Czyli reasumując jeżeli nie skręcam kołami, nie przełączam półbiegu i nie operuję podnośnikiem to na wyjściach mam do dyspozycji 75 czy 45 l/min?\nPompa hydrauliczna jest zapewne tego typu http://hydromotus.pl/100-132-thickbox/pompa-hydrauliczna-podwojna-1611-cc.jpg także jedno wyjście hydraulika, drugie wyjście wspomaganie i reszta. Tak bynajmniej jest w większości ciągników, a kto wie co naprawdę szpece z ursusa tam zrobili.\na poczytał ktoś gdzieś jakie masy mają ciągniki w innych markach? bo inne ZNANE marki oferują i takie same i lżejsze w takiej mocy ciągniki... Ursus ciężką serie ma opracować na bazie Vigusa co jest już powtarzane nie raz..\nClaas Arion 440 - masa 5000kg\nClaas Atos 350 - masa 4500 kg\nNew Holland T5.120 - masa 4550 kg\nZetor forterra - masa 4300 kg.\nZetor Proxima 4014 kg\nNo i co? Też do zgrabiarki proximę weźmiesz?\nPoza tym sorry, ale te dane ze strony Ursusa dla 120 HL są skopiowane ze 110 HL. Według tych danych ciągnik waży tyle samo co 110 HL. Więc na konkretne dane trzeba poczekać pewnie do następnych targów.\nNo przecież zmiana dawki paliwa na pompie daje 1000 kg więcej wagi :lol:\nNo przecież zmiana silnika z Perkins na Deutz to nie tylko napis na silniku i wspomniana zmiana dawki\nAczkolwiek jeśli chodzi o hydraulikę no to bardzo słabo. W Proximie rzeczywiście w standardzie 50 l/min a w opcji nawet 60 l/min tylko ciekawe czy Czesi przypadkiem też nie podają w sumie wydajność obu oddzielnych pomp?\nUrsus oczywiście pisze poniekąd prawdę . Miałem z nim kilka dyskusji odnoście FT. Tu mamy URSUSA HL 120 . Moc mi sie podoba kabina może być dwa poł biegi jeśli dobrze sie wczytałem to i sprzęgło elektrohydrauliczne jeśli bedzie model POWEr. Ale Masa 4000 kg przy 120 Km i udzwig jak dobrze pamietam 4200kg to słabo . Nie oszukujmy się . Kurczak taki sam jak model Ft 9120 do tura to jedynie zapiąć i po podwórku latać no może w transport bo do ciężkich prac słabo .... Suma wydatków pompy oczywiście zliczona dziś to standard aby zawyżyć . Ale jak ktoś mu na tuza przedniego żuci z tone to i w pole nim pojedzie. Muszą je dociążyć i będą ok. A co do tych porównań to traktorów to zapomniał napisac ile kosztują bo Ursus przy nich wychodzi dużo cenowo lepiej ... Wiec to jego tez duży plus .\nJD seria 5M masa 3900\nNH TD5 i T4 3600 bez obciążenia\nNH T5 tier 4A 4250 bez obciążenia(nie wiele tylko cięższy)\nCase farmal U 4150 kg\nJak już wspomniałem Ursus ciężką serie ma budować na Vigusie więc porównujmy jego modele do poszczególnych przedziałów rolniku 385...\nJak widać Ursus jest po środku a jak już wspomniał tu jeden rolnik co posiada 11054 i 1224 nowy Ursus nie jest gorszy uciągiem od starego cięższego\nale co do przedniego obciążenia mogliby już jakieś nowoczesniejsze i cięższe klocki zakładać lub montować ramę jak w 1954\nTo chyba oczywiste, że do orki czy głębosza dociąża się przednią oś. I uwaga niespodzianka: na ciągniki zachodnie również zakłada się obciążniki, bo bez tego rzeczywiście można trawę kosić.\n1014 cięższy od 120 HL o 0,5 tony i bez dociążenia na przednią oś mógłby sobie tym pługiem szlaczki rysować. Oczywiście mniejsza moc, ale w końcu to tylko 4 skiby.\nJak coś podobne do proximy może się równać z 1224. Przecież 1224 może ciągnąć jak pies szatę. A różnica w uciagu jest taka że proxima na polu siedzi odrazu a 1224 wyciąga to wszystko bez pomocy w/w.\nRóżnica uciągu wynika właśnie z masy. Uciąg zależy od mocy ciągnika, jego masy i przyczepności ( w zasadzie przyczepność zależy też w pewnym stopniu od masy). Dwa z tych są podobne więc różnicę robi masa.\nNa filmiku jest 1014.\nJa tylko napisałem dokładnie to co jest w danych Ursusa, może to Ty sobie zadzwoń bo widzę, że próbujesz wszystkim tutaj wmówić swoje racje, skoro nie wiesz skąd to wzięli ( 45 plus 35 ) to skąd możesz wiedzieć na co idzie dokładnie ten wydatek. W nowszych ciągnikach zakładają np zawór nadmiarowy który puszcza nadwyżkę oleju ze wspomagania - najpierw sam doszkol się potem pisz. Jak Ci się Ursus nie podoba to kup sobie coś innego a nie ciągle tylko potrafisz go krytykować.\nJak Ci się Ursus nie podoba to kup sobie coś innego\nOn sobie kolejnego farmtraca kupi w końcu one są takie super och ach i w ogóle :rolleyes:\nJak ktoś ten ciagnik równa do Zetora forterry, NH T6 Case Maxxuma, JD 6 to pozdro.\nTo że ten Ursus ma moc jak np Forterra nie znaczy że musi mieć podobne parametry jak np masa udzwig wydatek pompy.\nTo tak jak by porównywać zawodnika MMA waga średnia do ciężkiej.\nForterra jest 250 kg cięższa. Straszna różnica.\nI do tego nie ma 120 KM, ale 117. Więc te dwa ciężarki różnicy się prawie zniwelowały.\ndletego mówię żeby nie równać tego ciągnika do forterry a bardziej do proximy, NH T5, duże TD, Case Farmall C duży farmall A itp.


Druki | Muzeum Mikołaja Kopernika we Fromborku\nJesteś tutaj: Home / Druki\nObchody 544 rocznicy urodzin Mikołaja Kopernika\nInicjał z podobizną św. Hieronima - Pseudo-Hieronymus: Vitae sanctorum partum, sive Vitas partum, Nürnberg, 5 IV 1483\nBiblioteka Wyższego Seminarium Duchownego Metropolii Warmińskiej „Hosianum” w Olsztynie.\nBiblioteka Warmińskiego Seminarium Duchownego „Hosianum” w Olsztynie sięga swoimi początkami 1565 roku. Wtedy w Braniewie zostało powołane do życia przez kard. Stanisława Hozjusza kolegium jezuickie, które zajęło się m.in. kształceniem przyszłych duchownych. Po burzliwej historii związanej z grabieżą dokonaną przez Szwedów w XVII wieku oraz z wojnami światowymi w XX wieku, w 1949 roku biblioteka wznowiła swą działalność w Olsztynie. W jej zbiorach znalazły się wszystkie inkunabuły i stare druki z terenu diecezji warmińskiej (ok. 10 tys.).\nNa wystawie zostały wyeksponowane cztery reprezentacyjne druki z XV i XVI wieku. Wśród nich są: dzieła teologiczne z XV i XVI wieku, mszał biskupa Łukasza Watzenrode z końca XV wieku, dzieła prawnicze z XV wieku oraz sztandarowe dzieło historyczne autorstwa biskupa warmińskiego Marcina Kromera (Polonia). Niektóre księgi to dzieła współoprawne, zawierające kilka lub nawet kilkanaście mniejszych traktatów. Księgi w tamtych czasach były bardzo drogie. Kosztowne było także wykonanie ich opraw, więc z oszczędności mniejsze dzieła często oprawiano wspólnie, szczególnie jeśli dotyczyły tej samej dziedziny.\nInc. 145,1 adl.: Pseudo-Hieronymus: Vitae sanctorum partum, sive Vitas partum, Nürnberg, Antonius Koberger, 5 IV 1483, 20\nInc. 145,2 adl.: Henricus Institoris OP: Sanctae Romanae Ecclesiae fidei defensionis clipeus adversus Waldensium seu Pickardorum haeresim, Olomouc, Conradus Baumgarten, 1501, 20\nInicjał kolorowany ręcznie, ozdobiony podobizną św. Hieronima i wiciami roślinnymi w druku:\nPseudo-Hieronymus: Vitae sanctorum partum, sive Vitas partum, Nürnberg, Antonius Koberger, 5 IV 1483\nOprawa woluminu pochodzi z XVI wieku. Jest to deska obciągnięta brązową skórą ze ślepymi wytłokami i datą „1528” oraz inicjałami „G.S.”. Na górnej okładzinie znajdują się tłoki z owocem granatu i kwiatonami oraz wici roślinne wykonane radełkiem, rozety i małe kwiaty. Dolna okładzina zawiera tłoki przedstawiające rozety, kwiatony, smoka i pelikana. Jest to przykład oprawy renesansowej. Zachowała się jedna zapinka, druga została urwana, pozostała po niej jedynie klamra. Wyklejka górnej okładziny pochodzi z jednostronicowego kalendarza z przełomu XV i XVI wieku. W grzbiecie znajdują się skrawki pergaminowego rękopisu łacińskiego z XIII wieku.\nNa wystawie wyeksponowany został efektowny inicjał kolorowany ręcznie, ozdobiony podobizną św. Hieronima i wiciami roślinnymi. Przedstawienia św. Hieronima były bardzo popularne w tradycji zachodniej. W tym przypadku jest on przedstawiony jako kardynał i ojciec Kościoła z księgą (Pismem świętym) w ręku. Towarzyszy mu oswojony lew nawiązujący do legendy o wyjęciu przez świętego ciernia z łapy zwierzęcia.\nKarty zostały przycięte do potrzeb oprawy, dlatego też motywy zdobnicze nie są kompletne. W tekście znajdują się podkreślenia i nieliczne łacińskie glosy marginalne. Księga pochodzi z Biblioteki Kolegiaty w Dobrym Mieście.\nInc. 188,1 adl.: Ludovicus Pontanus: Singularia utriusque iuris. – Matthaeus de Mathasilanis: Singularia dicta. Cum Repertorio Matthaei Barlasina, Venezia, Andreas de Bonetis, 26 I 1485/6, 20\nInc. 188,2 adl.: Bartholomaeus Cepolla: De servitutibus urbanorum et rusticorum praediorum; Cautelae; De simulation contractuum, P. I-IV, Venezia, Philippus Pincius, I) 13 VIII 1498, II) 15 IX 1498, III) 8 X 1498, IV) 17 X 1498, 20\nInc. 188,3 adl.: Ioannes de Montibus Crispus: Institutionum tituli de haeredibus (III,1) et de gradibus (III,6) repetitio, Venezia, Ioannes Hamman, 19 X 1490, 20\nInc. 188,4 adl.: Ioannes de Montibus Crispus: Termini omnium actionum cum arbore, Venezia, Ioannes Hamman, 8 X 1490, 20\nInc. 188,5 adl.: Ludovicus de Sardis: Tractatus de legitimatione, Brescia, Angelus Britannicus, 14 III 1499, 20\nInc. 188,6 adl.: Ioannes Baptista de Caccialupis: De modo studendi et vita doctorum; Contrarietates Bartoli de Saxoferrato. – Matthaeus de Mathasilanis: De electione opinionum, Bologna, Benedictus Hectoris Faelli, 3 et 4 VII 1493, 20\nInc. 188,7 adl.: Franciscus Curtius: Tractatus monetarum, Pavia, [Michael de Garaldis], 14 X 1497, 20\nInc. 188,8 adl.: Petrus Ancharano: Super imprestitis montis novi, [Venezia, Bernardinus Benalius, a 1499/1500], 20\nInc. 188,9 adl.: Ioannes Baptista de Caccialupis: De debitoribus suspectis et fugitivis; De pacis, [Pavia, Franciscus de Nebiis, ca 1499/1500], 20\nInc. 188,10 adl.: Franciscus Brunus: De indiciis et tortura, [Pavia, Leonardus Gerla, ca 1497], 20\nInc. 188,11 adl.: Bartholomaeus Socinus: Super secunda parte Infortiati, Milano, Uldericus Scinzenzeler, 17 XI 1492, 20\nInc. 188,12 adl.: Marianus Socinus: Repetitio super notabili c. ad audientiam de homicidio, Pavia, Franciscus de Guaschis pro Ioanne de Legnano, 7 VII 1498, 20\nKsięga składa się z dwunastu druków współoprawnych z dziedziny prawa i ekonomii. Ich autorami są włoscy prawnicy z okresu późnego średniowiecza.\nNa wystawie wyeksponowana została kolorowana ręcznie rycina drzewa genealogicznego z przedstawieniem figuralnym, znajdująca się na 192 karcie, w dziele: Inc. 188,3 adl.: Ioannes de Montibus Crispus: Institutionum tituli de haeredibus et de gradibus repetitio, Venezia 1490. Inna rycina drzewa genealogicznego znajduje się na 195 karcie. Jednak nie zawiera przedstawienia figuralnego. Obie ryciny przedstawiają sposób wyliczania stopni pokrewieństwa.\nOprawa księgi pochodzi z XV wieku. Są to deski dębowe obciągnięte brązową skórą cielęcą ozdobioną ślepymi tłoczeniami przedstawiające owoc granatu z kwiatonem, kwiaty i orła pruskiego. Widoczne są resztki klamer. Obcięcia kart są barwione na żółto. Na obcięciach kart u dołu znajduje się skrócony opis dzieł. W tekście znajdują się nieliczne glosy marginalne.\nKsięga pochodzi z Warmińskiego Archiwum Biskupiego we Fromborku. Została poddana pracom restauratorsko-konserwatorskim w 2007 roku. Ponad 100 ostatnich kart było poważnie zniszczonych przez tzw. puszystą destrukcję. Nastąpiła ona pod wpływem zalania książki, czego efektem był silny atak i rozległe zniszczenia mikrobiologiczne oprawy i kart. Papier był bardzo osłabiony, pudrował się i kruszył. Skóra oprawy była zdegradowana mikrobiologicznie, szczególnie na dolnej okładzinie.\nInc. 229: Missale Warmiense, Strasbourg, Fridericus [Ruch de] Dumbach, 1497, 20.\nPrzykład fundacji bibliotecznej, Missale Warmiense. Strasbourg, Fridericus [Ruch de] Dumbach, 1497\nBiblioteka Wyższego Seminarium Duchownego Metropolii Warmińskiej „Hosianum ” w Olsztynie.\nBiblioteka „Hosianum” posiada aż sześć egzemplarzy tego dzieła. Nazywany jest mszałem Łukasza Watzenrode (1447-1512, biskup warmiński 1489-1512), ponieważ ten biskup wprowadził go jako obowiązujący w diecezji warmińskiej.\nNa wystawie został wyeksponowany druk, w którym znajduje się drzeworytowa, kolorowana ręcznie scena Ukrzyżowania oraz srebrzony inicjał „T” rozpoczynający kanon.\nW tekście widoczne są glosy marginalne i poprawki w tekście, w tym jedna sporządzona prawdopodobnie ręką biskupa Marcina Kromera (karta czwarta od końca).\nOprawa dzieła jest przykładem renesansowej oprawy z XVI wieku. Na górnej okładzinie znajdują się rozety i inne motywy kwiatowe, a także banderola, prawdopodobnie z nazwiskiem introligatora. Dolna okładzina jest uboższa, zdobiona tłokami z motywami kwiatowymi oraz smokiem, a także z wstęgą z nazwiskiem introligatora. Skóra jest uszkodzona. Widoczne są ubytki i przedarcia. Zapinki zostały urwane, ale zachowały się oryginalne klamry Wolumin posiada znaki proweniencyjne Biblioteki Kapituły Warmińskiej we Fromborku.\nSd 596: Marcin Kromer: Polonia, Köln, Officina Birckmannica sumptibus Arnoldi Mylii, 1589, 20\nKarta tytułowa druku: Marcin Kromer: Polonia, Köln, Officina Birckmannica sumptibus Arnoldi Mylii, 1589\nMarcin Kromer (1512-1589, biskup warmiński w latach 1569-1589) wszedł na stałe do literatury polskiej jako wybitny pisarz łacińsko-polski, szczególnie w dziedzinie teologii i historii. Jego najważniejszym dziełem jest Polonia opisująca dzieje Polski od początku do 1506 roku. Dzięki temu dziełu Kromer zyskał sławę historyka narodowego. Jego pracę docenił król Stefan Batory. Z inicjatywy króla sejm warszawski w 1580 roku publicznie złożył Kromerowi podziękowanie za jego historię.\nBiskup Marcin Kromer zakończył swoje pracowite życie w 1589 roku w Lidzbarku, a pochowany został w katedrze fromborskiej.\nPrezentowany druk posiada wpisy proweniencyjne Biblioteki Kolegiackiej w Dobrym Mieście. Na początku dzieła znajdują się dedykacje autora. Na uwagę zasługuje przede wszystkim dedykacja królowi Stefanowi Batoremu.\nRenesansowa oprawa pochodzi z XVI wieku. Są to deski obciągnięte brązową skórą. Zachowała się jedna zapinka, druga została urwana. Skóra jest zdobiona ślepymi wytłokami liniowymi, plecionkowymi, roślinnymi i postaciowymi. Część z nich jest złocona. Na górnej okładzinie znajduje się plakieta przedstawiająca króla Dawida, z napisem: „DOMINE NE IN FVRORE TVO ARGVAS ME NEQVE IN IRA TVA CORRIPIAS ME” (Ps 6,2; 37,2). Na dolnej okładzinie zdobienia zostały wyciśnięte radełkiem, w tym także tzw. radełkiem jagiellońskim. Zawierają postacie: św. Piotra, z napisem: „TV ES PETRVS” (Mt 16,18), św. Pawła, z napisem: „APPARVIT BENIGNITAS” (Tt 3,4), św. Jana Chrzciciela, z napisem: „ECCE AGNVS DEI” (J 1,29), Chrystusa Pantokratora, z napisem: „DATA EST MIHI OMNIS” (Mt 28,18). Radełka jagiellońskie, popularne w XVI wieku, odciskały dekoracje przedstawiające popiersia członków rodziny królewskiej Jagiellonów: obu Zygmuntów, Bony i Katarzyny Habsburżanki. W tym przypadku są to postacie: KATERINA SVECIE, SIGISMVNDVS AVGVSTVS, BONA REGINA, STEFANVS REX. Na obcięciu kart dzieła znajduje się napis: „Cronica Cromeri”.\nFragment wystawy „Fides-ratio-ars”


Polityka prywatności - Joanna Bilska\nAdministratorem danych na tej stronie jest Joanna Bilska, kontakt joanna-bilska@wp.pl\nW razie jakichkolwiek wątpliwości związanych z polityką prywatności, zachęcam do kontaktu ze mną, wysyłając wiadomość na adres joanna-bilska@wp.pl.\nWchodząc na stronę joannabilska.pl, Użytkownik wyraża zgodę na przetwarzanie swoich danych osobowych. Dane przetwarzane są na podstawie Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 roku w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (RODO) oraz ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych.\nAdministrator przetwarza następujące dane w następujący sposób:\nW przypadku zostawienia komentarza na stronie, zbierane są dane, które poda użytkownik w momencie komentowania. Użytkownik dobrowolnie przekazuje swoje dane takie jak: IP, imię, nazwisko, e-mail, nick, płeć i wszystkie dane, które dobrowolnie podał w swoim komentarzu. Dane: treść komentarza nazwa Użytkownika, które mogą umożliwiać jego identyfikację, są w takim wypadku dostępne również dla każdego odwiedzającego stronę.\nKomentarze mogą być przez Administratora bezpowrotnie usuwane bez podania przyczyny. Komentarze nie są ponadto w żaden inny sposób przetwarzane przez Administratora w celu udostępniania innym podmiotom. Administrator może przechowywać te dane przez czas nieokreślony.\nPodczas kontaktu mailowego na adres ogrodniczaobsesja@gmail.com, Użytkownik dobrowolnie przekazuje swoje dane, zawarte w treści korespondencji. Dane te mogą być gromadzone i przetwarzane tylko w celu wymiany korespondencji z Użytkownikiem. Dane kontaktowe ani treść e-maila nie są przekazywane podmiotom trzecim, bez wyraźnej prośby i/lub zgody Użytkownika/osoby przesyłającej e-mail. Treść korespondencji może podlegać archiwizacji. Korespondencja przechowywana jest na serwerze skrzynki pocztowej gmail.\nCiasteczka / Cookies / Osadzone treści innych witryn\nNa tej stronie używane są cookies własne, służące do prawidłowego funkcjonowania strony, oraz cookies podmiotów trzecich (opisane poniżej).\nZgoda na korzystanie z plików cookie zgodnie z warunkami niniejszej polityki podczas pierwszej wizyty na tej stronie pozwala nam na korzystanie z cookies przy każdej kolejnej wizycie Użytkownika na stronie.\nJeśli Użytkownik zostawi na tej stronie komentarz, będzie mógł wybrać opcję zapisu swojej nazwy, adresu email i adresu strony internetowej w ciasteczkach, dzięki którym podczas pisania kolejnych komentarzy powyższe informacje będą już dogodnie uzupełnione.\nArtykuły na tej witrynie mogą zawierać osadzone treści (np. filmy, obrazki, artykuły itp.). Osadzone treści z innych witryn zachowują się analogicznie do tego, jakby Użytkownik odwiedził bezpośrednio konkretną witrynę. Witryny mogą zbierać informacje o Użytkowniku, używać ciasteczek, dołączać dodatkowe, zewnętrzne systemy śledzenia i monitorować interakcje Użytkownika z osadzonym materiałem, włączając w to śledzenie interakcji z osadzonym materiałem jeśli Użytkownik posiada konto i jest zalogowany w tamtej witrynie. Dotyczy to często serwisów społecznościowych. Administrator umożliwia korzystanie z funkcji społecznościowych, takich jak udostępnianie treści w serwisach społecznościowych oraz subskrypcja profilu społecznościowego. Korzystanie z tych funkcji może wiązać się z wykorzystywaniem plików cookies administratorów serwisów społecznościowych oraz podawaniem swoich danych.\nNa tej stronie używane są odnośniki i treści osadzone z poniższych serwisów. Użytkownik, przeglądając treści na tej stronie, akceptuje cookies z tych stron. Przeglądarka Użytkownika nawiązuje połączenie z serwerami administratorów serwisów społecznościowych. Zawartość wtyczki jest przekazywana przez te serwisy bezpośrednio do przeglądarki Użytkownika. Dzięki takiej integracji, serwisy posiadają informację, że przeglądarka Użytkownika wyświetliła tą witrynę. Dzieję się tak zarówno podczas zalogowania w danym serwisie lub bez bycia zalogowanym w danym momencie. Taka informacja (zawierająca IP) jest przez przeglądarkę przesyłana bezpośrednio do serwera danego serwisu i tam przechowywana.\nAdministrator wykorzystuje odnośniki lub treści osadzone do następujących stron i w przypadku chęci uzyskania bardziej szczegółowych informacji, odsyła do tych stron:\nFacebook https://www.facebook.com/legal/FB_Work_Privacy , https://www.facebook.com/privacy/explanation\nYouTube https://policies.google.com/privacy?hl=pl , https://www.youtube.com/t/terms\nStrona korzysta z narzędzia Google Analytics, zapewnianego przez Google LLC, 1600 Amphitheatre Parkway, Mountain View, CA 94043, USA. Działania polegają na na tworzeniu statystyk i ich analizie w celu optymalizacji strony internetowej.\nGoogle Analytics w sposób automatyczny gromadzi informacje korzystaniu Użytkownika ze strony. Zgromadzone w ten sposób informacje są najczęściej przekazywane do serwerów w Stanach Zjednoczonych i tam przechowywane. Google przystąpił do programu Privacy Shield i w ten sposób gwarantuje odpowiedni poziom ochrony danych osobowych wymagany przez przepisy europejskie. Polityka bezpieczeństwa danych Google Analytics: https://support.google.com/analytics/answer/6004245.\nAdministrator nie jest w stanie określić czasu przechowywania tych danych ze względu na ich specyfikę. Nie będą przechowywane one dłużej, niż do zamknięcia tej witryny i/lub wcześniejszego wycofania jej z usługi Google Analytics.\nKorzystanie ze strony wiąże się z przesyłaniem zapytań do serwera, na którym ulokowana jest ta strona. Logi obejmują m.in. adres IP, datę i czas serwera, informacje o przeglądarce internetowej, informacje o systemie operacyjnym Użytkownika. Logi zapisywane i przechowywane są na serwerze i służą wyłącznie do administrowania stroną. Dane te nie są wykorzystywane w celu identyfikacji Użytkownika ani nie są przekazywane podmiotom trzecim poza osobami upoważnionymi do administracji tą witryną.\nAdministrator gwarantuje poufność wszelkich przekazanych bezpośrednio danych osobowych. Zapewnia podjęcie wszelkich środków bezpieczeństwa i ochrony danych osobowych wymaganych przez przepisy o ochronie danych osobowych. Dane osobowe są gromadzone z należytą starannością i odpowiednio chronione przed dostępem do nich przez osoby do tego nieupoważnione.\nJak długo przechowywane są dane\nDla Użytkowników, którzy zarejestrowali się na tej stronie internetowej (jeśli tacy są), przechowywane są również informacje osobiste wprowadzone w profilu. Każdy Użytkownik może dokonać wglądu, korekty albo skasować swoje informacje osobiste w dowolnej chwili (nie licząc nazwy użytkownika, której nie można zmienić). Administratorzy strony również mogą przeglądać i modyfikować te informacje.\nDane osobowe Użytkownika są przechowywane na serwerze tej strony w ramach usługi hostingu.\nDane osobowe mogą być również przetwarzane przez podmioty, z których usług korzysta Administrator, a których usługi wiążą się lub mogą wiązać się z przetwarzaniem danych osobowych, np. organizowane webinary, usługa chatu, usługa sklepu internetowego. W obecnej chwili te usługi nie są uruchomione na tej stronie.


Obowiązki przedsiębiorcy, który zatrudnia pracowników - Strona 7 - Poradniki - Infor.pl\nObowiązki przedsiębiorcy w ZUS\nZa okres do 31 marca 2006 r. przedsiębiorca, który jest płatnikiem składek i prowadzi działalność gospodarczą, dla którego podstawą wymiaru składek jest zadeklarowana kwota nie niższa niż 30 proc. minimalnego wynagrodzenia, rozlicza składki na ubezpieczenia społeczne oraz zdrowotne w dokumentach rozliczeniowych z kodem tytułu ubezpieczeń 05 10 xx.\nKod tytułu do ubezpieczeń zmienił się od 1 kwietnia 2006 r. Obecnie przedsiębiorca dokumenty ubezpieczeniowe składa z kodem 05 70 xx.\nPrzedsiębiorcy, którzy 1 kwietnia 2006 r. nie dopełnili omawianych tutaj formalności związanych ze zmianą kodu tytułu ubezpieczeń, powinni wykonać je jak najszybciej. Muszą podjąć następujące działania:\n• Wyrejestrować się z ubezpieczeń z dotychczasowym kodem tytułu ubezpieczenia (tj. 05 10 xx) – składając formularz ZUS ZWUA i podając jako datę ustania ubezpieczeń 1 kwietnia 2006 r.\n• Zgłosić się do ubezpieczeń z nowym kodem tytułu ubezpieczenia od 1 kwietnia 2006 r. na formularzu ZUS ZUA/ZUS ZZA. Jest to kod 05 70 xx.\nJest to kod przyznany osobom prowadzącym działalność gospodarczą, dla których podstawą wymiaru składek jest zadeklarowana kwota nie niższa niż 30 proc. minimalnego wynagrodzenia.\nNatomiast ubezpieczenie chorobowe dla tych osób jest dobrowolne. Oznacza to, że są nim objęte dopiero od dnia, który wskazały we wniosku o objęcie ubezpieczeniem, ale nie wcześniej niż od dnia, w którym wniosek złożyły. Zgłoszenia dokonuje się na formularzu ZUS ZUA.\nSkładki na ubezpieczenia społeczne oraz zdrowotne osoba samodzielnie prowadząca działalność gospodarczą wykazuje wyłącznie w deklaracji rozliczeniowej ZUS DRA.\nOd 1 czerwca 2006 r. przedsiębiorca, który opłaca składki wyłącznie za siebie lub za osoby współpracujące od 30 proc. minimalnego wynagrodzenia – jest zwolniony z obowiązku składania deklaracji rozliczeniowej lub imiennych raportów miesięcznych za kolejny miesiąc. Jednakże z tego przywileju może skorzystać tylko wówczas, gdy w ostatnio złożonej deklaracji lub raporcie zadeklarował podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne w wysokości 30 proc. minimalnego wynagrodzenia, a na ubezpieczenie zdrowotne kwotę minimalnej podstawy wymiaru składek, tj. 75 proc. przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia. Zostanie zwolniony z obowiązku składania dokumentów rozliczeniowych za kolejny miesiąc nawet wtedy, gdy zmiana w stosunku do miesiąca poprzedniego jest spowodowana wyłącznie zmianą minimalnego wynagrodzenia lub przeciętnego wynagrodzenia.\nMałgorzata Piasecka – Sobkiewicz\nGazeta Prawna Nr 133/2006 [Dodatek: Firma i Klient] z dnia 2006-07-11


BRIGHTON /WIELKA BRYTANIA/\nBrighton – miasto w Anglii, w hrabstwie ceremonialnym East Sussex, położone nad kanałem La Manche. Jest to ważny ośrodek przemysłowy i kulturalno-naukowy. Znajdujący się tutaj University of Sussex jest w czołówce najlepszych uniwersytetów Wielkiej Brytanii.\nBrighton pojawia się w Domesday Book jako wieś rybacka Bristelmestune. W 1514 Brightelmstone zostało spalone przez Francuzów. W XVIII w. wieś rozrosła się w uzdrowisko morskie. Miejscowość zaczęła rozkwitać, gdy książę regent, przyszły Jerzy IV Hanowerski, przybył do Brighton, aby tu odpoczywać. W 1815 roku polecił zbudować dla siebie pałac dokładnie w sercu miasta.\nW 2000 roku Brighton oraz sąsiednie Hove, tworzące od 1997 roku dystrykt Brighton and Hove, wspólnie otrzymały od królowej Elżbiety II status city.\nRoyal Pavilion z XVIII – XIX wieku, przebudowany w stylu hindi w latach 1815–1823 przez Johna Nasha, zbudowany na polecenie Jerzego IV Hanowerskiego, przykład egzotyzmu w sztuce europejskiej, z ogromnymi kopułami w kształcie cebuli, minaretami, wielkimi smokami zamontowanymi na suficie, żyrandolami w kształcie drzewa.\nPod koniec XIX i na początku XX wieku zaczął się prawdziwy rozkwit Brighton jako letniej stolicy Anglii. Do dziś jest to ośrodek niezwykle popularny wśród turystów (zarówno z Anglii, jak i z innych krajów). Linia kolejowa łącząca Londyn z Brighton pozwala na odbycie chociażby jednodniowej wycieczki i spędzenie paru chwil na plaży.


Słabe włosy, zmęczona twarz, to jeszcze nie wyrok - teraźniejsze kosmetyki śpieszą na pomoc - Najnowsze trendy w Twojej szafie!\nNa niekorzystny wygląd włosów wpływają rozmaite, mniej lub bardziej agresywne zabiegi do pielęgnacji. Ponadto, podobnie jak skóra twarzy i rąk, są stale narażone na działanie niekorzystnych uwarunkowań zewnętrznych. Gdy włosy stają się suche, łamliwe oraz skłonne do wypadania, jedynym sposobem staje się ich skuteczna odnowa.\nNie zaskakuje zatem fakt, iż kosmetyki przeznaczone do tego celu stają się bardzo energicznie rozkręcającą się grupą kosmetyków – .\nZaintrygował Cię ten artykuł? Chcesz inne? Zatem jesteśmy na stronie – wystarczy kliknąć w ten link i czytać następne wątki.\nKosmetyki do ochrony oferowane są na rynku kosmetycznym pod różnymi nazwami: płukanek, pianek, odżywek czy też balsamów. W ostatnim czasie bardzo popularną, ochoczo używaną formą preparatów pielęgnacyjnych stanowią pianki. Preparaty te są wygodniejsze w używaniu, dają się bez trudu i równo zastosować.\nW sytuacji bardziej uszkodzonych włosów godne polecenia są maski lub odżywki ochronne, które nakłada się na kilka minut, a następnie zmywa. Zimową porą trzeba poszukać kremów do twarzy i skóry z zawartością masła karité (shea), które mocno natłuszcza i wygładza naskórek, a przy tym jest również naturalną esencją promieniochronną.\nPromienie słoneczne oddziaływają na naszą skórę przez cały rok. Zimą słońce oddziałuje niezwykle przenikliwie. Należałoby więc pamiętać o właściwej fotoochronie, ale nie tylko kiedy jeździmy na deskach. Także w trakcie spacerów nie zapominajmy o natarciu odsłoniętej skóry kremem z filtrem. Warto nabyć krem z wysokim filtrem, ponieważ promienie słoneczne wysoko na stokach działają z dużo większą ostrością.\nPamiętajmy również o zabezpieczeniu wrażliwej skóry na ustach i wokół oczu – więcej informacji. Korporacje pielęgnacji profesjonalnej, pomyślały o klientkach, dla których wygląd jest ważna ale mają mało czasu na pielęgnację i opracowały tzw. „zabiegi bankietowe”. Ich podstawowym celem jest spowodowanie natychmiastowych i namacalnych wyników: nawilżenie, wygładzenie i rozświetlenie skóry.\nCiekawym pomysłem mogą być również rozgrzewające kremy z domieszką imbiru, cynamonu lub chilli, które polepszają ukrwienie skóry i pozostawiają na niej przyjemny aromat. Jeśli mamy potrzebę na gorącą kąpiel, trzeba dodać do wody parę kropel olejku goździkowego, pomarańczowego lub grejpfrutowego. Ich pobudzający aromat zamieni kąpiel w mały zabieg spa.\n« Gdzie się tanio ubrać?\nW którym miejscu szukać dobrego salonu kosmetycznego? »


Woda - cudowny eliksir młodości oraz moje sposoby na picie wody -\nWoda to źródło życia. Naprawdę warto ją pić i nie musi to być woda strukturyzowana jak przytaczał wujek Zięba 😉.\nZdjęcie z książki „Dlaczego dzieci jedzą śmieci” Anna Manna Poznańska\nTylko czy aby na pewno pijesz jej wystarczająco dużo?\nPewnie nieraz słyszałaś/eś że powinno się pić 2 litry wody dziennie. Jeżeli jesteś mężczyzną wartość zwiększa się do 2,5 litra. Ciekawe tylko, co z tą wiedzą robisz.\nA czy wiesz ile szklanek wody dziennie powinno pić Twoje dziecko?\nNa podstawie norm żywienia dla populacji Polski IŻŻ , dociekliwi i rodzice starszych dzieci mogą sprawdzić tutaj.\nPrzedszkolak powinien dostarczyć codziennie wraz z dietą 1600 ml wody.\nCałkiem sporo, prawda? Często spotykam się z niemałym zaskoczeniem wśród pracowników przedszkoli czy rodziców kiedy dowiadują się, że przedszkolak powinien wypić dziennie ponad 6 szklanek wody. Wyobrażasz sobie przedszkolaka, który wypija 1,5 litrową butelkę wody?\nSpokojnie, powyższe normy dotyczą wody wypitej oraz tej zawartej w innych napojach i produktach spożywczych. Szacuje się, że około 300 ml wody zawartej jest w pokarmach stałych. Dodatkowo, jeżeli chcemy pokryć dzienne zapotrzebowanie na wapń u przedszkolaka, w jego jadłospisie powinny znaleźć się 3 szklanki mleka i mały jogurt. Zostaje nam więc 550 ml czystej wody, którą z pewnością Twoje dziecko jest w stanie wypić.\nZapotrzebowanie na wodę może się zmieniać.\nNa zapotrzebowanie organizmu na wodę ma wpływ wiele czynników. Warto to uwzględnić zwłaszcza przy wysokich temperaturach otoczenia i zwiększonej aktywności fizycznej. Wtedy zapotrzebowanie na wodę wzrasta i powinniśmy pić jej więcej, żeby uzupełnić jej straty.\nWoda to najlepszy wybór do zaspakajania pragnienia dziecka.\nNa co dzień obserwuje, że coraz więcej rodziców podaje swoim dzieciom tylko wodę gdy te proszą o coś do picia. Gorzej bywa w placówkach, do których oddajemy pod opiekę nasze dzieci (żłobki, przedszkola, szkoły). Niestety nie we wszystkich, z którymi miałam przyjemność współpracować, woda była dostępna cały czas dla dzieci.\nZadbaj o to, żeby woda była zawsze dostępna dla Twojego dziecka.\nMałe dzieci zużywają i tracą o wiele więcej wody niż dorośli. Jednocześnie nie mają tak dobrze rozwiniętego ośrodka pragnienia. Dlatego to my powinniśmy uświadamiać im ich potrzeby i często proponować wodę.\nDorośli mogą sięgnąć po wodę w każdej chwili. Dobrze, żeby robili to jak najczęściej, gdyż dzieci uczą się obserwując zachowania dorosłych. Dzieci natomiast są zależne od swoich opiekunów, szczególnie te najmłodsze. Te nieco starsze z pewnością świetnie sobie poradzą, jeżeli woda będzie w zasięgu ich ręki.\nUcząc dzieci, zaspakajania pragnienia wodą a nie słodzonymi napojami, czy sokami, wpajamy im dobre nawyki. Zmniejszamy ryzyko wystąpienia nadwagi u naszych dzieci w przyszłości.\nNajwiększym jednak wyzwaniem jest wprowadzenie wody do jadłospisu. Tu zawsze spotykam opór. Ale jak to mamy pić wodę do posiłku, jak zwierzęta?! 🙂 Podaj wodę z cytryną do obiadu. Będąc w restauracji nie zamawiaj dziecku soku tylko wodę. Podana z plasterkiem cytryny, listkiem mięty i słomką będzie atrakcyjna dla naszych pociech. Po co dodatkowe kalorie ze słodkich napojów? Soczek zostanie szybko wypity, nie zaspokoi pragnienia tylko zapcha brzuszek i dziecko nie będzie miało ochoty na posiłek.\nDlaczego to takie ważne, żeby pić odpowiednią ilość wody?\nŻeby zachować sprawne funkcje naszego organizmu i młodość. Nie bez kozery rodzimy się złożeni w około 90% z wody. Właśnie dlatego niemowlaki są tak wrażliwe na odwodnienie. Z czasem nasz organizm traci jej zawartość do zaledwie 50% kiedy osiągamy wiek sędziwy.\nCzęsto jednak zapominamy o piciu wody, zwłaszcza kiedy na zewnątrz nie jest już tak gorąco, a przecież to napój idealny.\nWoda – cudowny eliksir:\nMa 0 kcal – można ją pić do woli!\nUzupełnia straty składników mineralnych.\nFantastycznie nawadnia organizm, poprawiając naszą kondycję i wydolność.\nSchłodzona, podana z plasterkiem pomarańczy, popijana w miłym towarzystwie jest przepysznym drinkiem.\nSpożywana przed posiłkiem, zmniejszy uczucie głodu wypełniając nasz żołądek.\n4 sposoby na regularne picie wody\nNa dobry początek dnia, zrób coś dla siebie i zadbaj o odpowiednie nawodnienie. Uzupełnisz utracone w nocy płyny i rozbudzisz się nieco.\n2. Pij szklankę wody przed każdym posiłkiem.\nJeżeli jesz 4 posiłki to pod koniec dnia masz już na koncie 4 szklanki, czyli 1 litr wody. Dodaj do tego szklankę wody po przebudzeniu i masz już bardzo dobry wynik. Możesz być z siebie dumna/y!\n3. Staraj się mieć wodę zawsze pod ręką.\nW pracy postaw ją w zasięgu wzroku i sięgaj po nią jak najczęściej. Ważne jest aby pić wodę często i małymi łykami. Dzięki temu skutecznie nawodnisz organizm. Picie naraz dużej ilości wody spowoduje, że organizm nie zdąży jej wykorzystać i woda tak szybko jak się dostała do organizmu tak samo szybko zostanie z niego wydalona.\n4. Sięgnij po pomocne narzędzia.\nMożesz skorzystać z aplikacji na telefon, która będzie Ci przypominać o kolejnej szklance wody oraz zliczy ile wody wypiłaś/eś w ciągu dnia. Możesz też wyznaczyć sobie cel, np. 7 szklanek wody i po prostu notować ilość wypitych szklanek w ciągu dnia. Wykorzystaj do tego habbit tracker, dzięki któremu masz większe szanse, żeby weszło Ci to w nawyk.\nPamiętaj, że dzieci uczą się obserwując dorosłych. Sięgaj po wodę jak najczęściej a Twoje dziecko niedługo będzie robić to samo.\n2. Zadbaj o to by woda była zawsze dostępna.\nMoże jakiś ładny dzbanek, duży słój z kranikiem, do którego wrzucisz kilka plasterków pomarańczy? Odpowiednio wyeksponowana woda będzie zachęcać domowników, żeby po nią sięgnąć i ugasić pragnienie.\n3. Rozmawiajcie o wodzie.\nMów dziecku o wspaniałych właściwościach wody podczas wspólnej zabawy. Nadaj jej magicznych właściwości. Może stać się cudownym eliksirem dobrym na wszystko. Daj się ponieść wyobraźni.\n4. Sięgnij po przydatne akcesoria.\nDobrym rozwiązaniem może okazać się zakup fajnej butelki dla dziecka, kolorowych kubeczków, papierowych słomek. Picie przez słomkę rozwija również aparat mowy u małych dzieci. Akcesoria sprawią, że picie wody będzie atrakcyjniejsze dla dzieci.\nNo to jak, ze mną się nie napijesz?🥂🙂W takim razie na zdrowie i do dna!\nRewelacyjny post z bardzo przydatnymi wskazówkami- czekam na więcej 🙂


Na decyzję ws. OPS w Świętochłowicach trzeba jeszcze zaczekać\nNa decyzję ws. OPS w Świętochłowicach trzeba jeszcze zaczekać /\nRozmowy prezydenta Świętochłowic z przedstawicielami pracowników Ośrodka Pomocy Społecznej zakończyły się fiaskiem. Protestujący nie zgodzili się na podwyżki zaproponowane przez miasto i żądają kilka razy więcej.\nPracownicy Ośrodka Pomocy Społecznej w Świętochłowicach żądają podwyżek i kilka tygodni temu rozpoczęli protest. W piątek, 25 września, odbyło się spotkanie prezydenta Świętochłowic, Daniela Begera z przedstawicielami pracowników świętochłowickiego OPS-u.\nPracownicy OPS w Świętochłowicach chcą 650 zł podwyżki\nPrezydent Beger zaproponował pracownikom ośrodka podwyżkę 150 zł od 1 października i kolejne 150 zł od 1 marca 2021 roku. To – jak podkreślają władze miasta – była najlepsza propozycja, która mogła zapewnić podwyżki od teraz. Natomiast kolejne rozmowy o podwyżkach miałyby być prowadzone przy zmieniającej się sytuacji finansowej miasta. Na tę propozycję nie zgodzili się pracownicy OPS, którzy żądają 650 zł podwyżki i to od teraz.\nPrezydent Beger: Sytuacja finansowa miasta nie pozwala na spełnienie wszystkich żądań\n- Przykro mi, że nie udało się zamknąć kolejnego etapu niełatwych rozmów, ale jestem przekonany, że przedstawiliśmy rozsądną propozycję podwyżek dla pracowników OPS. Sytuacja finansowa miasta nie pozwala na spełnienie wszystkich żądań związkowców, gdyż jako prezydent Świętochłowic muszę patrzeć na całe miasto i potrzeby wszystkich mieszkańców. Smuci fakt, że dzisiejsza decyzja związkowców sprawi, iż 70% pracowników OPS nie dostanie podwyżki już za kilka dni – mówi prezydent Świętochłowic.\nChoć sytuacja wydaje się patowa w najbliższym czasie planowane są kolejne rozmowy pomiędzy władzami Świętochłowic a protestującymi pracownikami Ośrodka Pomocy Społecznej.\nświętochłowice, ops, Ośrodek Pomocy Społecznej, protest, Daniel Beger, prezydent Świętochłowic,\nPomoc dla osób na kwaratannie, czy złośliwość? Co...\nOsoby przebywające na kwarantannie w...\nJak dzieci w piaskownicy. Opozycja w Świętochłowicach...\nO co chodzi opozycji w...


Gospodarka odpadami - Ochrona środowiska - Urząd Gminy Bielsk Podlaski\nJak segregować odpady – czyli co i gdzie wrzucać?\nOd 1 lipca 2013 roku funkcjonuje nowy system gospodarki odpadami komunalnymi. System ten nakłada zarówno na gminę jak i na właścicieli nieruchomości szereg obowiązków.\n1. Zorganizowanie zagospodarowania odpadów komunalnych z zamieszkałych nieruchomości.\n2. Ustalenie zasad selektywnej zbiórki odpadów.\n3. Wyłonienie w trybie przetargu firmy, która będzie odbierać i zagospodarowywać odpady.\n4. Zbieranie opłat od właścicieli nieruchomości za gospodarowanie odpadami komunalnymi.\n5. Tworzenie punktów selektywnej zbiórki odpadów.\nObowiązki właścicieli nieruchomości zamieszkałych:\nZłożenie do Urzędu Gminy Bielsk Podlaski deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie do 14 dni od dnia powstania obowiązku jej złożenia lub zaistnienia zmiany danych dotyczących wysokości opłaty. Wzór deklaracji do wypełnienia dostępny jest na stronie internetowej Gminy Bielsk Podlaski: www.bielskpodlaski.pl zakładka Aktualności lub Gospodarka odpadami oraz w Urzędzie Gminy Bielsk Podlaski.\nUiszczanie raz na kwartał opłaty w zadeklarowanej wysokości w terminach do 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada. Opłatę należy uiszczać na rachunek bankowy Gminy Bielsk Podlaski: 70 8063 0001 0010 0706 2138 0001, gotówką w kasie Urzędu Gminy Bielsk Podlaski lub u inkasenta (sołtysa). Jako tytuł wpłaty należy podawać: odpady, miesiące za które wnoszona jest opłata np. „I, II, III" oraz rok, nazwa miejscowości i nr posesji z której są odbierane odpady. Opłaty należy wnosić bez wezwania.\nZbieranie odpadów i pozbywanie się z nieruchomości w sposób określony w „Regulaminie utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Bielsk Podlaski".\nUtrzymywanie pojemników na odpady w odpowiednim stanie sanitarnym i technicznym.\nSposób gromadzenia i częstotliwość odbioru odpadów:\nOdpady zmieszane w pojemnikach 120 l - częstotliwość odbioru przez firmę w zabudowie jednorodzinnej (również w zagrodowej) 1 raz w miesiącu.\nOdpady segregowane tj. tworzywa sztuczne, opakowania metalowe, opakowania wielomateriałowe, tekstylia, szkło białe i kolorowe oraz papier do jednego odpowiednio oznakowanego pojemnika o pojemności 120 l, pozostałe odpady (poza odpadami niebezpiecznymi i elektronicznymi) do drugiego pojemnika o pojemności 120 l - częstotliwość odbioru przez firmę w zabudowie jednorodzinnej (również w zagrodowej) 1 raz w miesiącu.\nOdpady biodegradowalne tzw. „zielone" np. obierki, trawa, liście itp. do bezbarwnego worka o pojemności 120 l lub kompostowanie na nieruchomości w kompostowniku lub na pryzmie kompostowej. Częstotliwość odbioru zgromadzonych na nieruchomości w zabudowie jednorodzinnej (również w zagrodowej) w workach odpadów biodegradowalnych przez firmę co najmniej cztery razy w roku. Wytworzony kompost należy wykorzystywać do własnych celów.\nPopiół, żużel z pieców lub piasek z zamiatania należy wykorzystywać do własnych celów lub gromadzić w czarnym worku bądź specjalnym metalowym pojemniku. Częstotliwość odbioru przez firmę co najmniej 1 raz w miesiącu w sezonie grzewczym i 1 raz poza sezonem grzewczym. Maksymalnie na jedną nieruchomość 2 worki w miesiącu w sezonie grzewczym oraz 1 worek poza sezonem grzewczym (w całym okresie letnim).\nOdpady wielkogabarytowe wyposażenia mieszkań takie jak np. meble, zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny AGD i RTV będą odbierane przez firmę co najmniej raz w roku. W ustalonym terminie należy tego typu odpady wystawić przed swoją nieruchomość.\nOdpady typu przeterminowane leki, chemikalia, zużyte baterie, akumulatorki będą odbierane w utworzonych specjalnych punktach lub odbierane przez firmę w uzgodnionych terminach.\nOdpady budowlane, po remontach sprzętu rolniczego, zużyte oleje maszynowe i inne niekomunalne powstające w wyniku działalności rolniczej lub innej nie związanej z zamieszkiwaniem będą odbierane na zasadach indywidualnych umów pomiędzy właścicielem i firmą.\nPojemniki i ewentualnie worki do gromadzenia odpadów dostarczy firma, która będzie odbierać odpady.\nW przypadku niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie wymaganym lub zawarcia w deklaracji nieprawdziwych danych, opłata w maksymalnej wysokości (tj. tak jak za odbiór odpadów niesegregowanych) zostanie naliczona decyzją.\nW przypadku nieuiszczania opłat w wymaganych terminach będą one egzekwowane w trybie administracyjnym tak jak należności podatkowe.\nWłaściciele nieruchomości niezamieszkałych lub zamieszkałych o charakterze mieszanym tj. takich, na których prowadzona jest np. działalność gospodarcza mają obowiązek wyposażyć nieruchomość w odpowiednią ilość pojemników i gromadzić w nich odpady w sposób zgodny z „Regulaminem utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Bielsk Podlaski". Odbiór odpadów z tych nieruchomości odbywać się będzie na podstawie umów zawartych pomiędzy właścicielem i firmą odbierającą odpady (tak jak to miało miejsce dotychczas).\nGospodarka odpadami na terenie Gminy Bielsk Podlaski odbywać się będzie na podstawie następujących uchwał, dostępnych na stronie internetowej Urzędu Gminy Bielsk Podlaski: www.bielskpodlaski.pl zakładka Gospodarka odpadami oraz do wglądu w Urzędzie Gminy Bielsk Podlaski:\nUchwały Rady Gminy Bielsk Podlaski w sprawie gospodarki odpadami:\nUchwała Rady Nr XVI/96/2016 z dnia 2016-06-29 w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Bielsk Podlaski\nUchwała Rady Nr XVI/99/2016 z dnia 2016-06-29 w sprawie określenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi\nUchwała Rady Nr XVI/98/2016 z dnia 2016-06-29 w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenie wysokości stawki tej opłaty\nUchwała Rady Nr Nr XVI/100/2016 z dnia 2016-06-29 w sprawie terminu, częstotliwości i trybu uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi\nUchwała Rady Nr XVI/97/2016 z dnia 2016-06-29 w sprawie szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów, w zamian za uiszczoną przez właściciela nieruchomości opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi\nUchwała Rady Nr XVI/101/2016 z dnia 2016-06-29 w sprawie poboru opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w drodze inkasa, wyznaczenia inkasentów oraz wysokości wynagrodzenia za inkaso\nW przypadku wątpliwości lub pytań proszę o kontakt z Referatem Rolnictwa i Gospodarki Przestrzennej Urzędu Gminy Bielsk Podlaski\ntel.: 85 730 45 12 lub e-mail: gmina@bielskpodlaski.pl\nWójt Gminy Bielsk Podlaski publikuje wzór deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi zgodnie z ustawą z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 250). Poniżej umieszone są dwa rodzaje deklaracji dla osób, które jej nie otrzymały w swojej miejscowości.\nDeklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w formacie nieedytowalnym - plik Adobe Reader pdf do wypełnienia w sposób pisemny, którą należy wydrukować, wypełnić ręcznie, podpisać i wysłać pocztą lub złożyć do Urzędu Gminy Bielsk Podlaski ul. Mickiewicza 46, 17-100 Bielsk Podlaski\nDeklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w formacie szablonu pliku Microsoft® Word, którą można wypełnić elektronicznie a następnie:\npodpisać bezpiecznym podpisem kwalifikowanym i przesłać elektronicznie na adres e-mail: gmina@bielskpodlaski.pl, lub:\nwydrukować, podpisać własnoręcznym podpisem i wysłać pocztą lub złożyć do Urzędu Gminy Bielsk Podlaski ul. Mickiewicza 46, 17-100 Bielsk Podlaski\nAkty prawne dotyczące gospodarki odpadami


Klakson Claas Ares 816 - Claas - Agrofoto.pl Forum Rolnicze i Galeria Rolnicza\nPrzez waldus_x77, 4 Maj w Claas\nClaas mercator 70 sito żaluzjowe\nW 836 jest pod ta maska z przodu.jak ja otworzysz to powinien być zamontowany obok lamp.\nTak jak kolega wyżej napisał, pod przednią maską między lampami.\nTeraz już wiem dlaczego nie działa, bo go nie ma kabelki aby są.\nPolecicie jakiś konkretny klakson?\nwitam czy ktoś mógłby mi pomóc axion 840 gaśnie czasami i przy próbie odpalenia kręci i kopci mocno na czarno, wydobywający się dźwięk taki brzęk przy pompie paliwa wysokiego ciśnienia. Po zresetowaniu nie ma tego dźwięku i odpala normalnie aż do następnego zgaśnięcia prosiłbym o pomoc\nWitam grupowiczów czy ktoś się orientuję jakim momentem dokręcać głowice w claasie dominatorze 105 silnik Mercedesa OM 360 i jaki luz zaworowy powinien być? Proszę o pomoc z góry wielkie dzięki\nWitam Was wszystkich zarazem fanów claasa jak i innych marek.\nPisze ponieważ mam problem z swoim claasem arionem 640 12 rok ciagnik po nocy zapala działa bez zarzutu idealnie biegi rewers podnośnik problem się pojawia gdy po nagrzaniu ciagnika zgasze go I zapale ponownie i jest brak reakcji na gaz rewers i hydraulikę itp problem znika po wyłączeniu produ na 20 minut i wszystko działa bez zarzutu. Dodam że ciagnik zakupiłem używany wymieniłem wszystkie filtry i oleje. Brak jakiego kolewiek bledy dodam tez ze po diagnozie komputerowej tez nie ma bledu. Kieruje się do was o pomoc i porady. Może ktoś z was miał taki przypadek????\nBłąd 765d claas axion\nWitam mam błąd 765d w claasie axione 830 na hexashift czy to ten czujnik mam winę? Ktoś może miał z tym styczność


Wystawa „Chętnik znany i nieznany” już otwarta! -\nWystawa „Chętnik znany i nieznany” już otwarta!\nW niedzielę 20 grudnia o godzinie 14.00 w Muzeum Kultury Kurpiowskiej w Ostrołęcemiało miejsce otwarcie nowej wystawy czasowej pt. „Chętnik znany i nieznany”.\nImprezę rozpoczęły przemówienia dyrektor muzeum Pani Marii Samsel oraz zaproszonych gości.\nGłówną atrakcją wernisażu było oprowadzenie kuratorskie. Pani Marta Goskz Muzeum Północno-Mazowieckiego w Łomży przedstawiła przybyłym gościom ideę wystawy oraz sylwetkę wybitnego badacza Kurpiowszczyzny –Adama Chętnika.\nEkspozycję przygotowało Muzeum Północno-Mazowieckie w Łomży. Tematyka wystawy jest ściśle związana zarówno z obchodami Roku Adama Chętnika, jak i ze 130. rocznicą urodzin wybitnego etnografa.\nWystawa została podzielona na kilka bloków tematycznych. Swoją podróż rozpoczniemy od poznania rodzinnego miasta Chętnika – Nowogrodu. Warto zwrócić uwagę, jak duży wpływ na późniejsze zainteresowania ziemią i kulturą kurpiowską mieli rodzice badacza.\nKolejnym punktem wystawy będzie działalność pisarska naszego bohatera. Zwiedzający będą mieli okazję zobaczyć rękopisy i maszynopisy autorstwa Chętnika. Ponadto zaakcentowana zostanie jego działalność społeczno-polityczna, m.in. na rzecz polskości Mazur.\nWażnymi elementami ekspozycji są unikatowe przedmioty i dokumenty związane z pasją kolekcjonerską. Eksponaty pochodzą z przedwojennych zbiorów Skansenu Kurpiowskiego w Nowogrodzie, zaś dokumenty powiązane są z powstaniem Muzeum Północno-Mazowieckiego w Łomży.\nKolekcję wzbogacają meble, które posłużyły do aranżacji wnętrza gabinetu Adama Chętnika sprzed 1939 roku, odtworzonego m.in. na podstawie wspomnień jego córki Teresy.\nCałość dopełniają pamiątki zebrane przez wnuka bohatera wystawy – Jacka Chętnika.\nSerdecznie dziękujemy przybyłym gościom!\nEkspozycja czynna będzie od 20 grudnia 2015 r. do 6 marca 2016 r.\nWystawa przygotowana ze zbiorów: Muzeum Północno-Mazowieckiego w Łomży, Skansenu Kurpiowskiego im. Adama Chętnika w Nowogrodzie, Muzeum Ziemi Polskiej Akademii Nauk w Warszawie, Łomżyńskiego Towarzystwa Naukowego im. Wagów, Muzeum Przyrody w Drozdowie, Biblioteki Sejmowej, Muzeum Kultury Kurpiowskiej w Ostrołęce, Archiwum domowego Jacka Chętnika.


Wakacje w Albanii -> zwiedzanie + wypoczynek\nData dodania: 2018-02-14 11:02\nZapraszamy na wspaniałą wycieczkę objazdową po Albanii połączoną z wypoczynkiem w najpiękniejszym kurorcie Saranda, z którego rozpościera się przepiękny widok na wyspę Korfu ! 28.06-05.07.2018 (8 dni/7 nocl.) z Katowic w cenie 2263 zł/os + 69 Euro (koszt związany z realizacją programu) Dzień 1 Wylot do Podgoricy samolotem czarterowym. Przyjazd do hotelu, czas na odpoczynek, obiadokolacja, nocleg. Dzień 2 Po śniadaniu i wykwaterowaniu z hotelu przejazd do Albanii. Zwiedzanie rozpoczniemy od Kruje, miasta , malowniczo położonego na wzgórzu, w którym urodził się bohater narodowy Albańczyków - Skanderbeg. Oryginalna albańska zabudowa i stary bazar. Zobaczymy muzeum etnograficzne mieszczące się w zabytkowym domostwie zamożnej rodziny, znajdującym się w obrębie twierdzy. Przejazd na południe Albanii do Gjirokaster, obiadokolacja, nocleg. Dzień 3 Po śniadaniu i wykwaterowaniu z hotelu zwiedzanie Gjirokaster - Miasta Srebrnych Dachów (wpisane na listę UNESCO). W miarę możliwości czasowych dotrzemy także do źródła Niebieskie Oko. Jest to miejsce hipnotyzujące swoją urodą i niezwykle niebieskim odcieniem wody. Przejazd do Butrintu nazywanego Bałkańskimi Pompejami. To starożytne miasto portowe leżące na wzgórzu, z trzech stron otoczone jest wodą wpisane na listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Następnie przejazd do nadmorskiej miejscowości Saranda, obiadokolacja i nocleg. Dzień 4 - 5 Odpoczynek w hotelu w albańskim kurorcie Saranda. Czas na plażowanie, kąpiele i relaks nad morzem. Śniadania, obiadokolacje i nocleg w tym samym hotelu. Saranda to najpopularniejszy nadmorski kurort Albanii, położony nad morzem Jońskim, vis a vis greckiej wyspy Korfu. Miasto kaskadowo opada ku morzu, wzdłuż którego wiedzie promenada spacerowa, pełna kafejek i sklepów. W czasie pobytu, dla chętnych, możliwość skorzystania z wycieczki na wyspę Korfu (w programie rezydencja cesarzowej Sisi) - Achilion, następnie zobaczymy Pontikonissi (Mysia Wyspa), która jest wizytówką Korfu. Spacer po mieście. Na Korfu przepływamy promem. (koszt ok 75 EUR). Dzień 6 Po śniadaniu i wykwaterowaniu z hotelu przejedziemy wzdłuż wybrzeża Morza Jońskiego zobaczymy również twierdzę Porto Palermo, która wspaniale wygląda na tle morza i gór Llogara opadających gwałtownie do morza. Dotrzemy do Beratu. Jest to liczące około 2500 lat miasto, jedno z najstarszych i najciekawszych w Albanii, często nazywane Miastem Okien. Podczas spaceru uliczkami starego miasta, zobaczymy m.in. zabytkowe domy oraz twierdzę Kalaja Berati i liczne cerkwie znajdujące się w jej obrębie. Przejazd do stolicy Albanii - Tirany. Zakwaterowanie w hotelu, nocleg. Obiadokolacja tego dnia we własnym zakresie. Dzień 7 Po śniadaniu zwiedzimy Tiranę. Spacer rozpoczniemy od Placu Skanderbega - największego bohatera narodowego Albanii. W sercu współczesnej Tirany znajduje się najstarszy zabytek stolicy - XVIII-wieczny meczet Ethnem Beya. Ponadto zobaczymy Piramidę (kiedyś mauzoleum Hodży), Pałac Prezydencki i Kongresowy oraz tzw. Blok. Wjazd do Czarnogóry, przejazd przez Bokę Kotorską, której uroda przypomina norweskie krajobrazy i jest określana jako największy fiord południowej Europy. Zobaczymy Kotor, którego historyczne centrum wpisane jest na listę UNESCO. To portowe miasto, malowniczo położone u podnóża masywu Lovćen. Zakwaterowanie w hotelu na terenie Czarnogóry lub Chorwacji (hotel w miejscowości nad morzem), obiadokolacja, nocleg. Dzień 8 Śniadanie , wykwaterowanie z hotelu, transfer na lotnisko. Cena obejmuje: przelot samolotem czarterowym do Podgoricy, opłaty lotniskowe, zakwaterowanie, wszystkie transfery klimatyzowanym autokarem lub busem, śniadania (7), obiadokolacje (6) opiekę pilota, ubezpieczenie TU Europa (NNW, KL, CP Assistance i bagaż) Cena nie obejmuje: biletów wstępu, lokalnych przewodników, dodatkowych posiłków i napojów do obiad., opłaty klimatycznej (ok 1,5 EUR/dzień/os.) Orientacyjny koszt uczestnictwa w całym programie - ok. 69 EUR/os Zapraszamy! B.P. Safari ul. Ustrońska 4, Skoczów 602621121


[Android] Vorn's Adventure\nAutor Wątek: [Android] Vorn's Adventure (Przeczytany 3437 razy)\n# Marzec 07, 2019, 22:40:03\nDrodzy, chwalę się małą gierką indie, którą zrobiłem z kumplem w wolnym czasie. Jest to platformówka w stylu Crasha Bandicoota. Całość kodu napisana przeze mnie (własny silnik) jak i też design połowy poziomów. Nie zamierzam udawać, że to jakieś cudo nie z tej ziemi, a raczej coś napisanego jako totalne hobby w wolnym czasie. Bugi i księżycowa fizyka jak najbardziej obecne ;)\nGierka jest oczywiście zupełnie darmowa (obsługuje achievementy na Google!), bez żadnych reklam i dostępna na Androida tutaj: http://bit.ly/vorn3d\n« Ostatnia zmiana: Marzec 09, 2019, 22:16:15 wysłana przez elzabbul »\n# Grudzień 12, 2019, 20:36:16\nMega gierka, ile czasu nad nią pracowaliście? I w czym została napisana? Fajnie, że ktoś jeszcze robi gierki 3D bez użycia Unity :D\n# Grudzień 12, 2019, 21:05:04\nHej, o rany pisaliśmy ją strasznie długo. Można powiedzieć, że kilka lat, ale ściemniałbym, bo zdarzały się kilkumiesięczne przerwy przez crunch w pracy. Kiedyś tak pi razy drzwi podliczyłem, że to było w sumie jakieś 300-400 osobodni ;)\nNapisana jest w całości w C# (+ oczywiście trochę kodu HLSL/GLSL) z wykorzystaniem Monogame (czyli open source'owej wersji starego Microsoft XNA) i frameworku Xamarin, dzięki któremu można ją odpalić na Androidzie.\nDla mnie właśnie dłubanie przy silniku poza designem stanowiło największą frajdę. Super mieć wpływ na każdą drobnostkę i jeszcze używając takiego ekstra języka jak C# :)\n# Marzec 05, 2020, 00:12:12\nNie wiem czy wolno tak podbijać, ale muszę się pochwalić zaimplementowanym ficzerem - dynamiczna rozdzielczość dobrze znana z konsol obecnej generacji :) Krótko mówiąc, kiedy GPU nie wyrabia obniżam rozdziałkę próbując zachować sensowny framerate. Można też zaszaleć z supersamplingiem :) Poniżej przykład, gdzie ustawiłem zdecydowanie zbyt wysokie wysokie ustawienia w opcjach i telefon nie miał prawa wyrabiać.\nJak ktoś jest ciekawy mogę podzielić się tym prostym algorytmem :)\nNa początku natywne 1280x720:\nNowa scena gdzie trzeba renderować więcej modeli 1227x691:\nDochodzą odbicia w wodzie i wszystko leci na łeb i szyję 534x300:\nNadal odbicia, ale już mniej modeli 628x354:\nI na koniec powrót do natywnej 1280x720:\nW kolejnym kroku wypadałoby dodać jednak jakieś AA, bo moment zmiany rozdzielczości jest jednak bardzo widoczny.


screenagers.pl - felieton: Recenzje 2019: post scriptum\nJak zawsze bezpośrednio przed właściwym podsumowaniem prezentujemy Wam recenzje albumów, które w 2019 były warte uwagi, a których dotychczas nie zrecenzowaliśmy. Skupiliśmy się głównie na rzeczach dobrych i bardzo dobrych, bo to był niezwykle mocny rok.\nClairo – Immunity (6/10)\nByłeś jedną z pierwszych osób, które oglądało półamatorski teledysk „Pretty Girl” na Youtubie. Jeszcze w 2017 roku bacznie śledziłeś ją na Bandcampie i słuchałeś płyt, których dalej do dzisiaj nikt nie zna. Clairo była Twoją girl next door, tyle że z internetu; skromną dziewczyną z gitarą, która grała urocze piosenki tylko dla Ciebie i czterech innych facetów z sąsiedniej półkuli ziemskiej. Nastał rok 2019 i w zasadzie nic się nie zmieniło: Clairo dalej nagrywa te same kawałki, jest ciągle tą samą skromną osobą co zawsze i wciąż masz wrażenie, że mieszka dwa piętra wyżej. Jedyne różnice to 45 milionów wyświetleń „Pretty Girl”, parę milionów polubień na społecznościówkach i szturmowanie rankingów rocznych na Pitchforku. Chciałbyś powiedzieć, że się sprzedała, ale nie możesz, bo w zasadzie robi to co zawsze i dalej nagrywa indie-popowe albumy, jakie lubisz najbardziej. Co tak właściwie stało się w międzyczasie, że tyle osób pokochało naturalność i zwyczajność Clairo? Złośliwi powiedzieliby, że rodzinne powiązania z biznesem, ale bardziej robotę zrobiła seria mocno klikalnych w internecie singli. Chciałoby się napisać, że „Immunity” to w końcu jej egzamin z dojrzałości, ale album – podobnie jak całość jej kariery – opiera się na przebłyskach. Mamy najlepsze pop-klawisze tego roku w postaci „Bags”, mocno emocjonalny i ożywczy wprowadzacz „Alewife”, ciętą instrumentalnie i przesłodką wokalnie „Sofię”, trącący gospelem i odrobinę przydługi podręcznikowy zamykacz „I Wouldn't Ask You”. W zasadzie całość można by sprowadzić do (również nierównej) epki w rodzaju „diary 001”; nad płytą nadal unosi się urok początków jej działalności. Co prawda nie ma już tego lo-fi, który pamiętasz jeszcze z Bandcampa, ale Clairo dalej pozostała „Pretty Girl”, którą odpaliłeś jako wierny fan dwa lata temu przed całym tym hajpem. (Mateusz Mika)\nKoza – Mystery Dungeon (6/10)\nRzyg – to pierwsze słowo, które pojawia mi się w głowie, gdy myślę o tej płycie. Brzęczy mi ono w głowie także, gdy myślę o niej dalej. Debiutancki album Kozy zdecydowanie nie należy w pierwszym zetknięciu do przyjemnych doznań, zarówno przez pretensjonalne teksty (można próbować bronić głębi tutejszych metafor, ale nie jestem w stanie dać się przekonać, że nie są one w większości przeintelektualizowane), średnie brzmienie, czy watermarki w postaci sz-szymek na bicie JOŁ na początku większości utworów. Jest jednak w tej płycie coś, co spowodowało, że mimo tego dyskomfortu, dość intensywnie się nią przez chwilę zasłuchiwałem, może nawet odczuwałem wobec niej, jak i samej postaci Kozy, pewną fascynację.\nTo chyba przez to, że nigdy nie spotkałem się z tak autentycznym opisem procesów myślowych na narkotykowym bad tripie z oczu zbuntowanego młodzieńca. Patrząc na Kozę w wywiadach widać, że on sam odczuwa lęk przed tym, co na tej płycie zrobił i jestem w stanie uwierzyć, że to nie jest zagranie pod publiczkę. Jasne, spora część albumu to bełkot, no ale to chyba naturalne w takim stanie. Jak wszystko staje się szare, a w tobie kotłuje się tylko nienawiść, strach i wkurwienie, to ciężko wyrazić to bez jakiejś dozy bełkotu. I dzięki temu, że Koza wydaje się być tak zaangażowany w ten beznadziejny stan w okresie tworzenia tego materiału, słowa wydobywające się z jego ust tworzą obraz, który jest w stanie wciągnąć, intensyfikując się wraz z rozwojem płyty i pod koniec osiągając wręcz przesadnie namacalny stan. Jeżeli Billie Eilish to przedstawienie chorób psychicznych w sposób, który może uchodzić za będący cool, to Koza pokazuje nam tę stronę, której każdy się boi. I mnie jego wizje jednak kupują, bo świat przez niego wykreowany wywołał we mnie sporą dawkę prawdziwego niepokoju. (Jakub Nowosielski)\nRammstein – Rammstein (6/10)\nDziesięć lat kazał czekać fanom Rammstein na nową płytę. Dziesięć lat minęło tylko po to, by zespół odgrzebał swoje stare patenty i nagrał kolejną porcję piosenek, które wszyscy dobrze znamy. Jednakże nie jest to przytyk do Rammsteina sensu stricto, raczej do całego gatunku jakim jest Neue Deutsche Harte. Konkurencja nie próżnowała: swoje albumy wydał zarówno Oomph!, jak i Eisbrecher. Jak na ich tle wygląda najnowsze dzieło niemieckiej legendy? Plasuje się gdzieś w środku stawki. Jeśli nie można konkurować formą, trzeba konkurować melodiami, a do tych Rammstein zawsze miał nosa. Słychać jednak, że te dziesięć lat odbiło się na węchu niemieckich gigantów. O ile single robią przysłowiową robotę (szczególnie „Auslander”), o tyle reszta raczej nie zapada głęboko w pamięć. Pewnym wyjątkiem jest tutaj „Was Ich Liebe”, ale to i tak za mało by można było tu mówić o powrocie z przytupem. (Grzegorz Mirczak)\n(Sandy) Alex G – House of Sugar (7/10)\nOne, two, three, I count black sheep on my way to sleep. Pamiętacie film Spike’a Jonze’a „Gdzie mieszkają dzikie stwory”? Gdzieś na początku ośmioletni Max zły ucieka z domu. W lesie natrafia na staw, a przy brzegu na zacumowaną łódkę. Wsiada do niej i zaczyna płynąć, po czym staw ten zamienia się w ocean, a sam Max trafia do innego, baśniowego świata, w którym mieszkają tytułowe stworzenia.\nLuźno przytaczam ten przykład z trzech powodów. Po pierwsze – uczucia, które budzi we mnie płyta Alexa, są podobne do tych, pojawiających się kiedy myślę o filmie Jonze’a. Mówię tu mniej więcej o mieszance jakiejś tajemniczej, sielankowo-dziecięcej nostalgii z niepokojem, który wyraźnie wybrzmiewa gdzieś w tle. Po drugie – Max rozgoryczony swoją sytuacją domową, jak na dziecko przystało, ucieka w świat fantazji, a „House of Sugar” to naprawdę gorzki album, skąpany w kolorowej, bajkowej i słodkiej otoczce. Po trzecie – odsłuch ósmego albumu Giannascoliego przypomina nieco podróż, podobną do tej, którą odbył Max. Od pierwszych dźwięków „Walk Away” zostajemy wciągnięci do świata Alexa. Świata całkowicie odbiegającego od standardów panujących w naszej rzeczywistości. Świata pełnego abstrakcji, psychodelii i oniryzmu. Na początku trzeba się do niego przyzwyczaić, ale z czasem okazuje się, że jest to świat, do którego warto uciec, chociażby na te 37 minut, bo atmosfera, którą się charakteryzuje, jest absolutnie wyjątkowa. Giannascoli otwarcie przyznaje się do czerpania inspiracji m.in. ze swoich snów, co dobitnie odbija się na jego muzyce. Mało było w tym roku albumów równie immersyjnych co „House of Sugar” i za to tak bardzo go cenię. (Jakub Małaszuk)\nChromatics – Closer To Grey (7/10)\n„Dear Tommy” w przeciwieństwie do „Chinese Democracy” się pewnie nigdy nie ukaże, ale wszyscy ci, którzy czekali na ten zaginiony album, dostali w 2019 nową muzykę od zespołu Johnny’ego Jewela. Czy tak dobrą, jak na podstawie tego, co się zdążyło ukazać na singlach, wydaje się być „Dear Tommy”? Na pewno jest mniej ambitny: „Closer To Grey” jest krótkie, zwarte i nastawione na proste piosenki. Nie ma nic wspólnego z epickim rozmachem „Kill For Love”. Nie znaczy to jednak, że Chromatics wypuścili dla wyposzczonych fanów jakieś odrzuty studyjne. To po prostu kolejny zestaw utworów tworzących spójną całość. „Closer To Grey” jest obdarzone małą ilością niepokojących instrumentalnych pasaży, które Chromatics lubią wplatać w przyjemne dla ucha piosenki.\nPłyta jest dość bliska temu, co Jewel robił w Desire, a co zostało rozsławione przez film „Drive”: nocny, klimatyczny synthpop ze znakomicie prowadzonymi motywami syntezatora. „You’re No Good”, utwór tytułowy i „Twist The Knife”, pojawiające się zaraz po sennym i chłodnym coverze „The Sound Of Silence” (pamiętamy cover Neila Younga, który otwierał „Kill For Love”), to Chromatics maksymalnie przebojowe. Potem pojawiają się trzy kawałki spokojniejsze, w tym znakomite „Light As A Feather” – te z kolei przywołują klimaty, które Chromatics wprowadzali w barze z trzeciego sezonu Twin Peaks, choć trzeba przyznać, że mniej tu shoegaze’u. A propos shoegaze’u, pojawia się pod koniec tracklisty kolejny cover, tym razem protoplastów gatunku Jesus and Mary Chain. Dopiero w końcówce tego numeru zespół odchodzi od prostej, piosenkowej formy i zanurza się trochę w sennej repetycji. Nie dostaliśmy więc oczekiwanego epickiego opus magnum, ale ten piosenkowy zestaw powinien wszystkich zadowolić. (Michał Weicher)\nFontaines D.C. – Dogrel (7/10)\nOtoczka, jaka powstała wokół Fontaines D.C., była intrygująca: oto młodzi pasjonaci poezji siedzą przy stoliku w dublińskich barach, chleją piwo i wykrzykują ulubione wersy, coraz bardziej przy tym niezrozumiale bełkocząc. Kiedy następnego dnia kac pozwala w miarę normalnie funkcjonować, spotykają się i bawią muzyką, a wychodzi im to co najmniej świetnie. W pewnym momencie mogło się wydawać, że balonik napompowano chyba jednak trochę za bardzo. Ilość nazw zespołów, jakie pojawiały się przy okazji artykułów i wzmianek o Fontaines D.C., kazała bowiem zastanowić się, czy kogoś przypadkiem nie ponosi wyobraźnia: The Clash, The Smiths, Joy Division, The Cure, The Pogues, The Fall, Suede, The Libertines to jedynie niektóre spośród nich. Tylko jak już przychodzi co do czego, to faktycznie coś z każdej spośród tych grup na „Dogrel” słychać.\nZ tych wszystkich inspiracji udało się stworzyć coś bardzo spójnego i przy okazji przebojowego. Jest tu witalność, melancholia i miła zadziorność sprawiające, że śmierć rocka po raz tysięczny można odwołać. Nie cierpię sformułowania „charyzmatyczny wokalista”, ale tutaj ono pasuje idealnie. Uliczny akcent Griana Chattena to przecież prawdziwa radość dla ucha. Dodam jeszcze, że Fontaines D.C. na swojej debiutanckiej płycie są tak irlandzcy, jak tylko można sobie wyobrazić. Słuchając „Dogrel” pragnienie położenia się pod nalewakiem z Guinnessem i potrzeba, by ubranie natychmiast zaśmierdziało (zapachniało?) papierosowym dymem są jak najbardziej na miejscu. Po kilku przesłuchaniach te marzenia stają się coraz słabsze, a sam urok odrobinę gaśnie, ale nadzieja, że z następną płytą wybuchną jeszcze mocniej, ma bardzo racjonalne przesłanki. (Michał Stępniak)\nTim Hecker – Anoyo (7/10)\nPorwę się na stwierdzenie, że „Konoyo” i „Anoyo” to najsłabsze albumy Heckera w odchodzącym dziesięcioleciu, ale nie oznacza to, że są to albumy słabe; w mojej opinii, Hecker nie osiąga na nich poziomu wyznaczonego przez „Ravedeath, 1972” czy „Virgins”. Nie mogę mu jednak odmówić, że wciąż stara się redefiniować swoją muzykę, tym razem biorąc na warsztat gagaku, klasyczną japońską muzykę dworską. O ile „Konoyo” kładło nacisk na elementy japońskie, były one wyraźnie słyszalne, a o tyle „Anoyo” skupia się bardziej na tle, na klasycznym heckerowskim granulacie, wysuwając na pierwszy plan szumy i trzaski, do których Hecker nas przyzwyczaił. „Konoyo" było ansamblem gagaku przepuszczonym przez współczesne efekty dźwiękowe, „Anoyo” jest tym, co zostało w kablach; jest milknącym hichiriki podczas jesiennej ulewy. (Damian Kowal)\nInjury Reserve – Injury Reserve (7/10)\nWyraziłem kiedyś opinię, że Injury Reserve to takie przyjemniejsze dla ucha Death Grips i dostałem na to odpowiedź, że nie dało się gorzej zareklamować tego zespołu. Cóż, tłumaczę się – dostrzegłem w IR podobny poziom brawury, co w DG. Przyznaję też, że nie chwyciła mnie ta płyta od razu – pierwszy odsłuch nie dał mi żadnych wrażeń, drugi doprowadził do cichego meh, nuda, dopiero trzeci pozwolił mi odkryć prawdziwą wartość pierwszego legala Injury Reserve. Dopiero kiedy dotarł do mnie niezwykle brawurowy sampel z Thee Silver Mt Zion w „What a Year It's Been” stwierdziłem, że to bardzo dobra płyta jest. Warto wskazać też „Rap Song Tutorial”, prześmiewczą krytykę powtarzalności współczesnego hip hopu czy nagrany z JPEG Mafią „GTFU”, który jest soczystym bragga. Śmiało stwierdzam, że Injury Reserve było jednym z najjaśniejszych punktów w zeszłorocznym rapie, czekam na więcej. (Damian Kowal)\nJerkcurb – Air Con Eden (7/10)\nChociaż parę utworów z płyty wyszło dwa, a nawet trzy lata temu, dopiero w tym roku Jerkcurb, solowy projekt Jacoba Reada, wypuścił pierwszy pełnoprawny album. Album na pograniczu twórczości Maca DeMarco, Crumb, Grizzly Beara i Badalamentiego, odpływający w strony bedroom popu, trochę slowcore’u, TE KLIMATY. I robi to bardzo dobrze, świetnie operując dynamiką, pogłosami oraz aranażacjami, w oparciu o mocno niebanalne akordy i przecinające się zewsząd linie melodyczne.\nGłówny problem jest jeden, dość podobny do problemu z „U.F.O.F” Big Thiefa: mimo, że jest tu parę ósemkowych, może nawet dziewiątkowych strzałów, całość zawiera także trochę zapełniaczy, które wydają się niepotrzebne. Ani w jakiś ciekawy sposób nie rozbudowują klimatu, który płyta kreuje, ani nie są wypełnione specjalnie interesującymi pomysłami. Dużo lepiej odebrałbym ten album, gdyby ze dwa-trzy kawałki się na nim nie znalazły. Niemniej jednak warto przymknąć oko na te słabsze momenty i docenić ładne rzeczy, czyli „Night on Earth”, „Voodoo Saloon”, „Timelapse Tulip” czy „Midnight Snack”. Jeżeli występy w outrach trzeciego sezonu Twin Peaks to wasze klimaty, a także cenicie sobie zamulaczy z pierwszego akapitu, to nie powinniście być zawiedzeni tym materiałem. (Jakub Nowosielski)\nLastryko – Tętno pulsu (7/10)\nBardziej od piosenek oddalić się nie można. Nie ma tu chwytliwych tytułów (utwory są po prostu ponumerowane), nie ma wokalu, nie ma zwrotek, przejść i refrenów. Jest za to wszechobecny i wszechogarniający rytm, za którym podążają muzycy. Improwizacja na „Tętnie Pulsu” przybiera różne formy – czasem dźwięki snują się powoli i leniwie, innym razem na chwilę eksplodują, niekiedy natomiast tlą się i żarzą. Wszystko płynie, ale siła nurtu bywa różna, przez co album ten na pewno nie nudzi. Wbrew pozorom, „Tętno Pulsu” odebrać można nawet jako całkiem zaskakujące – już bowiem pierwsze nagranie robi słuchaczom niemałego psikusa, wybudzając ich z lekkiego transu i proponując bardziej taneczne motywy. Mnie to przekonuje – trójmiejski projekt doskonale żongluje psychodelicznymi, kraut- i post-rockowymi motywami, aby ostatecznie zrezygnować z odniesień do konkretnych gatunków, kierując się po prostu intuicją. To natomiast wychodzi mu ciekawie i kreatywnie, owocując materiałem tak samo spójnym, co eklektycznym. (Emilia Stachowska)\nPiernikowski – The best of moje getto (7/10)\nZeszłoroczny „Sen” Synów był doskonałym rozwinięciem motywów, które czasem były tylko szkicowo zarysowane na debiucie duetu. Krążek można traktować jako surrealistyczną podróż przez typowe polskie blokowisko, przejaskrawiony, wiedziony lynchowską logiką. Przede wszystkim jednak prezentował doskonałe zgranie industrialno-onirycznej muzyki z osiedlowym głosem Piernikowskiego i narracja przywodzącą na myśl amerykańskie oldschoolowe klasyki przeniesione na rodzimy grunt w wykoślawionej formie. Sam raper tak mówił o swojej wizji hip-hopu dla Red Bull Nie odpowiada mi szczerość posunięta do granic patosu. Wiesz, te wszystkie hiphopowe prawdy i zwierzenia są ciężkie do słuchania (…) Ja cenię sobie naiwność i jestem naiwny robiąc muzę, ale głębiej mam tam inne levele. Piernikowski solo rozwija pomysły znane z Synów, flow jest tu takie samo, tematyka także oscyluje wokół białasowych klimatów, ale tym, co wyróżnia „The best of moje getto” jest produkcja. Nie jest tak duszna i brudna jak ta serwowana w synowskich nagraniach przez 1988, pojawiają się wręcz kojące, new age’owe dźwięki jak w „White sage”. Podkłady są zaskakujące i zahaczają stylistycznie o brzmienia, o jakie raczej posądzalibyśmy twórców współczesnej elektroniki Andy’ego Stotta („Drive by”) czy Hype Williams. Nie bez powodu Piernikowski uzupełnił te utwory o wokalizy Moniki Brodki, Kachy Kowalczyk z Coals i Adama Repuchy, znanego z muzyki odległej od hip hopu. Samego głosu Piernikowskiego jest tu mniej, a gdy się już pojawia, to też z autotunem. Autor zostawia dużo miejsca na klimat, zabawę brzmieniem, wkręca psychodeliczne repetycje. To kolejny, nowy rozdział tej samej historii, bardzo udany spin-off, który tylko zachęca do dalszego śledzenia obu Synów solo, jak i w duecie. (Michał Weicher)\nThe National – I Am Easy To Find (7/10)\nPo „High Violet” myślałem sobie, że to już peak i zespół się wypali, że od tego momentu zacznie się równia pochyła. No bo spójrzmy na Interpol, Editors, Arcade Fire – wszystkie te smutne indie zespoły z aspiracjami do czegoś więcej, a ostatecznie kończące jak U2, pogrążone w egzaltacji, megalomanii czy nudnej szarości. The National na ich tle okazali się zaś pracowitymi prymusami. Doskonalili swoje brzmienie, uzupełniali je o bardziej awangardowe elementy, pozostając przy tym przystępnymi – jakby chcieli zagrać coś brudnego i dysonansowego w stylu Sonic Youth, ale ostatecznie postanowili zostawić to tylko w tle, by nie zaburzać harmonii. „Sleep Well Beast” było kontrolowanym eksperymentem, bardzo udanym aranżacyjnie. Dość szybko doczekaliśmy się następcy: „I Am Easy To Find” jest z grubsza podobne, pojawia się tu co nieco elektroniki, smyczkowych dodatków Dessnera. Tym, co znacząco różni ten krążek zespołu od reszty ich dyskografii, jest ogromna ilość gości, a konkretnie kobiecych głosów. Co tu dużo gadać, Gail Ann Dorsey, którą kiedyś odkrywał dla siebie Bowie, odcisnęła ogromne piętno na utworach, w których się udziela. Gdy tylko wjeżdża jej głęboki, aksamitny głos w openerze, to jakby otwierała się wyrwa na niebie. Tak samo jest w nawiedzonym „Roman Holiday” i „Hey Rosey” (znów, to jak śpiewa słowa „Please Do It Again” jest absolutnie obezwładniające). Sharon van Etten i Lisa Hannigan świetnie wpisują się w „The Pull Of You”, uzupełniając się z niskim głosem Berningera. Momentami anielskie, momentami zmysłowe damskie wokalizy są bardzo dobrze dobrane i wcale nie ma się wrażenia, że to tylko pomysł na odświeżenie brzmienia. Ten najbardziej spokojny i zniuansowany w aranżacjach album zespołu dokładnie tych dodatkowych głosów potrzebował. Jedyne, czego można się tu przyczepić, to długość krążka – gdyby skrócić go o kilka utworów (szczególnie przesadnie wydłużane, proste w gruncie rzeczy „Not In Kansas”) nie wyróżniających się szczególnie, to te pozostałe 45 minut byłyby esencjonalne. Wciąż jednak jest to ten sam, wysokiej klasy nokturnalny, idealnie skrojony indie pop. (Michał Weicher)\nThe Twilight Sad – It Won/t Be Like This All the Time (7/10)\nZ płyty na płytę The Twilight Sad wydają się szlifować swoje post-punkowo/nowofalowe rzemiosło, opanowując sztukę pisania piosenkowych mini-dramatów w coraz wyższym stopniu. Jeżeli nawet nieco stonujemy entuzjazm, to w najgorszym razie wypadałoby chociaż przyznać, że Szkoci z pewnego poziomu zwyczajnie nie schodzą. Gitary, klawisze, sekcja rytmiczna i wokal na „It Won/t Be Like This All the Time” łączą chłód i surowość z przenikliwością i emocją, opanowanie z desperacją, a liryczność z nieustannym podskórnym nerwem.\nOczywiście największa przyjemność kryje się w tych kilku godnych wyróżnienia singlowych fragmentach. Taki bez wątpienia stanowi ulokowany w centrum albumu „I/m Not Here [Missing Face]”, przejmujący w zasadzie za sprawą kilku wariacji jednej linijki refrenu: I don’t wanna be arrround you anymore. Nic a nic nie ustępuje mu kończący „Videograms”, który, mimo że pozbawiony jest tak wyrazistego chorusu, to za sprawą bogatych w brzmieniowe niuanse tekstur i fantastycznego wręcz operowania przez zespół melodyjnością, okazuje się w pełni satysfakcjonującym, krwistym finałem. Polubić można jeszcze choćby przygniatające syntezatorowym motywem-potworem, epickie „Keep It All To Myself”, gdzie zarówno wokalista, jak i klawiszowiec pozwalają się ponieść melodramatycznemu nastrojowi.\nOgółem tej eightiesowej, mrocznej melancholii można tu znaleźć całkiem sporo. Za najjaskrawszy przykład niech posłużą momenty balladowe, ładny i wzruszający „Sunday Day13” oraz gotycko romantyczny, wędrujący w głęboką noc „The Arbor”, w którym The Chameleons okresu „Script Of The Bridge” spotykają The Smiths. U chłopaków z Glasgow jest więc co najmniej dobrze, a kto wie, czy nie lepiej niż kiedykolwiek. Fani smutnawych odmian współczesnego indie rocka mają czego słuchać. (Łukasz Zwoliński)\nWaluśKraksaKryzys – MiłyMłodyCzłowiek (7/10)\nNie wstydźmy się powiedzieć tego głośno: to, że jakiś niezalowy zespół zaliczył występ w Dzień Dobry TVN, można jak najbardziej uznać za sukces. WaluśKraksaKryzys zdecydowanie zasłużyli na wszystkie zebrane pochwały. “MiłyMłodyCzłowiek” wyraźnie wyróżnia się na tle innych tegorocznych dokonań niezalu. Można wręcz powiedzieć, że w jakimś sensie jest to pomost pomiędzy niezalem właśnie a trójkową alternatywą, czymś, co godzi ze sobą te dwie przeciwne na pozór sceny. Gitarowe granie, które zjedna sobie nawet największego miłośnika alternatywy, a dla słuchaczy radia nie będzie przesadnie niezrozumiałe. Ta przyjemna otoczka kontrastuje jednak z tekstami: pełne niezadowolenia, brutalne nieraz w opisywaniu rzeczywistości wersy skłaniają do kontestacji świata w jakim przyszło nam żyć. Obok problemów takich jak globalne ocieplenie, pojawią się też bardziej osobiste odczucia, jak frustracja i brak zadowolenia z życia; zresztą refren Na siłę są szczęśliwi, a ja, ja nie mogę można uznać za jeden z tych hymnów, które myślę, że z czasem staną się nową „Generacją nic”. WaluśKraksaKryzys to bez wątpienia zespół, który jeszcze nas zaskoczy. Warto więc śledzić ich przyszłe poczynania. „MiłymMłodymCzłowiekiem” udowodnili, że nie lubią brnąć w utarte schematy. Czas pokaże, jakie ścieżki sami wydeptają. (Marcin Kornacki)\nAmerican Football – American Football (8/10)\nGdy 15 lat po wydaniu legendarnego debiutu American Football postanowił się zreaktywować, bardzo chciałem, żeby zespół nie szedł za ciosem i nie nagrywał nowego materiału. Bałem się, że muzycy nie udźwigną ciężaru oczekiwań fanów i stworzą średnią płytę, której nie warto byłoby sprawdzać, gdyby nie znany szyld. Rok 2016 pokazał mi, że miałem rację: „American Football (LP2)” było słownikową definicją rozmieniania się na drobne, której nie ratowały pojedyncze kompozycje pokroju „I Need a Drink (Or Two or Three)”. W tym kontekście samą informację, że grupa wyda w 2019 kolejny album, odebrałem z mieszanymi uczuciami, jednak zapowiadający całość singiel „Silhouettes” częściowo niwelował obawy: ponadsiedmiominutowa kompozycja, czerpiąca zarówno z „Daydreaming” Radiohead, jak i z dorobku Steve’a Reicha oraz z początków American Football, dawała do zrozumienia, że nie będzie to łapczywy skok na kasę, a raczej dojrzały i przemyślany krążek.\nNa przestrzeni niemal pięćdziesięciu minut zespół nie tylko eksploruje tereny znane z ich wczesnej twórczości („Doom in Full Bloom”), prezentuje przepiękne piosenki („Uncomfortably Numb” oraz „I Can’t Feel You” z gościnnym udziałem odpowiednio Hayley Williams i Rachel Goswell), bawi się we własną wariację na temat post-rocka („Silhouettes”), ale też kreuje dreampopowe wręcz krajobrazy („Mine to Miss”, „Life Support”), sprawiając, że aż się prosi, by sklasyfikować tę płytę jako dreamo. Klimat „American Football” odwzorowuje, tak samo zresztą jak poprzednie albumy grupy, określoną porę roku: jeśli debiut był muzyczną pocztówką z końcówki lata, a sofomor przesiąknął jesienną melancholią, to trójka jest płytą zimową. Ten chłód podany jest jednak w taki piękny sposób, że nie da się tym krążkiem nie zachwycić – w kategorii smutnych rzeczy w 2019 roku mało kto mógł American Football zagrozić. (Marcin Małecki)\nNick Cave and The Bad Seeds – Ghosteen (8/10)\nWszystko już zostało o tym albumie powiedziane, przeciwnicy i zwolennicy tego krążka usadowili się na swoich bezpiecznych miejscach, część ludzi nie dała rady dobrnąć do końca drugiej płyty, dla innych zaś był to soundtrack do własnych problemów, bardzo bliski sercu materiał. Jedno jest pewne – już po miesiącach, na spokojnie oceniając – jest to album niesłychanie wsobny, autoterapeutyczny, taki, którego nie da się zestawić z innymi wydawnictwami, nawet z post-traumatycznymi albumami Elveruma, bo to zupełnie inna forma. U Mount Eerie mieliśmy skrajną oszczędność i brutalną, lakoniczną szczerość wyznań jak u Hemingwaya, od Cave’a dostajemy bardzo długi, rozbudowany lament pełen metafor, symboli religijnych i popkulturowych, coś jak połączenie „Boskiej komedii” z Donem DeLillo. Jest to medytacja na temat śmierci najbliższej osoby, wstrząsająco dosłowna jak w samej końcówce closera Everybody's losing someone / It's a long way to find peace of mind, peace of mind, czy też w samej metaforze ducha, tytułowego Ghosteen (na przestrzeni całego właściwie albumu pojawiają się wątki dusz zmarłych i wstępowania do Raju), czasem mniej bezpośrednia, ukryta w historiach zapożyczonych z głębokiej skarbnicy słowa.\nTotalnie rozumiem ludzi, którzy przy tym wysiadają, szczególnie że muzyka jest tu ograniczona do ambientowych plam i rzadkich momentów zagęszczenia aranżacji. Samo Bad Seeds można tu ograniczyć do Warrena Ellisa. Płyta przekracza niebezpieczną granicę między egzaltacją i patosem a zwyczajną groteską, ale nie ma moim zdaniem w tym nic złego. Tak jak pisałem na początku, należy traktować to jako dzieło zamknięte w sobie, osobny świat trawiących artystę demonów, nieprzekładalny na język codziennie konsumowanej muzyki, coś jak „Blue” Dereka Jarmana, które pokazuje to, co widzi i czuje autor: niemożność widzenia świata i wszechogarniającą śmierć. Jest to więc muzyka ważna i obezwładniająco piękna w swej cierpiętniczej formie. Takie „Bright Horses” czy „Sun Forest” są zwyczajnie przepięknymi piosenkami, jednymi z najczystszych i najbardziej wzruszających w repertuarze Cave’a. Nie ma nic dziwnego w tym, że jest tak skrajnie oceniana i myślę, że sam Cave ani przez moment nie myślał o tym, jak zostanie odebrana. W przypadku „Boatman’s Call”, w stu procentach balladowego, kameralnego krążka opinie też było podzielone; wielu uważało, że to szczytowe osiągnięcie Bad Seeds. Cave myślał wtedy głównie o tym, co czuje po rozstaniu i nie widział szans na to, by grać znów jak w czasie „Let Love In”. Mija czwarta dekada, gdy ten człowiek jest na scenie i proszę mi powiedzieć, kto by się spodziewał takiej ambientowej magmy z wykańczającym emocjonalnie storytellingiem? Cave potrafi swoje własne doświadczenia przekładać na język konsekwentnie ewoluującej muzyki jak mało kto. (Michał Weicher)\nFloating Points – Crush (8/10)\nSwój pierwszy album Sam Shepherd szlifował przez pięć lat, a „Crush” natomiast tylko pięć tygodni. Proces twórczy był tu więc drastycznie krótszy, ale czy przez to mniej owocny? Na pewno nie. „Crush” to ciekawa, pełna pasji i fantazji zabawa przeciwieństwami – chłodne brzmienie syntezatorów uzupełnione jest o oddychające, przestrzenne partie instrumentalne, nad całością zaś unosi się niebywały wdzięk sekcji smyczkowych. Tym samym Floating Points ucieka od – tak często przywoływanej w ostatnim czasie – zdehumanizowanej elektroniki, wymyka się kliszom, przełamuje schematy i proponuje materiał całkiem przyjemny, otulający miękkim puchem, chociaż daleki od patosu, zbędnych ornamentów i przesadnej subtelności. Wszystko jest tu jednocześnie niepozorne, jak i wyraziste, taneczne, ale niezbyt ekstrawertyczne. Podoba mi się taki rodzaj ekspresji – odważnej, ale też ujmująco nieśmiałej, przez co niebywale fascynującej. (Emilia Stachowska)\nJPEGMAFIA – All My Heroes Are Cornballs (8/10)\nKanye West od 2018 roku próbuje wyeliminować koncepcję przesadnie długich albumów. Seria nastawionych na większe zasięgi przesłuchowe 80-minutowych monotematycznych potworów skutecznie przestawiła co niektórych słuchaczy na bezpieczniejsze jakościowo ulubione playlisty na Spotify. Jak w ogóle zachęcić kogoś do przesłuchania całej płyty w dobie informacyjnego przeciążenia, gdy przeglądamy średnio trzy portale w ciągu minuty? Można przykładowo wrzucić do niego dosłownie wszystko. Przynajmniej tak spróbował zrobić w poprzednim roku JPEGMAFIA. Można przepraszać Jezusa porównując jednocześnie swoją dakimakurę z bronią, łączyć muzycznie Throbbing Gristle z TLC, zestawiać na krótkiej przestrzeni downtempo oparte na flecie z przyciężkimi gitarowymi riffami. W jednej chwili wyśpiewywać przy ognisku balladowy refren na Woodstocku („Free The Frail”), żeby przenieść się na równie mocno naznaczony środkami odurzającymi industrialny set na Undsoundzie („Kenan Vs. Kel”). JPEG pędzi na złamanie karku jednocześnie całkiem zgrabnie odnajdując się w każdym wręcz plądrofonicznie zmieniającym się dźwięku. Umiejętnie łączy brutalny antysystemowy przekaz swojego albumu z wrażliwością i nerdowym zacięciem kulturowym (od anime poprzez rewolucję z „Dark Knight Rises”). Co najważniejsze 18 kawałków jest ucinane w idealnych momentach przeciążenia treścią, przez co nie mamy wrażenia wyczerpania materiału, co zamyka się w optymalnych 45 minutach. W obecnym modelu słuchania muzyki to dalej może okazać się za dużo, ale taki rollercoaster treściowo-muzyczny chociaż na chwilę może nas oderwać od kolejnej playlisty. (Mateusz Mika)\nJanusz Jurga – Hypnowald (8/10)\nNatura, kosmos i tajemnica to trzy główne hasła, wokół których krąży twórczość artystów związanych z Opus Elefantum Collective. Słychać to niemal na każdym wydawnictwie, jakie ukazało się pod szyldem labelu: Vysoké Čelo zachęca do międzyplanetarnej wyprawy z głośnym „wzium!” przed każdą podróżą, spopielony proponuje pełną melancholii muzykę zaklętą w duchu przeszłości i starych technologii, Foghorn eksploruje folkowo-ambientowe krajobrazy pełne majestatycznych ruin i labiryntów, Bałtyk tworzy zaś intymny, nastrojowy folk o właściwościach terapeutycznych. Wszystko to i jeszcze więcej znaleźć możecie na fenomenalnej składance, zatytułowanej – nomen omen - „Nature & Cosmos”, a w wydaniu bardziej pulsującym, kołyszącym i mocno romansującym z techno – na albumach Janusza Jurgi.\nTak jednak, jak solowy debiut Jurgi, czyli „Duchy Rogowca”, bazował na wyraźnie ustalonym koncepcie, odnosząc się do kultury i historii tytułowego Rogowca oraz narosłych wokół niego mitów, tak „Hypnowald” dostarcza nam opowieści mniej dosłowne, efemeryczne, korzystając natomiast z podobnych środków wyrazu. To nadal delikatne, subtelne muśnięcia oraz nasączone ambientem pejzaże, ale przedstawiające nam przestrzeń bardziej rozległą, mniej oswojoną, a przez to odrobinę egzotyczną, niepokojąco pociągającą. Każdy dźwięk jest tu perfekcyjnie wyważony, choć całość prezentuje się niesamowicie płynnie – jest łagodna i hipnotyzująca, by ostatecznie wprawić w ekscytujące rozedrganie, zamiast koić zmysły. Teraz już wiecie, jak brzmi tętno lasu, przefiltrowane przez ponadprzeciętną wrażliwość. (Emilia Stachowska)\nKatie Caulfield – Tańce Ludowe (8/10)\nW kontekście „Tańców Ludowych” najbardziej żałuję tego, że tak późno zdecydowałem się na ich odsłuchanie, a przecież mamy tu do czynienia z hałaśliwym rockiem pierwszej próby. Termin „hałaśliwy” wydaje się zresztą najlepiej oddawać charakter krążka: to nie jest czysty chaos, raczej upoetyzowany mariaż przesterowanych, rozsadzających czaszkę gitar z płynącym i niespokojnym w swej istocie ambientem. Tkwi w tej płycie niesamowity balans między poszczególnymi jej elementami – nawet dosyć ospałe tempo grania (co w przypadków progresywnych kompozycji często skutkuje dłużyznami) staje się elementem jak najbardziej pożądanym. Daje ono wszystkim pięciu kompozycjom odpowiednio wybrzmieć, podkreślając tym samym ich subtelnie podaną folkową stronę. Zresztą zastanówmy się: szybka „Pyrricha”? Nie, to by nie miało żadnych szans. Trzeba nadmienić, że lirycznie dzieją się tu cuda – zaproszenie do współpracy SKY było chyba jedną z najlepszych decyzji zespołu. W konsekwencji otrzymaliśmy jeden z najbardziej emocjonalnych utworów 2019 roku. (Grzegorz Mirczak)\nLana Del Rey – Norman Fucking Rockwell! (8/10)\nWobec Lany Del Rey miałam zawsze nieco ambiwalentne odczucia. Głównie dlatego, że nierzadko jej przekaz nie był zbyt zdrowy: śmierć jest super, narkotyki są świetne, a mężczyzna jest konieczny do szczęścia. Na „Norman Fucking Rockwell!” sprawy mają się inaczej: rozpoznawalne elementy, takie jak przewaga tematyki miłosnej czy upodobanie do ubiegłych dekad zostały, ale Lana pozbyła się towarzyszącego jej wcześniej patosu.\n„Norman Fucking Rockwell!” jest przepięknie minimalistyczną płytą. Wynika to prawdopodobnie z kameralnego towarzystwa przy jego tworzeniu – w produkcji i tekstach Rey pomagali bowiem tylko trzej panowie. To bardzo dobrze wpłynęło na atmosferę albumu: wydaje się ona być bardzo intymna i idealnie pasuje do tematów okołomiłosnych. Dzięki wyważonej warstwie instrumentalnej inaczej brzmi głos artystki, jest ona bardziej słyszalna.\nNie dziwi obecności inspiracji latami sześćdziesiątymi czy siedemdziesiątymi, a także znak rozpoznawczy Lany, czyli wiele odniesień kulturowych. Pojawiają się m. in. Sylvia Plath („Hope Is a Dangerous Thing for a Woman Like Me to Have - But I Have It”) czy Denis Wilson („The Greatest”); nawet gitary brzmią, jakby były skradzione od Paula McCartney’a około 1967 roku. Brzmi to naprawdę przepięknie i napełnia nostalgią za czymś nieuchwytnym.\nUjmującym utworem jest „How to Disappear” opowiadającym o ucieczce w świat alkoholu i narkotyków, piękna i hipnotyzująca jest również „Venice Bitch” z długim fragmentem instrumentalnym, z którym się po prostu płynie. Otwierający całość utwór tytułowy wprowadza nas w nastrój disneyowskiej bajki, co jednak szybko zostaje skontrowane pierwszą zwrotką, gdzie pojawiają się między innymi słowa Your poetry’s bad and you blame the news. To chyba uniwersalny problem artystycznych i kreatywnych głów naszych czasów, jak i jakiejkolwiek innej epoki. Intryguje także „Love Song” – to nadal Lana del Rey śpiewająca o miłości, ale jest w tym coś świeżego, udoskonalonego, innego.\nW efekcie „Norman Fucking Rockwell!” wydaje się być dojrzałym albumem. Zaprezentowany minimalizm wspaniale łączy się z warstwą liryczną. Widać, że Lana Del Rey z wydania na wydanie się rozwija: w efekcie stopniowo pojawia się powoli Lana w wersji rozszerzonej, deluxe. (Oliwia Jaroń)\nslowthai – Nothing Great About Britain (8/10)\nOh boy, ten chłopak to ma; jest w nim pewna ciężka do zdefiniowania mądrość, zmysł obserwacji i umiejętność zamykania tego w zgrabnych linijkach, więc nie dziwnym nie jest, że spowodował spore jarando pośród słuchaczy. Przyznaję, że po pierwszym odsłuchu pomyślałem, że przydałby się taki slowthai w polskim rapie, ale zaraz potem przypomniałem sobie, że ostatniej polskiej rap płyty słuchałem w 2017, więc #gadugadustarydziadu. „Nothing Great...” jest bardzo młodzieńcze, czuć w tych trakach gniew, ale też optymizm, przez co czasami (ale były to niemalże niezauważalne momenty, ot odczucia) miałem wrażenie potknięć, ale nie zmienia to całościowej oceny nic a nic. Wspaniały utwór tytułowy, wyborny featuring Skepty, gęsty grime w warstwie instrumentalnej, bardzo sprawne wersy i przepiękny East Midlands English. Ten dzieciak to ma. (Damian Kowal)\nNilüfer Yanya – Miss Universe (8/10)\nKilka lat temu Louis Tomlinson z One Direction wpadł na błyskotliwy pomysł stworzenia girl bandu, za którym stanąłby jako producent i mózg przedsięwzięcia. Jedną z dziewczyn, które otrzymały propozycję wzięcia udziału w tym projekcie, była – wtedy dwudziestoletnia – Nilüfer. Wydaje mi się, że wielu młodym ludziom trudno byłoby nie przyjąć takiej oferty. W końcu mowa tu o ogromnych rozmiarów promocji. Yanya jednak odmówiła, a swoim debiutanckim długograjem pokazała, że była to dobra decyzja (zwłaszcza, że ostatecznie Tomlinson porzucił swoją ideę).\n„Miss Universe” to wzorowo zrealizowany album indie popowy, na którym Nilüfer wykazała się wielkim talentem, przede wszystkim songwriterskim. Z wielką gracją udało jej się połączyć elementy rockowe, popowe, jazzowe oraz elektroniczne, co przełożyło się na słyszalną różnorodność. Niejednostajne tempo, zmiany w instrumentacji i stylistyce. Trudno jest znudzić się tym wydawnictwem, tak wiele się na nim dzieje. Na dodatek, wszystkie piosenki paradoksalnie (biorąc pod uwagę wydźwięk tekstów) charakteryzują się przyjemnym ciepłem i trudno jest oprzeć się wrażeniu, że ta płyta brzmi naprawdę bardzo letnio i lepko. Yanya śpiewa trochę jakby od niechcenia, tu i ówdzie poupychane synkopy, dodają utworom sporo luzu, który podkreśla ten wakacyjny sznyt.\nWydaje mi się jednak, że to wszystko jest trochę pozorne, bo kiedy słucham tekstów Nilüfer, nie umiem nie zwrócić uwagi, na to, że cały ten luz poprzetykany jest jakimś napięciem, jakimś niepokojem. Lyriki na „Miss Universe” są wyraźnie introspektywne i portretują rozterki charakterystyczne dla młodej osoby. Paranoje, miłości, lęki, autoerefleksje i desperackie próby złapania rzeczywistości w garść. Zestawienie muzyki z tekstami sprawia, że „Miss Universe” zaczyna przypominać tę letnią imprezę u ziomka, z której wracaliście sami, stanowczo zbyt intensywnie zastanawiając się nad sobą, albo te sierpniowe wieczory, kiedy nawet ciepło, ostatnie spalone jointy i piękne zachody słońca nie były w stanie przysłonić narastającej melancholii. (Jakub Małaszuk)\nAriana Grande – thank u, next (9/10)\nO Arianie Grande dużo można powiedzieć: ma wspaniałe możliwości wokalne (4 i pół oktawy), udziela się społecznie (feminizm, zdrowie psychiczne), przeszła bardzo długą i dość trudną drogę, nie tylko prywatnie, ale i artystycznie.\nJej brzmienie kształtowało się na każdej płycie: począwszy od „Yours Truly” (gdzie sama Ariana przyznaje, że to wszystko było tak wysokie, że aż piskliwe), poprzez „Dangerous Woman” (widoczne zmiany i wariacje gatunkowe), aż po „thank u, next”. W tym momencie można już chyba mówić o Arianie Grande, a nie Mariah Carey naszych czasów.\nGrande jest dobrym przykładem, dokąd obecnie zmierzają twórcy muzyki popularnej: w kierunku większej prawdziwości. Na początku tysiąclecia nikomu nie spieszyło się z przyznawaniem do kiepskiej kondycji psychicznej czy zaburzeń odżywiania, tak jakby przykładowo Britney Spears nie była człowiekiem, a niezniszczalnym tytanem (przekonaliśmy się później, że nie była). Od kilku lat widoczna jest jednak tendencja do odkrywania się, a także szczerości na temat natury przemysłu muzycznego: Demi Lovato opowiedziała swoją historię zaburzeń odżywania, a Ariana Grande o korzystaniu z pomocy psychiatry. To ogromne przemiany dla popu, który przestaje już być plastikowy i czasami ujawnia się nawet jako brutalny, co wpływa nie tylko na popkulturę, ale i na jej odbiorców.\nMuzycznie „thank u, next” kontynuuje drogę obraną na „sweetener” (porzucenie popu na rzecz R&B), ale w sposób znacznie bardziej chwytliwy i dopracowany. Na „sweetener” działo się zdecydowanie za dużo, czego na szczęście nie można powiedzieć o „thank u, next”. Największe atuty ubiegłorocznej płyty Grande, zaraz po oparciu jej na osobistych przeżyciach, to większa różnorodność w użyciu głosu oraz umiejętne połączenie wspomnianego R&B z popem. Słyszalne jest również wyraźne doskonalenie kunsztu wokalnego: oprócz typowych high notes, możemy też usłyszeć doły Ariany; opanowała też rejestr gwizdkowy (ten moment, kiedy wokalistki rozmawiają z delfinami).\nTrudno wybrać najlepsze utwory z tego względu, że każdy służy czemuś innemu. „7 rings” czy „make up” są mało ambitne? Nie wszystko powstało, aby studenci filologii mieli materiał do analizy. Traktuję zresztą pierwszy utwór jako żart: bardzo ironiczny, ale i smutny. Pieniądze oraz sława nie stoją zawsze w równości ze spełnieniem i spokojem duchowym; potwierdzenie tej tezy znajdziemy chociażby w „fake smile”, gdzie mowa o wdzięczności za stan rzeczy, ale i cieniach sławy. W swojej mowie przy odbiorze nagrody Woman of the Year, Ariana Grande powiedziała, że jest we wspaniałym momencie, jeśli chodzi o karierę, a w dramatycznym punkcie życia prywatnego. Świadczą o tym „ghostin’” czy „imagine” (podobno stworzone z myślą o niedawno zmarłym Macu Millerze, z którym wcześniej była związana). „ghostin’” jest okrutnym wyciskaczem łez, zwłaszcza gdy uświadomimy sobie, że zawiera on sample z „2009” Millera. Z drugiej strony, Ariana zapożycza też z utworów *NSYNC czy Julie Andrews, co jest pełne sprzeczności, ale zabieg ten świetnie ukazuje ją jako personę. Wiele miejsca poświęcone jest również miłości do siebie i samoakceptacji („thank u, next”, „N.A.S.A.”, „bloodline”), z czym zmaga w jakimś momencie życia praktycznie każdy.\nAriana Grande z pewnego rodzaju produktu rynku muzycznego stała się osobą, która istnieje naprawdę, odczuwa, nie jest bytem, który widzimy w Internecie czy istnieje tylko na przestrzeni dźwiękowej. Jest kobietą, która talentem i ciężką pracą zdefiniowała siebie. (Oliwia Jaroń)\nScreenagers (14 stycznia 2020)\n[27 stycznia 2020]\nNajbardziej to chyba przegapiliście płytę Weatherday - Come in\n[22 stycznia 2020]\nTrochę regres, większość recek jak z teraz rocka czy innego cgm albo radiowej trujki\nAle bezpieczne te recenzje, nawet przy tak nudnych tematach jak National czy Cave - siódemeczki i ósemeczki


Consumer Goods - IBS Poland\n» Branże » Dobra konsumpcyjne\nSukces przedsiębiorstwa wytwarzającego dobra na potrzeby konsumenta uzależniony jest od właściwie dostarczanych produktów o wysokiej jakości, w odpowiednim czasie i właściwej cenie, utrzymując jednocześnie marginesy dochodu. Jak przedsiębiorstwa mogą odnosić sukcesy w dzisiejszym wysoce konkurencyjnym ogólnoświatowym rynku, kiedy większość ograniczyła przejrzystość procesu a informacje w systemach firmowych ograniczają nam dostęp do opanowania danego przedsięwzięcia?\nSukces przedsiębiorstwa najbardziej zależy od wysokiego poziomu współpracy pomiędzy dostawcami, partnerami, pracownikami i klientami. Rozwiązania 3DExperience mogą pomóc przedsiębiorstwom wytwarzającym dobra konsumenta uczynić konkretny postęp zarówno w poprawie procesu produkcji jak i jakości produktu finalnego, przez wprowadzanie w życie sprawdzonych procesów pracy i technik informacyjnych. Posiadając platformę 3DExperience jesteśmy wstanie stale dostarczyć ciąg nowych pomysłów, utrzymując wysoką jakość nowych szybko rozwijających się produktów, materiałów źródłowych, zarządzania dostawców i nadążać za stale zmieniającymi się wymaganiami klient.\nFirmy wiodące w wytwarzaniu dóbr konsumpcyjnych, takie jak: 3M, Procter & Gamble, Trek Bikes i inni, wykorzystują rozwiązania PLM w zakresie:\nRedukcji procesów zachodzących w przedsiębiorstwie wpływających na rozwój produktu poprzez wykorzystanie środowiska konsolidującego etapy procesów wraz z danymi.\nZmniejszenia kosztów materiałów wejściowych wykorzystywanych w procesie dzięki globalnej specyfikacji materiałowej pozwalającej na utworzenie skuteczniejszych procesów zakupowych.\nWzrostu jakości produktu, posiadającego opracowane własne standardy produkcji widoczne we wszystkich produktach.\nRedukcji kosztów projektowania we wczesnej fazie rozwoju produktu poprzez tworzenie globalnych wirtualnych zespołów pracy.