Pneumatyczny procesor | KopalniaWiedzy.pl\n4 września 2009, 16:50 | Technologia\nWbrew pozorom wykorzystujący powietrze procesor to nie tylko ciekawostka. Układ może pomóc w udoskonaleniu systemów typu "laboratorium w układzie scalonym", które są coraz szerzej wykorzystywane w medycynie, chemii czy biologii. Systemy takie wykorzystują najczęściej przepływ cieczy i gazów w skali mikro. Nie są wyposażone w żadną elektronikę, a więc połączenie ich ze współczesnymi układami liczącymi nie jest łatwe i tanie. Tymczasem powietrzny procesor jest zbudowany podobnie, tak jak i one wykorzystuje serię zaworów, ale czyni to w celu dokonywania obliczeń. Jego połączenie z urządzeniami "laboratorium w układzie scalonym" powinno być więc stosunkowo łatwe.\nprocesor powietrze laboratorium na układzie scalonym zawór kanał powietrzny rejestr przesuwny\nJurgi, 4 września 2009, 18:36\nCiekawym, czy zaimplementowano jakąś istniejącą architekturę (MOS, Zilog? wątpię…), czy jakąś „własną”. I ciekawe, ile MHz wyciąga. Oj, rozpędziłem się, pewnie raczej Hz.\nTolo, 4 września 2009, 21:02\nDawno temu w książce z końca lat 80-tych dla dzieci i młodzieży, której tytułu już nie pomne. Był podany właśnie przykład takiego komputera tzn chodziło o to ze komputer można zbudować w oparciu o dowolne zjawisko fizyczne którym można w jakiś sposób sterować (sterować przepływem) czyli np jako komputer na powietrze czy wodę.\nPowiem wiec ze spokojnym sumieniem ze nic nowego nie odkryli...\nmikroos, 4 września 2009, 21:04\nCzyli jeżeli ludzie wylądują na Plutonie, to też będzie "nic nowego", bo wcześniej ktoś kiedyś o tym napisał? ???\nluk-san, 4 września 2009, 21:32\nO ile ciekawostką to może być to szkoda o tym pisać. Co innego licznik zrobiony z klocków LEGO to było warte opisania. Ogólnie chyba uniwerki w USA przeżywają kryzys wiedzy, mało teraz Polaków tam wyjeżdża to pewnie dla tego ;]\nTolo, 4 września 2009, 23:11\nmikroos a co w tym nowego ?\nSkoro już 20 lat temu ktoś o tym pisał i to w książce dla dzieci. Dla mnie dzięki tej książce dziś jest oczywiste ze "liczyć" można na czym bądź nie tylko w oparciu o prąd. Wtedy dla autora było to tak samo oczywiste jak automat do gry w kółko i krzyżyk z którym nie da się wygrać a co najwyżej zremisować zbudowany z kabli włączników i przewodów (nawet obliczył ilość połączeń miedzy przełącznikami) nie zbudował go ale czy jak ja go zbuduje to będzie odkrycie ?\nA może trzeba iść dalej i zbudować maszynę liczącą "na korbkę"? Po tak doniosłym odkryciu pozostanie zbudować już tylko chyba silnik na korbkę.\nmikroos, 4 września 2009, 23:19\nTo w tym nowego, że zapisu w książce nie uruchomisz. Uruchomić możesz dopiero prawdziwy prototyp, a potem konkretne urządzenie. I to z niego jest prawdziwa korzyść, a nie z jakiegoś tam zapisu w książce.\nnie zbudował go ale czy jak ja go zbuduje to będzie odkrycie ?\nJeśli znajdziesz dla niego zastosowanie w chemii i biologii, dzięki czemu ułatwisz rozwój topowej obecnie dziedziny wiedzy (a uwierz mi, że urządzenia typu 'lab on a chip' to obecnie top), to prawdopodobnie tak.\nTy naprawdę nie widzisz, że to urządzenie może zostać wykorzystane do celów, z którymi wcześniej nie radziły sobie żadne maszyny? I że autorzy tego prototypu mogą się istotnie przyczynić do rozwoju nauki, a nie tylko zrealizować jakiś tam głupi pomysł?\nPowtarzam kolejny raz: czy jeżeli ludzie wylądują na Plutonie, to stwierdzisz, że niczego wielkiego nie osiągnięto, bo ktoś już kiedyś o tym napisał?\nJurgi, 5 września 2009, 11:00\nDawno temu w książce z końca lat 80-tych dla dzieci i młodzieży, której tytułu już nie pomne. Był podany właśnie przykład takiego komputera […]\nA dałbyś radę „pomnąć” jej tytuł i autora? Lubię takie rzeczy, a już książki i czasopisma o informatyce z lat 80. to mój feblik.\njotunn, 5 września 2009, 11:57\nA może trzeba iść dalej i zbudować maszynę liczącą "na korbkę"?\nTolo, polecam zapoznanie się z pracami Charlesa Babbage'a\nA co do całości sporu, to obaj z mikroosem macie rację, każdy swoją - dla Ciebie ważne jest, że ktoś kiedyś położył teoretyczne podwaliny pod takie urządzenie i masz rację - w takim kontekście nie jest to nowość, lecz nowością jest zbudowanie działającego prototypu, który na dodatek może przyczynić się do rozwoju innej dziedziny nauki (dość nowej i dynamicznie rozwijającej się, lecz niezwykle ważnej - lab on a chip) - i tu znów rację ma mikroos\nAndrys, 5 września 2009, 14:56\nW sumie ciekawa sprawa. Kilka lat temu, w którymś z czasopism pokazano podobny przykład, z tym, że zamiast powietrza, użyto wody.\nTolo, 5 września 2009, 15:56\nMiędzy innymi właśnie dla tego ze pan Babbage'a jest mi znany ze swojej działalności pojawił się ironiczny pomysł "pójścia dalej" i wymyślenia komputera na korbkę. Choć bliżej było mi jak to pisałem do maszyny liczącej Pascala.\nRaczej nie ma szans. Zbyt dawno temu to było i zbyt wiele takich książek wtedy przeczytałem by próbować. A co do Twojego zainteresowania to polecam odwiedzić najbliższą bibliotekę publiczną oni miewają jeszcze pokaźne zapasy z tych lat co najgorsze czasem więcej takich niż aktualnych.\nNie musze uruchamiać treści z książki żeby być w stanie ocenić czy to zadziała.\nA przydatność takiego czegoś to inna sprawa.\nJak dla mnie to ktoś wymyślił sobie coś co było znane od dawna i na siłę próbuje znależć zastosowaniezeby pokazać jakiego wiekopomnego odkrycia dokonał.\nKtoś raczej rzucił hasłem niż znalazł zastosowanie. Takie coś to maszyna cyfrowa (chodzi o jej dyskretny charakter) natomiast ciśnienie w procesach różnistych nie zmienia się w sposób dyskretny a ciągły. I mamy problem dyskretyzacji ciągłych zmian i dokonywania na nich jakiś obliczeń w oparciu o niewydolny 8 mio bitowy procesor "na luft". Ten problem został już dawno temu rozwiązany. Na przykład tak (pierwszy link z google):\nI do tego jakiś mikrokontroler albo mikroprocesor z konwerterem analogowo cyfrowym i pozamiatane.\nZwróć uwagę ze "Twoje" lab on chip potrzebuje do pracy ciśnienia i podciśnienia które musi być zewnętrzne wytworzone by miało odpowiednia wydajność. Więc już mamy lab on chip, kompresor i pompę do podciśnienia. Do tego sterowanie tym ma charakter mechaniczny co już dośc szybko stawia pierwsza granice wydajności.\nZastanawiałeś się kiedyś czemu w informatyce skończyła się epoka lamp ?\nDalej nic bardziej skomplikowanego nikt z tego nie zrobi bo szybko się zepsuje albo w ogóle nie zadziała lub wraz z rozrostem będzie działać wolniej.\nmikroos, 5 września 2009, 16:05\nTyle, że samo szkiełko kosztuje kilka centów, a przy odpowiednim zaprojektowaniu spełnia funkcję całego zestawu odczynników. Tak więc kupuje się najtańszą pompkę+kompresor, a do tego wystarczy potem wymieniać śmiesznie tanie szkiełka. Nie mając styku z takimi badaniami na bieżąco najprawdopodobniej nie zdajesz sobie sprawy, jak ogromne korzyści może dać ta technologia, szczególnie stosowana w warunkach polowych.\nPoza tym nie wspomnę nawet o tym, że Ty zaprezentowałeś projekt zwykłego sensora ciśnienia, a to jest jednak ZNACZNIE inna rzecz od procesora.\nDimmuR, 7 września 2009, 10:43\nOd siebie dodam tyle że już Verne pisał o podróży na księżyc, zanim to nastąpiło\nI zarówno jak z tym mechanicznym procesorem jak i wylotem na księżyc przełomowe może być, nie tyle wymyślenie że można, tylko konkretna implementacja (gotowy prototyp procesora, prototyp wahadłowca etc).\nŚlubek, 8 września 2009, 09:51\nKtoś raczej rzucił hasłem niż znalazł zastosowanie. Takie coś to maszyna cyfrowa (chodzi o jej dyskretny charakter) natomiast ciśnienie w procesach różnistych nie zmienia się w sposób dyskretny a ciągły.\nPozwolę sobie zauważyć, że napięcie w elektronicznych układach cyfrowych również nie zmienia się w sposób dyskretny. Jest tylko interpretowane jako "0" lub "1" w zależności od poziomu.\nNie wiem zresztą, czy możliwe jest skonstruowanie układu, w którym nie będzie stanów pośrednich (pasmo zabronione) - układy elektroniczne mają te czasy po prostu niższe i dlatego są wydajniejsze. Możliwe, że dopiero układy kwantowe rozwiążą ten problem.\nCo do układów pneumatycznych - taniej (a to ma podstawowe znaczenie w przemyśle) jest jednak ,,postawić'' mikrokontroler z podłączonym przez przetwornik A/C czujnikiem ciśnienia niż budować procesor pneumatyczny ,,od zera''. A na pewno taki układ łatwiej oprogramować, czy to w Assemblerze, czy w językach wyższego poziomu.\nJeśli dodamy do tego ograniczenie prędkości działania przez prędkość rozchodzenia się dźwięku (nie światła jak w elektronice), zawodność wynikającą ze zużywania się części mechanicznych, hałas jaki towarzyszy przetwarzaniu (ruchome elementy + mechaniczna pompa zasilająca) oraz wymiary ograniczające miniaturyzację stwierdzimy, że taki procesor ma jedynie sporą wartość dydaktyczną.\nA co do głosów ,,to już było'' - laboratorium cyfrowych układów pneumatycznych istniało ponad 15 lat temu na Politechnice Warszawskiej, na wydziale Mechaniki Precyzyjnej (obecnie Mechatroniki). Procesorów co prawda się tam nie modelowało, ale uniwersalna tablica umożliwiała budowę pneumatycznych przerzutników i łączenie ich w różnego rodzaju rejestry. Budowa procesora to ,,tylko'' kwestia skonstruowania prostego ALU i połączenia tego w całość.\nJurgi, 8 września 2009, 12:05\nCo innego zabawa tablicą w szkole, a co innego zbudowanie funkcjonalnego mikropocesora nie potrzebującego elektroniki, który powstał dla ściśle określonego zadania.\nTolo, 15 września 2009, 12:44\nTo jest pomysł taki jak by wymyślić korkociąg z napędem pneumatycznym i tłumaczyć ze można by go użyć do trepanacji czaszki. Ja to oceniam raczej jako twórczość kogoś komu się nudziło lub naczytał się czegoś w klimacie nie wiem stream punku może i postanowił zaistnieć.\nWydaje mi się ze po prostu nikt nie zrobił tego wcześniej żeby się nie wygłupiać.\nJuż dawno temu w samochodach na przykład ciężarowych do sterowania hamulcami były stosowane układy czysto pneumatyczne. Pedał był zaworem siłownik układem wykonawczym. Teraz jest sobie komputer, z tyłu na ramie jest zawór elektronicznie sterowany troszkę czujników działa to o niebo lepiej. Przede wszystkim szybciej ! Bo prąd elektryczny biegnie szybciej niż powietrze a ma do pokonania tylko kawałek od zaworu do siłownika a nie drogę od pedału do tyłu samochodu.\nPneumatyczny procesor nie będzie kosztował kilka centów !\nPowiedzmy ze cofniemy się wstecz o jakieś 35 lat żeby nie kopać tego projektu pentiumem (bo by było niesportowo) i przytulimy sobie procesr intel 8080.\nPrędkość 2 MHz ilość tranzystorów 4500.\nI teraz wyobraż sobie 4500 tubek z membranami które sobie "pulatają". I pompkę która to napędza (dwie w zasadzie). Dalej jaka jest awaryjność takiego układu według mnie duża.\nI ile to tak sobie będzie musiało "pultać" żeby zrównoważyć sekundę pracy wspomnianego procesora z przed ponad cwierć wiecza?.\nZmieść takie coś na chipie za kilak centów powodzenia takich rzeczy nie ma nawet w erze. To co reprezentowały sobą pierwsze mikroprocesory jest dla technologi pneumatycznej czymś w rodzaju granicy nie do przebycia bo wraz ze wzrostem skomplikowania będzie rosła pojemność którą będzie trzeba równoważyć albo wydajnością pomp albo spadkiem prędkości.\nCo do sensora to jest to urządzenie które zamiennia cienienie na prąd które już jest i jest "brakującym ogniwem" miedzy pneumatyką a elektroniką. Natomiast w przyadku cyfrowego procesora pneumatycznego który ma uogólniając 8 wejść cyfrowych brakuje po drodze czegoś co zmieni cienienie zmieniające się w sposób ciągły na postać cyfrową strawną dla tego pożął się boże mikroprocesora. Kwestie samego mikroprocesora pominąłem bo już od wielu lat są znane rożne rozwiązania w postaci mikroprocesorów czy mikrokontorlerów.\nTo jest żadne odkrycie "komputer" to nie jest kupka tranzystorów które się przełączają, to ze tak to ujmę pewien sposób rozumowania które ma wiele poziomów zaczyna się w matematyce a kończy na twoim biurku. Tutaj po prostu ktoś w którymś momencie wyjął z tej układanki jeden puzzel i włożył na silę inny i przekonuje ludzi ze pasuje.\nŚlubek źle mnie zrozumiałeś w komputerze pneumatycznym dwa stany mają być reprezentowane przez dwa stany pod i nadciśnienie które nie zawsze muszą być stałe co do wartości byle rozpoznawalne i jak i w elektronice. Chodzi o to ze mamy maszynę cyfrową która która przyjmuje na wejściu 2^8 możliwości a my mamy na przykład jeden wąż w którym zmienia się ciśnienie w sposób ciągły. Pisałem o procesie jaki ten procesor miał by badać a nie samym procesorze.\n"Co do taniej" to pełna zgoda i to właśnie cały czas tłumacze ze to żaden wynalazek a nadmiar czyjegoś wolnego czau lub pieniędzy.\nA co do Politechniki i laboratorium to właśnie o to mi chodzi ze nie ma w tym żadnej tajemnicy. Nikt nic nie odkrył.\nReasumują taki procesor nie nadaje się do niczego a już w szczególności do miniaturyzacji, zmniejszenia awaryjności czy szybkości czegokolwiek.\nA argumentowanie ze mozna go wykorzystać w lab-on-chip jest śmieszne wręcz dla mnie bo chip nagle miał by rozmiary mojego komputera lub większe.\nMożna wykorzystać jedynie ewentualnie pewne elementy jako zawory do sterowania na przykład przepływem ale równie dobrze można było by wykorzystać elektrycznie sterowane układy wykonawcze a poza tym jak napisał Ślubek takie rzeczy to już 15 lat temu i to u nas.\nTen news ma mniej więcej takie przesłanie dla mnie. Skonstruowaliśmy wspaniała armatę na muchy, jest wspaniała i idealna to wiekopomne odkrycie bo z łusek można robić popielniczki.\nwilk, 15 września 2009, 13:35\nA może po prostu autorzy tego pomysłu są fanami steampunka i to taki proof of concept.\nmikroos, 15 września 2009, 15:08\nNo i? Przecież nikt nie powiedział, że będzie. Za to będzie miał totalnie inne zastosowanie od klasycznego.\nI ile to tak sobie będzie musiało "pultać" żeby zrównoważyć sekundę pracy wspomnianego procesora z przed ponad cwierć wiecza?\nWystarczy kilka "pultnięć", bo zastosowanie jest kompletnie inne. To tak, jakbyś porównywał skuteczność cegły i kosiarki jako narzędzi do utrzymywania prawidłowej długości trawy.\nJurgi, 15 września 2009, 21:45\nJa to oceniam raczej jako twórczość kogoś komu się nudziło lub naczytał się czegoś w klimacie nie wiem stream punku może i postanowił zaistnieć.\nMoże miast tego wpierw przeczytał byś więcej o projekcie? Tak się składa, że został stworzony w określonym celu i będzie miał określone zastosowanie praktyczne.


Pierwszymi znanymi właścicielami Narwidziszek (lit. Narvydiškis) byli Kieżgajłowie. Był to magnacki, a nawet książęcy ród herbu Zadora, posiadający w XV i XVI wieku rozległe dobra Muśniki, w skład których wchodziły Narwidziszki, leżące dzisiaj w rejonie Szyrwinty. Prawdopodobnie pierwszym posesorem tych dóbr był kasztelan wileński, Michał Kieżgajło Starszy (?-ok.1450) z Dziewałtowa, a po nim odziedziczył je Michał Kieżgajło Młodszy (?-1476), wojewoda wileński i kanclerz wielki litewski. Kolejnymi dziedzicami z rodu Kieżgajłów byli: Jan Kieżgajło (?-1485), kasztelan trocki, a później wileński, a po nim jego syn, Stanisław (?-1527), również kasztelan trocki i wileński oraz hetman wielki litewski. Ostatnim dziedzicem Narwidziszek z rodu Kieżgajłów był Stanisław (1520-1554), podczaszy litewski. Umarł on bezpotomnie, więc jego majątek stał się królewszczyzną, ale szybko znalazł się w rękach Radziwiłłów, by pozostawać w nich do początków XIX wieku.\nDwór w Narwidziszkach\nW pierwszej połowie XIX stulecia Narwidziszki były własnością rodziny Andrzejewskich, w drugiej zaś należały do Jasińskich. W ostatnich latach XIX wieku Jan Jasiński zbudował dworską siedzibę w stylu eklektycznym. Powstał budynek murowany, dwukondygnacyjny, z mieszkalnym poddaszem, z wydatnym, trójosiowym ryzalitem w elewacji frontowej, nad którym górowała facjata. Pokryty został dachem dwuspadowym z dwoma lukarnami w połaci frontowej i trzema w ogrodowej.\nNa parterze duże okna otrzymały kształt prostokątny, na piętrze zaś zamknięto je łukowato. Ozdobiły je wydatne nadokienniki. W każdej elewacji, w jej osi środkowej znalazły się drzwi wejściowe. Obie trójosiowe elewacje boczne zwieńczone zostały pięcioma sterczynami tworzącymi pseudoattyki. Nie wiemy, jak wyglądały pomieszczenia mieszkalne dworu i jakie miały wyposażenie. Nie znaleźliśmy nigdzie ich opisu.\nNiezbyt długo Jasińscy byli dziedzicami w Narwidziszkach. W wyniku reformy rolnej przeprowadzonej w początkach lat dwudziestych XX wieku ich majątek został rozparcelowany, a w 1931 roku podzielony na trzy części znalazł się w rękach trzech rolników: Markiewicza, Pietkiewicza i Toporowskiego. Budynek dworski stał się własnością Markiewicza i on w nim zamieszkał.\nPodczas II wojny światowej i w latach powojennych dwór został zdewastowany, ale nie zniszczony zupełnie. Mieściło się w nim biuro miejscowego kołchozu. Kiedy Litwa odzyskała niepodległość i kołchozy uległy likwidacji, dwór opustoszał i ulegał powolnej degradacji. Na szczęście wraz z początkiem XXI wieku zyskał on nowego właściciela. Stał się nim Alvidas Buklys, który postanowił odbudować budynek dworski i urządzić w nim pensjonat oraz ośrodek kulturalny, w którym odbywać się będą różnego rodzaju sympozja, festiwale, koncerty, wernisaże, wieczory autorskie i temu podobne imprezy. Uzyskał na ten cel fundusze pochodzące z Unii Europejskiej i wykorzystał je właściwie.\nW latach 2009-2013 dokonał restauracji nie tylko budynku dworskiego, ale również zachowanego spichlerza z 1800 roku i 9-hektarowego parku, w którym przetrwało wiele starych drzew, duży staw z wyspą pośrodku, połączoną ze stałym lądem malowniczym mostkiem.


Maria Valtorta - Ewangelia, jaka została mi objawiona (Księga IV.201)\n201. «CI, KTÓRZY MNIE KOCHAJĄ, ODCHODZĄ»\nNapisane 26 września 1946. A, 9202-9213\n«Wstańcie i idziemy. Chodźmy znowu do rzeki i poszukajmy łodzi. Ty, Piotrze, idź z Jakubem. Niech nas podwiezie aż do okolic Betabary. Pozostaniemy jeden dzień u Salomona, a potem...»\n«Czy jednak nie mieliśmy iść do Nazaretu?»\n«Nie. W nocy zdecydowałem [inaczej]. Przykro Mi przez wzgląd na was, ale muszę się wrócić.»\n«Jestem szczęśliwy! – woła Margcjam – Jeszcze zostanę z Tobą!»\n«Tak, chociaż, biedne dziecko, spędzasz u Mego boku bardzo smutne dni!» [– martwi się Jezus.]\n«To właśnie dlatego lubię zostawać z Tobą. Aby Ci okazywać miłość. Chcę tylko tego. O nic więcej nie proszę.»\nJezus całuje go w czoło.\n«I przejdziemy przez Betabara?» – pyta Mateusz.\n«Nie. Przepłyniemy przez rzekę w łodziach jakichś rybaków.»\nPiotr wraca z Jakubem: «Nauczycielu, nie ma łodzi aż do wieczora... I... mam to powiedzieć?»\n«Powiedz...» [– prosi Jezus.]\n«Przeszli tędy pewni... Musieli dużo zapłacić lub mocno grozić... Nie sądzę, abyśmy wieczorem mogli znaleźć łódź... Są nieprzejednani...» – Piotr wzdycha.\n«Nieważne. Ruszajmy w drogę... a Pan nas wspomoże.»\nPora roku jest uciążliwa: deszcz, błoto. Droga jest błotnista. Nocna rosa, obfita nad rzeką, wzmaga wzdłuż brzegu wilgoć wywołaną deszczem. Mimo to idą po wąskim wale ziemi, który styka się z drogą. Jest mniej błotnisty i mniej wystawiony na drobny, lecz stały deszcz. Szereg topoli nie daje zbyt wielkiej ochrony, tym bardziej że podmuch wiatru zrzuca wszystkie krople utrzymujące się na gałęziach.\n«O, teraz to jego czas!» – stwierdza filozoficznie Tomasz, unosząc swą szatę.\n«To jego czas!» – potwierdza Bartłomiej, wzdychając.\n«Gdzieś się wysuszymy. Nie wszyscy będą... podburzeni przeciw nam» – mówi Piotr.\n«Zawsze znajdziemy jakąś łódź... nie jest to powiedziane!...» – dodaje Jakub, syn Alfeusza.\n«Gdybyśmy mieli pieniądze, znaleźlibyśmy wszystko. Ale On nie chciał, żebym poszedł do Jerycha!» – odzywa się Judasz.\n«Milcz! Proszę cię. Nauczyciel jest tak zasmucony! Nic nie mów!» – błaga Jan.\n«Milczę i nawet się cieszę z Jego polecenia. Dzięki temu nie można powiedzieć, że tych saduceuszy z okolic Jerycha ja wysłałem» – [mówi Judasz] i spogląda na Piotra. Piotr jest jednak tak pochłonięty swoimi myślami, że nie widzi tego i nie reaguje.\nIdą, idą w deszczu tak delikatnym, że wygląda jak mgiełka w szarości dnia. Od czasu do czasu rozmawiają. Jednak zdaje się, że mówią sami do siebie, gdyż słowa są jakby wynikiem dialogu z jakimś niewidzialnym rozmówcą.\n«Musimy się w końcu gdzieś zatrzymać.»\n«Wszędzie jest tak samo, bo oni dochodzą wszędzie.»\n«Prześladowanie za prześladowaniem... Lepiej się zatrzymać w jakimś mieście. Przynajmniej nie moklibyśmy.»\n«Ale do czego oni chcą doprowadzić?»\n«Biedna Maryja! Gdyby o tym wiedziała!»\n«Boże Najwyższy, chroń Twoje sługi!...»\nWypowiadają tym podobne zdania, a potem gromadzą się, aby rozmawiać po cichu.\nJezus znajduje się na przedzie, sam... Sam aż do chwili, w której dołącza do Niego Margcjam i Zelota.\n«Inni zeszli na brzeg, aby zobaczyć, czy nie ma łodzi... Bylibyśmy szybciej. Chcesz, żebyśmy szli z Tobą?»\n«Chodźcie. O czym tak na początku rozmawialiście?»\n«O Twoim cierpieniu» [– odpowiadają.]\n«I o nienawiści ludzi. Co możemy uczynić, żeby przynieść Ci ulgę i zmniejszyć cierpienie?» – pyta Zelota.\n«Na Mój ból jest wasza miłość... Co do nienawiści... można ją tylko znosić... To coś, co się kończy wraz z życiem ziemskim... i ta myśl umacnia cierpliwość i odwagę, aby ją znosić. Margcjamie! Dziecko! Dlaczego jesteś tak wzburzony?»\n«Bo to mi przypomina o Dorasie...»\n«Masz rację. Już czas, żebym cię odesłał do domu...»\n«Nie! Jezu! Nie! Dlaczego chcesz mnie ukarać za zło, którego nie uczyniłem?» [– pyta Margcjam]\n«Nie ukarać cię, lecz ochronić... Nie chcę, żebyś sobie przypominał o Dorasie. Co się dzieje w tobie, w twoim wnętrzu, na to wspomnienie? Powiedz...»\nMargcjam płacze z pochyloną głową, potem podnosi ją i mówi: «Masz rację. Mój duch nie jest zdolny widzieć i przebaczać. Jeszcze nie jest do tego zdolny. Ale dlaczego mnie oddalasz? Ponieważ Ty cierpisz, dlatego ja tym bardziej muszę być przy Tobie. Ty zawsze mnie pocieszałeś! Nie jestem już głupim dzieckiem, które w ubiegłym roku mówiło Ci: „Spraw, żebym nie oglądał Twego bólu”. Jestem teraz naprawdę mężczyzną. Pozwól mi zostać, Panie! O! Powiedz Mu to, Szymonie!»\n«Nauczyciel wie, co dla nas jest dobre. I być może... chce ci zlecić jakieś zadanie... Nie wiem... Mówię, co myślę...»\n«Dobrze powiedziałeś [– potwierdza Jezus]. Zatrzymałbym go z bardzo wielką radością do samego Święta Światła. Ale... Moja Matka jest tam sama. Pogłoska o nienawiści jest tak silna... Mogłaby się obawiać więcej, niż trzeba. Moja Matka jest sama i z pewnością płacze. Pójdziesz do Niej, aby Jej powiedzieć, że Ją pozdrawiam i że czekam na Nią po Święcie Światła. I nie powiesz Jej, Margcjamie, nic innego.»\n«A jeśli mnie zapyta...»\n«O! Bez kłamania możesz powiedzieć... że życie Jej Jezusa jest jak to niebo w miesiącu Etamin: chmury i deszcz, czasem burza, ale nie brak też dni słonecznych. Jak wczoraj, jak może jutro... Milczeć nie znaczy kłamać. Powiesz Jej o cudach, jakie widziałeś. Powiesz, że Eliza jest ze Mną, że Ananiasz Mnie przyjął jak ojciec, że w Nobe byłem w domu dobrego Izraelity. Reszta... Co do reszty zachowaj milczenie. A potem pójdziesz do Porfirei i zostaniesz z nią, aż cię wezwę.»\nMargcjam płacze mocniej.\n«Dlaczego tak płaczesz? Czy nie jesteś zadowolony, że idziesz do Maryi? Wczoraj się cieszyłeś...» – mówi Szymon.\n«Wczoraj tak, bo wszyscy mieli iść. A poza tym płaczę, bo się boję, że już Cię nie zobaczę... O! Panie! Panie! Nigdy już nie będzie dni tak szczęśliwych, jak te ostatnie!»\n«Zobaczymy się jeszcze, Margcjamie. Obiecuję ci.»\n«Kiedy? Nie przed Paschą. To tak długo!»\nJezus milczy. [Margcjam jeszcze raz pyta:]\n«Naprawdę nie chcesz mnie przed Paschą?»\nJezus obejmuje jego jeszcze wątłe ramiona i przyciąga go do Siebie: «Po co chcesz poznawać przyszłość? Żyjemy dniem dzisiejszym. Jutro nie będziemy już żyć. Nawet najbardziej bogaty i najpotężniejszy człowiek nie może dodać ani jednego dnia do swego życia. Ono jest, jak cała przyszłość, w ręku Boga...»\n«Ale na Paschę muszę przyjść do Świątyni. Jestem Izraelitą. Nie możesz mnie skłonić do grzechu!»\n«Nie zgrzeszysz. Pierwszym grzechem byłby brak posłuszeństwa. Obiecaj Mi, że nigdy go nie popełnisz. Zawsze będziesz posłuszny. Teraz – Mnie, a potem – temu, kto będzie mówił do ciebie w Moim Imieniu. Obiecujesz? Pamiętaj, że Ja, twój Nauczyciel i twój Bóg, słuchałem Mojego Ojca i będę Go słuchał aż do... końca Moich dni.»\nTe ostatnie słowa Jezus wypowiada bardzo uroczyście.\nMargcjam mówi jak oczarowany: «Będę posłuszny. Przysięgam to przed Tobą i przed Bogiem wiecznym.»\nZapada cisza, a potem Zelota pyta: «Pójdzie tam sam?»\n«Oczywiście, że nie. Z uczniami. Oprócz Izaaka znajdziemy innych» [– odpowiada Jezus.]\n«Izaaka wysyłasz też do Galilei?»\n«Tak. Wróci z Moją Matką.»\nKtoś woła ich znad rzeki. Wszyscy trzej przechodzą na drugą stronę drogi i idą ku rzece.\n«Spójrz, Nauczycielu. Znaleźliśmy. I oni nic nie chcą. To krewni cudownie uzdrowionego. Ale transportują piasek do tej wioski i musimy dojść tam pieszo. Potem nas zabiorą.»\n«Niech im to Bóg wynagrodzi. Dziś wieczorem będziemy u Ananiasza.»\nPiotr, zadowolony, wychodzi na drogę. Zauważa jednak wzburzoną twarz Margcjama. [Pyta:]\n«Co ci jest? Co on zrobił?»\n«Nic złego, Szymonie. Powiedziałem mu, że kiedy przyjdziemy do pierwszego miejsca, na którym znajdziemy uczniów, odeślę go do domu i smuci go to.»\n«Do domu... Tak!... To słuszne... Pora roku...»\nPiotr się zastanawia. Potem patrzy na Jezusa i ciągnie Go za rękaw, aby się pochylił do samych jego ust. Mówi Mu do ucha: «Nauczycielu, ale dlaczego go odsyłasz nie czekając...»\n«Z powodu pory roku, jak powiedziałeś.»\n«A poza tym?» [– dopytuje się Piotr]\n«Szymonie, nie mogę cię okłamywać. Poza tym dlatego, że dobrze będzie, jeśli Margcjam nie będzie sobie zatruwał serca...»\n«Masz rację, Nauczycielu. Zatruwać sobie serce... O! To właśnie by się stało» – a podnosząc głos stwierdza: – «Nauczyciel ma naprawdę rację. Pójdziesz i... zobaczymy się na Paschę. W końcu... to szybko przejdzie... Zaraz minie Kislew... O! Niebawem nastanie piękny miesiąc Nisan. Tak, na pewno! On ma rację...»\nGłos Piotra staje się mniej pewny. Powtarza powoli i ze smutkiem: «Ma rację...» A potem mówi sam do siebie: «Cóż będzie się działo w miesiącu Nisan?»\nUderza się w czoło z wyrazem rozpaczy.\nIdą i idą. Powietrze jest wilgotne, choć deszcz ustał. Na nowo zaczyna padać wtedy, gdy – brodząc w błocie po kolana – wchodzą do pięciu małych łodzi, wilgotnych i zasypanych piaskiem. Odpływają z prądem. Deszcz spada na spokojną wodę rzeki, w której odbijają się szarawe chmury, i znaczy na niej kółka. Bez ustanku powstają i zacierają się, igrając perłowymi fasetami.\nPejzaż przypomina pustynię. Na brzegach, w małych chatkach, nie widać żywej duszy. Deszcz sprawia, że zamykają się domy i pustoszeje droga. Kiedy więc o zmierzchu dopływają tam, gdzie leży mała wioska Salomona, wita ich droga milcząca i opustoszała. Nie zauważeni przez nikogo dochodzą do domu. Pukają, wołają. Nic. Słychać jedynie gruchanie gołębi, beczenie owiec i odgłos deszczu.\n«Nie ma nikogo. Co robimy?»\n«Idźcie do domów w wiosce. Najpierw do domu małego Michała» – nakazuje Jezus.\nNajmłodsi apostołowie odchodzą pośpiesznie. Jezus zostaje przy domu z najstarszymi, którzy czynią uwagi i komentują.\n«Wszystko jest zamknięte... Nawet krata dobrze założona i zamknięta. Spójrz! Jest nawet wielki gwóźdź. Okna są pozamykane jak na noc. Jakie to smutne! A to uskarżanie się owiec i gołębi? Być może jest chory? Co o tym myślisz, Nauczycielu?»\nJezus potrząsa głową. Jest zmęczony i smutny...\nApostołowie przybiegają z powrotem. Andrzej biegnie jako pierwszy. Kiedy znajduje się w odległości kilku kroków, woła:\n«Umarł!... Ananiasz umarł!... Nie można wejść do domu, bo jeszcze nie jest oczyszczony... Od kilku godzin jest w grobie. Gdybyśmy przyszli wczoraj... Niewiasta, matka Michała, zaraz przyjdzie.»\n«Cóż nas prześladuje!?» – wybucha Bartłomiej.\n«Biedny starzec! Był taki szczęśliwy! Tak mu tu było dobrze! Ale jak? Kiedy się rozchorował?»\nMówią wszyscy naraz.\nNiewiasta przychodzi i staje, zachowując odpowiednią odległość od wszystkich. Mówi: «Panie, pokój niech będzie z Tobą. Mój dom jest dla Ciebie otwarty. Ale... nie wiem, czy... przygotowywałam bowiem zmarłego. To dlatego stoję w tej odległości. Mogę Ci jednak wskazać domy, które was przyjmą.»\n«Dobrze, niewiasto. Niech Bóg ci wynagrodzi, a wraz z tobą tym, którzy litują się nad podróżnymi. Jakże umarł ten człowiek?»\n«O! Nie wiem. Nie chorował. Przedwczoraj czuł się dobrze. Tak, naprawdę czuł się dobrze. Michał przyszedł rano, żeby zabrać dwie owce i dołączyć je do naszych. Tak się umówiliśmy. W porze seksty przyniosłam mu szaty, które mu wyprałam. Siedział przy stole, jadł i był w dobrym zdrowiu. Jeszcze wieczorem Michał odprowadził mu owce i zaczerpnął dwie konwie wody. Dostał od niego dwa podpłomyki, jakie zrobił dla siebie. Wczoraj rano mój syn przyszedł po owce. Wszystko było zamknięte jak teraz i nikt nie odpowiadał na wołania dziecka. Napierał na kratę, ale nie umiał jej otworzyć. Była dobrze zamknięta. Wtedy Michał bardzo się przestraszył i pobiegł do mnie. Mój mąż i ja przybiegliśmy wraz z innymi. Otworzyliśmy kratę. Pukaliśmy do kuchni... wyważyliśmy drzwi... siedział jeszcze przy palenisku, z głową na stole. Blisko niego – lampa, wygasła jak on sam... nóż u jego stóp... drewniana miseczka, w połowie wystrugana... tak zabrała go śmierć... Uśmiechał się... osiągnął pokój... O! Jaką miał twarz! Sprawiedliwego. Wyglądał nawet na piękniejszego... ja... od niedawna się nim opiekowałam, ale przywiązałam się do niego... i opłakuję go...»\n«Osiągnął pokój, jak to powiedziałaś. Nie płacz! Gdzie go położyliście?» [– pyta Jezus]\n«Wiedzieliśmy, że go bardzo kochałeś, więc złożyliśmy go w grobie Lewiego, który sobie niedawno wybudował. To jedyny grób... bo Lewi jest bogaty. My nie jesteśmy bogaci. Tam, w głębi, za drogą... Teraz, jeśli chcesz, wszystko oczyścimy i...»\n«Tak. Zabierzesz owce i gołębie. Resztę zachowaj dla Moich uczniów i dla Mnie, abym mógł tu czasem przebywać. Niech Bóg cię błogosławi, niewiasto. Chodźmy do grobu.»\n«Chcesz go wskrzesić?» – pyta zaskoczony Tomasz.\n«Nie. To nie byłoby dla niego radością. Tam, gdzie jest, jest szczęśliwszy. Zresztą tego pragnął...»\nJezus jest jednak całkowicie przybity. Zdaje się, że wszystko się sprzysięgło, aby powiększać Jego smutek. Stojące w drzwiach domów niewiasty patrzą, pozdrawiają i komentują.\nSzybko doszli do grobu. To mały sześcian, świeżo wybudowany. Jezus modli się przy nim. Potem odwraca się z oczyma wilgotnymi od łez i mówi:\n«Chodźmy... do domów wioski. W naszym domku nikt już na nas nie czeka, żeby nas pobłogosławić... Mój Ojcze! Samotność ogarnia Twego Syna. Tworzy się coraz silniejsza pustka i pozostają ci, którzy Mnie nienawidzą... Mój Ojcze! Niech Twoja wola będzie zawsze wypełniana i błogosławiona!...»\nWracają do wioski i – dwóch tu, trzech tam – znajdują schronienie i odpoczynek. Wchodzą do domów tych, którzy nie dotykali umarłego.


Dom ma być czysty, a lodówka pełne. Życie Pokrętka w zgodzie z priorytetami | Płyń POD PRĄD\nDom ma być czysty, a lodówka pełne. Życie Pokrętka w zgodzie z priorytetami\nTo zadziwiające jak wiele można się nauczyć z telewizji. Zwłaszcza, gdy pomyli się kanały i włączy program edukacyjny zamiast telenoweli brazylijskiej. Nie żeby Pokrętek lubił telenowele. Chodzi o to, że jego żona wyjechała na tydzień do rodziny i nie będzie miała czasu oglądać, więc on musi robić to z nią, a do tego pisać streszczenia.\nZatem oglądał cierpliwie wszystkie opery mydlane, które lubi Pokrętkowa (czyli wszystkie emitowane – zwłaszcza powtórki, bo łatwiej się połapać o co chodzi), robił notatki, a nawet rysunki, bo myliły mu się filmy i bohaterowie. Pewnie z tego natłoku informacji i wrażeń pomylił się i trafił na program publicystyczny.\nZaproszony gość narzekał na wszystko i wszystkich prawie tak, jak żona Pokrętka, tylko wyrażał się tak jakoś jak profesor. Głównie marudził, że ludzie nie żyją w zgodzie ze swoimi priorytetami. Rzecz jasna Pokrętek nie wiedział co to są priorytety, ale dziennikarz też nie znał tego słowa i poprosił „profesorka” o wyjaśnienie.\nPokrętkowi bardzo spodobał się pomysł, żeby określić co jest dla niego najważniejsze i żyć w zgodzie z tym.\nDość łatwo stwierdził, że najbardziej ceni sobie święty spokój. A żeby osiągnąć go w miarę dużo, powinien przed powrotem żony posprzątać mieszkanie i zapełnić lodówkę.\nPokrętek postanowił zacząć od lodówki, bo wiedział, że zakup takiej ilości piwa, żeby jego druga połowa była usatysfakcjonowana, będzie wymagał kilkukrotnego wyjścia do sklepu.\nPo drodze do sklepu spotkał sąsiada i skoczyli na małe co nieco, bo jak żona wróci, to nie będzie mógł wyjść z domu dalej niż do śmietnika. Turne przeciągnęło się im się do obiadu dnia następnego. Mocno zmęczeni, razem postanowili zrobić niezbędne zakupy. Biorąc pod uwagę jak trzęsły im się ręce z wysiłku oraz jak byli spragnieni, to wynik doniesienia co piątej butelki całej i pełnej i tak należy uznać za godzien pochwały.\nNastępny dzień Pokrętek zaczął od uzupełnienia zapasów w lodówce o to, co dnia poprzedniego skonsumował w ramach testowania czy piwko aby na pewno będzie żonce smakowało.\nPotem wziął się za porządki. Prawie cały dzień zajęło mu segregowanie znaczków, których przy żonie nie mógł wyciągać, bo uważała, że filatelistyka to jakiś rodzaj grzybicy stóp i nie chciała słuchać żadnych tłumaczeń.\nWieczorem Pokrętek skoczył do sąsiadów pożyczyć odkurzacz (bo swojego nie mógł znaleźć z bałaganie panującym w domu). Do domu wrócił po dwóch dniach, bo sąsiad przypomniał mu, że ich wspólny przyjaciel ma wieczór kawalerski (a drugiego dnia były poprawiny wieczoru).\nKu swemu ogromnemu zaskoczeniu, Pokrętek zastał swą połowicę w domu. Na zakupach i porządkach tydzień minął jak z bicza strzelił.\nPokrętkowa nie była zadowolona z tego, co zastała po powrocie i mocno dała to mężowi odczuć. Gdy wieczorem Pokrętek zamknięty za karę w komórce, opatrywał rany, naszły go refleksje natury ogólnej.\nPo raz kolejny okazało się, że nie można wierzyć w to, co mówią w telewizji – życie w zgodzie z priorytetami przyniosło mu tylko ból i cierpienie.\nTematy: Anita Niemczyk, czwartek z Pokrętkami, opowadania, opowiadanie, pokręcona rodzina, Pokrętki, rodzina, rodzina Pokrętków, saga rodu Pokrętków


Warsztaty dla nauczycieli religii w ramach oferty dla Wydziałów Katechetycznych – Studnia Katechety\nWarsztaty dla nauczycieli religii w ramach oferty dla Wydziałów Katechetycznych\nKażdy z nauczycieli religii, który zgłosi się do Studni Katechety z informacją, że chce korzystać z oferty, przekazanej mu przez Wydział Katechetyczny, może za darmo uczestniczyć w jednym z wymienionych poniżej szkoleń online. Nie zobowiązuje to do płatnego uczestnictwa w kolejnych warsztatach.\nUczestnicy otrzymują zaświadczenia oraz dostęp do nagrania szkolenia.\nZgłoszenia przez stronę na Facebooku Studnia Katechety lub na adres mailowy kontakt@studniakatechety.pl\nUWAGA! Jeżeli w ciągu 24 godzin od zgłoszenia nie otrzymają Państwo odpowiedzi na maila, proszę sprawdzić folder SPAM.\nPoniżej harmonogram szkoleń i opisy warsztatów (w piątki webinary odbywają się o 19:30 a w soboty o 9:30).\n01.10.2021, 19:30 Genially od podstaw (120 minut)\n02.10.2021, 9:30 Tworzenie cyfrowych „escape roomów” w Genially (90 minut)\n08.10.2021, 19:30 Kahoot! i Wordwall (90 minut)\n09.10.2021, 9:30 Blogger – tworzenie stron internetowych (90 minut)\n15.10.2021, 19:30 Canva, Quiver, Qr kody (90 minut)\n16.10.2021, 9:30 Prezi – dynamiczne prezentacje (90 minut)\n22.10.2021, 19:30 Quizizz (90 minut)\n23.10.2021, 9:30 Wirtualne spacery na katechezie (90 minut)\n29.10.2021, 19:30 Gry na katechezie cz. 1 (90 minut)\n30.10.2021, 9:30 Gry na katechezie cz. 2 (90 minut)\nWarsztaty z serii: Nowe technologie w pracy katechety.\nGENIALLY w katechezie cz. 1\nGenially to narzędzie do tworzenia wizualnych i interaktywnych treści. Poziom podstawowy – korzystanie z istniejących już zasobów, tworzenie prezentacji z wykorzystaniem szablonu oraz omówienie funkcji aplikacji.\nKoszt poza ofertą dla Wydziałów Katechetycznych: 30 zł.\nGENIALLY w katechezie cz. 2\nTworzenie cyfrowego escape roomu na podstawie szablonu. W filmie także podstawowe informacje o tworzeniu gier planszowych w Genially. Wstawianie koła fortuny, kostek do gry, tworzenie latarki i lupy.\nKAHOOT! + WORDWALL w katechezie\nKahoot! to aplikacja do tworzenia quizów internetowych rozwiązywanych za pomocą urządzeń mobilnych. Tworzenie konta, eksploracja zasobów stworzonych przez innych nauczycieli, tworzenie quizów, „zadawanie prac domowych”\nWordwall, to narzędzie do szybkiego tworzenia efektownych interaktywnych zadań, które można również zamienić na wersje do druku.Tworząc konto na Wordwall można zadawać prace w nauczaniu zdalnym i sprawdzać wyniki.\nBLOGGER w pracy katechety\nTworzenie strony internetowej, za pomocą systemu zarządzania treścią – Blogger. Strona może rozszerzyć nasz katechetyczny przekaz lub pomóc w ukazaniu światu naszych talentów.\nNa szkoleniu: zakładanie konta Tworzenie kompletnej strony (tekst, grafika, filmy), tworzenie podstron, tworzenie wpisów, wstawianie widżetów poprawiających funkcjonalność strony, dostosowywanie wyglądu i układu treści, tworzenie loga.\nCANVA – QUIVER – QR kody w katechezie\nCanva to przeglądarkowa aplikacja do tworzenia projektów graficznych. Poznaj funkcje programu podczas tworzenia praktycznych pomocy dydaktycznych: plakatu, dyplomu, grafiki z cytatem, różańcowego domina, kart do nauki skrótów biblijnych. Sprawdź czy warto w Canvie zrobić prezentację.\nQUIVER – animowane kolorowanki, technologia rozszerzonej rzeczywistości.\nQR CODY MONKEY – kodowanie informacji za pomocą kodów qr. Generowanie kodów w różnej formie, również do kolorowania. Tworzenie gier z użyciem kodów qr.\nPREZI + …\nPrezi to narzędzie do tworzenia efektownych, dynamicznych i nieliniowych prezentacji. Na szkoleniu: zakładanie konta, importowanie prezentacji PowerPoint, tworzenie prezentacji od podstaw – osadzanie tekstu, grafiki, filmów, omówienie funkcji oprogramowania, korzystanie z zasobów Prezi, dostęp do przykładowych prezentacji.\nQuizizz to platforma dzięki której można tworzyć interaktywne quizy, a także korzystać z istniejących już testów. Przy pomocy tego narzędzia można stworzyć interaktywną prezentację lekcji zawierającą quizy. Na szkoleniu: zakładanie konta, korzystanie z zasobów, tworzenie quizów, tworzenie interaktywnej lekcji, rozgrywka oraz zadawanie zadań do wykonania w określonym czasie.\nWIRTUALNE SPACERY NA KATECHEZIE\nDzięki technologiom zaprezentowanym na szkoleniu możemy uatrakcyjnić lekcje religii i zwiększyć skuteczność naszego nauczania. Tworzenie wirtualnych spacerów świetnie nadaje się do pracy metodą projektu. Treści szkolenia: wykorzystanie zasobów internetu (strony z wirtualnymi spacerami, Streat view, Google Earth); tworzenie i publikacja zdjęć 360; tworzenie wirtualnego spaceru (aplikacja Thinglink, tworzenie wirtualnego spaceru ze zdjęć 360, tworzenie wirtualnego spaceru bez zdjęć 360, tworzenie interaktywnego obrazu); elementy technologii wirtualnej rzeczywistości (obrazy stereoskopowe, aplikacje wykorzystujące technologię VR).\nGry na katechezie cz. 1\nNa szkoleniu ponad 10 gier do wykorzystania na lekcjach religii czy spotkaniach wspólnot . Gry: ruchowe, karciane, integracyjne i z wykorzystaniem nowych technologii. Uczestnicy otrzymają gotowe rozwiązania, ale także podpowiedzi jak samemu przygotować gry.\nGry na katechezie cz. 2\nNa szkoleniu ponad 10 GIER do wykorzystania na katechezie. M. in.: Plickers (tworzenie quizów w chmurze do których uczestnicy nie potrzebują smartfonów), nowy szpieg , gra planszowa, w Genially (Mały Katechizm), nowa gra “Szybka Trójka”, sakramentalne “Ja mam! Kto ma?”, gry integracyjne i ruchowe. Uczestnicy otrzymają gotowe rozwiązania, ale także podpowiedzi jak samemu przygotować gry. Do udziału w części 2. nie ma konieczności znajomości treści z części 1.\nŚwietne szkolenia prowadzone językiem zrozumiałym dla laika komputerowego. Bogate materiały do ściągnięcia. „Czerpię” ze Studni od dłuższego czasu i dalej będę korzystać. Gratuluję autorowi pomysłu.\nSerdecznie polecam szkolenia prowadzone przez Studnię. Ciekawie, przystępnie prowadzone motywują do rozwoju i urozmaicania pracy katechety. Dodatkowo możliwość uzyskania zaświadczenia. Z pewnością będę korzystać z ciekawej oferty szkoleniowej.\nSuper szkolenia! Bardzo prosty i czytelny przekaz. Dzięki zdobytej na szkoleniach wiedzy, korzystam z nowych technologii do przygotowania lekcji oraz prowadząc zajęcia. Nagranie, które otrzymujesz po szkoleniach umożliwia dokształcenie się w dowolnym przez siebie czasie i powrót do informacji, które najbardziej cię interesują. Polecam w 100%\nGenialnie o GENIALLY. Polecam\nCiekawe szkolenie dotyczące zdalnych narzędzi pracy z uczniem (chętnie wezmę udział w kolejnych) atrakcyjne gry do wykorzystania na lekcjach. Polecam\nAtrakcyjna i kreatywna katecheza? To tutaj! Świetne szkolenia, webinary dla katechetów? To tutaj! Pasja swojej pracy ale i powołania? To tutaj!\nPolecam gorąco. Tu poszerzam swoje umiejętności i otrzymuję wskazówki dotyczące pracy katechetycznej\nsuper przekaz, konkretny i prosty\nSzkolenia odbywają się na platformie ZOOM. Można dołączyć przez aplikację lub przez przeglądarkę internetową. Do tego drugiego sposobu filmowa instrukcja. W razie problemów można kontaktować się z prowadzącym szkolenia.\nProwadzący: Tomasz Poćwiardowski, katecheta z Diecezji Bydgoskiej, prowadzący stronę Studnia Katechety, autor serii warsztatów „Nowe technologie w pracy katechety” w formie stacjonarnej i e-learningowej.


Madonna miała kolejne problemy na koncercie w Glasgow\nProblemy techniczne na koncercie Madonny\nPodczas występu wokalistki w Glasgow doszło do kolejnego incydentu. Co wydarzyło się tym razem?\nTrasa koncertowa „Rebel Heart” nie należy do udanych. Fani wokalistki byli po raz kolejny świadkami niemiłego wydarzenia. Występ Madonny w SSE Hydro w Glasgow opóźnił się. Artystka chciała jednak zaśpiewać wszystkie przygotowane piosenki, dlatego przedłużyła show. Sytuacja nie spodobała się organizatorom, dlatego odcięli prąd. Zobaczcie amatorskie nagranie video z występu Madonny „bez prądu”.\nPiosenkarka skomentowała sprawę na Instagramie.\nNie zatrzymamy się dopóki to nie będzie koniec, Glasgow! Nie próbujcie uciszyć Królowej! - napisała.\nWedług organizatorów to nie oni, lecz ekipa techniczna Madonny odłączyła prąd.\nMadonna skończyła swój umówiony występ, a potem postanowiła wrócić na scenę i zaśpiewać kolejną piosenkę. Ale do tego momentu jej ekipa produkcyjna zdążyła już odłączyć zasilanie i urządzenia sterujące. Chciałbym podkreślić, że to nie była decyzja władzy - powiedział rzecznik prasowy SSE Hydro. "\nTo nie pierwszy problem Madonny w Wielkiej Brytanii. Wokalistka spóźniła się na koncert w Manchesterze, za co została wygwizdana przez fanów. Sytuacja bardzo jej się nie spodobała, dlatego w ostrych słowach zwróciła się do zgromadzonej publiczności.\nChciałabym wam bardzo podziękować za to, że czekaliście. Nie lubię się spóźniać. A wy wszyscy, który narzekacie, możecie się do cholery zamknąć! - powiedziała. "\nPiosenkarka stwierdziła, że koncert opóźnił się z przyczyn technicznych, niezależnych od niej i wydała specjalne oświadczenie na Facebooku. Wyjaśniła, że jej ekipa miała problem z video i trzeba było zresetować cały system. Z tego powodu artystka musiała nieco skrócić występ.\nDziękuję wszystkim fanom za zrozumienie. Daliśmy z siebie wszystko! I wciąż musimy zapłacić grzywnę. Takie jest życie - dodała. "\nCiekawe, co wydarzy się na kolejnych koncertach Madonny.


Baby in the House: Jak nasycić się na zapas?\nsylwianna1985 7 czerwca 2015 20:43\nDoskonale to ujęłaś,dobrze że matki mają tyle siły w sobie...ale mimo tego każdej chyba. Przemknęła myśl aby to się skończyło mimo swej cudowności:)\nZwykła Matka 7 czerwca 2015 21:00\nUrodzisz i wszystko minie :)\nRrruda 8 czerwca 2015 03:31\nona już urodzila\nzmęczenie zmęczenie i jeszcze raz zmęczenie.....\nspokojnie daj sobie czas.....daj się ogarnąć maluszek dopiero co na świat poczekaj on sobie lada chwila wyrobi rytm dobowy związany z drzemkami karmieniem i będzie ci ciut łatwiej bo wg tego jego rytmu będziesz mogła dopasować resztę - obowiązki domowe i ogarnianie starszaka. tan naprawdę starszak potrzebuje teraz więcej uwagi - stracił status jedynaka do tej pory był sam cały twój czas i miłość była dla niego a to szok bo mama ciągle goni do tego płaczącego zawiniątka i wyciąga przed nim cycki;)))) jak młodszy śpi, drzemie pobaw się ze starszym poprzytulaj wtedy łatwiej zaaklimatyzuje się w nowej sytuacji. obowiązki domowe jeśli ma ci kto pomóc - korzystaj\nnajgorsze te parę pierwszych dni potem pomału będzie coraz lepiej;)) nikt nie powiedział ze będzie łatwo nieraz będzisz śmiertelnie umęczona sfrustrowana wkurzona ale i tak czeka cię......kupa zajebistych chwil - zobaczysz;))))\nPani M 9 czerwca 2015 20:48\nRozumiem każda kropkę i każdy przecinek. To jest absurdalne, wiem. Ale potem jak dzieci rosną w głowie zostają tylko te sekundy, cudowne i uciekające... Jestes dzielna!!!!\nGrażyna 9 czerwca 2015 21:24\nGratuluję urodzenia :)


Webinar: Zagadnienia prawne w JST – przegląd zmian w przepisach | Deloitte\nNagranie spotkania (17 września 2020 r.)\nJuż w najbliższych miesiącach w samorządach lokalnych szykują się nowości – możliwość dofinansowania inwestycji z Rządowego Funduszu Inwestycji Lokalnych, zmiany w prawie zamówień publicznych oraz konieczność wdrożenia Pracowniczych Planów Kapitałowych. Podczas webinaru eksperci Deloitte przeprowadzą Państwa przez nadchodzące zmiany.\nOkres powakacyjny zapowiada się bardzo burzliwie dla samorządów lokalnych.\nJuż jesienią samorząd będzie mógł skorzystać z dofinasowania związanego z uruchomionym Rządowym Funduszem Inwestycji Lokalnych. Przekazanie środków powinno ułatwić realizację inwestycji, jednakże dość ogólne zapisy uchwały Rady Ministrów mające doprecyzować zasady rozdziału środków i kontroli ich wydatkowania mogą prowadzić do wątpliwości co do prawidłowego wykorzystania otrzymanych środków, a z drugiej strony - do uznaniowości w ocenie sposobu skonsumowania otrzymanej „dotacji”.\nJesień to również ostatni czas na przygotowania się do nowych zasad udzielania zamówień publicznych, w szczególności tzw. zamówień bagatelnych, a także duże wyzwanie dla samorządów jako pracodawców – a więc wdrożenie Pracowniczych Planów Kapitałowych.\nNiewątpliwie wiec najbliższe miesiące będą kluczowe zarówno dla zaplanowania sposobu wykorzystania środków z Funduszu, jak i przygotowania samorządów do wydatkowania tych środków w oparciu o nowe regulacje dotyczące zamówień publicznych, a także sprawnego wykonania obowiązków pracodawcy przy wdrażaniu planów pracowniczych.\nW związku z nadchodzącymi zmianami zapraszamy Państwa na webinar, podczas którego nasi Eksperci omówią powyższe zagadnienia.\nDofinansowanie z Rządowego Funduszu Inwestycji Lokalnych:\nzasady składania wniosku,\nwykorzystanie środków zgodnie z przeznaczeniem,\nsposób dokumentowania wydatków,\nwpływ otrzymania i wydatkowania środków na finanse publiczne (subwencja wyrównawcza, współfinansowanie w ramach programów unijnych).\nZmiany w zamówieniach publicznych:\nkluczowe obowiązki samorządu jako zamawiającego a legalność wydatkowania środków publicznych,\nregulaminy zamówień poniżej progów ustawowych,\nobowiązki skarbników w świetle nowych przepisów pzp.\nPracownicze Plany Kapitałowe w JST:\nobowiązki pracodawcy związane z wdrożeniem PPK,\netapy wdrożenia PPK,\nwybór jednostki finansowej do zarządzania PPK,\numowa o zarządzanie – na co należy zwrócić uwagę.\nWebinar skierowany jest głównie do skarbników jednostek samorządu terytorialnego, włodarzy, kierowników referatów zamówień publicznych oraz osób zarządzających kadrami w JST.


W wolnej chwili...: marca 2013\nto święconym się dzielimy,\ni radości sobie życzymy.\nŻyczę Wam wszystkim spokojnej i zdrowej Wielkanocy, wyciszenia i odpoczynku od codziennej bieganiny oraz cudownych chwil w gronie rodzinnym. No i oczywiście, choć odrobiny dobrej lektury! :)\nJ. Leake - Pisarz, który nienawidził kobiet. Podwójne życie seryjnego mordercy\nKiedy zabierałam się do lektury tej książki, nie wiedziałam zupełnie nic ani o niej, ani o jej autorze. Po prostu zaufałam entuzjastycznej opinii Szwagierki. Po małym researchu dowiedziałam się jednak, że John Leake, z pochodzenia Amerykanin, przez prawie dekadę mieszkał w Wiedniu i to właśnie tam zupełnie przypadkowo poznał historię Jacka Unterwegera. Tak go zafascynowała, że przeprowadził prywatne dochodzenie i coraz bardziej zagłębiał się w mroczną historię wiedeńskiego mordercy. Teraz można go już postrzegać jako eksperta, zajmującego się sprawą mordercy-pisarza, a książka, wydana w 2007 roku, to namacalny efekt jego pracy.\nPisarz, który nienawidził kobiet. Podwójne życie seryjnego mordercy to opowieść o kilkunastu latach z życia Jacka Unterwegera. Mężczyzna warunkowo wychodzi na wolność po odsiedzeniu 15-letniego wyroku za morderstwo na 18-letniej dziewczynie. Sławę przynosi mu książka, którą napisał jeszcze za kratkami. Jack pnie się po drabinie społecznej - z pogardzanego mordercy przeistacza się w bywalca modnych kawiarni i celebrytę. Cieniem na jego społecznym zmartwychwstaniu kładzie się jedynie fakt, że Wiedniem wstrząsa seria morderstw dokonywanych na okolicznych prostytutkach...\nKsiążka zaskoczyła mnie już od pierwszej strony. Spodziewałam się klasycznego kryminału, ze standardową linią fabularną i bohaterami w typie: komisarz/policjant versus morderca. A okazało się, że autor postawił na formę typową dla biografii. Przede wszystkim zreferował wydarzenia z życia Jacka, ale nie odmówił sobie wtrącenia kilku zagadkowych elementów. Czytelnik nie zna wszystkich szczegółów, nie jest do końca pewien, co tak naprawdę się wydarzyło, czy to na pewno Jack jest mordercą... Taki zabieg wydał mi się bardzo ciekawy i wzbogacający dla książki. W końcu ciężko jest zbudować suspence, kiedy już na pierwszej stronie podaje się nazwisko głównego poszukiwanego... Podobało mi się także przedstawienie historii z punktu widzenia policji. Śledczy podchodzili do swojej pracy z wielkim poświęceniem, dlatego mogliśmy poznać nie tylko techniki, jakie stosowali, ale także wyciągane przez nich wnioski i analizowane dowody. Dzięki temu mogliśmy wyrobić sobie własne zdanie o tym, czy główny bohater rzeczywiście był winny, czy też organy ścigania niesłusznie się go czepiały. Generalnie lektura tej książki była dla mnie powiewem świeżości w temacie kryminałów - nowa forma, ciekawa i dynamiczna fabuła oparta na faktach oraz niepewność, która nie opuszcza czytelnika aż do ostatniej strony zrobiły swoje i zapewniły mi świetną rozrywkę.\nJednak nie sposób nie wynieść z lektury żadnych refleksji natury moralnej, czy etycznej. Przede wszystkim, niejednego czytelnika może przerazić fakt, że wszystkie obrzydliwe zbrodnie opisane w książce wydarzyły się naprawdę. Świadomość tego skłoniła mnie do zastanowienia się nie tylko nad tym, jak okrutni są ludzie dla siebie nawzajem, ale też nad kwestią własnego bezpieczeństwa. Co prawda, morderca z książki nastawał głównie na życie prostytutek, ale sam fakt tego, że przypadkowo spotkany człowiek może stanowić aż takie zagrożenie, zmroził mi krew w żyłach. Co gorsza, przez wiele lat policja nie była w stanie wskazać osoby odpowiedzialnej za morderstwa, co było niebezpieczne dla społeczeństwa. No i oczywiście pojawia się również kwestia tego, jak łagodnie austriacki wymiar sprawiedliwości potraktował skazanego na dożywocie za najwyższą zbrodnię. Fakt, że Jack z potępionego zabójcy przeistacza się w celebrytę, chodzącego po świecie wolno może wzbudzać wiele kontrowersji. Można by przy tej okazji wejść w trudną kwestię kary śmierci oraz ogólnie pojętego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości, ale to temat na dłuższe wypracowanie. W każdym razie, w mojej głowie takie właśnie myśli kłębiły się po lekturze Pisarza, który nienawidził kobiet.\nPodsumowując, powieść Johna Leake'a to ciekawe połączenie biografii z elementami kryminalnymi. Myślę, że zainteresuje ona nie tylko fanów dobrej lektury ze śledztwem policyjnym wysuwającym się na pierwszy plan, ale także tych czytelników, którzy lubią odkrywać w książkach dające do myślenia drugie dno, oparte o tematykę psychologiczno-etyczną. Osobiście, dobrze bawiłam się podczas czytania, ale też nie traktuję tej książki jako typowo rozrywkowej, bo naprawdę dała mi do myślenia. Polecam!\nEtykiety: biograficzna, kryminał, książki, Leake John, literatura amerykańska, powieść detektywistyczna, psychologiczna, sensacyjna\nEduardo Mendoza to hiszpański pisarz, który w Polsce jest znany, lubiany i często czytany. Zadebiutował w 1975 roku książką Prawda o sprawie Savolty i od tamtej chwili wydał 18 kolejnych, z czego 4 pojawiły się tylko w Hiszpanii. Walka kotów to najnowsza powieść, którą autor oddał do rąk czytelników w 2010 roku. Została uhonorowana nagrodą Premio Planeta, czyli coroczną hiszpańską nagrodą literacką, przyznawaną powieściom hiszpańskojęzycznym przez wydawnictwo Planeta. No cóż, po takiej rekomendacji zabrałam się do czytania z dosyć dużymi oczekiwaniami... I jak książka wypadła?\nŚwietnie! Ale przy tym bardzo zaskakująco. Fabuła składa się z dwóch głównych wątków. Pierwszy z nich opowiada o perypetiach Anthony'ego Whitelands'a, angielskiego znawcy sztuki, wybitnego specjalisty od malarstwa hiszpańskiego, który przyjeżdża do Madrytu celem dokonania wyceny prywatnej kolekcji obrazów. Anthony, choć inteligentny i rozsądny, daje się wkręcić w dziwną intrygę z Valazquezem w roli głównej. Zupełnie zagubiony, próbuje na własną rękę dowiedzieć się, co jest grane. Sprawy komplikują się, kiedy na jego drodze stają trzy zupełnie różne, ale równie nim zainteresowane kobiety... Na dodatek, Anthony musi odnaleźć się w Madrycie ogarniętym rewolucyjną gorączką. To właśnie o niecodziennej sytuacji politycznej opowiada drugi wątek, przybliżający funkcjonowanie faszystowskiego ugrupowania Falanga i znaczenie idei komunistycznej.\nWalka kotów przyniosła mi kompletnie zaskakujące wrażenia. Chyba pierwszy raz w życiu zdarzyło mi się czytać książkę i w trakcie lektury wielokrotnie zmieniać o niej zdanie. A to dlatego, że powieść Mendozy jest wyjątkowo bogata, złożona pod względem gatunkowym. Na początku możemy jedynie oceniać poszczególne elementy, które odkrywamy w miarę czytania. Dopiero po zamknięciu książki, docenimy jej całokształt i kunszt literacki autora.\nTak więc, po kilkunastu pierwszych stronach z zaciekawieniem zagłębiłam się w przygody Anthony'ego, które miały posmak sensacyjno-detektywistyczno-obyczajowy. Jako, że patrzymy na świat oczami Anglika, autor zdradza nam dokładnie tyle, ile wie sam bohater. Najpierw kładzie nacisk na przedstawienie innych postaci ważnych dla opowieści oraz opisanie relacji, jakie ich łączyły. Pozwala też czytelnikowi na wyrobienie sobie pierwszego poglądu na sytuację oraz na to, kto jest w tej bajce dobry, a kto zły. Potem wpadamy w świat polityki. Muszę przyznać, że na początku uznałam, że jest to nudniejszy moment lektury. Mendoza wnika bowiem w struktury Falangi, opisuje głównie jej podłoże ideologiczne i kontrastuje je z popularnym w tamtych czasach komunizmem. Jednak z biegiem czasu okazało się, że ten wątek jest kluczowy dla fabuły i nagle zorientowałam się, że z prawdziwym zaciekawieniem poznaję zupełnie obcy mi dotychczas fragment hiszpańskiej historii. A potem... potem to już w ogóle nie mogłam się oderwać od lektury. Wpadłam w spiralę wydarzeń, w której akcje rodem z powieści szpiegowskich i sensacyjnych przeplatały się z elementami romansu, a w tle narastała coraz bardziej nurtująca tajemnica drogocennego obrazu. Z niecierpliwością oczekiwałam rozwiązania tej przedziwnej historii, a kiedy już nadeszło, uświadomiłam sobie, z jaką przewrotnością i pomysłowością Mendoza skonstruował swoją powieść. Majstersztyk!\nWielkie wrażenie wywarł na mnie sposób, w jaki autor przedstawia nam tą historię. Jak już wspomniałam, naszym przewodnikiem po wydarzeniach jest Anthony - Anglik, człowiek z zewnątrz, który obiektywnym okiem patrzy na to, co dzieje się w Madrycie. Oczywiście, jest to obiektywizm zupełnie subiektywny, na dodatek okraszony świetnym, ironicznym stylem pisania Mendozy - wielokrotnie uśmiałam się, czytając o kompletnie nieporadnych zachowaniach głównego bohatera. Z jego perspektywy poznajemy też wątek historyczny. Podążając jego śladami, docieramy w sam środek najważniejszych wydarzeń, poznajemy autentyczne osobistości hiszpańskiej polityki i jej ludzkie oblicze.\nUważam, że Walka kotów nie na darmo została nagrodzona. Jest to powieść nietuzinkowa, opowiadająca o sprawach istotnych przyjemnym językiem i w przystępny sposób. Zachwyciła mnie jej wielowymiarowość, to, że przyniosła mi wiele skrajnych przeżyć, ale także wiele mnie nauczyła. Zaczynałam lekturę nie wiedząc zbyt wiele ani o autorze, ani o fabule. Po zakończeniu mogę stwierdzić, że jestem bardzo pozytywnie zaskoczona. Żałuję jedynie, że muszę się rozstać z Anglikiem i madrycką polityczną wrzawą. Mam tylko nadzieję, że inne książki hiszpańskiego pisarza są równie dobre, bo na pewno nie poprzestanę na tej jednej.\nEtykiety: książki, literatura hiszpańska, Mendoza Eduardo, powieść detektywistyczna, przygodowa, romans, sensacyjna, z historią w tle\nNo właśnie. Bo od poniedziałku walczę z choróbskiem i mój kontakt ze światem ogranicza się do rozmów z Narzeczonym, oglądania wiadomości w TV i surfowania po necie... A w perspektywie jeszcze kilka długich dni, aż do kolejnego poniedziałku! Można by powiedzieć, że super, wreszcie mam czas na poczytanie i poleniuchowanie, ale figa. Choróbsko nie odpuszcza i przez dwa pierwsze dni nie miałam nawet siły na patrzenie na literki. Na szczęście, dziś już jest lepiej, więc lektura pomoże mi zabić chorobową nudę...\nJedynym plusem mojego uwięzienia jest to, że przynajmniej nagły atak zimy oglądam jedynie zza okna...\n... bo u mnie w domu nadal widać echa wiosny, która nas nawiedziła w zeszłym tygodniu. A wszystko za sprawą wyjątkowo miłego i obfitego w kwiaty Dnia Kobiet! :)\nA jak Wy się trzymacie? Mam nadzieję, że nie dajecie się zimowemu kataklizmowi i rozgrzewacie się pyszną herbatą/kawką/gorącą czekoladą i odpowiednią lekturą...\nOby do przyszłego tygodnia.\nA jeśli ciernie pochłonięte już kilka dni temu, ale przed zrecenzowaniem powstrzymywała mnie (dosłownie) zwalająca z nóg choroba. Dziś samopoczucie jako tako, więc postaram się naskrobać kilka słów na temat przedostatniej (jak na razie) części serii o Dollangrangerach. Jak na razie, ponieważ seria liczy w sumie 5 tomów, w Polsce niedawno ukazało się wznowienie czwartego - Kto wiatr sieje... Warto jednak zaznaczyć, że obie wspomniane pozycje nie są już dziełem Virginii C. Andrews. Autorka zmarła bowiem, pisząc trzecią część. Historię dokończył za nią ghost writer, Andrew Neiderman. Oceniając tylko po 3 tomie, całkiem nieźle sobie poradził.\nTym razem fabuła przeskakuje o kilka lat do przodu. Cathy jest szczęśliwą żoną i matką, jednak to nie ona opowiada dalszy ciąg historii. Oddaje głos swoim synom - 14-letniemu Jory'emu i 9-letniemu Bartowi. To właśnie oczami chłopców widzimy kolejne problemy i nieszczęścia, które spadają na rodzinę Chrisa i Cathy. A wszystko zaczyna się od pojawienia się w sąsiedztwie tajemniczej damy w czerni...\nTrudno mi wyrazić, jak wielkie było moje zaskoczenie po skończeniu lektury trzeciego tomu. Okazał się lepszy niż poprzedni! Przede wszystkim dlatego, że na pierwszy plan znów wysunął się wątek psychologiczny, tym razem w wersji dosyć mrocznej i nieco bardziej fantastycznej, niż w Kwiatach na poddaszu. Jego głównym bohaterem jest Bart, który najbardziej dotkliwie odczuwa konsekwencje grzechu swoich rodziców. Wraz z biegiem historii możemy zaobserwować, jak podatna na sugestię jest dziecięca psychika, jak ważne dla jej rozwoju są odpowiednie autorytety, ale także rodzicielskie uczucia. Przemiana, jaka zachodzi w chłopcu, jest jednocześnie fascynująca, przerażająca i pouczająca. Dużym plusem trzeciego tomu serii było dla mnie również tło i klimat historii. Podobało mi się, że tym razem autorka poszła bardziej w kierunku thrillera, stawiając na wydarzenia, które mogą przyprawić czytelnika o gęsią skórkę. Również okoliczności, w jakich rozgrywa się akcja, zyskały charakter. Duży, tajemniczy dom o ciemnych, dusznych pomieszczeniach, czy odludne sąsiedztwo, skąpane w strugach wieczornego deszczu stanowią świetny podkład dla poczynań Barta. Na dodatek, wszystko jest opisane plastycznym, niewymagającym językiem, pozwalającym nam na wyobrażenie sobie szczegółów.\nJak widać, w A jeśli ciernie dostrzegłam kilka zalet, ale nie zmienia to faktu, że książka stanowi dużo gorszą kontynuację opowieści przedstawionej w pierwszym tomie. Bohaterowie zmienili się, wyewoluowali, tak naprawdę kierują nimi tylko wspomnienia o przeszłości... Brakowało mi więc realistycznych emocji w zachowaniu Cathy, czy Chrisa. Jak już wspomniałam, w akcji pojawia się także wiele elementów, które mogą się czytelnikowi wydać mało prawdopodobne. Niby wszystko gra, fabuła jest spójna, ale nie raz zdarzało mi się z niedowierzaniem kręcić głową i zastanawiać się, czy aż takie nagromadzenie dziwnych wydarzeń w jednej powieści, to przypadkiem nie za dużo... Jednym słowem - jest ok, ale nic ponadto.\nGeneralnie nie żałuję, że przeczytałam wszystkie trzy części opowieści o Dollangrangerach, a trafiały się książkowe serie, które wzbudzały we mnie takie odczucia. Dobrze bawiłam się przy lekturze, zwłaszcza, że wszystkie tomy niesamowicie wciągają i nie pozwalają zapomnieć o historii aż do ostatniego słowa. Koncepcja powieści jest ciekawa i, przynajmniej w świetle moich doświadczeń literackich, oryginalna, dlatego uważam, że warto sięgnąć po książki Virginii Cleo Andrews. Mam nadzieję, że ja sama już wkrótce dorwę kolejny tom opowiadający o losach skrzywdzonego rodzeństwa.\nEtykiety: Andrews Virginia Cloe, cykl - Dollangrangers, książki, literatura amerykańska, obyczajowa, psychologiczna\nTak szybko, jak połknęłam pierwszą część cyklu o Dollangrangerach, tak samo szybko uporałam się z kontynuacją. Nie ukrywam, że byłam bardzo ciekawa, w jaki sposób autorka, Virginia C. Andrews, pociągnie ewidentnie ucięty wątek losów trójki rodzeństwa. Płatki na wietrze ukazały się rok po publikacji poprzedniego tomu, historia była więc nadal świeża i wciąż wzbudzała zainteresowanie.\nJej fabuła rozpoczyna się dokładnie w tym miejscu, w którym urwała się w Kwiatach na poddaszu. Chris, Cathy i Carrie uciekają jak najdalej od okrutnej matki. Planują dotrzeć do Kalifornii. Jednak pogarszający się stan zdrowia najmłodszej siostry krzyżuje im plany. Zrządzeniem losu dzieci znajdują schronienie w domu doktora Paula Shaffielda, który ofiarowuje im nie tylko swoje bogactwo, ale także rodzicielską miłość. Czy to jednak wystarczy, aby Dollangrangerowie zapomnieli o koszmarze dzieciństwa?\nPłatki na wietrze niestety potwierdzają regułę mówiącą, że tom drugi serii zazwyczaj jest gorszy od tomu pierwszego. Wielka szkoda, bo historia miała potencjał, a wygląda to tak, jakby autorka nie mogła się opędzić od idei wszechobecnego romansu, im bardziej nieprawdopodobnego, tym lepszego. Fabuła dużo przez to traci. Aspekt psychologiczny, za który tak chwaliłam Kwiaty na poddaszu, tutaj został zmarginalizowany, a jeśli już się pojawia, to tylko w kontekście zemsty. Z jednej strony, przedstawione konsekwencje wydarzeń z pierwszej części mogą wydawać się wiarygodne, ale z drugiej strony - wydaje mi się, że autorka potraktowała ten wątek powierzchownie. Irytowała mnie też postać Cathy. Główna bohaterka przeszła niesamowitą przemianę - z mądrej, dojrzałej dziewczyny, zamieniła się w niezdecydowaną, zagubioną we własnych uczuciach nastolatkę, która nie raz postępuje naiwnie i głupio. Można by się pokusić o stwierdzenie, że Andrews w ten sposób chciała uwiarygodnić zmiany psychiczne, które zaszły w dzieciach. Mnie to jednak irytowało, zwłaszcza, że to właśnie Cathy jest narratorką i praktycznie przez całą opowieść przewijają się jej przemyślenia i rozterki, utwierdzające nas w przekonaniu, że ta postać ma mało wspólnego z Cathy Dollangranger jeszcze niedawno żyjącą w mroku poddasza.\nNie można jednak odmówić historii dynamizmu oraz zaskakujących zwrotów akcji. Czytelnicy, którzy polubili bohaterów podczas lektury pierwszego tomu, na pewno będą śledzić ich dalsze poczynania z zapartym tchem. Ja, kiedy już przymknęłam oko na drobne mankamenty, nie mogłam oderwać się od czytania. Historia rozwija się ciekawie, dosyć zaskakująco, a jej punkt kulminacyjny wzbudza prawdziwe emocje. Język powieści również jest przyjazny czytelnikowi - autorka postawiła na dialogi i plastyczne opisy relacji między postaciami, które nie spowalniają biegu opowieści.\nPłatki na wietrze nie są idealną kontynuacją serii o Dollangrangerach. Spodziewałam się czegoś bardziej realistycznego, rozsądnego i kładącego nacisk na psychiczne dojrzewanie bohaterów. Co dostałam? Powieść romansowo-obyczajowo-sensacyjną, do której trzeba podejść z pobłażliwością. Niemniej jednak, świetnie bawiłam się przy lekturze. Wciągnęła mnie od pierwszej strony i z powrotem zabrała do skomplikowanego świata Cathy, Chrisa i Carrie. Po skończeniu lektury od razu chwyciłam za tom trzeci - może więc coś jest w tej serii. Coś, dzięki czemu każdy z łatwością przymknie oko na niedociągnięcia i będzie się cieszył lekką, przyjemną lekturą.\nEtykiety: Andrews Virginia Cloe, cykl - Dollangrangers, książki, literatura amerykańska, obyczajowa, psychologiczna, romans


Opóźnienie budowy basenu w Iławie może kosztować miliony | Kurier Iławski\nOpóźnienie budowy basenu w Iławie może kosztować miliony\nGdy w lutym pytaliśmy władze Iławy, kiedy będzie można kąpać się w miejskim basenie, te odpowiadały, że w listopadzie. Jednak wykonawca inwestycji poprosił, by przedłużyć termin oddania basenu nawet o dwa miesiące. Jeśli inwestycja zbyt mocno się przeciągnie, miasto straci wielomilionową dotację!\n– Ostatnio byłem na budowie – mówił na ostatniej sesji rady burmistrz Iławy Włodzimierz Ptasznik. – Widać, że roboty się posuwają, ale moim zdaniem posuwają się zbyt wolno. Pol-Aqua wystąpiła do nas z wnioskiem o przedłużenie umowy od półtora do dwóch miesięcy. Nie zgodziliśmy się na to, bo wygrywając przetarg mogli się tak przygotować, żeby skończyć na czas. Uważam, że będzie to trudne, bo prace wykończeniowe wymagają jeszcze sporo czasu.\nAktualnie odbywa się pokrycie dachu.\n– Na pływalni został osiągnięty najwyższy punkt, z którego będzie można zjeżdżać do basenu – dodał burmistrz. – Roboty budowlane są na ukończeniu. Wewnątrz budynku są pomieszczenia niedokończone, ale wszystko zbliża się ku końcowi. Połowa pomieszczeń jest otynkowana.\n– Stan zaawansowania budowy to 50 procent – mówi Mariola Zdrojewska, kierownik wydziału inwestycji w ratuszu. – Stan zaawansowania finansowego to 30 procent wartości inwestycji, czyli 4.800.000 zł.\nZgodnie z umową Pol-Aqua miała wykonać basen do końca września. Potem miał być czas na rozruch obiektu i dopuszczenie przez odpowiednie służby do użytkowania.\n– Nie mamy podstaw, by przedłużyć umowę wykonawcy – uważa Zdrojewska. – Umowę z marszałkiem na dofinansowanie mamy do 30 października i wtedy powinniśmy zakończyć całą budowę, zaś 10 grudnia powinniśmy się z niej rozliczyć. To są terminy, które nas obligują. Jeśli ich nie dotrzymamy, stracimy dofinansowanie.\nKierownik zdradziła też, że jeśli chodzi o wystrój będzie w kolorach brązu i beżu. Niecka będzie, jak w większości basenów biało-błękitno-niebieska. W kręgielni zaś będą dominowały czerwień, żółć i niebieski.\nCO NA TO WOJCIECH ŻMUDZIŃSKI?\nZ kolei Wojciech Żmudziński, dyrektor Iławskiego Centrum Sportu, Turystyki i Rekreacji, przedstawił plan pracy obiektu (patrz ramka obok).\nOkazało się też, że rozwiązanie wyeliminowane w przypadku ciepłownictwa (miejski majątek dzierżawiony przez prywatne firmy) zafunkcjonuje właśnie w budowanym centrum sportu.\n– Po przetargu poznamy prowadzących zespół odnowy biologicznej, gastronomię, kręgielnię, siłownię i kiosk – dodaje Żmudziński. – Również firma sprzątająca zostanie wyłoniona w przetargu.\nCo ciekawe, stowarzyszenie „Orka” uzyskało zgodę ministerstwa, by prowadzić kursy na instruktorów pływania. 30-osobowa grupa kurs pod okiem „Orki” już rozpoczęła, zatem z fachową obsadą personalną basenu nie powinno być problemu.\nMariola Zdrojewska, kierownik wydziału\ninwestycji w iławskim ratuszu:\n– Na dziś stan zaawansowania\nbudowy to 50 procent\nPlan pracy basenu\n6-8 – otwarty dla mieszkańców Iławy\n8-15 – zajęcia dla uczniów iławskich szkół (każde dziecko będzie miało co najmniej jedną lekcję na dwa tygodnie na pływalni)\n15-17 – panel dla firm lub stowarzyszeń, które wykupią karnety\n17-22 – udostępniony dla chętnych\nkierownik, księgowość i administracja (1 etat), kasjerki (6), ratownicy (6), obsługa techniczna (6)\nKto będzie kierownikiem basenu?\nTajemniczy pan Serafin\nNa internetowym forum Kuriera iławianie wiedzą już, kto będzie kierownikiem basenu – niejaki człowiek o nazwisku lub imieniu Serafin. Władze iławskiego sportu zapewniają z kolei, ze o obsadzie stanowiska zadecyduje konkurs.\nZ wypowiedzi internautów wynika, że wszystko jest już przesądzone i kierownikiem obiektu będzie niejaki Serafin, który podobno wrócił niedawno z zagranicy. Ta wiadomość zbulwersowała forumowiczów, którzy twierdzą, że są lepsi kandydaci na to stanowisko – jak choćby wśród obecnych pracowników Iławskiego Centrum Sportu, Turystki i Rekreacji.\n– Nie było jeszcze konkursu, więc nie wiemy, kto będzie kierownikiem basenu – zastrzega Wojciech Żmudziński, dyrektor ICSTiR. – Konkurs ogłosimy na początku września. Kandydaci będą się zgłaszać, a my wybierzemy odpowiednią osobę.\nCzy wśród kandydatów pojawi się „faworyt” Serafin? Sprawie będziemy się przyglądać.\nWojciech Żmudziński, dyrektor Iławskiego Centrum Sportu, Turystyki i Rekreacji zapewnia, że kierownika basenu wyłoni konkurs


Festiwal Papieski w Jastrzębiu za nami FOTO - NaszeMiasto.pl\nFestiwal Papieski w Jastrzębiu za nami FOTO\nFestiwal Papieski w Jastrzębiu za nami.\nFestiwal Papieski w Jastrzębiu\nJuż po raz ósmy, 28 maja 2015r., uczniowie i przedszkolaki z jastrzębskich placówek spotkali się w kościele pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa, by uczestniczyć\nw Integracyjnym Festiwalu Piosenki Papieskiej zorganizowanym przez Zespół Szkół przy Wojewódzkim Szpitalu Rehabilitacyjnym dla Dzieci w Jastrzębiu-Zdroju. W tym roku myśl przewodnia festiwalu brzmiała: „Jan Paweł II – papież dialogu”. Przybyłych serdecznie przywitał gospodarz kościoła ksiądz proboszcz Antoni Pudlik i pani dyrektor Zespołu Szkół Daria Gieroń.\nDo udziału w festiwalu zgłosiło się aż 9 zespołów: dzieci z Przedszkola Publicznego nr 13 i 19, uczniowie ze Szkoły Podstawowej nr 4, dzieci z Zespołu Szkół Mistrzostwa Sportowego, uczniowie z Zespołu Szkół nr 5, 9 i 10, zespół „Serduszka”, a także grupa dzieci i młodzieży – gospodarzy festiwalu. Tegoroczny koncert uświetnił występ zespołu „Wiolinki” ze Szkoły Podstawowej nr 12.\nW trakcie festiwalu nie zabrakło wzruszeń wywołanych wspaniałym śpiewem uczestników. Ulubiona pieśń Jana Pawła II „Barka”, zaśpiewana przez wszystkich zebranych w kościele, zakończyła uroczystość. Przybyli otrzymali drobne upominki własnoręcznie przygotowane przez gospodarzy uroczystości.\nFestiwal ten to wspaniała okazja eksponowania bezcennych wartości, kultywowania tego, co już dzisiaj powoli zostaje spychane na dalszy tor - radości z przebywania razem, integracji rówieśniczej, cieszenia z możliwości wspólnego śpiewu, a przede wszystkim propagowania myśli świętego Jana Pawła II.\naktualizacja: 08.06.2015 10:01\nŹródło: Festiwal Papieski w Jastrzębiu za nami FOTO - Jastrzębie-Zdrój NaszeMiasto.pl\nfestiwal papieski ja...


Lekcje śpiewu w Warszawie - Nauka śpiewu dla początkujących i zaawansowanych wokalistów. Michał Rudaś, Wioletta Pruska, Damian Czarnecki :-)\nSkontaktuj się z nami i umów na bezpłatną konsultację - lekcję próbną kontakt@piwnica.waw.pl tel. +48 606 607 826\nDzien dobry. Zapraszamy Cię na lekcje śpiewu w Warszawie a także on-line.\nMamy to szczęście, że nasza praca jest również naszą pasją. Nikt z nas nie wyobraża sobie życia bez muzyki, śpiewu i bez naszych uczniów :-). Zapraszamy na profesjonalne lekcje śpiewu początkujących i zaawansowanych wokalistów, dorosłych i dzieci. Zaproszenie kierujemy właśnie do Ciebie, bo skoro jesteś na naszej stronie, oznacza to, że śpiew jest również Twoją pasją, a to wystarczający powód, by się z nami spotkać.\nMamy różnych uczniów.\nSą tacy, którzy w śpiewie widzą największą radość swojego życia i pragną śpiewać najlepiej, jak się da, by sobie i być może swoim bliskim uprzyjemniać życie tą właśnie pasją. Z nimi zazwyczaj nagrywamy płyty CD, którymi obdarowują swoich znajomych, lub zamieszczają swoje nagrania na YouTube. Czasami dają się namówić na solowy koncert, np. przy okazji urodzin, imienin czy nawet bez pretekstu.\nJest duża grupa uczniów, którzy traktują lekcje śpiewu jako odskocznię od codzienności, ciężkiej pracy, kłopotów, być może problemów rodzinnych, a czasami zdrowotnych. Podczas spotkań z nami nie potrzebują jakiegoś szczególnego rozwoju muzycznego. Chcą razem pośpiewać i z tego właśnie czerpią największą radość. Na chwilę staja się prawdziwym sobą i nie czują się przez nikogo oceniani i krytykowani. Nieraz lekcje śpiewu pozwalają lepiej radzić sobie z występami publicznymi w życiu i pracy zawodowej.\nKolejna grupa to nasi podopieczni, których przygotowujemy do efektywnego udziału w festiwalach piosenki, egzaminów wstępnych do szkół teatralnych i wokalnych oraz oczywiście do udziału w castingach do teatrów muzycznych i różnego rodzaju programów telewizyjnych, takich jak: „The Voice of Poland”, „Mam Talent!”, „Szansa na sukces” i in. Nasze doświadczenie pomaga nam poprowadzić Was niejako na skróty, aby przygotować się możliwie szybko i najbardziej efektywnie. Rozmowy w trakcie przygotowań pomagają zrozumieć meandry show-biznesu i właściwie odbierać porażki i sukcesy. Bo przecież każda porażka to nic innego jak kolejna lekcja i nie może być powodem do smutku i załamywania się.\nA Ty do której grupy się zaliczysz? Dla nas to bez znaczenia. Wszystkie Wasze potrzeby rozumiemy i wychodzimy naprzeciw Waszym zapotrzebowaniom. Łączy nas pasja, dlatego łatwo nam się zaprzyjaźniać z naszymi uczniami.\nBEZPŁATNA KONSULTACJA - LEKCJA PRÓBNA\nZachęcamy najpierw do zapisania się na bezpłatną konsultację - lekcję próbną kontakt@piwnica.waw.pl lub tel. +48 606 607 826. Poznamy się, zobaczysz jak pracujemy, dowiesz się jak możemy ci pomóc. Po niej możemy umawiać się na systematyczne spotkania.\nMasz do wyboru trójkę trenerów wokalnych, informacja o nas znajduje się pod linkiem Trenerzy.\nMichał Rudaś zaprasza w poniedziałki, wtorki, środy i czwartki;\nWioletta Pruska-Winkler zaprasza w poniedziałki, piątki i soboty;\nDamian Czarnecki zaprasza we wtorki, środy, czwartki i piątki.\nPodczas indywidualnych zajęć uczymy świadomego śpiewu oraz interpretacji. Wspólnie cieszymy się każdym trudnym dźwiękiem, który w pewnym momencie przestaje być trudny. Pomagamy w doborze repertuaru i opracowaniu właściwego wizerunku scenicznego. Ćwiczymy dykcję, emisję głosu, poprawny oddech przeponowo-żebrowy i wprawki wokalne. Dodatkowo do programu lekcji wplatane są elementy ćwiczeń i zabaw umuzykalniających, w tym improwizacji wokalnej, rozwijających wyobraźnię muzyczną, słuch harmoniczny i poczucie rytmu oraz wzmacniających integrację ciała z dźwiękiem i oddechem. Zajęcia mają być przede wszystkim źródłem zabawy, muzycznej ekspresji oraz relaksu.\nŚpiewamy piosenki przede wszystkim wybrane przez ucznia, podsuwamy propozycje, w których uczeń może się zaprezentować najlepiej - na poziomie swoich możliwości. Robimy wiele innych rzeczy które pomagają w rozwoju muzycznym naszych uczniów, którymi nie chcemy się chwalić na stronie, by nie inspirować naszej konkurencji. W końcu są to metody, które nas wyróżniają.\nProwadzimy także lekcje w języku angielskim.\n• pierwsze spotkanie jest zawsze bezpłatną konsultacją – lekcją próbną, podczas której zapoznajemy się z obecnymi możliwościami i potrzebami przyszłego ucznia. Staramy się wskazać główne problemy wokalisty i dać podstawowe rady, które można wykorzystać od razu;\n• w trakcie zajęć korzystamy ze sprzętu estradowego;\n• mamy do dyspozycji salę lustrzaną i kameralną scenę z oświetleniem estradowym, co pozwala poczuć się naszym uczniom jak podczas występu;\n• osoby korzystające z lekcji indywidualnych mają możliwość bezpłatnego korzystania z 4 sal prób wyposażonych w sprzęt estradowy;\n• nagrywamy piosenki w naszym własnym studiu nagrań;\n• kilka razy do roku mamy wspólne koncerty, na które zapraszamy rodzinę i znajomych, w koncertach biorą udział jedynie chętne osoby, nigdy nie przymuszamy do występów :-);\n• czasami organizujemy naszym uczniom solowe koncerty dla rodziny i bliskich znajomych, często połączone z jakąś mała uroczystością, np. urodzinami;\n• wydajemy płyty CD z nagraniami naszych uczniów, które bezpłatnie otrzymują na pamiątkę spotkań z nami;\n• jeśli pojawia się potrzeba, to również realizujemy nagrania wideo, aby zamieścić piosenki na YouTube;\n• mamy ogromną bazę profesjonalnych podkładów muzycznych, które udostępniamy naszym uczniom;\n• poza spotkaniami w naszej placówce lekcje prowadzimy również on-line.\nPreferujemy systematyczne spotkania raz w tygodniu, opłaty dokonuje się co 4 spotkania. Pierwsze spotkanie jest zawsze bezpłatne, to konsultacja - lekcja próbna. Cennik dotyczy lekcji w naszej placówce lub on-line. Jeśli nie chcesz spotykać się systematycznie, też masz taką możliwość. Nie ma możliwości skorzystania z bezpłatnej konsultacji on-line.\nKoniecznie przeczytaj Co nas wyróżnia? dowiesz się jakie korzyści poza samymi spotkaniami z nami na Ciebie czekają?\nMichał Rudaś to artysta nominowany do nagrody fonograficznej Fryderyk 2010 w kategorii Nowa Twarz Fonografii oraz laureat nagrody Jury Sopot Top Trendy Festival 2009. Wokalista znany w Polsce z programów rozrywkowych, tj. Jaka to melodia, Taniec z gwiazdami, The Voice of Poland (ćwierćfinalista) i Twoja Twarz Brzmi Znajomo (finalista), a w Indiach ze swoich sukcesów w muzycznym telewizyjnym talent show Dil Hai Hindustani (2018), którego był półfinalistą.\nMichał Rudaś jest absolwentem wydziału wokalnego, sekcji piosenki Państwowej Szkoły Muzycznej II stopnia im. Fryderyka Chopina przy ul.Bednarskiej w Warszawie (2004) oraz absolwentem Wydziału Pedagogicznego Uniwersytetu Warszawskiego na specjalności animacja społeczno-kulturalna (2008). Pobierał również nauki klasycznego śpiewu indyjskiego podczas swoich licznych podróży do Indii u mistrza indyjskiej ragi Anupa Misry – wykładowcy Sanskrit University w Varanasi.\nMa na koncie 5 albumów, w tym 3 głęboko inspirowane muzyką indyjską: "Shuruvath", "Changing" oraz wydany z zespołem Healing Incantation album "Mystic India" i z zespołem Lelek "Brzask Bogów".\nWokalista dubbingu w wielu filmach animowanych, m.in: "Tarzan 2", "Mój brat Niedźwiedź 2", "Księżniczka na ziarnku grochu". Występował również w kilku spektaklach muzycznych: "Kwiaty we włosach", "Notre Dame l'historie" oraz w spektaklach teatru Rampa w Warszawie i Teatru Pieśń Kozła we Wrocławiu.\nProwadzi także lekcje w języku angielskim.\nlinki do występów na żywo:\nThe Voice of Poland IV - Michał Rudaś - "Hello" - Live II\nteledyski: "Wiatr" , "Wracaj już" , "Wieloryby i syreny"\nWioletta Pruska-Winkler wokalistka, kompozytorka, muzyk, nauczyciel muzyki, absolwentka kierunku śpiew estradowy i muzyka kościelna na Uniwersytecie Jana Kochanowskiego w Kielcach. Ukończyła studia w zakresie edukacji muzycznej. Umiejętności wokalne szkoliła pod kierunkiem dr hab. Moniki Kolasy-Hladikovej w klasie śpiewu w Instytucie Edukacji Muzycznej UJK, a edukację instrumentalną w klasie organów u dr hab. Karola Gołębiowskiego. Doświadczenie zawodowe zdobyła w szkołach muzycznych, szkołach podstawowych oraz wielu miejscach edukacyjnych, gdzie uczyła śpiewu, gry na fortepianie oraz teorii muzyki. Jej uczniowie co roku osiągają sukcesy na konkursach wokalnych. Z pedagogiką śpiewu ma styczność od 2011 r., od kiedy pracuje z uczniami indywidualnymi oraz prowadzi liczne warsztaty dla młodzieży oraz dla seniorów.\nNajwiększą pasją Wioli jest nauczanie śpiewu i ciągłe doskonalenie umiejętności wokalnych. Na zajęciach wokalnych pracuje z uczniami nad dykcją, emisją głosu, artykulacją, prawidłowym oddechem, postawą ciała, frazowaniem, swobodnym poruszaniem się w rejestrach, naturalnością głosu, pracą z mikrofonem oraz interpretacją utworów i sposobem wyrażania siebie. W wolnych chwilach zajmuje się kompozycją i aranżacją utworów w klimacie muzyki filmowej.\nDamian Czarnecki jest właścicielem Piwnicy Artystycznej Nutka Café i Klubu Edukacji Muzycznej. To on odbiera telefony i odpowiada na maile. Umawia zainteresowane osoby na bezpłatne konsultacje z nami i indywidualne lekcje śpiewu i gry na instrumentach.\nDamian jest muzykiem, kompozytorem, z wykształcenia wokalistą - absolwentem Szkoły Muzycznej I i II stopnia im. Anny German w Białymstoku oraz Szkoły Estradowej. Już od ponad 20 lat uczy dzieci, młodzież i dorosłych. Zaczynał pod koniec lat 90. jako „pani od rytmiki” w domu kultury.\nPrzede wszystkim uczy śpiewu i emisji głosu, ale również gry na instrumentach: pianinie, gitarze i ukulele. Od 10 lat prowadzi również Cotygodniowe Warsztaty Wokalne dla dorosłych i młodzieży. Jest twórcą serwisu www.spiewajmy.waw.pl, od prawie 20 lat prezentującego w polskim internecie informacje dla wokalistów.\nW 2005 r. jako współautor wydał projekt Multimedialne Warsztaty Wokalne.\nBył laureatem kilkudziesięciu konkursów piosenki młodzieżowej i poezji śpiewanej.\nNieustannie dokształca się na kursach i szkoleniach, aby być na bieżąco z nowymi trendami i metodami.\nJest realizatorem dźwięku w naszym studiu nagrań. Z nim umawiają się nasi uczniowie, kiedy chcą zrobić sobie lub komuś miłą pamiątką w postaci nagrań audio lub wideo. Damian zajmuje się również produkcją niskonakładową płyt CD z pokoncertowymi nagraniami naszych uczniów, a osoby pragnące nagrać swoją pierwszą płytę docenią jego pomoc, zaangażowanie i profesjonalizm.\nPrzed laty prowadził codzienny autorski program w Radiu Bajka dla dzieci, a jeszcze wcześniej był organistą w kościele katedralnym w Drohiczynie n. Bugiem.\ntel. +48 606607826\nCopyright 2010-20120 Piwnica Artystyczna Nutka Cafe\nZajęcia muzyczne w Warszawie.


Hydraulika i układy hydrauliczne, a obowiązki hydraulika bądź instalatora | Dobry Serwis internetowy!\nFunkcja którą pełnią kolektory próżniowo-rurowe? Hydraulik i instalator wyjaśnia! Jak wiadomo w współczesnych czasach zapotrzebowanie na energię cały czas wzrasta, tym bardziej, iż niezbędna oraz wykorzystywana jest ona w wielu przypadkach. Eksperci starają się konstruować coraz to nowsze systemy, tak żeby zminimalizować koszty. Do tego starają się aby systemy takie były również ekonomiczne, sprawne, jak […]\nJak wiadomo w współczesnych czasach zapotrzebowanie na energię cały czas wzrasta, tym bardziej, iż niezbędna oraz wykorzystywana jest ona w wielu przypadkach. Eksperci starają się konstruować coraz to nowsze systemy, tak żeby zminimalizować koszty. Do tego starają się aby systemy takie były również ekonomiczne, sprawne, jak oraz ekologiczne. Użycie energii słonecznej do tych celów jest najważniejszym przykładem. Zobrazować to mogą tak oznaczane kolektory próżniowo-rurowe. Czym jest taki kolektor? To urządzenie, które wykorzystuje promieniowanie słoneczne, przekształcając je na energię cieplną. Przekształcenie takie nazywamy konwersją. Mamy przeróżnego typu kolektory, a tymi najpopularniejszymi są zwierciadła montowane z reguły na dachach budynków. W dzisiejszych czasach jesteśmy w stanie zaobserwować ich coraz więcej. Pokrewne działanie oraz zastosowanie mają nadmienione tutaj kolektory próżniowo-rurowe oraz również nie różnią się o wiele konstrukcją. Prawidłowo jeżeli czuwa nad nimi hydraulik lub instalator fachowiec – instalator poznań. By wyprodukować energię cieplną pomocny jest system, który jest zdolny do pobrania takiej ilości promieniowania słonecznego, aby można było przy jego pomocy pozyskać wysoką sprawność termiczną. W owym czasie przy pomocy kolektorów wolno podgrzewać wodę w instalacjach obiektów wielorodzinnych oraz obiektach przemysłowych. Najprawidłowiej będą tu się sprawdzać kolektory próżniowo-rurowe, bo w owym czasie możemy zdobyć wysoki wskaźnik energii cieplnej. Kolektory takie to komplet szklanych, dwuściennych rur napełnionych próżnią. Instalować je można na dachach płaskich, a też tych o różnym kącie nachylenia.\nPoszukujemy solidnej firmy budowlanej 9 marca 2022 / By admin\nNajważniejsze reguły budowy domu inteligentnego Bez ustanku drożejące koszty ogrzania domów, a co za tym idzie wyższe również wydatki energii w jakiejkolwiek postaci, zachęcają do budowy domów, znamionujących się wysoką termoizolacyjnością. Taki lokal mieszkalny będzie procentował przez całe lata, poprzez comiesięczne oszczędności na ogrzewaniu, którego koszt stanowi ponad 60 procent ogólnych kosztów związanych z energetyka domu. Domy energooszczędne oraz inteligentne żądają przy ich konstrukcji i budowie szeregu fundamentalnych zasad, dzięki…


Obrazy: Sprzedac | Darmowe wektory, zdjęcia stockowe i PSD\nObrazy z kategorii Sprzedac\n48 727 zasobów\t 1 kolekcja\nRzędy świeżych warzyw na półce w supermarkecie\nCzarny piątek sprzedaż transparent z białym abstrakcją pociągnięcia pędzlem\nWkrótce wielkie otwarcie w tle promocyjnym\nStreszczenie 10% zniżki na sprzedaż baneru rabatowego. cena z rabatem. ilustracja wektorowa nowoczesne naklejki.\nStragan z mięsem, wołowiną, wieprzowiną na wagach, kiełbaskami i opakowaniem papierowym. wektor kreskówka zestaw sklep mięsny lub dział rzeźniczy w sklepie z ladą z lodówką i jedzeniem na białym tle\nPopcorn i przekąski do lodów w automacie\nIzometryczna strona docelowa analizy rynku samochodowego. nowoczesny samochód na ekranie laptopa z opcjami pojazdu, pasiastym baldachimem i lupą. usługa online dla sprzedawców lub kupujących, baner internetowy 3d wektor\nIlustracja koncepcji monetyzacji danych\nIlustracja koncepcji zakupów online\nIlustracja koncepcji wymiany urządzenia mobilnego\nIlustracja koncepcji handlu używaną elektroniką\nZestaw bannerów poziome sprzedaży\nSzablon ulotki sprzedaży domu\nSprzedam duży banner z czerwonym komiks zoom tło\nUstaw etykiety z napisem, ogłoszenie sprzedaży lub promocja. koncepcja zakupów.\nZniżka promocyjna sprzedaży flash\nSzablon mediów społecznościowych kreatywny burger z jedzeniem\nRęka trzyma pusty paragon kasowy długi z kasy na ladzie z pudełkami prezentowymi, zdobione gałęzie świerkowe, płatki śniegu. koncepcja sprzedaży świątecznej. wydatki na koncepcję prezentów\nRęka kasjera trzymająca dolary gotówkowe nad kasą za płacenie za prezenty świąteczne na stole ze zdobionymi gałązkami świerkowymi, płatkami śniegu, kulkami. koncepcja świątecznej sprzedaży\nCzłowiek niosący gigantyczny znak euro. koncepcja wymiany walut\nOkrągły znacznik wstążki. pusty kolorowy szablon odznaki\nApteka. ludzie potrzebują leków, kolejki w aptece. farmaceuta w laptopie, kobieta mężczyzna w kolejce do zakupu. ilustracja wektorowa osób zdrowych i chorych\nWszystko na wycieczkę - dolar samochodowy i kluczyk do samochodu w męskiej dłoni. koncepcja finansów


Formuła1 - Page 53 - PO GODZINACH - Klub Miłośników Zegarów i Zegarków\nNajważniejsze, że od jakiegoś czasu jest znowu ciekawie.\nPodobno RUS dostał na przód opony przeznaczone dla BOT\nA może zimówki im chcieli założyć\nNamieszali - nie wiem czy obaj kierowcy merca nie zastana zdyskwalifikowani.\nGR na pewno powinien bo dostał nie swoje opony.\nVB dostał po 17 sekundach swoje - te same które mu chwilę wcześniej zdjęli.\nCyrk masakryczny. Namieszali i to dziwne bo przewaga była ogromną i mieli czas na spokojne obsłużenie obu kierowców. Ale to jest piękno f1\n6 minut temu, rk7000 napisał:\nCzyli dobrze odczytałem, że opony dostali jakby na krzyż, ale pokapowano się przy Botasie.\nCóż, uroki sportu 😆\nNo właśnie, bo tuż obok stały zimówki od passata, i team chciał przekroczyć kolejną granicę osiągów F1\nPo dzisiejszym GP wiem więcej:\n- Pewien redaktor Cezary G. skompromitował się już w moich oczach zupełnie.\n- Merc zaliczył swój największy fuckup w ostatnich latach, przebili nawet grande strategię czerwonych.\n- George potwierdził, że to świetny driver, Bottas nawet nie próbował wyjść z roli kierowcy nr 2. Choć trzeba przyznać, że zespół chciał zwycięstwa Georga. Po zmianie na twarde u Russela, Bottas został jeszcze kilka ładnych kółek na mediumach zupełnie niepotrzebnie tracąc dobre 5-6 sekund. Ten drugi pit podczas neutralizacji, też mam wrażenie że trochę pod Georga bo widać było, że jechał gorzej niż na pośredniej mieszance (pomijam te zgłaszane przez niego kłopoty z mocą). Nic mu jednak nie ujmując, wygrałby to gdyby nie ten cały cyrk.\n- Perez ma sezon życia, strasznie go szkoda, jeśli nie znajdzie fotela. Jak Albon zostanie, to znaczy, że wpływy Tajów w RB są ogromne.\n6 minut temu, Czujnik napisał:\nA na powaznie - po swietnym wystepie Russella tempo powrotu Hamiltona do zdrowia mocno przyspieszylo, podobno ma jechac w weekend.\nDla mnie jesli Mercedes na jaja i kregoslup to wysle Lewisa na urlop w tym roku (ma juz tytul) i pozwoli Russellowi pojechac raz jeszcze.\nPS. Pereza do RB nie wezma. Dwa koguty w kurniku to o jednego za duzo, oni szukaja i potrzebuja drugiego Bottasa - predzej widze tam Hulka, ktory chyba latwiej zaakceptuje role kierowcy nr 2.\nEdited December 8, 2020 by cordi7\nW RB mają problem, bo Tajowie są współwłaścicielami zespołu, a kolega Taj jest dobrym skrzydłowym, niestety za wolnym\nNa 99% Albon zostanie w RB.\nPerez w RB, super\nNo i się myliłem, ale dobrze wyszło. Perez na pewno jest lepszym kierowcą , od Albona.\nJa Hulkenberga polubiłem gdy już nie jeździł\nCo do Pereza to świetnie, że dostał miejsce w Red Bulu. Ogólnie przyszły rok na papierze wyglada dużo ciekawiej niż zakończony sezon. Botas wie, że to rok ostatniej szansy, w Red Bulu może być ciekawa walka wreszcie (choć nie sądzę, aby Max mógł się czuć zagrożony). Liczę na to, że Ferrari się poprawi i dołączy w walce o 3 miejsce, a Sainz też jest dobrym kierowcą. Sporą zagadką będzie forma Renault (jakaś głupia Alpina w zasadzie) i McLarena które są na fali wznoszącej.\nEdited December 20, 2020 by Kewinkorpyta\nPrzed chwilą oficjalny profil F1 na IG poinformował o podpisaniu przez Hamiltona kontraktu z Mercedesem. To co, 8my tytuł dla Lewisa?\nEdited February 8, 2021 by fidelio\nTo jest chyba oczywiste i nie trzeba się bardzo nad tym rozwodzić (kwestia tytułu). Tego samochodu nie da się pokonać, a kierowca, cóż..bardzo dobry też.\nZa rok może być ciekawie bo kontrakt prawdopodobnie krótkoterminowy, pytanie jak za rok Mercedes będzie chciał bardzo współpracować z Lewisem i jak sam Lewis będzie chciał jeździć w F1.\nBędzie chciał jeździć tak długo, jak długo Mercedes będzie się godził na "kelnera" w drugim bolidzie.\nPtaszki ćwierkają właśnie, że nie ma już w kontrakcie klauzuli o możliwości decydowania przez Lewisa o drugim kierowcy 😉 Szefostwu Daimlera bardzo się spodobał występ Russela w GP Sakhir.\nSkoro kontrakt jest na 1 rok (jeśli jest), to nielogiczne jest, by taka klauzula się tam pojawiła.\nPisałem w momencie, w którym nie wiedziałem jeszcze, że to tylko na rok. No bo skoro już wcześniej wiadomo było, że w Mercedesie będzie w 2021 jeździł Bottas, to faktycznie taka klauzula w kontrakcie dla Lewisa na ten sam rok faktycznie nie ma sensu...\nRichard Mille jako sponsor pożegnał się z ARRO, a w poniedziałek w Warszawie prezentacja (pierwsza w ogóle w Polsce) tegoż zespołu.\nCzy będzie sponsor zegarkowy zespołu? Ktoś? Coś?\nW dniu 17.02.2021 o 21:26, Iko napisał(-a):\nBolid i uniformy kierowców nie mają oznaczeń firm zegarkowych.\nRichard Mille podpisał umowę z Ferrari.\nGirard Peregaux z kolei będzie współpracował z Aston Martinem.\nSezon wystartował a tu cisza od miesiąca\nOd tygodnia można sobie na Netflixie odświeżyć ubiegły rok w F1\nZobaczymy co się będzie działo, może w końcu RB nawiąże walkę.


Ból Kręgosłupa I Biodra - Zdrowie w ŚwiatKobiety.pl\nArtykuły na temat: ból kręgosłupa i biodra\n...kręgosłupa. Przemieszczenia prowadzą do wzmożonego napięcia mięśni, ich niedotlenienia i powodujących ból przykurczów. Większość z tych przemieszczeń jest jednak odwracalna. Celem terapii manualnej metodą Ackermana jest przywrócenie właściwego położenia (poprzez specjalną technikę ucisku) tylko tego elementu kręgosłupa, którego nieprawidłowe ułożenie powoduje ból. Przed rozpoczęciem terapii...\n..., nadweręża odcinek lędźwiowy kręgosłupa. Ból i napięcie przenosi się na kark, który częściej drętwieje i staje się bolesny. Bardzo niekorzystne, a nawet niebezpieczne dla naszego kręgosłupa jest(...) biegania. Gdy wiele godzin i lat spędzamy za biurkiem (lub za kierownicą), lepsza będzie inna forma aktywności: nordic walking, pływanie, joga. Gdy odczuwasz nawet niewielki ból pleców (kręgosłupa...\n...prostych nogach i kiedy wstawałam, coś strzyknęło mi w dole pleców i poczułam straszny ból. Nie mogłam się wyprostować. Ból zaczął promieniować do biodra i do nogi, a boczna część prawej stopy zaczęła(...) środek przeciwbólowy. − A w ogóle to skąd u mnie ten problem? Do tej pory nie czułam kręgosłupa. No, może czasem, po dłuższym siedzeniu bolały mnie plecy. − To były znaki ostrzegawcze. Siedząca praca...


El Capitan 2010 – Nos czy Zodiac? | Poza Horyzonty\nFacebook*\tEl Capitan 2010 – Nos czy Zodiac?\nEl Capitan to prawdopodobnie największy kawałek granitu na świecie! Ten niesamowity kamyczek ma ponad 7 km długości, a w najwyższym miejscu jego wysokość sięga 1000 metrów.\nTo właśnie w tym miejscu biegnie droga wspinaczkowa The Nose, ma ona 31 wyciągów – jest to pierwsza droga, która została wytyczona na tej ścianie. Linia ta jest uważana za najsłynniejszą skalną wielowyciągową drogę na świecie! Przez wielu jest uznawana także za najpiękniejszą.\nPo dziś dzień pokonało ją mniej niż 10 zespołów z Polski. Najszybsze polskie przejście tej drogi należy do zespołu Zakrzewski/Ciesielski, który w 2005 roku pokonał ją w czasie 10h i 19 minut, bijąc w ten sposób wcześniejszy polski rekord który wynosił 16h. Standardowy czas przejścia tej drogi to 4-6 dni – w takim czasie z drogą tą będzie się chciała zmierzyć nasza wyprawa.\nZespoły z osobami niepełnosprawnymi pokonywały ścianę El Capitan jak dotąd kilkanaście razy, jednak tylko jeden taki zespół pochodził z Europy, również nigdy dotąd sztuka ta nie udała się zespołowi, w którym aż dwóch jego członków to osoby po amputacjach.\nPoczątkowym celem było przejście drogi Zodiac – znajduje się ona w prawej części ściany. Jest znacznie krótsza, bo ma około 500 metrów długości, ale jest trudniejsza technicznie. Jednak na podstawie świetnej postawy Jaśka i Andrzeja podczas treningów przygotowujących do wspinaczki (odbywały się w polskich skałach), wspólnie podjęliśmy decyzję, iż po zapoznaniu się z warunkami panującymi na miejscu, zastanowimy się czy aby nie zmierzyć się z najwspanialszą skalną drogą świata – The Nose!!!\nZobaczcie jak wygląda wspinanie na Nosie…\n← El Capitan 2010 – spanie w… ścianie ;)\nEl Capitan 2010 – ruszamy już za 3 dni! →