Sierpień | 2012 | zosianowak.net\nDziś niecodzienny wpis :)\nOpublikowany 28 sierpnia 2012 przez Justyna\nChciałabym Wam drodzy czytelnicy opowiedzieć o Zosi ale z zupełnie innej perspektywy. Bez opisu rehabilitacji czy wizyt i badań. Tak zupełnie o niej samej, tylko i wyłącznie 🙂 A zrobię to w formie innej niż zazwyczaj. Zastanawiam się czasem jak będzie wyglądał blog gdy przejmie go moja córeczka ? Zrobię małą próbę i napiszę go tak jakby to ona sama pisała o sobie. Dla mnie będzie łatwiej a czy taka forma Wam kochani się spodoba nie mam pojęcia ale zaryzykuję 😉 To tylko ten jeden raz, taki mały eksperyment. Więc….\nChciałabym napisać troszkę o sobie, co lubię a czego zupełnie nie. Jako , że jestem jeszcze małą dziewczynką lubię się bawić i tu szczerze mogę napisać, że wszystkim i we wszystko. Od typowo chłopięcych zabaw 😉 po typowo dziewczęce. Samochodziki i lalki są w użyciu jednocześnie. Kocham wszystkie swoje zabawki bez wyjątku, od misiów tulisiów i innych zwierzątek do samochodzików i kosmonauty Baza Astrala. Moim ulubieńcem jednak jest ukochany miś Kubuś Puchatek, przyjaciel na dobre i złe., Znam go odkąd pamiętam a mama mówi , że to miś o wielkim serduszku. Jestem dziewczynką z charakterem, często uparciuszkiem, czasem złośnikiem ale najczęściej pogodna i uśmiechnięta. Lubię biegać, skakać i wszędzie mnie pełno., Mama woła na mnie słoneczko, serduszko, perełko….jak jestem grzeczna ale jak broję i psocę to woła Zofio, Mario a ja już wiem, że będzie reprymenda czyli karny fotel. Siedzę 5 minut i muszę jakoś wytrzymać, kiedyś nie chciałam ale teraz już się przyzwyczaiłam, później spokojnie wracam do zabawy i czasem znowu napsocę. Bo ja jestem uparciuszek i zdarza się , że nie słucham 🙂 Z mamą bawimy się w dużo zabaw i to przeróżnych, mamusia mówi ,że te zabawy są bardzo ważne ale ja nie zawsze mam na to ochotę. Wtedy mama robi przerwę i bawię się w co sama zechcę. Układam puzle, koloruję kredkami, buduję z klocków różne rzeczy, lubię bajki, mam swoje ulubione 🙂 książeczki , oglądam też bajki w telewizji i na komputerze ale nie zawsze mogę 😉 najlepiej lubię oglądać z mamą. Pomagam też mamie na ile potrafię, sprzątam swoje zabawki, wszystkie mają swoje stałe miejsca więc po skończonej zabawie tam je odkładam. Pomagam mamie robić obiadek i w porządkach domowych , ulubionym zajęciem jest polerowanie luster , które sama brudzę 😉 dostaję wtedy ręczniki papierowe i poleruję swoje ślady rączek tak by zniknęły. Jak umiem tak pomagam a mama mi dziękuje za pomoc. Za to nie lubię myć głowy 🙁 oj bardzo nie lubię…płaczę wtedy na znak buntu i krzyczę ale mama i tak myje moje włoski, ostatnio mi nawet je skróciła , powiedziała, że jak polubię mycie włosków to je zapuścimy na długie a na razie lepiej by były krótsze. No i dobrze bo czesać też za bardzo się nie lubię, spinki, gumki i przepaski na mojej głowie są na krótko. Ja lubię jak włoski fruwają na wszystkie strony. Może kiedyś to się zmieni i będę zawsze ładnie uczesana ale jeszcze nie teraz. Najbardziej lubię spędzać czas na placu zabaw i spacerkach, nie wychodzimy tylko wtedy gdy pada albo mocno wieje. Na placu zabaw jest super, są huśtawki które kocham, zjeżdżalnia na którą wchodzi się po schodkach a potem ześlizguje się w dół na pupie , domek drewniany i ławeczka na której mogę w cieniu odpocząć , jest mnóstwo piasku z którego można robić piaskowe babki a całość to taki drewniany statek . Obok jest górka pokryta trawą na którą często się wchodzę, fajny widok jest z tej górki na cały plac zabaw. Na dłuższe spacerki mama zabiera wózek, siedzę sobie wygodnie i poznaję okolicę. To są takie nasze małe wycieczki a ostatnio mamusia zabrała mnie w bardzo wyjątkowe miejsce ale o tym sama napisze 😉 To moje najcudowniejsze lato !!! Ciekawa jestem jak będzie dalej, ostatnio mama mówiła mi, że dojdzie mi obowiązków…ciekawe co ta moja mama wymyśliła ? Pewnie niedługo się dowiem 🙂 Tak w wielkim skrócie opowiedziałam co lubię a czego nie. W sumie to jestem chyba jak każda dziewczynka mająca prawie 5 lat i na pozór niczym się nie wyróżniam od innych moich rówieśników. Ale tylko na pozór , bo tak naprawdę moja historia nie jest zwykła. No i mam tylko mamę… która kocha mnie najmocniej na Świecie !!! Jestem Zosia i kocham życie całym swoim serduszkiem ! Sami zobaczcie…\nJak widzicie drodzy czytelnicy Zosia korzysta z ostatnich dni wakacji. Synoptycy zapowiadają, że jeszcze będzie ciepło więc i Wy kochani korzystajcie ze słoneczka !\nMiarowe serduszka bicie….\nOpublikowany 20 sierpnia 2012 przez Justyna\nW miniony czwartek szczęśliwie dotarłyśmy na badania serduszka w doborowym towarzystwie. Dzięki temu udało się zminimalizować stres Zosi związany z badaniem i płaczu było jakby troszkę mniej :). Najtrudniej jest jej wejść do gabinetu , doskonale wie co będzie się działo a mimo to zaczyna płakać i to nie dlatego, że boi się badania tylko z powodu odsłaniania klatki piersiowej. Dla niej to jest właśnie najgorsze, muszę rozebrać ją i odsłonić klatkę piersiową a wtedy już nic nie jest w stanie jej uspokoić. Dlatego by nie przedłużać jej przerażenia mamy stały schemat działania, zaraz po wejściu do gabinetu rozbieram szybko Zosię , kładę na kozetkę i nasz bardzo wyrozumiały pan doktor przystępuje do wykonania badań. Zosia sobie popłakuje w ramach protestu i by dać głośno do zrozumienia, że jest niezadowolona , że jej się nie podoba i że się boi. Jednak po zakończeniu badań , kiedy zostaje ubrana nastrój Zosi w sekundach ulega poprawie, najgorsze już minęło. Teraz spokojnie mamy czas na to by porozmawiać z panem doktorem a mała pacjentka rozgląda się po gabinecie. I tym razem pan doktor miał dla mnie dobre wiadomości, serduszko Zosi jest stabilne, nie dzieje się nic niepokojącego, wyniki są w normie i oby tak pozostało na bardzo długi czas….\nNasz pan doktor opiekuje się Zosią od początku jej zmagań i walki o życie. Za każdym razem bacznie obserwuje swoją małą pacjentkę i uśmiecha się dumny z jej postępów i stanu zdrowia. Często wspominamy miniony i tak bardzo trudny czas… rozmawiamy też o przyszłości i tu nasz pan doktor jest pełen optymizmu. Jednego jestem pewna, Zosią opiekuje się najlepszy z najlepszych kardiologów , jest bardzo cierpliwy i wyrozumiały dla małych i często trudnych pacjentów, uśmiechnięty i troskliwy. Dla mnie ważne jest to, że zawsze pyta o postępy Zosi, o jej zachowanie w domu, przeprowadza wywiad by mieć pełny obraz sytuacji. Mogę spokojnie opowiedzieć o swoich obawach i lękach związanych z chorobą mojej córeczki i nie muszę się bać, że trafię na opryskliwość. Ważne jest zrozumienie i porozumienie pomiędzy lekarzem a rodzicami i ja ma takie z naszym panem doktorem.\nPod koniec wizyty Zosia jest już w swoim żywiole , najbardziej interesuje ją sprzęt w gabinecie i mnóstwo kabelków a po strachu nie ma śladu. Na do widzenia przytuliła pana doktora i nawet dała mu całuska w policzek 🙂 Wizyta przebiegła w bardzo miłej atmosferze jak zawsze zresztą. Pozdrawiamy pana doktora oczywiście i dziękujemy za zawodowe podejście i troskę ! Spotkamy się na kolejnej wizycie !\nZosia jeszcze uśmiechnięta przed wejściem do gabinetu.\nNasz kochany pan doktor Bartłomiej Mroziński i jego mała pacjentka 🙂\nSPODZIEWAJ SIĘ NAJLEPSZEGO !!!\nOpublikowany 14 sierpnia 2012 przez Justyna\nTo nasze motto na najbliższe tygodnie. I nie bez powodu , zaczynamy badania kontrolne. Na pierwszym miejscu sprawdzimy serduszko Zosi, to najważniejsze i najbardziej stresujące. Wizyta zaplanowana na czwartek i mam nadzieję , że dotrzemy bezpiecznie i przywieziemy pomyślne wiadomości. Dalsze terminy badań też już zaznaczone w kalendarzu, laryngolog w związku z otwartą stomią i badania słuchu. Zobaczymy jaki będzie kolejny wynik ABR , koniecznie też trzeba wymienić wkładki silikonowe i dokonać regulacji aparatów słuchowych by Zosieńka mogła usłyszeć więcej dźwięków. Mam nadzieję, że wszystko odbędzie się zgodnie z planem i nie wydarzy się nic nieprzewidzianego a wyniki będą tylko pomyślne.\nMyślę więc tyko pozytywnie i mimo wielu niewiadomych spodziewam się najlepszych z możliwych wyników badań. Przez kilka ostatnich dni kondycja Zosi była nieco gorsza, teraz jednak powoli wszystko wraca do normy. Pogoda też ma się poprawić więc zaplanowałam dodatkowe atrakcje dla mojej córeczki. Jeżeli serduszko Zosi będzie w dobrej kondycji i pan doktor pozwoli to zaczniemy naukę jazdy na rowerku. Tak więc plany są , trzeba przystąpić do ich realizacji i cieszyć się latem które jeszcze trwa. Wakacje powoli zbliżają się ku końcowi a od września mojej córeczce przybędzie obowiązków . Ale o tym później, teraz zobaczcie kochani jak Zosia wypada w roli opiekunki swojej lali . Ze wzruszeniem obserwowałam jak moja mała córeczka z uśmiechem od ucha do ucha i dumnie spaceruje z wózeczkiem. Z wielką troską zajmowała się swoją lalą ostrożnie pchając wózek i co chwilkę przystając by sprawdzić czy lala jest nakryta i nic się jej złego nie dzieje. To dzięki Zosi zachwycam się drobiazgami, codziennie zauważam setki małych rzeczy, które wprawiają mnie w zachwyt. Każdy napotkany człowiek uśmiecha się na widok tej małej i rozpromienionej dziewczynki. A ja jestem dumna , że jestem jej mamą !\n…mój cały świat :)\nOpublikowany 1 sierpnia 2012 przez Justyna\n,, W życiu nie chodzi o to,\nżeby przetrwać burzę,\nale o to,\nżeby tańczyć w deszczu ! ”\nCzuję bardziej, działam częściej, akceptuję więcej, słucham uważniej, dostrzegam momenty, patrzę na świat zupełnie inaczej, kocham mocniej…..za to wszystko DZIĘKUJĘ CI CÓRECZKO !!! Mój świat jest w kolorach tęczy 🙂


ᐉ Mycie okien Piaseczno - cena, opinie - OTOmistrz\nMycie okien w Piasecznie\nŻeby w pomieszczeniu utrzymywała się przyjemna i komfortowa atmosfera, ważne jest dbanie o systematyczne i jakościowe mycie w nim okien. Świadczymy usługi mycie okien w Piasecznie i okolicach na dowolnej wysokości i z obowiązkową gwarancją jakości realizacji Państwa zleceń!\nMycie okien Piaseczno Mycie okien na wysokości Mycie okien dachowych Mycie okien sklepowych\nMycie okien na wysokościach w Piasecznie powoduje sporo komplikacji, gdyż do wykonania tego typu prac należy zapraszać dobrze przygotowane ekipy, posiadające uprawnienia do wykonania alpinistycznego mycia okien.\nTakie zezwolenia posiadają między innymi nasi specjaliści, gotowi dokonać mycia przeszkleń w każdym z wieżowców w Piasecznie. Do wysokościowego mycia okien stosujemy specjalny sprzęt, a także przestrzegamy wszystkich wymaganych norm bezpieczeństwa. Ponadto tam, gdzie to jest wymagane, dokonujemy także mycia teleskopowego.\nCennik mycia dachowych okien w Piasecznie w naszej firmie jest jednym z najbardziej przystępnych, a dodatkowo gwarantujemy wysoką jakość realizacji Państwa zleceń.\nNasi alpiniści przemysłowi posiadają doświadczenie i niezbędny sprzęt do mycia okien dachowych w Piasecznie na dowolnej wysokości, a także stosują wysokiej jakości środki czyszczące, które pozwalają na szybkie i wysokiej jakości sprzątanie.\nDlaczego wybrać nas dla mycia okien w Piasecznie\nOkna umyte w sposób jakościowy nie tylko przepuszczają do pomieszczenia wystarczającą ilość światła, ale także czynią go bardziej przytulnym. Mycie okien w Piasecznie jest niezwykle popularną usługą: liczne przedsiębiorstwa i zatłoczone samochodami ulice, a nawet czynniki atmosferyczne powodują szybkie zapylenie okien od zewnątrz, a wewnątrz do zanieczyszczeń dochodzi kurz domowy.\nMycie okien w Piasecznie odbywa się:\nOpinie o mycie okien w Piasecznie\nCennik mycia okien na wysokości w Piasecznie zawsze wydawał mi się wygórowany, dopóki nie znalazłem tej firmy. Nawiązaliśmy stałą współpracę i jestem bardzo zadowolony zarówno z jakości czyszczenia okien, jak i obsługi klienta. Polecam wszystkim zainteresowanym.\nPoszukując firmy, która świadczyłaby taką usługę, jak szybkie mycie okien w Piasecznie, trafiłam na tą stronę. Dostałam dokładnie tak jakościowe usługi, jak były opisane. Po złożeniu kolejnych zamówień dostałam także dobry rabat, a więc dla mnie cennik mycia okien jest w tej firmie naprawdę przystępny.\nWynajmuję mieszkania na Airbnb i dla mnie bardzo ważnym jest wysoki poziom zadowolenia klientów ze świadczonych przeze mnie usług. Dlatego systematycznie zamawiam w tej firmie mycie okien w mieszkaniach w Piasecznie. Świetnie dają radę z najtrudniejszymi zadaniami, a cennik mycia okien przez wiele lat pozostaje bardzo niski.\nCennik alpinistycznego mycia okien w Piasecznie potrafi być niezwykle wysoki i dlatego długo poszukiwałam odpowiedniej firmy, której mogę zlecić tego typu prace. Ta firma sprzątająca mycia okien dokonuje szybko, tanio i maksymalnie jakościowo, więc będę kontynuować współpracę także w przyszłości.\nOsobliwości świadczenia usługi mycia okien w Piasecznie\nMożemy zrealizować zarówno mycie ręczne, mycie okien w Piasecznie alpinistyczne, jak i bezdotykowe przy użyciu myjek wysokociśnieniowych. Do świadczenia usług mycia okien na wysokości wykorzystujemy podnośniki koszowe, drabiny wspinaczkowe, a także zatrudniamy alpinistów przemysłowych ze specjalistycznym sprzętem. Nasi pracownicy szybko i dokładnie czyszczą powłoki szklane, jak i plastikowe przy użyciu atestowanych detergentów. Późniejsza aplikacja preparatów ochronnych zapewnia długotrwałą czystość okien. Dodatkowo okna można wyczyścić środkami odpychającymi kurz i brud. Istnieje także możliwość usunięcia żółtych smug z plastiku (nie wliczone w cenę usługi głównej).\nNajczęstsze pytania o mycie okien w Piasecznie\n⭐ Ile kosztuje mycie okien w Piasecznie?\nCennik mycia okien w Piasecznie zależy od wielu czynników. Do wyceny każdego zlecenia podchodzimy indywidualnie, podając cenę mycia okien za okno lub całe zlecenie. Cena mycia okien za m2 uwzględnia takie czynniki:\n⭐ Jeśli zamówię mycie okien w Piasecznie, czy umyjecie tylko ramy i szyby? A co z parapetami, okiennicami, kratkami?\nStandardowa cena za mycie okien w Piasecznie obejmuje mycie szyb, ram, parapetów, odpływów i spadków. Za dodatkową opłatą umyjemy okiennice i rolety ochronne. Cena mycia okien i dodatkowych elementów ustalana jest indywidualnie. Aby wyjaśnić koszt cenę mycia okien w Piasecznie, skontaktuj się z naszymi konsultantami za pomocą numerów telefonów podanych na tej stronie


Publiczne Szpitale w Hiszpania - Katalog - List - przewodnik - szpital - Publiczne - Hiszpania - Hospitalsworldguide\nStrona główna › Według kategorii › Publiczne › Hiszpania\nPubliczne szpitale w hiszpania\nPubliczne Szpitale w Hiszpania Zalecane:\nJeśli znajdziesz jakiś błąd w jakiejkolwiek z rejestrów naszego serwisu Publiczne Szpitale w Hiszpania, na przykład: złego numeru telefonu, złej strony internetowej, itp., Prosimy o jak najszybsze powiadomienie nas za pomocą formularza kontaktowego.\nJeśli pacjent jest w ciąży Hiszpania, a pacjent miał właśnie problem ze zdrowiem, który wymaga wcześniejszej uwagi, znajdź w tym przewodniku najbliższy szpital. Najbardziej kompletny przewodnik Publiczne Szpitale w Hiszpania, który można znaleźć w sieci.\nWszyscy studenci nauk ścisłych powinni wypełnić pewną liczbę obowiązkowych godzin praktyki programowej. Jeśli jesteś jednym z tych studentów, którzy szukają Publiczne Szpitale w Hiszpania gdzie się ćwiczyć, niniejszy przewodnik pokaże wszystkie szpitale w Hiszpania.\nJeśli szpital, w którym pracujesz, jest zarejestrowany w tym katalogu z Publiczne Szpitale w Hiszpania, sprawdź swój rejestr. Jeśli zauważysz błędy, poproś o kontakt, abyśmy mogli go naprawić, a tym samym dostarczyć prawdziwych informacji tym, którzy szukają go w sieci. Z góry dziękujemy.\nwidok Szpitale w Hiszpania\nPubliczne Szpitale w Hiszpania od dużego miasta\nLudność Madryt, Hiszpania zawsze polegała na wysokiej jakości opieki medycznej z okolicznych szpitali. Jeśli potrzebujesz informacji kontaktowych i położenia geograficznego jednego z tych szpitali, z przyjemnością informujemy, że w Hospitalsworldguide znajdziesz wszystko, co musisz wiedzieć.\nSzpitale z Barcelona, w Hiszpania. Znajdź tutaj wszystkie informacje kontaktowe i wiele więcej informacji o wszystkich centrach szpitalnych, które istnieją w tym mieście. Twoje zdrowie jest najważniejsze i dlatego nie należy zwlekać z szukaniem specjalisty, którego potrzebujesz w danej chwili.\nJeśli chodzi o Walencja, to piękne miasto, które miało miejsce Hiszpania, miałeś wypadek o niewielkim znaczeniu, ale nadal wymaga pilnej opieki medycznej, tutaj w tym przewodniku znajdziesz wszystkie szpitale, które są blisko Ciebie.\nW mieście Sewilla położonym w mieście Hiszpania ludzie mogą liczyć na różne ośrodki szpitalne, aby wziąć udział w ich nagłych wypadkach medycznych lub rutynowych konsultacjach ze specjalistą. Jeśli chcesz skontaktować się z jednym z tych centrów, poszukaj ich tutaj.\nCzas, kiedy ktoś ma wypadek, to czas wielkiego stresu, a jeszcze bardziej, jeśli nie mamy numeru telefonu najbliższego szpitala pod ręką. Znajdziesz tu wszystkie telefony i adresy wszystkich szpitali z Saragossa w Hiszpania, aby wskazywać je w porządku obrad i mieć je zawsze z tobą.\nMając zdrowie to pierwsza i najważniejsza rzecz, abyśmy czuli się szczęśliwi i spełnieni. Jeśli potrzebujesz specjalistę w niektórych dziedzinach, takich jak medycyna ogólna, pediatria, geriatria, psychiatria, psychologia itd., Poszukaj tego w tym katalogu szpitali Málaga, Hiszpania.\nPubliczne Szpitale w Hiszpania przez państwa\nTop Publiczne Szpitale w Hiszpania\nav. de pío xii, 36, 31008 pamplona, navarra, spain 31008 Iturrama ,Navarre ,Navarre ,Hiszpania .


Andrzej Citowicz - T.A.C.E. - przeczytaj wywiad !\nJerzy Szlachta: Andrzeju, kiedy i gdzie narodził się T.A.C.E. Project ?\nAndrzej Citowicz: Wszystko zaczęło się pod koniec 2011 roku. Po blisko 10-letniej przerwie w grze na gitarze, odgrzebałem z zakamarków twardego dysku swoje stare demka i wrzuciłem na Souncloud. Chyba głównie przez tęsknotę za graniem. Na portalu Soundcloud odnalazł mnie Dirk Arnicke i… tak rozpoczęła się nasza współpraca muzyczna, jak i również przyjaźń. Najpierw to był raczej solowy projekt (The Andrzej Citowicz Experience), ukierunkowany na muzykę instrumentalna Po paru latach solowy projekt przemienił się w T.A.C.E. Project z wokalista na pokładzie. Od samego początku, do dnia dzisiejszego wydaliśmy, jeśli dobrze liczę - 9 wydawnictw, wliczając w to single lub ep’ki. Większość z nich jest dostepna na iTunes lub Amazon. Obecnie gramy w składzie: Mike Gerhold (vocal), Dirk Arnicke (perkusja/klawisze), Patryk Szymanski (bas/gitara akustyczna) oraz moja skromna osoba- gitara.\nJSZ: Dlaczego inspirujecie się klasycznym rockiem lat 70-tych i 80-tych ?\nAC: To chyba przez nasz wiek  A przede wszystkim przez fakt, w jakim okresie życia przyszło nam odkrywać muzykę. Głownie jednak łączy nas miłość do lat 80tych, do hard rocka tamtej ery, do tej stylistyki. To cos, co gra w naszych sercach i jakoś naturalnie pojawia się w naszej twórczości.\nJSZ: Gdybyś miał wskazać trzy najlepsze albumy z tamtego okresu, to które by to były ?\nAC: Ograniczyć się do 3 albumów, to niesamowicie trudna sprawa, ale jeśli musze… To na pewno pierwsza płyta Boston w temacie lat 70-tych. A lata 80-te? „Hysteria” Def Leppard i dość subiektywnie teraz- „New Jersey” Bon Jovi.\nJSZ: Jesteś gitarzystą, jakiego sprzętu używasz do tworzenia swojej muzyki i jak bogate jest Twoje instrumentarium ?\nAC: Obecnie do nagrań używam 3 gitar. Sa nimi: Squier Stratocaster Classic Vibe 60s, LTD EC- 100 QM oraz akustyczny Fender CD-100CE. W nagraniach również „pomagają” iRig Pro, wzmacniacz Blackstar ID CORE 20 oraz multi-efekt Line 6 X3 Live.\nJSZ: Ponieważ skład T.A.C.E. Project jest międzynarodowy, powiedz jak tworzycie swoją muzykę, czy spotykacie się w studiu nagrań czy też kontaktujecie się tylko przez internet.\nAC:Nigdy nie mieliśmy żadnej próby do tej pory  Kontaktujemy się przez internet, przesyłając miedzy sobą ścieżki WAV. Pod koniec Dirk całość montuje i produkuje i …tak powstają nasze numery. Jeśli komuś może się wydawać, ze taka forma pracy jest pozbawiona duszy- może być w dużym błędzie. Odległość do tylko kilometry. Najważniejsza jest pasja i patrzenie w tym samym kierunku w muzyce.\nJSZ: Czy po ukazaniu się płyty “Time Traveller” udacie się w trasę koncertową, wszak tytuł albumu do tego zobowiązuje.\nAC: Marzenie, ale chyba nierealne, ze względu na logistykę szeroko pojęta jak i prozę życia. Każdy z nas mieszka w innych krajach, ma prace, rodzinę… Chociaż- nie ukrywam, ze naszym marzeniem jest zagranie chociaż jedno koncertu jako T.A.C.E.- kto wie, co przyniesie przyszłość... Na razie podróżujemy w czasie przez muzykę i dzięki muzyce.\nJSZ: Od lat mieszkasz w Kairze, to dość specyficzne miejsce na ziemi. Czy możemy się dowiedzieć w jaki sposób się tam znalazłeś ?\nAC: Miłość, Moja Zona jest pół krwi egipcjanką, pół krwi włoszką. Tak jakoś życie nam się potoczyło, ze już od 10 lat mieszkamy w Kairze razem i tak naprawdę o egzotyce w ciągu tych wszystkich lat, przypominają mi upały, trwające tutaj blisko 9 miesięcy.\nJSZ: Gdyby ktoś z Polski wybierał się do tego miasta co koniecznie powinien zobaczyć ?\nAC: Piramidy, jako oczywista oczywistość. Ale również Muzeum Egipskie, tzw. Stary Kair, na terenie którego znajdują się pozostałości fortecy Babilon jak i również Cytadele Kairską.\nJSZ: Wracając do “Time Traveller”, kiedy album się ukaże i gdzie można go będzie kupić.\nAC: Album pojawi się 10 października tego roku i będzie dostępny na większości platform cyfrowych, takich jak iTunes, Amazon czy Spotify.\nJSZ: Życząc Ci powodzenia, czekamy na płytę i dziękujemy za wywiad.\nAC: Dzięki również z całego serca za poświęcony czas i pozdrawiam wszystkich czytelników Rock Bloga!\nRock Radio 05.09.2018 g. 19.08\nW kolejnej audycji Rock Radio jako płyta wieczoru zagra Alice In Chains "Rainier Fog". Gośćmi audycji będą organizatorzy podkarpackich festiwali: Rockowyja i Krushfest 2018.\nPonadto usłyszycie kilka nowości płytowych oraz klasykę rocka. Polskie Radio Rzeszów - środa 05.08 godz. 19.08\nAlice In Chains: The One You Know, Rainier Fog, Deaf Ears Blind Eyes, Maybe\nQueen: Innuendo, Ride The Wild Wind\nTension Zero: If I Ever, Indigo\nJohnny Marr: Hey Angel, Walk Into The Sea\nSteel Velvet: Cierń\nHunter: Pomiędzy niebem a piekłem\nMarek Makaron Motyka podczas 32. Rawa Blues Festival\nBieszczadzcy weterani death metalowych szos poinformowali na swoim profilu o rozstaniu ze swoim dotychczasowym perkusistą : "Po 10 latach wspólnego grania rozchodzą się nasze drogi z perkusistą Irkiem "Beast" Gawlikiem. Za te wszystkie lata i świetne chwile chcieliśmy mu podziękować i życzyć wszystkiego dobrego na drodze muzycznej, osobistej i zawodowej! Thanx Bro!!!".\nJednocześnie potwierdzili, że wkrótce wchodzą do studia, aby zarejestrować swój piąty album. "I Am the Way" zostanie nagrany z Danielem Rutkowskim - młodym i utalentowanym perkusistą znanym ze współpracy z Embrional, Catharsis czy Dira Mortis: "Już teraz możemy Wam powiedzieć, że będzie to najpotężniejsza płyta Neolith z miażdżącymi partiami bębnów, które na pewno wprowadzą do naszej muzyki masę świeżości i jeszcze więcej brutalności. Reszta składu pozostaje bez zmian, a o rozpoczęciu sesji nagraniowej, miejscu nagrań czy tez wydawcy poinformujemy Was już wkrótce."\nPoniżej, krótki filmik przedstawiający przygotowania do sesji bębnów dla Neolith.\n"The Dark Side"- nowy utwór od Muse! Premiera albumu "Simulation Theory" już 9 listopada 2018 roku!\nZespół Muse zaskoczył dzisiaj swoich fanów i nie tylko opublikował nowy utwór "The Dark Side", ale również zapowiedział album "Simulation Theory". Płyta ukaże się na rynku już 9 listopada i znajdą się na niej m. in. "Thought Contagion", "Something Human" oraz "Dig Down".\nMatt Bellamy (wokal, gitara, klawisze), Dominic Howard (perkusja) i Chris Wolstenholme (gitara basowa) zarejestrowali na płytę 11 piosenek. W produkcję wydawnictwa zaangażowani byli utytułowani producenci, chociażby Rich Costey, Mike Elizondo, Shellback i Timbaland. Do każdej piosenki z "Simulation Theory" zostanie nakręcony teledysk.\nAlbum "Simulation Theory" ukaże się w wersji standardowej, deluxe (16 utworów) i super deluxe (21 utworów). Wśród bonusów są między innymi akustyczna wersja gospel "Dig Down", wykonana z udziałem The UCLA Bruin Marching Band "Pressure", "Thought Contagion" z koncertu, "Something Human" i "Alternate Reality" akustycznie i inne.\nOstatnia płyta Muse to "Drones" z 2015 roku. Zadebiutowała na pierwszym miejscu w 21. krajach, w tym na szczycie w USA (pierwszy taki przypadek w karierze tria). Album został nagrodzony Grammy, drugim w historii Anglików. Wydane dotychczas płyty Muse sprzedały się w ponad 20 mln egzemplarzy na świecie. Kapela kilkakrotnie występowała w Polsce. Po raz ostatni w czerwcu 2015 roku na Orange Warsaw Festival.\nPassenger prezentuje kolejnego singla ze swojej nowej płyty „Runaway”, która ma swoją premierę w dniu dzisiejszym. Utwór nosi tytuł „Survivors” i można go posłuchać pod poniższym linkiem: https://youtu.be/Hc8wu2FbqbE


RPK Politechnika Śląska oraz Punkt Kontaktowy zaprasza spotkanie:\n„Badania na rzecz MŚP w 7. PR -konkurs 2011”\n30.06.2011 r., godz. 09:30\nSala nr 6 w Rektoracie Pol. Śl., ul. Akademicka 2A, Gliwice\npoświęcone projektom dedykowanym małym-średnim przedsiębiorstwom w 7. Programie Ramowym, w których jednostki badawcze występują jako dostawcy usługi badawczej. Podczas szkolenia będą Państwo mogli zapoznać się z wytycznymi Komisji dotyczącymi najnowszego konkursu, który oficjalnie zostanie ogłoszony w lipcu 2011.\nZgłoszenia prosimy kierować na adres: rpk@polsl.pl do 27.06.2011. Decyduje kolejność zgłoszeń.\nWiadomość utworzona: 20 czerwca 2011 10:14, autor: Agnieszka Wyżgolik\nOstatnia modyfikacja: 20 czerwca 2011 10:15, wykonana przez: Agnieszka Wyżgolik


Rekonstrukcja piersi - trendblend.pl\nStrona Główna »Trendy Polska » Rekonstrukcja piersi\nDzień Walki z Rakiem, implanty piersi, Motiva, rekonstrukcja piersi, różowa wstążka\ni na natychmiastowej (tj. wykonywanej podczas tej samej operacji) rekonstrukcji piersi. Celem podjęcia decyzji o amputacji profilaktycznej (zmniejszającej ryzyko), u pacjentki musi występować mutacja genowa lub bardzo obciążony wywiad rodzinny lub zmieniona mastopatycznie pierś, bardzo trudna do oceny radiologicznej. Do zabiegu amputacji konieczna jest konsultacja pacjentki\nu psychoonkologa, aby stwierdził czy w ta w pełni zdaje sobie sprawę z konsekwencji podejmowanej decyzji, jak również możliwych skutków ubocznych. Operacja zmniejszająca ryzyko jest zabiegiem nieodwracalnym.\n– Aby zakwalifikować pacjentkę do operacji piersi zmniejszającej ryzyko, z natychmiastową rekonstrukcją, powinno zebrać się konsylium w skład którego wchodzić będzie onkolog i chirurg plastyk celem zastosowania rozwiązania najlepszego z możliwych dla pacjentki. Jest kilka metod natychmiastowej rekonstrukcji piersi. Przy małej piersi możemy użyć ekspandera włożonego pod\ni pokrytego mięśniami. Przy większej piersi możemy użyć ekspandera włożonego pod mięśnie, a po rozciągnięciu loży, wymienić go na implant. Jest też możliwość włożenia implantu pod mięsień piersiowy większy, a jego ciągłość uzupełnić siatką ADM, pokrywając całkowicie implant i zabezpieczając go przed przemieszczeniem się. Jest również metoda najmniej inwazyjna, która polega na rekonstrukcji piersi poprzez umieszczenie implantu przed mięśniem piersiowym większym\ni przymocowanie go siatką ADM lub siatkami rozpuszczalnymi – mówi dr n. med. Tadeusz Witwicki, specjalista chirurgii plastycznej i rekonstrukcyjnej.


5695314L – Citroën Oferta\n776 zł/miesiąc netto ***\n** Przykładowa kalkulacja dla pożyczki balonowej o stałej stopie oprocentowania na model C3 Aircross w ofercie SimplyDrive: cena pojazdu: 71 235 zł, wpłata własna: 7 124 zł, miesięczna rata pożyczki: 805 zł, stopa oprocentowania pożyczki: 4,03%, finansowana opłata przygotowawcza: 5% kwoty pożyczki, całkowita kwota pożyczki (bez opłaty przygotowawczej): 64 112 zł, czas obowiązywania umowy: 48 miesięcy, wysokość raty balonowej płatnej po 48 miesiącach: 37 042 zł, RRSO: 5.36%, całkowita kwota do zapłaty przez konsumenta (określona w sposób szacunkowy zgodnie z art. 8 ustawy z dn. 12.05.2011 r. o kredycie konsumenckim): 75 053 zł. Powyższy przykład nie stanowi oferty w rozumieniu art. 66 Kodeksu cywilnego. W celu uzyskania indywidualnej oferty należy zgłosić się do najbliższego salonu Citroën. Zgoda na udzielenie pożyczki jest uzależniona od zdolności kredytowej Klienta ustalanej zgodnie z procedurami Pożyczkodawcy. Prezentowane informacje zostały podane według stanu na 20 stycznia 2021r.\n*** Oferta leasingowa skierowana do przedsiębiorców. Założenia przyjęte do kalkulacji: cena katalogowa netto 57 915 zł, okres leasingu 48 miesięcy i roczny przebieg 10000 km, wpłata początkowa 0%, miesięczna rata leasingowa netto: 805 zł (zawiera Assistance + samochód zastępczy, umowę serwisową z pakietem przeglądów zgodnie z zaleceniami producenta oraz kartę paliwową). Szczegóły oferty znajdą Państwo u Autoryzowanego Dealera Citroen. Niniejsza informacja nie stanowi oferty w rozumieniu art. 66 Kodeksu cywilnego. Zgoda na udzielenie leasingu jest uzależniona od zdolności kredytowej klienta ustalanej zgodnie z procedurami Leasingodawcy.


Kotleciki drobiowe w serowej panierce z sosem pomidorowym - Mgotuje\nTo jedno z moich ulubionych dań, które gości już od jakiegoś czasu w moim domu. Przygotowuję je na różnego rodzaju okazje lub tak po prostu dla swojej rodziny na obiad. Nie wiem tylko dlaczego nie ma jeszcze tego przepisu na blogu 🙂 Ale nic straconego, dzisiaj dzielę się z Wami przepisem na pyszne kotleciki drobiowe w panierce serowej w sosie pomidorowym z dodatkiem mleczka kokosowego. Kotleciki w tym wydaniu smakują nieziemsko pysznie i cieszą się dużą popularnością wśród mojej rodziny i znajomych. Mięso jest bardzo soczyste i aromatyczne, dzięki panierce serowej. Tutaj radzę użyć sera twardego, długodojrzewającego – ponieważ z nim kotleciki smakują najlepiej (nadają im wyraźniejszego smaku). Robiłam już kiedyś z serem żółtym typu gouda, ale to nie ten sam smak. Koniecznie wypróbujcie przepis jeżeli znudziły się Wam zwykłe kotlety smażone w panierce 🙂\n-100 g sera twardego np. parmezan, pecorino, grana panado, cheedar (ewentualnie ser żółty)\n-100 g bułki tartej\n-2 jajka + 2 łyżki mleka\n-po łyżeczce oregano i bazylii\n-1/3 puszki mleczka kokosowego\nPierś z kurczaka kroimy na mniejsze części. Każdy kawałek delikatnie rozbijamy tłuczkiem (nie za mocno, nie mogą być zbyt cienkie). Przyprawiamy solą, pieprzem, słodką oraz ostrą papryką. Odkładamy. Na jednym talerzu wysypujemy trochę mąki, na drugim głębszym roztrzepujemy jajka z mlekiem, a na trzecim mieszamy pół na pół bułkę tartą z startym serem na drobnych oczkach. Każdy kawałek mięsa obtaczamy delikatnie w mące następnie w jajku i panierce z sera oraz bułki (dobrze dociskamy panierkę aby dobrze przylegała).\nNa patelni rozgrzewamy olej i delikatnie podsmażamy kotlety (tylko chwilkę, do momentu ich zarumienienia). Przekładamy na talerz.\nPatelnię ponownie rozgrzewamy, dodajemy masło i przeciśnięty czosnek przez praskę. Po chwili dodajemy pomidory z puszki. Doprawiamy solą, pieprzem, oraz oregano i bazulią. Dusimy na średnim ogniu około 10 min, aż sos lekko zgęstnieje. Po tym czasie dodajemy mleczko kokosowe i podgrzewamy całość jeszcze około 5 minut. Zdejmujemy z ognia.\nNa dno naczynia żaroodpornego przelewamy sos pomidorowy. Na wierzchu układamy kotleciki.\nCałość zapiekamy w piekarniku nagrzanym do 180 stopni przez około 10-15 minut (czas zależy od wielkości i grubości koletów).\nbułka tartadania na przyjęciaimprezyjajkakurczakmąkamięsomleczko kokosoweobiadpierś z kurczakapomidoryser długodojrzewającyser twardyświęta\n11 stycznia 2017\t| Przepis mojego autorstwa\nChrupiące skrzydełka z kurczaka a'la KFC Serowe oponki z sosem malinowym\n5 lutego 2017 at 02:32


papierowa kurka: 2013\nDziś przedstawiam Wam makę typowo karnawałową- dużo brokatu, błysku i tajemniczości:-)\nKwiat wykonałam przy użyciu wykrojnika sizzix tattered flowers. Sama wykonałam brokatowe pręciki:-) Do tego brokatowy motylek, który powstał dzięki wykrojnikowi- zapomniałam nazwy, bodajże marianne d.\nI dwa listki. Wszystkie dodatki ze zwykłego, kremowego papieru, pozłoconego, i pobrokatowanego- dużooo.\nNiestety zdjęcie robiłam wieczorem, dlatego maska troszkę traci uroku...\nPracę zgłaszam na dwa wyzwania: szuflada oraz craft szafa.\nAutor: Emilka o 16:23 6 komentarzy:\nWalentynka/ valentine card\nA oto kartka walentynkowa- użyłam wykrojnika marianne design Winter Birds. Muszę powiedzieć że wzór wycina się bez żadnych problemów. Różyczka wykonana własnoręcznie ( cheery lynn), jak i listki, i owal (spellbinders) ,i baza (spellbinders). Zastosowałam również embossing na gorąco- nuty w prawym dolnym rogu- to miłosna muzyczka wyśpiewana przez te dwa słodkie ptaszki.\nKartkę zgłaszam na wyzwanie do Hopmartu- wyzwanie z mapką.\nAutor: Emilka o 14:06 1 komentarz:\nChristmas card box- pudełeczko na kartkę świąteczną:-)\nDziś przedstawiam pudełko na kartkę- zamiast wkładać kartkę od razu do koperty, wpadłam na pomysł, iż najpierw zrobię dla niej pudełeczko. Wykonałam je z przepięknego papieru brokatowego, o niespotykanym błekitnym kolorze. Na to gwiazdka wykonana za pomocą wykrojnika spellbinders snowflake, kokardka, parę perełek w płynie i crackle accents. Spód pudełka jest bielutki, a w środku piękna kartka, ale o niej następnym razem.\nPudełko zgłaszam na wyzwanie Craft4You, skąd pochodzi m.in. crackle accents oraz perełki w płynie.\nA oto link do wyzwania http://craft4youpl.blogspot.com/2013/12/wyzwanie-38-swiateczne-opakowanie.html\nPrace publikuje również w scrapki.pl - TU\nAutor: Emilka o 18:13 Brak komentarzy:\ndziś chciałam podzielić się z Wai wiadomością, iż jeden ze sklepów scrapbookingowych, tworzonych po to, aby sprawiać NAM ogromną, niepojętą i bliżej nie określoną radość, Ma swoje święto- Craft4You. Osobiście bardzo lubię ten sklep, robiłam juz tam parokrotnie zakupy. A oprócz tego z okazji urodzin do wygrania są niesamowite nagrody! Więcej informacji w tym poście.\nAutor: Emilka o 15:24 Brak komentarzy:\nDwie twarze jesieni- soczysta i przymglona... Autumn card with flowers\nZrobiłam ostatnio taką kartkę:\nKolory stonowane- szary, kremowy- a na ich tle kolorowe kwiatki, które muszą przebić się przez jesienną mgłę:-) Jest tez motyl- cały pokryty brokatem:-) Tło spryskałam miętową mgiełką, a wcześniej odbiłam stemple które pokryłam pudrem i zembosowałam na gorąco.\nKartkę zgłaszam na wyzwanie sklepu Craft4you- tutaj link. Ze sklepu pochodzą: Tusz do embossingu http://craft4you.pl/index.php?p25,tusz-distress-clear-do-embossingu, a także puder http://craft4you.pl/index.php?p296,puder-do-embossingu-silver. I papier czerpany z którego wykonałam kwiatki. No i stempel do tła.\nAutor: Emilka o 15:05 Brak komentarzy:\ndziś pokażę Wam, co zrobiłam na wyzwanie do craft- szafy... Pierwszy raz robiłam cos takiego z książką.\nStara, bardzo nieciekawa książka zmieniła swą postać i narodziła się ponownie jako przepiśnik:-)\nW sumie mam już jeden, ale na łakocie, a ten będzie na wszystko inne.\nTo widok okładki. Pomalowana na złoto i cieniowana srebrem :-) Muszę przyznać ze jestem zadowolona z papierowej gruszki 3D :-) zrobiona z kartek z książki. Można ją ładniej jeszcze "ułożyć". Poza tym stara koronka i tasiemka, ale jakże urocze. No i perełki z kleju na gorąco z brokatem.\nA to widok z boku- pozłocone kartki- bardzo mi się taki efekt podobał na innych kupnych książkach, a wcale to nie jest trudne i pracochłonne. Kokardka jest. No i parę kolorowych spinaczy, które maja służyć do zaznaczania ulubionych przepisów. Myślę, że takie pastelowe kolorki fajnie tu pasują. Ale wszystko to kwestia gustu.\nZaraz jak się przepiśnik otworzy, to ukazuje się kieszonka, w której umieszczony jest duży tag- spis potraw.\nNo i kolejna strona- musiałam oczywiście zmienić redaktora starej książki:-) nie byłabym sobą gdybym tego nie zrobiła...\nPierwsze strony z pierwszym przepisem. Rogi wycięte dziurkaczem. Przepis znajduje się w kieszonce zrobionej z dwóch kartek. I tak będą wyglądały wszystkie kolejne strony.\nPs. Przepis na sos z McDonalda- znaleziony w sieci i bardzooo pyszny:-)\nAutor: Emilka o 17:32 8 komentarzy:\nEtykiety: przepiśnik, złoto\nneonowo na pochmurne dni...\nNie wiem co głośniej stuka, moje pale o klawiaturę, czy krople deszczu o parapet. Ale jedno jest pewne- w taką pogodę fajnie posiedzieć w domku z kubkiem gorącej herbaty. I marzyć sobie o ... marzeniach:-) Każdy ma swoje własne.\nNa przekór pogodzie pomalowałam paznokcie na super neonowy róż i ozdobiłam wzorkiem:-) I jest weselej:-) wiosenny akcent mam.\nAutor: Emilka o 22:04 Brak komentarzy:\nDziś przedstawiam wam kartkę stworzoną 10 min temu:-) dla mamy...\nNiestety, zdjęcie znowu zrobione telefonem...\nBaza została pomalowana pastelami, wytłoczona i ozdobiona różnymi wycinkami, koronkami itp. Ręcznie malowane malwy zostały pokolorowane pro markerami No i ręcznie malowane serduszko w prawym dolnym rogu z diamencikiem w środku:-)\nA jaką przygodę miałam z tą kartką! pomalowałam pastelami tło, a następnie spryskałam fiksatywą w wiadomym celu (zabezpiecza przed rozmazywaniem). Wystawiłam na parapet, bo trochę brzydko pachniała, a słoneczko ładnie świeciło. A tu nagle, ni stąd, ni zowąd lunął taki deszcz... Ale wysuszyłam i jest:-)\nPs. Osoba na huśtawce to oczywiście moja mama:-)\nKartkę zgłaszam na dwa wyzwania:-)\n1. Wyzwanie w http://craft-szafa.blogspot.com/2013/04/9-list-do-m.html Banerek na pasku bocznym:-)\n2. Wyzwanie u Agi\nAutor: Emilka o 15:07 2 komentarze:\nPierwsza kartka Ślubna / The first wedding card with peony\nWitam wszystkie kochane mordeczki:-)\nWstawiam zapowiadane wcześniej kartki ślubne. Niestety, jakość zdjęć wykonanych telefonem w skali od 0 do 10 to 1. Dałam jedynkę tylko za to, że cokolwiek widać. Nie widać żadnych szczegółów... Fajnych dodatków.... A uwierzcie mi, że są!\nObie kartki utrzymane są w jasnych kolorkach, jedna w sumie jest cała koloru waniliowego:-) I pięknie się mienią za sprawa pewnej mgiełki:-)\nWnikliwe oko może dojrzy, iż tło kartki wytłoczyłam w serduszka:-) Poza tym główny akcent to kwiat piwonii- wykonany za pomocą wykrojnika Magnolii. Umieszczony jest na małej serwetce- również wykonanej za pomocą wykrojnika tej samej firmy. A z boku tag z napisem Wishing You Rainbows & Sunshine ozdobiony białą kokardką.\nWnętrze posiada to co najważniejsze w kartkach tworzonych na takową okazję:-) Mianowicie: kieszonka na pieniądze- u mnie kieszonka w formie płotka z serduszkami:-) Dodam jeszcze zdjęcie.\nA następną kartkę dodam jednak jutro:-)\nChcielibyście dostać taką kartkę?\nAutor: Emilka o 23:06 1 komentarz:\nWiosenny wianek ThE SpRinG WrEaTh\nPrzepraszam, że tak długo nie pisałam, ale wszystko przez powszechnie znaną złośliwość rzeczy martwych. Zepsuł mi się aparat i nie mam czym robić zdjęć na bloga- pozostaje jedynie telefon. Myślałam że szybciej zdobędę nowy pstrykacz, ale chyba niestety będę musiała jeszcze trochę nad tym popracować. Ale co się odwlecze...\nTymczasem... wstawiam wianek, który zrobiłam już jakiś czas temu na konkurs na portalu SCRAPUJĄCE POLKI. Niestety wianuszek miał sporą konkurencje. Ale może Wam się spodoba?;-)\nPozdrawiam, a niebawem pokażę wam dwie kartki ślubne, które zostaną wręczone szczęśliwym nowożeńcom już za parę dni:-)\nAutor: Emilka o 23:06 3 komentarze:\nbrokatowa maska karnawałowa / glittered carnival m...\nChristmas card box- pudełeczko na kartkę świąteczn...\nDwie twarze jesieni- soczysta i przymglona... Autu...\nPierwsza kartka Ślubna / The first wedding card w...


Po czym poznać, że jest dobry w łóżku? To jedno pytanie powie o nim prawdę - Super Express - wiadomości, polityka, sport\nPo czym poznać dobrego kochanka? To, czy ktoś jest dobry w łóżku to subiektywne stwierdzenie - w końcu każdy z nas ma inne preferencje i oczekiwania. Jednak są tacy, którzy uważają, ze istnieje kilka wyznaczników określających dobrego kochanka. Zatem po czym poznać, że mężczyzna jest dobry w łóżku? Okazuje się, że wystarczy zapytać go o jedną rzecz, a będziesz wiedziała, czy trafiłaś na doskonałego kochanka.\nKiedy poznajesz nowego mężczyznę, w głowie roi się od pytań, na które jak najszybciej chciałbyś poznać odpowiedź. Jednym z nich jest zapewne to, jaki jest w łóżku. Każda z nas ma inne preferencje i mogłoby się wydawać, że ciężko byłoby jednoznacznie określić, jakie cechy miałby mieć kochanek idealny. Tematem zajął się serwis randkowy illicitencounters.com, który przeprowadził ankietę wśród swoich użytkowników. Badanie miało na celu sprawdzić, ilu partnerów seksualnych trzeba mieć, aby być dobrym kochankiem. Jak opisuje "The Sun", ponad połowa ankietowanych stwierdziła, że idealną liczbą partnerów seksualnych jest liczba 13. - Trzynaście to idealna liczba i gwarantuje, że ktoś będzie doświadczony, żądny przygód i otwarty - podkreśla rzeczniczka serwisu randkowego Jessica Leoni. Co zaskakujące, przekroczenie tej liczby może już zniechęcić potencjalną partnerkę. Chcesz wiedzieć, czy nowo poznany mężczyzna jest dobrym kochankiem? Zapytaj, ile partnerek seksualnych miał przed tobą.\nCzy wypada pytać mężczyznę o liczbę kochanek?\nSeks, alkohol, narkotyki i... Wszystkie NAŁOGI Witkacego | Historia z Koprem


Teneryfa: Plaża Las Vistas, Hiszpania, Teneryfa -video i opinie na podroznik.tv\nAtrakcje Hiszpania Teneryfa\nTeneryfa atrakcja turystyczna Teneryfa\natrakcje Hiszpanii atrakcje Teneryfy film Los Cristianos plaże Los Cristianos video Los Cristianos Los Cristianos\nW Los Cristianos znajdziecie przepiękną plażę Las Vistas. Długie wybrzeże, piasek, turkus wody. Coś przepięknego.\nDodaj filmy z Teneryfa\nTeneryfa to największa z 13 wysp tworzących archipelag Wysp Kanaryjskich. Archipelag jest położony w pobliżu wybrzeży Maroka, ale terytorium wysp należy do Hiszpanii. Nazwa "Wyspy Kanaryjskie" wzięła swoją nazwę od łacińskiego słowa "canis" oznaczającego "pies". W starożytności Wyspy Kanaryjskie były domem dla dużej liczby bezpańskich psów. Teneryfa ma ponad 2 000 km kw. powierzchni, około 80 km długości i 50 km szerokości. Najwyższy szczyt Hiszpanii to znajdujący się właśnie na Teneryfie Pico del Teide mierzący 3718 m n.p.m. Wyspę można podzielić na 2 zasadnicze części: południowa jest bardziej sucha i upalna ze względu na docierające tam powietrze znad Afryki, a strona północna jest wilgotniejsza i chłodniejsza. Na Teneryfie znajdują się 2 słynne parki zoologiczne: Jungle Park i Loro Park. Można w nich podziwiać białe tygrysy, których na świecie pozostało tylko kilkadziesiąt. Wyspa łączy nowoczesność z tradycją. Stare kamienice przeplatają się z modernistycznymi konstrukcjami najnowszych hoteli. Plaże Teneryfy są w większości pokryte ciemnym wulkanicznym piaskiem. Mało tu piaszczystych, złotych plaż. Wyspa to raj dla sportowców: kolarzy, biegaczy i golfistów. Na Teneryfie nie ma znaczących zabytków.\nTeneryfa - film ukazuje, co warto zobaczyć w regionie Teneryfa. Jeśli w najbliższym czasie odwiedzasz region Teneryfa, koniecznie zobacz atrakcję Teneryfa, nagraj film, a po powrocie nie zapomnij dodać video o atrakcji Teneryfa do podroznik.tv. Podziel się swoimi wrażeniami i dodaj opinię, która pozwoli innym użytkownikom zdecydować się odwiedzić ciekawe miejsca w państwie, jakim jest Hiszpania.\nTeneryfa pozostałe filmy\nLos Cristianos z lot...


Pobiegli z wilkami - GAZETA REGIONALNA - wiadomości z powiatów Żary, Żagań | GAZETA REGIONALNA – wiadomości z powiatów Żary, Żagań\nPobiegli z wilkami\nBlisko dwustu biegaczy stanęło na starcie III Biegu Wilka w Gozdnicy (sobota, 18.08.).\nDo wyboru były dwa dystanse, biegacze ścigali się na 6 i 10 kilometrów. W biegu nagrodzono zwycięzców biegu głównego, ale też zwycięzców poszczególnych kategorii wiekowych.\nW biegu na 6 km zwyciężył Piotr Pałka z Częstochowy, drugie miejsce zajął Artur Przybysz (Runners Team Żary), trzeci był Piotr Przybyłek (Żagańska Grupa Biegowa). Wśród pań na tym samym dystansie najlepsza była Renata Ławniczak – Borkowicz (Żagań), jako druga przybiegła Monika Wiciak (Edi Team Zgorzelec), na trzecim miejscu podium bieg ukończyła Ewelina Horbowa (Żagań).\nW biegu głównym na 10 km wśród pań najlepsza była Anastazja Skóra (Coldservice Żagań), jako druga przybiegła Katarzyna Malinowska-Nguyen (Żary), a trzecia była Katarzyna Sawicka (Żagań). Wśród panów triumfowali Grzegorz Kuzaj (Osiecznica), Paweł Biłan (Gubin) i Krzysztof Blacha (Zielona Góra).\nWyróżniono też zwycięzców poszczególnych kategorii wiekowych. W grupie K18 wśród pań najlepsze były 1. A. Skóra, 2. Liliana Żmija (Strzelce Krajeńskie), 3. Martyna Rawska (Łoziska) u panów w M18 najszybsi byli 1. Patryk Kotowski (Lubań), 2. Mateusz Morawski (Żary Runners Team), 3. Łukasz Skóra (Coldservice Gozdnica).\nW kategorii K30 u pań najlepsza była K. Sawicka, druga Dorota Laskowska (Żary), trzecia Mariola Bialic (Tomazowo). U panów w kategorii M30 najszybsi byli: 1. K. Blacha, 2. Łukasz Les (Ocice), 3. Marcin Grześkowiak (Żary Runners Team). W kategorii K40 u pań najszybciej przybiegły 1. K. Malinowska-Nguyen, 2. Marta Rudak (Biegam Bo Lubię Żagań), 3. Sylwia Bernat (Żary). U panów w ostatniej kategorii M40 najszybsi byli: 1. G. Kuzaj, 2.P. Biłan, 3. Piotr Stróż (Gozdnica).


W styczniu tego roku Yves Saint-Laurent, jeden z najbardziej znanych dyktatorów mody, ogłosił przejście na emeryturę. Dla Grzegorza Musiała decyzja YSL jest punktem wyjścia do rozważań o różnicach między projektowaniem strojów a sztuką, o napięciach między zasobnymi elitami a masą „skrzywdzonych i poniżonych”, wreszcie o gombrowiczowskim międzyludzkim teatrze, którego moda jest ucieleśnieniem a zarazem karykaturą.\nCiemne chmury zawisły nad Paryżem. Światowa stolica próżności spłynęła łzami. Mistrz\tYves Saint Laurent odchodzi! W przededniu 40. rocznicy założenia swego domu mody niespodziewanie oznajmił wstrząśniętemu monde’owi, że kończy tę zabawę.\n– Jeśli ma nie być YSL, to nie warto żyć – napisała wtedy z Paryża moja polska przyjaciółka, nie wyrażając w ten dramatyczny sposób uczuć własnych, ale środowiska, w którym się obraca. – Z różnych trzech literek, które nadawały sens ich sezonom, teraz zostały im tylko ich BMW.\nBALZAC, PROUST, YSL...\nSpośród światowej plejady tzw. Dyktatorów Mody – z owego plemienia kapryśnych i aroganckich uzurpatorów sztuki, opływających w luksusy niegodne tych, których Cervantes, pisząc o poetach, nazwał „najszczęśliwszymi i najbogatszymi, bo niepragnącymi zmiany swego stanu” i których Coco Chanel oskarżyła o to, iż „tylko dlatego pchają się, by ubierać kobiety, żeby je oszpecać” (sama, jak twierdziła, do projektowania nigdy nie zatrudniała mężczyzn) – ten zwykle budził we mnie sympatię, a nawet podziw.\nWyobraźmy sobie zawiązanie akcji jak z Balzaca. W 1953 roku, urodzony w Oranie i nikomu nieznany 17-latek wyrusza z algierskiej prowincji wprost do Paryża, z teką własnoręcznie wykonanych rysunków. Wkrótce po przybyciu wygrywa główną nagrodę w ogłoszonym przez firmę Woolmark konkursie na projekt sukienki koktajlowej, rozpoczynając od tej chwili zawziętą i pełną wiary we własne możliwości wspinaczkę na szczyt Syndykatu Szkoły Haute Couture. I tu kończy się Balzac, a zaczyna Proust. Jeszcze w tym samym roku polecony Christianowi Diorowi przez Michela de Brunhoffa, redaktora „Vogue’a”, wkrótce, po śmierci Diora, zostaje – dzięki rewelacyjnej kolekcji „Trapez” – kierownikiem Domu Mody Dior. Już tylko rok dzieli go od spotkania życiowego partnera i wspólnika Pierre’a Bergé’a, z którym w 1961 r. otworzy imperium mody światowej, pieczętujące się trzema złotymi, elegancko powściągliwymi literami: YSL.\nI na tym jak gdyby kończy się literatura. Następne lata to już tylko pasmo „ochów” i omdleń. „Komedia łez i chusteczek” – jak pisał Louis de Rouvroy książę Saint-Simon. Hollywoodzki banał. Co kolekcja – to szał. Wyścig wizytówek, na których widnieje wytłoczony w welinie herb i nazwisko, złożone oryginalną renesansową antykwą. Co sezon, w wypełnionym zapachem konwalii salonie YSL, zbiera się na złoconych krzesełkach, pod „kryształową ulewą kandelabrów”, chciwy nowin sąd nad najwykwintniejszymi artefaktami świata. Sąd złożony z najbardziej wpływowych i najlepiej urodzonych, którzy „hołocie – jak powiada o ministrach Ludwika XIV ten sam Saint-Simon – która wyszła z dołów, aby wszystko zmieszać, wszystko unicestwić” będzie nakazywać, o co przez pół roku mają się zabijać w sklepach pod szyldem YSL, o czym plotkować u fryzjera i na co pozadłużać się u sąsiadów, by przez najbliższy sezon choć trochę upodobnić się do tych, którzy w tej sali zasiadają.\nIle lat... Ile życia oddanego żakietom, bufkom z organdyny, kapelusikom, toczkom, rondkom, karczkom, paskom, zawijaskom, aplikacjom, guziczkom, szklistej satynie, cyklamenowym jedwabiom, podwiązkom ze sztuczną różą wokół kostki i kolczykom, kołom w uszach, cylindrom, zapachom, które to wszystko spowijają niewidzialną chmurą seksu i tęsknoty za czymś nieuchwytnym, co wymyka się dotykalnej rzeczywistości i czego obecność, a raczej nigdy do końca nie zaspokajane przeczucie obecności, potrafią narzucić zmysłom tylko artyści. Któż nie pamięta gorącej, balsamicznej słodyczy „Opium” za marne 50 dolarów 1,7-uncjowa buteleczka? Albo „Champaigne”, później przemianowanego na słynne „Ivresse”? I – ozdobionego wizerunkiem swego stwórcy – „Pour Homme” z 1971 roku?\nWzrok i zapach – te dwa zmysły człowieka władze Syndykatu Pustoty, inaczej zwanego Modą, przydzielają pod zarząd każdemu powołanemu przez siebie Dyktatorowi. Yves Saint Laurent wywiązywał się z tego przez ostatnie pół wieku znakomicie. Otrzymał też za to stosowne wynagrodzenie – sumy, o jakich nawet by śnić nie mogli w swoich naiwnych, dziecinnych bajkach o bogactwie Cervantesowscy artyści. W 1999 roku Dom Mody YSL wyceniony został na niemal miliard euro. Yves Saint Laurent i jego partner Bergé otrzymują roczne uposażenie w wysokości 7 milionów euro.\nAle – fi donc! Zawołajmy jak maestro Gombrowicz. Czy bowiem tylko „nieporozumienia z miliarderem François Pinautem, nabywcą praw do nazwy Yves Saint Laurent” – o czym donosiły paryskie sensacje – były przyczyną, dla której 65-letni „król świata” zdecydował się nagle na odpięcie swojej gwiazdy od ziemskiego firmamentu?\nGdyby tak było, decyzja byłaby praktyczna i przynajmniej zrozumiała dla „hołoty”, która przez dekady karmiła się wytworami z pracowni Dyktatora. Ja jednak wolę iść tropem zapachu lilii i konwalii, unoszącego się w salonie, którego wybiegiem ciągnął co sezon nad głowami gości sznur modelek z pogardliwymi minami, przebranych za zjawy ze „Snu nocy letniej”, za driady i nereidy, za tulipany, rajskie ptaki, feniksy, powoje... Wolę widzieć, jak ambitny 17-latek z Algierii, teraz już pan pod siedemdziesiątkę, zmęczonym wzrokiem wodzi zza kulis po spektaklu, który powołał siłą swego ołówka i wyobraźni. Spektaklu, który skończy się za chwilę, zaledwie zgaśnie żyrandol, aby dać miejsce następnemu, i następnemu... Nic tu nie będzie trwałe – jak to płótno, na którym malarz kładzie kolejne pociągnięcia pędzla, ani jak galeria, w której płótno zawiśnie, by trwać nieruchomo przed przewijającym się u jego stóp korowodem zachwyconych pokoleń.\nPłótno malarza – ubiór modelki. Tam – ono samo trwa niewzruszenie w swej doskonałości, nie próbując się nikomu przypodobać. Tu – wszystko chwilowe. Wrzask mediów, bilecik od hrabiny, wystudiowany wyraz blasée na ustach stremowanej panienki. Czy artysta Saint Laurent nagle zdał sobie sprawę z tego, w jakim lichym materiale tworzył? Ile lat zmarnowanych na rysowanie na piasku, do tego – zbyt blisko linii brzegowej, gdzie każda nowa fala zmywa mu to, co wcześniej narysował? Czy patrząc zza kulis, nagle – z niezrozumiałą dla siebie nienawiścią – pomyślał o oszustwie, jakiego wobec siebie się dopuścił? O kłamstwie, jakim jest moda, udając sztukę? Obiecując wieczność – na jeden sezon? Pisząc na twarzach modeli i modelek wyraz wtajemniczenia i wyniosłości, jakby byli Wielkimi Aktorami, którzy poznali sekrety obracania się między rzeczywistością i nierzeczywistością; nicością i trwaniem; życiem i sztuką. Tajemnicę przekraczania tej niewidzialnej linii, do której jest tylko zgrzebne „tu i teraz”, a za nią – sny, które śnimy i dla których biegniemy do bibliotek, do galerii, do teatrów, choć jesteśmy tylko gromadką kupionych młodych ciał, wieszaków na ubrania i z pierwszą zmarszczką na jeszcze dziś gładkiej szyi wylecimy z tej świątyni na pysk.\nDopóki był młody, myślał „mam czas”. Czy teraz nagle zdał sobie sprawę, że artysta tego czasu wcale to, a wcale nie ma?\nCzy ta wystawa w Metropolitan Museum w Nowym Jorku, urządzona jego projektom w 1983 roku, albo druga, retrospektywa w Pekinie, i trzecia – w Galerii Tretiakowskiej, czwarta – w Muzeum Sztuki w Tokio – były prawdziwym czy fałszywym biletem do świata, w którym przebywa dusza artysty? Albo – dusza mędrca? Do czystego, bezosobowego świata, gdzie biją „godziny nie oznaczone na tarczy”, pomieszane ze strofami Mallarmé’go i taktami „Popołudnia fauna”? Gdzieś, w jakiejś przestrzeni „nie z tego świata”, na kontynencie wyobraźni, do którego dążył, a nie doszedł, bo nie panuje tam zgiełk, jak po pokazach mody, a cisza. Nie błyskają flesze reporterów – ale kolory odbite od płócien Halsa i Velázqueza. I nie czeka się na okrutne w swej zachłanności oklaski i wizytówki od „dobrze urodzonych”, mające być wystarczającym gwarantem czyjejś wybitności – ale w skupieniu i samotności tę wybitność wykrawa ze zwątpień, biedy, z odrzucenia i upadków, czekając, aż „rafy sztuki wyłonią się z morza rzeczywistości”.\nZnowu nasuwa się wcześniej przywołany wątek Balzakowski. Czy nieszczęsny młody przybysz, kochanek świata, któremu za jego znakomite usługi Paryż odpłacił bogactwem i uwielbieniem – nagle „stracił złudzenia”? Czy tylko stojąca u progu starość, czy może jeszcze coś sprawiło, że nagle na jego oczach opadły z modelek wymyślnie upięte tiule i ujrzał bezlitosny bezwstyd przemijania? Odzierający z nas, do nagiej kości, wszystko, co było nietrwałe i o co nikt nawet nie spyta przed prawdziwym Sądem?\nJeśli mój podziw dla Yves’a Saint Laurenta nie ma być czczym komplementem, chciałbym, aby na jego twarzy – pooranej zmęczeniem i przeczuciem prawdy, jakie już się pojawia w tym wieku – odcisnęło swój ślad również to zdumienie, które stało się udziałem nas wszystkich, gdy patrzyliśmy na walące się w proch wieże nowojorskiego Punktu Zero.\nJeśli to było naszym udziałem, dlaczego miałoby ominąć i jego? Wrażenie, że odtąd pojawiła się surowsza miara naszego beztroskiego, bogacącego się świata. Być może ściany Imperium Próżności, w jakim dotąd przebywał, tym razem nie ochroniły go przed przerażeniem, a może nawet współczuciem dla czegoś, co odtąd zaczęło królować na ekranach telewizorów (choć było tam już wcześniej, ale nastawionymi na bliski ogląd soczewkami nie chcieliśmy tego widzieć). Współczesne korowody „mody”. Wybiegi dla „modeli i modelek” XX i XXI wieku: nieskończone procesje babin z tobołkami, do których udało się zapakować garnek i odrobinę kaszy. Chuściny, otulające twarzyczki zadziwiająco staro wyglądających dziewczynek. Marynarka, opinająca kościstą pierś uchodźcy spod kul plutonu egzekucyjnego.\nOto jest wybieg, po którym sunie „wysokie szycie” naszych czasów: droga wijąca się przez ośnieżone góry, którą z jednego wyjącego z bólu kraju do drugiego ciągnie wąż ludzi, zaprzęgów, kóz i dzieci. Oto czasów tych modele: okutany brudnym turbanem chłopak, mrużący oczy do kamery, która rejestruje jego próbę marszu z gustownymi protezami zastępującymi mu oderwane przez minę przeciwpiechotną golenie. Albo czarująca główka murzyńskiej dziewczynki, z figlarnie przesuniętym na lewe oko czepcem – istne „retro”! Nazywane „kaskiem” nakrycie głowy naszych babek, nawiązujące do „Szejka” – przeboju ekranowego późnych lat 20. z Rudolfem Valentino w głównej roli. Plamki krwi, przesiąkające przez misternie owijający głowę bandaż, dodają temu projektowi jakże pożądanej dramatycznej ekspresji!\nI mundury, mundury... Z plamami krwi – jak zdjęcie munduru żołnierza, użyte w kampanii reklamowej Benettona – czy z misternie rozbryźniętymi kawałkami mózgu na epoletach... Pasujące do wszystkiego: do eleganckich oficerek dowódcy holenderskich oddziałów ONZ, który w imię „międzynarodowych umów” obiecał mieszkańcom Srebrenicy ochronę przed oddziałami serbskimi, a potem, zawarłszy inną „międzynarodową umowę”, wyrozumiale przyglądał się egzekucji swych podopiecznych. Także – do klateczki piersiowej ośmioletniego murzyńskiego naguska, który wcielony do oddziałów egzekucyjnych w jakiejś afrykańskiej wojnie, z dumą dźwiga starożytny karabin, w gromadzie podobnie odzianych rówieśników.\nPomińmy mundurową modę kobiecą. W tej – od czasu kobiecych eskadr lotniczych w ZSRR, używanych do akcji wymagających szczególnej skuteczności (np. zbombardowania bezbronnego Tallina) czy obozowych kapo, z wielkim gustem przedstawionych w polskim filmie „Pasażerka” – niewiele się zmieniło. I nadal nic, tak jak mundur, nie maskuje morfologicznych znamion kobiecości, doprowadzając, zgodnie z postulatami politycznej poprawności, do całkowitego wyeliminowania płci.\nTak wielka jest dziś przesada w ozdobach i przebraniach, będąca wyrazem nadmiernego luksusu stale bogacącej się Północy, a wywierająca zgubne skutki na obyczajowość, że tylko kwestią czasu jest, by armie głodomorów z Południa ruszyły na Bastylię salonów, pławiących się w ciszy wyłączonych telefonów komórkowych i rozpylonego w powietrzu zapachu „Opium”.\nOczy zawsze deprawowały duszę i ponosiły winę za rojenia wyobraźni – pisze Brantôme w rozdziale o wdowie i miłości. Belgijski pisarz Louis-Vincent Thomas – z zawodu biolog i antropolog – w swej słynnej książce „Trup” pisze wręcz o „kanibalizmie oka”.\nW „Konkordancji Nowego Testamentu” hasło „oko” zajmuje petitem bez mała dwie strony in quarto. Oko występuje tu jako „światło duszy”, jeżeli „jest zdrowe”. Oko ślepca zostaje obłożone „błotem ze śliny” Chrystusa, aby ślepy przejrzał. Z oczu „spada łuska” i ślepi odzyskują wzrok (widzenie duszy). Występuje oko „pełne kobiety cudzołożnej”, oko „nie przestające grzeszyć”. Oko, które lepiej wyłupić, niżby miało się stać „powodem grzechu”. Chrystusowi oczy są zasłaniane przez tych, którzy żądają: „prorokuj!” (Motyw ślepoty, jako warunku wizji proroczej, występuje wcześniej w licznych mitach starożytności). Warunkiem wstąpienia Szawła na drogę do świętości jest trzydniowa ślepota (podczas której ma jak gdyby oczyścić się z obrazu świata, w którym grzeszył). Zatwardziałym grzesznikom Bóg daje „takie oczy, by nie mogli widzieć”. Sam pozostaje Niewidzialny, więc dla rozpoznania Jego obecności oko jest właściwie niepotrzebne, co gorsza, może wieść na manowce („Kto pożądliwie patrzy na kobietę, już się w swoim sercu dopuścił z nią cudzołóstwa”). Jednak najdobitniejszy wyraz tej, mającej chrześcijańskie korzenie, krytyce oka jako narzędzia (narządu) zbawienia albo zguby (a więc rozciągnięcia prostej funkcji „patrzenia” na przestrzeń „niewidzialną” – na sferę wartości, ładu moralnego i odpowiedzialności człowieka za to, co kreuje) znalazłem w pracy naukowej, zatytułowanej jak już nie można dosadniej: „Oko jako narząd płciowy”.\nOko dzisiejsze byłoby więc „okiem kanibala”. Już nie – „światłem ciała”, ale jakimś potworniejącym narządem konsumpcji i rozkoszy, opętanym przez monitor i ekran, i czyniącym z „tego, co widać” fetysz, jedynego godnego zaufania „boga”.\nCzy ta wiedza, to przypomnienie – godne zaiste artysty, a nawet mędrca – odbiło się wraz ze światłem kandelabrów w oczach niegdysiejszego prowincjusza, rozczarowanego 17-latka, gdy zza kulis spoglądał na swych „kanibali” i rozpętane przez siebie „żerowisko”? Czy wpierw, jak mistrz Fior, próbował rozeznać się jakoś w tej Rewii Mód, by teraz – „w przerażeniu i osłupieniu” stwierdzić, jak narrator ostatniego tomu Prousta, że jego oko, jak oko wczesnych mistrzów malarstwa, nie umie już ogniskować się tylko na bryle, na powierzchni, na rozkosznych szczegółach fizjonomii i stroju – ale sięga głębiej? W perspektywę bólu, przemijania, klęski?\nNAGOŚĆ, KOSTIUM, DRAMAT\nMoment, gdy człowiek spostrzegł swoją nagość, i strój, w jaki zaczął ją przyoblekać, byłby wedle tego momentem, gdy człowiek świadomie zaczął się „odróżniać od swego ciała”. Stał się Człowiekiem. Podmiotem swojej roli. „Kto traci strój – powiada Helmuth Plessner w „Pytaniu o conditio humana” – traci twarz, godność, jaźń”. Natomiast patrzenie z innego, wysokiego wymiaru, jakby z pominięciem oka, a zatem odkrycie związanej z własnym ciałem indywidualności, „pozbawia znaczenia strój, który można widzieć. Jaźń uzewnętrznia się, nabiera charakteru duchowego”. Dotyczy to również ludzkiej twarzy. „W twarzy streszcza się człowiek... twarz jest strefą, gdzie odzwierciedla się cała egzystencja osobowościowa... w sposób widoczny dla innych” – pisze Plessner.\nZarazem jednak – zauważa filozof – ubierając swą nagość człowiek dokonał aktu ukrycia się „za” inną powłoką. Ubranie byłoby więc aktem imitowania, „zafałszowania” swego nagiego „ja”. De facto – odwróceniem się „od siebie” i wejściem w system masek świata, w przedstawienie, w którym będzie musiał się kolejno wcielać w stylizacje samego siebie, wedle wizji tego, co uważa on – lub świat, w którym toczy się gra ról i wzajemnych naśladowań – za swą „życiową prawdę, naturalność, albo wyzywającą wyrazistość i dystans”.\nTo pęknięcie: między tym, czym w swej nagości człowiek jest „na podobieństwo Boga”, a kostiumem, samoimitacją, tym, co tworzy potrzebny mu dystans wobec samego siebie (ale zarazem wobec Boga) przez całe życie rozpina człowieka między, jak pięknie definiuje ten stan Plessner – siłą a bezsilnością. Między naturą a Bogiem. Między „tym, co nie ma jaźni a tym, co jest bez reszty jaźnią i w czym tkwi człowiek, który uobecnia sobie swoją jaźń”.\nAle to rozdarcie – uniemożliwiające prosty powrót do nagości, ergo do Boga – staje się też źródłem niesłychanych możliwości. Potrzeba stałego „odróżniania się od siebie” staje się źródłem wolności. Możliwością wyboru, wyznaczając – będący zarazem „przywilejem i słabością” – zakres poczynań, nazwany przez Plessnera „ekscentrycznym”.\nIdeę tę, leżącą u fundamentu ludzkiego losu, który Balzac określił Komedią, najpełniej uosabia teatr. Teatr pisany przez dramaturga, ale i pisany przez życie. Teatr manier, teatr grzeczności, teatr wzlotu fałszywych proroków i teatr upadku „dziwki z wnętrzem”; fantasmagorie uraz, których „tak naprawdę” nie żywimy i grymasy uprzejmości, której zamiarem jest obrazić; teatr fałszywego smutku na pogrzebach, gdy w istocie niejeden z nas raduje się, że nie tam spoczywa i udawanej radości na weselach, gdzie ubolewa się nad przewidywalnym losem źle dobranej pary... Teatr, będący w istocie farsą – najstarszym z ludzkich przedstawień, tak jak najstarszym, najpierwszym aktorem, jaki wystąpił przed publicznością na jakimś starożytnym placu, był błazen.\nSytuacja Dyktatora Mód, który nie ubiera siebie – jak aktor – a innych, i na którego skinienie świat cały nosić będzie przez 12 miesięcy koszule z czarno-zielonej koronki, implikuje dodatkowe powikłania. W dwubiegunowy schemat gry człowieka z własną nagością wplątuje się niejasny, kłamliwy wątek.\nTen wątek to wpisana w zjawisko mody uzurpacja własnej tożsamości. Korzystając w pełni z instrumentarium teatru, z elementów gry, zabawy na linii widz-aktor (z tego stosunku umowności wynika cała funkcja teatru), teatrem nie jest. Ignoruje zasadniczy cel przedstawienia, jakim jest dokonana siłą wyobraźni trwała metamorfoza rzeczywistości w jej przeciwieństwo. Ignoruje więc element „boski”, bez którego teatru nie ma.\nModelki, choćby nie wiadomo jakie wymyślne miny przywoływały na swe posępne oblicza, są tylko kopią kopii, partackiego wyrobu Desdemonami, Ofeliami. Obiecując wynieść człowieka ponad powagę ról, które co dzień odgrywa wewnątrz swej codzienności (jak czynili to, dotrzymując danego słowa, Lope de Vega, Gogol, Pirandello, Mrożek) w istocie jeszcze głębiej spychają go w przygnębiającą dosłowność praw, które tą codziennością rządzą. Nie są aktorami, przypominającymi nam o tej krzepiącej umiejętności człowieka, jaką jest umiejętność przedstawiania ról. One są dziewczynami z krwi i kości, trzeźwymi realistkami naszej cywilizacji, głosicielkami twardej rzeczywistości. Tak i kostiumy, w które je obleczono, nigdy nie będą natchnionymi fantasmagoriami, projekcjami wizji „irrealnego”, które zza nich przeświecałoby, wchłaniając nas w głąb swej nierzeczywistości.\nPatrząc na jego fotografię w „Harper’s Bazaar” z 1961 roku, w oczy – inteligentne i już wtedy zmęczone – pragnę wierzyć, że 40 lat później ten twórca najwspanialszego Teatru Próżności, jaki zna świat – Domu Mody Yves Saint Laurent – stoi za kulisami swego ostatniego pokazu i rozmyśla o kłamliwej sztuce lśnień, błysków, zwierciadlanych odbić, którym żył jego świat. I która wtedy i tylko wtedy stałaby się Sztuką, gdyby nie zgodził się cisnąć jej przed te złocone krzesełka, pod te żyrandole, w księgi buchalteryjne wypełnione szeregiem zer, przed kamery, które będą słać to w świat jako kolejną wyrocznię dla telewizyjnych idiotów... A zamiast tego, jak zalecał inny mieszkaniec Paryża, którego pewnie nie znał ani czytał – dozwolił jej „roziskrzyć się żartem, uszlachetnić poezją i doznać boskiej niewinności w absurdzie” (Gombrowicz, „Rozmowy z Dominikiem de Roux”).\nByć może jednak za to – jak ślepiec, któremu Chrystus błotem przemył oczy – zaczął widzieć. I ujrzał już nie rajskie ptaki, driady, tulipany sunące w ślepym zachwycie publiczności, a księcia Błażeja de Guermantes, który „zestarzał się... podniósł się z miejsca i chciał powstać”, ale „zachwiał się na dygoczących nogach, niczym sędziwy arcybiskup... i jął podążać, drżeć jak liść, na trudny do zdobycia szczyt 83 lat”...\nUjrzał też, jak te piękne, młode dziewczyny z wystudiowanym grymasem wzgardy, który przylepiał im do twarzy... i nie tylko one – jak cały świat, w którego wykreowaniu uczestniczył, wędruje przed siebie „na żywych szczudłach, wciąż rosnących, wyższych nieraz aniżeli dzwonnice, szczudłach, które na koniec czynią ich krok mozolnym i niebezpiecznym, szczudłach, skąd raptem spadają”.\nGrzegorz Musiał (1952) – poeta, prozaik i tłumacz, redaktor „Kwartalnika Artystycznego”, ostatnio opublikował powieść „Al fine” (1998), „Dziennik z Iowa” (2000) oraz tom wierszy „Kraj wzbronionej miłości” (2001), nagrodzony przez Fundację Kultury. Jego esej „Wielki Impresariat”, rozpoczynający debatę o „młodej literaturze” lat 90., drukowaliśmy w „TP” 1995, nr 1.


8 marca - Święty Jan Boży, zakonnik\ndodane 05.03.2007 14:00\nJan Cidade urodził się w Portugalii w roku 1495. Ojciec Jana, Andrzej Ciudad, miał swój dom i mały warsztat rzemieślniczy. W pracy pomagała mu małżonka, Teresa Duarte. Gdy Jan miał 8 lat, zjawił się w jego domu jakiś podróżny, kapłan, i prosił o nocleg. Przy wieczerzy gość opowiadał o krajach, które zwiedził. Kiedy dnia następnego opuścił dom, zauważył przy sobie chłopca, który postanowił towarzyszyć kapłanowi w drodze. Uczynił to potajemnie przed rodzicami. Ci pełni smutku daremnie go poszukiwali po całej okolicy. Matka niebawem zmarła ze smutku, a ojciec wstąpił do franciszkanów. Nie wiemy, dlaczego kapłan nie odesłał chłopca do domu. Może myślał, że mu jest w domu bardzo źle, a może chłopiec nie chciał wrócić. Po 20 dniach forsownej drogi chłopiec nie mógł już iść dalej. Kapłan więc zostawił chłopca w mieście Oropesa u niejakiego Franciszka Mayorala, zarządcy owczarni pewnego hrabiego. Ten przyjął Jana jak syna i nazwał małego chłopca "Janem otrzymanym od Boga - a Deo".\nChłopiec przeżył w domu opiekuna kilkanaście lat. Przybrani rodzice tak pokochali młodzieńca, że chcieli go uczynić spadkobiercą swojego majątku i zamierzali mu oddać za żonę swoją jedyną córkę. Mając dwadzieścia kilka lat Jan opuścił dom opiekunów. Zaciągnął się do wojska. Zaczęło się typowe życie najemnego żołnierza: włóczęga, zawadiactwo, kieliszek, dziewczęta. Jan był za uczciwy i zbyt religijny, by pozwalać sobie na wszystkie wybryki. Niemniej życie jego było bardzo wtedy dalekie od doskonałości chrześcijańskiej.\nPewnego dnia Jan został posłany przez oficera z misją zaopatrzenia oddziału w konieczną aprowizację. Pobliski ddwór zajmowali jednak Francuzi. Jan postanowił zaskoczyć ich brawurową szarżą. Koń zrzucił go jednak z siodła, tak iż cudem tylko uszedł niechybnej śmierci. Był to pierwszy głos napomnienia z nieba. Innym razem dowódca powierzył Janowi kasę oddziału. Niestety, w nocy Jana ktoś okradł. Podejrzenie padło na Jana. Został skazany na rozstrzelanie. Już zabierano się do egzekucji, kiedy nadjechał dowódca pułku i po zapoznaniu się z całą sprawą nakazał Jana uwolnić, ale wydalił go z wojska. Do końca życia nie mógł sobie Święty wytłumaczyć, jak się to stało, że tak cudownie został uwolniony, dosłownie w ostatnim momencie. W planach Opatrzności miał jeszcze żyć.\nŚwięty Jan Boży Jan powrócił do Oropesy. Opiekun przyjął go serdecznie, ale i teraz Jan nie zagrzał tu długo miejsca. Wybuchła wojna na wschodzie Europy. Jan ponownie zgłosił się do wojska. Po zawarciu pokoju przez obie strony Jan powrócił, ale już nie do swojego opiekuna, ale w rodzinne strony. Tu dowiedział się o losie swoich rodziców. Uczyniło to na nim ogromne wrażenie. Z wielką skruchą odbył spowiedź z całego życia i udał się z pielgrzymką do Compostelli, na grób św. Jakuba Apostoła. Pchany żarliwością zbawienia dusz i poniesienia męczeńskiej śmierci udał się do Afryki, gdzie naprzeciw Gibraltaru była portugalska twierdza Ceuta. Przez kilka lat pracował tu ciężko przy fortyfikacji Ceuty, wspierając równocześnie pewnego szlachcica, skazanego przez króla na banicję w te strony wraz z rodziną (1533-1535). Okazji jednak do męczeństwa nie było. Arabowie nie byli też skłonni do przyjęcia wiary Chrystusa. Jan wrócił więc do Hiszpanii i przez krótki czas pracował w Gibraltarze. Za zaoszczędzone pieniądze kupił pobożne książki i założył małą księgarnię, by w ten sposób propagować dobrą prasę (1535-1536). Stąd udał się Święty do Grenady. Założył tu księgarnię książek i obrazów religijnych (1538).\n20 stycznia 1538 r. odbywał się w Grenadzie odpust ku czci św. Sebastiana. Przybyło mnóstwo ludzi. Kazanie głosił słynny kaznodzieja, św. Jan z Avili. Kazanie wywarło na Janie wrażenie piorunujące. Ogarnął go ból za stracone dla wieczności lata. Wydał głośny jęk, rzucił się na ziemię, zaczął targać włosy i ubranie na sobie. Drapał sobie twarz, wołając: "Boże! Miłosierdzia!". W takim też stanie wybiegł na ulicę. Otoczenie myślało, że postradał zmysły. Kilkunastu ludzi pobiegło za nim, rzuciło się nań jako na szaleńca, związano go, wychłostano dotkliwie i zamknięto w domu dla obłąkanych. Dla Jana zaczęły się dni straszliwej katorgi fizycznej i duchowej. Metoda ówczesnego leczenia tego rodzaju zaburzeń psychicznych polegała bowiem na zamknięciu pacjenta w wilgotnym i zimnym lochu. Przykutego do ściany łańcuchem bito do utraty przytomności i sił. Tak obchodzono się z Janem przez 40 dni. Jednak ku zdumieniu oprawców Jan nie tylko się nie bronił, ale zachęcał ich jeszcze: "Bijcie! bijcie! to przeniewiercze ciało; niech ponosi karę za swoje winy". Stawał jednocześnie bardzo stanowczo w obronie swoich towarzyszy. Kiedy więc wypuszczono go na wolność, zaczął usługiwać nieszczęśliwym, by chociaż w części złagodzić ich dolę.


Quiz #111 Ogarniamy kosmiczne słownictwo! || Humla.online\nData dodania: 10 czerwca, 2021\nW naszym Układzie Słonecznym jest jedno słońce i osiem planet.\nWokół każdej istniejącej gwiazdy krąży co najmniej jedna planeta.\nJowisz kurczy się z prędkością 2 centymetrów na rok.\nMikołaj Kopernik opisał, jak Ziemia i inne planety krążą wokół Słońca.\nWiecie, jak to wszystko powiedzieć po szwedzku? Jeśli jeszcze się wahacie, to koniecznie przeczytajcie nasz kosmiczny wpis. Pewniaków zapraszamy od razu na quiz!


Piętno Katynia | Przegląd\nAutor: Krzysztof Pilawski\t| Wrzesień 23, 2007\nKatyń nie jest dziś bombą, która może wysadzić w powietrze sytuację w Polsce, stosunki polsko-rosyjskie i jeszcze szerzej  relacje między Rosją a Zachodem. Do rozbrajania tej bomby przystąpili Wojciech Jaruzelski i Michaił Gorbaczow. Dzieła dokończyli Lech Wałęsa i Borys Jelcyn. Dziś Katyń może być co najwyżej jednym z wielu pocisków miotanych w wojnie polsko-polskiej lub polsko-rosyjskiej. Jego kaliber jest zdecydowanie mniejszy niż średnica rury, która ma przejść pod Bałtykiem, czy rakiet, jakie zamierzają rozmieścić w Polsce Amerykanie. Katyń, który przez dziesięciolecia był wielką polityką, jest coraz bardziej od niej wolny. Umacnia się jego najbardziej przejmujący sens  osobisty. Wymiar tysięcy ludzkich tragedii i dramatów. Z katyńskich dołów śmierci dobiega także przesłanie: porzućcie ślepą, fanatyczną nienawiść. Strzeżcie się wszechmocnej, niekontrolowanej władzy, dla której nienawiść jest jednym z głównych filarów rządzenia.\nPolityka legła u podstaw zbrodni katyńskiej. Polityka nienawiści wobec państwa polskiego, które symbolizowali internowani w Kozielsku, Ostaszkowie i Starobielsku. Polityka fizycznej likwidacji wrogów klasowych (Beria w notatce dla Stalina postulującej rozstrzelanie Polaków określił ich jako zdeklarowanych i nierokujących nadziei poprawy wrogów władzy radzieckiej). Polityczny charakter mordu podkreślał fakt, że dokonano go nie na mocy wyroku nawet najbardziej służalczego sądu, lecz na mocy decyzji Biura Politycznego Wszechzwiązkowej Komunistycznej Partii (bolszewików). W latach tzw. wielkiej czystki władze radzieckie informowały o sukcesach w rozgramianiu różnej maści wrogów, zdrajców i agentów (zaliczono do nich m.in. przeszło 100 tys. zamordowanych Polaków z przywódcami Komunistycznej Partii Polski włącznie). Jednak mord katyński od samego początku utrzymywany był w najściślejszej tajemnicy. Pod koniec lat 50.  za przyzwoleniem Chruszczowa  zniszczono teczki personalne zamordowanych. Pozostawiono jedynie  w specjalnej zalakowanej kopercie  główne dokumenty zbrodni. Zamknięto w niej klątwę katyńską. Kopercie nadano numer ewidencyjny 1. Przechodziła ona  wraz z atrybutami władzy  do rąk kolejnego przywódcy Związku Radzieckiego, który zapoznawał się z jej treścią. Nazwano ją pakietem numer 1. Każde jego otwarcie było odnotowywane. Dziedzicząc pakiet numer 1 i zachowując jego treść w tajemnicy, kolejny przywódca radziecki stawał się niejako wspólnikiem autorów zbrodni (Stalina, Berii, Kaganowicza, Kalinina, Mikojana, Mołotowa, Woroszyłowa). Latem 1942 r. mieszkańcy okolic Smoleńska poinformowali polskich robotników pracujących w ramach Organisation Todt o masowym miejscu pochówku oficerów. Niemcy zainteresowali się nim dopiero w lutym 1943 r.  prawie natychmiast po gigantycznej klęsce pod Stalingradem: nie tylko musieli porzucić plany zdobycia złóż kaukaskiej ropy, ale także stracili inicjatywę na froncie wschodnim.\nKatyniem zainteresowali się Hitler, Goebbels, Ribbentrop, Hans Frank. Postanowiono wciągnąć do badania sprawy przedstawicieli polskich kręgów opiniotwórczych, w tym duchownych Kościoła katolickiego. Zadbano o nadanie ujawnieniu zbrodni rozgłosu światowego. W kwietniu doszło do pierwszej ekshumacji i identyfikacji ciał w Katyniu. Ukazująca się w Generalnej Guberni gadzinówka Nowy Kurier Warszawski drukowała listę zidentyfikowanych ofiar. Niemcy  pozując na obrońców najwyższych wartości etycznych  rozpisywali się na temat barbarzyństw Rosjan. Szlachetne władze III Rzeszy oficjalnie poinformowały o odkryciu grobów w Katyniu 13 kwietnia 1943 r., a nad ranem 19 kwietnia hitlerowcy przystąpili do likwidacji warszawskiego getta. Żydów wywożono do Treblinki II  na obszarze o wymiarach 400 na 600 m od lipca 1942 r. do listopada 1943 r. zagazowano co najmniej 800 tys. osób. Mimo zerwania stosunków między ZSRR a rządem londyńskim w kwietniu 1943 r. hitlerowcom nie udało się skłócić sojuszników z Wielkiej Koalicji. Winston Churchill od początku odnosił się do informacji o mordzie katyńskim z dużą powściągliwością i zalecał wstrzemięźliwość rządowi londyńskiemu  zakazał prasie polskiej w Wielkiej Brytanii drukowania polemik ze stroną radziecką. Po zajęciu Smoleńszczyzny władze radzieckie wysłały na miejsce zbrodni specjalną komisję. Wynik jej misji zapisano w samej nazwie  była to komisja do zbadania okoliczności rozstrzelania w lesie katyńskim polskich jeńców przez niemiecko-faszystowskich najeźdźców. Ukrywanie prawdy świadczy, że sprawcy zbrodni od początku mieli świadomość popełnienia zła. Potwierdza to fakt upamiętnienia po wojnie polskich oficerów w Katyniu obeliskiem, na którym napisano: Ofiarom faszyzmu  polskim oficerom rozstrzelanym przez hitlerowców w 1941 roku. Można to uznać za swego rodzaju rehabilitację ofiar zbrodni, przyznanie, że nie zasłużyły na zgotowany im los.\nKatyń wrócił wraz z zimną wojną. Amerykanie, którzy uznali w czasie wojny radziecką wersję zbrodni katyńskiej (ograniczyli prawo do podawania informacji na temat Katynia w mediach) i nie protestowali przeciwko wniesieniu jej przez ZSRR  jako zbrodni hitlerowskiej  na wokandę procesu norymberskiego, przypomnieli sobie o mordzie we wrześniu 1950 r. W pierwszych miesiącach wojny koreańskiej, w którą  po przeciwnych stronach  zaangażowały się oba supermocarstwa. Po pięciu latach utrzymywania w ścisłej tajemnicy ujawniono raport amerykańskiego oficera Johna Van Vlieta, który w maju 1943 r. znalazł się w grupie jeńców zawiezionych w ramach wycieczek propagandowych organizowanych przez hitlerowców do Katynia i był świadkiem ekshumacji. Niepokojąc się o los wziętych do niewoli Amerykanów i dążąc do osłabienia pozycji międzynarodowej ZSRR, powołano w Kongresie specjalną komisję śledczą, która opublikowała siedmiotomowy, liczący ponad 2 tys. stron raport. Stwierdzono w nim, że zbrodni dopuścił się ZSRR. Komisja postulowała, by sprawą Katynia zajęły się ONZ oraz Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości w Hadze. Władze polskie, które w okresie stalinowskim upowszechniały kłamstwo katyńskie, później starały się tę sprawę pomijać milczeniem. Na mówienie prawdy nie zdecydowano się ze względów politycznych  hegemonii ZSRR oraz strachu przed reakcją społeczeństwa. Katyń objęto zapisami cenzorskimi. Dotyczyły one także nekrologów, klepsydr i informacji o nabożeństwach. Z kolei dla przeciwników powojennej władzy Katyń stanowił symbol walki z komunizmem i radziecką dominacją. Walka o prawdę w sprawie Katynia była orężem w ręku wszystkich ugrupowań opozycyjnych  zarówno tych lewicujących, jak i narodowych  utworzonych w latach 70. 1 sierpnia 1981 r. na Powązkach ustawiono krzyż z napisem ujawniającym sprawców mordu. Został on wywieziony przez Służbę Bezpieczeństwa  wrócił na miejsce w 1989 r. W 1985 r. na cmentarzu wojskowym na Powązkach władze postawiły pomnik ofiarom hitlerowskiego faszyzmu  zbrodni katyńskiej. Prawie do samego końca PRL Katyń był frontem walki politycznej między władzą a opozycją. Jeszcze w latach 90. Katyń był wykorzystywany do starć z działaczami dawnej PZPR  młodzi prawicowcy atakowali posła SLD, Andrzeja Urbańczyka, by nie dopuścić do złożenia przez niego kwiatów pod Krzyżem Katyńskim w Krakowie. Politycy wywodzący się z PZPR mieli być niegodni składania hołdu ofiarom zbrodni katyńskiej.\nJednak to władze PRL zapoczątkowały zdejmowanie klątwy katyńskiej. Stało się to możliwe po dojściu do władzy Michaiła Gorbaczowa i przemianach w Związku Radzieckim, które sprzyjały także budowie bardziej równoprawnych stosunków między Warszawą a Moskwą. W 1987 r. powołano polsko-radziecką komisję do spraw wyjaśnienia tzw. białych plam w historii. 13 kwietnia 1990 r. prezydent ZSRR, Michaił Gorbaczow, przekazał przebywającemu z wizytą w Moskwie prezydentowi RP, Wojciechowi Jaruzelskiemu, dwie teczki z listami wywozowymi jeńców z Kozielska i Ostaszkowa oraz wykaz jeńców ze Starobielska. Tego samego dnia agencja TASS ogłosiła, że odpowiedzialność za zbrodnie ponosi NKWD. We wrześniu 1990 r. Naczelna Prokuratura Wojskowa ZSRR wszczęła śledztwo w sprawie zbrodni. Do końca swojej władzy Michaił Gorbaczow nie zdecydował się na ujawnienie pakietu numer 1 z decyzją Biura Politycznego WKP(b) z 5 marca 1940 r. Zrobił to jesienią 1992 r. Borys Jelcyn. Jego działanie wynikało z pobudek politycznych  walki z mającym wciąż bardzo wysoki autorytet międzynarodowy Gorbaczowem. Aby go pogrążyć, ujawnił pakiet numer 1. Tłumaczenie Gorbaczowa, że nie otwierał koperty i nie znał treści zawartych w niej dokumentów, było niewiarygodne. Wraz z przekazaniem 14 października 1992 r. w Belwederze przez głównego archiwistę Rosji, Rudolfa Pichoję, prezydentowi RP kopii dokumentów z pakietu numer 1 klątwa katyńska została zdjęta. Uroniona rok później łza Borysa Jelcyna pod Krzyżem Katyńskim w Warszawie i wypowiedziane przez niego słowo przepraszam oraz otwarcie cmentarzy na terenie Rosji  w Katyniu i Miednoje  były już tylko konsekwencją dokonanego przełomu. Oficjalnego przyznania przez władze Rosji, że za zbrodnię katyńską odpowiadają władze ZSRR, wraz z ujawnieniem kluczowej dla sprawy bazy dowodowej.\nKatyń nie jest dziś realnym problemem, który może popsuć stosunki polsko-rosyjskie. Można mieć pretensje do Rosjan, że nie przekazali wszystkich dokumentów w sprawie Katynia. Ale przecież także archiwa naszych dzisiejszych sojuszników nie są szeroko otwarte dla polskich badaczy. IPN sądzi, że w amerykańskich archiwach jest część dokumentów smoleńskiego NKWD, które hitlerowcy mieli przewieźć do Niemiec. Można mieć pretensje do rosyjskiej prokuratury, że nie zakwalifikowała mordu katyńskiego jako zbrodni przeciwko ludzkości. Ale przecież ona uznała, że zbrodni dokonali Rosjanie. Można się złościć na popularną wśród rosyjskich nacjonalistów publikację Jurija Muchina Katyńska powieść kryminalna, w której autor szerzy kłamstwo katyńskie. Ale Muchin jest w Rosji postacią znacznie mniej znaną i wpływową niż w Polsce prof. Ryszard Bender, kandydat rządzącej partii do parlamentu, któremu zarzuca się kłamstwo oświęcimskie (Oświęcim nie był obozem zagłady, lecz obozem pracy). ZSRR, Stalin, Katyń to hasła wciąż wywołujące emocje. Emocje wykorzystywane w bardziej i mniej szlachetnych celach. Gdy czytam na pierwszej stronie ostatniego numeru Polityki, że Stalin wraca do Rosji, to podejrzewam, iż redakcji walczącej o odzyskanie pozycji lidera na liście tygodników opinii chodzi o przyciągnięcie czytelnika, a nie o samą diagnozę, w którą nie wierzą znakomici, doświadczeni dziennikarze Polityki, doskonale wiedzący, kim był Stalin i czym był stalinizm. Czy gdyby Stalin wrócił do Rosji, to 2 września 2007 r. polski minister spraw wewnętrznych i szef polskiej policji mogliby mówić o zbrodni katyńskiej na cmentarzu w Twerze w obecności oficjalnych przedstawicieli władz rosyjskich? Czy do Tweru mogliby dojechać uczestnicy VII Międzynarodowego Motocyklowego Rajdu Katyńskiego, który wyruszył w sierpniu z Warszawy? Gdy czytam na czołówce Gazety Wyborczej tekst o odnalezieniu w Bykowni pod Kijowem nieśmiertelnika polskiego żołnierza, który ma być pierwszym dowodem, że także tam pochowano ofiary zbrodni katyńskiej, to nie mogę opędzić się od wątpliwości, że to akcja promocyjna związana z premierą filmu wyreżyserowanego przez osobę bliską redakcji. Na emocjach katyńskich grają dziennikarze, twórcy, a także politycy. Wypominanie przez polityków PiS Aleksandrowi Kwaśniewskiemu zachowania na cmentarzu ofiar w Charkowie służy bieżącej walce wyborczej. W 2005 r.  także w ramach walki wyborczej  stacje telewizyjne emitowały spot reklamowy PiS, w którym lektor grzmiał, że Rosja nie chce uznać Katynia za ludobójstwo. Emocje związane z przeszłością przeniesiono na wrogość wobec Rosji dzisiejszej, a szczególnie jej władz. Podobnie czynią Rosjanie przenoszący emocje katyńskie na wrogość wobec Polaków i dzisiejszej Polski. Na forum portalu internetowego inosmi.ru, który zamieszcza przedruki prasy światowej, znalazłem nawet pochwałę zbrodni katyńskiej: Pozbawieni swego jądra (oficerów, księży, tzw. inteligencji, a w istocie ideowych przywódców polskiego rewanżyzmu) Polacy znaleźli się w roli żmii, której wyrwano ząb jadowy. W podobnych wypowiedziach rosyjskich internautów twierdzenie, że zbrodni dokonali Niemcy, łączy się z satysfakcją, że została ona w ogóle dokonana, bo Polacy sobie na nią zasłużyli  także obecnymi postawami wrogości wobec Rosji. Poglądy skrajne obecne są w każdym społeczeństwie. W naszym kraju przecież są historycy z tytułami naukowymi, którzy nie mogą odżałować, że Polska nie przyłączyła się do Hitlera i nie ruszyła razem z nim na podbój ZSRR. A co za tym idzie, aby razem z hitlerowcami brała udział w paleniu żywcem i przepuszczaniu przez komory gazowe milionów Rosjan. Niemniej jednak bomba katyńska została rozbrojona. Problem Katynia w wymiarze wielkiej polityki nie istnieje. Pozostaje problem małej polityki podsycanej emocjami. Ale ona może co najwyżej wywołać pięćsetną gwałtowną pyskówkę polsko-rosyjską. Zawdzięczamy to tym, którzy rozbroili bombę katyńską, zdjęli katyńskie przekleństwo. I dlatego też na wchodzący na ekrany Katyń w reżyserii Andrzeja Wajdy można będzie patrzeć bez politycznych emocji i dostrzec w filmie dzieło Mistrza.\nCzy Katyń na trwałe będzie ciążył na stosunkach polsko-rosyjskich?\nJeszcze przez dwa pokolenia, a potem wszyscy zrozumieją, że pewna epoka minęła i musimy zwiększyć struktury, bo się nie pomieścimy. Wówczas będziemy się wstydzić za wydarzenia sprzed lat i mówić: czy oni byli niepoważni? Stanie się tak dlatego, że ze zwykłych zjadaczy chleba przejdziemy do społeczeństwa konsumentów produktów intelektu i większego dobrobytu. Przedtem obowiązywały inne zasady i można było konkurentów likwidować, a teraz już nie, bo nie kupią naszej produkcji. To wymaga zmiany myślenia, ale taką epokę myśmy wtedy w Stoczni Gdańskiej rozpoczęli.\nb. minister spraw zagranicznych\nSądzę, że tak, bo to wciąż nie jest sprawa załatwiona. A załatwiona nie będzie dopóty, dopóki Polacy nie nabędą przekonania, że otrzymali właściwe zadośćuczynienie. Czy zadośćuczynienie nastąpi, zależy od przemyślenia tej zbrodni przez Rosjan. Sądzę, że jest to możliwe.\nNie jest to sprawa ciągłego upominania się i żądania satysfakcji. Po prostu to jeden z dramatycznych fragmentów naszej historii, tak jak wojna roku 1920 czy polski najazd na Moskwę w XVII w. Katyń to było wyjątkowe bestialstwo. Rosja niby przeprosiła, ale czujemy, że nie wszystko zostało przeżyte tak, jak tego sprawa wymagała. Niemcy swoje zbrodnie przeżyli i odpokutowali, ale też nie należy o nich zapominać. Polacy również nie powinni zapominać o tym, co złego wyrządzili innym narodom. Przebaczyć można tylko wtedy, gdy się pamięta, a nie gdy się zapomni.\nInstytut Studiów Wschodnich, przewodniczący Rady Programowej Forum Ekonomicznego w Krynicy\nNie ulega wątpliwości, że w tej sprawie władze Federacji Rosyjskiej muszą zrobić wszystko, aby udało się wyjaśnić wszystkie okoliczności związane z mordem oraz zadośćuczynić wszystkim rodzinom, które w wyniku mordu straciły najbliższych, aby nie było w tej sprawie poczucia, że pozostaliśmy tylko przy słowach. Zadośćuczynienie zapewne powinno mieć charakter symboliczny, a nie materialny, ale ono musi być. Z naszego punktu widzenia nie jest bardzo istotne, czy Katyń uzna się za zbrodnię ludobójstwa, czy zbrodnię wojenną, czy sprawa ulegnie przedawnieniu. To było zdarzenie wyjątkowe, choć każdy zdaje sobie sprawę, że historia Rosji znaczona była o wiele bardziej okrutnymi wydarzeniami, jednak dla nas Katyń stanowi szczególną traumę i to nasi partnerzy powinni zrozumieć. Rząd Rosji przekazał już część dokumentów związanych ze sprawą, a prezydent podkreślał, że zbrodni dokonały radzieckie służby specjalne, ale sprawa stanęła jakby w pół drogi. Jestem przekonany, że w najbliższych latach uda się pokonać pozostałą część drogi. Myślę, że w dniu dzisiejszym sprawa Katynia nie kształtuje już stosunków polsko-rosyjskich.\nJeżeli w Rosji nie nastąpi moment rozliczenia z przeszłością, to będzie ciągnąć się długo, choć oczywiście pamięć ludzka w końcu wygasa. Dziś już nie robimy rachunków za Grunwald, bo nie ma sensu rozpamiętywać, kto kogo wtedy zabijał. Jednak sprawa Katynia na razie jest wciąż bardzo świeża.\nprawosławny biskup lubelski i chełmski\nPotrzebna jest naprawa politycznych stosunków między Polską a Rosją i wtedy ta sprawa przestanie ciążyć między naszymi narodami. A w Katyniu ginęli także prawosławni obywatele II RP. Mamy tam swoich męczenników jako Kościół prawosławny i także zależy nam na wyjaśnieniu okoliczności tej zbrodni.\nhistoryk, polonista, UJ\nOczywiście pewne zagadnienia historii są żywe nawet po kilkuset latach, jak choćby okupacja przez Polaków Kremla w XVII w. Katyń też będzie żywy i pozostanie niewątpliwie raną, ale ponad tragedią ludzką jest zawsze miłosierdzie, element przebaczenia, który wynosi się ponad bólem. Wiele też zależy od umiejętności spojrzenia na sprawę rosyjskimi oczami, może nie tyle na samą zbrodnię katyńską, która nie powinna istnieć w cywilizowanym świecie, ile na wszystkie inne konteksty – sytuację żołnierzy wziętych do niewoli. Polacy histerycznie reagują na przypominany przez stronę rosyjską los jeńców radzieckich w 1920 r. Jak można wyczytać w książce Zbigniewa Karpusa, liczba jeńców radzieckich, którzy zmarli wtedy w polskich obozach internowania, przewyższyła ofiary Katynia. Choć ci jeńcy nie byli zabijani strzałami w głowę, ale te ofiary warunków, w jakich przebywali, biją jak taran w polską świadomość narodową i w pamięć o II Rzeczypospolitej. Wierzę bardzo głęboko w możliwość pojednania pamięci historycznej polsko-rosyjskiej, ale do tego potrzebne są dwa fundamentalne elementy – prawda i miłosierdzie. Bez tego niczego nie zrobimy. Rachunek win trzeba zaczynać od siebie.