Korekta podatku z zagranicy | Zwrot podatku z Norwegii korekta – Megatax.pl\nAktualnie jeste¶ tutaj: Korekta podatku\nCzy wiesz, ¿e ponad 60 % Polaków otrzyma³o za niski zwrot podatku z Norwegii? Nawet, je¶li rozlicza³e¶ siê w profesjonalnym biurze podatkowym, to istnieje bardzo wysokie prawdopodobieñstwo, ¿e otrzyma³e¶ za niski zwrot podatku z Norwegii. Podatnicy pracuj±cy za granic± maj± prawo do wielu odliczeñ, o których nie maj± pojêcia. Czêsto nawet fachowe firmy rozliczaj±ce podatek równie¿ nie posiadaj± wiedzy o zawi³ych przepisach podatkowych, dziêki którym podatnik mo¿e uzyskaæ dodatkowy zwrot nadp³aconego podatku.\nDodatkowo przestudiowali¶my wiele orzeczeñ s±dowych i ordynacji podatkowych, które broni± interesów podatnika pracuj±cego za granic±.\nDlatego powsta³a nasza oferta, któr± kierujemy do osób zatrudnionych w Norwegii w latach 2006-2014. Dziêki nam Polacy\nw sposób legalny i bez stresowy uzyskuj± dodatkowy zwrot podatku. Wyró¿niamy siê tym, ¿e bezp³atnie analizujemy dokumentacje naszych Klientów, a op³aty pobieramy dopiero po uzyskaniu dodatkowego zwrotu.\nPracuj±c i rozliczaj±c siê z urzêdem skarbowym znajduj±cym siê za granic±, w tym w Norwegii, po otrzymaniu wyniku rozliczenia podatkowego, nale¿y przejrzeæ, czy wszystkie informacje siê zgadzaj±. Jak w przypadku ka¿dego dokumentu, mog± pojawiæ siê w nim ró¿ne uchybienia, które trzeba wyja¶niæ i skorygowaæ. Je¶li znajdziesz b³êdy w rozliczeniu, potrzebna bêdzie korekta podatku.\nKa¿dy podatnik powinien te¿ wiedzieæ, ¿e to na nim ci±¿y odpowiedzialno¶æ sprawdzenia poprawno¶ci rozliczenia. Jest to tym wa¿niejsze, ¿e w przypadku kontroli, je¶li w dokumencie s± b³êdy, mog± zostaæ wyci±gniête ró¿ne konsekwencje. Dlatego te¿ warto dok³adnie prze¶ledziæ zapisy w dokumentacji, a tak¿e w razie konieczno¶ci dokonaæ korekt w rozliczeniu.\nNajwiêksz± uwagê warto zwróciæ na:\ndrug± klasê podatkow±,\nwysoko¶æ dochodu lub zaliczki potr±conej na podatek.\nW tych trzech punktach najczê¶ciej pojawiaj± siê b³êdy. To nie zmienia faktu, ¿e nale¿y dok³adnie przejrzeæ ca³± dokumentacjê. Dobrze te¿ wiedzieæ, ¿e w tym momencie przys³uguje Ci równie¿ prawo do wnioskowania o ulgi. Je¶li wiêc nie zrobi³e¶ tego wcze¶niej – masz na to teraz szansê.\nPierwszy termin na z³o¿enie korekty podatku z Norwegii mija po 6 tygodniach od otrzymania wyniku rozliczenia. Kolejny up³ywa wraz z koñcem 12 miesiêcy (do koñca tego okresu korekta równie¿ rozpatrywana jest przez urz±d). Je¶li natomiast z³o¿y³e¶ j± po roku od otrzymania skatteoppgjør, konieczne bêdzie udzielenie dodatkowych wyja¶nieñ. Warto wiedzieæ, ¿e okoliczno¶ci± ³agodz±c± w tej sytuacji jest z³y stan zdrowia. Nale¿y pamiêtaæ, ¿e czas odgrywa tu kluczow± rolê – szybciej z³o¿one odwo³anie zazwyczaj zwiêksza szansê na pozytywne rozpatrzenie, a co za tym idzie – zwrot podatku z zagranicy bêdzie wy¿szy.\nJe¶li nie masz czasu i g³owy do kwestii podatkowych, zawsze mo¿esz skorzystaæ z pomocy biura Megatax. Nasi specjali¶ci s± doskonale zaznajomieni z zasadami funkcjonowania urzêdu podatkowego w Norwegii, a tak¿e ¶ledz± na bie¿±co zachodz±ce w nich zmiany. Dowiesz siê od nich, jakie kroki nale¿y podj±æ, aby ca³a procedura przebieg³a pomy¶lnie. Podejmujemy siê dokonania wszelkich formalno¶ci zwi±zanych z wykonaniem prawid³owej korekty podatku.\nWybieraj±c nasze us³ugi, zyskujesz pewno¶æ, ¿e powierzy³e¶ to zadanie profesjonalistom. Mamy wiedzê, umiejêtno¶ci, do¶wiadczenie, a tak¿e jasny cel – zrobiæ wszystko, aby prawid³owo rozliczyæ Ciê z wybranym urzêdem skarbowym. W tym przypadku Skatteetaten.\nTo, o czym te¿ powiniene¶ wiedzieæ, to fakt, ¿e w niektórych okoliczno¶ciach korekta jest odrzucana. Ma to najczê¶ciej miejsce w sytuacji, gdy odwo³ujesz siê po kilku latach od otrzymania wyniku rozliczenia. Wtedy jednak nie musisz siê obawiaæ o to, ¿e bêdziesz musia³ op³aciæ nasze us³ugi – rozliczamy siê jedynie za efekty. Dziêki temu, je¶li wcze¶niej nie sk³ada³e¶ odwo³ania do urzêdu, to nawet po latach mo¿esz to zrobiæ bez konsekwencji.\nPostaw na wspó³pracê z Megatax i przekonaj siê, ¿e korekta zwrotu podatku z zagranicy, w tym z Norwegii mo¿e byæ prosta! Pomagamy zarówno w przypadku bie¿±cych rozliczeñ, jak i zaleg³ych.\nPrze¶lij nam swoje dokumenty, aby uzyskaæ bezp³atn± kalkulacjê podatkow±. Potem sam zdecydujesz, czy chcesz staraæ siê o dodatkowy zwrot podatku z Norwegii. Pamiêtaj, ¿e to nawet 15 000 PLN za rok podatkowy.\n1. Kody PIN do serwisu Altinn.no\nZobacz jak wygl±da dokument 1Zobacz jak wygl±da dokument 2\nJest to dokument, który otrzymujesz z zagranicznego urzêdu. Dzieki niemu mo¿esz uzyskaæ dostêp online do elektronicznych decyzji podatkowych. Znacznie u³atwia i przyspiesza to procedurê uzyskiwania zwrotu podatku.\nNie masz kodów? Nie ma problemu\n2. Dokument roczny Lønns og trekkopgave\nZobacz jak wygl±da dokument\nDokument ten otrzymujesz pod koniec zatrudnienia ka¿dego roku podatkowego. Jest to podsumowanie Twoich dochodów i pobranej zaliczki na poczet podatku\n3. Dokumenty dodatkowe\nPodczas analizy stwierdzimy, czy wymagane s± dodatkowe dokumenty takie jak:\nkopia zeznania podatkowego PIT z³o¿onego w Polsce - Twoja lub Partnera\numowa o pracê, miesiêcznie odcinki p³acowe\nza¶wiadczenie o zameldowaniu z Partnerem\nakt ma³¿eñstwa lub inny dokument stwierdzaj±cy legalno¶æ zwi±zku\ndokumenty potwierdzaj±ce koszty takie jak bilety, rachunki itp.\nOblicz dodatkowy zwrot podatku\nWype³nij poni¿szy formularz, aby szybko dowiedzieæ siê, czy przys³uguje Ci dodatkowy zwrot podatku.\nJe¶li nie chcesz wype³niaæ formularza skontaktuj siê z nami telefonicznie lub mailowo na info@megatax.pl\nPodaj rok podatkowy\nPodaj ³±czn± kwotê dochodu w Norwegii\nPodaj ³±czn± kwotê dochodu w Polsce\nCzy masz ¿onê: Tak Nie\nCzy posiadasz kody PIN: Tak Nie\n*Zgoda na przetwarzanie danych przez Megatax Sp. z o.o.\nSuma: 1 + 4 : =\nPrezentujemy przyk³ady i dowody na to, ¿e korekta podatku to nie mit. Dzieki naszej firmie klienci odzyskuj± dziesi±tki tysiêcy z³otych. A wszystko to jako dodatkowy zwrot podatku, który móg³ im przepa¶æ.\nUzyska³ 38 000 NOK za lata 2011, 2012, 2013\nKorekta zosta³a z³o¿ona w roku 2014\nZobacz skan decyzji podatkowej\nPan Artur, Nowy Sacz\nUzyska³ 43 700 NOK za lata 2011, 2012, 2013\nPan Jerzy, Krosno\nUzyska³ 14 000 NOK za rok 2007\nKorekta z³o¿ona w roku 2014\nPan Rafa³, Wroc³aw\nUzyska³ 11 700 NOK za rok 2009\nUzyska³ 39 000 NOK za rok 2009, 2010, 2011\nZobacz skan kodów PIN 1Zobacz skan kodów PIN 2\nZwrot podatku z Anglii, Niemiec, Holandii i Norwegii – Ostro³êka Nowa Dêba - Punkt Obs³ugi Klienta Zwrot podatku z Anglii, Niemiec, Holandii i Norwegii – Wieluñ


Kampanie społeczne » Znamy laureatów IV edycji „Zwyczajnie Aktywnych”\nZnamy laureatów IV edycji „Zwyczajnie Aktywnych”\nTegoroczna edycja została poprzedzona interaktywnymi warsztatami dla organizacji pacjenckich\nz pisania projektów, planowania i strategii, które zostały poprowadzone przez partnera programu – Centrum Wolontariatu.\nFundacje i stowarzyszenia mogły ubiegać się o grant w wysokości do 30 000 zł na realizację projektu, który zwiększy szanse chorych na rynku pracy. Mogła to być organizacja warsztatów, programów stażowych, webinarów, czy też inicjatyw zwiększających świadomość pracodawców zatrudniających osoby przewlekle chore. W IV edycji formuła programu została dodatkowo rozszerzona o projekty pośrednio zwiększające szanse pacjentów w życiu zawodowym, poprzez wsparcie ich rehabilitacji i sprawności fizycznej. Do konkursu zostały też dopuszczone inicjatywy wspierające opiekunów pacjentów, także narażonych na wykluczenie zawodowe i potrzebujących wsparcia w relacji\nz osobą chorą. W dotychczasowych trzech edycjach Programu wzięło w nim udział 28 organizacji\ni stowarzyszeń pacjentów z całej Polski a Program objął wsparciem 350 pacjentów.\nLaureatami IV edycji Konkursu „Zwyczajnie Aktywni” są:\nPolskie Towarzystwo Wspierania Osób z Nieswoistymi Zapaleniami Jelita „J-elita” za projekt „Nie poddamy się chorobie”, który zakłada 2 weekendowe warsztaty z psychologiem i doradcą zawodowym dla 60-70 osób w dwóch grupach wiekowych: 18+ i 35+. Szczególny nacisk zostanie położony na wdrożenie chorych do aktywnego poszukiwania pracy, reorientację zawodową i wzmocnienie asertywności. Kolejnym elementem projektu jest także sesja dotycząca rozładowywania stresu, która pomoże uczestnikom w radzeniu sobie\nw trudnych i stresowych sytuacjach, które napotykają na co dzień. Projekt zakłada model połączenia wiedzy teoretycznej z ćwiczeniami praktycznymi, case study, dzięki czemu pacjenci otrzymają optymalną pomoc oraz szansę na zwiększenie aktywności zawodowej i społecznej.\nStowarzyszenie Pacjentów Leczonych Żywieniowo „Apetyt na Życie” za projekt „Zapaleni do pracy w III sektorze”, który ma na celu wsparcie chorych w podjęciu pracy w III sektorze poprzez zdobywanie praktycznych kompetencji i wzmacnianie doświadczenia zawodowego. Projekt zakłada 6 seminariów w formie webinariów dla 60 uczestników. Następnie dla\n15 osób przewidziane są 2-dniowe warsztaty, podczas których uczestnicy będą wewnętrznie oceniani, a 3 osoby najbardziej zaangażowane zostaną zaproszone do odbycia płatnego\n3 – miesięcznego stażu w organizacjach pozarządowych. Możliwość sprawdzenia się uczestników projektu podczas stażu umożliwi zwiększenie szans w zdobyciu doświadczenia zawodowego, co zostało uznane przez Kapitułę Konkursu za kwintesencję programu „Zwyczajnie Aktywni”.\nOgólnopolskie Stowarzyszenie Młodych z Zapalnymi Chorobami Tkanki Łącznej „3majmy się razem” za projekt „Kierunek – praca! – aktywizacja zawodowa młodych chorych reumatycznie”- który zakłada realizację filmów edukacyjnych z ekspertami rynku pracy,\nz uwzględnieniem praktycznych ćwiczeń. Podjęta zostanie tematyka strategii efektywnego poszukiwania pracy, w tym analizowania ogłoszeń rekrutacyjnych, potrzeb kompetencyjnych, wyboru ścieżki kariery, opracowania dokumentów, profili aplikacyjnych. Pomysłodawcy projektu część działań przeprowadzą kanałami social media, co zwiększy prawdopodobieństwo dotarcia do młodej grupy odbiorców. Dodatkowo zostały zaplanowane warsztaty dla opiekunów pacjentów podczas których będą mogli nauczyć się jak radzić sobie ze stresem związanym ze sprawowaniem opieki nad osobą chorą.\nPolskie Towarzystwo Chorób Atopowych za projekt „THE DOORS – otwieramy drzwi do nowej pracy”, który zakłada kompleksowe indywidualne wsparcie kilkunastu pacjentów. Planowane jest przeprowadzenie warsztatów w celu pomocy w radzeniu sobie w sytuacjach ekspozycji społecznej, wspierania wiary w siebie i minimalizacji negatywnych konsekwencji choroby. Wszystko z wykorzystaniem oryginalnych technik dramy – działań z pogranicza teatru i psychologii. Częścią inicjatywy są planowane konsultacje dla uczestników, które zostaną przeprowadzone z udziałem psychologa, doradcy zawodowego oraz lekarza medycyny pracy, a także warsztaty z autoprezentacji.\nProjekty oceniała Kapituła Konkursu w składzie: Magdalena Ankiersztejn-Bartczak (Fundacja Edukacji Społecznej), Beata Gadomska-Kopka (Abbvie Polska), Igor Grzesiak (Instytut Praw Pacjenta i Edukacji Zdrowotnej), Urszula Jaworska (Fundacja Urszuli Jaworskiej), Elżbieta Kozik (Polskie Amazonki Ruch Społeczny), dr Andrzej Malinowski (Pracodawcy RP), Dariusz Pietrowski (Centrum Wolontariatu), prof. Bolesław Samoliński (Przewodniczący Fundacji na Rzecz Zdrowego Starzenia się), Maria Wągrowska (Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego PZH).\nOrganizatorami programu „Zwyczajnie Aktywni” są Fundacja Urszuli Jaworskiej, Instytut Praw Pacjenta i Edukacji Zdrowotnej, Polskie Amazonki Ruch Społeczny oraz AbbVie Polska.


Policjanci w czasie minionego weekendu przeprowadzili ponad 500 kontroli trzeźwości. W sobotę działania „Trzeźwy poranek” doprowadziły do zatrzymania, aż 5 nietrzeźwych kierujących. Rekordzista miał ponad 3 promile alkoholu w organizmie.\nPolicjanci z Wydziału Ruchu Drogowego kontrolowali w sobotę w miejscowości Janów 54-latka, który kierował citroenem i spowodował kolizję drogową. Badanie alkotestem wykazało u niego 2,06 promila alkoholu w organizmie.\nInny kierujący, zatrzymany w niedzielę 1 września w miejscowości Rogajny miał 2,12 promila alkoholu. 40-latek kierował samochodem hyundai. Policjanci zatrzymali mu prawo jazdy.\nRównież w niedzielę zatrzymano 39-latka kierującego oplem astrą. Mężczyzna jechał ulicą Dąbrowskiego w Elblągu. Badanie alkotestem wykazało u niego 3,72 promila alkoholu w organizmie.\nWymienione osoby odpowiedzą teraz za kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości. Może im grozić kara do 2 lat pozbawienia wolności oraz zakaz kierowania wszelkimi pojazdami na czas określony przez sąd.\nTyle przejechałem w weekend i żadnej kontroli nie widziałem.\nJa niestety też !\nCi nasi policjanci są super " niewidzialni ", dobrze się maskują. .. ha ha ha\nNa roboty przymusowe tych ochlajtusow. Dozywotny zakaz kierowania poj mechanicznymi. Jak mozecie spotkac policjanta. Jak zatrzyma nietrzezwego to kilka godzin musi wypelniac dokumenty.\n@Gosc - A czemu ich tak wiele, myślę o tych na "dwóch gazach"? Właśnie dlatego, że patroli jak na lekarstwo. Taka sytuacja nieco zachęca do takich nietrzeźwych wypadów.


Modowy poranek - kawa i mleko - pod Alpami — Ola Nagel\nW podróży do Włoch zaglądamy do małego austriackiego miasteczka gdzieś pod Alpami. Z minuty na minutę robi się gwarniej, stare kamienice kąpią się w słońcu, a właściciele kawiarni i restauracji przecierają zakurzone stoliki i krzesła, czekając na pierwszych gości, spragnionych kawy i słodkich drożdżowych bułeczek.\nJest typowy austriacki poranek. Ostry jak słońce i przejrzysty jak górskie powietrze. Moja szafa też budzi się do życia, choć tym razem nie kombinuję z kolorami. Jest klasycznie, bo w roli głównej czerń i biel.\nKilka warstw, bo poranki w górach wcale nie są ciepłe, a więc pod płaszczem w odcieniu austriackiej kawy z mlekiem wzorzysta wełniana marynarka w jodełkę (również doskonale pasuje do austriackich klimatów), potem pasiasty t-shirt (znajdziecie go również w MOJA SZAFA W BOCIANIEJ WIOSCE) i lekkie jak mgiełka spodnie kuloty w czarno-białą kratkę. Na deser czarny kapelusz i sandałki na koturnie. Zestaw tajemniczej turystki gotowy!\nZajrzyjcie razem ze mną do MOJEJ SZAFY i do zakamarków austriackiego miasteczka pod Alpami!\nZobaczcie też: TRENCZ CAPPUCINO I SŁONECZNA STRONA ULICY


FilmPolski.pl - KOWALSCY KONTRA KOWALSCY\nOkres zdjęciowy rozpoczął się w czewrwcu 2020.\nSerial jest polską wersją rosyjskiej produkcji "Ivanovy Ivanovy".\nSeria 1: Odcinki: 1-20. Emisja: 6 marca - 8 maja 2021\nSeria 2: Odcinki: 21-44 . Emisja: 5 marca - 28 maja 2022.\nSerial komediowy, który ma przedstawiać losy dwóch rodzin, które teoretycznie łączy tylko to samo nazwisko - Kowalski.. Choć żyją w dwóch zupełnie innych światach oraz dzieli ich wykształcenie, status społeczny i finansowy, priorytety, styl życia, to nagle, jedna wiadomość sprawi, że staną się sobie bliżsi, niż można to sobie wyobrazić.\nbiuro ds. planowania\nodcinki: 21, 25, 27-33, 36-40\nostrzyciel; odcinki: 1-20\nostrzyciel; odcinki: 21-\nzdjęcia z helikoptera; odcinki: 1-20\nkoordynacja; odcinki: 21-\nfood stylistka; odcinki: 1-20\nfoodstylista; odcinki: 21-\nds. zwierząt; odcinki: 21-\ncampery; odcinki: 1-20\ncampery, agreaty, garderoba; odcinki: 21-\ngarderoba, agregaty; odcinki: 1-20\ncampery, agregaty, garderoba; odcinki: 21-\ncampery; odcinki: 21-\nHenryk Kowalski, mąż Jadwigi\nZenon Kowalski, ojciec Henryka\nJanek Kowalski, syn Anny i Piotra\nNikodem Kowalski, syn Jadwigi i Henryka\n17 lat temu w szpitalu dochodzi do pomyłki, w skutek której w rodzinie bogaczy wychowuje się syn ubogich Kowalskich i na odwrót – do biednych trafia dziecko bogatych. Mija 17 lat. Piotr Kowalski to biznesmen, żyjący z żoną Anną i synem Jankiemw luksusowej willi, naszpikowanej nowinkami technologicznymi. Henryk Kowalski z kolei mieszka wraz z żoną Jadwigą, synem Nikodemem i ojcem Zenonem w rozpadającej się chałupie z wychodkiem. Utrzymuje się z wątpliwego dochodowo handlu fajerwerkami… Przypadkowo prawda o zamianie dzieci wychodzi na jaw...\nKasia, służąca Kowalskich\ndoktor Janiak; w napisach imię: Kazik\nAsia, korepetytorka Janka\nKowalscy wraz z synami spotykają się w rezydencji bogatych na obiedzie zapoznawczym. Wszyscy są bardzo zestresowani. Henryk próbuje rozluźnić atmosferę niezręcznymi żartami, co tylko pogarsza sytuację, obnażając przepaść, jaka dzieli obie rodziny. Na złość synowi Piotr wręcza Nikodemowi najnowocześniejszego laptopa, który miał być prezentem dla Janka. Dosyć szybko między obiema rodzinami dochodzi do ostrej wymiany zdań na tematy światopoglądowe. Ostatecznie Nikodem zostaje na noc w domu Piotra i Anny, zaś Janek jedzie do domu z urażonymi Jadwigą i Henrykiem. Rozpieszczony Janek doznaje szoku, odkrywając, że jego prawdziwa rodzina ma wychodek zamiast łazienki a łóżko musi dzielić z chrapiącym dziadkiem. Spacerując w środku nocy po domu z zapaloną świecą, niefortunnie potyka się, świeca upada i cały budynek staje w płomieniach. Henryk, Jadwiga, Jan i Zenon patrzą w milczeniu na płonący dom. W niebo wystrzelają fajerwerki, którymi handlował Henryk. Kowalscy zostają bez niczego.\nHenryk z Zenonem budzą się w domu bogaczy i od razu rozpoczynają… zabawę! Wokół otacza ich tyle dobrodziejstw: wykwintne posiłki, drinki na życzenie, basen, sterowane pilotem zasłony. Po prostu, nie da się temu oprzeć! Po przedpołudniowej kąpieli Henryk orientuje się, że zgubił srebrny łańcuszek. Razem z Zenonem spuszczają wodę w basenie. W tym samym czasie z sauny wybiega niczego nieświadomy Piotr i skacze prosto do pustego basenu… Tymczasem Anna i Jadwiga wybierają się z synami na zakupy. Mają nadzieję, że w ten sposób poznają bliżej chłopców. Niestety, nie jest to wcale takie proste! Na koniec między kobietami wybucha kłótnia. Pojawienie się w domu obrażonych na siebie pań Kowalskich tylko podgrzewa i tak gorącą atmosferę W kulminacyjnym momencie rodzice zauważają przez okno chłopców bijących się o laptopa. Zenon sprawnie rozdziela wnuków, zabiera im komputer i ku osłupieniu wszystkich przedziela go siekierą na pół. Doprowadzony do ostateczności Piotr rozkazuje biednym Kowalskim wynieść się natychmiast z domu. Pozostać może jedynie Nikodem.\nnauczyciel języka tadżyckiego\nHamlet Wołodyjowski, mąż Milany\nOfelia Wołodyjowska, córka Milany i Hamleta\nPiotr postanawia zabrać Nikodema do salonu samochodowego, aby pokazać mu swoją firmę. Na miejscu przyłapują najlepszego sprzedawcę na tym, że zostawił na biurku bez opieki ważne dokumenty i kluczyki do kabrioletu. Piotr potajemnie chowa kluczyki i grozi pracownikowi zwolnieniem, jeśli ich nie znajdzie. Nikodem potępia ojca za bezwzględne i nieuczciwe, jego zdaniem, zachowanie. Anna z sukcesem namawia Henryka, aby spędził dzień z Jankiem. Ojciec z synem wychodzą razem z domu, umawiają na wspólny powrót i każdy rozchodzi się w swoją stronę. Po powrocie udają przed domownikami, że razem spędzony czas bardzo ich do siebie zbliżył. To tylko pogarsza samopoczucie Piotra, którego dzień z Nikodemem zakończył się awanturą. Wieczorem Anna pokazuje Nikodemowi zdjęcia Piotra z dzieciństwa. Na jednym z nich mały Piotr siedzi w dziecięcym samochodziku. Nikodem przypomina sobie, że dokładnie taki sam model stoi w rodzinnym garażu…\nBalicki, sprzedawca w salonie Kowalskiego\nDzięki wstawiennictwu Piotra Nikodem dołącza do klasy Janka. Właśnie zaczyna się rok szkolny. Początkowo niechętny Piotr pożycza Henrykowi swój samochód, aby odwiózł synów do szkoły. Po wykonaniu zadania Henryk odwiedza kumpli. Chce pochwalić się nowym samochodem. Stefan zachwycony „furą” prosi Henryka, by zawiózł nim jego młodszą siostrę do ślubu. Za kilka dni dziewczyna będzie rodzić, dlatego tak jej spieszno przed ołtarz. Henryk, nie chcąc przyznać się przed kolegami, że samochód nie należy do niego, zgadza się zostać ślubnym szoferem. Tymczasem w szkole Ela proponuje Nikodemowi, aby on usiadł z nią w ławce. Nikodem ochoczo przystaje na propozycję, jednak Janek przekonuje go, że Ela w ten sposób tylko nim manipuluje, aby móc odpisywać na lekcjach. Nikodem postanawia dać nauczkę koleżance…\nfotograf; w napisach imię: Paweł\nPodczas lekcji Janek wygłasza na głos niegrzeczny komentarz na temat biustu nowej nauczycielki, przez co rodzice zostają wezwani do szkoły. Nastolatek szybko decyduje, który z ojców byłby najlepszy w tego typu sprawach, i zwraca się do Henryka. Kowalski chełpi się tym przed Piotrem. Ostatecznie na spotkanie z wychowawczynią przyjeżdżają obaj ojcowie. Po powrocie do domu Piotr i Henryk robią Jankowi awanturę, po której syn znika z domu. Nastolatek ostrzeżony przez Nikodema wyciąga chip GPS ze swojego zegarka, wkłada w parówkę i karmi nią bezpańskiego psa. Piotr z Henrykiem cały dzień jeżdżą po mieście w poszukiwaniach zaginionego. Tymczasem Anna bardzo chce się zbliżyć do Nikodema, ale nie może znaleźć z nim wspólnego języka. Za radą Jadwigi proponuje mu grę w szachy. Choć Nikodem początkowo lekceważy ją jako przeciwnika, okazuje się, że Anna ogrywa syna raz za razem. Nikodem nie daje spokoju matce, próbując za wszelką cenę się zrewanżować…\nwychowawczyni Natalia Kozłowska\nAnna przegląda strony z luksusową bielizną. Nieśmiało dołącza do niej Jadwiga, której wpada w oko koronkowa koszulka nocna. Anna kłamie w kwestii ceny, znacznie ją zaniżając, i proponuje, że kupi Jadzi koszulkę w prezencie. Nie zdaje sobie sprawy, że przedsiębiorcza Kowalska rozpuściła wici wśród koleżanek… Tymczasem Piotr zaprasza Nikodema na męskie popołudnie w towarzystwie wpływowych znajomych. Wśród nich jest też Hamlet. Mężczyzna chwali się zdjęciami z wakacji, które pokazuje na komórce. W telefonie jednak coś szwankuje. Piotr wykorzystuje sytuację, aby pochwalić się genialnym synem. Oznajmia Hamletowi, że Nikodem naprawi mu telefon od ręki. Nastolatek nie potrafi jednak usunąć usterki. Piotr wpada na pomysł, aby podmienić telefon Hamleta na jego własny. Kiedy Nikodem zgrywa dane z aparatu na aparat, Anna wysyła do Piotra seksowne zdjęcie w nowej bieliźnie…\nJanek ma problem z komputerem podczas przeglądania stron pornograficznych. Prosi o pomoc Nikodema. Anna przez szparę w drzwiach widzi Nikodema przed ekranem z nagimi kobietami. Jest przekonana, że syn ma problemy związane z seksualnością. Kowalska nakłania pozostałych domowników, by porozmawiali z Nikodemem o seksie. Zenon podrzuca wnukowi karty z roznegliżowanymi kobietami, a Henryk… prezerwatywy. Janek wyśmiewa się z Nikodema, że ten nigdy nie całował się z dziewczyną. Wmawia koleżance z klasy, Dianie, że Nikodem jest w niej zakochany. Zachęca ją, by ośmieliła chłopaka pocałunkiem. Kiedy Diana próbuje to zrobić, przerażony chłopak ucieka. To powoduje jednak, że Nikodem zbiera się w sobie, by pocałować Elę, która bardzo mu się podoba...\nstarszy sierżant Rogalski\nAnna, Jadwiga, Piotr i Henryk orientują się, że dzieci sprytnie wykorzystują do swoich celów to, że jest ich czworo, a każdy z rodziców ma swoją wizję dotyczącą wychowania. Ustalają, że co tydzień decyzje w kwestiach wychowawczych będzie podejmowało tylko jeden z rodziców. Pierwsza za wychowanie zabiera się Jadwiga. Tymczasem Janek proponuje Nikodemowi, że umówi się z Elą, aby dowiedzieć się, dlaczego ta unika Nikodema. Nie przyznaje się, że Ela podoba się także jemu. Niestety - aby pójść na randkę, Janek musi uzyskać zgodę Jadwigi. Kowalska – biorąc pod uwagę słabe wyniki w nauce – nie pozwala synowi na wyjście z domu… Tymczasem Piotr traci prawo jazdy i potrzebuje szofera!


Grecja między apatią a strachem | Niemcy – bieżąca polityka niemiecka. Wiadomości DW po polsku | DW | 18.05.2015\nCzy Ateny czeka bankructwo? Mieszkańców Grecji nękają niepewność i lęki. Myślą o przyszłości, a nie wiedzą, co ich czeka już jutro.\nLudzie zastanawiają się, czy najpierw uregulować rachunki za żywność w pobliskim sklepiku czy też lepiej opłacić podatki. A może faktury za wodę i prąd? Bilans jest po pięciu twardych latach druzgocący. – Ludzie są zmęczeni. Gdy słyszą, że Grecja stoi na skraju bankructwa nie wiedzą, co się za tym kryje – mówi doradca podatkowy Pantelis Chacisinakis.\nBolesny powrót do drachmy?\nGrecy od pięciu lat konfrontowani są z ponurymi przepowiedniami na temat niewypłacalności ich kraju i bolesnego powrotu do drachmy. – Od tego czasu nie myślą o niczym innym jak tylko o tym, czy Grecja pozostanie w strefie euro i czy będzie w stanie obsłużyć zadłużenie. – Gros społeczeństwa wypiera z pamięci te ponure myśli – przekonuje Nick Malkoucis, wydawca pisma „Macropolis” zajmującego się politycznymi i gospodarczymi problemami Grecji i strefy euro.\nJuż wypłacili 25 mld euro\nGrecy przyzwyczaili się do hiobowych wieści\nW Grecji nie dochodzi do żadnych protestów. Nie dostrzega się żadnych oznak niezadowolenia wobec rządzących od czterech miesięcy lewicowych intelektualistów i aktywistów ze skrajnie prawicowymi populistami, mimo że nie mają zbytniego doświadczenia politycznego ani też doświadczenia w rządzeniu.\nNiedawno Grecja wywiązała się ze swoich zobowiązań płatniczych wobec Międzynarodowego Funduszu Walutowego (MFW), po czym Warufakis ostrzegł przed bezpośrednio grożącymi Grecji problemami z płynnością finansową. Wiele wskazuje na to, że za dwa tygodnie Grecja będzie bez pieniędzy. Mimo alarmującej sytuacji Malkoucis nie zauważa, by kraj ogarniała panika.\nNiezależnie od tego niektórzy Grecy przygotowują się do najgorszego scenariusza (worst case scenario). Od początku grudnia wycofali z kont depozyty o wartości 25 mld euro (przeważnie w gotówce), czyli 15 procent ogółu depozytów sektora niefinansowego. – Ludzie boją się wprowadzenia administracyjnych ograniczeń w wypłacie gotówki lub jej wywozu z kraju albo wystąpienia Grecji ze strefy euro – uważa Malkoucis. Ta postawa jest sprzeczna z wynikami sondaży, według których większość Greków wyklucza wystąpienie ich kraju ze strefy euro, chcąc zachować euro jako środek płatniczy. – Niektórzy boją się o swoje oszczędności i przyszłość kraju, inni z kolei uważają, że Grecy już tyle stracili, iż wystąpienie ze strefy euro nie robi już prawie żadnej różnicy – podkreśla Malkoucis. – Chociaż są i tacy, którzy uważają, że komentatorzy polityczni i politycy UE często kreślą dla Grecji zbyt pesymistyczne prognozy. Dlatego nie zwracają już uwagi na ostrzeżenia i nie biorą ich poważnie.\nWizytę tę poprzedzała ostra krytyka. Nie tylko UE, ale też Ukraina piętnowała solową akcję Greka w Moskwie. Aleksis Cipras przegrał tę polityczną gierkę, uważa Barbara Wesel. (09.04.2015)\n„Wielu Greków przestało kupować ryby”\nNiektórzy Grecy, na przykład rybak z wyspy Leros Christos Cakirios, mówi o szantażowaniu Grecji: – Od lat wmawia się nam, że stoimy na skraju przepaści, że bankrutujemy, że zabraknie pieniędzy w bankomatach, że któregoś dnia pod banki zajadą czołgi, żeby powstrzymać ludzi przed podejmowaniem gotówki, zanim straci na wartości – zżyma się Cakirios – Po czym nasi politycy zgadzają się na dalsze pociągnięcia oszczędnościowe. Jesteśmy jak posłuszni uczniacy. W tej kategorii pobijamy coraz to nowe rekordy.\nPrzez pięć ostatnich lat Cakirios walczył do upadłego. Jest szczęśliwy, że w ogóle ma pracę, nawet, jeśli ma trudności ze sprzedażą ryb z własnego połowu. – Wielu ludzi przestało kupować ryby. Uważają, że są za drogie.\nCakirios popiera politykę anty-oszczędnościową rządu polegającą na uniknięciu dalszych zabiegów oszczędnościowych i podwyżek podatków. Według niego polityka oszczędnościowa wpędziła Grecję w poważne tarapaty. Z drugiej strony nie może sobie wyobrazić swojego kraju poza strefą euro, odizolowaną od reszty Europy. – Większość Greków, których znam, nie wierzy też, że to się kiedykolwiek stanie – dodaje.\n„Czy wiedzą, co czynią?”\nAnalityk Malkoucis obawia się, że bieżący rok może być dla Grecji gorszy niż dwa poprzednie lata. Już wtedy strach przed wystąpieniem ze strefy euro doprowadził do protestów, utyskiwania na arenie międzynarodowej i histerii w mediach. – Teraz mamy niedoświadczony rząd, który w wielu kwestiach nie podziela opinii wierzycieli Grecji. To jest niepokojące – mówi. – Grecji zaczyna brakować pieniędzy. Jeżeli w ciągu najbliższych dwóch tygodni nie dojdzie do porozumienia – innej drogi nie ma – niewypłacalność stanie się rzeczywistością – dodaje.\nDoradca podatkowy Pantelis Chacisinakis zasadniczo popiera nowy rząd. Choć nie kryje też wątpliwości: – Może oni po prostu nie wiedzą, co czynią. Jeśli faktycznie nie wiedzą, to nie chcę wiedzieć, jakie będą tego konsekwencje”.\nJoanna Kakissis / Iwona D. Metzner\nAutor Joanna Kakissis / Iwona D. Metzner\nSłowa kluczowe Grecja, bankructwo, niewypłacalność, apatia


12 listopada 2011 KS\n29 września 2011 29 września 2011 KS\n27 marca 2011 17 lipca 2011 KS\t6 komentarzy\nJak pisałem kilka postów niżej, pierwotne plany urlopowe "wzięły w łeb". Strasznie nad tym ubolewam, ale z naturą walczył nie będę. Zaplanowana w lutym podróż do Japonii musi trochę poczekać. Od zawsze kieruję się dewizą, że nie ma ludzi niezastąpionych i każdy musi kiedyś iść na urlop. Dlatego też wolę nie czekać, aż mój organizm sam zdecyduje kiedy mam ten urlop odbyć (w najlepszym przypadku w szpitalu) i szybko planuję inny wyjazd, zastępujący Japonię. Padło na Portugalię. (więcej…)\n27 marca 2011 KS\nOd czasu gdy na stronie mlecznepodroze.pl znalazłem info o nowej taryfie First minute w LOT, zaglądam na tę stronę codziennie (czasami nawet kilka razy dziennie 🙂 ). Mam nadzieję, że jeszcze nie raz skorzystam z promocji proponowanych na stronie. Dzisiaj mija rok działalności, z tej okazji pozdrawiam autorów i życzę wytrwałości w dalszej działalności.\n18 PAŃDZIERNIK 2021


Otwarte okna na przyrodę a może model pałacowy i ściany udekorowane mieszaniną obrazów ukochanych twórców? - Odzież, biżuteria i dodatki\nScenografia okna jest idealnym dopełnieniem aranżacji, najczęściej kluczowym o jej końcowym wyrazie. W zależności od konwencji wnętrza, możemy zdecydować się na delikatne elementy upiększające ściany, bądź też na wyraziste szczegóły dekoracji, które nadadzą fason całości.\nOprawa wnętrza w charakterze glamour, to stylowe krzesła, tapicerowane tkaniną żakardową fotele, to jednym słowem elementy umeblowania typowe dla wnętrz glamour. Ten styl potrzebuje sporo przestrzeni. Glamour ma lśnić – przeglądać się w zwierciadłach, meble (polecamy stylowa witryna), kamiennych blatach albo podłogach na wysoki połysk. Wystrój glamour ma łączyć się z szykownością i luksusem. W takich wnętrzach ważna jest aranżacja okna.\nWyśmienicie będą również wyglądały zasłony z lambrekinem w stylu pałacowym. Dobierając materiały do wnętrza pałacowych należy pamiętać, że zasłony, firany, narzuty, dywan, czy tapicerka mebli, powinny ze sobą współgrać, mieć tożsamy odcień, czy wzorzec. Aranżacja okna (zobacz okna aluminiowe z Łodzi) w pomieszczeniu tam gdzie łączy się charakter klasyczny i współczesny to interesujący test. Tradycyjność nigdy nie zanika. Jest wieczna, subtelna, przytulna i bezpieczna. Wciąż po nią sięgamy. Oprawa okna tradycyjnego w połączeniu z nowoczesnymi firanami z kwietnymi wzorami , nabierze innowacyjnego temperamentu w sąsiedztwie matematycznych wzorów na zasłonach. Jeżeli wolimy uboższe wnętrza możemy wybrać styl francuski.\nTaki model preferuje odsłonięte na okolice okna, bez firanek. A drewniane, malowane karnisze przytrzymują z naturalnych materiałów zasłony. Jeśli pokazują się firanki – to zazwyczaj, jako ażurowe koronki, raczej dekoracyjne niż przesłaniające widok na przyrodę. Wieszanie ściany to zazwyczaj wystawa zdjęć. Jest to jeden z najpowszechniejszych typów dekoracji wnętrz, nadający się do każdego stylu. Tworząc domową kolekcję, możemy w łatwy i przykuwający wzrok sposób, wyeksponować oprawione w ramki rodzinne zdjęcia albo uzupełnić naszą aranżację wnętrza kolażem fotografii autorstwa naszych ulubionych artystów. Ozdoba ściany przy pomocy fotografii w równych rzędach i kolumnach nie jest już konieczna. Obecnie tworzy niepowtarzalne galerie zdjęć na sznurkach i powierzchniach pokrytych farbą magnetyczną, a nawet na meblach.\ndekoracja ozdoba styl


Przeciszów noclegi, nocleg w Przeciszowie od 25zł: wille, apartamenty, domy - Meteor\nStrona główna noclegi Przeciszów\nPolanka Wielka ( centrum Przeciszowa ~ 7.0 km )\nCzęsto zadawane pytania dotyczące noclegów w Przeciszowie\nGdzie w Przeciszowie znajdę najtańszy nocleg?\nNajniższe ceny w Przeciszowie ma kwatera pracownicza "Hostel 405". Przenocujesz tam już za jedyne 25 złotych.\nKtóry nocleg w Przeciszowie znajduje się najbliżej centrum?\nNajbliżej centrum Przeciszowa znajduje się pokój gościnny "Pokoje Tanie Spanie".\nKtóry hotel w Przeciszowie ma najwięcej miejsc noclegowych?\nNajwięcej miejsc w Przeciszowie oferuje willa "Villa Natura". Umożliwia zakwaterowanie 53 osób.\nIle propozycji noclegów znajdę w Przeciszowie?\nPrzeciszów to miasto w którym znajdziesz około 14 noclegów.\nKtóra oferta w Przeciszowie ma najlepsze opinie?\nNajwiększym uznaniem wśród gości cieszy się kwatera pracownicza "Hostel 405".\nPrzeciszów tanie noclegi


Celtowie ograli Szerszenie. Świetny Horford | Boston Celtics Polska\nBoston pokonał na wyjeździe Charlotte po świetnej końcówce.\nCeltics (28-10) @ Hornets (12-22) | 102:91\nCeltowie po raz kolejny zagrali w osłabieniu. Z powodu kontuzji na parkiecie nie zobaczyliśmy Jaylena Browna (kolano, kostka), Marcusa Morrisa (kolano) i Semi Ojeleye (plecy).\nHornets przespali pierwszą kwartę wygraną przez Koniczynki 28:16. Kolejne punkty wciskał im Jayson Tatum, który przez początkowe 12 minut rzucił 8 ze swoich 18 oczek. W kolejnej odsłonie C’s urządzili sobie konkurs rzutów 3- punktowych. Świetną zmianę Kyriemu dał Shane Larkin. Aż trzykrotnie trafiał z dystansu, a wtórowali mu: Al Horford, Terry Rozier, Marcus Smart i w późniejszym czasie powracający na parkiet Irving. Boston osiągnął najwyższe 20-punktowe prowadzenie w spotkaniu i wydawało się, że Szerszenie tylko czekają żeby ich dobić w drugiej połowie. Przed zejściem do szatni gospodarze zdołali jeszcze zmniejszyć przewagę do 16 oczek.\nCeltics zaliczyli fatalny start drugiej połowy meczu. Przez pierwsze 6 minut zdołali zdobyć zaledwie 4 punkty przy 18 Hornets. Dom z cegieł budował Marcus Smart, który w tym czasie chybił wszystkie 3 rzuty, a w całym meczu trafił zaledwie 2 z 9. Świetną kwartę rozgrywał duet Kemba Walker – Marvin Williams. Obaj zanotowali po 9 oczek, czyli łącznie o 2 więcej niż cała drużyna Bostonu w tym czasie. Na czwartą kwartę Celtowie wyszli już tylko z 1-punktowym prowadzeniem.\nKluczowym momentem ostatniej odsłony była 5 minuta. Gospodarze tracili 3 oczka po rzucie Batuma i mimo 20-punktowego dołka w pierwszej połowie mogli przechylić szalę zwycięstwa na swoją stronę. C’s nie zamierzali się jednak poddać. Wszystkie punkty do końca meczu zdobywał już tylko tercet Irving – Horford – Tatum. Chłopaki zaliczyli serię 13-5 i postawili twarde warunki w obronie, o którą atak Szerszeni rozbił się jak Titanic o górę lodową. W pierwszej i ostatniej kwarcie C’s wstrzymali przeciwników do 16 punktów. Miejmy nadzieję, że to znak powrotu do twardej defensywy jaką podopieczni Brada Stevensa prezentowali do końca listopada, kiedy wygrywali niemal wszystko.\nZwycięstwo nad Hornets nie wydarzyłoby się gdyby nie świetna forma naszych dwóch gwiazd. Al Horford zanotował double-double: 20 punktów i 11 zbiórek, przy skuteczności 8/11 z gry i 4/6 z dystansu, a Kyrie 21 punktów i 8 asyst. Dobrego wsparcia z ławki udzielili Terry Rozier: 15 punktów, 4 zbiórki, 4 asysty i Shane Larkin: 11 punktów, 4/6 z gry, 3/4 z trójki.\nCeltowie wracają teraz do Bostonu gdzie spędzą kolejne 9 dni i rozegrają 4 spotkania. Nie będzie łatwo, bo czekają ich starcia z Rockets, Nets, Cavs i Timberwolves.


Primrose Hill - Page 7\nPrimrose Hill [odnośnik] Pon 11 Kwi 2016 - 16:08\nRe: Primrose Hill [odnośnik] Czw 24 Cze 2021 - 23:43\nOpowieść Maghnusa dokładnie zobrazować jej działanie klątwy, która miała jedynie trochę zaszkodzić, a doprowadziła do śmierci, teraz prawdopodobnie trzymała przed sobą ciąg znaków, którymi mogłaby ową klątwę nałożyć i przetestować… pytanie tylko czy chciała. Nie dotarła jeszcze do tego etapu, jak słusznie zauważył w swoich spostrzeżeniach lord Bulstrode. Jednak, jak w przypadku każdego badacza, przyjdzie taki dzień, w którym zostanie postawiona przed wyborem i nie będzie wtedy odwrotu.\n-Z tego co mówisz, wnioskuję, że klątwa sama w sobie ma za zadanie wzbudzić w drugiej osobie gniew, złość ale jej działanie może być wzmocnione poprzez uczucia osoby, która jest jej celem oraz przez osobę, która ową klątwę nakłada, tak? - Wiedziała, że zaklęcia czarnomagiczne są tym silniejsze im silniejsze emocje i to negatywne towarzyszą osobie korzystającej z tego rodzaju magii. Klątwy zapewne działały na podobnych schematach.\n-Ciężko stwierdzić. Na jednym artefakcie runy są napisane jedna na drugiej, a na innym krzyżują się.W tym drugim przypadku może być to wzmacnianie, ponieważ użyto run podrzędnych, a runa wiodąca była w pozycji odwróconej.\nCzasami potrzebowała z kimś porozmawiać aby wiedza, którą posiadała do niej wróciła. Dyskusja pobudzała umysł, zmuszała do myślenia i łączenia faktów z informacjami jakie się już posiadało. Sprawiała, że Primrose odnajdywała wiedzę, z której dawno nie musiała korzystać. Maghnus zaś był kolejnym czarodziejem, który zajmował się klątwami więc miała opinię trzeciego człowieka na to samo zagadnienie. Na tej podstawie mogła wysuwać własne wnioski. Zerknęła na kartkę, którą trzymał mężczyzna oraz na wskazywane przez niego runy. -Już jakiś czas temu zwróciłam uwagę na to, że ehwaz oraz ansuz są często razem ustawiane jako runy wzmacniające runę wiodącą. - Wskazała na zapisek. - Ehwaz jest naturalnym wyborem bo wspiera wspólne działanie, wręcz symbiozę. Ansuz nie jest tak oczywistym wyborem. To runa, która wspiera inspiracje, daje natchnienie. Zdaje się być bardziej runą indywidualną niż taką, która będzie działać w grupie. A tym bardziej w pozycji odwróconej.\nZmarszczyła delikatnie brwi szukając błędu w swoim rozumowaniu, w tym czasie spojrzała w dal przed siebie, na panoramę Londynu. Przez chwilę wodziła wzrokiem po widnokręgu.\n-Londyn powoli się odbudowuje… - Powiedziała cicho zastanawiając się jak będzie wyglądał ich świat bez mugoli? I czy rzeczywiście są w stanie się ich pozbyć jak robactwa? Robactwo zawsze wracało, to była jak walka z wiatrakami, czy w przypadku mugoli i mugolaków będzie podobnie? Czy dobrze zrobili wybijając ich zamiast wykorzystać ich potencjał jako pracowników, służby...\nRe: Primrose Hill [odnośnik] Sro 30 Cze 2021 - 22:34\nWytyczanie samemu sobie granic było niezbędną częścią procesu dążenia do wszechwiedzy i potęgi, ale z czasem przychodziła konieczność opanowania kolejnej kluczowej umiejętności - niezauważalnego, acz stanowczego przesuwania owych granic. Kawałek po kawałku, cal po calu, balansować na cienkiej linii i w zgodzie z własnymi zasadami pozwalać sobie na coraz więcej, by nigdy później nie musieć zastanawiać się nad tym, co mogły przynieść wszystkie niewykorzystane szanse i wszystkie niewybrane ścieżki. Do sukcesu nie było jednej, prostej drogi, wszystko trzeba było sobie samodzielnie i żmudnie wydeptać; nie wątpił jednak ani przez chwilę, że Primrose zaszła już daleko, a zapału wystarczy jej do samego końca. Niezależnie od tego, w którym punkcie ów koniec sobie wyznaczy.\n- Tak by właśnie wynikało z moich doświadczeń - potwierdził jej przypuszczenia i na chwilę zawahał się, jakby ważąc w myślach to, czy powinien ją raczyć kolejną historią. - Odpowiednie przeszkolenie jest w stanie umożliwić nakładanie klątw praktycznie każdemu, kto ma wystarczająco dużo zaparcia, ale by osiągnęły pełnię swojego zatrważającego potencjału, trzeba w nie włożyć dość sporą porcję pasji, rozpaczy, nienawiści. Skrajności przynoszą najlepsze efekty - rozwinął wcześniejsze, nieco enigmatyczne potwierdzenie i odnalazł bystre oczy lady Burke na parę chwil. - Klątwa, która z pozoru ma tylko odrobinę namieszać komuś w głowie, dajmy na to, przywoływać widmo ponuraka, może doprowadzić do skrajnego obłędu - i krótko po tym końca żywota, jak to było w przypadku uzdrowiciela załamującego bezradnie ręce nad zastygłym w bezruchu ciałem jego żony, ale tę część opowieści zatrzymał już dla siebie. Wciąż pamiętał złoty galeon naznaczony hagalaz, pamiętał dziką furię jaka przez niego przemawiała, pamiętał apatię na wieść o śmierci medyka. I zrobiłby to wszystko jeszcze raz, bez żalu i bez śladu zawahania. - Nie ma tak naprawdę dwóch takich samych klątw, przy ich nakładaniu trzeba się liczyć z każdym scenariuszem - i umieć żyć z krwią na rękach.\nCzy jesteś na to gotowa, Prim?\n- Może runy zostały zapisane warstwowo z oszczędności miejsca lub chęci ukrycia jednej klątwy w drugiej, by utrudnić ich łamanie. Krzyżujące się runy podrzędne faktycznie wyglądają na wzmocnienie, ale żeby mieć pewność, musiałbym obejrzeć sam wspomniane artefakty - odpowiedział ostatecznie, jednocześnie pozostawiając jej do wyczytania między wierszami otwarte zaproszenie do dalszych konsultacji. Odkąd wziął na swoje barki Piórko Feniksa, nie miał tak wiele okazji jak niegdyś, by rozmawiać o runach i badać klątwy; lubił nadrabiać zaległości, przywoływać z zakamarków pamięci zamierzchłe historie i dostarczać umysłowi nowego wyzwania do przetrawienia, nawet tylko po to, by po prostu przekonać się, że wciąż potrafił to robić. Nie był w stanie wyobrazić sobie niczego gorszego niż zatracenie okupionych takim wysiłkiem umiejętności.\n- Spróbuj patrzeć na runy podrzędne przez pryzmat runy wiodącej i jej odwróconego znaczenia. Korelując z nią, nawet runy zapisane w pozycji prostej nabierają negatywnego wydźwięku - podpowiedział, powracając uwagą do omawianego zapisku. - Ehwaz żerować będzie na witalności ofiary, powoli wyniszczać organizm i wywoływać odczuwalne osłabienie. Ansuz z kolei odbierze inspirację i charyzmę, spłyci wypowiedzi, zatruje urok subtelnego wysławiania się, utrudniając naginanie woli innych pod swoje dyktando - kontynuował z żywym zainteresowaniem, ciesząc się z tego, że może pomóc Primrose zrozumieć te drobne niuanse, które miały tak ogromne znaczenie. - Możesz połączyć w całość praktycznie wszystkie dowolnie wybrane runy, nadając im zupełnie nowe właściwości doborem znaków podrzędnych, a efekt końcowy będzie zależny tylko i wyłącznie od twojej wyobraźni. I właśnie to jest piękne, mnogość możliwości jest nieograniczona - zakończył swą wypowiedź, uśmiechając się do niej charakterystycznie. Moc dyktowana kilkoma, umiejętnie połączonymi symbolami nigdy nie przestawała go zachwycać.\nPodążył za jej spojrzeniem, by omieść wzrokiem rozciągający się poniżej Londyn.\n- Przed nami jeszcze wiele ciężkich miesięcy - a może i lat? Oczyszczanie hrabstw oddalonych od stolicy mogło trwać jeszcze bardzo długo, był to żmudny i uciążliwy proces. - Londyn wkrótce stanie się perłą, przykładem, do którego wszyscy będą dążyć - oni, prawdziwi Anglicy, a później i reszta Europy, wierzył w to szczerze. - Stanie się naczelnym dowodem na to, że cały ten trud ostatecznie się opłaci - zawyrokował, rozsnuwając swoją radykalną wizję, której wyznawał ślepą wierność - musiał wyznawać, by z czystym sumieniem podążać coraz dalej raz obraną ścieżką, by pozwalać bez reszty pochłaniać się nieprzebranym odmętom czarnej magii i wciąż móc spać spokojnie.\nNa bezsenność nie narzekał.\nRe: Primrose Hill [odnośnik] Pon 5 Lip 2021 - 22:17\nSłuchała słów lorda Bulstrode przypominając sobie jak sama doświadczyła na sobie działania klątwy kiedy była jeszcze nastolatką, a przecież nie była to potężna klątwa, ale na tyle silna, że uniemożliwiała jej sen i logiczne myślenie.\n-Podobnie jak z zaklęciami czarnomagicznymi. - Wtrąciła słysząc o emocjach. - W końcu to moja przodkini pod wpływem silnych, wręcz skrajnie negatywnych uczuć rzuciła i stworzyła zaklęcie niosące natychmiastową śmierć.\nAvada kadavra - zaklęcie zabijające natychmiast, jedno z najbardziej okrutnych i silnych zaklęć, które pozbawiało duszy. Nie potrafiła sobie wyobrazić ile pokładów żalu, złości, rozpaczy i rozgoryczenia należy w sobie nosić aby rzucić takie zaklęcie. Czy kiedyś będzie tego świadkiem, a może sama go użyje? Tego nie wiedziała. Przyszłość była jak za mgłą i choć mogła pójść do jasnowidza tak nie miała na tyle odwagi aby ktoś spojrzał w jej przyszłość. Choć jeszcze parę tygodni temu była ku temu skłonna, czy dobrze zrobiła, że nie zwróciła się do kogoś o spojrzenie w przyszłe zdarzenia?\nWróciła wzrokiem na kartki przedstawiające runy i skupiła się ponownie na słowach czarodzieja, który wyjaśniał jej zawiłości każdej runy oraz poruszał kwestię różnych zależności od których mógł wywodzić się problem z interpretacją nałożonych run. Z każdym zdaniem coraz lepiej rozumiała złożoność zagadnienia jaki poruszali i uświadamiała sobie jak bardzo plastyczne były runy. Wystarczyło połączyć wiedzę na temat każdej runy, zgłębić jej wartości oraz siłę, a następnie odpowiednio połączyć z inną runą tworząc nowe połączenie. Musiała to wykorzystać w trakcie pisania run na talizmanach. Wzmacniające ich działanie runy mogły dodać im jeszcze więcej mocy i trwałości.\n-Teraz rozumiem. - Powiedziała zachwycona tym czego właśnie się nauczyła. -Runy w zależnie jakiej są korelacji tak na siebie oddziałują. Więc jedna run w danym połączeniu jest tą silną, ale nie oznacza, że w innym również będzie dominować. Zwykle zakładałam, że jeżeli runa jest tą wiodącą to nigdy ta cena się nie zmienia. Pomimo tego, że w swoim zapisie należy do grupy tych, które zwykle wiodą prym w danym zapisie. - Odebrała od Maghnusa zapiski i złożyła je ostrożnie. -Dziękuję za twoją pomoc i chętnie z niej skorzystam odnośnie tych innych artefaktów. Jeżeli spojrzysz na nie swoim fachowym okiem będę niezwykle wdzięczna. - Uśmiechnęła się delikatnie do czarodzieja licząc, że nie odmówi kolejnej porady. Celem Primrose było osiągnięcie mistrzostwa w runach, to był jednej z wielu kroków jakie zaplanowała w swoim dążeniu do celu jaki sobie wyznaczyła.\n-Obawiam się, że zawsze w cieniu będą się czaić ci, którzy nie są przychylni naszej wizji. - Powiedziała po chwili kiedy słowa lorda Bulstrode wybrzmiały. -Raczej zawsze będziemy musieli być czujni.\nObserwacje ostatnich wydarzeń uświadomiły jej, że zawsze będzie ktoś kto będzie się buntował, kto będzie uważał, że ma lepszą wizję przyszłości. Wierzyła jednak, że z czasem, może przyszłe pokolenia nie będą musiały oglądać się przez ramię by pilnować własnego cienia. Wstała powoli z ławki.\n-Jeszcze raz dziękuję za pomoc. Odezwę się w sprawie pozostałych artefaktów. - Z tymi słowami wycofała się ze wzgórza aby bezpiecznie powrócić do Durham.\nRe: Primrose Hill [odnośnik] Czw 12 Sie 2021 - 1:34\nCoraz rzadziej opuszczała mieszkanie bez słowa, powoli zwalczając chęć ucieczki od osób, które były jej bliskie. Znajome ściany nie tworzyły już klatki, która zdawała się zatrzaskiwać i więzić, były za to bezpiecznym miejscem, w którym mogła odpocząć i zniknąć w ramionach męża. Nadal jednak towarzyszył jej strach, że to zniknie, że okrutny los miał w zanadrzu karty, które zniszczą zwyczajną codzienność. Nie chciała panikować, pozwolić, aby ktokolwiek z rodziny zauważył spięcie ciała i pytał. Dlatego w najbardziej niepewnych momentach wychodziła na spacer, nie zawsze sama, lecz za każdym razem potrzebowała trochę chłodnego powietrza, który studził emocje, wdzierając się pod ubranie i muskając wrażliwą skórę. Dziś nikt jej nie towarzyszył, każdy miał swoje sprawy, z powodu których mieszkanie opustoszało. Nie wiedziała, gdzie idzie, jak zawsze pozwalając, aby nogi pokierowały ją gdziekolwiek, a ciekawość zmieniała kierunek, gdy ciemne oczy przyciągnie coś w otoczeniu. Właśnie w ten sposób po dłuższym spacerze znalazła się w Primrose Hill. Nigdy tu nie była, ale miejsce urzekało zwłaszcza teraz, kiedy śnieg prószył z nieba, osiadając na wszystkim, a słońce skrzyło drobne płatki. W tej jednej chwili pożałowała, że była sama, że obok nie miała najważniejszego mężczyzny w jej życiu. Zamierzała to nadrobić innego dnia, a teraz przejść się po tym miejscu, zobaczyć jak wiele pięknych widoków oferowało. Mimo pory roku i zimna, ludzi na około było naprawdę dużo, najwyraźniej skuszeni całkiem ładną pogodą, jak na styczeń. Spojrzeniem kilkukrotnie powędrowała do większych grupek osób, świadoma jak łatwym byli celem dla złodzieja, zbyt zajęci rozmową lub obserwowaniem czegoś dalej, aby pilnować zawartości kieszeni. Nie po to jednak tutaj była, nie chciała tak wykorzystywać tych paru godzin, chociaż zwykle nie marnowała okazji. Przynajmniej nie robiła tego, kiedy była sama i miała niewiele do stracenia. Teraz nauczyła się odpuszczać, odwracać wzrok od swojej szansy.\nPrzeszła kolejne kilka metrów, wsuwając dłonie w kieszenie szarego płaszcza, który dostała jeszcze od starszej czarownicy. Był ciepły i mimo że ponoć nie nadawał się na takie temperatury, dawał radę idealnie. Przystanęła ponownie skuszona muzyką skrzypiec, para instrumentów w dłoniach dziewczyny i chłopaka, zdających się niewiele starszych od niej. Dziwiło ją, że pokazywali swe umiejętności tutaj, a nie na jarmarku, gdzie grajków ceniono bardziej i oferowano więcej monet. Za to tu, większość ludzi omijała ich bez zainteresowania, jakby byli ozdobą Primrose Hill, nie zaś dwójką prezentującą najpiękniejsze melodie. Rozejrzała się powoli, krzywiąc delikatnie na ten brak reakcji, zerknęła na otwarty futerał z kilkoma monetami rzuconymi od biedy. Nie mieszała się zwykle, nie dołączała do obcych, gdy nie miała z tego czegokolwiek. Podeszła bliżej nich, mijając futerał, aby przystanąć tuż obok i spowodować ciszę, ostatnie muśnięcie smyczkiem po strunach.\n- Pięknie gracie, ale możecie coś żywszego? – spytała z uśmiechem, by zaraz cofnąć się o parę kroków od nich. Rozpięła guziki płaszcza, pod spodem miała zwiewną sukienkę, której gruby materiał nie wydawał się jednak ciężki. Pierwsze kroki w rytm muzyki wykonała ostrożnie, sprawdzając, czy śnieg osiadający na ziemi nie stanie się powodem upadku. Nie bała się oceniających spojrzeń, dlatego szybko pozwoliła, aby żwawa melodia prowadziła ją, ciało stało się przedłużeniem każdego czystego dźwięku. Zaśmiała się pogodnie, kiedy trójka dzieci odłączyła się od rodziców stojących nieopodal i postanowiła tańczyć wraz z nią. Nieporadne dziecięce ruchy, były urocze. Z uśmiechem zauważyła, że gapiów było coraz więcej, a przy każdej rzuconej w futerał monecie, kłaniała się lekko, płynnie i z gracją, jakby pozostawało to częścią nieistniejącego układu. Parę osób bujało się delikatnie w rytm melodii, jakiś starszy mężczyzna zaczepił ją, aby zatańczyła z nim kilka kroków, co zrobiła bez wahania. W końcu zatrzymała się przy ostrożnym obrocie, a materiał sukienki otulił jej nogi, płaszcz mocniej przylgnął do sylwetki. Szybszy oddech zdradzał zmęczenie, zaróżowione policzki wysiłek. Powietrze, chociaż nie wydawało się takie, było ciężkie, jakby niechętnie wypełniało płuca. Uśmiechnęła się lekko do dwójki skrzypków, machając niedbale dłonią, kiedy podziękowali.- Powodzenia dalej.- rzuciła, zamierzając iść już stąd.\nUniosła spojrzenie, bo chociaż nadal czarodzieje wokół przyglądali jej się, ktoś robił to natarczywiej. Zmarszczyła lekko brwi, a kiedy odnalazła ów człowieka, uniosła lekko brew, by chwilę później odrobinę speszona założyć kosmyk włosów za ucho. Nie wiedziała czemu, ale stała w miejscu, czekając na to, co miało stać się za moment.\nRe: Primrose Hill [odnośnik] Czw 12 Sie 2021 - 18:38\nWielu gardziło. Bo nie było to najbogatsze miejsce w Londynie, chociaż z pewnością jedno z piękniejszych. Kojarzył je ze swojego dzieciństwa, tych nielicznych dni spędzonych z matką i bratem razem, gdy wybierali się na wycieczki pod nieobecność ojca, a Morgana łagodniała dzięki bogatym zakupom. Teraz mniej ludzi udawało się na Primrose Hill, a zimno resztkę śmiałków skutecznie owinęło grubymi tkaninami płaszczy, czapek i skórzanych butów. Selwyn nie był w tym przypadku wyjątkiem, chociaż jak miał w zwyczaju, wyróżniał się. Górował nad tłumem swoim wzrostem i dostojną budową, trzymając głowę wysoko, ale wzrok skupiając pośród mijających go postaci, zaintrygowany, przyciągany do zbiegowiska niczym kot do myszy wychodzącej z kryjówki. Nie widział między sobą a plebsem żadnego połączenia, ani pola do wzajemnych rozmów, w końcu ich życia były tak różne. Co natomiast potrafił dostrzec bez większego problemu, to okazję i talent. Miał do nich oko wybitne, postrzeganie celu szlifowane latami dojrzewania pośród artystycznej socjety i wszelkiego rodzaju sztuki. Siłą rzeczy zauważał ją w najdrobniejszych rzeczach, zatem bez problemu dostrzegł ją również w parze ulicznych grajków, których muzyka roznosiła się pośród parkowych dróżek. Podążył za nimi powoli, nieśpiesznie stawiając czarny kołnierz wyżej, by nie przyciągać do siebie przesadnej uwagi. O ile zwykle pożądał atencji wszelkiej, szczególnie podziwu przyprawionego szczyptą strachu, tak bowiem smakował najlepiej, o tyle teraz postanowił pokierować swoimi planami z nutą elementu zaskoczenia. Zdobycia nawet większej przewagi. Tym razem, znajdując własne miejsce w cieniu tłumu, dość szybko zauważył na horyzoncie większą tajemnicę niż biedni muzykanci, nagle blednący w oczach konesera. Na tańcu znał się przeciętnie, wynosząc całą swą wiedzę z desek parkietu domowej sali balowej, oraz przygotowań występów w Beaxubatons, co jednak wiedział, wystarczyło na zauważenie prawdziwego talentu w młodej dziewczynie, wirującej żywo i nieokiełznanie pośród cienkiej warstwy śniegu. Miała w sobie coś dzikiego, czego słowa zwykłego człowieka, wypowiedziane na głos z pewnością by nie oddały, jeśli nie miał on w sobie za grosz poetyzmu. Rhysand o ile w literaturze miał niejakie pojęcie, do złotych języków nie należał, częściej wyrażając nim krzywdę i groźbę niż komplementy. Kiedy jednak przychodziła ochota na ich powiedzenie, brzmiały surowo, aczkolwiek najprawdziwiej. Muzyka przycichła, a hipnotyzujący taniec ustał, zgromadzeni ludzie poczęli topnieć do swych własnych obowiązków i planów. Tylko on jeden, cierpliwie wpatrując się w dziewczynę, powoli ruszył przed siebie, by wreszcie zrównać się z czarownicą, ospale przy tym klaskając.\n— Bravo. — Ostatnie złączenie dłoni w oklasku uległo zakończeniu, a kąciki ust rozciągnęły się w ledwo widocznym uśmiechu. Francuski akcent wybiegł spod jego słów i chociaż nie był przesadnie wyraźny, to daleko mu było do komicznego brzmienia. Głęboki, silny głos nadawał powagi, a zaciągnięcie w środku słowa wprowadzało do całej wypowiedzi niedokończonego pytania, zaciekawienia jej autora. — To nie jest taniec zwykłej baleriny. Ani bywalczyni salonów. To taniec tej ulicy i tego parku, ale kryje się za nim coś więcej. — Orzekł miękko, przekrzywiając głowę w bezpardonowej obserwacji rozmówczyni. Nie przypominała mu córki. Miała za łagodne rysy, zbyt silne spojrzenie brązowych, w tym świetle prawie czarnych oczu. — Jestem ciekaw co takiego. — Zakończył, swoje pytanie zawierając jak miał w zwyczaju, pod formą praktycznego żądania.\nRe: Primrose Hill [odnośnik] Czw 19 Sie 2021 - 19:03\nCudze spojrzenia jej nie zawstydzały, przywykła do uwagi skupianej na niej. W końcu była tancerką, od małego obeznaną z oceną otoczenia, umiejącą zamknąć oczy i skupić się jedynie na muzyce. Świat nie miał wtedy znaczenia, liczyła się chwila i melodia, która kierowała każdym jednym ruchem. Lubiła to, to oderwanie od świata wokół, chwilę zapomnienia. Tak, jak teraz. Muzyka skrzypiec niosła za sobą więcej niż dźwięk, niosła wspomnienia, gorąco rozchodzące się po ciele, gdy instrument kojarzyła tylko z jedną osobą. Zatrzymując się, domyślała się, co zobaczy, gdy świat stanie w miejscu. Tłum, ciekawskich gapiów. Uprzejmy uśmiech na ustach, radość w spojrzeniu, właśnie to powracało na jej twarz, kiedy emocje znów były w niej, a nie na zewnątrz. Szybki oddech uspokajał się powoli, gdy patrzyła na tych, którzy chłonęli jej drobny pokaz umiejętności. Nie sądziła jednak, że może przyciągnąć wzrok kogoś, kto tkwił w całkiem innej rzeczywistości. To nie był taniec piękny, nie zachwycał w takim stopniu, jak do końca przemyślane układy balowe. Dlatego, kiedy zauważyła męską sylwetkę, gdy usłyszała dźwięk suchych oklasków, pojedynczych klaśnięć, pozostawała nieufna. Chociaż nie peszyła się, tak nieznajomy naruszył otoczkę pewności siebie. Szarpnął czułą strunę butności, którą nosiła w sobie. Z pozornym spokojem zapięła płaszcz, aby nie dopuścić zimna do rozgrzanego ciała. Przeziębienie było ostatnim, czego obecnie potrzebowała, a styczeń okazywał się dokuczliwy pod względem temperatury. Patrzyła na niego z uwagą, kiedy padła pierwsza pochwała, wyrażona w jednym słowie. Dygnęła delikatnie, płynnie, lecz nieumiejętnie dla kogoś z socjety. Nie przejmowała się tym, nawet kiedy nieznajomy śmierdział bogactwem na kilometr. Dla kogoś z jej warstwy społecznej, z samego dołu, nawet nie marginesu, było to oczywiste, dawało po oczach. Dla niepozornej złodziejki było okazją, kuszącą bardziej niż ta sprzed kilku miesięcy. Potarła dłoń o dłoń, pozornie tylko z winy chłodu, a w praktyce rozcierając delikatnie zmarznięte palce, aby nie zmarnować szansy, gdy się nadarzy.\nPrzechyliła lekko głowę, a burza gęstych loków, opadła na lewą stronę poddając się grawitacji. Spostrzeżenie było słuszne, ale zastanawiała się, czemu służy. Nie wyglądała na balerinę, mimo że była smukła i nie najniższa. Nie przedstawiała się, jako bywalczyni salonów, czego bez wątpienia był świadom. Po co więc dociekał? Po co zaczepiał przypadkową dziewczynę?\n- Emocje i szczerość.- odparła w końcu, swym melodyjnym głosem.- Ma pan rację. To taniec ulicy i parku, taniec nieszczęścia.- dodała, a mimo że usta uniosły się w uśmiechu, oczy pozostawały niewzruszone. Ile było w tym fałszu, musiał sam zgadnąć.- Najpewniej obcych.- spoważniała odrobinę. Zdawała sobie sprawę z dźwięczącego żądania w słowach mężczyzny, ale właśnie dostał odpowiedź. Czy był zadowolony? Czuł się usatysfakcjonowany? Nie miała pojęcia, ale może przyjdzie jej dowiedzieć się tego.\nOstatnio zmieniony przez Eve Doe dnia Czw 19 Sie 2021 - 23:59, w całości zmieniany 2 razy\nRe: Primrose Hill [odnośnik] Czw 19 Sie 2021 - 20:12\nDla większości przybierał maskę. Głośną, butną i z pewnością do jakiegoś stopnia będącą częścią jego charakteru. Wyrażał swoje myśli naturalnym nurtem oczywistości, głosił prawdy, w które wierzył, oczekując od reszty absolutnego posłuszeństwa, samemu zmierzając w od wielu lat wyznaczonym kierunku. To jednak nie przeszkadzało Rhysandowi, jak każdemu człowiekowi na świecie miewać chwile zmęczenia. Od natłoku obskakujących go ze wszystkich stron ludzi, od perfidnych kłamców i łowców okazji żerujących nawet na najdrobniejszym potknięciu jego wypolerowanych przez skrzata butów.\nBo prawdą było, że musiał wszędzie kontrolować swoje emocje. Puszczone na wolność, dmuchnięte lekkim wiatrem błyskawicznie zamieniały się w huragan groźny dla każdego, którego promień tego zła muskał, chociażby na sekundę. - Emocje i szczerość. - Powtórzył po niej, z lekką, ale niegroźną kpiną w głosie. Miała najwyżej dwadzieścia lat, znał takie dzieci ulicy z wielu tysięcy przypadków anonimowych istnień przewlekających się jak paciorki na sznurku Tower.\n- Pomyślałby ktoś, że taniec ulicy to coś wprost przeciwnego. Opanowanie i kłamstwo, nieszczęście w nieszczęściu. Ale skutecznie wyprowadziłaś zebranych z takiej opinii, nawet mnie samego. - Zazwyczaj omijał szerokim łukiem brudnych artystów w podziurawionych ubraniach ledwo zarzuconych na grzbiet, ale dziewczyna umiejętnie operowała talentem, nieoszlifowanym, ale jasno wybijającym się z odmętów tego mało imponującego dla Rhysanda miejsca, jakim był Londyn. Obserwował jej ruchy, płynne i przemyślanie, gęste włosy oparte na ramionach i chłód powietrza, który przenikał styczniowy krajobraz między nimi.\n- A gdzie nauczyli cię tego? Dar taki jak twój nie chodzi po ludziach i nie puka w byle jakie drzwi, musi kryć się za nim jakaś geneza. Historia za historię. - Zaproponował z uśmiechem majaczącym na ustach. Ciekaw był czy w ogóle go rozpoznawała, a co być może ważniejsze, w jakim stopniu zauważała w ich wspólnej rozmowie wyjątkową dla siebie szansę na wyciągnięcie czegoś niezwykle korzystnego. W prawdzie wyszukiwanie talentów aktorskich i muzycznych nie leżało w bezpośrednich zainteresowaniach Selwyna, a muzykę, którą cenił szczerze, była wyłącznie ta grana w operze, to miewał przyjaciół w różnych miejscach, tylko czekający na okazję do zrobienia z kogoś zarobkowej, złotej gwiazdy. - Racz zaspokoić ciekawość zafascynowane widza i powiedz, czy robisz coś jeszcze? Śpiewasz, grasz na instrumencie? W dzisiejszych czasach wrażliwość na emocje to skarb. - Właściwie mówił zresztą prawdę, sam bowiem był jej całkowicie pozbawiony i może to właśnie ze względu na tego rodzaju chłód nigdy nie osiągnął perfekcji gry na fortepianie. Za mało było w nim współczucia i wyczucia, by naprawdę przelać wszystko w rozpisane na nutach dźwięki.\nRe: Primrose Hill [odnośnik] Czw 26 Sie 2021 - 20:12\nZmrużyła ciemne oczy, gdy usłyszała kpinę w głosie, a kąciki ust drgnęły nieznacznie. Kpina nie była drażniąca, nie sprawiała, że poczuła się urażona. Budziła jedynie zainteresowanie, jak i cała postać nieznajomego. Nie wiedziała, kim był, ale grał na jej emocjach każdym gestem oraz słowem, co może nie było wyczynem, lecz zwykle tylko jeden mężczyzna potrafił doprowadzać do tego tak płynnie. Od speszenia, nieufności, zdenerwowania, aż do ciekawości. Wolała nie wiedzieć, co dalej albo może chciała. Strach? Gniew? Radość? Smutek? Miał jeszcze trochę, chociaż nie wydawał się akurat tym zainteresowany. Był jednak ciekawski, trzymał rozmowę. Po co?\n- Taniec zależy od tego, kto go wykonuje.- odparła z lekkim wzruszeniem ramion.- Opanowanie to chyba cecha balowa? Piękny fałsz, odtwarzany raz za razem? - nie znała nawet podstawowych kroków tego, co tańczono wśród najlepiej urodzonych, nigdy nie miała okazji, aby to poznać, lecz zdarzyło się jej widzieć płynne walce angielskie czy wiedeńskie. Bycie sroką otwierało wiele furtek, uchylało niezliczoną liczbę okien.- Dobry tancerz nie może kłamać w swoich ruchach, lecz może być niezrozumianym, a oszukiwać dopiero słowem.- dodała z najbardziej niewinnym uśmieszkiem na jaki było ją stać.\nSłysząc, że wyprowadziła go z błędu, zawahała się na moment.\n- To komplement? – nie wiedziała z kim igra, ale nie miała z tym problemu. Wokół było dużo osób, mogła być pewniejsza siebie, gdy znów tak się poczuła. W innym miejscu i czasie nie pozwoliłaby sobie na wiele, strach osiadł w jej codzienności zbyt mocno po dwóch latach.\nSłysząc propozycję, zastanowiła się. Kusząca opcja, zwłaszcza dla dziewczyny tak ciekawskiej, jak ona. Pokiwała głowa, godząc się na to, bo nie musiała mówić mu całej prawdy. Przed chwilą w końcu ostrzegła go, że tancerz mógł łgać poprzez słowa, lecz nie ruch.\n- Moja rodzina była pod tym względem utalentowana. Taniec mam w genach, trenowany odkąd nauczyłam się stać na własnych nogach i nie wspierać o nic.- wyjaśniła, rzucając ochłap tego, co miało faktycznie miejsce. Nie oszukała go finalnie, a jedynie ominęła szczegóły. Pochodzę z cygańskiej rodziny, każda dziewczyna uczy się tańczyć, każda wie jak zachwycić gapiów. Może i powinno to tak brzmieć, ale wiedziała dobrze, jakie podejście mieli do osób jej pokroju obcy. Zdanie gadziów jej nie interesowało, ale nie chciała być wytykana palcami.\n- Kim Pan jest? Skąd ta ciekawość, której nikt inny spośród tłumu nie pokazał? – nie miała pojęcia kogo ma przed sobą, nie znała świata, który jej nie dotyczył. Arystokraci byli, jak czarna magia, istnieli, lecz zbyt daleko dla dziewczyny z samego dna.\n- Śpiewam, rzadko.- odpowiedź padła, zanim ją do końca przemyślała.- To nie jest skarb. To cecha, którą mają wszyscy, ale z niej nie korzystają, bo nie umieją albo nie są świadomi posiadania.- mogła to zignorować, ale z jakiegoś powodu wolała się nie zgodzić.\nRe: Primrose Hill [odnośnik] Nie 29 Sie 2021 - 13:08\nCiekawiła go ta anonimowość. Narodziny bez nazwiska niosącego zobowiązania, wolność w swoim własnym niedostatku. Czy znaczyło to, że kiedykolwiek chciałby zasmakować takiego uczucia na własnej skórze? Nie. Ale jeśli nadarzyła się okazja do zbadania go, czy mógłby nazywać się prawdziwym historykiem bez pragnienia zgłębienia tematu — tajemnicy?\nTyle ile wiedział o tańcu, wyniósł z balowych sal dworów i pałaców, piękne idee wirujące w obrotach dookoła własnych osi, bez krzty uczuć prawdziwszych niż pragnienie zaimponowania zgromadzonym na uczcie, czy przyciągnięciu wzroku intratnego kawalera w przypadku dam. Dla własnej satysfakcji czynił tylko jedną aktywną sztukę prócz kochania, grę na fortepianie. Poczucie spełnienia gdy palce przebiegały po klawiaturze, umiejętne wyrywanie się ze sztywnych ram określonych przez nuty własnymi wariacjami, czuł wtedy prawdziwą wolność i niepozowane zadowolenie, które rezerwował tylko na czas spędzony z najbliższymi.\nMówiła sprawnie, sprytnie, jak ktoś, kto wie jakie słowa włożyć w odpowiednie znaczenie dla rozmówcy. Musiała przekonywać często i skutecznie, czarować wdziękiem talentu i świeżości. - Słowa można interpretować tak jak taniec. Swobodnie. Dobrze wypowiedziany komplement może być równie ostrym wyrazem dezaprobaty dla tego, kto odpowiednio ujmie go w zdanie. - Odpowiedział wymijająco, przejeżdżając kciukiem po brodzie w geście zastanowienia. - Była? A więc nie ma już jej przy tobie? - Pochwycił się jednego słowa, być może nawet nie właściwie interpretowanego, ale jakże ciekawego w tym momencie nudy i normalności. Przechadzając się po Primrose Hill, w drodze z jednego spotkania na drugie, któż mógł mu zabronić chwili bezbronnej rozmowy z powiewem nieokiełznanej delikatności, który równie dobrze może już nigdy nie spotkać ponownie.\n- Jeśli powiem ci, kim jestem czy to coś zmieni? - Zapytał zupełnie szczerze, przestępując z nogę na nogę, a lewą dłoń wkładając do kieszeni płaszcza. - Ale dobrze, imię za imię. Rhysand. - Przedstawił się prosto, bez zbędnych ogródek. Wątpił, by wiedziała z kim ma do czynienia, a póki co pozostawało to słodkie niedomówienie jego przewagą. Zanim przypieczętuje swym nazwiskiem wyższość urodzenia, przez chwilę jeszcze mógł być, kim tylko chce. Koneserem tańca, który poszukuje nieoszlifowanych diamentów w londyńskich parkach. - Nie każdy ma to coś. - Pokręcił przeczącą głową, wspominając tysiące młodych panienek z zapędami artystycznymi, które prócz ładnych wypolerowanych buzi nie miały światu sztuki do zaoferowania nic więcej prócz sztucznie wyćwiczonych wersów pieśni operowych. - Skoro uważasz talent za zwykłą cechę, znaczy się, iż masz go naturalnie więcej i pewniej niż inni.\nRe: Primrose Hill [odnośnik] Wto 16 Lis 2021 - 16:17\nTa rozmowa z niewiadomego powodu trwała, słowa powoli płynęły nacechowane w sposób, którego się nie spodziewała. Rzadko można było znaleźć człowieka, który w podobny sposób podjąłby się tej specyficznej słownej gry na zasadach tworzonych spontanicznie. Im dłużej stała przed nim, spoglądając na twarz mężczyzny, łapiąc jego spojrzenie, tym mocniej była ciekawa jego osoby. Spotykała różne charaktery, za którymi kryło się inne pochodzenie oraz status. Stawała na drodze ludziom, którzy czuli się od niej lepsi i tacy byli, bądź takich, którzy widzieli w niej więcej niż ona sama. Sporadycznie jednak zatrzymywała się przy nich na dłużej, zbyt mocno nie ufając już obcym. Teraz było inaczej albo po prostu miejsce, otoczenie ludzi tworzyło kruchą pewność, że cokolwiek powie zaraz nie stanie jej się krzywda. Mogła uciec, mogła cofnąć się lub poszukać pomocy u kogokolwiek kto postanowiłby uratować drobne dziewczę od nieznajomego, wyglądającego dość groźnie. Tak, zdecydowanie to sprawiało, że stała w miejscu i po raz kolejny rozchyliła pełne usta, aby coś powiedzieć.\n- To bardziej skomplikowane.- odparła poważniej, gdy próbował dopytać o rodzinę. Nie zamierzała się zwierzać, a informacje, jakie wypowiadała bezmyślnie, były jedynie pobieżne i wystarczająco niespójne.\nNie milkła, gdy on również podejmował dalej nurtującego kwestie. Kiedy się przedstawił, oferując wymianę imienia za imię, skinęła delikatnie głową i szepnęła to samo zdrobnienie, które słyszała większość świata. Dawno przestała być Eveline, a została Eve. Nikt już nie mówił do niej pełną formą w codzienności, a jedynie Jamesowi, czasami wyrywało się.\nMijały kolejne minuty, dwójka skrzypków za jej plecami znów przygrywała przyjemną melodię, ale tym razem jakby pełniejszą, otuloną emocjami, których wcześniej brakowało. Uśmiechnęła się wyraźnie i w końcu pożegnała, kiedy wymiana zdań przeciągnęła się za bardzo. Nie odprowadziła mężczyzny wzrokiem, a zamiast tego, sama odwróciła się na pięcie i rzuciła jedynie krótkie spojrzenie parze grajków. Odeszła kawałek, dopiero wtedy obejrzała się przez ramię na męską sylwetką, która sukcesywnie oddalała się. Dziwny był to człowiek. Odwróciła się z powrotem, chcąc już stąd iść, ale na drodze znalazła przeszkodę. Wysoką i znajomą z którą zderzyła się mało przyjemnie, wykonując pierwszy krok na oślep.\n- Ała.- syknęła cicho, zamykając smukłe palce na materiale kurtki nieznajomego, żeby nie stracić równowagi i unosząc na niego wzrok.- Nie skradaj się tak.- burknęła, ale na jej ustach zaczął już tworzyć się uśmiech, gdy tylko poznała kto to.\nRe: Primrose Hill [odnośnik] Czw 9 Gru 2021 - 11:11\nMusiał wyjść. Z mieszkania, Sheili i Thomasowi z oczu. Twardo i nieustępliwie obstawiał przy swoim — bo naprawdę wierzył, że miał pełne prawo zareagować w tej sytuacji. Przez myśl przemknęło mu, że powinien to uczynić inaczej. Może odpowiedniejszy byłby list podpisany jego własnym imieniem. List, w którym wyraziłby otwarcie, co czuł względem oburzającej propozycji profesora, ale nie umiał sam sobie odpowiedzieć na pytanie, dlaczego właściwie tego nie zrobił — czy chodziło jednak o strach związany z nieodwracalnym spaleniem tego mostu, czy może o kłopot z wyrażaniem swoich uczuć, opisywaniem ich i przyznawaniem się do nich jako tako. Utrzymywał więc tę samą minę, nie chcąc pozwolić im zauważyć, że się wahał, zastanawiał, czy nie popełnił błędu. Nie, musiał być konsekwentny. Nie okazywać swoich obaw.\nWyszedł prędko, na schodach zakładając kurtkę, naciągając na głowę kaszkiet. Brakowało mu szalika, nie miał pojęcia, gdzie go zapodział, ale przez jego brak musiał postawić kołnierz kraciastej kurtki. Wcisnął dłonie w kieszenie i ruszył przed siebie, szukając — chyba sam właściwie nie wiedział czego. Gdyby emocje mogły odparować ze zbyt rozgorączkowanego ciała, to właśnie ten nieskomplikowany proces zachodziłby podczas szybkiego i bezcelowego spaceru. Muzyka ściągnęła jego uwagę nieświadomie, niosąc jego nogi w stronę źródła grajków. Przystanął w gromadzącym się tłumie, śledząc wzrokiem ruch palców na gryfie, ruchy smyczka, próbując zapamietać dźwięki, które z pewnością spróbuje jeszcze odtworzyć. Uczył się — grając i słuchając. Nie znając nut nie potrafił inaczej. Przez myśl przeszło mu, by wykorzystać sytuację, przejść między ludźmi, spróbować wzbogacić się choć trochę, ale w chwili, w której zaczął się rozglądać, jego wzrok momentalnie spoczął na jednej postaci i z jakiegoś niezrozumiałego powodu ten widok uderzył w niego falą gorąca i złości. Spięcie mięśni objawiło się wyostrzonymi rysami twarzy, wyraźniejszą żuchwą i policzkami, ale nikogo nie interesował, nie było obok nikogo, kto mógłby choćby chcieć na niego spojrzeć. Za to na nią rozmówca patrzył wzrokiem, który mu się nie podobał. Przed podejściem i wybiciem mu z głowy wszelakich romansów powstrzymała go myśl, że właśnie próbowała go okraść, testując na nim swoje magiczne, kobiece czary — bo o cóż innego mogło chodzić takiemu człowiekowi, jak on? Już z daleka widział, że był ładnie ubrany, uczesany, ogolony. Musiał pochodzić z zamożnej rodziny, a Eve była piękna. Magnetycznym spojrzeniem potrafiła uwodzić — biorąc pod uwagę to, z jaką łatwością robiła to z nim był święcie przekonany, że robiła z każdym, nie mógł być przecież szczególnie podatny na jej urok.\nPatrzył, jak się odwraca i od niego odchodzi, nie czyniąc nic. Nie zauważył żadnego ruchu, gestu. Kim był? Nieco zmrużył oczy i przestąpił w bok, wchodząc głębiej między ludzi. Wyciągnął z kieszeni dłonie, na chwilę zaszył się tak, by go nie dostrzegła — co przecież nie było trudne, mimo nieco bardziej nietypowego wyglądu wśród ludzi nie wyglądał szczególnie wyjątkowo. Wyszedł jej naprzeciw dopiero w chwili, gdy odwróciła się przez ramię za tym mężczyzną. Krok wystarczył, by na niego wpadła. A raczej tak to zaaranżował. Złapał ją w pasie jedną ręką, drugą jej włożył do kieszeni delikatnie. Nie widział jak się spotkali, jak doszło do tej rozmowy. Miała coś od niego? Okradła go wcześniej?\n— Kto to był?— spytał od razu, patrząc jej w oczy ze zmarszczonymi brwiami. — Chyba nie zaproponował ci niczego… — niestosownego nie przeszło mu do gardła, rozpalając go od wewnątrz na samą myśl. — Flirtował z tobą?— Brew mu drgnęła, choć próbował wyglądać obojętnie, dla kogoś kto go znał, zdradzał się łatwo.\nRe: Primrose Hill [odnośnik] Czw 9 Gru 2021 - 19:35\nTen dzień najwyraźniej miał dla niej więcej atrakcji, niż mogła przypuszczać. Od pary grajków, przez obcego mężczyznę zainteresowanego... sama nie wiedziała do końca czym, aż do Jamesa, który zjawił się nagle przed nią. Zderzenie z nim było niespodziewane, mimo słów jednak niebolesne w żadnym stopniu, a zwyczajnie nieprzyjemne. Poczuła ramię obejmujące ją w pasie, dlatego poluzowała zaciśnięte palce na jego kurtce. Wiedziała, że nie pozwoli jej upaść. Kąciki ust uniosły się na widok chłopaka, ale uśmiech zaczął słabnąć, gdy usłyszała pytanie i kolejne słowa, jakie wyrzucał z siebie Jimmy. Wydawał się podenerwowany, bardziej niż powinien. Chociaż z drugiej strony ile widział z tej rozmowy, jak dużo mógł zinterpretować źle? Wyolbrzymić coś, co nie miało miejsca. I czy tak naprawdę to na nią był zły. Znając go tyle lat, nauczyła się stawiać masę pytań i stopniowo dochodzić do odpowiedzi, których najpewniej sam nie był chętny zdradzić. Wbrew pozorom to wcale nie było trudne.\n- Nikt taki.- odparła, nie uciekając wzrokiem od ciemnych tęczówek, trochę jaśniejszych od tych, które sama miała.- Zaczepił mnie tylko i wciągnął w rozmowę.- dodała z lekkim wzruszeniem ramion.- Nie, nie zaproponował.- przewróciła oczami, ale uśmiech powoli zaczął formować się na ustach znów.\nUniosła jedną z dłoni, by wychłodzone palce wsunąć pod kołnierz kurtki chłopaka i skonfrontować rozgrzaną skórę z zimnem. Trochę by rozproszyć uwagę, a trochę by ostudzić go.- Flirtował? Nie, a szkoda, bo mógłby chociaż on.- prychnęła żartobliwie, próbując rozładować atmosferę.\nPrzyglądała mu się, zapominając o otoczeniu i grajkach, którzy rozpoczęli kolejną melodię. Delikatniejszą oraz wolniejszą w pewien sposób kojącą, przyjemną dla ucha.\n- Skąd ta nerwowość? – spytała w końcu, cofając się nieco. Złapała go za rękę, która dotąd spoczywała na jej talii, by zamknąć w dłoniach jego dłoń.- Gdybym Cię nie znała, bałabym się teraz, że zaraz skoczysz mi do gardła.- dodała lekkim tonem. Przesadzała, oczywiście, że tak. Był spięty, co zauważyła od razu, ale nie aż tak, by ktoś obcy zorientował się w jego humorze.- Kto zasłużył na przestawienie paru kości? – rzuciła kolejnym pytaniem, swobodnie zadając je po romsku.\nSchowała jedną z dłoni do kieszeni znoszonego płaszcza, drugą za to pozostawiła zamkniętą na jego ręce, by zaraz spleść ich palce.- Nie odmówisz mi spaceru? – wątpiła, aby spotkała się ze sprzeciwem, nawet jeśli James potrafił ją zaskakiwać, czasami mile, a czasami nie.- Jak tu przyszłam, żałowałam, że jestem sama.- przyznała zaraz. Primrose Hill było pięknym miejscem, gdy otoczenie pokryte było śniegiem. Pewnie było równie urokliwe, kiedy wszystko zieleniło się wiosną i pozostawało takie przez lato.\nRe: Primrose Hill [odnośnik] Wto 14 Gru 2021 - 17:47\nPatrzył na nią, by wraz z upływającym czasem i powoli rozbrzmiewającymi odpowiedziami na jego pytania, przenieść spojrzenie nieco bok, między ludzi na tego mężczyznę, który odchodził w przeciwnym kierunku. Ukłucie zazdrości sparaliżowało go na chwilę, łatwo zainicjowane, zupełnie jakby podatny grunt tylko czekał aż się zjawi. Może to uczucie wyrosło na czymś innym, frustracji i zdenerwowaniu, które chciał zdusić, ukryć przed samym sobą. Sprawa była już rozwiązana, nie powinien się tym przejmować, a jednak uczucie zdenerwowania, napięte mięśnie nie mogły dać mu zapomnieć, że pozostawił za sobą coś, z czym się jeszcze nie uporał. Przełknął ślinę, a wraz z nią nieprzyjemną, uciążliwą gulę w gardle i spojrzał znowu w jej ciemne, mądre oczy, kiedy jej dłoń znalazła się na szyi, pod kurtką, wywołując nieprzyjemne uczucie zimna i gęsią skórkę.\n— Szkoda? — spytał z uniesioną brwią, z ręką w kieszeni jej kurki zbierając między palce chowane tam przez nią knuty. Bezwstydnie zamknął w dłoni monety, które tam miała, a w oczach błysnęło coś na granicy prowokacji i chęci zabawy. — Nie wmówisz mi, że nie zatonął w twoich oczach. Nie przyznał, że twoje usta mają kolor późnych malin i to za sprawką lekkiego, szczypiącego mrozu. Nawet twoja skóra nosi ślady pocałunków zimy, Eveline — mruknął z szelmowskim uśmieszkiem wkładając obie dłonie w kieszenie własnej kurtki. Uśmiech mu zszedł z twarzy, gdy spytała o nerwowość. Spuścił wzrok, wbił go w czubki swoich butów, a później westchnął. — Pamiętasz profesora Vane'a? — spytał w końcu po romsku, po dłuższej chwili wahania. Rozejrzał się wokół, jakby spodziewał się, że znów przypadkiem może go tu spotkać, ale przecież musiał być w szkole. — Zaproponował Sheili wspólny wyjazd na tydzień do Genewy. — Spojrzał na nią, nie mówiąc nic więcej, jakby to najkrótsze i najbardziej konkretne zdanie miało zdradzić wszystko, co czuł; oburzenie, złość, gniew i zdezorientowanie. — Jak jakieś ladacznicy. Chciał żeby mu towarzyszyła, kiedy on będzie tam brał udział w różnych wykładach.— Wyrzucił to z siebie, znów unosząc na nią wzrok. Złagodniał, wyciągnął dłoń z kieszeni i pozwolił jej się złapać, spleść ich palce ze sobą. — Nie, pewnie, że nie. Dokąd chciałabyś pójść? — spytał, robiąc krok w jej stronę. Kąciki ust uniosły się lekko. — Po tych dwóch latach wciąż tracisz dla mnie głowę — westchnął niby z teatralnym przejęciem, ale rozbawienie błąkało się na jego twarzy. Nawet nie zauważyła, że ją okradł.\nRe: Primrose Hill [odnośnik] Pią 17 Gru 2021 - 17:08\nWidziała, jak podążył spojrzeniem za odchodzącym mężczyzną, który za moment zniknie już całkiem między ludźmi. Mogła się tylko zastanawiać, co kotłowało się w głowie Jamesa, ale póki nie wygrywała gwałtowność, sama była spokojna. Uśmiechnęła się, kiedy wrócił z uwagą do niej, reagując na zimna dłoń za kołnierzem kurtki.\n- No szkoda, dawno z nikim nie flirtowałam, ani nikt ze mną. A to przyjemne.- odparła, brnąc dalej w niewinną gierkę, najpewniej drażniącą jego cierpliwość. Nie kontrolowała, gdzie wędrują jego dłonie i jak sprawnie zdobywają zawartości jej kieszeni. Może był to błąd, ale ufała mu na tyle, aby nie spodziewać się niczego złego, a więc również, że ją okradnie. Co prawda droczyli się tak kiedyś, jeszcze jako dzieciaki, ale teraz nawet o tym nie pomyślała.- Oh, czegoś takiego mi nie powiedział.- przyznała, spuszczając wzrok na ziemię, gdy poczuła, jak na policzki wkrada się rumieniec. Nie potrafiła powiedzieć, co tak naprawdę ją zawstydziło; same słowa czy fakt, że padły ze strony Jamesa.\nUniosła na niego spojrzenie, kiedy zaczął wyjaśniać, co powodowało spięcie w jego sylwetce, wzbudzało nerwowość, której nie ukrywał za dobrze.\nPokiwała głową, gdy spytał, czy pamiętała profesora z Hogwartu. Mężczyzna był dla niej całkowicie obojętny, jak większość z kadry nauczycielskiej szkoły, a sam przedmiot, mimo że interesujący, nie zyskał miana ulubionego. Zdziwiło ją, jaką propozycję złożył Paprotce, ale milczała, domyślając się, że zaraz usłyszy więcej szczegółów.\n- Rozmawiałeś z Sheilą o tym? Jak to odebrała? – spytała po chwili.- Ladacznicy? Przesadzasz, Jimmy. To faktycznie nie brzmi najlepiej, ale może nie miał złych zamiarów? Ludzie czasami proponują coś trochę bezmyślnie, a później orientują się, jaki to ma wydźwięk.- dodała poważnie. Próbowała nie wyciągać pochopnych wniosków, jedynie przez wzgląd na to, że pamiętała jakie relacje były między wspomnianym mężczyzną, a trójka Doe.\nUśmiechnęła się szeroko, gdy tak jak się spodziewała, nie spotkała się z odmową.\n- Z Tobą... gdziekolwiek i wszędzie.- rzuciła pogodnie. Zaraz jednak nieco spoważniała, unosząc delikatnie brew, kiedy widziała, jak rozbawienie odbija się w jego oczach i mimice.- Tracę? Chciałbyś.- prychnęła kłamliwie. Zmrużyła nieco oczy, czując, że coś zrobił, a jej naprawdę musiało to umknąć. Wiedziona odruchem puściła jego dłoń, aby wsunąć obie do kieszeni płaszcza i zrozumieć szybko, że jest stratna.- Eh, no to chyba jednak tracę.- przewróciła oczami, próbując opanować uśmiech kształtujący się w kącikach ust.- Nie wierzę, że nawet mnie...- urwała, spuszczając raz jeszcze wzrok, próbując wyglądać na smutną. Starała się przypomnieć sobie najbardziej przygnębiające wydarzenia, aby emocje wyglądały na naturalne. Pociągnęła delikatnie nosem, kuląc ramiona i nieco opuszczając głowę. Niech poczuje się winny, ten paskudny cygan. Opadające delikatnie na twarz włosy pomogły ukryć uśmieszek, który mimo wszystko cisną się na usta i coraz trudniej było to opanować. Oczywiście, sama była sobie winna, że dała się tak podejść, gdy znając tego kombinatora, nie zwracała uwagi, co robił.\nRe: Primrose Hill [odnośnik] Nie 19 Gru 2021 - 12:21\nPrzeskakiwał oczami po jej tęczówkach, z jednej na drugą, hamując pojawiający się na ustach uśmiech zadowolenia i ulgi, choć może właściwsze byłoby poczucie winy, gdy przecież wyraziła ciążącą jej potrzebę, której on sam nie zaspokajał, albo chociażby smutek, cokolwiek innego. Chwilę jej się przyglądał, oddychając powoli, czując jak ktoś przechodzi obok nich i potrąca go lekko. Obrócił za nim głowę, spotykając się z oburkiwaniem i paroma nieprzychylnymi słowami, ale nie odpowiedział nic, wracając wzrokiem do swojej żony.\n— Dlaczego? — spytał, marszcząc brwi, starając się wejść w podobną rolę, nie zdając sobie sprawy, że swoimi słowami i działaniami odciągnęła go od frustracji ogniskującej się na niej za rozmowę z tamym mężczyzną. Zwykłą, samczą zazdrość. — Przecież to tylko słowa, niewinna gra. Coś cię... powstrzymuje? — Uniósł brwi, przyglądając jej się niewinnie. Jego dłoń w jej kieszeni wyciągała w tej chwili monety. Przechylił głowę na bok westchnął, zerkając na jej usta. Nabrał ochoty na to, żeby ją pocałować, a jednocześnie znajdowali się w miejscu tak potwornie zatłoczonym, że niezmiernie głupio było mu to zrobić.— Może w takim razie mogę postawić ci kieliszek jakiegoś dobrego wina? Hm? To niewinne spotkanie, nikt nie musi wiedzieć — zapewnił ją śmiertelnie poważnie i odsunął nieznacznie, z bezpieczną zawartością kieszeni. Kąciki ust wyciągnęły usta w szelmowskim wyrazie. Uśmiech jednak osłabł, powoli stopniał, gdy temat zszedł na Vane'a. Westchnął ciężko i ruchem dłoni wskazał jej kierunek spaceru, a jeśli nie oponowała, ruszył od razu wolnym krokiem w tamtą stronę, ciągnąć ją za rękę.\n— Właściwie to najpierw mu odpisałem. I podpisałem się, jako ona. — Nie patrzył na nią, czując, że jej wzrok zmieni się na nieprzychylny, więc postanowił nie irytować się jeszcze bardziej. —Wściekła się, że to zrobiłem. Ale zrobiłem to bo tak trzeba. Bo taka jest moja rola. Nie miała prawa się nad tym zastanawiać — odpowiedział szybko i zdecydowanie. — Ma milion lat, nie dziesięć i jest profesorem, a nie chłopem na polu. Naprawdę myślisz, że ktoś taki mówi coś bezmyślnie? Nie, znam go. On bardzo dokładnie waży swoje słowa. I zawsze mówi dokładnie to, co chce powiedzieć. Przemyślał tą propozycję, zanim jej wysłał ten pieprzony list. Jest tyle od niej starszy, Eve. Ale nawet jeśli, gdyby ją chciał, powinien ją wziąć za żonę, nie wiem, zobowiązać się do czegoś, że się nią zaopiekuje, zadba o nią, będzie czuwał nad jej imieniem, a to? Po prostu zaprosił ją na wyjazd bez zobowiązań. Jakby jej nie szanował. Jakby za nic miał to, co o niej powiedzą. Przecież tak nie wypada, Eve? Nie pozwolę, żeby ktoś ją tak tratował. — Zamilkł na dłuższą chwilę, idąc przed siebie, zostawiając za sobą tłum ludzi i powoli skręcając w kierunku domu.\nWiedział, że się zorientuje, musiała. I tak chwilę jej zeszło.\n— Tracisz nie tylko głowę.— Zerknął na nią z boku, wsadzając obie dłonie do kieszeni, ale kiedy zobaczył jej reakcję, zmarszczył brwi. — Nabijasz się ze mnie, prawda? — Nie wierzył, że naprawdę jej przykro. Spodziewał się raczej, że dostanie po głowie. — Eve? Spójrz na mnie — poprosił, zatrzymując się przed nią, kiedy stali w jednej z alejek.


BLACK POINT LBPPS1520 toner czarny · do drukarki Samsung, zamiennik ML-1520D3 | redcoon Polska\nBLACK POINT LBPPS1520 toner czarny (do drukarki Samsung, zamiennik ML-1520D3)\nNumer produktu: B703011\nwydajność: 3900 stron\nAlternatywne produkty dla LBPPS1520 toner czarny\nBLACK POINT LBPPS1520 toner czarny\nLCBPH1600BK toner czarny\n(do drukarki Samsung, zamiennik ML-1520D3)\nCiesz się w pełni swoją laserową drukarką z tonerem Black Point LBPPS1520, który pozwala na zadrukowanie nawet do 3900 stron w czerni. Jest kompatybilny z dwoma modelami drukarek z serii Samsung ML: 1520, 15150. Zamiennik oryginalnego tonera Black Point jest niemal o połowę tańszy, co wcale nie oznacza, że gorszy jakościowo. Dzięki temu możesz korzystać z swojej drukarki laserowej wydając mniej pieniędzy. Producent tonera Black Point LBPPS1520 gwarantuje dożywotnią gwarancję, aż do momentu wyczerpania czynnika barwiącego zatem możesz mieć pewność, że Twoje pieniądze zostały dobrze zainwestowane. Produkt w pikantnej cenie tylko w redcoon.pl!\nOznaczenie modelu producentaLBPPS1520 toner czarny\nPrzystosowany doSamsung ML: 1520, 1515\nOceń produkt BLACK POINT LBPPS1520 toner czarny


Zaszła w ciążę z przypadkowym kochankiem. Potem jej mąż zrobił coś niespodziewanego! - Podaj.to\nZaszła w ciążę z przypadkowym kochankiem. Potem jej mąż zrobił coś niespodziewanego!\nMówią, że w związku najważniejsza jest szczerość, jednak co zrobić, jeśli to niewyobrażalnie zrani drugą osobę? A niewierność bardzo boli i często kończy związek. Niemniej, historia tej pary zupełnie zaskakuje.. Przeczytajcie list zdradzonego męża.\n"Poznaliśmy się z żoną sześć lat temu, a od czterech jesteśmy razem. Przyjechała do mojego kraju na studia, z Europy, i już ich nie dokończyła, została ze mną. Zamieszkaliśmy razem, poznała moją rodzinę, która ją pokochała.\nJakiś miesiąc przed ślubem okazało się, że jest w ciąży. Nie przejęliśmy się tym specjalnie, przecież i tak zaraz mieliśmy zostać małżeństwem, a ja byłem przekonany, że to kobieta mojego życia.\nJednakże po ślubie coś się zmieniło. Pojawił się między nami dystans, ona zaczęła zachowywać się dziwnie i obco. W końcu wyznała mi, że istnieje możliwość, że dziecko nie jest moje. Płakała i była załamana, powiedziała, że mnie kocha. Wierzyłem jej.\nOkazało się, że wybrała się na imprezę ze znajomymi i tam uprawiała seks z jakimś nieznajomym, którego imienia nawet nie pamięta. Ledwie co pamiętała samo zajście... Powiedziała, że od razu po zaczęła strasznie żałować.\nByłem zdumiony i otępiały. Nie wiedziałem, co jej powiedzieć. Chciałem testu na ojcostwo, zgodziła się, wymuszając na mnie obietnicę, że jeśli dziecko jest moje, zostanę z nią.\nPowtarzała, że to najgorsza decyzja w jej życiu i że codziennie jej żałuje. Wyznała mi prawdę, bo mnie kocha i wie, że ja kocham ją... Nie wiedziałem, co zrobię, jeśli dziecko nie okazałoby się moje.\nZrobiliśmy badania, nie były tanie, ale musiałem wiedzieć.\nOkazało się, że to nie ja jestem ojcem. Nie mogłem w to uwierzyć. Moja żona, kobieta, którą kocham, oszukała mnie i spodziewała się dziecka z innym. Nie wiedziałem, co robić. Jedna część mnie chciała dalej ją kochać, a druga nie mogła znieść tego wszystkiego.\nNie wiedziałem, co by się z nią stało, gdybym ją wyrzucił z domu. Ona nie miała żadnego źródła utrzymania, rodziny na miejscu, tylko kilku znajomych. Musiałaby sama utrzymać siebie i dziecko.\nCzęść mnie z całych sił pragnęła rozwodu. Tylko nie wiedziałem, czy to to, co powinienem zrobić. Ona strasznie by cierpiała, gdybym ją zostawił, na każdym poziomie: emocjonalnym i finansowym. Ale z drugiej strony wiedziałem, że nie mam żadnych zobowiązań wobec dziewczynki, która miała się urodzić.\nWiem, że popełniła błąd, ale myślę, że każdy z nas je popełnia, szczególnie otaczając się niewłaściwymi przyjaciółmi.\nCzułem się zagubiony, nawet wybrałem się do kościoła. Usiadłem w ławce bez ruchu i płakałem. Zbliżyła się do mnie para staruszków, zapytali, czy mogą pomóc. Powiedziałem im wszystko. A oni dali jedną radę. Jeśli naprawdę ją kocham, powinienem wybaczyć jej i zaakceptować dziecko. Obie mnie potrzebowały.\nMiłość to trwanie przy wybranej osobie pomimo wszystko. Powiedzieli, że mamy szansę być dobrą parą i dobrymi rodzicami. Gdzieś w głębi poczułem uczucie spokoju i pewność.\nOd tamtego czasu minęło już kilka lat. Mogę z czystym sumieniem powiedzieć, że jesteśmy szczęśliwym małżeństwem, a nasza córeczka właśnie idzie do przedszkola. Mała jest moją najlepszą przyjaciółką, a z żoną nigdy nie darzyliśmy się tak głębokim uczuciem, jak teraz.\nPewnie wielu mężczyzn mogłoby się podzielić podobnymi doświadczeniami... A Wy wybaczylibyście zdradę?


Sierpień 1994. Wówczas jeszcze czynny, dziś już nieistniejący stok narciarski na Morenie.\nŚnieg już niedługo może całkiem stopnieć, choć wiele osób nie zdążyło się nim nacieszyć. Gdańsk i Gdynia od kilku lat zapowiadają inwestycje, które pozwoliłyby przedłużyć zimę w mieście. Sprawdzamy, czy dzieje się coś w sprawie budowy dwóch całorocznych lodowisk i jednego stoku narciarskiego.\nW 2018 roku miasto Gdańsk zapowiedziało chęć budowy całorocznego, krytego lodowiska. Ostatecznie wybór padł na dzielnicę Ujeścisko-Łostowice, w pobliżu szkoły i przedszkola przy al. Adamowicza . Obiekt miał powstać w przeciągu czterech lat.\nNa dzisiaj dobra wiadomość jest taka, że miasto wybrało najbardziej rozbudowany wariant inwestycji obejmujący budowę lodowiska z dwiema taflami (rekreacyjną i treningową), torami do curlingu oraz budowę krytego basenu.\nW Gdańsku planowana jest budowa kompleksu sportowego z całorocznym lodowiskiem i basenem. W pierwszym z czterech etapów, który może kosztować ok. 28 mln zł ma powstać główna ślizgawka.\nW pierwszym etapie, który może kosztować ok. 28 mln zł ma powstać główne lodowisko.\nEtapy budowy i szacunkowe koszty:\nlodowisko rekreacyjne z szatniami oraz pomieszczenia przypisane trzeciemu etapowi pozostawione w stanie surowym - ok. 28,2 mln zł\nbasen - ok. 22,5 mln zł\nlodowisko treningowe - ok. 39,6 mln zł\ncurling plus zaplecze - szatnie, gastronomia, pomieszczenia klubowe - ok. 12,9 mln zł\nW drugim etapie, wartym ok. 22,5 mln zł, obiekt zostanie rozbudowany o kryty basen.\n- Kolejność realizacji nie jest ostateczna - zastrzega Izabela Kozicka-Prus z Referatu Prasowego Biura Prezydenta. - Aktualnie nie jest jeszcze określony harmonogram realizacji inwestycji, jednocześnie trwają analizy co do możliwości realizacji pierwszego etapu przedsięwzięcia w formule partnerstwa publiczno-prywatnego.\nTrzeci etap przewiduje powstanie lodowiska treningowego. Jego koszt będzie największy i może wynieść nawet 39,6 mln zł.\nSumując, koszty budowy mogą przekroczyć 100 mln zł. Dodatkowo koszt opracowania dokumentacji projektowej dla pierwszego etapu, wraz z pełnieniem nadzoru autorskiego, został oszacowany na kwotę ok. 1,65 mln zł.\nW ostatnim etapie powstaną tory do curlingu plus zaplecze - szatnie, gastronomia i pomieszczenia klubowe. Szacunkowy koszt to blisko 13 mln zł.\nBez szans na stok narciarski\nMijają właśnie trzy lata od momentu, kiedy miłośników narciarstwa i snowboardzistów zelektryzowała informacja, że Gdańsk analizuje możliwość stworzenia całorocznego stoku na terenie miasta.\nWybrano wówczas dwie lokalizacje: pierwsza o długości 450 m - nieopodal ul. Starogardzkiej w dzielnicy Św. Wojciech, druga krótsza - o długości 150 m, ale bardziej stroma w rejonie ul. Potokowej i Słowackiego w Brętowie.\nCzytaj też: Dlaczego w jednych dzielnicach Trójmiasta jest cieplej, a w innych zimniej?\nJuż wtedy wiadomo było, że koszt pierwszego etapu takiego przedsięwzięcia, na który złożyłoby się powstanie całorocznego, głównego stoku zjazdowego, oślej łączki i snow parku, pochłonąłby między 27 a 35 mln.\nPo trzech latach, przygotowania do inwestycji nie posunęły się ani o krok. Wydaje się zatem, że szansa na powstanie stoku stopniała do zera.\n- Analizy z 2018 roku wskazują, że przedsięwzięcie budowy całorocznego stoku narciarskiego jest możliwe, ale obarczone szeregiem ryzyk m.in. środowiskowych, popytowych, lokalizacyjnych czy infrastrukturalnych - mówi Jędrzej Sieliwończyk z biura prasowego Urzędu Miejskiego w Gdańsku. - W Gdańsku nie występują lokalizacje w pełni spełniające optymalne uwarunkowania dla budowy całorocznego obiektu. Uzasadniona, z punktu widzenia funkcjonalnego i finansowego, jest budowa stoku narciarskiego, który jest elementem większego kompleksu sportowo-rekreacyjnego.\nŁysa Góra, jedyny stok w Trójmieście, opanowana jest przez saneczkarzy\nPoza samą budową, wysokie byłby również coroczne koszty związane z utrzymaniem i eksploatacją.\nZobacz też: W Trójmieście też były skocznie narciarskie\n- Miasto w obecnej sytuacji budżetowej nie ma wolnych środków na sfinansowanie dalszych opracowań studialnych, koncepcyjnych i analitycznych przygotowujących do rozpoczęcia procesu inwestycyjnego - przyznaje Sielowończyk.\nGdynia: na razie hala bez lodowiska\nRównież w 2018 roku pojawiła się koncepcja powstania hali z całorocznym lodowiskiem w Gdyni. Obiekt miał powstać na terenie Zespołu Szkół Hotelarsko-Gastronomicznych przy ul. Morskiej .\nNa początku roku miasto ogłosiło przetarg na budowę samej hali sportowej. Władze miasta zapewniają jednak, że wkrótce pojawią się również dobre informacje związane z projektem ślizgawki.\nCzy miał(a)byś ochotę pojeździć na łyżwach/nartach latem?\ntak, to byłaby fajna odmiana o tej porze roku\ntrudno powiedzieć, nigdy nie miałe(a)m okazji\nnie, latem chcę korzystać z wodnych aktywności\nłącznie głosów: 1690\nNa lodowisko trzeba poczekać, ale rolkowisko coraz bliżej (73 opinie)


Benedykt XVI: jestem starym człowiekiem u kresu życia - TVN24\n7 stycznia 2020, 5:37\n"Jestem starym człowiekiem u kresu życia"\nWikimedia (CC BY SA 2.0)/Giuseppe RuggirelloW 2013 roku Benedykt XVI dobrowolnie zrezygnował z piastowanego urzędu\n"W swoim sercu wędruję po swojej ojczyźnie" - powiedział w rozmowie z niemieckimi mediami emerytowany papież Benedykt XVI. Przyznał też, że tęskni za Bawarią, z której pochodzi.\n"Papież jest ze sobą w pełnej zgodzie"\n"To wędrowanie niezależne od jego sił fizycznych i ograniczeń" - podkreślił arcybiskup Georg Gaenswein.\nArcybiskup Gaenswein zaznaczył ponadto, że Benedykt XVI nigdy nie żałował swojej decyzji o ustąpieniu z papieskiego urzędu. "Była to decyzja poprzedzona długimi i licznymi modlitwami, (...) której nigdy nie żałował. Papież jest ze sobą w pełnej zgodzie" - powiedział.\nŹródło zdjęcia głównego: Wikimedia (CC BY SA 2.0)/Giuseppe Ruggirello


Strollowana rewolucja - Rafał A. Ziemkiewicz - Książka | Gandalf.com.pl\nStrollowana rewolucja (miękka)\nZapowiedź - przybliżona data wydania: 2.10.2021\nStrollowana rewolucja - opis produktu:\nWychowany w wierze, że Zachód to ostoja wolności i demokracji, w najbardziej pijanym widzie nie wyobraziłbym sobie, że ledwie trzydzieści lat po tym, jak komunistyczna zaraza haniebnie wygasła w swym kacapskim mateczniku, opanuje ona umysły Zachodu - `wolnego świata`, jak nazywało się go za moich czasów.\nKsiążka Strollowana rewolucja pochodzi z wydawnictwa Fabryka Słów. Autorem książki jest Rafał A. Ziemkiewicz. Należy do gatunków: literatura faktu i reportaż. Oprawa jest miękka.\nRECENZJE - Książka - Strollowana rewolucja\n-35% Strollowana rewolucja książka


Krzysztof Jurgiel chce reaktywować PGR-y i dać je rolnikom | Z kraju\nWIG20 2211.87 -0.06%\nWIG30 2558.76 -0.01%\nWIG 58156.63 -0.06%\nsWIG80 13747.25 +0.08%\nmWIG40 4465.75 -0.02%\nWielka reaktywacja PGR-ów. Przejmą je rolnicy\nOdtwórz: Ostatni PGR w Polsce\nOstatni PGR w Polsce\nOdtwórz: Radowo to wieś w Zachodniopomorskiem. Kiedyś był tu PGR\nRadowo to wieś w Zachodniopomorskiem. Kiedyś był tu PGR\nOdtwórz: Pożar dawnego budynku PGR\nPożar dawnego budynku PGR\nOstatni PGR w Polsce "Źródło: tvn24"\nWybawienie czy wyprzedaż państwa? 27 lat temu Balcerowicz wdrożył swój plan\nOstatni PGR działa i ma się dobrze dzięki burakom cukrowym\nMinisterstwo rolnictwa chce reaktywować Państwowe Gospodarstwa Rolne (PGR). Rewitalizacją nieużywanych i niszczejących budynków mieliby zająć się sami rolnicy, którzy dostaną pieniądze na ten cel od państwa.\nReaktywację majątków po Państwowych Gospodarstwach Rolnych zapowiedział w Szczecinie minister rolnictwa Krzysztof Jurgiel. Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi chce w ten sposób ożywić polskie wsie i polskie rolnictwo.\nĆwierć wieku temu zlikwidowano Państwowe Gospodarstwa Rolne. Wszystkie poza jedn... zobacz więcej »\n- Kompleksowy program wsparcia jest potrzebny, żeby dokonała się aktywizacja obszarów, gdzie są niewykorzystane budynki, będące w gestii Agencji Nieruchomości Rolnych - powiedział Jurgiel, cytowany przez Radio Szczecin.\nZniszczone budynki, pozostałości po chlewniach, stodołach i innych budynkach gospodarczych, miałyby trafić w ręce rolników, którzy przedstawiliby plan na ich ponowne wykorzystanie. Jurgiel zaznaczył, że rolnicy mogliby liczyć na pieniądze z rządowych programów.\nNa razie nie wiadomo, które gospodarstwa będą nadawały się do modernizacji. Jak informuje Radio Szczecin, mają o tym decydować wojewodowie, którzy przeprowadzą odpowiednią analizę. Udostępnieniem budynków dla rolników ma zająć się Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa, który od 1 września zastąpi likwidowane Agencję Rynku Rolnego oraz Agencję Nieruchomości Rolnych.\nAutor: tol/ms / Źródło: Radio Szczecin\njakby śmieszne 2017-07-11 21:09:59\nnaturalnie pod przywództwem PIS\nkasagan 2017-07-11 20:12:26\nO wraca PRL a to się nie sprawdziło ! to była patologia i teraz powraca\nqhen 2017-07-11 19:38:18\nale to juz było i nie wróci wiecej.