Zespół hipermobilności stawów - Stopa końsko-szpotawa: wrodzona deformacja stopy - 2021\nZespół hipermobilności (HS) to ogólnoustrojowa choroba tkanki łącznej, która charakteryzuje się hipermobilnością stawów (HMS), w połączeniu z dolegliwościami ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i / lub wewnętrznymi i zewnętrznymi fenotypowymi objawami dysplazji tkanki łącznej, przy braku jakiejkolwiek innej choroby reumatycznej.\nObjawy zespołu hipermobilności stawów są różnorodne i mogą naśladować inne, bardziej powszechne choroby stawów. Z powodu niewystarczającej znajomości tej patologii lekarzy ogólnych, a w niektórych przypadkach nawet reumatologów i ortopedów, prawidłowe rozpoznanie często nie jest ustalone. Tradycyjnie, lekarz zwraca uwagę na określenie zakresu ruchu w dotkniętym stawie, a nie na określenie nadmiernego zakresu ruchu. Co więcej, sam pacjent nigdy nie zgłosi nadmiernej elastyczności, ponieważ współistniał z nią od dzieciństwa, a ponadto często jest przekonany, że jest to bardziej plus niż minus. Typowe są dwie skrajności diagnostyczne: w jednym przypadku, z powodu braku obiektywnych oznak patologii stawów (z wyjątkiem obserwowanej hipermobilności) i normalnych parametrów laboratoryjnych, u młodego pacjenta stwierdza się „psychogenny reumatyzm”, w drugim przypadku u pacjenta zdiagnozowano reumatoidalne zapalenie stawów lub chorobę seronegatywną zapalenie stawów kręgosłupa i przepisać odpowiednie, bynajmniej nieszkodliwe leczenie.\nKonstytucyjna hipermobilność stawów jest określona u 7-20% dorosłej populacji. Chociaż u większości pacjentów pierwsze dolegliwości występują w okresie dojrzewania, objawy mogą pojawić się w każdym wieku. Dlatego definicje „objawowego” lub „bezobjawowego” HMS są raczej arbitralne i odzwierciedlają jedynie stan osoby z zespołem hipermobilności w pewnym okresie życia.\nPrzyczyny hipermobilności stawów\nNabytą nadmierną ruchomość stawów obserwuje się u tancerzy baletowych, sportowców i muzyków. Długie powtarzające się ćwiczenia prowadzą do skręceń i kapsułek poszczególnych stawów. W takim przypadku występuje lokalna hipermobilność stawu. Chociaż jest oczywiste, że w procesie selekcji zawodowej (taniec, sport) osoby, które początkowo wyróżniają się elastycznością konstytucyjną, mają wyraźną przewagę, czynnik sprawności z pewnością ma miejsce. Zmiany elastyczności stawów obserwuje się również w wielu stanach patologicznych i fizjologicznych: akromegalii, nadczynności przytarczyc, ciąży.\nUogólniona hipermobilność stawów jest charakterystycznym objawem szeregu dziedzicznych chorób tkanki łącznej, w tym zespołu Marfana, niedoskonałej osteogenezy, zespołu Ehlersa - Danlosa. To są rzadkie choroby. W praktyce lekarz znacznie częściej ma do czynienia z pacjentami z izolowaną hipermobilnością stawów, co nie jest związane ze szkoleniem, aw niektórych przypadkach jest połączone z innymi oznakami słabych struktur tkanki łącznej.\nNiemal zawsze możliwe jest ustalenie rodzinnego charakteru obserwowanego zespołu i współistniejącej patologii, co wskazuje na genetyczną naturę tego zjawiska. Należy zauważyć, że zespół hipermobilności jest dziedziczony wzdłuż linii żeńskiej..\nRozpoznanie zespołu hipermobilności stawów\nSpośród wielu proponowanych metod pomiaru zakresu ruchu w stawach ogólnie uznawana jest metoda Beitona, która jest dziewięciostopniową skalą mierzącą zdolność pacjenta do wykonania pięciu ruchów (cztery sparowane dla kończyn i jeden dla tułowia i stawów biodrowych). Beiton zaproponował uproszczoną modyfikację wcześniej znanej metody Cartera i Wilkinsona.\nZmiana zakresu ruchu\n1. Pasywne przedłużanie małego palca szczotki o więcej niż 90 °.\n2. Pasywne dociskanie kciuka ręki do wewnętrznej strony przedramienia.\n3. Nadmiar w stawie łokciowym większy niż 10 °.\n4. Nadmiar w stawie kolanowym większy niż 10 °.\n5. Przedni tułów z dłońmi dotykającymi podłogi prostymi nogami.\nJest to prosta i oszczędzająca czas procedura przesiewowa, z której korzystają lekarze..\nNa podstawie szeregu badań epidemiologicznych określono normy mobilności stawów u osób zdrowych. Stopień ruchomości stawów jest rozkładany w populacji w postaci krzywej sinusoidalnej.\nZwykle dla Europejczyków wskaźnik Beitona wynosi od 0 do 4. Jednak średni „normalny” stopień ruchomości stawów różni się znacznie pod względem wieku, płci i grup etnicznych. W szczególności, badając zdrowe osoby w Moskwie w wieku 16–20 lat, ponad połowa wśród kobiet i ponad jedna czwarta wśród mężczyzn wykazała stopień HMS przekraczający 4 wg Beightona. Zatem przy braku dolegliwości ze strony układu mięśniowo-szkieletowego nadmierną ruchomość stawów w porównaniu ze średnią można uznać za cechę konstytucyjną, a nawet normę wieku. W związku z tym w praktyce pediatrycznej nie ma ogólnie przyjętych norm dotyczących ruchomości stawów - wskaźnik ten zmienia się znacznie w okresie wzrostu dziecka.\nTak zwane kryteria Brightona dla łagodnego zespołu HMS (1998) zostały przedstawione poniżej. W tych kryteriach dużą wagę przywiązuje się także do pozastawowych objawów osłabienia struktur tkanki łącznej, co pozwala nam mówić o zespole HMS u osób o normalnym zakresie ruchu w stawach (z reguły mamy na myśli osoby starsze).\nKryteria zespołu hipermobilności stawów\nW celu ustalenia hipermobilności powszechny jest następujący wynik: 1 punkt oznacza patologiczny nadmiar w jednym stawie z jednej strony. Maksymalna wartość wskaźnika, przy dwukierunkowej lokalizacji, wynosi 9 punktów (8 dla pierwszych 4 punktów i 1 dla 5 punktu). Wskaźnik od 4 do 9 punktów jest uważany za stan hipermobilności.\n• Wynik w skali Beiton 4 lub więcej (w momencie kontroli lub w przeszłości)\n• Bóle stawów przez ponad 3 miesiące w czterech lub więcej stawach\n• Wynik w skali Beiton 1-3 (dla osób po 50. roku życia)\n• Bóle stawów trwające krócej niż 3 miesiące w jednym lub trzech stawach lub lędźwiach, spondyloza, spondyloliza, spondylolisteza\n• Zwichnięcie / podwichnięcie w więcej niż jednym stawie lub powtórzenie w jednym stawie\n• Zmiany okołostawowe w więcej niż dwóch lokalizacjach (zapalenie nadkłykcia, zapalenie pochewki ścięgna, zapalenie kaletki)\n• Marfanoidalność (wysoki wzrost, szczupłość, stosunek rozpiętości ramion do wysokości> 1,03, stosunek górnej / dolnej części ciała Bóle stawów i bóle mięśni. Debiuty stawów występują u młodych ludzi, głównie kobiet. Uczucia mogą być bolesne, ale nie towarzyszą im widoczne lub wyczuwalne zmiany w stawach lub mięśniach. Najczęstszą lokalizacją jest kolano, kostka, małe stawy dłoni. Dzieci opisały silny ból w stawie biodrowym, który reaguje na masaż. Na stopień bólu często wpływa stan emocjonalny, pogoda, faza cyklu miesiączkowego.\nOstra pourazowa patologia stawowa lub okołostawowa z towarzyszącym zapaleniem błony maziowej, zapaleniem pochewki ścięgna lub zapaleniem kaletki.\nZmiany okołostawowe (zapalenie ścięgien, zapalenie nadkłykcia, inne entezopatie, zapalenie kaletki, zespoły tunelowe) występują częściej u pacjentów z CHMS niż w populacji. Występują w odpowiedzi na nietypowe (nietypowe) obciążenie lub minimalne obrażenia.\nPrzewlekły ból jedno- lub wielostawowy, w niektórych przypadkach towarzyszy umiarkowane zapalenie błony maziowej, wywołane wysiłkiem fizycznym. Ta manifestacja CHMS najczęściej prowadzi do błędów diagnostycznych. Przyczyną zespołu bólowego jest zmiana wrażliwości proprioreceptorów na obciążenie stawów podtrzymujących na tle hipermobilności stawowej.\nPowtarzające się zwichnięcia i podwichnięcia stawów. Typowymi lokalizacjami są stawy barkowe, rzepkowo-udowe, śródręczno-paliczkowe. Skręcenie kostki.\nRozwój wczesnego (przedwczesnego) zapalenia kości i stawów. Może to być albo prawdziwa guzkowa polosteoartroza, albo wtórne uszkodzenie dużych stawów (kolana, biodra), które występuje na tle współistniejących nieprawidłowości ortopedycznych (płaskostopie, nierozpoznana dysplazja stawów biodrowych).\nBól pleców. Klatka piersiowa i lędźwiowa są powszechne w populacji, szczególnie u kobiet w wieku powyżej 30 lat, dlatego trudno jest jednoznacznie wyciągnąć wnioski na temat połączenia tych bólów z nadmierną ruchliwością stawów. Spondylolisteza jest jednak niezawodnie związana z HMS.\nObjawowe podłużne, poprzeczne lub łączone płaskostopie i jego powikłania: przyśrodkowe zapalenie pochewki ścięgna w stawie skokowym, koślawe palucha i wtórne zwyrodnienie stawu skokowego (podłużne płaskostopie), tylno-boczne zapalenie kaletki, talalgia, „odciski”, deformacja palców w kształcie „młotka”, ).\nNiewydolność aparatu mocującego tkankę łączną kręgosłupa pod wpływem niekorzystnych czynników (przedłużona postawa niefizjologiczna, różnica długości kończyn dolnych, noszenie torby na jednym ramieniu) pociąga za sobą kompensacyjny rozwój deformacji kręgosłupa (skolioza) z późniejszym przeciążeniem struktur mięśniowo-więzadłowych kręgosłupa i pojawieniem się bólu.\nZewnętrzne objawy zespołu.\nTe objawy są naturalne, ponieważ główny strukturalny białkowy kolagen, który bierze udział przede wszystkim w opisanej patologii, występuje również w innych tkankach podtrzymujących (powięź, skóra właściwa, ściana naczyniowa).\nNadmierny naciąg skóry, jej kruchość i wrażliwość.\nRozstępy nie w ciąży.\nŻylaki rozpoczynające się w młodym wieku.\nWypadanie zastawki mitralnej (przed wprowadzeniem echokardiografii do powszechnej praktyki w latach 70. i 80. wielu pacjentów z zespołem HMS było obserwowanych przez reumatologa z rozpoznaniem „reumatyzmu, minimalnej aktywności” z powodu dolegliwości bólowych stawów i szmerów serca związanych z wypadaniem zawory).\nPrzepukliny o różnej lokalizacji (pępkowa, pachwinowa, biała linia brzucha, pooperacyjna).\nPominięcie narządów wewnętrznych - żołądka, nerek, macicy, odbytnicy.\nTak więc, badając pacjenta z podejrzeniem zespołu hipermobilności, a jest to każdy pacjent w średnim i średnim wieku z zespołem niezapalnym stawu, należy zwrócić uwagę na możliwe dodatkowe objawy ogólnoustrojowej dysplazji tkanki łącznej. Znajomość fenotypowych objawów zespołu Marfana i niedoskonałej osteogenezy pozwala nam wykluczyć te choroby dziedziczne. W przypadku wykrycia oczywistych objawów skórnych i naczyniowych (hiperelastyczność skóry i spontaniczne siniaki bez oznak koagulopatii) uzasadnione jest mówienie o zespole Ehlersa - Danlosa. Kwestia diagnostyki różnicowej łagodnego zespołu hipermobilności stawów i najbardziej „miękkiego”, hipermobilności typu Ehlersa - zespołu Danlosa pozostaje otwarta. Przy pomocy kryteriów z Brighton nie jest to możliwe, jak wyraźnie wspominają autorzy; w obu przypadkach występuje umiarkowane zaangażowanie skóry i naczyń krwionośnych. Żaden marker biochemiczny nie jest znany z żadnego z zespołów. Pytanie pozostaje otwarte i najwyraźniej zostanie rozwiązane dopiero po odkryciu określonego markera biochemicznego lub genetycznego dla opisanych warunków.\nBiorąc pod uwagę powszechne występowanie konstytucyjnej hipermobilności stawów w populacji, szczególnie wśród młodych ludzi, błędem byłoby wyjaśnienie wszystkich problemów stawowych w tej kategorii osób z hipermobilnością. Obecność zespołu hipermobilności nie wyklucza możliwości rozwoju jakiejkolwiek innej choroby reumatycznej, na którą są podatni z takim samym prawdopodobieństwem, jak osoby o normalnym zakresie ruchu w stawach.\nTak więc diagnoza zespołu hipermobilności stawów staje się uzasadniona, gdy wykluczone są inne choroby reumatyczne, a istniejące objawy odpowiadają klinicznym objawom zespołu, logicznie uzupełnionym przez identyfikację nadmiernej ruchomości stawów i / lub innych markerów uogólnionego zajęcia tkanki łącznej.\nPowikłania zespołu hipermobilności\n1. Nawracające podwichnięcia stawu skokowego.\n2. Zerwanie łąkotki.\n3. Częste złamania kości.\n4. Ostre lub powtarzające się podwichnięcia barku, rzepki,\nstawy śródręczno-paliczkowe, skroniowo-żuchwowe.\n5. Urazowe zapalenie stawów.\nPrzewlekły (nie traumatyczny)\n1. Zapalenie nosa.\n2. Zapalenie ścięgna.\n3. Zespół mankietu rotatora.\n4. Zapalenie kaletki.\n5. Epizodyczne młodzieńcze zapalenie stawów (zapalenie błony maziowej) stawów kolanowych (bez oznak ogólnoustrojowej reakcji zapalnej).\n6. Nieswoista ból stawów.\n8. Ból pleców.\n9. Chondromalacja rzepki.\n10. Choroba zwyrodnieniowa stawów.\n12. Dysfunkcja stawu skroniowo-żuchwowego.\n13. Zespół cieśni nadgarstka i stępu.\n15. Zespół wyjścia z klatki piersiowej.\n17. Zespół Raynauda.\n18. Opóźniony rozwój motoryczny (u dzieci).\n19. Wrodzone zwichnięcie stawu biodrowego.\nLeczenie zespołu hipermobilności\nLeczenie pacjenta z zespołem hipermobilności zależy od konkretnej sytuacji. Różnorodne objawy zespołu sugerują zróżnicowane podejście do każdego pacjenta. Ważne jest, aby zrozumieć samą przyczynę problemów - „słabe więzadła”, nie jest to poważna choroba i nie zagraża niepełnosprawności przy odpowiednim stylu życia. Przy umiarkowanym bólu stawów wystarczy wykluczyć obciążenia powodujące ból i dyskomfort w stawach.\nW leczeniu silnego bólu decydujące znaczenie mają metody nielekowe, a przede wszystkim optymalizacja stylu życia. Oznacza to dopasowanie obciążeń i progu ich tolerancji do tego pacjenta. Konieczne jest zminimalizowanie możliwości kontuzji, która obejmuje orientację zawodową i wykluczenie uprawiania sportu.\nW przypadku uporczywego bólu w jednym lub większej liczbie stawów stosuje się elastyczne ortezy (rzepki itp.), Które zapewniają sztuczne ograniczenie zakresu ruchu. Bardzo ważna jest terminowa korekta wykrytych płaskich stóp. Kształt i sztywność wkładek ustala się indywidualnie, od tego w dużej mierze zależy powodzenie leczenia. Często w ten sposób można poradzić sobie z upartym bólem stawów kolanowych.\nW zapewnianiu stabilności stawu ważną rolę odgrywają nie tylko więzadła, ale także mięśnie otaczające staw. Jeśli poprzez ćwiczenia nie można wpłynąć na stan aparatu więzadłowego, wówczas wzmocnienie i zwiększenie siły mięśni jest prawdziwym zadaniem. Gimnastyka z zespołem hipermobilności stawów ma osobliwość - obejmuje tak zwane ćwiczenia „izometryczne”, w których występuje znaczne napięcie mięśni, ale zakres ruchu w stawach jest minimalny. W zależności od lokalizacji zespołu bólowego zaleca się wzmocnienie mięśni bioder (stawów kolanowych), obręczy barkowej, pleców itp. Pływanie jest przydatne.\nLeczenie farmakologiczne ma zastosowanie jako leczenie objawowe w bólach stawów. Ponieważ ból w zespole hipermobilności stawów ma głównie charakter niezapalny, często można zaobserwować całkowity brak efektu stosowania niesterydowych leków przeciwzapalnych. W takim przypadku większy wynik można uzyskać przyjmując leki przeciwbólowe (paracetamol, tramadol).\nWewnątrzstawowe podawanie kortykosteroidów przy braku objawów zapalenia błony maziowej jest absolutnie nieskuteczne.\nBiorąc pod uwagę patogenetyczne podstawy niewydolności tkanki łącznej i ogólnoustrojową naturę objawów zespołu hipermobilności stawów, głównym celem leczenia jest korekcja upośledzonego metabolizmu kolagenu. Pomaga to uniknąć potencjalnych komplikacji. Środki stymulujące tworzenie kolagenu obejmują kwas askorbinowy, preparaty mukopolisacharydowe (siarczan chondroityny, siarczan glukozaminy), witaminy z grupy B (B1, B2, B3, B6) i pierwiastki śladowe (miedź, cynk, magnez). Te ostatnie są kofaktorami dojrzewania wewnątrzkomórkowego i zewnątrzkomórkowego cząsteczki kolagenu i innych elementów strukturalnych tkanki łącznej.\nSzczególną rolę w regulacji metabolizmu tkanki łącznej pełni magnez. W warunkach jego niedoboru następuje wzrost degradacji włókien kolagenu i ewentualnie włókien elastyny, a także włókien polisacharydowych hialuronianu. Wynika to z inaktywacji hialuronansyntetaz i elastaz, a także ze wzrostu aktywności hialuronidaz i metaloproteinaz macierzy. Na poziomie komórkowym niedobór magnezu prowadzi również do wzrostu liczby dysfunkcyjnych cząsteczek t-RNA, co spowalnia tempo syntezy białek. Ponadto reakcje autoimmunologiczne spowodowane obecnością allelu Bw35 układu HLA odgrywają rolę w degradacji tkanki łącznej. Aktywacja odporności komórek T na składniki tkanki łącznej zawierającej receptory odpowiadające antygenowi B35 prowadzi do degradacji matrycy tkanki łącznej, co wiąże się z niekontrolowaną utratą magnezu. Zwiększoną ekspresję tego antygenu obserwowano u pacjentów z pierwotnym wypadnięciem zastawki mitralnej, która jest fenotypowym markerem zespołu hipermobilności. Wiele badań wykazało podstawową możliwość spowolnienia procesów zwyrodnienia tkanki łącznej podczas leczenia preparatami magnezowymi. Osiąga się to poprzez zwiększenie aktywności biosyntezy fibroblastów odpowiedzialnych za normalizację struktur włóknistych macierzy tkanki łącznej.\nW przypadku zmian okołostawowych (zapalenie ścięgien, entezopatie, zapalenie kaletki, zespoły tunelowe) taktyki leczenia praktycznie nie różnią się od tych u zwykłych pacjentów. W łagodnych przypadkach są to maści z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi w postaci aplikacji lub okładów; w bardziej uporczywe, miejscowe podawanie małych dawek glikokortykosteroidów, które nie mają miejscowego działania zwyrodnieniowego (zawieszenie kryształów metyloprednizolonu, betametazonu). Należy zauważyć, że skuteczność miejscowego leczenia kortykosteroidami w dużej mierze zależy od poprawności diagnozy miejscowej i techniki wykonania samej procedury.\nTerminowa terapia metaboliczna odgrywa ważną rolę w leczeniu i zapobieganiu potencjalnym powikłaniom zespołu hipermobilności.\nOmówienie zespołu hipermobilności stawów: czy to niebezpieczne, co robić\nZ tego artykułu dowiesz się o hipermobilności stawów - co to jest, przyczyny i mechanizm rozwoju tego zespołu. Czy ten stan jest niebezpieczny u dorosłych i dzieci, gdy konieczne jest leczenie, a kiedy nie?.\nZespół hipermobilności stawów (w skrócie zespół HMS) odnosi się do nieprawidłowej ruchomości stawów, która pojawia się z powodu nadmiernego osłabienia otaczającej je tkanki łącznej (więzadeł, ścięgien, torebki stawowej).\nPrzyczyny nienormalnej (nadmiernej) elastyczności stawów (na przykład, gdy mały palec może być zgięty o więcej niż 90 stopni od stanu „równej dłoni”):\ndziedziczne naruszenie struktury kolagenu (białka odpowiedzialnego za elastyczność tkanek);\nszereg chorób tkanki łącznej.\nWłókna kolagenowe nabywają zdolność do znacznego rozciągnięcia, w wyniku czego tkanki łączne otaczające staw (błona maziowa, więzadła, ścięgna), które powinny go wzmocnić i do pewnego stopnia ograniczyć (chronić przed nadmiernym rozciąganiem), nie w pełni sobie z tym radzą. Ruchy w stawach stają się nienormalnie wolne, na przykład w razie potrzeby osoba może pasywnie (drugą ręką) przesunąć kciuk do przedramienia, dotknąć dłonią podłogi, stać na wyprostowanych nogach itp..\n1) Pasywne przedłużanie małego palca pędzla o więcej niż 90 stopni; 2) Pasywne dociskanie kciuka ręki do wewnętrznej strony przedramienia; 3) Nadciśnienie w stawie łokciowym o więcej niż 10 stopni; 4) Nadciśnienie w stawie kolanowym o więcej niż 10 stopni; 5) Tułów do przodu z dłońmi dotykającymi podłogi prostymi nogami\nU dzieci zespół HMS jest trudniejszy do ustalenia niż u dorosłych, ze względu na zwiększoną elastyczność tkanki łącznej. Z biegiem czasu, gdy się starzeją, luźność stawów (hipermobilność) stawów zmniejsza się lub całkowicie zanika (to odróżnia je od HMS dorosłych).\nDiagnoza patologiczna zostaje ustalona, jeśli do zespołu dołączają inne objawy: ból stawów, mięśni, kończyn, skurcze, zapalenie (zapalenie ścięgien, zapalenie kaletki) i inne objawy.\nZapalenie kaletki i ścięgna\n90% osób z zespołem HMS nie odczuwa bólu, zespół ten powstaje przypadkowo lub w ogóle go nie zdiagnozowano (ze względu na fakt, że podczas leczenia bólu stawów, specjaliści są wykorzystywani do oceny braku ruchomości stawów, a nie ich nadmiernej ruchliwości). Dlatego uważa się go za łagodny proces, który nie zawsze musi być leczony (poza tym nie można całkowicie pozbyć się patologicznej słabości tkanki łącznej).\nHMS nie jest niebezpieczny, ale u osób ze zwiększoną hipermobilnością prawdopodobieństwo uszkodzenia stawów (przewlekłe zwichnięcia, podwichnięcia, częste złamania) jest znacznie zwiększone, a następnie zespół może powodować powikłania - zapalenie stawów (pourazowe zapalenie) i zapalenie kości i stawów (zniszczenie stawów).\nMusisz skonsultować się z reumatologiem.\nOgólna charakterystyka stanu hipermobilności stawów\nHipermobilność, która jest konsekwencją patologicznego osłabienia tkanki łącznej, bywa mylona ze sztuczną hipermobilnością stawów. U osób zawodowo uprawiających sport, tańczących lub prowadzących aktywny tryb życia (na przykład wspinaczy) ten stan więzadeł jest wynikiem długich treningów mających na celu rozciąganie, a nie zespołu hipermobilności stawów.\nWystępuje przemijająca (przejściowa) ruchliwość stawów:\nW dzieciństwie (do 14 lat) jest to spowodowane naturalną elastycznością związaną z wiekiem i wydłużaniem włókien kolagenowych (dziecko łatwo robi rzeczy, których dorośli nie są w stanie przygotować bez przygotowania, na przykład siedzi na „sznurku”, zgina się z mostem itp.). Gdy dziecko dojrzewa, zespół może całkowicie zniknąć (w 30%).\nPodczas ciąży stan ten tłumaczy się wytwarzaniem specjalnego hormonu - relaksyny, który stymuluje wzrost elastyczności tkanki łącznej w przypadku aktywności położniczej (rozluźnienie miednicy i jej więzadeł). Po porodzie mija hipermobilność stawów.\nHMS występuje u 20% populacji. Z towarzyszącymi objawami (ból stawów, mięśni) - u 1 mężczyzny i 3 kobiet na 1000.\nW 80% przypadków pierwsze dolegliwości pojawiają się w okresie dojrzewania (ból mięśni i stawów po wysiłku, począwszy od 14 roku życia), ale nie jest wykluczone wystąpienie objawów w każdym wieku. Częściej nadmierne (nienormalne) osłabienie tkanki łącznej wpływa na kolana (60–70%).\nNadmierna rozciągliwość tkanek ma nieprzyjemną stronę - z czasem jej elementy strukturalne (włókna kolagenowe) stają się cieńsze i rozdarte. Prowadzi to do szybkiego zużycia więzadeł, łąkotek i ścięgien, pojawienia się blizn stawowych, rozstępów na skórze. Aktywna aktywność fizyczna, mająca na celu rozciąganie, pogarsza stan tkanek, może powodować komplikacje (zwichnięcia, łzy, urazy).\nNadmierna ruchliwość może powodować zwichnięcie kolana. Kliknij zdjęcie, aby powiększyć\nAle w 90% przypadków zespół HMS jest łagodny, nie pogarsza jakości życia „właścicieli”, a poważnych komplikacji można uniknąć, wykonując szereg specjalnych ćwiczeń fizycznych - wzmacniając mięśnie wokół stawów.\nGłównym powodem pojawienia się zespołu są zmiany strukturalne w kolagenie (osłabienie), choroba tkanki łącznej.\nChoroby i patologie, którym towarzyszy hipermobilność:\nwrodzone wady powstawania szkieletu (dysplazja stawu biodrowego, końsko szpotawe);\ndziedziczne patologie tkanki łącznej (zespół Williamsa, Marfan);\nnieprawidłowości chromosomalne (zespół Downa);\nwrodzone niedobory napięcia mięśniowego (miotonia);\nniedobory metaboliczne (homocystynuria);\nchoroby ogólnoustrojowe (młodzieńcze reumatoidalne zapalenie stawów).\nGłównym czynnikiem ryzyka, który zwiększa prawdopodobieństwo zespołu hipermobilności, jest dziedziczność (osłabienie kolagenu strukturalnego przekazywane jest przez rodziców dzieciom w 50% przypadków).\nHMS często przebiega bezobjawowo (90% przypadków), dlatego jeśli pacjent nie narzeka, zespół uważa się za cechę wieku (u dzieci poniżej 14 lat) lub fizjologicznej struktury ciała.\nW innych przypadkach hipermobilność stawów u dzieci i dorosłych objawia się na tle nadmiernego lub nietypowego wysiłku fizycznego (u dzieci ułatwia to trening sportowy, taniec), drobne urazy (skręcenia).\nOprócz tego, że osoba może zginać i nawijać kończyny, jak „guma”, odczuwa ból mięśni i stawów w okolicy:\nplecy i dolne plecy (u kobiet 2 razy częściej);\nstawy palców dłoni;\njedno ze stawów biodrowych (u dzieci).\nNieprzyjemne odczucia nasilają się, gdy zmienia się pogoda, na tle cyklu miesiączkowego i zmian stanu emocjonalnego. Czasami ból staje się przewlekły, któremu towarzyszy zapalenie torebki stawowej (zapalenie błony maziowej po wysiłku fizycznym lub urazie) lub tkanka okołostawowa (zapalenie kaletki, zapalenie ścięgien).\nOsoba ze stawami hipermobilności szybko się męczy, stara się ograniczyć własną aktywność, ponieważ każdy ładunek może powodować ból, zwichnięcie, skręcenie, uraz.\nObjawy pozastawowe z powodu słabej tkanki łącznej mogą łączyć bóle mięśni i stawów: ból w klatce piersiowej, żylaki, bóle głowy, szum w uszach, zaburzenia widzenia.\nWspólne przejawy HMS\nZewnętrzne objawy HMS\nOkresowy lub uporczywy ból w całym lub jednym ze stawów (bóle stawów)\nChoroby serca (zaburzenia czynności zastawki mitralnej), ból w klatce piersiowej\nPrzepukliny pachwinowe, pooperacyjne, pępkowe (rozciąganie błon narządów, wysunięcie ścian)\nZapalenie torebki stawowej (zapalenie błony maziowej)\nRozstępy, blizny (urazy skóry spowodowane zwiększoną rozciągliwością)\nZapalenie innych tkanek okołostawowych (zapalenie kaletki, zapalenie ścięgien, zapalenie nadkłykcia)\nŻylaki (ekspansja i zapalenie żył)\nPodwichnięcia i zwichnięcia (przemieszczenie powierzchni stawowych względem siebie)\nPominięcie, przemieszczenie narządów wewnętrznych (macica, odbytnica, żołądek)\nPowikłania zespołu hipermobilności można podzielić na 2 grupy:\nOstre po urazie.\nPrzewlekłe, które pojawiają się po kilku miesiącach (około trzech miesięcy) i są prawie bezobjawowe.\nOstre (pourazowe) powikłania\nZapalenie ścięgna, zapalenie ścięgien, zapalenie kaletki, zapalenie nadkłykcia, zapalenie błony maziowej (uszkodzenie tkanek okołostawowych)\nSkolioza (skrzywienie, deformacja kręgosłupa)\nChoroba zwyrodnieniowa stawów (zniszczenie jednego lub więcej stawów)\nPourazowe zapalenie stawów (zapalenie stawów)\nPowstawanie wad układu mięśniowo-szkieletowego (płaskie stopy)\nOpóźnienie rozwoju fizycznego u dzieci (opóźnienie wzrostu, dojrzewanie)\nŁzy łąkotki. Kliknij zdjęcie, aby powiększyć\nIstnieje kilka testów diagnostycznych, które umożliwiają ustalenie złożonej diagnozy. Jedną z nich jest metoda Beitona (lub skala 9 punktów). Według testu osoba o normalnej fizjologicznej ruchomości stawów otrzymuje od 0 do 4 punktów. Każdy, kto wykracza poza te ramy (od 4 do 9 punktów), może być podejrzany o zespół hipermobilności stawów..\nWedług Beitona osoba musi wykonać kilka ruchów:\nbiernie rozsuń mały palec (pomagając drugą ręką) o więcej niż 90 stopni;\nrównież pasywnie dociśnij kciuk ręki do przedramienia;\nwyprostuj łokieć o więcej niż 10 stopni od normy fizjologicznej;\nzegnij kolano w ten sam sposób;\npochyl się do przodu i dotknij dłońmi podłogi, stojąc na prostych nogach.\nDiagnozę przeprowadza się zgodnie z wynikami testu Beiton w połączeniu z niektórymi objawami:\nból stawów i mięśni przez 3 (lub więcej) miesięcy;\nwspółistniejące zapalenie błony maziowej i inne zapalenie tkanek okołostawowych;\nzestaw cech strukturalnych (wysoka, koścista osoba z długimi kończynami i palcami);\nrozstępy i blizny na skórze;\nchoroba serca, żylaki, przepuklina;\nobecność bliskich krewnych z osłabieniem tkanki łącznej.\nMożesz potwierdzić zespół za pomocą testów, które pomogą ustalić jego przyczynę:\nCzynnik reumatoidalny (immunoglobuliny są specjalnymi białkami, których ilość wzrasta wraz z chorobami reumatoidalnymi).\nMiana przeciwciał przeciwjądrowych (immunoglobuliny, których ilość wzrasta wraz z chorobą autoimmunologiczną, na przykład reumatoidalnym zapaleniem stawów).\nSzybkość sedymentacji erytrocytów, liczba leukocytów i białka C-reaktywnego (wzrost z każdym procesem zapalnym w organizmie).\nAnaliza punktowa (wysięk, płyn z torebki objętej stanem zapalnym) pozwala określić, jak bardzo zmieniła się błona maziowa.\nMetody leczenia, kiedy są potrzebne\nLeczenie hipermobilności jest całkowicie niemożliwe, a terapia nie zawsze jest potrzebna. Jeśli zespół jest bezobjawowy, nie ma potrzeby leczenia, wszystkie środki powinny mieć na celu zapobieganie niebezpiecznym powikłaniom (zwichnięcia, złamania).\nPozytywny wynik osiąga się dzięki kompleksowi specjalnych ćwiczeń izometrycznych, które wzmacniają mięśnie okołostawowe (napięcie mięśni z całkowitym unieruchomieniem stawu).\nTe same metody fizjoterapii stosuje się w przypadku umiarkowanego i silnego bólu stawów i mięśni. Dodatkowo:\nprawidłowe deformacje szkieletu (płaskie stopy), wybierając buty ortopedyczne, wkładki;\nzalecić ochronę stawu za pomocą ortez (elastyczny środek utrwalający);\nW przypadku silnego bólu zaleca się:\nbrać środki przeciwbólowe (Paracetamol);\nrób kompresy rozgrzewającymi maściami (jeśli nie ma zapalenia błony maziowej i innych stanów zapalnych tkanek okołostawowych), błota leczniczego;\nweź witaminy i substancje, które stymulują syntezę kolagenu (połączenie witamin B, C, D, siarczanu chondroityny);\nfizjoterapia (terapia parafinowa, laseroterapia).\nW wyjątkowych przypadkach glukokortykosteroidy (metyloprednizolon) są wprowadzane do tkanek okołostawowych.\nZespół hipermobilności stawów nie jest niebezpieczny; w większości przypadków „osłabienie więzadła” nie zagraża osobie niepełnosprawnej, tylko możliwe powikłania. HMS zwiększa prawdopodobieństwo złamań, zwichnięć i podwichnięć oraz dalszego rozwoju skoliozy, pourazowego zapalenia stawów i artrozy (chociaż jest bardzo mało danych na temat długoterminowej obserwacji takich pacjentów).\nPoczątek zespołu jest ściśle związany z dziedzicznością, w 50% przypadków występuje u dzieci, których rodzice mieli nadmierną ruchliwość stawów. Zespół rozpoznaje się u 20% osób, kobiety częściej niż mężczyźni (2-3 razy). Tylko u niewielkiej części pacjentów zespół łączy się z ciężkimi objawami (u 1 mężczyzny i 3 kobiet na 1000) i wymaga pomocy specjalistycznego reumatologa.\nNie można wyleczyć HMS, ale możliwym powikłaniom można zapobiec, regularnie wykonując zestaw ćwiczeń izometrycznych, chroniąc stawy za pomocą ortez podczas ćwiczeń.\nNadmierna ruchliwość stawów z powodu osłabienia aparatu stawowego. To naruszenie pozwala stawom wykonywać ruchy, które wykraczają poza anatomiczne możliwości przeciętnego człowieka..\nZwykle zakres ruchu stawów może się różnić w zależności od wielu czynników: płci lub wieku, treningu i budowy. Zespół hipermobilności stawów występuje u osób w każdym wieku. U małych dzieci występuje z równą częstotliwością, zarówno u dziewcząt, jak i chłopców. W okresie dojrzewania zespół ten w większości przypadków występuje u dziewcząt. Naukowcy odkryli, że niektóre osoby z hipermobilnością stawów mają zwiększone ryzyko wystąpienia przedwczesnego zapalenia kości i stawów, jednak w wielu przypadkach stawy nadal działają normalnie, nie powodując żadnych komplikacji..\nUważa się, że zwiększona ruchomość stawów może być konsekwencją zaburzeń tworzenia kolagenu. Ponadto lekarze praktycznie nie mają wątpliwości co do wyraźnych predyspozycji rodzinnych do rozwoju zespołu hipermobilności stawów.\nDo tej pory najpopularniejsza, najprostsza i powszechnie uznana metoda pomiaru zakresu ruchu stawów w Bane. Metoda obejmuje kilka prostych testów:\nPonowne wyprost w stawie kolanowym lub łokciowym o więcej niż 10 °;\nPasywne wysunięcie małego palca o więcej niż 90 °;\nPrzedni tułów z dłońmi dotykającymi podłogi prostymi nogami;\nPasywne dociskanie kciuka ręki do wewnętrznej strony przedramienia.\nWyniki testu są oceniane w dziesięciostopniowej skali, a trzy z pięciu znaków wystarczą do ustalenia diagnozy.\nWarto zauważyć, że w przypadku, gdy hipermobilność stawów nie powoduje dodatkowych dolegliwości ze strony układu mięśniowo-szkieletowego, lekarze uważają to za cechę konstytucyjną.\nZwykle dolegliwości związane z dyskomfortem stawów występują u pacjentów po wysiłku fizycznym. Jest to szczególnie wyraźne w okresach szybkiego wzrostu. Objawy hipermobilności są zwykle zlokalizowane w kończynach dolnych, chociaż można je również znaleźć w górnej części.\nDo tej pory nie ma specjalistycznej terapii dla osób z hipermobilnością stawów. Lekarze zalecają pacjentom wykonywanie ćwiczeń fizycznych mających na celu wzmocnienie aparatu więzadłowego.\nZespół hipermobilności stawów jest chorobą, w której obserwuje się nadmierną ruchliwość połączoną z objawami patologicznymi układu mięśniowo-szkieletowego. Pacjenci są zwykle zaniepokojeni bólem stawów i mięśni. Możliwe zapalenie błony maziowej, zapalenie kaletki maziowej, entezopatia, powtarzane podwichnięcia, wczesna artroza, inne objawy. Rozpoznanie ustala się na podstawie wywiadu, danych z badania klinicznego. Aby wykluczyć inne choroby, zaleca się badania laboratoryjne i instrumentalne. Leczenie obejmuje terapię farmakologiczną, terapię ruchową, korektę schematu dnia i aktywność fizyczną.\nZespół hipermobilności stawów (GHS) jest stanem patologicznym, który należy odróżnić od bezobjawowej hipermobilności stawów (HS), któremu nie towarzyszą objawy kliniczne. Częstość występowania GHS w populacji wynosi około 4%. Kobiety chorują częściej niż mężczyźni (odpowiednio 5,6% i 1,9%). 65% pacjentów ma bliskich krewnych cierpiących na tę samą chorobę, co wskazuje na dziedziczny charakter patologii. GHS wiąże się ze zwiększonym ryzykiem rozwoju choroby zwyrodnieniowej stawów i innych chorób układu mięśniowo-szkieletowego.\nUogólniona hipermobilność stawów jest powszechnym stanem. Według naukowców wzrost wielkości ruchów w porównaniu ze średnią normą jest wykrywany u 6,9–31,5% mieszkańców świata, częściej u kobiet, tubylców z Azji, Afryki i Bliskiego Wschodu. Nadmierna ruchliwość opiera się na mutacjach genów odpowiedzialnych za tworzenie kolagenu i tenascyny X, które są częścią więzadeł, ścięgien i torebek stawowych.\nTa indywidualna cecha jest dziedziczna, głównie wzdłuż linii żeńskiej. To zaburzenie - dysplazja tkanki łącznej (DST) jest potęgowane przez wpływ wielu genów, a ważna jest unikalna kombinacja alleli obojga rodziców, co wyjaśnia znaczną zmienność objawów HS, nieokreślone prawdopodobieństwo rozwoju GHS, a także obecność lub brak objawów niewydolności tkanki łącznej ze strony innych narządów i układów.\nZmiana struktury tkanki łącznej prowadzi do zmniejszenia jej siły, aw konsekwencji do wzrostu prawdopodobieństwa mikrourazu podczas wysiłku fizycznego. Wraz z powtarzającymi się mikrourazami, obniżeniem progu wrażliwości na ból i obecnością nieprawidłowości ortopedycznych, które często wykrywa się u pacjentów z DST, są płaskostopie, dysplazja stawu biodrowego, spondylolisthesis, skolioza.\nPewną rolę odgrywają zaburzenia naczyniowo-naczyniowe, które często są również związane z DST. Wszystkie powyższe powodują pojawienie się bólu mięśni i stawów na tle aktywności fizycznej. Z wiekiem nasilają się objawy GHS, ponieważ nabyte zmiany patologiczne są dodawane do wrodzonych anomalii - meniscopatie, entezopatie, zapalenie ścięgien, osteochondroza, rozwijające się na tle podstawowych zaburzeń struktury ODS, powtarzanej mikrourazu.\nPierwsze objawy zwykle pojawiają się w młodym wieku. Pacjenci skarżą się na ból mięśniowo-stawowy po umiarkowanej aktywności fizycznej lub niewielkim urazie. Z reguły największą intensywność bólu obserwuje się w stawach skokowych i kolanowych. Nie ma oznak zapalenia. Nawracający charakter bólu zmusza pacjentów do ograniczenia aktywności ruchowej, co prowadzi do znieczulenia, zwiększonego prawdopodobieństwa urazu podczas wysiłku fizycznego.\nNa tle powstrzymywania pojawiają się osłabienie mięśni i zwiększone zmęczenie. Czasami po zapaleniu błony maziowej rozwija się ostre zapalenie błony maziowej, którego typowymi cechami jest niezapalny charakter wysięku i szybkie złagodzenie objawów. Często martwi się bólem pleców. Intensywność zespołu bólowego może się znacznie różnić - od łagodnego lub umiarkowanego bólu po uporczywy ból, znacznie ograniczający możliwości fizyczne pacjenta.\nPonieważ GHS rozwija się na tle wrodzonych nieprawidłowości w syntezie białek tworzących skórę, ściany naczyniowe i narządy wewnętrzne, u wielu pacjentów wykrywane są dodatkowe objawy patologiczne. Typowe objawy to nadmiernie rozciągliwa cienka skóra, wczesny rozwój żylaków i zasinienie po drobnych urazach. U niektórych pacjentów stwierdza się wypadnięcie zastawki mitralnej, wypadnięcie macicy, nerek, odbytnicy, przepuklinowe wypukłości w różnych lokalizacjach.\nU pacjentów z GHS może wystąpić powtarzane podwichnięcia stawów. Z czasem ból zaczyna przeszkadzać nawet przy braku znacznych obciążeń, co jest związane z powstawaniem meniscopatii, entezopatii, zapalenia kaletki, zespołów tunelowych i innych patologii. Istnieje zwiększone prawdopodobieństwo wczesnej choroby zwyrodnieniowej stawów i osteochondrozy. Wraz z manifestacją wtórnych zmian struktur więzadłowo-stawowych dolegliwości są modyfikowane, odpowiadają klinicznym objawom choroby.\nObecność zaburzeń wegetatywnych, często wykrywanych w dysplazji tkanki łącznej, pogarsza przebieg choroby. Na tle ciągłej bólu stawów, bólów mięśni i grzbietu, w połączeniu z omdleniem, bólem serca, kołataniem serca, uczuciem braku powietrza i innymi objawami zaburzeń autonomicznych, rozwijają się zaburzenia nerwicowe.\nZespół hipermobilności stawów jest diagnozowany przez ortopedów lub reumatologów. Aby zidentyfikować zwiększoną mobilność, stosuje się tak zwaną liczbę Beitonów - zestaw funkcji, które można znaleźć podczas prostych testów, które nie wymagają dodatkowego wyposażenia:\nPonowne wysunięcie małego palca. Wyprostowany mały palec odchyla się w tył dłoni do kąta 90 stopni.\nPrzynosząc palec. Trzymając kciuk drugą ręką, można go zbliżyć do przedramienia.\nPonowne przedłużenie stawu łokciowego. Przedramię odchyla się w kierunku barku do 10 stopni lub więcej.\nPonowne wyprost stawu kolanowego. Kąt między udem a dolną częścią nogi wynosi 10 stopni lub więcej..\nZwiększona elastyczność kręgosłupa. W pozycji stojącej pacjent może całkowicie położyć dłonie na podłodze bez zginania kolan.\nZa pierwsze cztery znaki pozytywne przyznaje się 1 punkt z każdej strony, za piąty - 1 punkt. Największa możliwa liczba punktów wynosi 9. Na podstawie wyników badań i danych z wywiadu GHS wykrywany jest na podstawie określonych kryteriów diagnostycznych:\n1. Świetne kryteria:\n4 lub więcej punktów w skali Beitona;\ndolegliwości bólowe w 4 lub więcej stawach przez 3 lub więcej miesięcy.\n2. Małe kryteria:\n1-3 punktów w skali Beitona dla młodych pacjentów i 0-2 punktów dla osób powyżej 50 roku życia;\nbóle stawów w 1-3 stawach lub lędźwiach przez 3 lub więcej miesięcy, spondyloza, spondylolisthesis;\nobecność w historii zwichnięć w więcej niż 1 stawie lub powtarzających się zwichnięciach stawu;\nuszkodzenie tkanek okołostawowych: zapalenie kaletki, zapalenie ścięgien, entezopatia, zapalenie nadkłykcia itp.;\nwysoki wzrost, szczupły, pajęczak, długie nogi;\nzmiany skórne: atrofia, nadmierna rozciągliwość, rozstępy itp.;\nkrótkowzroczność lub zwisające powieki;\nżylaki kończyn dolnych, pominięcie narządów wewnętrznych, przepuklina.\nDo diagnozy potrzebne są 2 duże znaki, 1 duży i 2 małe znaki lub 4 małe znaki. Plan badania podejrzewanego GHS jest określany na podstawie skarg pacjentów, może obejmować radiografię, CT, MRI różnych segmentów i inne techniki obrazowania. Aby wykluczyć choroby reumatyczne, przeprowadza się odpowiednie testy laboratoryjne.\nHipermobilność stawów, w połączeniu z objawami tkanek stawowych, okołostawowych i mięśniowych, występuje w wielu innych chorobach, dlatego ważna jest diagnostyka różnicowa. GHS wyróżnia się przede wszystkim syndromami Marfana i Ehlersa-Danlosa. W niektórych przypadkach konieczne może być różnicowanie z zespołem Luisa-Dietza, niedoskonałą osteogenezą i innymi patologiami..\nLeczenie zespołu hipermobilności stawów\nLeczenie GHS jest długotrwałe, prowadzone w warunkach ambulatoryjnych. Centralnym miejscem pod względem środków terapeutycznych jest korekta stylu życia i aktywności fizycznej. Zgodnie ze wskazaniami, nielekowe metody leczenia uzupełniają terapię lekową.\nPrzy stosowaniu metod fizjologicznych do normalizacji stanu pacjentów ważne jest zintegrowane podejście i wczesne leczenie. Szczególne znaczenie mają metody nielekowe w leczeniu pacjentów w wieku poniżej 20 lat, u których często można znacznie zmniejszyć objawy GHS w późniejszym życiu. Zalecana:\nOptymalna codzienna rutyna. Obejmuje wystarczającą ilość snu, naprzemienne okresy pracy i odpoczynku, regularne dobre odżywianie. Ważną częścią reżimu jest codzienna umiarkowana aktywność fizyczna, aby zapobiec zatrzymaniu..\nKorekta stereotypów ruchowych. Zapewnia rozwój prawidłowej techniki ruchów. Przeprowadzają to lekarze terapii ruchowej. Ma na celu wyeliminowanie obciążeń niefizjologicznych, zapobieganie przeciążeniom, powtarzającym się urazom.\nKinezyterapia Opracowywane są kompleksy ćwiczeń statycznych i dynamicznych w celu wzmocnienia mięśni w obszarach problemowych. Kompleksy LFK wykonuje się najpierw u specjalisty, a następnie indywidualnie w domu, zgodnie ze wskazaniami, uzupełnia się je osteopatią, uwalnianiem mięśniowo-powięziowym i mechanoterapią.\nUtrwalenie. Dokonuje się indywidualnego wyboru ortez. Podczas selekcji brany jest pod uwagę poziom aktywności pacjenta, lokalizacja bólu, nasilenie zmian w różnych strefach anatomicznych.\nFizjoterapia. Mianowany podczas zaostrzeń. Ma na celu wyeliminowanie bólu, stymulację naprawy tkanek. Zastosowana elektroforeza leków, terapia laserowa, magnetoterapia, inne techniki.\nW większości przypadków środki nielekowe w połączeniu ze stosowaniem lokalnych środków (żele, maści) o rozpraszającym i przeciwzapalnym działaniu są wystarczające, aby wyeliminować zespół bólowy. Przy niewystarczającej skuteczności pokazano:\nStymulatory metabolizmu białek. Lista zalecanych produktów obejmuje kalcytoninę, kwas askorbinowy, kwas nikotynowy, witaminy z grupy B, kompleksy mineralne i inne leki, które przyczyniają się do aktywacji tworzenia kolagenu, aby zapewnić równowagę procesów redoks.\nKorektory wymiany glukozaminoglikanów. Stosowane są leki z grupy chondroprotektorów - siarczan glukozaminy, siarczan chondroityny itp..\nStabilizatory metabolizmu mineralnego. Użyte produkty zawierające różne formy witaminy D (ergokalcyferol, alfacalcidol i analogi), preparaty wapniowe.\nStan bioenergetyczny korektorów. Leki na receptę, w tym fosfolipidy i wielonienasycone kwasy tłuszczowe (lecytyna), ryboksyna, meldonium, niezbędne aminokwasy.\nTerapia farmakologiczna jest przeprowadzana kilka razy w roku z kursami trwającymi około 2 miesięcy z przerwą między kursami co najmniej 2-3 miesiące. Zazwyczaj kurs obejmuje jeden lek z każdej grupy. Na początku następnego kursu fundusze są wymieniane. Przyjmowanie leków na przemian z fizjoterapią. Niesteroidowe leki przeciwzapalne stosowane w zespole hipermobilności stawów nie są zalecane z powodu niskiego nasilenia zapalenia i możliwego negatywnego wpływu leków na stan tkanki łącznej.\nPrognoza jest korzystna. Z zastrzeżeniem zalecanego schematu aktywności, rozwój prawidłowych stereotypów ruchowych, większość pacjentów prowadzi normalny tryb życia, w pełni zachowuje zdolność do pracy. W niektórych przypadkach możliwy jest ciężki przebieg z powtarzającymi się epizodami niepełnosprawności, potrzebą indywidualnej adaptacji, czasem przymusową zmianą zawodu.\nPierwotna profilaktyka nie została opracowana ze względu na wrodzony charakter patologii. Wtórne środki zapobiegawcze obejmują wczesne wykrywanie i regularne monitorowanie pacjentów z hipermobilnością stawów, indywidualny wybór wysiłku fizycznego, poradnictwo zawodowe, wyjaśnienie przebiegu choroby w celu zapobiegania zaburzeniom nerwicowym, tworzenie nastroju do potrzeby korekty przez całe życie.\nWspólna hipermobilność u dzieci i dorosłych - co to jest?\nW obliczu bólu nóg z powodu ciągłych podwichnięć, chrupania i osłabienia mięśni pacjenci często nie rozumieją, co to jest, nadmierna ruchliwość stawów. Rodzice dzieci ze słabym aparatem więzadłowym powinni zdawać sobie sprawę z reżimu treningu i zakazów aktywności fizycznej.\nCo to jest hipermobilność stawów\nHipermobilność oznacza, że niektóre lub wszystkie stawy pacjenta mają niezwykle duży zakres ruchu. Ludzie są w stanie zginać kończyny, tak jak inni nie mogą.\nNajczęściej objawy i leczenie hipermobilności stawów nie są przedmiotem zainteresowania lekarzy. Baleriny, gimnastyczki i muzycy korzystają z tej funkcji.\nMedyczna nazwa patologii to łagodny zespół nadczynności.\nHipermobilność rozwija się u 5% populacji i jest diagnozowana na podstawie ogólnej oceny elastyczności i wyników Beigtona, gdy liczba ta wynosi 5 lub więcej. W celu mobilności stawów więzadła i ścięgna mięśni, które stabilizują te stawy, muszą być również elastyczne..\nJednak warunki wpływające na nadmierną ruchliwość wpływają na ciśnienie krwi, przewód pokarmowy, układ rozrodczy i naczynia krwionośne.\nZespół Ehlersa-Danlosa odnosi się do patologii genetycznych - wad w syntezie kolagenu. Powoduje również nadmierną ruchliwość oraz brak elastyczności skóry - zwiększoną rozciągliwość.\nKryteria diagnostyczne, które mogą oddzielić prostą hipermobilność stawów\nod poważnych zaburzeń, nieznane. Nie badano wpływu toksyn, uzależnień od żywności i bakterii w mikrobiomie jelitowym na nadczynność.\nCo może być połączone\nLekarze rozpoznają rolę hipermobilności stawów u dzieci i dorosłych i jej objawy w patogenezie innych schorzeń:\nból głowy, ból szyi i kręgosłupa, inne patologie stawowe;\nzmęczenie, senność, zawroty głowy;\nproblemy z rytmem serca, anomalie naczyniowe, w tym naczyniaki jamiste, tętniaki i udary, rozszerzenie korzenia aorty i rozwarstwienie tętnic;\nnadmierna potliwość i zespół Raynauda.\nSłabe stawy szyi i pleców mogą być spowodowane ostrymi manipulacjami zaufania kręgarzy. Nerwy i naczynia krwionośne są czasami uszkodzone podczas tych procedur. Nadmierna elastyczność tkanki łącznej, która wpływa na stawy, może wynikać z nieprawidłowości w tętnicach dostarczających krew do mózgu i innych części ciała..\nHipermobilność stawów jest często cechą genetyczną, która wpływa na zmianę typu kolagenu. Białko to tworzy skórę, więzadła, powięź pokrywającą mięśnie, naczynia krwionośne.\nJeśli kolagen jest cieńszy, wówczas tkanka łączna będzie delikatna, a stawy bardziej luźne i elastyczne. W rezultacie zwiększa się zakres ruchu..\nNadmierna ruchliwość jest objawem stanu, który wpływa na tkankę łączną - zespół Ehlersa-Danlosa. Choroba genetyczna wpływa na składniki stawu - torebkę i więzadła, ścięgna, łączenie mięśni z kościami i błonami powięziowymi.\nPrzyczyny hipermobilności stawów to zmieniony stosunek kolagenu (typu I, II i III) w skórze. Dlatego nieprawidłowości stawowe towarzyszą wadom serca, mięśniom gładkim kobiecego układu rozrodczego i przewodu pokarmowego.\nNadmierna ruchliwość występuje najczęściej u dzieci, ale zmniejsza się w wieku 9-12 lat. U nastoletnich dziewcząt szczyt obserwuje się w wieku 15 lat, a następnie zmiany hormonalne w okresie dojrzewania wpływają na ruchliwość.\nObjawy hipermobilności stawów u dorosłych i dzieci\nOprócz hipermobilności stawów u pacjentów występuje wiele innych objawów:\nból i sztywność stawów i mięśni;\nkliknięcia w stawach;\nzaparcia i zespół jelita drażliwego;\ncienka lub elastyczna skóra.\nJeśli wraz z takimi objawami występuje elastyczność tkanek, pojawia się zespół hipermobilności stawowej.\nZespół hipermobilności dotyczy zdrowia pacjenta i związanych z nim zagrożeń:\nBól głowy spowodowany niestabilnością odcinka szyjnego kręgosłupa. Rozwiązanie problemu szyjki macicy rozwiązuje dolegliwości, w tym zaburzenia snu. Nieprawidłowości naczyń krwionośnych mogą prowadzić do przejściowych ataków niedokrwiennych, powodując bóle głowy.\nDysfunkcje autonomicznego układu nerwowego: problemy z regulacją ciśnienia krwi, które prowadzą do zawrotów głowy i omdlenia. Problemy ze zwiększonym poceniem się, z regulacją przepływu krwi w małych naczyniach rąk i nóg. Trudności w gojeniu się ran.\nProblemy żołądkowo-jelitowe: niestrawność i gastropareza są związane z niską kwasowością. Zespół jelita drażliwego na przemian z biegunką i zaparciami.\nAktywacja komórek tucznych. Skóra łatwo zmienia kolor na czerwony po dotknięciu i podrażnieniu przez wrażliwe komórki tuczne zawierające histaminę, które uwalniają histaminę, w tym podczas przyjmowania leków przeciwbólowych.\nZaburzenia autoimmunologiczne, takie jak zapalenie tarczycy Hashimoto, które wywołuje niedoczynność tarczycy, może prowadzić do stanu zapalnego i zakłócać regulację układu nerwowego.\nEndometrioza i policystyczny jajnik, bolesne miesiączki związane ze stanem więzadeł, tkanki łącznej.\nPowolne gojenie się ran, rozstępy na skórze w przypadku braku ciąży lub wcześniejszej otyłości.\nBól stawów i wczesna artroza z powodu nadmiernego rozciągania stawów.\nMononeuropatie, takie jak zespół cieśni nadgarstka i neuropatie stawu łokciowego, są związane z rozciąganiem nerwów pod tkankami powięziowymi stawów.\nZaburzenia oddechowe we śnie. Pacjenci budzą się ze zmęczenia, niepokoju, cierpią z powodu nadmiernej senności w ciągu dnia..\nPraktycznie na całym świecie lekarze definiują zespół hipermobilności poprzez elastyczność różnych stawów.\nIstnieje skala Beigtona, składająca się z pięciu punktów, według której ocenia się elastyczność w stawach:\nMały palec rozciąga się o 90 stopni do tyłu (1 punkt).\nŁokieć rozciąga się w przeciwnym kierunku (1 punkt).\nKolano jest zgięte z pasywnym i aktywnym (w pozycji stojącej) przedłużeniem (1 punkt).\nMożesz łatwo położyć dłonie na podłodze, pochylając się do przodu prostymi nogami (1 punkt).\nPodczas zginania kciuka można dotknąć przedniej części przedramienia (1 punkt).\nJak określić hipermobilność stawów u dziecka\nProblem dzieci dostrzega wydłużenie łokci podczas pełzania, kolana - podczas podnoszenia do nóg. Siedząc na podłodze, plecy dziecka kulą się i nie zawsze jest to okazja do trenowania jego postawy.\nPo 6-7 latach hipermobilność stawów kolanowych objawia się w pozycji stojącej przez ich nadmierne wyprostowanie, zwiększoną lordozę lędźwiową i obrót kości miednicy do przodu.\nPodczas diagnozy stosowane są dwa główne kryteria:\nBeigton wskazuje powyżej 4/9;\nból stawów trwa dłużej niż 3 miesiące;\ndotyczy to co najmniej 4 stawów.\nIstnieje podejrzenie patologii z punktowanymi punktami w granicach 1-3, atralgią i innymi kryteriami:\nzwichnięcie stawów w historii medycznej;\nobjawy zespołu Morphana (długie palce, problemy z soczewkami, wrodzone wady serca);\nwypadanie narządów, przepuklina, żylaki.\nW diagnozie zespołu brana jest pod uwagę zgodność z kilkoma wymogami, a mianowicie obecność objawów:\n1 główny i 2 wtórne;\n2 niewielkie objawy występujące u krewnych.\nW skali Beigtona należy wziąć pod uwagę szacunki obu kończyn, palców.\nMetody leczenia hipermobilności stawów\nCelem fizykoterapii zespołu hipermobilności jest praca ze słabymi i zanikowymi mięśniami, poprawa kontroli stawów w celu zmniejszenia bólu.\nNależy nauczyć pacjentów żyć z normalnym zakresem stawów, aby zapobiec dalszej niestabilności i uszkodzeniom..\nZmęczenie, lęk i depresja mogą być również związane z hipermobilnością, więc terapeuta musi stymulować aktywny tryb życia poprzez ćwiczenia..\nPunkty obowiązkowe za szkolenie dorosłych pacjentów z hipermobilnością:\nzmiana aktywności (świadomy aktywny udział pacjenta);\nwzmocnienie mięśni wokół stawów;\nAktywne ćwiczenia mobilizacyjne: rotacja ramionami, rękami, szyją, nadgarstkami, zgięciami, zakrętami z ciałem.\nGłówne obszary rehabilitacji:\nĆwiczenia z zamkniętym łańcuchem kinetycznym pomagają zmniejszyć stres w stawach, zwiększyć sprzężenie zwrotne proprioceptywne i zoptymalizować działanie mięśni. Stabilizacja mięśni wokół stawów pomaga zmniejszyć ból podczas ruchu. Wykonywane są standardowe ćwiczenia: rzuty, przysiady.\nPropriocepcja w celu poprawy wspólnego stanowiska. Poprawa sprzężenia sensorycznego pomaga wybrać biomechanicznie wygodną pozycję kończyn, co zmniejsza ryzyko bólu. Stosowane są ćwiczenia na niestabilnym wsparciu. Koordynacja i ćwiczenia równowagi poprawiają propriocepcję: na desce równoważącej, mini trampoliny, chodzenie z zamkniętymi oczami, równowaga jednej nogi, praca na platformie boso.\nKontroluj neutralne położenie złącza. Najpierw określa się nienormalną pozycję spoczynkową, a następnie ponownie trenuje mięśnie posturalne, aby określić nienormalną pozycję spoczynkową stawów objawowych. Mięśnie posturalne trenują dynamicznie pod kątem wzorców chodzenia, nachyleń, zakrętów.\nKontrola ruchu jest celem nauki. Terapeuta uczy pacjenta, aby kontrolować poszczególne mięśnie i stawy koncentrycznie i ekscentrycznie, statycznie i dynamicznie.\nJeśli słabość aparatu więzadłowego jest przyczyną problemów układu mięśniowo-szkieletowego u dzieci, wówczas wykonuje się fizjoterapię, znieczulenie i wzmocnienie mięśni.\nW przypadkach dziedzicznego osłabienia stawów zaleca się unikanie przeprostu kończyn, efektów i ćwiczeń oporowych w celu zmniejszenia ryzyka podwichnięcia i zwichnięcia..\nPłaskie stopy na tle hipermobilności więzadeł są zwykle związane z niepełnosprawnością, ryzykiem artrozy. Jeśli dziecko odczuwa ból, zaleca się zabieg chirurgiczny. Ale operacja jest przeciwwskazana u osób z zespołem Marfana, Downa lub Ehlersa-Danlosa.\nTerapia ortopedyczna pomaga ustabilizować stopy i kostkę, aby uniknąć kontuzji i trwałego uszkodzenia stawów..\nTocząc piłkę tenisową, wałek z pianki pomaga zmniejszyć napięcie mięśni łydek i zginaczy kolan. Według dr Komarovsky odpowiednie buty są ważne dla dziecka, co pozwala na ruch stopy, a także aktywność fizyczną w celu wzmocnienia mięśni.\nPacjentom zaleca się noszenie nakolanników i elastycznych bandaży podczas aktywności fizycznej w celu ochrony stawów.\nNie można jeszcze bardziej rozciągnąć słabych więzadeł u dziecka, ponieważ gimnastykę i jogę należy odłożyć do momentu wzmocnienia mięśni.\nProcedury chirurgiczne zwykle pomagają tymczasowo.\nSłabe stawy u dziecka są często związane z niskim napięciem mięśni i wtórnym brakiem karnityny we krwi. Obniżone poziomy substancji związane z bólem stawów.\nKarnityna, podobnie jak witaminy z grupy B, jest ważna dla metabolizmu i metabolizmu energetycznego. Substancja pomaga kwasom tłuszczowym przedostawać się do komórek w celu utlenienia i uwolnienia energii. Uczestniczy w usuwaniu produktów reakcji oksydacyjnych z tkanek, zapobiega niszczeniu błon komórkowych.\nDo jego syntezy potrzebne są aminokwasy lizyna i metionina, witaminy C, B6, niacyna i żelazo. Przy braku białka w diecie i słabej różnorodności potraw produkcja karnityny spada\nNiedobór karnityny występuje na tle:\nbrak aminokwasów i kofaktorów jego syntezy;\nzmniejszone wchłanianie w dwunastnicy;\nPrzy braku karnityny występuje osłabienie mięśni, naruszenie funkcji układu sercowo-naczyniowego. W celu diagnozy wykonuje się badanie krwi, a następnie opracowuje dietę korekcyjną..\nDo produkcji kolagenu stosuje się witaminę C, sól magnezową, piaskledynę, chondroprotektory i aminokwasy (lizyna, prolina). Zrekompensuj niedobór karnityny odpowiednimi suplementami.\nGimnastyka z zespołem hipermobilności\nGimnastyka w zespole hipermobilności obejmuje korekcję statyki i dynamiki. Wzmocnione są główne mięśnie posturalne: pośladek maksymalny, mięśnie brzucha, prostowniki długiej szyi, latissimus dorsi.\nNależy zwrócić uwagę na trening mięśniowo-powięziowy, w którym mięśnie pracują nie w izolacji, ale w grupach i indywidualnych codziennych ruchach.\nHipermobilności stawów często nie zdiagnozowano testów medycznych, które ujawniają genetyczny charakter choroby..\nPacjent musi uczyć się samodzielnie, aby chronić więzadła przed nadmiernym wyprostem, wzmocnić mięśnie, wybrać odpowiedni sport. Spośród leków wybierane jest wsparcie witamin, suplementy karnityny, dobre odżywianie.\nHipermobilność stawów lub zespół słabego więzadła\nStawy są zaprojektowane tak, aby zapewnić elastyczność i mobilność ludzkiego ciała, ale czasami te właściwości stają się nadmierne. A potem lekarze mówią o zespole hipermobilności lub hipermobilności stawów.\nKażdy staw może zapewnić ruch tylko w określonej objętości. Wynika to z otaczających go więzadeł i działają jak ogranicznik.\nW przypadku, gdy aparat więzadłowy nie radzi sobie ze swoim zadaniem, zakres ruchu w stawie znacznie wzrasta.\nNa przykład stawy kolanowe lub łokciowe w tym stanie mogą nie tylko zginać się, ale także zginać na drugą stronę, co jest niemożliwe podczas normalnej pracy więzadeł.\nIstnieją różne teorie dotyczące rozwoju tego stanu. Większość lekarzy i naukowców uważa, że nadmierna ruchliwość stawów jest związana z rozszerzalnością kolagenu. Substancja ta jest częścią więzadeł, międzykomórkowej substancji chrząstki i jest wszędzie obecna w ludzkim ciele.\nKiedy włókna kolagenu są rozciągane bardziej niż zwykle, ruchy w stawach stają się bardziej swobodne. Ten stan jest również nazywany słabym więzadłem..\nZespół hipermobilności stawów jest dość powszechny wśród populacji, jego częstość może sięgać 15%. Nie zawsze jest to rejestrowane przez lekarzy z powodu drobnych skarg. I pacjenci rzadko koncentrują się na tym, wierząc, że mają po prostu słabe więzadła.\nCzęsto występuje hipermobilność stawów u dzieci. Jest to związane z zaburzeniami metabolicznymi, niewystarczającym spożywaniem witamin z jedzeniem, szybkim wzrostem.\nW młodym wieku zespół częściej obserwuje się u dziewcząt. Osoby w podeszłym wieku rzadko chorują.\nRodzaje hipermobilności stawów\nZespół hipermobilności stawów - w większości przypadków wrodzona patologia. Ale jednocześnie nie można go przypisać niezależnej chorobie. Hipermobilność stawów jest tylko konsekwencją choroby tkanki łącznej, na którą składają się stawy i więzadła..\nCzęsto nawet przy najdokładniejszym badaniu chorób tkanki łącznej nie można zidentyfikować. Następnie lekarze mówią tylko o naruszeniu jego rozwoju. Od strony stawów objawy będą takie same, ale rokowanie dla pacjenta jest bardziej korzystne, jest mniej powikłań.\nIstnieje również sztuczna nadmierna ruchliwość stawów. Występuje w sporcie - gimnastyce, akrobacji. Stawy hipermobile są wielką zaletą dla muzyków i tancerzy, choreografów. W tym przypadku hipermobilność rozwija się szczególnie - z uporczywym treningiem, rozciąganiem mięśni i więzadeł. Elastyczne więzadła zapewniają ciału niezbędną elastyczność.\nAle nawet najdłuższe treningi są trudne dla przeciętnego człowieka, aby osiągnąć wielki sukces..\nZwykle udaje się to tym, którzy początkowo mają predyspozycje do zespołu hipermobilności. Dlatego sztuczna hipermobilność stawów może czasami być uważana za opcję patologiczną wraz z wrodzonymi.\nChoroby, w których występuje hipermobilność\nHipermobilność stawów może być jednym z przejawów innych patologii. Dzisiaj medycyna zna kilka takich chorób:\nNajczęstszą chorobą, w której wyraźna jest nadmierna ruchliwość stawów, jest zespół Marfana. Do niedawna wszystkie przypadki „słabych więzadeł” były z nim związane. Ludzie z zespołem Marfana są wysocy, szczupli, z długimi ramionami i bardzo ruchliwymi, niezwykle elastycznymi stawami. Czasami ich połączenia przypominają gumowe, szczególnie dla palców.\nPóźniej zwrócili uwagę na inną chorobę - zespół Ehlersa-Danlosa. Wraz z nim zakres ruchów stawowych jest również niezwykle szeroki. Dodano również nadmierną rozciągliwość skóry..\nChoroba o niekorzystnym rokowaniu - niedoskonała osteogeneza - podobnie jak inne, objawia się znaczną słabością aparatu więzadłowego. Ale oprócz słabych więzadeł niedoskonała osteogeneza charakteryzuje się częstymi złamaniami kości, utratą słuchu i innymi poważnymi konsekwencjami.\nPrzemijająca hipermobilność stawów\nNiektóre „luźne” stawy mogą wystąpić podczas ciąży. Chociaż ciąża nie jest chorobą, ale wraz z nią zmiany hormonalne obserwuje się w ciele kobiety.\nObejmują one produkcję relaksyny - specjalnego hormonu, który zwiększa elastyczność i rozciągliwość więzadeł.\nW tym przypadku realizowany jest dobry cel - przygotowanie stawu łonowego i kanału rodnego do rozciągnięcia podczas porodu. Ale ponieważ relaksyna nie działa na określony staw, ale na całą tkankę łączną, hipermobilność pojawia się również w innych stawach. Po porodzie znika bezpiecznie.\nWszystkie objawy związane z tą patologią będą obserwowane wyłącznie z aparatu stawowego. Osoby z zespołem hipermobilności będą miały te dolegliwości:\nCzęsty ból stawów, nawet po drobnych urazach i normalnym wysiłku fizycznym. Szczególnie w przypadku tego zespołu cierpią stawy kolana i kostki..\nZwichnięcia, podwichnięcia stawów.\nZapalenie błony śluzowej jamy stawowej - zapalenie błony maziowej. Ważne jest, aby w tym przypadku zawsze można było zauważyć połączenie z obciążeniem lub obrażeniami.\nUtrzymujący się ból w odcinku piersiowym kręgosłupa.\nSkrzywienie kręgosłupa - skolioza. Nawet przy normalnym stresie - noszenie torby na ramieniu, niewłaściwe siedzenie przy stole - skolioza pojawi się wcześnie, a skrzywienie będzie znaczne.\nZespół hipermobilności rozpoznaje uważny lekarz przy pierwszym leczeniu pacjenta. Wystarczy dokładnie zapytać go o reklamacje, ich związek z obciążeniem i przeprowadzić proste testy diagnostyczne:\nPoproś kciuk, aby sięgnął do wnętrza przedramienia.\nZaproponuj przeniesienie małego palca na zewnątrz dłoni.\nSprawdź, czy osoba pochylona opiera ręce na podłodze. Nogi pozostają proste.\nZobacz, co dzieje się podczas prostowania łokci i kolan. W przypadku zespołu hipermobilności przekraczają one kierunek przeciwny..\nDodatkowe badania są konieczne, jeśli lekarz podejrzewa określoną chorobę tkanki łącznej. Następnie stosuje się następujące metody:\nkonsultacje powiązanych specjalistów - kardiologów, reumatologów, okulistów.\nZawsze powinieneś pamiętać, że ruchomość stawów jest tylko jednym z objawów choroby tkanki łącznej. I cierpią wszystkie narządy, których jest częścią.\nI często tacy pacjenci mają dolegliwości ze strony serca, wzroku, bólów głowy, zmęczenia, osłabienia mięśni, szumu w uszach.\nMetoda, która wyeliminowałaby przyczynę zespołu hipermobilności, nie istnieje. Ale to nie znaczy, że tacy ludzie pozostają bez pomocy medycznej. Terapia ma na celu przede wszystkim pozbycie się skarg..\nW przypadku silnego bólu stawów stosuje się leki przeciwzapalne (Nimesulide, Revmoxicam).\nW przypadku, gdy połączenia są bardzo ruchome, stosuje się ortezy. Pomagają słabym więzadłom utrzymywać stawy. Fizjoterapia daje dobre wyniki. Jego cechą jest trening i wzmacnianie mięśni stałym stawem - ćwiczenia izometryczne. W takim przypadku mięśnie, a także ortezy będą działać jak ogranicznik.\nWażne jest, aby osoby z zespołem hipermobilności pamiętały, że ciężkość ich stanu zależy bezpośrednio od ich stylu życia. Podczas wychowania fizycznego, unikania urazów, przestrzegania zaleceń lekarskich, prawdopodobieństwo powikłań jest znacznie zmniejszone. A jakość życia praktycznie nie cierpi.\nBolesna aktywność. Zespół Marfana\nPrzyczyny hipermobilności stawów u małych dzieci, objawy, metody leczenia, diagnoza i zapobieganie\nHipermobilność stawów u dzieci (skrót: HS) - patologiczna elastyczność stawów, która w niektórych przypadkach może naruszać jakość życia dziecka. W artykule przeanalizujemy hipermobilność stawów u dziecka.\nUwaga! W międzynarodowej klasyfikacji chorób 10. zmiany (ICD-10) zespół jest wskazany przez kod M35.7.\nCzym więc jest hipermobilność stawów: przyczyny\nNaturalna hipermobilność to dobra jakość w balecie, akrobatyce lub gimnastyce. Jednak po fazie wzrostu w większości przypadków ta konstytucyjna mobilność jest tracona. Inni zachowują ogólną hipermobilność, ale powinni ćwiczyć regularnie, aby zachować dobrą stabilność stawów..\nHipermobilność jednego lub więcej stawów jest powszechna wśród populacji. Szacuje się, że około 10% białych ludzi ma hipermobilność. U kobiet stan ten jest dwa razy częstszy niż u mężczyzn. Częściej dotyczy to mieszkańców Azji i Afryki. Zwłaszcza młode dziewczyny są podatne na nadmierną ruchliwość, która często znika z wiekiem..\nWiele supermobilnych osób żyje bez problemów lub może w pełni zrekompensować ich konsekwencje. Gimnastycy i tancerze nie odczuwają negatywnych objawów z powodu takich stanów. W badaniach medycznych, a także w fizjoterapii, główny nacisk kładziony jest na granice amplitudy ruchów, a nie na nadmierną ruchliwość.\nJednak niektórzy pacjenci z zespołem odczuwają dyskomfort, ból i zmęczenie. Są mniej stabilne, często napotykają inne problemy zdrowotne:\nsłabość dna miednicy;\ndolegliwości naczyniowe i trzewne.\nZwiększa się także ryzyko rozwoju uchyłków. Metody obrazowania i testy laboratoryjne z reguły nie wykazują oczywistych odchyleń. Dokładna diagnoza kończy się niepowodzeniem.\nPacjenci unikają wielu czynności powodujących ból. Mają też tendencję do szybszego męczenia się. Tylko nieliczni wyglądają na chorych. Przyjaciele, rodzina, koledzy z pracy, ale także lekarze i terapeuci często reagują nieporozumieniem. Pacjenci stają się coraz bardziej zdesperowani, zaniepokojeni, przygnębieni.\nWielu pacjentów opisuje uporczywe pragnienie i głód słonej żywności. Dla niektórych bolesne jest długo stać lub siedzieć. Dla niektórych jogging może powodować silny ból.\nCzasami występują znaczące objawy autonomiczne, obniża się ciśnienie krwi, pojawiają się problemy trawienne, zaburzenia snu i niepokój. Pacjenci z zespołem hipermobilności mają tendencję do tętniaków, uchyłkowatości i ciężkiej ciąży..\nBardzo trudno jest odróżnić zespół Ehlersa-Danlosa (EMF) od hipermobilności.\nJak odróżnić naturalną elastyczność od patologicznego?\nZłotym standardem w diagnostyce klinicznej hipermobilności jest test Beitona i kryteria Brightona. Test Beitona jest standardowym testem do wykrywania nadciśnienia w kciuku, łokciu, kolanie i innych częściach ciała. Test nie dostarcza informacji o bólu..\nSkala Beitona jest używana przez lekarzy do oceny przedłużenia w danym stawie. Dokładną ocenę stanu zdrowia pacjenta w zespole może przeprowadzić wyłącznie wykwalifikowany specjalista.\nW rzadkich przypadkach MRI służy do oceny stanu funkcjonalnego i strukturalnego stawów biodrowych, barkowych lub stawu skokowego. Niektóre metody diagnostyczne mogą być zbędne..\nObjawy wrodzonej patologii?\nZaburzenia mięśniowo-szkieletowe i stawy zwykle występują w młodym wieku: szybkie ruchy, nagłe zmiany kierunku, silne wstrząsy i upadki prowadzą do nadmiernego przeciążenia i zwiększonego obciążenia mięśni. Podczas stresu pacjenci nie odczuwają bólu ani innych objawów, więc konsekwencje są zauważalne dopiero po kilku dniach.\nHipermobile młodzi ludzie mogą osiągnąć znaczące sukcesy w balecie i jodze. W wieku dorosłym traci się elastyczność i stabilność stawów..\nJednak w większości przypadków proces ten jest powolny i niekompletny. W zespole Ehlersa-Danlosa tkanka łączna nadal traci swój kształt i elastyczność..\nTypowe konsekwencje - zespół przewlekłego bólu, fibromialgia lub zaburzenie somatoformowe.\nW przypadku zespołu hipermobilności dyski międzykręgowe są również bardzo miękkie i elastyczne. Pacjenci z zespołem często mają występ dysku w bardzo młodym wieku. Jednak ze względu na nienormalną ruchliwość wszystkich struktur są one zwykle w znacznym stopniu nieistotne i przypadkowo wykrywane podczas standardowego badania lekarskiego..\nPrzewlekłe bóle głowy i migreny są również charakterystyczne dla takich pacjentów. Stabilizacja głowy na szyi jest codziennym problemem nawet dla osób o zdrowych strukturach. Dla osób ze słabymi lub nadmiernie elastycznymi więzadłami i ścięgnami jest to prawie niekontrolowane zadanie. Nieprawidłowa pozycja szyi może powodować bóle głowy, zawroty głowy i omdlenia..\nWielu pacjentów z hipermobilem ma nienormalnie duży otwór w jamie ustnej (ponad 40-50 milimetrów) i typowe dolegliwości związane z zaburzeniami czynności czaszkowo-mózgowej. Ponadto często mają silny ból twarzy, w tym nerwoból nerwu trójdzielnego.\nBól może zakłócać wiele funkcji organizmu: sen, nastrój i ogólną jakość życia. W przypadku bardzo silnego bólu stawów kolanowych przepisywane są niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ). W przypadku braku nadwrażliwości przepisywany jest Paracetamol lub Diklofenak.\nRelaks i masaż z reguły nie przynoszą wymiernych rezultatów. Pacjentom zaleca się poddanie się zabiegom fizjoterapeutycznym mającym na celu wzmocnienie mięśni kręgosłupa i szyjki macicy. W ciężkich przypadkach wymagane jest noszenie ortezy szyjki macicy. Nawet przy optymalnym leczeniu choroba często postępuje. Jeśli pojawią się poważne objawy, należy skonsultować się z lekarzem.\nRehabilitacja z ciężką hipermobilnością nie jest wymagana. Ważne jest, aby zrozumieć, że przy hipermobilności środki terapeutyczne nie zawsze są potrzebne. Zwiększona ruchliwość lub siła stawu nie zmniejsza czasu trwania. Pacjent może uprawiać sport, terapię ruchową, ćwiczenia siłowe lub inne czynności. Jeśli wystąpią poważne objawy, należy je usunąć za pomocą narkotyków..\nRada! Nie zaleca się leczenia łagodnej hipermobilności, ponieważ nie jest to patologia.\nZespół hipermobilności stawów jest patologią tkanki łącznej o charakterze dysplastycznym, w której elementy stawowe charakteryzują się zwiększoną ruchomością. Jednocześnie hipermobilność stawów nie powoduje dyskomfortu u pacjentów i nie skarży się lekarzom na jakiekolwiek negatywne objawy związane z układem mięśniowo-szkieletowym.\nTermin „zespół hipermobilności” został zaproponowany pół wieku temu, w 1967 r., Przez angielskich lekarzy, którzy obserwowali zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego u osób z całkowitym brakiem objawów reumatoidalnych.\nPonieważ stan nie przyniósł negatywnego efektu, nazwa została przekształcona w łagodny zespół hipermobilności, a nieco później lekarze zaczęli używać terminu hipermobilność stawów.\nŁagodna hipermobilność stawów u dzieci\nJak widać, w samej nazwie nic nie wskazuje, że hipermobilność jest patologią, chorobą lub innym zaburzeniem. Dlatego do tej pory hipermobilność u dzieci jest traktowana jako cecha ludzkiego ciała. Zespół ten jest ciekawy do zbadania, ale hipermobilność nie ma szczególnego znaczenia klinicznego..\nPrzez długi czas hipermobilność stawów u dzieci praktycznie nie była określana ani w ogóle opisywana..\nDla lekarzy ważniejsze było zwrócenie uwagi na problemy w ruchu artykulacji niż obserwacja pacjentów z doskonale zdrowymi, ale zbyt ruchliwymi stawami.\nDlatego hipermobilność była postrzegana jako normalna, a przy zdawaniu testów u dzieci z hipermobilnością nie stwierdzono odchyleń, na przykład ten sam czynnik reumatoidalny.\nWspólną hipermobilność lub rozluźnienie wśród ludzi można również znaleźć u dużej liczby osób z normalnymi wskaźnikami zdrowia. Badania wykazały, że hipermobilność u ludzi różni się w zależności od rasy, wieku i sposobu wykrycia tego zespołu..\nNajczęściej zespół występuje u dziecka, u mężczyzny diagnozuje się go dziesięć razy rzadziej. Większość kobiet ze wspólnym luzem w Azji, Afryce i na Bliskim Wschodzie.\nWiększość dziewcząt nie ma problemów z nadmierną ruchliwością, nie odczuwa bólu stawów, ale wręcz przeciwnie, uzyskuje osobliwe bonusy od swoich naturalnych cech - od dzieciństwa stają się gimnastykami cyrkowymi, baletnicami, akrobatami, uczestniczą tam, gdzie potrzebna jest szczególna elastyczność.\nW niektórych przypadkach zespół hipermobilności może być przejawem ciężkiej patologii u dorosłych. Towarzyszy mu zespół Marfana, niedoskonała osteogeneza, zespół Ehlersa-Danlo. W przypadku łagodnej hipermobilności, która nie jest związana z patologiami, ta funkcja jest dziedziczona przez typ autosomalny dominujący.\nWraz z przejawem łagodnej hipermobilności cechy tego stanu objawiają się tylko zwiększoną ruchomością stawów.\nW przypadku patologicznej hipermobilności pacjenci odczuwają ból i zwiotczenie stawów.\nHipermobilność można rozpoznać za pomocą konwencjonalnych metod diagnozowania patologii układu mięśniowo-szkieletowego, a także według metody Breitona, naukowca, który opracował własne kryteria dla tego stanu..\nWedług statystyk hipermobilność stawów u osób, które nie cierpią na patologie stawów, wynosi od czterech do trzynastu procent. Jednocześnie największa część (66%) patologicznej hipermobilności występuje u dzieci cierpiących na bóle stawów. To nie jedyna połączona patologia. Nadmierna ruchliwość może wystąpić w przypadku:\nODNIESIENIE! Pacjenci cierpiący na patologiczną hipermobilność stawów cierpią z powodu przewlekłego bólu i mają inne objawy nerwowo-mięśniowe, które są wywoływane przez defekt tkanki łącznej..\nPatogeneza choroby jest związana z zaburzeniami w ludzkiej tkance łącznej.\nNiewiele osób wie, że tkanka łączna jest organem pomocniczym, ale ponad pięćdziesiąt procent ludzkiego ciała jest reprezentowane przez tkankę łączną, która jest odpowiedzialna za różne procesy życia.\nTkanka łączna pełni funkcje ochronne, podtrzymujące i troficzne, służy jako zewnętrzna osłona narządów i szkielet wielu elementów strukturalnych.\nIstnieją cztery rodzaje tkanki łącznej, które różnią się budową i funkcją..\nWłóknista tkanka łączna tworzy więzadła, ciało stałe tworzy kości, żelopodobny w ciele jest reprezentowany przez chrząstkę, ale płynna tkanka łączna jest niczym innym jak krwią, płynem mózgowo-rdzeniowym, mazi stawowej, limfą i płynem międzykomórkowym. Tkanka łączna pokrywa prawie całe ludzkie ciało.\nPacjentów z zespołem Marfana nietrudno rozpoznać po ich szczupłej sylwetce\nTo naturalne, że problemy z tkanką łączną wpłyną na całe ciało jako całość. Wynika to z różnorodności objawów pojawiających się przy określonej patologii. Twarda włóknista tkanka ma największy ciężar właściwy - zaburzenia w jej tworzeniu i powodują objawy hipermobilności stawów.\nPoważnymi niezapalnymi dziedzicznymi zaburzeniami tkanki łącznej są zespół Marfana i Ehlersa-Danlo, a także niepełny zespół osteogenezy.\nWażną rolę w manifestacji nasilenia patologii odgrywa prawidłowe rozmieszczenie kolagenu pierwszego i trzeciego typu. Jest to uwarunkowane genetycznie.\nIstnieje specjalny gen odpowiedzialny za kolagen fibrylarny - główny składnik obecny w prawie wszystkich typach tkanki łącznej. On jest w chrząstce.\nKolagen trzeciego typu nazywa się skleroproteiną włóknistą. Jest to specyficzne białko wykrywane w zrogowaciałych tkankach, chrząstce, kościach, ścięgnach i soczewce. Włóknista skleroproteina stanowi również jedną czwartą szpiku kostnego..\nZnajduje się w skórze, płucach, włóknach krwiotwórczych i naczyniach krwionośnych.\nW zespole dysplazji mięśniowo-mięśniowej, zespole Ehlersa-Danlo, tętniaku aorty i tętnic gen kodujący skleroproteinę włóknistą wywołuje mutacje i występuje nieprawidłowa współpraca pierwszego i trzeciego typu.\nKiedy dopiero zaczęto badać zwiększoną mobilność, do diagnozowania tego stanu zastosowano różne techniki. Pierwsze kryteria opracowali naukowcy Carter i Wilkinson, którzy zwrócili uwagę na główne objawy hipermobilności:\npasywne przywodzenie pierwszego palca ręki w kierunku przedramienia;\nprzedłużenie palców, aby zajmowały równoległe położenie z przedramieniem;\nrozszerzenie w stawie łokciowym więcej niż dziesięć stopni od normy u zwykłego człowieka;\nprzedłużenie stawu kolanowego o ten sam stopień lub więcej;\nODNIESIENIE! Podczas oceny hipermobilności stawów kategorie naukowca Beightona są zdecydowanie najbardziej popularne i skuteczne pod względem diagnozy..\nPoprzedni model został przyjęty jako podstawa, ale druga i piąta pozycja zostały znacznie poprawione. Tak więc kategorie Beitona są następujące:\npasywne przedłużanie małego palca pędzla w pozycji większej niż 90 stopni w stosunku do pędzla;\nprzyciskanie kciuka ręki do wewnętrznej strony przedramienia;\nprzedłużenie stawu łokciowego o więcej niż dziesięć stopni w stosunku do normalnej pozycji u większości osób;\nnadciśnienie kolana o dziesięć lub więcej stopni;\npochylanie ciała rękami do podłogi z pełnym wyprostowaniem dłoni i dotykanie podłogi wyprostowanymi nogami.\nKryteria hipermobilności są oceniane w punktach, dla każdej ustalonej ilości można ustawić maksymalnie dziewięć punktów.\nKategorie Beitona przez pewien czas ulegały krytyce ze strony innych lekarzy, opracowano bardziej wyrafinowane metody diagnostyczne, jednak siatka diagnostyczna Beiton, której lekarze używali do oceny hipermobilności stawów, okazała się najbardziej poprawna klinicznie i najwygodniejsza..\nHipermobilność stawów objawia się sama w sobie ze zwiększoną ruchomością, ale istnieją inne objawy, które nasilają się w przypadku współistniejących chorób. Dlatego wśród objawów klinicznych najczęściej pojawia się zespół hipermobilności stawów:\nprzewlekła ból w jednym lub więcej stawach;\nNawet najmniejsze urazy z zespołem hipermobilności stawów wywołują objawy ostrego zapalenia kaletki, zapalenia pochewki ścięgna, nawykowego zwichnięcia barku, uszkodzenia stawów kolanowych, nawykowego zwichnięcia stawu skroniowo-żuchwowego, pęknięcia łąkotki, zapalenia stawów. Krwiaki podskórne można znaleźć u pacjentów.\nPojawiają się także przewlekłe nie-traumatyczne patologie, wśród których najczęściej występują reumatoidalne objawy zapalenia ścięgien, zapalenia nadkłykcia, patologii rotacyjnego mankietu, zapalenia kaletki, chondromalacji, zaburzeń związanych z kompresją zakończeń nerwowych, bólu pleców, fibromialgii, zespołu cieśni nadgarstka. Możliwy nawet opóźniony rozwój fizyczny, wrodzone podwichnięcie miednicy.\nBardzo często pacjenci cierpią z powodu wielu zwichnięć i podwichnięć, które występują w krótkim czasie. Na tle zaburzeń ortopedycznych już u młodych pacjentów pojawia się zapalenie kości i stawów małych i dużych stawów, stały ból pleców.\nJeśli pacjent ma patologiczną hipermobilność stawów, z pewnością pojawią się pytania dotyczące leczenia tego zaburzenia.\nAby złagodzić ból, który stale dręczy pacjentów, lekarze zalecają miejscowe leczenie - zatrzymanie kremów lub maści przeciwbólowych, żeli o działaniu przeciwzapalnym.\nNie brakuje dziś niesteroidowych leków przeciwzapalnych, więc pacjenci są z powodzeniem wybierani optymalne narzędzie z dobrym wynikiem.\nZespół hipermobilności Leczenie należy rozpocząć od dzieciństwa\nWażne jest, aby prowadzić fizykoterapię - wszystkie ćwiczenia dobierane są indywidualnie, mają na celu wzmocnienie mięśni, więzadeł i ścięgien. Stabilizacja postizometryczna, stymulacja czuciowo-ruchowa, ćwiczenia szkaplerza mają dobry efekt. Ważne jest, aby pacjenci organizowali:\nwybierz codzienną rutynę;\ntryb aktywności ruchowej;\nwpływają na procesy metaboliczne.\nŚrodki te są szczególnie istotne dla młodych pacjentów w wieku poniżej dwudziestu lat, ponieważ mogą one znacznie złagodzić ten stan i w dużej mierze wyeliminować stopień manifestacji zespołu hipermobilności stawów. Wiodącą metodą terapii będzie kinezyterapia - takie leczenie dobierane jest indywidualnie, wykonywane w najbardziej komfortowym środowisku domowym w celu wzmocnienia gorsetu mięśniowego w pobliżu problematycznych stawów.\nWSKAZÓWKA! U pacjentów zalecane są ćwiczenia dynamiczne i statyczne. Aby poprawić poprawność ruchów, zaleca się rozpoczęcie ćwiczeń w ortezie w celu wsparcia stawów. Aby złagodzić silny ból, możesz zastosować leczenie fizjoterapeutyczne.\nW terapii lekowej pokazano leki, które działają na procesy metaboliczne w tkance łącznej. Następujące grupy leków stają w obliczu choroby:\nśrodkami zwiększającymi tworzenie kolagenu i utrzymującymi procesy redoks w organizmie są kwas askorbinowy, kalcytonina, witaminy z grupy B, dodatkowe pierwiastki śladowe;\nśrodki do korygowania syntezy i katabolizmu glukozaminoglikanów - glukozamina, chondroityna, kolagen;\nstabilizatory wymiany mineralnej - alfakalcydol i inne leki z witaminą D;\npreparaty do korekty stanu bioenergetycznego - ATP, fosfolipidy, wielonienasycone kwasy tłuszczowe, niezbędne aminokwasy.\nJeśli pacjenci nie mają wypadnięcia zastawki mitralnej, wówczas większości z nich zaleca się regularną aktywność fizyczną, regularny trening.\nCzy wychowanie fizyczne jest niebezpieczne dla rdzeni i nadmiernej ruchliwości, odpowiedź jest prosta - ograniczenia sportowe mogą dotyczyć tylko niekontrolowanej tachoarytmii, rozszerzenia korzenia aorty, omdlenia, dysfunkcji lewej komory. W przypadku zespołu hipermobilności stawów ciąża nie jest przeciwwskazana..\nJeśli zespół hipermobilności stawów łączy się z wypadaniem zastawki mitralnej i pacjenci czują się źle, zaleca się przyjmowanie beta-adrenolityków, konieczne jest porzucenie złych nawyków i uzależnienia od kawy. Kołatanie serca i niedociśnienie ortostatyczne można częściowo złagodzić, dostosowując spożycie wody i soli, nosząc odzież uciskową i przyjmując mineralokortykoidy.\nW przypadku wykrycia pacjentów z hipermobilnością stawów należy najpierw ustalić, czy taka hipermobilność jest łagodna, czy patologiczna. Od tego zależą dalsze taktyki postępowania u takich pacjentów. Pacjenci są wysyłani na medyczne badanie genetyczne w celu ustalenia, z którymi patologiami wiąże się zespół hipermobilności..\nPo wyjaśnieniu konkretnych naruszeń zaleca się leczenie. Ważne jest, aby przekonać pacjenta, że hipermobilność stawów nie jest niepełnosprawnością. Większość pacjentów z tym zaburzeniem może prowadzić normalny tryb życia, ale przestrzegając tylko właściwego schematu, przestrzegając prostych zaleceń lekarza.\nTerapia farmakologiczna mająca na celu zapobieganie dalszemu pogorszeniu pozwoli zatrzymać postęp patologii. Biorąc pod uwagę, że hipermobilność jest wykrywana już w młodym wieku, tacy pacjenci powinni wziąć pod uwagę ich stan podczas planowania rodziny, wyboru pracy itp..\nPrzeglądBól stopy jest częstym problemem, z którym prawie wszyscy borykają się w pewnych okresach życia. Ból stóp może wystąpić podczas chodzenia lub odpoczynku. Kiedyś stopa boli w całości, a czasem boli ją część: stopa, palce u stóp, pięta.\nObciążenie mięśni bioder jest jednym z najczęstszych urazów, którego nie zaleca się zaniedbywać. Reprezentuje uszkodzenie tkanki mięśniowej i ścięgien z powodu traumatycznej sytuacji.\nZadowolony:Urazy kończyn dolnych zwykle występują z powodu niedokładnego ruchu lub podczas zajęć sportowych. Zwichnięcie kostki jest bardzo częstym zjawiskiem i prawie wszyscy mieli taki problem przynajmniej raz w życiu.\nJest to choroba zapalna, w której bóle o niejasnej etiologii powstają w mięśniach obręczy miednicy i ramion. Są zlokalizowane głównie na ramionach, szyi, kręgosłupie, udach i pośladkach.\nWłaściciel dowodu rejestracyjnego:To jest zrobione:Postać dawkowania\nLyoton ® 1000 reg. Nr: П N012107 / 01 z 09.16.11 - Nieograniczona data ponownej rejestracji: 08.10.18\nForma uwalniania, opakowanie i skład leku Lyoton ® 1000Żel do użytku zewnętrznego jest bezbarwny lub z lekko żółtawym odcieniem, prawie przezroczystą, lepką teksturą, o przyjemnym zapachu.


OOM: Styrczula i Stoch zwyciężają! - skoki narciarskie\nKrzysztof Styrczula (Start Krokiew Zakopane) został w Karpaczu mistrzem kraju juniorów oraz Ogólnopolskiej Olimpiady Młodzieży w skokach narciarskich na obiekcie K-85. Drugi w konkursie otwartym był Mateusz Rutkowski z Wisły Zakopane, a trzeci Przemysław Wyrwa z Wisły Ustronianki. Styrczula wynikiem 92,5 m wyrównał rekord skoczni "Orlinek", należący od dwóch lat do Fina Velli-Matti Lindstroema. W kategorii juniorów młodszych zwyciężył Kamil Stoch (LKS Poroniec Poronin). Drugie miejsce zajął Fabian Malik (LKS "Invest" Szczyrk), a trzecie Paweł Urbański (Start-Krokiew). Nie wystartował Jan Ciapała, który w tym czasie startował w konkursach COC w Niemczech. Mateusz Rutkowski wygrał klasyfikację zawodników podczas IX Ogólnopolskiej Olimpiady Młodzieży. W klasyfikacji klubów zwyciężyła zakopiańska Wisła, a województw - bezapelacyjnie małopolskie.\n1. Krzysztof Styrczula (Start-Krokiew) 260,0 (90,5/92,5)\n2. Mateusz Rutkowski (TS Wisła Zakopane) 256,5 (89,5/91,5)\n3. Przemysław Wyrwa (KS Wisła Ustronianka) 230,0 (90,5/84,0)\n4. Wojciech Pawlusiak (LKS "Inwest" Szczyrk) 228,5 (83,5/85,5)\n5. Stefan Hula (LKS "Inwest" Szczyrk) 228,0 (84,0/84,5)\n6. Wojciech Cieślar (KS Wisła Ustronianka) 223,0 (83,0/83,5)\nWyniki (juniorzy młodsi):\n1. Kamil Stoch (LKS "Poroniec" Poronin) 231,5 (89,0/81,5)\n2. Fabian Malik (LKS "Invest" Szczyrk) 204,5 (79,0/80,0)\n2. Paweł Urbański (Start-Krokiew) 204,5 (78,5/80,5)\n4. Mateusz Wantulok (KS Wisła Ustronianka) 195,0 (80,5/75,0)\n5. Piotr Chowaniec (TS Wisła Zakopane) 190,5 (77,0/78,0)\n6. Marek Michniak (Start-Krokiew) 180,0 (75,0/74,5)\n1. Mateusz Rutkowski 32,00\n2. Krysztof Styrczula 27,00\n3. Przemysław Wyrwa 22,00\n4. Stanisław Świder 18,33\n5. Stefan Hula 18,00\n6. Wojciech Pawlusiak 16,00\n6. Kamil Stoch 16,00\n8. Wojciech Cieślar 15,00\n9. Paweł Urbański 14,50\n10. Marcin Mąka 13,00\n1. TS Wisła Zakopane 86,00\n2. Start-Krokiew 76,50\n3. KS Wisła Ustronianka 68,00\n4. LKS "Invest" Szczyrk 44,50\n5. LKS "Poroniec" Poronin 44,00\n6. WKS Zakopane 16,00\n1. Małopolskie 217,50\n2. Śląskie 122,50\n3. Dolnośląskie 0,00\nEEEeeeee. Co to właściwie jest?\nniech sie chłopaki uczą małysz nie ędzie żył wiecznie!\nz twoja pierwsza opinia sie zgodzilam,matti,ale ta twoja druga to jest *****.co to za glupie pytanie?dlaczego uchodzi za wielki talent,hee??jest doskonaly ma wiele osiagniec,jak w koncu fanklub ktory bedzie najlepszym pod sloncem wypali to bedziesz mial zaszczyt sie dowiedziec nawet jakie :)a to ze raz komus nie wyszlo to nie znaczy ze jest do kitu!wiec zastanow sie stary zanim cos palniesz.pozdrowionka w szczegiolnosci dla mattiego ;)\n@miszczu: robert dziurkiewicz nie zajmował wysokich pozycji...\n@Matti: Kamil to swietny zawodnik, ma dopiero 16 lat (r. 1987), ale dajmy mu jeszcze troche czasu, on rosnie, zawsze sa zwiazane z tym problemy, u jednych przechodzi szybciej u drugich ciagnie sie dluzej.. ale kamil bedzie skakal swietnie!\nFabian Malik chodzi ze mną do szkoły tak jak Stefan Hula. Tylko nie wiem czemu nie ma tu Roberta Dziurkiewicza, vo on jest ode mnie 1 rok starszy i też chodzi do mojej szkoły.\nCo do poprzedniego komentarza jednak trochę się rozpędziłem. To jeśli w CC nie odnosił sukcesów to dlaczego uchodzi za wielki talent?\nTo Stoch jeszcze nie skacze w COC? Taki talent powinien zacząć startować już w PS\n@maks: bez przesady! startował, bez sukcesow, co gorsza bez punktowania, zatem henio drogi mowie to nie po raz pierwszy - STOCH NIE MOZE JESYCYE STARTOWAC W COC, dlatego m.in. zostal skreslonz y listz start na ps w zakopanem...\nhenio! o czym ty piszesz! prawda jestc taka, że stoch mógłby sobie zrobić krzywdę skacząc w PŚ z tego samego rozbiegu co inni. Druga sprawa - starty w coc. startował parę razy, i co? miejsca porównywalne z rumunami, holendrami i bułgarami...\nPodzielam pogląd ,że jeśli K.Stoch będzie w pierwszej 8-ce MP to powinien być; 1)włączony do kadry A, 2)startować w PŚ w Skandynawi.\njak ja lubię Stocha. Kiedy on w końcu dołączy do COC...\nOOM: Styrczula i Stoch zwyciężają!


Mularczyk: Skutkiem wyroku TK powinno być umorzenie sprawy przed SN - GazetaPrawna.pl\n11 września 2017, 11:16\nMularczyk ocenił, że poniedziałkowe orzeczenie TK "jest niezwykle ważne i istotne" / ShutterStock\nKonsekwencją rozstrzygnięcia Trybunału Konstytucyjnego powinno być umorzenie postępowania przed Sądem Najwyższym w sprawie umocowania prezesa TK - ocenił przedstawiciel wnioskodawców Arkadiusz Mularczyk (PiS) .\nW lutym br. Sąd Apelacyjny w Warszawie, na kanwie wniosku b. prezesa TK Andrzeja Rzeplińskiego, zadał Sądowi Najwyższemu pytanie prawne ws. umocowania sędzi Przyłębskiej "do dokonywania czynności za prezesa TK jako stronę albo uczestnika postępowania cywilnego" oraz problemu, czy tę kwestię może oceniać sąd powszechny. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia SN wyznaczył na wtorek.\nMularczyk ocenił, że poniedziałkowe orzeczenie TK "jest niezwykle ważne i istotne". "Ono ma wpływ na relacje między Sejmem, prezydentem i TK. Pozwala na precyzyjne określenie tych relacji oraz to, że sądy cywilne nie mają prawa kontrolowania ważności wyboru sędziów Trybunału, a także powołania prezesa TK" - mówił dziennikarzom po wyroku.\n"Konsekwencją dzisiejszego rozstrzygnięcia jest to, że postępowanie przed Sądem Najwyższym powinno być umorzone" - ocenił Mularczyk.\nJak przypomniał, przed sądami cywilnymi wszczęto postępowania, na podstawie, których kwestionowano ustrojowe kompetencje Sejmu, prezydenta i TK. "W związku z powyższym trudno było, aby TK oczekiwał na rozstrzygnięcia sądów, które w przyszłości mogą być uznane za nieważne, albo za niekonstytucyjne" - dodał poseł odnosząc się do zdania odrębnego sędziego Leona Kieresa.\npis z kraju partie polityczne polityka Mularczyk\nJaki broni Mularczyka: Chodziło o powszechnie znane sprawy\nA to nie jest bycie sędzią we własnej sprawie, co wielokrotnie zarzucał innym obecny układ?


Etui na laptopa 13 cali skórzane ELEGANCKI PREZENT PERSONALIZOWANY Prezentowane czarne etui na laptopa 13 cali to produkt, o którym można pisać bez końca. Elegancki prezent z inicjałami, unikatowy design, najwyższa jakość użytych materiałów i klasyczna forma, która od zawsze góruje nad nadmiernym przepychem i przesadą w dodatkach. Skórzane, ręcznie szyte etui na laptopa 13 cali to po prostu upominek w dobrym guście, w którym prostota i luksus mieszają się z funkcjonalnością. W ręce wybranej przez Ciebie osoby trafi wysokogatunkowy elegancki prezent, który świetnie sprawdzi się jako upominek na wszelkiego rodzaju okazje warte wspólnego celebrowania. Urodziny, imieniny, a może awans w pracy? Oryginalne etui na laptopa 13 cali z pewnością idealnie wpasuje się w każde z tych wydarzeń. Całość uzupełnia możliwość personalizacji, dzięki czemu Twoja upominkowa niespodzianka nabierze całkowicie nowego (bo osobistego) charakteru. Etui na laptopa 13 cali skórzane to świetny pomysł na elegancki prezent personalizowany dla bliskiej osoby na wiele okazji. - etui wykonane z najwyższej jakości skóry naturalnej, - pasuje do laptopów w rozmiarze do 13 cali, - wymiary: ok. 23,5 x 33,5 cm (długość x szerokość), - produkt wysokiej jakości, szyty ręcznie w Polsce, - metoda wykonania personalizacji: hot stamping. Produkt z naturalnego materiału, każda sztuka jest wyjątkowa i może w niewielkim stopniu różnić się od pokazanej na zdjęciu.  \nLAPTOP_ETUI_002 dostępny Zapytaj o produkt\nPrezentowane czarne etui na laptopa 13 cali to produkt, o którym można pisać bez końca. Elegancki prezent z inicjałami, unikatowy design, najwyższa jakość użytych materiałów i klasyczna forma, która od zawsze góruje nad nadmiernym przepychem i przesadą w dodatkach. Skórzane, ręcznie szyte etui na laptopa 13 cali to po prostu upominek w dobrym guście, w którym prostota i luksus mieszają się z funkcjonalnością.\nW ręce wybranej przez Ciebie osoby trafi wysokogatunkowy elegancki prezent, który świetnie sprawdzi się jako upominek na wszelkiego rodzaju okazje warte wspólnego celebrowania. Urodziny, imieniny, a może awans w pracy? Oryginalne etui na laptopa 13 cali z pewnością idealnie wpasuje się w każde z tych wydarzeń. Całość uzupełnia możliwość personalizacji, dzięki czemu Twoja upominkowa niespodzianka nabierze całkowicie nowego (bo osobistego) charakteru.\nEtui na laptopa 13 cali skórzane to świetny pomysł na elegancki prezent personalizowany dla bliskiej osoby na wiele okazji.\nDla architekta Dla fotografa Dla grafika Dla informatyka Dla inżyniera Dla księgowej Dla lekarza Dla magistra Dla nauczyciela Dla pracowników Dla prawnika Dla promotora Dla sekretarki Dla studenta Dla urzędnika Eleganckie Etui na laptop Minimalista Pracoholik Praktyczne Prezenty dla brata Prezenty dla córki Prezenty dla damy Prezenty dla gentlemana Prezenty dla klientów Prezenty dla mamy Prezenty dla męża Prezenty dla mężczyzny Prezenty dla przyjaciela Prezenty dla przyjaciółki Prezenty dla siostry Prezenty dla szefowej Prezenty dla żony Prezenty na 30. urodziny Prezenty na 40. urodziny Prezenty na Dzień Kobiet Prezenty na Dzień Mężczyzny Prezenty na Dzień Ojca Prezenty na Mikołajki Prezenty na odejście z pracy Prezenty na Święta dla brata Prezenty na Święta dla dziewczyny Prezenty na Święta dla mamy Prezenty na Święta dla siostry Prezenty na Święta dla taty Prezenty na urodziny dla brata Prezenty na urodziny dla niego Prezenty na urodziny dla niej Prezenty na urodziny dla siostry Prezenty na Wielkanoc


Casio MTP-1131A-2A - Zegarek.net\nOpis zegarka Casio MTP-1131A-2A\nCasio MTP-1131A-2A napędzany jest przez mechanizm kwarcowy (zasilany baterią), którego atutem jest duża dokładność chodu. Producent udziela 3-letniej gwarancji na Casio MTP-1131A-2A, którą możemy dodatkowo przedłużyć o kolejne 3 lata. Producent zastosował baterię, której żywotność powinna wynosić około 24 miesiące.\nPodczas mycia rąk, a także innych kontaktów z wodą, producent rekomenduje zdjęcie zegarka. Srebrny kolor koperty to jedno z najczęściej stosowanych rozwiązań w przypadku modeli wykonywanych z metalu. Zapewnia on uniwersalny charakter i łatwość dopasowania do wielu stylizacji. Prostota i elegancja idą w tym przypadku w parze również dzięki zastosowaniu trwałej, solidnej obudowy ze stali.\nOpinie o zegarku Casio MTP-1131A-2A


Wysłany: 2017-06-20, 09:07 Jakie kierunki studiów są bez sensu?\nWysłany: 2017-06-20, 09:29\nFilozofia, administracja, politologia. O ile pierwszy studiuje się bo się to lubi o tyle kolejne 2 produkują bezrobotnych studentów ;] jak pomyślę to znajdę jeszcze kilka kierunków.\nWysłany: 2017-06-20, 11:04\nJeśli chcesz osiągnąć w życiu sukces wystarczy robić z pasją to co kochasz, a pieniądze przyjdą same nawet jeśli jesteś mechanikiem samochodowym czy fryzjerem. Ludzie widzą czy jesteś specjalistą czy partaczem. Formalne wykształcenie ma tu niewiele do rzeczy.\nW dzisiejszych czasach, to chyba ogólnie jest przesyt ludzi z wyższym wykształceniem, którzy niczym się nie interesują, a na studia poszli, bo ktoś im wmówił, że dzięki temu zdobędą lepszą pracę. Sama jestem z pokolenia które masowo studiowało kilkanaście lat temu, bo media nam wmówiły, że "możemy wszystko".\nBo jak napisał przedmówca politologów, socjologów, administratorów i marketingowców mamy na pęczki i tylko roboty w zawodzie brak\nI taka ostatnia myśl, która mnie naszła. Dzisiejsze korporacje nie potrzebują kulturalnych, dobrze ułożonych przeciętniaków z dobrymi ocenami, tylko przebojowych prących do przodu automatów, które znają języki obce, piją latte macchiato i są FIT :lol:\nA jeśli tych cech Ci brakuje czas chyba pomyśleć w czym jesteś dobry i otworzyć swoją działalność lub być przeciętniakiem tyrających dla kogoś za 2100 brutto.\nMoże lepiej zapytaj jakie nie są bez sensu. Najlepiej wybrać kierunek techniczny lub jakiś ścisły. Jest dużo zakuwania, ale warto wyuczyć się konkretnego zawodu, zamiast marnować czas i pieniądze, żeby później dalej siedzieć na kasie w Biedronce.\nWysłany: 2017-06-20, 12:27\nDokładnie, Politechnika i kierunki inżynierskie to jest przyszłość, z tym, że wymagają dużo samozaparcia. Bo studiowanie jakiegoś lekkiego , łatwego i przyjemnego marketingu, żeby tylko mieć wyższe wykształcenie jest bez sensu. Powiesisz sobie potem ten dyplom w ramce w kiblu i tyle. :lol:\nEwentualnie prawo lub medycyna. Ale tu albo trzeba mieć znajomości, albo duży talent żeby się wybić.\nWysłany: 2017-06-20, 16:03\nalbo takie, które są niepotrzebne, bo i bez nich można mieć pracę?\nNo, jeżeli tak się postawi sprawę to niepotrzebne staje się informatyka, bo jak tam zatrudniają to patrzą przede wszystkim na umiejętności, które da się opanować bez studiów, ale to wcale nie oznacza, że niepotrzebne są takie kierunki.\nA co do bezsensownych to uważam, że nie ma takich, co najwyżej są takie, na które za dużo osób poszło. Z drugiej strony człowiek żyje tak długo, że ciężko jest w wieku 19 lat wybrać jeden kierunek, który zagwarantuje perspektywy na całe życie.\nWysłany: 2017-06-21, 11:05\nciężko jest w wieku 19 lat wybrać jeden kierunek, który zagwarantuje perspektywy na całe życie.\nMając 19 lat człowiek jest jeszcze za głupi, żeby korzystnie wybrać dalszą drogę. Zdarzaja się ludzie, którzy maja sprecyzowane plany, ale to rzadkość i większość studiów jest z przypadku lub braku laku. Dobrze mieć np mądrych rodziców, którzy potrafią rozmawiać ze swoim dzieckiem i których dziecko liczy się z ich opiniami i radami. Może więc tam sie udaj po poradę?\nWysłany: 2017-06-21, 13:25\nRodzice to mogą nie nadążać za teraźniejszością, a co dopiero mówić o przepowiadaniu przyszłości.\nStudia powinno się dobierać pod kątem swoich zdolności i zainteresowań, a przepowiednie co do rynku pracy za 5 lat to mają te wadę, że jak za dużo osób w nie uwierzy to tam, gdzie miało być wiele miejsc pracy zrobi się wielu absolwentów.\nWysłany: 2017-06-21, 17:14\npatogen123, nie każdy rodzic to zasiedziały, stary piernik. A swoje zdolności i zainteresowania to można sobie czasami w tyłek wsadzić, bo nie zawsze pasja przekłada się na kasę.\nJa bardzo chciałam być krawcową, ciekawe czy to się teraz opłaci. :D\nWysłany: 2017-06-21, 18:32\nNatomiast żaden rodzic nie jest jasnowidzem, a brak pasji również nie zawsze przełoży się na kasę.\nLarrikol, a nawet jak przekłada się na kasę to często przestaje być pasja a staje się zwyczajnie obowiązkiem.\nWysłany: 2017-06-22, 16:29\nHell, no jak się nie opłaci ? Paryż , Mediolan i inne stolice modowych wybiegów czekają na nowe talenty ;) .\nFajny temat ale przecież żeby zarabiać spore pieniądze , spełniać się zawodowo lub robić to co się lubi nie trzeba mieć ukończonych studiów no i autorka tematu miała chyba inny cel odwiedzając nasze forum\nWysłany: 2017-06-23, 22:36\nEkonomia swojego czasu pamietam byla straszna na to moda ehh\nJa z pasji i zamiłowania skończyłam filologię, historię i bibliotekoznawstwo ( każdy ze średnią powyżej 4 i z każdego mam magisterkę), ale kasy to nie daje