Aleksiej Nawalny został otruty? Rosyjscy lekarze mają wyniki badań\nRosyjscy lekarze nie znaleźli trucizny w organizmie Nawalnego. Nie dają zgody na transport do niemieckiego szpitala\ntokfm.pl/PAP 21.08.2020 11:20\nBadania nie wykazały śladów trucizny w organizmie Aleksieja Nawalnego i lekarze nie uważają, by próbowano go otruć - poinformował w piątek dziennikarzy Anatolij Kaliniczenko, zastępca lekarza naczelnego szpitala w Omsku, gdzie Nawalny jest hospitalizowany od czwartku. Bliscy i współpracownicy opozycjonisty chcą, by trafił od na leczenie do Niemiec. Strona rosyjska nie zgadza się.\n- Nie wykryto trucizn ani śladów ich obecności w organizmie. Diagnoza "zatrucie" na pewno pozostaje w naszej świadomości, ale nie uważamy, aby pacjent został zatruty - powiedział dziennikarzom Anatolij Kaliniczenko. Zastępca lekarza naczelnego szpitala w Omsku dodał, że medycy postawili diagnozę, ale nie będą informować o niej mediów; diagnoza ta została zaś przekazana rodzinie Nawalnego - żonie i bratu.\n- Mamy powikłania, stany, w których on teraz się znajduje i które mieszczą się w pełni w strukturze postawionej przez nas diagnozy - powiedział lekarz.\nCzy Nawalny trafi do szpitala w Niemczech?\nW Omsku jest już lotnicza karetka, która przyleciała z Niemiec, by zabrać Aleksieja Nawalnego do tamtejszego szpitala. O to, by opozycjonista mógł być leczony w Niemczech, stara się rodzina i jego współpracownicy. Jeszcze w czwartek wczesnym wieczorem była zgoda na transport do Niemiec.\nTeraz gdy samolot jest w Omsku, lekarze nie pozwalają na transport. Tłumaczą, że na przewiezienie do niemieckiego szpitala nie pozwala stan zdrowia Aleksandra Nawalnego.\nOpozycjonista trafił do szpitala w czwartek rano, poczuł się źle na pokładzie samolotu, którym wracał z Tomska. Współpracownicy od początku sygnalizowany, że Nawalny mógł zostać otruty, bo nie jadł niczego przed wylotem, wypił tylko herbatę na lotnisku.\nKomu na rękę jest śmierć Nawalnego? "Nie tylko Putin mógł to zlecić". Ekspertka przedstawia teorie\nJeden z pasażerów samolotu, którym leciał Nawalny, opublikował nagranie, na którym widać, jak opozycjonista pije herbatę na lotnisku - zdjęcia z pokładu samolotu dokumentują próby udzielania pomocy; słuchać też, jak Nawalny krzyczy z bólu.\nAleksiej Nawalny został otruty? "To jest przykre przypomnienie, czym jest dzisiaj Rosja"\nAleksiej Nawalny jest w śpiączce. "W samolocie zaczął nagle krzyczeć z bólu"\nAleksiej Nawalny w szpitalu. "Ostra reakcja alergiczna"\nAleksiej Nawalny zatrzymany w Moskwie przez policję. "Wyszedłem pobiegać i kupić żonie kwiaty na urodziny"


MacKenzie Bezos. Kim jest najbogatsza kobieta w Ameryce? - Biznes\nfot. Insider Images / Polaris/East News\nMacKenzie Bezos to filantropka, aktywistka i pisarka. Ale to nie literatura przyniosła Amerykance bogactwo. Rozwód z najbogatszym człowiekiem świata uczynił MacKenzie Bezos najbogatszą kobietą Ameryki.\nByła żona właściciela Amazonu Jeffa Bezosa stała się najbogatszą kobietą Ameryki po rozwodzie z najbogatszym człowiekiem świata – czytamy w „Rzeczpospolitej”.\nJak czytamy w dzienniku, rozwój z miliarderem pozwolił MacKenzie strącić z tronu dotychczasową najbogatszą kobietę USA Alice Walton, córkę założyciela największej amerykańskiej sieci handlowej Walmart.\nMajątek MacKenzie Bezos po rozwodzie z właściecielam Amazonu\nZ danych Forbesa, na które powołuje się dziennik wynika, że w ostatnim tygodniu majątek pięćdziesięcioletniej MacKenzie Bezos wyrósł do 62,3 miliardów dolarów. Od momentu rozwodu z założecielem Amazonu, majątek kobiety wzrósł o ponad 23 mld dolarów.\nNajbogatsi nie odczuli kryzysu. Wzbogacili się o kolejne miliardy\nGazeta przypomniała, że do MacKenzie Bezos należy jedna czwarta akcji Amazonu. Pierwszą księgową dzisiejszego giganta na rynku była właśnie MacKenzie, która przyczyniła się do rozwoju firmy. Para rozwiodła się po 25 latach małżeństwa, a kobieta po podziale majątku stała się najbogatsza w kraju i dołączyła do grona najbogatszych kobiet świata. W finansowym rankingu wyprzedza ją tylko Francuzka Françoise Bettencourt Meyers - wnuczka założyciela imperium kosmetycznego L'Oreal, której majątek wart jest dziś 64 mld dolarów.\nPo rozwodzie, jak czytamy w „Rzeczpospolitej”, miała ogłosić, że „ma nieproporcjonalnie dużo pieniędzy i musi się nimi podzielić”. Była żona Bezosa zadeklarowała, że przekaże połowę majątku na cele charytatywne.\nmajątek Amazon Jeff Bezos\nJeff Bezos nie jest już prezesem Amazona. Kto go zastąpi?\nTYLKO U NAS Amazon odpiera zarzuty. Mamy odpowiedź ws. podatków giganta


To była chyba pierwsza książka romantyczna, którą kupiłam i przeczytałam. Bardzo mi się podobała. Dzięki temu, że powieść jest napisana z perspektyw obu bohaterów, dziewczyny i chłopaka, można zobaczyć jak odmienne uczucia targają osobą płci przeciwnej. Jak chłopak głowi się i troi nad czymś, co dla dziewczyny jest tak oczywiste. Bardzo podoba mi się taki sposób pisania książki, dzięki temu łatwiej i dokładniej pozwala to, na wczucie się w całą treść i przeżycia bohaterów. Polecam.


Pytania na egzamin z historii wychowania i myśli pedagogicznej - Notatek.pl\nHistoria wychowania i myśli pedagogicznej »\nDefinicja historii wychowania: Historia wychowania to nauka zajmująca się dziejami oświaty, praktyki szkolnej i myśli pedagogicznej.\nPierwsza szkoła: leśna.\nPierwszy egzamin: inicjacja.\nWspólnota pierwotna to: formacja społeczno-ekonomiczna będąca pierwszą formą współżycia zbiorowości ludzkiej.\nOkres wspólnoty pierwotnej: grupa pierwotna, ustrój rodowy, demokracja wojskowa.\nFunkcjonująca forma wychowania: wychowanie naturalne.\nNajstarsze cywilizacje: Babilon, Sumer, Egipt, Chiny\nNajstarsze miasta: Jerycho, Uhr, Eridu, Kisz, Umma\nReligie w starożytności: Buddyzm, Islam, Chrześcijaństwo\nKto wymyślił pismo: Sumerowie\nAmeryka (Inkowie)-supełkowe Typy szkół w Egipcie: kapłańskie, pisarzy, wojskowe, szkoły wytwórców (rzemieślników, rolników)\nEtapy egzaminów w Chinach i tytuły: I etap kwitnący talent, II etap promowany uczony, III etap zdolny do urzędu.\nKonfucjusz: twórca systemu filozoficzno-moralnego Chin, pierwszy filozof świecki który proponował wiedzę opartą na podstawach naukowych\nKto napisał Iliadę i Odyseję: Homer.\nGrecja dzieli się na: Bliski wschód (Egipt, Syria, Babilon, Irak, Turcja, Izrael), Daleki wschód (Indie, Chiny, Japonia)\nOkresy w starożytnej Grecji: Homerycki IV w.pn.e., klasyczny IV-III w.p.n.e., hellenistyczny III-II w.p.n.e.\nUpadek Grecji: 146 p.n.e. nastąpił podbój Grecji przez Rzymian\nKrypteja: szkoła przetrwania w Starożytnej Grecji\nPatriarchalne- pierwsza forma niewolnictwa, niewolnicy prowadzili gospodarstwa ludzi do których należeli, pracowali z właścicielami\nKlasyczne- wykorzystywani niewolnicy fizycznie do produkcji, tylko w cywilizacjach zachodnich\nPrawodawca Aten: Solon\nPolis: państwo-miasto, pierwsze polis to Sparta\nNomos: Styl życia w polis\nTwórca wychowania: Homer- uważa się go za wychowawcę w Starożytnej Grecji\nPrawodawca Sparty: Likurg- przypisywano mu organizację systemu wychowania w Sparcie\nCechy wychowania spartańskiego: charakter militarny, szkoły państwowe bez rozwoju umysłu, przyzwyczajanie do znoszenia bólu, państwo decydowało o wychowaniu, dziewczynki też uczęszczały do szkoły, efebia obowiązkowa, ostatni etap wychowania to 10 lat służby wojskowej.\nCechy wychowania ateńskiego: wychowanie humanistyczne, harmonijny rozwój umysłu i ciała, szkoły prywatne, uczono pisania i czytania, potem gimnastyka, tylko chłopcy chodzili do szkoły, efebia początkowo dobrowolna, mając 20 lat stawał się pełnoprawnym obywatelem.\n…: Piotr Ramus\nPolska: Andrzej Frycz Modrzewski, Sebastian Petrycy, Erazm Gliczner, Szymon Marycjusz\nReformacja: ruch religijny dążący do wprowadzenia reform w kościele katolickim w zakresie doktryny organizacji i obyczajowości\nPrzedstawiciele reformacji w Niemczech: Marcin Luter, Filip Melanchton, Jan Sturm\nKontrreformacja: walka przeprowadzona przez kościół katolicki z postępami reformacji połowa VI…\n… umiejętności w Atenach: czytanie i pływanie.\nKim byli Sofiści i przedstawiciele: Sofiści to wędrowni mędrcy, nauczyciele, pedagodzy. Uczyli mowy, dobierania argumentów. Filozofia Sofistów koncentrowała się wokół człowieka, czyniąc go miarą wszystkich rzeczy. Działali w V-IV w. p.n.e. Przedstawiciele: Krytiasz, Gorgiasz, Protagoras, Hippiasz i Alkidamos.\nNajważniejsze przedmioty Sofistów: filozofia, dialektyka…\npoczątek 966 (przyjęcie chrztu przez Polskę)\nkoniec 1474 (pojawienie się pierwszego druku w Polsce)\nTeocentryzm: Bóg w centrum, przekładało się to na sztukę, kulturę i szkolnictwo\nTeologia: królowa nauk\nScholastyka (IX-XV w): metoda, system nauczania średniowiecznego której istotą jest przyjmowanie pewnych stwierdzeń i prawd; dążenie do rozumowego uzasadnienia treści religijnych, ograniczenie…\n…: pałacowa, kościelna, rycerska, kolegiacka\nRodzaje szkół kościelnych: kolegiackie, klasztorne, katedralne, parafialne\nEtapy szkoły rycerskiej (wychowanie dworskie): paź, giermek, rycerz\nEtapy wychowania rzemieślniczego (wychowanie cechowe): terminator, czeladnik, mistrz\nMajstersztyk - egzamin na mistrza w szkole mieszczańskiej\nŚwieckie szkoły mieszczańskie: Włochy, Anglia, Niemcy, Francja


Formotiva.pl odżywki - Katalog stron internetowych - Dodaj-strone.com.pl\nW kolejce: 9 | Gości online: 136\nStrona główna » Zdrowie i Uroda » Suplementacja » Formotiva.pl odżywki\nOdżywki Formotiva to wysokiej jakości suplementy dla sportowców i osób aktywnych fizycznie. Producent odżywek poprzez swoje wieloletnie doświadczenie zapewnia wysoką jakość swoich produktów takich jak odżywki białkowe i kreatyna. Starannie opracowany skład odżywek Formotiva gwarantuje ich wysoką jakość i skuteczność, co potwierdzają liczne opinie osób ich używających.\nAktualizacja: 18-04-2016, godz.: 17:33\nodżywki białkowe, odżywki formotiva, suplementy dla sportowców, kreatyna\nZareklamuj stronę formotiva.pl:\nKomentarze dla "Formotiva.pl odżywki":\nUroda-aloes.pl Forever Living - sklep »\nAmerykańska marka Forever Living postawiła na zdrowie w czystej postaci. W naszym sklepie oferujemy Państwu najlepsze produkty wytworzone na bazie czystego aloesu. Rośliny potrafiącej wspomagać zdrowie, która jest znana ...\nDluzszezycie.pl sklep »\nLesupplements.com Life Extension »\nDręczą Cię powszechne schorzenia takie jak nadciśnienie, miażdżyca czy niedobór odporności? Produkty proponowane przez lekarzy nie przyniosły oczekiwanego efektu? Szukasz leków, które stosują nowoczesne formuły, a nie da ...


John Grisham, Kancelaria — przeczytaj pełną wersję w LitRes\nKup i pobierz za 29 zł 22,91 zł ($ 5,90)\nCopyright © Belfry Holdings Inc. 2011\nPolish translation copyright © Krzysztof Obłucki 2012\nKonsultacja prawnicza: prof. Tadeusz Tomaszewski\nZdjęcie Chicago na okładce: Kelly DeLay\nProjekt graficzny okładki: Hachette UK\nW kancelarii adwokackiej Finleya i Figga firmę nazywano „butikiem”. To nieprzystające określenie pracownicy wplatali w codzienne rozmowy przy każdej okazji, pojawiało się nawet drukiem w najróżniejszych formach wymyślanych przez wspólników. Gdy używano go właściwie, sugerowało, że Finley i Figg to coś więcej niż dwuosobowe przedsięwzięcie. Butik miał się kojarzyć z czymś niewielkim, o indywidualnym charakterze, wyspecjalizowanym w bardzo określonej dziedzinie. Butik to wyszukany luz i jednocześnie szyk, w końcu nazwa pochodziła od francuskiego słowa boutique. Butik jako firma, która z założenia ma być mała, nie jest dla wszystkich i dobrze prosperuje.\nPoza wielkością kancelaria nie miała żadnej z tych cech. Adwokaciny z firmy Finleya i Figga, których raczej trudno byłoby uznać za symbole elegancji i seksu, uganiali się za sprawami o odszkodowania za uszkodzenie ciała, w codziennym młynie wymagającym niewielkich umiejętności czy inteligencji. Zyski były równie iluzoryczne, jak status kancelarii. Firma nie powiększała się, ponieważ brakowało pieniędzy na jej rozwój. Nie każdy mógł w niej pracować, bo i nikt nie chciał, podobnie jak jej dwóch właścicieli. Nawet sąsiedztwo było dowodem, iż monotonnie egzystuje na marginesie ostatniej prawniczej ligi: wietnamski salon masażu po lewej i warsztat naprawczy kosiarek do trawy po prawej stronie. Na pierwszy rzut oka było widać, że Finley i Figg cienko przędzie. Dokładnie naprzeciwko, po drugiej stronie ulicy, działał inny butik – znienawidzona konkurencja – a jeszcze więcej adwokatów gnieździło się za rogiem. Prawdę mówiąc, okolica roiła się od prawników, niektórych pracujących na własny rachunek, innych zatrudnianych w małych kancelariach i najróżniejszych odpowiednikach ich skromniutkiego biura.\nKancelaria Finleya i Figga działała przy Preston Avenue, ruchliwej ulicy ze starymi parterowymi domami, wykorzystywanymi do wszelkiego rodzaju działalności gospodarczej. Były tam sklepy (monopolowe), punkty usługowe (pralnia chemiczna, masaże, naprawa kosiarek), gabinety dentystyczne i firmy adwokackie oraz punkt gastronomiczny (enchilady, baklawy i pizza na wynos). Oscar Finley stał się właścicielem budynku po wygraniu sprawy w sądzie dwadzieścia lat temu. Niedostatki adresu rekompensowała lokalizacja: w bezpośredniej bliskości skrzyżowania Preston, Beech i Trzydziestej Ósmej, chaotycznego natłoku asfaltu i mnóstwa samochodów, gwarantującego co najmniej jeden porządny wypadek w tygodniu, a często nawet więcej. Koszty ogólne kancelarii pokrywane były z kolizji, do jakich dochodziło mniej niż sto metrów od jej siedziby. Ludzie z firm prawniczych, butików i całej reszty często krążyli po okolicy w poszukiwaniu dostępnego taniego budynku, z którego wygłodzeni adwokaci mogliby usłyszeć pisk opon i zgrzyt miażdżonej blachy.\nJako że w kancelarii pracowało tylko dwóch adwokatów/wspólników, z oczywistych względów jeden z nich musiał być szefem. Starszym wspólnikiem został zatem Oscar Finley, mający sześćdziesiąt dwa lata i trzydziestoletnie doświadczenie w tym, jak działa prawo pięści, dominujące na bezwzględnych ulicach południowo-zachodniego Chicago. Oscar był kiedyś policjantem patrolującym pieszo ulice, ale zawieszono go za zbyt pochopne rozwalanie łbów. Niewiele brakowało, a trafiłby do więzienia, zamiast tego jednak doznał przebudzenia, zdał maturę, a potem skończył prawo. Ponieważ żadna kancelaria nie chciała go zatrudnić, założył własną firmę i wypełniał pozwy każdemu, kto się nawinął. Trzydzieści dwa lata później sam nie mógł uwierzyć, że przez cały ten czas marnował karierę na prowadzenie spraw o wyegzekwowanie zaległych płatności, odszkodowania za stłuczki i złamania kończyn na śliskiej posadzce oraz szybkie rozwody. Od lat miał tę samą żonę, straszną kobietę. Codziennie marzył o rozwodzie. Tyle że nie było go na niego stać. Po trzydziestu dwóch latach uprawiania zawodu adwokata mógł sobie pozwolić na bardzo niewiele.\nJego młodszym wspólnikiem – Oscar miał skłonność do mówienia czegoś w rodzaju: „Polecę młodszemu wspólnikowi, żeby się tym zajął”, kiedy próbował zrobić wrażenie na sędziach albo adwokatach, a zwłaszcza na ewentualnych klientach – był Wally Figg, czterdziestopięciolatek. Wally uważał się za adwokata idącego do celu po trupach. W aż nadto śmiałych ogłoszeniach obiecywał wszelkie możliwe agresywne zachowania. „Walczymy o Twoje prawa!”, „Firmy ubezpieczeniowe drżą przed nami!”, „My to fachowość!”. Takie ogłoszenia można było zobaczyć na ławkach w parkach, autobusach komunikacji miejskiej, w taksówkach, programach studenckich rozgrywek futbolowych, a nawet na słupach telefonicznych, choć łamał w ten sposób sporo przepisów.\nTych ogłoszeń nie widziało się jednak w dwóch najważniejszych miejscach: w telewizji i na billboardach. Wally i Oscar ciągle się o to kłócili. Oscar nie chciał wydawać na nie pieniędzy – oba rodzaje reklamy były wyjątkowo drogie – Wally zaś bez przerwy kombinował, jak go przekonać. Szczytem jego marzeń było zobaczenie swojej uśmiechniętej twarzy i głowy z gładko zaczesanymi włosami na ekranie telewizora, kiedy mówiłby przerażające rzeczy o firmach ubezpieczeniowych i jednocześnie obiecywał ogromne odszkodowania ludziom, którzy mieli wypadki i byli na tyle mądrzy, by zadzwonić pod jego darmowy numer.\nJednak Oscar nie chciał płacić nawet za billboardy. Wally miał już nawet upatrzoną jedną tablicę, sześć przecznic od ich siedziby. Na rogu Beech i Trzydziestej Drugiej, wysoko nad kłębiącym się ruchem ulicznym, na dachu trzypiętrowej kamienicy czynszowej było idealne miejsce, najlepsze w całej aglomeracji Chicago. W tej chwili reklamowano tam tanią bieliznę damską (bardzo ładne ogłoszenie, co Wally musiał przyznać), ale widział już oczami wyobraźni swoją twarz i nazwisko. Oscar jednak niezmiennie się nie zgadzał.\nWally zrobił dyplom na prestiżowym wydziale prawa Uniwersytetu Chicagowskiego, Oscar zaś na nieistniejącej już uczelni, która prowadziła kiedyś kursy wieczorowe. Obaj trzykrotnie podchodzili do egzaminów adwokackich, Wally rozwodził się już cztery razy, o czym Oscar mógł tylko pomarzyć. Wally chciał dużych spraw za ogromne pieniądze i wynagrodzenia sięgającego milionów dolarów. Oscarowi zależało tylko na dwóch rzeczach: rozwodzie i emeryturze.\nJakim cudem tych dwóch mężczyzn zostało wspólnikami w domu mieszkalnym przerobionym na kancelarię, to osobna historia. Jakim cudem przetrwali, nie mordując się wzajemnie, było tajemnicą ich codziennego życia.\nArbitrem stała się Rochelle Gibson, krzepka czarna kobieta, którą ulice, gdzie się wychowała, nauczyły przebiegłości i zdecydowania. Pani Gibson zajmowała się frontem: telefonami, recepcją, przyszłymi klientami, którzy zaszli do firmy, i niezadowolonymi, którzy wychodzili źli, od czasu do czasu przepisywała coś na komputerze (choć jej szefowie nauczyli się, że jeśli chcieli mieć coś wklepane w komputer, powinni zrobić to sami), firmowym psem i, co najważniejsze, ciągłymi kłótniami pomiędzy Oscarem i Wallym.\nWiele lat temu pani Gibson została ranna w wypadku samochodowym, nie ze swojej winy. Skomplikowała sobie potem życie jeszcze bardziej, wynajmując kancelarię Finleya i Figga, choć nie z własnego wyboru. Dwadzieścia cztery godziny po wypadku, nafaszerowana środkami przeciwbólowymi, usztywniona szynami i gipsem, obudziła się i zobaczyła uśmiechniętą, mięsistą twarz adwokata Wallisa Figga, pochylającego się nad jej szpitalnym łóżkiem. Miał na sobie niebieskawozielony fartuch, na szyi stetoskop i doskonale podszywał się pod lekarza. Wally podstępnie namówił ją do podpisania umowy, na której mocy ustanawiała go pełnomocnikiem procesowym, obiecał jej gruszki na wierzbie, wymknął się z sali równie cicho, jak się do niej zakradł, a potem przystąpił do partaczenia sprawy. Dostała czterdzieści tysięcy dolarów, które jej mąż przepił i przegrał w parę tygodni, co skończyło się rozwodem przeprowadzonym przez Oscara Finleya. On również zajął się jej bankructwem. Pani Gibson nie była zachwycona żadnym z dwóch adwokatów i zagroziła, że wytoczy im sprawę za zaniedbanie obowiązków i błędy. To przyciągnęło ich uwagę – mieli już podobne sprawy – dlatego bardzo starali się ją ułagodzić. Kiedy kłopoty pani Gibson zaczęły się mnożyć, zatrudnili ją na stałe, a z czasem cała trójka przyzwyczaiła się do siebie.\nKancelaria Finleya i Figga była dużym wyzwaniem dla sekretarki. Niska pensja, klienci w większości nieprzyjemni, inni prawnicy, którzy dzwonili i byli bardzo niegrzeczni, długie godziny pracy… ale najgorsze były kontakty z oboma wspólnikami. Oscar i Wally próbowali wcześniej zatrudniać dojrzałe kobiety, ale starsze panie nie wytrzymywały napięcia. Zdecydowali się na młodą osobę, jednak skończyło się procesem o molestowanie seksualne, bo Wally nie potrafił trzymać łap z dala od biuściastego stworzenia. (Ułożyli się z nią poza salą sądową i zapłacili pięćdziesiąt tysięcy dolarów, ale i tak ich nazwiska pojawiły się w gazetach). Rochelle Gibson znalazła się przypadkiem pewnego ranka w ich biurze, gdy pracująca wówczas sekretarka rzuciła pracę i jak burza wybiegła z kancelarii. Telefon dzwonił, wspólnicy wrzeszczeli na siebie, a pani Gibson podeszła po prostu do biurka i okiełznała chaos. A potem zaparzyła dzbanek kawy. Wróciła następnego dnia i kolejnego. Osiem lat później nadal trwała na stanowisku.\nJej dwaj synowie siedzieli w więzieniu. Wally był ich adwokatem, jednak prawdę mówiąc, nikt nie mógł im pomóc. Dwóch nastolatków dostarczało Wally’emu zajęcia, ponieważ co chwila ich aresztowano i oskarżano o najróżniejsze przestępstwa związane z narkotykami. Coraz bardziej angażowali się w dealerkę, a Wally ostrzegał ich, że zmierzają prostą drogą do więzienia albo w objęcia śmierci. To samo mówił pani Gibson, która nie miała żadnej kontroli nad chłopcami i często modliła się, żeby wreszcie trafili do więzienia. Kiedy wpadli z kokainą, dostali po dwadzieścia lat. Wally uzyskał zmniejszenie wyroków do dziesięciu lat, ale nie zaskarbił sobie tym wdzięczności chłopców. Pani Gibson natomiast podziękowała mu ze łzami w oczach. Mimo wszystkich problemów Wally nie wziął od niej za obronę synów ani centa.\nPrzez lata wiele łez błyszczało w oczach pani Gibson i często roniła je w gabinecie Wally’ego za zamkniętymi drzwiami. Doradzał jej i starał się pomagać, gdy było to możliwe, ale najważniejsze było to, że słuchał. Niemniej biorąc pod uwagę popaprane życie Wally’ego, role często się odwracały. Kiedy jego dwa ostatnie małżeństwa kończyły się fiaskiem, to pani Gibson słuchała i dodawała mu otuchy. Gdy zaczynał więcej pić, spostrzegała to i nie bała się mu o tym powiedzieć. I chociaż kłócili się codziennie, ich sprzeczki nie trwały długo i często wybuchały właściwie bez powodu, bo miały na celu dobro tej drugiej osoby.\nZdarzało się, że w kancelarii cała trójka warczała na siebie i się dąsała. Zazwyczaj powodem były pieniądze. Na rynku panował po prostu za duży tłok, a po ulicach wałęsało się zbyt wielu adwokatów.\nA ostatnią rzeczą, jakiej potrzebowali, byli inni prawnicy.\nDavid Zinc wysiadł z linii L na Quincy Station w śródmieściu Chicago i noga za nogą zszedł jakoś po schodach w dół na Wells Street, ale z jego stopami działo się coś złego. Stawały się coraz cięższe, szedł coraz wolniej. Przystanął na rogu Wells i Adams i zaczął uważnie przyglądać się butom, szukając jakiejś podpowiedzi. Nie dostrzegł jednak niczego poza zwykłymi sznurowanymi, czarnymi butami ze skóry, jakie nosili wszyscy prawnicy w jego firmie, a nawet kilka kobiet. Oddychał z trudem, mimo chłodu czuł, że poci się pod pachami. Miał trzydzieści jeden lat, więc na pewno był zbyt młody na atak serca, i choć przez ostatnie pięć lat ciągle czuł się wyczerpany, przyzwyczaił się do życia zmęczonego człowieka. Albo tak mu się wydawało. Skręcił za róg i spojrzał na Trust Tower, połyskujący falliczny monument wznoszący się trzysta metrów ku niebu w chmurach i mgle. Kiedy David zatrzymał się i popatrzył do góry, jego serce przyśpieszyło i poczuł mdłości. Potrącali go śpieszący się ludzie. Przeszedł na drugą stronę Adams razem z grupą pieszych i powlókł się dalej.\nAtrium Trust Tower było budowlą wysoką i przestronną, wypełniało ją mnóstwo marmuru i szkła, a także przedziwna rzeźba, która miała inspirować i ocieplać atmosferę, ale była zimna i odpychająca, w każdym razie zdaniem Davida. Sześć wind rozlokowano naprzeciwko siebie. Zmęczeni wojownicy wjeżdżali nimi na górę do swoich boksów i gabinetów. David natężył się, ale nogi nie chciały zanieść go do wind. Zamiast iść, usiadł na obitej skórą ławie obok wysokiej sterty pomalowanych kamieni i próbował zrozumieć, co się z nim dzieje. Ludzie mijali go pośpiesznie, mieli ponure twarze i puste oczy, już bardzo zestresowani, choć dochodziło dopiero wpół do ósmej.\nNagle coś w nim pękło, choć z pewnością nie było to określenie medyczne. Lekarze używali bardziej wyrafinowanego języka, by opisać stan, gdy osoba przeżywająca trudności przekracza pewną granicę. Niemniej takie pęknięcie dzieje się naprawdę. Może do niego dojść w ułamku sekundy na skutek straszliwie traumatycznego wydarzenia. Może to być również kropla przepełniająca czarę, smutna kulminacja napięcia, które narasta, aż umysł i ciało muszą znaleźć dla niego ujście. W przypadku Davida Zinca pęknięcie dotyczyło właśnie ciała. Tego ranka po pięciu latach wściekłej harówki z kolegami, których nie cierpiał, coś się z nim stało, gdy siedział obok pomalowanych kamieni i patrzył na elegancko ubranych zombie jadących na górę, by spędzić kolejny dzień na bezsensownej pracy. Coś w nim pękło.\n– Cześć, Dave. Jedziesz na górę? – spytał ktoś. To był Al z działu antymonopolowego.\nDavid zdołał się uśmiechnąć, skinął głową i coś wymamrotał, a potem wstał i z jakiegoś powodu poszedł za Alem. Al wyprzedzał go o krok, gdy stanęli na ruchomych schodach, i opowiadał o wczorajszym meczu Blackhawks. David nie przestawał kiwać głową, gdy opuszczali atrium, zmierzając na górę. Pod nim i za nim podążały dziesiątki samotnych postaci w ciemnych płaszczach, kolejni prawnicy jechali schodami, milczący i ponurzy, przypominający grabarzy na pogrzebie w zimie. David i Al dołączyli do grupy przy ścianie z windami na pierwszym piętrze. Kiedy czekali, David słuchał gadki o hokeju, ale miał zawroty głowy i znów zbierało mu się na wymioty. Wcisnęli się do windy i stali ramię przy ramieniu otoczeni przez zbyt wielu ludzi. Cisza. Al zamilkł. Nikt nie odzywał się słowem. Nikt nie nawiązywał z nikim kontaktu wzrokowego.\nDavid powiedział do siebie w duchu: To koniec, ostatni raz jadę tą windą. Przysięgam.\nWinda dygotała lekko i mruczała, potem zatrzymała się na osiemdziesiątym piętrze, na terytorium Rogana Rothberga. Trzech prawników wysiadło, trzy twarze, które David widywał wcześniej, ale nie znał ich nazwisk, co nie było niczym niezwykłym, bo w firmie pracowało sześciuset adwokatów na piętrach od siedemdziesiątego do setnego. Dwa kolejne ciemne garnitury wysiadły na osiemdziesiątym czwartym. David zaczął się pocić i szybciej oddychać. Jego malutki pokój znajdował się na dziewięćdziesiątym trzecim piętrze. Im bardziej się do niego zbliżał, tym mocniej biło mu serce. Kilku ponuraków wysiadło na dziewięćdziesiątym pierwszym, a przy każdym postoju windy David czuł się coraz słabszy.\nTylko trzy osoby zostały na dziewięćdziesiątym trzecim piętrze – David, Al i wielka kobieta, na którą za jej plecami mówiono Skoczek. Winda zatrzymała się, zagrała przyjemna melodyjka, drzwi rozsunęły się bezszelestnie i Skoczek wysiadła. Al również. David natomiast nie chciał się ruszyć, prawdę powiedziawszy, nie był w stanie zrobić kroku. Mijały sekundy. Al obejrzał się przez ramię i powiedział:\n– Hej, Davidzie, to nasze piętro. Chodź.\nŻadnej reakcji ze strony Davida. Miał pusty wzrok kogoś przebywającego w innym świecie. Drzwi zaczęły się zamykać, lecz Al zablokował je teczką.\n– Dobrze się czujesz, Davidzie? – zapytał.\n– Jasne – wymamrotał David, zmuszając się, by ruszyć naprzód. Drzwi się otworzyły, zagrała melodyjka. Wysiadł z windy, rozejrzał się nerwowo, jakby nigdy wcześniej nie widział tego miejsca. W rzeczywistości wyszedł stamtąd zaledwie dziesięć godzin temu.\n– Jesteś blady – stwierdził Al.\nDavidowi kręciło się w głowie. Słyszał głos Ala, ale nie rozumiał, co mówi. Skoczek stała niecały metr dalej i wpatrywała się w niego zdumiona, jakby zobaczyła wypadek samochodowy. Winda zadźwięczała, ale tym razem inaczej, i drzwi powoli zaczęły się zasuwać. Al powiedział coś jeszcze, wyciągnął nawet rękę, żeby mu pomóc. Nagle David odwrócił się, a jego stopy z ołowiu ożyły. Rzucił się w kierunku windy i wskoczył do niej na chwilę przed zamknięciem drzwi. Ostatnie, co słyszał, to spanikowany głos Ala.\nKiedy winda ruszyła na dół, David Zinc zaczął się śmiać. Zawroty głowy i nudności zniknęły. Ucisk w piersi również. Zdobył się na to! Opuszcza „fabrykę” krwiopijcy Rogana Rothberga i żegna się z koszmarem. On, David Zinc, spośród tysięcy nieszczęsnych pracowników i młodszych wspólników, tyrających w wysokich biurowcach śródmieścia Chicago, on – i tylko on – miał dość ikry, żeby odejść w ten posępny poranek. Usiadł na podłodze pustej windy i patrząc z szerokim uśmiechem na zmniejszające się jaskrawoczerwone numery pięter, usiłował zapanować nad myślami. O ludziach: 1. O zaniedbywanej żonie, która marzyła o zajściu w ciążę, ale było to trudne, bo mąż był zbyt zmęczony na seks; 2. O ojcu, wybitnym sędzi, który praktycznie zmusił go do pójścia na prawo, i to nie byle gdzie, bo na Uniwersytet Harvarda, gdyż sam tam studiował; a także: 3. O dziadku tyranizującym rodzinę, który zbudował gigantyczną firmę, zaczynając od zera w Kansas City, i nadal pracował po dziesięć godzin dziennie mimo swoich osiemdziesięciu dwóch lat; i 4. O Royu Bartonie, jego współpracowniku i jednocześnie szefie, ciągle podenerwowanym maniaku, który wrzeszczał i przeklinał przez cały dzień, i był prawdopodobnie najnieszczęśliwszym człowiekiem, jakiego David Zinc znał. Kiedy o nim pomyślał, znowu się roześmiał.\nWinda stanęła na osiemdziesiątym piętrze i zamierzały do niej wsiąść dwie sekretarki. Zatrzymały się na widok Davida siedzącego w rogu z teczką z boku, po czym ostrożnie przeszły nad jego nogami i czekały, aż drzwi się zamkną.\n– Dobrze się pan czuje? – zapytała jedna z nich.\n– Doskonale – odparł David. – A pani?\nNie usłyszał odpowiedzi. Sekretarki stały sztywno wyprostowane i milczące i po krótkiej jeździe wysiadły pośpiesznie na siedemdziesiątym siódmym piętrze. Kiedy David został sam, nagle zaczął się niepokoić. A jeśli będą go ścigali? Al bez wątpienia poszedł prosto do Roya Bartona i poinformował go, że Zinc się załamał. Co Barton może zrobić? O dziesiątej miało się odbyć bardzo ważne zebranie ze wściekłym klientem, grubą rybą, jakimś dyrektorem naczelnym. David dojdzie później do wniosku, że ta ostateczna rozgrywka była przysłowiową kroplą przepełniającą puchar goryczy, która spowodowała „pęknięcie”. Roy Barton był nie tylko złośliwym fiutem, ale też tchórzem. Potrzebował Davida Zinca i innych, gdy dyrektor naczelny wkroczy z długą listą uzasadnionych zażaleń.\nRoy może sobie wysyłać za nim ochroniarzy. Ochroniarzami byli zwykle podstarzali wartownicy po cywilnemu, choć istniał też krąg wewnętrznych szpiegów, którzy zmieniali szyfry zamków, nagrywali wszystko na wideo, poruszali się niezauważeni i robili potajemnie, co należało, by utrzymać pracowników w ryzach. David zerwał się na równe nogi, podniósł teczkę i wpatrywał się zniecierpliwiony w migające numery. Winda kołysała się lekko, jadąc w dół środkiem Trust Tower. Kiedy się zatrzymała, David wysiadł i rzucił się ku ruchomym schodom, nadal zatłoczonym przez smutnych ludzi jadących w milczeniu na górę. Schody jadące na dół stały nieruchomo, więc David zbiegł po jednym z ciągów. Ktoś krzyknął:\n– Hej, Davidzie, a ty dokąd?\nDavid uśmiechnął się i pomachał mniej więcej w kierunku, z którego dochodził głos, jakby wszystko było w najlepszym porządku. Przeszedł szybko obok pomalowanych kamieni i dziwacznej rzeźby, a potem wymknął się przez szklane drzwi. Był na dworze. Powietrze, które jeszcze tak niedawno wydawało mu się wilgotne i posępne, teraz pachniało obietnicą nowego początku.\nOdetchnął głęboko i się rozejrzał. Należało iść. Zaczął więc maszerować LaSalle Street, szybko, bojąc się obejrzeć za siebie. Nie wyglądaj podejrzanie. Zachowaj spokój. To jeden z najważniejszych dni w twoim życiu, mówił do siebie, więc nie schrzań tego. Nie może pójść do domu, bo nie jest jeszcze gotowy na taką konfrontację. Nie może wałęsać się po ulicach, bo pewnie wpadnie na kogoś znajomego. Gdzie mógłby się ukryć na jakiś czas, przemyśleć sprawy, oczyścić umysł, coś zaplanować? Zerknął na zegarek – siódma pięćdziesiąt jeden, idealna pora na śniadanie. W głębi niewielkiej uliczki dostrzegł migający na czerwono i zielono neon „U Abnera”, a kiedy podszedł bliżej, nie umiał określić, czy to kawiarnia, czy bar. Przy drzwiach spojrzał ponad ramieniem za siebie, upewnił się, że w zasięgu wzroku nie ma żadnego ochroniarza, i wszedł do ciepłego, mrocznego świata Abnera.\nTo był bar. Loże po prawej stronie świeciły pustkami. Na stołach stały krzesła ustawione do góry nogami, czekające, aż ktoś umyje podłogę. Abner tkwił za długim, wypolerowanym na błysk kontuarem, na twarzy miał uśmieszek, jakby chciał zapytać: „A ty co tu robisz?”.\n– Otwarte? – spytał David.\n– A czy drzwi były zamknięte? – odpowiedział Abner. Ubrany w biały fartuch, wycierał kufel. Przedramiona miał grube i owłosione, niemniej wbrew oschłemu obejściu jego twarz weterana barmańskiego fachu, który widział już wszystko, budziła zaufanie.\n– Chyba nie. – David podszedł wolno do baru, rzucił okiem na prawo i w dalekim końcu dostrzegł mężczyznę, któremu najwyraźniej urwał się film, choć nadal trzymał w ręku drinka.\nDavid zdjął płaszcz w kolorze grafitowym i powiesił go na oparciu stołka. Usiadł, przyjrzał się rzędom butelek stojących przed nim, obejrzał lustra i kurki do piwa oraz dziesiątki szklanek i kieliszków ustawionych przez Abnera w idealnym porządku, a kiedy się zdecydował, spytał:\n– Co by mi pan polecał przed ósmą?\nAbner spojrzał na faceta z głową opartą o bar i odpowiedział:\n– Może być kawa?\n– Kawę już piłem. Serwujecie śniadanie?\n– Jasne, nazywa się Krwawa Mary.\n– W takim razie poproszę jedną.\nRochelle Gibson zajmowała mieszkanie kwaterunkowe z matką, jedną z córek, dwójką wnuków i najróżniejszą kombinacją bratanic i bratanków, siostrzenic i siostrzeńców, a czasami z jakimś kuzynem, który akurat potrzebował dachu nad głową. Żeby uciec od panującego tam chaosu, często zostawała dłużej w pracy, choć zdarzało się, że było tam gorzej niż w domu. Przyjeżdżała do biura codziennie mniej więcej o siódmej trzydzieści, otwierała je, zabierała gazety leżące na ganku, zapalała światła, nastawiała termostat, robiła kawę i upewniała się, że z AC, firmowym psem, wszystko jest w porządku. Przy tych rutynowych czynnościach nuciła pod nosem albo cicho śpiewała. Choć nigdy by się do tego nie przyznała żadnemu ze swoich szefów, była bardzo dumna z faktu, że jest sekretarką w kancelarii adwokackiej, nawet jeśli była to firma taka jak ta Finley i Figg. Kiedy pytano ją o zawód, zawsze odpowiadała szybko: „sekretarka w kancelarii adwokackiej”. Nie jakaś tam sekretarka w byle biurze, ale w kancelarii adwokackiej. Niedostatki w wykształceniu nadrabiała doświadczeniem. Przez osiem lat w samym centrum praktyki przy ruchliwej ulicy dowiedziała się bardzo dużo o prawie, a jeszcze więcej o prawnikach.\nAC był kundlem, który mieszkał w biurze, bo nikt nie chciał wziąć go do domu. Należał do ich trojga – Rochelle, Oscara i Wally’ego – chociaż w praktyce cała odpowiedzialność za opiekę nad nim spadała na Rochelle. Był uciekinierem, który kilka lat temu uznał siedzibę kancelarii Finleya i Figga za swój dom. Przez cały dzień spał na niewielkim posłaniu blisko Rochelle, a nocami wałęsał się po biurze, pilnując go. Mógł spokojnie uchodzić za psa obronnego, którego szczekanie odstraszało włamywaczy, wandali, a nawet temperowało niektórych niezadowolonych klientów.\nRochelle karmiła go i napełniała mu miskę wodą. Potem z niewielkiej lodówki w kuchni wyjmowała pojemnik z jogurtem truskawkowym. Kiedy kawa była gotowa, nalewała sobie kubek i zupełnie niepotrzebnie przestawiała to i owo na biurku, na którym panował idealny porządek. Zrobione ze szkła i chromu, solidne i imponujące, było pierwszą rzeczą, jaką widzieli klienci, wchodząc frontowymi drzwiami. Gabinet Oscara prezentował się na swój sposób schludnie, Wally’ego przypominał składowisko odpadków. Adwokaci jednak mogli schować się za zamkniętymi drzwiami, Rochelle zaś była na widoku.\nOtworzyła „Sun-Timesa” i zaczęła czytać pierwszą stronę. Czytała powoli, sączyła kawę, jadła jogurt i cicho nuciła, podczas gdy AC drzemał. Rochelle bardzo sobie ceniła te chwile ciszy wczesnym rankiem. Niedługo rozdzwoni się telefon, przyjdą jej pracodawcy, a potem, jeśli dopisze im szczęście, pojawią się klienci, niektórzy umówieni, inni przypadkowi.\nUciekając od żony, Oscar Finley wychodził z domu o siódmej, ale rzadko pojawiał się w kancelarii przed dziewiątą. Przez dwie godziny kręcił się po mieście, zaglądał do komisariatu, w którym jego kuzyn zajmował się zgłoszonymi wypadkami samochodowymi, witał się z ekipą odholowującą samochody i słuchał najświeższych plotek o ulicznych kraksach, pił kawę z facetem, który był właścicielem dwóch lichych zakładów pogrzebowych, zawoził pączki do remizy strażackiej i ucinał sobie pogawędkę z kierowcami karetek pogotowia, a od czasu do czasu objeżdżał ulubione szpitale, gdzie przemierzał zatłoczone korytarze, rejestrując wszystko okiem eksperta, w poszukiwaniu osób poszkodowanych przez zaniedbania innych ludzi.\nOscar przyjeżdżał więc o dziewiątej, natomiast jeśli chodzi o Wally’ego, którego życie było znacznie gorzej zorganizowane, nikt nie wiedział, kiedy się pojawi. Potrafił wpaść do kancelarii jak burza o siódmej trzydzieści, napompowany kofeiną i red bullem, gotów pozwać każdego, kto stanie mu na drodze, lub też przywlekał się o jedenastej z podpuchniętymi oczami, na kacu, i szybko chował się w gabinecie.\nTego akurat dnia, bardzo ważnego, Wally przyjechał kilka minut przed ósmą, szeroko uśmiechnięty, z jasnym spojrzeniem.\n– Dzień dobry, pani Gibson – powiedział wesoło.\n– Dzień dobry, panie Figg – odpowiedziała Rochelle podobnym tonem.\nW kancelarii Finleya i Figga atmosfera zawsze był napięta, a awantura mogła wybuchnąć w każdej chwili. Słowa dobierano bardzo starannie i słuchano ich z nie mniejszą uwagą. Prozaiczne, codzienne powitania wczesnym rankiem traktowano z dużą ostrożnością, bo mogły stać się wstępem do ataku. Nawet takie słowa jak „pan” i „pani” bywały używane podstępnie i miały swoją historię. W dawnych czasach, kiedy Rochelle była jeszcze ich klientką, Wally popełnił błąd, zwracając się do niej „dziewczyno”. Brzmiało to jak coś w rodzaju: „Posłuchaj, dziewczyno, robię, co mogę”. Nie miał oczywiście niczego złego na myśli, a jej przesadna reakcja była nieuzasadniona, niemniej uparła się, żeby mówili do niej „pani Gibson”.\nKup i pobierz za 29 zł 22,91 zł ($ 7,46 $ 5,90)


Historia Szydlowieckiej Ligi Piątek Piłkarskich Sezon 1997\nObecny sezon - statystyki\nUmieść nas u siebie\nPromuj Szydłowiecką Ligę Piątek Piłkarskich\nStrona główna / Historia Szydłowieckiej Ligi Piątek Piłkarskich - Sezon 1997 /\nHistoria Szydłowieckiej Ligi Piątek Piłkarskich - Sezon 1997\nI runda. Wiosna ’97\nRozgrywana w 1997 roku druga edycja Szydłowieckiej Ligi Piątek Piłkarskich to szczyt popularności naszych rozgrywek. Zgłosiła się do nich rekordowa liczba drużyn – 19! Po udanym pod względem organizacyjnym i sportowym pierwszym sezonie stało się jasne, że taka inicjatywa wychodzi naprzeciw społecznym oczekiwaniom i jest w naszym mieście jak najbardziej potrzebna.\nBogaci w zdobyte doświadczenie rozpoczęliśmy przygotowania do ligowych zmagań. Chcieliśmy podnieść profesjonalizm ligi, wciągnąć w to przedsięwzięcie więcej osób, a także zdobyć sponsorów. Jeszcze na koniec sezonu 1996 wybraliśmy Zarząd Ligi, który miał się zająć jej organizacją. Niestety nie udało mi się zdobyć dokumentów odnośnie Zarządu z tego sezonu i nie mogę podać dokładnie kto wchodził w jego skład. Przypominam sobie tylko niektóre osoby działające razem ze mną: Janusz Limanin, Wojciech Kamienik, Cezary Pochylski, Cezary Palmowski, Norbert Pochylski, Jarosław Gnat, Zenon Jasik, Sylwester Jaworski, Piotr Sochacki. Gdybym kogoś pominął to z góry przepraszam: krąg życzliwych osób (przede wszystkim graczy biorących udział w rozgrywkach), które pomagały i wspierały organizację naszej ligi był naprawdę dużo większy. Z ramienia Szydłowieckiego Ośrodka Kultury ,,Zamek” pomagał nam p. Krzysztof Janiszewski. Przed rozpoczęciem sezonu z wpisowego (50 zł od drużyny) zakupiliśmy potrzebny sprzęt sportowy: przede wszystkim piłki, które na asfaltowym boisku bardzo szybko się ścierały i nie nadawały do gry, oraz co bardzo ważne, po raz pierwszy ubezpieczyliśmy zawodników. Rozgrywki zaplanowaliśmy na cały rok: na wiosnę pierwsza runda, a jesienią runda rewanżowa. Biorąc pod uwagę liczbę zgłoszonych drużyn przewidzieliśmy w drugiej rundzie podział na pierwszą i drugą ligę – jak czas pokazał nie doszło to do skutku, ale po kolei…\nPierwsza ligowa kolejka drugiego sezonu odbyła się 23 marca 1997 roku: spotykało się dziewięć par zespołów, z tym, że dodatkowo jedna drużyna musiała pauzować ze względu na nieparzystą liczbę uczestników rozgrywek. Zaczynaliśmy od 9.00 i kończyliśmy około 16.00; mecze trwały 2 x 20 min., z 5-cio minutową przerwą. Podobnie jak w zeszłym sezonie sędziowaliśmy sobie sami, co nieraz rodziło pewne kontrowersje, ale jak to teraz po latach oceniam, pomimo pewnych błędów, poziom sędziowania jak na amatorów był naprawdę bardzo wysoki.\nZ każdego spotkania (tak jak w ubiegłym sezonie) był sporządzany protokół meczowy uwzględniający: datę, nazwy grających drużyn i składy w jakich wystąpiły, strzelców bramek, wynik meczu (także rezultat do przerwy), kary dla graczy, podpisy kapitanów i sędziego oraz ewentualne uwagi do spotkania bądź protesty drużyn. Regulamin dopuszczał także przeniesienie terminu rozgrywania meczu na inny dzień za porozumieniem zainteresowanych drużyn i zgodą Zarządu Ligii, co później było zbyt często wykorzystywane i naruszało w pewien sposób porządek ligowych kolejek. Na szczęście przy dodatkowym nakładzie sił udało się nad tym zapanować i przekładanie spotkań nie miało większego wpływu na sportową rywalizację. Jak informowałem wcześniej, pojawiło się sporo nowych drużyn, można też odnotować zespoły grające w poprzedniej edycji. Niektóre drużyny przyjęły nowe nazwy, ale grali w nich głównie ci sami zawodnicy, dotyczy to przede wszystkim mojej drużyny, czyli mistrza ubiegłego sezonu (Centertel = Zepter) i Agi, która po kilku wzmocnieniach przyjęła nazwę Brooklyn. Tu, przed rozpoczęciem relacji z rozgrywek, muszę zrobić pewne zastrzeżenie: występowałem w lidze jako zawodnik konkretnego zespołu (Zepter) i z tego powodu większość rzeczy, które poniżej przedstawię będzie z punktu widzenia mojej drużyny - po prostu najlepiej je zapamiętałem. Postaram się o maksymalny obiektywizm, ale z góry proszę o zrozumienie potencjalnych czytelników, którzy występowali w innych ekipach.\nSezon zaczęliśmy fatalnie: w meczu otwarcia pierwszej ligowej kolejki zostaliśmy rozgromieni przez trzecią drużynę ubiegłego sezonu – Staszica Rapers 1- 6! W kilku następnych kolejkach także traciliśmy punkty, przegrana z Torpedo i remis z Profelem sprawiły, że zostaliśmy zepchnięci na dalsze miejsca ligowej tabeli. W czołówce były: Staszica Rapers, Jaworski Team i Brooklyn – to w tych zespołach, które miały dużo niższą średnią wieku występujących graczy niż nasza drużyna, upatrywano kandydatów na mistrza. Rywalizacja w rundzie wiosennej była bardziej wyrównana niż w poprzednim sezonie. Drużyny nabrały doświadczenia i ligowego obycia, mecze były bardziej zacięte i nie padały już tak często dwucyfrowe wyniki jak w poprzednim sezonie. Mimo, że skazywano nas już na straty, nie daliśmy za wygraną.\nOd piątej ligowej kolejki odnieśliśmy 14 kolejnych zwycięstw! W tym czasie nasi przeciwnicy i pretendenci do ligowej korony gubili punkty i jak się okazało na koniec rundy wiosennej wyszliśmy na czoło tabeli. Bardzo cenne dla późniejszego układu sił okazało się nasze ciężko wywalczone zwycięstwo z Brooklynem 2-0. Przez większość meczu był bezbramkowy remis, dopiero na kilka minut przed końcem gola dla nas zdobył niezawodny Gaweł Miernik, a już w doliczonym czasie gry wynik podwyższył Janusz Limanin. Czołówkę ligowej tabeli tworzyły cztery zespoły: Zepter, Jaworski Team, Staszica Rapers i Brooklyn, które dzieliła nieznaczna różnica punktowa. Dalej plasowały się trzy drużyny (KS Przydworcowa, Torpedo, Profel) mające powyżej 30-stu zdobytych punktów. Przy korzystnych wynikach mogły one jeszcze liczyć na nawiązanie walki o medalowe pozycje. Reszta drużyn miała zdecydowanie mniejsze szanse przed rundą rewanżową. Ale graliśmy nie tylko o zwycięstwa: jak już wspominałem była to przede wszystkim naprawdę niezła zabawa i większość z nas przychodziła na liceum by czerpać radość z gry oraz spotkań z przyjaciółmi.\nTabela po rundzie wiosennej sezonu 1997\nL.p. Drużyna Punkty Bramki Z R P Kary\n1 Zepter 46 137-38 15 1 2 6\n2 Jaworski Team 45 75-20 14 3 1 6\n3 Staszica Rapers 44 62-22 14 2 2 27\n4 Brooklyn 43 111-34 14 1 3 11\n5 KS Przydworcowa 35 77-62 11 2 5 4\n6 Torpedo 34 70-55 11 1 6 8\n7 Profel 32 53-38 10 2 6 10\n8 Wniebowzięci Sadek 28 64-62 9 1 8 6\n9 Bad-Boys 26 56-58 8 2 8 8\n10 GKS Gąsawy 25 49-56 8 1 9 16\n11 Szatan Budki 25 28-32 7 4 7 8\n12 FC Daltonowie 21 52-77 7 0 11 11\n13 Zalew 21 36-63 6 3 9 8\n14 Pociski 17 53-72 5 2 11 2\n15 Manchester 15 50-74 4 3 11 6\n16 Bronx 12 33-82 4 0 14 4\n17 Chamówek SV 11 31-75 3 2 13 8\n18 FC Grass 8 31-80 1 5 12 0\n19 Bayern 7 29-91 2 1 15 4\nII runda. Jesień ’97\nPrzed rozpoczęciem rundy rewanżowej doszło do kilku zmian organizacyjnych. Przede wszystkim amatorski charakter naszej rywalizacji sprawił, że z ligi wycofały się 4 drużyny. Bronx ze względu na liczbę walkowerów został wyeliminowany jeszcze przed zakończeniem rundy wiosennej. Do rundy jesiennej nie przystąpiły drużyny: Szatan Budki, Bayern i niespodziewanie Staszica Rapers. Szczególnie dziwi wycofanie się z rozgrywek tej ostatniej drużyny, która na ligowym półmetku była trzecia i miała realne szanse na mistrzostwo!? No cóż, odpadł jeden z kandydatów do ligowej korony… W takiej sytuacji trzeba było zmienić regulamin, bo nie było sensu dzielić rozgrywek na pierwszą i drugą ligę. Do pozostałej ligowej piętnastki za zgodą kapitanów drużyn dołączył zespół z Kierza Niedźwiedziego, który wystartował z zerowym kontem punktowym. Na jesieni stanęło do rywalizacji 16 drużyn.\nRunda jesienna rozpoczęła się 24 sierpnia. Już w pierwszej kolejce doszło do spotkania na szczycie: prowadzący Zepter spotkał się z drugim w tabeli Jaworskim Team. Po zaciętym spotkaniu pewne zwycięstwo 4-1 odniósł lider i umocnił się na prowadzeniu. Na drugie miejsce wskoczył Brooklyn po efektownej wygranej 8-3 nad KS Kolejową. W trzeciej jesiennej kolejce znów doszło do spotkania drużyn z czołówki tabeli. Brooklyn rozgromił drużynę Jaworski Team 8-1. Po tej porażce wicemistrz ubiegłego sezonu już się nie podniósł, w następnych kolejkach poniósł kilka porażek, stracił dużo punktów i przestał się liczyć w walce o mistrzostwo. Na placu boju pozostały dwie drużyny: obrońca tytułu Zepter i coraz lepiej grający zespół Brooklynu. Obie ekipy szły łeb w łeb, solidarnie pokonując kolejnych przeciwników. Różnica punktowa między nimi zachowała się jeszcze z rundy wiosennej i wynosiła trzy punkty na korzyść Zeptera. Dodatkowym atutem mistrza było zwycięstwo 2-0 nad Brooklynem z pierwszej rundy co w wypadku równej ilości punktów premiowało obrońcę tytułu. Ale do rozegrania pozostawał jeszcze mecz pomiędzy zainteresowanymi i gdyby Brooklyn wygrał różnicą większą niż 2-0 wtedy on wyprzedziłby mój zespół. Tak więc sprawa mistrzostwa była otwarta, tym bardziej, że forma i młodość przemawiały za pretendentem do ligowej korony.\nDrużyny póki co nie traciły punktów i wydawało się, że rozstrzygnięcie zapadnie dopiero w bezpośredniej konfrontacji. Aż do 8 kolejki kiedy Brooklyn poniósł druzgocącą porażkę 1-9 z ekipą KS Przydworcowej! To była naprawdę ogromna ligowa sensacja! Drużyna ,,Przydworcówki” po wiośnie zajmowała piątą lokatę ze sporą stratą do lidera, ale jesienią spisywała się rewelacyjnie pokonując kolejnych przeciwników i zbliżała się do premiowanego trzeciego miejsca. Wysokie zwycięstwo nad faworytami do ,,złota” pokazało, że w młodym zespole KS Przydworcowa drzemią naprawdę wielkie możliwości. Tym samym wydawała się rozstrzygnięta sprawa mistrzowskiego tytułu: Zepter zwiększył dystans nad Brooklynem do sześciu punktów i nie musiał obawiać się rewanżu, jeśliby nie przegrał z inną drużyną. Ale ligowy scenariusz ułożył się inaczej. Już w następnej, dziewiątej kolejce, mój zespół poniósł porażkę z drużyną Bad Boy’sów 2-4 i sytuacja wróciła do poprzedniego układu. Niespodzianek jak widać nie brakowało, a to tylko zwiększało atrakcyjność i dramaturgię naszych rozgrywek. Do końca obaj faworyci nie stracili już więcej punktów i o mistrzostwie miał zadecydować bezpośredni pojedynek. Zarząd ligi wobec takiej sytuacji przeniósł 11 kolejkę na koniec, ponieważ wtedy miał się odbyć mecz kandydatów do mistrzowskiego tytułu. Dodatkowo, akurat wtedy wypadało także spotkanie pomiędzy Jaworski Team a KS Przydworcowa, które miało zadecydować o trzecim miejscu, więc decyzja Zarządu wydaje się jak najbardziej słuszna. Swoje też zrobiła pogoda, trzeba było przyśpieszyć rozgrywki ze względu na zbliżającą się zimową aurę. Emocje trwały do ostatniej kolejki!\nPamiętam dobrze ten dzień, bo naprawdę jest o czym opowiadać! W niedzielę 26 października miała się rozstrzygnąć sprawa mistrzowskiego tytułu. Całoroczny wysiłek mógł się dopełnić, albo iść na marne! Wszystko było w naszych rękach, a raczej w nogach… Choć teraz z perspektywy lat muszę przyznać, że w grze w piłkę nożną najbardziej potrzebna jest jednak… głowa! Ale to tylko taka dygresja piłkarskiego emeryta. Gdy w niedzielę 26 października przyszliśmy na liceum stało się jasne, że do walki o ligowe podium wmieszał się dodatkowy gracz: pogoda! Całe boisko było pokryte lodem. Dzień wcześniej spadł pierwszy obfity śnieg, który zaczął topnieć, a w nocy chwycił mróz i zrobiło się lodowisko. Można grać w deszczu i taplać się w kałużach, można grać w upale i łapać powietrze jak ryba wyjęta z wody, można grać na śniegu i mrozie…, ale na lodzie grać nie można! To już nie jest piłka nożna i sportowa rywalizacja, a tu miały zapaść nasze ligowe najważniejsze rozstrzygnięcia! Zrozumieliśmy to od razu wszyscy, że przypadek (pogoda) nie może decydować kto najlepiej gra w piłkę i rozpoczęła się ,,burza mózgów”: co poradzić? Nie pamiętam już kto to wymyślił, ale pomysł się znalazł. Sól! Kupiliśmy po prostu 20 kg soli i rozsypaliśmy po całym boisku! To niezwykła sytuacja, ale tak było naprawdę! Może nie od razu, ale poskutkowało. Na najważniejsze mecze boisko było do użytku! Akurat z tej ostatniej ligowej kolejki nie odbyły się cztery mniej ważne spotkania, więc był czas by lód odtajał i można było utrzymać się na nogach.\nPrzystąpiliśmy do gry. Zanim zaczęły się mecze o trzecie i pierwsze miejsce zagrali inni: Daltonowie przegrali z Sadkiem 1-10. Jeden mecz z ostatniej kolejki (Torpedo - Kolejowa 1-1) został rozegrany dzień wcześniej, a reszta spotkań zakończyła się walkowerami. Teraz przyszedł czas na najważniejsze ligowe rozstrzygnięcia. Pierwsi do boju ruszyli kandydaci do trzeciego miejsca: Jaworski Team i KS Przydworcowa. Warto odnotować składy w jakich wystąpiły drużyny w decydujących meczach: Jaworski Team:Stolarczyk, Kamienik, Soboński, Środa, Guz J., Tysiak; KS Przydworcowa: Sochacki P., Sochacki M., Czyżewski, Jankowski, Czajkowski, Malmon, Szyszka.\nMecz miał nieoczekiwany przebieg dla widzów i obserwatorów. Doświadczona drużyna Jaworski Team została zdominowana przez młodych i nieprzewidywalnych zawodników KS Przydworcowej. Wynik 0-7 mówi sam za siebie: ,,Przydworcówka” zasłużenie zdobyła brąz, w pełni potwierdzając swoją sportową klasę. I teraz nasze spotkanie: Zepter – Brooklyn - najważniejszy mecz sezonu. Nasze drużyny wystąpiły w następujących składach:\nZepter: Lisak, Miernik, Cender, Pochylski C., Falkiewicz, Limanin, Szcześniak;\nBrooklyn: Pochylski N., Palmowski C., Gil, Czyż, Niciejewski, Jedynak, Wlazło, Skórkiewicz, Palmowski P.\nZaczęliśmy uważnie, ale byliśmy zbyt stremowani. Brooklyn rzucił się na nas od pierwszej minuty, potrzebowali zwycięstwa i to dwubramkowego, żeby wyrównać stan rywalizacji. I to przyniosło efekt: szybka akcja między Marcinem Niciejewskim i Jarkiem Gilem zaskoczyła naszą obronę i bramkarza. Piłka po strzale (głową) Jarka od poprzeczki wylądowała w naszej siatce: 0-1. Niedobrze, ale gramy dalej. Adrenalina rośnie, podrażniona ambicja pcha mnie do rajdu po lewej ,,bandzie”… nic z tego, nie zawsze wychodzi, piłkę przejmują obrońcy przeciwnika. Ale jest jeszcze Radek Falkiewicz, który agresywnie atakuje gracza Brooklynu, błąd w obronie, Radek odzyskuje piłkę i delikatnym fałszem podaje mi na pustą bramkę. Kąt jest duży i uderzam na ślepo aby w kierunku bramki. Piłka po słupku znajduje drogę do siatki: 1-1! Wychodzimy na swoje, jednak to dopiero początek meczu i gra toczy się dalej. Mecz był bardzo zacięty i pełen poświęcenia zawodników obydwu drużyn. Przypominam sobie jak Radek Falkiewicz leżąc po starciu z przeciwnikiem w naszym polu karnym ostatkiem sił poderwał się z asfaltu i zablokował strzał rywali do naszej pustej bramki – głową! Ja już widziałem piłkę w siatce i kalkulowałem, że jednak do zrównania się z nami muszą strzelić jeszcze jedną bramkę… A on to w taki sposób wybronił!\nMy także mieliśmy swoje okazje: między innymi - ja nie wykorzystałem dwóch ,,stuprocentówek”; do końca jednak nic się nie zmieniło i został remis 1-1. Uważam, że jak najbardziej sprawiedliwy. Walka była ostra i każdy z graczy pozostawił sporo zdrowia na boisku. Po meczu z obu kolan ściekała mi krew od walki na twardym asfalcie i byłem tak zmordowany, że nawet nie miałem siły się cieszyć z osiągniętego sukcesu: czułem się jak robotnik po odwalonej ciężkiej dniówce. Ale byłem szczęśliwy! Zremisowaliśmy, obroniliśmy tytuł - zostaliśmy mistrzami po raz drugi z rzędu!! Warto było walczyć do końca!\nGdy ochłonęły emocje i każdy mógł chwilę odpocząć i się odświeżyć, w Zamku miało miejsce oficjalne ogłoszenie wyników i rozdanie nagród. Przyznano nagrody pieniężne za pierwsze trzy miejsca i tytuł ,,Króla Strzelców” oraz nagrody rzeczowe dla wybijających się zawodników. Nagrodę ,,Fair Play”, czyli najczyściej grającej drużyny, zdobył FC Grass. Nie zapomniano nawet o ,,opiekunach boiska”, czyli o młodych adeptach sztuki piłkarskiej, którzy ze względu na wiek nie mogli jeszcze uczestniczyć w ligowych rozgrywkach, ale pomagali przy noszeniu sprzętu i przygotowaniu boiska. Sezon był naprawdę bardzo trudny i tylko dzięki poświęceniu wielu osób z naszego ligowego grona został doprowadzony pomyślnie do końca.\nDuża liczba drużyn zwiększała ilość ligowych kolejek, a te z kolei blokowała pogoda. Trzeba było przyspieszać rozgrywki i grać mecze w soboty oraz w wolne dni świąteczne. Takiemu tempu rozgrywek niełatwo było sprostać czysto amatorskim drużynom, więc dużo częściej niż rok temu spotkania kończyły się walkowerami. Długi, całoroczny sezon nie wytrzymały mniej solidne ekipy i na finiszu ligi odpadły trzy drużyny ze względu na ilość walkowerów. Zdarzało się, że drużyny wychodziły na mecz w niepełnych składach (regulamin dopuszczał do gry zespół czteroosobowy), więc sytuacja na boisku była raczej przesądzona. Nawet nasz zespół, obrońca tytułu, znalazł się w takiej sytuacji, kiedy na przełożony mecz z Daltonami stawiło się tylko czterech graczy z mojej drużyny. I tylko dzięki postawie ,,fair play” naszych ligowych przeciwników –Brooklynu, mogliśmy dopisać w ostatniej chwili zawodnika i dzięki temu wystąpiliśmy w pełnym składzie. W końcu dochodziło także do weryfikowania wyników spotkań ustalonych na boisku z powodu złamania regulaminu. Najczęściej miało to miejsce w przypadku gdy grali nie zgłoszeni do ligowych rozgrywek zawodnicy, ale raz musieliśmy zarządzić powtórzenie meczu ze względu na ,,poza boiskowy” incydent i nałożyć karę półrocznego zakazu gry dla winnego piłkarza.\nPomimo tych trudności i naprawdę wysokich wymagań organizacyjnych nasza amatorska liga piątek nieźle sobie radziła i potrafiliśmy nasze przedsięwzięcie szczęśliwie doprowadzić do końca. Uwieńczeniem naszych wysiłków było wspólne, w gronie dorosłych zawodników, świętowanie zakończenia sezonu 1997 w dawnej szydłowieckiej restauracji ,,Biesiada”. Przyjęcie było naprawdę udane, uczestniczyło w nim z pół setki osób, zabawa była pierwszorzędna, radosna atmosfera, po ligowe komentarze, piłkarskie dyskusje, wspólne ucztowanie i huczne śpiewy… Kto nie był niech żałuje !\nTabela końcowa sezonu 1997\n1. ZEPTER 86 213-57 28 2 3 6\n2. BROOKLYN 83 202-65 27 2 4 17\n3. KS PRZYDWORCOWA 67 161-90 21 4 8 6\n4. JAWORSKI TEAM 66 119-59 20 6 7 12\n5. WNIEBOWZIĘCI SADEK 65 122-89 21 2 10 10\n6. PROFEL 60 89-73 19 3 11 16\n7. BAD-BOYS 54 102-99 17 3 13 18\n8. TORPEDO 51 111-96 15 6 12 12\n9. FC DALTONOWIE 38 96-137 12 2 19 29\n10. GKS GĄSAWY* 34 76-105 11 1 21 18\n11. KS KOLEJOWA 31 82-111 8 7 18 14\n12. POCISKI 26 92-138 8 2 23 6\n13. FC GRASS 24 67-131 5 9 19 4\n14. ZALEW* 24 51-134 7 3 23 12\n15. KIERZ NIEDŹWIEDZI 22 43-67 7 1 8 4\n16. POLMOS* 17 50-162 5 2 26 20\n* drużyny zaznaczone gwiazdką zostały wycofane z rozgrywek przed zakończeniem rundy jesiennej na mocy 7 pkt. regulaminu Sz.L.P.P. (trzy walkowery eliminują drużynę z rozgrywek);\ndrużyny: Staszica Rapers, Szatan Budki, Bronx i Bayern wycofały się z rozgrywek po rundzie wiosennej;\ndrużyna Kierza Niedźwiedziego za zgodą Zarządu Ligi i kapitanów wszystkich drużyn przystąpiła do rozgrywek w rundzie jesiennej z zerowym kontem punktowym;\ndrużyna Manchesteru zmieniła nazwę na KS Kolejowa, a Chamówek SV na Polmos.\nKlasyfikacja ,,Króla Strzelców” sezonu 1997\n67 – Kapturski Maciej (Zepter)\n63 – Malmon Robert (KS Przydworcowa)\n52 – Niciejewski Marcin (Brooklyn)\n51 – Cender Jarosław (Zepter)\n49 – Minda Dariusz (Daltonowie)\n37 – Pochylski Cezary (Zepter)\n35 – Sochacki Michał (KS Przydworcowa)\n34 – Czyż Marcin (Brooklyn)\n– Wiśniewski Paweł (Pociski)\n33 – Szczepański Cezary (Wniebowzięci Sadek)\n31 – Czajkowski Dariusz. (KS Przydworcowa)\nLigowa statystyka sezonu 1997\nW rozgrywkach w dwudziestu drużynach wystąpiło ponad dwustu zawodników.\nNa zaplanowane 291 spotkań odbyło się 273 mecze, przyznano 18 walkowerów.\nStrzelono 1770 bramek co daje średnią 6,5 gola na mecz.\nNajwyższe zwycięstwo odniosła drużyna KS Przydworcowej nad zespołem Kierza Niedźwiedziego 18-0, najwięcej bramek padło w spotkaniu Zepter – Bronx 21-5.\nNajwięcej bramek w jednym meczu strzelili: Kapturski Maciej (Zepter), Robert Malmon (KS Przydworcowa), Dariusz Minda (FC Daltonowie) i Arkadiusz Michalski (Jaworski Team) – 8. Niezwykłym wyczynem popisał się Dariusz Klepaczewski z Torpedo, który w jednym meczu zdobył wszystkiesześć bramek dla swojej drużyny.\nNajskuteczniejszym zespołem był mistrz ligi Zepter uzyskując 213 goli (prawie 6,5 bramki na jedno spotkanie), triumfator rozgrywek miał też najsolidniejszą obronę tracąc najmniej goli – 57.\nTytuł ,,króla Strzelców” zdobył Maciej Kapturski (Zepter), strzelając 63 bramki.\nZa najlepszego bramkarza rozgrywek uznany został Jarosław Lisak (Zepter).\nNajlepszym zawodnikiem wybrano Gawła Miernika (Zepter).\nNagrodę dla najlepiej rozgrywającego otrzymał Krzysztof Jedynak (Brooklyn).\nTytuł ,,Najlepszego oldboya” otrzymał Grzegorz Tomczyk (Profel).\nNagrodę dla najbardziej obiecującego i utalentowanego młodego zawodnika, czyli tytuł ,,odkrycie sezonu” przyznano Michałowi Sochackiemu (KS Przydworcowa).\nNagrodę ,,Fair play” zdobyła drużyna FC Grass, za najmniejszą ilość karnych minut(4).\nOrganizatorzy za pomoc w przeprowadzeniu rozgrywek przekazali podziękowania Urzędowi Miasta i Gminy w Szydłowcu, Szydłowieckiemu Ośrodkowi Kultury ,,Zamek”, firmie ,,Aris” p. Bolesława Stępnia z Radomia oraz Dyrekcji Liceum Ogólnokształcącemu im. H. Sienkiewicza za udostępnienie boiska.\nJarosław Cender, Jarosław Lisak, Cezary Pochylski, Maciej Kapturski, Gaweł Miernik, Radosław Falkiewicz, Łukasz Woźniak, Janusz Limanin, Adam Adamczyk, Dariusz Kowalski, Wojciech Gutkowski, Wojciech Waszczyk, Artur Szcześniak, Andrzej Berus.\nCezary Palmowski, Norbert Pochylski, Marcin Niciejewski, Jacek Wlazło, Krzysztof Jedynak, Marcin Czyż, Jarosław Gil, Andrzej Garlej, Paweł Smal, Przemysław Palmowski, Grzegorz Skórkiewicz , Albert Brodowski, Krzysztof Kowalski.\n3. KS PRZYDWORCOWA:\nPiotr Sochacki, Dariusz Czajkowski, Zbigniew Szyszka, Michał Sochacki, Robert Malmon, Paweł Bloch, Michał Petrykowski, Piotr Figarski, Konrad Jankowski, Marcin Świercz, Paweł Czyżewski, Piotr Jankowski, Henryk Figarski.\n4. JAWORSKI TEAM:\nWojciech Kamienik, Jarosław Guz, Rafał Guz, Jarosław Przybycień, Arkadiusz Michalski, Michał Pawlak, Robert Jachimczyk, Mariusz Tysiak, Krzysztof Wesołowski, Sławomir Soboński, Kamil Guz, Dariusz Stolarczyk, Robert Środa.\n5. WNIEBOWZIĘCI SADEK:\nCezary Szczepański, Tomasz Gwarek, Paweł Indyka, Leszek Rafalski, Paweł Boruń, Mariusz Sroka, Rafał Pietras, Tomasz Stefański, Piotr Cieloch, Ryszard Pacek, Paweł Parszewski, Andrzej Strzelec.\nZenon Jasik, Mariusz Jakubczyk, Wojciech Wojteczek, Mirosław Nowakowski, Sławomir Matla, Tomasz Cender, Henryk Jankowski, Bolesław Stępień, Wiesław Sasal, Grzegorz Tomczyk, Ignacy Michorowski, Spadło Robert, Sławomir Sobieraj, Marcin Gołosz.\nMariusz Solecki, Robert Pietras, Piotr Kozik, Sebastian Mosiołek, Emil Mosiołek, Marek Górecki, Jacek Woźniak, Andrzej Konopka, Piotr Nowakowski, Sławomir Konopka, Paweł Grzęda, Zbigniew Jankowski, Tomasz Więcaszek, Artur Szymkiewicz, Mariusz Herka, Andrzej Pękalski, Rafał Woźniak, Sylwester Łyczewski.\nJarosław Gnat, Dariusz Klepaczewski, Tomasz Czapnik, Marek Janiszewski, Ireneusz Mrozowski, Grzegorz Nowak, Andrzej Podlewski, Sylwester Jaworski, Marcin Grzybowski, Tomasz Szmit, Tomasz Kowalczyk, Paweł Ździech, Arkadiusz Kowalczyk, Dariusz Rykowski, Daniel Wachowski, Marcin Wachowski, S. Grzybowski.\n9. FC BRACIA DALTONOWIE:\nSylwester Mnich, Dariusz Minda, Artur Mnich, Andrzej Czapnik, Krzysztof Jakubczyk, Krzysztof Czapnik, Marcin Kaleta, Ireneusz Kaleta, Wasik Ernest, Marcin Kacprzak, Tomasz Orzechowski, Indyka R., Marek Kopacz, Artur Machnio, M. Dworak, A. Ślifierczyk, T. Bredłowski.\n10. GKS GĄSAWY:\nJacek Czubak, Janusz Parszewski, Andrzej Parszewski, Mirosław Bodo, Jarosław Bodo, Grzegorz Nowak, Robert Drabik, Marek Kobierski, Andrzej Kłak, Tadeusz Dulęba, Paweł Bilski, Zbigniew Parszewski, Z Kuźdub, M. Parszewski, R. Szcześniak.\n11. KS KOLEJOWA:\nTomasz Ruzik, Krzysztof Dzięcioł, Michał Kraska, Radosław Mosiołek, Paweł Wlazło, Marek Ruzik, Przemysław Wrochna, Emil Wrochna, Sylwester Dzięcioł, Wojciech Wąs, Marek Ździech, Daniel Wysmoliński, Marek Sitkowski, R. Stefański.\nPaweł Wiśniewski, Przemysław Wiśniewski, Dariusz Olbromski, Grzegorz Pękalski, Robert Wojcieszek, Sebastian Liszka, Artur Szymkiewicz, Michał Parszewski, Przemysław Kwapisz, Artur Liszka, Maciej Antczak, Sebastian Kowalski, Jarosław Liszka, Hubert Sala, Tomasz Tomczyk, Sylwester Konieczny, Tomasz Antczak.\n13. FC GRASS:\nRafał Mosiołek, Bernard Sanecki, Tomasz Leszczyński, Sylwester Bąk, Szczepan Bernatek, Paweł Kucfir, Andrzej Chybicki, Jarosław Szymkiewicz, Marcin Gibaszewski, Wojciech Malmon, Artur Bilski, Bernatek Dariusz, Ciuła Maciej, Sebastian Aleksiejczuk, Marian Kieszek.\nRafał Serdak, Dariusz Barszcz, Rafał Surdy, Dariusz Wójcik, Piotr Karczewski, Piotr Kowalski, Łukasz Dusza, Jacek Cieloch, Robert Ślusarski, Krzysztof Pielas, Sebastian Serdak, Emil Mosiołek, Mariusz Matla, Sebastian Mosiołek, Jerzy Barszcz, S. Jakubczyk, Ł. Czyżewski, P. Stopa.\nSławomir Wiśnios, Sylwester Wiśnios, Marek Wiśnios, Sławomir Sadza, Piotr Lejzak, Robert Maciejczak, Piotr Król, Artur Duklas, Michał Duklas, Grzegorz Król, Artur Krakowiak, Zbigniew Góźdź.\nRobert Bilski, Sławomir Soboński, Albert Bednarek, Paweł Karpeta, Marcin Dworak, Paweł Maciejczak, Marcin Pacholec, Łukasz Szcześniak, Tomasz Bredłowski, Andrzej Goliński, Marcin Stobiecki, Andrzej Petrykowski, Ireneusz Gębicki.\n* - na pierwszych miejscach kapitanowie drużyn. Gracze z wycofanych drużyn po rundzie wiosennej mogli w rundzie jesiennej zasilić inne zespoły, lecz zgodnie z regulaminem Sz.L.P.P. do jednej drużyny nie mogło dołączyć więcej niż trzech zawodników.\n1. Contra 9 25\n2. Budki Szatan 9 16\n3. Stare Wariaty 9 16\n4. Format 9 15\n5. Jackpot 9 15\n6. Olimp Liceum 9 12\n7. Nasz Szydłowiec Team 9 6\n8. FC Zimbabe 9 0\n1. Michał Raciborski 23\n2. Rafał Indyka 13\n3. Mateusz Pejas 13\n4. Sebastian Dereziński 12\n5. Karol Niziołek 12\n6. Aleksander Szyszka 12\n7. Krzysztof Duda 11\n8. Kamil Mosiołek 10\n9. Łukasz Szyszka 9\n10. Kacper Badowski 8\nkontakt@szlpp.szydlowiec24.pl | tel. 609 184 472


IAA Polska apeluje: ostrożniej z „zielonymi etykietami”\nKomisja Europejska chce wprowadzić ścisłą kontrolę i wysokie standardy dotyczące stosowania etykiet takich jak „eko”, „zielony” i „naturalny” na produktach i w reklamach. Zgodnie z propozycjami Komisji określenia te powinny zostać zarezerwowane tylko dla produktów, które faktycznie spełniają wymogi zrównoważonego rozwoju, tj. zostały wyprodukowane lub przetworzone bez skutków ubocznych dla środowiska (np. pochodzą z upraw ekologicznych), a ich stosowanie przynosi konkretne i wymierne, pozytywne skutki dla środowiska\nTen projekt zdecydowanie popiera Międzynarodowe Stowarzyszenie Reklamy (IAA) w Polsce. - Rosnące zainteresowanie społeczeństwa eko-trendami i chęć funkcjonowania świadomych konsumentów w zgodzie z ideą zrównoważonego rozwoju nie mogą być źródłem nadużyć ze strony producentów - podkreśla Piotr Łysak, prezes polskiego oddziału organizacji. Jego zdaniem eko-trendy i chęć podążania za nimi przyćmiły faktyczną wagę eko-poprawności, więc trzeba wprowadzić uczciwość w tym zakresie. - Gdy wszystkie produkty będą tylko pozornie „eko”, idea zrównoważonego rozwoju upadnie, a wraz z nią nadzieja na zdrowe, długie życie przyszłych pokoleń i równowagę biologiczną naszej planety - przestrzega Łysak.\nKomisja Europejska w celu zmodyfikowania tych przepisów powołała specjalną komisję, której efekty pracy zostaną przedstawione 3 kwietnia. Sposoby wdrożenia tych zmian są dwa: dodanie poprawek do ustawy dotyczącej reklamy porównawczej i wprowadzającej w błąd oraz ustanowienie ogólnoeuropejskiego kodeksu regulującego używanie haseł odnoszących się do środowiska naturalnego.\nKatarzyna Małek: z Consulting’n more na PR managerkę IAA Polska\nDołącz do dyskusji: IAA Polska apeluje: ostrożniej z „zielonymi etykietami”


Kempa odpowiedziała na zapytanie w sprawie nagrody za 2017 rok | Z kraju\nOdtwórz: 22.03.2018 | Sejmowe spięcie o rządowe nagrody. Szydło: należały się\n22.03.2018 | Sejmowe spięcie o rządowe nagrody. Szydło: należały się\nGowin: przekazuję nagrodę na działalność partii Porozumienie "Źródło: tvn24"\nByła szefowa kancelarii premiera Beata Kempa uzależnia informację w sprawie zwrotu nagrody otrzymanej w 2017 roku od odpowiedzi Platformy Obywatelskiej i Polskiego Stronnictwa Ludowego na podobne pytanie. "Arogancja poraża" - komentuje posłanka PO Agnieszka Pomaska.\nW grudniu ubiegłego roku poseł PO Krzysztof Brejza zwrócił się z interpelacją w sprawie nagród przyznanych członkom Rady Ministrów. W przygotowanej w lutym odpowiedzi wiceszef kancelarii premiera Paweł Szrot zamieścił tabelę z łącznymi kwotami nagród brutto dla poszczególnych ministrów w 2017 roku.\nWynika z niej, że nagrody otrzymało 21 konstytucyjnych ministrów (od 65 100 zł rocznie do 82 100 zł), 12 ministrów w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów (od 36 900 zł rocznie do 59 400 zł) oraz była premier Beata Szydło (65 100 zł). Beata Kempa otrzymała 65 100 zł.\nW reakcji na przekazane informacje posłanka Agnieszka Pomaska w marcu wysłała pytanie do byłej szefowej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, czy zamierza zwrócić otrzymaną kwotę. Parlamentarzystka Platformy Obywatelskiej w poniedziałek zamieściła na Twitterze odpowiedź Beaty Kempy w tej sprawie.\n"Arogancja minister poraża"\nSukcesywnie przekazuję nagrodę na działalność mojej partii - powiedział w ponied... zobacz więcej »\nZ dokumentu wynika, że obecna minister do spraw pomocy humanitarnej "nie widzi przeciwwskazań do udzielenia informacji na temat zwrotu nagrody, jaką otrzymała w 2017 roku". Jednak stawia w tej sprawie warunek.\n"Odpowiedź w tej sprawie uzależniam od informacji, czy Panie i Panowie Posłowie z Platformy Obywatelskiej i Polskiego Stronnictwa Ludowego udzielą odpowiedzi na analogiczne zadane pytanie w sprawie otrzymanych nagród, odnoszące się do okresu, kiedy obie partie tworzyły koalicję rządzącą w latach 2007-2015" - czytamy w odpowiedzi Beaty Kempy.\nPoseł Agnieszka Pomaska skomentowała na Twitterze, że "arogancja minister Kempy poraża". "Zgodnie z sugestią uprzejmie Panią minister informuję, że wedle mojej wiedzy za rządów PO-PSL nie funkcjonował system powszechnych premii dla posłów-ministrów przyznawanych w systemie miesięcznym" - dodała.\nArogancja Min.Kempy poraża. Zgodnie z sugestią uprzejmie Panią minister informuję, że wedle mojej wiedzy za rzadów PO-PSL nie funkcjonował system powszechnych premii dla posłów-ministrów przyznawanych w systemie miesięcznym. Średni miesięczny dodatek w rządzie PiS to 5,5 tys zł pic.twitter.com/mJGlXvGEDr\n— Agnieszka Pomaska (@pomaska) 26 marca 2018\nInformacje te w części potwierdza odpowiedź zastępcy szefa kancelarii premiera Pawła Szrota na pytanie posłanki PO Izabeli Leszczyny, która chciała wiedzieć, jaką kwotę stanowiły łącznie wynagrodzenia ministrów i wiceministrów w rządzie premier Ewy Kopacz w 2015 roku.\nW odpowiedzi na to przedstawiciel KPRM odpisał, że "wydatki na wynagrodzenia osób zajmujących stanowiska ministra-członka Rady Ministrów, sekretarza stanu i podsekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów w okresie Rządu Pani Premier Ewy Kopacz w 2015 r., tj. w okresie 10 miesięcy, wyniosły łącznie 1 285 456,06 zł brutto".\nPaweł Szrot poinformował także, że "nagród w wyżej wymienionym okresie nie wypłacono".\n- Tak, rzeczywiście ministrowie, wiceministrowie w rządzie PiS otrzymywali nagrody za ciężką, uczciwą pracę i te pieniądze się im po prostu należały. To były nagrody oficjalne, nagrody, które zostały przyznane w ramach budżetu uchwalonego w tej izbie, a nie zegarki od kolegów-biznesmenów. Ci ludzie ciężko pracowali i pracują po to, żeby wszyscy Polacy mogli cieszyć się z rozwoju Polski, a nie tylko wybrane grupy interesów - mówiła była szefowa rządu.\nPoszukiwacz Zaginionej Prawdy 2018-03-27 00:09:17\nzamiast w nocy spać a w dzień pracować teraz za brak organizacji będą sobie nagrody wypłacać\ni akurat te pieniądze zostały zabrane Polakom\nBl0to 2018-03-26 19:39:07\nCo za buta, co za arogancja. Brak slow.


Historia grupy Tropyx (1995-2002) - [River's Edge]\nHistoria grupy Tropyx (1995-2002)\nV-12 8 września 2002\tArchiwalne artykuły z magazynów dyskowych Skomentuj 2,607 Odsłon\nSwoją pierwszą komodę, na której do tej pory pracuję, dostałem 16 marca 1993 r. Po dwóch latach grania w taśmowe gierki i próbach pisania programów w Basicu (nawet nazywając siebie KPT – KaPitan Taryfa), będąc pod wrażeniem demek grupy Quartet, jak i niektórych innych starszych demek plikowych, postanowiłem założyć własną grupę.\nBył to początek 1995 roku. Pisząc prosty program o nazwie „Trop”, który miał w menu do wyboru pozdrowienia oraz krótki tekst o pewnej dziewczynie o imieniu Kamila (z którą notabene straciłem potem kontakt), wpadłem na pomysł, że moja grupa będzie nosiła nazwę Tropyx. Sama nazwa nie brzmi zbytnio profesjonalnie, jednak kierowałem się takim faktem, iż niektóre nazwy grup crackerskich kończyły się na „x” (np. Pumex). Niestety ten program nie został zachowany do dnia dzisiejszego, bo to pozwoliłoby mi na dokładne określenie okoliczności powstania grupy (tzn. mógłbym dokładniej wyjaśnić, dlaczego akurat taką nazwę wybrałem). Jedno jest tylko pewne, że nazwa grupy powstała z wyrazu „Trop”. Przybrałem również śmieszną xywkę V-12 być może dlatego, iż wtedy miałem jeszcze 12 lat? Sam teraz nie pamiętam, jak to było. Na pewno moja xywka powstała w tym samym czasie, co grupa. Posiadam jeden z moich pierwszych programów w Basicu (notabene rip z innego programu), który podpisany jest jeszcze moim imieniem i nazwiskiem. Każdy następny program podpisywany już był jako V-12/Tropyx (poza kilkoma wyjątkami, gdzie przepisywałem programy z gazety). Przez następne 3 lata pisałem różnorodne programy w Basicu, większość z nich posiadam i zebrałem je na 5 stron dyskietek. W drugiej połowie 1997 roku zapoznałem się wreszcie ze Spiderem, niedalekim moim sąsiadem, który, jak się dowiedziałem ze swoich tajnych źródeł, nabył niedawno komodę. Tak rozpoczęła się nasza wspólna przygoda z komodą. Częste meetingi, oglądanie pierwszych dem (Opium, Coma Light 12)…Wraz z nadejściem 1998 roku przeżywałem swój jubileusz stworzenia 100 programów! Większość z nich była mojego autorstwa, na liście znalazły się również programy z czasopism, jak i wszelkiego rodzaju ripy i programy stworzone na demo makerach. W grupie pojawił się również Billy jako maskotka. Będąc non stop pod wpływem serialu Drużyna A, pozwalałem sobie na świrowanie, przez co miałem swojego niewidzialnego pieska. Dzisiaj patrzę na to jednocześnie z uśmiechem i jednocześnie z niedowierzaniem – jak człowiek, będąc młodym, robi wiele śmiesznych i głupich rzeczy. W lutym zdobyłem moje dwa pierwsze kontakty z ludźmi posiadającymi C64. Dałem wówczas ogłoszenie do Telegazety, na które odpowiedziało kilka osób, w tym Alien oraz Intruder. Intruder wyszedł z propozycją założenia grupy, jednak ja odmówiłem, motywując to tym, iż mam już własną. Intruder wraz z Alienem założył grupę Dragons, którą po krótkim czasie przemianował na Dogfuckers 62. Ja również zostałem memberem tej formacji. 1998 rok był w zasadzie ostatnim rokiem, kiedy pisałem aktywnie programy w Basicu. Związane to było przede wszystkim z zakupem pierwszej stacji dysków.\nPo wakacjach dowiedziałem się wreszcie, co to jest scena. Za sprawą papermaga Fuzz wydawanego przez Cactusa. Rok 1999 był przełomowym dla mojej grupy. W maju wydałem wraz ze Spiderem demko Tropyx Music 2, następnie z mojej inicjatywy rozpadła się grupa Dogfuckers 62, a jej pozostali członkowie wstąpili do Tropyx’u. Jako że Spider został również swapperem, nałapał kilka kontaktów i dzięki niemu grupę zasilili Vultus oraz Slake. Slake dołączył na początku września w momencie, gdy pracowałem nad Tropyx Music 3 – pierwszej dyskowej produkcji grupy. Z tego tytułu musiałem dopisywać go do memberstatusu grupy w czołówce dema. W tym czasie również zmieniłem swoją xywkę z V-12 na H.M.Murdock. Pod tą xywką narysowałem nawet 4 covery. Z grupy usunąłem swoją maskotkę, natomiast sam zacząłem podpisywać się jako Howling Mad Murdock & Invisible Dog Billy, stosując skrót HMM&IDB. Vultus z powodu przekrętu ze stampami oraz dilejowania został wyrzucony z grupy w listopadzie po wydaniu kolekcji Tropyx Music 4, w międzyczasie natomiast wstąpił Gały. Napisałem wówczas do Jackobe’a, który wtedy nosił się z zamiarem zaprzestania wydawania swojego magazynu Inverse. Po pewnym czasie zostałem memberem Oxygen’u 64 i pisałem texty do magazynu. Skontaktowałem się również ze Shapie’m, dzięki któremu mogłem w jeden dzień nadrobić to, czego nie obejrzałem przez kilka lat nie będąc na scenie :). W 2000 roku zacząłem ponownie stosować swoją xywkę H.M.Murdock, używając jednocześnie skrótu HMM, przez co tak zostałem zapamiętany przez większość ludzi, z którymi miałem kontakt. W lutym wydałem kolekcję Paintings, która zawierała grafiki nie nadające się do żadnej produkcji scenowej. W kwietniu wydałem Invisible Pack #1, który zawierał zbiór najlepszych, moim zdaniem, własnych produkcji Basicowych, oraz pierwszych produkcji w Assemblerze. Rozwijałem również swoją swapperską pasję. Dzięki temu załapałem kontakt z Mini Catem, który niebawem po tym zaproponował mi join do Draco. Niedługo po tym sam wkręciłem się do Lasser’u. Z grupy odszedł Slake, który po rozwiązaniu swojej grupy Slakecomp opuścił scenę. Natomiast dzięki Gały’emu do grupy wstąpił utalentowany Snerg, który zakodował intro użyte w pierwszej poważnej produkcji grupy, która została wydana w lipcu i była nią kolekcja Boulder Dashy, zawierająca moje dwie nowe części tej gry. Nawiązałem kontakt z jednym gościem bez stacji dysków o xywie Kron. Po obejrzeniu jego pierwszych prac postanowiłem przyjąć go do grupy. Rozpocząłem również relokowanie zaków i po pewnym czasie zdecydowałem się napisać do Glenna z Nostalgii z propozycją joinięcia się do grupy. Następnie przystąpiłem do składania pierwszego dentra grupy Tropyx. Drugą część dema skończył Snerg w międzyczasie, gdy odbywałem swoją podróż po Śląsku. Odwiedziłem wówczas pierwszy raz Mini Cata. Podczas meetingu Krzysiek wpadł na pomysł, by wstąpić do mojej grupy, ale pod inną xywką. Przeglądał płyty vinylowe i znalazł tytuł piosenki „The Spear” (dzida) i tak zostało. Po powrocie z mojej podróży okazało się, iż nasze dentro zajęło pierwsze miejsce na North Party w kategorii 64k compo, co uznałem za wielki sukces. Do końca roku zostały wydane jeszcze dwie małe produkcje – notka kontaktowa Spidera, skodowana przez Snerga, oraz mój pierwszy crack jednej starej gry. W zasadzie to nie był to do końca prawdziwy crack, gdyż dodałem tylko opcję unlimited time, pozostałe trainery zostawiłem bez modyfikacji. Na początku grudnia grupę opuścił Alien, przechodząc do coverowej grupy Obsession, zastrzegając się wieloktornie wcześniej, że nigdy nie opuści mojej grupy i pisząc często Tropyx Forever. Na pewno było to związane z kupnem ode mnie stacji dysków i obejrzeniem pierwszych produkcji grupy\nKolejny rok przyniósł wiele różnorodnych wydarzeń. Zachorowałem na depresję, wówczas z Mini Catem (The Spearem) wydaliśmy kolię modułów samplowych z Reflextrackera o nazwie Wave Of No Remorse. Do swojej xywki doczepiłem sobie znaki mniejszości i większości (>H.M.Murdock<) i zrezygnowałem ze stosowania skrótu HMM. Z grupy odszedł Spider, zrobił to za moimi plecami prawdopodobnie ze wstydu przed byciem w mojej grupie. Pojawiły się nowe twarze zarówno na scenie, jak i w mojej grupie. Namówiłem kolegę o xywie TKK z mojej klasy na kupno C64 i wejście na scenę. Załapałem również przypadkowo (siedząc na Irc’u) kontakt z Yag00dem, który był wówczas w trzyosobowej grupie Laser Light. Zaproponowałem rozwiązanie tamtej grupy i wcielenie pozostałych memberów do Tropyx’u. Niebawem, po tej propozycji zadzwonił do mnie Rea i zgodził się na moje warunki. Tak więc do grupy wstąpili Rea oraz Yag00d, natomiast trzeci member Laser Light’u, o xywce prawdopodobnie Predator, nie zgodził się na taki stan rzeczy i po prostu ślad po nim zaginął (w ogóle z nim nie miałem kontaktu). Kron zdecydował się zmienić xywkę na X-Men. W czerwcu wstąpiłem do australijskiej grupy Tide, odchodząc jednocześnie z Lasseru oraz z Oxygenu 64 (Inverse wówczas zaprzestał być oficjalnie wydawany). Od roku rozwijałem swoją pasję w relokowaniu zaków, dlatego postanowiłem wydawać kolekcje relokacji, będąc pod wrażeniem kolii Sidburners. Jednak nie chciałem powielać tego samego pomysłu, dlatego postanowiłem wydawać kolekcje jednego autora. I tak powstała kolia Freda Gray’a, notabene najlepsza do tej pory dyskowa produkcja Tropyx’u. Nieoczekiwanie Mr. Alpha zaproponował mi join do Nostalgii. Oczywiście zgodziłem się i przygotowałem 60 zaków do nowego wydania Sidburners. Pod koniec roku X-Men zdecydował się po raz drugi zmienić xywkę, tym razem na Fazi (zapewne z powodu tego, iż zaczął palić marihuanę), a Intruder na własną prośbę opuścił grupę z powodu jego nieaktywności. Grupę też opuścił TKK (również na własną prośbę), który zamiast bawić się komodą, wolał grać w Urban Terror na pececie. Razem kodowaliśmy fejka przeciwko Britney Spears, jednakże ta produkcja nigdy nie doczekała się ukończenia. Kolejną osobą, która opuściła grupę, był Yag00d, również na własną prośbę (z powodu nieaktywności). Ze Snergiem straciłem kontakt na początku roku. Mini Cat zdecydował się być w mojej grupie jako Mini Cat, a nie jako The Spear. Pod sam koniec roku rozpocząłem pracę nad kolią relokowanych zaków Jeroena Kimmela, dodatkowo mając pokaźny zbiór niechcianych grafik, złożyłem z nich kolekcję Paintings II. Na dysku znalazł się też mój nowy Boulder Dash, którego jak i samą kolekcję zabezpieczyłem +h Emufux00rem przed emulatorami, co wywołało niebawem sporo kontrowersji. Obecny 2002 rok przyniósł kolejne roszady w grupie. Kolekcja została wydana w styczniu. W maju pojawiła się lamersko przerobiona wersja kolekcji, przeznaczona do wglądu na emulatorach, wydana przez niejakiego Richarda. Do grupy dołączył Klax, po 1.5 roku zrekontaktował się Saper/VooDoo, który po zmienieniu xywki na Boos zdecydował się wstąpić do Tropyx’u. Niebawem po tym wstąpił również Data. Po kilku miesiącach mieliśmy również pierwszego zagranicznego membera w grupie – jest nim Psychodad z Niemiec. Po kłótniach ze Stryykerem zdecydowałem się opuścić Tide. Dość nieoczekiwanie zdobyłem kontakt z Zeldinem i w taki oto sposób znalazłem zatrudnienie w niemieckiej grupie Cascade. Skontaktowało się ze mną dwóch braci ze Szczecina, którzy znaleźli moje ogłoszenie w Filetach. Przybrali oni xywki Kyno oraz Blemish i wstąpili niebawem do mojej grupy. Po party Symphony w Tucznie zredukowałem swoją xywkę do Murdock. Na party poznałem V0yagera, który prawdopodobnie niebawem zasili nasze szeregi. Wkrótce ukażą się nowe produkcje grupy, na pewno nie takie same, jak poprzednie.\nXywki oraz skróty używane przeze mnie: KPT, V-12, H.M.Murdock, HMM&IDB, HMM, Murdock.\nW czasie swojej kariery na scenie dostałem propozycje joinięcia się do grup: Apidya/People Of Liberty/Exon, z których nie skorzystałem.\nProdukcje grupy Tropyx:\n1994        -  Pierwsze programy tworzone bez grupy, niektóre jako KPT\n1995-1998   -  Basicowe programy tworzone przeze mnie [Zebrane na pięciu stronach dysku pod nazwą My Lameness]\n21.11.1998  -  Tropyx Demo [Jednoplikowa zbiorówka trzech intr crackerskich]\n27.11.1998  -  Tropyx Music 1 [Jednoplikowa kolia muzyczna]\n13.05.1999  -  Tropyx Music 2 [Jednoplikowa kolia muzyczna]\n10.09.1999  -  Tropyx Music 3 [Jednostronicowe mega demo]\n11.11.1999  -  Tropyx Music 4 [Jednostronicowa kolia muzyczna]\n02.02.2000  -  Paintings + Gigey Music [Jednostronicowa kolia graficzna+kolia muzyczna]\n24.04.2000  -  Invisible Pack #1 [Pack z moimi programami Basicowskimi]\n11.06.2000  -  Saper 3 [Gra]\n09.07.2000  -  Rockford History [Kolekcja Boulder Dashy]\n09.08.2000  -  This Way [Jednoplikowe Dentro]\n01.11.2000  -  Rockford +(+2) [Crack]\n21.03.2001  -  Wave Of No Remorse [Jednostronicowa kolia modów z Reflextrackera]\n15.07.2001  -  Fred Gray Music Collection [Jednostronicowa kolia relokacji]\n25.01.2002  -  Jeroen Kimmel Music Collection + Paintings II [Kolia relokacji+kolia graficzna]\nWiększość z tych produkcji jest obecnie nie spreadowana jako oficjalny warez grupy. Ponadto wiele produkcji dyskowych zawiera w sobie sporo bonusów, których nie uwzględniałem w spisie.\nMemberstatus grupy Tropyx:\nV-12 (H.M.Murdock)...HQ,koder,text writter,swapper\nThe Spear (Mini Cat)...............moduły & sample\nMini Cat...........................moduły & sample\nNorth Party 2000\n"This Way" - Pierwsze miejsce w 64k compo\n"Forever 2002" - 30 miejsce w msx compo (Murdock)\n"Drum'n'Bass"  - 33 miejsce w msx compo (Rea)\n"Mass.Beat"    - 34 miejsce w msx compo (Rea)\n"4kb.Intro"    -  3 miejsce w demo compo (Rea)\nSidwine On-Line Music Competition 2002\n"A Rainy Day"  - 11 miejsce (Murdock)\n"No Man Army"  - 12 miejsce (Murdock)\n"Remembrance"  -  4 miejsce w msx compo (Murdock)\n"Dark Lord"    -  2 miejsce w gfx compo (Blemish)\n"Delmak"       -  3 miejsce w gfx compo (Blemish)\n"4kb.Intro V2" -  2 miejsce w 4k intro compo (Rea)\nI tak w zasadzie kończy się historia mojej grupy. Grupy o lamerskiej nazwie i o jej liderze nie mogącym zdecydować się na xywkę… Ale nie jest mi głupio z tego powodu. Cieszę się, że przez te 7 lat doszedłem do tego, co obecnie posiadam!\nMurdock/Tropyx/Draco/Nostalgia/Cascade ex.Dogfuckers62/Oxygen 64/Lasser/Tide\nHistoria mojej grupy powstała najprawdopodobniej na zlecenie Jackobe’a, który w jednej ze snailowych notek zasugerował, bym taki artykuł napisał do Inverse’a. W treści zawarłem zarówno informacje o Tropyxie, jak i o swoim przebiegu kariery na scenie C64. Text jest już oczywiście nieaktualny, ale zawiera szereg podstawowych informacji o grupie w przeciągu jej pierwszych 7 lat istnienia.\nArtykuł napisałem 8 września 2002 r. i ukazał się on 13 marca 2003 r. w magazynie Inverse #11/Oxygen64 w dziale Scena. Oryginalną treść poddałem niewielkiej korekcie interpunkcyjnej i technicznej.\nPoprzedni Podróż 2002\nNastępny Newcomer kontra eliciarz\nWszystkich wielbicieli kultowego komputera Commodore 64 zapraszam do zapoznania się z warezami, które zostały wydane …


NINE STONES CLOSE One Eye On The Sunrise – tocokocham.com\nNINE STONES CLOSE One Eye On The Sunrise\nNine Stones Close to mało znany angielski zespół progresywnego rocka, który działa i nagrywa w Holandii, tam bowiem osiedlił się jego założyciel – gitarzysta i kompozytor Adrian Jones. Jego solowy projekt (album St Lo) stopniowo ewoluował w kierunku stworzenia grupy o stałym składzie. Album Traces, pierwsze wspólne dzieło nowej formacji, zachwyciło miłośników grania spod znaku Camel czy Pink Floyd, bo też słuchając gitary Jonesa, można odnieść wrażenie, że gra Latimer albo Gilmour. Spójna i emocjonalna muzyka z Traces ma swoja kontynuację na kolejnym albumie Brytyjczyków, wydanym w 2012 roku One Eye On The Sunrise. Cieszy fakt, że zespół nie okazał się jednorazowym projektem, a drobne zmiany w składzie są czymś zupełnie naturalnym. Przynajmniej tak długo, dopóki pierwsze skrzypce gra Adrian Jones. Otrzymaliśmy więc godzinę pięknej, malowniczej, refleksyjnej i stonowanej muzyki, utrzymanej w klimacie Traces. Wprawdzie utworów jest dwa razy więcej, ale kilka nagrań to jedynie krótkie muzyczne pasaże, przekąski przed głównymi daniami. Rolę zupy pełni wielowątkowa, nieco „rozbrykana” melodycznie 12-minutowa kompozycja tytułowa. Danie główne to 10-minutowy The Weight, zbudowany według wzorca rozmarzony, wręcz senny utwór, który nabiera tempa i rozkręca się w środkowej partii, by znów wyciszyć emocje w samej końcówce. Rolę deseru przejął najdłuższy (ponad 13 minut) i najbardziej ostry na tym spokojnym albumie Frozen Moment, z 5-minutową solówką gitarową, która po prostu wymiata w finale. Pozostaje jeszcze uspokojenie emocji przy delikatnym Zachodzie słońca (The Sunset). Tak kończy się ten malowniczy album, a przecież nie wspomniałem o doskonałym utworze A Secret czy porywającym instrumentalu Janus, który powinien trwać znacznie dłużej niż 6 minut. To swoista kwintesencja stylu grupy, gdzie każdy z muzyków dostał szansę na wykazanie się. Zdecydowanie najlepszy utwór na płycie, która może nie jest nowatorska pod względem brzmienia, nie tworzy historii, ale cieszy uszy tych, którzy kochają Genesis czy Marillion z najlepszych lat. Dzisiaj mało tego typu dojrzałej artrockowej muzyki, dlatego każdą taką perełkę trzeba wyławiać i pielęgnować.\nPotwierdź, że nie jesteś automatem: × 8 = 40


Kościół zjednoczony ws. metropolii, a samorządy? NA FORUM | Dziennik Zachodni\nKościół zjednoczony ws. metropolii, a samorządy? NA FORUM\nKościół zjednoczony ws. powstania metropolii śląsko - zagłębiowskiej. Czy samorządy również? Czy ambona to właściwe miejsce, aby odnosić się do kwestii politycznych? O tym w najnowszym odcinku programu "Na Forum" rozmawiamy z ks. Rafałem Skitkiem z "Gościa Niedzielnego".\n"Jako pasterze trzech diecezji, na terenie których położone są gminy gotowe do współpracy w ramach nowej Górnośląsko-Zagłębiowskiej Metropolii, jesteśmy przekonani, że projekt ma nie tylko historyczne znaczenie, ale stanowi wyjątkową szansę rozwoju dla wszystkich gmin" - tak w apelu biskupi przekonywali wiernych do poparcia powstania metropolii śląsko - zagłębiowskiej.\nKościół jest zjednoczony w tej sprawie, a czy samorządowcy również? Czy ambona to dobre miejsce, aby poruszać - bądź, co bądź - kwestie polityczne?\nWłaśnie o tym rozmawiamy w najnowszym odcinku programu "Na Forum" razem z ks. Rafałem Skitkiem z "Gościa Niedzielnego".\nKomentują: Franciszek Matysik z "Co Tydzień Jaworzno", Agata Pustułka z "Dziennika Zachodniego" i Paweł Pawlik z Onet.pl.\nmetropolia śląsk zag...


sr1 - Forum MIUIPolska.pl\nsr1 last won the day on June 24 2018\nsr1 replied to RapNotDead's topic in Mi Band 5\nsr1 replied to Zenderable's topic in Mi Band 5\nsr1 replied to Kacper Skrzypek's topic in Aktualizacje MIUI\nNie wiesz o czym mówisz Stable są budowane na wersjach z bety, które były "najlepsze", czyli, w większości przypadków, bety są świeższe niż stable, mimo, że stable wyszło PO becie. Chcesz mieć nowinki, zainstaluj betę. Nie na odwrót. 9.10.10 jest ostatnią betą dla Mi5, dlatego też ciekawi mnie, czy stable był budowany na ostatniej becie 9.10.10, lub wykryli jakiś błąd i był budowany może na 9.10.9 (niedostępnej dla nas), a może coś jeszcze poprawili i jest lepsza od 9.10.10. Dlatego zadałem takie pytanie. Jeżeli ten stable jest zbudowany jak każdy inny i bazuje np. na wersji 9.9.26\nsr1 replied to Kacper Skrzypek's topic in 2019\nsr1 replied to ZduneX25's topic in 2019\n@ZduneX25, rozumiem, że poprawka będzie z góry narzucona przez was i jeżeli jej nie chcę to nie będę mógł już aktualizować swojej Mi5 waszym romem? Załóżmy, że obecnie, przed wprowadzeniem waszego fixa mamy dwie grupy użytkowników xiaomi.eu Grupa A: osoby, którym Google Pay nie działa. Grupa B: osoby, którym Google Pay zawsze działał i działa. Czy wprowadzając fixa dla wszystkich, nie sprawicie, że kolejny update od Google Pay łapnie również userów z Grupy B, bo np. poleci global ban na wszystkie urządzenia z określonym bypassem (waszym nowym fixem)? Chyba, że potraficie zm\nsr1 replied to goszka's topic in Modyfikacje systemowe\nsr1 replied to TripleXXX's topic in Dyskusja ogólna


Tapicerowany narożnik modułowy Torino - Ogrodolandia.pl\n» Tapicerowany narożnik modułowy Torino\nKod produktu: 7507-555B5\nTapicerowany narożnik modułowy Torino to limitowany mebel o niezwykle nowoczesnej formie. Składa się z dwóch modułów, które w połączeniu tworzą efektowny mebel wypoczynkowy, idealny do zewnętrznych stref relaksu.\nTapicerowany narożnik modułowy Torino to doskonała propozycja dla osób gustujących w ponadczasowych meblach wypoczynkowych. Dzięki zastosowaniu trwałych materiałów o podwyższonej odporności - prezentuje się nienagannie, mimo intensywnej eksploatacji. W całości narożnik Torino pokrywa postępowa tkanina Umbraltex, która nie przyjmuje wody. Jest w pełni odporna na absorpcję, przez co z łatwością materiał można utrzymać w czystości. Krople wody spływają po niej na boki, dlatego już kilka minut po deszczu, można wygodnie rozsiąść się na suchej powierzchni.\nTapicerowany narożnik modułowy Torino jest również odporny na pleśń, przez co jest bezpieczny na alergików.\nW zestawie specjalny pokrowiec zabezpieczający przed brudem!\nParametry techniczne tapicerowanego narożnika modułowego Torino\nW skład tapicerowanego narożnika modułowego wchodzą:\nWymiary tapicerowanego narożnika modułowego Torino:\nwysokość siedziska: 38, 5 cm\nWykorzystany materiał do produkcji narożnika modułowego Torino\nKolorystyka tapicerowanego narożnika Torino\nTapicerowany narożnik modułowy Torino dzięki stonowanej, ciemnej kolorystyce, można połączyć z bardziej wzorzystymi dodatkami w postaci pledu czy dekoracyjnych poduszek, tworząc aranżację, dostosowaną do indywidualnego gustu.\nNarożnik modułowy Torino podtrzymuje się na subtelnych nóżkach, przez co prezentuje się niezwykle efektownie.\nZachęcamy do zapoznania się z naszą ofertą stolików kawowych do narożnika!\nZobacz narożnik Torino na filmie


Polityka Cookies | Zespół muzyczny Praszka Częstochowa, Opolskie, zespół na wesele Wieluń\nInformacje polityki Cookies strony Portamento.pl\nStosujemy pliki cookie na naszej stronie internetowej. Pliki cookie, zwane również „ciasteczkami” – są to małej wielkości pliki tekstowe umieszczane na twoim komputerze lub innym urządzeniu z którego łączysz się z naszą witryną.\nSłużą one do wzbogacania jej funkcjonalności, jak również ułatwiania tobie jako użytkownikowi korzystania z niej. Jeśli nie wyrażasz zgody na ich umieszczanie – możesz zawsze zmienić ustawienia swojej przeglądarki internetowej. Więcej szczegółów znajdziesz na stronei producenta lub w dziale pomoc swojego programu.\nPliki cookie są przez nas wykorzystywane do:\nŚledzenia ruchu użytkowników po stronie\nZachowywania danych formularzy oraz innych aplikacji używanych na witrynie\nUznajemy, że jeśli korzystasz z naszej witryny – wyrażasz zgodę na umieszczanie plików cookies.


Cressi Free Frog Czarny kup i oferty, Scubastore\nEU 37 / 39 Black EU 38 / 40 Black EU 41 / 42 Black Black EU 45 / 46 Black\nOpis produktu Cressi Free Frog\nFin pochodzące z modeli nurkowania Cressi głębokich, która wprowadza również cały sektor Finał stóp normalnej długości, zastosowanie bardziej reaktywnych materiałów.\nTarcza nie jest w rzeczywistości wykonane z kopolimeru polipropylenu, ale z wyjątkowo lekkie i elastyczne.\nMateriał ten w połączeniu z wygodnym termo-kauczuku (elastomer), wykorzystywane do stóp do podłużnic bocznych i do różnych wkładek, z wyłączeniem określonych modeli głębokiego nurkowania jest doskonałe do nurkowania, nurkowanie i nurkowanie z Ara.\nSzukasz Cressi Free Frog? W scubastore znajdziesz wszystkie rodzaje produktów Płetwy kryte od najlepszych producentów. Na przykład Cressi, wiodącą markę w branży i gwarantuje najwyższą jakość produkcji. Nie czekaj dłużej i wyposaż się w produkty pochodzące z naszego sklepu nurkowy.\nCechy Cressi Free Frog\nZrównoważony rozwój Cressi Free Frog\nProdukt uczciwy i jakościowy\nBardzo dobrze, ubieram się szeroko\nDoskonałe płetwy, raczej sztywne i lekkie. Ubierają się trochę luźno. Zwykle noszę rozmiar 44, mam 43-44 i pasują trochę za duże. Ale z 2 mm neoprenową skarpetą są idealne!\nŻaba bez cressi\nSuper płetwy, w 100% zadowolone!\nGórna płetwa do snurkowania, w basenie, podczas nurkowania na freedivingu\nDzięki FreeFrog, Cressi oferuje wyjątkowo dobrą płetwę w wyjątkowo atrakcyjnej cenie. Płetwa do nurkowania i mała jak płetwa freedive w bagażu.\nkonkurencyjna cena i dobra wydajność w porównaniu z Mares Avanti Excel, ten jest nieco lekki\nLekka i piękna płetwa. Dobra wydajność\nDoświadczenie z freefrog\nTylko cała nurkowanie z tą parą. Bardzo dobry materiał!


Dodano: 17-06-2021 11:24\nW zakładach górniczych Tauronu Wydobycie nieprzerwanie funkcjonują zaostrzone procedury bezpieczeństwa związane z zapobieganiem rozprzestrzenianiu się koronawirusa.\n- Szczepienia pracownicze to realne wzmocnienie bezpieczeństwa załóg naszych zakładów górniczych i tym samym lokalnych społeczności, w których mieszkają pracownicy kopalń wraz z rodzinami - mówi Jacek Pytel, prezes zarządu Tauronu Wydobycie. - Konsekwentna realizacja działań profilaktycznych w Tauronie Wydobycie od początku pandemii ograniczyła jej wpływ na funkcjonowanie zakładów górniczych spółki. Naturalną kontynuacją tych działań jest organizowana obecnie akcja szczepień - podkreśla prezes.\nDo artykułu: Tauron Wydobycie zaszczepi pracowników i ich rodziny\npatol 2021-06-17 16:50:49\nLepiej się zajmijcie brakiem narzędzi w TW Bo już są przypadki ze kilof trzeba sobie do roboty przynieść nie ma pistoletów do SHC Rękawic brak , Brak pokrowców i pasów, brak pompek BiBo Na Janinie brak lamp nahełmnych Brzeszcze aparaty ucieczkowe jeden na 2 pracowników jak w jakimś Mozambiku ku&*&*& A BHP się dowali że nie masz maski na ryju przy 30 stopniach na zewnątrz.\nJerry 2021-06-17 16:07:55\nA kiedy będzie wiadomo co z Tauronem Wydobycie? Obecnie trwa tam generacja strat, bo nawet węgiel z Sobieskiego (ten bez chloru) nie ma być gdzie spalony z racji "usterki" (pożaru) kotła 910MW


Cmentarz Bushey – realizacja architektoniczna Waugh Thistleton Architects - Sztuka architektury\nStrona główna Realizacje Kubatura Cmentarz Bushey – realiza...\nData dodania: 17.09.2018 Czas czytania: ~2 min\nCmentarz Bushey – jedna z nowszych realizacji architektonicznych pracowni Waugh Thistleton Architects, powstał w Hertfordshire. Obiekt został już uznany najlepszym budynkiem religijnym (w konkursie World Architecture Festival 2017), zdobył RIBA East Award 2018, RIBA National Award 2018, teraz trafił na krótką listę nominowanych do prestiżowej Stirling Prize 2018.\nWyjątkowy projekt architektoniczny Waugh Thistleton Architects\nBushey Cemetery w Hertfordshire, dzieło Waugh Thistleton Architects, powstał na zamówienie gminy żydowskiej – celem projektu było powiększenie powierzchni istniejącego tu od dawna cmentarza, jego rozbudowa. Architekci postawili przed sobą zadanie, aby wykreować pełną modlitewnego nastroju przestrzeń religijną z użyciem maksymalnie naturalnych materiałów i bliskich naturze środków.\nBushey Cemetery w Hertfordshire Waugh Thistleton Architects zaprojektowali jako wpisany w krajobraz kompleks pawilonów, których kameralna skala doskonale pasuje do specyficznej funkcji. Do budowy obiektu architekci użyli przede wszystkim drewna dębowego, rdzawej stali oraz… ubitej ziemi.\nZobacz, jak zaprojektowano krajobraz Bushey Cemetery\nWaugh Thistleton Architects, pracując nad tą realizacją architektoniczną, musieli uwzględnić specyficzny charakter żydowskich ceremonii pogrzebowych oraz potrzeby przyszłych użytkowników. Dwie sale modlitewne zamknięto w prostych, kameralnych bryłach, których elewacje wykonano ze specjalnych paneli z ubitej ziemi. Ta starożytna metoda została ożywiona w tym projekcie, bo nie tylko tworzy wyjątkowy nastrój, jest też przyjazna środowisku i trwała.\nWnętrza cmentarnych zabudowań, wykończone z użyciem ciepłego, tworzącego wyjątkową atmosferę drewna, Waugh Thistleton Architects otworzyli na otaczający krajobraz za pomocą osłoniętych ażurowymi podcieniami przeszkleń. W ten sposób ich użytkownicy mogą widzieć zielone otoczenie, zachowując jednocześnie wrażenie wyciszenia , odseparowania od świata zewnętrznego.\nBushey Cemetery – to założenie krajobrazowe. Pawilony z ubitej ziemi otacza to staranie zaaranżowana przestrzeń ze stawami i dobraną odpowiednio zielenią. Krajobraz, jaki architekci Waugh Thistleton Architects stworzyli w tej realizacji architektonicznej ma sprzyjać nastrojowi kontemplacji, ale jednocześnie spełniać wymogi bioróżnorodności.\nFoto: Lewis Khan, źródło: waughthistleton.com


Podatek w encyklopedii zarządzani Governica.com\nPodatek Przekierowano ze strony: Tax ang. tax\nDochody z podatków zwiększają dochody państwa. Z tych dochodów realizowane są zadania ogólnospołeczne, z których korzystają płatnicy podatku i członkowie ich rodzin. W tym kontekście możemy więc mówić co najwyżej o odpłatności pośredniej. Przymusowość płacenia podatku wiąże się z tym, ze organ administracji finansowej państwa jest wyposażony w narzędzia odpowiednie do jego wyegzekwowania jeśli zajdzie taka potrzeba. Jest to cecha odróżniająca podatek od innych świadczeń o charakterze dobrowolnym.\npodatek dochodowy od osób prawnych (CIT).\nObowiązkowe składki ubezpieczeniowe, zdrowotne itp.\npodatek rolny (gruntowy),\nPodatki od towarów i usług:\npodatek od wartości dodanej (VAT),\nFunkcje podatku utożsamiane są z rolą podatku i określają miejsce, jakie zajmuje on w gospodarce.\nWyróżniamy trzy podstawowe funkcje podatku:\nInformacje o polskim systemie podatkowym na stronie Ministerstwa Finansów\nPodatek na Wikipedii pl\nTax na Wikipedii en\nPodatek na Encyklopedii Zarządzania