tym lepiej. Swieże cytryny\nWiem o kiwi. Szukałam o przechowywaniu cytryn i te wyczytane porady powtórzyłam na forum. Własnie najgorsza ta skórka ale pod nia najwiecej witamin.\nJa ostatnio obieram. Nie ufam sobie że tam nie ma chemii chociaż herbata ze skorką ma lepszy smak/aromat..\ni dodaję kawałeczek do\nO nadzwyczajnej wartości cytryny... Wlasnie rada o zamrazaniu cytryn bardzo mi sie przyda, bo w sobote kupilam na targu 7 cytryn za 10 kr, co jest bardzo niska cena ...\nPlanuje upiec babke cytrynowa, ale dopiero musze poszukac przepisu, wiec cytryny w miedzyczasie zamroze ...\ngorycz daje skórka - jesli ja zostawiacie, ale tez to białe...(tzw albedo)\npoza tym kwasnosc/słodkosc/gorzkosc cytryn jest cecha odmiany\n(podobno botaniczne, te pierwotne cytryny miały duzo goryczy)\nwww.poezja-smaku.pl/nalewka-z-cytryn-cytrynowka/ Re: Cytryny?\nwycisnąć sok z napoczętej cytryny, a następnie zamrozić do w foremce do kostek lodu. Jak gościówka pojawi się kolejnym razem, chlup jej taką kostkę do herbaty i voila.\nJest mnóstwo przepisów na ciasta cytrynowe, które uwielbiam, ale jak nie lubisz cytryny, to pewnie też ich nie chcesz. Mój ulubiony lukier\nUgh, pojęcia nie mam. Cytryny pojawiły się w moim życiu i mojej lodówce jakieś dwa tygodnie temu i w sumie mało się jeszcze znamy. Re: Cytryny?\nDawaj pozostałą część cytryny tej pani, która sobie "życzy", w prezencie. Kurka, że też mnie nie przyszło do głowy sobie czegoś życzyć u ludzi i grzecznie spożywam to, co mają;)\nKojarzę właściwości wybielające cytryny, ale nie wiem, czy Cię to interesuje. Dermatolog kiedyś zaleciła mi płukanie\nteresa104 napisała: Chc\n> iała herbaty. Ok. Do herbaty cytrynę. Nie mam. To chociaż świeży imbir. Acha...\n> I herbata została niewypita. To następnym razem miałam cytrynę. Teresa santo subito. Serio. Ja bym nie kupiła tej cytryny. Jestę chamę.\nteresa104 napisała: > Może ja się lepiej maskuję;) > > Da się cytryny sfermentować?\nO ile mi wiadomo, każdy owoc można sfermentować. A może wódką zalej? -- urodziłem się innym rodzicom Re: Cytryny?\nmniickhiateal napisała: > Możesz wycisnąć sok z napoczętej cytryny, a następnie zamrozić do w foremce do > kostek lodu. Jak gościówka pojawi się kolejnym razem, chlup jej taką kostkę do > herbaty i voila.\nTak jak Teresa opisuje tę babkę, to głowę dam, że pani sobie życzy, żeby jej\nszczypczykami jak do kostek cukru (dopisać do listy zakupów, szczypczyki do kostek cukru) i z miną ą ę wpierała jej, że przecież to najmodniejszy trynd z najmodniejszych salonów. No, zysk z wątaska mam w postaci upieczonego po inspiracji ciasta cytrynowego, ale w temacie mascarpone nadal żem ciemna :(\n-- Re: Cytryny?\nDo tych kostek z soku chyba lepiej butelkę alkoholu podać? Ale robota wtedy nam nie pójdzie.\nPani jest miła, każdy ma jakieś wąty i odchyły, ona ma taki. Ja też mogłabym tę zbrązowiałą i obeschniętą cytrynę dać, ale ubrdałam sobie, że ma być świeża. Swoją drogą kiedy cytryny przestały pleśnieć\nSłyszałam o tym od dawna i zapewne zjadłam w daniach w restauracjach, acz sama nigdy jeszcze nie robiłam. Jeśli dobrze czytam, autorko bloga z zachwytem zapewnia, że wszystkie wymienione dania są lepsze z dodatkiem cytryn\nRe: o nadzwyczajnej wartości cytryny... Starannie umyj i oczyść cytryny z wszelkich zanieczyszczeń bakteryjnych, które mogą się znajdować na skórce. W tym celu najlepiej sparzyć je w gorącej wodzie.\nPo zamrożeniu zetrzyj cytrynę na tarce, np\n"Potem zamrozone ścierając na tartce uzywac do wszystkiego im więcejt ym lepiej."\njuż nie raz, naczytałam się o dobrodziejstwach picia wody z cytryną rano na czczo\nsłyszalam ostatnio "rewelacje" z pierwszej ręki na temat picia soku z samej cytryny ....jest ponoć kuracja gdzie ilość wypitych cytryn zwiększa się o jedną dziennie a potem po dojściu do jakiejś liczby zmniejsza\nWitam. Też trafiłam na gorzką cytryna. Okropna. Obralam, pestek nie byloi nie dało się herbaty wypić, ani wody taka gorycz. Zna ktoś przyczynę. Re: cytryny\nSłodzik. Jeszcze słodzika nikt ode mnie nie wymagał! Te plasterki odmrażasz i podajesz? Nie widać, że polodowcowe? Re: Cytryny?\nto cytryny tak robią? ;)\nWątek może i stary, ale temat aktualny.\nJakiś czas temu, zauważyłam że cytryny nie mają zapachu, a sok z nich wyciśnięty, ma smak i zapach octu, nie wiem czy to taka odmiana, czy zaczynają nam "ulepszać" cytryny ?\nreniam_123 napisała: > Kupuje normalnie, w sklepie i nie tylko w jednym, ale w różnych. Zauważyłam że\n> "te" cytryny mają gładką, prawie lśniącą skórkę. Niestety, w prawie każdym skl\n> epie są te same cytryny.\nSkórka już się nie nadaje do ocierania. Mogę zamrozić sok, bo na święta mogę zrobić makowce z lukrem, ale nie myślałam, że już w październiku będę zbierać składniki:) Re: Cytryny?\nbasienka gdzie można znaleźć takie fajne przetwory? Lubię takie nowości. Na pewno musi być smaczna herbata z takimi cytrynkami ;)\n> ie unikam cytryn w siateczkach. Dobrze radzisz Lin, przy najbliższej okazji zapytam skąd te cytryny. cytryny\nJa także trafiłam własnie na takie. Zapach jakiegoś takiego igliwia lub mocnego zioła. Nie wiem co to jest. Myślałam że to tylko skórka, ale jak wycisnęłam sok to sok pachnie dokładnie tak samo i bardzo intensywnie. Myślicie że to jest szkodliwe? Strasznie to jest dziwne. Re: O nadzwyczajnej wartości cytryny... www.stolicazdrowia.pl/81/syrop-czosnkowy-wzmacnia-naturalne-mechanizmy-obronne-organizmu/\nJa zamawiam z Ogródka Dziadunia w słoiczku, mam ich kilka i jedne są z miodem i imbirem, inne z anyżem albo z żurawiną. Bardzo dobre do herbaty\nRe: O nadzwyczajnej wartości cytryny... pia\nmialam się wczytać, ale jeszcze nie zdążylam:)\na juz goni następny.,arturtopolski.pl/daktyle-zdrowie-lecznicze/\nps daktyle akurat jakby intuicyjnie wciąż mnie ... się chce:)\nRe: O nadzwyczajnej wartości cytryny... NAPRAWIC WZROK\n10 dni 30 cytryn . Energia pobudzenie ciała rzadko spotykane ! Naprawdę ok . Warunek JEDEN pic na czczo i posiłek dopiero po pół godzinie Re: spróbuj kwasku cytrynowego...\nDzięki, korzystam z tych wskazówek...\n-- Niewielu ludzi kieruje się rozsądkiem, niewielu satysfakcjonują aspiracje. Gawiedź kieruje się intencją wymazania z pamięci własnych kłopotów. Kasjodor, Cassiodorus (490 ? 585) Mnich, uczony, kanclerz na dworze ostrogockim, założyciel rzymskiej bibliotek\nPółnocny Peloponez to ogromne powierzchnie porośnięte sadami cytrynowymi i\nLemonodassos to gaj cytrynowy, w którym rośnie niemal 30.000 drzewek. W środku\ngaju jest podobno tawerna gdzie można się napić świeżej lemoniady.\nKiedys robilam zwykla babke piaskową, ze skórką cytrynową a do niej sporo lukru: cukier puder rozpuszczony w soku cytrynowym, babke po upieczeniu i ostudzeniu nakluwalam patykiem drewnianym i wlewalam w te dziury lukier, dawalo to fajny efekt wilgotnej i mocno cytrynowej baby.\n-- "Nie pogardzaj drugim człowiekiem, dopóki nie poznasz jego historii. A gdy tylko poznasz, to bądź sobą i spluń" Re: mieta i sok z cytryny spala tluszczyk\nRe: Sok z cytryny i ciepła woda To prawda, ale sok z cytryny działa też negatywnie na szkliwo więc lepiej przepłukuj buzię po takiej miksturze :)\n-- Jeżeli żona mówi:\n- Znowu leżysz na kanapie? Leż sobie, leż, mój ty śliczniutki. Jak\nmocno cytrynowe i wilgotne, babkowe może nie do końca, ale moje ulubione:\nSok z cytryny i ciepła woda Picie na czczo szklanki ciepłej wody ze zwykłym sokiem z cytryny to najlepszy i najprostszy sposób uwolnienia organizmu od trujących substancji, które najbardziej zagrażają naszemu zdrowiu. Woda z cytryną nawadnia i reguluje pH organizmu, zawiera cenne witaminy i mikroelementy Sorbet cytrynowy\nSorbet cytrynowy to idealne rozwiązanie dla osób, którzy szukają wyśmienitego i orzeźwiającego smaku.\nJa robię galaretki drobiowe w kubeczkach i zawsze kładę na wierzch ćwiartkę cytryny. Nigdy nie było problemu. Teraz kupiłem (Biedronka), była kulista i okropnie gorzka, zepsuła mi smak galaretek. Może to kwestia przechowywania w chłodniach ? Re:alergia na kwas cytrynowy\nTę kurację stosuje się na podagrę. Dochodzi się do 7.\nTak z ciekawosci, nie obrało Ci to zębow ze szkliwa? :) Piję regularnie wode z cytryną z rana (oraz z octem jablkowym jak mi się przypomni), ale uzębienie trochę protestuje.\nPrawdopodobnie chodzi o "E 230, 231, 232, 233 difenyl / bifenyl, fenol, fenolan stosowany do zabezpieczania skórki owoców cytrusowych". www.wegetarianie.pl/htmlp-10.html\nGość portalu: Alina napisał(a): > Ja także trafiłam własnie na takie. Zapach jakiegoś takiego igliwia lub mocnego\n> zioła. Nie wiem co to jest. Myślałam że to tylko skórka, ale jak wycisnęłam so\n> k to sok pachnie dokładnie tak samo i bardzo intensywnie. Myślicie że to jest s\nTeż nigdy o nich nie słyszałam,\nCzy mrożąc cytryny (pokrojone w plastry) pozbawiam ich witaminy c całkowicie?\n- 1 zółtko plus 1-2 łyżki zimnego mleka.\n- 150ml tłustej śmietanki,\n- 120ml soku z cytryn (od czterech do pięciu w zależności od\nJest wiele odmian cytryny. Owoce różnią się wielkością, kształtem, odcieniem skórki i miąższu, grubością skórki i ilością pestek. Ale wszystkie są cytrynami.\nsznupkowie napisał(a): ścieramy na tarce około 2-3 łyżek zmrozonej cytryny\n> Warto mieć cytryny w zamrażalniku.


Sposoby radzenia sobie z silnym stresem - Na pytanie odpowiada mgr Magdalena Golicz | WP abcZdrowie\nOd 5 lat mam tak ze w stresujacych dla mnie sytuacjach np rozmowa kwalifikacyjna odczuwam ból żołądka ,mam rozwolnienie oraz odruchy wymiotne,po godzinie dolegliwosci przechodzą. Co jest tego przyczyną że akurat ja mam takie dolegliwości oraz czy da się im zapobiec albo całkowicie się ich pozbyć?\nNajczęściej takie objawy maja tło emocjonalne ( w tym przypadku nieradzenie sobie ze strasem i reakcja somatyzacyjna). Zachęcam do spotkania z psychologiem i podjęcia wspólnej pracy na problemem.\nTakie reakcje somatyczne w sytuacji stresu nie odbiegają od normy.\nSilny stres u 23-latka – odpowiada Piotr Bochański\nJak unikać stresu i wzdęć? – odpowiada Mgr Magdalena Golicz\nRozstanie • Uzależnienie od hazardu • Ataki paniki • Rotawirusy • Grzybica jelit • Żałoba i strata • Uzależnienie od zakupów • Nerwica żołądka • Hipochondria • Utrata wagi • Jersinioza • Zaburzenia snu • Zatrucie środkami chwastobójczymi • Choroba lokomocyjna • Wybór partnera • Fobie • Zespoły abstynencyjne poalkoholowe • Zazdrość w związku • Trudności w nawiązywaniu i utrzymywaniu relacji • Uzależnienie od alkoholu • Grypa żołądkowa • Biegunka u dzieci • Relacje z partnerem • Uczucie samotności • Nerwica serca • Histeria • Luźne stolce • Gronkowcowe zatrucia pokarmowe • Stres • Zespół Behceta\nRozmowa kwalifikacyjna - przygotowanie, przebieg, sprawdzian kreatywności, negocjacje płacowe, pytania, najczęstsze błędy • Nerwica - jak radzić sobie z chorobą. Rola relacji międzyludzkich i seksu w leczeniu nerwicy • Łukasz Matusik opowiada o walce z łuszczycą i przypomina o swojej akcji #łuszczycaniezaraża • Stres - czym jest, jakie niesie skutki i jak sobie z nim radzić • Jak sobie radzić ze złością? • Objawy nerwicy - podział, diagnostyka, leczenie • Zaburzenia psychosomatyczne • Psychoterapia online • Nerwica - jak radzić sobie z chorobą. Rola relacji międzyludzkich i seksu w leczeniu nerwicy • Nerwica serca - charakterystyka, podłoże psychogenne, leczenie


projektor w PolskieRadio.pl (4)\nNowe dźwięki niemego kina\n- Na samym początku kina niemego taper, osoba robiąca podkład muzyczny do wyświetlanych scen, był po to, żeby waleniem w klawisze fortepianu zagłuszać warkot projektora - opowiada Marcin Pukalu, kompozytor filmowy. Zobacz więcej na temat: POLSKA projektor Wrocław Centrum Sztuki Współczesnej Toruń\nInstalacje w sztuce były od zawsze: przecież czym innym były wielkie świątynie? Nie wszyscy jednak je rozumieją. Niedawno dzieło warte prawie milion euro unicestwiła szczotka sprzątaczki. Zobacz więcej na temat: II wojna światowa KULTURA Londyn Niemcy projektor SZTUKA youtube\nNiewinni czarodzieje też dla dzieci\nFestiwal Warszawski Niewinni Czarodzieje pokazuje świat dawnych lat - niech zobaczą go i nasze dzieci! Zobacz więcej na temat: bajki dzieci projektor rodzice Warszawa\nNowoczesne planetarium Centrum Nauki Kopernik\n– Przy budowie planetarium zastosowano najnowsze technologie. Od projektora gwiazdowego, który wyświetla idealny obraz nieba przez projektory cyfrowe, cały system komputerów i serwerów po lasery i dymiarki – wymienia Maciej Ligowski z CNK. Zobacz więcej na temat: kosmos Centrum Nauki Kopernik projektor komputery Warszawa kawa\nPolska Światłoczuła: kino bez popcornu, ale z poważną dyskusją\nPolskie filmy, które docenione zostały już na świecie, będą mogli w końcu zobaczyć mieszkańcy małych miejscowości. Projekcje odbędą się w nietypowych przestrzeniach, takich jak kościoły, zapomniane sale operowe domy kultury, a nawet więzienie. Zobacz więcej na temat: POLSKA projektor Dorota Kędzierzawska dzieci mieszkanie\nProjekt Polska Światłoczuła rozpościera filmową sieć nad krajem, odkrywa i lokalizuje miejsca, do których warto dotrzeć z dobrym polskim kinem. Zobacz więcej na temat: POLSKA projektor podróże\nProjektory kina 3D (WIDEO)\nJak tłumaczy Mariusz Sidorowicz z kina Orange IMAX w Warszawie, kiedyś projektory w kinach 3D były ogromnych rozmiarów, a filmy wyświetlane za ich pomocą ważyły ok 200 kg. Dziś filmy przychodzą na małym dysku. Zobacz więcej na temat: projektor Warszawa orange komputery Kuba\nCentrum Nauki Kopernik otwiera swoje niebo (wideo)\nRobert Firmhofer (dyrektor Centrum Nauki Kopernik): Dzięki sferycznym ekranom i rekordowej liczbie gwiazd w naszym planetarium można się poczuć jak w przestrzeni kosmicznej - zapewnia. Zobacz więcej na temat: Centrum Nauki Kopernik projektor Urszula Dudziak boks\nCentrum Kopernika zaprasza do planetarium\nW warszawskim planetarium, czyli na "Niebie Kopernika", można zobaczyć 20 milionów gwiazd. Zobacz więcej na temat: astronomia Centrum Nauki Kopernik dzieci IAR projektor Urszula Dudziak Warszawa\n20 milionów gwiazd na "Niebie Kopernika"\nPodróże do wybranych planet Układu Słonecznego czy pokazy nieba świecącego milionami gwiazd - takie atrakcje zaoferuje planetarium Centrum Nauki Kopernik. Otwarcie już w ten weekend. Zobacz więcej na temat: Centrum Nauki Kopernik konferencja prasowa podróże projektor słońce\nPodróże do wybranych planet Układu Słonecznego czy pokazy nieba świecącego milionami gwiazd - takie atrakcje zaoferuje planetarium "Niebo Kopernika". Zobacz więcej na temat: Centrum Nauki Kopernik konferencja prasowa podróże projektor Urszula Dudziak\nZaćmienie Księżyca z Czwórką!\nNa niebie wyjątkowy pokaz dostępny dla każdego - w środę wieczorem mogliśmy zobaczyć Księżyc w czerwieni. Najciekawszym momentem było całkowite zaćmienie o godzinie 21.22. Zobacz więcej na temat: astronomia Azja boks Centrum Nauki Kopernik kosmos projektor słońce\nCentrum Nauki Kopernik: kino nie z tej ziemi (wideo)\n"Niebo Kopernika" to jedno z najnowocześniejszych planetariów w Europie: jego zaawansowana technologia zapewnia naprawdę kosmiczne doznania. CNK zaprasza już od 19 czerwca! Zobacz więcej na temat: Centrum Nauki Kopernik Europa firma Japonia projektor\nLaser ma coraz więcej zastosowań, m.in. do wykonywania różnych pomiarów. Zobacz więcej na temat: komputery firma przemysł projektor POLSKA\nNa placu Zamkowym w Warszawie powstała żywa mapa nieba\nPrzez godzinę ponad 140 osób stało na wyznaczonych miejscach z zapalonymi latarkami, w ten sposób odwzorowując układ gwiazd nad Warszawą. Zobacz więcej na temat: Centrum Nauki Kopernik kosmos Mazowsze NAUKA projektor Warszawa\nZostań gwiazdą! Żywa mapa nieba w Warszawie\n- Po zajęciu odpowiednich pozycji, wszyscy ochotnicy zapalą latarki. Obserwowani z góry utworzą obraz rozgwieżdżonego nieba - zapowiada Katarzyna Nowicka z Centrum Nauki Kopernik. Zobacz więcej na temat: Centrum Nauki Kopernik inna Mazowsze NAUKA projektor telefony komórkowe Warszawa\nWarszawa: "Magia żywiołów". Rusza Multimedialny Park Fontann\nTaniec kolorowych strumieni wody, występy akrobatów i efekty pirotechniczne to elementy plenerowego widowiska "Magia żywiołów", które zainauguruje w sobotni wieczór działalność Multimedialnego Parku Fontann na warszawskim Podzamczu. Zobacz więcej na temat: Warszawa Unia Europejska chopin projektor POLSKA\nPanasonic zwolni 17 tys. pracowników\nJapoński gigant przemysłu elektronicznego Panasonic ogłosił w czwartek plany redukcji personelu. Zobacz więcej na temat: Japonia firma przemysł projektor POLSKA


Informacja PPP w Bytomiu - Szkoła Podstawowa nr 51 z Oddziałami Integracyjnymi w Bytomiu\nInformacja PPP w Bytomiu\nCzęść zadań poradni prowadzona jest z wykorzystaniem metod i technik kształcenia na odległość.\nNie możemy się spotkać osobiście, nie możemy prowadzić terapii oraz\ninnych zajęć, ale staramy się Wam pomóc w inny sposób.\nZapraszamy do zaglądania na naszą stronę internetową www.ppp.bytom.pl\n, gdzie systematycznie zamieszczamy ważne informacje, porady, pomysły\n(ZAKŁADKA W GÓRNYM MENU: MATERIAŁY TERAPEUTYCZNE…).\nZnajdziecie tam między innymi porady, jak rozmawiać z dziećmi o\nkoronawirusie, jak przetrwać kryzys w domu, co robić z dzieckiem w domu,\njak się bawić kreatywnie, na czym polega efektywna nauka, jak ćwiczyć\nkoncentrację, co to jest dysleksja i wiele, wiele innych. W kąciku\nlogopedycznym czekają pomysły na ciekawe ćwiczenia rozwijające wymowę,\nćwiczenia oddechowe, artykulacyjne, słuchowe. Znajdzie się też kilka\nporad dla samych rodziców, aby przetrwać ten trudny czas. Ósmoklasistów\nzapraszamy do zapoznania się z nowym cyklem „JAK DOBRZE WYBRAĆ SZKOŁĘ?”.\n(ZAKŁADKA NA LEWEJ STRONIE NA STRONIE GŁÓWNEJ).\nJednocześnie przypominamy, że cały czas nasi specjaliści (psycholodzy,\npedagodzy, logopedzi, doradcy zawodowi) zapraszają do korzystania ze\ndo nas, żadne pytanie nie pozostanie bez odpowiedzi.


Timex TW2T58500 - Zegarek Fashion • Zegarownia.pl\nTimex Zegarek damski Timex Fashion 429,00 zł 257,00 zł Timex Zegarek damski Timex Fashion Outlet 429,00 zł 219,00 zł\nTimex Fashion TW2T58500 jest niezwykle eleganckim i efektownym zegarkiem damskim działającym w oparciu o mechanizm kwarcowy. Jego okrągłą tarczę odlano z masy perłowej i ozdobiono indeksami wysadzanymi kryształkami. Umieszczono je również na kopercie odlanej z różowozłotej stali szlachetnej i zawieszonej na takiej samej bransolecie. Za ochronę cyferblatu odpowiada szkiełko mineralne. Urządzenie jest odporne na niewielkie zachlapania. Objęto je 2-letnią gwarancją producenta.\nOpinie o Timex Fashion TW2T58500 (1)\nWybrałam ten zegarek na prezent dla córki na 25 urodziny i była zachwycona. Bałam się, że nie dojdzie w porę, ale na szczęście wszystko się udało, zegarek dotarł już następnego dnia. Bardzo polecam!


Jak naładować baterię aparatu Sony Cyber-shot\nSeria kieszonkowych aparatów cyfrowych Sony Cyber-shot sprawia, że robienie wysokiej jakości zdjęć biznesowych to pestka. Niezależnie od tego, czy chcesz prowadzić inwentarz zdjęć, czy po prostu robić zdjęcia na następnym pikniku firmowym, niewielkie rozmiary aparatu Cyber-shot i zautomatyzowane ustawienia sprawiają, że robienie zdjęć jest łatwym przedsięwzięciem. Jednak nawet najlepszy aparat jest bezużyteczny przy całkowicie rozładowanej baterii, więc aby robić zdjęcia, w końcu będziesz musiał naładować baterię. W zależności od modelu aparatu Cyber-shot odbywa się to w samym aparacie lub za pośrednictwem dołączonej ładowarki.\nPrzesuń blokadę drzwiczek baterii aparatu do pozycji „Open” i włóż baterię do końca, aż dźwignia wysuwania zaskoczy na miejsce. Zamknij pokrywę baterii. Jeśli bateria jest już zainstalowana, upewnij się, że aparat jest wyłączony.\nWłóż mniejszą końcówkę kabla micro-USB do złącza micro-USB w Sony Cyber-shot.\nPodłącz drugi koniec kabla micro-USB do portu USB w ładowarce. Alternatywnie podłącz ten koniec do dostępnego portu USB w komputerze.\nWyciągnij obrotową wtyczkę z ładowarki i włóż ją do gniazdka ściennego. Gdy lampka ładowania zgaśnie, ładowanie jest zakończone.\nKorzystanie z ładowarki\nWyłącz aparat Sony Cyber-shot i wyjmij baterię z komory baterii. W większości modeli można to zrobić, otwierając pokrywę baterii i naciskając dźwignię wysuwania.\nWłóż akumulator do wnęki ładowania w ładowarce. Upewnij się, że metalowe styki baterii są wyrównane z metalowymi występami we wnęce baterii.\nPodłącz ładowarkę do gniazdka ściennego. Gdy lampka ładowania zgaśnie, ładowanie jest zakończone. W niektórych modelach dalsze ładowanie baterii przez około godzinę dłużej spowoduje wydłużenie jej żywotności. Jest to różnica między ładowaniem „normalnym” a „pełnym”.


Z tych próbek zrobisz badania DNA - Apteka Zdrowie - Apteka internetowa i suplementy diety - zdrowieapteka.pl\nOpublikowany przez Agnieszka Łapajska, testDNA w Artykuły · 19/2/2018 18:57:00\nTags: badanie, DNA, ojcostwo, materiał, genetyczny, mikroślady\nMożesz przekazać przedmioty codziennego użytku\nWykorzystywane przed osobę badaną. Jakie? Mogą to być na przykład używane sztućce czy naczynia (m.in. kubek), butelka czy puszka po napoju, maszynka do golenia, szczoteczka do zębów, niedopałek papierosa, ustnik z e-papierosa… Dobrze sprawdzą się też przedmioty dziecięce, np. smoczek, słomka od napoju czy gryzak.\nPlamy krwi lub wydzielin\nNa przykład chusteczka ze śladami kataru, zużyta prezerwatywa, podpaska, tampon, wkładka… A to nie wszystko! Co jeszcze nada się do badania? Dobrymi próbkami są też pasek z glukometru, plaster ze śladami krwi czy patyczki z wydzieliną uszną.\nPróbki, które Cię zdziwią\nDNA można wyizolować nawet z pozornie bardzo dziwnych próbek. Chodzi między innymi o produkty spożywcze, które jadła badana osoba, np. nadgryzione ciastko, wafelek, chrupek kukurydziany czy słony paluszek. Dobrym materiałem do badania jest także zużyta guma do żucia. Badania DNA można wykonać też na podstawie włosów z cebulkami, nadmuchanego balonika czy paznokci ze skórkami.\nA co z pewnością wyniku?\nBez względu na to, jaki materiał zdecydujesz się przekazać do badania DNA, rezultat będzie pewny. Taki test w sposób jednoznaczny wykluczy lub potwierdzi ojcostwo. Jak to możliwe? Do realizacji badania DNA wystarczą śladowe ilości materiału genetycznego badanej osoby. Co ważne, w każdej komórce organizmu DNA jest takie samo, więc nie ma znaczenia, skąd zostanie wyizolowane. Wymaz z policzka, krew, używana maszynka do golenia czy włosy z cebulkami – każda z tych próbek jest więc równie dobra.\nZabezpieczenie próbki też jest ważne\nJeśli chcesz wykorzystać jakiś przedmiot do badania, najlepiej nie dotykaj go gołymi rękami. Aby próbki nie zapleśniały, spakuj je do papierowej koperty. Jeśli mogą się stłuc lub zniszczyć, wykorzystaj dodatkowo sztywne pudełko.\nAgnieszka Łapajska, testDNA.pl\nZdjęcie ©Nikolay Suslov/pl.123rf.com\nceliakia SANCO Gilberta tabletki genetyczne przeziębienie pokrewieństwo enzym zasiłek wymaz sienny dziecka pokarmowa Challange farmakogenetyka spersonalizowana skórne Y wady badanie Edwardsa policzka gluten test ojcostwo krew choroby ciąża urlop odchudzanie gałek One medycyna Vi owodniowy matki ocznych choroba w krwi porównanie testy prawa Badania alergia NOVA ciąży głóg pokrewieństwa NIPT chromosomów bezglutenowa ViSalus płodu DNA próbki bilirubina badania mikroślady jemioła Invasive nowotwor serdecznik dziecko padaczka zakrzepowa Downa katar poronienie wrodzone magnez serce Burn nieinwazyjny z leczenie predyspozycje terapia rodziców dzieci infekcje drgawki trombofilia K2 na zespół prenatalny materiał objawy Prenatal NGS macierzyński wapń ojca Test dla więzy walentynki X Objawy menopauza Body OneDiet celiakii by Alzheimer zakrzepica płeć do leki dna AZS alergie antykoncepcyjne Parkinson Shake omega3 Non D3 UGT płyn zażółcenie przyczyny dieta płodność genetyczny cholesterol. poronień uczulenia


FriendSheep: Pączek z różą / Donut with rose\nArtsajke 14 January 2012 at 14:57\nSpódniczka wyszła bardzo ładnie. A fryzurkę od razu zauważyłam - super.\nAnna 14 January 2012 at 15:00\npolkaknits 14 January 2012 at 15:15\nAle fajnie wyglądasz! I najlepsze z tego to to, że nosisz swoje własnoręcznie wykonane ubrania, EKSTRA!!! Tego typu spódnica zdecydowanie by mi się przydała, może kiedyś ;-)\nAgata 14 January 2012 at 15:24\nuwielbiam Twoje stylizacje! zawsze się zachwycam :) I podpisuję się pod CU w kwestii noszenia ubrań własnej produkcji!\nIntensywnie Kreatywna 14 January 2012 at 15:29\nKobieto z pączkiem na głowie! Wyglądasz bosko. Spódnica cudna i te kontrastowe szwy - trzy razy tak. A całość: ciuszki, plus fryzura, plus Ty - ładnie, ślicznie, miodzio (chyba tak się to powinno stopniować :))).\nUla Zygadlewicz ~ Zulka 14 January 2012 at 15:39\nHm... ktoś tu kiedyś twierdził, że chyba nie umie szyć... ;)\nŚwietna spódnica i świetna stylizacja.\nA fryzura pączkowa jest moją ulubioną. Spinam tak włosy, kiedy tylko się da. Mam nawet spejalny spinacz :)\nUnknown 14 January 2012 at 16:03\nUwielbiam Cię w takich stylizacjach,jak słowo daję uwielbiam :)))\nMaBa 14 January 2012 at 17:09\nSpódnica boska, świetnie leży. I bardzo pasuje do całej reszty ciuszków :)\nHerbatka 14 January 2012 at 17:28\nPodoba mi się od A do Z i w najdrobniejszych szczegółach - wszystko bardzo "twoje" jest :-)\nPJ 14 January 2012 at 18:23\nizuss1 14 January 2012 at 18:51\ncudowna! specjalnie dla niej (dla Was w zasadzie) przesiadłam się z telefonu na kompa - musiałam ją zobaczyć lepiej :)\nw związku z tym - uprasza się o zbliżenia szwów!\ni rewelacyjnie w tym zestawie prezentuje się chmurka\nplan na 2012 - jak już się rozpakuję wracam do szycia!\nklaudyna 14 January 2012 at 19:42\nJagienka 14 January 2012 at 21:10\nah, wlazłam do Ciebie przed 18 i do tej pory, po przeczytaniu Twojego postu, oglądałam miliiony filmów na youtube. Włosy upiete na skarpetce, natapirowane na Marie Antounette, gotycki nieład, warkocze takie, śmakie, makijaże... no nie mogę... zaraz lecę do łazienki się czesać :) A spódnica super. Prosta i elegancka. Takie lubię (choć nie noszę). Bombowe okulary!\nmatylda_ab 14 January 2012 at 21:36\nHA HA HA Uśmiałam się nieźle z tego pączka - brawa dla Roberta! ;))))\nAgata – sierysuje.pl 14 January 2012 at 21:45\nRewelacyjnie wyglądasz, bardzo stylowo, a pączek na głowie uroczy:)\nThimbleLady 14 January 2012 at 22:14\nfantastyczna ołówkowa spódnica, wyglądasz w niej bardzo dobrze!!! propozycja Twojego męża na zamotkę na głowie bardzo, ale to bardzo przypadła mi do gustu - pączek z różą :) aż poczułam smak konfitury różanej...\nFiubździu 15 January 2012 at 11:39\nZa każdym razem jak się naoglądam Twoich spódnic, to mnie zazdrość bierze, i chęć posiadania własnej maszyny.\nSpódnica jest boska! Uwielbiam takie proste ale zarazem efektowne spódnice.\nNa zdjęciach wyglądasz pięknie w takiej stylizacji!\nRetroStyl 15 January 2012 at 13:00\nanka480 15 January 2012 at 19:48\nŚwietnie wyglądasz z tą fryzurą, spódnica też niczego sobie. Pozdrawiam Anka480\nsquirk 17 January 2012 at 19:35\nPrzepięknie wyglądasz, szczerze :-))\nSusanna szyje 19 January 2012 at 08:13\nWszystko, absolutnie wszystko mi się podoba. Super zestaw stworzyłaś, w spódnicy wyglądasz obłędnie (Bardzo ładnie uszyta!) - ołówkowe to Twój fason. Do tego ten uroczy błękitny sweterek i czerwony pasek. Świetnie!\nMonika - Twoja Asystentka 21 January 2012 at 22:02\nbardzo korzystny fason dla Ciebie i kardigan świetny, wszystko w stylu lat 50tych. Ekstra!


Norwegia – Tam Nas Nie Było\n„Fajnie by było złapać Tesle na stopa”\nadmin Lipiec 30, 2017 Norwegia\tLeave a Comment\nPrzed Vossem wręcz utknęliśmy. Samochody jeździły rzadko a jak już to tylko miejscowi. W pobliskim sklepie był dostęp do wody więc przynajmniej o to nie musieliśmy się martwić. Gorzej z miejscem do spania, bo wszędzie były jakieś domki i czyjeś pola. W Norwegi można oczywiście korzystać z dobrodziejstw natury i rozbić biwak gdzie bądź tylko o dziwo to nie takie proste. Jak już się znajdzie kawałek niczyjej ziemi to jest to albo na kamieniu albo na mokradłach. Na szczęście znaleźliśmy w końcu ogólno dostępny las. Tuż obok lasku było miejsce z ławeczką i stołem gdzie mogliśmy zjeść nasze niemiecko-chińskie zupki. Chwila relaksu przy dźwięku komarów. Wybór ściółki leśnej okazał się zbawieniem. Wyspaliśmy się wyśmienicie i pełni energii poszliśmy łapać stopa dalej.\nKierunek Oslo nie był dla nas łaskawy. Czekaliśmy chyba z 3 godziny i już chcieliśmy zrezygnować gdy nagle podjechał chłopak, który jechał właśnie do Oslo. Arwid jechał 120 km/h co przy krętych norweskich drogach robiło wrażenie jakbyśmy jechali z 200. Przejechaliśmy przez dziki środek, gdzie nie ma żadnych miast ponieważ zimą wszystko jest pod metrami śniegu. Jechaliśmy na wysokości prawie takiej jak nasz polski Giewont. Wszędzie tylko góry, strumyki, większe jeziora i wszędzie pasące się owce. Prawdziwa dzika Norwegia. Szkoda tylko ,że nie widzieliśmy żadnego łosia. Ale ku uciesze Krzysia myślę, że tu jeszcze kiedyś wrócimy.\nNa stacji Honeffos przeżyliśmy atak dzikich komarów. Jak rozkładaliśmy namiot to było jeszcze okey, ale później zaczęła się istna inwazja. Wpakowaliśmy się do środka i nie było już nawet jak zmienić miejscowy, bo obsiadły nas dookoła. Całą noc na namiocie buczało jakby było ich tysiące. Nad ranem wyglądaliśmy jak byśmy mieli drugi dach. Wyjście z namiotu to była złożona akcja a i finalnie byliśmy tak pogryzieni, że wyglądaliśmy jak jeden wielki bąbel. Za wycierpiane bóle przyszła jednak nagroda w postaci przejażdżki Teslą, zimnej puszki coca coli oraz darmowego biletu na prom. No i szczęśliwie dojechaliśmy do Sandefjordu. Żegnaliśmy się z Norwegią najpierw zachodem nad zatoką a następnego dnia machając już z promu do Szwecji. Byłe to dosłownie dzikie dwa tygodnie na północy i szczęśliwi ,choć ze łzami w oczach wracaliśmy do „tańszej” Europy.\nDziwne było wracać do miejsc, które miało się wrażenie znać jak własną kieszeń. Ze Stromstad wyjechaliśmy z kurdyjskim imigrantem, który z 20 lat temu przedostał się tu na pace tira a teraz ma swoją własną restaurację. Bardzo fajny gościu, dostaliśmy od niego nawet propozycję pracy. Nas jednak ciągnęło teraz do Hiszpanii, może kiedy indziej. Znaleźliśmy się na stacji na której już też kiedyś byliśmy więc nocleg w krzaczkach nie był problemem. Do Dani dotarliśmy już z parką Polaków jadących z Oslo na wakacje do Polski. Spędziliśmy tego dnia leniwe popołudnie z nogami zanurzonymi w spokojnym Bałtyku. Dziwnie tak patrzeć na morze z myślą że po drugiej stronie jest Polska. Stopowaliśmy dalej tym razem na kierunek Niemcy. Zaczęły się już wakacje, więc nie byliśmy jedynymi na stacji. W kolejce trzeba było swoje odczekać, ale za to trafiła nam się podwózka camperem aż prawie pod sam Hamburg. Z sympatycznym Belgiem miło sobie gawędziliśmy a jemu swoją podróżą przypomnieliśmy jego własne lata młodości. Poczęstował nas nawet winem i mogliśmy sobie spokojnie grać w karty.\nNa stacji spotkaliśmy niezłego freaka. Niemca ubranego w jakieś tradycyjne szaty, jeżdżącego od dwóch lat autostopem co jakiś czas znajdując zajęcie jako stolarz. Zajęcie, bo pieniędzy nie mógł brać za swoją pracę. Taka ich tutaj tradycja. Spotkaliśmy tutaj również 10 osobową rodzinkę uchodźców jeżdżących vanem i śpiących w namiotach. Gdy wyciągnęliśmy swoją kuchenkę na etanol to obsiedli nas jakbyśmy jakieś magiczne obrzędy wykonywali. Na szczęście byli nie szkodliwi i mimo wszystko w miarę spokojnie spało nam się w lesie\nNoc na lodowcu\nadmin Lipiec 23, 2017 Norwegia\tLeave a Comment\nDuch przygody jest w każdym z nas. Jest to nasze stałe pragnienie dokonywania czegoś niezwykłego, wypełnienie życia czymś więcej niż tylko codzienny spacer z domu do pracy i z powrotem.\nFridtjof Nansen (norweski podróżnik)\nDotarliśmy do Oddy, małej mieścinki bardziej w głębi lądu skąd chcieliśmy powędrować na lodowiec Folgefona. Widoki przepiękne, wprost zapierające dech w piersiach a szczególnie po wędrówce z plecakami po tych wszystkich stromiznach. Standardowo gdy dotarliśmy do centrum Oddy przepakowaliśmy swoje plecaki i zabraliśmy tylko najważniejsze rzeczy jak prowiant i cieple ubrania by przetrwać jedną noc w górach. Ruszyliśmy w drogę, wzdłuż jeziora nad którym majestatycznie wyrastały góry. Po drodze mijaliśmy grupki pasących się koni i włochatych krów. Dalej trasa biegła już prosto do lodowca więc mijaliśmy wypływającą z niego rzekę tak wzburzoną, że miejscami była aż biała. Z każdym krokiem widzieliśmy coraz więcej mas lodu i śniegu. Trasa w pewnym momencie zaczęła wymagać od nas więcej wysiłku bo aby wejść coraz to wyżej trzeba już było użyć lin i wręcz wciągnąć się na górę. Gdy dotarliśmy na miejsce byliśmy więc padnięci. Siedząc i podziwiając olbrzymi jęzor lodowca oprócz zachwytu czuliśmy nie zliczone pękające mięśnie w nogach. Po sesji zdjęciowej wgramoliliśmy się do kabiny czyli takiego małego domku z drewna bez żadnych udogodnień i spędziliśmy spokojną noc w pobliżu lodowca.\nWędrując z powrotem na drugi dzień i tak odwracaliśmy się za siebie co chwilę by jeszcze odrobinę podziwiać to zimne cudo. Niesamowitym doświadczeniem musiało by być jeżdżenie na snowbordzie po lodowcu. Może kiedyś będziemy mieli taką okazje. Szybki powrót do informacji turystycznej po plecaki gdzie przy okazji spotkaliśmy Panią Karolinę ze Stavangeru. Miło było usłyszeć tyle dobrych słów ,za co chcemy bardzo podziękować.\nPożegnaliśmy się z piękną Oddą i zabraliśmy się z parką jadącą do Vossu. Po drodze prócz oczywiście pięknych widoków widzieliśmy pierwszy raz rondo w tunelu. Podświetlone na niebiesko robiło mega wrażenie, a zanim zaraz drugie w tym samym tunelu. Norwedzy mają hopla na ich punkcie, ale to zrozumiałe w tym górzystym krajobrazie.\nadmin Lipiec 16, 2017 Norwegia\t1 Comment\nPowolutku zbliżał się nasz pierwszy wspólny trekking na fiord, po to tu w końcu przyjechaliśmy. Jak zwykle szczęście nam dopisywało i złapaliśmy autobus na stopa, aż na sam parking z którego mieliśmy zacząć naszą wędrówkę. Zanim się przepakowaliśmy i coś zjedliśmy była już siedemnasta, a przed nami były jeszcze z 4 godziny marszu.\nPreikestolen lub Pulpit Rock, bo tam zmierzaliśmy jest jednym z „must see” w Norwegii. Wielka jakby wyciosana toporem skała jest idealnym punktem widokowym na fiord Lysefiord. Zapiera dech w piersiach a jak jeszcze się podejdzie do krawędzi to idzie oszaleć. Są nawet tacy szaleńcy, którzy tam siadają z nogami dyndającymi w 600 metrową przepaść. Niesamowite! Dodatkowo fakt, iż trasa na Preikestolen została zbudowana przez nepalskich Szerpów sprawił,że poczuliśmy się prawie jak na Evereście. Naszym zamiarem był nocleg w pobliżu szlaku, ale wszędzie było tak mokro, że byliśmy zmuszeni zejść i poszukać miejsca na namiot przy schronisku. Jak dobrze że robi się tu względni ciemno dopiero około pierwszej. Oczywiście na trasie spotkaliśmy pełno Polaków, zresztą jak w całej Norwegii. Przemierzając ten przepiękny kraj mieliśmy okazję zobaczyć malownicze fiordy z małymi miasteczkami wzdłuż wody, kręte drogi, tak wąskie że czasem mieściło się tylko jedno auto. Śnieg na szczytach, gdy w dole prawie 30 stopni.\nDroga do Oddy była atrakcją samą w sobie i nigdzie wcześniej nie spotkaliśmy tak wspaniałych ludzi.. Kto by pomyślałby w Polsce zaoferować autostopowiczowi prysznic w swoim domu i jeszcze zapłacić za niego na promie. Szok!\nNorwegia nie taka „zimna”\nadmin Lipiec 05, 2017 Norwegia\tLeave a Comment\nZdecydowaliśmy się jak najszybciej dojechać do Norwegii, więc Danię i Szwecję przejechaliśmy prawie tranzytem. W Szweckim miasteczku Stromstad znajdował się port skąd promem za jedyne 4 euro można było dostać się do Norwegii. Rozbiliśmy więc swój namiot praktycznie zaraz obok portu i kupiliśmy bilety przez internet na następny dzień. Z naszego miejsca idealnie było widać zachodzące słońce, tuż nad szwedzką zatoką.\nPłynąc promem do Norwegii mogliśmy zobaczyć przepiękną linię brzegową, a również pełne morze. Na brzegu widniały białe domki, co jakiś czas mijaliśmy żaglówki i motorówki. Gdy zaś spojrzało się na drugą burtę, w kierunku morza, dostrzec można było małe wysepki, na których mieściło się zaledwie parę domków z latarnią pośrodku. Czas na promie minął leniwie, powoli też zbliżaliśmy się do portu w Sandefjord. Na miejscu przywitała nas przepiękna słoneczna pogoda. Po „małych” zakupach wgramoliliśmy się na górkę zaraz przy porcie gdzie mieliśmy niesamowity widok na zatokę i okalające ją miasteczko. Tam też robiliśmy swój pierwszy norweski biwak.\nPo dwóch dniach leniuchowania postanowiliśmy ruszyć dalej, więc musieliśmy przedreptać na drugi koniec miasteczka. Jacyś chłopcy zabrali nas i wyrzucili na zjeździe na autostradę. Wylądowaliśmy gdzieś w jakimś rowie. Wszędzie pełno samochodów a jeszcze na dodatek musieliśmy się jak najszybciej stamtąd wydostać, więc jak tylko nic nie jechało przebiegliśmy przez most do ronda po drugiej stronie. Po czym jakby nic znów zaczęliśmy łapać stopa. Następny też nie był bardzo fartowny, bo by dostać się na najbliższą stację musieliśmy pokonać 5 km piechotą. Droga się dłużyła strasznie ale przynajmniej było na co popatrzeć. Norwegi można pozazdrościć widoków i nie tylko…\nPrzy jednym z jezior zrobiliśmy sobie przerwę. Spotkaliśmy także na tym kompletnym zadupiu dwóch backpakersów z Niemiec, którzy idąc drogą próbowali przy okazji coś złapać. Gdy już poszli podjechała do nas dziewczyna która wcześniej kąpała psy w pobliskim jeziorze. Poczęstowała nas lodami które specjalnie dla nas jechała kopić. Już byliśmy w kompletnym szoku a ona na dodatek zaproponowała nam podwózkę. Mimo że mieszkała niedaleko to podrzuciła nas prawie 50 km dalej. Tego samego dnia spotkaliśmy tez Stolena, sprzedawcę alarmów, wielbiciela rocka i ojca trójki dzieci. Był kolejnym gadułą mega pozytywnym ale też jak się potem przekonaliśmy dość samotnym. Zaproponował nam nocleg i spędziliśmy z nim dwa dni. Dwa bardzo intensywne dni bo pokazał nam wszystko co warto było zobaczyć w Kristansand. Na koniec dał nam nawet Norweską flagę i żegnał jak dobrych przyjaciół. Mamy nadzieję, że takie właśnie znajomości przetrwają nam nawet po podróży.\nKolejną noc spędziliśmy na plaży przy lotnisku w Soli, niedaleko Stavanger. Niesamowity widok na zimne morze północne, małe wysepki wyrastające pośrodku i piasek pod stopami. Czego chcieć więcej. W Stavangerze mieliśmy się spotkać z Jemesem, naszym kolejnym hostem, jednak cały czas spędzaliśmy z jego dziewczyną Sonią. Sonia był z Czech więc mogliśmy się powymieniać naszymi spostrzeżeniami co do kraju. James całe dnie spędzał na swojej łodzi, więć prawie go nie widywaliśmy. Pożegnaliśmy tą zaganianą parkę i udaliśmy się na prom do Tau.


Transmisja na żywo - "Z przyszłością w Żorach" - Żory informacje\nDodano: 2018-02-23 12:30\nPonad tysiąc nowych mieszkań powstanie dzięki innowacyjnemu projektowi „Z przyszłością w Żorach”!\nMieszkania czynszowe to doskonała opcja dla tych, którzy marzą o własnym „M”, a nie chcą zaciągać kredytu. Najemców, którzy zamieszkają w nowych budynkach poznamy już w najbliższą sobotę 24 lutego. Zapraszamy do śledzenia na żywo transmisji z ustalenia kolejności prawa do wyboru mieszkań! Chęć udziału w programie „Z przyszłością” i zamieszkania w jednym z nowych mieszkań czynszowych zgłosiły aż 1622 osoby. Będą one mogły same zdecydować, czy chcą zamieszkać w już powstających budynkach przy al. Zjednoczonej Europy, czy też w mieszkaniach, które powstaną w kolejnych etapach realizacji programu przy alei Armii Krajowej oraz przy ul. Okrężnej. Ustalanie kolejności prawa do wyboru mieszkań rozpocznie się w sobotę, 24 lutego o godzinie 9:00 w hali sportowej MOSIR Żory, przy ul. Folwareckiej 10. Wstęp jest otwarty dla wszystkich zainteresowanych osób. Nie trzeba jednak brać udział w wydarzeniu - można śledzić je przez Internet! Będzie to zdecydowanie najwygodniejsza forma, ponieważ całe wydarzenie potrwa przez kilka godzin – planowane zakończenie w godzinach wieczornych. Transmisja na żywo z wydarzenia\nWedług ustalonej kolejności osoby zainteresowane będą zapraszane do siedziby Zarządu Budynków Miejskich w Żorach w wyznaczonym terminie, począwszy od 5 marca. Prosimy o zabranie ze sobą dowodu tożsamości, który potrzebny będzie do ustalenia terminu wizyty. Co ważne, stawienie się w wyznaczonym terminie jest obowiązkowe – w przeciwnym razie osoba spada na koniec kolejki. Osoby, które nie wezmą udziału w sobotnim wydarzeniu będą informowana o terminie spotkania telefonicznie oraz mailowo. Prosimy o sprawdzanie skrzynek e-mail już w niedzielę 25 lutego. Podczas wizyty w siedzibie Zarządu Budynków Miejskich w Żorach (al. Wojska Polskiego 4a) przyszli najemcy będą mogli wybrać dla siebie konkretne mieszkanie czynszowe. Wszelkie informacje na temat programu „Z przyszłością w Żorach” umieszczane są na stronach internetowych www.zory.pl oraz www.zbmzory.pl. Telefony kontaktowe w razie pytań: 512 612 564 oraz 514 282 626.


Lions Gate - Nauki i definicje\nTen most jest jednym z najdłuższych mostów,znajdujących się w Ameryce północnej,dokładniej w Kanadzie. Most ten jest mostem,przez który co roku przejeżdża setki a nawet miliony samochodów i pojazdów. Ma on ponad dwa kilometry. Most ten łączy dwie części stolicy Kanady w jedną całość. Na most nie mogą wjeżdżać samochody ciężarowe,których masa przekracza 13 ton. Pod tym mostem jest możliwy ruch, olbrzymich statków,nie tylko załogowych,również transportowych. Na początku mieszkańcy Vancouver musieli przedzierać się na dwa odległe brzegi statkami,dzięki wybudowaniu tego mostu nie było to już tak konieczne. Na moście zmieściły się aż trzy pasy ruchu drogowego,po za tym jest możliwe na nim poruszanie się ścieżką rowerową,jak też jest specjalne miejsce dla pieszych. Dzienni przez ten most przeprawia się do 100 tysięcy samochodów.


Paznokciowo — 30 czerwca 2021\nNie macie pomysłu na swój manicure? Zastanawiacie się jakie paznokcie na lato warto wybrać? Odpowiedź znajdziecie w dzisiejszym wpisie!\nW sezonie letnim, jak co roku najbardziej popularne są oczywiście soczyste barwy wzbogacone modnymi zdobieniami i dodatkami. Tegoroczna lato nie może obejść się bez klasycznych, letnich zdobień, jakimi są palmy flamingi czy motyle. Nie może zabraknąć także brokatowych zdobień z kolorowymi akcentami, które w sezonie letnim prezentują się rewelacyjnie. Paznokcie na lato nie powinny być przede wszystkim nudne. W tym sezonie warto postawić na coś oryginalnego.\nPaznokcie na lato dają nam nieograniczone możliwości, przez co tak trudno zdecydować się na jedną konkretną stylizację czy zdobienie. Jeśli nie macie pomysłu na letni manicure, koniecznie zerknijcie do poniższej galerii.\nW tym wpisie zgromadziliśmy dla Was ponad 20 niesamowitych propozycji na modne paznokcie na lato, które z pewnością Was zachwycą. Dzięki nim Wasze dłonie będą wyglądać zjawiskowo i nietuzinkowo.\nModne paznokcie na lato z pewnością poprawią Wam nastrój, a Wy poczujecie się bardziej pewne siebie!\nA więc jakie paznokcie na lato zagoszczą na Waszych dłoniach tym razem?


Żegnaj Surface Booku, witaj Surface Laptop Studio! - Galaktyczny.pl\nStrona główna Urządzenia Hardware Żegnaj Surface Booku, witaj Surface Laptop Studio!\nNie, tytuł tego artykułu wcale nie oznacza, że do tej pory używałem Surface Booka i zamierzam go zamienić na najnowszego Surface Laptop Studio. Niestety, nerki ma się tylko dwie, a i samochód często się przydaje. Do tej pory to Surface Book 3 był tym najlepszym, najwydajniejszym i najdroższym jeśli chodzi o laptopy Microsoftu. Ale coś się kończy i z tytułową nowością zaczyna. W jego miejsce wchodzi Surface Laptop Studio, cały na bogato.\nSurface Laptop Studio, czyli największe zaskoczenie. Dla mnie.\nI pewnie nie tylko dla mnie. Coś czuję, że konstrukcja typu Surface Book już mocno się przejadła i dlatego projekt został zakończony. Zresztą, nigdy Book jakoś szczególnie do mnie nie przemawiał i może i był szalenie mocny, ale nie spełnił moich oczekiwań. Więcej o tym napisałem w recenzji Surface Book 3, czyli jak się okazało ostatniej generacji. Surface Laptop Studio to też konstrukcyjnie nic nowego. Laptopów z podobnie odchylanym ekranem jest przynajmniej kilka. Microsoft to wziął (bo jeszcze nie miał), dorzucił trochę serfejsowego stylu i wyszło co wyszło. I wyszło całkiem dobrze, przynajmniej na tę chwilę.\nSurface Laptop Studio / fot. Microsoft\nSurface Laptop Studio to trochę takie połączenie desktopa (Microsoft ma już przecież Surface Studio) i laptopem, łącząc przy tym możliwości jednego i drugiego. Sprzęt ma bardzo potężne bebechy na czele z 11. generacją procków Intela, kartą graficzną RTX 3050 Ti czy pamięcią RAM dochodzącą do 32 GB. Do tego 14,4-calowy wyświetlacz PixelSense o odświeżaniu 120 Hz i rozdzielczością 2400 x 1600 pikseli. Takie parametry mogą się podobać, ale poddając je głębszej analizie mam odczucia, że mogło być lepiej. W końcu taki Surface Book 3 miał GTX 1660 Ti i dużo wyższą rozdzielczość ekranu. W najnowszym Studio powinna znaleźć się przynajmniej karta RTX 3060.\nWarto też zaznaczyć, że dedykowana karta graficzna jest zarezerwowana tylko dla modeli z procesorem Intel Core i7. Te z Core i5 będą sporo mniej wydajne, bo dostaną tylko Intel Iris X. Będzie też kilka pojemności dysków SSD – od 256 GB do aż 2 TB.\nMicrosoft zastosował też tu pewien myk, który sprawia, że laptop wydaje się smuklejszy niż jest. Idealnie widać to na powyższej grafice. Ale wcale nie uznaję tego za coś złego, bo po pierwsze, mamy znacznie lepsze chłodzenie i przepływ powietrza, a po drugie, Laptop Studio i tak waży relatywnie mało. W najbardziej upakowanej wersji jest to około 1,8 kg. Ale jak dla mnie przydałoby się trochę więcej portów, bo mini jack i dwa USB-C to ciut za mało, biorąc pod uwagę to, że ma to być „sprzęt bez ograniczeń”.\nPremiera? Na początku 2022 roku.\nLaptop jest kompatybilny z nowym i jeszcze dokładniejszym piórem Surface Slim Pen 2 (ma nawet na nie specjalne magnetyczne miejsce przy obudowie) oraz znanym już pokrętłem Surface Dial. Nie muszę chyba tłumaczyć, że są to akcesoria sprzedawane osobno.\nSurface Laptop Studio to sprzęt dla profesjonalistów, jutuberów z przynajmniej srebrnym przyciskiem, ludzi kreatywnych, którzy zajmują się reklamą, grafiką, programowaniem, projektowaniem i podobnymi rzeczami. Choć ma mocne podzespoły to nie stwierdzę, że to też sprzęt dla graczy. Owszem, może i uruchomimy niektóre nowe tytuły, ale przecież nie ma LED’ów i obudowa jest taka jakby za prosta, a to już w gamingu nie przejdzie.\nJest to też sprzęt dla tych, co raczej mają więcej kasy. Najbardziej podstawowy model pod względem specyfikacji został wyceniony na 1599 dolarów. Z kolei najdroższy to już prawie dwa razy tyle. Mówi się, że sklepowa premiera sprzętu to pierwszy kwartał 2022 roku i na razie to musi nam wystarczyć, bo więcej szczegółów nie ma.\nSurface Laptop Studio – ceny / fot. Microsoft\nPoprzedni artykułMicrosoft Surface Duo 2 ma wszystko czego brakowało w poprzedniku, no prawie\nNastępny artykułSurface Pro 8: Wreszcie pojawił się Surface, którego mógłbym mieć


Australia – Otwarcie “Don Bosco Camp” w Safety Beach\n(ANS – Safety Beach) – Kilka lat projektów i prac znalazło ostatecznie konkluzję. Stało się to w niedzielę, 2 grudnia, 2018 roku. W tym właśnie dniu miały miejsce uroczystości związane z otwarciem i poświęceniem nowych budynków “Don Bosco Camp” w Safety Beach, na południe od Melbourne. Te nowe budynki zapoczątkowują kampus, jak i ośrodek, który będzie się rozwijał w swojej misji.\nCeremonię ofiacjalnie rozpoczął stary przywódca aborygeńskiej wioski Shane Clarke, zgodnie z tradycyjnym rytem, w czasie którego zostały spalone liście trzech różnych roślin, które, w połączeniu ze sobą, przedstawiały razem przeszłość, teraźniejszość i przyszłość.\nNastępnie, około 200 uczestników tego święta wzięło udział w Eucharystii, której przewodniczył przełożony inspektorii Australii-Pacyfiku ks. Will Matthews. Ten w swojej homilii przypomniał ochłopcu, który, gdy po raz pierwszy przybył na tę placówkę, był raczej nieśmiały i przygnębiony. “Kiedy przybyłem, byłem nieśmiały i nie tylko, nie wiedziałem, co mnie czeka... A potem spędziłem tutaj najpiękniejszy okres mojego życai. Zawarłem bardzo wiele nowych przyjaźni i tak wiele się od nich nauczyłem”.\nPo zakończeniu Mszy św., korzystając z ulepszonego nagłośnienia w nowej kaplicy, ks. Matthews i jego wikariusz – ks. Bernie Graham podziękowali tym wszystkim, którzy przyczynili się do remontu pomieszczeń, dokonując poświęcenia nowych pomieszczeń, a oprócz kaplicy były to: sala gimnastyczna, sala wielofunkcyjna, sala konferencyjna i nowe biura.\nKolejne wydarzenia odbywały się w pełnym stylu salezjańskim, z muzyką na żywo, grami, warsztatami sztuki i rzemiosła, tańcami; wszystkie te inicjatywy były realizowane przez salezjańskich animatorów z ośrodka.\n“Była to nadzwyczajna okazja dla tych wszystkich, którzy rzeczywiście czują się związani z ‘Don Bosco Camp’. Ci mieli okazję wziąć udział i doświadczyć po raz kolejny klimatu wzjamnego towarzyszenia; w tym miejscu zawiązuje się więzi, które są trwałe” – stwierdził przy tej okazji świecki dyrektor ośrodka Paul Poutney.\nMisją “Don Bosco Camp” jest, od samego jej zainicjowania w 1945 roku, zapewnienie możliwości wakacji letnich ubogim dzieciom i młodzieży. W czasie 70 lat swojego istnienia ten poszerzył również zakres swoich odbiorców i członków, także gdy chodzi o szkoły, grupy młodzieżowe, organizacje sportowe i wspólnotowe. W związku z tym poszerzono również zakres działalności tego kampusu, który obecnie jest także miejscem obozów zimowych, programów szkoleniowych dla liderów grup oraz obozów wakacyjnych dla proszących o azyl.


on Sob Lut 04, 2017 8:08 pm\nWojownik przemieszczał się po przestworzach zielonej planety długo. Bardzo długo. Na znalezienie lasu nie było najmniejszych szans, cały glob był jednym wielkim oceanem, posypanym wyspami z ewentualną, niewielką ilością drzew. Po kilku godzinach lotu dotarł na teren mniej zlany wodą, jednak i tak pełen rzek. Wzniesienia były tu znacznie większe, pokusić się można by było o nazwanie ich górami. W końcu stanął na jednym ze wzgórz. Wiatr wiał lekko, przez co jego włosy i pojedyncze kępki trawy delikatnie falowały w tę samą stronę. Spojrzał na swoją złamaną rękę, wiszącą na szarfie. Przydałoby się z nią później coś zrobić. Może by tak poszukać mieszkańców tej planety? A nuż znają się na medycynie. A skoro o mieszkańcach mowa, dobrze by było się czegoś o nich dowiedzieć, nie pamiętał przecież dosłownie wszystkiego, czego nauczył się na rodzimej planecie. Pstryknął palcami prawej dłoni i natychmiast pojawiła się w niej książka, którą... zresztą, każdy kto dostał, wie. Przycupnął pod większym kamieniem i otworzył encyklopedię jedną ręką. Wyszukał alfabetycznie słowo klucz "Namek" i rozpoczął lekturę. Jednak był tak zmęczony, to walką, to przymusem egzystencji z innymi ludźmi, że nim dowiedział się czegoś ciekawego, zasnął.\non Nie Lut 05, 2017 7:11 pm\nKiedy Shinjin smacznie sobie spał, niedaleko niego pojawił się pewien niski mężczyzna. Był to oczywiście Nameczanin. Ubrany był w biały szal, który zakrywał dokładnie i szczelnie jego szyję, czerwoną kamizelkę, która rozpięta sięgała mu prawie do kolan oraz białe spodnie, które przypominały dresowe spodnie. Niósł od na plecach worek, który był czymś wypełniony. Wyglądał na dość ciężki, ale mężczyzna nie był słaby. Mimo swojego wieku i niespecjalnego wzrostu, jego mięśnie były w całkiem dobrej formie.\nWidząc śpiącego Shiro, podszedł do niego powoli. Nie wiedział, że to Shinjin, że to osoba boska, którą należy szanować. Właściwie, skąd mógł wiedzieć? Poza tym, na szacunek trzeba sobie zasłużyć.\nNameczanin postawił worek na niebieskiej trawie, po czym lekko nogą kopnął stopę Shiro, sprawdzając czy śpi, czy może jest martwy.\n- Halo, chłopcze... Obudź się. - powiedział, lekko szturchając go teraz w ramię.\non Nie Lut 05, 2017 10:21 pm\nCięcie skośne od prawej. Następnie półpiruet i szybkie pchnięcie w brzuch. Oponent po raz kolejny kaszle krwią. Wynik tego pojedynku jest już przesądzony. Właśnie dzieją się losy całego wszechświata. Oto on, czystej krwi bóg Shiro toczy bój na śmierć i życie z samym Bogiem Zniszczenia! W wyniku drgań, jakie wywołuje każde uderzenie, destrukcji ulegają kolejne planety. Wróg nie ma już szans. Nie blokuje nawet ciosów. Jedna jego ręka nie jest sprawna, drugiej już nie posiada. Czeka na swój koniec. Jednak tej przyjemności nie zamierza mu sprawić. Delektuje się swoim zwycięstwem. Kopie go z całej siły w twarz, ten z niesamowitą prędkością odlatuje na kolejne dziesiątki metrów. Ale to nie jest jeszcze pełnia jego mocy, białowłosy by zadać wrogowi ostateczny cios wywołuje białą aurę wokół swoich pleców. Ładuje swoją energię. Wokół niego pojawiają się najróżniejszych kolorów wyładowania. Zgina łokcie, kumuluje dwie ogniste kule w swych mocarnych dłoniach.\n- Jakiś pomysł na historyczne ostatnie słowa? - uśmiecha się zadziornie.\n- Mam... jeden... - z trudem charczy ostatnie bóstwo destrukcji. - Chłopcze... Obudź się.\nPoczuł ból w ręce (jeśli szturchnął go w tę złamaną, nie napisałeś tego) Otworzył oczy. Właśnie miał przypieczętować swój tryumf nad całym uniwersum, kiedy ktoś perfidnie uświadomił mu, że to tylko projekcja jego umysłu. A było tak uroczo... Choć sumie, nie ma tego złego, wyspał się naprawdę dobrze. Potrzebował tej drzemki jak mało kto. Teraz jeszcze tylko coś zjeść i zająć się treningiem. A, i przy okazji sprawdzić, kto go obudził. Wsparł się na prawej ręce, gdyż lewa nie była sprawna. Spojrzał w stronę, z której usłyszał głos i poczuł szturchnięcie. Zielony, czułki, część mięśni na wierzchu. Rodowity nameczanin. Bóg pośpiesznie wstał, otrzepał się prawą ręką, poprawił miecz spoczywający przy boku oraz złamaną kończynę wiszącą na szarfie. Spojrzał jeszcze raz na miejsce, na którym właśnie spał. Spostrzegł, że wciąż leżała tam jego encyklopedia! Nieznacznym ruchem dłoni, sprawił, że ta zniknęła. Z tego co przeczytał, większość mieszkańców miała łagodne usposobienie, lecz i tak trzeba było być czujnym. Wiedza dotycząca całego wszechświata nie mogła wpaść w niepowołane ręce. Zerknął jeszcze ras na jegomościa. Coś ze sobą miał. Wór, coś w tym stylu. Na oko dość ciężki. Młodzieńcowi do odkupienia grzechów się za bardzo nie spieszyło, lecz każda okazja jest dobra. Zwłaszcza, że może się nie powtórzyć.\n- Mogę panu w czymś pomóc? - rzekł, zerkając na bojtel u boku kosmity. Był wypełniony po brzegi. Ciekawe, co też mogło się się w nim znajdować?\nOstatnio zmieniony przez Shiro dnia Pon Lut 06, 2017 12:58 pm, w całości zmieniany 1 raz\non Pon Lut 06, 2017 11:49 am\nNameczanin widząc, jak młody mężczyzna się budzi, uśmiechnął się. Kamień spadł mu z serca, ponieważ jeszcze sekundę temu myślał, że tajemniczy jegomość jest martwy. Znikająca encyklopedia nie zrobiła wrażenia na zielonym mężczyźnie. Prawdopodobnie sam potrafił to i owo. To jednak dało mu trochę do myślenia. Wyglądał znajomo, ale nigdy wcześniej go nie spotkał. To na pewno. Potrafił używać magii, czyli nie był zwyczajnym wojownikiem. To też brzmiało całkiem znajomo. W dodatku, mimo znajomości wykrywania Ki, nie mógł jej wyczuć. W tym przypadku istniały tylko dwie opcje...\n- Pytanie raczej brzmi, czy ja mogę pomóc Tobie? - uśmiechnął się, klepiąc Shiro lekko po ramieniu. Worek, który niósł stał tuż obok jego stopy.\n- Nie jesteś stąd. Co Cię tu więc sprowadza? - zapytał, kładąc obie ręce na pasie. Patrzył do góry, gdyż jak wiadomo, był niższy od Shinjina.\n- W ogóle, jestem Moori. - uśmiechnął się, wyciągając otwartą dłoń w stronę Shiro. To mogły być tylko pozory, tak na prawdę starzec mógł tylko testować młodzieńca. Jaka jednakże była prawda?\non Pon Lut 06, 2017 2:17 pm\nNapotkany zielonek wyraźnie był jednym z tych przyjaznych. Świadczył o tym fakt, że nie próbował go zabić na samym początku, ale też ogólne wrażenie, jakie sprawiał. Uśmiechnięty staruszek, skory do pomocy i udzielania rad mniej doświadczonym od niego. Sam zresztą zapytany o pomoc, sam ją zaproponował. Być może wiedział o wygnaniu? Albo po prostu dwumetrowy elf leżący gdzieś na odludziu w górach wyglądał po prostu dziwnie? Raczej ta druga opcja. Utwierdziło go w tym przekonaniu późniejsze pytanie napotkanego tubylca.Domyślił się, że raczej nie mieszka tu od dawien dawna, zresztą strasznie rzucał się pewnie w oczy. Wszyscy mieszkańcy tego globu mieli zieloną skórę i czułki, także cudzoziemca można było rozpoznać już na pierwszy rzut oka. Problem był jednak z odpowiedzią na pytanie... Raczej prawda powiedziana dosłownie nie byłaby zbyt wiarygodna. Nie mógł palnąć tekstem w stylu "no hej, jestem sobie bogiem i kazano mi wypędzić głupich skurczybyków z planety, ale ich wyrżnąłem w pień, więc teraz siedzę tu za karę". I czemu miałby mówić swoją historię losowo napotkanej osobie, nawet jeśli wydaje się być miła? Łgać też nie było sensu, oszustwem się brzydził, a poza tym ci ważniejsi z Nameków potrafili odczytywać myśli, tak jak niektórzy Kaioshini. Nie wiedział czy ten akurat jest jednym z nich, lecz istniało takowe prawdopodobieństwo. Po chwili zastanowienia, odpowiedział:\n- Cóż... Gdybym wyznał całą prawdę, i tak by mi pan nie uwierzył, więc powiem tylko, że zostałem wygnany z rodzimej planety - i od razu żałował swych słów. Z byle jakiego powodu się nie zostaje skazanym na banicję, toteż pewnie już wyrobił sobie złe zdanie w oczach mieszkańca zielonego globu. Z drugiej jednak strony, tłumaczenie się tylko pogorszyłoby obecną sytuację.\nMężczyzna kontynuował dialog. Coś czuł, że był duszą towarzystwa, wyciągnął w przyjaznym geście otwartą dłoń, przedstawiając się. Na imię mu było Moori. Shiro zdawało się, że już to imię skądś słyszał. Musiała być o nim wzmianka w księdze, lecz nie przypominał sobie, jaka. Nie doczytał o nim najpewniej, zasypiając przy kamieniu. Fakt, iż o nim wspomniano świadczył, że nie był to zwykły rolnik. Jeżeli mu się nie zdawało i nowo poznany faktycznie był kimś ważnym, to faktycznie był jego szczęśliwy dzień. Nie dość, że zyskał miecz i wolność, to jeszcze nadrobi część pokuty, bo czemu by nie. Blady wojownik uścisnął mu dłoń, jednak spinając Ki w nogach, na wszelki wypadek ataku z zaskoczenia. Mimo wszystko, nie mógł być jeszcze zbyt ufny, a przy powitaniu czujność ofiary była najbardziej uśpiona.\n- Shiro - odpowiedział mu, starając się nie brzmieć zbyt nieprzyjemnie. Jego głos raczej nie brzmiał jak kogoś przyjaznego, co dodawał jeszcze wyraz twarzy. Musiał pomyśleć w niedalekiej przyszłości nad transformacją. Podobno ci dobrzy bogowie mieli nabierać po niej bardziej łagodnego wyglądu.\non Pon Lut 06, 2017 10:47 pm\nNameczanin ani na chwilę nie zgubił swojego uśmiechu, nawet wtedy kiedy usłyszał o banicji i wygnaniu z ojczyzny. Chciał już coś powiedzieć, jakby pocieszyć posępnego młodzieńca, ale ten w tym samym czasie chwycił za jego rękę i skwitował krótko, przedstawiając się.\n- Miło Cię poznać, Shiro. - odpowiedział Moori, ściskając dłoń Shinjina i potrząsając nią kilka razy na znak przywitania. W tym samym momencie, wyciągnął drugą dłoń, którą położył na zewnętrznej części ręki młodzieńca i poklepał ją delikatnie.\n- Ciężki jest ten worek. Pomożesz mi go zanieść do wioski? W między czasie, chciałbym usłyszeć Twoją historię. Jestem zdolny uwierzyć w wiele. W końcu żyjemy w świecie, gdzie ludzie posiadają fenomenalne zdolności, prawda? - zapytał, uśmiechając się szeroko, po czym ręką wskazał na biały worek, który był czymś wypełniony.\n- Niedaleko znajduje się wioska, w której mieszkam razem z innymi Nameczanami. To w tamtą stronę... - pokazał ręką kierunek, w którym wcześniej zmierzał.\non Wto Lut 07, 2017 10:09 pm\nOkazało się, że Moori nie ma w najmniejszym stopniu złych zamiarów. Był też bardzo, ale to bardzo ufny. Nie zamierzał go przetestować, czy coś tym stylu. Skory do rozmowy, wiecznie uśmiechnięty ponadto. Miły wyraz nie zniknął z jego facjaty nawet, gdy usłyszał o karze wygnania. Być może był to pewien rodzaj próby zdobycia zaufania, by później wykorzystać go do swoich celów. Ale raczej nie był.\nWiększość przedstawicieli tego klanu znana była z gościnności i przyjaznego nastawienia do wszystkiego. Po obowiązkowych czynnościach zapoznawczych, bez których jakoś nikt nie mógł się obejść, Nameczanin w końcu przeszedł do sedna sprawy. Jak można było się domyśleć, był nim ten wór. Wyglądał na ciężki i taszczenie go ze sobą długimi kilometrami musiało być co najmniej niewygodne. Zwłaszcza, że przedstawiciele tej rasy siłaczami nie byli. Nie widział żadnych przeciwwskazań w wyświadczeniu mu przysługi. Przecież to tylko dźwiganie, na codzień robił to godzinami, by wzmocnić swoje ciało. Przy okazji, mógł też ulżyć staruszkowi. Nawet nie dla pokuty, właściwie co go obchodzą bogowie, którzy są w stanie tylko osłabiać swoje szeregi, to pozwalając żołnierzom umierać, to wyrzucając ich na zbity pysk. Chciał mu po prostu pomóc, bo wypada pomagać. No i przydałoby się wyleczyć złamaną rękę.\nShiro nie znał wagi bojtla. Mógł być wypchany po brzegi czymś ciężkim, bądź też nie. Pociągnął lekko w górę za jego końcówkę. Jeśli był na tyle ciężki, że do podniesienia wymagane było użycie większej siły, ukucnął przed nim i wciąż go trzymając, odwrócił się plecami do niego. Następnie wstał, by podciągnąć ciężar z nóg. Wzniósł się lekko używając umiejętności latania i wyruszył razem z Moorim we wskazanym kierunku.\nPrzez chwilę lecieli w absolutnej ciszy. Wysoki bóg nie przepadał za gadaniem, zdecydowanie wolał mowę pięści. Musiał jednak coś powiedzieć, wygadanemu starcowi nie wystarczyło samo "zostałem wygnany". Uznał, że na świecie są dziwy, o których nie śniło się naszym filozofom, i że z pewnością uwierzy w jego historię. Był miły, ale straszliwie natrętny. Mógł poprzestać na obecnych informacjach, ewentualnie później dowiadując się czegoś więcej. Na początku też tak chciał go zostawić, ale jednak czegoś od niego potrzebował. Zastanowił się, co może mu powiedzieć, a czego nie. Po dłuższym czasie obojętnie rzekł:\n- Coż... Jestem bogiem, który zawiódł. Zostałem tu porzucony, by pokutować swoją winę.\nByło mu obojętne, jak odbierze to mężczyzna. Prawda brzmiała jak najgłupsze kłamstwo, więc mógł w pewnym sensie czuć się bezpiecznie. Jeśli uznałby go za wariata, nic na tym nie straci. Dalej już leciał w stronę wioseczki, nie odzywając się ani słowem.\non Sro Lut 08, 2017 10:29 pm\nMoori przysłuchiwał się temu, co do powiedzenia miał Shiro. Wiele jednak nie powiedział, więc i słuchać nie było czego. Uśmiechnął się jedynie, będąc lekko zażenowanym i nieco poirytowanym. Nie tak opowiada się o swoim żywocie.\n- Brzmi to całkiem nudno. - po czym skinął głową, cicho śmiejąc się pod swoim przygarbionym nosem. Nie miał nic złego na myśli, to oczywiste.\n- Tak właśnie myślałem, że pochodzisz z rasy bogów. Spotkałem kiedyś jednego... Wtedy był zwyczajnym uczniem, podobnie jak Ty, o ile się teraz nie mylę. - spojrzał na Shiro, po czym gdzieś przed siebie. Obaj lecieli w stronę wioski, która już malowała się powoli na horyzoncie. Dostrzegli z daleka małe, białe domki, pomiędzy którymi znajdowały się pola uprawne. Na razie, wyglądało to biednie, ale jak wiadomo, na takie rzeczy potrzeba czasu. Mnóstwo czasu.\nNapisz następny post w Wiosce Moori.\non Pią Kwi 14, 2017 2:29 pm\nTak więc nasz bohater zakończył pracę na dzień dzisiejszy. Co prawda lubił rolnictwo, jednak dużo bardziej lubił pterodaktyle. Udał się w góry, aby spotkać ze swoim dawnym przyjacielem. I tak jak zwykle stanął na szczycie góry i zaskrzeczał niczym jego "rodzice". Po chwili z ukrycia wyleciał wielki fioletowy pterodaktyl. Jak co dzień po wypełnieniu obowiązków miał ochotę na trening. Tym razem miał on przyjąć dość standardową formę, (nie) zwykłego sparingu. Trump uniósł się w powietrze, spojrzał na swojego sparing partnera z góry, jak bombowiec przed zniszczeniem miasta. Napiął mięśnie które twardością przypominały mur mający powstrzymać wąsatych imigrantów. -Kitaru!- krzyknął i ruszył na swojego przeciwnika. Nie zamierzał się cackać wiedział, że nie musi się ograniczać. Uderzył z rozpędu wprost w brzuch bestii, spadł na niego niczym bomba na Hiroshime, siejąc spustoszenie pośród jego wnętrzności. No może nie, aż tak w końcu car bombie jeszcze mocą nie dorównał. Bestia skuliła się i chciała prawym sierpowym "chlasnąć" naszego bohatera w twarz. Jednak nasz bohater nie nazywał się Kennedy i zdołał wykonać uniku, nie dając spenetrować swojej czaszki. Trump zanurkował pod przeciwnikiem jakby chciał zniszczyć U-boota i przelatując za niego złapał go za ogon. Z silnym zamachem jakby chciał zburzyć dwie wierze wyrzucił pterodaktyla w powietrze. Jaki w tym sens skoro on lata? No niby żaden, chwilowe oszołomienie jednak wystarczyło. Kiedy przeciwnik wzlatywał w powietrze ostrzelał go niczym III Rzesza, desantujących plaże Omaha. Trump spojrzał na wybuchy na ciele jego przeciwnika, ten jednak szybko się otrząsnął. -Dawaj!- krzyknął do istoty. A ta jakby go zrozumiała. Otrzepała się i ruszyła szarżą. Trump czekał spokojnie, wyglądał na podnieconego, jakby mógł gdzieś wprowadzić demokrację. Kiedy potwór już miał wpaść w niego swoim cielskiem taranując go w celu wbicia w ziemię. Nasz bohater niczym słupki poparcia opadł nieco, a jego przeciwnik po prostu przeleciał nad nim. Wojownik spojrzał na swojego "oponenta". -Nie mów, że aż tak się opuściłeś?- rzucił. Odpowiedział mu głośny skrzek. Bestia znów ruszyła. Tym razem jednak i nameczanin ruszył szarżą. Nie zamierzał on wykonywać uniku. Pięści wojowników zderzyły się powodując huk niczym przebijający barierę dźwięku odrzutowiec. Dalej z pełną prędkością oboje uderzali w tors przeciwnika. Tym razem doszło do walki na wyniszczenie. Kto wytrzyma więcej? Ciosy raz za razem uderzały w korpusy przez dobre kilka minut. Po chwili oboje oddychali ciężko, a uderzenia stały się słabsze. -Nie tak źle.- rzucił. Uciszył go cios w szczękę. Wojownik, aż wykonał obrót pod wpływem ciosu. No może nie do końca, gdyż było to po prostu kopnięcie obrotowe, które uderzyło w głowę bestii ogłuszając ją i odrzucając na kilka metrów. -Miało nie być w głowę!- krzyknął poirytowany. -Wrócę jutro.- powiedział i odleciał. Jego towarzysz zapomniał o ustalonych zasadach. Nie lubił gdy tak robił. Wylądował pod górą i postanowił wyrzucić z siebie swój gniew. Z całej pozostałej siły uderzał w kamienną ścianę. Co prawda nie robiło to na masywie żadnego wrażenia. Jednak z każdym ciosem gniew ulatniał się. Po kilkunastu minutach odleciał od gór. Aby zabić nudę postanowił sobie pobiegać. Przez 20 minut biegał górskimi ścieżkami. Sam nie wiedział po co. Zmęczony treningiem postanowił nieco się rozluźnić. Wzleciał w powietrze i zaczął machać rękami. Z jego ust wydobywał się skrzek. Latał jak wariat, przez niemal godzinę, aż nie poczuł, iż jest już z nim w porządku. Postanowił wrócić do wioski.\non Pią Kwi 14, 2017 8:04 pm\nLaptor wyczuł dwie niewielkie energie oscylujące w granicach 1000 PL gdzieś w tym miejscu, błyskawicznie przetransportował swoje smukłe, szare ciało w to miejsce by od razu dojrzeć dwóch nameczaninów trenujących wzajemnie między sobą... Oczywiście jak na nameczaninów przystało został wykryty od razu, od razu przyjęli pozycją obronną i wykrzyczeli, że nie umrą bez walki. Nie trwało to długo, Grey zwyczajnie przeteleportował się przed ich twarze i wyprowadził jedno uderzenie w brzuchy, które było dość silne by odbić się na plecach, po czym obydwoje utracili nogi zwykłym wyrwaniem ich. Byli nawet zbyt zmęczeni jednym uderzeniem by mogli użyć regeneracji... Laptor zamknął oczy, wystawił rękę w kierunku pojedynczego osobnika. Wewnątrz siebie zbierał energię, jednak zwyczajnie nie trwało to długo i niebieska siła wystrzeliła w nameczanina, obejmując go w poświacie. Nie stało się nic. Laptor nie poddawał się, zamknął oczy, wystawił rękę i skumulował energią, lecz nie w postaci kuli energii a zwyczajnie w postaci otoczki ręki przez energię. Dodatkowo wyobraził sobie nameczanina we krwi leżącego nieopodal a na nim jakiegoś cukierka, dokładniej cukrową laskę. Energia wystrzeliła trafiając ponownie nameczanina i niby coś zaczęło się dział, namek jakby wbrew woli zaczął układać swoje ciało... i znowu nic. Musiał coś robić nie tak, chociaż niezwykle wyraźnie czuł, że to coś co może zrobić, nie wiedział czemu, ale to samo przeczucie jak przy innych technikach towarzyszyło mu teraz tutaj. Zapewne wewnętrzny instynkt Majina podpowiadał mu zwyczajnie o nowych możliwościach wraz z każdym wzmocnieniem jego ciała. Laptor usiadł przed ciałami namków pozbawionych nóg, skupił się w głowię i zwyczajnie powtórnie odnalazł swoje wewnętrzne JA. Nie obyło się bez ganianiny ze sobą, pod postacią kuli energii. Oczywiście im bardziej Laptor zwiększał swoją szybkość tym szybsza była ta energia i trzeba było zwyczajnie wykazać się sprytem by tą energię złapać... Strzelał promieniami energii, kulami energii, jednak nie mógł się trafić, leciał za kulą dobre 20 minut by w końcu zmienić kierunek lotu i całkiem przypadkowo przewidzieć gdzie kula się pojawi. Bam! Złapał ją w ręce, ta go wypełniła i otworzył szybko oczy. W myślach jak i w świecie realnym. Wiedział już co robi nie tak, a mianowicie jego czułka była niezwykle magiczna, i to przez nią ów technika powinna przepływać. Od tego była, od typowo magicznych rzeczy jakimi techniki nie są. Uśmiechnął się lekko i zwyczajnie założył rękę na rękę na torsie, zamknął oczy ponieważ skupienie energii w innej części ciała niż było mu dane się przyzwyczaić wymagało pewnej siły. Więc teraz zrobił to samo co wcześniej. Wyobraził sobie obydwu nameczaninów, którzy znajdowali się przed nim, jego metrowa czułka powiewała na lekkim wietrze. Pora była najwyższa by skupić w niej odrobinę swojej energii. Energia zaczęła wypełniać ogonek i wydobywać się lekko na zewnątrz pod postacią niebieskiej otoczki całej czułki. Dodatkowo ta podniosła się zza głowy i wykierowała w kierunku dwóch przeciwników. Po chwili już wystrzelił niebieski promień otaczający obydwu namków, ci zaczęli zaciskać zęby, naprężać ciała, jednak nie mogli się oprzeć sile magicznej. Ich ciała mimowolnie ułożyły się jak szprychy, ręce wzdłuż tułowia, nogi wyprostowane, szyje do góry. Potem nastąpił błysk światła, lekki dymek a na trawie leżały dwie cukrowe laski w kolorze niebiesko-zielonym... Laptor podszedł, chwycił je w dłoń i włożył do buzi od razu gryząc.\n- Pyyycha! Hahaha! - Wykrzyknął uradowany.\non Nie Kwi 16, 2017 10:43 am\nLaptorek był wielce zadowolony, jednakże to uczucie nie pojawiało się na jego wyrazie twarzy. Jego mina nadal była chłodna, nieporuszona i normalna, nie można było odczytać kompletnie żadnego uczucia jej towarzyszącego... Teraz po zjedzeniu cukierka, jeszcze kończył gryźć by po chwili zerknąć na energię, które są na ten planecie. Żadna się nie wyróżniała, chociaż jedne były lekko wyższe, inne zwyczajnie nędzne. W tym całym burdelu w ilości energii, Laptor postanowił, że tymi słabymi nawet nie będzie się zajmował bo to nie ma sensu. Wyszukiwał tylko tych najwyższych energii, ale nie tych co już czuł, u których już był... Miał nadzieję, że top lista energii, którą sobie teraz stworzył (pomijając energię postaci, z którymi już się spotkał) sprawdzi się w ten sposób, że to najsilniejsi z kolei są strażnikami smoczych kul, tak powinna wprawdzie być. Wzniósł się w górę, rozejrzał i wybrał kierunek...\nW jego głowie ułożyła się pomału pewna myśl. Wie wszystko co powinien wiedzieć dzięki Narace, więc doskonale wiedział, że jedno życzenie poświęci na stworzenie swojego wymarzonego Candy Landu, jednakże jak miałby podróżować? Otóż drugie życzenie spożytkuje w ten sposób, że zwyczajnie poprosi kule o nadanie nameczanom odpowiedniej wiedzy do budowania najlepszych technologii... O tak\non Sro Kwi 19, 2017 11:50 pm\nNa niebie pojawił się niewielki obiekt. W miejscu w którym wszedł z atmosferę planety rozbłysło jasne światło, które zmieszało się z kolorem czerwonym. Barwa czerwieni po chwili jednak zniknęła, a obiekt zbliżał się coraz bardziej. Widoczne były jego elementy. Miał osiem odnóży, nogi w sumie, które służyć miały za podstawkę kiedy stał bezpiecznie zaparkowany na twardym lądzie. Reszta była okrągła, przypominająca coś na wzór mechanicznej ośmiornicy. Mimo, że pojazd znajdował się daleko, dźwięk jego silnika był bardzo dobrze słyszalny. Nie kierował się w stronę gór. Patrząc po kierunku jaki obrał i posługując się logicznym myśleniem, prawdopodobnie wyląduje na polanie.\non Czw Kwi 20, 2017 12:06 am\nKiedy rozmyślania Laptora o tym co zrobi ze smoczymi kulami kiedy tylko je zbierze, skończyły się, gdzieś wysoko na niebie zabłysnęło czerwone światło, które okazało się być otoczką jakiegoś kosmicznego statku. Kiedy wleciał w atmosferę a potem wleciał poniżej chmur, okazało się, że statek ten ma odnogi, zapewne służące do bezpiecznego lądowania... Okrągły kształt kierował się prawdopodobnie do znanego mu miejsca jakim była spora polana. To było to... Statek kosmiczny, dzięki któremu Laptor mógł opuścić przestrzeń planety szybciej niż za sprawą drugiego życzenia. Jednakże i tak priorytetem niewątpliwie było odnalezienie smoczych kul, jednak postanowił poświęcić kilka minut na to by ogarnąć kim są ci, którzy przybili na planetę. Oczywiście nie zamierzał jakoś specjalnie się ukrywać, prawdopodobnie był dostatecznie silny by mierzyć się z każdym we wszechświecie. Tak właśnie myślał, tak uważał. Czym prędzej wyruszył w kierunku polany, która znajdowała się prawie o rzut beretem...\nz/t Polana (odpisałbym też tam, ale na 10 linijek nie opiszę czekania na statek)\non Wto Maj 09, 2017 5:45 pm\nLaptor leciał sobie i leciał i leciał i leciał i leciał i leciał... W końcu dotarł na miejsce, na które dolecieć miał, właściwie to szybko to zrobił dzięki wiedzy Naraki o Namek no i dzięki swojej prędkości, która pozwalała szybko szybować po niebie. Chociaż i tak nie użył jej pełnej, wszak musiał targać za sobą małego Laptora Juniora, który do najwolniejszych, jednak nie należał. Podróż upłynęła więc dość szybko i w kompletnej ciszy, oboje mieli taki sam pogląd na wszystko, oboje nie lubili działania z kimś, ale to było coś innego. Junior wiedział, że nie może się sprzeciwić Laptorowi, po prostu nie może, więc zwyczajnie się tolerowali, a Laptorowi cichy kompan nie przeszkadzał, bo to on sam w mniejszej formie po prostu. Dotarli do gór, to tutaj miała znajdować się czwarta smocza kula, wtedy miałby więcej niż połowę. Dlaczego ktoś wymyślił ich aż 7? To było ciekawe, czemu nie dwie, trzy? A czemu nie 20? Chociaż z drugiej strony... 7 to dość dużo, musi teraz stracić czas na tej obrzydłej już planecie, chciał skończyć to jak najszybciej. Rozejrzał się za potencjalną kryjówką kuli, przecież to musiało być gdzieś tutaj.\nGumiak i pół dolecieli w końcu do wyznaczonego przez radar miejsca. Znaleźli się na dość dużej wysokości. W sumie idealne miejsce na ukrycie kuli. Szczyt przed nimi był poszarpany, i ziało w nim wiele dziur tudzież grot. Kula mogła być w każdej z nich. Jedna była malutka, wielkości klona Laptora, i pewnie nie za głęboko wbita w góre, inna znowu była strasznie wąska, tak że trzeba by wciągnąć nieźle brzuch, aby się przecisnąć, jednak we wnętrzu dało się dopatrzeć jakąś większą jamę. Ciekawa natomiast była wielgachna jama z której dobiegało chrapanie jakiegoś ogromnego stwora. Hmm. Skarb którego pilnuje bestia? Brzmi jak niezły trop. Ale to od Laptora zależy, gdzie zacznie szukać.\non Wto Maj 09, 2017 7:42 pm\nSytuacja było niezwykle prosta, ponieważ to był teren górzysty, kula musiała znajdować się na górze, lub wewnątrz góry. To tak na prawdę bardzo dobra kryjówka, ale miejsc jest tyle, że gdyby nie radar, zapewne majin musiałby zmusić jakiegoś nameczanina by zaprowadził go do tej kryjówki, sam nie chciałby się w tym paprać, bo czasu zajęło by to od cholery. Zerknął na swojego Juniora, ten chyba wiedział o co chodziło po przytaknął głową. Rozejrzeli się jeszcze raz dookoła, zauważyli kilkanaście dziur, różnych, jedne zapewne są płytkie, i po prostu cień zasłania widok na ich dno, inne były głębokie, wąskie. Całość wyglądała nieco nieschludnie jak na górę, jak gdyby coś po niej chodziło, dużego z pazurami i nieco ją uszkodziło... W każdym razie...\n- Leć oglądnąć te mniejsze szczeliny. - Wydał krótkie polecenie, a klon zwyczajnie zrobił to co miał zrobić, miał inteligencje Laptora, więc wierzył, że w razie potrzeby zwyczajnie użyje wydłużania rąk i poinformuje go, gdy znajdzie kulę. Sam natomiast miał inny plan, zajrzał oczywiście do dużej groty skąd wydobywało się chrapanie. Wystrzelił kulę energii by ewentualnie wystraszyć to dziadostwo oraz zaświecić sobie i przyświecić drogę. Dopiero potem (jeśli nic nadal nie zauważył, i jeśli ki blast niczego nie sprowokowało) wszedł do środka trzymając w ręce ki blasta drugiego.\non Sro Maj 10, 2017 6:29 pm\nLaptor bardzo rozsądnie rozdzielił się ze swoim klonem w celu poszukiwania kuli. Jednak niezbyt rozsądnym było strzelanie do dziury, o czym miał przekonać się już z chwilę. Gdy tylko jego kiko wparowało do groty, cała góra zatrzęsła się w potwornym ryku. Roztrzaskała się na małe i wielkie kawałki, ukazując potworny obraz. Ta góra była... Smokiem! Wielkim, zielonołuskim smokiem, którego przez lata letargu pokrył piach, ziemia, błoto i wszelkie inne osady brudu, które następnie zaschły, tworząc wielką, nieregularną górę. Klon Laptora został przywalony pod gruzem, ale pewnie za chwilę się wydostanie. Ale... Gdzie w takim razie kula? Skoro miała być w górze, to może znaczyć tylko jedno, prawda? No to teraz Laptor musi zabić smoka i grzebać mu w bebechach, a konkurencja w zbieraniu kul jest tuż-tuż.\non Sro Maj 10, 2017 6:43 pm\nStrzał ki blastem w kierunku ciemności było przemyślaną opcją, tak czy siak chciał wykurzyć coś co było wewnątrz, to, że okazało się, że cała góra to ogromne stworzenie ze skrzydłami i wydłużonym pyskiem to nawet ułatwiało poniekąd sprawę. Ogromny cel, jednakże szybko Laptor zorientował się, że w sumie kula jest w środku, a to nie było już fajne, bo będzie musiał grzebać w jego ogromnych wnętrznościach, a kula może być po prostu wszędzie, to znaczy "WSZĘDZIE", tak na dobrą sprawę mogła być jedynie w paszczy, płucach, żołądku. Mały Laptorek był najbliżej, więc został przygnieciony gruzem, jednak szybko wydobył z siebie pokłady energii, które odrzucił cały gruz na wszystkie strony. Sam klon poleciał potworowi przed oczy w celu skupienia uwagi, a Laptor wystrzelił Chocolate Beam by zamienić potwora w cukierka, nie takiego małego na dłoń, trochę większego, może mniej więcej takiego jak smocza kula. Jeśli to się udało, rozłupuje delikatnie cukierka i wyjmuje kulę. Jeśli to się nie udaje, klon wraca, a Laptor na pełnej szybkości wlatuje potworowi w środek głowy i wylatuje drugą stroną.\non Czw Maj 11, 2017 5:59 pm\nNie wiadomo czy smok był jakiś nie tego po tak długim letargu, czy może to szybkość Majina onieśmielała, ale Chocolate Beam trafił w samą dziesiątkę. No i tu w sumie koniec strasznie dobrych wiadomości, bo okazało się że jak przemieniasz coś tej wielkości, to trwa to w cholerę dużo czasu. Albo to po prostu nikła zawartość magiczna stwora popsuła końcowy efekt techniki? Niech wystarczy nam tyle, że Laptor musiał czekać bite pół godziny, zanim smok w 100 procentach zmieni się w czekoladę, a następnie mógł zaobserwować jak jego ukochana kula stała się za duża dla czekoladki i wyleciała z jej wnętrza, rozwalając smoka na pół. Stracił dużo cennego czasu... I to nawet za dużo. W tej chwili wielki statek wlatywał gdzieś po drugiej stronie w atmosferę Namek, a gdy wylądował, nawet Laptor poczuł nikłe trzęsienie ziemi. Jak zakończy się ta przygoda?\non Czw Maj 11, 2017 6:50 pm\nJakimś pierdolonym cudem przemienienia cholernego potwora, który przypominał smoka, ale nie dla Laptora, dla niego był to po prostu jakiś stwór ze skrzydłami, trwało tyle, że mógłby się zesrać trzy razy, nie wiadomo jakim cudem pieprzone Chocolate Beam, które przemienia kompletnie wszystko na swojej drodze w słodkości, w zależności od chcicy użytkownika, tym razem przemieniało to chore gówno bite trzydzieści minut. Laptor siedział sobie z klonem i siedział i siedział a potem siedział. Obserwował jak jego magia zmienia gnoja w cukierka. Okrągłego, zwykłego truskawkowego cukierka. Najpierw jego pysk się skurczył, skrzydła się złożyły, kończyny wyprostowały, chociaż to wbrew wszystkiemu co wiemy o smokach, a następnie cała jego sylwetka zaczęła się skurczać i zaokrąglać, pewnie w tym czasie jego wnętrzności i kości zniknęły dając miejsce na słodkie truskawkowe wnętrzności... W końcu po prostu wziął zdobytą smoczą kulę i poleciał w kierunku swojego schowka. Doskonale wiedział, że coś na Namek przybyło, w końcu miał wykrywanie energii, był czujny. Czuł energię, nawet trzęsienie ziemi zdało się leciutko odczuć. Wiedział doskonale co musi zrobić. Leciał do kryjówki z klonem, któremu rzucił kulę. Następnie wszystkie kule będzie trzymał klon, obojętnie jak, czy to zrobi większe ręce by móc całość trzymać, czy co innego wymyśli, było mu to obojętne. Jeśli ktokolwiek czyhał na jego smocze kulę to musiał je pilnować. Wcześniej na nieznanym statku widział rada i widział jak dwie kule są w jednym miejscu, w tym, w którym Laptor ukrył kule. Więc logiczne, że bezpieczne tam po prostu nie są.\nz/t Niewielkie wysepki\non Czw Maj 11, 2017 7:06 pm\nNo więc Majin jak postanowił, tak zrobił. Wziął smoczą kulę, rzucił klonowi i wyruszył w obawie o swój wielki skarb. Nie była to obawa bez pokrycia, szczególnie w momencie kiedy na planecie wylądował postrach nie jednej planety- Syn Króla Colda, Lord Cooler!\non Sro Cze 27, 2018 6:28 pm\nStał na tle dwóch słońc. Wiatr sam zrzucił mu kaptur z głowy. W tle widać było grotę, którą przydzieliło mu dowództwo. Obrócił się i powoli pomaszerował w jej kierunku. Nie spoglądał zbytnio do jej wnętrza. Nic i tak się nie zmieniło przez te kilka chwil. Koc, poduszka i świeża woda w wiaderku. Tak naprawdę tylko woda była mu potrzebna. Dwa pozostałe przedmioty, to nadmiar wygody. Zrzucił z siebie swój lekki płaszcz i niedbale położył go na kocu. Następnie powolnym, spokojnym krokiem udał się do wyjścia.\n- To już kilka dni wolnego. Dowództwo nie daje mi znaków życia... ...Czy stało się coś złego? - Pomyślał, ale po chwili rozwiał złe mary. - Nie powinienem tak się tym przejmować. Cały poprzedni tydzień spędziłem na obrzeżach okopów. Męczy mnie już samo zwiad. Mógłbym pójść na front. Przecież jestem gotowy...\n- ...Chyba? - Dokończył na głos.\nSpojrzał na spadające z urwiska kamyki. Skupił swoją Ki, nagle podniósł swój poziom mocy do maksimum możliwości. Ustawił się do nich przodem i wystawił lewą nogę przed siebie. Drugą przekrzywił do boku, a ręce podniósł do gardy. Czas zwolnił, a on obserwował swój cel. Jeden po drugim. Dynamicznie na zmianę prostował ręce, wysyłając w kierunku skalnych elementów swoje pociski energetyczne. Ten trening wymagał przede wszystkim koncentracji i cierpliwości. Pracował w zwiadzie. Musiał umieć zachowywać się jak powietrze. Eliminował skały jedną, po drugiej. W chwili, gdy ''tarcze'' się skończyły, natychmiastowo wykonał przewrót do boku. Z ziemi gwałtownie powstał i rozglądając się we wszystkie strony, pofrunął, robiąc akrobację w powietrzu. Wspomagał się odbijaniem od różnych głazów i obracaniem wokół większych drzew. Oczywisty trening taktyki ''atakuj i wiej''. Podstawowa technika każdej samoobrony. Tak wiele powietrznych wygibasów, zawsze wymaga dużo energii. Kekke jedynie przeciągnął się i strzelił szyją. Przymknął delikatnie oczy i podreptał energicznie w miejscu. Otworzył prawe oko, by dostrzec dokładną pozycję jednego z drzew. Obróciwszy się o odpowiedni kąt, ruszył na nie z całym impetem. Wymieniał na pniu ciosy proste i kopnięcia. Starał się to robić różnorodnie, wymieniał kolejność. Nie chciał być monotonnym. Każdemu uderzeniu, prócz stu procent siły, towarzyszyły odpowiednie odgłosy.\n- Hadja, dja, dja, dja! Dja, hadja dja, hadja, hadja! - Krzyczał coraz to bardziej zmęczony.\non Czw Cze 28, 2018 6:22 pm\nPył z obitego drzewa unosił się na wysokości trzech metrów. Kekke dysząc, oglądał ogryzek jako został z kłody. Odwrócił się i powoli przeszedł do swojej groty. Idąc spokojnym krokiem uspokoił oddech i przetarł kostki obu dłoni. Chciał zrobić sobie chwilę przerwy. Przynajmniej po to, by się ochłodzić. Wchodząc do samotni, zrzucił z prawego ramienia przepaskę i odsłonił tors. Wiadro, które było niemal pełne wody, wylał w połowie na twarz, a resztę niżej. Zarzucił ramionami do tyłu i wziął głębszy wdech.\n- Przede mną wciąż daleka droga. Czuje jak moja moc rośnie. To znacznie większy wzrost, niż jeszcze rok temu. Czyżbym zbliżał się do poziomu wojownika? Wciąż wiele mnie dzieli. Jestem blisko cztery razy słabszy, niż taki przeciętny. A co dopiero reszta? Już i tak jestem silniejszy, niż większość tych mięczaków. Przynajmniej nie boję się zabijać. Marnie widzę przyszłość naszej armii, jeśli nie zaczniemy nabierać doświadczenia w walce. - Rozmyślał, przeciągając się w grocie.\nWyszedł z niej, z odsłoniętą klatą. Wrócił na lekko wzniesiony teren i zaczął napinać całe swoje ciało. Wszystkie żyły zaczęły być dosadnie widoczne. Pragnął, by jego energia znowu osiągnęła maksimum możliwości. Wszystko skupiał w dłoniach. Wąskie stróżki energii, niczym błyskawice kołysały po całych ramionach. Kierowały się coraz niżej, a od linii nadgarstków, stawały się części jasnej, migocącej aury.\n- Brarghhhhh! - Drżał i sapał.\nBył to dla niego nie lada wysiłek, który też wymagał ogromnego zaangażowania. Zarówno koncentracji jak i czasu. Stojąc tak nieruchomo, na polu bitwy można byłoby go postrzelić z pięć razy, jeśli od razu nie zabić. Wreszcie nadszedł odpowiedni moment. Rozłożył ręce do boku i spojrzał na szczyty skalne, oddalone o setki metrów. Najpierw wziął zamach prawą ręką. Cisnął pociskiem z całych sił. Tak samo było z drugą ręką. Również nie hamował się. Stał potem już zgarbiony, spoglądając jak jego pociski zbliżają się do celu, by ostatecznie go trafić. Uznał, że czas przerwać trening. Przynajmniej na jakiś czas. Nie mógł robić zbyt dużo hałasu w jednym miejscu. Z czasem na pewno zwróciłby na siebie uwagę innych zwiadowców. Wrócił się do groty i zabrał wszystko swoje rzeczy, pakując je w koc. Ten przewijając na pierwszym lepszym kiju sprawił, że wyglądał jak bagaż włóczęgi. Zarzucił kaptur na głowę i nie oglądając się, ruszył gdzieś w dal.\non Nie Lip 29, 2018 11:57 pm\nSauzer stęknął i otworzył oczy, przyzwyczajając się do jaskrawych barw. Jeszcze nigdy w życiu nie wylądował w tak dziwnym miejscu. Krótka podróż zakończyła się błyskawicznie, małomówny Mira dosłownie wypchnął białowłosego na pomniejszą skałę i momentalnie znikł. Dwudziestolatek westchnął. Prawdopodobnie mieli tutaj środek dnia, gdyż pierwsze co zobaczył to wielkie słońce. Zmrużył oczy rozglądając się. Nie widział żadnych śladów życia, chyba nie było co liczyć na łatwy start. Z drugiej strony... w ten sposób miał czas na aklimatyzację. Mógł trochę odpocząć, coś przekąsić i na spokojnie się zapoznać z okolicą...\nNa jego twarzy pojawił się grymas zadowolenia. Co prawda nie miał pojęcia co go tutaj czeka, jednak mimo wszystko... dostał szansę! Czy nie o to mu właśnie chodziło? Przetarł czoło i westchnął.\nMusiał się postarać. Nie mógł specjalnie mitrężyć, matka błyskawicznie straciłaby nim zainteresowanie, jeśli jego postępy byłyby za wolne. Czyli spokojna aklimatyzacja niestety odpadała... Wciąż jednak rozsądnym było zorganizować sobie krótką rozgrzewkę i rozprostować kości. Musiał sprawdzić w jakim znajduje się stanie, poza tym nie mógł lekceważyć tubylców. Zawsze był słabeuszem i musiał nadrabiać w każdy inny sposób.\nZamknął na chwilę oczy i wziął głęboki wdech. Pachniało to zupełnie inaczej niż w jego ojczyźnie. Było... przyjemnie! Pokręcił głową, odrzucając te myśli. Teraz musiał koncentrować się na czymś innym.\nPodskoczył kilka razy na próbę. Wszystko wskazywało na to, iż grawitacja była dość... standardowa. I w sumie bardzo dobrze, gdyby przyciągnie było silniejsze, miałby znacznie większe powody do niepokoju. Przeciągnął się po czym opadł na ziemię, by zacząć pierwszą setkę pompek, na dobry początek