Osica: Czas na reset polskiej polityki zagranicznej (ROZMOWA) - BiznesAlert.pl\n25 sierpnia 2017, 07:31 Bezpieczeństwo\nW rozmowie z portalem BiznesAlert.pl dr Olaf Osica* mówi m.in. o obecnej architekturze stosunków międzynarodowych, również w kontekście energetyki. Ekspert odniósł się także do kształtu polityki zagranicznej prowadzonej przez Polskę.\nBiznesAlert.pl: Czy w stosunkach międzynarodowych mamy czas przejściowy?\nOlaf Osica: W pewnym sensie czas przejściowy jest zawsze, ale dopiero z perspektywy można stwierdzić co się zmieniało i dokąd nas doprowadziło. Kto pamięta dzisiaj, jaką rolę przypisywano grupie BRICS – „sojuszu niedowartościowanych”, który miał stworzyć przeciwwagę USA i UE? Stąd warto być ostrożnym w formułowaniu ostatecznych wniosków, ponieważ nagłe zmiany, kryzysy lub po prostu wydarzenia potrafią odkształcić kierunek polityki. Czasami złe intencje stają się źródłem pozytywnych zmian – przykładem jest sytuacja na Ukrainie – i na odwrót, próba uczynienia z Iraku państwa demokratycznego zakończyła się fiaskiem.\nGdybyśmy mieli dzisiaj wskazać najważniejszy aspekt zmiany w systemie międzynarodowym to wiąże się on oczywiście ze względnym spadkiem siły i pozycji USA, któremu towarzyszy wzrost znaczenia Chin. Ten trend powoduje, że wiele państw ma problem z wyraźnym zdefiniowaniem swojej polityki. Dotyczy to przede wszystkim państw, których interesy są bezpośrednio związane ze stanem stosunków amerykańsko-chińskich. USA pozostają mocarstwem militarnym, „żandarmem” już nie świata, ale wciąż jeszcze wielu regionów, ale w kwestiach gospodarki i handlu Chiny są oczywistym punktem odniesienia dla myślenia o przyszłości. Gdyby geografia wyznaczyła nam miejsce w regionie Pacyfiku byłby to nie lada dylemat.\nModa na burzenie starego porządku na arenie międzynarodowej faktycznie była silna na początku tego wieku. Teraz przekształciła się w kult nadchodzącego wieku Chin. W sprawie BRICS doszło do pomyłki, jak będzie w przypadku Państwa Środka?\nTakie pomyłki są wynikiem nazbyt szybkiej próby zdefiniowania zmiany, jaka zachodzi w całym systemie międzynarodowym. Rzeczywiście, moda na nadmierny optymizm lub przesadny pesymizm wydaje się często brać górę nad chłodną oceną sytuacji.\nCo do Chin: kult zostawiam wyznawcom, natomiast ja byłbym ostrożny w skazywaniu Chin na przejęcie pozycji nowego lidera świata. Rosnące PKB i siła gospodarki to jeszcze za mało, aby rościć sobie prawo do kształtowania polityki światowej. Nie przypadkiem USA zaczęły dorastać do pozycji lidera dopiero wtedy, gdy zaczęły postrzegać świat nie tylko jako miejsce do zarabiania pieniędzy, ale też budowania nowych instytucji, sojuszy opartych na współpracy i wzajemnych korzyściach, także poświęceniach, zaczęły też chcieć uczyć się innego punktu widzenia, nawet jeśli się z nim nie zgadzały. NATO, plan Marshalla, Unia Europejska, Japonia, Korea Południowa – to były wehikuły amerykańskiej potęgi. Nie mam wrażenia, że Chiny są dzisiaj gotowe i zdolne do tego typu myślenia, o działaniu nie wspominając, choć proces uczenia się świata postępuje.\nNa forum gospodarczym w Davos Xi Jinping publicznie zaproponował Donaldowi Trumpowi wspólną budowę nowego ładu w zakresie energetyki, za który USA i Chiny brałyby największą odpowiedzialność, ale korzystałyby z największych przywilejów. Było to zagranie retoryczne czy realna oferta?\nSądzę, że była to realna oferta, której celem było wybadanie na ile USA są zainteresowane w układaniu globalnych puzzli z Chinami – z Europą, Rosją i resztą regionalnych liderów w roli statystów. Energetyka nadaje się do tego idealnie, bo wszyscy już wiemy, że o rozwoju i bezpieczeństwie światowym przesądzi zdolność państw do zapewnienia sobie dostępu do źródeł surowców. W tym sensie współpraca bądź rywalizacja w obszarze energetyki jest dzisiaj politycznym ekwiwalentem rozmów rozbrojeniowych z czasów zimnej wojny. To też pokazuje, że konkurencyjność i nowoczesność sektora energetycznego jest dzisiaj jednym z kluczowych aspektów siły państw. Ogłaszając wycofanie USA z porozumień klimatycznych Donald Trump popełnił więc poważny błąd. Po pierwsze, nowa energetyka nie jest już kaprysem „zielonych” i bogatych, ale kołem zamachowym nowych gospodarek. Po drugie, wycofując się ze współpracy klimatycznej Trump tworzy grunt pod mocniejszą współpracę Chin i UE i to paradoksalnie w sytuacji, gdy Europa wolałaby wsparcie Waszyngtonu dla ochrony swoich rynków przed zalewem chińskich towarów i przejęć wysokotechnologicznych spółek.\nWidać dziś, że współpraca USA-Chiny, np. w sprawie kryzysu koreańskiego, jest trudna. Czy jest możliwa? Czy czeka nas wojna tych państw i Polska musi się przystosować? Jak?\nWspółpraca jest zawsze możliwa, a w tym wypadku wręcz konieczna. Ale realne narzędzia nacisku mają Chiny. Stąd ich postawa wobec Korei Płn. jest probierzem nie tylko ambicji Pekinu, ale i sprawdzianem realnych możliwości. Do tej pory Chińczycy byli recenzentami polityki amerykańskiej czy rosyjskiej. Podglądali błędy, zazdrościli sukcesów, nieraz naśmiewali się. Teraz stoją przed próbą własnych możliwości i nie mam wrażenia, żeby mieli jakieś oryginalne pomysły. Natomiast z pewnością boją się blamażu.\nPo stronie USA widzimy od lat oczekiwanie, że Chiny zaczną angażować się w stabilizację świata, bo zgłaszać pretensje terytorialne i drażnić sąsiadów potrafi każde państwo. Cierpliwość USA jest zatem testowana i mam nadzieję, że Waszyngton będzie konsekwentnie stawiał na współpracę. Nawet jeżeli tweety prezydenta Trumpa mogą niekiedy sugerować co innego.\nDla Polski wniosek jest zawsze ten sam. Z punktu widzenia polityki światowej, nasze problemy bezpieczeństwa nie są priorytetowe, a wschodnia granica jest granicą stabilną. Trudno nam to zrozumieć, ale tak jest. To oznacza, że opierając swoje bezpieczeństwo na globalnym graczu, którym są USA powinniśmy pamiętać, że kryzysy globalne z użyciem broni nuklearnej będą mieć większy priorytet dla Waszyngtonu, niż tradycyjny konflikt zbrojny na peryferiach Europy. To jest fakt, a nie zarzut pod adresem polityki amerykańskiej. Współpraca z Europą zachodnią – Niemcami, Francją i Anglią – jest więc tak samo ważna jak z USA, bo geopolityka to przede wszystkim mapa i geografia, a nie polityczne uczucia. Bez sojuszu Polski i Niemiec – jakkolwiek trudny, irytujący i niedoskonały on zawsze będzie – nie będzie też bliższej współpracy z państwami nordyckimi, a na tym też nam powinno zależeć.\nNiektórzy sądzą, że Polska ma przed sobą dwie drogi do wyboru: aktywne uczestnictwo w NATO i wywieranie presji na naszych sojuszników, by utrzymać sankcje nałożone na Rosję. Druga zakłada wzmożoną rywalizację USA, Chin i Rosji, w związku z czym powinniśmy być bardziej elastyczni w doborze partnerów. Mówi się na przykład o zastąpieniu europejskich funduszów chińskimi.\nJa jestem niepoprawnym Europejczykiem i nie wierzę w dostatnie życie poza integracją europejską, choć jej forma i treść jest przez wielu słusznie kontestowana i wymaga naprawy. Tak samo jak nie wierzę w bezpieczeństwo poza sojuszem atlantyckim, a szukanie bezpośrednich gwarancji amerykańskich traktuję jako próbę budowy „sojuszu egzotycznego”, który doskonale zdefiniował Cat-Mackiewicz. Na szczęście polityka amerykańska jest na szczeblu roboczym wystarczająco szczera, aby nie tworzyć tego rodzaju złudzeń, jakie stały się naszym udziałem w międzywojniu za sprawą ówczesnych sojuszników.\nPodobnie jest w sprawach gospodarczych. Nie bardzo widzę, jak mielibyśmy skorzystać na przesiadce do chińskiego pociągu, jeśli w ogóle taka możliwość istnieje. Czym innym jest normalna współpraca handlowa, a czym innym próba uczynienia z Chin wielkiego inwestora. Te fundusze nie zbudują nam dobrobytu, a jedynie zwiększą zadłużenie. Chiny nie oferują dzisiaj „planów Marshalla” ani „funduszy strukturalnych”, tylko pożyczki. Nie rozwijają rynków, tylko je eksploatują chroniąc zarazem własny rynek. Takie jest doświadczenie wielu państw, które w Państwie Środka widziały remedium na rozwiązanie swoich problemów dotyczących np. infrastruktury. I to, że są to państwa Afryki i Azji nie powinno nas uspokajać. Oczywiście, nie musi być tak zawsze. Chińczycy wolno, ale uczą się. Nigdy jednak dla Chin nie staniemy się partnerem w takim tego słowa znaczeniu jak jesteśmy partnerem dla państw zachodnich. Kwestia skali i odmienności kultury politycznej. Mamy też 20 mld deficytu w handlu i powinniśmy raczej – podobnie jak Trump czy Merkel – wymuszać na Pekinie otwarcie rynku na nasze produkty, a nie stwarzać szans na kolejne biznesy w Polsce.\nPowstają też rozmaite formy współpracy międzynarodowej, jak Trójmorze.\nPolityka zagraniczna każdego państwa zaczyna się regionie. Współpraca regionalna jest więc najbardziej naturalną formą. Łatwiej też nadrabiać zaszłości historyczne razem mając wspólne interesy w obszarze ochrony jednolitego rynku, utrzymania funduszy europejskich czy w kwestiach bezpieczeństwa. Współpraca regionalna będzie zawsze czynnikiem wzmacniającym politykę zagraniczną Polski, choć region przypomina bardziej paczwork interesów, niż ich wspólnotę. Jeśli chcemy odnieść sukces musimy jednak uważnie słuchać partnerów, aby także oni czuli się w niej komfortowo. Liderowanie jest trudną sztuką szukania równowagi między interesami wszystkich, czasami wymaga ustąpienia z własnych. W regionie, gdzie skala ambicji i siła tożsamości jest odwrotnie proporcjonalna do realnych zasobów politycznych i gospodarczych, nie jest to łatwe, wymaga cierpliwości i czegoś co po niemiecku nazywa się Fingerspitzengefuehl. Pamiętajmy też, że dla regionu to my jesteśmy najsilniejszym państwem a to oznacza, że powinniśmy traktować naszych partnerów tak, jakbyśmy chcieli być sami traktowani przez większych i silniejszych od nas.\nJak nam wychodzi budowa Trójmorza? Mieliśmy szczyt w Warszawie, ale do konkretnych przełomów nie doszło. Tymczasem spieramy się z krajami ULB. Stawiamy na konia, który jeszcze nie wyszedł ze stajni?\nMyślę, że łatwo już było. Czym innym jest sprawność dyplomacji w doprowadzeniu do przyjazdu szefów państw i rządów do Warszawy i połączenie tego z wizytą Donalda Trumpa, a czym innym żmudna i trudna realizacja ambitnych projektów. Infrastruktura i energetyka to przede wszystkim rywalizacja polityczno-gospodarcza i wyścig po pieniądze i wyścig z czasem. Mapa drogowa współpracy gazowej „Północ-Południe” powstała za prezydencji Polski w V4 w latach 2012-2013, ale jej realizacja nadal wymaga ogromnej presji politycznej, bo każdy zerka na boki, albo chce być sprytniejszy niż inni. Dlatego ogromną sztuką będzie wyłowienie lub dopięcie 2-3 konkretnych projektów, które dałyby realną wartość dodaną w skali regionu. Wymaga to też doskonałej koordynacji ośrodków politycznych, współpracy instytucji i konsekwencji, co nie jest polską specjalnością. Dlatego będąc umiarkowanym optymistą, liczę na sukces. Tu nawet chodzi nie tyle o Trójmorze, co o sposób działania Polski w regionie.\nCo do ULB… Nie ma żadnego ULB. Jest Litwa, nasz sojusznik i partner, z którym toczymy nierozstrzygalny spór o historię i tożsamość, bo przecież kwestie mniejszości, języka i pokrewne nie są przyczyną, lecz skutkiem sporu. Tym można jednak, i tak się dzieje od lat, jakoś zarządzać.\nZ Białorusią mamy stosunki neutralne, czyli mówiąc otwarcie żadne, co jest efektem całkowitej nieistotności dzisiejszej Białorusi dla Polski. I uważam, że jest to zasługa Łukaszenki, który zakiwał się do narożnika, a nie wina Polski. Jedyne co nas realnie interesuje to skala obecności wojskowej Rosji na Białorusi.\nZ kolei polityka wobec Ukrainy padła ofiarą z jednej strony erupcji skrywanych przez dekady negatywnych emocji historycznych, z drugiej niezamierzonego sukcesu, jakim jest fundamentalna zmiana polityczna na Ukrainie. Tak naprawdę jesteśmy w momencie „zero”: po prawie 30 latach zaczynamy dopiero uczyć się dwustronnej polityki w oparciu nie o zaklęcia i miłe oszukiwanie się nawzajem – i nie mówię tu o kwestiach historycznych, ale interesach politycznych i gospodarczych. Musimy zatem znaleźć wspólny język i metodę polityki, nauczyć się rozmawiać i rozumieć, co nie oznacza akceptacji dla wszystkiego. Dajmy sobie czas. Podobny proces przechodziliśmy – i końca jeszcze nie widać – z Niemcami, a oni z nami. Współpraca gazowa z Ukrainą jest jaskółką pozytywnej zmiany. Może uda się ją rozszerzyć na inne obszary.\nJak znaleźć tu miejsce dla relacji z Niemcami?\nNajtrudniejszą rzeczą do akceptacji po stronie polskiej jest to, że wszyscy nasi sąsiedzi znad Bałtyku czy południa – także Ukraina – chcą być częścią centrum unii, nawet jeśli dominują w nim Niemcy, a nie Kunderowskiej Europy Środkowej z Polską w roli partnera. Jeśli będziemy mądrym pośrednikiem, który będzie z jednej strony amortyzował niemiecką siłę i korygował błędy, z drugiej zaszczepiał myślenie regionu w niemieckich instytucjach to nasza waga będzie rosła. To jednak wymaga od nas precyzji w nazywaniu problemów i szacowaniu swoich przewag. Jeśli nie będziemy tego potrafili, region będzie nas omijał i ignorował. Widzimy to na przykładzie Grupy Wyszehradzkiej. W obszarze polityki migracyjnej mamy wspólne stanowisko, które jest z oczywistych powodów stanowiskiem sprzecznym z dotychczasową polityką Niemiec, ale odegrało istotną rolę w zmianie definicji problemu. Ale jest to w mojej opinii jedyny taki obszar. Próba budowy spójności Grupy w kontrze do Berlina w innych sprawach, zwłaszcza integracji europejskiej, zakończy się porażką i osłabi naszą zdolność koalicyjną. Niemcy pod względem gospodarczym i politycznym mają i będą mieć o wiele więcej do zaoferowania niż Polska.\nWidzę dwa obrazki. Premier otwierającą Hannover Messe i ministra spraw wewnętrznych krzyczącego o reparacjach wojennych. Czy takie sygnały są do pogodzenia? O czym to świadczy?\nNie widzę w tym problemu tak długo jak długo kwestie wtórne, lub trzeciorzędne – w tym wypadku reparacje – nie będą przesłaniać kwestii pierwszorzędnych – współpracy politycznej i gospodarczej. Odwracając sytuację: przez cały okres negocjacji członkowskich z NATO czy UE zmagaliśmy się z problemem Eriki Steinbach i jej pretensji historycznych i prawnych. Kolejne rządy Niemiec sytuację tę tolerowały, ale nigdy pani Steinbach i jej żądania nie miały znaczenia dla poparcia Niemiec dla polskiego członkostwa w NATO i Unii. Pytanie, które mi Pan zadał, jest więc pytaniem nie o stosunki polsko-niemieckie, ale o zdolność polskiej polityki do odróżniania interesów politycznych państwa od emocji politycznych części klasy politycznej i opinii publicznej.\nJak ocenia Pan zdolności koalicyjne Polski na przykładzie sprawy gazociągu Nord Stream 2\nCzas pokaże. Na razie idzie nam całkiem dobrze, biorąc pod uwagę punkt startowy i skalę wyzwania. To też pokazuje jak ważne jest nie tylko członkostwo, ale i umiejętność gry w Unii. Gdy powstawała pierwsza nitka Nord Streamu, mogliśmy w zasadzie robić jedynie hałas i Reytanować. Niewiele więcej. Dzisiaj jesteśmy w zupełnie innej sytuacji. Nie tylko dlatego, że inaczej wygląda rynek gazu, że mamy połączenia z Niemcami, mamy gazoport LNG w Świnoujściu oraz unijne regulacje, które stawiają nas w o niebo lepszej pozycji. Przede wszystkim jednak nauczyliśmy się posługiwać prawem, instytucjami i polityką unijną, aby mieć na nią realny wpływ. I przynosi to wymierne efekty, chociaż sprawa nie jest jeszcze przesądzona.\nW pańskim pytaniu o koalicję jest też ukryte pytanie o to “kto”, „kogo” i „kiedy” ogra. W moim przekonaniu Niemcy widzą ogromną szansę, aby wykorzystać (nie pierwszy zresztą raz w historii) słabość rosyjskiego partnera, któremu na tym gazociągu bardziej zależy. Rosjanie wchodzą po raz drugi w ten projekt zapominając, że polityka Niemiec wobec Rosji nie będzie się kierować „przyjaźnią gazową”, lecz własnym interesem, a ten definiuje tylko i wyłącznie urząd kanclerski. Z perspektywy Rosji po uruchomieniu NS1 sankcje za Ukrainę nie powinny przecież w ogóle mieć miejsca, a wydarzyły się i to przy pełnym wsparciu rządu niemieckiego. Jest w tym jakaś naiwność strony rosyjskiej. Ale to nie nasze zmartwienie.\nMy też jesteśmy przedmiotem tej gry nie tylko ze strony Niemiec, ale i Czech, Słowacji, a także Ukrainy. Z punktu widzenia wszystkich stron jest to projekt biznesowy, którego skala rodzi oczywiste konsekwencje geopolityczne. Jedni zyskują, inni tracą. Czy i jak NS2 zmieni geopolitykę regionu jest kwestią otwartą. Możemy to właśnie my będziemy wygranymi, a może w ogóle nie będzie wygranych. Nie mamy interesu, aby NS2 powstał, bo tworzy nierównowagę na rynku i petryfikuje pozycję Rosji, ale jak przeżyliśmy z pierwszą, a nawet zbudowaliśmy terminal LNG, tym bardziej damy też sobie radę z drugą nitką, gdyby jednak powstała.\nCzy to wszystko znaczy, że Polska nie ma innego wyjścia niż współpraca z Niemcami, oraz ustępstwa w sprawie polityki klimatycznej i Nord Stream 2?\nJak już mówiłem, współpraca jest rzeczą dobrą a nie złą. Nie zawsze jednak musi kończyć się wspólnym sukcesem. W tym sensie współpraca nie wyklucza sporu. Chodzi o to, aby w debacie politycznej mniej dramatyzować i nie definiować problemów na zasadzie „albo odniesiemy historyczny sukces, albo nas nie będzie”.\nCo do Niemiec, ale też naszych partnerów w ogóle – przede wszystkim trzeba wiedzieć, czego się chce, a z tym mamy duży problem. Polska jest na tyle dużym i znaczącym partnerem, że zawsze ma pole manewru i może liczyć na lepsze traktowanie, o czym my zapominamy, ale co irytuje naszych partnerów w regionie, niemających tej przewagi na starcie. Dotyczy to także kwestii energetycznych. Największą naszą słabością Polski jest albo niezdolność do podejmowania decyzji – bo nie mamy określonych celów na poziomie państwa – albo spóźniona próba blokowania zmian, bo poprzednie zobowiązania przestały się nam podobać. Dlatego mówimy o ustępstwach jako czymś strasznym, podczas gdy tak naprawdę powinniśmy szukać kompromisów w ramach obowiązujących reguł i przyspieszyć podejmowanie decyzji. W sprawie węgla wszyscy wiemy, że odejście od niego zajmie nam dekady – tak jak miało to miejsce w Wielkiej Brytanii, a nadal ma w Niemczech czy Danii – ale jest konieczne, ponieważ wymaga od nas tego konkurencyjność gospodarki i zdrowie publiczne. Musimy mieć plan jak to zrobić i wtedy dostaniemy na to czas. Uciekając od tej decyzji niczego nie ugramy. Źródłem problemu jest więc nasze rozkojarzenie, brak konsekwencji i obarczanie Brukseli błędami popełnianymi w Warszawie, a nie polityka klimatyczna UE.\nJeśli potrzebujemy Niemiec, to jak z nimi grać, aby nie być skazanym na rolę biednego krewnego?\nZajmuję się analizą polityki niemieckiej już prawie dwie dekady. Wystarczająco długo, aby widzieć jaką drogę przebyliśmy w stosunkach z Berlinem. Szacunek dla Polski w Niemczech wynika z sukcesu polskiej transformacji, której 25 lat temu nie dawano większych szans. Nie jesteśmy już ani ubogim krewnym, ani partnerem specjalnej troski. Łączy nas natomiast uwielbienie moralizowania, przy czym my moralizujemy o przeszłości, Niemcy – ze zrozumiałych względów – wolą robić to w odniesieniu do przyszłości. Kluczem do grania z Niemcami, tak jak całym poważnym światem polityki jest profesjonalizm: sprawne instytucje, zdolność do definiowania celów, hamowanie emocji i przede wszystkim świadomość, że nic nam się nie należy, bez względu na nasze pretensje do historii, lub ambicje. Ugramy tyle, ile będziemy potrafili. Realizm polityczny to zdolność oceny własnych słabości, przełamywania ich i prowadzenia skutecznej polityki, czyli osiągania wyznaczonych sobie celów. Nadrabianie słabości przesadną retoryką i obśmiewanie innych za ich rzekome oderwanie od rzeczywistości sprzyja raczej petryfikacji i eksponowaniu własnych słabości, a nie o to przecież chodzi.\nJak powinna wyglądać polska polityka w sprawie sankcji wobec Rosji? Widać, że zdania państw w regionie są podzielone.\nPolskie myślenie o geopolityce czy polityce wobec Rosji obarczone jest wieloma doświadczeniami historycznymi, które w naszym regionie podzielają, bodaj tylko państwa bałtyckie. Czesi, Słowacy i Węgrzy takich urazów nie mają, podobnie jak państwa nordyckie, co widać w sposobie prowadzenia przez nich polityki. Proszę zauważyć, że gdy my mówimy o tym, że sankcje są nieskuteczne mamy na myśli ich „nieszczelność”, podczas gdy nasi partnerzy w regionie i na zachodzie, myślą raczej o tym, że nie mają one sensu. W rzeczywistości politycznej różnych stolic oba zarzuty można uznać za prawdziwe, co nie zmienia faktu, że sankcje są problemem dla Rosji i w moim przekonaniu miały istotny wpływ na „zamrożenie” wojny w Donbasie. Powinniśmy je podtrzymywać dopóki Rosja nie wycofa wojsk z Ukrainy. I zarazem przygotowywać się na to, że któregoś dnia zostaną zniesione, nawet mimo rosyjskiej obecności na Ukrainie… A wtedy dobrze zadbać o to, aby ich zniesieniu towarzyszył nieskrępowany dostęp polskich towarów do rynku rosyjskiego, co z perspektywy Rosji nie będzie oczywiste.\nCo jest Pana zdaniem największym wyzwaniem lub zagrożeniem dla Polski?\nStoimy na cywilizacyjnym uskoku, szczęśliwie po tej „lepszej” stronie. Nasza wschodnia granica jest nadal granicą nie tylko bogatego świata Zachodu, ale świata, który walczy o przetrwanie na „globalnej szachownicy” i wierzy, że ma przyszłość. Największym zagrożeniem jest, było i będzie „ześliźnięcie się” na tę drugą stronę, czyli pozostanie w strefie trwałego niedorozwoju, także w obszarze energetyki, o której znaczeniu mówiliśmy. Od 1989 roku konsekwentnie maszerujemy w dobrą stronę, udało nam się wytworzyć zręby klasy średniej i zręcznie funkcjonujący mały i średni biznes. Nie dopuściliśmy do powstania oligarchii, która w swoich rękach skupiałaby większość kluczowych aktywów gospodarki i wpływów politycznych jak ma to miejsce w państwach bałtyckich, Czechach czy na Węgrzech. W Polsce niemożliwe jest kupienie partii politycznej, co jest niestety regułą na Ukrainie.\nCzy w tym sensie Polska jest dojrzałą demokracją?\nPyta mnie Pan o poziom ambicji. To że jesteśmy lepsi od innych, nie znaczy jeszcze, że jesteśmy dojrzali. To banalne co powiem, ale naszym największym problemem jest słabość instytucji publicznych i jakość życia politycznego, które powodują, że nie potrafimy wyznaczać spójnych strategii rozwojowych, budować wokół nich porozumienia społecznego, a następnie skutecznie ich wdrażać. W państwach nordyckich, którymi tak się zachwycamy rząd szuka porozumienia z opozycją, nie po to, żeby okazać moralną wyższość, ale żeby strategiczne projekty były kontynuowane po zmianie władzy, co nie wyklucza korekt dokonywanych przez nowe rządy. To jest nasza słabość, która „odbije się nam czkawką” w sytuacjach kryzysowych, kiedy to od jakości instytucji zależy sprawność i skuteczność działania. A proszę pamiętać, że – odpukać – los nam sprzyja i te niespełna trzy dekady oszczędziły nam gwałtownych i głębokich kryzysów. Nawet Rosjanie byli na tyle „uprzejmi”, że zostali w Donbasie rezygnując z marszu pod naszą granicę. Ciesząc się tym, powinniśmy w mniejszym stopniu recenzować wpadki innych, a w większym przerabiać lekcje, które są ich udziałem. Weźmy kryzys uchodźczy w Niemczech. To nie tylko historia błędów kanclerz Merkel, ale i ogromy stress test instytucji państwa niemieckiego. Ich instytucje wyjdą z tego wzmocnione. Tak samo transformacja energetyczna: mamy za darmo ogromną lekcję jak radzić sobie z przestawieniem energetyki w stronę źródeł zielonych. Nasze zapóźnienie daje nam szansę na lepsze decyzje, bo oparte na błędach pionierów, nie tylko Niemców, ale Duńczyków czy Brytyjczyków.\nCzy w obliczu trendów i problemów, o których Pan mówi, impulsem rzeczywistego wzmocnienia naszej polityki zagranicznej powinna być reforma administracji?\nReformy administracji mają tę przypadłość, że rozwiązując jeden problem, tworzą w to miejsce szereg innych, odciągając zarazem ludzi od właściwej pracy na rzecz „obsługi” miejsca pracy. Obserwując przez lata blisko, a niekiedy od środka różne miejsca na mapie polskich instytucji publicznych mam wrażenie, że dobre intencje rzadko kiedy prowadzą do równie dobrych zmian. Zamiast przynosić poprawę działania, reformy stają się celem samym w sobie. Stąd konkluzja, że ciągłość i ewolucja dają z reguły lepsze efekty, niż wielkie reformy wszystkiego, ale trzeba na nie umieć czekać i inteligentnie nimi zarządzać.\nCzego nadal brakuje polskiej administracji?\nProblemem jest przede wszystkim kultura pracy: brak wspomnianej ciągłości i pamięci instytucjonalnej, brak zaufania szczebla politycznego do urzędników, oraz – będący pochodną pierwszego – przeregulowany system prawny, który „muli” pracę. To wymaga zmiany mentalnej, przede wszystkim po stronie politycznej, a dopiero później innych, na poziomie instytucji i prawa.\nJak powinna wyglądać długofalowa polityka zagraniczna Polski? Czy przy regularnych zwrotach politycznych jest w ogóle możliwa?\nPolityka zagraniczna jest zawsze funkcją polityki wewnętrznej. To jest ten sam zbiór. Bez „mentalnego resetu” nic się nie zmieni. Jedyny konkretny postulat, który staram się popularyzować w kontekście zmian instytucjonalnych, dotyczy potrzeby nowego spojrzenia na to czym jest w ogóle polityka zagraniczna nowoczesnego państwa. To już dawno nie jest domena ministerstw spraw zagranicznych. Najmocniej widać to w polityce europejskiej, gdzie ministrowie sektorowi od rolnictwa, finansów, gospodarki czy spraw wewnętrznych mają większą rolę i pozycję niż ich koledzy czy koleżanki zajmujący się dyplomacją.\nPozycja tych ostatnich słabnie w oczach, bo przestają być niezbędnymi pośrednikami w dialogu międzynarodowym. Często nawet nie są informowani na bieżąco przez swoich partnerów rządowych. Obserwowałem to z bliska i nie służy to interesom państwa, nawet jeśli są ku temu istotne i obiektywne powody, a problem narasta. Wzmocnienie siły polskiej polityki zagranicznej wymaga więc w pierwszej kolejności odpowiedzi na pytanie czym jest zwierz nazywany „polityką zagraniczną”, kto jest jego właścicielem i jaki jest jego zakres odpowiedzialności, jaką rolę powinna pełnić dyplomacja, a jaką inni gracze instytucjonalni. Inaczej praktyka rozjedzie się z teorią w stopniu, który uniemożliwi nam sprawne poruszanie się po świecie. W zasadzie to już się to dzieje.\n*dr Olaf Osica jest menadżerem i konsultantem z kilkunastoletnim doświadczeniem pracy na styku instytucji publicznych i sektora think-tanków w zakresie wywiadu strategicznego, monitoringu i analizy procesów politycznych. Doktor nauk politycznych i społecznych Europejskiego Instytutu Uniwersyteckiego we Florencji. Stypendysta departamentu stanu USA, ministerstwa spraw zagranicznych Francji oraz GFPS-Polska.\nWywiad przeprowadzono na przełomie lipca i sierpnia 2017 r., aktualizowano 20 sierpnia.\nAzja bezpieczeństwo BRICS Chiny energetyka Europa gaz gazoport NATO Niemcy Nord Stream 2 Polska Rosja Świnoujście LNG Trójmorze USA


Fotografowanie dzieci w przykładach(4): O naturalnych ramach | osesek.pl\nGdy nie ma ramy...\nOstatnio podczas porządków domowych znalazłam obraz. W zasadzie było to nieoprawione, naciągnięte tylko na drewniany szkielet blejtramy płótno. Dostaliśmy je kilka lat temu od dalekiej rodziny męża z Australii. Ciotka, malarka-amatorka, namalowała farbą olejną abstrakcyjną i zarazem ciekawą kompozycję, która byłą swoistą wariacją na temat fauny zamieszkującej rozległe tereny australijskiego buszu. Dość oryginalny prezent. Na razie jednak zamiast wisieć na mojej ścianie, od kilku lat leży na szafie. Nie mam czasu kupić do niego ramy, bo to nie jest wbrew pozorom tak łatwa sprawa. Umiejętne dobranie ramy do obrazu jest sztuką. Rama nadaje obrazowi odpowiedni charakter, a obraz pozbawiony ramy jest dziełem niepełnym. Niektórzy nawet twierdzą, że obraz bez ram - to pół obrazu i... Trudno się z tym nie zgodzić.\nJaki ma to związek z fotografią? Historia płótna leżącego na mojej szafie przywiodła mi na myśl temat do tego poradnika. Dziś opowiem o funkcji naturalnych ram w fotografii. Nie będzie to jednak artykuł o ramkach, w które oprawiamy zdjęcia naszych najbliższych, ale o ważnym elemencie kompozycji fotografii.\nDrodzy Rodzice, przy fotografowaniu dziecka musicie pamiętać o tym, aby bez względu na rozmieszczenie elementów na poszczególnych planach, Wasze dziecko było zawsze głównym bohaterem zdjęcia. Jest wiele zabiegów, które pomogą wam osiągnąć taki efekt. Jednym z nich jest wykorzystanie w kompozycji naturalnych ram i tzw. efektu „ramy w ramie".\nCo nam dają ramy?\nNaturalne ramki są znakomity sposobem na urozmaicenie zdjęć z udziałem dziecka. Z dwóch powodów:\nKierują wzrok odbiorcy na główny obiekt fotografii\nTworzą na zdjęciu drugi plan i nadają głębię\nDzięki zastosowaniu naturalnej ramy podkreślicie ważne części obrazu i przez to skierujecie uwagę widza na dany element kadru. W takiej naturalnej ramie może znajdować się Twoje dziecko lub konkretny fragment jego ciała. Tak jak na zdjęciu poniżej autorstwa jednej z mam Akademii:\nJak widać, całe piękno tkwi w prostocie. W tym przypadku wystarczyła zwyczajna dziura w ogrodzeniu. Rama skierowała uwagę widza na konkretny element twarzy dziewczynki. Jej oczy.\nJak wspomniałam wcześniej naturalna ramka nadaje również fotografii głębię. Tworzy pierwszy, drugi, czasami i trzeci plan. Fotografia staje się dzięki temu ciekawsza i bardziej intrygująca. Tak jak na przykładzie poniżej:\nTym razem funkcję naturalnej ramy pełnił tunel. Ciemne wnętrze w zestawieniu z jasnym wejściem do tunelu i konturami postaci daje dość zaskakujący efekt. Sylwetki dzieci nie zajmują wiele przestrzeni w kadrze, ale dzięki umiejętnemu zastosowaniu ramy, są jedynymi elementami przyciągającymi nasz wzrok.\nCo może być naturalną ramą?\nDrodzy Rodzice, nie zdajcie sobie sprawy, ile w waszym otoczeniu znajduje się naturalnych ram fotograficznych. Ramką może być otwarte okno, gałęzie, tunel na placu zabaw lub zwyczajna dziura w płocie. Lista naturalnych obramowań jest praktycznie niewyczerpana. Im wnikliwiej zaczniecie obserwować otoczenie, tym bardziej będziecie zwracać uwagę na tego typu elementy. Dla ułatwienia poniżej przedstawiam listę takich przykładowych naturalnych ram:\ndrzwi wejściowe, okno, wrota do kościoła, kolumnada, łukowate przejście, tunel na placu zabaw, dziura w ogrodzeniu, przejście podziemne itp.\ngałęzie drzew, zrośnięte pnie drzew przypominające literkę V, wejście do jaskini itp.\ndziurka od klucza, zwinięta w rulon kartka papieru, szpara w drzwiach, hula hop a nawet boa z piór owinięte wokół modelki. Takie jak na fotografii poniżej:\nRama z piór nie tylko koncentruje nasz wzrok na twarzy dziewczynki, ale osadza również fotografię w określonym kontekście. Opowiada o niewinności, kruchości i delikatności małego dziecka.\nJak widać wykorzystanie naturalnych ram przy robieniu zdjęć, nie tylko wzbogaci je kompozycyjnie i sprawi, że będą atrakcyjniejsze i bardziej intrygujące dla oka. Ramy mogą wprowadzać do fotografii również pewną wartość naddaną. Gdy są umiejętnie zastosowane, zaczynają opowiadać historię.\nZdjęcia Mam Akademii:, m.a.m.a, agasz74, wukasia, solcia,


Porażka i hejt - Battlefield 2042 w liczbach na jednym obrazku | GRYOnline.pl\nWiadomość gry 24 stycznia 2022, 14:30\nOd premiery Battlefielda 2042 minęło sześćdziesiąt sześć dni. Tymczasem branżowi informatorzy donoszą, że gra może wkrótce przejść na model dystrybucji free-to-play. Jakkolwiek nieprawdopodobny wydaje się ten scenariusz, już same plotki na ten temat są niezbitym dowodem na klęskę nowej strzelanki EA DICE.\nGra poległa zwłaszcza w oczach graczy, bo o ile część recenzentów dostrzega plusy owej produkcji, to fani serii nie pozostawiają na niej suchej nitki. Jeśli macie co do tego wątpliwości, zerknijcie na grafikę, którą dla Was przygotowaliśmy – odzwierciedla ona skalę krytyki, jaka spadła na BF-a 2042.\nObrazu klęski dopełnia odejście z projektu jego szefa, Fawziego Mesmara – dokładnie tydzień po debiucie gry. Szerokim echem wśród społeczności odbiło się także zamknięcie poświęconego Battlefieldowi 2042 wątku na Reddicie. A wiedzieliście, że na oficjalnym kanale marki w serwisie YouTube brakuje premierowego trailera najnowszej odsłony?\nZaskakujące? Nie do końca – pracownicy EA DICE już dawno zdawali sobie sprawę, iż BF 2042 okaże się niewypałem. Studio miało być źle zarządzane, a liderzy zespołów produkcyjnych głusi na konstruktywną krytykę. Jak mogliby nie być, skoro przyświecała im chęć zmonetyzowania wszystkiego, co się da.\ngryEA DICE EA / Electronic Arts Battlefield (marka) infografiki strzelanki FPP (FPS) sieciowe strzelanki PCPS4XONEPS5XSX


FACHMAN blachodachówka puławy :: Strony :: Darmowy Katalog Stron - Katallog.pl\nZapraszamy Państwa do zapoznania się z propozycją przedsiębiorstwa Fachman. Nasza firma powstała w 2009 roku. Mamy sklep w Zwoleniu oraz Puławach. Specjalizujemy się w sprzedaży stolarki okiennej i drzwiowej. Zakupią u nas Państwo: okna, drzwi, rolety i bramy, parapety zewnętrzne i wewnętrzne, moskitiery, żaluzje. Proponujemy rolety zewnętrzne i wewnętrzne firm Kallipso, Tapparella i Hanarol. Gwarantujemy Państwu niepowtarzalność i bardzo wysoką jakość sprzedawanych przez nas towarów. Nasz asortyment jest bezustannie poszerzany, pochodzi od najlepszych producentów. Więcej informacji opublikowaliśmy na naszej stronie internetowej.\nStrona (ID: 5106) została dodana w dniu : 23 02 2015.\nTen wpis został wyświetlony : 486 razy.\nokna pcv i drewniane puławy, bramy garażowe segmentowe puławy, drzwi zewnetrzne i wewnetrzne puławy\n56 9 .\nPodlinkuj stronę www.fachmansklep.pl:\nFACHMAN blachodachówka puławy


Bluza HOODCUN damska - CUNA ZONE\n» Bluza HOODCUN damska\nKoszulka T-CUN SHORT męska CZARNY\nBluza HOODCUN damska\nCiepła i miła w dotyku bluza damska uszyta z wysokiej jakości bawełny posiada wiele bardzo funkcjonalnych, technicznych rozwiązań. Praktyczny kaptur, zapięcie na zamek i nieprzemakalna warstwa ochronna na ramionach i kapturze sprawiają, że bluza doskonale sprawdza się podczas wszelkich aktywności na świeżym powietrzu. Ściągacze przy rękawach i na dole bluzy zatrzymują ciepło na dłużej, a ponadto nie ograniczają ruchów i zapewniają optymalne dopasowanie do ciała. Bluza została wyposażona w praktyczne, wewnętrzne kieszenie, które mieszczą portfel lub telefon komórkowy. Brak uwierających wszywek wewnętrznych podnosi komfort użytkowania. Przeznaczona jest do treningów i codziennego użytkowania.\nSolidna bardzo polecam


praca i praktyka za granicą, kolonie letnie, kursy językowe i obozy językowe, praca na wakacje - Angielski i warsztaty aktorskie w Los Angeles\ntee.pl Obozy w USA Angielski i warsztaty aktorskie w Los Angeles\nACTING CAMP - obóz w USA, angielski i warsztaty aktorskie w Los Angeles\nwiek od 15 lat, grupy - międzynarodowe |\nWybierz się w podróż do Hollywood i spełnij swoje marzenia o aktorstwie ze szkołą FLS!\nOrganizatorem jest FLS - sieć szkół, posiadająca swoje ośrodki w największych amerykańskich metropoliach m.in. w Północnej Kalifornii, Pensylwanii i Massachusetts. Każda ze szkół wyposażona jest w nowoczesne sale, przystosowane do najlepszych standardów nauczania.\nPonadto, FLS posiada wykwalifikowaną i doświadczoną kadrę nauczycielską, dzięki której nauka języka angielskiego jest łatwa, szybka i przyjemna. Szkoła posiada wiele ciekawych kursów oraz obozów językowych i posiada akredytację ACCET.\nMiędzynarodowy obóz aktorski organizowany przez szkołę FLS, odbywa się w Orange County, w pobliżu Los Angeles, na terenie kampusu California State University, Fullerton, jednego z największych uniwersytetów stanowych. Teren kampusu zajmuje powierzchnię 236 akrów i zlokalizowany jest w tętniącym życiem mieście Fullerton, w północnej części Orange County, około 40 kilometrów od centralnej części Los Angeles.\nUczestnicy zakwaterowani są na terenie kampusu California State University, w nowoczesnej rezydencji studenckiej, w wygodnych dwuosobowych pokojach. Do dyspozycji uczestników jest również dzielony pokój wypoczynkowy oraz kuchnia i łazienka.\nKurs języka angielskiego obejmuje 18 lekcji tygodniowo i odbywa się w międzynarodowych grupach. Zajęcia prowadzone są przez wykwalifikowanych i doświadczonych lektorów. Celem kursu jest doskonalenie swobodnego komunikowania się w języku angielskim, głównie poprzez wprowadzanie nowego słownictwa i wyrażeń idiomatycznych używanych w codziennych sytuacjach. Studenci mogą również wziąć udział w zajęciach poświęconych historii filmu prowadzonych przez ekspertów w tej dziedzinie.\nTen trzytygodniowy program obejmuje zajęcia z aktorstwa prowadzone przez wykwalifikowanych nauczycieli. Uczestnicy z całego świata będą wspólnie ćwiczyć takie elementy sztuki aktorskiej jak wymowa, dykcja, ruch sceniczny, analiza granej postaci, improwizacja czy budowanie postaci. Program obejmuje 10 lekcji warsztatów aktorskich tygodniowo, zwiedzanie Hollywood oraz studia filmowego Universal, wycieczkę za kulisy jednego z lokalnych teatrów oraz wyjścia na dwa przedstawienia teatralne w Los Angeles. Uczestnicy otrzymają także nagranie DVD ze swoim występem!\nPołudniowa Kalifornia oferuje wiele ciekawych form spędzania wolnego czasu. Program zajęć dodatkowych obejmuje m.in.: zwiedzanie Hollywood i Beverly Hills, Santa Monica i Venice Beach, wycieczka do Disneylandu, przyjęcie na plaży, zwiedzanie jednego z lokalnych teatrów, wyjścia na 2 przedstawienia teatralne, zwiedzanie studia filmowego Universal. Szkoła oferuje również wycieczki opcjonalne (płatne dodatkowo) np. do parku rozrywki Knott's Berry Farm.\n25 czerwca oraz 16 lipca 2017\n+ 15 lat\ndwa posiłki dziennie (śniadanie, obiadokolacja) pn-pt oraz śniadania w weekendy\n4325 USD / 3 tygodnie  FIRST MINUTE - 4125 USD  REZERWUJ OBÓZ\nKurs języka angielskiego – 18 lekcji tygodniowo w międzynarodowych grupach, zajęcia prowadzone przez native speakerów;\nwarsztaty aktorskie - 10-12 lekcji/tydzień\npakiet atrakcji, w tym zajęcia sportowe i rekreacyjne, zwiedzanie Los Angeles i wycieczki\nKurs języka angielskiego - 18 lekcji / tydzień\nWarsztaty gry aktorskiej - 10 lekcji / tydzień\nZakwaterowanie w rezydencji na terenie kampusu\nWyżywienie w formie 2 posiłków dziennie od poniedziałku do piątku i śniadania w weekendy\nOpiekę amerykańskiej kadry pedagogicznej\nPłyta DVD z nagraniem występu uczestnika\nOpłatę rejestracyjną szkoły - 150 USD\ntransportu lotniczego (rezerwujemy bilety lotnicze w atrakcyjnych cenech),\nbiletów komunikacji miejskiej, biletów wstępu i na dodatkowe wycieczki (np. Disneyland, Soak City Water Park)\nUbezpieczenie KL, NNW i bagażu – ok. 140 PLN / 3 tygodnie\nOpłata wizowa – 160 USD


Swiat to dzungla: Nadal...\n... nie mam na nic czasu, a zmeczona jestem do tego stopnia, ze zaslo mi sie na meczu Walii z Portugalia. Wylaczylam wiec sprzet i udalam sie na spoczynek, a wczoraj zdrzemnelam sie chwilke po poludniu, zeby wytrzymac mecz, a nawet ewentualne dogrywki i karne. Bo spodziewac sie mozna wszystkiego, pilkarze sa nieobliczalni. Kiedy to pisze, mecz sie jeszcze nie odbyl, ale kiedy Wy bedziecie czytac, finalisci beda juz znani.\nA ja mam nadzieje, ze beda to Niemcy i jesli uda im sie pokonac Francje, bedzie to nie lada wyczyn, bo pozeracze slimakow to dobra druzyna, bardzo dobra.\nDo rzeczy jednak. We wczorajszych komentarzach padlo pytanie o mojego tate, odpowiem tutaj, zeby wszyscy mieli okazje przeczytac. Od poniedzialku zaczela sie radioterapia, zaplanowana byla seria 10 naswietlan. Najpierw 5, a po tej polowie serii miala byc kontrola w przyszla srode i potem kolejna seria. Tymczasem wczoraj tato dowiedzial sie, ze kontroli nie bedzie i chyba tej drugiej piatki tez nie. Jak zwykle, ani slowa wyjasnienia, dlaczego tak. Mama planuje zapisac sie na prywatna wizyte do tej dochtorki i wypytac ja, co i jak.\nMama jest rowniez w trakcie zalatwiania domowego hospicjum. Telefonicznie mozna zapomniec, musiala wiec udac sie tam osobiscie ze skierowaniem od onkologa. Wziela na wszelki wypadek dowod osobisty ojca, ale okazuje sie, ze to za malo, potrzebuja legitymacji ubezpieczeniowej, bo nie wiedza, czy tato jest ubezpieczony i calej dokumentacji medycznej. Skierowanie nie wystarcza. Mama musi wiec podjechac do szpitala, poprosic o skserowanie akt, potem z nimi i legitymacja pojechac raz jeszcze. Otrzymala tez informacje, ze czas oczekiwania na uslugi domowego hospicjum wynosi (uwaga!) PIEC MIESIECY !!! No nie wiem, czy tato doczeka, bo z dnia na dzien jest coraz slabszy. Mnie to sie po prostu w glowie nie miesci, przeciez nie mozna zaplanowac opieki hospicyjnej wczesniej, a kiedy jest rzetelnie potrzebna, kaza czekac. Jakby potrzebujacy chory mial tego czasu dostatecznie duzo w zapasie.\nNiektorych traktuje sie inaczej: TUTAJ.\nEdit po meczu:\nGlodnyOwoc 8 lipca 2016 05:43\nA jednak Żabojady górą:-)\nPanterko podczas czytania o stanie zdrowia Twojego Taty i tych popieprzonych formalnosciach i czasie oczekiwania na opiekę domowego hospicjum,glowa mi się kręcila z niedowierzania,a na myśl przychodziła sama kuchenna łacina ...:-(\nZnowu utwierdzam się w przekonaniu,że w mniejszych miastach jest to wszystko lepiej zorganizowane...opieram się na przykładzie ś.p juz sąsiada.Pomijam fakt,ze bardzo długo zwlekal (głuchy na prośby żony)z pojsciem do lekarza...ale jak juz poszedl,to wszystko wg.mnie odbylo sie naprawdę szybko.Skierowanie do Rzeszowa,w ciagu paru dni diagnoza...(uparł się na chemię bo wierzył,ze wyzdrowieje...a nikt nie mial odwagi powiedzieć,ze to juz zaawansowane stadium z przerzutami)Za pare dni juz go przewieźli do Brzozowa,tam dostal pierwsza porcje chemii...powrót do domu,pamiętam ze chodzily jakies dwie panie właśnie z domowego hospicjum.Mial takie ustrojstwo od nich,które pomagalo mu oddychac.Drugiego rzutu chemii nie przeżył....\nTo wszystko trwalo zaledwie pare tygodni po ustaleniu diagnozy.Na bieżąco wszystko wiedziałam,gdyż tato moj (pomimo dużej różnicy wieku przyjaznil sie bardzo z sąsiadem)chodzil do niego i wszystko wiedział....\nAnna Maria P. 8 lipca 2016 06:25\nMnie ciekawi jedno, czy to bydlo solidarnosciowe, ktore juz doprowadzilo do wyprzedazy panstwa za bezcen, zrujnowania sluzby zdrowia, szkolnictwa i wielu innych dziedzin, a konsekwentnie dazace do zlikwidowania demokracji - kiedykolwiek poniesie za to odpowiedzialnosc?\nGlodnyOwoc 8 lipca 2016 06:22\nDO ORKI !!!!\nZapup se Pani Kochana oprócz witaminy C(lepszy jest rutinoscorbin,bo jeszcze w składzie jest dodatkowo rutyna)jakiś lek przeciwalergiczny (obojętnie -allegra,alertec-wsjo radno)Przy takim lejącym sie katarze,super pomaga.\nZawsze jak moje dziecko meczyl taki właśnie katar,dochtorka podpowiadala dodatkowo właśnie zażywanie leku przeciwalergicznego.Od lat w razie "w" "wszystkie"tak wiem leczom u mnie w domu.\nOrka 8 lipca 2016 07:14\nOwockuGłodny ja z tych co to od leków daaaleko ale dzięki za porady,zawsze poszerza horyzonty chorobowe:)Mój Syn przechodzi katar tak samo jak i ja.W szkole/kiedy to było???/nauczycielka na chemii dała mi do wąchania...amoniak,Dziesięć wdechów i po katarze.Oczywiście był mocno zwietrzały ale w późniejszych latach też korzystałam-o ile mogłam-z tej metody.\nCo do alergii to mam ino jedną:natychmiastowe uczulenie na pisuary różnistej maści i tu najlepiej pomogłaby mi pepesza albo jaki granat:)\nGlodnyOwoc 8 lipca 2016 08:15\nOrko :-))) uczulenie na pisuary masz identyczne jak moja Mama...(juz nie mogiem tgo przesłuchać,ileż można?:-)\nWszystkie znajome Mamy sa moherowe,wiec ja tylko zostaje:-)\nAmoniak?No popatrz,to ciekawe...moze tez wykorzystam:-)\nTe antyalergiczne sa przeciwhistaminowe dlatego te wode cieknaca powstrzymuje.Ja tez stronie od leków,ale czasami się nie da ....\nUstąpienia paskudnego kataru życzę :-)\nAnna Maria P. 8 lipca 2016 09:35\nTu takie wazne sprawy, a Wy o katarach! :)\nGlodnyOwoc 8 lipca 2016 09:45\nAniu,nie tylko :-)\nO alergii na pisuary także :-)\nOrka 8 lipca 2016 11:18\nSe kupiłam jakomś piorunującą wit.C.Jedna tabletka rozpuszczona wystarczy na dzień.Moc pięciu zwykłych.\nAnna Maria P. 8 lipca 2016 14:35\nPraczki dostaniesz po tej piorunujacej. :)\nt. 8 lipca 2016 07:26\nnikt nigdy za nic nie odpowiada w kraju tutejszym..\nza przekręty, złodziejstwo, długi...a teraz za rozpieprzanie kraju obecni włodarze też nie zapłacą...z powodu ojca bardzo mi przykro, dla mnie o kulturze i poziomie kraju narodu nawet bardzo wiele mówi, to w jaki sposób traktuje sie najsłabszych, chorych i umierających...\nAnna Maria P. 8 lipca 2016 07:48\nTam juz nie ma ani kultury, ani poziomu. I nie chodzi wylacznie o mojego ojca, a o caloksztalt.\nAnia 8 lipca 2016 07:26\nTo zapewne jedyne hospicjum domowe w okolicy? Aniu napisz na forum Dum Spiro Spero, opisz sytuację, poproś o pomoc w sprawie hospicjum domowego. Nie ogarniecie tego jedynie formalną drogą.\nAnna Maria P. 8 lipca 2016 07:54\nZajrzalam tam, ale to ponad moje sily, a poza tym trzeba sie rejestrowac. Nie, nie moge...\nAnia 8 lipca 2016 13:08\nJak uważasz Aniu, ale tam przede wszystkim są bardzo dobrzy ludzie, z wiedzą i kontaktami w świecie medycznym. Założycielka już pomogła wielu osobom w tak trudnej, jak Wasza sytuacji. Rozumiem Twój opór, ale pomyśl nad tym jeszcze.\nAnna Maria P. 8 lipca 2016 14:36\nGdybym miala do niej kontakt na maila, to pewnie bym napisala, a tak...\nDD 8 lipca 2016 07:36\nWiwat Francja! Im kibicowałam! A teraz do posta: Żeby mama się nie zdziwiła, iż za każdą skserowaną stronę dokumentacji medycznej przyjdzie jej zapłacić podwójną kwotę. Mnie szczęka opadła, kiedy osobiście czegoś takiego doświadczałam. To bardzo przykre. Miejmy nadzieję,że wszystko szybciej uda się załatwić, bo procedury procedurami, ale są jeszcze ludzie o wielkich sercach. Tego Wam życzę! Cieplutko pozdrawiam.\nAnna Maria P. 8 lipca 2016 07:55\nMozesz mi wskazac, GDZIE sa ci ludzie o wielkich sercach, bo jak dotad rodzice trafiali na malostkowych sqrwysynow o sercach z kamienia?\nRetro Koty i Pies 8 lipca 2016 08:15\nWpisz w Google hospicjum domowe łódź jest ich bardzo dużo i dzwoń do każdego po kolei i pytaj ile się czeka. Jest hospicjum Caritas , dum spiro spero itd\nAnna Maria P. 8 lipca 2016 08:38\nJuz to zrobilam, ale mama twierdzi, ze jest rejonizacja.\nzante 8 lipca 2016 09:15\nI mama ma rację. Może to zalezy od miasta, ale w Poznaniu było (bo mam doświadczenia z 2012r.)tak samo. Ale... niech mama zadzwoni do swojej, rejonowej przychodni i tam się dowiaduje o pomoc. W Poznaniu jak szukałam domowego hospicjum przeszłam tę samą drogę z papierami, skierowaniami itd i się dowiedziałam, że mamy czekać 4 miesiące, a jedyne co mogą zagwarantować to lekarza ... gdy mama przestanie chodzić. Wcześniej nie. I ktoś mi podpowiedział, żeby szukać w przychodni, bo często przy rejonówkach pracują lekarze i pielęgniarki środowiskowe sprawujące opiekę nad chorymi onkologicznie. I tak się stało. Nie tylko mama od razu dostała leki przeciwbólowe i wzmacniające, ale też mnóstwo porad w takich niby zwykłych sprawach (zaparcia, odleżyny, brak apetytu itd). Dla mnie to wsparcie było bezcenne, bo przestałam się martwić, że mama będzie cierpieć.\nAnna Maria P. 8 lipca 2016 09:18\nMama dostala skierowanie z paliatywnej do konkretnego hospicjum. Ale podpowiem jej, niech spyta w rejonowej. Dzieki za typ.\nRetro Koty i Pies 8 lipca 2016 12:22\nTo prawda do mojej mamy najpierw przychodziła środowiskowa z przychodni a potem z hospicjum\nAnia 8 lipca 2016 13:14\nWg tego co tutaj pisze lekarka, nie ma rejonizacji formalnej, jest tylko praktyczna (i z doświadczenia z D. w naszym rejonie też było bardzo ciężko z miejscami, ale też wiele rzeczy udało się dostać jak koncentrator tlenu):\nAnna Maria P. 8 lipca 2016 14:42\nAnia, skad Ty wytrzasnelas te trzy tygodnie? Moze w teorii, bo w praktyce jest to 5 miesiecy. W tym sqrwysynsko-pisowskim kraju niczego nie mozna zalatwic normalnie, nie ma mozliwosci dopytac sie przez telefon, bo kaza przychodzic. Nikt nie poinformuje, co trzeba ze soba przyniesc, wiec trzeba lazic wielokrotnie. Ojciec prawie juz w ogole nie opuszcza domu, mama ledwie zyje, a obca osoba nic nie zalatwi.\nNaprawde nie mam sily na czytanie bajek o trzech tygodniach i braku rejonizacji. Nikt nie ma czasu, nikt nie chce z toba gadac.\nAnia 8 lipca 2016 20:40\nAnia, źle odbierasz to cytuję za forum. Z D. też było takie czekanie ok. 2,5 tygodnia, ale to już on nie doczekał. Jeżeli zasłaniają się rejonizacją to jak widać nie ma podstaw. Bo rejon rejonowi nie jest równy. Z D. sytuacja była w 2014 r., owszem to nie Łódź, ale śmiem twierdzić, że jeszcze gorzej, bo do miasta wojewódzkiego bardzo daleko, ale mimo wszystko istniała możliwość załatwienia morfiny itp, by zminimalizować cierpienie. Wszystko załatwiasz tylko i wyłącznie osobiście, inaczej zawsze Cię zbędą. Może na nieszczęście faktycznie Twój Tato jest w jakimś zagłębiu ciemnoty. Podsuwam Ci teksty nie po to, aby się mądrzyć, ale abyś zerknęła. Może akurat coś Ci to pomoże. Bardzo dużo informacji dostaliśmy jak D. odchodził właśnie stamtąd, więc nie są to bajki dla polskiej rzeczywistości.\nAnna Maria P. 8 lipca 2016 21:02\nWybacz, Aniu, ale mi wykipialo, kiedy przeczytalam o trzech tygodniach, a mama dostaje termin za 5 miesiecy.\nNa razie tkwimy w lekkim szoku, ale bedziemy szukac wyjscia.\nNinka. 8 lipca 2016 08:36\nMnie też szczeka opadała, kiedy czytałam,o sytuacji Twojego taty, no i ten link - ja wciąż naiwna jednak jestem i takie rzeczy w głowie mi się nie mieszczą... Ale spełniło się proroctwo pewnego dziennikarza, który już na początku przemian pisał, że wszystko prowadzi u nas do powstania państwa klerykalnego. Na pisuary też mam uczulenie straszne. Zawsze lubiliśmy z mężem oglądać Teleekspres, a teraz oglądam go jeszcze siłą inercji i wkurzam się, szczególnie przy wiadomościach z kraju.\nPodczas meczu kibicowałam Niemcom, uważam, że byli lepsi, ale to jest piłka - liczy się jeszcze ten łut szczęścia, którego zabrakło. Teraz będę kibicować Portugalii, bo jeśli wygra, to okaże się, że zostaliśmy wyeliminowani przez mistrzów Europy:))))))\nAnna Maria P. 8 lipca 2016 08:40\nJa juz nie bede nikomu kibicowala, bo nie lubie ani jednych, ani drugich. Nawet nie wiem, czy obejrze mecz finalowy, odechcialo mi sie pilki noznej. Sedzia byl niesprawiedliwy, szafowal kartkami, jakby w inny sposob nie mogl sobie poradzic.\nNinka. 8 lipca 2016 09:57\nNie on pierwszy i nie ostatni, niestety. Dwunasty zawodnik Francuzów.\nAnna Maria P. 8 lipca 2016 14:43\nTo makaron, wiec zemscil sie na Niemcach za wytriksowanie wlasnej druzyny. Ot, cala zagadka.\nKatarzyna S 8 lipca 2016 08:51\nPanterko, zdarzaja sie ludzie porzadni,naprawde. Sama na nich trafialam, a brat mojego Wu, ktory tez na radioterpaii, trafia tak pol na pol. Ale ze burdel, to wiadomo.\njesli chodzi o pilke, to mam tylko nadzieje, ze Lalus, nie bedzie sie cieszyl z mistrzostwa Portugalii, no nie lubiee.\nAnna Maria P. 8 lipca 2016 09:20\nKasia, mozesz mnie znienawidziec, ale z dwojga zlego wole Portugalie. Do Francuzow mam osobista niechec, kiedys zalezli mi za skore.\n4_dina 8 lipca 2016 08:53\nTo co opisujesz tutaj, to dla mnie jest jakis koszmarny horror.\nCo do tej dokumentacji medycznej to wiem, ze siostra na kazda wizyte po kolejna porcje chemi, do neurologa, czy gdzie tam jeszcze musiala to ze soba targac, a do tego dowod osobisty i legitymacje ubezpieczeniowa, brala tez legitymacje emeryta,bo w niektorych przypadkach rowniez okazywala sie potrzebna. Brat jej te wszystkie papierzyska zeskanowal i wydrukowal w kilku egzemplarzach w domu, bo czasem zadali pozostawienia tego w celu dolaczenia do karty pacjenta.\nA co do tej domowej opieki hospicyjnej to wiem, ze tam nie bylo zdnego okresu oczekiwania i to, ze moja siostra jest polozna nie mialo tu zadnego znaczenia, bo nigdzie z racji tego nie wchodzila z mama bez kolejki, wszedzie ustawialy sie grzecznie na koncu kolejki i czekaly jak wszyscy. A o domowej opiece hospicyjnej dowiedziala sie od kolezanki, ktora miala wczesniej rodzica chorego na raka i jak byl tam jakis okres oczekiwania to moze ze dwa tygodnie.\nJak napisalam na wstepie to jakis horror i mysle, ze nadawalo by sie do prasy, moze gdyby to naglosnic to inni ludzie by nie musieli cierpiec. Wiem, ze Ty teraz nie masz sil i czasu na takie rzeczy i to tylko taka moja dygresja, bo szlak mnie trafia jak to wszystko czytam i porownuje z opieka i pommoca ktora dostawala moja mama ze strony sluzby zdrowia.\nAnna Maria P. 8 lipca 2016 09:22\nMoze to jest zalezne od miasta czy regionu, nie wiem. Jedni nie czekaja, inni musza, a politycy maja to w dupie, bo ich i ich rodzin to nie dotyczy.\nrybenka 8 lipca 2016 09:38\nNie wyobrażam sobie zostawienia chorego bez opieki w takim momencie!!\nAnna Maria P. 8 lipca 2016 14:44\nPowiedz to tym polskim jasniepanom w bialych kitlach.\nrybenka 8 lipca 2016 16:51\nuważam, że żadna reforma zdrowia się nie uda, jesli się jej nie zacznie od nauczania studentów jak rozmawiac z pacjentem, że pacjent j=jest podmiotem i to on płaci lekarzom pensję!\npamięatm jak 25 lat temu wylądowałam u lekarza we Francji\non wyszedł po mnie do poczekalni!\nbyła w ciężkim szoku!!\nteraz widzę, że na zachodzie to norma\nktóra po tylu latach przemian ciągle nie dotarla do Polski:((\nmam Was w moich cieplych i bezradnych myslach...\nAnna Maria P. 8 lipca 2016 18:10\nO to wlasnie chodzi! Polscy lekarze maja bardzo rozdete ego i ani mysla tlumaczyc sie pacjentom, ani wyjasniac czegokolwiek na temat ich chorob. Ledwie racza wysluchac, recepta i nastepny, bo mu sie spieszy.\nW Niemczech tez jest inaczej, a wiele spraw zalatwia sie przez telefon.\nrybenka 8 lipca 2016 20:36\nto tak jak tutaj\nwłaśnie dziś dostałąm termin wizyty u chirurga\nzaznaczyłąm tylko sekretarce, że ma być pod koniec sierpnia\nAnna Maria P. 8 lipca 2016 20:55\nJa raz zapomnialam poprosic lekarke o recepte, a nie chcialo mi sie chodzic do niej powtornie. Zadzwonilam, poprosilam pania z recepcji i przyslala mi recepte poczta.\nrybenka 8 lipca 2016 21:26\ntutaj to norma\nczasem tylko trudno się dodzwonić\nLidia 8 lipca 2016 09:48\nRęce opadają ... dobrze, że Twój mąż tam jest, z rodzicami ...\nAnna Maria P. 8 lipca 2016 14:45\nJest i pomaga prowadzic dom, ale zalatwienie jakichkolwiek formalnosci to juz mama musi sama, bo ziec to n ie rodzina. Niech ich pieklo pochlonie i niech tak samo beda traktowani, kiedy zdarzy im sie zachorowac!\nzante 8 lipca 2016 16:57\nAniu, i zięć załatwi wszystko jeśli ojciec napisze Mu pełnomocnictwo do dysponowania i wglądu w dokumentację medyczną. Zaraz poszukam wzoru jak to musi brzmieć. Zróbcie to sobie w kilku egzemplarzach, bo jakby co, było gorzej albo decyzja o przeniesieniu gdzieś dokumentacji, bo bez takiego pełnomocnictwa - uwaga! - nawet mama może mieć problemy. Jak trafi gdzieś na kretyna - formalistę!\nzante 8 lipca 2016 17:16\nWysłałam Ci maila, na adres podany na prawej listwie.\nDzieki, Zante, odpowiedzialam. :)\nGiga 8 lipca 2016 10:23\nPrzykro mi, że Niemcy przegrali. Ja też im kibicowałam. Jeszcze bardziej mi przykro z powodu Twojego Taty i problemów z opieką. Niestety pod tym względem nic się nie polepsza w naszym kraju. Nasze nowe władze są zajęte ograniczaniem demokracji :(((\nAnna Maria P. 8 lipca 2016 14:49\nJest jeszcze gorzej niz za glebokiej komuny. Arogancja sluzby zdrowia przechodzi ludzkie pojecie, a pieniadze z podatkow pchane sa w dupe klerowi. Niech ich pieklo pochlonie!\nOrszulka 8 lipca 2016 10:53\nPanterko przepraszam za moj wulgaryzm ale krew mnie zalewa, gdy patrze na to, jak traktuje sie czlowieka chorego w ojczyznie...\nBiurokracja, brak jakiejkolwiek empatii, byle odbebnic, odeslac po zbedne karteluszki i tak dalej i tak dalej...\nDobrze, ze Twoj malzonek tam jest, dobrze, ze Twoja mama ma jeszcze sily...\nNormalnie mna trzesie !\nAnna Maria P. 8 lipca 2016 14:50\nNajlatwiej odeslac chorego starego czlowieka bez slowa wyjasnienia do domu, niech zdycha i nie doi emerytury za dlugo. Hospicjow sie dziadom zachciewa, i co jeszcze?\nOrszulka 8 lipca 2016 21:22\nNie moge sie z tym pogodzic...\nMordercow i gwalcicieli w wiezieniach sie lepiej traktuje niz starszego chorego czlowieka, ktory cale zycie pracowal na swoja emeryture.\nAnna Maria P. 8 lipca 2016 21:45\nSolidaruchy zniszczyly kraj, ktory kiedys kochalam... Zrobily z niego kondominium watykansko-amerykanskie, obywatele sie zupelnie nie licza.\nOrka 8 lipca 2016 11:14\nNo bo emeryt to już nie człowiek,on już powinien nie naciągać obczyzny na koszta a w ostatniej swojej drodze dać jeszcze zarobić katabasom.\nPanterko,spokojnie,myślę że jak już będzie wszystko skompletowane to ten czas czekania nie będzie tak długi.Mój Tato,mający raka trzustki,bardzo szybko otrzymał pomoc z hospicjum.Fakt,był to rok 1996 i jeszcze to wszystko nie doszło do takiej"transformacji"po komunie:(\nPotwierdzam udanie się do przychodni rejonowej i popytanie się o pomoc pielęgniarki środowiskowej.Trzeba,przy załatwianiu takich spraw,od razu zaznaczać,że pacjent jest pacjentem rakowym.To jest hasło-klucz.Tak nas,przy opiece Taty,pouczono.Nawet dzwoniąc po pogotowie zaczynałam od tego.\nPodpieram Cię ze wszystkich sił***\nAnna Maria P. 8 lipca 2016 14:54\nNo ja nie wiem, czy wszyscy inni maja wiecej szczescia od mojego ojca? A moze to celowe dzialanie, zeby sie od nich nareszcie odczepil? Kaza na pomoc tak dlugo czekac, zeby pacjent nie dozyl, czy co?\nBede musiala z mama pogadac, zeby zajrzala do rejonowej, moze stamtad dostanie pomoc wczesniej.\nelkiblog 8 lipca 2016 13:46\n5 tygodni męczyłam się z radioterapią. Co dzień od poniedziałku do piątku. Tyle zleciła opiekująca się mną, zresztą ciężko umęczona doktorka, pracuje w tymże samym szpitalu co Twój ojciec tam chodzi, tyle że na innym dziale. Co do dokumentacji, to oni s........ mają swoje, tylko się czytać nie chce i sięgnąć ręką do teczki. Mój też nosił te dokumentacje, a dostali oni wszystko łącznie z płytami na których były prześwietlenia, zła byłam że dostarczyłam tą dokumentację, bo jak się przypięła goupia jedna, to nastawała na odwleczenie operacji na świętego nigdy zapewne, bo uznała że mam cukrzycę, której nie mam i nigdy nie miałam. Dobrze że diabetyczka powiedziała że nie ma podstaw do orzeczenia cukrzycy. Różni są cholera lekarze, jeden pracuje za dziesięciu reszta się miga od wszystkiego. :(\nAnna Maria P. 8 lipca 2016 14:56\nNo widzisz, 5 tygodni, a tu wyglada na to, ze ojcu po jednym tygodniu przerwa te radioterapie i nikt nie powie slowa, dlaczego. On jest bardziej psychicznie wykonczony przez staly kontakt z tym chamstwem w bialych fartuchach, nie tylko o lekarzy chodzi, caly personel jest tak do pacjentow nastawiony.\nMoze lekarze sa rozni, ale moj ojciec ma widocznie pecha obcowac z samymi sqrwysynami.\nLidia 8 lipca 2016 20:33\nChyba faktycznie Twój tata ma wyjątkowego pecha do lekarzy.\nBo ja sama nie mam najlepszego zdania o tych konowałach, ale w naszych bojach nie było tak, że trafialiśmy wyłącznie na s.....\nAnna Maria P. 8 lipca 2016 20:53\nJak kto ma pecha w zyciu, to mu w drewnianym kosciele... wiadomo. Ojciec chyba ma.\nBalum Balum 8 lipca 2016 15:50\nViatole i inne ustrojowe to potrafią w mig zrobić a elektronicznego obiegu dokumentacji już nie. Kurwizny w tym kraju idzie dostać na każdym kroku. Niestety Panterka Zabójczy górą.😆\nAnna Maria P. 8 lipca 2016 18:12\nCo oni w ogole umieja? Modlic sie i organizowac smolenskie apele poleglych.\nAnonimowy 9 lipca 2016 06:01\nWszystko przeczytalam, cos okropnego jak to leczenie w Polsce wyglada, wspolczuje Tobie i Twojej rodziny, biedny Twoj tato, bardzo to smutne ze starszych, chorych, bezradnych ludzi tak sie traktuje, jest to okrutne i robi to sluzba zdrowia. Teresa\nAnna Maria P. 9 lipca 2016 08:56\nMoze gdyby moj ojciec byl prostym niewyksztalconym czlowiekiem, przyjalby takie zachowanie jak cos zupelnie normalnego, tak jak przyjmuje sie arogancje ksiezy, z ktorymi sie nie dyskutuje, ino po lapach caluje. Jest inaczej i to go najbardziej boli.\nAtaner 9 lipca 2016 06:03\nMasakra! Wspolczuje Ci z calego serca i nawet nie jestem w stanie wyobrazic sobie jaki koszmar przezywasz. Co to jest Aniu? Znieczulica, nawet nie wiem jak, to nazwac.\nMysle, ze jak zwykle pieniadz rzadzi! Ech, szkoda slow.\nNie rozumiem tylko jednej rzeczy, dlaczego lekarz nie rozmawial z Twoja mama, przeciez teraz bez ogrodek informuja pacjenta co mu dolega i jakie ma szanse na wyleczenie.\nAnna Maria P. 9 lipca 2016 09:00\nTato zostal poinformowany, co mu jest, natomiast o szansach ani slowa. Dla mamy tez troche ponad sily jest szukanie lekarza prowadzacego, wystawanie w kilkugodzinnych kolejkach, zeby dowiadywac sie o perspektywach wyleczenia lub ich braku. Albo bieganie za zalatwianiem czegos, co powinien odgornie zalatwic szpital, czyli np. domowego hospicjum.


Tworzyć coś czego nikt inny stworzyć nie może - Tadao Ando i muzeum sztuki The Clark - Anywhere.pl\nTworzyć coś czego nikt inny stworzyć nie może – Tadao Ando i muzeum sztuki The Clark\nNawet dla ludzi najbardziej zakochanych w mieście, w którym przyszło im żyć, wizja weekendowej wycieczki poza jego granice jest nader kusząca. Nie inaczej jest ze mną; tym głośniej więc krzyczałam „hip, hip, hura” kiedy przyjaciółka zaproponowała odwiedziny w jej domu w Berkshires w stanie Massachusetts. Wizja wspólnego weekendu z cudowną osobą, w pięknym miejscu, w scenerii złotej jesieni, z pysznym jedzeniem i rozpalonym kominkiem już brzmi jakby Święty Piotr uchylił bram raju, ale ja pokonując kilometry autostradą miałam jedną tłukącą się z tyłu głowy myśl: The Clark, The Clark, The Clark.\nMimo tego, że mowa o jednej z najbardziej szacownych na świecie instytucji poświęconych sztuce, edukacji i konserwacji dzieł, jednak tym razem miało to dla mnie znikome znaczenie. Jedyny powód, dla którego musiałam zobaczyć The Clark to Tadao Ando, architekt który w 2003 roku zakończył prace nad projektem rozbudowy Instytutu.\nJeżeli kiedykolwiek zdarzy się Wam dojrzeć kogoś kto w stanie błogiego uniesienia przesuwa ręką po ścianie budynku, wącha drewno elewacji lub głaszcze cement to najpewniej nie jest to osoba, która straciła rozum lub chce spróbować jak smakuje beton, ale mogę to być ja lub ktoś do mnie podobny, dla kogo uwielbienie architektury jest bezwzględne.\nTwoja łazienka była cała z betonu. Nie z jakichś tam płytek 60×60. Z czystego, lanego betonu. Betonowe były również umywalka i toaleta. Teraz jak wspominam to, co wymyśliłam, dziwię się, że nie zostałam zatrudniona przez służby więzienne. Projekt miałby szansę wejść do masowej produkcji systemu penitencjarnego.\nMniej więcej jednak w tym czasie, robiąc rozeznanie tematu trafiłam na zdjęcie The Church of Light (z.ang. Kościół Światła), zaprojektowanego przez Tadao Ando. To było jak uderzenia pioruna. Miłość od pierwszego wejrzenia. Nigdy wcześniej nie myślałam o architekturze w ten sposób. Nie wiedziałam, że może istnieć bryła tak oszczędna w formie, tak wyniosła, tak zimna i kanciasta, a jednoczenie tak perfekcyjnie wpisana w krajobraz. Tworząca z nim absolutnie spójną harmonię. Przyciągająca takim magnetyzmem, że chciało się wejść do zdjęcia i nie wychodzić. Zostać w tych ścianach i pozwolić się ponieść metafizyce otoczenia.\nTadao Ando zanim został światowej sławy architektem i zanim w 1995 roku otrzymał najważniejsze w dziedzinie architektury wyróżnienie, nagrodę Pritzkera, był bokserem. Nie twierdzę, że jest to droga dla każdego, ale Ando nie wierzył również w edukację, a może ściślej – w zajmowanie szkolnej ławy i kucie na pamięć. Jest samoukiem i wierzy w zdobywanie wiedzy poprzez absorbowanie i doświadczanie otaczającego nas świata.\nW Osace, w której się urodził, nauczył się sztuki stolarskiej od miejscowych cieśli. W wieku piętnastu lat kupił w antykwariacie książkę z projektami Le Corbusiera i przerysował je taką ilość razy przez kalkę, że książka zrobiła się czarna. Jak sam mówi, to mniej więcej w tym czasie zainteresował się architekturą, a ja mówię, chwała mu za to. Jego miłość do idola w późniejszych latach przybrała również formę humorystyczną, kiedy to nazwał swojego psa Le Corbusier. Mądre zwierzę, które spędzało czas ze swoim Panem w studio potrafiło podobno odróżnić dobrego klienta od złego.\nAndo nie często projektuje poza Japonią, tym bardziej więc odwiedzenie The Clark było jakoby musem. Instytut Sztuki The Clark od 1955 roku kiedy został otwarty pełni podwójną funkcję muzeum i centrum wyższej edukacji. Jest ceniony na świecie za jakość wystawianych dzieł, intymność galerii, ale również za otaczające go naturalne środowisko, którego piękno odbiera mowę.\nKiedy plan rozbudowy instytutu został zatwierdzony w 2001 roku wybór Ando na głównego architekta, który jak mało kto potrafi stworzyć jedność pomiędzy światem zewnętrznym i wewnętrznym, wydawał się jedyną słuszną drogą.\nBudynki zaprojektowane przez Ando charakteryzują się wyjątkową przynależnością do miejsca, w którym się znajdują, co pokrywa się idealnie z filozofią instytutu i tego, czym jest dla najbliższej społeczności, świata i przyszłych pokoleń.\nThe Clark jest projektem, w którym udało się perfekcyjnie połączyć Zachodniego ducha modernizmu z tradycyjną japońską ideą powoli otwierającej się panoramy. Perspektywa początkowo ukryta przed naszym wzrokiem stopniowo rozwija się poprzez celowo umieszczone otwory i przeniesione osie.\nW tym miejscu czuje się również bardzo mocno jeszcze jedną ideę zaczerpniętą z kultury Wschodu – jedność z ziemią.\nAndo stworzył bryłę opartą na szkle, jego ukochanym cemencie i kamieniu. Granit, którego używał po raz pierwszy, nawiązuje do wcześniejszych, istniejących już budynków na terenie Instytutu i zmienia kolory w zależności od warunków atmosferycznych.\nArchitekt, jak sam mówi, chciał aby odwiedzający mieli świadomość zmian jakie zachodzą w otoczeniu wraz ze zmianami pór roku. Co było dla niego równie ważne to by we wnętrzach “sztuka przemawiała sama za siebie, a zwiedzający mogli jej doświadczać na swój sposób”\nWyzwanie jakie stało przed wszystkimi zaangażowanymi w ten projekt to nie tylko zharmonizowanie dobudowy z otaczającą naturą, ale również z owymi wcześniejszymi obiektami, z których jedna reprezentująca styl neoklasyczny wykończona białym marmurem “ożeniona” został w 1970 roku z budynkiem reprezentującym brutalizm.\nAndo wierzył, że dodanie elementu wodnego, tak często stosowanego przez niego w innych projektach, ujednolici cały kompleks.\nDziś, kiedy po krótkiej wspinaczce wdrapiemy się na pobliskie wzgórze i spojrzymy na obiekt z wysokości, obejmując go całego wzrokiem, trzy stopniowa lustrzana sadzawka o powierzchni prawie czterdziestu arów będzie niepodważalnym, unikatowym spoiwem łączącym wszystkie elementy.\n“Życzyłbym sobie stworzyć miejsce, które zmotywuje jego odwiedzających i artystów do uwolnienia własnego umysłu i do bycia kreatywnym”.\nPotrafi przenieść nas w inny wymiar świadomości. Bryła staje się nie miejscem medytacji, ale sama staje się medytacją.\nZaprojektowane przez Ando Centrum dla zwiedzających składa się z dwóch pawilonów zbudowanych z cementu i szkła i połączonych długą galerią. “To jak łabędź z rozpostartymi skrzydłami” – mówi autor.\nMyślę, że dla nas, projektantów wnętrz, chociaż czasami trudno nam jest się do tego przyznać, ta wielka architektura ma dwa znaczące aspekty.\nPo pierwsze, jest niewyczerpywalnym źródłem inspiracji, a po drugie – uczy nas szacunku do harmonii pomiędzy tym co wewnątrz i tym co na zewnątrz.\n“Używać materiału który jest tak wszechobecny, który jest wszędzie, ale tworzyć z niego coś, czego nikt inny stworzyć nie może”.


Konferencja przed Galą Boksu\nNastępne Poprzednie Zdjęcie 1/14\nW hali OSiR przy ulicy Pomologicznej 8 w piątkowe (28.09) południe odbyła się konferencja prasowa z udziałem pięściarzy i organizatorów.\n– To będzie wielka przyjemność przelać krew za Wiktorię. To ona jest wielkim bohaterem tej gali. Toczy swoją walkę każdego dnia, jestem pełen podziwu dla niej – mówi Dariusz Sęk, który w walce zawodowej skrzyżuje rękawice z Tomaszem Gargułą.\nSkierniewicka Gala Bosku odbędzie się w piątek 12 października 2018 roku. Organizatorem wydarzenia będzie Ośrodek Sportu i Rekreacji. Celem gali będzie pomoc chorej Wiktorii Caban. Skierniewiczanka cierpi na dziecięce porażenie mózgowe.\nPodczas gali odbędzie się 6 walk, 5 olimpijskich i 1 zawodowa. W ringu zobaczymy pięściarzy Academia Gorlila na czele z trenerem Przemysławem Matuszewskim.\nRywalami skierniewiczan będą pięściarze z Legia Fight Club.\nWalka zawodowa toczyć się będzie na dystansie 6 rund, po 3 minuty każda. Amatorzy powalczą przez 3 rundy, po 3 minuty każda.\nTrwają poszukiwania przeciwnika dla Tomasza Cabana. – Niebawem wybierzemy rywala dla Tomka, który będzie prezentował podobne umiejętności. Chciałbym, żeby panowie stoczyli emocjonujący i wyrównany pojedynek – mówi trener pięściarzy Legii Paweł Michalik.\nGotowy na wyzwanie jest Tomasz Caban, tata Wiktorii.\n– Kiedy zaczynałem treningi z Przemkiem myślałem, że jestem dobry. Pracując na bramkach w klubach coś tam umiałem, ale chłopaki na treningach pokazali mi jak bardzo się myliłem – ocenia żartobliwie Tomasz Caban.\nOrganizatorzy planują niespodzianki. – Chcemy, żeby na trybunach zasiedli znani sportowcy i przedstawiciele środowiska bokserskiego – Marek Kujawski mówi prezes OSiR.\n– W życiu wyznaję zasadę, jak możesz pomóc, pomóż, jak nie możesz, nie przeszkadzaj. Chcemy pomóc Wiktorii i myślę, że do gali będziemy dobrze przygotowani – ocenia Przemysław Matuszewski, trener Goryli.\nW przerwach październikowej gali organizatorzy zaplanowali pokaz pole dance oraz aerial hoop, które wykonają tancerze z Let's Dance Studio Skierniewice.\nNa trybunach będzie można spotkać Andrzeja Gmitruka managera i trenera, między innymi Andrzeja Gołoty, czy Tomasza Adamka. Do Skierniewic przyjedzie także Robert Złotkowski bokser i kick-boxer uznany na arenach międzynarodowych.\nAtmosferę podgrzeją polscy raperzy: Bilon, Bonus, Jacol, Elvis, Karamba, czy Karat.\nGala rozpocznie się o godzinie 18.00, potrwa do 22.00. Bilety dostępne są w hali OSiR, w cenach: 40 złotych (sektory A-E), 70 złotych sektor VIP oraz 150 złotych sektor VIP premium (+ catering).\nWzorem minionego roku galę poprzedzą konferencje prasowe, a w dniu walki, przed południem zaplanowano ważenie zawodników.\nPrzypomnijmy I Gala Boksu Olimpijskiego i Zawodowego odbyła się 7 października 2017 roku.


Mieszkaniówka jako uzupełnienie - Chojnice24.pl\nTekst i fot. mz - 2013-03-01 15:43:08\nRadni przegłosowali plan zagospodarowania dla charzykowskich działek jednomyślnie.\nDziś radni gminni uchwalili miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla trzech działek w Charzykowach położonych między ul. Długą a Jeziorem Charzykowskim. Wcześniej właściciele terenu, reprezentowani m.in. przez Huberta Harsza, chcieli wprowadzenia funkcji mieszkaniowej. Ostatecznie tą dopuszczono, ale jedynie jako funkcję uzupełniającą terenu, który przeznaczony jest pod usługi turystyki i sportu z funkcją hotelową oraz rekreację, zieleń i komunikację.\nByła to już kolejna uzupełniająca procedura planistyczna. W październiku zeszłego roku wojewoda pomorski stwierdził nieważność uchwały rady gminy w przedmiotowej sprawie z uwagi na brak ustalenia wysokości zabudowy dla funkcji innej niż usługowa. Jeszcze wcześniej, bo w październiku 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny na skutek skargi właścicieli terenu również stwierdził nieważność uchwały RG. Po ostatniej, uzupełniającej procedurze planistycznej radni uchwalili dziś miejscowy plan dla działek nr 406/1, 466/2 i 406/7 w Charzykowach. Zanim to nastąpiło, podobnie jednomyślnie podjęli decyzję o nieuwzględnieniu wszystkich uwag wniesionych do projektu miejscowego planu. Była wśród nich "uwaga dotycząca nakazu budowy hoteli, których wnoszący nie mają zamiaru budować", a którą uznano "za bezprzedmiotową z uwagi na to, że na terenie usług turystyki i sportu z funkcją hotelową oraz rekreacji (...) dopuszcza się, oprócz zabudowy usługowej, realizującej podstawowe przeznaczenie terenu, także usługi gastronomiczne, handlowe oraz inne towarzyszące, związane z wypoczynkiem i rekreacją, a także funkcję mieszkaniową lub mieszkalno-pensjonatową, jak funkcję uzupełniającą terenu". Ponadto w uzasadnieniu do innej z uwag stwierdzono, że "ustalenie funkcji mieszkaniowej jako podstawowej byłoby sprzeczne z planowanym przeznaczeniem terenu określonym w uchwale".\nW lipcu zeszłego roku jeden z budynków przy promenadzie był w trakcie rozbiórki.\nRada gminy dokonała też zmian w budżecie i wyraziła zgodę na oddanie w dzierżawę na okres powyżej 3 lat po wybudowaniu ośrodka zdrowia w Ogorzelinach na rzecz Samodzielnej Publicznej Przychodni Wiejskiej Gminy Chojnice bez przeprowadzania przetargu. Inwestycję wartą niespełna 800 tys. zł po połowie finansują gmina oraz przychodnia. Ponadto podjęto uchwałę dotyczącą ustanowienia nagrody wójta za osiągnięcia w dziedzinie sportu i kultury.\nTagi: Charzykowysesjaplan miejscowydziałkiuchwała\nno no ten co weżnie w dzierżawe ten ośrodek zdrowia to wpadnie w ładne bagno.\n06 Marca 2013, godzina 18:52


Kosmetyczny Świat Magdaleny : ShinyBox, Beauty & Shape\nVasco Nails Top/baza\nVasco Nails Top/baza | Przodująca marka Vasco Gel Polish stworzyła produkty najlepszej jakości, niezbędne do wykonania paznokci hybrydowych od początku, aż do samego końca.\nCo sądzicie o pudełku Beauty & Shape ? Który produkt podoba się wam najbardziej?\nAutor: Ja o 10:02:00\nRuda 1 listopada 2018 12:16\nŻaneta Serocka 1 listopada 2018 18:23\nteż mam ten box, zawartość trafiła w mój gust ale dlatego, że dostałam bonusy:)\n...SZKATUŁKA... 3 listopada 2018 09:32\nZawartość tego BOXA zainteresowała mnie - tym razem praktycznie wszystko przypadłoby mi do gustu.\nSuper, ten SlimFlow mi sie podoba, jestem ciekawa czy sie sprawdzi :) pozdrawiam i zapraszam ;)\nPachnąco....Yankee Cande o zpachu Linden Tree


Jak odnowić irlandzki Kościół?\nkosciol.wiara.pl » Jak odnowić irlandzki Kościół?\nBiuro Prasowe Stolicy Apostolskiej opublikowało podsumowanie pierwszej fazy wizytacji Kościoła katolickiego w Irlandii, zapowiedzianej w liście do irlandzkich katolików Benedykta XVI z 19 marca 2010 r. Ma ona na celu „towarzyszenie Kościołowi lokalnemu na drodze odnowy” po skandalach nadużyć seksualnych, jakich dopuszczali się niektórzy tamtejsi duchowni w minionych dziesięcioleciach.\nRozpoczęta w listopadzie 2010 r. wizytacja ma trzy cele. Pierwszym jest sprawdzenie, czy proces duchowej odnowy rzeczywiście się już dokonuje, czy sposoby zajmowania się sprawą nadużyć są skuteczne i jakie zastosowano formy towarzyszenia ofiarom tych przestępstw.\nMianowani przez Stolicę Apostolską wizytatorzy (2 kardynałowie, 3 arcybiskupi i 3 osoby konsekrowane) uznali, że wizytacja czterech prowincji kościelnych, seminariów i instytutów zakonnych była bardzo użyteczna. Ich raport został przekazany odpowiednim dykasteriom Stolicy Apostolskiej, które indywidualnie i na specjalnie zwołanych spotkaniach międzydykasterialnych wydały wstępną ocenę pierwszej fazy wizytacji.\nKongregacja ds. Biskupów i Kongregacja ds. Wychowania Katolickiego uznały, że dalsza wizytacja diecezji i seminariów nie jest potrzebna. Dotychczasowe spotkania wizytatorów pozwoliły bowiem na stworzenie pełnego obrazu sytuacji Kościoła w Irlandii pod kątem przedmiotu dochodzenia.\nNatomiast Kongregacja ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, która analizowała odpowiedzi na kwestionariusz rozesłany do wszystkich instytutów mających domy zakonne w Irlandii postanowiła, że odbędą się jeszcze wizyty w niektórych wspólnotach zakonnych.\nPonadto w „najbliższych miesiącach” dykasterie przekażą irlandzkim biskupom wskazówki dotyczące odnowy duchowej diecezji, seminariów i instytutów zakonnych. Na początku 2012 r. Stolica Apostolska opublikuje syntezę rezultatów wizytacji i wynikających z niej wniosków, w kontekście narodowej misji dla wszystkich biskupów, kapłanów i zakonników, o jakiej wspomniał Benedykt XVI w liście z 2010 r.\nMa ona zostać przeprowadzona przez „doświadczonych kaznodziejów i rekolekcjonistów z Irlandii i z innych krajów” oraz obejmować ponowne zgłębienie dokumentów Soboru Watykańskiego II, liturgicznych obrzędów święceń i ślubów zakonnych oraz najnowszego nauczania papieskiego. Papież ma nadzieję, że dzięki misji duchowni i osoby konsekrowane bardziej docenią swe powołania, „aby odkryć na nowo korzenie wiary w Jezusa Chrystusa i obficie czerpać ze źródła wody żywej, jakie daje On przez swój Kościół”.\ndodane 06.06.2011 14:07


Dwudziesty pierwszy | Linka MariJuana\n« My name is Happiness\n5 listopada 2011 Autor: LinkaMariJuana\nCzy coś się zmieniło? Czy kiedy o 6.05 zadzwoniło przypomnienie, że właśnie skończyłam 21 lat, stałam się kimś innym? Nie. Ciągle jestem tą samą Linką, ciągle mam swoje obsesje, ciągle dążę do perfekcji, ciągle szukam swojego miejsca w świecie. Oczywiście, jeśli teraz bym pojechała za Atlantyk bez obaw kupiłabym sobie skrzynkę piwa, mogę przegrać swoje nieznaczne oszczędności w kasynie w Monako, zostanę wpuszczona do klubów ‚over 21’. Ale to tylko kilka przywilejów, które od dzisiaj mi przysługują, ja jestem ciągle taka sama.\nPowiedziała mi dwa dni temu Mary, że powinnam skończyć z moimi obsesjami „bo w sobotę kończysz 21 lat”. No i co z tego? Czy wczoraj byłam kimś innym, a dzisiaj muszę się zmienić, bo mam 21 lat? Co to znaczy mieć 21 lat? Dla mnie to to samo, co mieć 20, tyle że o rok więcej. Miałam swoje obsesje, gdy miałam 15 lat, mam je teraz i zapewne będę je mieć za kolejne 20 lat. To jest mój sposób na życie, na spędzanie wolnego czasu. Miałabym dzisiaj wziąć i pozdejmować wszystkie plakaty z Johnnym wiszące w moim pokoju? NIE! Dzisiaj są moje urodziny, chciałabym je uczcić wieszając kolejny!\nPrzez obsesje definiuję swój mały świat. Dają mi marzenia. Gdyby nie Johnny Depp nawet nie przyłożyłabym się do nauki angielskiego – to na „Klątwie Czarnej Perły” zaczynałam swoją naukę tego języka. „Don Juan de Marco” pozwolił mi odkryć we mnie miłość do hiszpańskiego i muzyki Bryana Adamsa. To też „Don Juan…” uczynił ze mnie niepoprawną romantyczkę i marzycielkę. Te obsesje nigdy nic złego mi nie wyrządziły. Są ze mną, kiedy mam zły humor i kiedy czuję się dobrze, kiedy mi smutno i kiedy jestem szczęśliwa, kiedy jestem sama i kiedy moi przyjaciele są w pobliżu. Uwielbiam, kiedy co roku ktoś życzy mi „mojego własnego Johnny’ego Deppa” albo, żeby Ruch zdobył mistrza. Wtedy wiem, kto mnie zna, komu na mnie zależy, kto wie o czym marzę. Wtedy wiem, że nie jestem sama!\nDlaczego powinnam nagle stać się poważna, wręcz sztywna? Miałabym nagle zrezygnować z tego, co tworzyło cały mój świat i budować nowy kompletnie od zera? Miałabym przestać chodzić na mecze – bo co jak uczniowie mnie zobaczą na „dziesionie”? Miałabym ściągnąć wszystkie plakaty ze ścian, bo w tym wieku to już nie wypada? A dlaczego nie? Dlaczego po ukończeniu 21-ego roku życia mam stać się kimś zupełnie innym? Mam udawać, że mnie to już nie kręci?\nDziś kończę 21 lat. Mam jedno życzenie – chcę pozostać taką Linką, jaką jestem teraz! Nie chcę się zmieniać!\nNapisane w Definition of Linka, Pasje... | Otagowane marzenie, obsesje | 4 Komentarze\nw dniu 8 listopada 2011 @ 20:50 Eddie\nI dobrze. Miej to gdzieś 🙂 Niektórzy wspomnieni wyżej ludzie też mają swoje obsesje i nikt im ich nie wytyka, więc Ty też je miej i w nich trwaj, a niech Cię i wpadnij kiedyś na Skarsgarda na ulicy w Sztokholmie – będziesz miała przynajmniej radość ze spełnionego marzenia ;).\n[…] Komentarze « Dwudziesty pierwszy […]\n[…] Dwudziesty pierwszy […]


- Dlatego używanie opon zimowych w codziennym życiu jest tak ważne, nie tylko w sporcie czy wyścigach. Są konieczne, ponieważ zapewniają bezpieczeństwo zwykłym kierowcom i ich rodzinom – mówi Piotr Sarnecki, Dyrektor Generalny PZPO - Samochód z oponami zimowymi zahamuje dużo szybciej na zimowej drodze. Przy prędkości 50 km/h zatrzyma się po 35 metrach, podczas gdy pojazd z oponami letnimi – po 8 metrach więcej (czyli 43 m). To prawie dwukrotna długość przeciętnego samochodu -– dodaje.\nNiemieckie Ministerstwo Rozwoju Transportu, Budownictwa i Rozwoju Urbanizacji stoi na stanowisku, że użycie niewłaściwych opon powoduje poważne wypadki drogowe. Dbający o bezpieczeństwo kierowcy powinni zawsze zakładać zimowe opony w sezonie zimowym, żeby chronić siebie i innych użytkowników dróg. Według najnowszych badań DEKRA, 90% niemieckich kierowców popiera wprowadzony obowiązek zakładania zimowych opon.\nCoraz więcej państw w Europie wprowadziło prawny nakaz używania opon zimowych – są to poza Niemcami Czechy, Słowacja, Austria, Norwegia, Szwecja, Litwa, Łotwa, Estonia, Finlandia, Rumunia, Słowenia, a nawet Chorwacja. W pozostałych krajach, takich jak Francja, Hiszpania czy Włochy, opony zimowe są wymagane wtedy, kiedy zostanie to ogłoszone przez władze.\n- Podczas jazdy samochodem od styku opony z podłożem zależy nasze zdrowie i życie oraz właściwości jezdne pojazdu. Bez względu na to, jakiej klasy jest samochód, cała moc silnika i siła systemów hamowania jest przenoszona na część opony, której powierzchnia styku z nawierzchnią jezdni jest wielkości pocztówki. Dlatego jakość opon ma tak duży wpływ na bezpieczeństwo i jakość jazdy - mówi Armand Dahi, Prezes PZPO.


Kto bezdyskusyjnym, najlepszym junior ciężkim na świecie? W opinii LVBET Usyk - czas na półfinały WBSS!\nStrona główna > TYPY DNIA > SPORTY WALKI > Kto bezdyskusyjnym, najlepszym junior ciężkim na świecie? W opinii LVBET Usyk – czas na półfinały WBSS!\nW sobotni wieczór w Rydze naprzeciwko siebie stanie dwóch mistrzów wagi junior ciężkiej. To będzie pierwszy pojedynek w 2018 roku w ramach ekscytującego turnieju World Boxing Super Series. Mimo, że w opinii LVBET to Oleksander Usyk jest dużym faworytem, to nadal ten pojedynek jest jednym z lepszych zestawień jakie otrzymasz dzisiaj w boksie. Briedis nie jest żadnym kelnerem. Jeżeli Ukrainiec zdominuje, to mamy odpowiedź kto jest najlepszym junior ciężkim na świecie. Tą walkę trzeba zobaczyć – dzięki WBSS otrzymujemy tak rzadkie zestawienie zasłużonych czempionów.\nJeśli nie masz jeszcze konta w LVBET to skorzystaj z bonusu bez depozytu dla czytelników Zagranie. Żeby otrzymać darmowy zakład o wartości 20PLN, wystarczy zarejestrować się z odnośnika na naszej stronie i wysłać maila na adres promocje@lvbet.pl w tytule wpisując Bonus bez Depozytu.\nWorld Boxing Super Series powraca w 2018 roku z półfinałami. Na pierwszy ogień starcie unifikacyjne w wadze junior ciężkiej. Dotychczas turniej nie rozczarowywał i możemy być z niego zadowoleni – sam pisałem na jego temat artykuł „Turniej WBSS nadzieją na lepsze jutro dla boksu?” (kliknij i przeczytaj).\nPrzechodząc już do samej walki Oleksandra Usyka z Mairisem Briedisem. Osobiście uważam, że Ukrainiec jest obecnie najlepszym junior ciężkim na świecie. Tą opinie podziela również wiele innych ekspertów. Nie da się jeszcze tego ocenić na podstawie czystych wyników, bo nie zrobił więcej niż inni sportowcy, ale z samej obserwacji poczynań ringowych.\nPięściarzem, który obecnie mnie najbardziej zachwyca jest Vasyl Łomaczenko. Pamiętam, że pierwszy raz oglądałem Usyka w walce z Głowackim i po kilku rundach stwierdziłem, że wygląda jak większa, oczywiście trochę słabsza, wersja Łomaczenki. Nie ma się co dziwić, ponieważ Ukraińcy w przeszłości trenowali razem. Usyk ma umiejętności oraz precyzję i siłę ciosu, co pozwoliło mu skończyć 11 na 13 pokonanych rywali. Dwa pojedynki, które dotrwały do decyzji, to właśnie starcie z naszym rodakiem oraz Michaelem Hunterem, który unikał wymian.\nW ćwierćfinale WBSS Ukrainiec zastopował w 10. rundzie Marco Hucka po dominującej walce. Prędzej w 2017 roku, to Mairis Briedis pokonał Marco Hucka, ale przez decyzję. Oceniając obu na tle tego samego rywala możemy dojść do wniosku, że Oleksander Usyk jest lepszy, bo miał bardziej imponujący występ. Ukrainiec jest bardzo mądrym pięściarzem, który jeżeli potrzebuje, to wykorzysta czas na demolowanie rywala. Trochę jak mniejszy kolega Vasyl Łomaczenko. Usyk walczy, żeby wygrać i to wychodzi mu bardzo dobrze.\nPo drugiej stronie mamy Briedisa, który miał ostatnio imponujące wygrane. Już prędzej wspomniałem, że pokonał Marco Hucka – warto zaznaczyć, że na jego ziemi. W ćwierćfinale WBSS mierzył się z Mikem Perezem. Kubańczyk dotrzymywał kroku swojemu rywalowi, ale przegrał przez słuszną decyzję.\nWalka z Perezem może nas zastanawiać – czy to Kubańczyk wzniósł się na wyżyny umiejętności, czy może Briedis nie jest aż tak świetny. Ćwierćfinałowy pretendent przystępował do starcia po dłuższej przerwie nieaktywności, zdecydowanie nie jest uznawany za pięściarza najwyższego kalibru, a poza tym w przeszłości rywalizował w wadze ciężkiej i musiał dużo zbijać do kategorii cruiser. Jest kilka wątpliwości. Już w sobotę zostaną one rozwiane, bo z pewnością Usyk da nam jaśniejszy obraz łotewskiego pięściarza. Jednak nie można lekceważyć jego siły. Być może będzie on najgroźniejszym rywalem dla ukraińskiego mistrza jaki może w tym momencie być?\nAtutem Briedisa jest siła ciosu i możliwość znokautowania jednym uderzeniem. Przewagą Usyka jest praca stóp, szybkość i wyprowadzanie kombinacji. Kto podyktuje swoje tempo i styl? Moim zdaniem Ukrainiec, ponieważ ma większy arsenał. Usyk jest większy, a jego umiejętności do mieszania kombinacji i uciekania spod ciosu sfrustrują Briedisa. Łotysz nie będzie mógł nawet spróbować swojego jednego, złotego ciosu. Tutaj do zwycięstwa trzeba czegoś więcej – rozpracowania rywala i konsekwentnej pracy. W tym wypadku plus dla Usyka. Aż głupio mi, że pisząc o tak dobrej walce i zachwycając się nad zestawieniem, widzę aż tak niski kurs na Ukraińca, bo na poziomie 1,12. Z drugiej strony to pokazuje jak świetny jest Oleksander Usyk. Szukając lepszego mnożnika proponuje postawić na jego zwycięstwo przez decyzję, na co mamy kurs w LVBET 1,73.\nZdarzenie: Oleksandr Usyk vs Mairis Briedis\nTyp: SPOSÓB ZWYCIĘSTWA OLEKSANDR USYK PRZEZ DECYZJĘ


Gazowe przepływowe ogrzewacze wody lublin - ogrzewanie gazowe propan butan - Bramy ogrodzeniowe Warszawa\nsystemy wentylacyjne sa 516 gr 70 przydomowe-oczyszczalnie-sciekow-szczecin.com.pl\nHome » Budowa i remont » Gazowe przepływowe ogrzewacze wody lublin – ogrzewanie gazowe propan butan\nDom to ciągła inwestycja. Pora zastanowić się nad ogrzewaniem aby zaoszczędzić oraz mieć wygodę. Ostatnio coraz częściej spotykamy się z decyzją inwestorów na ogrzewanie gazowe propan butan. Jest to w dzisiejszych czasach coraz bardziej możliwe ponieważ praktycznie przez dużą część polski przepływa gaz. Szczególnie pewne są większe miasta takie jak Warszawa czy też Lublin. W Polsce sieć dystrybucyjna gazu ziemnego rozwinięta jest całkiem nieźle.\nPropan jest troszkę droższy od butanu. Propan jest jednym z najdroższych paliw, natomiast droższa od niego jest tylko energia elektryczna. Należy również zastanowić się nad pytaniem czy gazowe przepływowe ogrzewacze wody są rzeczą dobrą? Czy należy je zamontować? Jak bardzo i czy w ogóle się to opłaca? Być może nie wszyscy nawet wiedzą co to tak właściwie jest. Są to urządzenia, które podgrzewają wodę użytkową w systemie przepływowym. Jeżeli chodzi o ich koszt jest bardzo zróżnicowany. Należy porównać go w różnych sklepach uwzględniając różne modele. Rodzai tego typu produktów jest naprawdę wiele. Czasem różnią się one właściwościami na co należy zwrócić szczególną uwagę.


władze Warty Międzyc...\nzarząd Warty Międzyc...\npiłka nożna Międzych...\nZebranie wyborcze Warty Międzychód ze smutnym zakończeniem - nie ma chętnych do pracy w klubie, który w tym roku świętuje swoje 95-lecie\nCzwartkowe zebranie wyborcze Warty Międzychód ze smutnym zakończeniem. Planowana zmiana zarządu nie doszła do skutku. Nie ma bowiem chętnych do pracy w klubie, który w tym roku świętuje swoje 95-lecie. Wyznaczono kolejny termin wyborów na 28 marca na godz. 18 w sali sesyjnej Urzę...\nkawa dla seniora Gni...\nGnieźnieńska Karta S...


Z jakiego powodu etykietowanie jest tak istotne? | Remmalo.pl\nutworzone przez Agata Morawska | 05.12.2019 | Reklama | 0 komentarzy\nEtykietowanie jest znaczącym procesem, bowiem dzięki niemu wszystkie towary mają wyliczone ważne informacje na swój temat. Ta informacja jest istotna, bo mówi o cechach produktu, jego używaniu, trwałości, składzie. Każdy produkt, który wychodzi na rynek ma obowiązek zawierać etykietę, albowiem nakazują tego procedury. Etykietuje się również drobne towary, jak i większe.\nW owym czasie rozmiar etykiety jest przystosowany do typu artykułu. Etykieta jest informacją dla nabywcy informującą go o towarze bądź też przestrzegającą w istotnych sprawach dotyczących artykułu. Etykietowanie ma obowiązek być zgodne z regulacjami wyznaczonymi przez prawo i powinno powiadać prawdę o produkcie, aby nie wprowadzić nabywcy w błąd. Etykietowanie ma obowiązek być proste i łatwe w odczycie. Powinno zawierać całkowite wiadomości, tak aby udostępnić konsumentom te przymiotniki towaru, które są im potrzebne oraz ważne, by w stanie dokonywać przemyślanego zakupu.\nEtykietowanie nie może wprowadzać konsumentów w błąd ani tuszować prawdziwych informacji. Prawie każdy wyrób który jest dostępny na rynku jest opatrzony etykietą. Etykietowanie stanowi to kluczowy nośnik informacyjny. W następstwie tego rodzajów etykiet jest równie sporo, jak artykułów – wypróbuj drukarki etykiet. Do na ogół stosowanych kategoryzuje się etykiety papierowe które służą do obklejania bocznego artykułów, w tym kolosalnej ilości artykułów spożywczych.\nCzasami etykiety te są chronione łagodnymi foliami jakie są termozgrzewalne, po żeby etykieta nie odkleiła się od produktu ani nie zniszczyła. Etykiety mogą być użyte na część towaru, na całą jego przestrzeń, na górną część artykułu oraz na cały pakiet towarów. Etykiety mogą być również samoprzylepne, to właśnie dzięki czemu łatwiej trzymają się na produktach. Innym typem etykiet są termiczne. Nadruk na nich wykonuje się za pomocą użycia ciepła wytwarzanego przez głowice cieplną. Tego rodzaju etykiety służą do oznaczania wag. Ich niedociągnięciem jest to, że cechują się krótką solidnością. Natomiast etykiety foliowe służą do etykietowania towarów które są narażone na działanie wody.


Strona Główna »\tdachy i rynny »\tDach pełen inspiracji - jaką dachówkę ceramiczną wybrać?\nPokrycie dachowe to jeden z głównych elementów domu, nie tylko pod względem funkcjonalności, lecz również w aspekcie wizualnym - widać je bowiem niemal z każdej perspektywy. Dzięki trwałemu dachowi, możemy czuć się również w swoim domowym zaciszu bezpiecznie, wiedząc, że skutecznie ochroni on budynek przed działaniem czynników atmosferycznych. Od koloru i kształtu połaci zależy także postrzeganie całej posesji, która może nawiązywać zarówno do zabytkowych dworków, jak i nowoczesnego budownictwa.\nDo uzyskania pożądanego efektu, oprócz samej bryły znaczenie ma również użyte pokrycie dachowe - dach, obok elewacji, najbardziej odzwierciedla bowiem charakter obiektu. Źle dobrane poszycie sprawia, że budynek traci pierwotnie założoną formę. W przypadku domów nawiązujących do starej zabudowy naturalnym wyborem są dachówki ceramiczne, bo to właśnie je najczęściej spotykamy na dachach zabytków. - Budynki zabytkowe bardzo często pokryte są dachówkami ceramicznymi typu karpiówka, umożliwiającymi ułożenie wolego oka czy lukarny. Interesującym rozwiązaniem jest także dachówka typu holenderka płaska, która, dobrze dobrana, swoim kształtem nawiązuje do klasycznych XIX-wiecznych poszyć dachowych - mówi Robert Winiarski, doradca handlowo-techniczny CREATON Polska. - Warto zauważyć, że kolorystyka ponad stuletnich dachówek nieco różni się od tej współczesnej. Dawniej pokrycie dachowe nie było bowiem dodatkowo zabezpieczane żadnymi specjalnymi powłokami - a to pozbawiało je dodatkowej ochrony przed działaniem czynników atmosferycznych - dodaje ekspert.\nDachówki płaskie, takie jak np. dostępna w ofercie CREATON dachówka DOMINO, to natomiast znakomite uzupełnienie nowoczesnych brył budynku - wyglądają modernistycznie, jednocześnie zachowując niezwykłą trwałość tradycyjnego, ceramicznego poszycia. Można je układać w różny sposób (równo, z przesunięciem lub zachodzące na siebie), co sprawia, że każdy dach może wyglądać inaczej - oryginalnie, a jednocześnie bardzo współcześnie.\nDachówki ceramiczne odznaczają się dużą trwałością, co znajduje również odzwierciedlenie w gwarancji zapewnianej przez producentów. Dla przykładu, dachówki ceramiczne CREATON objęte są 50-letnią gwarancją, udzielaną zgodnie z warunkami gwarancji. Dodatkową, skuteczną ochronę tego typu pokrycie dachowe uzyskuje dzięki wykończeniu w postaci dwóch rodzajów powłok - angobowanej (pokrytej warstwą ze specjalnej ciekłej masy gliny z domieszką tlenków metali) lub glazurowanej (tworzonej z rozdrobnionego szkliwa). Obie sprawiają, że produkty są lepiej zabezpieczone przed działaniem czynników atmosferycznych.\nDzięki glazurowanej powierzchni, dachówki ceramiczne cechują się również niską nasiąkliwością, co utrudnia gromadzenie się na nich zabrudzeń. - Warto podkreślić, że glazura wpływa także na odporność połaci na osadzanie się na niej cząsteczek brudu, mchu i porostów - dodaje Robert Winiarski. To dobra wiadomość dla osób, które chcą, by ich dach przez długi czas wyglądał jak nowy. - W naszej ofercie mamy wysokiej jakości kolekcje glazur, takie jak np. "Noblesse", dzięki której przygotowujemy dachówki w bogatej palecie kolorystycznej. Oprócz estetyki, stawiamy też na funkcjonalność - tłumaczy ekspert. W przypadku, gdy dach chroniony jest specjalną powłoką, jego użytkowanie staje się łatwiejsze.\nOdwiedzono: 914 razy


Profesorskie Gadanie: Edu Moc Online 2018 czyli nauczycielski konektywizm\nEdu Moc Online 2018 czyli nauczycielski konektywizm\n#edumoconloine, #edumoc, #edumoconline2018\n6 października 2018 r. była transmisja na żywo czyli webinarium. Teraz dostępny jest zapis zarchiwizowany. Edu Moc Online to już trzecia konferencja nauczycielska zorganizowana przez samych nauczycieli z grupy Superbelfrzy RP. Konektywizm w pełnej krasie. Ci, co wiedzą i potrafią już trochę więcej, dzielą się umiejętnościami i wiedzą z innymi. Nauczyciele praktycy. Każdy wie, potrafi coś innego, razem tworzy się duża baza wiedzy. I życzliwego środowiska edukacyjnego (w tym przypadku podnoszenie kompetencji zawodowych). Dlatego wspominałem o konektywizmie.\nOdkrywają nowe narzędzia, ćwiczą i pokazują innym. Sama e-konferencja była eksperymentem z nowymi narzędziami. Uczenie się przez działanie i eksperymentowanie. Miej biegli mogą posłuchać, podpatrzeć i... także eksperymentować, bo dzięki różnym zadaniom konkursowym można było samemu poćwiczyć np. myślografię (czyli notowanie graficzne i myślenie wizualne).\nI ja w tym, jako słuchacz, uczestniczyłem, zainspirowałem się, trochę poćwiczyłem... i spróbuję wykorzystać niektóre pomysły na zajęciach ze studentami.\n▼ października 2018 (14)\nKonkurs za 2,47 zł czyli o docenianiu, nagrodach i...\nTydzień otwartej nauki (2018)\nJak zaangażować odbiorcę w 15 sekund, czyli spotka...\nCzernidlak kołpakowaty (Coprinus comatus) spod moj...\nEdukacyjne pogaduszki czyli Edugadki\nMalality II pod młotek\nJesienny sezon na biedronkę azjatycką - bać się cz...\nTworzenie środowiska edukacyjnego czyli inauguracj...\nEdu Moc Online 2018 czyli nauczycielski konektywiz...\nCzym się żywi zgniotek cynobrowy?\nMoją Edu Mocą jest... współpraca\nDojrzewający pomysł na upowszechnianie wiedzy\nSmukwa kosmata – wspomnienie lata


Ilidan\t 02 maj 2012\nTrzy częściowa seria opowiadająca historię Alistera, który wraz z grupą przyjaciół udaje się do imperium magów. Całość będzie składała się z trzech epizodów. Pierwszy z nich ukaże się już 22 sierpnia.\n"Ci którzy mówią rozbudowuje historię króla Alistera, który udaje się do imperium złych magów w celu poznania losów swojego zaginionego ojca. Wraz z kapitanem piratów, Izabelą i czarnorynkowym kupcem, Varrickiem, Alistair nie zatrzyma się przed niczym, aby poznać prawdę, nawet jeśli oznaczałoby to samotną walkę z armią kultystów".\n"W tej niezbędnej historii autorstwa scenarzysty gier Dragon Age, król Alistair, udaje się do imperium złych magów w celu poznania losów swojego zaginionego ojca. Wraz z kapitanem piratów, Izabelą i czarnorynkowym kupcem, Varrickiem, Alistair nie zatrzyma się przed niczym, aby poznać prawdę, nawet jeśli oznaczałoby to samotną walkę z armią kultystów".\n"Pojmani przez kultystów i więzieni w osobnych celach, król Alistair i jego sojusznicy czekają aby dowiedzieć się czego chcą od nich porywacze. Pierwszą z przesłuchiwanych jest piratka Izabela, która w intelektualnym pojedynku wyjawi wiele tragedii ze swojej przeszłości! Z Izabelą na skraju załamania, szanse Alistaira na odnalezienie ojca wydają się stracone!".\nGdy jej przeszłość stoi otworem dla każdego, piratka Izabela musi okazać determinację i uciec z tych lochów, lub zniknąć na zawsze, podczas gdy król Alistair musi stawić czoła dawnemu sojusznikowi aby odzyskać nadzieję na poznanie losów swego ojca!


PZGOLF Junior Tour 2011 pod znakiem piątki\nPZGolf Junior Tour 2011 – piąta edycja, pięć turniejów do rozegrania w nadchodzącym sezonie, a już w kwietniu dowiemy się czy frekwencja juniorów będzie również na piątkę. Cykl zawodów zainauguruje turniej w Śląskim Klubie Golfowym (9-10.04), a serię zakończą zmagania na podwrocławskim polu Toya w dniach 16-17 sierpnia.\nW ubiegłym roku do rywalizacji w PZGOLF Junior Tour stanęło 60 juniorów. W nadchodzącym sezonie organizatorzy chcieliby zwiększyć tę liczbę.\n– Zapraszam wszystkich młodych golfistów do udziału we współzawodnictwie. Specjalnie przeprowadzane jest ono w grupach wiekowych i grupach handicapowych tak, aby dać szansę każdemu – zarówno tym, którzy mają golfowe doświadczenie, jak również tym, którzy dopiero zaczynają przygodę z tą dyscypliną – mówi organizator Marek Gaik.\n– Celem tych zawodów jest propagowanie i rozwój golfa, dlatego namawiam wszystkich rodziców, babcie, dziadków, ciocie i wujków, którzy grają w golfa, aby namówili swoje pociechy i wciągnęli dzieciaki do golfowej rodziny – dodaje Gaik.\nDo turniejów można zgłaszać się na stronie Mid Golf, w zakładce: http://midgolf.pl/index.php/junior-tour/zgoszenie-do-turnieju\nHarmonogram turniejów PZGOLF Junior Tour 2011\n1 09-10.04.2011 Śląski Klub Golfowy\n2 21-22.05.2011 Lisia Polana\n3 13-14.07.2011 Kraków Valley Golf & Country Club\n4 26-27.07.2011 Rosa Private Golf Club\n5 16-17.08.2011 Toya Golf & Country Club