„Pearl Harbor 2.0” jest możliwy? - Defence24\n8 lipca 2019, 12:42\npiątek, 12 lipca 2019, 13:51\nWszystko jest możliwe, ale mało prawdopodobne. Chińska flota rozwija się szybciej od amerykańskiej. Po co zaczynać wojnę jeśli wystarczy poczekać? Natomiast inne kraje są za słabe i amerykanie by zrobili to samo co z Japonią - odbudowali jeszcze większa flotę. Wszystkie te dywagacje tracą jednak sens jeśli weźmiemy pod uwagę, że USA ma broń atomową. Atak bez uprzedzenia miałby przykre skutki. Konflikt legalny w sensie eskalacji konfliktu i wypowiedzenia wojny oraz starcie zbrojne są możliwe, ale nie niespodziewane ataki, które można by uznać za haniebne i prowokujące do użycia broni atomowej. Najprawdopodobniej wojna nie była by totalna i szybko by się zakończyła, tylko z nowym podziałem wpływów. W wypadki wygranej Chin nie oznaczałoby to całkowitej klęski USA tylko zajęcie drugiego miejsca i ograniczenie się do Ameryk i Oceanu Atlantyckiego.\nJedyne w czym Chiny mają przewagę nad USA w obszarze floty jest liczebność, jakościowo są jeszcze (relatywnie) daleko do tyłu. Nie mają odpowiednio zaawansowanych OP, posiadają zaledwie 2 lotniskowce o napędzie konwencjonalnym (z licznymi ograniczeniami które wynikają z tego tytułu), dopiero opracowują taktykę lotnictwa morskiego, itp. Na ten moment nie są nawet w pobliżu bycia określenia "poważny przeciwnik"\nniedziela, 14 lipca 2019, 19:25\nPrzecież za Amerykanami staną pewnie Japończycy, Australijczycy a nawet Wietnam i Indie. Już z samą Japonią Chiny miałyby na morzu przechlapane.\nAndrettoni chińska flota to obecnie jest na poziomie tego co USA miało w latach 80-tych wiec jak widac duzo musza jeszcze nadrobic, a w dziedzinach takich jak lotniskowce czy OP to szanse maja minimalne. Chny panei Andrettoni obecnie w starciu z USA nie maja szans i doskonale o tym wiedza. Oni nie moga zagrozic Stanom, a Stany wręcz odwrotnie i mówie jedynie o wojskach konwencjonalnych\npiątek, 12 lipca 2019, 00:39\nodpowiedź na tytuł artykułu: Oczywiście. CIA i Mossad na pewno mają opracowane tajne scenariusze takiej akcji. Podobnie jak Pearl Harbour 1.0 było doskonale znane wywiadowi amerykańskiemu przed atakiem Japończyków\nIle wiedzy posiada kryptografia USA o Chinach?\nczwartek, 11 lipca 2019, 10:59\nNa pewno jest to lekcja dla naszych decydentów w IU, MON, sztabie WP. Pytanie czy ja odrobią? Czy jak zwykle będą "zaskoczeni"? A propos PMW - cały czas tłumacze, że w konkretnych warunkach i odległościach na Bałtyku, zamiast Orek wystarcza nam 4 linie blokadowe od zamknięcia Zatoki Fińskiej po Kołobrzeg-Bornholm - realizowane przez drony podwodne. A na powierzchni potrzebujemy ca 200 małych jednostek klasy mini-Diugonia, jednostek uniwersalnych, z modułami zadaniowymi, ale także dla ustanowienia szybkiej rozproszonej linii transportowej z UK, w tym do transportu ciężkiego sprzętu, np. M1A3. Czyli nośność takiego mini-Diugonia to ca 80 t [pewien zapas potrzebny]. I transport pod przykryciem naszej A2/AD Tarczy Polski - nadrzędnego strategicznego sytemu nr 1 w nowym PMT. Mamy tyle stoczni jachtowych, które opanowały infuzję próżniową włókna szklanego, dodać szkielet metalowy - i mamy przemysł stoczniowy do równoległej masowej produkcji tych 200 mini-Diugoni. Tyle, że nie chcieć, to gorzej, niż nie móc...\nśroda, 10 lipca 2019, 00:30\nOczywiście że tak, gołym okiem widać, że Moskwa zrobiła ze słowa Podstęp swoje hasło numer 1.\nwtorek, 9 lipca 2019, 17:10\nI tak samo Rosjanie obawiają się kanału na Mierzeję Wiślaną. Będą mogły wpływać nim kontenerowce dowozowe, wystarczająco pojemne, by przywieźć parę dziesiątków pudełek i ukrytych takich wyrzutni. W jednym momencie można potem, z bardzo bliska, np. z placu rozładunkowego w okolicy Fromborka-Braniewa, odpalić dużą ilość czegoś... co po pół minucie lub szybciej rozniesie Bałtijsk. "Cywilny kontenerowiec" jako centrum sterowania tymi wyrzutniami, a z tak bliska niepotrzebne będą ani specjalne parametry radarów. Czyli można go tak przebudować, maskując nie do poznania. Koszt nawet nie byłby wtedy duży. Wszystko co tam wartościowe stoi przy nabrzeżach czy na stoczniach Bałtijska, rozwalić tak można, nim ich obrona w ogóle zareaguje. Mają jakieś lotniska - je też można tak załatwić ze zwykłych "placów kontenerowych" koło granicy. Jasne, że z różnych miejsc. Czyli owszem, strach działa w obie strony, a "na złodzieju czapka gore" - jak mówi przysłowie. Sami to konstruują i planują, więc i tego samego boją się od nas. Bo a nuż i my pójdziemy po rozum do głowy ? I postanowimy COŚ ZROBIĆ W SPRAWIE OBRONNOŚCI ! - wreszcie... A wtedy jasne, że po pierwsze zaczniemy niewojskowo maskować naszą broń wojskową. By nie została w jednym momencie cała rozwalona setkami rakiet rosyjskich, na dzień dobry - dobryj dień. Dziś byłaby to wartość oczekiwana.\nTo doskonały pomysł. Nasze nowo budowane promy morskie, pod które pierwszą stępkę położył P.P.M. już wkrótce mogą stać się promami podwójnego przeznaczenia! Pozornie będą przewozić Szwedów na zakupy a w rzeczywistości będą polskimi krążownikami rakietowymi z systemem Homar przeznaczonymi do zatopienia eksklawy kaliningradzkiej.\nśroda, 10 lipca 2019, 11:42\nMierzeja Wiślana głębokość przekopu 5m. Jakich kontenerowcach mówisz? Problemy z zanurzeniem kontenerowców wynoszą już przy 10-12m, wiec co przypłynie (na jachtach może). Bajki chłopie opowiadasz przeceniasz możliwości tego przekopu.\nPrzecież, że nie piszę o transoceanicznych, a o kontenerowcach pomocniczych. Redakcja nie lubi tu linków do stron trzecich, więc nie pokażę ci zdjęć. Ale na OK wystarczą. Zabierają po kilkadziesiąt kontenerów i w razi potrzeby - choć to wolniej - rozładowują je własnymi bomami na płaskie, nieuzbrojone dźwigowo place. Place muszą mieć tylko nośność i zanurzenie przy kei, właśnie około 5 m. A propo's to z pierwszego wykształcenia jestem oficerem MH.\npiątek, 12 lipca 2019, 12:27\nczytasz sam siebie? ze statku A przeładowujemy na statek B, statkiem B wieziemy na plac Potencjalny wróg przygląda się temu i czeka? Zalew Wiślany jest wielką sadzawką i nie nadaje się do tego typu działań, dla MW byłby pułapką. Infrastrukturę przekopu z łatwością można zniszczyć. Przeceniasz możliwości tego przekopu i tu w tym przypadku podanego przez ciebie rozwiązania. Nie ma potrzeby wożenia pocisków przez przekop, bo równie dobrze można je wypakować gdziekolwiek i odpalić, różnica w zasięgu nie mająca jakiegokolwiek znaczenia.\npiątek, 12 lipca 2019, 19:15\nPrzeczytaj artykuł jeszcze raz. Skąd POTENCJALNY przeciwnik w ogóle ma wiedzieć, że akurat te cywilne kontenery i akurat w tym tygodniu coś takiego zawierają ? I jaka marynarka wojenna ? Taki statek to cywilna większa barka morska z własnym napędem.\nAle Zalew Wiślany w dalszym ciągu jest sadzawką. Poruszały się po nim jedynie barki z węglem, takie jakie pływają po Wiśle czy Odrze. Przekop Mierzei jest pozbawiony sensu bo w Elblągu nawet nie ma portu. I nigdy nie będzie. Bo problemem Elbląga jest głębokość wody na Zalewie a nie brak przekopu przez Mierzeję.\nwtorek, 16 lipca 2019, 00:18\nPiszesz o obecnym porcie w Elblągu i o kapryśnej rzece. Zgoda. Tymczasem prosto i tanio keje kontenerowe (ro-ro) stawia się nad otwartą wodą. Piasek nie zasypuje, łatwy dojazd (nie przez miasto) itd. Dziesiątki takich dość potężnych kei wybudowano niedawno w Grecji, praktycznie "wszędzie". Oczywiście najpierw dojazd - wygodna droga dla ciągników kontenerowych (i wielkich gabarytowo, ciężkich ładunków). Dopiero potem jest sens stawiać port. W każdnym razie ten przekop to nie jest zupełnie nic irracjonalnego, jak się to w Polsce często obwołuje. A głos zabierają zazwyczaj albo ludzie totalnie nieznający spraw morskich, albo konkurencja z sąsiedniego województwa.\nwtorek, 16 lipca 2019, 14:56\nPrzekop Mierzei jest kompletnie irracjonalny. Nikt nie będzie się przebijał przez sadzawkę żeby gdzieś na plaży wysadzić kontener skoro może się rozładować w terminalu kontenerowym w Gdańsku. W prawdziwym porcie, który jest odpowiednio skomunikowany drogowo i kolejowo z resztą kraju.\nśroda, 17 lipca 2019, 07:49\n@Cezar. A jeśli chodzi o zastosowania cywilne - Grecja ma kilkadziesiąt takich portów - prosta keja o dużej obciążalności, łatwo skomunikowana drogowo, postawiona prosto na brzegu morza. Jakimś lądem osłonięta od sztormów. Bardzo niski jest koszt utrzymywania takiego portu, a dzięki niemu lepiej funkcjonuje lokalna gospodarka. A zauważ, że Elbląg ma i historycznie zawsze miał prawdziwy przemysł. W tym ładunki ponadgabarytowe i ciężkie.\nśroda, 17 lipca 2019, 13:24\nNie, nie będzie miał. Zalew Wiślany to sadzawka. Tor wodny do nieistniejącego portu w Elblągu ma głębokość 2,5 m. Poruszały się nim jedynie barki z węglem. A Ty bredzisz o wystawianiu kontenerów na jakiejś plaży. Czym je dostarczysz do brzegu skoro Zalew ma w niektórych miejscach 1 m głębokości? Jachtem?\nwtorek, 16 lipca 2019, 21:21\nOdległość od celu. Czas reakcji ofiary ataku.\nśroda, 17 lipca 2019, 14:29\nMusisz zrozumieć @dim jedną rzecz: kadłub statku nie kończy się na linii styku z wodą. Kadłub statku jest też pod linią wody. Dlatego tak ważna dla jednostek pływających jest głębokość wody na akwenie. I to jest zasadniczy problem Elbląga - głębokość wody na Zalewie. Ta głębokość sprawia, że inwestycja w postaci przekopu Mierzei jest pozbawiona sensu. Ta głębokość też sprawia, że Zalew nie ma znaczenia militarnego.\nSłusznie prawisz.Tylko jest kłopot. Nie mamy CM. Sami sobie raczej szybko nie zrobimy, bo balceruchy i ich uczniowie usadzili elektronikę i przy okazji skasowania Irydy rozgonili na cztery strony świata zespół, który mógłby opracować odpowiednie silniki. USA lekką rączką nie sprzedaje Tomków. No ale może dałoby się powtórzyć to, co zrobiono przy okazji podwozia do Krabów?\nPanie Marku to może mały nacisk na decydentów i dogadać się z Boeing-em i Saab-em w sprawie GLSDB i wyrzutni kontenerowych oni to już mają przetestowane.\nMarku, ale to jest tylko na pół minuty lotu. Czyli i dla Polaków no problem. Problem tylko dla "polskich" polityków - oni nie chcą, to jest już pewne, tylko ślepy by nie zauważył.\nśroda, 10 lipca 2019, 00:39\nKompletnie fantazjujesz, wystarczy te kontenery załadować na pociąg i przewieźć lądem jeszcze bliżej celu. Rosyjskie próby blokowania przekopu Mierzei wpisują się w ogólne rosyjskie próby blokowania rozwoju Polski.\nśroda, 10 lipca 2019, 16:48\n@obserwator - taa... pociąg kilkudziesięciu kontenerów do Fromborka. Nie budzący zdziwienia i nie zwracający niczyjej uwagi, nie stawiający na nogi ruskich służb... A na pociągu nie zwracające uwagi, obracające się anteny radarów o kilkudziesięciu km wyraźnego zasięgu, przy tym umieszczone na czubkach masztów tego pociągu ... :))))\nczwartek, 11 lipca 2019, 19:19\nJakie radary ci są potrzebne na kontenerach zawierających pociski ziemia-ziemia to nie rozumiem?\npiątek, 12 lipca 2019, 12:12\nJak wyobrażasz sobie zaprogramowanie startujących rakiet, bez potwierdzenia z radarów ? By wiedzieć co tam ciekawego dokładnie w tym momencie stoi i dokładnie gdzie, w Bałtijsku ? Cel ruchomy to nie elektrownia, a rakieta przed startem zapewne winna dostać dokładne dane. Dopiero na miejscu włączyć swe własne naprowadzanie. Przy czym w sekundy po alarmie, automatycznie, łączność radiowa tam, koło portu w Bałtijsku, będzie potężnie zakłócana, szerokopasmowo, odpalone zostaną cele pozorne, zasłony dymne itp... Poza tym kontenerowiec dowozowy, bez budzenia podejrzeń, może zbliżyć się do kei blisko Bałtijska. Jak czyni co dwa tygodnie... (mówimy o przyszłości). "Panie kapitanie, agent informuje, że keja w Elblągu będzie jeszcze przez 2 dni zajęta, czyli proszę najpierw płynąć zostawić tę kontenery budowlańców i koparkę w Braniewie. - Tak jest, zrozumiałem, najpierw do Braniewa, zostawiam tam 11 pudełek i koparkę, dopiero do Elbląga...\nDim, no popatrz ale BGM-109E czy NSM nie wymagaja w ogóle radarów a cele potrafią same sobie wybrać. A co do trasy lotu to tu kłania sie TERCOM i SMAC albo IIR w przypadku NSM, Dane celu mozna spokonie wgrac do pamieci i pocisk sam odszuka go jak tam będzie i zaatakuje przekazujac jeszcze dane do bazy:)\npiątek, 12 lipca 2019, 22:31\nMyślę, że tych 30 sekund (mówimy o wojnie w przyszłości), będzie to dość czasu, by aktywować jakieś potężne, szerokopasmowe zakłócenie radiowe i liczne, zsieciowanie wyrzutnie granatów maskujących atakowane okręty optycznie, spektralnie itd. Lecz będzie to za mało czasu, by którakolwiek jednostka wroga zmieniła swą pozycję. Stąd potwierdzenie położenia celów własnym radarem, wyglądającym jak zwykły nawigacyjny, tuż przed atakiem. Z zaprogramowaniem tych celów w głowicach rakiet. Jasne, że nie znam poszczególnych typów rakiet, jednak mówimy o scenariuszu który dałby się przygotować i wykonać. Rosjanie zapewne też boją się tego, skoro sami przygotowują działania podobne.\nwtorek, 9 lipca 2019, 17:05\nWarto wiedziec jak to sie stalo ze wyspy Hawaje i Perl Halbor sa amerykanskie. A jest to kolejny przklad expansni militarscznej (zrszta w tych czasach Usa bralo sie nawet za podboj Chin i mialo w planach tam swoja kolnie) Z takich ciekawstek to jedna z Wysp Hawajow probwali skolnizwac tez Rosjanie. Mieli tam fort, i z tego co czytalem duzo lepiej traktwali ludnosc niz Amenrykanie a i tak ostacznie mieli powstanie przeciwko sobie. Jelsi chdzi o USa to najpierw ustalili konsrtucje ze glloswac moze tylko ktos kto ma w kieszniu 500 dolarow. Czyli wiekszosc Hawajczykow zostala wykluczna z gloswania. Nastenie na statku marins przwizli obwateli bioracych udzial w glsowaniu ktorzy mieli te pienadze i zagloswali za przlaczniem do USa. Jako ze krol sie zbuntowal i oglosil wolne wybory (demokratyczne) a ameryknscy marinse dokonali inwazi i aresztowania Krola. Dzis Hawajczycy pierwtni to 2% mieszkancow Hawajow. Warto znac histrie Perl Halbor\nśroda, 10 lipca 2019, 00:44\nNo, pewnie że lepiej traktowali, Hawajanie ciągle do nich wzdychają. Przyjrzyjmy się na ten mały przykład Jakutom. Bieda i ubóstwo nawet jak na warunki rosyjskie, a wokół na ich ziemi pełno kopalni, złoto, uran i wszystko co możliwe. Ale niech się cieszą że Moskwa nie postanowiła zrobić z nich "zamrożonego kraju" bo by było jak w Abchazji.\nśroda, 10 lipca 2019, 00:18\nTak dobrze traktowali tę ludność jak na Kaukazie w Finlandii w Polsce o swoich chłopach nie wspomnę. Wypisz wymaluj jak na Krymie.\nwtorek, 9 lipca 2019, 19:43\nZainteresuj się raczej jak Piastowie "jednoczyli" Polskę. Zamiast odkrywać Amerykę. A propo's, to w Atenach prawo głosu także mieli wyłącznie obywatele odbywający ćwiczenia wojskowe i na żądanie Aten służący w wojsku na wyprawy, posiadający nieruchomość i płacący z niej podatki. Demokracja, czyli "demo-kratija", to od "demos" - gmina. A nie od tłumu, motłochu, wtedy byłaby to ochlokratija (ochlokracja), przed którą przestrzegał Arystoteles, jako przed fatalną dla obywateli formą państwa. Gdy oligarchowie (dosłownie nieliczni, pod których ustawiane są prawa), przkupywali ochlos, czyli motłoch i w ten sposób manipulowali jego głosem. Czyli z tego co piszesz, USA zastosowały lepszy system władzy, nie ten obecny nasz czy europejski, nie wspominając nawet o jego skrajnych formach w Rosji. Zdaniem Arystotelesa oczywiście, gdyż Ty możesz ogłosić swe własne, odmienne.\nśroda, 10 lipca 2019, 02:50\nNie jestem pewien czy tak było w Atenach. Napewno w Sparcie tak bylo. Ale Sparta była militarna. W przypadku Hawajów amerykanie przywieźli bogaczy po to by zaglosowali tak jak u nas plebiscuty na śląsku wagonami Niemców. Natomiast teraz w USA jest system elektorski . Nie bezpośredni. Nie ludzie wybierają prezdeta a elektzry. Zdążą się że więcej głosów elektrskich ma kandydat który ma mniej głosów obywateli. No i coraz większą rola sponsorów, lobbystow, koncernów, grup nacisku. Coraz gorzej to wygląda\nśroda, 10 lipca 2019, 19:22\nI w Atenach tak było i w Sparcie. Sparta też była państwem demokratycznym, w odróżnieniu od "barbarzyńców" czyli państw rządzonych przez tyranów. Dziś rzeklibyśmy dyktatur oraz monarchii niekonstytucyjnych. Z tym, że Spartanie byli także nazistami. Można więcej, lecz byłby to daleki offtop.\nczwartek, 11 lipca 2019, 19:24\nSparta to raczej monarchia była, ewentualnie oligarchia, w każdym razie dosyć daleko od demokracji w naszym rozumieniu.\npiątek, 12 lipca 2019, 19:17\nOligarchę zmieszaną z ochlokracją, to mamy my. A to oni mieli demokrację. W znaczeniu dosłownym i uporządkowanym przez Arystotelesa. A na wypadek gdybyś miał złudzenia, zauważ jak obchodzone są, czy także bezczelnie przez rządy i unię deptane następnego dnia wyniki referendów. Niedawno przykład greckiego, czerwiec 2015.\nwtorek, 9 lipca 2019, 12:17\nNależy bacznie obserwować niebieskie kontenery\nDo prawdziwego ataku kontenery będą pomalowane i opisane jako wierna kopia konkretnego, prawdziwego kontenera, kraju i armatora trzeciego. Takiego, który odbył już trochę podróży handlowych, tyle że aktualnie przechowywanego/schowanego w Rosji. Kontener z prawdziwą legendą i papierami... Rosjanie nie są aż tak głupi, za jakich co poniektórzy Państwo tu ich macie.\nwtorek, 9 lipca 2019, 11:00\nŚwietny pomysł na maskowanie wyrzutni, co utrudnia ich namierzenia i zniszczenie. Jeżeli część naszych wyrzutni będzie tak zamaskowana, zwiększy to szanse na ich użycie w godzinie W. Natomiast wysyłanie tak zamaskowanych rakiet na jednostkach cywilnych poza granice własnego kraju jest działaniem terrorystycznym. M\nJuż widzę, jak sowieci wysyłają do samobójczej misji np. 10 statków handlowych. Lobby zbrojeniowe w USA działa znakomicie.\nwtorek, 9 lipca 2019, 17:50\nwtorek, 9 lipca 2019, 13:06\nMaciek, akurat oni moga, w końcu to ich firma opracowała te rozwiązania. Co prawda taka zabawa w piratów by oznaczała że każdy statek handlowy Rosji byłby zatapiany bez ostrzezenia ale czy ich to by obchodziło...\nPanie Davien, Pan facet jest inteligentny, więc czemu u licha przyjmuje Pan, że Rosjanie zrobią to na statkach pod własną banderą, nie pod jakąś tanią, przy tym z załogą w 70% skośnooką ? Zakłada Pan tu opcję dokładnie tę najbardziej nieprawdopodobną.\nśroda, 10 lipca 2019, 01:24\nDim, może dlatego że załoga takiego statku musi być bezgranicznie lojalna i wierzyc w sprawę bo jak ich złapia to skończy jako cel dla plutonu egzekucyjnego jako piraci( na rei niestety takich nie da się juz powiesic). Z tego samego powodu na SSBN-ach słuzyli wyłacznie rodowici Rosjanie.\nczwartek, 11 lipca 2019, 21:13\nDavien, wytłumacz jaki to problem zarejestrować statek w Panamie, wciągnąć banderę Panamy, a jako załogę zamustrować rodowitych Rosjan, od kapitana po okrętowego pomywacza garów? Zabraniają tego jakieś przepisy prawa międzynarodowego? Jakie?\nPanie Katon, rejestracja nie jest problemem tylko załoga. I to nie moga być zwykli Rosjanei bo niewielu znajdziesz takich co chcą w razie czego skończyc jako piraci:) Aha nic ci flaga nie pomoże jak zidentyfikuja pociski lub złapia załoge. a uwierz ten stateczek nie ucieknie. Do tego chyba nie czytał pan postu dim-a:)\nczwartek, 11 lipca 2019, 17:48\nJak i Litwini, Łotysze Estończycy... dopóki trwał ZSRR. Ale właśnie mają i swych oddanych Ojczyźnie Azjatów. Tak tak po prostu bywa.\nNie na SSBN-ach panie Dim, tam byli rodowici Rosjanie.\nwtorek, 9 lipca 2019, 09:54\nTo amerykanie potrzebuja dzis pearl harbor jako casus belli zeb y moc rozwiazac problemy swiata na swoich warunkach.\nAmerykanie boją się Pearl Harbour bis a co może czuć Polska w zasięgu systemów Tornado, Iskander, Kalibr, Bastion bez systemów OPL (brak Narwi i śmieszna za to droga Wisła) i bez zdolności odstraszania utrącanej przez USA ? Antyczne rakiety ATACMS dotrą do Polski za 3-4 lata w mikroskopijnych ilościach tak samo jak GMLRS o fatalnym zasięgu 70 km w wersji która nie będzie już produkowana na użytek USA - od 2021 wchodzi do produkcji GMLRS ER. Przestarzała małoskuteczna broń z USA w mikroskopijnych ilościach za gigantyczne pieniądze bez offsetu za to z wieloletnim terminem dostawy.\nwtorek, 9 lipca 2019, 03:39\nCzyli "elity" USA szykują III WŚ i prowokację mającą ją wywołać. Znowu atak pod fałszywa flagą.\nwtorek, 9 lipca 2019, 02:26\nCała znana mi moja rodzina i oczywiście ja sam zawsze byliśmy zagorzałymi antykomunistami. Dziadek AK, ojciec AK, Babcia AK itd. Ja też mam swoją małą kartę. Ale teraz, kiedy u schyłku życia zastanawiam się który szef Państwa Polskiego po II WŚ najbardziej się starał uczynić Polskę "Great Again" to dochodzę do wniosku że ... Edward Gierek. To za Gierka stworzono plany budowy sieci drogowej która z niewielkimi zmianami jest realizowana obecnie, zbudowano jedyną do dzisiaj w Europie wytwórnię Helu-3, Port Północny, CMK - jedyną trasę kolejową o prędkościach powyżej 200 km/h, FSM - która dała Polakom pierwszy powszechnie dostępny samochód, Gierek jako jedyny miał odwagę dobrać się do złóż suwalskich co stało się powodem wysłania go do szpitala w 1980. I w końcu on jako jedyny próbował dać Polsce broń jądrową nawet wbrew woli Rosjan.\nniedziela, 14 lipca 2019, 04:56\nPomijając fakt, że kombinował potajemnie z bombą termojądrową\nwtorek, 9 lipca 2019, 17:29\nto prawda. Gierek byl niewątpliwie nie tylko komunistycznym patriotą, ale też człowiekiem z wizją. Same okoliczności podstępnego odsunięcia go od wlądzy przez obóz Jaruzelskiego, dowodzą że stal się nie wygodny, bo urywal się ze smyczy. Ale uważam, żepo latach wegetacji od 2015 roku Polska znów jest rządzona przez ludzi z jako taką wizją, choć czasem nieudolnie i w sposób nie pozbawiony wad, to jednak jest pierwsza od czasów Gierka ekipa, która ma wizję rozwoju kraju i ją realizuje, oczywiście inaczej niż w latach 70. A wydatki na zbrojenia, cóż powinny być większe, ale i tak wreszcie coś zaczęło się dziać. Szacuję, że w PRL wydawaliśmy na obronność 4-5% PKB, wojsko bylo elitą, skttki dla reszty kraju oplakane.\nEfekty każdy z nas zna. Trzeba liczyć siły na zamiary.\nTe siły nie były takie małe,jak po 1989 roku wmawiali solidaruchy rozbrajając Polskę do cna.\nwtorek, 9 lipca 2019, 01:54\nTypowe Sun Tzu...nie znane generałom-stolnikom naszej armii...jest ciebie mało, pokaz, że jest dużo. Jesteś daleko, bądź blisko i wiele innych. Nasi mają doktrynę posady państwowej i szybkiej ucieczki A2\nwtorek, 9 lipca 2019, 01:07\nTom Clancy - Suma wszystkich strachów...\nponiedziałek, 8 lipca 2019, 23:03\nAtak na Pearl Harbor w istocie byl mało udany w wymiarze taktycznym i stanowil błąd strategiczny. I z tej perpsektywy poturbowanie Guam przez kogolwiek będzie takim przelotnym sukcesem jak spoliczkowanie boksera wagi ciężkiej.\nwtorek, 9 lipca 2019, 09:57\nBył mało udany głównie dlatego, że nie udało się zatopić lotniskowców, których w porcie nie było i dodatkowo Japończycy popełnili ogromny błąd pozostawiając nietknięte zbiorniki paliwa. Gdyby je zniszczyli a potem zapolowali na lotniskowce, przez pół roku robiliby na Pacyfiku, co by chcieli , inwazją na Australię włącznie. Mogliby też zająć Hawaje, a to przedłużyłoby wojnę o co najmniej rok.\nwtorek, 9 lipca 2019, 14:19\nJaponczycy od ataku w 1941 do bitwy o Midway w 1943 robili zupelnie co chcieli. Zajeli prawie cala pd Azje. Jedynym ich strategicznym bledem bylo w ogole zaczynanie wojny z USA, ktore nie chcialo brac udzialu w wojnie ani z nimi ani z Niemcami\nśroda, 10 lipca 2019, 16:54\nPowinieneś wiedzieć że atak na Pearl Harbor był w grudniu 19941 roku, a bitwa pod Miway nie w 1943 roku tylko na początku czerwca 1942 roku. Po pół roku od Pearl Harbor Japończycy ponieśli strategiczną klęskę na Pacyfiku z której już się nie podnieśli...\nUSA zmusiło Japonię do wojny sankcjami natomiast Niemcy trzeba było powstrzymać zanim staną się wystarczająco silne by zaatakować Waszyngton. USA wręcz parły do wojny.\nniedziela, 14 lipca 2019, 05:02\ntylko opór społeczny był duży więc Pearl Harbor było wręcz jak zbawienie dla Roosevelta. Miał wolną rękę od tego momentu.\nczwartek, 11 lipca 2019, 02:13\nPnaie mikroszkop ładnie tak kłamać? USA nałozyły sankcje na Japonie bo ta zaczeła podbój terenów w Azji postepując z ich mieszkańcami tak ze Himmler się mógłby od nich uczyć. Po ataku japonii to nie Stany wypowiedziały wojne Niemcom ale Hitler Stanom wiec panie mikroszkop..... Aha Niemcy chocby sie... nie były w stanie zaatakować USA.\nsobota, 13 lipca 2019, 00:14\nSankcje USA były tak dotkliwe że Japonia musiałaby się wycofać z podbojów i wstrzymać dalszą industrializację. Trzeba być bardzo naiwnym żeby wierzyć że atak 7 grudnia 1941 był niesprowokowany. Sytuacja jest dokładną analogią tego co się teraz wyrabia wokół Chin. Z Niemcami było podobnie. Mocarstwo dominujące w Euroazji może zagrozić USA więc w I WŚ Amerykanie pomogli Francji i Anglii by zaraz po wojnie wspierać Niemcy przeciwko Francji by znów w II WŚ wesprzeć WB i Francję przeciw Niemcom a po wojnie wspierać wszystkie te kraje przeciw ZSSR. Kto komu wypowiedział wojnę ma znaczenie tylko propagandowe. Niby to Japonia zaatakowała fizycznie USA a nie Niemcy ale to doktryna "europa first" pokazała gdzie kryło się większe zagrożenie.\nwtorek, 9 lipca 2019, 17:57\nStany parły do wojny z Japonią od drugiej połowy lat 30-ych. Ta wojna była koniecznością. Albo Japonia albo USA. Nie było innej alternatywy. Tak samo jest teraz z Chinami. I znowu Rosja zajmuje pozycję obrotowego. Zacznie przeciwko Stanom a skończy w obozie zwycięzców, ktokolwiek nim będzie. To się zawsze najbardziej opłacało.\nwtorek, 9 lipca 2019, 13:12\nMaciek, tyle ze własnie brak lotniskowców i brak jakiejkolwiek informacji gdzie sa spowodował odwołanie trzeciego ataku. Zreszta wyobraz sobie że podczas tego ataku, maszyny z Enterprise,a( wrócił niedługo po odpłynieciu Japończyków) zaskakują bezbronna praktycznie flotę japońska. Miałbys Midway ale nieco wczesniej\nwtorek, 9 lipca 2019, 21:00\nAle zbiorniki powinni zniszczyć. US navy nie miałaby zaopatrzenia na kolejne pół roku.\nśroda, 10 lipca 2019, 01:48\nPesel Harbor nie była jedyną bazą US Navy. I nie zawierała całych amerykańskich zasobów ropy. Nawet gdyby Japończycy zniszczyli te zbiorniki, za dwa trzy tygodnie Amerykanie zacumowaliby w Pearl Harbor kilka wyładowanych paliwem tankowców z których okręty moglłyby bezpośrednio tankować. Zresztą najbardziej paliwożerne jednostki i tak zostały wyłączone przez atak. A z drugiej strony Yamamoto miał pod Hawajami wszystkie 6 dużych i szybkich lotniskowców. Kolejny Taiho miał wejść do służby za dwa lata. Nie stać go było na straty.\nMaciek, powinni je zaatakowac w pierwszej chwili a nei koncentrowac sie na pancernikach. No ale takie opinie łatwo pisac z perspektywy kilkudziesieciu lat.\nwtorek, 9 lipca 2019, 01:58\nW wymiarze taktycznym wystarczyło wysłać trzecią falę bombowców która by zbombardowała nienaruszone zbiorniki z paliwem. To by dało Japonii przynajmniej rok dodatkowej przewagi na oceanie. Tyle, że Yamamoto stchórzył bo obawiał się, że amerykańskie lotniskowce są gdzieś blisko i zaraz go zaatakują amerykańskie samoloty. Jak dla mnie to zawaliły japońskie okręty podwodne, które powinny śledzić lotniskowce jako najważniejszy cel od wyjścia z Pearl Harbor. Nie spuszczać ich z oka i meldować do centrali ich położenie. Czy to był błąd strategiczny? Docelowo tak, ale gdyby amerykańska Flota Pacyfiku w całości poległa 7 grudnia to Japończycy byliby w stanie skutecznie zablokować Kanał Panamski i odciąć wszystkie bazy amerykańskie od pomocy z kontynentu. A to już 50% zwycięstwa. Całe zachodnie wybrzeże stoi otworem.\nwtorek, 9 lipca 2019, 13:20\nWojciech, taki bład popełnił pózniej dowódca japońskeigo Hiryu pod Midway, upierając sie przy dobiciu Yorktowna: w efekcie okret został zaskoczony przez amerykańskei samoloty i posłany z reszta zespołu na dno. Wysłanie tzreciej fali oznaczałoby że zostają pod Hawajami dłuzej wiec rosnie zagrozenie dla cennych lotniskowców, zreszta widok portu i pozatapianych czasowo jednostek i meldunki pilotów swiadczyły że Flota pacyfiku jest całkowicie zniszczona. Okazało sie to poboznymi życzeniami, a co do odcięcia baz na Pacyfiku to zapomniał pan że baza w San Diego to tez chyba Zachodnie Wybrzerze. W Pearl stacjonowały jedynie trzy z 10-ciu lotniskowców a co do zablokowania Kanału Panamskiego to nie jest takie łatwe.\nwtorek, 9 lipca 2019, 18:30\nNa wojnę nie idzie żeby potańczyć tylko żeby wyeliminować przeciwnika i zdobyć przewagę. Nie zawsze się to udaje ale jeśli jesteś mocny gospodarczo to strata 2 czy 3 lotniskowców cię nie zabije a jeśli jesteś nie dość silny to wiesz że to byłby koniec i wtedy jesteś strachliwy jak Yamamoto. Wojna to nie siła wojsk tylko przemysłu.\nWojciech w zespole uderzeniowym na Pearl Harbor były wszystkie najlepsze lotniskowce Japonii i ich utrata oznaczalaby koniec wojny na pacyfiku zanim sie ta na dobre zaczeła. Zreszta Japonie tej wojny wygrac nie mogła co od poczatku twierdził własnie ten "strachliwy" adm. isoroku Yamamoto. Oni chcieli jedynie zabezpieczyc swoje zdobycze i sprawic by ich odbicie okazało sie zbyt kosztowne\nZanim rakiety dotkną Guam 1/3 Chin wyparuje\nśroda, 10 lipca 2019, 00:20\nA razem z nimi Zachodnie Wybrzeże.\nczwartek, 11 lipca 2019, 02:17\nPanie mikroszkop, Chiny maja kilkanaście ICBM-ów zdolnych sięgnac USA, Stany 400 Minutermanów i jakies 200 Tridentów zdolnych zamienic Chiny w duzy, radioaktywny parking . USA ma doskonała obrona ABM kilku szczebli od GBI przez SM-3 i THAAD po PAC-3/3MSE, Chiny.... Tu spuscmy zasłonę milczenia. Tak juz widze Xi wydajacego rozkaz do ataku jadrowego:))\nponiedziałek, 8 lipca 2019, 22:49\nNajlepsze maskowanie sprzętu wojskowego to... umieszczenie rakiet, dział itp na pojazdach wyglądających jak cywilne. Nie ma lepszego sposobu maskowania!\nwtorek, 9 lipca 2019, 14:04\nI to będzie doskonały pretekst do tego, zeby wrog nie miał już żadnych skrupułów w eksterminacji/ludobójstwie ludności cywilnej. Calkowita rezygnacja z "ucywilizowania" wojny, wszelkich konwencji itp?\nwtorek, 9 lipca 2019, 09:28\nMam nadzieję, że nasi tak robią. Bo dział i rakiet na nośnikach wojskowych, to jakoś u nas nie widać...\nA załogi tych pojazdów zostana rozwalone jak terrorysci jak przypadkeim wpadną w rece wroga, istotnie "kapitalny" pomysł, dokładnei w stylu Rosji.\nwtorek, 9 lipca 2019, 11:56\nKażdy nasz sprzęt wojskowy na terenie Polski mógłby być maskowany jako cywilny, bo dlaczego by nie. W czyje ręce niby wpadną "polscy terroryści" na terenie Polski? Twój post ma sens tylko przy zastosowaniu wybiórczego myślenia o wysyłaniu naszych sił na np.wody międzynarodowe? Wtedy tak. Ale przedmówca o tym nie pisze, prawda?\nwtorek, 9 lipca 2019, 16:31\nNa terenie Polski tak, ale tez jest to łamanie konwencji. Do tego sam artykuł dotyczy własnei działań tego typu z innych państw bo w Polsce zakończyłoby sie to rozwalaniem wszystkiego co wyglada jak kontener i ma 4-ry koła nie patzrąc czy to pojazd cywilny czy wojskowy.\nczwartek, 11 lipca 2019, 19:40\nW czasie wojny totalnej nie łudźmy się nikt na to nie będzie patrzył. Działa się wtedy na zasadzie że to zwycięzcy piszą historię. Niedawno na Discavery oglądałem program o rajdzie Amerykańskiego okrętu podwodnego na Japońskie konwoje. Amerykanie po zatopieniu Japońskiego transportowca podpłynęli i z thompsonów rozstrzelali wszystkich rozbitków unoszących się na wodzie, tak więc to tyle jeśli chodzi o przewagę moralną tych czy tamtych.\nśroda, 10 lipca 2019, 17:15\nUPS na taki atak nawet Ruskich nie będzie stać. A tak na marginesie zobacz konflikt w Donbasie, Gruzji i Syrii przestaniesz myśleć o punktowych celach oni walą i tak we wszystko co się rusza i nie tylko bez oglądania się na to kim i czym jest taka doktryna taka mentalność.\nczwartek, 11 lipca 2019, 02:19\nCzepialski tyle ze w Donbasie masz w miarę normalna wojne, chcesz zobaczyc jak to by wygladało do zapraszam do Doumy lub Aleppo. Aha, nikt by ich nie potepił za cos takiego.\nzaproszenie niepotrzebne właśnie o tym napisałem\nczwartek, 11 lipca 2019, 16:17\nPanie Czepialski, w Doumie i Aleppo Rosja spotkała sie z potepieniem większości panśtw, u na s stosujac te metody po zagraniach jakie proponował pan tak mysle, nikt by palcem nie ruszył .\nponiedziałek, 15 lipca 2019, 13:53\nA jakie to metody i zagrania proponowałem, bo czytam go i żadnych zdrożnych propozycji w nim nie widzę. Coś pan Davien nad interpretuje.\nczwartek, 11 lipca 2019, 00:51\nPoza tym trudno rozwala się kilkadziesiąt tysięcy kontenerów czy milion ciężarówek. Spora strata czasu i pocisków. To tak jak w okresie II wojny światowej trudno byłoby wycinać wszystkie lasy.\nczwartek, 11 lipca 2019, 16:20\nDim, ale stsouje sie np naloty dywanow( Aleppo,), broń zapalajaca i fosforowaw miastach i gwarantuje ci że nikt na swiecie nie powiedziałby słowa na potepienie Rosji bo to Polska własnei złamała konwencje .\nPrzecież Rosja i dziś ma te konwencje w nosie ! I nawet tego nie ukrywa, chwali się na wystawach "kontenerami cywilnymi" ! Mamy skutecznie bronić się, czy od razu zgadzać na błyskawiczną klęskę, bo widzę na razie wyłącznie to drugie ? Wraz z totowymi "Zaleszczykami" i "Pekinem".\nUsa to przecienstwo naszych forumowych specow. Oni podkreslaja ze Rosja i Chiny nic nie znacza. Usa zas wyolbrzmia ich sile, dzieki temu zdobywa kase na zbrojenia i na kazda ewentuanosc sa przygotowniu podwojnie.\nwtorek, 9 lipca 2019, 02:59\nHym, USA może i wyolbrzymia ale za to doskonale zna rzeczywisty poziom:)\nponiedziałek, 8 lipca 2019, 19:13\nNa tle takich informacji dumne informacje o "kolejnym polskim sukcesie" pod postacią wodowania 3-go już z rzędu holownika dla Mar.Woj nabierają wyjątkowo groteskowego charakteru.\nwtorek, 9 lipca 2019, 02:09\nRównie groteskowe jest kupowanie nikomu do niczego niepotrzebnych F-35 za gigantyczne pieniądze, których brak całkowicie rozłoży ewentualną modernizację naszych sił "zbrojnych". Może lepiej byłoby doprowadzić do stanu używalności Jastrzębie i je zmodernizować do Block 70, tak jak to robią wszyscy myślący.\nponiedziałek, 8 lipca 2019, 23:11\nInstalując opracowanie Saaba tj. GLSDB dwa kontenery 12 sztuk przestanie być to takie groteskowe.\nczwartek, 11 lipca 2019, 01:07\nprzykład GLSDB, to pakowanie gór pieniędzy w broń precyzyjną, dla ograniczenia towarzyszących zniszczeń cywilnych. Gdy Rosjanie przywalą mniej dokładnie, za to niszcząc wszystko wokół. Czyli według ich filozfii też skutecznie, przy tym tanio.\nczwartek, 11 lipca 2019, 14:41\nMam inny pogląd na temat GLSDB to wyjątkowe rozwiązanie. Właśnie nie jest takie drogie bomba SDB to około 40 tyś USD a stare silniki M26 pewnie około 60 tyś USD. Zasięg od -70 do 150km, co umożliwia pokrycie całego obwodu a kontenery skryte umieszczenie wszędzie z możliwością zdalnego odpalenia, co ważniejsze to rozwiązanie już istnieje nie tylko na rysunkach. _______________ I małe polemika, „Gdy Rosjanie przywalą mniej dokładnie, za to niszcząc wszystko wokół” mniej dokładnie to znaczy większy ładunek niszczący lub więcej ładunków większy ładunek większy nosiciel większy nosiciel większe koszty, trudniejszy do ukrycia i na takie rozwiązanie nas nie stać.\npiątek, 12 lipca 2019, 19:21\nCóż, jeśli faktycznie jest to takie dobre rozwiązanie, to znaczy że polski MON albo nie kupi go, albo kupi, ale świadomie bez kluczowego elementu, niezbędnego dla skuteczności. NDR bez rozpoznania, Kraby i Raki, Leo bez nowoczesnej amunicji itd.\nponiedziałek, 8 lipca 2019, 20:05\nCzy my w ogóle mamy co holować taką ilością rzekomo wielką ilością holowników?\nwtorek, 9 lipca 2019, 11:59\nNo mamy co holowac : Kobbeny, Orzeł jest, Pułaski, okręty desantowe, ooooo te 5 czy 6 sztuk holownikow jak widzę to już za mało żeby nasza "nowoczesna" flota wpłynęła w całości na morze!! Aaa, mamy też zbiotnikoeiec i okręt hydrograficzny. Tzn mało holownikow mamy , oj mało!!\nponiedziałek, 8 lipca 2019, 18:30\nW mojej ocenie taki atak jest możliwy na USA. Niema jeszcze klimatu , do tak ścisłych sojuszy przeciwko USA. Amerykanie mają jeszcze czas , by przygotować się na taką ewentualność. Jak historia nas uczy, to co wydawało się nie możliwe ,stawało się możliwe w przeszłości. Dlatego nie wolno lekceważyć tego co zagroziłoby bezpieczeństwu nie tylko USA , ale i pokojowi na świecie.\nTo niech Amerykanie przestaną robić cyrk z Tomkami. Nic nie stoi na przeszkodzie, żeby te pociski podrzucić sojusznikom, którzy umieszczą ja tak, jak Rosjanie w kontenerach na ciężarówkach, wagonach kolejowych albo na statkach handlowych. A jak chcą mieć czyste rączki, to niech zasugerują posiadającym przyzwoite CM koreańskim sojusznikom, żeby opylili innym sojusznikom to, co potrzebne.\nponiedziałek, 8 lipca 2019, 21:55\nMarek ale wiesz ze to co opisujesz to albo terroryzm albo piractwo?\nwtorek, 9 lipca 2019, 10:19\nPiractwo? Terroryzm? A słyszałeś może o statkach pułapkach i krążownikach pomocniczych?\nPanie ichtamniet, to były jednostki mar wojennej wciagniete na jej listy, z załogami z mar. wojennej i dowodzone przez dowódców z mar. wojennej. Nie były to statki na które wsadzono kontener z rakietami ale normalne okręty. Nawet na statkach uzbrojonych w działa do obrony przed U-bootami obsługa tych dizał zajmowała sie kadra z sił zbrojnych bo jakby wystzrelili z nich cywile to mamy piratów ze wszystkimi tego konsekwencjami.\nPo pierwsze nie zawsze były jednostkami marynarki wojennej. Po drugie jeśli były wciągnięte to polegały na cywilnych statkach uzbrojonych w armaty i nie ma tutaj żadnej moralnej różnicy między działami a kontenerami z pociskami typu Cruise. Po trzecie zdarzało się, że załogi rekrutowano pośród cywilów na zasadzie nieco podobnej do "Parszywej Dwunastki". Po czwarte warto przeczytać życiorysy takich panów jak: Francis Drake, Raphael Semmes czy Felix von Luckner.\nczwartek, 11 lipca 2019, 02:29\nPanie ichtamniet, wszystkie okrety -pułapki i krążowniki pomocnicze były jednostkami marynarki wojennej tak jak to opisałem. nawet jak powstały jako statki cywilne to po konwersji lądowały na listach okretów wojennych z reszta szczegółow jaka podałem. Drake był albo piratem( dla całego swiata) albo kaprem i admirałem dla Anglii. jakby go złapali Hiszpanie zawisłby na rei jak kazdy inny pirat. Oprócz tego panei ichtamniet, naprawde co nas obchodzi 16 wiek, bez przesady:) A róznica jest bardzo prosta: statek cywilny nie może miec uzbrojenia, zwłaszcza ukrytego, a tym bardziej obsługiwanego przez cywilów. Obsługa dział zajmowali sie albo Marines albo marynarze z floty wojennej. Rozumiem wiec ze ten pana kontenerowiec będzie fuigurował w spisie jako jednostka wojskowa z załoga wojskowa i bedzie miał banderę marynarki wojennej? No tej ostatniej na maszcie miec nie musi, tu sa troche inne przepisy jak w siłach ladowych gdzie za cos takiego trafiasz pod ściane. Aha von Luckner był dowódca krazownika SMS Seeadler i kapitanem Marynarki wojennej, a jego okret był okretem wojennym nie cywilnym statkiem.\nponiedziałek, 8 lipca 2019, 15:24\nI takich rakiet potrzebujemy dla naszej armii. Mobilnych, łatwych do ukrycia, w dużej ilości, rozmieszczonych na terenie całej Polski. Wówczas klasyczny atak ze strony Rosji wiązałby się z bardzo dużym ryzykiem.\nponiedziałek, 8 lipca 2019, 22:21\nTo za trudne na MON.\nCzego ryzykiem? A takie rakiety to homar z aż 60 rakietami :)\ntylko w przypadku gdyby były wyposażone w głowice jądrowe. a tych nie mamy i mieć nie będziemy. nawet sojusznik na to nie pozwoli.


We Wrocławiu już niedługo rusza Międzynarodowy Festiwal Sztuki Ulicznej BuskerBus\nStrona główna Czas wolny We Wrocławiu już niedługo rusza Międzynarodowy Festiwal Sztuki Ulicznej\nW powietrzu unoszą się piłki i maczugi, z masztów spoglądają akrobaci, iluzjoniści sprawdzają naszą spostrzegawczość, a z każdego zakątka słychać autorskie piosenki. Ktoś jeździ na monocyklu, ktoś inny woli przemieszczać się w kole Cyra, balansować na wolnej drabinie lub rolla bolla.\nJedni przechodzą przez ulicę tanecznym krokiem, inni wolą chodzić na rękach, a tuż obok ktoś robi salta w powietrzu, wybijając się z rąk partnera. To nie opis sceny z filmu fantasy. Tak wygląda Festiwal BuskerBus!\nCo roku od 25 lat na Festiwalu BuskerBus spotykają się artyści z całego świata. W kilku polskich miastach pragną zaprezentować swoje umiejętności cyrkowe, taneczne, muzyczne, iluzjonistyczne, czy aktorskie. Do opowiadania historii wykorzystują rekwizyty i możliwości własnego ciała.\nBuskerBus to nie festiwal, na który wpada się na chwilę. Jest czas na rozmowy, wymianę doświadczeń, wspólne żonglowanie i nawiązanie kontaktów. Spontaniczne pomysły zaprezentują w klubie festiwalowym, gdzie wieczorem przenosi się akcja. Scena otwarta jest dla wszystkich. Można obejrzeć alternatywny program zaproszonych artystów lub samemu zawładnąć sceną.\nTrasa Festiwalu BuskerBus 2021:\nZielona Góra 24-25.08\nPokazy uliczne: Rynek, Wrocław (godz. 12-22),\nKlub Festiwalowy: Stary Klasztor, ul. Purkyniego 1, Wrocław (od godz. 22)\nPatronat medialny nad wydarzeniem objęli: portal www.kochamwroclaw.pl, koncentrator kultury Co Jest Grane i największy w Polsce wortal teatralny e-teatr.pl.\nStrona Festivalu BuskersBus\nInstagram BuskersBus Festival\nmat. prasowy Stowarzyszenie Promocji Artystów Ulicznych „Dundun”\nW zeszłym roku również pisaliśmy o wydarzeniu BuskerBus Festival.\nPoprzedni artykułVertigo Summer Jazz Festiwal na dachu Wroclavii\nNastępny artykułNietypowa rzeźba na wrocławskim osiedlu. Musisz to zobaczyć!


Roman Dmowski przygotował nas na niepodległość - Grupa Medialna Narew\nRoman Dmowski przygotował nas na niepodległość\n03.01.2019, 01:08 (aktualizacja 03.01.2019, 23:30)\n80 lat temu, 2 stycznia 1939 roku, zmarł w Drozdowie Roman Dmowski. To od dawna dla łomżyńskich środowisk patriotycznych jedna z najważniejszych dat w całym roku. - Dlatego, że większość z tego co mówił i pisał jest głęboko aktualne - uważa Dariusz Syrnicki z łomżyńskiego okręgu Związku Żołnierzy Narodowych Sił Zbrojnych, organizator uroczystości.\nIch uczestnicy najpierw wzięli udział w łomżyńskiej Katedrze w specjalnej mszy celebrowanej przez biskupa seniora Stanisława Stefanka. W poruszającej homilii wyraził przede wszystkim radość, że młodzież chętnie włącza się w poznawanie historii, bierze udział w "pedagogice historycznej". Swoją główną refleksję poświęcił jednak zestawieniu różnych wizji polskości, które - zdaniem hierarchy - reprezentowali dwaj najwięksi budowniczowie niepodległej Polski - Józef Piłsudski i Roman Dmowski.\n- Jedni mówią: widział wsparcie na Wschodzie; inni, że na Zachodzie. Tak można w nieskończoność, różnica jest jednak głębsza. Czy mamy być podmiotem życia społecznego, a innymi słowy- gospodarzami u siebie. Do tego stopnia, że słowa patriota, ojczyzna stawiamy na pierwszym miejscu przed wszystkimi innymi, nawet potrzebnymi, jak ekonomia, dobrobyt, rozwój gospodarczy, gospodarka. To bardzo wielkie zagadnienie. Jestem u siebie gospodarzem czy wchodzę w międzynarodowe układy, różnej maści socjalistycznych programów. Oczywiście, gdy wchodzę w szersze towarzystwo, to też przydziela mi się kawałek ziemi do mieszkania, ale pod warunkiem, że będę w tej międzynarodowej budowie świata tylko małą cząstką. Pewnie by się obraził Piłsudski, gdyby słyszał to moje streszczenie, ponieważ on się też uważał za patriotę po swojemu , za trzeźwego patriotę: nie będziesz trzymał z bogatszymi, to nie będziesz miał nic. Tam gdzie odsuwamy na bok podmiotowość narodu i tylko dbamy o właściwe układy, z wojskowymi włącznie, tam zawsze znajdą się handlarze, którzy wysprzedają po kawałku ojczyznę, bo dla nich ojczyzna nie istnieje. Bo ten priorytet pozycji materialnej i jakiegoś socjalistycznego, rozmaicie organizowanego światowego porządku jest tak mocny, że łatwo można tam coś dla siebie zyskać Tutaj potrzebny jest nam Roman Dmowski. Bardzo potrzebny, zwłaszcza gdy myślimy o młodych. Prośmy Pana Boga, aby wśród naszej młodzieży nie było kandydatów na handlarzy polskością, narodem, duchem, patriotyzmem. By wiedzieli że na tych straganach zdobyte rozmaite łupy są niezwykle kruche, bo przyjdzie mocniejszy od ciebie handlarz i zabierze ciebie i zabierze twoje łupy - mówi biskup senior Stanisław Stefanek.\nKolejnym miejscem, gdzie zgromadzili się oddający hołd Romanowi Dmowskiemu był, oczywiście dwór Lutosławskich, w którym mąż stanu spędził ostatnie miesiące życia u Marii z Lutosławskich i Mieczysława Niklewiczów. Znajduje się tam tablica poświęcona "współtwórcy odrodzonego Państwa Polskiego".\n- Środowisko Romana Dmowskiego stworzyło definicję narodu polskiego, tego, kto jest Polakiem i tej definicji opartej na kulturze i tradycji polskiej my używamy do dzisiejszych czasów - powiedział Karol Wołek, prezes Związku Żołnierzy NSZ.\nŚwiat polityczny i samorządowy reprezentowali w Drozdowie poseł Bernadeta Krynicka oraz starosta łomżyński Lech Szabłowski ze współpracownikami, a naukowy profesor Krzysztof Sychowicz z wiązanką od prezesa i naukowców Instytutu Pamięci Narodowej. Kwiaty przy tablicy złożyli też przedstawiciele ONR. Młodzieży Wszechpolskiej, Ruchu Narodowego.\n- Mimo wszystko wydaje mi się, że postać, a zwłaszcza dorobek Romana Dmowskiego jest, niestety, w zbyt małym stopniu tematem debat o Polsce, historii. A jeśli już, to często w negatywnym kontekście. Zbyt mało się mówi o wszystkim, co Roman Dmowski niósł Polakom przez dziesięciolecia swojej działalności i - powiedziałbym - pracy u podstaw. To zaowocowało powstaniem niepodległej Polski, a przede wszystkim tym, że społeczeństwo było tej niepodległości przygotowane. Myśli Romana Dmowskiego, przenikliwe i głębokie, zasługują na poznawanie i upowszechnianie w znacznie większym niż dotąd zakresie. Da bardzo często bardzo aktualne, np. na poziomie rozważań geopolitycznych, pewnych przewidywań, spojrzenie na społeczeństwo polskie, refleksji czym jest patriotyzm - stwierdził Dariusz Syrnicki.\nCzerpiący 03.01.2019, 16:43\nCi którzy czerpią z jego nauk pamiętają.


Pocztówki z Werony. – Przetarty Szlak\nWybrałam się na trzy dni w podróż, na której miałam szybko i sprawnie załatwić sprawy zawodowe a skończyło się… jak zwykle? Nie, aż do tego stopnia zazwyczaj nie zbaczam z trasy. Tym razem nieoczekiwana wycieczka przeszła moje najśmielsze wyobrażenia. Z Monachium przez Weronę do Rzymu – gdyby mi ktoś powiedział, że tak się to skończy, kiedy w piątek wyjeżdżałam z Warszawy, to może chociaż więcej bielizny i ubrań do biegania bym ze sobą wzięła bo musiałam już część rzeczy prać i suszyć na grzejniku w łazience 🙂 Tak się składa, że jadąc do Werony o Rzymie jeszcze nie wiedziałam, jakkolwiek dziwnie to brzmi.\nW mieście, którego najlepszą wizytówką są postaci Romea i Julii zastała mnie piękna pogoda. Nad rzeką Adygą zachwycałam się widokami i wyobrażałam sobie, że jest lato a ja jestem na swoich wymarzonych wakacjach.\nCo ten Szekspir zrobił dla Werony! Sam nigdy nie był w tym mieście, a to w dużej mierze dzięki niemu przyjeżdżają tu dziś rzesze turystów. Sama pierwsze kroki po przejściu przez słoneczny most skierowałam na ulicę Via Capello 23. Wejście do Domu Julii prowadzi przez bramę, na której podpisują się zakochani. A raczej podpisywali, bo teraz już nie ma tam ani trochę wolnej przestrzeni i wymyślono w związku z tym nowy sposób na pozostawienie swojego śladu – podpisy na kartkach samoprzylepnych. Balkon Julii został dobudowany przed II wojną światową, ale to nie przeszkadza w odczuciu legendarnego klimatu tego miejsca. Przyznam, że tamtejsza atmosfera zrobiła na mnie ogromnie wrażenie i, o dziwo, nie przeszkadzał mi tłum turystów. Nawet odstałam swoje w kolejce, by mieć pamiątkowe zdjęcie na balkonie. Rzadko zdobywam się na takie poświęcenia na wyjazdach bo zwykle chcę pędzić do przodu. Tym razem było inaczej. Na swój sposób to przeżyłam, szczególnie spacerując i rozglądając się po Domu Julii, kiedy to zastanawiałam się czy aby na pewno mam pójść stanąć w tę kolejkę… 🙂\nPodobno turyści dotykają piersi Julii wierząc, że przyniesie im to szczęście. Nie wykorzystałam tej okazji. Wystarczy, jeśli nie opuści mnie to szczęście, które mam teraz 🙂 Dalsza część zwiedzania była ukierunkowana w stronę Areny – amfiteatru z czasów rzymskich. Przy okazji wyszedł długi spacer, dla mnie bez wątpienia najcieplejszy jak dotąd w tym roku.\nOto ona, piękna Arena. Wrażenie robi niezwykłe. Po drugiej stronie placu można usiąść w ogródkach restauracyjnych i zjeść obiad w towarzystwie tej monumentalnej budowli. Na bieganie w Weronie się nie zdecydowałam bo w głowie świtał mi już inny plan. Niemniej, gdybym miała tam wrócić mając w planach bieg, wybrałabym prawdopodobnie trasę wzdłuż Adygi.\nNie wiedziałam, że Włochy są tak pięknym krajem. Nigdy wcześniej nie miałam okazji tutaj być. Nawet na autostradach nie można się nudzić, niemal cały czas krajobraz przyciąga uwagę. Paradoksalnie im więcej widzę, tym większy czuję niedosyt. Po drodze mijałam wiele miast, w których czekały na mnie prawdopodobnie równie urokliwe widoki co w Weronie. Tym razem wygrała Julia, ale kiedyś chętnie zatrzymałabym się… wszędzie.\nPrzetarłam szlak, W podróży |


Rynek w centrum miasta - Rododendronia - Granica: forum PBF\nTryb E-Book • Posty: 86 • Strona 1 z 6 • 1, 2, 3, 4, 5, 6\nprzez Ananke » N gru 18, 2016 12:17 am\nZa każdym razem, gdy drzwi do karczmy otwierały się, wpuszczając kolejnego znużonego wędrowca, na ulicę wydobywał się głośny rechot kilkunastu żołnierzy, z którego rozróżnić można było pojedynczy damski śmiech. Karczmarz już wcześniej miał informację, że oddział Ananke powrócił z misji i ma zamiar dzisiaj u niego zabalować, dlatego piwo lało się strumieniami, a goście już od dawna nie mieli gdzie siedzieć, ale żaden z nich nie wychodził, woląc bawić się tu na stojąco niż w fotelu jakiejkolwiek innej karczmy. Wojownicy przekrzykiwali się wzajemnie, koloryzując coraz bardziej bitewne szczegóły, by zrobić dobre wrażenie na obecnych w karczmie dziewczętach. To właśnie te nieco przerysowane wstawki opisujące brawurowe akcje jej żołnierzy tak rozśmieszały momentami Ananke, że składała się wpół, rycząc ze śmiechu, czym momentalnie zarażała całą karczmę.\nWrócili dosłownie kilka godzin temu, zdążyli jedynie oporządzić smoki, przebrać się i wykąpać, chociaż co do tego ostatniego, to elfka nie była pewna czy aby na pewno wszyscy jej chłopcy się podporządkowali do jej sugestii. No ale cóż, nie jej zmartwienie, tylko tych oczarowanych dziewcząt tworzących wokół nich wianuszek. Ananke przetarła twarz dłońmi. Była kompletnie wyczerpana. Nie spała od kilkunastu godzin, pod bluzką miała jeszcze świeży opatrunek, a z jej słabą głową te trzy piwa które dziś wypiła z pewnością jej wystarczą. Posiedziała więc jeszcze chwilę, po czym przeprosiła wszystkich i po bardzo długich i wymagających wielu uścisków pożegnaniach pożegnała swoich żołnierzy, przykazując im odpowiednie zachowanie i opuściła karczmę.\nSzła powoli wąskimi uliczkami miasta, ciesząc się ciszą i mrokiem nocy. Dawno już nie była sama i miała chwilę na oczyszczenie myśli. Gdy dotarła do centrum rynku, przysiadła na fontannie umiejscowionej w jego centrum, po czym położyła się na murku, patrząc w gwiazdy i księżyc w pełni. Fontanna przedstawiała potężnego smoka z rozpostartymi skrzydłami, a z jego pyska leciała woda, której szum był niezwykle relaksujący. Ananke mogłaby nawet tutaj spędzić noc, jednak nie wyglądałoby to dobrze w oczach mieszkańców, gdyby rano natknęli się na kapitana oddziału smoczych jeźdźców śpiącą na fontannie niczym bezdomny. Postanowiła więc po prostu odpocząć tutaj i wyciszyć się, zanim powróci do koszar.\nprzez Malachi » N gru 18, 2016 1:07 am\nMalachi miał ciężki dzień. Z samego rana do jego kwatery wparował jeden z jego strażników z informacją, że ma jak najszybciej udać się do Żelaznej Twierdzy. Anioł czym prędzej ubrał się i ruszył do zamku. Nie zdążył nawet się obmyć, za to oczywiście znalazł czas na założenie skórzanego pancerza, bez którego praktycznie się nie rozstawał. Zabrał ze sobą bułat i swój srebrny kij. Nigdy nie było wiadomo, czy z którejś strony nie nadejdzie atak. W twierdzy okazało się, że lord Edgar, generał armii zwołał specjalne spotkanie by omówić sytuację na Północnej Bramie. Znów dochodziły ich słuchy, że zimowych potworów jest co raz więcej i należy przysłać posiłku do wrót. Sprawy wyglądały poważnie. Malachi jako jeden z dowódców musiał być na spotkaniu by rozeznawać się w sytuacji państwa, choć osobiście ani on ani jego strażnicy nie mogli zostać odesłani na północ. Zdawał sobie jedna sprawę, że jeśli zagrożone jest królestwo, to jest też zagrożona jego władczyni. Narada była długa i bardzo burzliwa, ostatecznie lord Edgar postanowił wysłać na Północną Bramę kolejny patrol żołnierzy piechoty.\nKiedy Malachi wychodził z twierdzy było południe. Wrócił do kwater, które znajdowały się w mieście, obmył się i udał do karczmy by coś zjeść. Miał pecha, bo w karczmie, w której lubił jadać właśnie odbywała się gigantyczna rozróba. Lało się chyba z dziesięciu chłopa i już nawet nikt się nie zastanawiał o co komu poszło. Anioł po kręcił tylko głową nim wpadł w tłum i zaczął rozdzielać lejących się po mordach chłopów. Chwilę trwało zanim ich skapitulował, przy okazji dostając kila razy siarczyście po twarzy. Nie sądził, że będzie musiał przyjmować takie misje na siebie, ale cóż. Skoro był kapitanem, to był kapitanem i nie mógł pozwalać na to by w mieście ludzie tłukli się jak oszalali. Niby to nie leżało w jego obowiązku, ale sumienie nie pozwalało mu tak po prostu zostawić tej bitki w spokoju. Koniec końców rozdzielił tłukących się mężczyzn, a do karczmy trafił patrol strażników miejskich. Malachi wraz ze strażą zajął się prowodyrami tego bałaganu i odtransportował ich do miejskiego lochu. Dzień czy dwa na kratami miał ich otrzeźwić i wbić do głowy, że ostro przesadzili.\nPo całej tej awanturze anioł zapomniał już o tym, że powinien coś zjeść i wrócił do budynku w którym stacjonował jego oddział. Z przykrością stwierdził, że któryś z chłopów przylał mu tak bardzo, że rozciął mu wargę. Widział to, bo w miejscu skaleczenia była jeszcze niewielka, ale widoczna blizna. Jego rany goiły się bardzo szybko, więc po siniaku pod okiem też nie było śladu. Jedynie koszula, którą miał na sobie nosiła ślady krwi. Nie wiedział jednak, czy to krew jego, czy też któregoś z bandy bijących się facetów. Uznał, że musi się przebrać i trochę odpocząć. Nawet nie zdawał sobie sprawy, że słońce już powoli zachodziło za horyzont. Kiedy wyszedł z kwater dostrzegł, że na niebie po pięknym, ciepłym słońcu została już tylko soczyście pomarańczowa łuna. Postanowił odbyć patrol po mieście. Udał się w stronę murów i zamierzał obejść miasto dookoła, a przy okazji sprawdzić co dzieję się na przy bramach. To tam właśnie dowiedział się, że oddział Ananke wrócił z Rapsodii. Powiedział mu to jeden ze strażników. Malachi uśmiechnął się w duchu. Wreszcie, jego przyjaciółka wróciła po kilku długich tygodniach do Rododendronii. Postanowił od razu, że następnego dnia poszuka jej w koszarach. Domyślał się, że dziś będzie świętowała w karczmie z chłopakami powrót do miasta. Ruszył więc dalej na patrol. A nim się spostrzegł zapadł już zmrok. Wracał już powoli do kwater, kiedy przechodząc przez jeden z miejskich placów coś przykuło jego uwagę.\nZ daleka zobaczył tylko postać leżącą na brzegu kamiennej fontanny. To nie było normalne. Na ulicach leżeli albo pijani w sztok mieszczanie, albo ludzie, którzy na swojej drodze spotkali jakiś oprychów i zostali pobici lub okradzeni. Postać, którą widział na fontannie nie przypominała pijanego faceta. Ruszył więc biegiem w tamtą stronę. Jakież więc było jego zdziwienie, kiedy będąc bliżej rozpoznał w postaci przyjaciółkę. Przyspieszył tylko przerażony, że coś się jej stało.\n- Ana! - krzyknął, biegnąc do niej jak oszalały.\nprzez Ananke » N gru 18, 2016 3:56 pm\nJej smok rozpostarł czarne jak smoła skrzydła, wyciągając szyję i rycząc donośnie. Zawtórowało mu kilkanaście innych, podległych mu jednostek, po czym wszystkie ruszyły przed siebie biegiem. Ananke również krzyknęła głośno, oglądając się na swoich żołnierzy i zagrzewając ich do walki. Zaraz jednak straciła ich z oczu gdy zwarli się ze swoimi przeciwnikami w boju. Trzymała się w siodle właściwie tylko udami, stojąc wyprostowana w strzemionach i śląc strzały z łuku w tempie szybszym niż puls po szybkim biegu. Gdy kolejny raz sięgnęła do kołczanu jej dłoń zamknęła się na powietrzu, a elfka syknęła ze złością. W międzyczasie jej smok rozszarpywał właśnie konia z jeźdźcem, więc o własne bezpieczeństwo nie musiała się martwić. Jak jednak z jej ludźmi? Rozejrzała się w poszukiwaniu znajomych twarzy.\nDonośny krzyk sprawił, że zaczęła rozglądać się w poszukiwaniu jego źródła, lecz nie mogła rozróżnić poszczególnych twarzy od pysków potworów. Potrząsnęła głową, czując dziwne brzęczenie w środku i ponownie próbowała odszukać wzrokiem któregoś z podległych jej żołnierzy. Zaraz jednak zmarszczyła brwi. Żaden z nich nigdy nie mówił do niej Ana. W ogóle bardzo rzadko mówili do niej po imieniu, a co dopiero tym skrótem, za którym nie przepadała. Była tylko jednak osoba, której uchodziło to płazem. Obróciła się gwałtownie szukając wzrokiem Malachiego, gdy poczuła, że spada ze swojego smoka…\n…prosto do wody. Ananke wyskoczyła jak oparzona z fontanny, cała ociekając wodą. Stała tak przez chwilę, nie bardzo wiedząc, co ze sobą zrobić w takim stanie. Sen był tak realistyczny, że długą chwilę zajęło jej nim uświadomiła sobie, że wróciła już do domu i jest bezpieczna. Znajduje się na rynku w Rododendronii. Podniosła głowę, odgarniając z twarzy mokre kosmyki i wciąż zdziwiona patrzyła na biegnącego w jej stronę anioła.\n- Malachi – stwierdziła pozornie obojętnym tonem, jednak po prostu nadal zbierała się po tak szybkim przeskoczeniu ze snu na jawę.\nSzybkim krokiem zbliżyła się do anioła, wychodząc mu naprzeciw i niemal uniosła ręce, w odruchowym geście objęcia przyjaciela. Zorientowała się jednak szybko, że jest cała mokra i zdębiała nieco. Opuściła ramiona i zaczęła chichotać cicho, a jej śmiech powoli przybierał na mocy, zdradzając elfkę, że jest nieco wstawiona.\n- Wpadłam do wody – powiedziała chichocząc i podnosząc błyszczące oczy na anioła.\nprzez Malachi » N gru 18, 2016 4:41 pm\nMalachi biegł co sił w nogach przerażony, że jego najlepsza przyjaciółka leży nieprzytomna na brzegu fontanny. Coś musiało się jej stać, przecież nawet jeśli piła nie upijała się do nieprzytomności, a już tym bardziej nie spała jak menel gdzieś w mieście. Nawet jeśli byłaby pod wpływem alkoholu, to któryś z jej żołnierzy odprowadziłby ją do koszar. Malachi był przerażony. Wtem zobaczył jak Ana próbuje się poruszyć i... z wielkim pluskiem wpada do fontanny. Nim jednak zdążył dobiec dziewczyna wyskoczyła z wody, tak szybko jak do niej wpadła. Stała i śmiała się, więc nic jej nie było. Uff... poczuł ogromna ulgę, najwyraźniej nic jej nie było, po prostu leżała na fontannie, chyba... No cóż, nie było co rozpamiętywać przerażenia w jakie wprawił go jej widok. Podbiegł do niej i mimo, że była cała mokra chwycił ją w pasie i obrócił się z nią wokół własnej osi. Mimo całej powagi jaką miał w sobie teraz cieszył się jak dziecko, że znów ją widzi. Tyle czasu jej nie było, a teraz wróciła. W końcu postawił ją na ziemi i przytulił mocno, nie zważając na to, że zaraz i on będzie cały mokry. Elfka była jego jedynym prawdziwym przyjacielem.\nOwszem znał się również ze swoim oddziałem bardzo długo. Mógł nazwać ich przyjaciółmi, ale nie mógł im zwierzyć się ze wszystkiego. W jego wnętrzu istniały zakamarki o których nie byłby w stanie z nimi rozmawiać. Ba, miał w sobie cierpienie tak wielkie, że nie powiedział nawet o tym Anie. Nie wiedziała bowiem o kilku rzeczach. Pewnie kluczowych dla ich znajomości, ale Malachi nigdy nie odważył się jej opowiedzieć o tym co dokładnie działo się , kiedy go porwano. Ana wiedziała, że był w Piekle, że był więziony wiele lat, ale nigdy nie opowiedział jej jakimi sposobami go torturowano i kto właściwie go porwał. Tym bardziej nie potrafił wyznać jej, dlaczego nie potrafi przełamać się z związać z żadną kobietą. Bał się, bał, że Ananke uzna go za słabego.\n- Ana! Wróciłaś wreszcie! - wykrzyknął szczęśliwy.\n- Już myślałem, że całkiem wciągnęło cię życie w Rapsodii.\nprzez Ananke » N gru 18, 2016 7:49 pm\nPisnęła wesoło, gdy przyjaciel złapał ją w objęcia i zakręcił w kółko. Skoro jemu było obojętne, że się zmoczy to i ona nie miała zamiaru się tym przyjmować. Zarzuciła mu ręce na szyję i uściskała mocno, chociaż musiała stanąć na palcach i przyciągnąć go trochę w dół żeby w ogóle sięgnąć.\n- Ty to jesteś coraz wyższy – zaśmiała się i cofnęła o krok, udając że dokładnie go ogląda.\n- Wróciłam, wróciłam – wzruszyła ramionami i pociągnęła go za rękę w stronę fontanny. Tam usiadła na murku i wycisnęła nadmiar wody z włosów, usiłując ogarnąć je na tyle, by nie wyglądać jak zmokła kura. Chociaż nie miała w zwyczaju stroić się jak większość kobiet to nie oznaczało, że jej wygląd jest jej obojętny, zwłaszcza przy mężczyźnie. Malachi widział ją i tak zazwyczaj w stroju do jazdy, nie musiał dodatkowo oglądać jej poczochranych włosów.\n- Ach daj spokój, zasuwałam z całym oddziałem do Rapsodii, żeby przepędzić bandę oprychów – rzuciła niedbale, nie dodając, że ta banda liczyła kilka dziesiątek zorganizowanych najeźdźców, którzy chociaż bez żadnego przeszkolenia, napsuli trochę krwi mieszkańcom miasta.\n- Moi chłopcy byli tak żądni bitwy, że już po godzinie nie wiedziałam kogo właściwie powinnam bronić – zaśmiała się, a w jej głosie słychać było zarówno czułość, z jaką mówiła o swoim oddziale, jak i dumę z ich umiejętności i odwagi. Było dla niej zaszczytem im dowodzić i oni o tym wiedzieli, odwdzięczając się tym samym.\n- Wróciliśmy dosłownie kilka godzin temu, jestem padnięta – westchnęła i oparła głowę o ramię anioła.\n- A tutaj co się działo?\nprzez Malachi » Wt gru 20, 2016 10:01 pm\nMalachi był niewypowiedzianie szczęśliwy. Tylko Ana widziała go w takim stanie, tylko przed nią się otwierał. Przed nią mógł być w pełni sobą. Była jedyna osobą, której pokazywał swoją prawdziwą radość. Jego kompani rzadko kiedy widywali go szczęśliwego. No może od wielkiego dzwona kiedy pił, a zdarzało się to bardzo, baaardzo rzadko.\nTak, czy inaczej Ana była osobą mu najbliższą, była odpowiednikiem najlepszego przyjaciela, kompana od kielicha, żony i siostry w jednym. Przed nią mógł okazać słabość, przed nikim innym nie. Ana miała w jego sercu wyjątkowe miejsce, choć nigdy jej o tym nie powiedział i nie zamierzał tego zrobić. Mogli się przyjaźnić, ale Malachi nosił w sobie taką tajemnicę, której nie mógł jej wyznać. Wiedział, że sam z siebie nigdy tego nie zrobi, chyba, że sama Ananke by go o to zapytała. Wtedy musiałby powiedzieć, nie potrafiłby jej odmówić. Była mu najbliższa, ale z tym co siedziało w jego głowie nie potrafił walczyć. Związek z Aną byłby utrapieniem dla niej samej. Z resztą Malachi wątpił by ona cokolwiek do niego czuła, prócz przyjaźni rzecz jasna.\n- Och wiele się działo - rzekł swobodnie i objął ramieniem dziewczynę.\n- Chodź, pójdziemy do moich kwater, dam ci coś suchego, bo przemarzniesz.\n- Wiesz, że Edgar znów zwołał zebranie. Na północy źle się dzieje, kolejne oddziały posłano na bramę. Sam bym chętnie poleciał, ale jestem potrzebny tutaj. Z resztą... nie wiem czy potrzebny, ale muszę tu być. Nie zostawię królowej, nie mogę. Od czasu zamachu w ubiegłym roku niby nic się nie dzieję, ale nadal nie odnaleziono ani siostry króla, ani jej starszego syna, a jak wiesz, to są rządni korony jak nikt inny na świecie. Większość uznaje ich za zmarłych, ale je nie potrafię, póki nie zobaczę ich trucheł nie będę przekonany o tym, że nie zagrażają królowej.\n- A poza sprawami twierdzy i pracy, to... poznałem kobietę...\nprzez Ananke » Pt gru 23, 2016 2:45 pm\nWstała i uśmiechnęła się, spoglądając na swoje mokre ubranie, a później na anioła, który obejmował ją ramieniem. Zawsze zapominał, że zimno jej niestraszne i traktował tak, jakby miała się zaraz przeziębić. Doceniała to jednak, gdyż wiedziała, że w ten sposób okazuje jej troskę. Skinęła więc jedynie głową, żeby nie robić mu przykrości i ruszyła z nim w stronę kwater.\nZastanawiała się jednocześnie, czy jej oddział nie zrobił za dużo zamieszania w karczmie i czy trafią w ogóle do swoich kwater, czy też będzie musiała ich zbierać cały następny dzień po różnego rodzaju przybytkach, lub po prostu z ulicy. Chociaż wszyscy zdawali sobie sprawę z tego, że mogą liczyć u niej na wyjątkowy i niecodzienny u dowódców szacunek do żołnierzy, ogólnie wiadomo również było, że jednocześnie wymaga od nich poszanowania dla stanowiska i nie łajdaczenia się, przynajmniej nie w sposób jawny. Uznawała, że ich prywatne sprawy jej nie dotyczą, dopóki nie wpływają na wizerunek jej oddziału jako całości. Ananke miała bowiem ogromną misję szerzenia wśród zwykłych ludzi zaufania do przedstawicieli władzy. Była przy tym niezwykle zdeterminowana i absolutnie bezlitosna, jeśli ktoś niweczył jej wysiłki własną głupotą. Dlatego wiadomo było, że z panią kapitan można chlać do upadłego, dopóki dzieje się to w obrębie karczmy i nikt przy tym nie ucierpi, oprócz tych oczywiście, którzy mają na to ochotę.\nZ lekko zmarszczonymi brwiami słuchała relacji Malachiego z tego, co działo się w mieście. Jako jedna z niewielu osób była świadoma prawdziwego powodu obecności anioła w mieście i absolutnie rozumiała jego powody do niepokoju i zgadzała się z nimi. Sama zawsze żądała dowodu śmierci danej osoby, nie wierząc w plotki, które rozsiewały się równie szybko, jak zmieniały wersje. Cieszyła się jednak podświadomie, ponieważ oznaczało to, że będą mieli okazję spędzić trochę czasu razem. To znaczy ona przynajmniej w planach nie ma żadnej misji, ale wiadomo, zawsze może coś wyskoczyć. Chciała jednak spędzić z Malachim chociaż kilka tygodni i nadrobić zaległości. Jej myśli urwały się jednak, jak cięte nożem, gdy usłyszała następne słowa anioła. Momentalnie wytrzeźwiała.\nSpojrzała na niego szybko, milknąc zaraz, gdy zdała sobie sprawę z tego, jak głupie jest to pytanie. Jego ton głosu raczej jednoznacznie wskazywał na to, co ma na myśli. Najlepsze jest to, że gdyby ktoś powiedział Ananke, że usłyszy od Malachiego takie słowa, to stwierdziłaby od razu, że się strasznie zdenerwuje. A teraz, gdy została nimi zaskoczona, poczuła jedynie ogromne rozczarowanie, zapadając się nieco w sobie. Od dawna zastanawia się z jakiego powodu anioł nie jest nią zainteresowany i nie może dojść do żadnych konstruktywnych wniosków, a jedynie wymyśla coraz to bardziej absurdalne wytłumaczenia. Przyjaźnią się od lat, a on nigdy nie zrobił w jej stronę nawet najmniejszego gestu sugerującego, że jest zainteresowany czymś więcej niż przyjaźnią. Zawsze wydawało jej się, że jest dość atrakcyjna, a przynajmniej takie potwierdzenia uzyskiwała od innych mężczyzn, jednak Malachi nawet tak na nią nie patrzył. Podejrzewała nawet go o odmienną orientację, ale jakoś nigdy o to go nie zapytała. Wiedziała, że mocno na psychice i sercu ciąży mu okres, który spędził w piekle. Wiedziała, że mocno to przeżył, ale nie uważała żeby miało to jakiś wpływ na ich relacje. Przecież mówił też, że dobrze mu się z nią rozmawia, spędza czas, że może jej zaufać. Ech.. życie. Jeden, którego się chce, to akurat ten, którego mieć nie można, powinna się była tego spodziewać. Może jednak odpowie w końcu na awanse jej zastępcy? Od dawna jawnie się do niej zaleca, lecz ona do tej pory wierna była swojej zasadzie, by nie mieszać pracy z przyjemnością. Będzie chyba jednak musiała to ponownie rozważyć.\nprzez Malachi » Pt gru 23, 2016 5:21 pm\n- Ma na imię Enadelia, miała tak na imię... To znaczy ma nadal. Ech... zraz Ci wytłumaczę. Miałem wolne i postanowiłem zrobić obchód po okolicy. Znalazłem ją w lesie. Była brudna, miała podarte ubranie i bała się mnie. Myślę, że nie powiedziała mi wszystkiego, a ja nie chciałem pytać. Siedziała przerażona i sponiewierana na ziemi. Mówiła coś o jakiś mężczyznach. Podejrzewam, że została zgwałcona. Dłuższy czas trwało nim przekonałem ją, że nie jestem groźny. Okazało się, że jest maie. Nigdy wcześniej nie spotkałem takiej istoty. Chciałem zabrać ją do miasta, żeby odpoczęła, zaleczyłbym jej rany. Zaopiekował się. Ale ona nie chciała, a nie mogłem jej tak po prostu zostawić. Musiałem się natrudzić żeby ją przekonać. Mówiła, że jest uzależniona od przyrody, że ma energię której ona potrzebuje, a mury miasta ją osłabią. Tak czy inaczej zabrałem ją tutaj. Uleczyłem, odpoczęła, a potem odwiozłem ją do lasu, tak jak chciała. Była z nami kilka dni. Z nami, w sensie w kwaterach. Szukała jakiegoś motyla, mówiła, że to jej przyjaciel. Nawet wysłałem patrol by go odnaleźli, ale motyle nie są łatwe we współpracy - uśmiechnął się na myśl o tym jak absurdalne było zlecenie poszukiwania tak małej istoty.\n- Tak czy inaczej to było prawdziwie dziwne spotkanie. Na tyle dziwne, że ci o nim opowiadam. Nigdy wcześniej nie spotkałem tak nierozgarniętej istoty jak Enadelia. Trudno się było z nią dogadać niezależnie w jakiej kwestii. Nie mówię, że było źle, ale jednak wolę rozmawiać z tobą, niż z kimś kto słabo łapie kontakt z rzeczywistością - zażartował.\nNie powiedział ani słowa o wyglądzie maie, zwyczajnie nie widział takiej potrzeby. Chciał opowiedzieć Anie o tym co się wydarzyło, a nie opiewac urodę jakiejś kobiety. Poza tym Enadelia nie była dla niego szczególnie atrakcyjna. Ot ładna, ciemnowłosa dziewczyna, nic więcej. Z resztą teraz to było mało ważne, bo była przy nim Ana i tylko to się liczyło. Była dla niego czymś więcej niż przyjaciółką, ale nigdy nie zdradzał się ze swoimi uczuciami, nie chciał jej krzywdzić. Nie potrafił być z żadną kobietą,skrzywdziłaby każdą, która chciałaby być z nim blisko. On po prostu tego nie potrafił. Nie potrafił się otworzyć, a już tym bardziej przełamać. Choć prawda była taka, że w głębi duszy bardzo chciał powiedzieć Anie dlaczego tak jest, jednak nie nadarzyła się jeszcze ku temu okazja. Sam nie wiedziała jakie okoliczności musiałby zaistnieć by odważył się jej powiedzieć o wszystkim. Wiedział jednak jedno. Jeśli ktokolwiek na świecie miał się kiedyś dowiedzieć co się z nim działo i co na nim ciąży, to to była to właśnie Ana.\n- Stęskniłem się za tobą - przyznał nagle i przycisnął dziewczynę mocniej do swojego boku.\n- Za długo cię nie było. O wiele za długo... - powiedział to tonem jaki bardzo rzadko można było słyszeć z jego ust. Był pełen smutku i prawdziwej tęsknoty.\n- Kiedy cię nie ma nie mam nawet z kim porozmawiać. Wiem, wiem, mam swoich chłopców i Edgara. Jest wspaniałym człowiekiem, ale dobrze wiesz, że on ma na głowie całą armię i trudno się z nim rozmawia o innych sprawach.\nprzez Ananke » So gru 24, 2016 2:02 am\nZ coraz większym zdziwieniem i konsternacją słuchała opowieści Malachiego i nim się spostrzegła dotarli już do jego koszar. Historia była tak samo zaskakująca, jak dziwna i Ananke długo nie odzywała się, próbując odnaleźć w niej sens. To, że jej przyjaciel przygarnął dziewczynę w potrzebie nie dziwiło jej wcale, zawsze miał wyjątkowo rozwinięte poczucie odpowiedzialności za wszystkie bezbronne istoty, nawet jak na anioła. Zwłaszcza, jeśli dziewczyna prezentowała się tak marnie, jak to opisał, sama pewnie postąpiłaby podobnie. Zaraz zrobiło jej się głupio, że od razu w myślach zarzuciła go oskarżeniami i podejrzewaniami o nie wiadomo co, nie wiedząc nawet, o co chodziło. Musi się ogarnąć, naprawdę, ten facet zupełnie mąci jej w głowie.\nNa wzmiankę, że kazał swoim ludziom szukać motyla zaczęła się tak szczerze śmiać, że aż musiała przystanąć. Chichotała dłuższą chwilę, a jej dźwięczny śmiech niósł się w ciszy nocnej po koszarach, więc dziewczyna zaraz przygryzła pięść, usiłując się opanować. Co chwila jednak rozochocony mózg podsyłał wyolbrzymione wizje zastępów aniołów przeczesujących dziuple w lasach w poszukiwaniu motyla i Ananke znów zaczynała chichotać. Gdy się już w pełni uspokoiła, nie pamiętała już nawet o swoich obawach względem kobiety. Z zadowoleniem pozwoliła się mocniej przytulić, a słysząc ton jego głosu zadarła głowę nieco zaskoczona. Przyglądała mu się chwilę, szukając czegoś, co wyjaśniałoby tą nagłą tkliwość w głosie. Przełknęła ślinę zmieszana i spuściła wzrok, ruszając znów przed siebie.\n- Ja za tobą też – powiedziała, nie patrząc jednak na niego. – No, ale jestem już – dodała nieco raźniej i uśmiechnęła się nawet.\nZapomniała już, jak wyczerpujące było nie okazywanie przy nim uczuć, zwłaszcza teraz, gdy była zmęczona i stęskniona. Chociaż nie mogła narzekać na samotność, brakowało jej kogoś dla siebie, dla kogo byłaby wszystkim. Nie przeszkadzały jej krótkotrwałe znajomości, wręcz bardzo je sobie ceniła, lecz nigdy nie były to osoby, przed którymi mogłaby się otworzyć. Zawsze musiała zachowywać twarz i być silna. Generalnie była taka, ale każdy ma czasem chwilę słabości i potrzebuje kogoś, przy kim nie musi udawać, tylko być sobą. Odpocząć, rozluźnić się, pozwolić sobie na opuszczenie gardy. Na razie jednak nikogo takiego nie miała. Na razie musi zadowolić się przyjaźnią Malachiego, swoimi chłopcami i pracą. Może nawet i coś będzie z niej i Aresa, w końcu jej zastępca bardzo szybko się rozwijał i pewnie niedługo i tak będzie musiała przenieść go do dowodzenia inną jednostką. Wówczas nawet gdyby ich relacje się popsuły, nie byłoby tej niezręczności w jej zespole. Na to nie mogła sobie pozwolić. Ale nad tym pomyśli jutro na spokojnie.\n- Wiesz, że chyba pierwszy raz będę w twojej kwaterze? – Zapytała z uśmiechem, gdy zdała sobie z tego sprawę. Zawsze spotykali się u niej, albo gdzieś w mieście. Sama nie wiedziała dlaczego, chyba tak się po prostu złożyło. Była jednak ciekawa jak żyje Malachi i czy jego nawet chwilowe miejsce zamieszkania powie jej coś nowego o przyjacielu.\n- A chciałbyś ze mną porozmawiać o czymś konkretnym? - Zapytała ostrożnie, zerkając na niego z ukosa. Kilka razy już podejmowała próbę wyciągnięcia z niego jakichś bardziej konkretnych informacji odnośnie tego, co działo się z nim, gdy został porwany. Za każdym razem kręcił i mataczył tak długo, aż się poddała. Może jednak dzisiaj uda jej się znów trącić temat, gdyż Malachi wydaje się w doskonałym humorze, a ona zanim zaśnie z pewnością posiedzi jeszcze z herbatą, czekając aż trochę obeschnie.\nprzez Malachi » N gru 25, 2016 10:14 pm\nPrzeszli przez zupełnie puste miasto. Budynek w którym stacjonował jego oddział znajdował się w północnej części Rododendronii, niedaleko miejskich murów. Była to prosta, dwupiętrowa budowla z kamienia o skośnym dachu z ciemnej dachówki pokrytej już gdzieniegdzie mchem. Okna były tu dość wąskie, przeszklone, bez okiennic. Przed budynkiem znajdował się niewielki plac, po którego bokach rosły brzozy. Za kwaterami natomiast znajdował się plac treningowy. Dawniej musiał tu być posterunek straży, bo wszystko było zorganizowane tak by żyło się tu skromnie, a czas poświęcano głównie treningom. Mało kto jednak wiedział, że w piwnicy tych miniaturowych koszar znajdują się lochy. Co prawda były one nie duże i mały jedynie trzy cele, ale wykorzystywano je w skrajnych przypadkach. Nie zamykano w nich zwykłych przestępców, a jedynie tych pochodzących z innych wymiarów, jak na przykład piekielnych, przed ich osądem.\nTak czy inaczej dotarli do kwater. Do środka prowadziły dwuskrzydłowe drzwi ze starego drewna. Malachi otworzył je przed Aną i puścił ją przodem. Co jak co, ale tego, że nie był szarmancki nie można było mu zarzucić. Weszli do korytarza. W jego głębi można było zobaczyć światło. W tą stronę właśnie się udawali. Malachi ruszył przodem, prowadzać za sobą Ananke. Na samym końcu znajdowała się duża izba. Na lewo zaś długi, ciemny korytarz. W głównej sali natomiast po lewej stronie było palenisko, w którym buzował ogień. Na środku stał wielki, drewniany stół i trzynaście krzeseł. Dwunastu strażników liczył oddział anioła, trzynastym był sam Malachi. Po bokach pomieszczenia ustawiono ławy. Na ścianach wisiała broń. Miecze, halabardy, sztylety, topory. W tej dużej izbie siedziało właśnie kilku podkomendnych Malachiego.\nDiana i Dea były siostrami. Dea była starsza, miała piękne, kruczoczarne loki, które teraz splecione były w warkocz. Diana zupełnie niepodobna do siostry była blondwłosa, a jej kręcone pukle opływały jej ramiona i spadały na piersi. Kobiety siedziały przy stole. Jedna miała przed sobą pergamin z jakąś wiadomością. Druga na stole miała rozłożone strzały bez lotek. Najwyraźniej uzupełniała ich zapas wprawiając w nie pióra. Przy drzwiach prowadzących na zewnątrz, na szerokiej ławie siedział Azajasz. Mężczyzna miał ciemne, kręcone włosy i ostre rysy twarzy. Wyglądał na bardzo posępnego. Czyścił właśnie swój miecz, kiedy Malachi wszedł do pomieszczenia. Azajasz podniósł głowę i spojrzał na swojego dowódcę.\n- Malachi - mężczyzna skinął głową i przywitał go tymi słowami.\n- Azajaszu - anioł wykonał ten sam gest w stronę kompana.\n- Gdzie wszyscy? - zapytał\n- Ezechiel i Idris na patrolu w zachodniej dzielnicy, Serafin i Nathaniel we wschodniej - wtrąciła się Dea - a Gabriel, Michael, Rafael i Safira u siebie, wrócili jakiś czas temu.\n- Dobrze - odparł zdawkowo kapitan. Po tym odwrócił się w stronę Anankę i wskazał jej ciemny korytarz. Chwycił za pochodnię, która wisiała najbliżej wejścia i ruszył przed siebie. Przeszli do samego końca korytarza. Tutaj znajdowały się duże drzwi, które Malachi otworzył przed elfką. Wszedł tuż za nią, oświetlając komnatę. Podpalił kilka pochodni, które wisiały na ścianach, tak, by w pokoju zrobiło się widno.\nKwatera Malachiego była mniejsza niż można się było spodziewać. Dzieliła się jakby na dwie części. Urzędową i sypialną. Wchodząc znajdowało się w małym pomieszczeniu. Stało tutaj stare, drewniane biurko i trzy krzesła. Jedno za biurkiem, dwa przed. Na prawo od samej podłogi do sufitu stały regały, wypełnione księgami rachunkowymi i rożnego rodzaju dokumentami. Na lewo natomiast było przejście do izby, w której Malachi spał. Nie było tu drzwi, a jedynie dziura w drewnianej ścianie, którą postawiono tu najwyraźniej już po tym jak kamienny budynek miał resztę ścian. W środku było bardzo skromnie. Pod oknem stał stół i trzy krzesła. Przy samej ścianie po prawej stronie znajdowało się podwójne łóżko. Malachiemu nie było potrzebne, ale poprzedni kapitan, który tutaj mieszkał najwyraźniej miał inne potrzeby niż anioł. Tak, czy inaczej łóżko to było skromne, zbite z desek, bez ozdób, z twardym materacem ze słomy. Miało jedną poduszę wypełnioną sianem i to co było tutaj chyba najcenniejsze, wielkie niedźwiedzie futro leżące na samym wierzchu. W kącie stał wielki kufer, pomalowany na biało. Wydawał się zupełnie nie pasować do całej reszty pomieszczenia. Miał rzeźbiony w kwiaty przód i zamykany był na klucz. Stała tutaj też mała biblioteczka. Ot zwykła komoda bez zamykanych drzwi, a jedynie z kilkoma wąskimi półkami. Stały tu księgi zupełnie inne niż na regałach w drugim pomieszczeniu. Była poezja i tomy przygodowe, powieści i księgi o magii. Ta jedna rzecz świadczyła, że mieszka tutaj ktokolwiek. Cała reszta mogła wydawać się zupełnie bezosobowa, oprócz tej skromnej biblioteczki.\n- Wejdź proszę - rzekł do Anankę i przepuścił ją w drzwiach, jak to robił zawsze. Ruchem ręki wskazał jej miejsce przy stole. Kiedy usiadła spojrzał na nią, a wyraz jego oczy zmienił się. Były bardziej smutne niż normalnie. Przepełniało je cierpienie i niewypowiedziany ból. Po chwili Malachi usiadł na przeciw elfki.\n- Jestem zmęczony - wypalił nagle, a takich słów po Malachim nie można było się spodziewać. Owszem bywał zmęczony bo bitwach, po bijatykach w karczmach, kiedy to musiał rozdzielać zwaśnione strony, ale nigdy nie mówił, że coś go męczy. Wszystko znosił bez słowa skargi, a teraz nagle mówił, że jest zmęczony. To nie było do niego podobne...\nprzez Ananke » Pn gru 26, 2016 10:17 pm\nAnanke uśmiechnęła się z lekkim zażenowaniem, gdy Malachi puścił ją w drzwiach. Nie była zbytnio przyzwyczajona do takich gestów, zazwyczaj sama wpadała do pomieszczeń jak burza, obiema rękoma otwierając drzwi. Jej oddział może i składał się z samych mężczyzn, ale oni również posiadali podobne podejście do etykiety co ich pani kapitan i prędzej rozstępowali się przed nią niczym ławica ryb, niźli otworzyliby przed nią drzwi. Może też po prostu lubili patrzeć, jak wpada niczym huragan do czyjejś izby, siejąc postrach swoją drobną posturką.\nElfka podążyła za przyjacielem, tocząc wzrokiem po obecnych w kwaterze podkomendnych swojego przyjaciela, pożałowała w duchu, że widzą ją taką lekko sponiewieraną. We własnych oczach wyglądała bowiem jak przemoknięty na deszczu wróbel, zwłaszcza przy aniołach, które promieniowały tą swoją aurą zajebistości. Jako że znała wszystkich z oddziału Malachiego skinęła im głową i uśmiechnęła się, gdy dziewczęta pomachały jej dłonią, po czym ruszyła dalej za przyjacielem.\nZnów pierwsza weszła do prywatnej kwatery anioła i rozejrzała się z wyraźnym zainteresowaniem. Była tutaj pierwszy raz, lecz coś mówiło jej, że Malachi nie wprowadził zbyt wielu zmian w wystroju wnętrza. Zawsze lubował się w prostocie i funkcjonalności. Postąpiła dość niepewnie w kierunku sypialnej części izby i uśmiechnęła się na widok rzeźbionej skrzyni, tak wyróżniającej się we wnętrzu. Przeszła w kierunku stołu, sunąc dłonią po półce biblioteczki i przeczesując wzrokiem tytuły ksiąg wytłoczone na ich grzbietach. Usiadła tam, gdzie wskazał jej miejsce Malachi i spojrzała na niego pytającym wzrokiem. Nie należał do osób gadatliwych, ale to milczenie w jej towarzystwie mimo wszystko wydało jej się niecodzienne. Zaniepokoiła się już poważnie, gdy zobaczyła wyraz jego oczu. Obróciła się momentalnie w jego stronę, siedząc teraz przodem do niego i splotła dłonie razem, by odruchowo nie dotknąć jego policzka. On jest zmęczony? On nigdy nie jest zmęczony! Jest aniołem, nie do zdarcia, nie do pokonania!\n- Mów, co się dzieje. Wszystko Malachi – dodała stanowczo, ale tonem tak łagodnym, jak tylko do niego potrafiła się zwrócić.\nWciąż bała się uczynić jakiś gest w jego kierunku, by go dodatkowo nie spłoszyć, więc oparła jedynie łokcie na stole i objęła dłońmi swoje ramiona. Nie było jej chłodno, musiała po prostu zająć czymś ręce. Woda ściekała z jej włosów, tworząc powoli na stole małą kałużę, ale Ananke zdawała się tego nie zauważać, skupiając na Malachim całą swoją uwagę.\nprzez Malachi » Pn gru 26, 2016 10:54 pm\nMalachi wszedł do komnaty tuż za nią. Jednak nie usiadł od razu, a udał się do skrzyni. Jak się okazało, chociaż miała zamek to była otwarta. Uchylił wieko i wyjął ze środka jasny kawałek materiału. Najpewniej była to jego koszula. Przeszedł przez pokój i podał ją Ananke. Nie po to by się przebrała, bo wiedział, że i tak tego nie zrobi, ale by chociaż wytarła włosy w materiał. Oczywiście, że się o nią martwił. Była cała morka i chociaż nie szkodziło jej zimno, w jego głowie istniał tak silny instynkt opiekuńczy, że miał ochotę okryć ją w tej chwili futrem, które leżało na łóżku. Nie zrobił tego jednak, szczerze wątpił by Ana chciała takiej opieki. Była zbyt silna, zbyt twarda by pozwolić sobie na słabość.\nW końcu mężczyzna usiadł na krześle i oparł łokcie o stół. Schował twarz w dłoniach i długo milczał. W końcu jednak podniósł głowę i spojrzał na przyjaciółkę. Z bliska można było dostrzec, że ma przekrwione oczy, a jego cera stała się zmęczona i ziemista. Choć był aniołem i nie imały się go ludzkie choroby, to naprawdę wyglądał na wykończonego. Na jego czole pojawiły się zmarszczki, choć z regeneracją zdrowia wcale nie powinno ich tu być.\n- Nie pamiętam kiedy ostatnio spałem - wyznał.\n- Od miesięcy nie przespałem całej nocy. Czuję się chory, jakby coś trawiło mnie od środka. Brakuje mi sił. Moi ludzie to widzą, ale ja nie mogę im powiedzieć, że jestem słaby. Odkąd wyjechałaś jest tylko gorzej. Poszedłem nawet do Alaji po zioła na sen, ale nie pomogły - Alaja była królewską medyczką i jak wszyscy wiedzieli kiedy król miał problemy ze snem ona leczyła go różnego rodzaju ziołami.\n- Nie pomogły - powtórzył.\n- Usypiam, ale tak naprawdę nie śpię. Przeżywam koszmary jakich nie da się opowiedzieć - westchnął i roztarł dłonią skroń.\n- Czuję się jakbym umierał każdej nocy na nowo. Jakby moje anielskie moce nic tutaj nie pomagały. Powinienem móc to przetrwać, powinienem dać radę mimo wszystko, ale nie mam sił. Przeszłość zabiera mi je wszystkie. Wysysa je ze mnie - zasłonił oczy dłonią i westchnął. Wyglądał na udręczonego, jakby coś robiło mu fizyczną krzywdę przez wiele tygodni. W końcu zamiast podnieść wzrok i spojrzeć na Anę zsunął się z krzesła i uklęknął przy jej nogach. Objął ją rękami za łydki i położył głowę na jej kolanach.\nprzez Ananke » Pn gru 26, 2016 11:22 pm\nZe zmarszczonymi w zmartwieniu brwiami słuchała, jak opowiada o swoich dolegliwościach, zupełnie nie wiedząc, co powiedzieć. Był aniołem, więc fizycznie nic mu nie mogło dolegać, jednak wyglądał, jakby trawiła go ludzka choroba. Ananke przez chwilę podejrzewała nawet otrucie, jednak coś takiego z pewnością by rozpoznał, a poza tym objawy nie były podobne. Brzmiał po prostu jakby coś go dręczyło. Przełknęła ślinę, słysząc, że gorzej się poczuł, gdy wyjechała. Nie mogła pozbyć się wyrzutów sumienia, że nie zauważyła wcześniej, że coś jest z nim nie tak. Mogła przecież spokojnie wysłać swojego zastępcę z oddziałem, a samej zostać z Malachim. Ostrożnie wyciągnęła rękę, opierając dłoń na jego ramieniu w geście pocieszenia, lecz na wzmiankę o jego przeszłości otworzyła szerzej oczy. Czy to o to chodziło? Czy znów powróciły do niego demony przeszłości, wciągając go znów w to samo bagno, z którego ledwie się wydostał? Ananke drgnęła wystraszona, gdy jej przyjaciel opadł nagle na kolana, obejmując jej łydki i opierając głowę na kolanach. Miała uniesione lekko ręce i wpatrywała się w niego skonsternowana, zupełnie nie wiedząc, co zrobić. Powoli oparła dłoń na jego głowie i pogładziła go po ciemnych włosach, rozglądając się jednocześnie za jakimś ratunkiem.\nChociaż elfka była bardzo wrażliwą osobą, nikt nigdy nie nauczył jej okazywania uczuć. Od zawsze musiała dusić je w sobie, tłamsić, by nie pokazać ich innym i nie okazać własnej słabości. Zazwyczaj więc gotowała się we własnym sosie, licząc na to, że sprawy rozwiną się w taki sposób, by nie musiała okrywać kart. Wiązało się to również z tym, że zupełnie nie umiała się zachować w obliczu takiego uzewnętrzniania się innych, zazwyczaj po prostu odchodząc lub ucinając rozmowę i prosząc o przejście do rzeczy. Nie miała jednak najmniejszego zamiaru postąpić tak z najlepszym przyjacielem. Chciała mu pomóc, widziała, jak bardzo tego potrzebuje. Prasmoku, gdyby ktoś z jego oddziału go teraz zobaczył, jego reputacja ległaby w gruzach. Ananke ostrożnie, podniosła jego głowę i podtrzymując ją w dłoniach zsunęła się z krzesła na kolana, klękając zaraz obok niego. Przyglądała mu się z wyraźną troską, po czym zmieszała się nagle, orientując się, że wciąż trzyma w dłoniach jego twarz. Och, jak chciałaby go pocałować. Przemogła się jednak, zagryzając lekko dolną wargę i ostrożnie zabrała dłonie, nie podnosząc się jednak z klęczek.\n- Chcesz mi opowiedzieć, co się tam właściwie stało? – zapytała cicho, odnosząc się oczywiście do okresu niewoli anioła w piekle.\nWiele razy próbowała wydobyć z niego te informacje jednak z marnym skutkiem. I nie chodziło jej wyłącznie o samolubne zaspokojenie własnej ciekawości. Widziała po prostu, że przeszłość wraca do niego jak bumerang, nie dając zupełnie o sobie zapomnieć. Tyle razy dopadało go to przy niej i widziała jak wiele kosztuje anioła utrzymanie pozycji, którą sobie wypracował. Podejrzewała, że jest jedną z niewielu osób, przy których może w pełni być sobą, nie mówiąc już o okazaniu takiej słabości jak w tej chwili. Wszyscy mu nie przychylni pożarliby go żywcem, gdyby o tym wiedzieli. Musiała go chronić. I podejrzewała, że po prostu w pewnym momencie będzie musiał się z przeszłością zmierzyć, jeśli chce ją na dobre zostawić za sobą. Jeśli oczywiście o to chodziło. Ananke nie mogła jednak wyobrazić sobie innego powodu, dla którego Malachi aż tak podupadłby na duchu.\nprzez Malachi » Wt gru 27, 2016 5:14 pm\nMalachi przed nikim nie okazywał słabości. Wyjątek stanowiła Ananke. Jej jednej mógł pokazać, że jest wyczerpany. Cała reszta musiała widzieć go silnego i opanowanego. Owszem niektórzy z jego oddziału byli mu bliżsi niż inni, jednak nawet przed nimi nie odkrywał swoich kart. Była taka część jego natury, która musiała pozostać ukryta. Tych ludzi, których miał pod sobą znał od kilku lat, ufał im w walce, ufał im w boju, ufał im jako podwładnym i kompanom, ale nie był z nimi tak blisko by opowiedzieć o tym co działo się w jego wnętrzu. A działo się wiele. Tak naprawdę nigdy nikomu nie opowiedział co stało się w Piekle. Jego matka wiedziała najwięcej. Wiedziała o torturach, o przypalaniu, o topieniu i podpalaniu jego ciała, ale nie wiedziała najważniejszego. Jak miał jej to powiedzieć? Co by sobie pomyślała? Jakby to przyjęła? Czy istniał w ogóle ktoś na tym świecie kto by to zrozumiał? Jeśli tak, to tym kimś mogła być tylko Ana. Niestety Malachi nie miał pojęcia jak powinien jej to powiedzieć. Kiedy tak klęczeli przed sobą Malachi miał ochotę po prostu objąć dziewczynę i przygarnąć ją do siebie. Była drobną elfką, ale miał wrażenie, że jej objęcie mogłoby mu przynieść spokój.\n- Nie wiem czy potrafię – przyznał. I tak było w rzeczywistości. Nie miał pojęcia od czego zacząć. Wziął głęboki oddech i wstał. Podał dłoń Ananke i podniósł ją z kolan. Oboje usiedli na krzesłach. Malachi oparł łokcie o stół i tak jak wcześniej schował twarz w dłoniach. Długo trwało nim odważył się podnieść głowę. Ale kiedy to zrobił nie spojrzał na Ananke.\n- Nie mam pojęcia co i jak mam ci powiedzieć – zaczął – czuję się sponiewierany, jakkolwiek to zabrzmi. Minęło tyle lat, a ja ciągle tkwię w przeszłości i nie potrafię się jej pozbyć. Czuję się tak jakbym nigdy nie wydostał się stamtąd. Jakbym ciągle tam tkwił. Każdej nocy przeżywam to wszystko od nowa. Kiedy myślałem, że to wszystko jest za mną, to wróciło.\n- Mój oddział nie wie o porwaniu i chcę żeby tak zostało - wiedział co prawda, że Ana nikomu nie powie, ale wolał to zaznaczyć tak na wszelki wypadek.\n- Nie mogą wiedzieć, nie chcę żeby się nade mną litowali. Jestem ich dowódcą i takiego mają mnie widzieć - wyjaśnił.\n- Ty wiesz, że mnie porwano i torturowano, ale nigdy nie powiedziałem ci jak wyglądało to naprawdę i kto mi to zrobił - urwał nagle i znów schował twarz w dłoniach. Jeszcze nigdy w życiu nie było mu tak ciężko. On, pewny siebie, ten który zawsze patrzy w oczy, który nie uchyla się od odpowiedzi. Teraz był niczym zagubiona owca szukająca pasterza.\n- Była pokusą - wyznał w końcu.\n- Bardzo potężną pokusą - celowo nie wymienił jej imienia, dla niego nie była stworzeniem, którego imię należało pamiętać.\n- Początkowo sądziłem, że porwała mnie by uzyskać jakieś informacje o Planach Niebiańskich. Byłem przekonany, że jestem częścią jakiegoś większego planu i że wkrótce zaczną zadawać mi pytania. Ale tak się nie stało. Okazało się, że wszystko co robią nie ma większego celu. Ona chciała patrzeć na to jak dzięki regeneracji zasklepiają się rany. Lubowała się po prostu w zadawaniu bólu. Któregoś razu wycięła mi na piersi swoje imię. Z nadzieją, że tam zostanie. I choć często myślałem o śmierci, tamtego razu dziękowałem Panu, że moje rany znikną nie pozostawiając blizn. Na początku to wszystko było dla niej zabawą, sądziła, że szybko ulegnę i stanę się jej niewolnikiem. Że upadnę i stanę się piekielnym, byle tylko zakończyć ten ból. Ale ból można znieść, można go przyjąć i żyć dalej. Życie staje się wtedy puste i bezwartościowe, ale nie ma takiego cierpienia, którego nie dało by przeżyć. Przynajmniej tak wtedy myślałem. Tygodniami moje myśli zaprzątała jedynie krew i... - przełknął ślinę i zatrzymał się nagle. Starał się mówić beznamiętnie, tak by w ogóle wydusić z siebie to wszystko. Jeśli miał wracać myślami do tamtego czasu musiał zrobić to jak najprościej. Nie mógł angażować w tą opowieść większych emocji, bo nie wypowiedziałby już ani słowa.\n- Najgorszy ból jaki można sobie wyobrazić wcale nie jest taki oczywisty. Ludzie myślą, że rozcinanie ciała, biczowanie, rozciąganie jest tym czego nie da się znieść. A to nieprawda. Najgorszy jest brak powietrza. Kiedy nie można złapać tchu, kiedy czujesz jak wszystkie ograny pulsują, jakby coś chciało rozerwać je na strzępy od środka. Jakby ktoś ściskał twoje ciało ze wszystkich stron i ze wszystkich sił. Budzę się w nocy i łapię powietrze mając wrażenie, że zaraz go zabraknie.\n- Myślałem, że pozbyłem się tego wszystkiego z głowy, że to już nie wróci, ale to nieprawda - znów zamilknął na chwilę układając swoje myśli.\n- Na ludzkich wojnach giną tysiące rycerzy. Te wojny nie rządzą się żadnymi prawami. Ludzie wybijają się jak zwierzęta. Ale tak naprawdę w tych walkach giną nie tylko rycerze, ale i ludzkie, którzy z wojną nie mają nic wspólnego. Najbardziej cierpią kobiety i dzieci, bo rycerze niezależnie jak szlachetni ostatecznie nie mają żadnych zasad. Kiedyś myślałem, że wiem co znaczy gwałt i zabiłbym każdego kto się tego dopuścił, nie zależnie, czy na wojnie, czy nie. Ale się myliłem, nic nie wiedziałem. Cały świat sądzi, że można to zrobić tylko kobiecie, ale tak nie jest - wykrztusił z siebie i odwrócił głowę, tak, że teraz patrzył w ścianę. Co więcej miał jej powiedzieć? Chyba wszystko było jasne. A on nie chciał więcej tłumaczyć, bo powiedział coś co było dla niego najgorsze.\n- Nie potrafię już kochać - rzekł jeszcze - jak mam kochać, skoro nie potrafię się do nikogo zbliżyć. Unieszczęśliwię każda istotę, która będzie chciała być blisko. A nie mam do tego prawa. Nie mam prawa nikogo unieszczęśliwiać. Tym bardziej tych, którzy już są blisko.\nprzez Ananke » Wt gru 27, 2016 9:08 pm\nPozwoliła podnieść się z powrotem na krzesło. Ulżyło jej, że Malachi trochę się pozbierał, bo widząc go w takim stanie nie wiedziała zupełnie co ma robić. Była tak przyzwyczajona do jego niezachwianej równowagi, że wszelkie odstępstwa od normy w jego zachowaniu wpływały również na nią, usuwając jej grunt spod nóg. Kiedy jednak zaczęła go słuchać, zobaczyła, że wcale nie jest lepiej. Jest coraz gorzej. Słabła wewnętrznie z każdym jego słowem, słuchając i próbując zrozumieć. Przypisywała fakty do zachowań, układała je chronologicznie, byle tylko aktywnie słuchać, nie dać się ponieść emocjom. Nieważne bowiem jak twarda i nieugięta była na co dzień, to czego doświadczała teraz wiele ją kosztowało. Widziała, że cierpi i chciała mu pomóc, ale nie wiedziała jak. Czuła się tak paskudnie bezsilna, że aż ją to dezorientowało. Zawsze wiedziała co zrobić lub powiedzieć. Można było na nią liczyć, że w każdej sytuacji zachowa zimną krew i wyda rozsądne instrukcje. Teraz jednak musiała siedzieć bezczynnie i patrzeć jak jej najlepszy przyjaciel cierpi na jej oczach.\nZmarszczyła brwi, gdy usłyszała o pokusie, gdyż wcześniej o tym nie wspominał. Zasłuchana, wpatrywała się w niego z nieświadomie rozchylonymi lekko ustami, spijając każde słowo, które z takim trudem przechodziło mu przez gardło. Gdy w końcu, w trakcie opowieści, powiązała fakty, podniosła jedynie rękę do ust i otworzyła szerzej oczy zszokowana. Tego się nie spodziewała. Nigdy. Absolutnie nigdy by jej to przez myśl nie przeszło. Co za suka! Ananke zgrzytnęła zębami aż skrzypnęło, rozszarpując w myślach dziwkę na strzępy. Szczęka chodziła jej z tłumionej wściekłości, z którą nie wiedziała jak sobie poradzić. Chciała w tej chwili wstać i wyjść, zabrać smoka ze stajni i ruszyć w pogoń za diablicą. Chłodna zawsze krew, teraz gotowała się w jej żyłach, łaknąc zemsty. Ananke była gotowa do wielu poświęceń dla ludzi, których kochała, a Malachiego kochała nad życie. Chciało jej się wrzeszczeć z bezsilnej złości, ale powstrzymywała się ciągle, widząc w jakiej rozsypce jest anioł.\nW tej chwili, widząc go tak załamanego, chciała powiedzieć mu, że go kocha, że pomoże mu i będzie przy nim, jednak jego następne słowa zamknęły jej skutecznie usta. „Nie potrafię już kochać”. Przełknęła gulę rozczarowania rosnącą jej nagle w gardle. Nie mogła go winić, mieć pretensji o to, że został skrzywdzony. Krajało jej się jednak serce, gdy widziała go takim, więc wstała i podeszła do niego, siadając mu ostrożnie bokiem na kolanach. Objęła jego głowę ramionami i przytuliła do siebie, opierając twarz na jego włosach. Nie miała zielonego pojęcia, co mogłaby mu powiedzieć. Nie wiedziała jak go pocieszyć. Pierwszy raz opowiedział jej tą historię w pełni i widziała, ile go to kosztowało. Chociaż z pewnością kryło się tego jeszcze więcej, nie miała serca wyciągać od niego szczegółów.\n- Jesteś już bezpieczny. Nikt cię więcej nie skrzywdzi, obiecuję – powiedziała cicho, całując go w czubek głowy. Była tak skołowana, że nie mogła znaleźć więcej słów, więc po prostu gładziła go ostrożnie po włosach, wpatrując się tępo w ścianę. Było jej źle z tym, że nie mogła nic zrobić dla Malachiego. Mimo, że to wszystko przydarzyło mu się zanim się poznali, i tak czuła się winna, jakby w jakiś sposób mogła temu zapobiec, a tego nie zrobiła. I na Prasmoka, ile on się dusił sam z tymi wspomnieniami! Nie mówiąc nikomu? Wstydziła się własnych myśli, w których odnajdywała naprawdę paskudne sposoby na zabicie Pokusy. Zawsze sądziła, że jest dobrą osobą, jednak w tej chwili była zdolna do wszystkiego.


Wysłany: 2019.06.25 13:00 Temat postu:\nZ rzadkim autem w dobrym stanie jest tak że o Wieeeeele łatwiej jest go sprzedać niż kupić.\nNie wiem czy tak łatwo jest sprzedać dwuosobowe auto, gdzie jego target jest 10% tego, co innego cywilnego auta. Albo jest kupiec, który szuka dany model albo nie ma.\nZ pewnościa sprzedawałeś i wiesz lepiej\nTo samo teraz moje następne auto. Tak naprawdę może znalazłem jedną sztukę wartą uwagi, jak jeszcze nawet mojego auta nie sprzedawałem.\nWysłany: 2019.06.27 09:37 Temat postu:\nUdało się wczoraj skonfigurowac auto w salonie, ale niestety terminy są takze tak dlugie plus jednak cena salonowa odstrasza. Wiec czekam dalej\nWysłany: 2019.06.27 17:38 Temat postu:\nWysłany: 2019.06.27 19:09 Temat postu:\nBoże, jakim ja jestem hipokrytą. Po tym jak zwyzywałem madrida i jego rodzinę od najgorszych za to, że ma manię edytowania swoich postów, sam zacząłem łapać się na tym, że widzę rzeczy, które chciałbym poprawić w swoich postach dopiero po ich wysłaniu. Praktycznie wiem, że czego nie wypomnę ludziom, to to przejmie moją osobę i będzie mnie dręczyło.\nWysłany: 2019.06.28 11:16 Temat postu:\nJuż nawet nie banują Framoogie-Boogie, tylko zwyczajnie usuwają jego konta i posty. Cóż za zbesztanie.\nWysłany: 2019.08.21 17:25 Temat postu:\nAle mnie łeb napierdala.\nWysłany: 2019.08.21 18:26 Temat postu:\nA ja na udach dostałem wysypki.\nWysłany: 2019.08.21 18:55 Temat postu:\nWysłany: 2019.08.21 19:01 Temat postu:\nWysłany: 2019.08.21 19:04 Temat postu:\nWciąż nie kumam.\nWysłany: 2019.08.21 22:41 Temat postu:\nFilm polski z 2000 roku z Maćkiem Stuhrem i Cezarym Pazurą.\nWysłany: 2019.08.26 17:21 Temat postu:\nDepresja, myśli samobójcze. Nie wiem do czego mnie to wszystko zaprowadzi...\nWysłany: 2019.08.26 17:35 Temat postu:\nWysłany: 2019.08.27 07:19 Temat postu:\nDopóki nie otrzymam moda na tym forum, wciąż będzie burdel z tymi botami bukmacherskimi. Ech, ile można...\nWysłany: 2019.08.27 10:56 Temat postu:\nStary, jak jesteś w tak poważnej sytuacji to czym prędzej się udaj do lekarza, nie ma żartów w takich sytuacjach, a poprosić o pomoc to żaden wstyd.