleż Wy macie ból tyłka. Pan Muszyński od wielu lat pełnił stanowisko Komendanta w PSP i jako jeden z nielicznych zna się na robocie jeśli chodzi o tematykę bezpieczeństwa. I nie dziwi mnie ten wybór bo jest to człowiek z bardzo dużą wiedzą zarówno praktyczną jak i teoretyczną. W tej tematyce trzeba stawiać na ludzi z doświadczeniem, a nie jak ktoś wyżej napisał "kreatywnych młodych ambitnych" Pozdrawiam i zapraszam do dyskusji :D\nGość - niezalogowany 2019-01-09 23:30:03\nDo strażaka : myślę, że to nie chodzi personalnie o Pana Muszyńskiego tylko o to ze człowiek, który ma już stały dochód i to niemały otrzymał posadę za następne pewnie spore pieniądze a wielu młodych którzy być może nie mają takiej wiedzy ale choćby wykształcenie i chęć do pracy nie będa mieli możliwości żeby ten etat otrzymać. I niestety muszą niejednokrotnie pracować poza Ciechanów em. Więc pytanie nasuwa się jedno czy aby na pewno w całym powiecie nie było innej chętnej osoby czy po prostu nie miała szansy?\nGość - niezalogowany 2019-01-09 23:58:14\nPewnie nie miała szansy i już nie będzie miała dopóki będą takie układy. Po co ogłaszać wogóle te śmieszne konkursy! Jak ma mieć stanowisko konkretna osoba to po co ludziom zawracać głowę, że jest wogóle jakiś konkurs i wolny etat. Może w końcu kiedyś się to skończy...\nGość - niezalogowany 2019-01-10 00:21:14\nTo jakaś bzdura jest aby stanowiska kierownicze obejmowały osoby bez wiedzy i praktyki tylko dlatego, że są młode. Stawiam na doświadczenie szczególnie w takim zakresie jak bezpieczeństwo.\ngość 2019-01-10 08:18:42\nOna nie jest wyjątkowo mądra, pracowita, sumienna. To zwykła księgowa jest\nGość - niezalogowany 2019-01-10 08:31:19\nTak~po co oglaszac konkursy skoro wiadomo kto bedzie~haha najlepiej napisal test!!!\nGość - niezalogowany 2019-01-10 09:20:06\nTe konkursy to zwykła ustawka. Z góry było wiadomo kto wygra. A Pan pseudo strażak... szkoda mówić. Dostają łapówkę podpisują i dopuszczają obiekty do użytkowania a potem dzika się różne rzeczy.\ngość 2019-01-10 11:59:10\nciekawe od kogo teraz będzie brał łapowki i za co\nGość - niezalogowany 2019-01-10 12:44:44\nWszystkim oczerniającym polecam zapoznac się z przepisami prawnymi, które funkcjonują w naszym kraju :) Czyżby ktoś się bal, ze aż takie fanaberie wymyśla?\ngość 2019-01-10 15:40:52\npo całej tej dyskusji wnioskuję, że było potrzebne stanowisko dla dla konkretnej osoby\nGość - niezalogowany 2019-01-10 18:09:52\nDla dwóch konkretnych osób!\nGość - niezalogowany 2019-01-11 14:25:28\nCzy Teraz specjaliści od bezpieczeństwa powiatu ze szpadlami, łopatami, szpachelkami i kelnią w ramach ćwiczeń będą stacjonować na ul. Lechonia? ( przyp. mieszka tam król\nGość - niezalogowany 2019-01-11 14:47:21\nKról Muszyński? On się wszędzie odnajdzie... Po, PiS, PSL ( ZSL) Każdemu się wciśnie jak widzi interes... Jak sierżant Daniels zostanie premierem to Jarmułkę założy i z Menorą będzie biegał... Pierwszy szabesgoi... Konwertyta Mały człowiek....\nStrażak - niezalogowany 2019-01-25 20:04:12\nGratuluję Panu Muszyńskiemu. Ma duże doswiadczenie w zakresie bezpieczeństwa. Uwżam że jest osobą najbardziej kompetentną na tym stanowisku.


Fyrtel Wilda –Twoim sąsiadem jest miasto\nJedna z najstarszych, a jednocześnie najbardziej klimatycznych dzielnic Poznania – Wilda – zyskuje nowe oblicze. Zamiast szpecących okolicę pozostałości dawnego pawilonu handlowego Las Vildas powstanie nowoczesna inwestycja budowana przez dewelopera Duda Development. Siedem kondygnacji pomieści 66 mieszkań i 5 lokali usługowych, które mają być gotowe już w drugiej połowie 2020 r.\nFyrtel Wilda, bo tak nazywa się inwestycja, powstanie u zbiegu ulic Sikorskiego i 28 Czerwca 1956 r., właśnie na terenie byłego bazarku Las Vildas. Budynek będzie liczył 7 kondygnacji naziemnych i dwie podziemne mieszczące halę garażową. Prosta, geometryczna bryła, duże przeszklenia i zielone tarasy na dachach będą wizytówką nowej poznańskiej inwestycji. Projektem zajmuje się pracowania architektoniczna CDF Architekci prowadzona przez Karola Fiedora.\nW ofercie znajdzie się 66 mieszkań o funkcjonalnych układach i zróżnicowanych metrażach. W Fyrtel Wilda każdy znajdzie coś dla siebie: kompaktowe kawalerki po 29 mkw, lub trochę bardziej przestronne – nawet do 55 mkw; ekonomiczne mieszkania 2- i 3-pokojowe od 33 do 64 mkw; duże, rodzinne mieszkania 4-pokojowe od 78 do 102 mkw. Mieszkania będą posiadały balkony, a te na najwyższych piętrach – zielone tarasy. Na parterze budynku zaplanowano pięć lokali usługowych od 84 do 293 mkw.\nPoznaj ofertę mieszkań w inwestycji Fyrtel Wilda.\nInwestycja powstaje w dogodnej lokalizacji, blisko centrum miasta, w doskonale skomunikowanej okolicy. Bogata oferta handlowo-usługowa w bezpośrednim sąsiedztwie, łatwy dojazd do najważniejszych punktów Poznania, a nawet bliskość Politechniki Poznańskiej to niewątpliwe atuty tej lokalizacji. Nie do przecenienia jest również niepowtarzalny klimat samej Wildy, z którego będą mogli korzystać mieszkańcy. Wypoczynek zapewni pobliski Park im. Jana Pawła II, spacer brzegiem Warty lub odwiedzenie Rynku Wildeckiego, stanowiącego swoiste centrum lokalnej społeczności.\nPoznaj pełną ofertę dewelopera Duda Development.\nChilli City w aglomeracji poznańskiej


► Miramile nasal (preparat ziołowy) - opis, ceny, refundacja | Medycyna Praktyczna\nMiramile nasal (preparat ziołowy)\nWyrób medyczny do stosowania na błonę śluzową jamy nosowej; zapewnia nawilżenie oraz łagodzi podrażnienia śluzówki nosa.\nCo zawiera i jak działa Miramile nasal?\nKiedy stosować Miramile nasal?\nKiedy zachować szczególną ostrożność stosując Miramile nasal?\nDawkowanie preparatu Miramile nasal\nCzy można stosować Miramile nasal w okresie ciąży i karmienia piersią?\nspray do nosa; zawiera: olej MCT, olejek z rokitnika, olejek z nagietka, olejek z pomarańczy słodkiej, olejek eukaliptusowy, olejek tymiankowy, wit. E; 20 ml\nPreparat zawiera mieszaninę olejków roślinnych (olejek z rokitnika, olejek z nagietka, olejek z pomarańczy słodkiej, olejek eukaliptusowy, olejek tymiankowy) oraz olej MCT i witaminę E.\nPreparat oczyszcza i nawilża śluzówkę jamy nosowej. Olejki roślinne tworzą warstwę ochronną na powierzchni błony śluzowej jamy nosowej i przywracają jej prawidłowe nawilżenie. Chronią przed szkodliwym działaniem czynników zewnętrznych. Składniki zawarte w olejkach łagodzą podrażnienia i sprzyjają regeneracji uszkodzeń śluzówki nosa.\nWyrób medyczny nawilża i chroni wysuszoną i podrażnioną śluzówkę jamy nosowej. Preparat stosuje się w celu łagodzenia objawów takich jak: suchość nosa, podrażnienia i świąd spowodowanych różnymi czynnikami:\n• niską wilgotnością powietrza w pomieszczeniach ogrzewanych bądź klimatyzowanych\n• działaniami niepożądanymi niektórych leków\n• przeziębieniem lub innymi chorobami górnych dróg oddechowych\n• związanymi z wiekiem zmianami błony śluzowej.\nPreparat przeznaczony jest dla dzieci po 3. roku życia i dorosłych.\nW przypadku chorób, w przebiegu których może wystąpić zwężenie dróg oddechowych (np. astma, zapalenie oskrzeli i inne), przed zastosowaniem preparatu należy skonsultować się z lekarzem.\nJeżeli objawy nasilają się lub nie ustępują należy skonsultować sie z lekarzem.\nDorośli i dzieci po 3. roku życia: 1–3 rozpyleń do każdego otworu nosowego 3 razy na dobę.\nWstrząsnąć przed użyciem. Po rozpyleniu należy delikatnie zacisnąć skrzydełka nosa na kilka sekund.\nPo każdym użyciu należy oczyścić aplikator i założyć nasadkę ochronną.\nNie ma danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania preparatu przez kobiety w ciąży ani przez kobiety karmiące piersią. Kobiety w ciąży oraz kobiety karmiące piersią przed zastosowaniem preparatu powinny skonsultować się z lekarzem.


Gmina Buczek - www.buczek.org.pl - W gminie Buczek buduje się wciąż nowe drogi\nW gminie Buczek buduje się wciąż nowe drogi\nChoć zazdrości nam wiele osób z innych gmin nowoczesnych, szerokich, bezpiecznych i o wysokim standardzie dróg gminnych władze samorządowe nie szczędzą wciąż środków na poprawę i wysoką jakość infrastruktury drogowej.\n6 października 2018 r. w obecności Marszałka Województwa Łódzkiego Witolda Stępnia, Członka Zarządu Jolanty Zięby Gzik, Starosty Łaskiego Teresy Wesołowskiej, przedstawicieli władz gminy z Wójtem Bronisławem Węglewskim, a także sołtysów i mieszkańców Woli Bachorskiej i Maleni dokonano oficjalnego oddania do użytku kolejnych odcinków dróg w gminie Buczek, tym razem były to drogi w Woli Bachorskiej i Maleni.\nLicznie zgromadzeni mieszkańcy z radością uczestniczyli w oficjalnym otwarciu swoich nowych dróg i nie szczędzili podziękowań pod adresem przede wszystkim wójta Bronisława Węglewskiego, któremu udało się zdobyć na te przedsięwzięcia środki zewnętrzne. Goście i mieszkańcy podjęci zostali też w OSP w Maleni, za czele przygotowań stał Prezes Tomasz Kaczmarek, poczęstunkiem przygotowanym przez Panie ze Stowarzyszenia Gospodyń Wiejskich z Bachorzyna pod przewodnictwem Pani Prezes Jadwigi Ratajczyk.\nDroga gminna Malenia - Grzeszyn budowana była w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, nawierzchnię drogi wykonano z betonu asfaltowego o łącznej długości 3,4 km i szerokości 5,5 m. Czas realizacji: od 9.02.2018 r. do 30.05.2018 r.\nCałkowity koszt zadania wyniósł: 2 182 311,84 zł\nKwota dofinansowania: 1 388 605,00 zł\nNatomiast droga w Woli Bachorskiej została dofinansowana z budżetu województwa łódzkiego w wysokości 135 000,00, nawierzchnię drogi wykonano z betonu asfaltowego o długości około 1 km i szerokości 4 m.\nCałkowity koszt zadania wyniósł: 229 971,43 zł. Pobocza utwardzone zostały destruktem obustronnie na szerokości 1m.\nNie zabrakło także przedstawiciela wykonawcy, przy otwarciu obecny był kierownik Marcin Holaś z firmy „Włodan”, która słynie już z wysokiej jakości wykonywanych inwestycji.\nOficjalne otwarcie drogi zostało także uwiecznione przez przedstawicieli mediów.\nNależy dodać, że gmina Buczek partycypowała też w kosztach budowy drogi powiatowej z Grzeszyna do Gucina, która stanowi naturalne przedłużenie drogi gminnej z Maleni w kierunku drogi wojewódzkiej i S 8. Koszt budowy drogi powiatowej wyniósł 472 511,54 zł, w tym udział budżetu gminy Buczek wyniósł 159 325,77. Kwotę 153 860,00 zł dołożył też Urząd Marszałkowski.\nWydawałoby się, że to już koniec inwestycji drogowych w br., ale wójt Bronisław Węglewski wyszedł naprzeciw oczekiwaniom mieszkańców i kandydata na radnego Andrzeja Tobjańskiego z Józefatowa i dokończył jeszcze w ostatnim czasie brakujący odcinek drogi (ok. 300m) do Ignacowa w gminie Zelów.\nInwestycje w drogi to nie tylko poprawa jakości i komfortu jazdy, ale poprawa bezpieczeństwa, otwarcie na inwestorów, a także nowych mieszkańców.


Siła elektromotoryczna i pojemność akumulatora zależą od stężenia (koncentracji) elektrolitu i jego temperatury. Ze wzrostem gęstości elektrolitu bardziej rośnie potencjał płyt dodatnich niż płyt ujemnych. Temperatura elektrolitu ma tu stosunkowo niewielki wpływ, np. przy gęstości elektrolitu 1,20 G/cm2 współczynnik cieplny wynosi zaledwie 0,000...\nWarunki badań manometrów wytwornic są takie same jak zbiorników ciśnieniowych. Wszelkie wymiany osprzętu wytwornicy są dozwolone pod warunkiem, że nowy osprzęt będzie identyczny jak poprzedni. Spawanie uszkodzonych ścianek wytwornicy może być przeprowadzane tylko za zgodą właściwego inspektoratu dozoru technicznego. Czyszczenie wytwornic może być...\nTemperatura elektrolitu powinna utrzymywać sie w pobliżu najkorzystniejszej temperatury z uwagi na przebieg reakcji chemicznych w ogniwach, właściwości regulatora prądnicy, ze względu na buforową współprace jej z akumulatorem, staranności i prawidłowości obsługi. Średnia trwałość akumulatorów samochodowych, jeżeli obsługa ich jest staranna, wy...\nJeżeli natężenie zewnętrznego pola magnetycznego jest bardzo duże, magnesowany materiał osiąga stan nasycenia magnetycznego, a krzywa B = j (H) staje się prostą (równoległą do prostej B — H). Zanik zewnętrznego pola magnetycznego nie powoduje zupełnego zaniku pola magnetycznego przedmiotu uprzednio namagnesowanego, które charakteryzuje tzw. indukc...\nNajnowsze zdjęcia w galerii ogłoszenie samochodu :\nhttp://www.stomatologkrakow.org.pl 751#alkomat online dokładny , #otomoto toyota aygo , #cla 2014 mercedes , #suzuki grand vitara otomoto , #auto bruno szczecin , #eos ceny , #ferrari t california , #chodzeń toyota , #serwis mercedesa gdynia , #kantor toruń carrefour ,\nCopyright © 2012 - All Rights Reserved - ogłoszenie samochodu


Podłogi przemysłowe R-Tile | MM Magazyn Przemysłowy\nGama przemysłowych płytek podłogowych R-Tile produkowana z wytrzymałego PCV tworzy wytrzymałe i odporne na zużycie podłogi, które zostały specjalnie zaprojektowane dla obszarów, w których wózki widłowe, wózki paletowe i inne rodzaje wózków są w ciągłym użyciu.\nPrzemysłowe wykładziny podłogowe R-Tile wymagają minimalnej konserwacji, oferują optymalne rozwiązania antypoślizgowe, przeciwzmęczeniowe i udarowe.\nWszystkie przemysłowe płytki podłogowe R-Tile posiadają unikalne, bardziej wytrzymałe i lepsze połączenie ryflowane w kształcie gołębia, co pozwala na szybki i łatwy montaż. To unikalne połączenie oferuje również prawie bezszwową podłogę po zainstalowaniu. Blokujące się rozwiązanie podłogowe można wykorzystać do pokrycia nierównych, wilgotnych i zakurzonych podłóg przy niewielkim lub zerowym przygotowaniu podłoża.\nGama płytek R-Tile została opracowana z myślą o potrzebach wielu sektorów przemysłu. Do wyboru jest 10 różnych kolorów.


Dlaczego chipsy uzależniają - Kinecto.eu\nLudzie kochają chipsy. Cienko pokrojone ziemniaczki smażone w głębokim tłuszczu i posypane aromatycznymi przyprawami i ziołami. Hmm…gdyby faktycznie tak to wyglądało, to pół biedy. Niestety prawda wygląda znacznie gorzej i żeby zrozumieć fenomen popularności chipsów, przyjrzymy się bliżej ich produkcji. Chipsy są na ogół produkowane nie z całych kartofli, ale ze zmielonych na papkę bulw, zawierających często odpadowe części warzyw. Nadaje się im odpowiedni kształt i wrzuca na rozgrzany tłuszcz. Ponieważ nie wymienia się go przy przygotowywaniu każdej partii, podczas smażenia uwalniają się rakotwórcze związki, niezwykle niebezpieczne dla organizmu. Wyjątkowo groźnym składnikiem jest na przykład akrylamid. To substancja, znajdująca się w produktach, zawierających skrobię, która poddawana długotrwałemu smażeniu, sprzyja powstawaniu nowotworów i zwiększa ryzyko zawału serca. Akrylamid znajduje się też na przykład w…dymie tytoniowym.\nNastępnie chipsy się przyprawia. I tu zaczyna się prawdziwa tablica Mendelejewa, bo większość dodawanych substancji to sztuczne związki aromatyczne i konserwanty. Wśród nich wiedzie prym nasz ulubiony wzmacniacz smaku, czyli glutaminian sodu. Z innymi dodatkami można się szczegółowo zapoznać, czytając etykiety na paczkach chipsów. Chipsy zawierają również ogromne ilości soli, której nadmierne spożycie skutkuje nadciśnieniem tętniczym i chorobami serca. Tymczasem w jednej małej paczce znajdziemy dawkę równą całodziennego zapotrzebowania naszego organizmu na sód, stanowiący główny składnik soli.\nIstnieje wiele opinii na temat uzależniającego działania chipsów. Choć naukowcy nie znaleźli w nich żadnych składników uzależniających, stwierdzono, że podczas jedzenia chrupiących krążków, w jelitach wydzielają się związki zbliżone w działaniu do psychoaktywnych substancji zawartych w…marihuanie. O tym, że chipsy mogą uzależniać, decyduje połączenie intensywnych smaków: tłuszczu, soli i cukru, bo ten też znajduje się w ich składzie. Eksperci twierdzą, że przyjemne wrażenia wyzwala też charakterystyczny trzask pękających pod zębami krążków. Stąd prawie nigdy nie poprzestajemy na jednym.\nBlaty i parapety drewnianie do domu


Lazur podwodnego raju - Fototapety rafa koralowa , podwodny świat - DEMUR.PL\nDo końca oferty pozostało Fri, 27 May 2022 21:59:59 +0000 3:59:34\nFototapeta: Lazur podwodnego raju\nProdukt nie bedzie zawierał znaku wodnego. Nr zdjęcia: 71571294 - autor: © Pakhnyushchyy\nW niektórych miejscach na Ziemi do dnia dzisiejszego spotkać można nieodkryte gatunki roślin, zwierząt i innych żyjątek. Co powiesz na fototapetę z tajemniczym podwodnym lazurem? Motyw będzie ciekawym uzupełnieniem łazienki, czy pokoju. Wykorzystaj jego uniwersalność i zaczaruj jeden wybrany kąt ...


Przejsciowa buprenorfina vs. lista oczekujacych na uzaleznienie od opioidów – Medycyna i psychiatria\nChoroba związana z używaniem opioidów osiąga rozmiary epidemii, co wiąże się z wysokimi kosztami towarzyszącymi w postaci zwiększenia liczby przypadków przedawkowania i chorób zakaźnych oraz kosztów ekonomicznych1. Pomimo wykazanej skuteczności utrzymywania abstynencji przez leczenie pacjentów z agonistami opioidowymi, pacjenci mogą pozostać na listach miesiące, w czasie których są narażone na przedwczesną śmierć. 2 Stosowanie tymczasowego leczenia buprenorfiną bez formalnego doradztwa, podczas gdy pacjenci pozostają na listach oczekujących, może zmniejszyć to ryzyko podczas opóźnień w leczeniu.3 W randomizowanym badaniu pilotażowym (numer ClinicalTrials.gov, NCT02360007) ocenialiśmy skuteczność tymczasowego schematu leczenia buprenorfiną w celu ograniczenia stosowania nielegalnych opioidów wśród 50 osób na listach oczekujących na rozpoczęcie leczenia uzależnienia od opiatów. (Protokół jest dostępny wraz z pełnym tekstem tego listu na stronie.) Uczestnicy stosowali opioidy średnio (? SE) na poziomie 7,2 ? 6,1 lat, 78% stosowało dożylne opioidy, a 30% wcześniej przedawkowało, ze średnią 3.6 przedawkowanie każdego. (Charakterystyka uczestników w punkcie wyjściowym, w tym historia zażywania narkotyków, są wymienione w dodatkowym dodatku, dostępnym pod adresem.) Pozostając na liście oczekujących, 25 uczestników zostało losowo przydzielonych do tymczasowego leczenia buprenorfiną, a 25 uczestników nie zostało przydzielonych do otrzymania to leczenie. Uczestnicy grupy terapeutycznej odwiedzali klinikę co 2 tygodnie, aby dostarczyć próbki moczu do badań toksykologicznych i spożyć buprenorfinę pod obserwacją personelu. Pozostałe dawki zostały dostarczone przez skomputeryzowany dozownik, który pozwalał na podawanie buprenorfiny w domu w celu zmniejszenia ryzyka nieprzestrzegania. Urządzeniem stosowanym w badaniu był dozownik Med-O-Wheel Secure (Addoz), przenośne urządzenie w kształcie dysku, które zapewnia dostęp do dziennej dawki w zaprogramowanym 3-godzinnym oknie. Uczestnicy grupy terapeutycznej otrzymywali również codzienne zaproszenia do oceny używania narkotyków, głodu i wycofania za pomocą interaktywnego systemu telefonicznego z odpowiedzią głosową, jak również generowanych przez system losowych zgłoszeń zwrotnych. Uczestnicy grupy kontrolnej pozostali na liście oczekujących w swojej lokalnej klinice i nie otrzymali tych usług. Po 4, 8 i 12 tygodniach wszyscy uczestnicy zakończyli ocenę, która obejmowała dostarczenie próbek moczu zebranych w ramach obserwacji personelu i ustrukturyzowany wywiad kliniczny oparty na wskaźniku nasilenia uzależnień (ang. Addiction Severity Index, 4), który zajmuje się problemem nasilenia siedem obszarów powszechnie dotkniętych nadużywaniem substancji: zażywanie narkotyków, używanie alkoholu, zatrudnienie, kwestie prawne, problemy rodzinne i społeczne, problemy psychiczne i probl emy medyczne. (Wyniki pacjentów są dostępne w Dodatku Uzupełniającym.) Pierwszorzędnym wynikiem był odsetek próbek z negatywnymi wynikami dla nielegalnych opioidów uzyskanych w ocenach po 4, 8 i 12 tygodniach; brakujące próbki moczu uznano za pozytywne. Drugorzędne wyniki obejmowały dożylne zażywanie narkotyków, wyniki ASI, przestrzeganie schematu leczenia i zadowolenie pacjenta. Rycina 1. Rycina 1. Abstynencja od nielegalnych opioidów i dożylnych opioidów przez 12 tygodni z pośrednią buprenorfiną.Panel A pokazuje wpływ przejściowej buprenorfiny na abstynencję od nielegalnego stosowania opioidów przez 12 tygodni. Punkty danych reprezentują odsetek uczestników, którzy przedkładali próbki moczu z wynikami negatywnymi dla nielegalnych opioidów podczas przyjmowania oraz w ocenach co 4 tygodnie po tej dacie. Panel B pokazuje wpływ przejściowej buprenorfiny na zgłaszaną przez siebie częstość stosowania nielegalnych opioidów, a panel C pokazuje wpł yw przejściowej buprenorfiny na stosowanie dożylnych opioidów. Oś y do dożylnego podawania opioidów przedstawiono na mniejszą skalę, aby umożliwić bardziej szczegółową kontrolę danych. Gwiazdki reprezentują obserwacje w ocenach po 4, 8 i 12 tygodniach, które różniły się istotnie pomiędzy grupami (P <0,001). T bary reprezentują standardowe błędy. Uczestnicy przydzieleni do tymczasowego leczenia buprenorfiną przedstawili wyższy odsetek próbek, które były negatywne dla nielegalnych opioidów, niż te w grupie kontrolnej po 4 tygodniach (88% w porównaniu z 0%), 8 tygodni (84% w porównaniu z 0%), oraz 12 tygodni (68% vs. 0%), co było głównym rezultatem (p <0,001 dla wszystkich porównań) (ryc. 1). Uczestnicy ci mieli również większą redukcję częstości stosowania jakiegokolwiek leku dożylnego (P <0,001) i wyników w podskalach leku (P <0,001) i psychiatrycznej (P = 0,02) ASI. Przestrzegano schematów podawania buprenorfiny (99%), dziennych zgło szeń monitorujących (96%) i losowych wywołań zwrotnych (96%), podobnie jak oceny zadowolenia z leczenia (4,6 ? 0,7 w 5-punktowej skali). Wśród pacjentów znajdujących się na liście o [więcej w: endometrioza leczenie, ginekolog, kardiolog kielce ] [patrz też: olx sulechów, olx grójec, skuteczny lek na odchudzanie ]\nTagged olx grójec, olx sulechów, skuteczny lek na odchudzanie\nCelowanie w CD38 w opornym limfocytach zewnatrzkomórkowych z naturalnymi zabójcami komórek T-Cell\nPrzepisy panstwowe i stosowanie opioidów u osób doroslych\nKrucjata o mniejszej sile – czy nadmiernie lub nadmiernie upraszczamy?\nNazwali mnie Ms. Właściwe. Kiedy byłem zawodowcem kardiologicznym, koszty opieki zdrowotnej gwałtownie rosły i rozważałem poświęcenie swojej kariery ograniczaniu niewłaściwego korzystania z zasobów medycznych. Moim pierwszym celem, jako opiekuna testów… Read More Krucjata o mniejszej sile – czy nadmiernie lub nadmiernie upraszczamy?


XII Dni Karpia w Dolinie Baryczy - Nasze Sudety\nDzisiaj: 1462Wszystkich: 2729718\nImprezy » XII Dni Karpia w Dolinie Baryczy\nWe wrześniu, październiku i listopadzie, położona na północ od Wrocławia Dolina Baryczy tętni życiem w ramach corocznych Dni Karpia. W tym roku już po raz dwunasty spotkają się w malowniczych plenerach, wśród stawów i w uroczych miejscowościach miłośnicy dobrej kuchni, plenerowych imprez i aktywności na świeżym powietrzu. Do 10 listopada zaplanowanych zostało ponad 60 wydarzeń, z pewnością każdy znajdzie w kalendarzu imprez coś dla siebie. Spójrzmy, co przygotowali dla nas organizatorzy:\n7 wydarzeń, które pozwolą odwiedzić wyjątkowe miejsca, skosztować smacznych dań z karpia, kupić produkty regionalne, posłuchać muzyki, a przede wszystkim dobrze się bawić! Możesz wybrać się na festyn rekreacyjny pełen atrakcji dla dzieci, złowić Taaką rybę, przejechać się kolejką, posłuchać koncertów gwiazd – tych lokalnych i tych znanych szerszej publiczności – lub zobaczyć, jak tradycyjnie odławia się karpie. Na większość wydarzeń wstęp wolny!\n14 wydarzeń, które pozwolą Ci poznać bogactwo przyrodnicze i kulturowe Doliny Baryczy. Możesz to zrobić na wiele sposobów – wybierając się na wycieczkę rowerem lub pieszo, biorąc udział w grze fabularnej lub wystawie fotograficznej, pikniku rodzinnym lub nocnym zwiedzaniu pałacu Maltzanów. Każde wydarzenie dostarczy Ci niezapomnianych wrażeń i pozwoli zrozumieć, dlaczego ten region jest tak wyjątkowy.\n6 wydarzeń o różnym stopniu trudności, odbywających się na pięknie położonych akwenach Doliny Baryczy. W większości mogą wziąć udział amatorzy i rodziny z dziećmi. Dzięki temu złapią nie tylko rybę, ale również bakcyla wędkowania, a miłe towarzystwo i bogate przyrodniczo otoczenie to gwarancja dobrej zabawy. Szczegółowe informacje w informatorze – we wszystkich zawodach jest ograniczona liczba miejsc, więc warto zarezerwować je już dziś!\n21 wydarzeń kulinarnych, w których możesz wziąć udział sam, z przyjaciółmi lub rodziną! Kolacje przy muzyce granej na żywo, urozmaicone konkursami, spacerem edukacyjnym, wykładem ornitologa lub obserwacją rozgwieżdżonego nieba. Kolacje w stylu włoskim, śródziemnomorskim lub lokalnym, ale zawsze na bazie ryb słodkowodnych ze stawów Doliny Baryczy. Możesz odwiedzać kolejne restauracje i raczyć się gościnnością oraz kunsztem kulinarnym ich gospodarzy.\n11 wydarzeń, dzięki którym spędzisz czas aktywnie, otoczony nieporównywalną z żadnym innym regionem naturą! Możesz podziwiać ją z kajaka, bryczki czy roweru, pieszo lub uprawiając nordic walking. Tu nie chodzi o bicie rekordów, ale o propagowanie aktywnego stylu życia i niebanalnych sposobów poznawania regionu. Rezerwuj bilet już dziś, bo wielu miejsc, gdzie odbywają się te wydarzenia, możesz jeszcze nie znać!\nWydarzenia towarzyszące – 7 wydarzeń trwale wpisanych w harmonogram Dni Karpia. Dwa z nich – spływ kajakowy Czysta Barycz i Konkurs Wiedzy o Dolinie Baryczy – przeznaczone są dla szkół. Pozostałe imprezy maja charakter otwarty. To wystawa fotograficzna w niezwykłym młynie w Wierzchowicach i zajęcia z edukatorami na malowniczej ścieżce edukacyjnej wokół krośnickich stawów. Zapraszamy również na Święto Sadów – promocję równie znanego jak karp produktu, jakim są jabłka i inne dary sadów.


Dzieci same bawiły się na placu zabaw. Ciężarna matka miała 3 promile - Polsat News\nDzieci same bawiły się na placu zabaw. Ciężarna matka miała 3 promile\n09.06.2017, 08:55 Polska\nNa jednym z osiedli w Lubartowie (woj. lubelskie) 11-latka przewróciła się na placu zabaw i boleśnie potłukła. Dziewczynka opiekowała się 4-letnim bratem. Matka dzieci przebywała w tym czasie w domu. Kobieta, która jest w ciąży, była kompletnie pijana. Miała trzy promile alkoholu w organizmie.\nDzieci wypadły z bagażnika na drogę. Matka pojechała dalej\nZałogę karetki pogotowia wezwano w środę wieczorem do 11-latki, która podczas zabawy przewróciła się i boleśnie potłukła. Kiedy dziewczynka była opatrywana, okazało się, że pod jej opieką był jeszcze 4-letni brat.\nNa miejscu pojawiła się także będąca w zaawansowanej ciąży matka dzieci. Kobieta zachowywała się tak jakby była pod znacznym wpływem alkoholu\nOdpowie za narażenie dzieci na utratę zdrowia i życia\nNiedługo później na miejsce przyjechali policjanci, którzy przebadali 33-latkę alkomatem. Miała w organizmie 3 promile alkoholu.\nMatka odpowie za narażenie dzieci na utratę zdrowia i życia. Grozi jej za to do 5 lat pozbawienia wolności.\nWIDEO - Konin: policjant śmiertelnie postrzelił 21-letniego mężczyznę


Gdańsk wrzeszcz rehabilitant - Wartościowe forum dla dużych FIRM\nStrona główna > Zdrowie i Uroda > Fotele masujące > Gdańsk wrzeszcz rehabilitant\nPrzypadła mi do gustu rehabilitacja kręgosłupa gdańsk abrahama, jaką odnalazłem w ofercie tej firmy: http://rehabilitacjaupacjenta.pl. Wydaje mi się, iż to oferta, jaka będzie w stanie sprostać zarówno Waszym oczekiwaniom. Przekonajcie się sami!\nKorzystałam z usługi tj. rehabilitacja kręgosłupa gdańsk abrahama i jestem z niej niezmiernie zadowolona. Wszystko za sprawą faktu, że niezmiernie prędko wróciłam do pełnej sprawności.\nPłaciłam stosunkowo sporo za rehabilitację masaż gdańsk wrzeszcz, jednak nie przynosiła ona oczekiwanych rezultatów. Postanowiłam wtedy, że zmienię rehabilitanta co przyniosło niesłychanie wiele korzyści. Nie bójcie się zmian, jeśli płacicie, a nie widać odpowiednich efektów.


Ile wymłóci Bizon Z056 w jeden sezon - Z056 - Agrofoto.pl Forum Rolnicze i Galeria Rolnicza\nPrzez Cree, Wrzesień 16, 2008 w Z056\nMamy Bizona Z056 koszę różnie ok 30ha. czasami coś więcej to może i nic, ale myślę sobie ile max. mógłbym nim wykosić, wiem , że może ktoś napisać: ,,kosisz 3 tygodnie bez przerwy od 10-22 średnio 1ha/godz (zależy co?) no i mogę sobie policzyć..." , tyle, że mi chodzi o wasze praktycznie zrobione areały. No i napiszcie w jakim stanie (wiek...) waszych Bizonów zrobiliście te areały i ile czasu robiliście przegląd w kombajnach przed AKCJĄ?\nKarygodny błąd często pojawiający się, mianowicie nie ZO56 tylko Z056 (słownie zet zero pięćdziesiąt sześć)...\nponoc bizon hospodara młoc i 200 hektarow kukurydzy za jesien. wiem wiem szok ;p ale wiekszym jest ze przy ty wdłg niego nie ma przy tym zadnego pospiechu jak i problemu\nNasz w tym roku wymłócił ok 30ha kosił by więcej ale silnik padł i już kosiliśmy za usługą a tak co roku było nasze 30ha i wuja też ok 30ha i trochę usług wiec ok 70ha wymłócił\nJa w tym roku moim skosiłem u siebie około 45 ha i około 50 ha na usługach czyli blisko 100 ha, a wczesniej jakies 15 lat temu jak było mało kombajnów ojciec co roku kosił nim około 200 ha.\nmój Z050 od jakiegoś czasu kosi rok w rok 95 ale nie jest to mało jak na niego\nMoj jak co roku wykosil okolo120ha....(same zboze, bez kuku i rzepaku)\nw okolicach 100 Ha zrobi przez 1 sezon bo gadałem z włascicielem 3 takich bizonków i mówił że 300 ha zrobią wszystkie razem :lol:\nMój tato naszym Z056 w latach 80 gdy w okolicy było mało innych kombajnów kosił średnio po ok 200ha, dodam ze kombajn był wtedy nowy (rocznik 83). Tak dosyć mocno eksploatowany kombajn chodził bezawaryjnie przez 4 sezony, przez kolejne lata zaliczał już wszelkie możliwe awarie :lol: bo nadal kosił po co najmniej 150ha, od ok 10 lat wraz z zwiększającą sie ilością kombajnów rokrocznie zmniejsza sie ilość wykoszonych hektarów, i tak w tegorocznym sezonie wymłóciłem swoje 10ha i najbliższemu sąsiadowi 1ha i cieszę sie ze mam spokój bo niema już kolejki ludzi pod domem z której każdy chce żeby jak najszybciej jechać mu kosić. pozdro\ntak jak nasz kiedys, jak był 1 kombajn na wsi to kosił ponad 200 ha, u ludzi + u siebie a ze kombajn był na trzech to kosił około 300 ha,\ntylko ze kiedys dzien i noc chodził , godzna 4 dopiero sie do domu jechało na 4 godziny i dalej w pole\ntak samo u mnie - wraz ze wzrostem liczby kombajnów w okolicy sukcesywnie zmniejszyła się powierzchnia koszenia przez naszego od 22 lat Z 050 ale i tak jeszcze conajmniej 70 ha trzeba położyć. Przez te 22 latka spokojnie przejechał przez 2500 ha... wciąż na tych samych pasach jezdnych.\nKiedyś bizonem można było wcale nie zjeżdżać. Kosiliśmy nawet do 4 nad ranem. W tym sezonie swoim john deere 3m heder zrobiłem 170mtg, czyli wyjkosił ok 100ha.\nMój bizon Z056 z 88 roku w tym sezonie skosił ok 35ha ale z tego co wiem realnym areałem żeby zebrać ziarno w miarę odpowiednim terminie to ok 120ha.\n22 lata na tych samych paskach?\nu nas prawie ze co roku trzeba zmieniac, tylko ze my niemamy oryginalnych a ty pewnie tak\nMój Super (83r) młóci rocznie jakieś 100-110. Kiedyś było więcej. :lol:\nw dobrych czas rekordem zdejmowało sie bez kuku okoló 300 hektarów jęczmień rzepak i pszenica\na jak myslicie czy bizonek by dał rade dla 500 ha, jesli była by pogoda i zadnych avari\na drugie pytanie to ile bizon moze wykosic za 1 dzien, zrednio od godziny 10:00 do 20:00\nmoj bizon jest z 86r. i tez na tych samych pasach...planujemy w przyszlym roku nowe kupic...ale na bide to by pewnie i polatal na starych....\n@klocek ale to nie mozna tak na to patrzec od tej i od tej...trzeba patrzec na warunki, jakie zboze mlucimy, jak szybko beda podstawiane przyczepy pod kombajn, czy pole jest duze i rowne(bez slupow, studzienek klinow...itp), i tak na zlych warunkach odchodzi nam kupa czasu\ni tu prośba do innych...precyzujcie swoje pytania, bo czesto zadajecie pytanie i wtedy zanim otrzymacie odpowiedz na to co was interesuje to robi sie kogiel mogiel na forum...\nzamieszalem troszq heh... :lol:\ndobra sorry, tak sie pytałem, bo my jak jedziemy na pole to dziennie maksimum jakie kosymy to 5 ha,\nco prawda to prawda, wyjezdzamy po 10:00 a niekosimy puzniej jak do 20:00 czasami cos nawali, czasami na plu kręcenia jest duzo itp\naha..no ja to roznie..mowie, wszystko zalezy od warunkow i jakie zboze kosze;)\nmy swoim skosiliśmy kiedyś 17 ale pszenica dawała tragicznie i czas koszenia to 20 godzin, a realne koszenie bizonem 1 ha to około 75 do 80 minut przy plonie w granicach 5-6 tony\njak tu zostalo powiedziane od 10 do 20 :lol: to wydaje mis ie ze bizon jest w stanie wykosic ok 7-8 ha standardowego zboza(plon ok5ton/ha mam na mysli)\nmi jeden kombajnista mowil ze wyjezdzil 1500 litrow ropy w 3 tygodnie. dzielac to na 10 litrow na hektar daje 150 hektarów (jeszcze caly tydzien mlocil)\nNapisano Październik 6, 2008 (edytowany)\nEdytowano Październik 14, 2008 przez krolikNH


Toksyny zwierzęce - Toksyny\nToksyny to substancje, które po dostaniu się do organizmu mogą powodować jego poważne zaburzenia a nawet śmierć. Znajdują się w najbliższym otoczeniu – w powietrzu, glebie, wodzie, żywności. Mogą być pochodzenia zewnętrznego lub wewnętrznego i wnikać do organizmu przez skórę, układ oddechowy czy pokarmowy. Zatrucie powoduje wiele produktów pochodzenia zwierzęcego. Wiele z toksyn jest wytwarzanych w ciałach bezkręgowców oraz kręgowców.\n• wytwarzana przez plankton saksytoksyna; kumulująca się w skorupiakach – i odpowiada za zatrucia m.in. małżami, mięczakami, ostrygami. Do objawów należą: mrowienie i drętwienie warg, jamy ustnej, języka, zaburzenia mowy, bóle głowy, nudności, wymioty czy osłabienie mięśni; W 10 % przypadków zatrucia te są śmiertelne, najczęściej występują w Afryce, Ameryce Płn., Azji, Szwecji i na wyspach Oceanu Spokojnego. Gotowanie nie niszczy toksycznych właściwości skorupiaków i mięczaków; zazwyczaj objawy ustępują po 2 dniach;\n• w ciałach niektórych ryb (jak lin czy tuńczyk) można znaleźć cyguaterotoskynę; o niebiałkowym charakterze. Działa ona na układ oddechowy, nerwowo – mięśniowy oraz krążenia. Do objawów zatrucia należą: zaburzenia żołądkowe, drętwienie języka, warg, kończyn, osłabienie mięśni, zaburzenia zdolności odróżniania ciepła od zimna. Mogą pojawić się również drgawki, utrata słuchu, porażenie mięśniowe a nawet śpiączka. Śmiertelność występuje w około 7 % przypadków.\n• niektóre toksyny, jak ichtiotoksyna (występującą w surowicy krwi węgorza) – są unieszkodliwiane dzięki odpowiedniej obróbce termicznej;\n• inne, jak tetrodoksyna (zawarta m.in. w rybach z rodziny rozdymkowatych oraz w popularnych w niektórych kręgach rybach fugu) – nie rozpuszczają się w wodzie, rozpuszczalnikach a proces ogrzewania nie wpływa na zmniejszenie jej właściwości toksycznych;\nPowyżej zaprezentowano tylko część toksyn pochodzenia zwierzęcego. Należy pamiętać, ze do zatrucia może dojść zarówno poprzez spożycie pokarmu zawierającego te toksyny, jak i w wyniku kontaktu ze zwierzęciem owe substancje wydzielającym. W pewnych częściach świata więc, należy się szczególnie mieć na baczności\nTagi: cyguaterotoskyna, ichtiotoksyna, objaawy zatrucia toksynami, saksytoksyna, tetrodoksyna, toksyny zwierzęce.


Tradycje słowiańskie śpiewem na Żuławach malowane - Powiat Elbląski\nTradycje słowiańskie śpiewem na Żuławach malowane\nOpublikowano: środa, 20-07-16\nTwórczo i głośno było w ostatnich dniach w Oleśnie. Słychać było dźwięk młota kowalskiego, w powietrzu unosił się zapach farby i duch artystyczny. A wszystko to okraszone pięknymi pieśniami słowiańskimi białym głosem śpiewanymi. Ta cudowna atmosfera oleśnieńskiej STODOLARNI stworzona została dzięki projektowi pn.: ”TRADYCJE SŁOWIAŃSKIE ŚPIEWEM NA ŻUŁAWACH MALOWANE”. Wnioskodawcą projektu jest Stowarzyszenie Mieszkańców Oleśno-Wieś z Pomysłem, a strategicznym sponsorem Centrum Spotkań Europejskich ŚWIATOWID w Elblągu. Swoim Patronatem twórcze działania w Oleśnie objął Starosta Elbląski Maciej Romanowski.\nProjekt skierowany jest do mieszkańców powiatu elbląskiego ziemskiego - liderów, członków i wolontariuszy ngo (animatorów społecznych).\nGenezą pomysłu powołania do życia tego przedsięwzięcia jest fakt, iż znakomita część mieszkańców naszego regionu, to ludność napływowa, której korzenie bardzo często sięgają odległych zakątków Polski i nie tylko. Wielu mieszkańców to potomkowie Łemków, Bojków, Ukraińców (np. mieszkańcy wsi Kwietnik). Część z kolei, to potomkowie mieszkańców byłych terenów wschodniej Polski, a obecnej Białorusi, Litwy czy Rosji. Budowanie tożsamości nie może być oderwane od źródeł. Korzenie mieszkańców tych ziem osadzone są bardzo głęboko w kulturze słowiańskiej, której barwnym elementem był wszechobecny śpiew. Tradycyjnym i naturalnym głosem w śpiewie ludowym (źródłowym) jest śpiew biały, czyli śpiew archaiczny. Każdy człowiek, który się rodzi dysponuje wielką siłą głosu białego. W trybie socjalizacji i edukacji traci te naturalne umiejętności na rzecz emisji gardłowej, zaciśniętej. Propagowanie śpiewu białego w tradycjach słowiańskich pozwoli na powrót do korzeni tak w postaci tradycyjnych pieśni, obrzędów, jak i sposobu wydobywania głosu, a tym samym zarządzania własnym ciałem. Otwieranie się na przestrzeń, naturalność przekazu, twórcze (naturalna improwizacja) podejście.\nBezpośrednimi odbiorcami projektu jest 20 osobowa grupa, rekrutująca się z przedstawicieli organizacji pozarządowych z terenu powiatu ziemskiego, lub osób rekomendowanych przez te organizacje (liderów, członków i wolontariuszy ngo, animatorów społecznych).\nRealizacja projektu rozpoczęła się 17.07 br. Główne działania będą miały miejsce w Oleśnie, natomiast część koncertowa działań prowadzona będzie w Aniołowie, Tolkmicku, Elblągu.\nPierwszą turę zakończył cudowny koncert śpiewu białego profesjonalnej grupy Sudarynja, któremu towarzyszył w części zespół uczestników warsztatów. Pieśni polskie, bułgarskie, mołdawskie, serbskie, kozackie. Była radość, łzy wzruszenia, a wszystko w magicznej przestrzeni oleśnieńskiej STODOLARNI.\nprezeska Stowarzyszenia Mieszkańców Wsi „Oleśno – wieś z pomysłem”


Strona główna -> Wenezuela -> Salto del Angel\nPatrząc na wenezuelski wodospad Salto del Angel odnosi się wrażenie, że szczyt, z którego spada powstał właśnie dla niego. Jeden ze stoków Płaskowyżu Auyantepui, stanowi piękne, wręcz fantastyczne tło dla wąskiej kaskady spadającej wody. Nie można być w Wenezueli i nie spróbować zmierzyć się z tym widokiem.\nSalto del Angel, albo jak nazywają go miejscowi Kerepakupai lub Parakupa-vena leży w Wenezueli na wyżynie La Gran Sabana. Nie należy on do wielkich wodospadów, będących wynikiem szerokich rozlewisk rzek, jak Niagara, Iguacu czy Wodospady Wiktorii, ale ma nad nimi wszystkimi jedną przewagę – jest najwyższym wodospadem świata. Wyżyna to teren Parku Narodowego Canaima. Leżący w parku wodospad Salto Angel ma 979 m wysokości, oraz charakteryzuje się najdłuższym swobodnym spadkiem wody na świecie 807m. Niektóre źródła podają nawet, ze jest jeszcze wyższy i ma 1054 m, czyli ponad kilometr wysokości. Pierwszy spadek, od krawędzi urwiska do skalnej półki, wynosi 807 m, drugi - od skalnego występu do basenu o szerokości 152 m u podnóża góry - dalsze 172 m.\nOdkrywca i nazwa\nLas tropikalny wokół wodospadu jest tak gęsty, że niezwykle trudno do wodospadu dotrzeć przedzierając się przez dżunglę. Sposobem na zwiedzanie jest popłynięcie łodzią, ale taka rozrywka możliwa jest tylko w porze deszczowej, kiedy poziom wody w rzece bywa wysoki. Pozostałe miesiące Angel można oglądać jedynie z samolotu, przelatując nad Diabelską Wyspą. Diabelska Wyspa, zwana przez Indian Auyan Tepui, to szczyt masywu stołowego czy też płaskowyż, powstały prawdopodobnie 65 mln lat temu na skutek pionowych ruchów skorupy ziemskiej. Pod wpływem działania czynników klimatycznych krawędź masywu uległa erozji, a widocznym tego śladem są liczne pęknięcia i szczeliny, z których podczas pory deszczowej wypływa woda. Bazą wypadową do Salto Angel jest miasteczko Canaima. Można do niego dotrzeć łodzią lub awionetką z miasta Ciudad Bolivar położonego nad rzeką Orinoco. Następnie śmiałków czeka przeprawa przez dżunglę do samego wodospadu. Nagrodą jest widok na piękną panoramę kaskady otoczonej dziką roślinnością.\nSalto del Angel - dodaj komentarz:


Typy nosków w butach – w szpic, okrągły, kwadratowy… | Fashion blog eobuwie.com.pl\nTypy nosków w butach – w szpic, okrągły, kwadratowy…\nZ pewnością zgodzisz się ze mną, że rodzaj noska w butach odgrywa niebagatelną rolę. Wpływa nie tylko na wygląd danej pary, ale i na wygodę oraz optyczny kształt sylwetki. W szpilkach w szpic z powodzeniem wydłuższysz nogi, a w botkach square toe wizualnie zmniejszysz stopy. Poznaj wszystkie typy nosków w butach!\nNie dla każdej stopy przeznaczone są buty w szpic. Przeczytaj artykuł i dowiedz się, jak uniknąć uczucia dyskomfortu.\nOkrągły nosek jest jednym z najbardziej uniwersalnych i ponadczasowych. Zdaniem specjalistów, ma również pro-zdrowotny wpływ na nasze stopy. Buty z zaokrąglonym noskiem nie uciskają palców, dzięki czemu z łatwością unikniesz otarć i niewygody. Obuwie o tym fasonie z pewnością zda egzamin u pań z szerokimi i dużymi stopami. Jeśli należysz do ich grona, wybieraj spośród czółenek czy botków z okrągłym noskiem. Więcej praktycznych porad w tym temacie, znajdziesz w szczegółowym artykule mojej redakcyjnej koleżanki: Buty z okrągłym noskiem – dla kogo będą najlepsze?\nKolejnym, choć nieco mniej popularnym rodzajem noska jest migdałowy. Jak prosto się domyślić, wyglądem przypomina migdał, nie jest więc ani w pełni okrągły ani szpiczasty, łagodnie zwęża się ku nasadzie. Półbuty o tym kształcie wyróżniają się niesamowitą elegancją, a na dodatek pasują niemal do każdej stopy. Aby ułatwić Ci wybór odpowiedniego obuwia, odsyłam Cię do wpisu, z którego dowiesz się, jaki masz rodzaj stopy.\nButy z noskiem w szpic od lat cieszą się niesłabnącym zainteresowaniem. A to dlatego, że optycznie wydłużają i wysmuklają nogi. Ponadto z łatwością spotęgujesz ten efekt, wybierając szpilki w szpic w cielistym odcieniu albo w kolorze rajstop. Jest tylko jedno „ale”. Jeśli masz szeroką stopę, buty ze zwężonym noskiem mogą (choć nie muszą!) Cię uwierać oraz powodować dyskomfort. Aby mieć pewność, że trafisz z wyborem, zerknij do jednego z naszych eksperckich tekstów: Buty w szpic – komu będą pasować?\nWbrew powszechniej opinii, to nieprawda, że buty w szpic optycznie wydłużają stopę. Jeśli wybierzesz model na obcasie, uzyskasz wręcz odwrotny efekt.\nSquare toe to aktualnie najmodniejszy rodzaj noska w butach. Wiele na ten temat pisała moja redakcyjna koleżanka, polecam Ci w szczególności jeden z jej artykułów: Square toe, czyli najnowszy trend butów z kwadratowymi noskami. Opisywany fason obuwia ma szereg różnych zalet. Po pierwsze: nie uciska palców, a drugie: ostro ścięty nosek optycznie skraca stopy.\nJak wybrać eleganckie buty – radzi Dawid Tymiński (Dandycore)\nportfele guess, Buty dzieciece Geox, buty nike air force, torebki calvin klein, buty timberland, New Balance dziecięce, Botki na obcasie, botki na koturnie


Olszewski: Bydgoszcz zaawansowana we wdrażaniu ,,sześciopaku Schetyny”\nJesteś tutaj: HomeBydgoszczOlszewski: Bydgoszcz zaawansowana we wdrażaniu ,,sześciopaku Schetyny”\nNapisane przez Ł.R.\tOpublikowano w Bydgoszcz wtorek, 11 wrzesień 2018 00:20\nNa sobotniej konwencji Platforma Obywatelska przedstawiła tzw. ,,sześciopak', czyli 6 kroków dla przyszłości samorządów. Zdaniem posła Pawła Olszewskiego rządy prezydenta Rafała Bruskiego sprawowane od 2011 roku doprowadziły, iż Bydgoszcz we wdrażaniu tych zamierzeń jest daleko zaawansowana.\nW Bydgoszczy na temat konwencji Koalicji Obywatelskiej mówi się głównie za sprawą 6 punktu, zakładającego likwidację Urzędów Wojewódzkich i przekazania kompetencji wojewodów marszałkom. ,,Sześciopak” jak sama nazwa wskazuje, to jednak również pięć innych punków:\n1. Edukacja-przyjazna, nowoczesna szkoła.\n2. Darmowy bilet dla dzieci i młodzieży.\n3. Schetynówki , Orliki, ścieżki rowerowe.\n4. Polska bez smogu.\n5. Polska senioralna - szacunek i aktywność\n- My jako Bydgoszcz de facto jesteśmy w przyszłości, bowiem w tych wszystkich obszarach Bydgoszcz poprzez działania prezydenta Bruskiego jest bardzo zaawansowana – ocenia poseł Paweł Olszewski PO.\nJeżeli chodzi o realizację punktu 4, czyli walki ze smogiem zdaniem parlamentarzysty - Bydgoszcz pod względem inwestycji w tym obszarze jest niekwestionowanym liderem.\nOlszewski wspomniał wydatkowanie przez Bydgoszcz 135 mln zl na termomodernizację, realizację miejskiego programu wymiany pieców, posiadanie najmłodszego w Polsce taboru autobusowego, zakup nowego taboru tramwajowego oraz inwestycje KPEC-u.\nW kwestii budowy Orlików Olszewski podkreślił - Od 2011 roku powstało ponad 40 nowych boisk, część to są orliki, a część to są nowoczesne przyszkolne boiska, projektowane pod potrzeby uczniów i szkół.\nW Bydgoszczy według wyliczeń parlamentarzysty powstało w ostatnich latach ponad 11 km ścieżek rowerowych, natomiast ok. 30 km jest w budowie.\nW zakresie edukacji - Bydgoszcz pod względem edukacyjnym jest liderem, była wielokrotnie nagradzana, nie tylko w Polsce, ale również prestiżowych konkursach międzynarodowych – chwali się Olszewski.\nPunkt 2 zakłada wprowadzenie darmowego biletu dla dzieci i młodzieży. To również w Bydgoszczy już funkcjonuje.\nCały czas największe emocje budzi jednak przyszłość Urzędu Wojewódzkiego. O tym piszemy szerzej – Marszałkowie ,,udzielnymi królewiczami”? Czy wojewoda dla Bydgoszczy jest wartością dodaną?\nBruski miał mieć ,,konkretną rolę” na konwencji\nJedno z pytań dziennikarzy do posła Olszewskiego dotyczyło nieobecności prezydenta Rafała Bruskiego na konwencji partyjnej w Warszawie – Był zaproszony na tą konwencję, nawet była przewidziana dla niego rola konkretna. Nie mniej miał wcześniej zaplanowane zobowiązania i aktywności miejskie. Jak państwo wiedzą Święto ulicy Długiej i szereg aktywności związanych z Leonem Pietraszakiem. Dla niego ważniejsze było bycie tutaj z ludźmi.\nWięcej w tej kategorii: « Marszałkowie ,,udzielnymi królewiczami”? Czy wojewoda dla Bydgoszczy jest wartością dodaną?\tKamienica na rogu Grunwaldzkiej i Koronowskiej zrównana z ziemią »