EDYCJA III - Wykład 21\nEDYCJA III - Wykład 21\tWszystkie wykłady\nWykład 21 – Trzecia podróż misyjna i Wielkie Listy Pawła (cz. 1)\n(Nagranie wykładu zostanie zamieszczone w przeciągu kilku dni)\nPowróciwszy z drugiej podróży misyjnej niezbyt długo pozostał Paweł w Antiochii Syryjskiej. Jego dewiza:\nkazała mu ruszyć po raz trzeci na wielką misyjną wyprawę. W trudach tej, jak się potem okaże, ostatniej podróży misyjnej, towarzyszył Pawłowi dobrze już wypróbowany współpracownik, Tymoteusz, oraz nieznany nam bliżej Erast. Według pierwotnych zamiarów nie miała to być podróż w krainy jeszcze nieznane, lecz zwykłe odwiedzenie społeczności chrześcijańskich, istniejących już na terenie Galacji i Frygii. Paweł był przekonany, że tego rodzaju wizyta kanoniczna przyczyni się do umocnienia braci.\nNiestety, ani Łukasz w Dziejach Apostolskich, ani sam Paweł w żadnym ze swych listów nie wspominał o nawiedzinach którejkolwiek ze społeczności galacko-frygijskich. Nieco dokładniej został opisany dopiero pobyt Pawła w Efezie, leżącym jak wiadomo poza granicami zarówno Frygii, jak i Galacji, co wskazuje na to, że początkowe zamiary Pawła uległy pod względem zasięgu zmianie.\nPrzybywszy do Efezu, Paweł dowiaduje się, że dopiero co wyjechał stamtąd, udając się do Koryntu, niejaki Apollos, któremu Łukasz wystawił takie oto świadectwo:\nPewien Żyd, imieniem Apollos, rodem z Aleksandrii, człowiek uczony i znający świetnie Pisma, przybył do Efezu. Znał on już drogę Pańską, przemawiał z wielkim zapałem i nauczał dokładnie tego, co dotyczyło Jezusa, znając tylko chrzest Janowy. Zaczął on odważnie przemawiać w synagodze (…) A kiedy chciał wyruszyć do Achai, bracia napisali list do uczniów z poleceniem, aby go przyjęli. Gdy przybył, pomagał bardzo za łaską (Bożą) tym, co uwierzyli. Dzielnie uchylał twierdzenia Żydów, wykazując publicznie z Pism, że Jezus jest Mesjaszem (Dz 18, 24–28).\nW świadomości niezbyt uważnego czytelnika Dziejów Apostolskich, A zwłaszcza Listów Pawła Apollos utrwalił się nie tyle jako współpracownik Pawła, ile raczej jako jego przeciwnik. A jednak są takie wypowiedzi Apostoła, z których wynika, że ci dwaj ludzie ściśle ze sobą współpracowali.\nO swojej i Apollosa pracy na temat Koryntu tak Paweł pisze:\nKimże jest Apollos? Albo kim jest Paweł? Sługami, przez których uwierzyliście według tego, co każdemu Pan dał. Ja siałem, Apollos podlewał, lecz Bóg dał wzrost (1 Kor 3, 5n).\nZ zastosowanych tu dwu metafor literackich – zasiewanie i podlewanie – wynika, że działanie apostolskie obydwu misjonarzy nie tylko, że są równie ważne, ale także wzajemnie od siebie uzależnione. Apollos nie miałby co podlewać, gdyby Paweł nie dokonał zasiewu, ale też na nic zdałby się trud siewcy, gdyby zasiana rola nie była podlewana. Nieco dalej w tym samym 1 Kor, Paweł pisze:\nWtedy każdy otrzyma od Boga pochwałę. Mówiąc to miałem na myśli, bracia mnie samego i Apollosa, ze względu na was, abyście mogli zrozumieć, że nie wolno wykraczać ponad to, co zostało napisane… (1 Kor 4, 6).\nSwoje własne poczynania apostolskie ocenia Paweł tak samo jak posługę Apollosa, choć może czyni tu już aluzję do własnych, niezależnych poczynań Apollosa. O serdeczności łączącej obydwu głosicieli Ewangelii świadczy następująca wypowiedź Pawła:\nCo do Apollosa – brata, (proszę donieść, iż) bardzo go prosiłem, żeby do was przybył, z braćmi. Lecz w tej chwili nie okazał żadnej chęci. Przybędzie, kiedy nadarzy się sposobność (1 Kor 16, 12).\nO nie mniejszej życzliwości względem Apollosa świadczy też następująca prośba:\nZenasa, uczonego w Prawie i Apollosa zaopatrz należycie na drogę powrotną, by im na niczym nie zbywało (Tt 3, 13).\nTrudno powiedzieć dokładnie, co przywiodło Apollosa do Efezu. Najprawdopodobniej chyba właśnie ów kaznodziejski zapał. Z tego, co czynił w Efezie wynikałoby, że Apollos był wędrownym misjonarzem, ale ciągle jeszcze wyznawcą judaizmu. W Efezie Apollos nie zabawił jednak zbyt długo, być może właśnie dlatego, że nauczał tam już Paweł. Wiedziony apostolskim zapałem opuścił Efez i udał się do Achai, najprawdopodobniej do Koryntu. Miał ze sobą listy polecające od braci z Efezu, co umożliwiło mu nawiązanie pierwszych kontaktów z chrześcijanami korynckimi. Jego pobyt w Koryncie tak oto charakteryzują pokrótce Dzieje Apostolskie:\nGdy przybył, pomagał bardzo za łaską (Bożą) tym, co uwierzyli. Dzielnie uchylał twierdzenia Żydów wykazując publicznie z Pism, że Jezus jest Mesjaszem (Dz 18, 27n).\nDokonywało się to już za łaską Bożą – o czym nie było mowy przy działalności Apollosa w Aleksandrii i w Efezie – ponieważ nauczający teraz już jest ochrzczony „Duchem Świętym” i ogniem. Specjalnością Apollosa były wtedy jak widać, polemiki z Żydami, choć wiadomo, że nie tylko oni byli przeciwnikami Ewangelii w Koryncie. Jest to całkiem zrozumiałe jeśli się zważy, że Apollos był z pochodzenia Żydem, A z wykształcenia prawdziwym uczonym żydowskim, choć z drugiej strony pamiętać należy, że żyjący w środowisku pogańskim Żydzi aleksandryjscy, nie byli w stanie oprzeć się oczywistym wpływom kultury pogańskiej. Apollos z pewnością należał do tych obydwu kultur: judaistycznej i hellenistycznej. Paweł sam daje do zrozumienia, że uważa Apollosa za apostoła nie tylko judeo lecz także poganochrześcijan korynckich: „ja siałem – on podlewał”, mówi Paweł (1 Kor 3,6).\nAle właśnie ta koryncka działalność Apollosa zaciążyła na przesadnie negatywnej ocenie wzajemnych stosunków Apollosa i Pawła, przynajmniej przez czas ich wspólnego pobytu w Koryncie. Mamy podstawy, by sądzić, że swoimi talentami krasomówczymi, A także apostolskim żarem Apollos dosłownie uwiódł niektórych Koryntian. Nie chcieli słuchać nikogo innego tylko Apollosa Zaimponował im, jak się wydaje, mądrością swoich wywodów, trafiając do przekonania chyba szczególnie tzw. elicie korynckiej pochodzenia hellenistycznego. To, co głosił Apollos, zwykło się określać mianem teologii „mądrościowej”.\nNiektórzy sądzą również, że to właśnie Apollos posługiwał się w swoim nauczaniu terminologią mądrościową. Wynikałoby to także z ostrego monologu Pawła na temat mądrości. Potworzyły się więc, między innymi wskutek takiego nauczania na terenie gminy ugrupowania zwane partiami korynckimi, u źródeł których – to prawda –znajdowała się przede wszystkim źle pojęta rola szafarza sakramentu chrztu, ale nie ulega wątpliwości, że jakość przepowiadania też robiła swoje. Niewykluczone, że partia „apollonistów” powiększała się coraz bardziej, co, być może, zagroziło autorytetowi zarówno Pawła, jak i Piotra, których dwa pozostałe ugrupowania petryniści i pauliniści – uważały za swoich duchowych przywódców. Tymczasem chrześcijanie efescy, mimo że już ochrzczeni – choć co prawda chrztem Janowym – nie tylko że nie są w stanie powiedzieć, czy posiadają Ducha Świętego, ale nawet nie wiedzą, czy Duch Święty w ogóle istnieje. Ludzi tych zwykło się nazywać „joannitami”, co wskazuje na ich związek z Janem Chrzcicielem. Nadal nie wiadomo jednak, kiedy i dlaczego przybyli znad Jordanu do Azji Mniejszej. Zupełnie zaś nieprawdopodobnym wydaje się przypuszczenie, że Jan Chrzciciel osobiście nauczał w Efezie. To samo chyba należy sądzić o którymkolwiek z bezpośrednich uczniów Jana.\nNie wydaje się jednak, by joannici pozostawali w jakiejkolwiek opozycji do chrześcijaństwa. Ich przynależność do szkoły Janowej stanowiła jakby etap pośredni w zbliżaniu się do chrześcijaństwa.\nSam chrzest Janowy w gruncie rzeczy nie był niczym więcej, jak tylko obmyciem pokutnym, aktem zewnętrznym wewnętrznego nawrócenia. Udziela tedy Paweł chrztu i dokonuje dość lakonicznie wzmiankowanego „włożenia rąk”, sprowadzającego na wiernych Ducha Świętego:\nA kiedy Paweł włożył na nich ręce, Duch Święty zstąpił na nich (Dz 18, 6).\nWszystko zdaje się przemawiać za tym, że mamy tu do czynienia z najstarszym świadectwem biblijnym o sakramencie bierzmowania, a nowoochrzczeni i świeżo wybierzmowani mieli zapewne stanowić pierwszą komórkę z czasem całkiem potężnej społeczności chrześcijan efeskich. Ludzie, na których Paweł wkładał ręce, cieszyli się nadto posiadaniem charyzmatu glosolaliów i prorokowania – zjawiska częste i stanowiące, jak wiadomo, pewien problem w społeczności chrześcijan korynckich:\nTen, kto mówi językiem, buduje siebie, kto prorokuje,buduje Kościół… Większy jest bowiem ten, kto prorokuje niż ten, kto mówi językami… jeśli pod wpływem dam języków nie wypowiadacie zrozumiałej mowy, któż pojmie to, co mówicie (1 Kor 14, 4–9).\nMimo uroczystej deklaracji, uczynionej podczas drugiej podróży, że zrywa z Żydami definitywnie, znów jednak skierował Paweł swe kroki do synagogi efeskiej, którą nawiedzał przez trzy miesiące „rozpowiadając i przekonując o królestwie Bożym”. Aż dziwne, że z takim uporem i tak długo usiłował przekonywać Żydów. Łukasz nie wspomina o żadnych owocach tego nauczania w postaci jakichkolwiek nawróceń. Przeciwnie, czytamy w Dziejach Apostolskich taką oto notatkę:\nNiektórzy upierali się w niewierze, bluźniąc wobec ludu przeciw drodze… (Dz 19, 9).\nW tej sytuacji nie było już sensu poddawać się dalszym złudzeniom, toteż „odłączył się od nich i oddzielił uczniów” (19, 9).\nZ dalszego nauczania jednakże Paweł nie zamierzał rezygnować. Jak wiele już razy poprzednio, tak i teraz, nie znalazłszy posłuchu u Żydów, skierował swe kroki ku poganom.\nRozprawiał codziennie w szkole Tyrannosa (19, 9).\nNa szczególną uwagę zasługuje tematyka tych rozpraw. Otóż rozprawiał Paweł i „przekonywał o królestwie Bożym”. Ten tak częsty – żeby nie powiedzieć: jedyny – temat katechezy Jezusa, u Pawła był przedmiotem nauczania chyba tylko w Efezie. Paweł głosi zasadniczo „Chrystusa i to Chrystusa ukrzyżowanego”. Sam oświadcza, że nie chce znać niczego więcej prócz Jezusa ukrzyżowanego (por. 1 Kor 2, 2). Ta wyjątkowość problematyki poruszonej w efeskim nauczaniu Pawła jest również dotychczas niewyjaśnioną zagadką.\nDość długotrwałą działalność Pawła w Efezie – wśród Żydów i pogan – uznał Łukasz za niezwykle owocną:\nWszyscy mieszkańcy Azji, Żydzi i Grecy, usłyszeli słowo Pańskie. Bóg czynił też niezwykłe cuda przez ręce Pawła, tak że nawet chusty i przepaski z jego ciała kładziono na chorych, A choroby ustępowały z nich i wychodziły złe duchy (Dz 19, 10–12).\nWzmiankowana w tym tekście Azja, to oczywiście tylko zachodnia część dzisiejszej Azji Mniejszej, tj. Azja jako prowincja rzymska, której głównymi miastami były: Smyrna, Tiatyra, Sardes, Filadelfia, Laodycea, Hierapolis.\nRzeczy niezwykłe dokonywane przez Pawła stały się z czasem przedmiotem usilnego pożądania egzorcystów żydowskich. O tym, co przydarzyło się siedmiu synom niejakiego Skewasa, tak pisze Łukasz:\nAle i niektórzy wędrowni egzorcyści żydowscy próbowali wzywać imienia Pana Jezusa nad opętanymi przez złego ducha. „Zaklinam was przecz Pana Jezusa, którego głosi Paweł” – mówili. Czyniło to siedmiu synów niejakiego Skewasa, arcykapłana żydowskiego. Zły duch odpowiedział im:„Znam Jezusa i wiem o Pawle, A wy coście za jedni?” I rzucił się na nich człowiek, w którym był zły duch, powalił wszystkich i pobił tak, że nadzy i poranieni uciekli z owego domu. Dowiedzieli się o tym wszyscy Żydzi i Grecy mieszkający w Efezie, i strach padł na wszystkich, i wysławiano imię Pana Jezusa (Dz 19, 13–17).\nNikt chyba nie przewidywał, że sprawy przybiorą taki obrót. Niefortunny eksperyment synów Skewasa był w gruncie rzeczy początkiem wielkiego aktu publicznej skruchy.\nPrzychodziło wielu wierzących, wyznając i ujawniając swoje uczynki. I wielu też z tych, co uprawiali magię, poznosiło księgi i paliło je wobec wszystkich. Wartość ich obliczono na pięćdziesiąt tysięcy dinarów w srebrze. Tak potężnie rosło i umacniało się słowo Pańskie (Dz 19, 18–20).\nChodzi tu oczywiście o ludzi, którzy, mimo iż przeszli na chrześcijaństwo, nadal wierzyli w skuteczność różnych praktyk magicznych, A sławne talizmany pogańskie nosili na szyjach nie tylko poganie, lecz także i tamtejsi chrześcijanie.\nPobytem Pawła w Efezie wypada zająć się nieco dokładniej głównie dlatego, że właśnie w tym mieście pozostawał on wyjątkowo długo. Jest to sprzeczne i z jego temperamentem i z samą naturą pracy apostolsko-misyjnej, zwłaszcza w początkach istnienia chrześcijaństwa. Dlaczego więc Paweł pozostawał tak długo w Efezie? Byłby tam zresztą pozostawał jeszcze dłużej, gdyby nie spowodowane przez Demetriusza rozruchy, zmuszające Pawła do opuszczenia Efezu przed zaplanowanym czasem, o czym dokładniej będzie jeszcze mowa.\nRację pierwszą stanowi chyba położenie Efezu, dość centralne w stosunku do innych, pozakładanych przez Pawła gmin na terenie Azji Mniejszej. Stąd miał Paweł blisko zarówno do społeczności chrześcijańskich, powstałych podczas pierwszej wyprawy misyjnej, jak i do gmin greckich powołanych do życia podczas drugiej wyprawy, A nawiedzanych w ramach podróży trzeciej. Stamtąd mógł też Paweł rozpracowywać nieco bardziej szczegółowo plany swojej podróży do Rzymu, A potem aż na krańce ówczesnego świata, czyli do Hiszpanii.\nO pewnym komforcie przebywania w środowisku efeskim świadczy również fakt, że stamtąd właśnie napisał Paweł większość swoich, i to najobszerniejszych, listów. Listy w ówczesnych warunkach były bardzo skutecznym – przynajmniej w przypadku Pawła – narzędziem pracy duszpasterskiej. Znów nie bez znaczenia było dość centralne, na głównych szlakach komunikacyjnych, położenie Efezu. Stamtąd stosunkowo łatwo można było znaleźć okazję do przesłania listów. Tajemniczy ludzie Chloe z 1 Kor (1, 11), wyświadczali Pawłowi zdaje się nie jeden raz tego rodzaju przysługę, pośrednicząc w przekazywaniu jego listów do Koryntu i różnych relacji o stanie gminy korynckiej do Pawła.\nPowód drugi jest ten, że w Efezie znalazł Paweł nareszcie warunki, pozwalające mu oddać się w pełni pracy wyłącznie apostolskiej. Niewiele, co prawda, wiemy, kto i w jaki sposób zagwarantował Pawłowi środki niezbędne do fizycznej egzystencji, ale chyba nie była ona przedmiotem osobistej troski Apostoła.\nW Dziejach Apostolskich jest też pewien szczegół wskazujący na to, że duże braki w formacji duchowej chrześcijan efeskich domagały się od Pawła dłuższego pobytu w tej ważnej podówczas metropolii małoazjatyckiej. Beztroskie oświadczenie Efezjan, że nawet nie wiedzą, czy istnieje Duch Święty, zapewne nie podniosło na duchu Pawła, który czuł się odpowiedzialny za stan duchowy swoich wiernych. Trzeba było zabrać się solidnie do pracy. Praca musiała być bardziej długotrwała, pewnie i dlatego, że poganie efescy byli religijnie, jak się okazuje, dość aktywni, A ich praktyki kultyczne na tyle ożywione, że zapewniały spokojną egzystencję kilku producentom swoistych dewocjonaliów. Kiedy owoce pracy Pawła stały się do tego stopnia widoczne, że owi fabrykanci przedmiotów kultu zaczęli tracić zyski, ich reakcja była tak zdecydowana, że Paweł musiał opuścić Efez. Świadczy to również o prężności środowisk pogańskich.\nZdaniem większości dzisiejszych egzegetów na czas pobytu Pawła w Efezie – i to raczej na początek tego pobytu – przypada napisanie Listu do Galatów. Rozbieżności wśród uczonych próbujących określić miejsce i czas napisania tego listu wynikają z niejednoznaczności określenia Galacji jako terytorium geograficznego. Tzw. rzymska prowincja Galacja, zwana inaczej Galacją Południową, z takimi miastami jak Antiochia, Ikonium i Derbe, była terenem apostolskiej działalności Pawła już podczas pierwszej – potem także drugiej–podróży misyjnej Apostoła. Wynika z tego, że List do Galatów mógł powstać już po tej podróży. Według innego określenia Galacją jest kraina zasięgiem znacznie mniejsza, obejmująca terytorium graniczące od wschodu z Kapadocją i Pontem, od północy– z Pafiagonią i Bitynią, od południa – z Likaonią i od zachodu z Frygią. Główne miasta tak rozumianej Galacji to Ancyra, Tawium i Pessinunte. Tę krainę nawiedził Paweł po raz pierwszy podczas drugiej – A potem także podczas trzeciej – podróży misyjnej. Zatem dopiero po tych podróżach mógł być zredagowany List do Galatów. Zdecydowana większość egzegetów nowszych – A wielu także spośród starszych – podtrzymuje właśnie tę drugą ewentualność.\nList do Galatów jest pismem typowo polemicznym, co wynika już z jego pierwszych czterech wierszy. O polemicznym, urzędowym charakterze tego pisma świadczy również brak w nim jakichkolwiek serdeczniejszych zwrotów, pozdrowień osobistych i tego wszystkiego, co jest tak typowe dla Listu do Filipian, lub w nieco mniejszym stopniu w Pierwszym Liście do Tesaloniczan.\nPolemika dotyczy w pierwszym rzędzie godności apostolskiej Pawła. Okazuje się, iż byli na terenie Galicji ludzie, którzy wątpili w autentyczność apostolskiego posłannictwa Pawła. W najlepszym razie uważali go – jak się zdaje – za Apostoła „z ustanowienia ludzkiego”. Przeciwstawiając się temu mniemaniu, zaczyna Paweł swój list od takiego oto zaprezentowania własnej osoby:\nPaweł, Apostoł nie z ludzkiego ustanowienia czy zlecenia, lecz z ustanowienia Jezusa Chrystusa i Boga Ojca, który go wskrzesił z martwych… (Ga 1, 1).\nTak więc jest Paweł Apostołem nie tytko z ustanowienia Jezusa Chrystusa, lecz z woli samego Boga Ojca, tego Boga, który wskrzesił z martwych Jezusa Chrystusa.\nPochodzenia boskiego jest również Ewangelia, którą Paweł głosi. Ewangelii tej Paweł po prostu nie mógł się nauczyć w ramach czysto ludzkiego procesu przyswajania sobie wiadomości. Do czasu nawrócenia interesował się bowiem Chrystusem i Jego nauką tylko na tyle, i tylko w tym celu, by skuteczniej prześladować chrześcijan. Samo zaś nawrócenie w przekonaniu Pawła było wyrazem szczególnej interwencji Boga (1, 13). Swoje powołanie przyrównuje Apostoł do powołania wielkich proroków w rodzaju Jeremiasza i Izajasza (1, 15). Po nawróceniu Paweł również spędził kilka lat wcale nie wśród chrześcijan, którzy ewentualnie mogliby wprowadzić go w tajemnice nauki Chrystusa: przebywał najpierw na pustyni arabskiej (1, 17), A potem co prawda w Jerozolimie,ale zaledwie przez piętnaście dni i widział tylko Piotra oraz Jakuba, brata Pańskiego (1, 18–19).\nGłoszona przez Pawła nauka – aczkolwiek nie otrzymana od innych Apostołów – jest jednak zgodna z ich nauczaniem, co zostało potwierdzone oficjalnie podczas tzw. Soboru Jerozolimskiego (2, 1–10). Zgodności ustalonych wtedy poglądów wcale nie neguje tzw. spór antiocheński (Ga2,11–21). Relacje o tym zajściu ukazują z jednej strony pewną bojaźliwość Piotra, z drugiej zaś absolutną nieustępliwość Pawła w sprawach, które raz uznał za słuszne, o czym była już mowa.\nDrugi wielki temat Listu do Galatów – potraktowany również polemicznie – to sprawa usprawiedliwienia przez wiarę. Była to odpowiedź na twierdzenie żydujących, że usprawiedliwienia dostępuje się przez zachowywanie przepisów Prawa. Poszczególne elementy rozumowania Pawła odpowiadają również konkretnym tezom przeciwników Apostoła Narodów: tak więc obrzezaniu cielesnemu przeciwstawia Paweł obrzezanie serca; ojcostwu fizycznemu Abrahama – pochodzenie od Abrahama poprzez tę samą wiarę; antytezą Prawa lub Testamentu jest obietnica i wiara. Prawo, choć nie posiada samo w sobie wartości soteryjnych, miało jednak do spełnienia bardzo doniosłe funkcje: było dla całej ludzkości jakby pedagogiem, umożliwiło lepsze, bardziej dogłębne zrozumienie istoty każdego grzechu jako zła; było jakby opiekunem dla wszystkich ludzi jak długo nie nadszedł czas ich pełnoletniości w postaci pojawienia się na ziemi Chrystusa.\nW pouczeniach moralnych, szczególnie licznych w trzeciej części listu (5, 1 – 6, 10), dominują nawoływania do troski o trwanie w wolności chrześcijańskiej. Istota tej wolności nie polega jednak na bezprawiu (5, 13–15); jest to wyraz pełnego zwycięstwa ducha nad ciałem (5, 16–25); jest to możliwość unikania grzechów i praktykowania cnót (5, 26 – 6, 10).\nStosunek osobisty Pawła do Galatów wyraża się chyba najdosadniej w tych oto słowach:\nNadziwić się nie mogę, że tak szybko chcecie od Tego, który was łaską Chrystusa powołał, przejść do innej Ewangelii (Ga 1, 6).\nAlbo nieco dalej:\nGdzież się więc podziało to, co nazywaliście waszym szczęściem? (Ga 4, 5);\nO nierozumni Galaci! Któż was urzekł, was, przed których oczami nakreślono obraz Jezusa Chrystusa ukrzyżowanego? Czyż jesteście aż tak nierozumni, że zacząwszy duchem, chcecie teraz kończyć ciałem? Czyż tak wielkich rzeczy doznaliście na próżno? (Ga 3, 1.3n);\nBiegliście tak wspaniale! Kto przeszkodził wam trwać przy prawdzie (Ga 5, 7);\nZerwaliście więzy z Chrystusem wszyscy, którzy szukacie usprawiedliwienia w Prawie, wypadliście z łaski (Ga 5, 4).\nDramat chrześcijan galackich – choć oni sobie z tego nie zdawali sprawy, i to także część owego dramatu – polegał na tym, że odeszli od Jezusa do „innej ewangelii”. Nie uczynili tego samorzutnie. Zostali zbałamuceni przez ludzi, których Paweł próbuje rozszyfrować i ujawnić motywy ich działania. Okazuje się, że nie było to łatwe. Paweł nie mógł ani do końca zrozumieć, ani skutecznie zwalczyć swoich przeciwników na terenie Galacji. Jest wskutek tego bezradny wobec samych Galatów, co sam stwierdza:\nDzieci moje, oto ponownie w bólach was rodzę, aż Chrystus w was się ukształtuje. Jakże chciałbym być w tej chwili u was i odpowiednio zmienić swój głos, bo nie wiem już co z wami począć (Ga 4, 19 n).\nW gruncie rzeczy boryka się Paweł z dwoma problemami: nie może dopuścić do tego, żeby Galaci trwali w przeświadczeniu, że dostępują usprawiedliwienia dzięki uczynkom Pawła, bo wtedy należałoby przyjąć, że Chrystus umarł nadaremnie, A z drugiej strony, nie może też pozostawać obojętnym wobec szargania jego apostolskiej godności, bo to się wiąże ściśle ze skutecznością głoszenia przez niego Ewangelii. Te dwie apologie – osobistej godności apostolskiej oraz nauki o odkupieniu człowieka – będą się składały na treść Listów do Galatów.\nW związku z obydwoma sprawami istnieje bolesny, zawierający wiele niedomówień, problem stosunku Pawła do przełożonych Kościoła jerozolimskiego. Właśnie w tym liście zrelacjonował Apostoł przebieg incydentu antiocheńskiego, A o całym środowisku jerozolimskim tak się wyraził:\nCo się zaś tyczy stanowiska tych, którzy się cieszą powagą –jakimi oni dawniej byli, jest dla mnie bez znaczenia; u Boga nie ma względu na osobę – otóż ci, co są uznani za powagi nie polecili mi dodawać czegokolwiek (Ga 2, 6).\nPo tej dość długiej dygresji, wróćmy znów do Pawła odbywającego swoją trzecią podróż.\nDokonawszy już tak wiele w Efezie, postanowił Paweł nawiedzić gminy założone podczas drugiej podróży misyjnej na terenie Macedonii i Achai. Ostatnim etapem tej wyprawy miał być zapewne Korynt, skąd zamierzał Paweł powrócić przez Jerozolimę do Antiochii Syryjskiej. Planował sobie też – już po zakończeniu trzeciej podróży misyjnej – wyprawę do Rzymu, który niepokoił go masą ludności pogańskiej i nęcił nadzieją apostolskich sukcesów. Nie bardzo jednak wiadomo, dlaczego nie ruszył w podróż od razu, wspólnie ze swymi towarzyszami, lecz najpierw ich właśnie – Tymoteusza i Erasta – wysłał do Macedonii, A sam zamierzał pozostać jeszcze jakiś czas w Efezie. Na ostatnie miesiące jego pobytu w Efezie przypada, prawie z pewnością, napisanie Pierwszego Listu do Koryntian, A zdaniem niektórych także Drugiego Listu do Tesaloniczan oraz Listu do Filipian.\nDzisiejszy kanoniczny Pierwszy List do Koryntian pozostaje w związku z tzw. przedkanonicznym Listem do Koryntian. O istnieniu tego ostatniego świadczy–jak już wspominaliśmy – następująca wypowiedź Pawła:\nNapisałem wam w liście, żebyście nie obcowali z rozpustnikami (1 Kor 5, 9).\nAczkolwiek list ten nie zachował się ani w całości, ani w żadnym fragmencie – choć są nieliczni egzegeci reprezentujący odmienne stanowisko – to jednak z owej krótkiej wzmianki wynika, że dominowały w nim zagadnienia natury moralnej. List przedkanoniczny z pewnością nie usunął wszystkich wątpliwości. Koryntianie znów zwrócili się do Pawła z prośbą o pewne wyjaśnienia, o czym świadczą słowa Apostoła:\nCo do spraw, o których pisaliście, to dobrze jest człowiekowi nie łączyć się z kobietą (1 Kor 7, 1).\nZresztą prócz powodu w postaci zapytań przysłanych przez Koryntian, były też i inne racje skłaniające Pawła do pisania. Oto dochodziły Apostoła bardzo niepokojące wieści o tym, co działo się wśród wiernych Koryntu. Przede wszystkim gmina podzieliła się na co najmniej cztery ugrupowania. Byli to tzw. petryniści, pauliniści, apolloniścii chrystusowcy. Różne czynniki były powodem podziału gminy na wyżej wymienione partie religijne. Pauliniści czuli się związani z Pawłem dlatego, że przez Pawła zostali ochrzczeni; petryniści – to być może ludzie, którzy przywędrowali z Palestyny do Koryntu, bo nie ma dowodów na to, że Piotr przebywał i nauczał w Koryncie; apolloniści zawdzięczali swoje zaistnienie działalności misjonarskiej Apollosa; natomiast tzw. chrystusowcy, przechwalający się szczególną znajomością Chrystusa, reprezentowali, być może, pewien rodzaj gnozy chrześcijańskiej, choć niewykluczone, że takiego ugrupowania wcale nie było, A wyrażenie „a ja Chrystusa” było swoistą deklaracją Pawła, stwierdzającego, że on przynależy do Chrystusa, co miałoby stanowić pouczenie, że wszyscy powinni być zwolennikami tylko Chrystusa, jako że wszyscy stanowimy jeden Kościół.\nPodział na partie jest godzien najwyższego potępienia przede wszystkim dlatego, że rozrywa jedność Chrystusowego ciała, którym jest Kościół; poza tym dlatego, że jest świadomym odejściem od prawdy, iż za wszystkich umarł ten sam Chrystus, i wszyscy zostali ochrzczeni w imię tego samego Chrystusa.\nDo partii apollonistów zdaje się Paweł czynić aluzję, kiedy mówi o tym, że jednym ze źródeł tworzenia się tego rodzaju ugrupowań jest źle pojęta mądrość (1, 18–30). Mądrość chrześcijańska jest głupstwem w oczach tego świata, ale prawdziwy chrześcijanin ma za nic mądrość możnych tego świata. Źródłem chrześcijańskiej mądrości jest nauka o krzyżu Chrystusa, zaś apostoł Chrystusa nie ma w sobie nic z pogańskiego mędrca (3, 5 – 4, 5); jest on sługą Chrystusa, budowniczym dzieła, którego fundamentem jest sam Chrystus; jest rolnikiem uprawiającym ziemię, podlewającym i pielęgnującym ziarno, któremu wzrost znów może zapewnić tylko Chrystus, jest wreszcie jedynie włodarzem dóbr Pańskich. Lecz najważniejszym powodem podziału gminy na różne ugrupowania i partie był brak u jej wiernych ducha pokory (4, 6–21).\nBardzo znaczną część Pierwszego Listu do Koryntian zajmują pouczenia moralne, wywołane przede wszystkim poważnymi wykroczeniami chrześcijan korynckich. Jednym z takich wykroczeń był pewien powszechnie znany przypadek kazirodztwa, obciążający nie tylko sprawców tego występku, ale także całą społeczność, która wcale nie zdobyła się na wyraźne potępienie grzeszników, lecz trwała w zarozumiałości i pysze. Bardzo uroczyście i przy użyciu całej swojej władzy potępia Paweł sprawców tego występku, A nad postawą gminy szczerze ubolewa:\nSłyszy się powszechnie o rozpuście między wami, i to o takiej rozpuście, jaka się nie zdarza nawet wśród pogan… A wy unieśliście się pychą, zamiast z ubolewaniem żądać, by usunięto spośród was tego, który się dopuścił wspomnianego czynu. Ja zaś nieobecny wprawdzie ciałem, ale obecny duchem, już potępiam, tak jakbym wśród was był sprawcą owego przestępstwa (1 Kor 5, 1–3).\nInny, konkretny problem, wymagający załatwienia stanowiła rozpowszechniona wśród chrześcijan korynckich praktyka rozstrzygania różnych życiowych sporów przed trybunałami pogańskimi (6, 1–11). Było to z chrześcijańskiego punktu widzenia wysoce niestosowne, gdyż poganie reprezentujący całkiem odmienny światopogląd, i często ustosunkowani nieżyczliwie do chrześcijan, mogli przy okazji tego rodzaju rozpraw sądowych działać świadomie na szkodę chrześcijan.\nByło to zupełnie sprzeczne z powołaniem chrześcijan do rozstrzygania spraw o wiele ważniejszych niż trudności codziennego życia. Zresztą, należy ubolewać nad tym, że w ogóle zdarzają się wśród chrześcijan spory i nieporozumienia: każdy winien być gotów raczej znieść w cichości jakąś niesprawiedliwość, aniżeli chodzić po sądach.\nWobec bardzo zdecydowanych wystąpień Pawła przeciw wszystkim nadużyciom szóstego przykazania, wśród co skrupulatniejszych chrześcijan korynckich zaczęły się rodzić wątpliwości, czy małżeństwo jako takie jest w ogóle dozwolone; czy nie należałoby zeń zrezygnować świadomie na rzecz dziewictwa (rozdz. 7). Otóż Paweł bardzo zdecydowanie opowiada się za tą drugą ewentualnością nie dlatego, jakoby małżeństwo miało być złe samo w sobie, lecz dlatego, że:\n1) „Przy obecnych utrapieniach dobrze jest tak zostać” (dobrze być człowiekowi razem).\n2)„Czas jest krótki. Trzeba więc, żeby ci, którzy mają żony, tak żyli, jakby byli nieżonaci”.\n3)„Człowiek bezżenny troszczy się o sprawy Pana, o to, jakby się przypodobać Panu. Ten zaś, kto wstąpił w związek małżeński, zabiega o sprawy świata, o to, jakby się przypodobać żonie. I doznaje rozterki. Podobnie i kobieta…” (7, 31nn).\nOczywiście nie każdemu jest dana łaska trwania w bezżeństwie:\nKażdy otrzymuje od Boga własny dar, jeden taki, a drugi taki (7, 7).\nJeśliby ktoś nie potrafił zapanować nad sobą, niech wstępuje w związek małżeński (por.7,9). To samo powie Apostoł o wdowach, ewentualnie o wdowcach: mogą wstępować w ponowne związki małżeńskie, ale trwanie w stanie wdowieństwa uważa Paweł za rzecz doskonalszą (por. 7, 39n). Małżeństwo jest instytucją stałą, nierozerwalną, jak długo żyją obie strony, przy czym przewiduje Paweł (tzw. przywilej Pawłowy ) następujący wyjątek: gdy w związek małżeński wstępują dwie osoby nie ochrzczone, po czym jedna z nich przyjmuje chrzest, a druga, nie ochrzczona, nie chce tego aktu aprobować i raczej pragnie odejść od strony ochrzczonej, może odejść; strona chrześcijańska staje się wolną i może wstąpić w nowy związek małżeński (por. 7, 15nn).\nKolejny problem, o którego rozwiązanie Koryntianie prosili Pawła, sprowadzał się do pytania: czy chrześcijaninowi wolno spożywać mięso, którego część została uprzednio złożona w ofierze bożkom pogańskim. Otóż rozwiązanie Pawła brzmi: wiadomo, że nie ma żadnych bożków pogańskich, wobec czego nie istnieje też problem godziwości lub niegodziwości spożywania idolotytów. Jednakże wiedza nie wyczerpuje całokształtu naszych relacji z bliźnimi. Oto ostatnie słowo Pawła w tej sprawie:\nJeśli pokarm gorszy brata mego, przenigdy nie będę jadł mięsa, by nie gorszyć brata (1 Kor 8, 13).\nZ dziejów pobytu Pawła w Koryncie wiadomo, że część wiernych tej gminy również dała się uwieść przez wrogą Apostołowi propagandę. Poczęto Pawłowi stawiać różne zarzuty. Na niektóre z nich uznał za właściwe udzielić odpowiedzi. I tak np. rozpowiadano w Koryncie, że Paweł sam uważa się za apostoła niższego rzędu i dlatego nie ma odwagi żądać za swą posługę jakiegokolwiek wynagrodzenia. Paweł wyjaśnia:\nNie korzystaliście z tej możności, żeby nie stawiać żadnych przeszkód Ewangelii (9, 12).\nZresztą chodziło też i o to, że tzw. pseudoapostołowie, konkurenci Pawła, broniąc owej bezinteresowności mogli być jak najskuteczniej pokonani.\nW swoim codziennym postępowaniu chrześcijanie powinni mieć ciągle przed oczyma pouczenia zawarte w Starym Testamencie. Wszystko bowiem, co się tam zdarzyło:\n…przydarzyło się im jako zapowiedź rzeczy przyszłych, spisane zaś zostało ku pouczeniu nas, których dosięgnie kres czasów (10, 11).\nNależy przy tym pamiętać, że Izrael był narodem wysoce uprzywilejowanym przez Boga, mógł przeto liczyć na Jego szczególne względy. Lecz oto gdy zaszła potrzeba, nie zawahał się Bóg zesłać na ten naród bardzo surowej kary.\nPrzedmiotem niepokoju były dla Pawła również wieści o nieporządkach, jakie zdarzały się w Koryncie na zebraniach liturgicznych. Tak np. niewiasty pojawiały się na zebraniach z odkrytymi głowami, niektórzy przychodzili, by sprawować Eucharystię w stanie nietrzeźwym, inni jeszcze dawali upust obżarstwu, nie zważając na to, że obok znajdowali się bracia głód cierpiący itp. Apostoł udziela odpowiednich pouczeń i przestrzega przed surowymi karami:\nKto spożywa chleb lub pije kielich Pański niegodnie, winny będzie Ciała i Krwi Pańskiej (11, 27).


« Magdalena Kamińska : Praktyki żałobne w internecie\nRawicz Joanna: Język poetycki w filmach „polskiej szkoły dokumentu” (1960 – 1989) »\nKarolina Kowalska: Familiariusze, czyli kto stoi u boku czarownicy (o książce P. Rutkowskiego »Kot czarownicy«)\nKsiążka Pawła Rutkowskiego o intrygującym tytule Kot czarownicy. Demon osobisty w Anglii wczesnonowożytnej to niezwykle interesująca propozycja dla badaczy magii i religii oraz wszystkich czytelników zainteresowanych fenomenem angielskiego i europejskiego polowania na czarownice. Autor przedstawił w niej bowiem złożone relacje pomiędzy czarownicą a jej zwierzęcym demonem, kreśląc jednocześnie obraz angielskiej wiedźmy czasów nowożytnych – zwłaszcza zaś jej portretu wyłaniającego się z ówczesnych dokumentów z procesów o czary i licznych traktatów demonologicznych.\nRutkowski swoją uwagę skupia przede wszystkim na unikatowej cesze angielskich procesów o czary, mianowicie na występowaniu w nich zoomorficznych demonów osobistych, towarzyszących niemal każdej czarownicy. Już na wstępie swej książki badacz podkreśla:\n„Jedną z najważniejszych cech dystynktywnych angielskich wierzeń związanych z czarami – i zarazem koronnym argumentem na potwierdzenie tezy o ich unikalności – były właśnie zwierzęce demony wykorzystywane przez czarownice, które określano jako fenomen charakterystyczny w zasadzie tylko dla Anglii”.\nDemony, nazywane niejednokrotnie familiariuszami lub duchami familiarnymi, pojawiały się wprawdzie w innych krajach europejskich, zwłaszcza na północy kontynentu, lecz nie odgrywały tak istotnej roli jak w przypadku działalności angielskich czarownic.\nW czterech rozdziałach swej książki Rutkowski przedstawił dzieje motywu familiarnego w Europie, dość szczegółowo omawiając poszczególne elementy wierzeń o familiariuszach, obecnych tak w popularnych wyobrażeniach, jak naukowych traktatach demonologicznych. Badany przez Autora okres, wyznaczony datami 1500-1750 (a nazywany przez niego „wczesnonowożytnością”), w zasadzie w pełni pokrywa się ze zjawiskiem europejskiego polowania na czarownice, które umownie wyznacza się na lata 1450-1750. Swoją książkę Rutkowski rozpoczyna jednak od historii starożytnej, w której demony jawiły się jako pośrednicy między bogami a ludźmi. Autor słusznie podkreśla, iż istnienie demonów uznawano wówczas za fakt, podobnie jak ich realny wpływ na ziemską rzeczywistość: „Uważano, że bez ich obecności wszechświat przestałby tworzyć harmonijną kosmiczną całość i że ich pośrednictwo łączyło wszystkich – bogów, ludzi oraz same demony – w wielką wspólnotę ludzi obdarzonych rozumem”. Badacz przytacza intrygujące historie duchów opiekuńczych towarzyszących między innymi Sokratesowi i Plotynowi, by pochylić się następnie nad magią antyczną i jej dwiema formami: magią wyższą (teurgią) oraz magią niższą (demoniczną). Rutkowski przypomina także pojęcie paredrosa, czyli „ducha na etacie”, którego mag poddawał swej woli (na zasadzie relacji: pan – sługa), a także kreśli obraz demonologii chrześcijańskiej, w której bardzo wyraźnie objawia się dualizm dobra i zła. Rozważania te umożliwiają Autorowi uwypuklenie charakteru magii demonicznej, którą właśnie chrześcijaństwo utożsamiło ze złymi duchami i demonami. Ten rodzaj magii, magii niższej, zwano często goetią lub nekromancją. Omawiając dość szczegółowo arkana tego rodzaju magii Rutkowski sięga po jakże znaczące dla jej historii nazwiska, przywołując między innymi Johanna Weyera czy Reginalda Scota. Badaczowi nieobce pozostają także ówczesne traktaty demonologiczne, pisma historyczne i podania, dzieła magiczne oraz, jednak dość rzadko, utwory literackie (autorstwa Bena Jonsona, Thomasa Heywooda czy Christophera Marlowe’a). Należy podkreślić jednak, iż celem tejże pracy nie jest literacki czy historyczny opis czarownicy i jej demonów, lecz raczej kulturowe ujęcie fenomenu zoomorficznych demonów w angielskich wierzeniach dotyczących czarów. Autor podkreśla we wstępie, iż „cele i perspektywa badawcza niniejszej rozprawy sytuują ją w obrębie dyscypliny naukowej, która w historiografii brytyjskiej nazywana jest historią kultury (cultural history), a we francuskiej historią mentalności (l’histoire des mentalités)”.\nRozdział drugi Kota czarownicy przynosi opis wyjątkowego charakteru wieków szesnastego i siedemnastego:\n„Począwszy od lat sześćdziesiątych XVI wieku, angielscy czytelnicy mogli zaobserwować pojawienie się większej liczby pism o magii i czarach. Była to reakcja rynku wydawniczego na wzmożonego zainteresowanie – i zaniepokojenie – sprawami tajemnymi, jakie na początku panowania królowej Elżbiety (i później) stało się udziałem zarówno władz, jak i zwykłych ludzi”.\nWzmaga się wówczas strach przed czarami, czego konsekwencją były liczne procesy magów i czarownic, wielce interesujących ludność w miastach i na wsiach. Warto podkreślić, iż według badaczy zjawiska polowania na czarownice u podstaw tego procederu leżały dwie zasadnicze przyczyny: strach przed szatanem i jego realnym wpływem na człowieka poprzez działalność czarownic oraz obawa przed „magicznymi mocami”, jakimi dysponować miały jego wysłanniczki. Wspomina o tym wyraźnie między innymi Jean Delumeau w swej znakomitej książce Strach w kulturze Zachodu: „Czyż XVI i XVII wiek nie były na Zachodzie świadkami narastania lęków przed rzucaniem uroków? (…) Przekonanie, ż demon ustawicznie zwodzi ludzi swoimi czarami, przeniknęło całą literaturę teologiczną i naukową renesansu”. Czarownica dla papieskich inkwizytorów, demonologów i zwykłych ludzi stała się „buntownicą – odszczepieńcem powstającym przeciw Bogu oraz spiskowcem przeciw politycznemu, społecznemu i moralnemu porządkowi ludzkiemu”.\nKolejne podrozdziały książki przynoszą także poruszające poznawczo rozważania o kulturze czytania i ustnego przekazywania opowieści o czarach i czarownicach w XVI- i XVII-wiecznej Anglii. Rutkowski podkreśla, iż „zainteresowani takimi niezwykłymi wiadomościami byli zarówno bogaci i biedni, szlachta i chłopi, wykształceni i analfabeci” – Delumeau nazwał to zjawisko „stopniową inwazją demoniczną”, trwającą w Europie począwszy od XV wieku. Dywagacje o „czytelnikach i słuchaczach” wiodą Autora jednak ku istotniejszemu z punktu widzenia badacza magii problemowi – ku nakreśleniu typowego wizerunku angielskiej czarownicy, ku „archetypicznej postaci starej, brzydkiej i wstrętnej wiedźmy – jednego z głównych strachów ówczesnej (i wcześniejszej) zbiorowej wyobraźni”. Chociaż Rutkowski nie zgłębił zanadto tejże kwestii – brak między innymi rozbudowanej analizy poszczególnych cech wyglądu, statusu społecznego czy relacji czarownicy z otoczeniem, a także pełnionej przez nią funkcji w społeczności – jego rozważania pozostają cenne ze względu na uwagi odnoszące się do familiariuszy, czyli demonów towarzyszących czarownicom. Teriomorficzne demony, przybierające postać myszy, szczura, psa, kota, ropuchy i wielu innych zwierząt zostają przedstawione dość szczegółowo w oparciu o bogatą literaturę podmiotu, zawierającą między innymi kilkadziesiąt pamfletów, czyli specyficznych relacji z procesów o czary. Rutkowski wylicza więc miejsca schronienia zwierzęcych demonów (jak garnki, butelki, skrzynki), szczegóły ich diety oraz charakter relacji z czarownicą (dostarczanie pożywienia, pieniędzy czy prowadzenie z nią długich rozmów). Jak podkreśla Autor: „demon osobisty w wielu przypadkach jawił się jako ktoś, kogo zadaniem było dotrzymywać towarzystwa czarownicy (za jej dobrowolnym przyzwoleniem) lub występować jako jej obrońca i ratujący z opresji wybawca”. Nieobce pozostają badaczowi także pochodzenie demonów oraz zadania, jaki stawiała przed nim wiedźma. Omawiając niezwykłą relację łączącą familiariusza z jego właścicielką Rutkowski opisuje także rozmaite metody radzenia sobie zwykłych ludzi z „diablikami” oraz przedstawia bogaty rejestr tortur zadawanych zwierzętom i czarownicom, wśród których znalazły się między innymi palenie żywcem demonów, „drapanie czarownicy” (by popłynęła krew) czy sporządzanie tzw. „butelki czarownicy”.\nSwą uwagę Rutkowski koncentruje przede wszystkim na nakreśleniu niezwykłej więzi łączącej familiariusza z czarownicą – więzi opartej na dostarczaniu pożywienia, schronienia, toczeniu rozmów, współudziale w maleficium oraz – co bodaj najbardziej intrygujące – połączeniu poprzez braterstwo krwi. Autor podkreśla, iż czarownica ofiarowywała swemu diablikowi kilka kropel własnej krwi, w powtarzających się rytuałach karmienia. Obrządek ów stanowi jedną z cech dystynktywnych angielskiego polowania na czarownice – to swoisty wampiryzm, w którym czarownica i zoomorficzny demon pozostają w bardzo bliskiej, cielesnej, niemal erotycznej relacji. Jednocześnie powstające wówczas na ciele wiedźmy znamię stawało się jedną z jej cech charakterystycznych, umożliwiających jej identyfikację podczas procesu o czary: „dokładna inspekcja ciała osoby podejrzanej w poszukiwaniu dziwnych narośli na skórze stawała się praktycznie podstawową metodą identyfikacji czarownicy i zarazem najbardziej ważkim dowodem jej winy”.\nRozważania o ssących krew familiariuszach oraz o cielesnych znakach czarownicy dają Rutkowskiemu asumpt do sformułowania niezwykle ważkich dla historii magii wniosków o cechach dystynktywnych angielskiego polowania na czarownice oraz angielskiej wykładni czarów. Wśród najistotniejszych właściwości Autor wymienia właśnie znamię czarownicy, będące odpowiednikiem europejskiego „znaku diabelskiego” (powstałego po zawarciu paktu z Szatanem), a także obecność zoomorficznych demonów, które nie żądają od czarownicy duszy, ale pożywienia (zwłaszcza krwi) i przytulnego lokum. Na wyspie próżno szukać także opisów diabelskiego paktu (zamiast niego występują opisy magii rytualnej), czy seksu wiedźm z Szatanem, a także rozróżnienia pomiędzy białą i czarną magią.\nOstatni rozdział książki przynosi pogłębioną analizę różnych wcieleń familiariuszy na przestrzeni dziejów (od starożytności). Rutkowski wymienia więc między innymi karzełków, duchy domowe, demony, nimfy leśne czy wróżki oraz analizuje powiązania pomiędzy nimi a Biblią. Swoje rozważania nad zoomorficznymi demonami Autor kończy dywagacjami wokół cielesności diablików, które to dywagacje pozwalają mu w kilku słowach opowiedzieć o wpływie religii katolickiej na odbiór magii i samych czarownic. Rutkowski pisze więc, iż\n„Bogate zasoby wszelkiego rodzaju dostępnej literatury, zręcznie wykorzystane przez cynicznych papistów, pomogły stworzyć »doktrynę« wszechobecnego, materialnego i wielokształtnego diabła pojmowanego w konsekwencji przez ludzi jako »jakiś stwór okropny z wyglądu, czarny człowiek z parą rogów na głowie, kopytem i długim ogonem, albo jaki potworny zwierz, co mieszka w lesie i krąży po nocy, by straszyć ludzi«”.\nCo niezmiernie istotne Rutkowski przywołuje w swych rozważaniach zarówno opinie zwolenników, jak sceptyków wobec magii i czarów – odwołuje się więc do Reginalda Scota, Thomasa Ady’ego, Francisa Hutchinsona czy Mathew Hopkinsa i Richarda Bernarda. Prezentowanie argumentów z obu stron sporu podnosi poziom pracy, ułatwiając jednocześnie rozeznanie w panującej ówcześnie debacie o realności i wpływie czarów i czarownic na rzeczywistość ziemską.\nKsiążka Kot czarownicy pod względem edytorskim została podzielona na cztery główne rozdziały i kilkanaście podrozdzialików (często kilkustronicowych). Całość jednak, mimo takiego „poszatkowania” doskonale łączy się w spójną całość, stanowiąc klarowny wywód o historii familiariuszy na tle europejskich dziejów magii i polowań na czarownice. Swe rozważania Paweł Rutkowski opiera w dużej mierze na imponującej liczebnie bibliografii anglojęzycznej, w wielu miejscach podając także cenne wskazówki lekturowe dla czytelnika zainteresowanego poszczególnymi problemami. Tekst jej bardzo „gęsty” i suto okraszony przypisami, niejednokrotnie rozwijającymi myśl głównego tekstu. Z opisów Rutkowskiego wyłania się wielce dla magii charakterystyczny nastrój (tajemniczy, nocny, wysublimowany, prywatny) oraz sposób myślenia o czarach w społecznościach wiejskich i wśród wykształconych elit (zagrożenie; sprzeniewierzanie się moralności, prawu, człowieczeństwu; igranie z życiem). Choćby dlatego książka ta zasługuje na wnikliwą lekturę. Dla badacza magii zaś pozostaje jednym z niewielu dzieł powstałych w języku polskim, które podejmują ów niezwykle intrygujący temat czarów i magii.\nAdy T., A Candle in the Dark: or, Treatise Concerning the Nature of Witches and Witchcraft, London 1656.\nDelumeau J., Strach w kulturze Zachodu. XIV – XVIII w., przeł. A. Szymanowski, Warszawa 1986.\nLevack B.P., Czarownica, [w:] Człowiek baroku, red. R. Villari, przeł. B. Bielańska, M. Gurgul, M. Woźniak, Warszawa 2001.\nLevack B.P., Polowanie na czarownice w Europie wczesnonowożytnej, przeł. E. Rutkowski, Wrocław 2009.\nRutkowski P., Kot czarownicy. Demon osobisty w Anglii wczesnonowożytnej, Kraków 2012.\nSprenger J., Kraemer H., Młot na czarownice. Postępek zwierzchowny w czarach, a także sposób uchronienia się ich i lekarstwo na nie w dwóch częściach zamykający, przeł. S. Ząbkowic, Wrocław 2008.\nThurston R., Polowania na czarownice. Dzieje prześladowań czarownic w Europie i Ameryce Północnej, przeł. J. Kierul, Warszawa 2008.\nWrzesiński S., Wspólniczki Szatana, Warszawa 2006.\nKarolina Kowalska, dr – Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.\n P. Rutkowski, Kot czarownicy. Demon osobisty w Anglii wczesnonowożytnej, Kraków 2012.\n Zob. B. P. Levack, Polowanie na czarownice w Europie wczesnonowożytnej, przeł. E. Rutkowski, Wrocław 2009 oraz R. Thurston, Polowania na czarownice. Dzieje prześladowań czarownic w Europie i Ameryce Północnej, przeł. J. Kierul, Warszawa 2008. Warto podkreślić, iż angielskie polowanie na czarownice przybrało inny charakter niż prześladowanie ich na kontynencie. Historia brytyjskiego prawodawstwa przeciwko czarownictwu datuje się dopiero na XVI wiek (w Europie w tym czasie już od kilku stuleci krążą podręczniki i obowiązują edykty normatywne). Pierwszy akt prawny przeciwko czarom uchwalono w Koronie w roku 1542 – była ta „Ustawa przeciwko czarnoksiężnikom, czarownictwu i magii oraz urokom”, którą wprowadził Henryk VIII, a odwołał Edward VI w 1547 roku. Dwadzieścia lat później, w roku 1563, ów pierwszy akt prawny został wyraźnie zradykalizowany dzięki przegłosowaniu „Ustawy przeciwko zaklęciom, urokom i czarownictwu” (wymiennie stosuje się także inną nazwę: „Akt przeciwko spiskowaniu, rzucaniu uroków i czarom”, w oryginale: Witchcraft Act), wprowadzonej ostatecznie przez Elżbietę I Tudor na terenie Anglii i Szkocji. Prawo to, uchylone dopiero w 1736 roku, określało, iż zbrodnią będzie każdorazowe wzywanie złych duchów, nawet bez wyraźnej intencji zaszkodzenia komukolwiek. Stwierdzono także, iż kara śmierci grozić będzie wówczas, gdy w wyniku praktyk magicznych ktoś dozna ciężkiego uszczerbku na zdrowiu bądź umrze – pozostałe przypadki groziły więzieniem lub publiczną chłostą. O wiele radykalniejsze prawo uchwalono natomiast w roku 1604, już za panowania Jakuba I Angielskiego, statutem, który „przyjął normy kontynentalne”. Do tej pory w Anglii zakazywano bowiem stosowania tortur w procesach o czary oraz nie wprowadzono tzw. procedury inkwizycyjnej.\n P. Rutkowski, op. cit., s. 43.\n J. Delumeau, Strach w kulturze Zachodu. XIV – XVIII w., przeł. A. Szymanowski, Warszawa 1986, s. 57, 236.\n B. P. Levack, op. cit., s. 212.\n P. Rutkowski, op. cit., s. 138.\n Zob. między innymi: J. Sprenger, H. Kraemer, Młot na czarownice. Postępek zwierzchowny w czarach, a także sposób uchronienia się ich i lekarstwo na nie w dwóch częściach zamykający, przeł. S. Ząbkowic, Wrocław 2008; B. P. Levack, op. cit. oraz tegoż, Czarownica, [w:] Człowiek baroku, red. R. Villari, przeł. B. Bielańska, M. Gurgul, M. Woźniak, Warszawa 2001; R. Thurston, op. cit.; S. Wrzesiński, Wspólniczki Szatana, Warszawa 2006.\n P. Rutkowski, op. cit., s. 172.\n „Butelka czarownicy” to naczynie z moczem, włosami i/lub paznokciami osoby „zaczarowanej” przez wiedźmę , które umieszczano w ogniu – wierzono, iż proces ten wywoła dotkliwy ból u czarownicy.\n Rutkowski podaje bowiem, iż diabliki ssały krew czarownicy ze swoistych „sutków”, umieszczonych często w intymnych miejscach na ciele czarownicy, co jednoznacznie nadaje temu rytuałowi znamion erotyzmu. Ponadto proceder ów nasuwał skojarzenia z matką karmiącą przez sutki własne niemowlę, co dodatkowo podkreślało wynaturzenie czarownicy.\n P. Rutkowski, op. cit., s. 253.\n Ibidem, s. 394 – cytat za T. Ady, A Candle in the Dark: or, Treatise Concerning the Nature of Witches and Witchcraft, London 1656.\nThis entry was posted on Monday, June 17th, 2013 at 6:14 pm\tand is filed under Recenzje. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.


Korepetycje fizyka i chemia - Jaroslawiak.pl\n| numer: 105067\nJestem nauczycielem z ponad 20-letnim stażem pracy. Udzielę korepetycji z fizyki i chemii na poziomie szkoły podstawowej. Jeżeli zaistnieje taka potrzeba mogę również poprowadzić lekcje online. Osoby zainteresowane proszę o kontakt telefoniczny.\nZapraszam na zapisy na koreptycje już na wrzesień albo od zaraz. Prowadzę korepetycje indywidulanie względem ucznia.\nDodano: 27.07.2021 o 09:39\nDodano: 25.07.2021 o 23:49\nKorepetycje język angielski /niemiecki (możliwość dojazdu do ucznia)\nKOREPETYCJE J. ANGIELSKI /J. NIEMIECKI OD WRZEŚNIA Z DOJAZDEM Nauczycielka z 10 - letnim doświadczeniem w nauczaniu, w szkołach publicznych, prywatnych oraz na indywidualnych zajęciach z uczniem, udzieli korepetycji z języka niemieckiego i...\nDodano: 22.07.2021 o 14:30\nCena: 40/50 zł/60 minut


Przykra niespodzianka podczas kontroli ruchu w Austrii. Stolik na desce rozdzielczej może słono kosztować | trans.info\nGrzywny w wysokości 220 euro można się spodziewać w Austrii za posiadanie stolika na desce rozdzielczej w ciężarówce. Tamtejsza policja przeprowadziła niedawno kontrole i ukarała truckerów za to przewinienie.\nJak wyjaśniło redakcji trans.INFO austriackie Federalne Ministerstwo Spraw Wewnętrznych, stoliki w obszarze przedniej szyby stanowią zwiększone ryzyko zagrożenia ze względu na ograniczoną widoczność (tzw. „martwy punkt”). Narusza to wymóg prawny art. 102 ust. 2 KFG (Kraftfahrgesetz – ustawy o pojazdach silnikowych):\nKierowca musi zajmować pozycję za kierownicą w odpowiedni sposób. Musi upewnić się, że widok z tej pozycji jest wystarczający do bezpiecznego kierowania pojazdem.”\nZa naruszenie tego przepisu policja może wystawić kierowcy mandat w wysokości 110 euro, i pobrać od posiadacza pojazdu 110 euro jako tymczasową kaucję. Kaucję tą musi uiścić w imieniu właściciela pojazdu, np. przewoźnika, kierowca.\nNiedawno austriackie służby przeprowadziły kontrole pod kątem respektowania powyższego przepisu i ukarały wielu kierowców ciężarówek, również z zagranicy, którzy byli bardzo zaskoczeni mandatami. W związku z brakiem znajomości przepisów zagranicznych truckerów i barierą językową, pracownicy centrum kontroli ruchu Radfeld / Kundl przygotowali dla nich ulotkę informacyjną z ilustracjami, w której wyjaśniają, za co grozi mandat.\nResort spraw wewnętrznych podkreśla jednak, że obowiązek uzyskania informacji o obowiązującym stanie prawnym spoczywa na kierowcach ciężarówek i firmach transportowych, jako posiadaczach licencji.\nPrzepisu, który by mówił o tym wprost, nie ma. Jest natomiast przepis, który pośrednio odnosi się do takich „ozdób”. Traktowany przez kierowców po macoszemu, jednak nie przez policję, prokuraturę i sądy – tłumaczył portalowi trans.INFO Radosław Kobryś, podinspektor z Biura Ruchu Drogowego Komendy Głównej Policji, poproszony o komentarz w sprawie śmiertelnego wypadku, do którego doszło w zeszłym roku w Wielkiej Brytanii.\nKierowca ciężarówki potrącił wówczas śmiertelnie rowerzystkę, mimo że kobieta była jaskrawo ubrana i jechała pasem przeznaczonym dla rowerów. Trucker nie zauważył jej jednak, ponieważ zasłoniły ją przedmioty poukładane na desce rozdzielczej.\nPodinspektor Kobryś przypomina o ważnym przepisie w polskim prawie o ruchu drogowym (art. 3).\nZgodnie z nim uczestnik ruchu musi zachować ostrożność, unikać wszelkiego działania, które mogłoby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub porządku ruchu drogowego, ruch ten utrudnić albo w związku z ruchem zakłócić spokój lub porządek publiczny oraz narazić kogokolwiek na szkodę – przestrzega.\nPotencjalne zagrożenie stanowi nadmierne dekorowanie szoferki np. maskotkami, ozdobami lub urządzeniami elektronicznymi bądź światełkami ozdobnymi, które może podpadać pod ten przepis.\nPonadto art. 66 prawa o ruchu drogowym stanowi, że pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę.\nPojazd, który nie spełnia norm zapewnienia widoczności, jest niebezpieczny, a co za tym idzie, samo poruszanie się nim nie może być uznane za bezpieczne – tłumaczy podinspektor.\nKierowca może się zatem spodziewać, że i podczas kontroli w Polsce zobaczy mandat za nadmierne obstawienie deski rozdzielczej różnymi przedmiotami. Policjant może mu kazać zdjąć ozdoby, ponadto może wystawić mandat w wysokości do 500 zł (do 3 tys. w postępowaniu sądowym), na podstawie kodeksu wykroczeń.


Kupię Broń Biologiczną - Strona 2 - Opencaching Polska - Forum\nPost autor: lavinka » środa 09 czerwca 2010, 01:37\nMamy grupę 0... to czym się psikam starcza na kilka minut, akurat by się wpisać do logbooka\nPost autor: Żywcu » środa 09 czerwca 2010, 10:56\nJeszcze sobie przypomniałem naturalny sposób, z którym miałem do czynienia ponad trzydzieści lat temu...\nChodząc na jagody, babcia nacierała mnie paprocią - chyba nadal kąsały ale jakby mniej\nPost autor: Thathanka » środa 09 czerwca 2010, 11:32\nfilips pisze: Z tego co się orientowałem max. zawartość DEETu to 20-25%\nTu jest DEET 40: http://cgi.ebay.com/Repel-Insect-Repell ... 4a926e7db1\nPost autor: łowca » środa 09 czerwca 2010, 11:40\nJa z wielu zasiadek wędkarskich wiem, że po trzecim piwie komary przestają być problemem. Chyba chodzi o wydzielanie witaminy B przez skórę, której to witaminy B piwo posiada sporo, a komary jej nie lubią.\nPost autor: lavinka » środa 09 czerwca 2010, 16:13\nPo wypiciu pierwszego piwa zwymiotowałabym. Po wypiciu trzech bym padła i zaczęłyby mnie gryźć robale od padliny\nPost autor: Voit » środa 09 czerwca 2010, 16:43\nłowca pisze: Ja z wielu zasiadek wędkarskich wiem, że po trzecim piwie komary przestają być problemem. Chyba chodzi o wydzielanie witaminy B przez skórę, której to witaminy B piwo posiada sporo, a komary jej nie lubią.\nBaardzo mocno naciągana teoria, ale... Kupuje to!\n...Z tego co wiem, piwo zawiera bardzo wiele witamin, mikroelementów i jest bardzo zdrowe i smaczne a jego zbawiennego wpływu na dorosły i spieszony* organizm ludzki nie sposób przecenić.\nAle wydzielanie aromatu witaminy B przez skórę zaczyna się gdzieś pomiędzy siódmym a ósmym piwem...\nMniej więcej w tym właśnie czasie zaczynam być kuloodporny, a chwilę później nieśmiertelny.\nKto by wtedy zwracał uwagę na jakieś tam marne komary.\n*spieszony = per pedes\nPost autor: Żywcu » środa 09 czerwca 2010, 19:45\nVoit pisze: ...Z tego co wiem, piwo zawiera bardzo wiele witamin, mikroelementów i jest bardzo zdrowe i smaczne a jego zbawiennego wpływu na dorosły i spieszony* organizm ludzki nie sposób przecenić.\nNieco gorzej jest po dwunastu godzinach - należy niezwłocznie przywrócić stan wydzielania witaminy B lub unikać żerowisk insektów (tną podwójnie)\nPost autor: cichy » środa 09 czerwca 2010, 20:23\nDziś w radiu słyszałem iż w tym roku będą 3 zmasowane ataki komarów.\nPierwszy właśnie trwa a dwa kolejne będą podczas wakacji.\nPost autor: Voit » środa 09 czerwca 2010, 22:25\nKac umiejętnie leczony może trwać nawet trzy tygodnie.\nPost autor: Żywcu » środa 09 czerwca 2010, 22:45\nVoit pisze: Potwierdzam.\nTu się nie zgodzę (źle słowa ujęte - jak mniemam) - winno być: kaca może nie być, jak jest umiejętnie leczony (nawet, przez trzy tygodnie)\nPost autor: Voit » środa 09 czerwca 2010, 23:52\nŻywcu, ja miałem na myśli umiejętne wybijanie klina klinem.\n...Wracając do tematu insektów:\nOd czterech lat nie miałem kleszcza. A chaszczów specjalnie nie unikam...\nOstatniego kleszcza którego znalazłem na swojej nodze, wypaliłem rozżarzonym do czerwoności gwoździem.\nSposób zaczerpnięty ze stron internetowych poświęconych survivalowi\nPrawie wcale nie boli, no chyba że kleszcza...\nNa boreliozę nie zapadłem, a fama wśród kleszczy rozniosła się lotem błyskawicy i teraz omijają mnie szerokim łukiem.\nMoże z komarami tez tak trzeba?\nPost autor: cichy » sobota 12 czerwca 2010, 12:12\nDziś w nocy byłem w lesie na skrzyneczce nocnej. Chociaż byłem wypsikany Offem i w ubraniu zasłaniającym prawie wszystko to i tak komary dotkliwie mnie pocięły. Warto było - kesz odnaleziony.\nPost autor: Żywcu » sobota 12 czerwca 2010, 16:31\ncichy81 pisze: Dziś w nocy byłem w lesie na skrzyneczce nocnej. Chociaż byłem wypsikany Offem i w ubraniu zasłaniającym prawie wszystko to i tak komary dotkliwie mnie pocięły. Warto było - kesz odnaleziony.\nTeż tam byłem , w krótkich spodenkach i koszulce bez rękawów\n... ale ja rady Wojtka posłuchałem i o wydzielanie witaminy "D" zadbałem\nPost autor: krystiant » sobota 12 czerwca 2010, 16:41\nMiałem z tamtąd podobne doznania, też byłem wypsikany... Kleszcz odnaleziony (to nie literówka - tego znalazłem dopiero w domu)\nPost autor: cichy » niedziela 13 czerwca 2010, 18:52\nJa jeszcze nie rozglądałem się za kleszczem a może gdzieś sobie siedzi.


Optymalizacja do poprawki - TarnowskieInfo.pl\nDo 15 stycznia mieszkańcy Tarnowa mogą jeszcze przesyłać uwagi związane z tzw. optymalizacją sieci linii komunikacyjnych. Można się spodziewać, że uwag będzie sporo. Proponowane zmiany wzbudziły mocny sprzeciw pasażerów komunikacji miejskiej.\nNa zlecenie Urzędu Miasta Tarnowa opracowana została tzw. optymalizacja sieci linii komunikacyjnych w Tarnowie. Pracownicy Politechniki Krakowskiej, po analizie zmodyfikowali trasy autobusów i częstotliwość kursów tak, by autobusy w skali roku pokonywały mniej niż dotychczas kilometrów.\nZaproponowane zmiany spotkały się jednak ze zdecydowanym sprzeciwem mieszkańców miasta. Trudno się temu dziwić, bo optymalizacja zakładała m.in. całkowitą likwidację kursujących w porannym i popołudniowym szczycie linii nr 41, 44,46 i 48, popularna „czternastka” miałaby kursować wyłącznie z os. Zbylitowska Góra do Mościc, a linia 31 miała zostać rozbita na dwie odrębne. Skrócenie poszczególnych tras oznacza konieczność przesiadek, a więc znaczne utrudnienia nie tylko dla osób starszych, ale i uczniów czy osób, które dojeżdżają do zakładów pracy.\nProponowane zmiany dotyczyły niemal wszystkich linii w mieście i kursów podmiejskich. W Tarnowie te same, co dotychczas trasy, wykonywać miały jedynie 0, 3, 9 i 30, choć i tu planowano rzadsze kursy. Mocno skrócone zostały trasy linii 206, 210, 213, 222, 229 i 239. Optymalizacja miała nie tylko pozwolić oszczędzić kilometry, miała przede wszystkim przynieść oszczędności finansowe. W projekcie budżetu miasta brakowało bowiem około dwóch milionów złotych na sfinansowanie połączeń komunikacyjnych. Pieniądze ostatecznie się znalazły, ale nie oznacza to zaprzestania prac nad optymalizacją komunikacji miejskiej. Konsultacje wciąż trwają i może zawczasu zainteresowani powinni zabrać głos. Uwagi można przesyłać do 15 stycznia drogą elektroniczną na adres zdik@zdik.tarnow.pl lub tradycyjną na adres ZDiK, ul. Bernardyńska 24.\nNajbardziej kuriozalnym pomysłem jest poprowadzenie linii 2, a w zasadzie 20 al. 1Maja i Mickiewicza... obecnie 2 wyjeżdżając 4minuty później i robiąc rundę honorową po SAG dogania 210 w okolicach skrzyżowania Lwowskiej i Starodąbrowskiej. Dodatkowo odcina to południową cześć Tarnowa od dorodnego dojazdu do SAG.\nIwona Katarzyna: 16.01.2019\nLinia nr 12 z Mościc do Tarnowa powinna jeździć jak dotychczas a nawet.więcej mogłaby wjeżdżać w ul Kilińskiego z przystankami na żądanie ( Zbylitowska - Kiliñskiego - Czarna Droga ) i do Tarnowa trasą jak dotychczas bez przesiadek Linia ta spełnia rewelacyjnie potrzeby mieszkańców,ponieważ bez przesiadek dojeżdża do wszystkich urzędów a także do szpitala i przychodni W imieniu osób pracujących proszę aby autobus ranny wyjeżdżał o 5 minut wcześniej z pętli Mościce tj. 6.48 (ewentualnie ten kurs mógłby pominąć osiedle Kolejowe


“3 nie z tej ziemi: Opowieści z Arkadii” od Guillermo del Toro na Netfliksie – wSyncu\n22 grudnia 2018, 34:22\n“3 nie z tej ziemi: Opowieści z Arkadii” to nowy serial animowany stworzony przez Guillermo del Toro dla DreamWorks, który już od wczoraj można obejrzeć na platformie Netflix! Razem z “Łowcami trolli” i nadchodzącym w przyszłym roku “Wizards”, kreskówka tworzy animowane uniwersum, w którym postacie z różnych seriali spotykają się i przeżywają wspólne przygody.\n“Trójka” opowiada o dwójce młodych kosmitów z królewskiego rodu, która rozbija się na Ziemi i szuka wśród ludzi schronienia przed międzygalaktycznymi łowcami nagród.\nPolską wersję wyreżyserowali Jacek Kopczyński i Andrzej Chudy w studio Master Film. Autorką tłumaczenia i dialogów jest Barbara Eyman, a dźwięk nagrał i zmontował Krzysztof Podolski. Produkcją kierowali Julian Osławski, Katarzyna Kołodziejczyk i Agnieszka Kołodziejczyk.\nW rolach głównych wystąpili: Ewa Prus (Aja Tarron), Maksymilian Bogumił (Krel Tarron), Andrzej Niemirski (Varvatos Vex), Andrzej Chudy (Generał Morando), Hanna Chojnacka (Matka) oraz Robert Jarociński (Król Fialkov).


Utah Jazz - Golden State Warriors transmisja na żywo. Gdzie oglądać live online?\nUtah Jazz - Golden State Warriors na żywo. Transmisja i kanały live stream online w internecie\nNa naszej stronie każdego dnia możesz znaleźć dużą ilość wydarzeń, spotkań i meczów na żywo do których należy zaliczyć między innymi wydarzenie Utah Jazz - Golden State Warriors które można oglądać na żywo w telewizji i na kanałach live stream online przez Internet. Tylko u nas wszystkie najlepsze mecze online na żywo, dostępne są legalnie na kanałach dostępnych w płatnych pakietach jak również wybrane kanały z transmisjami za darmo. Transmisja online meczu Utah Jazz - Golden State Warriors w ramach popularnych rozgrywek jakim jest NBA można oglądać na wielu kanałach tv, w transmisji online, relacjach tekstowych jak również relacjach radiowych. Wszyscy użytkownicy mogą oglądać każdego dnia od kilkunastu do kilkuset wydarzeń w ramach najpopularniejszych dyscypliny a wśród nich oczywiście Koszykówka.\nUtah Jazz - Golden State Warriors na żywo i live stream online\nGdzie obejrzeć Utah Jazz - Golden State Warriors na żywo w tv i online\nWydarzenie Utah Jazz - Golden State Warriors to jedne z najczęściej wyszukiwanych spotkań dostępnych w transmisjach na żywo w tv i online. Początek wydarzenia został zaplanowany na 23.11.2019 03:00. Masz do wyboru wiele opcji, dzięki którym będziesz mógł obejrzeć na żywo online i w tv, transmisję ulubionej drużyny, rozgrywek, lig, turniejów i pucharów. Kanały do wydarzenia Utah Jazz - Golden State Warriors zostały wyselekcjonowane w oparciu o legalne źródła a w nich między innymi kanały online na których bukmacherzy oferują transmisje live stream, kanały w płatnych telewizjach online. Ponadto oferujemy także wiele darmowych transmisji z rozgrywek NBA i dyscypliny sportowej Koszykówka, a w nich między innymi tekstowe i radiowe relacje live.\nUtah Jazz - Golden State Warriors transmisja na żywo i online - gdzie oglądać?\nW dniu 23.11.2019 03:00 odbył się mecz między Utah Jazz i Golden State Warriors. Aby zobaczyć skrót z tego wydarzenia kliknij miniturkę poniżej.


Samsung Gear S, czyli smartwatch na wypasie, który nie potrzebuje smartfona | Komórkomania.pl\nSamsung nie chce być gorszy od kolegów z Korei i również zaprezentował nowego smartwatcha. Oto Gear S.\nSamsung nowy produkt oparł oczywiście na autorskim systemie Tizen, pokazując po raz kolejny, że póki co nie przykłada dużej uwagi do platformy Android Wear. Dla użytkowników w Polsce to plus, gdyż nie będzie problemów z dostępnością urządzenia na naszym rynku. Tym bardzie, że jest na co czekać.\nGear S wyposażony został w 2-calowy wygięty ekran Super AMOLED, który pracuje w rozdzielczości 360 x 480 pikseli. Umożliwiło to stworzenie stosunkowo cienkiego (12,5 mm grubości) urządzenia, które jest dobrze dopasowane do kształtu nadgarstka. Obudowa zegarka wykonana została z metalu i tworzywa sztucznego, a do tego jest wodoszczelna (spełnia normę IP67). Od strony wykonania przyczepić można się jedynie do zastosowanego paska z tworzywa sztucznego — Samsung daje ograniczony wybór jego wielkości i nie ma możliwości łatwego skorzystania z innej opaski/bransolety.\nNajważniejszą nowością w Gear S jest dodanie modułu łączności 3G, który znacznie rozszerza możliwości urządzenia. Inteligentny zegarek Koreańczyków daje możliwość sprawdzania powiadomień czy wysyłania wiadomości nawet, gdy nie mamy ze sobą smartfona. Gear S pozwala również na wykonywanie rozmów "z nadgarstka" czy odbieranie połączeń przekierowanych ze smartfona. Na tym jednak możliwości sprzętu się nie kończą.\nNowa wersja S Voice ma pozwolić na obsługę głosowych poleceń, a przygotowany system nawigacji krok-po-kroku bazuje na usłudze Nokia HERE. Inne ciekawostki to m.in. integracja technologii firmy Spritz do szybkiego czytania (wykorzystywana w aplikacji The Financial Times — fastFT) czy opcja szybkiego odpowiadania na wiadomości z Facebooka.\nSamsung Gear S wykorzystuje łączność Bluetooth 4.1, Wi-Fi b/g/n i odbiornik GPS/GLONASS. Południowokoreański producent duży nacisk stawia szczególnie na ten ostatni moduł, gdyż ma zapewnić on dokładniejsze odczytywanie danych o aktywności. Będąc przy tym temacie dodam, że w zegarku dostępne są znane już z poprzednich Gearów sensory (żyroskop, akcelerometr, cyfrowy kompas, czujnik oświetlenia, barometr, czujnik tętna), które zostały wzbogacone o czujnik promieniowania ultrafioletowego. Dane z nich wykorzystywane są w aplikacjach S Health czy Nike+ Running.\nNowy Gear bazuje na dwurdzeniowym układzie o taktowaniu 1 GHz, który do pomocy ma 512 MB pamięci RAM. Wbudowana bateria ma skromną pojemność 300 mAh, ale Samsung zapowiada, że sprzęt przy standardowym użytkowaniu będzie działać przez 2 dni. Dzięki mniejszej zasobożerności Tizena i trybowi Power Saving Mode, który poprawia pracę w trybie czuwania, będzie to pewnie możliwe. Wątpię jednak, aby przy intensywnym korzystaniu z 3G sprzęt wytrzymał dłużej niż kilka godzin na pojedynczym ładowaniu. Samsung postawił na 4 GB wbudowanej pamięci i zrezygnował z kamerki, co uważam za dobry pomysł.\nWraz z nowym zegarkiem Samsung ma wprowadzić Gear Circle. Jest to zestaw słuchawkowy Bluetooth dla aktywnych, przez który można będzie rozmawiać, słuchać muzyki i sterować smartfonem (S Voice). Słuchawki będą wyposażone również w wibracje, które będą sygnalizować połączenia lub powiadomienia z usług społecznościowych. Sprzęt wykorzystuje łączność Bluetooth 3.0 i wspiera kodeki SBC, apt-X i Samsung HD.\nGear S i Gear Circle na rynku mają pojawić się w październiku, ale ich cena nie została jeszcze ujawniona. Więcej informacji powinno pojawić się na targach IFA 2014 w Berlinie, gdzie mam zamiar bliżej przyjrzeć się urządzeniu. Zapowiada się bowiem, że Samsung przygotował zegarek na wypasie, który coraz lepiej sprawdzi się jako sprzęt dla aktywnych. Mnie najbardziej ciekawi obsługa 3G, która może być ważnym atutem urządzenia. Można będzie można śmiało wyjść pobiegać bez telefonu czy nie przejmować się, gdy w pośpiechu zapomni się zabrać go z mieszkania.\nPotrzebujemy telefonu komórkowego czy smartfona?\nOto Huawei Tron, czyli androidowa konsola do gier Core i SmartBand, czyli inteligentna galanteria według Sony 4 rozwiązania, którymi producenci powinni się mocniej zainteresować Już nie tylko Apple będzie miał Force Touch? Microsoft patentuje podobną technologię Sony Xperia Touch. Dotykowy "ekran" na dowolnej płaszczyźnie [wideo] Sharp prezentuje 4,1-calowy ekran o niespotykanym dotąd zagęszczeniu pikseli Synaptics prezentuje technologię ClearForce i zapowiada smartfony z ekranami reagującymi na siłę nacisku Lagujące samochody? Google już nad tym pracuje Quick Charge 3.0 - dzięki technologii Qualcomma smartfona naładujesz jeszcze szybciej HD Voice+ w T-Mobile, czyli jeszcze wyższa jakość rozmów telefonicznych! Nowe, nietypowe moduły Moto Mods dla smartfonów Lenovo Moto Z Nvidia Tegra K1 to zdecydowanie nowa jakość wśród mobilnych grafik\nCzym się kierować, wybierając operatora sieci komórkowej? Ruszyła przedsprzedaż Samsunga Galaxy Note 20 – już od 4349 zł. Zamawiać już można w sklepie AB Foto - oficjalnego dystrybutora Samsunga


sandomierz.gosc.pl → Wiadomości z diecezji sandomierskiej → Pod anielską opieką\nPod anielską opieką przejdź do galerii\nUroczystości odbyły się na miejskim rynku Archiwum parafii\nNa ostrowieckim rynku mieszkańcy powitali figurę patrona z Gargano. Prowadzone w parafii kilkudniowe misje związane są z 400-leciem fundacji i budowy świątyni.\nObchody jubileuszu budowy ostrowieckiego kościoła rozpoczęła wspólna Eucharystia na miejskim rynku. To właśnie tutaj parafianie powitali figurę swojego patrona św. Michała Archanioła. Wspólna modlitwa zgromadziła parafian oraz mieszkańców Ostrowca, przedstawicieli wspólnot parafialnych, chór dziecięcy „Świętokrzyskie Bemolki”, orkiestrę dętą, parafialny zespół muzyczny, harcerzy, Strzelców oraz przedstawicieli władz samorządowych.\nMszy św. przewodniczył ks. Jan Sarwa, proboszcz parafii. W homilii, ks. Krzysztof Rusiecki, mówił o znaczeniu aniołów, niebieskich powierników i opiekunów w życiu osób wierzących. Msza na Rynku rozpoczęła parafialny jubileusz oraz kilkudniowe przygotowania do uroczystości odpustowych. - Mam nadzieję, że przeżywany jubileusz, nawiedzenie figury naszego patrona oraz wspólna modlitwa zaowocują duchową odnową parafii. Szczególnie chciałbym, aby zwiększyło się zaangażowanie dzieci i młodych w życie parafii. Bo przecież cztery wieki, to nie tylko historia i wspomnienia. To przede wszystkim perspektywa na przyszłość, którą są ludzie młodzi, bo to oni będą tworzyć następne karty historii tej parafii i tego miasta. Na spotkania rekolekcyjne, które poprowadzą księża michaelici zapraszam mieszkańców całego miasta – poinformował proboszcz.\nKulminacją obchodów jubileuszu powstania świątyni będzie Msza święta dziękczynna pod przewodnictwem ks. bp. Krzysztofa Nitkiewicza 28 września.\nW ramach uroczystości peregrynacyjnych wierni z parafii i miasta uczestniczyć będą mogli w nabożeństwach z modlitwami o uzdrowienie i uwolnienie z nałogów oraz błogosławieństwie osób chorych, starszych i dzieci. Będzie również możliwość przyjęcia Szkaplerza św. Michała Archanioła oraz zawierzenia siebie i swojej rodziny opiece patrona. Nabożeństwom będą towarzyszyć homilie i konferencje tematyczne głoszone przez ojca rekolekcjonistę ks. Romana Tupaja ze Zgromadzenia św. Michała Archanioła oraz projekcja filmów związanych z Grotą Objawień na Górze Gargano.\nFigura św. Michała Archanioła z Sanktuarium na Gargano wykonana została w roku 1507 przez rzeźbiarza Andreo Contucciego zwanego Sansovino. Przedstawia ona świętego Michała Archanioła w stroju legionisty rzymskiego, pod którego stopami leży pokonany szatan. Pomysłodawcą stworzenia figury był kard. Antonio z Monte San Savino. Sanktuarium św. Michała Archanioła powstało na Górze Gargano na pamiątkę objawień archanielskich, jakie miały tam miejsce w końcu V wieku.\nŚwięty Michał nawiedza Ostrowiec\nUroczystości w parafii św. Michała Archanioła. Zdjęcia: Archiwum parafii\ndodane 23.09.2014 13:38


Konkurs fotograficzny – Bezpieczne ferie – Kuratorium Oświaty w Gorzowie Wlkp.\nJesteś tutaj: Strona główna » Rodzice i uczniowie » Konkursy, olimpiady i turnieje » Olimpiady,trunieje i inne konkursy » Konkurs fotograficzny – Bezpieczne ferie\nWydział Prewencji Komendy Wojewódzkiej Policji w Gorzowie Wielkopolskim w ramach Działań Prewencyjnych „Bezpieczne ferie 2022”, w celu promocji zasad bezpiecznych zachowań wśród dzieci podczas wypoczynku zimowego, organizuje konkurs fotograficzny pn. „Bezpiecznie w ferie”, adresowanego do uczniów klas IV-VIII szkół podstawowych województwa lubuskiego. Współorganizatorem konkursu są: Wojewoda Lubuski, Kuratorium Oświaty w Gorzowie Wielkopolskim i Wojewódzki Ośrodek Metodyczny w Gorzowie Wielkopolskim.\nCelem konkursu jest: propagowanie zasad bezpiecznych zachowań wśród dzieci podczas wypoczynku zimowego, edukacja i popularyzacja wiedzy wśród dzieci na temat zasad bezpiecznego spędzania wolnego czasu, ograniczenie wypadków podczas zimowych zabaw.\nPrzedmiotem konkursu jest wykonanie jednej fotografii poruszającej tematykę promującą bezpieczny sposób spędzania wolnego czasu podczas ferii zimowych. Dzieci za pośrednictwem rodziców lub szkół, powinny przesłać prace wraz z kartą zgłoszenia (załącznik nr 1 do Regulaminu) w terminie do 04 lutego 2022 r. w formie elektronicznej na adres poczty elektronicznej na adres internetowy Wydziału Prewencji Komendy Wojewódzkiej Policji w Gorzowie Wlkp. sekretariat.prew@go.policja.gov.pl w temacie wiadomości wpisując: Konkurs fotograficzny „Bezpiecznie w ferie”.\nregulamin konkurs fotograficzny Bezpieczne ferie 2022\nData: 2021-12-29, rozmiar: 274 KB\nData: 2021-12-29, rozmiar: 19 KB\nNastępny artykuł VI Ogólnopolski Konkurs „Bezpieczny Internet – Działajmy Razem”\nPoprzedni artykuł Film „Zwycięstwo. Powstanie Wielkopolskie 1918-1919″


Pielęgnacja skóry alergicznej - Czarna Flaga\nSkóra alergiczna zawsze jest skórą wymagającą. Ciężko się ją pielęgnuje, bo praktycznie wszystko może jej zaszkodzić. Pod wpływem działania różnych substancji potrafi ujawnić się na niej nawet pokrzywka na twarzy. Aby takim schorzeniom zapobiegać, o skórę alergiczną należy nauczyć się dbać. Jakie są więc podstawowe zasady pielęgnacji tej cery?\nHipoalergiczne kosmetyki to najlepszy wybór\nHipoalergiczność zawsze powinna być cechą pożądaną przez wszystkich posiadaczy cery alergicznej. Świadczy ona o tym, że dany produkt nie wywołuje reakcji alergicznych bądź uczuleniowych i że został przebadany pod tym kątem na wybranej grupie osób. W tym momencie na kosmetyki hipoalergiczne można natrafić nawet w drogerii, jednakże bezpieczniej kupować je po prostu w aptekach.\nNawet drogi i apteczny kosmetyk hipoalergiczny wypadałoby jednak samemu sobie sprawdzić. Trzeba zajrzeć do jego składu i upewnić się w tym, że nie występują w nim żadne niewskazane substancje – związki zapachowe, sztuczne barwniki albo mocne konserwanty, gdyż te elementy mogą uczulać i mogą wywoływać pokrzywkę na twarzy.\nZachłanność jest gorsza od faszyzmu. Zachłanność w pielęgnacji cery, polegająca na wykupowaniu i ciągłym testowaniu wszystkich najnowszych kosmetyków hipoalergicznych, może przynieść opłakane skutki i wręcz pogorszyć kondycję skóry twarzy. Prostota jest natomiast tym kierunkiem, w jakim warto podążać. Mniej często znaczy więcej. Nawet w przypadku kosmetyków.\nMając skórę skłonną do alergii i pokrzywki na twarzy, trzeba po prostu bacznie obserwować, jak reaguje ona na kontakt z każdym kolejnym produktem. Nie wolno wprowadzać jednocześnie kilku różnych zmian do pielęgnacji. Zawsze warto też używać produktów pochodzących z jednej serii, które będą wtedy wzajemnie się uzupełniać.\nPielęgnacja to nie wszystko\nPokrzywka na twarzy wcale nie musi być jednak objawem złej czy nieprzemyślanej pielęgnacji. Bywa i tak, że wywołuje ją nieodpowiednia dieta albo ogólnie rzecz biorąc niezdrowy tryb życia – pełen stresu, minimalnej ilości snu i alkoholu bądź papierosów.\nJeżeli ma się podejrzenia co do tego, że pokrzywka na twarzy może być po prostu alergią pokarmową, należy udać się z nią do alergologa i w jego gabinecie to sprawdzić.\nPrevious Jaki specjalista pomoże nam w walce z żylakami?\nNext Owrzodzenie podudzi – powody i czynniki ryzyka


W jaki sposób nanoselfowe powłoki wykorzystuje drogownictwo?\nSamooczyszczanie w drogownictwie – teoria i praktyka\nStrona główna » Samooczyszczanie w drogownictwie – teoria i praktyka\nZ nanotechnologią spotykamy się coraz częściej w różnych dziedzinach życia. Obecnie coraz większy nacisk kładzie się na aspekty ekologiczne zwłaszcza jeśli chodzi o kształtowanie przestrzeni śródmiejskich. Z tego względu coraz powszechniejsze stają się inwestycje w systemy samooczyszczania, oparte na fotokatalitycznej powłoce, wywodzącej się z obszarów nanotechnologii. Gdzie jest stosowana? O tym w dzisiejszym wpisie.\nCzym są nanotechnologie?\nNanoselfowa powłoka czyszcząca opiera się na procesie fotokatalizy, który wykorzystuje światło naturalne do wywoływania reakcji chemicznych. W rezultacie rozbija materię organiczną na poziomie molekularnym i zamienia ją w nieszkodliwy dwutlenek węgla i wodę. To pozwala znacznie zmniejszyć nakłady finansowe na pracochłonne i czasochłonne czyszczenie różnych powierzchni w przestrzeni miejskiej, zmniejszając tym samym zanieczyszczenie wód gruntowych i oczyszczaniu powietrza z szeregu szkodliwych substancji.\nDzięki zastosowaniu powłok nano samoczyszczących, łączących właściwości superhydrofilowe, fotokatalityczne i antystatyczne po naniesieniu ich na powierzchnie budynków czy też dróg i przydroży można zapewnić funkcję samooczyszczania powierzchni i powietrza dzięki rozkładowi tlenku azotu.\nDlaczego tlenek azotu (NOx) powinien być usuwany z powietrza?\nTlenki azotu to jeden z głównych zanieczyszczeń powietrza w miastach. Jego wysokie stężenie może być niebezpieczny dla zdrowia człowieka. W ruchu miejskim, w wyniku spalania paliwa powstają jego astronomiczne wręcz ilości, to z nich powstają kwaśne deszcze. Zbyt mała ilość drzew i krzewów jako naturalnej bariery przed nadmiernym zaleganiem tlenku azotu w atmosferze wymaga zastosowania nowoczesnej technologii oczyszczania powietrza w postaci nano powłok nanoszonych na nawierzchnię dróg i budynków w mieście.\nDzięki nim można uniknąć mycia chemicznego, uzyskanie czystego powietrza i tym samym skutecznego sposobu na oczyszczanie spalin samochodowych, paneli solarnych czy też urządzeń przemysłowych.\nJak działają testy antygenowe na COVID-19?\nPrzez ostatnie półtora roku COVID-19 zebrał krwawe żniwo. Na całym świecie ponad cztery miliony ludzi umarły wskutek zarażenia się nieznanym wcześniej wirusem. W niektórych krajach, takich jak Stany Zjednoczone czy Brazylia, liczba ofiar przekroczyła pięćset tysięcy osób. To więcej niż amerykańskie straty w trakcie drugiej wojny światowej. Być może by tak jednak nie było, gdyby […]\nCo należy rozumieć pod pojęciem hydrofilowości?\nPowłoki o właściwościach fotokatalitycznych, a zatem pozwalających na zachodzenie intensywnego procesu utleniania pod wpływem działania promieni słonecznych, które są używane m.in. do oczyszczania powietrza czy eliminowania nieprzyjemnych zapachów, jak również samooczyszczania się mają na ogół również własności hydrofilowe. Przekonajmy się, na czym polega działanie powłok hydrofilowych oraz sprawdźmy, w jaki sposób może się ono przejawiać […]


Wybierz się na kurs komputerowy - dobryoperat.pl\nWybierz się na kurs komputerowy\nJeśli należysz do osób, które nie potrafią sprawnie obsługiwać komputera i nie wiedzą co to np. Skype czy e-mail koniecznie zapisz się na kurs komputerowy. Jeśli należysz do osób, które nie potrafią sprawnie obsługiwać komputera i nie wiedzą co to np. Skype czy e-mail koniecznie zapisz się na kurs komputerowy. Takie kursy komputerowe organizowane w każdym mieście co jakiś czas. Wybierz odpowiednią dla Ciebie ofertę i rozpocznij kurs obsługi komputera.Wybierz indywidualny lub grupowy. Możesz wybierać spośród kursów z podstaw obsługi komputera aż po szkolenia obejmujące programy graficzne, systemy sieciowe i strony WWW. Podstawowy kurs komputerowy obejmuje miedzy innymi następujące zagadnienia i umiejętności: – wprowadzenie do Internetu – sprzęt i oprogramowanie, przeglądanie stron WWW, wyszukiwanie informacji, Google – portale internetowe – Wirtualna Polska, Onet, Interia – poczta elektroniczna – e-mail, załączniki – Skype Dzięki takiemu szkoleniu będziesz sprawnie poruszać sie po programie EXCEL, WORD, POWERPOINT. Kurs komputerowy pomoże Ci : – wprowadzać i redagować teksty – tworzyć tabele – zapozna Cie z tworzeniem podstawowych dokumentów. Szkolenie takie pozwoli Ci także na tworzenie nowych prezentacji i wykonanie podstawowych operacji na danych. Dzisiaj znajomość obsługi komputera jest bardzo ważna. Konieczna nie tylko do pracy w biurze, ale na przykład też w wykonywaniu pracy magazyniera.


Zielonogórsko-gorzowski „Gość Niedzielny” i serwis zgg.gosc.pl zapraszają do udziału w konkursie fotograficznym na najpiękniejszą szopkę w diecezji zielonogórsko-gorzowskiej.\nUdział może wziąć każdy, kto do 6 stycznia 2013 roku prześle zdjęcie szopki. Prace konkursowe oceniane będą przez użytkowników serwisu zgg.gosc.pl i przez redakcję „Gościa Niedzielnego”.\nZdjęcie w formacie JPG, w wielkości nie większej niż 5 MB trzeba przesłać na adres zgg@gosc.pl z dopiskiem w tytule wiadomości „Konkurs - szopki”. Do wygrania atrakcyjne nagrody. Lista laureatów zostanie opublikowana na łamach zielonogórsko-gorzowskiego „Gościa Niedzielnego” 13 stycznia 2013 r. i na stronie zgg.gosc.pl 10 stycznia 2013 r.\nNajpiękniejsze szopki bożonarodzeniowe diecezji zielonogórsko-gorzowskiej\nW parafii pw. św. Stanisława Kostki w Sulechowie 19 marca odbędzie się pierwsza Noc Józefowa. Zaprasza ks. Dariusz Korolik.\nOdwiedziny w sanktuarium w Grodowcu\nKolędowanie strażackiej orkiestry z Gorzowa Wielkopolskiego\nZakończenie diecezjalnej peregrynacji obrazu św. Józefa\nPeregrynacja obrazu św. Józefa w Rokitnie\nPeregrynacja obrazu św. Józefa w Paradyżu\nPeregrynacja obrazu św. Józefa w Zielonej Górze w parafii pw. MB Nieustającej Pomocy


Dzieciństwa jak najlepszego i najdłuższego!\n„Wcale nie uważamy, że mamy dużo dzieci – z uśmiechem twierdzą Bożena i Czesław Romaszewscy, rodzice siedmiorga rodzeństwa. – Każde dał nam Bóg, a naszym obowiązkiem było przyjąć je z miłością”. Czy się opłaca mieć rodzinę wielodzietną, czym kierują się małżonkowie, gdy decydują się na gromadkę potomstwa?\nTe pytania prawdopodobnie pozostaną bez jednoznacznych odpowiedzi, bo ile jest rodzin, tyle będzie tłumaczeń. Dzień Dziecka jest okazją, by pochylić się na tymi maluczkimi.\n„Troska o najmłodszych jest codziennym obowiązkiem, nie od święta, a ta powszednia opieka spada na barki rodziny, w której człowiek uczy się odpowiedzialności, miłości, szacunku, uczy się życia. Pragniemy, by dzieci z rodzin wielodzietnych, mieszkających na terenie naszego rejonu, poczuły, że jest to ich święto” – powiedziała Maria Rekść, mer rejonu wileńskiego. Ubolewała, że nie sposób odwiedzić wszystkich rodzin wielodzietnych i wszystkich maluchów obdarować słodyczami.\nSrebrny jubileusz kapłaństwa ks. Mirosława Balcewicza\nPowołanie ukształtowane przez matkę\n„Nie słyszałem żadnego głosu, ani wołania… Po prostu wiedziałem, że kapłaństwo jest moją drogą i nią wyruszyłem” – tak u progu 25-lecia kapłaństwa mówi o powołaniu ks. Mirosław Balcewicz, proboszcz parafii Przemienienia Pańskiego w Porudominie.\nSrebrny jubileusz kapłaństwa jest okazją do pewnych podsumowań pracy na żniwie pańskim, do odpowiedzi na pytanie, skąd jest ta moc, która pozwala iść do góry pod prąd, by znaleźć źródło.\nMiasto Juliusza Kłosa\n„Narzędziem muzycznym, tę tajemniczą pieśń wieków wydzwaniającym, są mury, budynki i gmachy miasta w ich kształcie i wyrazie architektonicznym (…) gdy Kraków po opuszczeniu go przez dwór królewski w końcu XVI w. z wolna przygasa, rolę jego na wieki XVII i XVIII przejmuje Wilno, tworząc długi rapsod legendy kamiennej – drugi wielki okres rozwoju architektury polskiej”.\nJest to fragment wstępu do wielokrotnie wznawianego i wciąż wzbudzającego zainteresowanie „Przewodnika krajoznawczego po Wilnie” autorstwa profesora Juliusza Kłosa. Dzieło swe traktował jako szkic monografii historyczno-architektonicznej miasta, które, po przybyciu z Warszawy, pokochał bezgranicznie. Inny wybitny wilnianin z wyboru, przyjaciel Juliusza Kłosa, Stanisław Lorentz – przedwojenny konserwator zabytków i kierownik Oddziału Sztuki woj. wileńskiego i nowogródzkiego w swoim „Album wileńskie” odnotował: „Taki uczuciowy stosunek do Wilna, jego przeszłości, jego zabytków był powszechny wśród rdzennych wilnian i wilnian adoptowanych. My z Ireną szybko zostaliśmy adoptowani. I taki właśnie uczuciowy stał się i jest nasz stosunek do Wilna”. W roku 1935 Lorentz został powołany na stanowisko dyrektora Muzeum Narodowego w Warszawie. Pisał później: „…zachowaliśmy oboje na całe życie przywiązanie do Wilna, stało się dla nas obok Warszawy też – „naszym miastem”.


Powiększania piersi z olejkami eterycznymi - 3 wielkość ale małe piersi\nDLACZEGO NIE PODDAŁAM SIĘ OPERACJI POWIĘKSZANIA PIERSI? jak zwiększyć homeopatii piersi\nPłyn w klatce piersiowej po mammoplastyki Pyatigorsk ma klinikę dla powiększania piersi, 13 lat, małe cycki orzechy i powiększania piersi. Biust stał się bardzo mały Erica Herceg wzrosła piersi, małe cycki Julia Kovalchuk Koszt zabiegu powiększania piersi w Władywostoku.\nPowiększanie piersi bezpieczny krem na powiększenie piersi\nMała kobieta z dużymi piersiami Jestem 16 Mam małe piersi, jak zwiększyć porady pierś babci czy możliwe jest, aby zwiększyć fiz.uprazhneniyami piersi. Szyszki chmielowe powiększania piersi Jak szybko zwiększyć nastolatek piersi, Powodem małej piersi w co się ubrać, jeśli masz małe piersi.\nRozmowa z Iloną, która kilka lat temu zdecydowała się na operację powiększenia piersi. plastik na piersi po mastektomii powiększania piersi z olejkami eterycznymi\nForum po zabiegu powiększania piersi Dziewczyny małe piersi, ile jest operacja na piersi Krasnojarsku Pyatigorsk plastikowa klatka piersiowa. Implant piersi i wyciąg Cała prawda o powiększenie piersi bez operacji, Jak zwiększyć mięśnie klatki piersiowej powiększenie piersi w akcji Jekaterynburg.\nO hipnozie i powiększaniu biustów opinie z tworzywa sztucznego biustu Stawropol\nKorekcja piersi cen w Władywostoku Recenzje popularna metoda powiększania piersi, jak zwiększyć samej piersi jak zwiększyć ukłucie piersi. Ceny powiększania piersi Ukraina Rytuały simoronskie do powiększania piersi, kupić strój kąpielowy na małej klatce piersiowej bulgotanie w klatce piersiowej po plastyką.\nPowiększanie Piersi Mam małe piersi, jak karmić dziecko powiększania piersi z olejkami eterycznymi\nCo należy zrobić, jeśli mam małe piersi w 13 lat plastikowe piersi w Karagandzie, powiększenie piersi u UNP 0 rozmiar biustu, jak zwiększyć. Implanty piersi opinie trakcyjnych niższy trening klatki piersiowej, działanie na powiększenie piersi w Petersburgu czy możliwe jest, aby przywrócić piersi bez operacji.\nLipomodelling - Powiększanie piersi własną tkanką tłuszczową jeśli pierś trochę siary\nBiust stał się mały i miękki rehabilitacja po windy i powiększania piersi, tani powiększania piersi plastikowa klatka piersiowa Riazań Iwanow. Forum, którzy mają małe piersi powiększenie piersi u Anthurium Barnauł, zwiększyć biust symulator kobiet Anna Siemienowicz przed i po Powiększanie piersi.\nMOJA OPERACJA BIUSTU Nowa metoda powiększania piersi\nKtóra zwiększyła powikłań klatki piersiowej mężczyźni lubisz piersi silikonowego, Jak zwiększyć rozmiar piersi masaż Zioła na powiększenie piersi. Pierwszy jest mały rozmiar biustu Krem na powiększenie piersi opinii rozbudowy, powiększenie piersi u Kemerowo cenie powiększania piersi skrzyp.\nTalizmany - jak oczyszczać, energetyzować kamienie szlachetne. Maria Bucardi magia Jak zwiększyć szerokość klatki piersiowej powiększania piersi z olejkami eterycznymi\nPiersi wzrost indu małe piersi wybrać rozmiar stanika, krótka sukienka wieczór dla małej klatce piersiowej Kwas foliowy wpływa na powiększenie piersi. Wskazuje na ciele do powiększania piersi strój kąpielowy dla małych piersi 2016, powiększyć piersi w Moskwie pożyczki chirurgia wyciąg piersi.\nJak przebiega zabieg powiększania piersi? Porady eksperta Jeśli pierś zakładowego wzrosła\nNagie małe cycki z dużymi sutkami mały rozmiar biustu 0, mały rozmiar biustu, który jest bielizna po zabiegu na bieliznę kompresji klatki piersiowej. Powiększania piersi w ciągu 1-2 Opinie powiększania piersi w Tajlandii, powiększenie piersi w cenie. w Mińsku Twój organizm mam małe piersi.\nPowiększanie piersi implantami - dobór, bezpieczeństwo zabiegu chirurgii piersi w Nowosybirsku cenie\nPowiększania piersi strzykawka powiększenie piersi na Ukrainie, t zwiększyć I piersi Jak wybrać kostium kąpielowy, jeśli masz małe piersi. Klinika dla powiększania piersi w Rostów nad Donem Majonez można powiększyć piersi, przepis powiększania piersi powiedzmy zwiększyła się w pierś.\nNa piersi akcesorium receptury chmielu\nJak przywrócić kształt piersi bez operacji\nMasaż piersi pomaga ją zwiększyć\nCeny w Krasnodarze kliniki chirurgii powiększania piersi\nJak zwiększyć piersi po 50 latach\nKrem zwiększyć biust stanik le opinie\nKtóry pomógł środki zaradcze ludowej na powiększenie piersi\nZwiększenie rozmiaru piersi w górę do 7\nNa piersi są małe mole


Kominek w ogrodzie | Blog ogrodniczy | Porady ogrodnicze | Krysiak.pl\nMożliwość komentowania Kominek w ogrodzie została wyłączona\nOgród kojarzony jest najczęściej z miejscem, w którym sadzić można kwiaty lub uprawiać warzywa, ale jest to także przestrzeń, w której można się zrelaksować i odpocząć w gronie rodziny i przyjaciół po ciężkim dniu. Sprzyja temu odpowiednio zaaranżowana ogrodowa architektura, której coraz częstszym elementem staje się kominek. Stanowi on nie tylko upiększający element dekoracyjny, ale ma także użytkowy charakter. W jaki sposób samodzielnie go stworzyć i pomysłowo dostosować do stylu panującego w ogrodzie?\nPodstawowa wersja kominka składa się z komory, wyciągu spalin i miejsca na składowanie opału, a jego dodatkowe funkcje związane są ze specjalnymi preferencjami właściciela. Kominki mogą przybierać różne formy i kształty, od prostych palenisk, mogących stać się efektownym elementem wystroju tarasu, który z łatwością można zabezpieczyć przed dziećmi po murowane solidne konstrukcje, służące do przygotowywania potraw. Materiałami najczęściej wykorzystywanymi do ich budowy są cegła, kamienie oraz klinkier. Do ogrodów urządzonych w stylu rustykalnym doskonale sprawdzą się kominki wykonane z cegły i kamienia, natomiast nieco bardziej nowoczesny styl dopełni domieszka betonu lub metalu.\nPrzy wyborze lokalizacji ważny jest nie tylko jego charakter zdobniczy, ale przede wszystkim strona praktyczna. Kominek powinien być tak usytuowany, by dym powstający przy jego użytkowaniu nie przeszkadzał nam ani osobom w pobliżu. Osłonięcie przed wiatrem i wyznaczenie odpowiedniej odległości od domu naszego i sąsiadów zapewni komfort korzystania. Poza funkcją dekoracyjną kominek może także służyć jako grill, ruszt do suszenia i wędzenia oraz rożen, dlatego jego ceny wahają się od kilkuset do nawet kilku tysięcy złotych, w zależności od tego z czego został wykonany. Dużo tańszym i praktycznym rozwiązaniem jest jego samodzielne wykonanie. Do budowy nie są wymagane urzędowe pozwolenia, jedynym ograniczeniem jest nasza wyobraźnia i zasobność portfela. Okoliczność, na którą należy zwrócić szczególną uwagę jest możliwość wystąpienia pęknięć mrozowych przed którymi zabezpieczyć może wielopoziomowe podłoże, składające się ze stref przemarzania, sięgające od 0,8 do 1,4 metra wgłąb ziemi. Fundament kominka powinien składać się z grubej warstwy betonu osadzonego na utwardzanej powierzchni. Nie powinno zabraknąć w nim półek i schowków ułatwiających jego użytkowanie. Mogą one być zlokalizowane pod lub nad paleniskiem, w zależności od sporządzonego projektu. Najbardziej optymalnym usytuowaniem paleniska jest wysokość metra od podłoża, co zabezpiecza przed rozprzestrzenianiem się ognia i wystąpienie pożaru. Fundamenty z całością kominka łączy się najczęściej drutem zbrojeniowym, a jego wnętrze wykłada się cegłą szamotową. Ostatnim elementem jest zamontowanie rusztu, który powinien zostać wykonany ze stali nierdzewnej i posiadać regulację wysokości dostosowywaną do rodzaju przyrządzanych potraw.\nTak wykonany kominek sprawdzi się nie tylko latem, ale także jesienią, kiedy ze smakiem zajadać można się grillowanymi warzywami i ziemniakami pieczonymi w mundurkach. To także doskonała alternatywa na chłodniejsze dni, kiedy można wyjść do ogrodu z filiżanką herbaty i rozkoszować się przyjemnym ciepłem trzaskającego drewna, tworzącego wyjątkowo romantyczny nastrój.\nNiezwykle ważne jest, by kształt i styl kominka dopasowane były do charakteru ogrodu, wtedy stworzona zostanie spójna całość. Kominek to doskonały sposób na upiększenie ogrodu i rodzinną integrację oraz wspólny wypoczynek, także chłodniejszą porą. Jego samodzielne wykonanie z pewnością sprawi dużo satysfakcji i będzie powodem radosnych spotkań.\nelementy kominka ogrodowego\nEgzotyczne rośliny doniczkowe - jak o nie dbać?


10 Grzechów Początkujących Motocyklistów - Off Topic - Forum Łódzkich Motocyklistów\n10 Grzechów Początkujących Motocyklistów\nSeptember 28, 2012 in Off Topic\nChyba większość się zgadza.\nEdited September 28, 2012 by scOti\nciekawy temat, podpinam (see edit history)\nTo jak jestem chyba idealny jestem w R1 urodzony. może jeden z tych punktów się zgadza a reszta to nie o mnie\nno mnie się tyczą tylko te migacze bo nie zawsze ich używam... w sumie zależy od prędkości\nJa zawsze z pokorą i uniżeniem w tym temacie - i na razie jest ok.\n"8. Wyprzedzaj tam, gdzie można, używaj kierunkowskazów"\nSzkoda tylko że nieraz włączenie i wyłączenie kierunku trwa 2x dłużej niz sam manewr hihihi\nJa muszę przyznać że artykuł mi się podoba, prosto i sensownie napisane i co do mnie to chyba wszystkie punkty pasują. Zacząłem od MZ 250 TS1 ale tez szybko przesiadłem się na 500,600, w końcu 1000F i powiem, że chyba nawet za szybko. Nie ma ludzi idealnych i nie ma ludzi, którzy wszystko umieją. Są tylko chojraki co to cwaniakują a później płaczą.\nKażdy kto skończył kurs powinien coś takiego przeczytać, zwłaszcza Ci co im na pierwsze moto mało 60 KM. Pozdrawiam myślących.\nArtykuł ok, sygnalizuje główne błędy popełniane przez początkujących , nie wszystkie of course . Praktyka-doświadczenie i spokojna głowa zwiększają stopień bezpieczeństwa jazdy z latami. Jasne, że doświadczenie trzeba...wyjeżdzić, nawet wokół komina, ale jeżdzić i to w rożnych warunkach atmosferycznych, no może omińmy cięzką ulewę i całą zimę. Dobrze, jeśli również na zróżnicowanym krajobrazowo terenie tj. górki, dołki, zakrętasy etc.\nbo praktyka czyni mistrza:-)\nliczę na trafny przekaz poniższej infografiki\nPS jak zwykł mawiać pewien jegomość "let's begin at the beginning" - podstawy!\nJa bym nie nazwał tego podstawami, raczej oczywista oczywistość....\nTłumaczenia, że „... i tak za sezon, czy dwa ta „600-ka" będzie za słaba dla mnie" są co najmniej niepoważne i pokazują, jak niewiele delikwent wie o jeździe na motocykluto\nto ja chyba jestes jakiś dziwny bo mi wcale litr nie potrzebny\njak to ? przecież jak sama nazwa wskazuje "ścigacz"\na tak na poważnie to godają w 100% prawdę w tym artykule\nMajka11 potwierdzam Twoje słowa i zgadam się z Twoim rozumowaniem ale niestety wiele osób myśli, że 600 to nic a tak naprawdę nie umieją nawet nią jeździć, ale kupują 1000 bo lepiej jedzie na prostej.\nMój instruktor jazdy jak robiłem A mawia " Przesiądź się na litra dopiero jak będziesz potrafił wykorzystać wszystkie możliwości 600-ki " ( i nie mówił o pruciu po prostej do odciny ) Czyli długie lata ciężkiej nauki, a idąc tropem może się okazać, że nigdy nie ogarnę "wszystkich" możliwości tego motunga. Ale wiadomo o co chodzi.\nTo nie do końca tak , litr inaczej idzie z dołu i do dalekiej turystyki ( albo szybkiej sam już nie wiem ) jest zdecydowanie lepszy.\nObładujcie 600 tobołami i pasażerem to nie bardzo ma ochotę latac . Wszystko jest O.K. w zależności do czego potrzebujemy motonga.\nCo wcale nie znaczy ,że litr musi byc szybszy od 600 (czasami tak nie jest )\nEdited March 30, 2013 by Doop (see edit history)\nJa tam się nie znam ale jak dla mnie to nie ważne czym się jeździ, to jeździć trzeba z głową i dla przyjemności a nie dla kogoś czy popisów, bo to się zwykle źle kończy niezależnie czy to 250cm3 czy 1000cm3. Takie tam moje zdanie\njeździć trzeba z głową i dla przyjemności a nie dla kogoś czy popisów, bo to się zwykle źle kończy niezależnie czy to 250cm3 czy 1000cm3\nCzasem prujac 200 na prostej bez kasku zapominam o kierunkowskazach slalomując pomiedzy puszkami czy to oznacza, ze nie nadaje sie na kierowce litra?\nHaha Jesteś idealnym motocyklistą, spokojnie Jeśli chodzi o mnie to z pewnością punkt 3 Aaale pracuję nad tym\nno dobre szmaty to podstawa. Ja muszę kurtke kupić\nwariat z dużym doświadczeniem pojeździ dłużej niż jeżdżący z głową amator\nto się nazywa prawo frajera\na ja wczoraj jadąc sobie na działkę widziałem mistrza kierownicy. Gościu jechał zacną WSKą oczywiście z racji na pogodę w krótkich spodniach i t-schircie, kask raczej mu nie pasował do stroju to go nie założył. Prawą ręką sprawnie kontrolował prędkość i tor jazdy a lewą odpowiadał na sms-a !!!!\nMuszę powiedzieć że byłem pod wielkim wrażeniem, jak można w krótkim czasie zadeptać niemal wszystkie zasady rozsądnej jazdy\nszkoda, że mu zdjęcia nie pstryknałeś, może rozpoznałby się na nim :]\nps proponuję utworzyć galerię w której będą umieszczani ynteligenci jak wyżej\nJadac na moto wyciagne tel i bede cykac fote osobie ktora jadac na moto pisze smsa rownie dobrze sam sobie bym wtedy mogl cyknac zdjecie


Dedykowane serwery Evoluso w Sztokholmie w Szwecji\nDedykowane serwery w Szwecji\nHosting serwerów dedykowanych w Szwecji, routing ze Sztokholmu. Sprawdź nasze szwedzkie serwery dedykowane w jednej z najpopularniejszych sieci w Szwecji, charakteryzujące się solidną stabilnością, czasem pracy bez przestojów i doskonałym połączeniem peeringowym w całej Skandynawii. Przyjdź i sprawdź sam tę legendarną niezawodność.\nSerwery 1Gbit w Szwecji — dedykowany port z pełnym dupleksem\nDlaczego serwer w Szwecji?\nZlokalizowane w jednym z najbardziej prestiżowych centrów danych w Europie Północnej, w samym sercu Sztokholmu, nasze szwedzkie serwery dedykowane zapewniają solidne, neutralne dla operatora połączenie i czas pracy bez przestojów. W tym centrum danych wszystko jest nadmiarowe, a dzięki sprzętowi klasy korporacyjnej w każdej części infrastruktury nigdy nie będziesz musiał się martwić, że Twoja witryna będzie offline. Bardzo szybki czas reakcji na ataki DDoS zapewniają również, że Twój serwer jest zawsze chroniony przed wszelkimi nieoczekiwanymi zdarzeniami lub przed zazdrosną konkurencją.\nCzy Szwecja broni mojej wolności słowa??\nWedług szwedzkiej konstytucji wolność słowa jest jednym z podstawowych praw człowieka gwarantowanych przez rząd. W Szwecji obowiązuje nie tylko prawo do wolności słowa, ale także silne przepisy dotyczące prywatności i ochrony danych osobowych, a szwedzkie sądy są zobowiązane przez prawo do przestrzegania konstytucji ponad wszystko.\nCo się dzieje, gdy ktoś przeprowadza atak DDoS na mój serwer?\nNasz system został zaprojektowany, aby chronić nasze sieci przed dużymi atakami DDoS, tak, że ciężko je nawet odczuć. Ataki takie jak NTP, SSDP, DNS są filtrowane i blokowane przez nasz system. Zespół odpowiedzialny za łagodzenie i zapobieganie skutkom ataków pracuje całą dobę i zastosuje odpowiednie działania, by pomóc Ci zniwelować atak i jego skutki tak szybko, jak to możliwe.\nCzy moja tożsamość jest chroniona?\nZawsze zachowujemy poufność danych naszych klientów, gwarantujemy całkowitą prywatność danych, bezpieczeństwo danych oraz szeroki zakres akceptowalności treści. Inwestujemy również znaczne środki w bezpieczeństwo naszych systemów i nigdy nie ujawniamy żadnych informacji dotyczących naszych klientów osobom trzecim, w tym rządom krajowym lub zagranicznym.