Żyj zdrowo -forum dyskusyjne • dyskusja - Papierosy light mniej szkodzą?\nObecny czas: Wto Lip 14, 2020 6:15 pm\nPapierosy light mniej szkodzą?\nTemat postu: Papierosy light mniej szkodzą?\nWysłany: Nie Sie 06, 2006 9:26 pm\nDołączenie: Nie Cze 25, 2006 7:35 pm\nCzytałem niedawno artykuł na temat podstępnych metod reklamowania papierosów light. Według producentów powinny one mniej szkodzić bo maja taką konstrukcję, że mniej dymu dostaje się do ust. Na dowód tego przeprowadzane są testy na maszynach, które wypalają papierosy. Podstęp polega na tym, że maszyna pali inaczej niż człowiek.\nW filtrze są mikro-otworki przez które część dymu wychodzi, zamiast przez cienki otwór z przodu, jednak człowiek paląc takiego papierosa, mimowolnie zakrywa ustami te otworki i otrzymuje o wiele większą dawkę nić maszyna testująca.\nWysłany: Nie Sie 06, 2006 9:54 pm\nOczywiście, że to tylko trik reklamowy. Człowiek zachowuje się inaczej niż maszyna, jeśli papieros nie daje palaczowi wystarczającej satysfakcji, to bardziej się zaciąga lub częściej sięga po papierosa.\nPapierosy Light sa tylko po to aby zachęcić nawych palaczy, a z czasem ich potrzeby i tak będą większe.\nTemat postu: Re: Papierosy light mniej szkodzą?\nWysłany: Pon Lis 17, 2008 5:38 pm\nDołączenie: Sob Lis 15, 2008 1:40 pm\nKiedyś czytałam artykuł o lightach.\nWg niego papierosy light są bardziej szkodliwe, bo palacz mocniej sie zaciąga i cały dym ze wszystkimi substancjami toksycznymi i smolistymi wdruje głębiej.\nJeszcze gorsze są wersje super light, ponieważ palacz zaciąga sie dużo mocniej i substancje te docierają aż do najgłębszych obszarów płuc, w których wentylacja jest fizjologicznie najsłabsza (w tym obszarze zawsze zalega zapas powietrza).. u palacza jest to zapas z mieszanką szkodliwej chemii.\nChcącym rzucić palenie , polecam poczytać o POCHP np tutaj http://pl.wikipedia.org/wiki/Przewlek%C5%82a_obturacyjna_choroba_p%C5%82uc\nWysłany: Wto Paź 20, 2009 11:23 am\nDołączenie: Wto Paź 20, 2009 9:20 am\nWg mnie to chwyt reklamowy. Palenie szkodzi tak samo,bez względu na to czy sa to papierosy light czy setki mocne. Co innego jeśli są to papierosy elektroniczne. Tutaj sprawa ma sie zupełnie inaczej.\nWWW.MPTECH.COM.PL - E-PAPIEROS\nWysłany: Pią Lip 09, 2010 10:13 am\nDołączenie: Czw Lip 08, 2010 1:42 pm\nNo właśnie ja też słyszałam, że z papierosami light to generalnie wielka ściema jest. Różnica w zawartości substancji smolistych może i jest, jednak jest niewielka, jednak tak naprawdę to nie w tym rzecz. Paląc papierosy light zaciągasz się mocniej, ponieważ nic nie gryzie w gardło, w smaku jest delikatniejszy i w rezultacie więcej dymu dostaje się do ust i do płuc. Myślę, że to czy ktoś pali mocne czy light to kwestia upodobań. Kiedy paliłam, to w mocnych przeszkadzało mi po prostu gryzienie w gardło, dlatego zawsze wybierałam light.\nWysłany: Nie Mar 13, 2011 6:10 pm\nJa tez słyszałam, że są nawet bardziej szkodliwe, niż te bez filtra.\nWysłany: Pią Maj 06, 2011 8:53 pm\nnie ma czegoś takiego jak papierosy light\nWysłany: Pon Wrz 05, 2011 12:23 pm\nDołączenie: Wto Sie 30, 2011 2:42 pm\nniestety, ale paląc papierosy light tylko wmawiamy sobie lub wierzymy w to, ze mniej szkodzą, efekt ten sam, a chyba nawet bardziej uzależniają\nWysłany: Pią Kwi 27, 2012 1:39 pm\nDołączenie: Pią Kwi 27, 2012 1:34 pm\njedne i drugie syyyyyyyyyyyyyyyyyfffffff\nWysłany: Pon Maj 28, 2012 1:43 pm\nSą, ale pewnie tylko z nazwy...\nWysłany: Śro Cze 27, 2012 7:06 pm\nNie dajmy się nabrać na to, że papierosy light, mentolowe, cienkie czy smakowe są mniej szkodliwie, jest to tylko podstępny zabieg producentów aby wywołać u palaczy poczucie, że sobie mniej szkodzą.\nWysłany: Sob Gru 22, 2012 8:20 pm\npapieros jest papierosem nie ważne jaki i tak truje i tak.\nWysłany: Pon Gru 14, 2015 6:37 pm\nDołączenie: Śro Gru 02, 2015 8:53 pm\nFirmy tworzą coś takiego chyba tylko po to żeby człowiek miał mniejsze wyrzuty sumienia podczas palenia i chętniej kupował kolejną paczkę papierosów. Szkoda, że nie zalezy im na zdrowiu ludzkim. Jesli naprawdę te papierosy są słabsze to co po tym skoro człowiek wypali ich więcej i częściej niż zwykłych.\nWysłany: Pon Gru 14, 2015 11:56 pm\nDołączenie: Pon Lis 30, 2015 5:47 pm\nWarto dodać, że podobnie jest z papierosami elektronicznymi - niby są lepsze, ale w rzeczywistości? Wcale tak nie jest! wiele osób je pali bez obaw, ale także one są niezdrowe i powodują różne kłopoty zdrowotne.\nWysłany: Śro Cze 15, 2016 7:20 am\ndla mnie takie papierosy to okropny szpan, wielu siedzi czy to w pociagu, czy w autobusie i "pali", jak by to nie mogli wytrzymać godzinę czy dwie. Irytuje mnie takie podejscie


>> START / WSPÓŁPRACA Z ORGANIZACJAMI POZARZĄDOWYMI / AKTUALNOŚCI / Informacja Wójta Gminy Kleszczewo o konsultacji projektu uchwały Programu współpracy Gminy Kleszczewo z organizacjami pozarządowymi i innymi podmiotami w 2014 r.\n» Informacja Wójta Gminy Kleszczewo o konsultacji projektu uchwały Programu współpracy Gminy Kleszczewo z organizacjami pozarządowymi i innymi podmiotami w 2014 r.\nz organizacjami pozarządowymi i innymi podmiotami w 2014 r.\nDo udziału w konsultacjach zaproszone są organizacje pozarządowe i podmioty wymienione w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (tekst jednolity z 2010 r. Dz.U Nr 234 poz. 1536 ze zmianami) działające na terenie Gminy Kleszczewo.\n2. Termin przeprowadzenia konsultacji: od 19 listopada do 27 listopada 2013 r.\nW załączeniu: projekt Uchwały Nr XXXV/262/2013


Kolorowy Świat Terii: Świąteczna LIFERIA Pod Choinką\npo Świętach... za chwilę kolejne, a ja w między czasie pokażę jeszcze swoje paczki... prezentów ciąg dalszy, dziś wyczekiwane, grudniowe pudełeczko Liferia.\nMuszę przyznać, że każde kolejne pudełko jest coraz fajniejsze. Świąteczna edycja bardzo, ale to bardzo udana.\nJest to to już trzecie moje spotkanie z marką - bardzo udane, drugie pudełko było fajne, a trzecie jest jeszcze lepsze. Tak pokrótce Wam opowiem, co i jak.\nTo zielone w tubce, było w podpowiedzi na fb... wiedziałam, że Mizon czyli będzie azjatycko... Korea wita. Jak wiecie fajną aloesu jestem, w każdej postaci. Jes to to bardzo uniwersalny kosmetyk do wszystkiego, ciała, włosów, koi, przynosi ulgę poparzonej skórze...same zalety. Wersja tej marki aloesu ma w sobie 90%, dodatkow zawiera kawas hialuronowy, beta-glukan, wyciąg z szalotki oraz lilii, przyjemnie pachnie i nie zawiera parabenów czy kolorantów. Zapach ma odmienny od do tej pory znanych aloesów, nie mniej bardzo przyjemny. Szybko się wchłania, skóra miła w dotyku... już go lubię. Cena za 50ml specyfiku to 37 złotych. _________\nGdy zobaczyłam kasetkę taką jak w zeszłym miesiącu, pomyślałam... znów puder? Chyba pomyłka :D Otwieram, a tu zdziwienie bo to róże. VG PROFESSIONAL , już wiemy, że to kolejny Hiszpan :P Z pudrami bardzo się polubiłam, tutaj darowałabym sobie ten tandetnie wyglądający pędzelek, pomimo że jest mięciutki, jakoś mi nie pasuję. Jednak produkt jakościowo bardzo na plus.\nJuz nie mogę doczekać aż ją użyję, na pewno zobaczycie efekt "na mnie" tylko uśpię Kubę, by obyło się bez płaczu. Próbka Peelingu Enzymatycznego, te kosmetyki uwielbiam w każdej postaci, cieszę się nawet z próbki ;)\nPozdrawiam i miłego wieczoru życzę. Autor:\nPerfect Foundation27 grudnia 2016 20:35Naprawdę to pudełko wygląda nieźle.OdpowiedzUsuńPatrycja Gryszko27 grudnia 2016 20:47Pudełeczko super ale tym razem nic w nim dla mnie :( Zapraszam http://ispossiblee.blogspot.com/2016/12/parka-khaki-karpacz.htmlOdpowiedzUsuńAnn Ka27 grudnia 2016 21:04fajna zawartość :)OdpowiedzUsuńAnonimowy27 grudnia 2016 22:06Ooojejciu ale super :)OdpowiedzUsuńOla27 grudnia 2016 22:11Zawartość fajna, ale nie wpisuje się w moje potrzeby... myślałam, aby zamówić pakiet, ale się cieszę, że się jednak powstrzymałam;)OdpowiedzUsuńPaula Suchocka27 grudnia 2016 22:16Podoba mi się pudełeczko ♥OdpowiedzUsuńMagdalena Sobol27 grudnia 2016 23:07Kupiłabym gdybym nie miała tych kosmetyków MizonOdpowiedzUsuńKinga Gorzela28 grudnia 2016 01:39Fajne to pudełeczko ;)OdpowiedzUsuńPięknem Oczarowana28 grudnia 2016 09:09Podoba mi się to pudełko :)OdpowiedzUsuńTestowania Czas28 grudnia 2016 09:47Z grudniowym pudełkiem nie miałam okazji się zapoznać. Ciekawi mnie Mizon :)OdpowiedzUsuńUpitaKubusiemx328 grudnia 2016 09:58Róże ciekawe, no i oczywiście aloes :POdpowiedzUsuńLet it sparkle....28 grudnia 2016 13:41Całkiem fajne pudełko :D OdpowiedzUsuńGosia D.28 grudnia 2016 18:19Podoba mi się zawartość <3 OdpowiedzUsuńTakaJa~CzarnaKretka28 grudnia 2016 18:38Ciekawie się prezentuje. Moje do mnie jeszcze nie dotarło, ale już się nie mogę doczekać 😊OdpowiedzUsuńPaulina K28 grudnia 2016 18:45Liferia bardzo fajnie sie zapowiada :) . mialam ich jedno pudełko i bylam zadowolona.OdpowiedzUsuńMagdalena Musińska28 grudnia 2016 18:46zawartość powaliła mnie na kolana, z większości kosmetyków już korzystam :-)OdpowiedzUsuńRetromoderna28 grudnia 2016 19:57Świetna zawartość. Również mam to pudełko i jestem z niego bardzo zadowolona. :) OdpowiedzUsuńElfie's Planet28 grudnia 2016 20:22Liferia na razie trzyma poziom :-)OdpowiedzUsuńPanna Migootka1 stycznia 2017 18:40Całkiem fajne pudełko. Najbardziej podoba mi sie zestaw róży. OdpowiedzUsuńDodaj komentarzWczytaj więcej...


10-miesięczny chłopczyk połknął gwoźdź, auto utknęło w korku. Pomogła policja To Się Dzieje\n10-miesięczny chłopczyk połknął gwoźdź, auto utknęło w korku. Pomogła policja\nW sobotę po południu dyżurny wiślańskiego komisariatu został powiadomiony o zdarzeniu drogowym w rejonie ronda przy ulicy 1 Maja i Wyzwolenia. Policjanci ustalili, że 34-letni mieszkaniec Koniakowa, jadąc audi uderzył w tył innego samochodu.\nMężczyzna przyznał mundurowym, że spieszył się do szpitala z synem. Okazało się, że 10-miesięczne dziecko połknęło metalową śrubkę i zaczęło się krztusić. Karetka nie mogła szybko dojechać więc postanowił sam pojechać do lekarza. Podczas jazdy do szpitala, zaniepokojony mężczyzna zwracał uwagę nie tylko na drogę, ale i cały czas musiał mieć pod kontrolą dziecko, do którego się odwracał. Chłopczyk co chwilę się krztusił. W Wiśle utknęli w korku.\nSytuację pogorszyło zdarzenie drogowe, którego sprawcą był ojciec chłopca. 34-latek najechał na tył innego pojazdu. Mężczyzna zwrócił się o pomoc do policjantów. Dyżurny wiślańskiego komisariatu szybko skonsultował się z dyspozytorem pogotowia. Okazało się, że wszystkie karetki są zajęte. W związku z tym, że stan zdrowia chłopca był niepokojący, policjanci podjęli decyzję o przewiezieniu go do szpitala. Oficer dyżurny skierował na miejsce zdarzenia kolejny patrol. Dwaj dzielnicowi z Wisły zabrali ojca z dzieckiem do radiowozu i przetransportowali do szpitala, gdzie chłopczyk otrzymał pomoc.


Nie da się zrobić spalarni odpadów, która szkodziłaby środowisku - Gospodarka komunalna\nTomasz Klyta • 11 października 2021 - 06:02\nW kwestii spalarni odpadów trzeba zadać sobie pytanie: czy lepiej mieć w gminie 1000 kopcących kominów, czy 1 komin będący pod kontrolą, który ten 1000 zastąpi? A zastąpi, bo dostarczy ciepło do 1000 domów - mówi Antoni Szlagor, burmistrz Żywca. Jak zaznacza, obecnie nie da się zbudować instalacji do termicznej obróbki odpadów, która nie spełniałaby wyśrubowanych norm środowiskowych. Zdaniem burmistrza Żywca protesty społeczne przeciwko spalarniom są często motywowane pobudkami politycznymi.\nŻywiec już w 2017 r. planował budowę spalarni odpadów. Samorząd wycofał się jednak po licznych protestach społecznych...\nTrafiło na okres wyborczy. Wtedy łatwiej się ludziom wmawia, że władza chce truć ludzi - mówi Antoni Szlagor, burmistrz Żywca.\nJak przekonuje, obecne przepisy środowiskowe są tak wyśrubowane, że nie da się zrobić instalacji, która szkodziłaby środowisku.\nJak przekonuje Antoni Szlagor, jednym z najpoważniejszych obecnie problemów gmin jest rosnąca pula odpadów komunalnych.\nWiele samorządów widzi rozwiązanie - przynajmniej części z tych problemów - w budowie zakładów termicznej obróbki odpadów, czyli tzw. spalarni śmieci. Takie pomysły często jednak spotykają się z oporem społecznym...\n- W Żywcu także były plany, aby dla całego powiatu zrobić jedną ciepłownię na paliwa alternatywne RDF. To nie jest tak, jak sobie niektórzy wyobrażają, że przyjeżdża samochód z odpadami komunalnymi, ładuje je do spalarni i przerabia na energię elektryczną czy cieplną... Chciałem to także zrobić dla zagospodarowania frakcji energetycznej, czyli RDF - zresztą taki mamy ustawowy obowiązek - mówi Antoni Szlagor.\nPlany burmistrza pojawiły się w 2017 r. Spalarnię miała budować miejscowa spółka odpadowa Beskid. Został złożony nawet wniosek o wydanie tzw. decyzji środowiskowej (spółka ta ją otrzymała).\nCzytaj także: Może zabraknąć śmieci. Samorządy nie powinny budować spalarni\n- Wtedy pojawiły się różnego rodzaju organizacje, które zaczęły protestować. Właśnie ze względu na to oraz fakt, że w te protesty zaczęto wciągać ludzi, podjęliśmy decyzję o rezygnacji z inwestycji. Zaangażowaliśmy się za to w spalarnię, która ma powstać w Bielsku-Białej i wytwarzać ciepło dla całego Podbeskidzia - opowiada burmistrz Żywca.\nLepiej 1 komin pod kontrolą niż 1000 kominów bez kontroli\nJak opowiada Antoni Szlagor, protesty przeciwko budowie spalarni odpadów w Żywcu były motywowane pobudkami politycznymi.\nCzytaj także: Veolia chce budować spalarnię śmieci w Chrzanowie. Mieszkańcy zapowiadają protest\n- Trafiło na zły okres, bo był to okres wyborczy. Najłatwiej wtedy się wmawia, że władza chce truć ludzi - mówi burmistrz Żywca. - Trzeba sobie jednak zadać pytanie: czy lepiej mieć 1000 kominów bez kontroli, czy 1 komin, ale pod kontrolą? I wiedzieć, że ciepło z tego jednego komina może trafić do 1000 domów i zlikwidować te 1000 kominów - mówi burmistrz.\nAntoni Szlagor nie ma wątpliwości, że samorządy powinny budować instalacje do termicznej obróbki odpadów.\n- One nie mogą wpływać źle na środowisko. Są cały czas pod kontrolą, są sprawdzane, są monitoringi. Po prostu nie da się zrobić takiej instalacji, która trułaby ludzi i szkodziła środowisku - przekonuje.\nMichał , 2021-10-12 17:48:05\nSpalarnie nie są pod kontrolą - są same sobie sterem i okręt bez żadnej kontroli. Kto prowadzi kontrolę tego co idzie z komina spalarni? Prywatna firma wynajęta przez spalarnie! I to wtedy kiedy to spalarnia zamawia i spalarnia za to płaci. Skoro dwa prywatne podmioty mają siebie na wzajem kontrolow...ać to gdzie tu kontrola?! Kpina i ponury żart. Tylko w temacie. rozwiń\n25637, 2021-10-12 12:32:53\nI śmieci nie musimy się martwić i tak zwozi się do nas z całej Europy prawda jest taka że jesteśmy śmietnikiem Europy do tego najtańszym oraz bierzemy jak leci ktoś zwęszył dobry biznes później pajace się śmietniska oraz utylizacja na koszt podatnika .Ludziska co się z wami dzieje zatraciliście pods...tawowe instynkty .Tu chodzi o kasę i znów naród wydymany Pisowcy u Powcy są w tym najlepsi.Amen rozwiń\nGROMKI, 2021-10-12 06:31:43\nDo Kaśka: sama jesteś głupia. Doucz się. Szlagor ma rację


Działki budowlane na sprzedaż: Jaworzno | Morizon.pl\nDziałki budowlane Jaworzno - oferty sprzedaży\nZnaleziono 19 ogłoszeń, średnia cena 251 297 zł (111 zł/m²)\nNa sprzedaż działka o pow. 10 ar w Jaworznie - Jeleniu Dostęp do: - prądu, - gazu, -wody, - kanalizacji. W pobliżu las i liczne tereny zielone. Cicha i spokojna okolica. Cena nieruchomości: 140 000 PLN do negocjacji Możliwość dokupienia dodatkowych dodatkowych 7 ar działki. W razie dodatkowych pytań lub w celu umówienia się na prezentację, zapraszamy do kontaktu z naszym biurem nieruchomości. Zapewniamy weryfikację stanu prawnego\nDo sprzedania działka w Jaworznie, w dzielnicy Ciężkowice, w kształcie prostokąta o wymiarach 22m x100m i łącznej powierzchni 2200m 2. Działka jest ogrodzona, z dostępem do drogi publicznej. Posiada plan zagospodarowania przestrzennego. Na działce stoi blaszany garaż w cenie. Zapraszam do prezentacji ::KONTAKT DO AGENTA Oliwia\nDo sprzedania działka budowlana zlokalizowana w Jaworznie w dzielnicy Ciężkowice, o wymiarach 900m 2 + 200m 2 udziału w drodze (dojazd do trzech działek). Teren płaski, ogrodzony, dojazd drogą asfaltową. Media: prąd, woda, kanalizacja, (gaz w planie). ::KONTAKT DO AGENTA Oliwia\nDo sprzedania działka w Jaworznie, w dzielnicy Jeziorki, o powierzchni 1000m 2 w prostokącie 22mx47m, z dostępem do drogi głównej. W pobliżu domy jednorodzinne. Media: prąd, woda, gaz, kanalizacja (niedługo) Zapraszam do prezentacji ::KONTAKT DO AGENTA Oliwia\nDo sprzedania działka w Jaworznie, w dzielnicy Ciężkowice o powierzchni 1235m 2 z dostępem do drogi gminnej, asfaltowej. Działka objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Brak gazu. Cena 205 000zł do lekkiej negocjacji. Zapraszam do prezentacji ::KONTAKT DO AGENTA Oliwia\nOferuję do sprzedaży działkę budowlaną w dzielnicy Jaworzna o pow.1150m ,wymiary 25x 45m. W drodze prąd,woda,gaz. Działka położona jest wśród domków jednorodzinnych . cena 230 000zł. Zaprazsam do prezentacji. ::KONTAKT DO AGENTA Renata Lach Pośrednik odpowiedzialny zawodowo za wykonanie umowy pośrednictwa: Jarosław Kopeć (licencja nr: 15439)


Mieszkanie na sprzedaż - Poznań - Piątkowo - PNP-MS-8805 - 50.00m² - PARTNER NIERUCHOMOŚCI Agnieszka Kuzera\n6 600,00 zł/m2 cena: 330 000 zł\nMieszkanie znajduje się tuż przy siedzibie naszego biura.\nOferuję na sprzedaż mieszkanie 2 pokojowe o powierzchni 50 m2 na parterze w niskim bloku.\nMieszkanie znajduje się na Piątkowie - Oś. B. Śmiałego.\nMieszkanie posiada układ niezależnych pomieszczeń, z pokoju dziennego wyjście na duży balkon typu loggia. Do mieszkania przynależy piwnica.\nNa osiedlu jest w pełni rozwinięta infrastruktura handlowo - usługowa.\nDoskonała komunikacja z licznymi przystankami tramwajowymi i autobusowymi.\nGwarantowany szybki dojazd do centrum miasta.\nZaledwie 4 przystanki tramwajowe od Mostu Teatralnego oraz 2 do kampusu UAM na Morawsku.\nMieszkanie przeznaczone dla rodziny z dzieckiem lub inwestora - pod wynajem.\nW pobliżu znajdują się liczne miejsca parkingowe.\nNiskie koszty utrzymania mieszkania - tylko 400 zł/m-c.\nLokal przeznaczony do remontu.\nSymbol oferty PNP-MS-8805\nOferuje mieszkanie o powierzchni 63,10 m2 na Osiedlu Bolesława Chrobrego. Lokal usytuowany jest na parterze, składa się z: - 3 niezależnych pokoi (21,8m2, 9,0m2, 10,6m2) - przedpokój (10,5m2) - oddzielnej kuchni - łazienki - WC Do mieszkanie przynależy balkon ...\n6 022,19 zł\nOferuje 2-pokojowe mieszkanie na sprzedaż na Piątkowie. Nieruchomość zlokalizowana jest na Osiedlu Jana III Sobieskiego. Lokal ma powierzchnię 49,5 m2 i składa się z: - 2 pokoi - kuchni - przedpokoju - łazienki - WC Mieszkanie znajduje się na 4 piętrze bloku ...\nKrótko: Piątkowo, Os. B. Śmiałego, 4 pokoje, 74,3 m2, 3 piętro w niskim bloku, tuż przy PST (Poznański Szybki Tramwaj). Dla Kogo? Mieszkanie jest wręcz idealne dla rodziny z dziećmi. Inwestor również skorzysta na doskonałej lokalizacji, bez problemu wynajmie ...\n5 652,76 zł\nPiątkowo, Os. B. Śmiałego, 4 pokoje, 71 m2, 3 piętro w niskim bloku, tuż przy PST (Poznański Szybki Tramwaj). Dla Kogo? Mieszkanie jest wręcz idealne dla rodziny z dziećmi. Inwestor również skorzysta na doskonałej lokalizacji, bez problemu wynajmie mieszkanie. Atuty ...


wspomaganie skrzynkami antenowymi - Forum\nHOME » DLA POCZĄTKUJĄCYCH » WSPOMAGANIE SKRZYNKAMI ANTENOWYMI\nwspomaganie skrzynkami antenowymi\nPosty: 99 #2457942\nJak powinna wyglądać współpraca zewnętrznej skrzynki antenowej ze skrzynką w fabrycznie zamontowaną w FT450d? Jaka kolejność strojenia? Czy używając zewnętrznej nie korzystam ze skrzynki w transceiverze?\nElectra 15.12.2018 18:50:19\nPosty: 4369 #2457945\nJa bym raczej wyłączył wewnętrzną i stroił zewnętrzną, zwykle sa skuteczniejsze (mają szerszy zakres strojenia). Jeśli zewnętrzna nie zestroi to można dociągać wewnętrzną, ale to już znaczy, ze antena dosyć słabo na tej częstotliwości pracuje.\nPosty: 186 #2457948\nCanis Lupus is correct,\nZarowno przy uzywaniu zewnetrznego wzmacniacza mocy jak i zewnetrznej skrzyni antenowej wewnetrzne ATU nalezy wylaczyc (bypass).\nPosty: 2003 #2457956\nWewnętrznej oczywiście nie używasz jak używasz zewnętrznej. Najlepiej jak skrzynka jest przy antenie.\nCo z tego że TRX ma dobry SWR a między skrzynką a anteną SWR 10.\nPosty: 873 #2457968\nA ja bym zobaczył na Analizatorze jak antena i gdzie jest .\nA następnie pisał\nPosty: 2003 #2457969\njak antena i gdzie jest .\nJak nie było mocnej wichury to pewnie jest na dachu.\nPosty: 257 #2458016\nWidzę, że koledzy się rozpisali, a temat wygląda tak:\nJeśli w ustawieniach radia nie wyłączysz skrzynki wewnętrznej, to pomimo podłączenia zewnętrznej i tak będzie pracowała tylko ta wewnętrzna.\nPosty: 137 #2458028\nI Chłop się nic nie dowiedział. A zagadnienie jest ciekawe.\nJa bym zrobił tak jak pisze "canis_lupus".\nAle nie mam pewności czy to właściwe.\nTeż jestem ciekaw właściwego rozwiązania.\nPosty: 4369 #2458043\nCiekawe co piszesz. Możesz rozwinąć lub uzasadnić?\nPosty: 99 #2458071\nBardzo dziękuję za wyjaśnienia.POzdrawiam!!!\nPosty: 1336 #2458108\nNie używa się skrzynek w "kaskadzie". Wyłącz tą wewnętrzną w radiu. Podczas strojenia skrzynka zewnętrzna będzie "ogłupiała" skrzynkę wewnętrzną.\nPosty: 137 #2458280\nA jeśli wejście na wzmacniacz nie ma idealnej impedancji 50 omów?\nPrzed wzmacniaczem a jednocześnie za radiem stoi skrzynka wewnętrzna.\nZa wzmacniaczem stoi skrzynka zewnętrzna.\nCzy w takim wypadku nie użyjesz obu skrzynek?\nNajpierw wewnętrzną (dopasowanie: radio - wzmacniacz) a następnie zewnętrzną (dopasowanie: wzmacniacz - antena).\nProszę o zdanie również innych Kolegów na ten temat.\nPosty: 1346 #2458290\nSporadycznie używam wzmacniacza, ale z moich doświadczeń wynika, że dopasowanie skrzynką automatyczną do wzmacniacza sterowanego w katodzie jest dość problematyczne. Taki wzmacniacz ma rezystancję wejściowa zmienną, zależną od wysterowania i często skrzynka automatyczna nie daje rady, gdyż w miarę poprawy dopasowania zwiększa się wysterowanie i tym samym zmienia się rezystancja wejściowa. Poza tym, skrzynka "stroi" przy ograniczonej mocy i po przejściu na nadawanie pełną mocą dopasowanie jest nieprawidłowe. Dlatego w przypadku użycia wzmacniacza przełączam skrzynkę w tryb manualny (w TS850S).\nPosty: 1336 #2458293\nTemat dotyczy przypadku kiedy nie ma wzmacniacza pomiędzy radiem a anteną.\nJeżeli jest, to dobrze to wyjaśnił w poście powyżej Boguś SP7IVO.\nPrzy wzmacniaczach tranzystorowych używanie skrzynki w radiu jest wręcz zabronione\nw instrukcjach większości producentów.\nOgólnie, zauważam że wśród kolegów z mniejszym stażem panuje pogląd że skrzynka antenowa\njest lekiem na "całe zło" i ma wręcz właściwości cudotwórcze.\nOsobiście nie używam, praktycznie wcale, skrzynki wewnętrznej w moich radiach.\nPosty: 137 #2458426\nKolega SP7IVO zainspirował mnie do głębszego przyjrzenia się temu jak stroi się moja skrzynka do wzmacniacza.\nByć może zwróciłeś moją uwagę na pomijane, nie zauważone dotychczas zjawisko.\nPrzyjrzę się temu o czym piszesz dokładniej. Może się okazać, że masz rację a ja nie zauważyłem zjawiska o jakim piszesz.\nAby się wspólnie uczyć, rozwijać i doskonalić. Dzięki za inspirację.


Zakup 15 sztuk nowych pięcioczłonowych Elektrycznych Zespołów Trakcyjnych | Koleje Mazowieckie\nZakup 15 sztuk nowych pięcioczłonowych Elektrycznych Zespołów Trakcyjnych\npon., 14/05/2018 - 15:40\nDziałanie 5.2: Rozwój transportu kolejowego poza TEN-T\nData zawarcia Umowy o Dofinansowanie: 05.04.2018 r.\nCałkowita wartość projektu: 387,77 mln zł\nKwota dofinansowania: 157,57 mln zł\nPrzedmiotem Projektu jest zakup 15 sztuk nowych pięcioczłonowych Elektrycznych Zespołów Trakcyjnych oraz szkolenie pracowników.\nTabor zakupiony w ramach Projektu będzie wykorzystywany do obsługi trasy Góra Kalwaria – Czachówek – Warszawa – Modlin. Transport na tym odcinku będzie miał charakter aglomeracyjny, związany głównie z dojazdami do pracy, szkoły lub uczelni. Tabor objęty Projektem będzie przeznaczony do obsługi połączeń w ramach Warszawskiego Obszaru Funkcjonalnego.\nPrzedmiotowy Projekt przyczyni się do skrócenia czasu podróży na trasie Góra Kalwaria – Czachówek – Warszawa – Modlin, ponadto wpłynie pozytywnie na zwiększenie bezpieczeństwa i komfortu podróży. Ważnym aspektem dotyczącym taboru przeznaczonego do obsługi wyżej wymienionych relacji jest obsługa lotnisk: Modlin oraz Okęcie.\nWszystkie zakupione pojazdy będą w pełni zgodne z Technicznymi Specyfikacjami Interoperacyjności (TSI). Pojazdy wyposażone będą w moduły Europejskiego Systemu Kontroli Pociągu poziomu 2 ERTMS (ETCS + GSM-R) oraz dostosowane będą do przewozu osób niepełnosprawnych.


Inne ciekawe nauki - Solaris - rozwój osobisty | Solaris – rozwój osobisty - Solaris – rozwój osobisty\tInne ciekawe nauki - Solaris - rozwój osobisty\n– Dalej rozpoczną się pytania ode mnie. I pierwsze z nich będzie takie: Pragnę jeszcze więcej wiedzieć na temat reinkarnacji. A na wstępie pragnę spytać się Aberamentho, czy przed swoim słynnym wcieleniem w Jezusa, był na Ziemi w ciałach innych ludzi i czy patrząc z naszego punktu widzenia, będzie inkarnował w przyszłości?\n– O, w Jego przypadku to się zdarza bardzo rzadko, ale każde przyjście jest bardzo wymowne. Za każdym razem kończy się osiągnięciem stanu Chrystusowego. Czyli jakby najwyższego stanu, jaki człowiek jest w stanie tutaj przeżyć świadomie – na poziomie fizycznym i duchowym. Niewielu, niewielu tego doświadcza. Zawsze, w jakichś równych, odległych odcinkach czasu, w cyklach dwutysięcznych, pojawia się ktoś taki. Był wcześniej i będzie jeszcze. Był w Ameryce wśród Indian wcześniej. Tutaj teraz, o! Na przykład Bliski Wschód. I ma się objawić niedługo ponownie. A też to nie będzie długi okres pobytu. Za każdym razem są to krótkie okresy pobytu. Właśnie, bo On jest przypomnieniem, że każdy z nas powinien dążyć do tego stanu Chrystusowego. On jest właśnie tym przypomnieniem. To jest Jego rola. No najbardziej krwawe to było właśnie to ostatnie. Ale były takie czasy. Czasy barbarzyństwa. A więc ten dramat musiał właśnie podlegać tej rzeczywistości, którą zastał. Dlatego się to stało, jak się stało. To było w tamtej kulturze, takie obyczaje, a nie inne. Właśnie coś… Tak mówi jeszcze, że właśnie jego początkiem będzie to, że jakieś informacje zostaną udostępnione… Aha i jeszcze odkryte, które pozwolą ludziom zrozumieć jego istotę bycia dwa tysiące lat temu. Z jakich korzystał informacji, jakich możliwości, jakiej wiedzy. Ta wiedza jest na Ziemi gdzieś ukryta.\n– Nie są to zwoje z Kumran?\n– W piramidach, gdzieś głęboko pod piramidami. Niektórzy właśnie mają dostęp, ale to by wywołało niesamowity szok, jakby w tej chwili to zostało udostępnione. To by było takim samym szokiem, jak ujawnienie chociażby spraw związanych z UFO. To są informacje, to jest wiedza dużego kalibru. Tak, to jest pilnie strzeżona tajemnica. Tak samo, jak wielką tajemnicą są przepowiednie z Portugalii, tych dzieci.\n– Z Portugalii, tak?\n– Też nie ujawnione są pewne sprawy. Natomiast wewnętrznie niektórzy czują, czego one dotyczą. I ci, którzy twierdzą, że są zbliżone do… Właśnie – chociażby wiedzy o UFO, o przedstawicielach z innych wymiarów, to ludzie by tego nie zrozumieli, nie przełknęli.\n– I przez to one muszą być ukryte jeszcze nadal?\n– No ten problem też dotyczył Jezusa. On też nie mógł opowiedzieć, skąd jest.\n– Ale teraz będzie łatwiej. (…)\n– Dobrze. Jeszcze takie pytanie do Aberamentho: Co chciałby powiedzieć o obecnie obowiązującej doktrynie katolickiej na temat reinkarnacji, oraz o stanie faktycznym na ten temat? Zakładając czyste intencje, oraz poszanowanie uczuć ludzi wierzących.\n– Stan faktycznie jest taki, jaki jest. Jest to wola ludzi. I nie ich winą jest to, że są cały czas manipulowani. Ale są jednostki, które między wierszami jeszcze potrafią wyszukać sens, istotę tego, że w wędrówkę dusz, reinkarnację wierzono po jego odejściu jeszcze trzysta lat. I to była jedna z naczelnych doktryn, którą wyznawali w tamtych czasach chrześcijanie. Natomiast niektóre nauki mówią w sposób zakamuflowany o istocie reinkarnacji. O, przyjdzie sądzić, czy przyjdzie Bóg sądzić żywych i umarłych. Żywych wiadomo, a umarłych? A więc tych, którzy byli, ale te słowa nie są, nie oddają… – oj, nie wiem, jak to powiedzieć – nie oddają tego sensu, o którym mówią, bo chodzi o to, że my na bieżąco sami z sobą jesteśmy rozliczani, dusza jako dusza. I to sądzenie to wynika z czego innego.\n– Sami siebie osądzamy, tak?\n– Dokładnie. I sami sobie wystawiamy cenzurkę, tylko tyle, że jesteśmy nie tyle kontrolowani, co jak gdyby zabezpieczani. Bo nami się opiekują ci, którzy są w wyższych wymiarach. Ale to my sami sobie wydajemy świadectwo, cenzurkę i sami stwierdzamy, czy dokonaliśmy tego, co zamierzaliśmy, czy też nie. Ale nigdy siebie nie osądzamy w ten sposób, żeby siebie ganić, krzywdzić czy karać. Bo nie ma kary, nie ma ganienia.\n– Dochodzę do pomostu. Właściwie to jest takie molo. Przy nim zacumowane są też różne łódki, żaglówki. I na samym końcu tego molo ustawiony jest taki okrągły stół. Całe molo jest białe. Stół, siedziska też są białe. Siedzi tam Al…. oj, ale to jest niesamowite. Albercik siedzi.\n– Albert siedzi?\n– Tak. Khenzo, Rafaello i Mistrz.\n– Mistrz Aberamentho?\n– Tak? Cztery postacie są?\n– I ty do nich przyszedłeś?\n– No tak, ale Albert ma zoraną twarz. Taką pomarszczoną w zmarszczki.\n– Tak, martwi się czymś?\n– Nie, on tak wygląda. Nigdy takiej twarzy nie widziałem. No bardzo taka poorana zmarszczkami.\n– Może się czymś martwi?\n– Nie, taki jakiś zgarbiony, tak jak już… a może się martwi? Nie wiem. Ale jest taka cisza, spokój. Morze jest takie spokojne, może to jest ocean, nie wiem, ale ten ogrom wody jest właściwie niewzruszony. Praktycznie żadnej fali nie ma. Wszystko stoi w miejscu. No taki sielankowy nastrój. Siadam też.\n– Na czym siedzicie?\n– A są to krzesła składane, takie campingowe.\n– Stół też jakiś jest?\n– Okrągły, tak. To jest stół, przy którym może usiąść nie tam sześć osób, ale dwanaście, może osiemnaście. Na samym końcu molo właśnie jest ustawiony.\n– Dobrze. I co dalej się będzie działo?\n– Delektujemy się tym powietrzem, tą przyrodą, tym spokojem. Praktycznie, jak w raju sielankowym – spokój, cisza. Chciałoby się, żeby to trwało, trwało. Jest super.\n– Czy ktoś z Nauczycieli chciałby nam coś powiedzieć, udzielić jakichś lekcji, nauk?\n– Właśnie Albert jest pochylony w takiej pozycji jakby miał jakieś problemy z kręgosłupem, jakby nie mógł się wyprostować. Coś tam mamrocze. Właśnie mówi, że trzeba nowe obliczenia zrobić, że trzeba coś przetransformować, przeliczyć, bo tak dalej być nie może, że trzeba coś zmienić, bo to wszystko nie poszło tak, jak powinno iść. W tym kierunku, który… ale kto sobie… Nie wiem, o co tam chodzi, do czego on zmierza. Że jakieś obliczenia się nie zgadzają, że trzeba to wszystko zmienić, bo ludzie na psy schodzą. Nie tak miało być?\n– Tak? I cierpi z tego powodu?\n– I przez to może ma taką twarz pooraną?\n– Może tak. Bardzo przeżywa. Nie to, że jest niezadowolony, ale bardzo to przeżywa. I to jest chyba to, co go gryzie.\n– O jakich obliczeniach mówi? O tych, co on zapoczątkował, czy o jakichś jeszcze innych, następnych?\n– Następnych – to, co teraz na bieżąco się dzieje.\n– Bo wbrew temu, co się sądzi, można matematycznie zaprojektować, wyliczyć praktycznie każde zdarzenie. Gdzieś trzeba zrobić jakieś wyrwy, wstawić nowe obliczenia, bo nie idzie to wszystko w takim kierunku, jak miało iść. Tak jakby to chodziło o jakąś zmianę, manipulację, nie wiem. Coś trzeba by było, z czegoś zrezygnować i coś uratować. Coś zmienić, coś polepszyć, udoskonalić. Właśnie pyta, czy zdajemy sobie sprawę, że to dotyczy każdego z nas z osobna i wszystkich, ogółu jako jedności. Że mamy sobie wreszcie to uświadomić, że trzeba to wszystko przeprojektować, pozmieniać, zrobić rachunek sumienia. To znaczy, zmienić te liczby, zrobić nowe wyliczenia, czyli iść nową… Wybrać ścieżkę, nową drogę. Kurcze, jakieś to takie dziwne… dziwne podteksty, nie bardzo rozumiem. Ale o to chodzi, tak.\n– O to chodzi?\n– Kierunek nauki zmienić w stronę bardziej uduchowioną? Czy o to chodzi?\n– Nie tylko naukę? Wszystko?\n– Kierunek, w jakim świat zmierza obecnie, czy tak?\n– Tak, bo to się też źle odbija na przyrodzie, to źle się odbija na samej Ziemi i to się źle odbija na nas, na naszych ciałach, na naszych umysłach. Że te dusze to wyją, płaczą. Że setki milionów są uwięzione w tych ciałach i bardzo cierpią i to też ma swój wpływ na stagnację, cofanie się wstecz. Znaczy nie ma tego rozwoju, to jest właściwie tylko cofanie się w czasie, w rozwoju. To trzeba coś z tym zrobić. Trzeba na nowo projektować tę naszą rzeczywistość indywidualną i tą zbiorową. Ale to tylko my sami możemy temu zaradzić. No i są tacy, którzy mają takie instrumenty, takie możliwości. Jak naukowiec ma laboratoria, ma swoich współpracowników, tak ci, którzy mają… Są przywódcami religijnymi, duchowymi mają takie same możliwości, tylko jest kwestia, jak wykorzystają te swoje zdolności czy te narzędzia, którymi operują. Jest tym zmartwiony, nie tylko on, ale takich konstruktorów, takich badaczy jest bardzo, bardzo wielu, którzy też nad tym boleją.\n– A jaką On widziałby naszą rolę w tym wszystkim?\n– Chodzi o to, żeby bardziej być odważnym.\n– Bardziej odważnym?\n– Tak. Po prostu pewne sfery życia szybciej się rozwijają niż można przypuszczać.\n– Może ktoś jeszcze chciałby udzielić jakichś nauk, lekcji z tego grona, w którym teraz jesteś? A może Uri i Ori coś będą chcieli mówić?\n– Nie, oni po prostu tylko towarzyszą. Tak oni tylko towarzyszą. Dlaczego jest wybrany taki plener?\n– Tak? Właśnie, powiedz.\n– A te drzewa, to są drzewa kokosowe. Właśnie, dlaczego te drzewa, dlaczego akurat taki, nazwijmy to, gaj drzew kokosowych?\n– No właśnie, opowiedz o tym.\n– Że nawet w niesprzyjających warunkach, w jałowej ziemi, w piasku wyrasta takie potężne drzewo, które daje owoce, które mają wszechstronne zastosowanie i można z tych owoców, z tego orzecha zrobić wiele rzeczy. Oprócz produktów żywnościowych, artykuły codziennego użytku. Można z nich zrobić setki rzeczy. Tak samo nasze idee mogą wyrastać na niekorzystnych warunkach, na jałowej glebie, ale mogą być to wartościowe i pożyteczne idee, czy formy przekazania tych idei. Tak samo jak kokosy. Te palmy kokosowe. Każde warunki są dobre, każdy czas jest odpowiedni, nigdy nie jest za późno, nigdy nie jest za wcześnie. Bo nie ma czasu. Wszystko jest we właściwym czasie zrobione. Jeżeli jest jałowa ziemia, ten piasek, na którym wyrasta tak wspaniałe drzewo, tak samo i w naszym życiu, w najmniej korzystnych warunkach, mogą wyrastać piękne idee. Trzeba o tym wiedzieć, trzeba pamiętać, nie czekać, że jutro będzie lepiej, będą sprzyjające, korzystne warunki, no to coś tam zrobię. Albo od jutra przestanę na przykład palić, jeść słodycze. Od jutra, jak przestanie padać deszcz, wezmę się za coś tam. Albo za tydzień zacznę medytować, bo będę miał sprzyjające warunki. Powinno się to zacząć we właściwym czasie i nie dbać o warunki zewnętrzne, bo one nie powinny mieć tutaj znaczenia. Liczy się intencja i to czy chcemy, a nie czekać na wygodnictwo, na sprzyjające warunki. To jest błąd. Właśnie chodzi o to, żebyśmy pamiętali o tym drzewie, że takie jedno nasienie, duże nasienie wydaje w takich warunkach takie potężne drzewo, z tak wspaniałymi owocami. Właśnie to poczucie czasu zawodzi nas, jest tak bardzo złudne, że po prostu – nie wiem, jak to powiedzieć – no… głupiejemy. I to jest najbardziej oszukańcza forma zwodzenia nas. Właśnie ten czas. Poczucie czasu, o! Przeszłość, przyszłość, teraźniejszość. Jutro będzie lepiej. Albo nie zrobię, bo mam pamięć przeszłości złą, niekorzystną, niewłaściwą, a więc nie potrafię, nie dam rady, bo miałem złe przykłady, coś tam nie wyszło, a więc… To nie jest prawda – Tu i Teraz jest wszystko możliwe. Dojście do wyżyn intelektualnych, czy wyleczenie się nawet z największej przypadłości, z największej choroby. To tyle.\n– Khenzo się pyta właśnie, dlaczego do nich nie dołączyłem, nie byłem w saunie, żeby oczyścić ciało. A ja mówię, że wolałem oczyścić swoje serce, swój umysł, będąc w tej galerii, medytując ten obraz. Że to mi więcej dało niż, nie wiem, no bycie w saunie, czy nawet kąpiel w tej rzece, która niżej przepływa. No, ale tego nie komentują. W końcu mam wolny wybór.\n– Co też dzisiaj twoi Nauczyciele mają tobie do powiedzenia, nam do powiedzenia?\n– No, że ten wybór był moim wyborem i był dobrym wyborem, bo wybierając z dwóch możliwości albo oczyścić ciało, albo oczyścić umysł, serce, to właściwsze to drugie jest bardziej wartościowe. I z tego więcej wypływa pożytku. W tej ilości wyborów, które możemy dokonywać, trudno się rozeznać, który jest bardziej właściwy, patrząc tylko z jednego punktu widzenia. I każda możliwość, każde zdarzenie może nas doprowadzić do upragnionego celu i nawet z tej najtrudniejszej sytuacji można wybrnąć i odnieść szalony sukces. Ale trzeba mieć czyste serce, czysty umysł i szlachetne pobudki. To tak jak w galerii z tysięcy różnych obrazów wybieramy ten jeden, który nam najbardziej odpowiada. I często nie rozumiemy, dlaczego akurat to nam się podoba, a inne nie. I po jakimś czasie, jeżeli pracujemy nad naszymi zdarzeniami, rozumiemy, dlaczego tak się stało, a nie inaczej. Staramy się z tego wyciągnąć wnioski, lekcje i okazuje się, że to złudzenie, że dokonujemy wyboru. Przy pomocy jakiegoś wysiłku, zastanawiamy się, analizujemy. Ten wybór został już dawno dokonany w jednym czasie, w jednej sekundzie. I on jest najbardziej właściwy. Tylko możemy ten wybór wymienić na inne zdarzenia i te inne wybory, inne zdarzenia mogą być mniej wartościowe i mogą nas doprowadzić do kłopotów, do miejsca, gdzie niczego nie osiągniemy, a możemy tylko napytać sobie biedy. A więc najważniejszy jest ten impuls, ta pierwsza myśl. Ta, ta…\n– Ta intuicja i nie ma co jej analizować. Nasz program wewnętrzny, on jest tak doskonały, że przychodzi zdarzenie i automatycznie musimy podejmować się roli podłączenia pod to zdarzenie, więc automatycznie reagujemy na to, co się dzieje. I wtedy jest nam łatwiej i jesteśmy na właściwej drodze. A jak zaczynamy analizować, zastanawiać się, to po prostu w naturalny sposób zostajemy odsunięci od tego źródła, które nas inspirowało i wytyczało ten jedyny właściwy dla nas kierunek. Nie możemy dać się omamić tym, co widzimy. Nie możemy dać się omamić tym, że nam się wydaje, że może to, może tamto, że będzie nam może lepiej, łatwiej. To jest samooszukiwanie się. Trzeba iść za tym impulsem, za tym pierwszym sygnałem i on jest najbardziej właściwym, on jest najbardziej czystym, on jest Boski. Bo ten program, który nosimy w sobie, on nas przygotowuje do tego, czy przygotował do tego, aby właściwie zadziałać, gdy przyjdzie taka chwila, taki moment. Dlatego idąc za tym głosem, za głosem sumienia, jak to niektórzy mówią, od razu na zasadzie pewności i zaufania postępujemy w miarę rozsądnie, właściwie. Nie sprzeniewierzamy się swojemu programowi, projektowi na to życie, na Tu i Teraz. Na te doświadczenia, które nam i tak będą towarzyszyć, jak nie w tym, to w innym świecie, w innym życiu. A tylko dlatego, żeby i tak zaliczyć ten program, który nam przynależy. A im wcześniej, tym lepiej. O! właśnie i też ważne jest to, żeby nie bardzo wierzyć temu, co się widzi, tylko bardziej ufać swojemu… Swoim uczuciom i odczuciom – czyli temu, jak my to wewnętrznie odbieramy, a nie – jak zewnętrznie – czyli jak oczy widzą. Oczy mogą nas nie doinformować do końca i możemy mieć niepełen obraz albo tylko obraz dotyczący tego zdarzenia, czy tych zdarzeń, które są na zewnątrz. Ważny jest ten obraz wewnętrzny. To odczucie, to podłączenie się do tego, co się dzieje, ogólne objęcie tego, co jest. I tak się powinno postępować – nie inaczej. Nie to, co widzimy, tylko wyobrażenie o tym, co widzimy. To, w jaki sposób odbieramy właśnie wewnętrznym okiem jest najważniejsze. I to, jak wewnątrz wartościujemy to, co nas od wewnątrz inspiruje i pcha do działań jest najważniejsze. A nie te wszystkie wrażenia zewnętrzne. One są ważne, ale nie mogą być dominujące. Jest wspaniałym upajać się pięknym widokiem obrazu, pięknym widokiem tego, co nas otacza, ale to tylko zmysły odbierają to, co jest na zewnątrz. Ważne jest to, jak przeżywamy i jaka jest jakość tego przeżycia. I co to może zmienić w nas samych, dokąd nas może doprowadzić i jakie z tego wyniesiemy korzyści dla samych siebie. No to właśnie, dlaczego wybrali saunę?\n– Po prostu chcieli być tłem dla tego, co ja wybrałem.\n– Pokazać inną alternatywę, tak?\n– No tak. I chcieli też przez to… Właśnie, no tak. Chcieli też przez to pokazać, że jak się człowiek podejmie tej innej drogi, to, niestety, trzeba ją przerabiać, przeżywać w samotności. A jest to bardziej efektywne, a po drugie – mało ludzi rozumie, co się dzieje, jak należy to przeżywać, że trzeba mieć odpowiednie warunki. Że trzeba bez przerwy się doskonalić i dbać o swój poziom. I w tej samotności, w tej ciszy następuje ta prawidłowa walka i ona jest tą szkołą. Tą szkołą życia, tą szkołą wewnętrznego zdyscyplinowania. Tą szkołą charakteru, że nie możemy liczyć na pomoc z zewnątrz. Że to, co się dzieje na zewnątrz, nigdy nas nie dopinguje, tylko może nas zwodzić, odwodzić od tego, co robimy. Prawdziwy doping możemy znaleźć w nas samych. W tych miejscach, do których się dociera, w których spotyka prawdziwych przyjaciół. Że praktycznie oni są najważniejsi i nigdy, nigdy się nie zdarza, żeby zawiedli. Mogą być okrutni w swojej prawdzie, mogą być okrutni w swojej wiedzy i doświadczeniu, ale nigdy nie sprzeniewierzają się temu, co jest uniwersalne.\n– Tej najwyższej prawdzie.\n– Tak, a nie temu, co na zewnątrz. Na zewnątrz słońce wschodzi, zachodzi, przyroda się zmienia. Jest cieplej, jest zimniej, jest jaśniej, jest ciemniej. Zmieniają się ludzie, zmieniają się historie, ale tam wewnątrz jest wszystko niezmienne, jest takie samo. Dlatego to jest prawdziwe. Nie podlega tam nic czasowi. Tylko podlega jednej definicji, że jesteśmy wszyscy jednym i tym samym. Ale w tym samym czasie doświadczamy różnych aspektów tego życia i z zewnątrz, i wewnątrz. I w wieczności nie podlegamy też czasowi. Nie możemy być też niewolnikami tego, co na zewnątrz, ale to już wypływa z doświadczeń.\n– I te doświadczenia w naturalny sposób nas odsuwają od tego, co na zewnątrz, albo to, co z zewnątrz odsuwa się od nas. I to jest ważne. A najważniejszą próbą jest to, gdy przestajemy się interesować tym, co jest na zewnątrz i przychodzi chwila, gdy to, co na zewnątrz, zaczyna się nami interesować. Wtedy jest ta próba sił. I wtedy albo jesteśmy zwycięzcami, albo nagle możemy się stać przegranymi. A jeżeli zwyciężymy, to już nas nic nie jest w stanie odwieść i nie ma takiej ceny, która byłaby warta tego, żeby zapłacić za nasz odwrót. I to jest to.\n– I to jest to?\n– Czuję się tam taki spokojny, taki pewny siebie. Tak.\n– Doświadczaj. Co jeszcze mogą ci powiedzieć?\n– Właśnie, żebym sobie uświadomił, że przyjdzie taki czas, taka chwila będzie, gdy już ich nie będę potrzebować. Gdy będą mogli powiedzieć, że jestem gotowy, abym ja ich mógł uwolnić od siebie. Tak jak to się stało z innymi moimi Gośćmi. Taki moment przyjdzie.\n– Jesteś już w takim miejscu, gdzie czas ani przestrzeń nie obowiązuje. Rozejrzyj się wkoło i powiedz, co widzisz, czego doświadczasz w tym momencie?\n– Siedzę w loży w teatrze. W innych lożach, na balkonach, naprzeciwko mnie siedzą różni ludzie, ale praktycznie ich nie znam. Na dole widać innych siedzących w rzędach, a na scenie odbywa się jakieś przedstawienie. Nie wiem, czy to jest opera, operetka czy teatr – trudno mi powiedzieć. W każdym razie – to, co się na scenie odbywa, jest pełne ruchu, kolorowe. Gra świateł, kolorów. Większość ludzi, jak zahipnotyzowana, wpatrzona jest w scenę, w to, co tam się odbywa. Tam wielki, wielki teatr. W loży, w której ja siedzę, panuje półmrok. Obserwuję tych ludzi, których mam na wysokości swoich oczu, naprzeciwko siebie i tych w dole. Praktycznie wszyscy z nich wpatrzeni są w to, co się dzieje na scenie, w sposób bardzo taki skupiony, praktycznie tak jakby byli zahipnotyzowani. Ja czuję, wiem, jestem przekonany, że oczy tylko obserwują, oczy tylko patrzą, natomiast chyba nie do końca rozumieją, co tam się dzieje. Ale to, co oczy wypatrzą, karmi to, co w nich w środku siedzi, czyli pobudza emocje. Jakby pobudzało ich ego i to ich chyba hipnotyzuje, to ich tak narkotyzuje, usypia i z tego powodu są szczęśliwi, bo nie muszą się wysilać nad zrozumieniem odegranych scen. Po prostu przyjmują to jako dobrą monetę i wierzą we wszystko, co widzą, co tam się dzieje. W łatwy sposób to przyjmują, w łatwy sposób to kupują. I z tego powodu są bardzo szczęśliwi. Dla mnie prawdziwym teatrem i sceną jest to, co się rozgrywa na widowni. Oni są dla mnie ważniejszymi aktorami. Absolutnie mnie nie interesuje to, co jest na scenie, te bogate stroje, ten blichtr, te światła, to, co tam się dzieje. Dla mnie jest ważne to, co jest w tych ludziach, co jest ukryte, co tam się rozgrywa. Myślę, że po to tam się zjawiłem, po to tam jestem. Mam świadomość, że tam w środku, w tych ludziach jest skarbnica. Jest wszystko to, co wystarcza, aby zrozumieć ten świat. Aby z pełnym przekonaniem i z pełną wiedzą wiedzieć, że to, co wychodzi i to, co wraca do człowieka, nie jest przypadkowe. I że to, co wychodzi z naszego wnętrza, ma bezpośredni wpływ na to, co jest wokół nas i to, co wraca później, ma wpływ na nas. Z jednej strony jestem przerażony tym, że prawie wszyscy wierzą w to, co tam się dzieje. Że to ich bardziej interesuje, to ich bardziej podnieca niż to, co się dzieje w tym teatrze, który mają wewnątrz siebie. Że zajmują się tym, co na zewnątrz i karmią się i żyją historią innych. Historią albo prawdziwą, albo wymyśloną, a nie zajmują się sobą, nie są w stanie odtworzyć własnych historii po to, żeby wyciągnąć z tego wnioski. Historii i relacji, które łączą ich na dobre i złe z tym, co na zewnątrz. I nie potrafią dostrzec tego, że ten świat wewnętrzny jest najważniejszy, a reszta, to, co na zewnątrz, to jest wielkim jakimś złudzeniem. Rzeczą, która tylko przysparza kłopotów, ale widocznie my lubimy kłopoty, my lubimy emocje. Lubimy żyć historiami innych, a nie potrafimy żyć własnym życiem, własnym odniesieniem do tego, co jest na zewnątrz. To, że nami kieruje coś albo ktoś, czego do końca nie rozumiemy i raczej nie wiemy, że jest – a można z tym się pogodzić, dogadać, spróbować zmienić. Przeraża mnie to, że odkrywamy historię innych, a nie potrafimy odkryć własnej, zrozumieć swojej historii, swoich odniesień do tego świata. Że te wewnętrzne przeżycia, wewnętrzna historia tak naprawdę, one mają decydujący wpływ na nasze życie, na naszą świadomość. Na nasze odniesienie w stosunku do tego, co na zewnątrz, a nie odwrotnie. Nie to, co na zewnątrz, bo to, co na zewnątrz tak naprawdę nie ma wpływu na nas. Tylko my sobie tak wyobrażamy, i wierzymy w to i to jest naszą tragedią. Jest to dobre miejsce, dobry punkt do obserwacji tego, co się dzieje. Dwa światy. Jest to dobre miejsce właśnie do obserwacji. Jest ze mną… Koło mnie siedzi… siedzi Mistrz i Rafaello… Rafaello i Mistrz. He, to jest dziwne zrządzenie, bo tamci ludzie wpatrzeni są w scenę, ja obserwuję pozostałych ludzi, a Oni mnie.\n– No właśnie, a Oni mnie. Ale numer. A Oni na mnie patrzą, Oni mnie rozgryzają, Oni mnie obserwują. A może Ich jeszcze ktoś inny obserwuje? No, to ciekawe…\n– A może to jest taki twój mały egzamin?\n– Nie wiem. Może i tak, może… Ale to wszystko, co się dzieje, to przyjmuję z takim stoickim spokojem. Ani mnie nie drażni to, ani denerwuje, że ci ludzie się zachowują tak, jak zachowują. Ani nie przeszkadza mi to, że akurat Rafaello i Mistrz patrzą na mnie, że mnie obserwują. Myślę, że to chyba jest naturalna kolej rzeczy, i że tak jest i już.\n– No właśnie – tak ma być. To i tak niczego nie zmienia. Życie sobie płynie, tylko pytanie i co dalej?\n– Każdy coś innego wyniesie z tego życia, prawda?\n– No dla mnie jest ważne to, co ja wyniosę. Chyba to jest zdrowe podejście. Bo dlaczego mam się przejmować tamtą sceną, albo tym, co przeżywają ci, którzy biorą udział w obserwacji tamtej sceny, a nie dbają o własny interes. I to jest chyba przerażające – chciałoby się powiedzieć: No, przebudźcie się, obudźcie się! Całe życie spędzicie na siedzeniu, utyskiwaniu, patrzeniu się na życie innych, a co z waszym?! Co z waszymi przeżyciami, co z waszym światem wewnętrznym, a ten zewnętrzny?! No cóż – jest, jaki jest i nie mamy na niego wpływu. He, ciekawe to jest. Teatr w teatrze, a w tym teatrze jeszcze jeden teatr.\n– Czy nie chciałoby ci się wykrzyczeć takich słów Szekspira, że cały świat jest teatrem, aktorami ludzie. Prawda?\n– No, w tym coś takiego jest ważnego i chyba prawdziwego, bo faktycznie świat jest jedną wielką sceną. Tylko pytanie, kto na tej scenie występuje, kto jakie role sobie przypisze. I czy do końca je odegra zgodnie z własnym życzeniem, czy pod dyktando innych. Na ile jest wolny i potrafi zgodnie z własnym interesem i pragnieniem, i wolą zagrać i wypełnić tę rolę, a na ile mota się między jednym a drugim.\n– Widownią i sceną?\n– Na przykład tak, tak dokładnie. I też nic bez powodu się nie dzieje. Zawsze jest jakieś źródło i odniesienie do tego źródła. Albo bagatelizujemy, albo też przyjmujemy to z pełną wiarą, z pełnym zaufaniem i wtedy nie mamy problemów, nie mamy kłopotów, albo się motamy i wierzymy nie tym, którym powinniśmy ufać. Musimy też zwrócić uwagę na nasze uczucia, na nasze emocje i jeżeli to się w pewien sposób wyeliminuje i nie będą miały wpływu na nasze decyzje, postawy, to będziemy bardziej szczęśliwi. Czyli będziemy mieli mniej kłopotów. A im mniej kłopotów u nas, tym mniej zmartwień i kłopotów przyniesiemy innym poprzez zachowania, wypowiedzi. Poprzez czyny, albo w ogóle absolutną bierność. Nie jest łatwo być pośrodku, między jednym, a drugim, ale trzeba wybrać jakąś drogę i cel. Ta droga najkrótsza jest najbardziej chyba właściwa, chociaż jest ciężka i wyboista. Nieraz bardzo, bardzo ciężka. A z drugiej strony może być ta droga łatwa, prosta, dłuższa, ale dająca więcej satysfakcji. To tylko zależy od naszego wyboru, bo i tak wszyscy zmierzamy do tego samego celu. Tylko jednym wystarczy jeden okres, albo musi wystarczyć sto, albo dwieście. To tylko od nas zależy. Na ile sobie zaplanujemy tutaj przyjść. Na ile teatrów nas stać. Na ile ról. A to tylko od nas zależy. Wszyscy mamy takie same szanse. Wszyscy mamy takie same potencje, wszyscy mamy takie same możliwości. To jest chyba normalne, jesteśmy z tego samego źródła i każdy otrzymał taki sam potencjał, takie same możliwości.\n– Co dalej się dzieje w tym teatrze?\n– Właśnie już nie obserwuję tego, co się dzieje ani na scenie – bo praktycznie sceny nie obserwowałem – ani nie obserwuję tego, co się dzieje na widowni. Jestem odwrócony plecami. Ja teraz siedzę na wprost vis a vis Mistrza i Rafaello. Są tacy pogodni, zadowoleni, tacy… Aż miło patrzeć, aż miło przebywać w ich towarzystwie. Taki emanuje spokój, wyciszenie i czuje się płynącą z nich radość, taką dobrą energię.\n– Tak… Tak wygląda, jakbym był, nie wiem, w podróży. Cały czas się przesuwam. Teraz jestem w miejscu, które… Ja to miejsce znam.\n– Tak? Opisz mi to.\n– To jest nad brzegiem morza, w gaju palmowym.\n– Byłeś już tam?\n– Tak. Jakaś plaża i jest tam coś w rodzaju pikniku, jest tam kilka postaci.\n– Tak? Dołączasz do nich?\n– No właśnie idę w ich kierunku. Po prawej stronie siedzi tak… Ktoś, kto przypomina (śmiech), ktoś, kto przypomina takiego… No nie – przypomina właśnie Waryńskiego… chyba.\n– Tego faceta ze starej stuzłotówki. Tak! Ale numer! Tak podobna broda, takie okulary, fryzura, ubiór.\n– A wiesz, kto to jest?\n– Nie wiem, nie wiem, ale prawie identyczny. He, siedzi w takiej pozycji siadu tureckiego, półlotosu – coś w tym rodzaju. Wyprostowany, jak gdyby kij połknął.\n– I co? Podchodzisz do niego, czy idziesz dalej?\n– Nie, nie. O, wskazuje mi miejsce, żebym usiadł tam. Siadam. No i czekamy na… Nie wiem, na co.\n– Tylko was dwóch?\n– Tak, ale z tego miejsca… Nie – do tego miejsca taka jakaś dziwna energia płynie, ale energia zamknięta w pierścieniach, w kręgach. I ona cały czas wpływa w to miejsce, gdzie siedzimy, ale te pierścienie nas omijają. Tylko w środek tego placu, tego miejsca, gdzie siedzimy, jakby przenika. Właśnie i pytam się, na co, na kogo czekamy? A on mówi, że mam czekać, mam się skoncentrować, mam się zamknąć w sobie. I właśnie to jest dziwne, bo przychodzą postacie, ale nie widzę twarzy. Takie, jakby kształty mają postaci ludzkich, ale to są czyste energie.\n– Jak by można było powiedzieć, ludzie ubrani w prześcieradła. Czyli praktycznie wiadomo, że one jakiegoś tam kształtu nabierają. W tym kształcie są te energie. No jest kilka tych energii. Takie mam wrażenie, że też usiadły w podobny sposób, jak my usiedliśmy.\n– Nie mają twarzy?\n– No właśnie, nawet nie ma konturów postaci, tylko ogólny taki zarys.\n– Dobrze, może się ujawnią w przyszłości, kim są i po co przyszli.\n– Tak, siedzimy właśnie w takim okręgu. Ale po mojej lewej stronie, tam, gdzie siedzę, gdzieś tak po środku tego promienia, jest jakiś taki tron, na którym siedzi postać, ale nie wiem jeszcze, co to jest za postać. I ona tak góruje nad nami. Nie wiem, nie wiem, kto to jest.\n– Ta postać ma wyraźniejsze rysy, czy też tylko energią jest?\n– Tak, tak – rysy ma.\n– Tak? A jak jest ubrana, jaką ma twarz, możesz to opisać?\n– Nie wiem, taki ubiór. Taki książęcy, królewski, ale to mi nie przypomina nikogo, kogo mógłbym znać.\n– A zapytaj się swojej Wyższej Jaźni, może ci troszeczkę podpowie?\n– Ja się przybliżam. Idę tam.\n– Idziesz tam? Dobrze, pozwól sobie.\n– Muszę się sam przekonać, kto to jest.\n– Może ci się przedstawi?\n– A my? My się znamy!\n– To powiedz już teraz, kto to jest?\n– To jest Jezus i mówi, że jeszcze przyjdzie Zoroaster, ale usiądzie wśród nas. A dlaczego… Właśnie pytam, dlaczego nie usiądzie tutaj, między nami? A On mówi, że zaraz to zrobi. Wracam na swoje miejsce. No i właśnie wchodzi też… Przychodzi taka postać, może to jest ten Zoroaster… chyba tak. Też siada. Jezus siada i zamyka ten okrąg, ten pierścień. Właśnie przekazuję im… Mówię, że się cieszę, że jestem tutaj, że mogliśmy się spotkać, że dla mnie to wielki zaszczyt i radość, że mogę tam być. I pytam się: Kim Ty jesteś? – do tego okularnika, a on mówi: Jestem przeciwieństwem was wszystkich. I mam takie same prawa jak wy. I jako przeciwieństwo, też mam prawo was gościć, zaprosić. To wy jesteście moimi gośćmi. Proszę, żeby się przedstawił. Dlaczego nie podaje swojego imienia? A on mówi, że to nie ma znaczenia. Czy ma to dla mnie jakieś znaczenie? Ja mówię, że nie, nie ma. No to właśnie, to po co? To tylko nazwa. A jak jest nazwa, to jest odniesienie. A jak jest odniesienie, to mogą być różne reakcje. Przeciwieństwo – ciekawe!\n– I co? Będą jakieś nauki? Co ten Gość ma do powiedzenia?\n– Mówi, że jako przeciwieństwo jest równoważny swojemu przeciwieństwu i nie ma rozróżnienia. Jedno i drugie spełnia swoją rolę. Jedno i drugie ma swoją misję do spełnienia. Jedno i drugie ma doświadczyć. W końcu i tak doświadczamy tego samego, tylko w różnych aspektach, że idziemy do celu, do źródła, do Domu różnymi drogami. Jedni poprzez doświadczenia negatywne, inni poprzez doświadczenia pozytywne. A, dla źródła, dla Boga jesteśmy tacy sami. On nie rozróżnia dobra, ani zła. Bo każde doświadczenie jest właściwe, czegoś uczy. Powinniśmy wszystko, co się kojarzy z rozróżnieniem, z dualizmem, powinniśmy natychmiast odrzucić. Bo to najbardziej destrukcyjnie na nas działa. To porusza ego, to porusza emocje, to porusza inne instynkty. Dobre – złe, białe – czarne, słodkie – kwaśne, to działa jak narkotyk. I nie powinniśmy rozróżniać, czy coś robimy właściwie, czy niewłaściwie. Robimy to – i już. I to ma być naszym doświadczeniem, i to ma być lekcją, którą odrabiamy. Dlatego powinniśmy się też przyzwyczaić do tego, że wokół nas są zjawiska, rzeczy, ludzie, którzy są inni, myślą inaczej, doświadczają inaczej i mają do tego prawo. Ale nie powinniśmy nigdy zapominać, że oni są tacy jak my, że mają takie same prawa jak my, tylko mają prawo być innymi. Mają prawo iść inną drogą. I to, co my nazywamy niewłaściwą, czy złą, niekoniecznie jest złą, niekoniecznie jest niewłaściwą. Dla nich jest ta jedyna i jest dobra. Im z kolei może się wydawać, że my idziemy niewłaściwą, że my jesteśmy w błędzie, że postępujemy wbrew czemuś tam. Tak, że powinniśmy się na takich przesłankach w ogóle nie opierać. Jesteśmy wszyscy tacy sami, równorzędni wobec Stwórcy – ani lepsi, ani gorsi.\n– Gramy tylko różne role, prawda?\n– Tak. Uczymy się od siebie nawzajem. Dzięki różnym rolom możemy doświadczać, możemy uczyć się, ewoluować, możemy wznosić się na wyższe poziomy. Wszyscy jesteśmy sobie potrzebni. Nieprzypadkowo właśnie spotykamy w życiu takie relacje z ludźmi, jakie nam się przydarzają. Nieprzypadkowo spotykamy ludzi i zjawiska. To jest jedna wielka machina, która nas uczy, która nas szkoli, która nas doświadcza. Właśnie pyta, czy nie czuję się nieswojo w jego towarzystwie. Ja mówię, że nie, tylko dziwi mnie, że tych, tak zwanych pozytywnych, jest znakomita większość, a on, jako negatywny – jeden. Dlaczego tak jest? No, w zasadzie to tak, jak my to nazywamy, te negatywne aspekty życia, czy negatywność, czy to, co jest pojmowane przez nas jako zło, czy destrukcja, ma o wiele większą siłę, większą moc niż te pozytywne. One są bardziej – te pozytywne – subtelne, bardziej takie delikatne. Mają delikatniejszą strukturę. Natomiast te negatywne, są bardziej mocne, bardziej takie realne i tutaj proporcje są różne, ale jest ta równowaga zachwiana tylko w wyjątkowych sytuacjach, a z reguły jest równoważna. I te wyjątkowe zachwiania, to mogą być wielkie wojny, jakieś kataklizmy, jakieś choroby, ale to jest tylko chwilowe zachwianie, po to, żeby tych śpiących obudzić. Żeby im pokazać, że cały Wszechświat patrzy, co się dzieje w naszym wymiarze, żebyśmy się mogli przebudzić i opamiętać. Tak jak choroba każdego z nas, czy w rodzinie, uświadamia nam, że coś niedobrego się dzieje, że potrzebna jest refleksja, że powinniśmy przystopować, zastanowić się, gdzie popełniamy błędy, co robimy niewłaściwie. Niekoniecznie to musi być równoznaczne ze współczuciem. To jest bardziej lekcja dla nas samych, dla tego, kto cierpi. I raczej, to powinniśmy przeżywać z osobna. Bo samo współczucie, jako współczucie, nie uzdrowi tej drugiej osoby, a nam może jeszcze zaszkodzić. Aczkolwiek jakaś opieka, czy pomoc przynależy tej osobie, to rzecz jasna. Ale raczej nie powinniśmy współczuć. Powinniśmy tę lekcję przyjąć na siebie i zrozumieć, skąd to się wzięło i do czego ma nas to doprowadzić. Tak, że wszyscy jesteśmy tacy sami. Nie ma rozróżnienia. To jest największy błąd. Krzywdzimy siebie i obciążamy siebie, myśląc w ten sposób. Tak, jak nie ma prawdy, nie ma kłamstwa, nie ma złości, nie ma miłości – jest po prostu to, co jest. Jest doświadczenie i to jest największy skarb. Aby doświadczać, doświadczać, doświadczać i wznosić się i wznosić.\n– Uhm. Cudowna lekcja.\n– Pyta się mnie, czy jakbym teraz zobaczył w naszym mniemaniu diabła, czy bym się go wystraszył? Mówię, że może bym go na piwo zaprosił, żeby pofilozofować. Ooo! – mówi – to by była dopiero lekcja, wiele mógłbym się nauczyć. A on ode mnie też chyba. No właśnie, he, pytam się, czy on jest diabłem? Mówi, dla niego to nie ma znaczenia, mogę go nazywać też diabłem. Bo każdy z nas coś ma z demona, z diabła i Boga, ale bardziej, bardziej powinniśmy właśnie przebudzić się i iść… Skłaniać się w stronę Domu, w stronę źródła, w stronę Boga. I to jest właśnie to. A przestrzeń oczyszcza. Przestrzeń oczyszcza. Ale mamy wszystkie zasoby, jakie tylko sobie potrafimy wyobrazić, o jakich jesteśmy w stanie pomyśleć, jakie chcielibyśmy mieć, aby wzrastać, w którąkolwiek chcemy stronę. W stronę ducha, w stronę materii – proszę bardzo.\n– Chodzi o to, żebyśmy potrafili to zdefiniować i umiejętnie poprosić. I będzie nam dane, i dostaniemy tyle, ile potrafimy unieść, ani więcej, ani mniej. He, ciekawe to… Ciekawe to jest.\n– Czyli ten negatywizm ma taką siłę, że wystarczy jedna kropelka, żeby tyle wody zatruć. Hm, niesamowite. Często walka z tą jedną kropelką jest mitręgą, jest ciężką drogą, ale lepiej uczyć się panować nad tą jedną kropelką niż nad tysiącami innych kropelek. He, właśnie pytam się, a te takie, nazwijmy to, istoty bezpostaciowe, to, co one tutaj robią, kim one są, jaką rolę mają? To są ci, którzy są w zawieszeniu, którzy w każdej chwili mogą pozyskać – nie wiem – twarz, postać. Mogą się skierować, w którą chcą stronę.\n– Dobra i zła, tak?\n– Przyjąć każdą formę?\n– I to nam się, od czasu do czasu, też przydarza.\n– Kiedy wcielamy się w jakieś role, tak?\n– Tak, dokładnie. A tych oczekujących jest więcej, niż tych, którzy grają w tej chwili. Tak, że jest zawsze ten przerób.\n– Czyli widzów jest więcej na widowni, jak tych ludzi na scenie, tak?\n– Tak, ale widzowie mogą wejść w każdej chwili.\n– Mogą wejść i zagrać swoją rolę, albo swój wycinek danego dramatu.\n– Tak, tak. Ale nic się nie dzieje przypadkowo, bo wszystko jest zaplanowane, wszystko jest wyreżyserowane. Tak, to chyba wszystko.\n– To wszystko? Czy ktoś jeszcze z Nauczycieli chciałby zabrać głos?\n– Właśnie Jezus mówi, że dlatego Zoroaster przyszedł, aby swoją siłą, swoją mocą mogli zrównoważyć tę niewielką kroplę negatywności. Żeby sobie uświadomić, jaka to jest potężna moc, że tyle tutaj tych czystych istot i tylko ten jeden.\n– Jeden negatyw, tak?\n– Tak i jest równoważne, nie ma zachwiania. Że trzeba to też szanować i dopuścić do myśli, że to jest, że to funkcjonuje. Tylko nie należy z tym walczyć. Należy przyjąć do wiadomości, że jest i na zasadzie tolerancji. Czy coś w tym rodzaju – przyjąć, że to istnieje ale nie walczyć, nie wypędzać tego, nie odcinać się od tego. Bo to nie jest żadna nauka.\n– Raczej zrozumieć.\n– Zrozumieć istotę, że jest. Że w pewnych momentach, to jest po to, żeby nas nauczyć, żebyśmy szybciej wzrastali, żebyśmy lepiej pojmowali. Za chwilę może się okazać, że zamienimy się rolami. Na krótko, ale zawsze, bo to też jest nam potrzebne. Bo z tamtej strony musimy spojrzeć na dobro. Nie tylko z jednej strony, ale z drugiej trzeba. I to wszystko.\n– Gdzie teraz jesteś, co widzisz, czego doświadczasz? Opowiedz mi o tym.\n– Jestem w środku jakiegoś dużego, nowoczesnego budynku. Stoję na galerii, na jakimś piętrze dosyć wysoko i obserwuję olbrzymi holl, bardzo wysoki, zabudowany szkłem. Wszystko jest wsparte na takich wspornikach, które od poziomu ulicy się zwężają ku górze i tworzą szpicę. Tych wsporników jest sporo, z osiem, dziesięć, może dwanaście i między nimi są właśnie tafle szkła. To trochę przypomina taki, no nie wiem, kapelusz meksykański, o! coś w tym rodzaju.\n– To jest takie okrągłe, tak?\n– Tak, okrągłe jest, tak. Stoję na galerii i obserwuję, co się dzieje. Masę ludzi się kręci. Jest to bardzo duży obiekt i na jednym z końców, nie, to nie można powiedzieć, że to jest koniec, ale w jednej z części… To jest coś w rodzaju jakiejś takiej sali, nie wiem, koncertowej, filharmonicznej, teatralnej, kinowej. Jest tam scena, jest też ekran kinowy. W innej części, wśród zieleni, takich różnych kwiatów w dużych i mniejszych pojemnikach, donicach, są poustawiane takie… To można powiedzieć, że to jest duży ogródek, taki kawiarniany. Stoliki, jakiś tam bar restauracyjny, może coś w tym rodzaju. Fontanna w środku, ale nie jest to dokładnie w samym centrum, tylko gdzieś tam z boku. Jeszcze w innym miejscu stoją ławki, właściwie to do wypoczynku służą. No robi niesamowite wrażenie to pomieszczenie. Można wjechać windami wyżej, tam, gdzie już jest to zwężenie i tam są różne biura, różne pomieszczenia. I postanowiłem wejść jeszcze wyżej, takimi schodami. Wchodzę wąskimi schodami. No niesamowity widok. Bo to jest wszystko dziwne, bo bardzo taka ostra jest widoczność, jeżeli chodzi o to, co się dzieje w środku, a na zewnątrz praktycznie nic nie widać, żadnej chmurki, żadnej panoramy. Jakby to były specjalne tafle szkła. Ale to szkło też przepuszcza, takie rozproszone promienie słoneczne, tak, że dzięki temu jest tam zachowany specyficzny mikroklimat. Że przez to szkło słońce tak mocno nie grzeje.\n– A czy to jest na Ziemi, ten obiekt?\n– Jacyś tam ludzie się kręcą, ale nie wiem, czy to jest na Ziemi. Na pewno są tam ludzie.\n– A nie widziałeś jeszcze tego obiektu z zewnątrz?\n– No, teraz.\n– Teraz go widzisz, tak?\n– Wokół jest pustynia, pustkowie. Taka pustynia, nie piaszczysta, tylko bardziej kamienista, wyjałowiona ziemia, pozostałości po jakichś starych budowlach.\n– Czy ludzie są też na zewnątrz, czy raczej…\n– Nieprzyjazna jest atmosfera na zewnątrz?\n– Nie, chyba nie, może nie ma wody, nie ma opadów i nic tam nie rośnie. Może dlatego ten obiekt tam jest na tej pustyni?\n– Takie sztuczne miasto, tak?\n– Właśnie nie wiem, czy to jest akurat miasto, ale jest to jakaś taka budowla, gdzie sprzyjające warunki panują do życia, do przebywania. Wiem, że z jednej strony… Jakiś tunel też właśnie ze szkła, prosty, jest dosyć długi…\n– I dokąd on prowadzi?\n– Do innej części tego kompleksu. To jest kompleks budowli. Ale wszystkie mają w planie wpisany okrąg. To pierwsze pomieszczenie, z tą iglicą jest najwyższe. Kilka z tych obiektów… One są ze sobą połączone tunelami. Bardzo tam mało jest właśnie… Bardzo mało jest ludzi, ale ci, którzy są, to robią coś zawsze bardzo konkretnego.\n– I są tylko w obiektach? Na zewnątrz ludzi nie widzisz?\n– A jakieś drogi dojazdowe, jakieś pojazdy są, czy też nie?\n– Nie, no drogi jakieś są, ale pojazdy? Nie wiem, nic nie widzę takiego.\n– Czyli wszyscy ludzie żyją jednak w sztucznej atmosferze tych budynków, tak?\n– Nie jest to konieczność, ale stworzyli sobie tam taki mikroklimat. Bardziej sprzyjający normalnemu życiu. Technika, technologia już na to pozwala. To się wszystko składa z jakichś takich modułów, tak że budowa szybko postępuje do przodu. Można dobudowywać w każdej chwili dowolnej wielkości obiekty. I tak wygląda trochę, jak stacja kosmiczna, ale chyba nią nie jest. Panuje tam dosyć taka ciekawa, naturalna, miła atmosfera. Nikt się nie spieszy, nikt za niczym nie gania, nikt nikogo się nie czepia. Nikt nikomu się nie naraża, nikt nie jest krytykowany, nikt nie krytykuje. No właśnie – jestem teraz na samym dole i się rozglądam. Właściwie nie wiem, gdzie mam pójść. Wszędzie bym chciał dojść, wszystkiego doświadczyć.\n– Uhm. Zwiedzaj.\n– He, wszędzie to samo – szkło, szkło i beton. Właściwie, to ja miałbym ochotę wyjść na zewnątrz i właściwie z drugiej strony nie mam ochoty. Jestem w takim małym pomieszczeniu i przy stole siedzi jakieś grono osób.\n– Tak? Kto tam jest wśród tych osób? Rozpoznajesz może kogoś?\n– Uhm, przyjrzyj się i powiedz.\n– Przez chwilę mi się wydawało, że jest tam Rafaello, ale…\n– Nie, chyba nie… No, jest Rafaello, siedzi.\n– Jest Rafaello? świetnie.\n– Niesamowite! No, jest Rafaello! Taki zupełnie inny, jakby młodszy, bardziej uśmiechnięty, rześki, wypoczęty.\n– A ubranie ma to samo?\n– Tak. No i właśnie mnie wita i rozłożone ma ręce i coś w tym rodzaju: „No i co panie Marek?” Cos takiego! No i ja to samo zrobiłem, przedrzeźniając: „No i nic – mówię”. O, teraz usiadł, też siadam.\n– Kto jeszcze jest?\n– Właśnie on tutaj mówi: Czy taki świat mi odpowiada? Wszystko jest tak, jak powinno być. Równa temperatura, równa wilgotność, wszystko działa tak, jak powinno – bez zarzutów. Wszystko rośnie zgodnie z planem. Ludzie są dla siebie przyjaciółmi, skazani są na siebie. Nikt nikomu nie jest nic winien. Nic nie musimy tam robić, a jeżeli chcemy, to możemy. Jest pełna wolna wola tego, co się tam robi, co się chce robić, czy też nie robić. Miejsce, w którym się żyje bez obciążeń. Zawsze się ma pewność, że się człowiek wyśpi, wypocznie, naje do syta i w zamian nie musi nikomu nic dawać. Ja mówię, jest to piękne, ale tylko na chwilę. I w końcu zaczyna to drażnić, bo to nie o to chodzi, żeby się zamknąć pod kloszem i wieść jakieś takie spokojne życie. Powinniśmy cały czas doświadczać, ewoluować, posuwać się naprzód. Modyfikować swoje poglądy, swoje postawy. Jak trzeba, to nawet je zmieniać radykalnie. Zerwać ze wszystkim po to, żeby dać sobie szansę i zacząć z nowym. A nie przywiązywać się to tego samego miejsca, do tego samego domu, do tego samego miasta, kraju. Mamy prawo wyboru, co chcemy, gdzie chcemy być, co chcemy robić, z kim mieszkać, z kim przebywać, z kim utrzymywać kontakty. Jakie mieć poglądy, spojrzenie na życie, na świat. I to nie jest to. Jednak odrobina… odrobina szaleństwa, czy popełniania błędów, czy bycia tą taką brudną kropelką, która skaża kryształowo czystą wodę, no to jest konieczne i my tego doświadczenia musimy dotknąć, po to, żeby poznać nasze odczucia, nasze reakcje, żeby je przeanalizować, żeby następnym razem się zachować normalnie, w racjonalny sposób, a nie tak jak dyktuje nam ego, nasze myśli, nasz intelekt, nasze odruchy warunkowe. Tak, że nie możemy się odgradzać od świata zewnętrznego. Powinniśmy właśnie jak najczęściej wchodzić w interakcję z tym światem zewnętrznym. Po to, żeby bardziej się, nie tyle może uodpornić na ciosy z zewnątrz, ale nauczyć się je odbierać, w zamian za to, dając coś zupełnie przeciwstawnego, co otrzymaliśmy. Może to być współczucie, ale nie podbudowane ego. Czy może to być wyraz odbierania lekcji, czy nauczenia się czegoś. Czy też ofiarowanie cząstki siebie, miłości, po to, żeby ten świat jakościowo się zmieniał. To jest chyba bardziej celowe, niż życie życiem, dla samego siebie, nie licząc się z innymi i w końcu nie licząc się jakby dla innych.\n– Sami tylko jesteście z Rafaello w tym pomieszczeniu?\n– Właściwie Rafaello mówi, że jeszcze tutaj zjawi się jeden z Gości, z naszych Przyjaciół. I pyta się, czy jestem gotów. No tak.\n– Dlaczego nie? Widzę – wchodzi jakiś taki żołnierz, rycerz w zbroi. Taki spokojny, wyważony. Taka dobra energia od niego płynie. Mówi, że ochrzczono go imieniem Jerzy. Święty Jerzy (śmiech). Ja się pytam, czy ten od smoków i się też śmieje. Dlaczego od smoków? O kurde! Nie wiem (śmiech). Też się śmieje. No, zasiadł i na razie nikogo więcej tam nie widzę. A jeszcze mówi ten rycerz, że czekamy na naszego Pana, na naszego Mistrza. Też się pojawił.\n– Pojawił się?\n– Jezus. Niesamowite, niesamowite!\n– Jak dzisiaj jest ubrany?\n– Na biało, ale ma taki, taki, nie wiem, czy to… Można powiedzieć, że taka narzuta, płaszcz, taki kolor rdzawo-brązowy. I to tak trochę nawet z kolorem włosów jego, tak troszkę pasuje.\n– Pasuje to – tak, tak.\n– Tam nikogo na razie nie ma więcej.\n– Spytaj się Rafaello, czy to już wszyscy umówieni na dzisiejsze spotkanie?\n– Może coś zechcą nam powiedzieć, jakichś nauk udzielić?\n– Właśnie mówi ten rycerz, że tak naprawdę, z tymi smokami to jest więcej legendy, przypowieści niż faktów, ale prawdą jest, że każdy z nas ma w sobie potężnego smoka, z którym na co dzień musi walczyć. Że to on nas wodzi na manowce, że to on powoduje swoim zachowaniem takie nasze zachowanie, a nie inne. Że dopóki w sobie mamy tego zwierzaka, tak długo mamy problemy ze sobą, ze światem zewnętrznym. Tak długo nie naprawimy wszystkich błędów czy krzywd, które od nas zaznali inni ludzie. Smok może się różnie zachowywać. Jest nie tylko symbolem siły, przebiegłości. Ma zdolności przystosowania się do różnych warunków. Może chodzić, może latać, może pływać, może użyć wielu, wielu innych technik do tego, aby wprowadzić nas w błąd, wyprowadzić nas w szare pole. A tak jak każdy słaby punkt, my musimy uznać ten punkt i musimy umieć w każdej chwili skorzystać z tego, aby się odłączyć, czy wyłączyć, jeżeli taka przyjdzie potrzeba, w odpowiednim czasie, żeby nie było za późno. Często pozbywanie się tego smoka, czy walka z nim, to nic innego, jak walka z wiatrakami. A to dlatego, że jesteśmy nieprzygotowani, że nie mamy odpowiedniej wiedzy, że nie nauczono nas odpowiednich technik, dlatego powinniśmy raczej, przynajmniej na początku, być przy kimś, czy przebywać w towarzystwie kogoś, kto ma takie zdolności. Ma takie doświadczenia, aby nam pomógł, aby nas prowadził, aby był dla nas przewodnikiem. Aby był tym, który z racji tego, że jest starszym bratem, ma większe doświadczenie, większą wiedzę, jest w stanie korygować nasze potknięcia, błędy, że służy nam pomocą, informacją, że prowadzi nas. Od nas zależy, czy już wystarczająco dużo się nauczyliśmy, czy jeszcze chcemy pobierać nauki. Czy też chcemy jeszcze korzystać z doświadczeń, czy z poradnictwa, to już tylko i wyłącznie od nas zależy. Bezsprzecznie – taki smok w każdym z nas istnieje. Tak jak legenda mówi, że włócznią zabił smoka, tak fakt opiera się na tym, że potrafił ze swoim smokiem, tym wewnętrznym, uporać się na drodze ciężkiej, żmudnej pracy. To są lata nauki, lata wyrzeczeń, lata ciężkiej pracy. Właśnie w czasie transformacji, przemiany, gdy prawidłowo zainicjowany proces, czy program, daje wielkie prawdopodobieństwo, że zostaniemy na tej ścieżce, którą obraliśmy i pójdziemy nią. I to jest ważne. Ważna jest ta pierwsza wskazówka, ta mobilizacja. I ona ma właśnie osłabić tego smoka. Ma zneutralizować tę złą siłę, która z niego bije, na korzyść naszego dobra, naszej energii. Możemy na początku korzystać z pomocy innych, ale najlepiej będzie, jeżeli doprowadzimy do tego, że nie będziemy musieli nikomu być nic winni w chwili, gdy już będziemy zdolni do własnej pracy, do samodzielności. Może nadejdzie taka chwila, gdy już tego smoka nie będzie w nas i będziemy mogli służyć przewodnictwem, radą, pomocą innym. Ale ten smok jest i trzeba pogodzić się z tym, że jest. Na siłę nie ma co z nim walczyć, bo to tylko może nam zaszkodzić. A po co ta zbroja? No właśnie.\n– (śmiech) To jest taki symbol. Bo zbroją to jest nasza wiedza, nasze doświadczenie. Zbroją, to są te narzędzia, w które jesteśmy wyposażeni, które nam zadano, które nam pokazano, podano. I w zależności od tego, jak będziemy dbać o te narzędzia, o tę zbroję, że będzie działała bez szwanku. Jeżeli będziemy poszerzać tę wiedzę, czy te doświadczenia, tym bardziej będzie ta zbroja nam potrzebna i tym bardziej będzie nas bezpiecznie chroniła. Aż w końcu, w pewnym momencie okaże się, że jesteśmy tym doświadczeniem, że jesteśmy tą wiedzą, a nie tym, co jest w tej zbroi, co jest zamknięte w okowach tej wiedzy, czy doświadczeń. Mamy być w gruncie rzeczy ponad tym, ale ciągle wdzięczni tym, którzy nas wprowadzili na tę drogę, czy pokazali nam, jak można, jak należy, którzy nas temperowali, którzy nam pomogli. Przychodzi taki moment, że zajmujemy się własnym smokiem i próbujemy pomóc tym, którzy mają też swojego smoka i to jest najgorsza rzecz, jaką możemy robić. Mając problemy z własnym, jeszcze pomagamy innym. Nie powinniśmy tego nigdy robić, bo obciążamy siebie dodatkowo. Dopóki nie uporamy się z własnym, nie osiągniemy jakiegoś poziomu, wystarczającą samodzielność, dopóty nie powinniśmy się zajmować tymi, którzy są wokół nas. Nie mamy do tego prawa, nie mamy doświadczenia, nie mamy wiedzy. To tak jak wybieganie przed orkiestrę. Jest to kardynalny błąd. Służymy radą, pomocą. Jeżeli nie mamy odpowiedniego doświadczenia i wiedzy, nie wolno nam. Nie powinniśmy wchodzić w kompetencje innych ludzi. A my to lubimy robić. Kochamy to robić. Kochamy być doradcami, pocieszycielami. Tymi, którzy wskazują rozwiązania, drogę. To jest niebezpieczna gra. To się robi różnymi technikami. Musimy od tego odejść. Nie wolno tego robić.\n– Uhm. Czyli najpierw ze swoim smokiem trzeba sobie poradzić, tak?\n– Dopóki tego nie zrobimy, to nie wolno, nie wolno, nie wolno, bo siebie obciążamy. Obciążamy siebie niepotrzebnie. Możemy siebie sprowadzić w dół, jeszcze bardziej stworzyć potężniejszego smoka. Ściągnąć na siebie problemy, jak nie teraz, to później. Właśnie pyta, czy teraz rozumiem, jak z tymi smokami jest? (śmiech).\n– No, chyba to jasno przedstawił.\n– Przedstawił jasno.\n– He, Jerzy, Jerzy od smoków – śmieszne.\n– świetna metafora.\n– Czy jeszcze coś będą mówić?\n– Nie, on już nic.\n– On już nic? A nasz Mistrz? Chciałby może nam coś dzisiaj powiedzieć?\n– Mówi tak; że musimy nazwać tego smoka imieniem, dać mu znaczenie i dopiero możemy wtedy poprosić, aby zechciał dać nam spokój, albo w najgorszym przypadku – żeby nam nie przeszkadzał.\n– Uhm. A w najlepszym, żeby się nauczył z nami współpracować, tak?\n– Powiedział, żeby nie przeszkadzał.\n– Ale czy jest lepsze wyjście, nauczyć go współpracy?\n– Inaczej można powiedzieć, żeby się z nim zaprzyjaźnić.\n– Tak, ja też to miałem na uwadze.\n– No tak, żeby się z nim zaprzyjaźnić. I to jest tak, jak przyjaźń z wrogiem. Ona jest wtedy najbardziej trwałą przyjaźnią, najbardziej owocną formą współpracy i wspomagania siebie. Bo jedna i druga strona, zna swoje słabe strony i mocne. I ta wymiana dla wspólnego dobra jest bardzo potrzebna, bo tak naprawdę za tego smoka jesteśmy odpowiedzialni. Jeżeli go zniszczymy, to tak jakbyśmy zniszczyli…\n– Kawałek siebie?\n– Kawałek siebie, albo inną istotę. He (śmiech). No właśnie, a jak…? Hm. No, Jezus też walczył ze swoim smokiem. Inni to nazywają szatanem. Walczył ze smokiem na pustyni. Było tak, że też przegrał. I wtedy, jak przegrał z nim, zrozumiał, że walka nie ma sensu. Po prostu okazał swoją słabość jak człowiek. Ale wzniósł się później do poziomu duszy i spełnił warunki i osiągnął swój cel jako dusza. Ale też popełnił błąd, bo miał taki przywilej. Ale wzniósł się ponad wszystko i jeżeli jemu to było dane, to jest dane każdemu. On jest najlepszym przykładem.\n– Powiedz, czy ten smok, to jest takim metaforycznym przeniesieniem zbyt wygórowanego ego. Można to tak określić?\n– Jezus też był w pewnym czasie zbyt pewny siebie, no i dostał po pazurkach. Tak, tak…\n– To jest to ego zbyt wygórowane?\n– To jest to ego – pokora.\n– Kiedy się zapominamy, że jesteśmy istotą duchową, wtedy właśnie popadamy w ten kierat ego.\n– Mistrzowi też się zdarzyło.\n– Jasne. Mistrz też musi doświadczyć wszystkich aspektów.\n– Po to, żeby sobie przypomniał.\n– Ale my zbyt często sobie przypominamy, a czas ucieka. Wniosków z tego nie wyciągamy.\n– Dobrze, że od czasu do czasu, ktoś nam przypomina, chociażby ten Jerzy od smoków.\n– Trzeba mu za to podziękować. To wspaniałe pouczenie dla nas.\n– Mówisz, że to wspaniałe pouczenie.\n– Chyba tak, chyba tak. Właśnie mówi, że nie rozumie, dlaczego w świadomości tkwi obraz walki, obraz pokonania smoka. To pokonanie polegało na zwyciężeniu siebie i zrozumieniu, że należy z tym zaciekłym wrogiem właśnie się zaprzyjaźnić, a nie unicestwiać go. No, ale to już jest…\n– Czyli ego nie należy się pozbywać, tylko po prostu zaprzyjaźnić się do tego stopnia, by ono przestało być zbyt wygórowane, prawda?\n– Trzeba mieć świadomość i mieć tę wiedzę, że jest ego, bo było i tak – jak długo tu będziemy, będzie z nami. Będzie nam towarzyszyć, ale ono ma być, neutralne, albo właśnie jednym z narzędzi doskonalenia się. Najlepiej byłoby, gdyby stało się naszym kumplem, który nas wspomaga. Ale to już jest sztuka.


Strona główna > Konkurs KAMOKA – wyniki\nMotoFocus.pl https://motofocus.pl/ , 13 grudnia 2021, 9:12\n1. Następstwem uszkodzenia sprzęgła wiskotycznego może być:\na) Emisja hałasu\nb) Przegrzewanie silnika\nc) Odpowiedzi a) i b) są poprawne.\n2. Nadmierne zużycie paliwa przez silnik może być spowodowane:\na) uszkodzeniem sprzęgła wiskotycznego w sposób uniemożliwiający jego rozłączenie\nb) uszkodzeniem sprzęgła wiskotycznego w sposób uniemożliwiający jego załączenie\nc) uszkodzenie sprzęgła wiskotycznego nie ma wpływu na zużycie paliwa.\n3. Czy sprzęgło wiskotyczne może zostać uszkodzone przez niepoprawne przechowywanie? Uzasadnij w maksymalnie 3-5 zdaniach.\nSpośród wszystkich osób, które prawidłowo odpowiedziały na pytania 1-2., konkursowe jury wybrało trzy osoby, które udzieliły najbardziej wyczerpujących i ciekawych odpowiedzi na pytanie nr 3. Otrzymają one nagrody, według przyznanych miejsc.\n1. miejsce: softshell (do wyboru rozmiar M, L lub XL), lampa warsztatowa LED, plecak 4F z logo KAMOKA – Andrzej Pal\n2. miejsce: softshell (do wyboru rozmiar M, L lub XL) lampa warsztatowa LED – Łukasz Szewczyk\n3. miejsce: softshell (do wyboru rozmiar M,. L lub XL), zestaw chemii warsztatowej Kamoka (8 preparatów) – Jakub Kaczmarek\nKonkurs trwał od 2 do 8 grudnia 2021 r.\nHenio, 7 grudnia 2021, 19:46 4 0\nSuper konkurs i meeeeeega nagrody ;)\nAnita, 10 grudnia 2021, 16:50 0 0\nA wyniki dziś będą?


Budowa taniego domu | krok po kroku\nJak zbudować dom za 100 tys?\nKażdy z nas niewątpliwie pragnie mieć w niedługim czasie własne, wygodne i pięknie urządzone mieszkanie w cichej i spokojnej okolicy. Jak się jednak okazuje, nierzadko koszt zakupu lub budowy nieruchomości od podstaw jest poza naszymi możliwościami finansowymi lub wiąże się z koniecznością zaciągania długoterminowych pożyczek, a co więcej, często towarzyszą temu również dodatkowe opłaty i wysokie podatki.\nWarto jednakże w tym miejscu zaznaczyć, iż z powodzeniem „własne cztery kąty” możemy mieć za niewielkie pieniądze, szczególnie jeśli uważnie monitorujemy bieżącą sytuację na pierwotnym lub wtórnym rynku nieruchomości. W dalszej części artykuł podpowiadamy zatem, jak krok po kroku dokonać zakupu lub budowy własnego, wymarzonego domu już za około 100 tysięcy złotych.\nWedług szacunków specjalistów i deweloperów w następnych latach ceny domów i mieszkań mają stopniowo spadać nawet do kilkunastu procent w porównaniu z obecnymi stawkami za metr kwadratowy. Być może warto więc będzie wykorzystać tę sytuację i już teraz zacząć odkładać choćby niewielkie sumy na zakup domu. W ten sposób za trzy, cztery lata będzie nas z powodzeniem stać na kupno nieruchomości wartej około 100 tysięcy.\nAby nieco zaoszczędzić na kosztach budowy domu z powodzeniem można kupić tani dom szkieletowy. Zależnie od jego wielkości zapłacimy za tego rodzaju nieruchomość około 40-60 tysięcy złotych, przy uwzględnieniu, iż posiadamy już zakupioną działkę budowlaną. Pozostałe pieniądze będzie można zatem z powodzeniem zainwestować w wykończenie i urządzenie mieszkania według własnych możliwości i upodobań. Pamiętajmy przy tym, iż zazwyczaj domy tego rodzaju stawia się tylko znacznie taniej, ale i dużo szybciej niż domy murowane.\nNiewielkim kosztem można również z powodzeniem wybudować jednorodzinny, tani domek parterowy o odpowiadającym naszym potrzebom metrażu. W ten sposób możemy bowiem zaoszczędzić nawet do kilkunastu tysięcy złotych, tym bardziej, iż nie będziemy musieli wykonywać chociażby dodatkowych klatek schodowych na kolejne kondygnacje. Aby zmniejszyć koszty można również zdecydować się na wybór tańszego rodzaju stropu oraz pokrycia dachowego, co pozwoli nam zaoszczędzić kilka tysięcy złotych.\nsabinagWykończenie wnętrzbudowa domu krok po kroku, ceny domów murowanych, ceny mieszkań, jak tanio kupić dom, projekty domów, tani dom parterowy, tani dom z bali, wtórny rynek nieruchomości\nJak czyścić futro? Jak zrobić girlandę z kwiatów?\nkwiaty na cmentarz prezent zrób to sam ręcznie robiona kartka stroik na grób altana ogrodowa dekoracje wielkanocne dekoracje bożonarodzeniowe szycie firan jak zrobić stroik na cmentarz malowanie drewna historia kredytowa dekoracje z bibuły meble zrób to sam robótki ręczne dekoracje zrób to sam kartki okolicznościowe Wielkanoc umowa kredytowa dekoracje na Wszystkich Świętych kartki zrób to sam prezent DIY samodzielne szycie dekoracje z kwiatów jak zrobić kartkę meble z drewna jak uszyć kostium szycie odzieży bombki choinkowe dekoracje ślubne dekoracje z papieru kartki handmade szycie bez maszyny wiązanki na cmentarz meble diy ozdoby świąteczne kwiaty z papieru ozdoby bożonarodzeniowe dekoracje DIY ciasta domowe meble drewniane jak zrobić wiązankę dekoracje świąteczne szycie krok po kroku wieniec na cmentarz altanka ogrodowa


Dlaczego warto jeździć na targi branżowe? | Adsystem.pl\nTargi branżowe. Dlaczego warto na nie jeździć?\nTargi branżowe to doskonała okazja dla przedsiębiorców do zaprezentowania swojej oferty, dotarcia do nowych odbiorców oraz zwiększenia rozpoznawalności marki. Zwiedzający mogą podczas takich wydarzeń rozwiać swoje wątpliwości i zasięgnąć porad profesjonalistów. Udział w eventach branżowych może przynieść Ci wiele korzyści, dlatego warto się do nich wcześniej odpowiednio przygotować.\nJak wyglądają targi branżowe w Polsce?\nNa świecie od lat odbywają się rozmaite eventy branżowe, przybierając coraz nowocześniejsze formy. Przedsiębiorcy chętnie biorą w nich udział, szukając najlepszych sposobów na wyróżnienie się wśród konkurencji. Targi branżowe w Polsce również mają długą historię i niezmiennie zyskują na popularności. Co roku odbywa się ich ponad 200, a liczba ta na przestrzeni lat będzie stale rosnąć. Tematyka eventów branżowych jest w naszym kraju bardzo szeroka, prawie każda branża spotyka się na mniejszym lub większym wydarzeniu.\nTargi branżowe w Polsce odbywają się przede wszystkim w dużych aglomeracjach, jak Warszawa, Kraków, Poznań, Wrocław czy Gdańsk. Specjalne przygotowane hale targowe pod względem powierzchni wystawienniczej nie odstają od największych europejskich ośrodków. Jako przedsiębiorca na eventach branżowych możesz stworzyć w całości obrandowaną i dostosowaną do Twoich potrzeb zabudowę targową, która wyróżni Cię od innych wystawców i pozwoli w wygodny sposób prezentować ofertę zwiedzającym.\nEventy branżowe – dla kogo?\nW targach branżowych uczestniczą zarówno duże, znane marki, jak i średnie oraz małe przedsiębiorstwa. Szczególnie dla tej drugiej grupy udział w tego typu wydarzeniach jest korzystny, jest to bowiem świetna okazja do zaprezentowania swojej oferty szerokiemu gronu zainteresowanych odbiorców. Jeżeli chcesz zwiększyć znajomość swojej marki i dotrzeć do nowych klientów, to udział w eventach branżowych jest na pewno dobrym pomysłem. Najprostszym sposobem na sprawdzenie kiedy i gdzie odbywają się w Polsce targi branżowe jest oczywiście wyszukanie informacji w internecie. Z łatwością znajdziesz aktualne zestawienia wszystkich wydarzeń i wybierzesz te, które najbardziej odpowiadają Twojej działalności. Warto też sprawdzić w jakich spotkaniach i targach branżowych bierze udział Twoja konkurencja.\nKorzyści z udziału w targach branżowych\nUczestnicząc w targach branżowych w Polsce masz możliwość szeroko wypromować swoją działalność, dotrzeć do nowych klientów oraz nawiązać korzystne znajomości biznesowe, często też pozyskać inwestorów i zwrócić uwagę potencjalnych sponsorów czy partnerów. Obecność firmy na eventach branżowych może znacząco wzmocnić jej pozycję na rynku, dlatego tak ważne jest odpowiednie przygotowanie i stworzenie wyróżniającego się stoiska. Przed udziałem w wybranym wydarzeniu, sprawdź więc jak wykorzystać potencjał ścianek reklamowych oraz zastanów się, co będzie najważniejsze dla zwiedzających, by jak najlepiej dostosować do ich potrzeb wygląd i funkcjonalności stoiska targowego.\nTargi branżowe a promocja firmy\nObecność na targach branżowych pozwoli Ci wypromować nie tylko aktualną ofertę, ale i zwiększyć rozpoznawalność całej firmy. Wybierając pracowników, którzy wezmą udział w wydarzeniu, pamiętaj, aby postawić na tych, którzy doskonale znają markę i szczegóły oferty oraz są w stanie rzeczowo doradzić i odpowiedzieć na wszystkie pytania zwiedzających. Przygotuj też materiały reklamowe, które ułatwią im prowadzenie działań promocyjnych. Poza katalogami i ulotkami, warto zakupić też kilka rodzajów gadżetów reklamowych, które pomogą zapamiętać odbiorcy Twoją firmę. Najważniejsze punkty z oferty możesz wyróżnić też na roll-upie czy grafice widocznej na ladzie wystawienniczej. Dzięki temu, zwiedzający już z daleka będzie mógł zapoznać się z charakterem Twojej działalności.\nTargi branżowe – jak się wyróżnić?\nPodczas targów branżowych w Polsce, niezależnie od ich tematyki, możesz zdobyć wielu nowych klientów i kontrahentów – pod warunkiem jednak, że trafią do Twojego stoiska i zachęcisz ich do rozmowy. Bardzo ważne jest więc przygotowanie oryginalnej, ciekawej zabudowy, która wyróżni się na tle dziesiątek innych i przyciągnie uwagę zwiedzających.\nWarto skorzystać z zestawów systemów wystawienniczych, tworząc spójną i przemyślaną przestrzeń. Sposobem na wyróżnienie się jest na pewno skorzystanie z podświetlanych trybunek czy ścianek reklamowych. Dzięki temu stoisko już z daleka będzie rzucało się w oczy. Część zabudowy, o ile tylko możliwości hali i organizatorzy na to pozwolą, możesz też podwiesić nad stoiskiem, znacząco zwiększając w ten sposób jego rozpoznawalność. Na targach branżowych osoby zwiedzające często pokonują niemałą liczbę kilometrów, dobrym pomysłem może być więc zakup mebli reklamowych, takich jak pufy, fotele czy leżaki z Twoim logo lub claimem. Na pewno zmęczeni goście to docenią a Ty możesz wykorzystać je później na firmowych eventach.


Floslek Krem pod oczy do skóry naczynkowej 30 ml - sklep Bee.pl\n> Uroda > Kosmetyki do twarzy > Kremy do twarzy > Kremy pod oczy > Krem pod oczy do skóry naczynkowej\nCena za L : 677.33zł\n• zapobiega powstawaniu zmarszczek, cieni i worków pod oczami,\n• poprawia nawilżenie i napięcie skóry wokół oczu,\n• redukuje rumień,\nPrecyzyjnie dobrane składniki aktywne:\n• Ekstrakt z arniki (3%) – pozytywnie wpływa na kondycję skóry naczynkowej, zmniejsza skłonność do zaczerwienienia, łagodzi, regeneruje i wzmacnia.\n• Ekstrakt z aceroli (1%) – ekstrakt z owocu, będącego jednym z najbogatszych źródeł w wit. C (posiada w składzie 100 razy więcej witaminy C niż owoce cytrusowe) delikatnie rozjaśnia skórę, korzystnie wpływa na kolagen i elastynę. Chroni skórę przed nadmierną utratą wilgoci.\nSposób użycia: krem nanieść na skórę wokół oczu i delikatnie wklepać tak, aby nie dostał się do worka spojówkowego. Stosować na noc i/lub na dzień. Doskonały pod makijaż.\nSzczegóły - Floslek Krem pod oczy do skóry naczynkowej 30 ml


Test Mitsubishi Outlander PHEV - Dobry do miasta - Furora.tv\nTest Mitsubishi Outlander PHEV - Dobry do miasta\n16.01.2017, 16:26 przez Dawid\nCiekawe, kiedy nadejdzie taki dzień, że silniki spalinowe będą już tylko historią. Patrząc na rynkowe trendy można się tego spodziewać i to prędzej niż później. Sprawdzamy, zatem czy jest się, czego obawiać zza kierownicy Mitsubishi Outlandera PHEV.\nMówiąc szczerze nigdy nie byłem przekonany do tego samochodu, ale po bliższym poznaniu wiem, że to auto ma kilka zalet. Odmiana PHEV, czyli wersja elektryczna, to takie widzimisie Mitsubishi w dziedzinie ekologii i niższego zużycia paliwa. Do tego z wtyczką w bagażniku, którą możecie bez problemu podłączyć do gniazdka w swoim domu.\nMitsubishi PHEV posiada dwa silniki elektryczne, każdy z nich dysponuje mocą 82 KM, są one wspomagane przez 2-litrową jednostkę benzynową o mocy 120 KM. Silnik spalinowy ma zadanie drugoplanowe i tylko wspomaga silniki elektryczne. Każdy z elektryków odpowiada za napędzanie jednej osi i pozwala na bezemisyjną jazdę zarówno w trybie 4x4 jak i FWD do około 100 km/h.\nSilniki elektryczne naładujecie za pomocą kabla ukrytego w bagażniku. Ma on dwie różne wtyczki, więc bez problemu podłączycie go do różnych instalacji waszego domu, garażu itp. Gdy, akumulatory zostaną naładowane do pełna, auto odłączy źródło zasilania i nie będzie pobierać dalej prądu. Akumulatory można również ładować podczas jazdy, a dokładniej mówiąc podczas hamowania. Jednak proces ten trwa długo. Specjalny przycisk „charge” trochę to przyśpiesza, ale kosztem wyższego spalania.\nJeśli chodzi o spalanie tego auta, więc.. W mieście ta hybryda ma naprawdę sens. Na w pełni naładowanych akumulatorach zasięg wynosi maksymalnie około 50 km (może być i 30 zależy od naszej jazdy), a to spokojnie powinno wystarczyć na dojazdy do pracy czy zakupy w większym mieście. Gdy sam tak jeździłem moje spalanie wyniosło 0,8l/100km. Problem zaczyna się jednak, gdy akumulatory się rozładują, bo spalanie wzrasta drastycznie, a mały 45 litrowy bak szybko opróżnia się w jeździe pozamiejskiej. Autostradowa prędkość, słaba aerodynamika oraz waga (ponad półtorej tony) spowodowały, że spalanie wahało się w okolicach 12-13 litrów. A to już sporo jak na hybrydę.\nWrażenia z jazdy też nie należą do najlepszych. Auto jest dość wysokie (168 cm) oraz bardzo miękko zestrojone, co powoduje, że jest skore do zmiany toru jazdy przez boczne podmuchy wiatru. Nie porywa również dynamika auta, 120 KM przy tej masie to niewiele, więc przyśpieszenie rzędu 11 s do setki nie powinno nikogo dziwić. Auto jest ospałe, i naprawdę trzeba zaplanować dokładnie każdy manewr wyprzedzania.\nNa plus zaskoczyła mnie automatyczna bezstopniowa skrzynia biegów. Owszem czasem trzeba poczekać na jej kick-down, ale nie wyje tak mocno jak w innych azjatyckich autach Z CVT na pokładzie. Nie wiem tylko, po co producent zamontował w tym samochodzie łopatki za kierownicą, nie dość, że tak naprawdę manualny tryb wcale nie poprawia działania skrzyni biegów, to jeszcze są tak duże, że wręcz wyglądają komicznie.\nPrzestrzeni w Outlanderze na pewno nikomu nie zabraknie, pod warunkiem, że będzie nim podróżowało maksymalnie 4 osoby. Tylna kanapa na pierwszy rzut oka wydaje się spora, ale niestety w praktyce jest zbyt wąska dla 3 rosłych osób. Poza tym miejsca na nogi i nad głową jest sporo, bardzo wygodne są przednie fotele. Tutaj wspomnę jeszcze o miękkim zawieszeniu, ale tym razem jest to atut, ponieważ idealnie wybiera ono każdą dziurę i nierówność, a do pleców pasażerów nie docierają żadne nieprzyjemne uderzenia czy wibracje.\nNigdy nie byłem fanem azjatyckiego designu i Outlander choć po liftingu zyskał na atrakcyjności, to nadal utrzymuje mnie w tym przekonaniu. Morze czarnego plastiku wygląda nudno, jakość wykończenia wnętrza nie porywa, a wygląd niektórych przycisków bardziej pasowałby do lat 90 niż do nowych samochodów.\nTestowany model nadrabia trochę wyposażeniem: dwustrefowa klimatyzacja, dobry system audio, nawigacja, podgrzewane fotele i kierownica pozwolą zmyć nasz grymas z twarzy. Do tego wersja PHEV oferuje automatycznie otwieraną i zamykaną klapę bagażnika, a ten pomieści 463 litry asortymentu.\nA co z napędem 4×4? Mitsubishi promuje Outlandera Phev jako jedyną hybrydę z napędem AWD. Musimy jednak wziąć pod uwagę, że wirtualne zblokowanie napędów owszem napędza obie osie, ale z ekologią ma niewiele wspólnego. Ponieważ wtedy to silnik spalinowy napędza samochód. Outlander, ma prześwit wynoszący 19 cm i wjedzie i wyjedzie z leśnej drogi. Nie próbowałbym jednak tym sporym SUVem ćwiczyć off-roadu – od tego Mitsubishi ma Pajero.\nPodsumowując. Nie powiem, że Outlander jest złym samochodem, bo jest to auto oryginalne, z uwagi na swój niepowtarzalny napęd. I to właśnie klucz do sensu jego kupna. Używając PHEVa tylko na prądzie można naprawdę zaoszczędzić sporo paliwa, nie pozbawiając jednocześnie samochodu zalet. Jedyne jednak, co trzeba przełknąć to cena, a ta dobija do prawie 200 tyś zł i trzeba powiedzieć jasno, że jest lekko przesadzona. No ale innowacje kosztują, nawet tych szarych obywateli.


Eggggg — gra równie słodka, co obrzydliwa - AntyApps : AntyApps\nWybrane tagi: eggggg-gra-rownie-slodka-obrzydliwax Wyczyść wszystkiex\nRzadko kiedy trafiam na produkcje, co do których mogę użyć kilku przymiotników tak od siebie skrajnie różnych. Bo wybaczcie, ale gra w której wymiociny są na pierwszym planie idealnie pasuje pod to, co w dzisiejszych czasach kryje się pod #piąteczek. I chyba wszyscy się z tym zgodzicie. Ale mało tego — bo to nie jest żadna obleśna produkcja, od której co bardziej wrażliwi będą odwracać wzrok. A wręcz przeciwnie — styl w którym utrzymana jest ta zabawa sprawia, że jeszcze trudniej się od niej oderwać. Bowiem Eggggg urzeka przepiękną grafiką, ciekawymi projektami plansz i sterowaniem. A wymiociny na pierwszym planie? Nie oburzają, ani nie zniechęcają do kontynuowania zabawy — uwierzcie!\nDwa wirtualne przyciski — w takim schemacie sterowania zamknięto rozgrywkę Eggggg. Gry o, jak sami twórcy mówią, wymiocinach. Główny bohater tej produkcji, Gilbert, jest uczulony na jajka. Skutki jakie są — każdy widzi. Uciekanie przed ciotką Doris nie jest łatwym zadaniem, tym bardziej że cały świat jest najeżony niebezpieczeństwami w postaci… mechanicznych kurczaków. Tak, doskonale zdaję sobie sprawę jak kuriozalnie się to przedstawia — ale wcale nie oznacza to, że zabawa jest nudna. Nic z tych rzeczy.\nWycieczki przez 20 ręcznie wyrzeźbionych, przepięknie zilustrowanych, poziomów to czysta przyjemność. Możemy poruszać się w prawo i lewo, zielona maź wylewa się z nas nieustannie. I jest ona ważnym elementem rozgrywki, który nie raz i nie dwa pozwoli nam przetrwać. Jest kreatywnie, miejscami dynamicznie, a zawsze pięknie. A do tego z humorem i przymrużeniem oka.\nEggggg to jedna z gier która brzmi źle. Ale przy pierwszym poznaniu okazuje się, że da się lubić — a wręcz trudno jej nie polubić! Tytuł dostępny jest dla iOS i Androida, w wersji uniwersalnej, za 1,99 euro / ok. 11 pln.