Było - więc jest... zawsze w Bożych rękach: 03/01/2013 - 04/01/2013\nNigdy nie zastanawiałem się nad etiologią tego tekstu. Teoretycznie pasuje do Bożego Narodzenia. Nawet bardziej, bo - jak napisał ks. Artur Stopka - Jezusowi współcześni nie oczekiwali, nie czuwali w tę noc poprzedzającą Zmartwychwstanie. Oni nie wiedzieli, że coś takiego nastąpi, nie mieściło im się to w głowach - więc nie mieli na co czekać.\nAle chyba żadne inne słowa tu i teraz lepiej nie oddają tego, co jest we mnie, co czuję. Jezus jako brakujące ogniwo łączące wierzących, ten który przyszedł i przeszedł przez krzyż, aby złamać wszelkie słabości, który - choć wtedy wcale nie oczekiwany - przychodził po kolei i objawiał się ludziom, który pozostawił najpiękniejszą obietnicę życia bez końca już po tym życiu, dla każdego, który zapragnie i zakołacze.\nMy dzisiaj wiemy, co wtedy się wydarzyło - wspominamy te wydarzenia od przeszło 2000 lat. Szkoda, że tak wielu ludziom nawet taki szmat czaus nie wystarczył, aby się przekonać do Jezusa, aby Mu uwierzyć. My wierzymy i w tej - dziwnej, nawet jak na polskie realia - raczej zimowej i bożonarodzeniowej aurze przeżywamy nasze chwile oczekiwania. Paschalna noc zapada, a nad ranem...? Pusty grób z całą swoją wspaniałością i wymową.\nCzasami aż się boję, kiedy zdaję sobie sprawę, że dla niektórych ten czas oczekiwania może być nawet ważniejszy... bo później wrócą do swoich zajęć, jakby się nic nie stało, nie wyciągając żadnych wniosków. A w tych ostatnich dniach, Świętym Triduum, można się "zarazić" oczekiwaniem - w tym pozytywnym sensie, nie szału zakupów, prezentów, ciasta, żurku, jajek...\nJezus prawdziwie zmartwychwstał - czy nam się to podoba, czy nie, i bez względu na to, ile czasu poświęcimy na próby udowadniania sobie, że jest inaczej, albo że te dni to jedna wielka laba święta obżarstwa, jajeczek, żurku, ciast, czekoladowych jaj, zająców itp.\nAby Ten, który przychodzi jak świt, mniej lub bardziej wyczekiwany, zmartwychwstały przecież właśnie dla nas, zmartwychwstał w nas i pozwolił nam samym zmartwychwstawać z tego, co słabe, brudne, bezduszne i małe - tyle razy, ile trzeba, do końca.\ntagi: chwile oczekiwania, cud, oczekiwanie, triduum, wielka sobota, zmartwychwstanie\nPiątek w ciszy zadumy, albo...\nDla mnie to był zawsze dzień dużego wyciszenia. Wielki Czwartek jest jakby bardziej wypełniony - rano Msza Krzyżma, wieczorem Msza Wieczerzy Pańskiej, adoracje, przygotowania. W okresie nauki szkolnej był to dzień wolny, był wtedy czas na adorację w ciągu dnia. Wielki Piątek już jakby inaczej. Nie ma Mszy Świętej rano - tabernakulum świeci pustką, a z kolei świecąca zwykle wieczna lampka ani wieczna, ani świecąca. Wszystko ogołocone z ozdób, kwiatów, dekoracji - surowe, postne, powściągliwe. Przez cały Wielki Post nabożeństwa drogi krzyżowej do wyboru - rano, po południu, wieczorem; w Wielki Piątek już tylko jedna, dla wszystkich, którzy to wydarzenie chcą wspominać. Chyba wszędzie pełny kościół.\nWydarzenia rozważane, z jednej strony wielkie, ale rozgrywające się na bardzo krótkiej przestrzeni, może jednej doby. Jeszcze przed chwilą radosna Pascha - za chwilę pojmanie, atak na Malchusa, kolejne zaparcia się Piotra, "kolędowanie" od Annasza do Kajfasza, Piłata, słynne ecce homo do rozwydrzonego tłumu już po ubiczowaniu, wyrok, aż wreszcie te 14 stacji, prowadzących do umęczenia na drzewie krzyża. Niby każdy je zna, ale dotykają - mnie przynajmniej - za każdym razem bardzo mocno.\nGdzie my się w tym odnajdujemy? Tak wczoraj właśnie doszedłem do wniosku, że tego dnia wszystko sprowadza się do jednego - wyboru, decyzji, zajęcia stanowiska. Po której stronie jestem?\nTych, którzy w ciszy (albo w wielkiej rozpaczy - jak pokazywał to Gibson w Pasji) towarzyszyli Jezusowi w drodze krżyzowej do końca wierni - Maryi, Jana, kobiet. Którzy nie przerazili się, doszli do końca, stali pod krzyżem, byli świadkami zarówno ostatniego Jego tchnienia, jak i rozdarcia się zasłony niebios. Tych, którzy choć po ludzku to nie miało żadnego sensu - nie zwątpili i towarzyszyli Mu nawet wtedy, gdy na pierwszy rzut oka przegrywał ostatnie, co Mu pozostało: życie. Czy z powodu wielkiej wiary? Czy z powodu przywiązania, miłości? Czy dla jednego i drugiego? A może nawet nie szli z Nim tą drogą - a dołączyli do Zbawiciela, jak Dyzma, Dobry Łotr, już na krzyżu, tuż obok? Zdążył.\nA może jednak swoimi wyborami, podejmowanymi decyzjami, słowami, czynami, myślą, mową, uczynkiem i zaniedbaniem plasujemy się po drugiej stronie - w rozwrzeszczanej bandzie Żydów, których twarde i nieczułe serca po prostu zamknęły się i nie pozwoliły Mu działać, bo zamiast spróbować posłuchać i zrozumieć, otworzyć się, woleli Go podpuszczać, kombinować i starać się podchwycić na jakimś potknięciu czy błędzie doktrynalnym? Czemu między nimi? Może ze złej woli, olewactwa, pójścia na łatwiznę, relatywizmu. A może właśnie z przekombinowania, przesady, zaplątania się w próbach bycia tym porządnym, ok, ale jednak (coś tam). Albo wreszcie z powodu tego, że w głębi serca zdajemy sobie sprawę z tego, że On miał rację - jednak wobec własnej beznadziei i niekonsekwencji nie stać nas na nic innego, jak tylko wywrzaskiwanie w cichej rozpaczy, pomimo całego bezsensu takiego działania...\nJest jeszcze trzecia opcja. Szymon z Cyreny. Ten, którego z początku przymusili; nie wiemy, czy Jezusa znał, słyszał o Nim, wiedział, komu karzą mu pomagać. Ja mocno wierzę, że to taki cichy bohater - ten, który może nawet nie zdawał sobie sprawy, kogo wsparł. Nie sądzę, aby Mu nie współczuł, nie ulitował się nad losem Jezusa. Z pewnością postawa tego człowiek, na początku wyciągniętego siłą z tłumu, ewoluowała w miarę upływu drogi. Czy zastanawiał się, kogo i za co tak karzą? Czy próbował się tego dowiedzieć później? Nikt dzisiaj nie zalicza go - oficjalnie - w poczet świętych. A ja myślę, że Kościół i wtedy, i dzisiaj rozwija się właśnie dzięki takim ludziom - w których życie Pan wtargnął przypadkiem, zasiał ziarenko... i nawet umarł na krzyżu. To krótkie zetknięcie, ten wspólny trud dźwigania krzyża z pewnością wystarczył.\ntagi: decyzja, szymon cyrenejczyk, triduum, wielki piątek, wybór\nCo roku mam problem - o którym z tych dwóch tekstów pisać: ewangelii z Mszy Krzyżma, czy z Wieczerzy Pańskiej. Chyba jednak ten drugi jest ważniejszy.\nMyślę, że nazwanie dzisiejszego dnia dniem kapłana i Eucharystii nie jest przesadą. Wszystko, czego dostępujemy dzięki posłudze kapłańskiej i co otrzymujemy z eucharystycznego stołu - pochodzi i swój początek ma właśnie tam, w wielkoczwartkowy wieczór w wieczerniku. Nie z Bożego kaprysu - ale z bezgranicznej miłości, w imię której Jezus "umiłowawszy swoich, któzy byli na ziemi, do końca ich umiłował"\n(moje ulubione sformułowanie, o ile pamiętam, ujęte w IV modlitwie eucharystycznej). Bóg-człowiek, świadomy jak nigdy przedtem swojego posłannictwa, rodowodu, misji i nieuchronności zbliżającej się rzeczywistości krzyża, a jednocześnie świadomy zbliżania się ku Bogu Ojcu... czyni coś zupełnie po ludzku niezrozumiałego. Staje przed uczniami nagi, jedynie przepasany prześcieradłem - i zaczyna obmywać im nogi. Piękny gest, którego chyba nigdy w naszej katedrze nie uraczyłem. Absurdalność po ludzku tego gestu najlepiej rozumie sam Piotr - oponuje, nie zgadza się, po czym ustępuje w końcu.\nTen niesamowicie piękny gest naśladuje dzisiaj papież Franciszek - jako kardynał w 2001 r. obmył nogi chorym na AIDS! - odprawiając tę jedyną w swoim rodzaju w roku liturgicznym Mszę... w zakładzie karnym dla nieletnich. Kolejny ludzki paradoks - widoczny zwierzchnik Kościoła na ziemi swoją posługą dociera do tych nawet przez świat przekreślonych, pogubionych, stłamszonych i naznaczonych, mimo młodego wieku, ciężarem błędów i konsekwencji ich popełnienia. Piękny gest, króciutka kilkuminutowa homilia - powrót do źródeł? Oby. Zero pompatyczności, przepychu, celebry (celebrytyzmu?) - po prostu treść odarta z czasami przesadzonej i zasłaniającej kontekst formy. Skoro dla Jezusa w tak ważnym momencie najistotniejszym było umywanie nóg - co ja z tym zrobię? Nie po to On wezwał do czynienia tego samego innym. Jesteśmy powołani do bycia dla drugich bardziej, niż dla siebie, dla swojego ego.\nWczoraj, podaczas pierwszej audiencji generalnej, w miesiąc równy po rezygnacji Benedyka XVI, Franciszek mówił: "W Chrystusie Bóg dał nam pewność, że jest z nami, pośród nas. Powiedział: „Lisy mają nory i ptaki powietrzne - gniazda, lecz Syn Człowieczy nie ma miejsca, gdzie by głowę mógł oprzeć” (Mt 8, 20). Jezus nie miał domu, bo jego domem byli ludzie, to my, jego misją było otworzenie wszystkim bram Boga, uobecnianie miłości Boga." To my jesteśmy i mamy być dla Boga domem, z którego będzie On mógł wychodzić i docierać na cały świat, i którym my sami ze swojego serca będziemy chcieli i potrafili się dzielić z innymi. Ważna jest Eucharystia - ale bez człowieka, którego serce ma ona umacniać na drodze, nie ma czemu służyć. Niewątpliwie to największy chyba dar dla nas - jednak czy miał by on jakikolwiek cel sam w sobie, bez tych, których miała by ona umacniać, karmić, posilać? Nie wierzę, aby Bóg działał bez celu. Mamy Eucharystię, bo i sami jesteśmy - idąc, mniej lub bardziej sensownie przez ten świat, po to aby móc się nią karmić. Bez znaczenia jest, że dzisiaj tamten wieczernik to muzeum, gdzie Mszy się w ogóle nie odprawia. Ważne jest, że ciągle trwa i ma dla kogo trwać na całym świecie dokonywanie na Jego pamiątkę tego, co po raz pierwszy sam Jezus uczynił, wtedy i tam właśnie,\nMyślę, że nazywanie dzisiejszego dnia "dniem księdza" to nie przesada. Takim zbiorowym - bo co innego dzień poszczegónych rocznic święceń, inna sprawa. To dzień, w którym kapłani dziękują za ten wielki dar, złożony w słabe i często po prostu niegodne ręce. Kiedyś pewien ksiądz powiedział mi, że za nich trzeba się modlić - nie mają rodzin, dzieci, wnuków, którzy by to robili potem; jeśli zapomną o nich ci, którym służyli, pamięć zachowa tylko Bóg. Jest w tym dużo prawdy. Mamy bardzo wiele powodów, aby modlić się za kapłanów. Kiedy są słabi, upadają, robią coś nie tak, ulegają tak bardzo ludzkim słabościom, kręcą się jakby uwięzieni i nieszczęśliwi - przede wszystkim o dar odnajdywania woli Bożej w ich życiu i tym posługiwaniu. Kiedy dają piękne świadectwo, docierają do wielu serc ludzkich, mobilizują, dają dobry przykład, angażują się w różne formy działania - tym bardziej, żeby doby Bóg dawał im siły, aby pozwolił (On sam jako ten, który daje wzrost) owocować efektom ich prac nie tyle najbardziej spektakularnie, co najlepiej. Warto się za nich modlić - nie tylko właśnie, gdy usłyszymy coś mądrego, przekonywującego, trafnego; przede wszystkim wtedy, kiedy mam wrażenie, że w życiu nie słyszałem bardziej beznamiętnie przeczytanego z kartki tekstu albo bardziej pokręconego, niespójnego i przypadkowego "rzeźbienia" na żywo tzw. homilii. Oni są dla nas, żadni supermeni w czarnych ciuchach, a ludzie nierzadko jeszcze od nas słabsi. Przecież moc w słabości się doskonali.\nNie wiem, czy rację miał ks. Twardowski pisząc, że kapłaństwa się boi, lęka. Mnie się bardziej wydaje, że w kapłaństwo - jako dar i łaskę od Boga, nie dla siebie ale do rozdawania swoimi rękami dla innych - po prostu dany człowiek musi uwierzyć, aby mogło dzięki niemu przynosić owoce. Z niewolnika nie ma pracownika - nieszczęśliwy kapłan owoców nie przyniesie.\nJa w tym dniu szczególną pamięcią otaczam tych, którzy już odeszli, a z których bogactwa kapłaństwa i posługi czerpałem. A różni, wierz mi, oni byli. Tym niemniej, bez względu na słabości, a może właśnie ze względu na nie szczególnie zasługiwali na szacunek, codziennie się z nimi mierząc. Bóg cały ten Kościół składa w bardziej niż kruche ręce nas, grzeszników - a kapłani nie biorą się z Marsa, tylko spomiędzy nas. Takich kapłanów mamy, jak się modlimy. Czyli jest duże pole do popisu jeszcze. A oni, kapłani, jak to ujął papież Franciszek, mają jeszcze więcej do zrobienia i do dotarcia aż na peryferia - miast, ale przede wszystkim ludzkich. Chociażby po to, aby ci, którzy tam żyją, widzieli w nich i przez nich, że On jest a oni nie są Mu obojętni.\ntagi: gotowość, istota, kapłaństw, misja, powołanie, wieczerza, wielki czwartek, wielki post\nJezus powiedział do Żydów: Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeśli kto zachowa moją naukę, nie zazna śmierci na wieki. Rzekli do Niego Żydzi: Teraz wiemy, że jesteś opętany. Abraham umarł i prorocy - a Ty mówisz: Jeśli kto zachowa moją naukę, ten śmierci nie zazna na wieki. Czy Ty jesteś większy od ojca naszego Abrahama, który przecież umarł? I prorocy pomarli. Kim Ty siebie czynisz? Odpowiedział Jezus: Jeżeli Ja sam siebie otaczam chwałą, chwała moja jest niczym. Ale jest Ojciec mój, który Mnie chwałą otacza, o którym wy mówicie: Jest naszym Bogiem, ale wy Go nie znacie. Ja Go jednak znam. Gdybym powiedział, że Go nie znam, byłbym podobnie jak wy - kłamcą. Ale Ja Go znam i słowa Jego zachowuję. Abraham, ojciec wasz, rozradował się z tego, że ujrzał mój dzień - ujrzał /go/ i ucieszył się. Na to rzekli do Niego Żydzi: Pięćdziesięciu lat jeszcze nie masz, a Abrahama widziałeś? Rzekł do nich Jezus: Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Zanim Abraham stał się, Ja jestem. Porwali więc kamienie, aby je rzucić na Niego. Jezus jednak ukrył się i wyszedł ze świątyni. (J 8,51-59)\nTo takie bardzo nasze, ludzkie. Kiedy ktoś mówi coś, czego na pierwszy rzut oka nie rozumiemy, co się nam w małych głowach nie mieści - czujemy się zagrożeni, odczuwamy potrzebę zaatakowania. Zaczęło się od słów o opętaniu, potem zdziwienie po słowach na temat Abrahama, wreszcie najlepszy argument - rękoczyny, kamienie.\nMieli rację - Abraham jako człowiek umarł, i oczekiwał na zmartwychwstanie, które przyniósł światu ten właśnie wyśmiewany i wyszydzany Jezus. To była jego obietnica - życia bez końca, nie po ludzku, ale w Bogu. Ich rozumowanie było proste - Bóg jest Bogiem, po Bogu zaś pierwszy był Abraham, który jako człowiek umarł - więc jak jakiś cieśla z Nazaretu może mówić i oferować życie bez końca?\nTylko że tych słów nie mówił prosty cieśla, byle kto że tak powiem - ale Syn Boży, współistotny Ojcu, obdarzony tą samą mocą i potęgą, przed którym stało zadanie odkupienia rodzaju ludzkiego. Mógł to obiecywać, ponieważ był władny obdarować życiem wiecznym każdego, kto tego zapragnął. To nie były słowa na wiatr rzucane, czcze i bez pokrycia obietnice szarlatana - ale pełne miłości zaproszenie Boga: pójdź za Mną. Chwała, którą miał zostać otoczony, nie pochodziła od niego - ale od Boga Ojca, którego tak naprawdę mógł poznać tylko ten, który otworzył się na Jezusa. Tego Jezusa, na którego widok rozradował się Abraham i wszyscy sprawiedliwi, którzy odeszli wcześniej i oczekiwali odkupienia. Cóż bardziej mogło ich rozradować? On nadchodził.\nNie jest sztuką Boga ukamienować - wspominamy to wydarzenie co roku. W tradycji mojej diecezji wczoraj drogi krzyżowe przechodziły na pamiątkę tego wydarzenia ulicami miast i wsi. Za tydzień, w Piątek Wywyższenia będziemy wspominali rocznicę tamtego dnia, kiedy Miłość Boga do ludzi umarła na krzyżu. Po to, abyśmy mogli się rozradować, i aby tej naszej radości nie było końca.\ntagi: abraham, faryzeusze, jezus, obietnica, radość, zbawienie\nGdzie my jesteśmy - o. Ludwik Wiśniewski OP znów trafnie\nTekstu, uważam, bardzo ważnego i potrzebnego. Miło, że autor napisał go i zadedykował, jak wskazał wprost, pamięci + abp. Józefa Życińskiego w 2. rocznicę jego śmierci. Tekst jest bardzo potrzebny - bo niestety jest on jednym z niewielu głosów sygnalizujących i w ogóle zwracających uwagę na tego rodzaju problem, a już w ogóle "rodzynkiem" chyba w tym zakresie pośród duchowieństwa (nie mówię o tych, którzy porzucili kapłaństwo - Tadeusz Bartoś, Stanisław Obirek, Janusz Kotliński - których tekstów, mimo maksimum dobrej woli, nie da się nazwać obiektywnymi, a "waleniem w Kościół", ot, dla zasady).\nNa początku pierwszej części autor wyjaśnił swoje pobudki - wskazując, iż stawał prze dylematem, czy temat poruszać. Liczył się z tym, że "oberwie", gdy się odezwie - nie przeliczył się (mnie akurat przykro było z powodu mało merytorycznego i napuszonego artykułu w Gościu Niedzielnym, chyba przedostatnim, na temat tych tekstów o. Ludwika). Wprost także mówi, iż jego celem nie jest oskarżanie i obwinianie - ale analiza i zadanie konkretnie zaadresowanych pytań.\nFaktem jest, iż tekst mówi o w dużej części o problematyce Radia Maryja oraz o. Tadeusza Rydzyka CSsR - szczególnie w okresie, kiedy środowiska związane z Kościołem powtarzają jak mantrę "skandal związany z miejscem na multipleksie cyfrowym dla TV Trwam". Przede wszystkim jednak, co krytykom umyka, wskazuje o. Ludwik, iż sam jest słuchaczem RM, uznaje rolę tej stacji w otwieraniu na Boga i nauce modlitwy. Zwraca jednakże uwagę, że wszystkie inicjatywy RM prowadzone są przeciw komuś lub czemuś, na zasadzie negatywnej - wieczne zagrożenie, niszczenie, dyskryminacja, oczywiście z odniesieniem do Jezusa, wzywając do obrony przed wrogami, powodując pospolite ruszenie. Przywołał przykłady konkretne - spiskowa teoria o koalicji anty-RM i TV Trwam w osobach Prezydenta RP, rządu i Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji.\nCo więcej, o. Ludwik wprost stwierdził, iż chciałby aby TV Trwam zaistniała na multipleksie cyfrowym - co więcej, zdanie to podziela szef KRRiT Jan Dworak, znany dominikaninowi osobiście od lat, który jednak musi uczciwie wypełniać obowiązki urzędnicze, bez reakcji na naciski, skąd by nie pochodziły - także od środowisk związanych z o. Rydzykiem. Trudno jednak zapewnić to miejsce, skoro fundacja Lux Veritatis, wnioskująca o przyznanie miejsca na multipleksie, po prostu nie wypełniła warunków formalnych - nie przedłkadając dokumentów koniecznych do uzyskania koncesji w postaci promesy z banku lub np. SKOKu, mocno związanego z redemptorystą. Fundacja bowiem zażądała utajnienia dokumentów, oświadcxzyła iż dysponuje 90 mln majątku, w tym 68 mln pożyczki od warszawskiej prowincji zakonnej, odmawiając ujawnienia warunków spłaty pożyczki. Fundacja tym samym sama zdecydowała się na brak przejrzystości - skąd więc raban wobec takiej a nie innej decyzji KRRiT? Nikt przecież na poważnie nie udzieli nikomu - nawet przysłowiowemu Kowalskiemu - kredytu i na 10.000 zł, jeśli nie przyniesie DOKUMENTÓW, DOWODÓW na zdolność kredytową. Więc czemu w skali makro - przy milionach wchodzących w grę -TV Trwam, o. Rydzyk i jego fundacja obrażają się, kiedy uchybiają podstawowym obowiązkom, rozpętują na skalę ogólnopolską aferę o rzekomej niesprawiedliwości i pokrzywdzeniu ich przez KRRiT, teorie spiskowe? Stosy pomówień o złodzieja, zdrajcach rządzących Polską - medialna hucpa, innymi słowy. Po co? Żeby wymusić swoje. Nawet wbrew prawu. Odsądzając od czci i wiary każdego, kto - na spokojnie i konkretnie - wskazuje przyczyny odmowy, nie bawiąc się w spekulacje i oszołomstwo, operując faktami.\nDalej o. Ludwik mówi - cytując przykłądy - o lubowaniu się o. Rydzyka w odmienianiu przez wszystkie przypadki i w każdym kontekście słowa "prawda", oczywiście w odniesieniu do Boga - łącząc je m.in. z miłością, wolnością. A jednocześnie sam nie raz rzuca w ludzi inwektywami (znane sformułowanie "ty czarownico!" rzucone do jednej z polskich pierwszych dam), posługując się półprawdami (dla mnie to kłamstwa), lżąc. W tym duchu rozwija teorię o antykościelnej centrali w ramach prezydentury Bronisława Komorowskiego, antyewangelizacji. Puste słowa. Oszczerstwa. Zero konkretów. I taka sama wartość. Żeby nie było - i tutaj padają konkrete cytaty. Nie mniej zakonnik wali w Jana Dworaka - posługując się m.in. kuriozalnym sformułowaniem "superpapieża, który chce ustawiać Kościół", snując teorie, iż ów w mediach katolickich pracował swego czasu po to... aby później niszczyć Kościół. Nadziwić się nie mogę, skąd tyle nienawiści, jadu, a przy tym absolutnego oderwania od rzeczywistości. A jednocześnie - jak mocne i w jakiej materii zarzuty stawia się, de facto oczerniając i samego Dworaka, i rządzących, a również - a co! jak wszyscy, to wszyscy - każdego, kto nie podziela poglądów o. Rydzyka. Niszczą Kościół, i tyle. Jak ktoś uważa inaczej - to się nie zna; albo należy do spisku, nawet na pewno. Walczącego z Bogiem. A jak z Bogiem - to i z Narodem.\nSzczytem zaś już absurdu jest twierdzenie, iż centralą antyewangelizacyjną jest... religia.tv, nazywana medium "idącym na układy", "tworzącym media pseudokatolickie". Tylko w tym wszystkim zapomina, że kanał ten - skądinąd bardzo ciekawy (ciekawe, czy o. dyrektor pofatygował się pooglądać go choć trochę?) - prezentuje materiały nie tylko o katolicyźmie, ale także o innych wspólnotach chrześcijańskich (w tym np. krótkie rozważania przedstawicieli tych wspólnot na tematy biblijne) i innych religiach. I to z założenia. Co w tym złego? To, że człowiek ogląda materiał o innych religiach, żeby także mieć o nich jakieś pojęcie, wiedzieć coś - to znaczy, że zdrajca od razu?\nDalej o. Ludwik cytuje dość długie fragmenty wypowiedzi o. Rydzyka, zarzucającego bliżej nieokreślonemu - oczywiście - wrogowi bardzo wiele: rozbijanie Narodu, Kościoła, Polski. Z jednej strony mówi, że zbliża się koniec wolnej Polski - z drugiej, zaprzeczając sam sobie, wskazuje, że "od 1980 r. nic się nie zmieniło" (czyli że tej wolnej Polski nigdy nie było). Że żądzą oszuści, którzy drogą tychże oszustw doszli do władzy. O jakimś precyzyjnym - czyim? - planie, realizowanym na szkodę Polski od lat. Twierdzenia, że niektóre media... szkodzą Polsce bardziej niż komunizm. Co to jest? Podjudzanie, umiejętne dawkowanie emocji i adrenaliny celem konkretnego nastawiania ludzi przeciwko sobie, i to jeszcze na aboslutnie wydumanych i nierealnych podstawach. Przy jednoczesnym - w innym miejscu - wzdychaniu o tym, jak to ojciec dyrektor chciałby aby właśnie "skończyło się w Polsce judzenie Polaka przeciwko Polakowi".\nŻeby nie było - odpowiadając na apel o. Rydzyka o merytoryczną rozmowę - o. Wiśniewski napisał do redemptorysty. W odpowiedzi na co otrzymał, napisany przez kogoś zupełnie innego, list z podziękowaniami i informacją o "szczelnie wypełnionym kalendarzu ojca dyrektora w miesiącu X". No, to faktycznie wola dyskusji. Ja się nie dziwię - jak ktoś nie ma argumentów, rzuca sloganami (zresztą często sprzecznymi wewnętrznie), to boi się dyskusji, konkretów, precyzji.\nW kolejnej części tekstu domonikanin napisał bardzo fajnie o zgubnym efekcie łączenia Kościoła i jakiejkolwiek konkretnej partii, opcji politycznej - kiedy po prostu Kościół traci, gubi z oczu swoją zasadniczą misję, wpada w pułapkę. Tymczasem właśnie takie działanie widać po stronie mediów związanych z o. Rydzykiem - kiedyś z PiS, później z koalicją PiS-LPR-Samoobrona, dzisiaj znowu w kierunku PiS. Jak napisałem - nie ma znaczenia, o jaką partię chodzi, ale o zdecydowane popieranie wprost z nazwy i lansowanie konkretnej z nich.\nZwrócił także uwagę na bolesną kwestię podpisywania się wielu biskupów pod imprezami i spędami, nazywanymi hucznie "marszami w obronie x" (do uzupełnienia w zależności od potrzeby), którzy swoim autorytetem autoryzują takie wydarzenia, odprawiając Msze i raczej bezwiednie (bezmyślnie?) powtarzają slogany żywcem z o. Rydzyka o spiskach, potrzebie walki i obrony, krucjatach. Walki z kim? Z najeźdźcami, uzurpatorami, okupantami - nie Polakami. Wybacz, proszę, ale to jest jakaś paranoja. Władzy obecnej można nie lubić - sam nie jestem fanem PO, Komorowskiego ani Tuska - natomiast konfabulowanie o przejmowaniu państwa i okupacji, prześladowaniu to po prostu absurd (zacytowano co ciekawsze hasła z transparentów) wobec oczywistego faktu wygrania, niestety, przez powyższe środowisko chyba wszystkich możliwych w ostatnich latach wyborów, zgodnie z prawem. Z krzyżem na czele takie spędzy wyśpiewują "Ojczyznę wolną racz nam zwrócić Panie", jako by RP utraciła niepodległość. Czy ja czegoś nie zauważyłem? A tak być nie powinno. Właśnie biskupi - jeśli księżom brak do tego odwagi czy pomyślunku - powinni w takich sytuacjach zaprotestować, uspokajać nastroje, a nie je podsycać i nakręcać, nazywając takie spędy "lekcjami patriotyzmu i miłości Ojczyzny". Lekcje? Może i tak. Ale ani miłości, ani jedności - dzielenia na siłę, z urojonych powodów. Działąnia typowo powiązane z polityką - marsze, wiece - ale coś, w czym Kościół w ogóle nie powinien brać udziału, a już tym bardziej tego autoryzować wizerunkiem biskupów. A jak wygląda marsz? Z władzami pewnego, jedynego słusznego, klubu na czele i w roli głównych aktorów wydarzenia.\nWracając do kwestii koncesji na multipleksie - Rada Stała KEP wydaje 16 stycznia 2013 r. przedziwny dokument, w którym autorytarnie apeluje o poszanowanie dla TV Trwam, narzucając KRRiT wprost rozstrzygnięcie: ma być przyznane i już! Tylko że bazuje przy tym jedynie na manifach i szumie rozpętanym właśnie przez media toruńskie - nie próbując nawet od KRRiT ustalić faktycznych i rzeczywistych przyczyn odmowy. Znowu - bezmyślny zarzut naruszenia prawa, bez minimalnej staranności w wyjaśnieniu sytuacji, dojściu do prawdy. Czy w Kościele prawda ma być po stronie tych, którzy głośniej krzyczą, wymachują rękami, odgrażają się? Chyba nie katolickim. I żadym innym chrześcijańskim też nie.\nDo tego - dokładnie opisana, chronologicznie - kwestia bardzo zręcznego PRowo zagrania pismami ze Stolicy Apostolskiej, którymi o. Rydzyk (a za nim - przychylni jego środowisku biskupi) podpiera swój autorytet. O. Rydzy, w listopadzie AD 2012 wręczył Benedyktowi XVI księgi z modlitwami i ofiarami za papieża - dar piękny - za który, zgodnie ze zwyczajem, Watykan następnie podziękował listownie ofiarodawcy, czyli Radiu Maryja. Czy to świadczy o bezwarunkowej akceptacji ze strony Stolicy Świętej dla Radia Maryja? W opinii tych mediów - tak, co każe bać się jakiegokolwiek słowa krytyki pod ich adresem, bo skoro papież poparł, akceptuje i dziękuje... Czy jednak na pewno? Dokument ten trafił do adresata w bardzo korzystnym dla niego momencie - pomagając mu się uwiarygodnić. Czy papież tym samym jednak popiera wszystkie eventy, spędy i hasła oraz teorie wznoszone na falach i antenie RM i TV Trwam, a także na organizowanych przez nie wydarzeniach? To zdecydowanie zbyt pochopne twierdzenie. Myślę, że gdyby papież wiedział, jak instrumentalnie pismo od niego zostaje wykorzystane - zastanowił by się dwa razy, co w nim napisać, i czy w ogóle je pisać. Tym bardziej zaś, w tych konkretnych okolicznościach uważam, że posługiwanie się w nim do uwiarygodnienia samego siebie, jest po prostu działaniem niegodnym i nieuczciwym.\nNie widzę sensu opisywania ich tutaj, ponieważ dotyczą one kwestii już wyżej poruszonych, a przekształconych w formę pytań do konkretnych adresatów - chodziło o ich konkretne wypowiedzi. M.in., w kwestii nie dotyczącej Radia Maryi i TV Trwam, zapytał abp. Józefa Michalika o to, czemu nie udzielił odpowiedzi na list prof. Stanisława Lufta. Warto zwrócić także uwagę na pytanie skierowane do ordynariusza toruńskiego bp. Andrzeja Suskiego, pod którego jurysdykcją znajduje się siedziba fundacji Lux Veritatis - o to, czy faktycznie, wobec braku jakichkolwiek wypowiedzi, popiera on wszystkie poglądy i wypowiedzi pojawiające się mediach redemtorystów.\nPrzytoczył także wypowiedź + ks. Józefa Tischnera - uznającego wiele dobra wykonywanego przez Radio Maryja, jednocześnie zauważając duży problem dalekiego od ewangelicznego języka agresji, nad któym to radio [a dzisiaj i TV Trwam] nie panuje, oraz dążenia do upolitycznienia katolicyzmu. Mówił on o katolicyźmie jako narzędziu walki o władzę nie tylko przeciwko komunistom, ale "gorszym katolikom".\nKończąc zaś, o. Ludwik powrócił do wspomnianego tekstu prof. Stanisława Lufta - zwracając uwagę na pewne, niepokojące w jego ocenie, zjawiska. Nie sposób nie zauważyć, że jego obserwacje są zbieżne z obserwacjami dominikanina. Niestety, tekst nie doczekał się ŻADNEGO odzewu - nic. Poza tym, że młodzieżówka Radia Maryja stwierdziła, że Kościół trzeba bronić... przed prof. Luftem właśnie.\nPotrzeba w tym zakresie, opisanym w powyższym tekście, dialogu - przed którym odpowiedzialni przecież w szczególny sposób za Kościół hierarchowie się nie tyle nawet wzbraniają, co po prostu go unikają. Problem istnieje i nie sposób tego nie zauważać - można unikać jego rozwiązywania, ale czy to na dłuższą metę cokolwiek rozwiązuje?\nDlatego bardzo pozytywnie zaskoczyła mnie i ucieszyła wypowiedź abp. Henryka Muszyńskiego, byłego prymasa i metropolity gnieźnieńskiego, który w TP nr 11/2013. Wskazał, iż nie ma żadnych wątpliwości co do uczciwości i intencji o. Ludwika w tym, co napisał, działania w duchu odpowiedzialności za Kościół. Zwrócił uwagę na merytoryczność, konkretność, operowanie faktami we wspomnianym tekście - co winno skutkować merytoryczną i konkretną odpowiedzią, szczególnie w zakresie pytań do poszczególnych biskupów. Jednocześnie wskazał, że omawiane przez o. Wiśniewskiego wypowiedzi biskupów dotyczące mediów związanych z o. Rydzykiem przyjął ze zdziwieniem i zażenowaniem. Mówił także o konieczności poszanowania demokratycznie wybranych władz, bez względu na sympatie i antypatie polityczne. Podzielił również pogląd dominikanina, iż traktowanie polityki jako środka wsparcia dla Kościoła jest tragiczną pomyłką, nie pomagającą ani Kościołowi ani ludziom. Ambona jest bowiem miejscem do głoszenia Ewangelii, dawać nadzieję, motywować do wprowadzania w świat pokoju - w które kapłani i biskupi pozwalają się mieszać politykom, tymczasem zniżanie się do poziomu jednej partii jest zaprzeczaniem misji Kościoła. Przede wszystkim zaś wskazał, iż pomyłką jest, gdy biskup z ambony mówi o np. konieczności rozwiązania Sejmu - to nie jest wypowiedź w imieniu Kościoła, a osąd człowieka jako człowieka; nie mają takie wypowiedzi nic wspólnego z nauką Kościoła i Ewangelią. Wyraził również pogląd, że świeccy jak najbardziej powinni, w razie wątpliwości, zwracać uwagę duchownym na mieszanie polityki do wiary - są tak samo członkami Kościoła, a wręcz bierność świeckich oznacza partycypowanie w mieszaniu wiary i polityki. Mówił również o pozostałości jakby z czasów komunizmu w postaci ideologii walki - z kim? nie ma wroga, to tzrba go stworzyć. Pointując zaś, wskazał na odwagę o. Ludwika - świadomego konsekwencji napisania powyższego tekstu i nikłego prawdopodobieństwa doprowadzenia do merytorycznej dyskusji.\nNiewątpliwie, doczekał się - w końcu sam prowincjał dominikański wypowiedział się w tym przedmiocie. Ja jednak nie upatrywał bym w tych słowach przełożonego sztorcowania, przywoływania do porządku o. Ludwika. Wręcz przeciwnie. Jeśli przeanalizować tekst oświadczenia - wynika z niego, że zakon dopuszcza dialog i wzywa do "otwartej, pełnej szacunku dyskusji na temat tej publikacji", wskazując jednocześnie, że stanowiska o. Wiśniewskiego nie jest stanowiskiem zgromadzenia. Bynajmniej więc nie należy tych słów traktować - jak to opisywano - jako "odcięcia się" zakonu od opinii jego członka.\ntagi: dominikanie, koncesja, list, multipleks, o. ludwik wiśniewski op, radio maryja, telewizja trwam, tygodnik powszechny\nMam świadomość, że w takim dniu jak dzisiaj - inauguracji pontyfikatu - wypadało by coś na ten temat napisać, jednak ten wpis poświęcę sprawie zgoła innej, i zdecydowanie mniej przyjemnej, a jednakże leżącej mi na sercu - bo sprawa, powiedzmy, z mojego podwórka.\nBynajmniej nie będąc fanem ani czytelnikiem Wprostu, zainwestowałem 5 zł polskich celem zapoznania się w całości z powyższym tekstem - w internecie bowiem (m.in. WP) można było znaleźć zajawki, urywki zaledwie.\nPrzede wszystkim autorka już na samym wstępie wskazuje w pierwszym zdaniu, że nie będzie to tekst o molestowaniu czy pedofilii - bo to jest dzisiaj na topie, niestety. Wprost wskazała także, iż nie ma być on atakiem na Kościół w Polsce - co w mojej ocenie świadczy o dobrej woli i nie pozwala z góry założyć, że jest dokładnie odwrotnie, niż autorka pisze.\nNa początek opisała sytuację najświeższą - gdy po wyborze papieża Franciszka (całkowite przeciwieństwo Generała (potoczna nazwa abp. Głódzia, jedna z bardziej parlamentarnych) abp. Głódź wymyślił wylot na odbytą dzisiaj inaugurację pontyfikatu. Okazja! 1650 zł, wylot i powrót tego samego dnia. Co tam, życzenia i prośby papieża - nie róbcie pielgrzymek, dajcie te pieniądze na biednych - Generał wie lepiej. Sprawa, na szczęściej, się rypła - bo po prostu ludzie, wśród których momentalnie rozpoczęto kampanię reklamową, popukali się w czoło i nie zebrała się odpowiednia grupa. Co nie przeszkadzało metropolicie (tuż po tekście jest króki wywiad) w mojej ocenie minąć się z prawdą, żeby nie powiedzieć: skłamać, że do wyjazdu nie doszło z przyczyn technicznych. No chyba że przyczyną techniczną uznamy brak chętnych, ale mało to w mojej ocenie techniczne. Wszystko się zgadza - konto na FB mam, wiem co się tam działo, z ilu stron byłem bombardowany zaproszeniami na w/w wyjazd. Po cichu formułowano komentarze, że pomysł poroniony, cena absurdalna - ale wszyscy milczeli. Powiem szczerze, z mojej strony - pozytywnie - było sporo zdziwienia, kiedy okazało się, że Generał nie dopiął swego (co, jak wskazałem, nie przeszkodziło mu skłamać w zakresie takiego a nie innego stanu rzeczy).\nGeneralnie tekst sprowadza się do opisów sytuacji z udziałem biskupa Głódzia przez kilku, anonimowych księży (niestety, nie do końca - sam bez trudu zidentyfikowałem 2 z nich...) w ramach powstającej tzw. czarnej listy dotyczącej hierarchy, która ma trafić do Watykanu. Nie dziwię się woli anonimizacji - środowisko to niestety jest mocno donosicielskie, wielu jest takich, którzy chcą się przypodobać, zabłysnąć, a to stołek w kurii złapać, a to kanonika tytuł czy prałata uzyskać, albo jakieś niezgorsze probostwo. Wystarczy spojrzeć na gdańską kurię - aż w oczy kłuje, dobieraną w zakresie pracowników w myśl zasady MBW (mierny, bierny, ale wierny), czego świadomość ma każdy, znający realia diecezji.\nProblem podstawowy to sprawa alkoholu. Wszyscy wiedzą, i to nie są złośliwe plotki, pomówienia, atak na Kościół czy Bóg wie co jeszcze, że metropolita ma w tym zakresie problem. Medialnie wyrazem powyższego był stan ówczesnego Prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego (żenująco tłumaczony później "chorobą filipińską"), który m.in. w towarzystkie Generała zabalował, po czym ledwo stał w Charkowie. Czytamy więc o wyzywaniu łaciną podwórkową samych księży, ich rodzin, upokarzaniu. Problem jest znany powszechnie od wielu lat - o ile nie był rozdmuchiwany w okresie pełnienia przez zainteresowanego funkcji biskupa polowego (1991-2004), kiedy w wojsku pewne sprawy można było dość łatwo ukryć, natomiast nabrał rozgłosu wraz z przeniesieniem go do diecezji warszawsko-praskiej (2004-2008). Już wtedy tamtejsi co odważniejsi duchowni skarżyli się na ordynariusza do Watykanu - bez skutku. To z tego powodu bardzo szybko z rezydencji biskupiej w Gdańsku Oliwie wyniósł się do odremontowanego za okrągły milion pałacyku w Starych Szkotach, na wyjeździe z Gdańska. Po co? Żeby się nie rzucać w oczy ze swoją słabością do trunków. Jednocześnie, ze strategicznego punktu widzenia był to ruch bardzo dobry - nieruchomość nie należy do diecezji, tylko do tamtejszej parafii, zatem w razie utraty płynności finansowej przez diecezję nie grozi jej egzekucja. Żeby podnieść prestiż, specjalnie ulokował przy niej kolejną kolegiatę, w poczet której jednym z prałatów ustanowił... księdza, wobec którego już wówczas toczył się proces karny o molestowanie nieletniej, ostatecznie prawomocnie skazanego (choć nadal widywanego "w towarzystwie").\nProblem kolejny do absolutny feudalizm i przyzwyczajenie za wszelką cenę do otrzymywania tego, co sobie wymyślił, przy jednoczesnym - co sam dodam - niestety prostactwie, którego osobiście miałem nieprzyjemność doświadczyć i to również w czasie liturgii. To, że arcybiskup Głóź nie szanuje ludzi, widziałem osobiście w wielu jego wypowiedziach, w stosunku do różnych osób - bez względu na to, czy świecki, czy ksiądz. Widać to także po wielu zmianach i nominacjach - przy czym trzeba znać środowisko i kontekst, aby bez problemu zrozumieć, dlaczego w tej parafii zmieniono proboszcza: czy awansował, czy został wygryziony przez kogoś bardziej Generałeowi "zasłużonego". Porównując poziomem obecnego i poprzedniego metropolitów gdańskich - szkoda słów. Owszem, abp Gocłowski odpowiadał jako biskup za problem ze Stella Maris, nie tyle zawiniony co nie dopilnowany, natomiast różnica klas dosłownie bije po oczach. Ale mniejsza o to. To, że abp Głódź postanowił poprawić nieco sytuację finansową diecezji - owszem, słusznie, pytanie tylko: za jaką cenę? Rządzi od pewnie 5 lat, w któym to okresie zdążył w dużej części zmienić wnętrze archikatedry oliwskiej (na plus: przywrócenie wiernym dawnej kaplicy seminaryjnej, nowa ambona, wyświetlacz tekstów pieśni, renowacje; na minus: przemeblowanie prezbiterium z usunięciem balasek, ustawienie na gigantycznym postumencie wielkiego tronu z herbem biskupim oświetlonego specjalnie bez względu na porę dnia, upstrzenie kościoła własnym herbem w wielu miejscach, i tragiczna złota firuga Jezusa przed wejściem do kościoła oraz dramatyczna świecąca droga krzyżowa - tak po krótce). Naraził się ludziom - wykorzystując błędy miasta Gdańska, zagroził zagrodzeniem części (należącej do diecezji) parku oliwskiego, po czym przehandlował go z miastem za teren pod kontrowersyjny kościół w Gdańsku-Łostowicach, czyli miejscu gdzie kościół już funkcjonuje; nie mówiąc o (nie nazwę wprost) pomyśle budowy kolejnego wielkiego kościoła w śródmieściu Gdańska - kto zna, wie, że tam kościoły i to piękne, zabytkowe, stoją na co drugim roku, wiele z nich to rektorskie, bo nie ma potrzeby istnienia nawet już obecnie tylu parafii.\nGenerał po prostu jest zachłanny. Prawdą jest to, co pani Rigamonti opisała w zakresie ściągania pieniędzy z parafii za wszelką cenę. Abp Gocłowski, znając realia, co biedniejsze parafie z tego obowiazku zwalniał - jego następca kazał płacić wszystkim, żądając jeszcze pieniędzy za okresy wstecz. Stawka - kilka groszy od wiernego, przy czym liczono wg ilości wszystkich mieszkańców parafii (a co, korzystniej wyjdzie), zamiast wynikającej ze statystyki ilości wierzących i praktykujących. Jeśli któryś kościół posiadał na dachu antenę telefonii komórkowej - lwia część idzie w ręce diecezji, bez względu na potrzeby parafii, nie patrząc czy dany rządca parafii cokolwiek w niej robi, czy nie.Wspomniany kościół na Łostowicach miał powstać zgodny z planem zagospodarowania przestrzennego - co tam, walnięto okropny projekt molocha nijak nie pasującego do okolicy i pod każdym względem przekraczającego dopuszczalne gabaryty - w myśl zasady: im większe, tym lepiej. Sprawa, póki co, stoi w miejscu. Wiem jednak, w jaki sposób "pogoniony" został z kurii ówczesny diecezjalny konserwator zabytków - który ośmielił się zakwestionować podejście biskupa do zabytków. W ostatnich tygodniach było w mediach głośno o hipotekach pod co bardziej prestiżowymi świątyniami diecezji, dodatkowo niedawno zakończył się bodajże w I instancji kolejny proces dotyczący zapłaty przez diecezję kwoty kilku milionów złotych - co świadczy o niezbyt dobrej kondycji finansowej. Jak widać - jest to bez znaczenia, skoro biskup mógł pozwolić sobie na przepuszczenie miliona złotych na odnowienie dworku, w którym zamieszkał. To niewątpliwie był słuszny cel, prawda?\nPrzykro, że pisze te słowa w dniu inauguracji pontyfikatu człowieka tak zgoła odmiennego od Generała, który potrafił funkcjonować jako kardynał bez sekretarza (gdyby przyjrzeć się strukturze kurii - okaże się, że w praktyce abp Głódź ma ich kilku), mieszkał w małym mieszkaniu (a nie w odremontowanym za ciężkie i bezmyślnie wywalone pieniądze dworku), i - o zgrozo! - sam sobie gotował. Tak to się niestety zbiegło. Owszem, dla osób postronnych sytuacja może się wydawać niejednoznaczna - zapewniam jednak, że w tym tekście we Wproście nie ma przekłamań i bardzo dobrze oddaje on obraz sytuacji, z komentarzem (cytat): "My tu wszyscy mamy go dość. On jest mieszanką buty generalskiej i sobiepańskiej. Jest kościelnym latyfundystą. Kurię traktuje jak folwark". Różnica polega na tym, że część ludzi mówi to wprost - a część myśli jedynie, udając, że jest wszystko ok.\nJest mi wstyd najpierw z powodu przekłamania - bowiem nie wierzę, aby choćby ułamek wskazanego na początku duchowieństwa podzielał ten pogląd (tak samo, jak nie wierzę, aby wszyscy rzekomi dziekani poszczególnych dekanatów - z których niejednego znam - jako sygnatariusze oświadczenia bezkrytycznie takie stanowisko podzielali). Dalej, nie rozumiem oburzenia i tego, w którym miejscu oraz z jakiego powodu tekst miałby być skandaliczny lub poniżający. Oddaje sytuację, nie widzę rozminięcia się z prawdą. A że prawda jest inna, niż to się zwykle przyjmuje... Skoro podnosi się zarzut zniesławienia - czekam na odpowiedni ruch prawny, choć wątpię, aby do tego doszło; Generał zbyt wiele ryzykuje w zakresie tego, co ludzie mogli by się dowiedzieć więcej. Co do występowania przez biskupa w obronie wolności mediów - ok, o ile przyjąć, iż media w tym kraju sprowadzają się do RM i TV Trwam, od czego nas Boże uchowaj. Aż wreszcie - nie rozumiem, w którym miejscu tekst ten uderza w godność całej wspólnoty Kościoła - nie widzę tego, traktuje o osobie i nie ma tam nawet pół uogólnienia czy zarzutu pod adresem Kościoła jako takiego. Niewątpliwie natomiast modlitwa abp. Głódziowi jest potrzebna.\nParadoksalnie, diecezja nie zajęła stanowiska w sprawie - w dzisiejszej GW można wyczytać, że próbowano się skontaktować (prawidłowo, odpowiedni człowiek) z ks. Filipem Krauze, dyrektorem Centrum Informacyjnego Archidiecezji Gdańskiej - rzekomo chory i nikt go nie zastępuje. Zamiast skorzystać z okazji - pozostawiono pole na domysły. Pytam się więc - na czym ma polegać rola tego księdza, skoro - w takiej sytuacji - zamiast zajmować stanowisko, co do niego należy, po prostu udaje, że go nie ma i problemu nie ma? Niewątpliwie za abp. Gocłowskiego tego problemu nie było - był powszechnie znany ks. Witold Bock jako rzecznik prasowy, zawsze dostępny i potrafiący odpowiedzieć na pytania, co było doceniane na skalę ogólnopolską. Cóż, dzisiaj w cenie jest to, aby o niczym nie informować i udawać, że problemu nie ma.\nDuże nadzieje pokładam w nowym papieżu, w zmianach w Kurii - gdzie nie od wczoraj abp Głódź ma spore poparcie, nie wiedzieć czemu. Może jest szansa, że coś w tej sytuacji się zmieni - i jeśli nie zmieni się (w co wątpię) człowiek, to człowiek zostanie zamieniony na innego, bardziej wpisującego się w wizerunek kapłana i biskupa odpowiadającego papieżowi Franciszkowi.\ntagi: abp sławoj leszek głódź, alkohol, duchowieństwo, problem, szacunek, wprost, zarzuty\nTe słowa co prawda pisał tylko dla swojej diecezji, dzisiaj jednakże wybrzmiewają w mojej ocenie jako pierwsze przesłanie dla świata. Wtedy jeszcze nie papieża - jednak niewątpliwie osoby mającej bardzo wiele do powiedzienia, o ile tylko znajdą się chętni do słuchania.\ntagi: franciszek i, kard. jorge maria bergoglio si, papież, wielki post\nWiedzieli, że będzie Mu trudno wybrnąć z tej sytuacji. Jeśli opowiedział by się za literą prawa Mojżeszowego - wydał by wyrok na kobietę. Gdyby stanął wprost w jej obronie - wystąpił by przeciwko prawu, złamał je. Mieli Go w garści - a przynajmniej tak im się wydawało. Tu nie chodziło o sprawiedliwość, o moralną ocenę cudzołóstwa, ale okazję do przyłapania, znalezienia haka na Jezusa.\nTradycja mówi - Jezus pisał na piasku ich grzechy (więc pewnie tego pisania było sporo). Nie dawali za wygraną - a Ty co mówisz? Wystarczyło jedno zdanie - kto jest bez grzechu. Tylko prawdziwa świętość dawała prawo do dokonywania tak surowej oceny innych, która miała prowadzić do poważnych, wręcz życiowych konsekwencji - w innym obrocie wydarzeń kobietę pewnie by ukamienowano. Jezus powiedział, że kto jest bez grzechu, ten może rzucić kamień. Zabrzmiało to jednak w pewnym sensie jak pytanie - kto? No właśnie - z tego towarzystwa nikt, a z całej sytuacji zapewne tylko On sam jeden.\nTo nie jest tak, że my nie mamy prawa do oceniania innych - mamy. Tylko że najpierw musimy dokonać swojej oceny, zestawić oceniany czyn czy zachowanie ze swoją osobą - i w przypadku pozytywnej weryfikacji (ja w tym zakresie jestem w porządku wobec Boga i ludzi) dopiero możemy napominać, oceniać, wyrokować. A najczęściej jest tak, że w gębie to każdy jest najmocniejszy, oskarżać, plotkować, oczerniać przychodzi łatwo - po czym, jak przychodzi co do czego, to sam okazuje się mieć za uszami dwa razy tyle co nieszczęśnik, na którym przed chwilą jeszcze psy wieszał.\nPiękne słowa w tym kontekście wypowiedział dzisiaj papież Franciszek: - Gdy tylko zostałem biskupem w 1992 r., do Buenos Aires przybył obraz Matki Boskiej Fatminskiej. Odbyła się wtedy msza dla chorych, w czasie której spowiadałem. Podeszła do mnie skromna, pokorna kobieta, ponad 80-letnia. Powiedziałem do niej: "Babciu, czy masz dużo grzechów?". "Wszyscy mamy dużo grzechów" - odpowiedziała. Zapytałem: "Skąd ta pewność?", a ona pewna odpowiedziała: "Gdyby Bóg wszystkiego nie wybaczał, świat już by nie istniał". To była mądrość Ducha Świętego. Bóg nigdy nie męczy się wybaczaniem nam. Problem polega na tym, że my męczymy się proszeniem o łaskę. (...) W tych dniach mogłem przeczytać ksiązkę kard. Caspera. (...) Bardzo dobrze mi ona zrobiła. Kardynał mówi w niej, że miłosierdzie wszystko zmienia. Odrobina miłosierdzia ociepla świat i dodaje mu sprawiedliwości.\nTego właśnie miłosierdzia zabrakło wtedy faryzeuszom, jego także brakuje nam dzisiaj. Dlatego też tak trudno przychodzi nam wybaczanie innym, dlatego też - w cichości serca - nie potrafimy bardzo często wybaczać samemu sobie sytuacji nawet sprzed wielu lat. Zapędzamy się w tym swoim wyrokowaniu i ocenianiu, a potem jakoś tak głupio prosić o wybaczenie Boga, skoro samemu potępiło się właśnie wszystkich ludzi, którzy przyszli do głowy. Nie ma się jednak czego obawiać - na szczęście Bóg działa zupełnie inaczej, a Jego specjalnością jest właśnie miłosierdzie.\nIdź i nie grzesz więcej - to słowa, które usłyszeć może każdy, które mogą rozradować także twoje serce. O ile przyjdziesz i o to miłosierdzie poprosić. Wielki Post, za chwilę Niedziela Palmowa - to bardzo dobry czas, aby tę prawdę zrozumieć.\ntagi: cudzołóstwo, faryzeusze, grzech, kobieta, miłosierdzie, próba, zmęczenie\nNatłok myśli, odczuć, informacji. Cały świat "zwariował" na punkcie papieża Franciszka, którym cieszymy się od 4 dni - i to bardzo pozytywnie, z małymi wyjątkami.\nMiałem te słowa napisać nieco wcześniej, natomiast nie było kiedy. Może to i dobrze - było więcej czasu na zastanowienie się, próbę ogarnięcia tego wszystkiego myślami.\nNie będę pisał o tym, co każdy może wyczytać w Wikipedii - kogo te fakty interesują, tam sięgnie. 76 latek, czyli rocznik 1936. Jezuita, wyświęcony w 1969 r. w "jezusowym" wieku 33 lat. Całą posługę biskupią - od maja 1992 r. - związany z metropolią Buenos Aires, gdzie posługiwał najpierw jako sufragan, po 5 latach jako koadjutor metropolity, wreszcie od 1998 r. jako metropolita. Kreowany kardynałem w lutym 2001 r. jeszcze przez bł. Jana Pawła II.\nZ wykształcenia technik chemik, w wieku 22 lat rozpoczął drogę do kapłaństwa. Także z młodości pochodzi pamiątka - papież, pomimo wieku, jest osobą o bardzo dobrym zdrowiu (co widać po sposobie chodzenia, ruchach, gestykulacji), pomimo iż po infekcji płuc w dzieciństwie posiada tylko jedno płuco. Nikt nie zarzuci mu braku znajomości życia świeckich ludzi i własnych doświadczeń - kochał, był nawet zaręczony, jego ówczesna narzeczona Amalia Demente żyje do dzisiaj. Pan Bóg skierował go jednak inną drogą, która poprowadziła do Towarzystwa Jezusowego, a później biskupiej posługi w Buenos Aires.\nCzłowiek, któremu niesamowicie na sercu leżą problemy społeczne - z którymi miał okazję, jak w mało którym miejscu świata, zetknąć się w slumsach argentyńskich. Zadziwiał, gdy w roku kreacji kardynalskiej podczas wielkoczwartkowej litugii umył nogi 12 trędowatym - tym najbardziej możliwie odrzuconym. Nie brzydził się. Widział w nich Jezusa, przychodzącego w sposób szczególny.\nWydaje się, że nigdy nie dbał o sprawy materialne. Dla każdego - szczególnie w polskich realiach - normalnym jest, że biskup mieszka w okazałej rezydencji, ma limuzynę, szofera, a koniecznie sekretarza. On nie miał - jako kardynał także - żadnego z powyższych. Mieszkał do wyjazdu na konklawe w skromnym mieszkaniu na zapleczu katedry swojej diecezji. Gotował sobie sam. Kapelana/sekretarza nie potrzebował, wiedząc, że tym samym jakiejś grupie wiernych zabrakło by rąk i posługi tego kapłana. Po diecezji najczęściej, na co dzień, poruszał się komunikacją miejską - świat obiegły zdjęcia siedzącego w garniturze z koloratką kardynała, a to w metrze, a to w autobusie.\nGdy obserwujemy go dzisiaj - zwykła papieska biała sutanna z pelerynką i pasem. Żadnych dodatków - mucetu z gronostajem (pojawił się w nim po raz pierwszy po wyborze, a potem wiele razy później, Benedykt XVI), camauro (ta śmieszna czerwona czapka). Sutanna chyba nadal nie poprawiona - mam wrażenie, że w koloratce zbyt szeroka. Zamiast nowego pektorału (krzyża na piersi) - dotychczasowy, kardynalski. Zwykłe buty, żadne czerwone papieskie. W tej sferze zdecydowanie bezkompromisowy - na hasło ceremoniarza, aby ubrał pelerynę, miał odpowiedzieć, aby to kapelan sam ubrał pelerynę, a w ogóle to karnawał się już skończył. Dobrze, ta prostota przebija w każdym zakresie. Teoretycznie - nazywa się teraz Franciszek I - natomiast poprosił, aby mówić o nim po prostu: Franciszek.\nSkąd jego imię? Wytłumaczył sam dziennikarzom, że - gdy podczas konklawe sytuacja zaczynała wskazywać, iż może zostać wybrany - zaczął, siłą rzeczy, zastanawiać się nad ewentualnym imieniem; zwrócił się wtedy do niego, siedzący obok, kard. Claudio Hummes OFM i poprosił, aby pamiętał o ubogich. Wtedy przyszła myśl - Franciszek! Jak Franciszek z Asyżu. Jest w tym jakiś palec Boży - pracownik Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów ks. Arkadiusz Nocoń w serwisie info.wiara.pl mówił, iż jeszcze w toku kongregacji kardynałów widział na placu św. Piotra transapenty z napisem: „Aspettiamo Papa Francesco” (Czekamy na Papieża Franciszka). Mnie na myśl przychodzą 2 innych świętych jezuitów Franciszków: Salezy, XVI-wieczny apostoł Indii, pierwszy misjonarz Japonii, i jeden z pierwszych towarzyszy założyciela jezuitów Inigo de Loyoli, a także Borgiasz, również XVI-wieczny, potomek słynnego rodu Borgiów, generał jezuitów, współtwórca Uniwersytetu Gregoriańskiego w Rzymie, Polakom znany z tego, żę przyjął do nowicjatu zgromadzenia (późniejszego świętego) Stanisława Kostkę, znana postać kontrreformacji. W sumie 3 Franciszków, 3 osobowości, z których papież może bardzo obficie czerpać.\nPierwszy od 1272 lat papież spoza Europy (otatni poprzednik nie będący Europejczykiem - św. Grzegorz III, Syryjczyk z pochodzenia, pontyfikat w latach 731-741). Pierwszy jezuita na Stolicy Piotrowej (jedyny kardynał z tego zgromadzenia biorący udział w konklawe) - co jest o tyle ewenementem i zaskoczeniem dla samych jezuitów, jako że nie przyjmują oni godności kościelnych (co nie przeszkadzało w latach 90. ubiegłego wieku do grona papabili zaliczać, nieżyjącego już, wybitnego jezuickiego biblisty i metropolity Mediolanu kard. Carla Marii Martiniego SI).\nNieustępliwy w kwestiach moralnych, moralny ortodoks, widział równocześnie poza sporem człowieka. Z ówczesnym prezydentem kraju Nestorem Kirchnerem spierał się za jego życia o sprawy rodziny i homoseksualistów, co nie przeszkodziło na pogrzebie tego człowieka powiedzieć pięknej homilii nie o potępieniu, a o otwartych ramionach Jezusa. Adopcję dzieci przez homoseksualistów nazwał wprost dyskryminacją dzieci - co spowodowało jego spór z obecną prezydent Argentyny. Nie rozumiał odmawiania chrztu dzieciom pochodzącym ze związków pozamałżeńskich.\nNiewątpliwie jest człowiekiem otwartym na ekumenizm - podczas jednego z nabożeństwa charyzmatycznych wspólnot nie tylko katolickich nie ograniczył się do nałożenia rąk na jego uczestników, ale pozwolił na dokonanie tego gestu w stosunku do jego osoby. Absolutnym przełomem i wydarzeniem niespotykanym dotąd w historii jest fakt, iż patriarcha Konstantynopola Bartłomiej I zapowiedział, iż weźmie udział we wtorkowej inauguracji pontyfikatu papieża Franciszka (co nie miało miejsca od daty historycznego podziału, schizmy wschodniej z 1054 r.), co musi świadczyć o wielkim szacunku braci prawosławnych dla tego, co w tak krótkim czasie teraz jako papież, a wcześniej jako kardynał prezentuje Franciszek. W swojej pracy duszpasterskiej miał bardzo dobre relacje z tamtejszą wspólnotą żydowską, już w dzień po wyborze został przez prezydenta Izraela zaproszony do odwiedzenia Ziemi Świętej, podziękował także osobiście z gratulacje, przesłane po wyborze przez głównego rabina Rzymu.\nŻyjąc w wyjątkowo trudnym regionie świata korzystał z nowoczesnych i przez niektórych nie rozumianych metod duszpasterskich - wobec wysypu sekt w Argentynie, pozornie "fajniejszych" i "ciekawszych" od Kościoła chciał wypełniać Jezusem duchową pustkę, jaka pozostawała w ludziach po rozczerowaniu tymi grupami - na rogach ulic wystawiano chrzcielnice i zapraszano ludzi do ochrzczenia się (nazwał to „rygorystyczną i hipokrycką formą neoklerykalizmu”). Sprzeciwiał się aborcji i antykoncepcji. Apelował do bogatych i zwykłych ludzi, organizował zbiórki na rzecz najuboższych w supermarketach, angażując ludzi także następnie w dostarczanie zebranej pomocy bezpośrednio potrzebującym. Nie tylko pokazywał palcem, ale wskazywał konkretnych ludzi, jakby chcąc powiedzieć - ci biedni to nie jakiś abstrakcyjny problem, nie dotyczący mnie i ciebie, ale ludzie żyjący obok, tu i teraz, którym pomoc z nieba nie spadnie, i za których każdy z nas powinien być odpowiedzialny. Pracująca od 13 lat w Argentynie zmartwychwstanka s. Karolina Frąk opowiedziała światu, jak ówczesny kardynał poprosił jej zgromadzenie, prowadzące dom opieki, o pomoc dla leczącej się wówczas psychicznie dziewczynki, aby po wyjściu ze szpitala mogła rozpocząć życie godne każdego dziecka; pomagał finansowo, dziewczyna wyzdrowiała i została szczęśliwie adoptowana.\nPosiada ogromne doświadczenie praktyczne wiary i pracy duszpasterskiej w Argentynie, czyli kraju Ameryki Łacińskiej - niewątpliwie dzisiejszego serca i kluczowego miejsca rozwoju Kościoła, gdzie rozwija się najbardziej dynamicznie (483 mln katolików tam wobec zaledwie 200 mln w Europie, ogromna ilość powołań). Europa to korzenie, powstanie, historia - dzisiaj punkt ciężkości Kościoła przesuwa się do Ameryki Łacińskiej właśnie i Afryki, nic dziwnego więc, że trzeba cieszyć się z faktu, iż na czele Kościoła staje człowiek, który zna z doświadczenia problemy tego regionu, tej kultury. Zna również problemy związane z teologią wyzwolenia, w myśl której chrześcijańska miłość bliźniego powinna przejawiać się w sprawiedliwości społecznej, nie politycznej - a ewangelicznej.\nNa pewno przez tą wręcz emanującą skromność, prostotę i dobroć. Nie należał nigdy i nie należy do struktur Kurii Rzymskiej ani episkopatu włoskiego - niewątpliwie skompromitowanej za pontyfikatu Benedykta XVI dezinformacją i aferami - zatem dający pewność dokonania koniecznych co do zasady zmian (ich czas i formę papież z pewnością wybierze odpowiednio); konieczne są działania w zakresie przynajmniej częściowego ujawnienia finansów Stolicy Apostolskiej wobec powtarzających się problemów i zarzutów związanych z brakiem zapobiegania praniu tzw. brudnych pieniędzy. Jego kandydatura była w tym sensie naturalna, iż na konklawe w 2005 r. podobno uzyskał drugą ilość głosów, tuż za kard. Josephem Ratzingerem. Musiał posiadać duże poparcie kardynałów elektorów spoza Europy - jego wybór zapadł relatywnie szybko. Media donosiły, iż w sposób dostrzegalny dla innych publicznie przed głosowaniami już na konklawe poparcia udzielił mu dotychczasowy sekretarz stanu kard. Tarcisio Bertone SDB, co miało mieć znaczenie dla wzrostu popularności kard. Bergoglia. Poparcie jego kandydatury dla optujących za wyborem Włocha mogło być tym łatwiejsze, iż pomimo argentyńskiego paszportu, posiada włoskie korzenie. Jak to zostało ujęte dość obrazowo i krótki - właściwy człowiek do posprzątania watykańskiego bałaganu. Wybór, który przyniósł coś nowego, nieoczekiwanego. Przewietrzenie Kościoła. Franciszek, do którego - jak w XIII wieku - Bóg mówi: "Odbuduj mój Kościół", który niewątpliwie dzisiaj potrzebuje zmian.\nPodbił świat już swoim pierwszym wystąpieniem, kiedy stanął na loggi bazyliki św. Piotra przed wypełnionym placem św. Piotra i milionami ludzi w telewizorach. W mojej ocenie - nieco przestraszony i przytłoczony rozmiarem sytuacji i tym, że oczy wszystkich skupiały się właśnie na nim - a jednocześnie wyjątkowo spokojny, jakby stworzony do roli, jaką rozpoczynał.\nBuona sera - dobry wieczór, pozdrowienie - powiedział by ktoś - laickie, ale jednocześnie bez wątpienia skierowane nie tylko do katolików i chrześcijan, ale wszystkich ludzi dobrej woli słuchających go. Ani razu nie użył słowa "papież", mówił o biskupie i diecezji Rzymu, ewangelizacji wszystkich ludzi.\nŻartobliwa aluzja - że przychodzi z końca świata - tyle, że dzisiaj to właśnie ów koniec świata w Ameryce Łacińskiej przedstawia wielkie problemy społeczne, a zarazem właśnie tam Kościół tak prężnie się rozwija; nie w Europie, która przyzwyczaiła się do bycia odwiecznym centrum i pępkiem świata. Papież Franciszek przychodzi dzisiaj, aby tę Europę - katolicką już głównie z tradycji - obudzić, potrząsnąć, przypomnieć, co jest najważniejsze.\nPapież modlitwy - tak można Franciszka nazwać już dzisiaj. Nie tylko mówi, ale modli się z ludźmi, do któych Bóg właśnie go posłał, a których symbolicznie reprezentuje diecezja rzymska. Najpierw za swojego poprzednika - pamięta o nim, choć to także sytuacja raczej w kategorii novum. Nie błogosławi potem wiernych - wykonuje gest dla Europejczyków niezrozumiały, ale powszechny w jego rodzinnych stronach: prosi najpierw o błogosławieństwo w cichej modlitwie dla siebie, a dopiero następnie sam udziela urbi et orbi, miastu i światu apostolskiego błogosławieństwa.\nNie wprowadza się do Pałacu Apostolskiego - jego apartament papieski będzie w najbliższym czasie remontowany. Pozostaje w Domu św. Marty, czyli miejscu zakwaterowania elektorów, który wybudował w swojej przezorności jeszcze bł. Jan Paweł II. Zajmie pokój nr 201. Gdy przyjeżdżał do Rzymu, jak wspomina ks. Arkadiusz Nocoń, zatrzymywał się w międzynarodowym domu księży koło Panteonu - dokąd również udał się po wyborze, do pokoju nr 203, po swoje bagaże, których nie zabrał na konklawe. Żadna limuzyna - zwykły watykański samochód. Wszedł sam, zabrał wszystko sam... i zapłacił.\nW piątek odwiedził w Klinice Piusa XI, przebywającego tam po zawale, 90-letniego kard. Ivana Diasa - gest bardzo podobny do tego, gdy w 1978 r. Jan Paweł II od razu odwiedził w szpitalu krakowskiego kolegę abp. Andrzeja Dsekura, sparaliżowanego w trakcie konklawe. Rozmawiał z chorym i jego lekarzem, błogosławił pacjentów, w kaplicy szpitalnej pozdrowił całą wspólnotę.\nWprost zaapelował, aby ludzie dali sobie spokój z pielgrzymko-wycieczkami na wtorkową inaugurację pontyfikatu, a zaoszczędzone w ten sposób pieniądze spożytkowali na dzieła miłosierdzia na rzecz ubogich i potrzebujących (co, jak zwykle, nasz metropolita miał najwyraźniej w głębokim poważaniu, ponieważ jeszcze 13 marca zaczęło się huczne przygotowywanie wypadu do Rzymu, co uznać należy za dość dziwne i niezrozumiałe, biorąc pod uwagę powszechnie opiswane w mediach zadłużenie diecezji; nic dziwnego - chyba trudniej między nim a papieżem o większą skrajność i odmienność...)\nZ kardynałami przemieszczał się normalnie dalej autobusem. Również z nimi jada posiłki. Nie wiadomo, czy powoła kogoś na stanowisko swojego sekterarza - czy też uzna, iż wystarczająca jest funkcja prefekta domu papieskiego (abp Georg Gaenswein).\nNie podjął dotąd decyzji odnośnie swojego zawołania (dotychczasowe: Miserando atque eligendo, Z miłosierdziem i wybraniem). Dopiero też dzisiaj zostali też przywróceni do urzędu szefowie dykasterii Kurii Rzymskiej, którzy ustąpili ze swych funkcji w chwili zakończenia poprzedniego pontyfikatu - co wydaje się być formalnością, ponieważ mało kto ma wątpliwości co do tego, iż nastąpią duże zmiany na kluczowych stanowiskach Kurii Rzymskiej, w tym stanowisku sekretarza stanu; nie bez powodu papież zatwierdził ich tymczasowo. Natomiast wydaje mi się, że stanowisko zachowa ks. Federico Lombardi SI, również jezuita, który w powszechnym mniemaniu bardzo dobrze poradził sobie z informowaniem o sytuacji w Watykanie w czasie sede vacante i konklawe. Prawdopodobnie pierwszy raz ingres do katedry biskupa Rzymu - tak, nie bazyliki św. Piotra, a bazyliki św. Jana na Lateranie - odbędzie się dopiero po uroczystości Zmartwychwstania, przez co Msza Wieczerzy Pańskiej w Wielki Czwartek będzie miała miejsce wyjątkowo w bazylice św. Piotra.\nDzisiaj papież spotkał się w Aulii Pawła VI z dziennikarzami. Podkreślił, że Chrystus jest centrum Kościoła, zaś Ojciec Święty jest jedynie Jego sługą, Wikariuszem, Następcą Apostoła Piotra. Wskazał również, iż ma marzenie - "Och, jakże bardzo chciałbym Kościoła ubogiego i dla ubogich!" - nie pozostawiające złudzenia co do tego, nad jaką grupą społeczną niewątpliwie szczególnie się pochyli, ale także jaki w jego ocenie Kościół być powinien (albo inaczej - jaki być nie powinien), w jaki sposób Kościół powinienb być bogaty. Zaznaczył, iż o wydarzeniach z historii Kościoła powinno się mówić z perspektywy wiary, wskazywał też, jak ową perspektywę wiary należy rozumieć. Posłużył się pod adresem dziennikarzy słowami: "Abyście usiłowali jak najpełniej poznać prawdziwą naturę Kościoła, a także jego drogę w świecie, z jego zaletami i grzechami oraz poznawali motywacje duchowe, które go prowadzą i są najbardziej właściwe dla jego zrozumienia". Czyli zwrócił uwagę na to, że wskazał też pewne wprost wymagania adresowane do dziennikarzy. Zakończył zaś pięknym błogosławieństwem, skierowanym nie tylko do wierzących: "Biorąc pod uwagę, że wielu z was nie należy do Kościoła katolickiego, że są też osoby niewierzące, udzielam z serca tego błogosławieństwa w ciszy, każdemu z was, szanując sumienie każdego, wiedząc jednak, że każdy z was jest Bożym dzieckiem. Niech Bóg wam błogosławi".\nJak jest odbierany nowy papież? Niewątpliwie bardziej niż pozytywnie - i to nie tylko przez pobożnych katolików. Jeden z publicystów portalu gazeta.pl w wieczór wyboru Franciszka napisał o nim: „Mówi prosto, z wielką pewnością treści, a małą pewnością formy. Jest silny w swojej słabości. Jest chyba dobrym człowiekiem. Przede mną, który wszystko, co uważam za wiarę, przeżywam poza jakimkolwiek Kościołem, otwiera jakąś furtkę, za którą migoce zbliżenie. Obiecuje mi skromność, prostotę, chwile świeżego natchnienia. Wszystko, czego oczekuję od papieża, to niezasłanianie. Mam wrażenie, że ten papież nie będzie zasłaniał mi Boga. A nawet, że czasami będziemy patrzeć w stronę Boga stojąc obok siebie. Nie spodziewam się po Kościele, że będzie akceptował moje wybory etyczne czy seksualne. Już wiem, że w tych wyborach pozostanę sam. Jego nieprzejednanie sprawia, że czuję się poza Kościołem, i wolę to przyznać, niż zarzucać Kościołowi, że nie chce być na mój obraz i podobieństwo. We Franciszku widzę więc towarzysza drogi, z którym jestem związany tylko dobrą wolą. Niczego więcej nie chcę. Nie spodziewam się po nim słów nienawiści do nikogo. Tego oczekiwałem, to mam".\nDlaczego? Ponieważ daje nadzieję na odmitologizowanie struktów i urzędów Kościoła, przybliżenie biskupów do ludzi i przypomnienie im, do czego tak naprawdę są powołani i komu mają służyć, przypomina o świeckich i ich roli w Kościele, czyli akcentuje treść, a nie najpiękniejszą nawet formę. Reforma Kurii Rzymskiej i porządkowani problemów pedofilii w Kościele to tylko jeden z wielu aspektów i zadań przed papieżem. Bóg, na szczęście, zrobił wszystkim - wierzącym i nie, kalkulującym wybory i typującym papabili na konklawe - prezent, a zarazem psikusa, powołując na Stolicę Piotrową tego właśnie Jorge Mario - Franciszka, który najwyraźniej nie zamierza ani trochę zmieniać swoich przyzwyczajeń, sposobu bycia, priorytetów, a wręcz przeciwnie: biorąc sobie do serca to, jakim człowiekiem był jego imiennik z Asyżu, najwyraźniej zamierza (w dobrym tego słowa znaczeniu) namieszać w Kościele co najmniej tyle, co tamten.\nI bardzo dobrze, może dzięki niemu skostniały i po prostu popadający w ruinę Kościół w Europie, w nim także polski Kościół, od odejścia bł. Jana Pawła II nie umiejący sobie chyba poradzić z żadnym problemem w jego dotyczącym, zaczerpnie nieco z bogactwa i charyzmatyczności, prostoty, autentyczności i priorytetów, a także (może głównie) żywiołu Kościoła w Ameryce Łacińskiej - tak bardzo dla nas nowatorskiej i niezrozumiałej.\ntagi: franciszek i, kard. jorge maria bergoglio si, papież, pontyfikat, stolica apostolska, urbi et orbi, watykan\nNie wiemy, kogo, bo nowy papież pewnie w tej chwili przyjmuje homagium kolegium kardynalskiego lub ubiera się w białą sutannę (ciekawe, czy "trafi" w któryś z 3 przygotowanych rozmiarów), można się domyślać. W TVN24 mówili o kard. Angelo Comastrim, bp. Pieronek wspomniał coś o jednym z dwóch faworytów - kard. Angelo Scoli. Ja dzisiaj przypomniałem sobie, w kontekście mojego "typowania" kandydatów 2 wpisy wstecz, o pominiętym nieopatrznie bardzo dobrym kandydacie - kard. Seanie Patricku O'Malleyu OFMCap., metropolicie Bostonu. Szybkość dokonania wyboru sugerować może jedno z dwóch: jeden z faworytów, albo bardzo szybki kompromis co do innej osoby.\ntagi: kardynałowie, kolegium kardynalskie, konklawe, papież, wybór\nTym razem nieco konkretniej - kogo ja bym na Stolicy Piotrowej widział, oczywiście, z uzasadnieniem. Co w żaden sposób nie zmienia faktu, że i tak będę się modlił o to, że Pan nie tyle wskazał (bo ta osoba już jest Bogu znana), co pomógł kardynałom tego właściwego po prostu formalnie wybrać.\nMoja skromna teoria - myślę, że zdecydowaną przewagą w tym gremium (28 ze 115) Włochów, wybór kardynała pochodzącego z tego kraju jest nadal dość prawdopodobny.\nkard. Angelo Scola - 71 lat, metropolita Mediolanu, poprzednio biskup Grosseto, rektor Uniwersytetu Laterańskiego i patriarcha Wenecji; związany z ruchem Communione e Liberazione; do ostatnich dni sympatię okazywał mu Benedykt XVI, co sugeruje, iż mógł upatrywać go na swojego potencjalnego następcę; poza tym uznawany za człowieka liberalnego, skłonnego i mogącego zreorganizować Kurię Rzymską, a poa tym z doświadczeniem duszpasterskim (jako ksiądz i biskup) z więcej niż jednej diecezji\nkard. Gianfranco Ravasi - 70 lat, przewodniczący Papieskiej Rady ds. Kultury, komisji ds. Dziedzictwa Kulturowego Kościoła i komisji ds. Archeologii; członek Papieskiej Komisji Biblijnej; wybitny biblista, znany z wielu książek (także w Polsce), w tym monumentalnych opracowań, autor tekstów prasowych i występujący bardzo często w mediach - co z pewnością ułatwiło by mu wypełnianie zadania papieża; zaangażowany w dialog międzyreligijny, szczególnie z judaizmem; nigdy jednakże nie był biskupem diecezjalnym\nkard. Leonardo Sandri - 69 lat, prefekt Kongregacji ds. Kościołów Wschodnich, 20 lat pracy w dyplomacji watykańskiej na niższych szczeblach, następnie asesor ds. ogólnych w Sekretariacie Stanu, nuncjusz w Wenezueli oraz Meksyku, wreszcie substytut ds. ogólnych Sekretariatu Stanu; człowiek dokładnie znający działanie Kurii i dyplomację papieską, a zarazem obeznany z realiami Kościoła w rozwijających się krajach Ameryki Łacińskiej.\nWyodrębnienie bardziej niż przypadkowe - trafili tu nie dlatego, że są zakonnikami, a że uważam, iż mają duże szanse. Przynależność zakonna to tylko jakby wspólny mianownik.\nkard. Oscar Rodriguez Maradiaga SDB - 70 lat, metropolita Tegucigalpy w Hondurasie, wcześniej biskup pomocniczy tej diecezji (mianowany w ramach jednej z pierwszych decyzji personalnych bł. Jana Pawła II); mój faworyt w 2005 r.; "człowiek renesansu": posiada doktoraty z filozofii i teologii, wykształcony muzycznie (fortepian, harmonia, kompozycja); pilot z licencją; biskup zaledwie 8 lat po święceniach kapłańskich; poliglota (6 języków); otwarty na dialog z innymi wspólnotami chrześcijańskimi, niezwykle wykształcony, a przy tym przystępny, z 25-letnim doświadczeniem pracy biskupiej w diecezji; jeden z najbardziej rozpoznawanych hierarchów latynoskich, ceniony bardzo przez papieża z Polski\nkard. Dominik Jaroslav Duka OP - 69 lat, metropolita Pragi i prymas Czech, wcześniej dominikański prowincjał na Czechy i Morawy, biskup Hradec Kralove i administrator apostolski Litomierzyc, nieformalny duszpasterz czeskiej inteligencji i rzecznik Kościoła w Czechach; człowiek niesamowicie normalny, oczytany i inteligentny, a przy tym ze sporym doświadczeniem duszpasterskim, jednocześnie wywodzący się z bardzo cenionego przeze mnie zgromadzenia; na jego niekorzyść działa fakt, iż mógłby być utożsamiany z "powtórką z rozrywki" z Jana Pawła II, również ze wschodniej Europy\nkard. Christoph Schonborn OP - 68 lat, arystokrata (tytuł hrabiowski w rodzinie), metropolita Wiednia w Austrii, wcześniej jego biskuo pomocniczy; w dużej mierze przygotowywał Katechizm Kościoła Katolickiego z lat 80. XX wieku, współpracując blisko z kard. Jospehem Ratzingerem, zastąpił w Wiedniu skompromitowanego kard. Hansa Groera OSB; człowiek skromny, liberał, nadal młody, a zarazem zaufany poprzedniego papieża, entuzjasta form nowej ewangelizacji (m.in. neokatechumenatu); negatywnie może być postrzegane jego podejście do ponownych małżeństw rozwodników\nkard. Marc Ouellet PSS - 68 lat, członek nieznanego w Polsce Stowarzyszenia Prezbiterów św. Sulpicjusza (sulpicjanów), do których wstąpił już po święceniach kapłańskich; prefekt Kongregacji ds. Biskupów oraz Papieskiej Komisji ds. Ameryki Łacińskiej, poprzednio sekretarz Papieskiej Rady Promowania Jedności Chrześcijan, metropolita Quebecu i prymas Kanady; teolog i intelektualista, zarazem pochodzący spoza Europy, wykładowca i rektor seminariów, z doświadczeniem pracy duszpasterskiej (Kolumbia) i realiów Kościoła chyba najbardziej rozwijającej się obecnie części Kościoła - z obszaru Ameryki Łacińskiej; znany obrońca życia i przeciwnik aborcji.\nkard. Luis Antonio Gokim Tagle - 55 lat, jeden z najmłodszych kardynałów, metropolita Manilii na Filipinach, wcześniej biskup Imus; kreowany kardynałem na ostatnim konsystorzu Benedykta XVI w listopadzie 2012 r.; młody, medialny, umiejący nawiązywać relacje z ludźmi, uśmiechnięty; przy odbieraniu kapelusza kardynalskiego z rąk Benedykta XVI rozpłakał się; posiada konto na Facebooku; wskazuje na konieczność posiadania przez człowieka idei; uważa, że w swej "zdrowej" formie sekularyzacja może pomóc w wypełnianiu misji Kościoła np. przez wzmocnienie wolności religijnej\nkard. Timothy Michael Dolan - 63 lata, metropolita Nowego Yorku w USA, wcześniej sufragan Saint Louis, metropolita Milwaukee i administrator apostolski Green Bay; pogodny, zapalony fan baseballa; zainteresowany problematyką społeczną ubóstwa i imigrantów, badający kwestie odchodzenia wiernych z Kościoła, media chętnie powtarzają, iż zapytany o możliwość zostania papieżem, wskazał, że osoba prezentująca taki punkt widzenia... musiała palić marihuanę\nkard. Peter Kodwo Appiach Turkson - 64 lata, metropolita Cape Coast w Ghanie i przewodniczący Papieskiej Rady Iustitia et Pax; pracował duszpastersko i nominację biskupią uzyskał w momencie, kiedy nie posiadał jeszcze doktoratu; zawsze uśmiechnięty, mający dobre realcje z dziennikarzami, poliglota, ale znający także grekę i łacinę; radykalny w zakresie spraw społecznych; już w okresie sede vacante wypomniano mu prezentację podczas synodu biskupów w Rzymie filmu mówiącego o zagrożeniu Europy ekspansją islamską.\nI tyle moich gdybań. Nie przypadkowo - wymieniłem obydwu kardynałów z Zakonu Kaznodziejskiego.\nCo dalej? Duch Święty nam wszystkim pokaże - pewnie na dniach.\ntagi: kandydaci, kardynałowie, konklawe, papabile\nNie znoszę wręcz obrazu Rembrandta, powszechnie kojarzonego z tą sceną - w mojej ocenie, jedną z najbardziej dla człowieka jako grzesznika optymistyczną w Piśmie Świętym. Tym bardziej dlatego, że jej przbieg stoi w całkowitej sprzeczności z tym, co po ludzku ów ojciec powinien był zrobić z synem marnotrawnym.\nFacet dał ciała na całej linii. Nie było bowiem czymś specjalnie taktownym dzielenie, de facto, spadku po ojcu już za jego życia, występowanie do niego z tego typu roszczeniem. Ojciec zrozumiał, podzielił, przekazał część ojcowizny, na pewno wierząc, że dziecko się chce usamodzielnić, rozwinąć skrzydła, zacząć żyć na własny rachunek. No i zaczął - przepił, przejadł i co tam jeszcze mógł zrobić, to zrobił z tymi pieniędzmi, w efekcie czego pozostał przysłowiowo goły i wesoły. Skończył jako świniopas, który nie mógł nawet liczyć na resztki - nie tyle ze stołu pana, co z tego, co dawano świniom. Był mniej od nich warty - świnie przynosiły korzyść, było z nich mięso. Dlatego, tak po ludzku zgnojony, zdecydował się na krok, króego wcześniej pewnie w ogóle nie przewidywał - wstaje i wraca do swojego ojca, chcąc błagać go o włączenie w poczet choćby jego najemników, nie zasługiwał bowiem na miano jego syna.\nOjciec, skoro wybiegł mu na przeciw, musiał wyczekiwać jego powrotu - pomimo upływu czasu! Daje synowi najlepszą szatę, pierścień - symbol synostwa, sandały na stopy. Wydaje ucztę z radości, że odzyskał swoje dziecko całej i zdrowe. W ogóle nie zwraca uwagę na to, że syn stracił pewnie kawał fortuny, że nie dawał przez x czasu znaku życia, że jego odejście musiało boleć.\nMy tak działąmy, jak ten syn - nie mówię, że zawsze, ale wtedy zawsze kiedy odwracamy się od Boga. Bo prędzej czy później uświadamiamy sobie, że potrzebujemy Jego miłosierdzia, że pragniemy wrócić w otwarte i czekające, co najważniejsze, ramiona Ojca. Zdajemy sobie po fakcie sprawę z tego, że znowu dokonaliśmy złego wyboru, że u Ojca jest, było i będzie lepiej. Z pewną dozą niepewności, ale decydujemy się na powrót i ukorzenie przed Nim - a on podnosi z klęczek, przytula, mówi wyraźnie: ten mój syn był umarły, a znów ożył; zaginął, a odnalazł się. Każdy taki powrót syna marnotrawnego w mojej własnej osobie jest dowodem na umiejętność refleksji nad sobą i okazania skruchy - to nic innego jak skierowanie się do konfesjonału, aby wyznać winy, okazać skruczę i prosić o przebaczenie. To dowód na dojrzałość, a przy tym dowód wiary w Boga bogatego w miłosierdzie, który tym miłosierdziem obdziela z chęcia każdego, kto go pragnie.\nI niech nas ręka tego samego Boga broni przed postawą starszego syna - niby porządnego, wiernego, wspierającego ojca w starości i zarządzaniu majątkiem, niby niczego za to nie oczekującego. A jednak - kiedy przychodzi co do czego - obraża się, odmawia powrotu do domu. Mierzy po ludzku - nie rozumie, że za grzech wystarczy skrucha i wola poprawy, które jego młodszy brat wykazał. To one się liczyły, a nie to, że nie odzyskał zmarnowanych pieniędzy ojca. W swojej ocenie starszy brat uważał się za tego porządnego - nie zabił, nie kradł, był przy ojcu - a tu taki (niby to) afront. I dobrze, że był w porządku - tylko że pokazaną w tej sytuacji pychą swoją porządność niejako przekreślił. Nie rozumiał, że Bóg wybacza, jest miłosierny i w takiej sytuacji zależy Mu właśnie na tym, który powraca jako marnotrawny. Że on sam jako ten, kto nie grzeszy, nie jest w żaden sposób pominęty czy lekceważony - po prostu Bóg w tej danej chwili cieszy się z odzyskania tego, który wydawał się zaginiony, a człowiek naprawdę porządny powinien się do tej radości przyłączyć, a nie obrażać się, że to nie on sam jest w centrum.\ntagi: miłosierdzie, ojciec, pokora, powrót, przypowieść, skrucha, syn marnotrawny


Pozostałe wpisy – Strona 6 – Merlin Group\nPublished by MRG on 30 grudnia 2020\nESPI 38/2020 Zawiadomienie w trybie art. 69a Ustawy o ofercie publicznej\nESPI 37/2020 Zawiadomienie w trybie art. 69 Ustawy o ofercie publicznej\nPublished by MRG on 24 grudnia 2020\nESPI 36/2020 Zawiadomienie w trybie art. 69a Ustawy o ofercie publicznej\nESPI 35/2020 Informacja o transakcjach wykonywanych przez osoby pełniące obowiązki zarządcze\nESPI 34/2020 Zawiadomienie w trybie art. 69 Ustawy o ofercie publicznej\nESPI 33/2020 Zawiadomienie w trybie art. 69 Ustawy o ofercie publicznej\nPublished by MRG on 23 grudnia 2020\nESPI 32/2020 Zawiadomienie w trybie art. 69 Ustawy o ofercie publicznej\nPublished by MRG on 22 grudnia 2020\nEBI 41/2020 Rejestracja przez Sąd zmiany statutu Emitenta


Bohaterowie z piekła – Kinoblog\nFrancja roku 1944 to czas kiedy wojna jeszcze szalała. Jednak tutaj nie zobaczycie herosów, tylko grupę wojaków wyjętych spod prawa. Mordercy, dezerterzy, złodzieje, goście nie po drodze z wykonywaniem rozkazów. Podczas przewożenia karnych wojaków przez żandarmerię zostają zaatakowani przez myśliwiec, a pięciu dezerterom udaje się uciec. Grupa pod wodzą porucznika Yeagera decyduje się dotrzeć do Szwajcarii, ale po drodze wszystko się zmienia.\nPowiem szczerze, że skusiłem się na obejrzenie tego tytułu jako jednej z inspiracji do stworzenia „Bękartów wojny” Tarantino. Reżyser Enzo Castellari znany był z tworzenia spaghetti westernów oraz filmów sensacyjnych. Sama historia to czyste kino klasy B, które początkowo wydaje się prowadzić donikąd. Nasza wesoła ekipa po drodze chadza z bronią, spotyka niemieckiego zbiega, strzela do Szkopów i mimo iż są gdzieś na granicy linii frontu, jest sielsko jak na wakacjach. Pojawią się nawet nagie nazistki kąpiące się w jeziorku (a co, myśleliście, że się kąpią w ubraniu? 😉), jednak jest dość chaotycznie oraz miejscami nudno. Wszystko się zmienia w połowie, gdy trafiają w ręce francuskich partyzantów i przez pomyłkę zostają wzięci za oddział, który ma na celu wykonanie niebezpiecznego zadania. Wszystko zaczyna się powoli krystalizować i troszkę zmienia się ton. Co nie oznacza, że rezygnujemy z kampowego charakteru. Naszym herosom nie kończy się amunicja, Szkopy praktycznie pojawiają się wszędzie, a logika robi tutaj sobie wolne.\nNo i na sam finał dostajemy atak na pociąg, będącym popisem pirotechników oraz kaskaderów. Co tam się nie wyrabia, po prostu moc jest wielka. Co prawda widać, że do eksplozji użyto miniatur, jednak sam efekt oraz finałowa rozróba podnoszą całość. Niby próbuje się próbować dotknąć poważnych kwestii bezsensowności wojny, jednak nie jest to rozwijane zbyt głęboko. Ma być cool, na luzie oraz z odrobiną lekko smolistego poczucia humoru. Także aktorsko jest na poziomie kina klasy B, zaś mimo pewnej szablonowości postaci (opanowany dowódca z czaderskimi okularami, czarnoskóry twardziel z cygarem w ustach, wrażliwy cykor, drobny cwaniak oraz mafiozo z majchrem) mają jednak tyle charyzmy, że oglądanie ich sprawia frajdę. Głównie dzięki Bo Svensonowi oraz Fredowi Williamsowi.\n„Bohaterowie z piekła” nie są ani mroczni, ani diaboliczni, tylko serwują bezpretensjonalną rozpierduchę w starym stylu. Nie zawsze ma to sens i bywa efekciarskie do bólu, a czas nie obszedł się łaskawie, nie mniej jest zwyczajnie fajny. Tak po prostu.\nNext Post Blade – wieczny łowca


ZŁote Serce dla WOŚP\n» Złote Serce dla WOŚP!\nZłote Serce dla WOŚP!\nDodano: 11-01-2020 w kategorii: Blogowy Poradnik Narządów autor: Paweł\nOd lat wspieramy Wielką Orkiestrę Świątecznej Pomocy i jesteśmy dumni, że jako The Organs - Lovely & Legal możemy przekazać na licytację nasze wyjątkowe, jedyne w swoim rodzaju pluszowe Złote Wesołe Serce z numerem "28" na cześć 28 Finału WOŚP!\nDo aukcji dołączyła również kampania Dawca.pl - Bądź świadomym dawcą narządów, która przekazała na licytację Złotą Kartę Dawca.pl z numerem 0007!\n#wielka orkiestra świątecznej p


Perle Bleue Visage – Kłopot ze zmarszczkami? Wypróbuj ten wspaniały krem! – Blog Radzia\nPerle Bleue zaliczany jest przez technologów jak kosmetyk inteligentny, jaki w naszym zaangażowaniu rozpoznaje sprawy niezwykle opornej cery. Istnieje on w okresie trafić tam gdzie skóra posiada tylko znane oznaki starzenia, a więc w aktualne tła gdzie proces starzenia jest ponownie niewidoczny, ale już się rozpoczął. Dzięki obecnemu stwarza na zmarszczki już powstałe jak również chroni ich tworzeniom wnikając głęboko w celi skóry. Największym plusem drogocennego kremu jest aktywowanie Genu Klotho rozumianego jako temat młodości. To on oddaje za świetny stan skóry. Stymuluje go sprawianie algi śnieżnej – składnika Perle Bleue – którą przyjmuje się z pewną z najwyraźniejszych substancji odmładzających.\nBy utrzymać postać w należytej metodzie powinniśmy przyjmować kosmetyk długotrwale ponieważ odżywienie oraz regeneracja skóry powinna stanowić nudą w sztuce o zdrowie i doskonały widok. Piękno nie powinno stanowić sprawą wieku. Dlatego potrzeba wyłącznie 28 dni bym krem Perle Bleue dał główne, duże wyniki. Bez zastosowania skalpela oraz trybów botoksem. Regeneracja aż na szczeblu komórkowym jest niezła dzięki bogactwu składników kremu. Po tym przypadkowym czasie cera stoi się mocno zregenerowana oraz wraca właściwości, które kształtują ją dziecięcą oraz piękną. Bez powodu na wiek czy płeć.\nAlga śnieżna – to jedyny spośród kluczowych elementów kremu, który zwany jest sekretem młodości. Jego kupienie jest bogate bowiem alga śnieżna daje na lodowcu w Alpach. Uznawana jest z jedyny z najważniejszych czynników w kosmetologii. Roślina może przejść w skrajnych warunkach, a chłodne środowisko, w którym żyje poleca do zamknięcia zegara biologicznego. Tym tymże skuteczna istnieje do aktywowania genu młodości Klotho. Wspomaga enzymy odpowiedzialne za odżywienie skóry, wygładza cerę oraz zabezpiecza przed czynnikami zewnętrznymi.\nKompleks DermCom – wyciąg z bulwy krokusa, który działa na produkcję kolagenu i elastyny – składników zapewniających prawidłowe działanie skóry. Zezwala na komunikację międzykomórkową, która wraz z wiekiem jest coraz słabsza. Jest postępowanie uciążliwe dla fibroblastów, poruszając je do sztuki włókien kolagenowych. Stymulacja epidermy i dermy powoduje postęp oraz syntezę kolagenu.\nKolagen – to białko tworzące tkankę łączną. Płaci za sprężystość i nawilżenie skóry. Pobierany jest z białka rybiego. Bada zdolności ujędrniające i wzmacnia do sztuki własnego kolagenu. Dzięki temu rola zatrzymuje się napięta i sprawna. Szybko się regeneruje. Szczególnie korzystnie oddziałuje na zmarszczki na czole dodatkowo na zmarszczki na szyi.\nRobinia akacjowa – to dodatkowy naturalny składnik kremu Perle Bleue. Z niej przyciągane są olejki delikatne i flawonoidy i minerały, dzięki czemu decyduje dobre funkcjonowanie skóry dobrze na pokładzie komórkowym.\nOlej Jojoba – jako czynnik z struktury płynnych wosków doskonale nawilża, zmiękcza i ujędrnia skórę. Ma wadzie wartościowe oraz budzące, a nawet łagodzi stany zapalne. Zawiera fitosterole, witamy I też E, które intensyfikują regenerację oraz narzekają odpowiedniego stylu.\nMasło Shea – jest olejem uzyskiwanym z skutków drzewa shea. To centrum witaminy Oraz także E. Posiada zadanie nawilżające oraz ujędrniające. Chroni skórę przed czynnikami zewnętrznymi. Jego dobroczynne oddziaływanie szczególnie cenione jest warunkach zimnych oraz wietrznych.


Schizofrenia bezobjawowa, GIODO i telefon od proboszcza - Wystap.pl - jak wystąpić z Kościoła katolickiego. Centrum informacji i platforma batalii.\n8 listopada 2011, 11 lat ago\nPerełka z cyklu „naród pisze do urzędu”. Pewna matka tak się przeraziła wiadomością, że jej syn złożył skargę na proboszcza, że błagała GIODO, by jakoś to ukręcił. A najlepiej mu odpisał żeby to załatwił „kanonicznie” i ze świadkami jak Pan… Michalik przykazał. Akurat z tego zdania najlepiej wyziera opieka duchowa Przewielebnego Księdza Proboszcza, który dzwonił w tej sprawie dzień wcześniej, chociaż dwa listy z Biura GIODO – z 30 czerwca i 25 sierpnia – udało mu się zignorować. 28-go września Skarżący opisał mi tę rozmowę w emailu: „Mama odebrała telefon przy mnie. Po dłuższej chwili powiedziała „wie pan, nie mogę teraz rozmawiać”. Coś mnie tknęło i spytałem czy to przypadkiem nie ksiądz dzwoni. Mama powiedziała wówczas: „niech ksiądz poczeka dam syna do telefonu”. Spytałem w jakiej sprawie a ona na to, że chodzi o wystąpienie. Nie podszedłem do słuchawki. Potem (po skończonej rozmowie przez telefon) coś mówiła o dwóch świadkach, że trzeba iść do mojej parafii„.\nMetropolicie Częstochowskiemu gratulujemy proboszcza – zbyt tchórzliwego, by odpisać Skarżącemu i GIODO, lecz dość odważnego, by załatwiać to na telefon i przez matkę.\n9 listopada, 2011 Odpowiedz\nOto przykład, jak nauka dominikanina Torquemady, prekursora świętej inkwizycji, działa po dzisiejszy dzień. Donosów na członków własnej rodziny wbrew pozorom nie wymyślił Stalin. On je tylko zapożyczył z Krk.\nPrzez tę sektę, kobiecinie na łeb padło. Smutne i żałosne.\nTakich ludzi jest dużo jeszcze. 🙁 Moja matka też pewnie by się podobnie zachowała, bo na emeryturze jej całkiem odbiło i nie robi nic innego tylko radia Maryja słucha i do kościoła gania kilka razy w tygodniu. Chyba to wynika trochę z ciemnoty i braku innych zainteresowań tych ludzi, bo gdyby byli otwarci na świat i usiłowali czegoś się dowiedzieć to na pewno by tak się nie zachowywali.\n25 listopada, 2011 Odpowiedz\nA ja tą kobiecinę rozumiem. Ona przecież przez całe życie była indoktrynowana przez własną rodzinę, Kościół, środowisko. Nie miała zapewne nawet możliwości szerszego spojrzenia na świat, jakie nam teraz jest dane. A w dodatku jako osoba stara jest „niereformowalna”, to cecha większości ludzi w podeszłym wieku, niewykluczone, że i my kiedyś tacy będziemy. Poza tym, jak wszystkie matki kocha swoje dziecko i jeśli uważa, że je „ratuje”, to to robi, nawet wbrew niemu. Takich ludzi nie przekonamy, nie zmienimy im poglądów. „Nie przesadza się starych drzew.” No i jest jeszcze presja społeczna. Jak zrozumiałem oni są z małego środowiska, a tam jak wiadomo autorytet to ksiądz, wójt, piekarz i aptekarz – z akcentem na ksiądz. Ona chce uchronić syna i siebie samą przed społecznym ostracyzmem, co jest w pewnym stopniu zrozumiałe, zwłaszcza, że to przecież kobieta. One zawsze bardziej niż mężczyźni liczą się z opinią środowiska, w którym żyją.\nReasumując – należy współczuć i jej, i jej synowi.\nToteż nie mam do niej pretensji o ten list. Widać czarno na białym, że powstał z inspiracji tchórzliwego księdza.


Miejskie strażniczki i funkcjonariusze KP Poznań-Stare Miasto wspólnie kontynuują działania profilaktyczne na rzecz bezpieczeństwa najmłodszych. W SP nr 82 oraz ZSMS nr 2 (SP nr 13) zorganizowano zajęcia z zakresu bezpieczeństwa na drodze oraz w kontaktach z osobą obcą, w których uczestniczyli uczniowie różnych grup wiekowych. Omówiono prawidłowe przechodzenie przez jezdnię, zarówno z sygnalizacją świetlną, jak i bez. Funkcjonariusze uświadamiali, jak ważnym dla bezpieczeństwa pieszych jest noszenie elementów odblaskowych. Apelowano, aby rodzicom przypominać o konieczności używania podczas jazdy fotelików dla dzieci oraz pasów bezpieczeństwa przez dorosłych. Ponadto dzieci uczono powiedzenia "gdy mnie obcy czymś częstuje - mówię grzecznie NIE!, dziękuję", niezbędnego w sytuacjach propozycji składanych przez nieznane osoby. Przypomniane zostały numery telefonów alarmowych oraz zasady wzywania pomocy. Na zakończenie spotkań przekazano odblaski oraz książeczki edukacyjne.


Katalogowo: Wyniki ankiety i nowy regulamin\nWyniki ankiety i nowy regulamin\nWpadam ponownie z ogłoszeniami. Urlop jeszcze mi się nie skończył, więc nie oczekujcie aktualizacji zgłoszeń, bo pierwszeństwo ma właśnie organizacja i współpraca. :)\nW ostatnim czasie, Kal zamieściła recenzje blogów (TUTAJ) i recenzję Igrzysk Śmierci Suzanne Collins (TUTAJ).\nW związku z tym zamykamy starą ankietę na najlepszy blog Polecanych.\nMam również nowy regulamin Katalogowo, który wejdzie w życie w najbliższym czasie:\n1. Zgłoszenia przyjmowane są wyłącznie w wyznaczonej do tego zakładce.\n2. Można zgłaszać nieograniczoną ilość blogów.\n3. Blog może pochodzić z dowolnego serwisu.\n4. Nie przyjmujemy blogów zawieszonych.\n5. Nie przyjmujemy blogów z ograniczonym dostępem (wyłącznie dla zaproszonych czytelników). Reklama w takim przypadku nie miałaby sensu.\n6. Na zgłoszonym blogu musi widnieć przynajmniej jeden rozdział lub prolog.\n7. Nie usuwamy ze spisu opowiadań zakończonych.\n8. Autorów prosimy o zamieszczenie linku do Katalogowo na stronie zgłoszonego bloga.\n9. Ostatni rozdział nie może być opublikowany dawniej niż rok temu. *\n10. Jeśli do zgłoszenia wkradł się błąd lub chcesz coś w nim zmienić, napisz całe zgłoszenie od początku, pod poprzednim komentarzem (w formie odpowiedzi), kasując błędne zgłoszenie. Przykład.\n11. Jeśli pod twoim zgłoszeniem pojawi się odmowa (wraz z uzasadnieniem), należy napisać zgłoszenie od początku, pod odmową. W przeciwnym razie zgłoszenie zostanie usunięte do czasu następnej aktualizacji. Przykład.\n12. Nie powiadamiamy o wystawieniu odmowy pod zgłoszeniem.\n13. Jeśli po pewnym czasie (po dodaniu do Katalogowo) chcesz coś zmienić w wizytówce swojego bloga lub usunąć go ze spisu, napisz w zakładce "Poprawki, pytania, sugestie", korzystając z zamieszczonego tam formularza.\n14. Buttony nie są aktualizowane. Aktualizacja buttonu następuje wyłącznie na życzenie autora (zamieszczone w zakładce "Poprawki, pytania, sugestie" za pomocą formularza).\n15. Aktualizacje całego spisu robione są dwa razy w roku – w grudniu oraz w czerwcu/lipcu.\n16. Formularz zgłoszeniowy:\nautor: (można pominąć w przypadku blogów grupowych)\nNowe podkategorie jestem skłonna tworzyć w kategoriach FanFiction i Hobbystyczne.\nProszę o nadsyłanie jedynie wypełnień formularza (bez nagłówków "tytuł bloga" itp.).\n* Opowiadania, których ostatni rozdział został opublikowany dawniej niż rok temu, przeniesione zostają do zakładki "Opowiadania usunięte ze spisu" podczas aktualizacji spisu, na okres roku. Gdy ten czas upłynie, zostają z niej usunięte. Jeśli twój blog znalazł się na podstronie z blogami usuniętymi, a opublikowano na nim nowy rozdział i chcesz, by wrócił do spisu, napisz w komentarzu w tej zakładce, podając tytuł usuniętego bloga.\nZapraszam do głosowania w ankiecie na nowe najlepsze opowiadanie Polecanych.\nAnonimowy 13 sierpnia 2014 23:02\nAby zobaczyć wyniki ankiety trzeba mieć konto :(\nKrzywołap 13 sierpnia 2014 23:32\nW takim razie podsyłam większą wersję screenu. Z tej można wszystko ładnie odczytać:


Paweł Mykietyn – Wikicytaty\nPaweł Mykietyn (ur. 1971) – polski kompozytor i klarnecista.\n(...) muzyka w teatrze to tylko pewien rodzaj kontrapunktu. I rzeczywiście pod tym względem soundtracki do filmów, czy muzyka teatralna, nie są samodzielnymi utworami. Są niepełne, ubogie. Nie widzę sensu, aby ktoś przychodził na koncert i słuchał na nim mojej muzyki teatralnej. Niech przyjdzie na spektakl, wtedy dostanie pełny obraz.\nŹródło: „Teatr” 9/08, 23 października 2008\nNa przykład utwory Beatlesów uważam za jedną z największych muzyk dwudziestego wieku. Podobnie jak Czesława Niemena, który w latach siedemdziesiątych nagrał kilka arcydzieł. Nie mówię, że jest muzyka gorsza i lepsza. Mówię tylko, że odbiór muzyki autonomicznej wymaga po prostu zdecydowanie większego skupienia. To jak z czytaniem książki albo patrzeniem na obraz: jeden bodziec, na którym trzeba się skoncentrować.\nZobacz też: The Beatles, Czesław Niemen\nNie mam ambicji wychowywania publiczności, ale jeśli kogoś uda się zainteresować, to dobrze.\nŹródło: „Gazeta Wyborcza”, 10 października 2008\nNie wierzę w specjalizację „kompozytor muzyki teatralnej”. Nie widzę sensu takiego szufladkowania, bo wiem, że gdybym pisał tylko muzykę teatralną, to w pewnym momencie zatrzymałbym się zawodowo.\nW teatrze muzyka jest tylko jednym z elementów. Czasami bardziej, a czasami mniej istotnym. Kiedy natomiast piszę jakiś utwór autonomiczny, to wiem, że przez dwadzieścia minut muszę zająć słuchacza samym dźwiękiem, bez świateł i kostiumów. Ta muzyka jest dużo bardziej złożona. I dlatego czasem nad paroma taktami siedzi się tygodniami, miesiącami. W teatrze muzyka nie jest tak intensywna, nawet nie może być. Utwory autonomiczne na scenie się nie sprawdzają, bo są za gęste. Aktor czuje wtedy, że ma konkurencję.\nTę stronę ostatnio edytowano 9 kwi 2012, 22:19.


Od 26 kwietnia rząd złagodzi obostrzenia epidemiczne | Sztafeta.pl\nOd 26 kwietnia rząd złagodzi obostrzenia epidemiczne\nPodkarpacie znalazło się wśród 11 województw dla których już w najbliższy poniedziałek zostaną złagodzone obostrzenia związane z walką z COVID-19. Od 26 kwietnia na terenie 11 województw otwarte zostaną salony fryzjerskie i kosmetyczne. Oprócz tego dzieci z klas 1-3 szkoły podstawowej przejdą na nauczanie hybrydowe. Pozostałe ograniczenia zostają przedłużone.\nW jakich województwach złagodzono obostrzenia?\nO złagodzeniu niektórych obostrzeń poinformował w środę popołudniu minister zdrowia Adam Niedzielski. Jak wyjaśniał, w 11 województwach, w których średnia dzienna liczba zakażeń na 100 tys. mieszkańców nie przekracza 35, zdecydowano się na luzowanie obostrzeń od 26 kwietnia. Są to województwa: podlaskie, podkarpackie, warmińsko-mazurskie, lubelskie, pomorskie, lubuskie, świętokrzyskie, mazowieckie, kujawsko-pomorskie, zachodniopomorskie i małopolskie.\nCo się zmieni od 26 kwietnia?\nOd 26 kwietnia rząd łagodzi obostrzenia


Wiadomości: Młoda Liga - pomysł, który przyniesie pożytek polskiej siatkówce\nStrona Główna > Aktualności > Młoda Liga > Młoda Liga – pomysł, który przyniesie pożytek polskiej siatkówce\nMłoda Liga – pomysł, który przyniesie pożytek polskiej siatkówce\n1 października rozpoczną się rozgrywki Młodej Ligi. Zdaniem byłego trenera męskiej reprezentacji Waldemara Wspaniałego jest to bardzo dobry pomysł, który z czasem "przyniesie dużo dobrego naszej siatkówce."\n– Projekt Młodej Ligi rodził się „w bólach”, ale od samego początku go popierałem. Został skierowany do zawodników, którzy nie są jeszcze do końca przygotowani na grę w zawodowej lidze, ale dzięki temu mają szansę się rozwijać i prezentować swoje umiejętności – powiedział Waldemar Wspaniały.\nW Młodej Lidze rywalizują zespoły, które występują w PlusLidze. Podstawowa zasada jest tu jednak taka, że zawodnicy nie mogą przekroczyć 23 lat. – Trudno mi na razie określić, jaki będzie poziom rozgrywek w nowym sezonie. W poprzednim od pierwszych spotkań było wiadomo, że Asseco Resovia zagra decydującą rolę. Myślę, że tradycyjnie mocne będą Resovia i PGE Skra Bełchatów. Grają tam chłopcy z reprezentacji juniorskich – ciekawi, perspektywiczni, którzy według mnie odgrywać będą wiodącą rolę – dodał Waldemar Wspaniały.\nPo skończeniu wieku juniora wielu zawodników nie miało gdzie grać. Na kluby PlusLigi i I ligi byli za słabi. Często tacy gracze kończyli niejako z przymusu karierę sportową. Dlatego Młoda Liga umożliwia im kontynuowanie sportowej walki i rozwoju.\n– W siatkówce czasem tak jest, że jakiś zawodnik musi dłużej potrenować, żeby ujawniły się jego talent i możliwości. Trzeba na to poczekać nawet cztery czy pięć lat po skończeniu kategorii juniora – powiedział Waldemar Wspaniały. Podkreślił on, że dzięki Młodej Lidze „powiększy się rynek siatkarski w Polsce.”


Linie lotnicze oferujące loty do Konga (CG)\nLinie lotnicze oferujące loty do Konga (CG) — wszechstronna wyszukiwarka\nW tym miejscu wymieniono linie lotnicze oferujące loty do Konga. Kliknij wybrane łącze, aby wyświetlić informacje o tanich lotach do Konga, a następnie porównać ich ceny z cenami proponowanymi przez inne linie lotnicze oferujące loty do Konga.\nSkyscanner to najlepsza wyszukiwarka tanich lotów do Konga (z setek linii lotniczych, w tym Air France, Ethiopian Airlines, Royal Air Maroc), ponieważ umożliwia znalezienie najtańszych lotów bez konieczności podawania konkretnych dat ani nawet miejsc docelowych.\nAby zarezerwować tani lot do Konga, wybierz go z poniższej listy lotów do Konga lub uzyskaj więcej informacji o lotach, korzystając z łączy z boku strony. Aby rozpocząć nowe wyszukiwanie lotów, użyj powyższych pól wyszukiwania.\nLinie lotnicze oferujące loty z Polski do Konga\nBrak linii lotniczych latających bezpośrednio z Polska do Kongo\nInne linie lotnicze oferujące loty do Konga\nNajwiększe linie lotnicze oferujące loty do Konga: loty Air France do Konga\nLinie lotnicze oferujące loty do Konga – według miast\nLinie lotnicze do Brazzaville Linie lotnicze do Loubomo\nLinie lotnicze do Pointe-Noire Linie lotnicze do Makabana\nCeny lotów do Konga\nTanie loty z Konga\nLotniska w Kongu


jedyna wada tej metody to taka Ĺźe nie da sie wtopiĹ ozbĂłb - www.3glo.fora.pl\nWysłany: Pią 21:31, 21 Mar 2014 Temat postu: jedyna wada tej metody to taka Ĺźe nie da sie wtopiĹ ozbĂłb\nPrzeciez [link widoczny dla zalogowanych] A sĹyszaĹyĹcie, Ĺźe w tym roku ma ponoÄ ciepĹego, takiego prawdziwego lata ma wcale nie byÄ.\no jak fajnie znaleĹşÄ pokrewne dusze.....u mnie 27 tydzieĹ i dwie dzaiewczynki jednojajowe........ [link widoczny dla zalogowanych] Fajne kosmetyki, ktore odkrylyscie tutaj we Wloszech.\nPodzielcie sie wrazeniami - ci ktĂłrzy maja nieco doswiadczen juz za soba mieszkancow, z praca jak w calym zaglebiu - ciezko ale nieraz jak ktos ma szczescie ? dziÄkujÄ, bo nie mam pewnoĹci, czy dotarĹ mĂłj e-mail. Jak juĹź zostaĹo powiedziane, wszystko zaleĹźy od potrzeb kobiety i to ona powinna decydowaÄ w jakim ukĹadzie bÄdzie siÄ czuĹa najlepiej. jakie bzdury ludzie pisza [link widoczny dla zalogowanych]\nJest to miasto bardzo drogie i w zasadzie bedzie to praca na utrzymanie. masakra a czuje sie jeszcze gorzej. dodam, ze biegam. szuan - nic nie szkodzi Antyalergeny. Czy to peĹny koszt nowej ampuĹki? szpinak, botwinka


Marek Badowski nie wystąpi na olimpiadzie. Polacy przegrali z Hongkongiem GrodziskNews.pl – Portal Informacyjny o Grodzisku Mazowieckim\n26.01.2020, godz.: 12:09\nReprezentacja Polski w tenisa stołowego przegrała z drużyną z Hongkongu 1:3 i tym samym pogrzebała szansę na awans do tegorocznych igrzysk olimpijskich w Tokio. W dwóch pojedynkach tego spotkania wystąpił Marek Badowski z grodziskiej Bogorii.\nTo było pierwsze spotkanie drugiego etapu kwalifikacji do IO. Spotkanie z Azjatami odbyło się portugalskim Gondomar. Trwające ponad 2,5 godziny spotkanie nie zakończyło się jednak po myśli biało-czerwonych.\nW pierwszym spotkaniu Marek Badowski wystąpił z parze z Samuelem Kulczyckim, a naprzeciw stanęli Ho Kwan Kit i Wong Chun Ting. Niestety reprezentanci Hongkongu okazali się być poza zasięgiem naszych zawodników i gładko wygrali ten pojedynek. Nadzieję na korzystny rezultat dał Jakub Dyjas – zawodnik Energa KST Toruń Lama Siu Hanga 3:1 w trzecim secie pozwalając rywalowi na zdobycie jedynie trzech „oczek”.\nDwa ostatnie pojedynki były niezwykle emocjonujące i zacięte. Najpierw z Markiem Badowskim zmierzył się Wong Chun Ting. Pierwszego seta wygrał zawodnik z Hongkongu 11:9, ale w drugim w takim samym stosunku wygrał gracz z Grodziska. Trzeci set to znów zwycięstwo Wonga, ale w czwartym Badowski się zrewanżował. Piąty set jednak wygrał Azjata i było już 2:1 dla Hongkongu. W ostatnim spotkaniu po równie ciekawym pojedynku Jakub Dyjas przegrał z Ho Kwan Kitem 2:3 i stało się jasne, że zabraknie naszej reprezentacji w Tokio.\nW turnieju kwalifikacyjnym w portugalskim Gondomar Polacy rozegrali cztery spotkania. Wygrali z Litwą 3:0 i Nigerią 3:2 i przegrali z Tajwanem 0:3 i Hongkongiem 1:3.


Nokia 105 | Windows7.pl\nMicrosoft robi co może, by zainteresować klientów swoimi smartfonami z Windows Phone. Amerykańska firma nie zapomina jednak o innym segmencie, w którym Nokia była szczególnie mocna. Właśnie z tego względu na rynku pojawiła się Nokia 105 – telefon, za który zapłacimy niecałe 100 złotych. Dwadzieścia dolarów – właśnie tyle Microsoft chce za swój najnowszy telefon. W przeliczeniu na polską walutę wychodzi około 70 złotych, choć oczywiście cena w naszym kraju może być nieco wyższa ze względu na podatki. O ile urządzenie w ogóle ... czytaj dalej >>