Dziewczyny z rocznika '86 starające się o pierwsze dziecko :) - Starając się - ogólne - strona 878 - Forum OvuFriend\nWysłany: 22 października 2018, 09:40\nTez sie zawsze wsciekam jak gdzies jade a pogoda mi nie pasi. Moj maz patrzy na to inaczej: oj tam wazne ze urlop, ze zobaczymy cos innego.\nPoza tym tam i tak 30st nie?\nTez sie zawsze wsciekam jak gdzies jade a pogoda mi nie pasi. Moj maz patrzy na to inaczej: oj tam wazne ze urlop, ze zobaczymy cos innego. Poza tym tam i tak 30st nie?\nWysłany: 22 października 2018, 13:58\nWiadomo, nie ma co marudzić gorąco i tak będzie\n[QUOTE=xgirl]Tez sie zawsze wsciekam jak gdzies jade a pogoda mi nie pasi. Moj maz patrzy na to inaczej: oj tam wazne ze urlop, ze zobaczymy cos innego. Poza tym tam i tak 30st nie?[/QUOTE] Wiadomo, nie ma co marudzić ;) gorąco i tak będzie :P\nWysłany: 22 października 2018, 15:28\nJasne. Koncentruj sie na pozytywach:)\nA ja mam pierwsza wizyte w klinice juz w niedziele gdzie chcialabym podejscdo in vitro. Narazie nic nie powiedzialam o tym. Chce zobaczyc czy mi to z naszymi wynikami zaproponuja tak jak w klinice u nas w miescie. Zdecydowalam sie na Poznan bo jest niedaleko Berlina gdzie mieszkamy i nam taniej wyjdzie\nJasne. Koncentruj sie na pozytywach:) A ja mam pierwsza wizyte w klinice juz w niedziele gdzie chcialabym podejscdo in vitro. Narazie nic nie powiedzialam o tym. Chce zobaczyc czy mi to z naszymi wynikami zaproponuja tak jak w klinice u nas w miescie. Zdecydowalam sie na Poznan bo jest niedaleko Berlina gdzie mieszkamy i nam taniej wyjdzie :)\nU mnie juz rozkręcił sie na dobre... o dziwo w tym cyklu tylko jeden dzień plamien i to w sumie nawet nie dzień tylko pol dnia... krzyż mnie tak boli ze nospe łyknęłam... do gin niestety dopiero 5 listopada bo od jutra idzie na urlop... No nic i tak w przyszłym tygodniu próbuje umówić sie do kliniki...\nWysłany: 22 października 2018, 18:00\nMasz juz jakas konkretna na mysli?\nOj nie pamiętam już ile było zolniezykow, musiałabym poszukać w papierach, w każdym razie dużo. I zauważyliśmy zależność po suplementach, im większa ilość, tym mniejsza ruchliwość. Czyli w przeliczeniu tych ruchliwych było ciągle taka sama ilość, więc te wszystkie mace, ashwagandy, witaminy itp g...o daly\n[QUOTE=xgirl]Desi a ile mln plemnikow ma maz?[/QUOTE] Oj nie pamiętam już ile było zolniezykow, musiałabym poszukać w papierach, w każdym razie dużo. I zauważyliśmy zależność po suplementach, im większa ilość, tym mniejsza ruchliwość. Czyli w przeliczeniu tych ruchliwych było ciągle taka sama ilość, więc te wszystkie mace, ashwagandy, witaminy itp g...o daly ;)\nWysłany: 22 października 2018, 18:24\nSeli zazdroszczę urlopu pogodą się nie przejmuj, zauważyłam, ze przeważnie jest lepsza niż prognozują. Miesiąc temu nadawali nam na Majorce codziennie deszcz, a padało tylko raz. Ostatnio, jak marudzę na urlopie z powodu pogody, to mąż sprowadza mnie do pionu i mówi, że na miejsce mogę narzekać, na hotel, bo sama te rzeczy wybrałam, ale nie na pogodę, bo na to wpływu nie mamy:) a jak pada, to można trochę podrinkowac też jest fajnie\nSeli zazdroszczę urlopu :) pogodą się nie przejmuj, zauważyłam, ze przeważnie jest lepsza niż prognozują. Miesiąc temu nadawali nam na Majorce codziennie deszcz, a padało tylko raz. Ostatnio, jak marudzę na urlopie z powodu pogody, to mąż sprowadza mnie do pionu i mówi, że na miejsce mogę narzekać, na hotel, bo sama te rzeczy wybrałam, ale nie na pogodę, bo na to wpływu nie mamy:) a jak pada, to można trochę podrinkowac też jest fajnie ;)\nWysłany: 22 października 2018, 18:30\nKropeczki a nie chcesz najpierw spróbować iui? Co do ivf, nie taki diabeł straszny. Oczywiście jak się nie ma zastrzeżeń moralnych, religijnych itp. Jejku jak ja bałam się zastrzykow, hiperki, a poszło szybko, czułam się całkowicie normalnie. Pewnie gorzej będzie po transferach, jeżeli się nie uda no ale na to wpływu już nie mamy...\nKropeczki a nie chcesz najpierw spróbować iui? Co do ivf, nie taki diabeł straszny. Oczywiście jak się nie ma zastrzeżeń moralnych, religijnych itp. Jejku jak ja bałam się zastrzykow, hiperki, a poszło szybko, czułam się całkowicie normalnie. Pewnie gorzej będzie po transferach, jeżeli się nie uda :/ no ale na to wpływu już nie mamy...\nWysłany: 22 października 2018, 18:31\nKropeczka miało być, przepraszam, słownik mi zamienia\nKropeczka miało być, przepraszam, słownik mi zamienia ;)\nWysłany: 22 października 2018, 19:20\nDziewczyny nie mam czasu doczytać Waszych ostatnich dni, wpadłam poprosić tylko o Zdrowaśke w mojej intencji, jutro rano mam mieć operację. Odezwę się jak odzyskam siły.\nJaka operacje?:o Oby bylo wszystko ok!!\nWysłany: 22 października 2018, 20:40\nKochana trzymamy wszystkie kciuki za Cię i oczywiście pomodlę się choć rzadko to robię ostatnio, ale dziś na pewno. Daj znać jak będziesz po laparo co i jak. Trzymaj się!\nKropeczko w no jakbym siebie czytała! Też mi się już na maxa @ rozkręcił tak k.poludnia i wczoraj też pół dnia plamien. Ja tam wierzę w moc pokrzywy, olei omega3 i inozytolu myślę, że dzięki temu mi się tak @ poprawił. Nie widzę też czarnych skrzepów, które kiedyś miałam zawsze a to też chyba plus\nWłaśnie, o jakiej klinice myślisz?\nDesire a kiedy masz transfer? Robisz w Niemczech tak?\nCo do pogody na pewno tak będzie Mąż mi przypomniał, że 2 lata temu jak lecieliśmy i patrzyłam na pogodę, to też codziennie miało lać a popadało parę razy, ale w nocy a tak to żarówa. Co do drinków to też racja a mają tam mocne, pyyyyszne i tanie hehe\n[QUOTE=Aishha]Dziewczyny nie mam czasu doczytać Waszych ostatnich dni, wpadłam poprosić tylko o Zdrowaśke w mojej intencji, jutro rano mam mieć operację. Odezwę się jak odzyskam siły.[/QUOTE] Kochana trzymamy wszystkie kciuki za Cię i oczywiście pomodlę się :) choć rzadko to robię ostatnio, ale dziś na pewno. Daj znać jak będziesz po laparo co i jak. Trzymaj się! Kropeczko w no jakbym siebie czytała! Też mi się już na maxa @ rozkręcił tak k.poludnia i wczoraj też pół dnia plamien. Ja tam wierzę w moc pokrzywy, olei omega3 i inozytolu ;) myślę, że dzięki temu mi się tak @ poprawił. Nie widzę też czarnych skrzepów, które kiedyś miałam zawsze a to też chyba plus :) Właśnie, o jakiej klinice myślisz? Desire a kiedy masz transfer? Robisz w Niemczech tak? Co do pogody na pewno tak będzie :) Mąż mi przypomniał, że 2 lata temu jak lecieliśmy i patrzyłam na pogodę, to też codziennie miało lać a popadało parę razy, ale w nocy ;) a tak to żarówa. Co do drinków to też racja :D a mają tam mocne, pyyyyszne i tanie <3 hehe\nWysłany: 22 października 2018, 21:10\nJa myśle o artvimedzie bo to jakiś 1km ode mnie:) nawet chyba mniej...\naishhha będzie dobrze - trzymam kciuki Kochana :*\nJa myśle o artvimedzie bo to jakiś 1km ode mnie:) nawet chyba mniej... aishhha będzie dobrze - trzymam kciuki Kochana :*\nWysłany: 22 października 2018, 21:18\nAishha trzymam kciuki, na pewno wszystko będzie dobrze &&&\nSelina tak, transfer robię w Niemczech. Jeszcze nie wiem kiedy, listopad albo grudzień, teraz mam masę pracy, stresu,.ciezko mi zgrać to z wizytami w klinice. Czekam, aż się trochę uspokoi i wtedy jade po 2 kropki\nAishha trzymam kciuki, na pewno wszystko będzie dobrze &&& Selina tak, transfer robię w Niemczech. Jeszcze nie wiem kiedy, listopad albo grudzień, teraz mam masę pracy, stresu,.ciezko mi zgrać to z wizytami w klinice. Czekam, aż się trochę uspokoi i wtedy jade po 2 kropki ;)\nWysłany: 22 października 2018, 22:52\nAle fajnie masz. Ja musze zapitalac do Poznania bo w Berlinie nie mam zamiaru placic 5 tys euro.\nWysłany: 23 października 2018, 00:17\nByłam tam raz i jeśli miałabym pozostać z wyborem kliniki w Krk, to tylko tam. Decyzji jednak jeszcze nie podjęliśmy\n[QUOTE=Kropeczka1986]Ja myśle o artvimedzie bo to jakiś 1km ode mnie:) nawet chyba mniej... aishhha będzie dobrze - trzymam kciuki Kochana :*[/QUOTE] Byłam tam raz i jeśli miałabym pozostać z wyborem kliniki w Krk, to tylko tam. Decyzji jednak jeszcze nie podjęliśmy\nWysłany: 23 października 2018, 14:49\nSelina a kiedy podejmiecie? Daliscie sobie jakis konkretny czas np do konca roku?\nDzis 8 dpo, test oczywiscie negatywny. Jakzeby inaczej\nDzis 8 dpo, test oczywiscie negatywny. Jakzeby inaczej :)\nWysłany: 23 października 2018, 16:30\nNa sikanca za wcześnie\nU Was tez tak buro i ponuro...?\nNa sikanca za wcześnie :) U Was tez tak buro i ponuro...?\nWidzialam tu na ovu pozytywne z 7 dnia po wiec wiesz :D No ale masz racje.. sproboje poczekac do piatku.. hmm No u mnie ponuro i szaro.. ale ja ogolnie sie nie lamie jak jest zla pogoda. Tylko na urlopie mnie denerwuje ale tak to ok.. Co zrobisz nic nie zrobisz :P


Smakowita soczewica z kremem brokułowo-dyniowym - Oczyszczanie\nCzego to mama nie wymyśli, aby dziecko zjadło tyle warzyw, ile właśnie mama chce. Bo jeść je, ale czy mama może być zadowolona z takiej ilości? Czy aby na pewno zjadło wystarczającą ilość brokuła? Zawsze ten sam problem, a właściwie wyzwanie. „Maluszku, zjedz brokuła proszę.” „Nie, dziękuję, jus jadłem.” „A sosik z kuleczkami zjesz?” „Tak, poplosę.” 😉\nI tak powstał bardzo smaczny krem brokułowo-dyniowy do soczewicy.\nSkładniki na smakowitą soczewicę z kremem brokułowo-dyniowym dla 2 osób:\n0,5 szklanki pokrojonych w słupki dyni\n1 szczypta całych ziaren kminku\n3 łyżki wiórków kokosowych, albo kilka łyżek mleka kokosowego\n1 szklanka soczewicy czarnej + 1,5 szklanki wody\nSoczewicę czarną wypłucz i gotuj 25 minut od zagotowania na małym ogniu. Do tej potrawy będzie pasowała również soczewica zielona i brązowa.\nWarzywa pokrój jakkolwiek, a czosnek przeciśnij przez praskę.\nDo garnka z wodą włóż przyprawy, marchewkę, cebulę, pietruszkę, dynię i wiórki kokosowe. Gotuj 10 minut. Dodaj posiekanego nożem brokuła i gotuj jeszcze 5 minut. Wyłącz gaz, dodaj czosnek i wszystko zmiksuj na gładki krem.\nSoczewica z kremem brokułowo-dyniowym


Home / Blog / Powrót do biegowej przeszłości\nNie ulega niepewności, iż renomowana większość Polaków dąży do tego, żeby wakacje spędzać poza granicami kraju. Jednak w tym przypadku spełnia się doskonale zasada: cudze chwalicie – swego nie znacie. Może ze względu na drobny stopień uwrażliwienia społecznego, a może na skutek luk w edukacji nie jesteśmy w stanie uznać piękna własnej ojczyzny. To niezwykle smutne, ponieważ Polska ma do zaproponowania naprawdę dużo. Kraj, który ma dostęp zarówno do morza, jak oraz do wysokich gór nie musi się martwić o brak podróżników. Doceniają jest jednak przede wszystkim turyści zagraniczni, dla których przygotowano Trzeba dojść do siebie zanim biegać się zacznie. W następstwie tego także powinny powstawać kampanie społeczne popularyzujące wypoczynek w kraju ojczystym. W Polsce żyje jakkolwiek bez liku niespotykanych nigdzie indziej gatunków zwierząt i roślin, mamy sieć olśniewających parków narodowych, stare miasta pełne zabytków i niespotykane atrakcje. Jedyną wadą mogą być trudności w komunikacji, gdyż zarówno stan dróg jak i jakość usług świadczonych przez PKP pozostawia wiele do życzenia. Nie oznacza to jednakże, iż nie mamy się czym pochwalić na skalę europejską oraz światową.


Andy Warhol - Konteksty - Międzynarodowe Centrum Kultury w Krakowie | Portal Rynek i Sztuka\nAndiego Warhola nie trzeba chyba przedstawiać nikomu. Ten niezwykle uzdolniony, wszechstronny artysta i najbardziej znany przedstawiciel pop-artu, zapadł w pamięć i serca, miłośnikom sztuki na całym świecie. Niestety, w Polsce jego dzieła możemy oglądać nieczęsto. Ostatnią tego typu przyjemność zafundował publiczności w 2001 wrocławski Ratusz, trzy lata temu natomiast, o wystawę sitodruków artysty pokusiła się Galeria Miejska w Bydgoszczy. Pod koniec tego roku jednak, mamy wspaniałą wiadomość dla wszystkich zagorzałych fanów pop-artowego wizjonera. Ponad sześćdziesiąt prac Warhola z kolekcji Zoya Museum w Modrze na Słowacji, można już podziwiać w Międzynarodowym Centrum Kultury w Krakowie.\nWystawa pt. „Andy Warhol. Konteksty” prezentuje się naprawdę imponująco. W krakowskim centrum wystawienniczym zawisło aż 60 serigrafii oraz trzy rysunki, pochodzące z różnych okresów twórczych artysty. Najstarszy z nich pochodzi z roku 1969, zaś najnowszy z 1987 – Warhol stworzył go więc na niedługo przed śmiercią.\nW pierwszej kolejności pysznią się oczywiście najbardziej znane prace – portret pięknej Marilyn Monroe oraz słynne puszki zupy Campbell. Idąc dalej napotkamy m.in. prace pt. „Detale malowideł renesansu”, „Dziesięć portretów Żydów XX wieku” czy „Kowboje i Indianie”.\nWystawa to jednak nie tylko obrazy. Publiczność może podziwiać również archiwalne fotografie i pokazy filmowe. Udostępniony został też słowacki znaczek pocztowy, który zdobi warholowska reprodukcja, a także dwie książki, które artysta napisał wraz ze swoją matką. Ekspozycji towarzyszyć będą wykłady i spotkania dyskusyjne. Na najmłodszych widzów czeka specjalnie przygotowana ścieżka zwiedzania, dzięki której w przystępny i ciekawy sposób poznają życie oraz twórczość Andiego Warhola.\nJak zapewniają kuratorki wystawy, oprawa całego przedsięwzięcia jest niezwykle przemyślana. Prezentowane prace zostały starannie dobrane na zasadzie kontrastów, aby wydobyć z nich to, co najistotniejsze i wprowadzić w ekspozycję pewnego rodzaju narrację. I tak, sacrum stale polemizuje z profanum, to co intymne, z tym co publiczne, a abstrakcja zderza się z figuracją.\nKrakowska wystawa to wspaniała opowieść, o twórcy, który swoimi wyobraźnią i talentem, zmienił bieg historii sztuki współczesnej. Jeśli zapragniecie poznać ją bliżej, Międzynarodowe Centrum Kultury w Krakowie, serdecznie zaprasza jeszcze przez niemal dwa miesiące, bo do 10 lutego 2013 roku.\nWystawa „Andy Warhol. Konteksty”\nŹródło: MCK Kraków\nMagiczna aura Marilyn Monroe


Wiosna to piękna pora roku. Wszystko budzi się do życia. Śpiewają ptaki, rosną kwiatki, cudownie świeci słońce. Klasa IIb właśnie z myślą o wiośnie postanowiła upiększyć teren przed szkołą i zasadziła kwiaty. Praca była ciężka i czasochłonna, ale efekty pracy są zadziwiające. Jest kolorowo i o to c ...\nw naszej szkole odbyła się trzecia edycja Międzyszkolnego Konkursu Bezpieczeństwo Ruchu Drogowego. Uczniowie klas IV sześciu elbląskich szkół podstawowych stanęli w szranki odpowiadając na pytania dotyczące BRD, biorąc udział w rowerowym torze przeszkód oraz prezentując swoją wiedzę i umiejętności ...\nUczniowie naszej szkoły, w podziękowaniu za udział w akcji „Żonkilowe Pola Nadziei” organizowanej przez elbląskie hospicjum, zostali uhonorowani świadectwem żonkilowym podarowanym przez organizatorów.\n2 maja obchodzimy Dzień Flagi Państwowej Rzeczypospolitej Polskiej. Jego główną rolą jest popularyzowanie wiedzy o polskiej tożsamości i symbolach narodowych, które na przestrzeni wieków podlegały zmianie. Nawiązując do tego dnia klasa 2b zaprezentowała apel, na którym przypomniała symbole narodowe ...\nW kwietniu minęła 10 rocznica śmierci Jana Pawła II. Był osobą pełną wiary, ufności, dobroci i miłości. Każdy powinien odnaleźć coś dla siebie w dziedzictwie, które nam pozostawił. W naszej szkole odbył się apel, w którym przypomnieliśmy sobie drogę Jana Pawła II do świętości oraz fragmenty Jego w ...\nPopularyzacja Szkolne Kasy Oszczędności Konkurs Blog Akcje SKO Sko działalność społeczna Konkurs Szkoła Sko


skolios.pl • Zobacz wątek - Ocena skoliozy\n10 lip 2016, o 20:39\nDołączył(a): 10 lip 2016, o 20:36\nCześć, czy jest ktoś z Was w stanie ocenić mi kąty skoliozy?\nDodam, że poprzednie rtg (robione kilka lat temu) prawie się nie różni, a tam miałam określoną skoliozę jako 55st. - oglądając zdjęcia w internecie zauważam jednak kolosalną różnicę między 50st. w internecie, a moimi 55st.\n10 lip 2016, o 22:46\nRe: Ocena skoliozy\nJak dla mnie masz więcej niż 55 stopni. U mnie przy 60 stopniach wygląda to lepiej. Nie zdziwiłabym sie gdybyś miała z 80-90 stopni. Ale najlepiej to wyliczyć. Wydaje mi sie, że powinnaś pójść do ortopedy\n11 lip 2016, o 01:11\nDołączył(a): 8 lip 2016, o 14:44\nZdecydowanie idź do dobrego ortopedy.\n11 lip 2016, o 06:53\nMoim zdaniem 55 st to może w odc piersiowym, ale lędźwiowy wygląda znacznie dużo, dużo gorzej. Na moje oko około 90. Kręgosłup może wyglądac tak samo jak kilka lat wcześniej, może wcześniej dokonano złego pomiaru skoliozy\n11 lip 2016, o 08:17\nW obu łukach ponad 90 stopni, piersiowy i lędźwiowy\n1 mar 2018, o 11:24\nNie sadze aby bylo wiecej niz 60\n12 kwi 2018, o 11:38\nChętnie bym pomogła, jednak do oceny potrzeba większą część kręgosłupa przedstawić, tak by przynajmniej jeden łuk można było ocenić. W tym wypadku się nie da. Jeśli jest zdjęcie, które cały kręgosłup obejmuję proszę o zamieszczenie.\nPozdrawiam Dominika fizjo\n2 lut 2019, o 13:10\nDołączył(a): 2 lut 2019, o 13:06\ndobry ortopeda to podstawa\n21 maja 2019, o 13:27\nDołączył(a): 21 maja 2019, o 13:14\nmoże ktoś polecić dobrego ortodontę we Wrześni ?\nOcena kręgosłupa RTG


Buty na randkę - jakie modele dodadzą ci seksapilu? - PieknaNet.pl\nRandka z ukochanym to dla wielu kobiet okazja do tego, żeby zaskoczyć partnera zmysłową stylizacją. W stworzeniu takiego efektu może pomóc odpowiednie obuwie, na które wbrew pozorom zwraca uwagę całkiem spora grupa mężczyzn. Twój mężczyzna uwielbia, gdy masz na nogach seksowne buty? Sprawdź, jakie modele mogą okazać się strzałem w dziesiątkę podczas nastrojowego spotkania we dwoje.\nNiekiedy najprostsze rozwiązania mogą okazać się najlepsze. Ta zasada z całą pewnością dotyczy klasycznych szpilek, od których wielu panów nie może oderwać wzroku za każdym razem, gdy widzi je na nogach ukochanej kobiety. Z tego powodu warto sięgnąć po takie obuwie w przypadku randki pozwalającej na elegancką stylizację, nawet jeśli spotkanie odbywa się w domowym zaciszu. Największe wrażenie mogą zrobić czerwone szpilki, choć równie zmysłowy efekt może zapewnić czerń. Jeśli na dodatek w takich butach wykona się zmysłowy taniec, to w sypialni może zrobić się naprawdę gorąco.\nSwobodne poruszanie się na kilkunastocentymetrowych obcasach to niemałe wyzwanie. W takiej sytuacji prawdziwym wybawieniem mogą okazać się buty z platformą. Takie obuwie sprawia, że stopa znajduje się w nieco bardziej naturalnym ułożeniu. To z kolei przekłada się na wyższy komfort i lepszą stabilność, pozwalając na zgrabniejszy chód. Wartym uwagi rozwiązaniem są niesamowicie eleganckie modele z ukrytą platformą. Co ciekawe, wielu panom podoba się widoczna platforma, którą jest według nich bardzo seksowna.\nJeśli randka odbywa się poza sypialnią, a za oknem panują dość niskie temperatury, to warto zdecydować się na botki na obcasie. W ofercie sklepu online Brilu można znaleźć bardzo kobiece modele na szpilce, która z pewnością doda stylizacji odrobiny seksapilu. Równie zmysłowy efekt można osiągnąć dzięki niektórym butom na klasycznym obcasie i słupku. Najlepiej postawić na botki z lekko zaokrąglonymi noskami bądź w szpic. Podczas randki można wybrać klasyczną czerń, ale można sięgnąć też np. po zmysłową czerwień czy też intrygujące bordo.\nW chłodniejsze dni z szafy można śmiało wyciągnąć też kozaki. W przypadku romantycznego spotkania z ukochanym zamiast śniegowców czy też traperków lepiej postawić na nieco bardziej kobiece modele. Strzałem w dziesiątkę może okazać się zwłaszcza stylizacja z sukienką mini i wysokimi kozakami za kolano. Taka propozycja jest polecana zwłaszcza paniom, które mogą pochwalić się długimi, zgrabnymi nogami.\nPodczas upałów nie warto męczyć się w zabudowanych szpilkach bądź czółenkach. Spotkanie w eleganckiej restauracji to świetna okazja do włożenia sandałków na obcasie. Delikatne paseczki oplatające zadbaną stopę z pomalowanymi paznokciami w połączeniu ze szpilką mogą dać naprawdę zmysłowy efekt. Także w tym przypadku warto zwrócić uwagę na modele na praktycznej platformie, która może nie tylko zapewnić wygodę, ale też dodać seksapilu.


Zaproszenie na spotkanie: Poznań się nie poddał - nowahistoria.interia.pl\nPiątek, 4 grudnia 2015 (18:00)\nZaproszenie na spotkanie: Poznań się nie poddał\n„Poznaniacy przeciwko swastyce” to zbiór wstrząsających reportaży o cichych bohaterach Wielkopolski. Ich autor – Piotr Bojarski – spotka się z czytelnikami 9 grudnia w Empiku przy Placu Wolności.\nPiotr Bojarski "Poznań przeciwko swastyce" Wydawnictwo Agora, 2015\nPoznań pozostaje na peryferiach heroicznej opowieści o walce o Polskę. Niesłusznie. Wcielone do III Rzeszy i bezlitośnie germanizowane miasto nie poddało się. Miało bohaterów, którzy walczyli z okupantem na śmierć i życie.\nHistorycy szacują, że przez szeregi konspiracji w Poznaniu i Wielkopolsce przeszło 23-25 tysięcy żołnierzy. Co trzeci z nich został aresztowany przez Gestapo. Wielu z nich - co dokumentuje również zbiór reportaży - zapłaciło cenę najwyższą.\nKsiążka prezentuje wstrząsające historie tych, którzy ginęli na szubienicach, gilotynie, w masowych egzekucjach. W Forcie VII, w Domu Żołnierza, w niemieckich więzieniach, obozach koncentracyjnych i w do dziś nieznanych miejscach straceń.\nBojarski podczas spotkania opowie o bohaterskich czynach poznaniaków i przybliży historię miasta.\nPiotr Bojarski - dziennikarz i historyk. Reportaże ze zbioru "Poznaniacy przeciwko swastyce" na przestrzeni ostatnich lat ukazały się na łamach "Gazety Wyborczej" i dodatku "Ale Historia".\nMiejsce i termin spotkania:\n9 grudnia, godz. 18.00\nEmpik Plac Wolności, Poznań\nul. Ratajczaka 44\n72 lata temu zginął Witold Pilecki\nWrzesień 1939 roku w...\n100 lat temu w Kijowie polsko-ukraińska...\n75 lat temu zakończyła się druga wojna...\n229 lat temu uchwalono Konstytucję 3 maja


Azithromycin Genoptim (azytromycyna) - tabletki powlekane 💊 - opinie, dawkowanie, zastosowanie, opis, cena\nCo to jest Azithromycin Genoptim?\nPreparat jest wskazany w leczeniu następujących zakażeń, wywołanych przez drobnoustroje wrażliwe na azytromycynę:·\tzakażenia dolnych dróg oddechowych: zapalenie oskrzeli, pozaszpitalne zapalenie płuc o przebiegu lekkim do umiarkowanie ciężkiego·\tzakażenia górnych dróg oddechowych: zapalenie migdałków, gardła, zatok·\tostre zapalenie ucha środkowego·\tzakażenia skóry i tkanek miękkich o nasileniu lekkim lub umiarkowanym, np.: zapalenie mieszków włosowych, zapalenie tkanki łącznej, róża·\tniepowikłane zapalenie cewki moczowej i szyjki macicy wywołane przez chlamydie.\nNiektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych.Stosowanie antybiotyków makrolidowych (w tym preparatu) rzadko może być związane z wystąpieniem ciężkich reakcji nadwrażliwości, w tym reakcji mogących zagrażać życiu takich jak obrzęk naczynioruchowy czy reakcje anafilaktyczne. Niektóre z tych reakcji mogą mieć charakter nawracający i wymagać dłuższej obserwacji i leczenia.Nie należy stosować preparatu u chorych z ciężką chorobą wątroby. Osoby z zaburzeniami czynności wątroby powinny skonsultować się z lekarzem. Jeżeli w okresie leczenia wystąpią zaburzenia czynności wątroby należy skonsultować się z lekarzem, który może zalecić przerwanie stosowania preparatu w przypadku ciężkich zaburzeń. Jeżeli lekarz uzna stosowanie preparatu za konieczne, może zalecić monitorowanie czynności wątroby.W przypadku zaburzeń czynności nerek w stopniu lekkim do umiarkowanego nie ma konieczności zmiany dawkowania. Nie ma danych dotyczących stosowania preparatu u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek i w takich przypadkach zaleca się zachowanie ostrożności, ze względu na ryzyko zwiększonej ekspozycji na lek.Nie należy stosować preparatu równolegle z pochodnymi sporyszu (np. ergotamina), ze względu na ryzyko zatrucia.Należy zachować ostrożność, ponieważ leczenie antybiotykami makrolidowymi może powodować wydłużenie odstępu QT w zapisie EKG oraz ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca, w tym zaburzeń typu torsade de pointes. Nie można wykluczyć takiego działania azytromycyny, zwłaszcza u chorych z czynnikami ryzyka. Nie należy stosować preparatu, jeżeli występują czynniki ryzyka, takie jak np.: wydłużony odstęp QT w zapisie EKG, zmniejszenie częstotliwości rytmu serca (bradykardia), ciężka niewydolność serca, zaburzenia rytmu serca, zmniejszenie stężenia potasu lub magnezu lub inne zaburzenia elektrolitowe oraz jeżeli chory stosuje leki, które wydłużają odstęp QT, w tym leki przeciwarytmiczne (klasa IA i III), cyzapryd, terfenadynę.Preparat nie jest odpowiedni w leczeniu ciężkich zakażeń, kiedy konieczne jest szybkie uzyskanie dużych stężeń antybiotyku we krwi.W leczeniu zakażeń pneumokokowych należy wziąć pod uwagę lokalną częstość występowania oporności wśród szczepów pneumokoków (możliwy wysoki odsetek szczepów opornych na azytromycynę).Jeżeli lokalnie stwierdza się dużą częstość występowania oporności na azytromycynę należy wziąć pod uwagę prawdopodobieństwo nabywania oporności na antybiotyki makrolidowe przez szczepy bakteryjne.W przypadku leczenia zakażeń tkanek miękkich i skóry, przed rozpoczęciem leczenia wskazane jest wykonanie badania potwierdzającego wrażliwość drobnoustroju na azytromycynę. Lekarz zwykle zaleci wykonanie odpowiednich badań.Azytromycyna nie jest lekiem pierwszego wyboru w leczeniu zapalenia gardła i migdałków wywołanego przez niektóre paciorkowce (Streptococcus pyogenes) ani w zapobieganiu ostrej gorączce reumatycznej (lekiem z wyboru jest zwykle penicylina).Często azytromycyna nie jest lekiem pierwszego wyboru w leczeniu zapalenia ucha środkowego ani w leczeniu zapalenia zatok.Preparat nie jest wskazany w leczeniu zakażonych ran pooparzeniowych.W przypadku chorób przenoszonych drogą płciową lekarz zwykle zaleci wykonanie odpowiednich badań laboratoryjnych w celu potwierdzenia lub wykluczenia równoległego zakażenia kiłą.Stosowanie antybiotyków może powodować nadmierny rozwój opornych na leczenie bakterii i grzybów. W okresie leczenia zaleca się obserwację, czy nie występują objawy nowych zakażeń. Jeżeli w okresie stosowania preparatu pojawią się nowe zakażenia bakteryjne lub grzybicze (np. zakażenia drożdżakami) należy bezzwłocznie skonsultować się z lekarzem.Jeżeli w trakcie leczenia lub po jego zakończeniu wystąpi biegunka, nie należy leczyć jej samodzielnie, lecz skonsultować się z lekarzem. Istnieje bowiem ryzyko wystąpienia rzekomobłoniastego zapalenia jelit, niekiedy o ciężkim, zagrażającym życiu przebiegu. Jego objawy kliniczne (takie jak np. wodniste stolce z krwią i śluzem, tępe, rozlane lub kolkowe bóle brzucha, gorączka, okresowe parcie na stolec) spowodowane są przez pałeczkę Clostridium difficile, która może namnażać się w warunkach zaburzenia prawidłowej flory bakteryjnej w jelitach. Stosowanie leków hamujących perystaltykę jelit jest w takim przypadku przeciwwskazane. W razie konieczności lekarz zastosuje odpowiednie leczenie farmakologiczne.Stosując preparat u chorych z zaburzeniami neurologicznymi lub psychicznymi należy zachować ostrożność.Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności długotrwałego stosowania azytromycyny. W przypadku występowania zakażeń nawracających należy skonsultować się z lekarzem, gdyż konieczna może być zmiana sposobu leczenia i zastosowanie innego antybiotyku, zgodnie z zaleceniami lekarza.Informacje dodatkowe o pozostałych składnikach preparatu:·\tpreparat w postaci tabletek zawiera laktozę; osoby z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy–galaktozy, nie powinny stosować tego preparatu·\tpreparat w postaci proszku do sporządzania zawiesiny doustnej zawiera sacharozę; osoby z dziedzicznymi zaburzeniami związanymi z nietolerancją fruktozy, zespołem złego wchłaniania glukozy–galaktozy lub niedoborem sacharazy–izomaltazy nie powinny stosować preparatu.Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów?Nie ma danych dotyczących wpływu preparatu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń/maszyn. Preparat może powodować działania niepożądane takie jak np. zawroty głowy i drgawki, które mogą upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów oraz obsługiwania urządzeń/maszyn.\nPreparat ma postać tabletek powlekanych. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu skonsultuj się z lekarzem. Lekarz dobierze dawkowanie indywidualnie w zależności od wskazania, nasilenia zakażenia, wrażliwości drobnoustrojów i stanu chorego. W pewnych szczególnych grupach pacjentów konieczna jest dodatkowa modyfikacja dawkowania.Dorośli i dzieci o masie ciała większej niż 45 kg:zwykle stosuje się 500 mg 1 raz na dobę przez 3 dni lub w pierwszej dobie pojedyncza dawka 500 mg, a następnie 250 mg 1 raz na dobę przez 4 dni; w leczeniu chorób przenoszonych drogą płciową (niepowikłane zakażenie cewki moczowej i szyjki macicy wywołane przez chlamydie): jednorazowo 1 g.Preparat przeznaczony jest do stosowania wyłącznie u dorosłych i młodzieży po 16. roku życia.U osób w podeszłym wieku nie ma konieczności dostosowania dawkowania.W przypadku zaburzeń czynności nerek w stopniu lekkim do umiarkowanego nie ma konieczności zmiany dawkowania. Nie ma danych dotyczących stosowania preparatu u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek i w takich przypadkach zaleca się zachowanie ostrożności.W przypadku zaburzeń czynności wątroby w stopniu lekkim do umiarkowanego nie ma konieczności zmiany dawkowania. Nie należy stosować preparatu u chorych z ciężką niewydolnością wątroby.Sposób podawania:Preparat przeznaczony jest do stosowania doustnego. Tabletki można przyjmować niezależnie od posiłku, połykać w całości. Przyjmować 1 raz na dobę.\nW okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem!Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub w okresie karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek.Stosowanie preparatu w okresie ciąży jest dopuszczone jedynie w sytuacji, gdy lekarz uzna to za absolutnie konieczne, wyłącznie w sytuacjach zagrożenia życia.Azytromycyna przenika do mleka matki. Należy zaprzestać karmienia piersią w okresie stosowania preparatu i dodatkowo przez 2 doby po zakończeniu jego stosowania. Następnie należy skonsultować się z lekarzem i ustalić, czy karmienie piersią może być kontynuowane.\nPoinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty. W szczególności poinformuj lekarza jeżeli stosujesz:·\tleki mogące powodować wydłużenie odstępu QT w zapisie EKG (w tym leki przeciwarytmiczne klasa IA np. dizopiramid i klasy III np. amiodaron)·\tterfenadynę·\tcyzapryd·\tpreparaty zobojętniające sok żołądkowy·\tpochodne ergotaminy (pochodne sporyszu)·\tdigoksynę·\tcyklosporynę·\tnelfinawir·\tleki przeciwzakrzepowe (pochodne kumaryny np.warfaryna)·\tteofilinę·\tdydanozynę lub ryfabutynę·\tzydowudynę·\tastemizol, triazolam, midazolam oraz alfentanyl.Nie należy równolegle z azytromycyną stosować leków, które wydłużają odstęp QT w zapisie EKG, w tym leków przeciwarytmicznych klasy IA (np. dizopiramid) i klasy III (np. amiodaron), terfenadyny i cyzaprydu. Może wystąpić: wydłużenie odstępu QT, komorowe zaburzenia rytmu serca i niebezpieczne zaburzenia typu torsades de pointes. Preparaty zobojętniające sok żołądkowy mogą wpływać na wchłanianie azytromycyny i dlatego powinna ona być przyjmowana co najmniej 1. godzinę przed lub 2. godziny po przyjęciu leku zobojętniającego sok żołądkowy. Nie należy stosować preparatu równolegle z pochodnymi sporyszu (preparaty zawierające ergotaminę lub jej pochodne), ze względu na ryzyko zatrucia, objawiającego się skurczem naczyń obwodowych i niedokrwieniem. Preparat może powodować zwiększenie stężenia we krwi stosowanej równolegle digoksyny; u chorych stosujących równolegle digoksynę lekarz zwykle zaleci monitorowanie jej stężenia we krwi. Azytromycyna może nasilać toksyczność cyklosporyny. Jeżeli konieczne jest jej równoległe stosowanie lekarz prawdopodobnie zaleci monitorowanie stężenia cyklosporyny we krwi i odpowiednio zmodyfikuje stosowaną dawkę. Należy zachować ostrożność podczas równoległego stosowania leków metabolizowanych z udziałem izoenzymu 3A4 cytochromu P450 (np. chinidyna, astemizol, pimozyd, cyzapryd), ponieważ nie można wykluczyć, że azytromycyna wpływa na hamowanie aktywności tego enzymu. Nelfinawir może wpływać na zwiększenie ekspozycji na azytromycynę (ryzyko nasilenia jej działań niepożądanych). Azytromycyna nasila działanie leków przeciwzakrzepowych pochodnych kumaryny (np. warfaryna); w okresie stosowania antybiotyku lekarz prawdopodobnie zaleci regularną kontrolę parametrów krzepnięcia krwi. W razie potrzeby lekarz dostosuje dawkowanie tych leków. Należy zachować ostrożność podczas równoległego stosowania teofiliny, ponieważ inne antybiotyki makrolidowe oddziaływały z teofiliną, czemu towarzyszyły objawy zwiększenia jej stężenia; wskazana może być kontrola stężenia teofiliny we krwi. Równoległemu stosowaniu azytromycyny i ryfabutyny może towarzyszyć zmniejszenie liczby granulocytów obojętnochłonnych, czyli neutrofilów (neutropenia), choć nie potwierdzono związku przyczynowego ze stosowaniem azytromycyny. Azytromycyna może powodować zwiększenie stężenia metabolitu zydowudyny w niektórych komórkach krwi obwodowej. Należy zachować ostrożność jeżeli równolegle stosowane są leki takie jak: astemizol, triazolam, midazolam oraz alfentanyl, ponieważ erytromycyna, inny antybiotyk makrolidowy, powodowała nasilenie ich działania.\nJak każdy lek, również Azithromycin Genoptim może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych.Możliwe jest wystąpienie następujących działań niepożądanych: nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha, wzdęcia, zaburzenia trawienia, jadłowstręt, zaparcia, przebarwienie języka, rzekomobłoniaste zapalenie jelit (objawiające się biegunką), zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych lub zwiększenie stężenia bilirubiny, rzadko zaburzenia czynności wątroby (zapalenie wątroby, żółtaczka cholestatyczna, martwica wątroby i niewydolność wątroby, rzadko prowadzące do śmierci), zapalenie trzustki (rzadko), bóle i zawroty głowy, zaburzenia równowagi, senność, bezsenność, drgawki, zaburzenia smaku, węchu, słuchu (uszkodzenie słuchu, głuchota, szumy uszne), zaburzenia widzenia, utrata przytomności, nadmierna ruchliwość, nerwowość, zmęczenie i osłabienie (astenia), uczucie mrowienia i drętwienia (parestezje), zachowania agresywne, niepokój, lęk, depersonalizacja, delirium (u osób w podeszłym wieku), ból w klatce piersiowej, kołatanie serca, zaburzenia rytmu serca, ryzyko wydłużenia odstępu QT w zapisie EKG i zaburzeń rytmu typu torsade de pointes, niedociśnienie tętnicze, rzadko śródmiąższowe zapalenie nerek, ostra niewydolność nerek, bóle stawów, małopłytkowość, neutropenia (zmniejszenie liczby granulocytów obojętnochłonnych czyli neutrofilów), niedokrwistość hemolityczna, nadkażenia opornymi bakteriami i drożdżakami (stany zapalne błon śluzowych i skóry, zapalenie pochwy). Możliwe reakcje nadwrażliwości (w tym ciężkie reakcje anafilaktyczne), takie jak: wysypka, świąd, pokrzywka, nadwrażliwość skóry na światło, obrzęk naczynioruchowy (możliwy obrzęk ust, języka, gardła, krtani utrudniający oddychanie), niedociśnienie tętnicze, duszność, zwiększenie częstotliwości rytmu serca (tachykardia), wstrząs anafilaktyczny a także, ciężkie reakcje skórne takie jak rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa i Johnsona, martwica toksyczna rozpływna. Jeżeli wystąpią pierwsze objawy którejkolwiek z powyższych reakcji nadwrażliwości należy bezzwłocznie skonsultować się z lekarzem.


Samotność starszych ludzi (Strona 3) - Przyszłość - urodaizdrowie.pl FORUM\nSamotność starszych ludzi (Strona 3 z 3)\n51 Odpowiedź przez ritakaa 2016-12-13 21:44:31\nOsoby młode, w średnim wieku i te starsze często cierpią na samotność . Jednak można z tym coś zrobić zamiast siedzieć i użalać się nad sobą. Każdy potrzebuje miłości i czułości bo bez tego ciężko jest być szczęśliwym. Gdy nie potraficie znaleźć miłości w realnym świecie to warto zaglądać do takich [url]https://www.mydwoje.pl/Aktualnosci/Konkursy/Sylwester-party-dla-singli[/url] serwisów bo one często pomagają samotnym ludziom.\n52 Odpowiedź przez niechcemisie 2016-12-27 14:02:05\nNajgorzej kiedy fizyczne ograniczenia nie pozwalają wyjść z domu i człowiek pogrąża się w tej samotności\nCiężko jest dotrzeć do takich ludzi nawet wolontariuszom, bo przecież nie każdy wpuści do mieszkania obcego człowieka.\nNie chciałabym spędzić starości sama, ze wzrokiem nie nadającym się do czytania książek, bez możliwości wyjścia z domu i poprzebywania między ludźmi. Ja bardzo lubię samotność, ale dlatego, że czymś ją wypełniam. I bardzo lubię wmieszać się między ludzi na chodnikach i w sklepach, lubię kiedy mnie otaczają, nawet jeśli ich nie znam.\nJak przykre musi być życie, kiedy ogranicza się do czterech ścian, z których nie można uciec nawet w świat literacki, bo oczy nie te\n53 Odpowiedź przez moniaczka 2017-01-14 12:23:22\nciężki temat niestety i bardzo trudny - jedni po utracie męża/żony odchodzą od zmysłów z tęsknoty, inni zamykają się w sobie i nie dopuszczają do siebie nikogo, a inni godzą się z tą sytuacją i przelewają swoją miłość na innych...ważne żeby taką osobę traktować indywidualnie i nie narzucać jej swojej woli, tego jak ma się zachowywać po stracie - każdy musi przeżyć żałobę na swój sposób.. poczytaj sobie o tym tutaj [url]http://samotnosc.org.pl/samotnosc-ludzi-starszych/[/url] to bardzo dobry artykuł własnie na temat samotności osób starszych. W mojej rodzinie np babcia zaakceptowała smierć dziadka, taka kolej rzeczy mówiła, ale na pewno w głębi duszy bardzo za nim tęskni, chociaż często się z nim kłóciła.\n54 Odpowiedź przez niechcemisie 2017-02-11 20:43:39\nJak dobrze, kiedy starsze osoby mają kontakt z wnukami, kiedy mogą czuć się potrzebne i kochane, kiedy coś/ktoś wypełnia ich dni.\n55 Odpowiedź przez Yuthtor 2017-07-20 13:08:31\nMyślę, że zadbanie o dobór odpowiedniego sprzętu medycznego to podstawa. Na rynku istnieje dużo przyrządów, które z pewnością zwiększyłyby komfort życia osoby starszej. W sieci jest naprawdę szeroki asortyment produktów ułatwiających codzienne funkcjonowanie.\n56 Odpowiedź przez niechcemisie 2017-08-24 12:04:55\nJestem w trakcie rekonwalescencji po operacji stawu kolanowego. Ta cała niedołężność i brak sprawności są szalenie uciążliwe. I tak pomyślałam sobie o ludziach starszych, którzy przecież zdecydowanie częściej cierpią na różne problemy związane ze stawami, ograniczające ich możliwości ruchowe, powodujące ból, utrudniające codzienne funkcjonowanie. Widzę teraz jak wielkim udogodnieniem są takie rozwiązania, o jakich post wyżej pisze Yuthtor. Począwszy od sprzętu rehabilitacyjnego oraz różnych akcesoriów dla osób niepełnosprawnych, aż po dozowniki leków, uchwyty w łazienkach, przedmioty ułatwiające higienę osobistą i inne.\nNaprawdę warto się rozejrzeć w takich sklepach, sprawdzić ich asortyment, bo można dostać tam wiele produktów, które są niesamowicie pomocne osobom starszym lub niepełnosprawnym.


Ebook Sekrety guwernantki, Diane Gaston - Virtualo.pl\nStatek, którym Rebecca płynęła do Anglii, zatonął. Na szczęście jej udało się przeżyć. Przeszła przez piekło, ale zarazem dostrzegła szansę, by wreszcie wziąć los w swoje ręce. Nie zostanie żoną starego arystokraty, którego nigdy nie widziała na oczy. Przyrodni brat, który zmusił ją do przyjęcia tych oświadczyn, nigdy jej nie odnajdzie. Zdesperowana Rebecca przejmuje tożsamość poznanej podczas rejsu guwernantki, pewna, że Claire zginęła. Podejmuje pracę u lorda Brookmore’a, który szuka opiekunki dla osieroconych kuzynek. Odpowiedzialny i pełen uroku arystokrata coraz bardziej jej się podoba. Powinna mu jak najszybciej wyznać prawdę, ale czy on zechce oddać serce oszustce?\nMojej drogiej przyjaciółce Kristine Hughes Patrone,\nz którą przeżywałam rozkosze wielu podróży\n_Czerwiec, 1816 r._\nLady Rebecca szła powoli za marynarzem niosącym na ramieniu jej walizę, i za naburmuszoną pokojówką. Nolan miała jej towarzyszyć podczas tej niemiłej podróży do Anglii, gdzie czekał ją ślub z mężczyzną, o którym myślała z najwyższą niechęcią.\nMarynarz prowadził je z gromadką innych pasażerów: kobietą z dziećmi, jakimś dżentelmenem i kupcem. Przeszli przez pomost i po schodkach udali się do kabin.\nRebecca wdychała zapach słonej wody, którą przesiąknięte były drewniane części statku. Czy będzie musiała przez całą podróż oddychać tą słoną namiastką świeżego powietrza? Czy Nolan, pokojówka, którą jej przyrodni brat zatrudnił jako towarzyszkę podróży, pozwoli jej chociaż przez chwilę pobyć na pokładzie? Uwielbiała stać w części dziobowej statku, czuć na twarzy powiew morskiej bryzy.\nZwolniła kroku tylko po to, żeby zrobić pokojówce na złość. Do obowiązków Nolan należało pilnowanie, by Rebecca stosowała się do rytuału zaślubin zaaranżowanych i wymuszonych na niej przez brata, ale to przecież wcale nie znaczyło, że może kontrolować każdy jej ruch.\nObejrzała się za siebie. Nie było ucieczki ze statku, nawet kiedy stał w porcie.\n– Lady Rebecco!–rozległ się przenikliwy głos. Oczywiście była to Nolan.–Proszę się pospieszyć. Pani kajuta jest gotowa.\nNiechętnie, z wolna, Rebecca ruszyła za nią do kajuty.\nW kajucie usiadła przy małym stoliku. Przez niewielki iluminator spoglądała, jak statek opuszcza port. Wiatry były pomyślne. Bez wątpienia rano dotrą do Anglii.\nNa wzburzonej fali statek zaczął się kołysać.\n– Och–jęknęła Nolan, łapiąc się za brzuch.–Zbiera mi się na wymioty.\nTylko nie w mojej kajucie, pomyślała Rebecca.\n– Chodź.–Pomogła wstać Nolan.–Zaprowadzę cię do twojej kajuty. Tam wypoczniesz.\nNolan zajmowała małą kajutę–zaledwie prycza, na szczęście i wiadro. Rebecca pomogła jej się położyć.\n– Och–znów jęknęła Nolan i zbladła.\n– Czy mogę ci w czymś pomóc?–zapytała Rebecca.–Może byś coś zjadła, to mdłości ustaną.\n– Żadnego jedzenia. Żadnego jedzenia. Proszę mnie zostawić samą.\n– Tu masz wiadro, gdybyś potrzebowała. Później do ciebie zajrzę.\n– Nie–jęknęła Nolan.–Proszę mnie zostawić samą.\nZ przyjemnością, pomyślała Rebecca, ale wiedziała, że i tak odwiedzi pokojówkę. Sama nigdy nie doświadczała mdłości.\nWyszła na korytarz, dostosowała się do kołysania i bez trudu dotarła do trapu. Wreszcie pozbyła się Nolan, mogła iść na pokład i na swój sposób cieszyć się podróżą. Ktoś otworzył luk i jakaś młoda kobieta zeszła na dół. Miała na sobie mokrą pelerynę z kapturem.\nRebecca zatrzymała się. Na trapie było miejsce tylko dla jednej osoby.\nKobieta minęła ją ze spuszczoną głową, a Rebecca zaczęła wspinać się po trapie.\n– Czy pani wybiera się na pokład?–zapytała nieznajoma.–Odesłał mnie tu oficer pokładowy.–Kobieta zsunęła kaptur.\nRebecca była zaskoczona. Ta kobieta miała takie same jak ona jasnoorzechowe oczy, nos i usta, a także brązowe włosy. Była też podobnego wzrostu, miała podobną figurę i była w podobnym wieku.\nRebecca potrząsnęła głową.\n– Pani jest do mnie bardzo podobna!\nNie, to niemożliwe, wzrok musi ją mylić. Mrugnęła dwa razy, ale jej lustrzane odbicie nie znikło.\nKobieta roześmiała się nerwowo.\n– Ja… ja nie wiem, co powiedzieć.\n– To bardzo dziwne.–Młoda kobieta wyprostowała się.–Ale proszę mi wybaczyć. Pani pozwoli, że się przedstawię. Jestem panna Tilson. Guwernantka.\n– Lady Rebecca Pierce. Miło mi panią poznać.–Miło mi poznać mnie samą.\nLuk otworzył się i na dół zszedł jakiś mężczyzna.\nPanie odsunęły się na bok, żeby go przepuścić. Na widok mężczyzny, który przechodząc spojrzał na nie, panna Tilson odwróciła się.\n– Radzę paniom nie opuszczać kajut. Morze jest wzburzone. Proszę się nie obawiać. Marynarz przyniesie posiłek.\nCiekawe, czy ten człowiek zauważył ich podobieństwo.\nRebecca i panna Tilson nie odezwały się słowem, dopóki nieznajomy nie zniknął w jednej z kajut.\n– Chyba powinnyśmy się zastosować do jego rady.–Panna Tilson otworzyła drzwi do kajuty tak małej, jak kajuta Nolan.–Tu jest moje kabina.\n– Chciałabym z panią porozmawiać–powiedziała pośpiesznie Rebecca, zanim panna Tilson znikła za drzwiami.–Jestem zupełnie sama. Moja pokojówka cierpi na chorobę morską.\nMłoda kobieta spuściła wzrok.\n– Nigdy nie miałam takich kłopotów.\nPodobnie jak Rebecca.\n– Czy zechce pani ze mną porozmawiać?\nPanna Tilson zajrzała do swojej kajuty.\n– Zapraszam, proszę bardzo, ale tu jest ciasno.\n– To wobec tego zapraszam panią do siebie–powiedziała Rebecca.–Tam będzie nam znacznie wygodniej.\nZajęły miejsca naprzeciwko siebie przy małym stoliku. Przez iluminator widać było wzburzone morze i białe grzywy fal.\n– Dokąd pani się wybiera, panno Tilson?\n– Do pewnej rodziny w Lake District. Chodzi o dwie małe dziewczynki, których rodzice zginęli w jakimś wypadku. Opiekę nad nimi przejął ich stryj, nowy wicehrabia Brookmore.\n– Ach, co za smutna historia.–Rebecca była dorastającą dziewczynką, kiedy jej rodzice zmarli.\n– Do Londynu–odparła Rebecca.\n– Do Londynu!–Panna Tilson uśmiechnęła się.–To nadzwyczajne, byłam kiedyś w Londynie. To było takie… ekscytujące.\n– Ekscytujące, to prawda.–Tyle że Rebecca nie miała ochoty tam jechać. Londyn oznaczał dla niej więzienie. Z lordem Stonecroftem.\nOczy panny Tilson, tak bardzo podobne do jej oczu, zwęziły się.\n– Odnoszę wrażenie, że pani nie ma ochoty tam jechać.\n– Tak, to prawda. Jadę tam na mój ślub.\n– Na ślub?\n– Ach, to jest małżeństwo z rozsądku. Pomysł mojego brata.\n– A pani nie ma ochoty poślubić tego mężczyzny?\n– W żadnym razie.–Rebecca wyprostowała się. Ślub ze Stonecroftem był ostatnią rzeczą, o której miałaby chęć mówić.–Czy możemy zmienić temat rozmowy?\n– Proszę mi wybaczyć, nie chciałam być wścibska.\n– Może opowiem pani tę historię kiedy indziej. Na razie cisną mi się na usta same pytania. Dlaczego jesteśmy do siebie takie podobne? Jak to jest możliwe? Czyżbyśmy były w jakiś sposób spokrewnione?\nKobiety wymieniły się historiami swoich rodzin i koligacjami, ale nie wyglądało na to, by cokolwiek miało je łączyć. Panna Tilson pochodziła ze szlacheckiej rodziny. Jej matka zmarła przy porodzie, zaś zrozpaczony ojciec powierzał ją opiece różnych nianiek i guwernantek po to, by na koniec oddać ją do szkoły w Bristolu. Kiedy zmarł, musiała sama o siebie zadbać. Przyjechała do Irlandii, gdzie pracowała jako guwernantka, a teraz miała objąć nową posadę.\nRebecca z kolei była córką angielskiego hrabiego, który posiadał dobra w Irlandii, ale większość życia spędziła w Anglii, w szkole z internatem w Reading.\n– No cóż, nie zbliżyłyśmy się nawet do tego, by to wszystko zrozumieć. W każdym razie nie jesteśmy spokrewnione…\n– Ale jesteśmy bardzo do siebie podobne–skończyła panna Tilson.–Co za niespodziewany zbieg okoliczności.–Stanęły przed wiszącym na ścianie lustrem.–Nie jesteśmy identyczne–zauważyła panna Tilson.–Proszę spojrzeć.\nDwa górne zęby Rebecki były nieco bardziej wysunięte do przodu, a jej brwi bardziej wygięte w łuk, oczy nieco większe.\n– Nikt by tego nie zauważył, gdybyśmy nie stały obok siebie–dodała panna Tilson.\n– Różnimy się strojem. To pewne.–Rebecca odwróciła się od lustra i stanęła twarzą w twarz z panną Tilson.–Idę o zakład, że gdyby pani włożyła moją suknię, każdy wziąłby panią za mnie.\n– Nie wyobrażam sobie, żebym mogła nosić taki wspaniały strój.\n– A zatem musi pani spróbować–powiedziała Rebecca.–Zamieńmy się strojami, przynajmniej na czas podróży. To będzie świetny żart. Przekonamy się, czy ktoś to zauważy.\n– Pani stroje są zbyt eleganckie na to, żeby pani się ich pozbywała. Moje są bardzo skromne.\n– To prawda, wydaje mi się, że ludzie większą wagę przykładają do stroju, niż do innych szczegółów.\nGuwernantka dotknęła delikatnej wełnianej tkaniny, z której uszyta była podróżna suknia Rebecki.\n– Jeśli mam być szczera, to chętnie bym ją włożyła.\n– To niech pani zakłada!–Rebecca odwróciła się do niej tyłem.–Proszę mi odpiąć suknię.\nPrzebrały się, potem panna Tilson uczesała Rebeccę w prosty koczek z tyłu głowy. Rebecca z kolei zaczesała włosy panny Tilson i upięła wysoko na głowie, przyozdabiając twarz wdzięcznymi loczkami.\nRebecca uśmiechnęła się.\n– Proszę otworzyć drzwi jako ja.\n– Ależ… ja nie mogę.\n– Ależ oczywiście, że pani może!\nPanna Tilson wyprostowała się i otworzyła drzwi. Rebecca wróciła na swoje miejsce przy stole.\nMarynarz, który przestrzegł je przed wychodzeniem na pokład, wszedł do kabiny, balansując tacą.\n– Drobna przekąska, milady–zwrócił się do panny Tilson.\nPanna Tilson zadarła głowę.\nRebecca spojrzała szybko w stronę marynarza i odwróciła twarz.\nPanna Tilson wskazała na nią.\n– Panna Tilson jest moim gościem. Zechce pan przynieść posiłek i dla niej?\n– Już się robi.–Mężczyzna wszedł do kajuty i postawił tacę na stole. Chwilę później powrócił z jeszcze dwiema tacami.–A pani pokojówka?\n– Moja… moja pokojówka odpoczywa. Może pan zostawić jej posiłek u mnie. My się nią zajmiemy.\nPo jego wyjściu kobiety spojrzały na siebie szeroko otwartymi oczyma.\n– Obawiałam się, że on zauważy nasze podobieństwo–powiedziała Rebecca.–Musiał spojrzeć na mnie, kiedy zostawiał tace.\nPanna Tilson potrząsnęła głową.\n– Guwernantka nie zasługuje na to, by ją zauważyć, milady.\nNa każdej z tac były dwa kawałki chleba, porcja sera i kufel piwa. Jadły i rozmawiały, a Rebecca czuła się tak, jakby się znały od lat.\n– Myślę, że powinnyśmy mówić sobie po imieniu–zaproponowała Rebecca.\nPanna Tilson skromnie zatrzepotała rzęsami.\n– Jeśli pani sobie tego życzy… Rebecco. A ja jestem Claire.\n– Claire!–Rebecca poczuła się tak, jakby rozmawiała z siostrą.\nPanna Tilson–Claire musiała się czuć podobnie.\n– Czy mogłabyś mi powiedzieć, dlaczego nie chcesz wyjść za mąż?–Spojrzała na Rebeccę pytająco.–Teraz, kiedy już mówimy sobie po imieniu?\n– Kobieta, wychodząc za mąż, rezygnuje ze wszystkiego–powiedziała.–Z wszelkich zasobów czy majątku, jaki mogłaby mieć, wszelkiego prawa do decydowania o sobie. Jeśli miałabym wyrzec się tego, to tylko dla mężczyzny, który by mnie kochał, szanował i nie ograniczał mojej wolności.\nClaire uniosła brwi.\n– A ten mężczyzna?\n– Widziałam go tylko raz. Odniosłam wrażenie, że zależy mu wyłącznie na zapewnieniu sobie potomka, który będzie po nim dziedziczył.\nClaire w najmniejszym stopniu nie zrobiła wrażenia zmieszanej tą informacją.\n– Ale to chyba oczywiste, że chce mieć dziedzica. Zwłaszcza jeśli posiada tytuł i majątek.\n– Posiada.–Rebecca postukała paznokciem w kufel.\n– Czy ten dżentelmen jest dostatecznie zamożny, by cię utrzymać?–zapytała Claire.\n– Podobno jest zamożny. Musi być, skoro chce mnie poślubić, mimo że w posagu dostanie niewiele.\n– Powiesz mi, kim jest ten pan?\n– To lord Stonecroft.\nClaire spojrzała na nią pytająco.\n– Baron Stonecroft Gillford.\n– Ach.–Na twarzy Claire pojawił się wyraz zrozumienia.–To znaczy, że nie zadowala cię tytuł barona. Mówiłaś, że jesteś córką hrabiego.\nRebecca pociągnęła nosem.\n– Takie sprawy nie mają dla mnie najmniejszego znaczenia.\n– Czy może ma pinię okrutnika?\n– Powiem szczerze, że właściwie nie mam się do czego przyczepić, ale ja po prostu nie chcę za niego wyjść za mąż.\n– A zatem odrzuć go.\n– Mój brat przyrodni twierdzi, że jestem dla niego zbyt wielkim ciężarem, by czekał, aż sama sobie znajdę męża. Odmawiałam każdemu kandydatowi spośród tych, których mi proponował. Tym razem tak zaaranżował sprawy, że jeśli nie poślubię lorda Stonecrofta, to zostanę bez grosza.–Na samo wspomnienie brata i awantur, jakie wybuchały między nimi, jej twarz poczerwieniała.–Nie mam wątpliwości co do tego, że spełni swoje groźby.–Mimo to nie przestawała myśleć, w jaki sposób uniknąć tego małżeństwa.\n– Smutne. Można by się spodziewać po bracie, że tyle pojmie. W każdym razie rodzina powinna to rozumieć.\nRebecca spojrzała na nią z zaciekawieniem.\n– Masz jakichś braci albo siostry? W ogóle jakąś rodzinę?\n– Jestem na świecie sama jak palec.\nRebecca poczuła jeszcze silniejszą więź z tą kobietą.\n– Moi rodzice nie żyją–zwierzyła się.–A mój brat powiedział, że nie chce mnie więcej widzieć na oczy. Nigdy. Nawet gdy przyjedzie do Anglii.\nBrat zawsze jej nienawidził, tak samo jej matki. Być może dlatego, że ojciec kochał jej matkę bardziej niż syna czy córkę.\n– Wydaje mi się, że masz wiele szczęścia, mogąc wyjść za mąż, lady Rebecco… Rebecco. O ile dobrze rozumiem, masz trochę pieniędzy, tak? Przez zawarcie małżeństwa tylko zyskasz. Na przykład własny dom, dzieci. Wygodę i bezpieczeństwo. Godziwy status i przyzwoitą pozycję w społeczeństwie.\nRebecca odwróciła głowę.\nWszystko to była prawda, ale lordowi Stonecroftowi zależało tylko na tym, żeby narzeczona była młoda, niebrzydka i zdrowa, by rodziła dzieci. Nie zależało mu nawet na tym, żeby ją poznać. A jak ona wytrzyma taką uczuciową pustynię? Jak ma zgodzić się na życie z takim człowiekiem?\nClaire musiała wyczuć rozpacz Rebecki i najwyraźniej chciała ją pocieszyć.\n– Może jednak bycie panią Stonecroft nie będzie takie straszne…\nJak gdyby za obopólną zgodą zaczęły rozmawiać o innych sprawach. O książkach, teatrze, sztuce, muzyce. Od czasu do czasu Claire, udając Rebeccę, zaglądała do Nolan, która wydawała się nie kwestionować jej tożsamości.\nRozmawiały aż do nocy, kiedy niespokojne morze nabrało czarnej barwy.\n– Powinnam już wracać do siebie, żebyś mogła się położyć. Pomogę ci zdjąć moją suknię, a ty, mam nadzieję, pomożesz mi zdjąć to cudo.\nRebecca wstała, a jej sobowtór zaczął rozsznurowywać tasiemki na plecach skromnej sukni, którą miała na sobie przez większą część podróży. Co za wstyd, całkiem podobało jej się udawanie kobiety, której życie wydawało się dużo prostsze i znacznie swobodniejsze.\nOdwróciła się do Claire.\n– Zobaczymy, jak długo uda nam się utrzymać tę maskaradę. Dziś jesteś mną. Śpij w mojej koszuli nocnej w tym łóżku, a ja będę tobą.\n– Ależ ja nie mogę pozwolić na to, żebyś się męczyła na tej maleńkiej koi, która mi przypadła.\n– Dlaczego nie? To będzie dla mnie przygoda, a ty zaznasz komfortu. Kiedy rano wejdzie do ciebie Nolan, przekonamy się, czy w dalszym ciągu będzie brała ciebie za mnie.–Rebecca wyciągnęła swoją nocną koszulę z najdelikatniejszego muślinu.–Proszę.\nPanna Tilson rozkoszowała się delikatną materią.\n– No, może. Jeśli tak sobie życzysz…\n– Tak, życzę sobie–odparła Rebecca, pomagając pannie Tilson zdjąć swoją suknię.\nRankiem morze było jeszcze bardziej niespokojne, a niebo zaciągnęło się szarymi, złowrogimi chmurami. Rebecca przekonała Claire, by ta w dalszym ciągu nosiła jej stroje i ją udawała. Nolan, cały czas chora, leżała, a tych paru marynarzy, którzy je obsługiwali, nadal nie zorientowało się, że Claire udaje Rebeccę. Nawet gdy obie były razem, marynarze najwyraźniej nie zauważali ich uderzającego podobieństwa.\nNo cóż, byli w ciągłym ruchu i do tego zatroskani pogodą. Twierdzili, że nadciąga sztorm i w związku z tym panie powinny pozostawać na dole.\nRebecca i Claire coraz więcej rozmawiały o pogodzie, a coraz mniej o swoim życiu. Rzadko opuszczały kajuty i tylko po to, żeby sprawdzić, jak się czuje Nolan.\nPóźnym popołudniem rozpętał się sztorm i ich statkiem zaczęło kołysać jeszcze gwałtowniej.\n– Powinniśmy już się zbliżać do wybrzeża–powiedziała Rebecca.\n– O ile nasz statek w tych warunkach w ogóle jeszcze może płynąć.–Twarz Claire pobladła z przerażenia.\nNagle usłyszały okrzyki i tupot nóg, a potem rozległ się głośny trzask i huk, który wstrząsnął pokładem. Złapały się za ręce. Wichura i fale kołysały statkiem nieustannie, więc nie mogły przebrać się we własne stroje.\nDżentelmen, który mijał je w dniu wczorajszym, otworzył drzwi kajuty bez pukania.\n– Proszę wyjść na górę–zarządził.–Musimy opuścić statek. Proszę nie brać ze sobą żadnych rzeczy.\nRebecca zamiast go posłuchać, sięgnęła po torebkę, w której miała wszystkie swoje pieniądze. Kiedy obie kobiety dotarły do schodów, wepchnęła torebkę w ręce Claire.\n– Masz. Zaraz wrócę, muszę zajrzeć do Nolan.\nClaire powiesiła sobie torebkę na nadgarstku.\n– Panienko!–krzyknął dżentelmen.–Musimy natychmiast opuścić statek.\n– Zaraz wracam!–zawołała Rebecca przez ramię i pospieszyła do kajuty Nolan. U jej drzwi spotkała jednego z marynarzy.\n– Ona nie chce wyjść z kajuty!–krzyknął.–Szybko! Musimy wydostać się na górę.\nRebecca odepchnęła go i podeszła do pokojówki.\n– Nolan, chodź!\n– Nie, ja chora… Zostawcie mnie w spokoju.\n– Proszę za mną, panienko!–wrzasnął marynarz.–Nie mamy chwili do stracenia!\n– Nie mogę jej tak zostawić!–krzyknęła Rebecca.\nMarynarz odciągnął ją od drzwi Nolan i prawie przeniósł do trapu.\nLało jak z cebra. Złamany maszt leżał jak powalone drzewo, a dokoła kłębiły się liny i żagle.\n– Do łodzi!–ryknął marynarz i pobiegł naprzód.\nRebecca pospieszyła za nim. Kątem oka dostrzegła Claire i dżentelmena, z którym wcześniej rozmawiały. Statek nagle zaczął się zanurzać i ogromna fala omyła pokład. Rebecca na szczęście zdołała złapać linę, bo inaczej zginęłaby w odmętach. Gdy fala przeszła, Rebecca spojrzała w górę, ale panny Tilson i dżentelmena już nie było.\nTowarzyszący jej marynarz złapał ją za ramię.\n– Proszę za mną, panienko, nie ma chwili do stracenia.\nPociągnął ją za sobą na burtę, gdzie inni pasażerowie i załoga wsiadali do kołyszącej się łodzi. W tym tłumie też nie było Claire. Rebecca spojrzała na wodę, lecz i tu jej nie widziała. Nolan, Claire i ten dżentelmen–wszyscy zginęli.\nAle nie było czasu na rozczulanie się. Ktoś z załogi wziął ją na ręce i przeniósł do rozkołysanej łodzi. Tylko cudem poczuła pod nogami jej dno. Łódź była pełna ludzi.\nRebecca przycupnęła obok kobiety tulącej do siebie dwójkę dzieci. Pod nogami miały co najmniej dwa centymetry wody, która nadal lała się z nieba. W jakiś sposób udało się im odbić od tonącego statku. Poprzez ciemność i deszcz widać było zarys wybrzeża. Brzeg był niemal w zasięgu ręki.\nZa sobą nagle usłyszała krzyk kobiety. Odwróciła się błyskawicznie, by zobaczyć, że statek rozbija się o skały. W tej samej chwili łódź w coś uderzyła i przechyliła się niebezpiecznie.\nRebecca znalazła się w lodowatej wodzie.ROZDZIAŁ DRUGI\nNowy wicehrabia Brookmore, Garret Brookmore, czekając w zajeździe w Holyhead, otrzymał wiadomość o katastrofie statku, którym miała przybyć nowa guwernantka. Dowiedział się jednak, że nie wszyscy zginęli, i wobec tego czuł się zobowiązany pojechać do Moelfre i sprawdzić, czy wśród ocalałych jest panna Claire Tilson.\nPo raz pierwszy w życiu znalazł się w takiej sytuacji. Przez dziesięć lat walczył z Francuzami, a rok temu, gdy był w Brukseli ze swoim pułkiem i czekał na wydarzenie, które później zyskało nazwę bitwy pod Waterloo, przyszła wiadomość, że jego brat wraz z żoną zginęli w wypadku. Musiał pilnie wrócić do Anglii, by przejąć po bracie tytuł, ale również nowe obowiązki, które się z tym wiązały. Jego starszy brat, od urodzenia wychowywany na wicehrabiego, według ich ojca był ideałem. Garreta, jako młodszego, traktowano z lekkim lekceważeniem i przypadła mu w udziale kariera wojskowa.\nTeraz okazało się, że to on ma zarządzać majątkiem, brać udział w obradach parlamentu i zająć się wychowaniem dwóch osieroconych bratanic. Pamela i Ellen, dziewczynki w wieku zaledwie dziewięciu i siedmiu lat, były dotychczas bezpieczne pod opieką guwernantki, ale okrutny los sprawił, że i ona zmarła.\nIle może znieść dwójka takich małych dzieci? Najpierw matka i ojciec, a potem guwernantka. Zostały z nieznanym im stryjkiem, którego interesowali właściwie tylko jego żołnierze. Garret widział na wojnie tysiące śmierci, ale te w najbliższej rodzinie uznał za bardziej okrutne.\nKiedy przyszła wiadomość o śmierci guwernantki, przebywał w Londynie, gdzie starał się sprostać wymogom tamtejszej socjety. Skontaktował się z pewną londyńską agencją, by nająć nową guwernantkę. Wrócił do rodzinnej posiadłości, żeby poznać dziewczynki, ale gdy tylko zdążył pojawić się w Brookmore, przyszła wiadomość z agencji, że panny Tilson ma oczekiwać w Holyhead.\nA jeśli panna Tilson zginęła w tej katastrofie? Co miał powiedzieć tym dwóm małym dziewczynkom? Że jeszcze jedna osoba, która miała się nimi zajmować, nie żyje?\nPojechał do Moelfre dowiedzieć się, gdzie mogą przebywać rozbitkowie z pechowego statku. Skierowano go do gospody Pod Bażantem, która tętniła życiem.\n– Witamy. Czy pan szuka pokoju?–zapytał właściciel gospody.\n– Szukam kogoś z rozbitego statku–odparł Garret.\n– Co za straszna tragedia. Prawie czterdzieści osób zginęło. Uratowało się tylko jedenaście.\n– Szukam panny Tilson. Panny Claire Tilson.\n– Ach, chodzi o pannę Tilson? Tak, jest tu taka.\nGarret poczuł wielką ulgę.\n– Oczywiście. Ta pani ma gorączkę. Podobno jacyś ludzie wyciągnęli ją z wody. Dziś już czuje się lepiej, jak twierdzi nasza pokojówka. Może jeszcze śpi.\nKarczmarz zapukał do drzwi. Pokojówka otworzyła.\n– Ktoś do panny Tilson.\nDziewczyna uśmiechnęła się i uchyliła drzwi szerzej. Ani ona, ani karczmarz nie zapytali, kim jest Garret.\nPodszedł do łóżka i spojrzał zdumiony. Oczekiwał starszej kobiety, tymczasem panna Tilson wyglądała jak szkolna uczennica, miała gładką, nieskazitelną cerę i wyraziste rysy. Jej włosy w kolorze orzechów laskowych leżały rozrzucone na białej poduszce. Ciekawe, czy ma tak silny charakter, jak to zapowiadają rysy jej twarzy? Zaintrygowało to Garreta.\nZmierzył wzrokiem karczmarza.\n– Jednak poproszę o pokój.\n– Tak jest, już się robi. Zechce pan pójść ze mną. Pokażę panu pokój.\nTeraz, kiedy Garret już znalazł pannę Tilson, nie miał ochoty się z nią rozstawać.\n– Poczekam, aż się obudzi. Żeby wiedziała, że tu jestem.\nKarczmarz sięgnął po bagaż Garreta.\n– Zaniosę do pokoju i wrócę z kluczem, jeśli pan sobie tego życzy.\nGarret skinął głową.\n– Czy mogę odejść, proszę pana?–spytała pokojówka.\n– Nie mam nic przeciwko temu.–Garret odprawił dziewczynę i usiadł przy łóżku śpiącej piękności, za którą poczuł się odpowiedzialny.\nMinęła godzina wypełniona kłębiącymi się myślami: co miał do zrobienia, co wymagało jego szczególnej uwagi w posiadłości, a tym bardziej w Londynie. Właściwie najlepiej by się czuł, gdyby po prostu maszerował w tej chwili ze swoimi żołnierzami. Brak mu było jego żołnierzy. Martwił się o nich, był ciekawy, jak sobie radzą teraz, kiedy wojna się skończyła.\nCo za sens życzyć sobie czegoś, co jest nierealne? Nawet gdyby jego brat żył, kariera wojskowa Garreta i tak zmieniłaby się w sposób zasadniczy.\nMusiał przyznać, że wybrał się do Holyhead głównie po to, żeby odpocząć od nowych obowiązków i od żałoby. Dać sobie czas na zastanowienie.\nWstał na widok karczmarza z kluczem. Kiedy ponownie usiadł, nagle orzechowe oczy panny Tilson otworzyły się.\n– Gdzie…?–zdołała powiedzieć głosem, który odmówił jej posłuszeństwa.\nGarret nalał wody ze stojącego przy łóżku dzbanka.\n– Jest pani bezpieczna, panno Tilson–powiedział.–Jesteśmy w gospodzie w Moelfre.\nZmarszczyła czoło, jakby się nad czymś zastanawiała.\n– Panna Tilson…–wyszeptała.–Claire.\nPomógł jej usiąść i przytrzymał szklankę, kiedy piła.\n– Jestem hrabia Brookmore.–W dalszym ciągu brzmiało to w jego uszach bardzo dziwnie.–Pani pracodawca.\nPatrzyła na niego dłuższy czas, a on widział malujące się w jej oczach emocje. Zaskoczenie, zgrozę, żal i wreszcie–zrozumienie.\nSerce trzepotało w piersi Rebecki jak ptak. To nie były kolejne gorączkowe zwidy, lecz prawdziwy mężczyzna. Jego dotyk poczuła, gdy pomógł jej się napić. Kiedy zaspokoiła pragnienie, uświadomiła sobie, że jest tylko w cienkiej nocnej koszulce. Skąd ją wzięła? Od kogo? Czy przepadły nawet ubrania, które miała na sobie, ubrania Claire Tilson? Ponownie poczuła suchość w gardle, ale tym razem był to żal. Claire. Nolan. I wszyscy ci biedni ludzie…\nOdsunęła się od mężczyzny, który usiadł na krześle, odstawiając szklankę na boczny stolik.\nTo był nowy pracodawca Claire, jak sam powiedział, który myślał, że ona jest guwernantką. Nie robił wrażenia człowieka, który zamierza zaangażować guwernantkę. Jego surowa twarz i muskularna sylwetka sprawiały, że wydawał się nieokrzesany, z jego przenikliwych błękitnych oczu wyzierał smutek. Ciemne włosy, dłuższe niż nakazywała moda, przywiodły jej na myśl kogoś, kto galopuje przez pola na nieokiełznanym rumaku.\nJej oczy błądziły po pokoju. Jak to się stało, że znalazła się sam na sam z tym mężczyzną?\n– Dlaczego…?–Gardło Rebecki zacisnęło się ponownie. Przełknęła.–Skąd pan się tutaj wziął?\n– Czekałem w Holyhead. Tam dostałem wiadomość o zatonięciu statku, więc przyjechałem tutaj, sprawdzić, czy pani… czy pani ocalała.\nTonący statek. Znów zobaczyła pochłanianą przez fale Claire. Znów czuła, jak łódź rozbija się o skały, a ona wpada do wody.\nWzdrygnęła się na to straszliwe wspomnienie, a on wstał, tym razem, żeby otulić chustą jej ramiona. Pod wpływem jego dotyku poczuła dziwne gorąco.\n– Ile osób? Ile osób się uratowało?\n– Karczmarz twierdzi, że jedenaście–odparł.\nTylko dziesięć, nie licząc jej? A co z kobietą i dwójką dzieci? Poczuła piekące łzy.\n– O mój Boże.–Ukryła twarz w dłoniach i zaszlochała.\nCzuła na sobie jego wzrok, mimo że się nie ruszał i nie odzywał. Jakież to upokarzające i zupełnie do niej niepodobne–tak się rozkleić przed obcym człowiekiem.\nPowoli odzyskiwała kontrolę. Wreszcie uniosła głowę i wzięła głęboki oddech.\nMężczyzna wyciągnął chustkę z kieszeni na piersi i wręczył jej bez słowa. Wytarła zalaną łzami twarz.\n– Dziękuję.–Znów odetchnęła głęboko i wyciągnęła rękę z mokrą od łez chusteczką. Zaraz jednak ją cofnęła i roześmiała się.–Ja… Ja dam ją do prania.\nCo za głupota. Przecież nie ma pieniędzy, ubrania, nie ma dosłownie nic.\nOczywiście może się przedstawić, powiedzieć, w jakiej znalazła się sytuacji, może zwrócić się do lorda Stonecrofta. Kto jeszcze w Londynie mógłby jej pomóc? Ale po co miałaby prosić go o pomoc, skoro zamierza od niego uciec? Jeszcze gorsze od utonięcia byłoby przyjęcie roli klaczy rozpłodowej.\nLord Brookmore ponownie usiadł na krześle, odwracając twarz.\nPowinna mu powiedzieć, że nie jest Claire Tilson. Że widziała, jak fala porywa Claire z pokładu statku. Mój Boże, dlaczego morze zabrało Claire, a nie ją? Claire była osobą niezależną, miała pracę, a co za tym idzie własne pieniądze, również szansę, że kiedyś znajdzie mężczyznę, którego pokocha. Sytuacja Claire wydała jej się o wiele lepsza niż jej położenie. Ona bowiem nie miała przed sobą żadnej perspektywy poza więzieniem w postaci małżeństwa. Dlaczego los nie pozwolił im zamienić się miejscami z taką łatwością, z jaką zamieniły suknie?\nPonownie zerknęła w stronę lorda Brookmore’a i serce zabiło jej żywiej.\nTen człowiek brał ją za Claire. Być może tylko ona jedna wie, że tak naprawdę jest lady Rebeccą Pierce, skazaną na małżeństwo z lordem Stonecroftem.\nNie zginęła w głębinach morskich zamiast Claire, chociaż bardzo tego pragnęła, ale teraz mogłaby zająć jej miejsce. Mogłaby żyć jej życiem. Uciec od własnego losu.\nLord Stonecroft z pewnością nie będzie jej opłakiwał. Poczuje się po prostu zawiedziony, że musi szukać innej klaczy rozpłodowej. Jej brat też nie będzie po niej rozpaczał. Po prostu przejmie jej spadek.\nPoczuła się nieswojo, bo przecież w ten sposób oszuka tego bardzo przystojnego mężczyznę. Nieźle mu się odpłaci za jego dobroć. Jednak potrzebna mu jest guwernantka, czyż nie? A ona może być guwernantką. Czy to taka ciężka praca? Przynamniej w ten sposób mu pomoże.\n– Ja… ja chyba miałam gorączkę–powiedziała.–Niewiele pamiętam poza… z wyjątkiem tego, jak wpadam do lodowatej wody, pewna, że to już mój koniec.\n– Wiem tylko, że pani się uratowała i jest pani chora.\n– Czy nadal zamierza mnie pan zaangażować jako guwernantkę?\n– Jeśli czuje się pani na siłach podołać temu zadaniu, to owszem.–Jego głos był tak oficjalny i tak głęboki, że Rebecca nie tylko go słyszała, ale również czuła.–Jeśli będzie pani potrzebowała dłuższej rekonwalescencji…\n– Czuję się wystarczająco dobrze.–Usiadła prosto, jakby chciała poprzeć swoje słowa dowodem.–Dam sobie radę.\n– A zatem dobrze.–Mężczyzna wstał.–Poślę po pokojówkę, żeby przyniosła coś do jedzenia, jeśli jest pani głodna.\nRebecca nie bardzo wiedziała, czy jest głodna, ale kiedy lord Brookmore wspomniał o jedzeniu, zaburczało jej w brzuchu.\n– Możemy zatem jechać do Brookmore House już jutro, jeśli czuje się pani na siłach.\nLepiej wyjechać jak najwcześniej na wszelki wypadek, gdyby ktoś spośród dziesięciu uratowanych rozbitków mógł wiedzieć, że ona to nie Claire.\n– Jutro rano będę gotowa do podróży. Z całą pewnością.\n– To bardzo dobrze. Gdyby pani czegoś potrzebowała, panno Tilson, to proszę mówić. Dopilnuję, żeby pani to dostarczono.\nRebecca popatrzyła po sobie. Potrzebowała wszystkiego! Lady Rebecca bez namysłu zażądałaby wszelkich niezbędnych rzeczy, ale przecież Claire nie mogła się zachować w ten sposób.\n– Bardzo dziękuję, sir–wyszeptała.\n– A zatem pożegnam panią–skinął głową–panno Tilson.\nGdy tylko Brookmore zniknął za drzwiami, odrzuciła kołdrę i wstała z łóżka, nagle niespokojna. Drewniana podłoga wydała jej się lodowata, a nogi słabe. Podeszła do okna i wyjrzała na ulicę z pobielanymi domami, które lśniły w promieniach zachodzącego słońca. Wozy i powozy przejeżdżały ulicą, a mieszkańcy spieszyli w różne strony, jakby to był zwykły dzień.\nJej dni nigdy już nie będą takie same. Przeszył ją dreszcz. Miała być teraz zupełnie inną osobą. Potarłszy ręce, poczuła lekki zapach morza. Nie chciała tej woni! Wolałaby pozbyć się wspomnienia tej chwili, gdy wpada do wody, gdzie utonęło tak wiele osób.\nRozległo się stukanie do drzwi i weszła pokojówka z tacą. Zapach ciepłego dania, sera i piwa potwierdził jej życiowy wybór. Nowe życie.\n– O, pani wstała–powiedziała dziewczyna.–Czy lepiej się pani poczuła? Pan zapłacił i powiedział, żebym przyniosła jedzenie i wszystko, czego pani potrzebuje.\n– Czuję się dużo lepiej. Chyba miałam wysoką gorączkę. Jak masz na imię?\n– Betty, proszę pani.–Pokojówka postawiła tacę z posiłkiem na stole.–Jakie ma pani życzenia?\n– Chciałabym wziąć kąpiel, Betty.\n– Kąpiel będzie później.\n– I będę potrzebowała czegoś do ubrania.\nNazajutrz rano Betty przyniosła jej bieliznę i suknię.\n– Milord powiedział, żebym kupiła dla pani jakieś stroje, więc spełniłam jego życzenie–powiedziała dziewczyna.–To, co miała pani na sobie przedtem, nie nadaje się do noszenia.\nBetty pomogła jej włożyć haleczkę, gorset i prostą sukienkę, podobną do tej, którą miała na sobie Betty. Pończochy wyglądały na zupełnie nowe, a mocno używane buciki z cholewką były tylko trochę za duże. W tobołku odzieży była też nowa szczotka i grzebień, jak również komplet szpilek. Betty pomogła jej zaczesać włosy do tyłu, tak jak czesała się Claire. Rebecca spojrzała w lustro, ale zobaczyła w nim tylko Claire Tilson. Jej oczy wezbrały łzami.\n– Zawiadomię jego lordowską mość, że pani jest już ubrana–powiedziała Betty, pośpiesznie zaściełając łóżko. W chwilę po jej wyjściu pojawił się lord Brookmore.\n– Dzień dobry, sir.–Rebecca nie zapomniała o ukłonie. Ten pan był mimo wszystko jej pracodawcą. Jego obecność sprawiała, że czuła się lekko podniecona, ale cóż, było to tylko zdenerwowanie. Ostatecznie okłamała tego człowieka. Przecież nie dlatego, że był bardzo wysoki i bardzo męski.\n– Panno Tilson.–Skłonił głowę, a następnie wręczył jej zawiniątko.–Pozwoliłem sobie kupić dla pani rzeczy, które bez wątpienia przydadzą się pani w drodze do Brookmore.\nRebecca rozwiązała paczkę, w której znalazła kaszmirowy szal, jedwabny czepeczek i rękawiczki z koźlęcej skóry w kolorze lawendy.\n– Jakie to piękne–szepnęła.\n– Jak pani zdrowie dzisiaj? Jeśli nie czuje się pani dostatecznie dobrze, nie musimy wyjeżdżać.\n– Ależ ja jestem zdrowa!–zapewniła go. Nie mogła się doczekać, kiedy rozpocznie nowe życie. Życie Claire. Podniosła wzrok znad prezentów.– Bardzo za to wszystko dziękuję. Dziękuję też za ubranie.\n– Przecież musi pani mieć się w co ubrać.\nStał przy samych drzwiach. Wiedziona odruchem chciała go zaprosić, żeby usiadł, napił się herbaty, dokładnie tak, jak by to zrobiła w domu. Co za głupota! Przecież nie miałaby czym zapłacić za herbatę, no i jak guwernantka śmie zapraszać wicehrabiego, żeby usiadł?\nMusi trochę popracować nad tym, żeby pozbyć się nawyków lady Rebecki.\nHrabia Brookmore czuł się niepewnie. Co chwila rzucał jej przelotne spojrzenia.\n– A zatem idę zamówić powóz, jeśli na pewno jest pani gotowa do podróży.\n– Jestem całkowicie gotowa–odparła.\nPrzeszła przez pokój po chusteczkę, którą uprała w wodzie z mydłem i wysuszyła przy kominku. Wręczyła ją hrabiemu.\n– Jest czysta, sir.\nKiedy Brookmore sięgnął po chustkę, zatrzymał wzrok na Rebecce chwilę dłużej. Musnęli się palcami i wtedy poczuła dziwne gorąco. Cofnęła się. Hrabia odchrząknął.\n– Pójdę zamówić powóz.


Kabbalah Centre Poland - Centrum Kabbalah\nKabbalah Center zostało założone w 1922 roku w Jerozolimie przez Rav Yehudę Ashlaga. Jest to największa międzynarodowa organizacja upowszechniająca mądrość Kabbalah. Jej celem jest dawanie ludziom wiedzy oraz narzędzi, pozwalających ulepszyć życie i usunąć chaos panujący na świecie.\nJako uznane źródło kabalistycznej mądrości, z pięćdziesięcioma lokalizacjami na świecie i ponad pięcioma tysiącami studiujących każdego tygodnia – Kabbalah Center umożliwia wizyty w swych placówkach jak i naukę on line, oferując wykłady, medytacje, książki, materiały internetowe, płyty CD i DVD.\nRav Yehuda Bradwein, uczeń i następca Rav Yehudy Ashlaga, przekazał odpowiedzialność za kontynuowanie swego dziedzictwa kabaliście Rav Bergowi, który pozostaje aktualnym dyrektorem Centrum wraz ze swoją małżonką Karen i synami Yehudą i Michaelem.\nPodstawą nauczania Kabbalah Center jest Księga Zohar, fundamentalny, święty tekst kabalistycznej mądrości, jak również pisma największych światowych kabalistów. Zohar odkodowuje tajemnice oraz uniwersalny, duchowy system opisany w Torze (Biblii). Treści tam zawarte nie mogą być zrozumiane, gdy czytane są dosłownie. Dopiero po analizie symboliki i kodów możemy poznać prawdziwe przesłanie tekstów.


www.myslec.pwn.pl - Myśleć - Warto przeczytać - Konkurs! Moda bez Francji jest jak?\nJesteś tutaj: Strona główna › Warto przeczytać › Konkurs! Moda bez Francji jest jak?\nJedna sukienka warta tyle, ile dziesięć ton węgla? Litr perfum za dwie tony ropy? W latach 1937-1947 moda we Francji była na wagę złota, więcej nawet – na wagę węgla i ropy! Takie zyski przynosiła moda krajowi, w którym prawdziwa elegantka nie wychodziła z domu bez kapelusza i białych rękawiczek. Krzysztof Trojanowski, autor książki Moda w okupowanej Francji i jej polskie echa, zaprasza na podróż w czasie do świata wielkiej mody.\nFrancja, ojczyzna wielkich projektantów - Coco Chanel, Madeleine Vionnet i Jeanne Lanvin, jest centrum światowej mody nie od dziś i nie przestała nim być nawet w trudnych czasach wojny i okupacji. Moda stała się wówczas sposobem demonstrowania tożsamości narodowej i rodzajem buntu wobec obcej władzy. Rozwoju wielkiej mody nie powstrzymały nawet spowodowane wojną zniszczenia i gospodarcze restrykcje okupanta – przeciwnie – skromność środków zaowocowała siłą improwizacji i wyobraźni.\nNapiszcie, czym jest dla Was moda bez Francji? Zapraszamy do podawania swoich odpowiedzi! Do wygrania egzemplarz książki Krzysztofa Trojanowskiego Moda w okupowanej Francji i jej polskie echa.\nOdpowiedzi nadsyłajcie do 2 listopada. Wyniki zostaną ogłoszone na portalu „Myśleć” 3 listopada. Zapraszamy!\nUWAGA! NA SPOTKANIU PROMOCYJNYM AUTOR PODPISAŁ KSIĄŻKĘ DLA ZWYCIĘZCY!\nWięcej o książce Trojanowskiego w artykule „Od negliżu do wizytowej sukni”.\nGratulujemy Karolinie Wieczorek, a wszystkim uczestnikom dziękujemy za ciekawe odpowiedzi!\nfilozofia filozofia francuska kapitalizm historia Polski socjologia Guy Standing mózg gospodarka nierówności umysł Philip Zimbardo neuropsychologia mądrość II wojna światowa Lacan Psychologia i życie umowy śmieciowe psychologia prekariat historia ekonomia prekaryzacja wykluczenie psychoanaliza globalizacja


filmy porno zły facet | Punishworld.com\nzły facet Extreme Sex\nBangbros - Zaniedbana Lana Rhoades zostaje wyruchana przez intruza (bbc15878)\n1426\t100% 11:59\nNa pewno chcesz coś zobaczyć skrajny zły facet filmy porno, prawda? Jesteś we właściwym miejscu. Kochamy zły facet filmy, a szczególnie te szorstkie. A ponieważ uwielbiamy tego rodzaju porno, upewniamy się, że zobaczysz tylko to, co najlepsze i najtwardsze zły facet porno tutaj. Możesz pomyśleć, że nie można znaleźć prawdziwego i surowego zły facet porno, ale wiemy, że jest to możliwe. Walczyliśmy o to, by jakość była szorstka zły facet treści, dlatego sprawiliśmy, że ta strona udostępnia wszystkie najlepsze hardcorowe treści, które znaleźliśmy podczas przeglądania Internetu. W ten sposób możemy zagwarantować, że wszystkie zły facet filmy oto, czego szukasz, jeśli bardzo lubisz supełki i fetysze. Właśnie dlatego tak wiele osób wraca na naszą stronę, aby znaleźć najnowszą wersję zły facet porno. A co najlepsze w tej stronie? Wszystko zły facet filmy są za darmo!


Regiony – Brandenburgia otwarta na sąsiadów! Strona startowa\nJesteś tu:Strona główna/Regiony\nFläming – kraina zamków i raj relaksowa\nRegion turystyczny Fläming znajdujacy się w trójkącie miast Berlin, Magdeburg oraz Wittenberga (miasto Marcina Lutra) zawdziecza swoją nazwę osadnikom flamandzkim, ktorzy zostali tu sprowadzeni w XII w. przez margrabię Albrechta w celu zaludnienia i zagospodarowania kraju. Do największych atrakcji regionu należą m.in. znajdujące sie tutaj termy w Belzig, Luckenwalde i Ludwigsfelde, 200-kilometrowa trasa dla rowerzystów i rolkarzy “Flaeming-Skate”, i miasta: Belzig, Teltow, Ziesar i Jüterbog. Liczne zamki i pałace są świadectwami z okresu średniowiecza. Również w tym czasie zbudowany został były klasztor cystersów w Zinnie. W muzeum klasztornym można uzyskać informacje o historii zakonu cystersów a brat zakonny osobiście zaprasza do zwiedzania.\nOdra-Szprewa – Wczasować się nad jeziorem\nDahme-Seengebiet – Wodny raj przed bramą Berlina\nDokładnie na obrzeżach Berlina zaczyna się tradycyjny obszar wypoczynkowy. Można tutaj zwiedzać takie miasta jak Königs Wusterhausen, Bestensee, Zeuthen, Teupitz, Märkisch Buchholz, Groß Köris i Prieros. Ponad 70 jezior połączonych ze sobą siecią rzek, strumyków i kanałów kształtują charakter tego obszaru. Amatorzy sportów wodnych, rowerzyści, ‚campingowcy’ i miłośnicy natury oraz sztuki cenią sobie bardzo ten region z powodu jego położenia w bezpośrednim sąsiedztwie Berlina. Tutaj można poznać prawdziwy charakter Brandenburgii. Rozciągające się lasy, jeziora, idylliczne aleje i spokojne wsie zapraszają do odkrywacia i odpoczynku w tym regionie.\nMärkisch-Oderland – Różnorodność z kontrastami\nKraina położona miedzy Berlinem i rzeką Odrą zaskakuje swoją różnorodnością i kontrastami, swoją pełną burzliwych przemian historią jak i swoją wyjątkowością. Wiatraki, wsie kolonistów, bunkry w okolicach Seelow oraz zabytkowy spichlerz to jedynie tylko namiastka atrakcji turystycznych tego regionu. Do miejsc wartych zwiedzania należą m.in. miasto uzdrowiskowe Buckow, Strausberg i jego okolice, Rüdersdorf. Na wielbicieli koni czeka miła niespodzianka, gdyż w Dahlwitz-Hoppegarten odbywają się wyścigi konne. Znajdujące się tutaj muzea posiadają bogate zbiory eksponatów w postaci narzędzi i urządzeń rzemieślniczych, rybackich oraz rolniczych. Pałace i parki w Wulkow, Neuhardenberg, Reichenow, Gusow, Altranft oraz w Bad Freienwalde przypominają o dawnej świetności pruskich rodzin szlacheckich. Kraina ta posiada liczne mosty łączące oba brzegi Odry.\nPrignitz – Raj dla ptaków\nSzprewald – wodne labirynty\nTylko 50 kilometrów na północny wschód od Berlina rozciąga sie niezwykle malownicza kraina – Barnim. Charakterystyczne dla tego regionu jest zbudowany w XVIII wieku kanał Finow usytuowany w krajobrazie pokrytym łagodnymi pagórkami. Teren bogaty w lasy i liczne jeziora znajdujące się w Parku Krajobrazowym Schorfheide, oraz rozległe rozlewiska Odry i staje się celem niezliczonych wycieczek krajoznawczych i odkrywczych. Na miejscu można poznać wiele ciekawostek jak np. podnośnia statków w Niederfinow, klasztor Chorin, wrzosowiska Werbellinsee i wiele wiele więcej.\nElbe-Elster-Land – Region nadzwyczaj urokliwy