Fear Agent #02 - Aleja Komiksu\nwkp - 06:41 07-03-2020\nRick Remender nie jest raczej autorem kojarzonym z zabawnych komiksów. Depresyjna „Głębia”, mroczne i nieprzyjemne „Deadly Class” czy nawet niby lekkie „Uncanny Avengers” i „Axis”,w których nie brak było pewnej dozy makabry (mózg Xaviera), unikały humoru. Inaczej rzecz ma się z cyklem „Fear Agent”, który jest po prostu lekką, pełną akcji komedią science fiction. I to taką, której nie powstydziłoby się kino lat 80. XX wieku.\nHeath Huston kiedyś był jednym z Agentów Strachu, twardzieli broniących Ziemi przed kosmicznymi zagrożeniami. Teraz z całej ekipy został tylko on, ale daleko mu do dawnej świetności, tak samo, jak i do trzeźwości. Pije więc, eksterminuje kolejnych kosmitów, zmaga się z problemami… itd., itd. Teraz jednak nadchodzi czas, by przeszłość upomniała się o niego i odsłoniła to, co skrywa. A skrywa wiele, w tym genezę Fear Agentów…\nChciałem w tym miejscu napisać, że uwielbiam tę serię i zacząć wymieniać za co, ale nie byłaby to prawda. Nie uwielbiam „Fear Agent”, bardzo, bardzo lubię, ale nie uwielbiam. No może trochę. I może jeszcze zacznę, bo zabawa z nią jest naprawdę znakomita. A dlaczego? Przede wszystkim dlatego, że chociaż na oryginalność nie możecie tu liczyć, Remender dołożył starań by zabawa motywami wyszła mu jak najlepiej i zdecydowanie udało mu się to znakomicie. Co zatem znajdziecie w „FA”?\nPrzede wszystkim wszystko to, czego możecie oczekiwać po komedii SF będącej połączeniem Kina Nowej Przygody z komiksami superhero. Zaczynając od bohatera, który jest niczym skrzyżowanie Jamesa Bonda, Johna McClane’a, agenta J i Hana Solo (między innymi oczywiście), przez całe bogactwo najróżniejszych, najczęściej zabawnych niezwykłych stworzeń, po wydarzenia i konkretne sceny pełnymi garściami czerpane ze skarbnicy gatunku. Inspiracje można by wymieniać długo, ale że wyszukiwanie ich to jedna z większych przyjemności, jakie oferuje ta seria, każdy czytelnik najlepiej niech sam je odkryje.\nNajwiększym plusem całości jest w końcu to, jak Remender bawi się tym, co wchłonął przez lata, jako czytelnik/widz fantastyki i komiksu. Zbiera to wszystko do kupy, łączy, miksuje i serwuje nam jako gotowe danie. Nie jest to jednak odgrzewany kotlet, a całkiem udana dekonstrukcja potrawy, podana zresztą z wyczuciem i smakiem. Dzięki temu całość jest zabawna, (w podobny sposób, co filmy z serii „Faceci w czerni”), ale bywa też krwawo, spektakularnie, niebezpiecznie i widowiskowo. Lekkość i umowność całości sprawiają, że komiks dosłownie połyka się na raz, choć album jest konkretnej grubości.\nDo tego wszystkiego dochodzi naprawdę dobra szata graficzna. Tony Moore, tak, ten od „Żywych trupów” i „Deadpoola”, z pomocą Jerome’a Opeñi, z którym Remender pracował nad „Wolverine’em” czy „Punisherem”, oferują nam lekkość stylu, łączącego realizm z cartoonowymi naleciałości. Ma to swój urok i jest po prostu miłe dla oka. Przede wszystkim jednak dobrze oddaje wszystkie aspekty „Fear Agent”, od komediowych sekwencji, przez sceny akcji, po nastrojowe i epickie momenty. Reasumując: warto. Dobra, lekka rozrywka w klimacie kinowych hitów spod szyldu komedii SF gwarantowana. I tylko ma się ochotę na więcej.


Hill Bill polar matt M - ABUS\nKask rowerowy Hill Bill to idealna kombinacja maksymalnie możliwego bezpieczeństwa, optymalnego kształtu, wyważonego klimatyzowania oraz modnej stylistyki.\nWielkość M = 52-57 cm, 300 g\nWszystkie warianty dla Hill Bill\nWielkość dla Hill Bill\nKolory dla Hill Bill\nHill Bill DLA ROWERZYSTÓW GÓRSKICH\nKask MTB Hill Bill spełnia wymagania ambitnych sportowców w zakresie wyposażenia i funkcjonalności.\nZwiększony poziom bezpieczeństwa kask Hill Bill zawdzięcza przemyślanej technologii produkcji. Wyprodukowany metodą Double Shell In-Mold kask zapewnia trwałe połączenie skorupy zewnętrznej z absorbującym uderzenia materiałem wewnętrznym (EPS). Ponadto znacznie zwiększono stabilność dzięki zastosowaniu wzmocnienia strukturalnego ABUS-Safety-Tech (AST). Ta zintegrowana „klatka”, wykorzystana jako element wzornictwa, nadaje kaskowi Hill Bill, w połączeniu z dodatkowym spoilerem, oczekiwany przez kolarzy terenowych agresywny wygląd.\nZoom - precyzyjny i łatwy w obsłudze system regulacji\nZwiększona stabilność dzięki technologii AST (ABUS Safety Tech)\nObwodowa osłona dolnej krawędzi\nBardzo dobra wentylacja poprzez system 19 otworów wentylacyjnych\nSpoiler pomaga w wentylacji\nMożliwość demontażu wewnętrznej wyściółki dla większego komfortu\nPowlekana skorupa dla łatwiejszego czyszczenia\nKask dla dorosłych i młodzieży do zastosowania podczas treningów oraz wyścigów amatorskich i zawodowych\nTen kask stanowi doskonałą alternatywę dla szerokiej gamy użytkowników rowerów MTB\nMożliwość zamówienia osłony przeciwdeszczowej\nKolory: polar matt\nWielkość głowy: 52-57 cm


Kto pod kim dołki kopie, czyli o samoutrudnianiu słów kilka - Kamila Laurence\nKto pod kim dołki kopie, czyli o samoutrudnianiu słów kilka\nCzy zdarzyło Ci się być w sytuacji, gdy do ważnego egzaminu zostały Ci ostatnie dni, godziny, a może nawet minuty, ale nauka była najprędzej dziesiąta w kolejce rzeczy, które zamierzasz przedtem zrobić? Żebyśmy zawsze mieli tyle energii do działania, co wtedy! Oczywiście, do tego, co trzeba 🙂\nHalina, daj miotłę, będę zamiatać pustynię!\nEureka! Nagle czujesz przypływ ogromnej motywacji, by posegregować bezpańskie skarpetki, napisać do niewidzianej 10 lat koleżanki, by dowiedzieć się, co u niej słychać, czy dosłownie pozamiatać pustynię. Najlepiej szczoteczką do zębów. WSZYSTKO, byle tylko nie uczyć się do tego nieszczęsnego egzaminu.\nCzy to lenistwo? Być może. Ale istnieje także inne, bardziej prawdopodobne wyjaśnienie, dlaczego to sobie robisz.\nSłodki smak prokrastynacji\nPrawdopodobnie znacie określenie „prokrastynować” – innymi słowy, ociągać się w realizacji swoich zadań, odwlekać je w czasie. Sama prokrastynacja zalicza się jednak raczej do objawów leżącego głębiej mechanizmu i zwykle nie bierze się znikąd. Zatem, dlaczego prokrastynujemy? Okazuje się, że prokrastynowanie może być formą zachowania autodestruktywnego (Strunk, Steele, 2011).\nMoże wydawać się to zaskakujące. Niby w jaki sposób możemy skrzywdzić się, sprzątając mieszkanie? Autodestrukcja kojarzy nam się raczej z czymś nieco bardziej dramatycznym: ryzykownymi zachowaniami, okaleczaniem się, czy braniem narkotyków, najlepiej przez tydzień bez przerwy. Ale sprzątanie? Jednak, mimo pozornej niewinności tego typu zachowania, mechanizm leżący u jego podłoża bywa równie destrukcyjny, co w przypadku innych form działania przeciwko sobie.\nMechanizm ten jest na tyle powszechny, że w literaturze psychologicznej doczekał się nawet swojej nazwy – samoutrudnianie.\nNa ratunek samoocenie\nCzym jest samoutrudnianie? Jest to mechanizm obronny – obronny, bo stosowany w obronie naszej samooceny – polegający na przewidywaniu porażki, przy jednoczesnym dostarczaniu takich jej wyjaśnień, które zdejmą z nas brzemię odpowiedzialności za poniesienie klęski.\nMechanizm ten często określany jest także jako defensywna technika autoprezentacji, a więc bierny sposób wywierania pozytywnego wrażenia (Doliński, Szmajke, 1994). Czym się objawia? Przede wszystkim działaniem w sposób, który utrudnia lub uniemożliwia nam realizowanie celu, ale jednocześnie ściąga z nas odpowiedzialność za ewentualną porażkę. A nawet, jeśli nie zdejmuje odpowiedzialności całkowicie, to uwalnia od podejrzenia, że niepowodzenie to jest skutkiem niewystarczających zdolności, czy zbyt niskiej inteligencji.\nJak wygląda to w praktyce? Gdy planujemy przystąpić do ważnego egzaminu, za wszelką cenę unikamy nauki, lub nawet całkowicie rezygnujemy z przystąpienia do testu, w obawie, że nie udźwigniemy psychologicznych konsekwencji możliwej porażki. Jednocześnie, dbamy o możliwie wiarygodne (zarówno dla otoczenia, jak i dla nas samych!) usprawiedliwienie, dlaczego skończyło się to tak, a nie inaczej, prześcigając się w wymyślaniu jak najbardziej realnych (lecz niezwiązanych z brakiem kompetencji) przeszkód. Oczywiście, bardzo często proces ten przebiega bez udziału naszej świadomości – zwykle nie zdajemy sobie sprawy, że robimy sobie krzywdę.\nDlaczego tak istotne jest dla nas, by dla ewentualnej porażki znaleźć wyjaśnienie inne, niż “nie jestem w tym dobry/a”? Ponieważ nasza samoocena jest wtedy stosunkowo bezpieczna, a nam łatwiej jest udźwignąć, że byliśmy zbyt zmęczeni, czy nawet leniwi, niż przyznać, że być może brakuje nam kompetencji. Niestety, w ten sposób możemy zamknąć sobie drogę do osiągnięcia sukcesu proporcjonalnego do naszych możliwości.\nI choć strategia ta wydaje się nieopłacalna i bez sensu, to nie brak jej pewnej racjonalności – jak przekonywał Szmajke (1996), stosowanie samoutrudniania, w przypadku porażki, pozwala skutecznie ochronić naszą samoocenę.\nKiedy i dlaczego utrudniamy sobie życie?\nNa samoutrudnianie narażone są przede wszystkim osoby o obniżonej samoocenie, wątłej motywacji do realizowania swoich celów, a także te obawiające się negatywnej oceny ze strony otoczenia.\nZapędzenie się w kozi róg samoutrudniania jest tym bardziej prawdopodobne, im bardziej istotny jest dla nas cel. Gdy jest on wyjątkowo ważny, porażka będzie dla nas szczególnie dotkliwa i zagrażająca poczuciu własnej wartości.\nA jeśli jakimś cudem, pomimo wszystkich tych kłód, jakie los rzucił nam pod nogi, wyjdziemy z tego z twarzą i osiągniemy sukces, (na przykład dostając piątkę, POMIMO, że uczyliśmy się tylko 15 minut), tym lepiej świadczy to o naszych kompetencjach.\nWyróżniamy kilka podstawowych strategii samoutrudniania:\nbehawioralne – gdy “własnoręcznie” utrudniamy sobie realizację określonego celu (na przykład rezygnując z przygotowań do zawodów sportowych, zasiadając do nauki na ostatnią chwilę, czy wychodząc na miasto i pijąc o kilka drinków za dużo na wieczór przed egzaminem). Możemy także celowo wybierać cele zbyt ambitne – poniesiona porażka jest wtedy wysoce prawdopodobna, nie jest więc tak dotkliwa dla naszej samooceny,\ndemonstracyjne – przed przystąpieniem do działania zaczynamy odczuwać symptomy lęku, czy złego samopoczucia, zarówno fizycznego, jak i psychicznego (bóle głowy, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, ataki paniki, stany depresyjne). Choć wystąpienie tego typu objawów może w pewnym stopniu umniejszać naszej samoocenie, dzieje się to w mniej istotnych dla nas obszarach – finalnie nie jest więc tak groźne, jak poniesienie porażki na kluczowym dla nas polu,\nsymboliczne – gdy widzimy sytuację w barwach ciemniejszych, niż są w rzeczywistości: zawyżamy poziom trudności celu (postrzegamy egzamin jako znacznie trudniejszy, niż jest w rzeczywistości), przeszacowujemy przeszkody (hałasujący sąsiedzi nie pozwalają nam się skupić, podczas gdy na co dzień zupełnie ich nie słyszymy), lub umniejszamy atrakcyjności celu (wcale nam tak bardzo nie zależy).\nStrategie te możemy stosować rozdzielnie, jak i mieszając je ze sobą, dzięki czemu zapewniamy naszej samoocenie miękkie lądowanie w obliczu możliwej porażki.\nJak przestać rzucać sobie kłody pod nogi?\nPracę nad samoutrudnianiem zwykle zaczynamy od zauważenia i przyznania, że wpędzamy się w destrukcyjne sidła tego mechanizmu. Jeśli więc czujesz, że problem ten może dotyczyć Ciebie, przeanalizuj swoje zachowanie w sytuacji, gdy stoisz przed ambitnym wyzwaniem, któremu (teoretycznie) możesz nie podołać. Zastanów się, czy zauważasz pewien wzorzec swoich zachowań, który wpisuje się w opisane powyżej strategie samoutrudniania. Co w przypadku, gdy odpowiesz twierdząco?\nTo już prawie połowa sukcesu 🙂\nPo pierwsze, popracuj nad samooceną.\nWysoka, stabilna samoocena pomaga nam twardo stąpać po ziemi i bardziej ufać swoim możliwościom, dzięki czemu do różnych wyzwań podejdziesz z większym spokojem.\nBywa jednak, że problemy z zaniżonym poczuciem własnej wartości kryją się dość głęboko, a ich samodzielne rozwiązanie może okazać się niemożliwe. W takiej sytuacji warto sięgnąć po pomoc psychoterapeuty, który pomoże dotrzeć nam do źródła takich przekonań i stopniowo przeformułować je na zdrowsze.\nPo drugie, monitoruj.\nJeśli masz przed sobą ważny cel, co jakiś czas rób “stop-klatkę” i przyglądaj się swoim myślom i zachowaniu. Odpowiedz sobie na pytanie: czy to, co teraz robię zbliża mnie do osiągnięcia celu? Jeśli odpowiesz przecząco, postaraj się jak najszybciej wrócić na pożądany tor.\nPo trzecie, odwróć kierunek myślenia.\nJeśli do głowy przychodzi Ci mnóstwo pomysłów, co może nie udać się na drodze do celu, spróbuj wykorzystać je na swoją korzyść! Wypisz sobie potencjalnie problematyczne obszary, a następnie zgromadź o nich jak najwięcej informacji. Wiedząc, czego możesz się spodziewać, będziesz w stanie lepiej określić swoje aktualne kompetencje i solidnie się przygotować, co z kolei sprawia, że porażka wydaje się znacznie mniej prawdopodobna.\nPo czwarte, planuj.\nDobry, sensownie rozpisany plan to często połowa sukcesu. W sytuacji, gdy mamy problem z sumiennym realizowaniem zadań, warto zastosować metodę małych kroczków – zadanie podzielone na krótkie i klarowne etapy odstrasza znacznie mniej!\nPo piąte, dbaj o motywację.\nSpróbuj przypomnieć sobie, dlaczego realizacja tego celu lub zadania jest dla Ciebie ważna. Pamiętając, po co to robisz, z większą łatwością przezwyciężysz pokusę oddania się w tym czasie innym przyjemnościom, lub narzekania na niekorzystne zrządzenie losu. Pamiętaj także o nagradzaniu się – być może dodatkowa marchewka w postaci atrakcyjnej nagrody pomoże Ci utrzymać skupienie na celu?\nCzy warto pracować nad samoutrudnianiem? Jak najbardziej! Choć jest to strategia, która może zapewnić naszemu ego miękkie lądowanie, tak naprawdę z góry skazuje nas często na przynajmniej częściową porażkę. I choć, mimo wszystko, czasem uda nam się wyjść z tego pojedynku z twarzą (a bywa, że i z niezłym wynikiem), to zwykle odcinamy sobie w ten sposób drogę do sukcesu na miarę naszych możliwości.\nA na koniec… Zajrzyj na mojego Instagrama!\nZnajdziesz tam sporą porcję psychologicznych ciekawostek i wskazówek, jak budować udane życie. Na własnych zasadach! 🙂\nDoliński, D., Szmajke, A. (1994). Samoutrudnianie. Olsztyn: PTP, Pracownia Wydawnicza.\nStrunk, K., & Steele, M. (2011). Relative contributions of self-regulation, self-efficacy, and self-handicapping in predicting student procrastination. Psychological Reports, 109(3), 983-989.\nSzmajke, A. (1996). Samoutrudnianie jako sposób autoprezentacji. Warszawa: Wydawnictwo Instytutu Psychologii PAN.\nPoprzedni artykuł5 prostych nawyków, za które Twoje ciało Ci podziękuje\nNastępny artykułJak ze sobą NIE rozmawiać? Krótki poradnik, jak złą rozmową zniszczyć dobry związek


413. azurite cat eye lakier hybrydowy Isabellenails 6 ml\nTutaj jesteś: Strona Główna > Lakiery Hybrydowe>Wild Cat Eye>413. Azurite Cat Eye Lakier Hybrydowy Isabellenails\n413. Azurite Cat Eye Lakier Hybrydowy Isabellenails\nGłęboki fiolet z delikatnie połyskującymi drobinkami pozwoli Ci stworzyć manicure, który przykuje uwagę.\nRodzaj: Cat Eye\nGłęboki fiolet z delikatnie połyskującymi drobinkami pozwoli Ci stworzyć manicure, który przykuje uwagę. Twórz niepowtarzalne stylizacje z Isabellenails. Teraz ogranicza Cię tylko Twoja wyobraźnia!\nObudź w sobie dziką kotkę, zmysłową, tajemiczą kobietę. Jak to zrobić, przezdwszystkim zadbaj o drapieżny, ale elegancki manicure, przeciez dłonie są Twoją wizytówką, a gdy już poczujesz ten pazur, sama będziesz wiedziała, co robić dalej.\nJeżeli spodobał Ci się kolor 413. Azurite Cat Eye, koniecznie poznaj pozostałe kolory z kolekcji Wild Cat Eye.


Seminarium NGO 2.0 Organizacje pozarządowe w społeczeństwie informacyjnym - 2010 - Fundacja Stańczyka\n30. listopada, w sali konferencyjnej przy ul. Szlak 65 odbędzie się seminarium poświęcone problematyce prawnej, nowym technologiom elektronicznym i nurtowi wolnej kultury w praktyce funkcjonowania organizacji pozarządowych. Seminarium podsumowuje program „NGO 2.0 – Organizacje pozarządowe w społeczeństwie informacyjnym” Fundacji Instytut Myśli Obywatelskiej im. Stańczyka, finansowany ze środków Funduszu Inicjatyw Obywatelskich.\nFundacja Instytut Myśli Obywatelskiej im. Stańczyka od lipca prowadzi program „NGO 2.0 – Organizacje pozarządowe w społeczeństwie informacyjnym”, finansowany ze środków Funduszu Inicjatyw Obywatelskich. Sklada się na niego doradztwo prawne w zakresie regulacji zakładania i bieżącego funkcjonowania NGOs, prawa autorskiego i wykorzystania nowych technologii informacyjnych w pracy organizacji. Druga gałąź projektu to szkolenia, obejmujące tę tematykę.\nWszystkich nią zainteresowanych zapraszamy na 30. listopada do sali konferencyjnej przy ul. Szlak 65. Odbędzie się tam seminarium, podsumowujące działania projektowe i omawiające w skrócie problematykę adresowaną w szkoleniach i doradztwach. Do uczestnicwa zapraszamy zarówno osoby, które korzystały z projektu NGO 2.0, jak i przede wszystkim chcące poszerzyć możliwości swoich organizacji czy też rozważające ich założenie. Poruszane tematy dają wgląd w realia funkcjonowania NGOs w XXI w.\n10.00-10.30 Wprowadzenie – podsumowanie projektu „NGO 2.0. Organizacje pozarzadowe w społeczeństwie informacyjnym” (Fundacja Instytut Myśli Obywatelskiej im. Stańczyka)\n10.30-10.50 Zderzenie zwyczaju i etyki internetowej z prawem stanowionym (Joanna Kulesza)\n10.50-11.10 Wolna kultura jako uspołeczniona alternatywa dla dotychczasowego modelu własności intelektualnej (Mateusz Klinowski)\n11.10-11.25 Przerwa kawowa\n11.25-11.45 Praktyczne prawne problemy NGO w Polsce (Julia Kluczyńska)\n11.45-12.00 Web 2.0 w NGO (Michał Pałasz)\n12.00-12.15 E-wolontariat (Open Office, Wikipedia) (Bartosz Kosiński)\n12.30-13.30 World Cafe runda I\n13.30-14.10 Przerwa obiadowa\n14.10-15.00 World Cafe runda II\n15.00-16.00 Podsumowanie World Cafe, ustalenia końcowe, zakończenie\nJoanna Kulesza – doktor nauk prawnych, adiunkt na Uniwersytecie Łódzkim, uznana specjalistka z zakresu prawa nowych technologii i prawa międzynarodowego; autorka „Ius Internet” – pierwszej polskojęzycznej pracy, analizującej problem kolizji norm zwyczajowych rozwiniętych w społeczności internetowej z próbującym nadążyć za rozwojem technologii prawem.\nMateusz Klinowski – doktor nauk prawnych, absolwent filozofii, adiunkt na Uniwerytecie Jagiellońskim, działacz społeczny; specjalizuje się w etycznych problemach współczesnego prawa, badanych zwłaszcza metodami filozofii analitycznej.\nJulia Kluczyńska – dyrektor biura Fundacji Uniwersyteckich Poradni Prawnych; specjalizuje się w prawie stowarzyszeń i fundacji; współpracuje z Federacją Organizacji Służebnych Mazowia; koordynator Centrum Pro Bono.\nMichał Pałasz – specjalista w zakresie mediów społecznościowych i e-PR; kulturoznawca, akademicki ekspert w zakresie erotyzmu w kulturze i sztuce; założył i prowadzi kampanię społecznościową na rzecz wirtualnego Muzeum Sztuki Erotycznej.\nBartosz Kosiński – przewodniczący Stowarzyszenia Edukacji Nieformalnej MERITUM, kulturoznawca; specjalista w zakresie problematyki kultury nowych mediów elektronicznych\nW celu rejestracji na seminarium, prosimy o wypełnienie formularza. Zgłoszenia przyjmujemy do godz. 21 w poniedziałek, 29.11.\nNGO 2.0. Organizacje pozarządowe w społeczeństwie informacyjnym


Plecak Akme 22 l Pentagon Czarny (K16104-01) czarny | PLECAKI I TORBY \_ Plecaki \_ <29 l | Sklep ArmyWorld.pl\nPlecak Akme 22 l Pentagon Czarny (K16104-01)\nolive green coyote szary czarny\nLekki plecak o pojemności 22 litrów wykonany z wytrzymałego poliestru od firmy Pentagon.\nGłówna komora plecaka wyposażona jest w płaską, miękką kieszeń na laptopa z paskiem stabilizującym oraz mniejszą kieszonkę na zamek błyskawiczny. Plecak zamykany jest od góry klapą z klamrą Duraflex oraz dodatkowym miękkim, wewnętrznym kołnierzem zapinanym na suwak.\nNa froncie plecaka znajduje się dodatkowa kieszeń zamykana za pomocą suwaka. Po bokach wszyto pasy kompresyjne z klamrami oraz umieszczono dwie otwarte przegrody na termos lub butelkę z wodą. Wygodne regulowane szelki z miękkim obszyciem oraz przyjemny materiał w obszarze pleców zapewniają komfort podczas noszenia w trakcie dłuższych wędrówek. W górnej części plecaka naszyto uchwyt transportowy umożliwiający wygodne przenoszenia plecaka w ręce.\nPlecak świetnie sprawdzi się podczas wycieczki rowerowej czy innej jednodniowej wyprawy poza miasto.\nwymiary 25 x 16 x 49 cm\nOpinie o Plecak Akme 22 l Pentagon Czarny (K16104-01)\nPlecak rewelacja sporo kieszeni można się fajnie spakować na wyjazdy Polecam niezdecydowanym


Niepowstrzymany Hamilton i rozważania o przyszłości...\nStrona głównahamiltonNiepowstrzymany Hamilton i rozważania o przyszłości...\nDariusz Nałęcz kwietnia 20, 2014\nLewis Hamilton... pamiętacie tego kierowcę na początku swojej kariery w Królowej Motorsportu? Wydaje mi się, że tak. Zawodnik o nieprzeciętnych możliwościach, ale na początku swojej kariery bądź co bądź niedojrzały. Czy to się zmieniło? Moim zdaniem tak...\nTo właśnie on wszedł do F1 przebojem, a było to w roku 2007. W swoim pierwszym starcie za kierownicą bolidu McLaren`a zajął trzecie miejsce zaskakując wszystkich. W pierwszym sezonie wygrał swój pierwszy wyścig w Formule 1 i w pierwszym sezonie... otarł się o tytuł Mistrza Świata. Ostatecznie zakończył sezon na drugim miejscu, zostając Wicemistrzem.\nSpełnił swoje wielkie marzenie rok później i nie można powiedzieć, że był to łatwo wywalczony tytuł Mistrza Świata. Wszystko rozstrzygnęło się w ostatniej rundzie w kalendarzu, czyli GP Brazylii. Do samego końca nie było wiadomo kto zostanie zwycięzcą w klasyfikacji generalnej. Nikt do końca nie wiedział, czy będzie to Lewis Hamilton, czy może Felipe Massa. Ostatecznie Brazylijczyk wygrał wyścig, jednak na ostatnich metrach McLaren prowadzony przez Hamiltona wyprzedził o ile dobrze pamiętam Timo Glock`a, w zakręcie oznaczonym numerem 12. Takim sposobem Brytyjczyk zapewnił sobie jak dotąd jeden tytuł. Czy ma szansę na kolejny? Wydaje się, że tak, ale nie mówmy hop.\nZa nami Grand Prix Chin, czyli czwarty wyścig w sezonie 2014. Do końca sezonu więc zostało jeszcze kilkanaście rund. Nie można dzielić więc skóry na niedźwiedziu, ale można dokonywać już pewnych przemyśleń. Właśnie tego typu przemyślenia postaram się przedstawić w tym artykule. Pamiętajcie - moja ocena jest subiektywna.\nPrzed Formułą 1 stoi otworem Europa, zaczniemy od GP Hiszpanii i po drodze zboczymy z kursu, aby pokazać się w Kanadzie - miejscu bardzo dobrze pamiętanym przez Roberta Kubicę, przez polskich kibiców, ale również przez Lewisa Hamiltona, który w roku 2008 na wyjeździe z Pit-Lane uderzył w bolid Ferrari Kimiego Raikkonen`a kończąc wyścig obu zawodników.\nGP Hiszpanii... nie wiem, czy zdajecie sobie sprawę, ale od początku kariery w F1 Lewis Hamilton jeszcze ani razu nie zwyciężył na torze Circuit de Catalunya pod Barceloną. Tor ten jest znany wszystkim kibicom, fanom Królowej Motorsportu, ale nie tylko. W przeszłości bardzo często zespoły testowały w tym miejscu. Trudno się dziwić, mamy tu ciekawą kombinację. Są tu zarówno wolne zakręty, jak i szybsze partie. Trzeci sektor został "przebudowany", o ile tak w ogóle można powiedzieć względem tamtych lat, gdy testowano. Nitka toru została zmieniona, choć stary układ nadal jest dostępny - jednak nie podczas wyścigów F1.\nWracając do kwestii tego, że kierowca z numerem 44 nie wygrał nigdy tej rundy - może czas to zmienić? Myślę, że jest to w zasięgu ręki, nie w sferze marzeń. Przynajmniej na tą chwilę. Przerwa, którą teraz właśnie mamy będzie wynosiła trzy tygodnie. Przerwy te mają to do siebie, że zespoły chcą przez ten okres czasu wprowadzić jak najwięcej zmian do swoich konstrukcji na ten rok, aby stać się bardziej konkurencyjnymi. Jedni stracą, drudzy zyskają. Nikt nie śpi, dlatego też Mercedes GP musi mieć się na baczności i musi również podjąć pracę.\nRed Bull Racing czyha na potyczkę zespołu z Brackley, podobnie jak Scuderia Ferrari z nowym szefem na czele. Nie zapominajmy oczywiście o McLarenie, czy Williamsie. Każdy chce walczyć o punkty, każdy chce pokazać się z jak najlepszej strony. Największą bolączką RBR jest... tak, silnik. Oczywiście Niki Lauda mówi, że 80 koni mechanicznych różnicy to bzdura, ale powiedzmy sobie szczerze - co mógł powiedzieć innego? Po pierwsze nie wypada (chociaż Niki nie zawsze robi to, co wypada zrobić), po drugie lepiej powiedzieć, że zwycięstwa to nie tylko zasługa silnika. Tak też jest oczywiście, ale jaki by to wszystko miało wtedy wydźwięk? No właśnie.\nFerrari również zmaga się z problemami. O ile jeśli chodzi o silniki Renault mówi się o problemach z brakującą mocą, o tyle Ferrari zmaga się z wagą silnika i nadal, choć już mniej - z oszczędnością ich jednostek napędowych.\nWydaje się więc, że w najlepszej sytuacji do walki z Mercedesami są ekipy korzystające właśnie z silników Mercedesa. McLaren może jeszcze pokazać rogi i powalczyć o czołowe miejsca. Wierzę również w Williams`a, czy Force India, jednak oni na zwycięstwa mają mniejsze szanse. Ich forma jak do tej pory jest zmienna, niestabilna. Oczywiście bardzo chciałbym się mylić i zobaczyć wyżej wymienione ekipy walczące w czołówce.\nWracając do Lewisa - jego największym bądź co bądź rywalem będzie Nico Rosberg. Niemiec jest świetnym kierowcą, świetnie wykonuje swoje zadania, należy go za to jak najbardziej pochwalić, zasługuje na to. Co prawda według mnie nie jest tak szybki jak Lewis, nie ma takiej fantazji i ma momenty zawahania, częściej niż inni. Nie zmienia to faktu, że będzie to piekielnie ciężki przeciwnik. Przedsmak walki w kolejnych rundach poznaliśmy podczas GP Bahrajnu.\nDo czego zmierzam? Brytyjczyk ma wielkie, żeby nie powiedzieć ogromne szanse na zdobycie drugiego w swojej karierze tytułu Mistrza Świata. Nie będzie to łatwe, a przed nami jeszcze wiele rund. Różne tory, różne specyfikacje, praca do końca sezonu - tak samo kierowców jak i zespołów. Pomimo tego, że jest tyle niewiadomych stawiam na Lewisa. Wierzę, że ten kierowca pokaże jeszcze nie raz w tym sezonie (i nie tylko) klasę, pokaże jak się jeździ, pokaże wielką pracę ze swojej strony i dojrzałość, której brakowało w poprzednich latach.\nJak będzie? To pokaże czas, to pokażą zespoły, kierowcy. Za to właśnie kochamy Formułę 1. Za tą nieprzewidywalność, za dominację zespołu, który walczy, aby się utrzymać, a inni brną, walczą również, aby zatrzymać ten właśnie zespół, tego kierowcę lub tych kierowców. Mógłbym wypisywać nadal za co ją kochamy, ale po co... każdy z nas wie za co kocha Królową, każdy z nas dopowie sobie to, co ma dopowiedzieć.


Dziennik Ustaw Nr 30, poz. 174 z 1963 - e-prawnik.pl\ne-prawnik.pl Dokumenty Akty prawne Dziennik Ustaw Rok 1963 Nr 30Po 174\nDziennik Ustaw Nr 30, poz. 174 z 1963\nRozporządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 26 czerwca 1963 r. w sprawie udzielania świadczeń przez zakłady społeczne służby zdrowia byłym uczestnikom walk narodowo-wyzwoleńczych i więźniom politycznym oraz członkom ich rodzin.\nData wydania: 1963-06-26\nData wejscia w życie: 1963-07-08\nTreść dokumentu: Dziennik Ustaw Nr 30, poz. 174 z 1963\nDziennik Ustaw Nr 30, poz. 174 z 1963 - pozostałe dokumenty:\nDziennik Ustaw Nr 30, poz. 175 z 1963\nRozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 1963 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania okręgowych sądów ubezpieczeń społecznych i Trybunału Ubezpieczeń Społecznych.\nDziennik Ustaw Nr 30, poz. 173 z 1963\nRozporządzenie Rady Ministrów z dnia 25 maja 1963 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie zasad opodatkowania podatkiem gruntowym przychodów osiąganych przez rolników z działów specjalnych, z wód zamkniętych i z innych źródeł.


magnus + alec = malec ♥: ROZDZIAŁ XIV\nAlec westchnął i usiadł na swoim miejscu. Pojawił się w jadalni jako jeden z ostatnich osób. Wstał rano i nagle ogarnęły go wątpliwości dotyczące dzisiejszej prezentacji. Czy zrobili wszystko? Czy maksymalnie zbadali temat? Czy wszystkie informacje były dobrze przez nich zinterpretowane? Czy nie było żadnych błędów? I w końcu czy zaciekawią wszystkich w takim stopniu, że będą w stanie cokolwiek zapamiętać?\nNieświadomie bawił się pod stołem swoją bransoletką. Nawet nie pamiętał o jej istnieniu. Miał ją całą noc na sobie i już zdążył się przyzwyczaić do tego, że spoczywa na jego nadgarstku.\n- Dlaczego nie jesz, Alec? - zapytała Izzy przerywając jego rozmyślania.\n- Eee – szukał w głowie jakiejś możliwej odpowiedzi. - Nie jestem głodny – wyznał i sięgnął po kubek, do którego nalał sobie herbaty.\n- Powinieneś coś zjeść – nalegała.\nJej brat przewrócił oczami.\n- Izzy, nie będę wmuszał w siebie jedzenia – powiedział spokojnie. - Jak zgłodnieję to coś zjem – upił łyk napoju.\nNic nie odpowiedziała, westchnęła tylko teatralnie i wróciła do jedzenia swojego posiłku. Jej brat dopił herbatę i wyszedł powiedziawszy jedynie, że spotkają się na zajęciach.\nMagnus również szybko skończył śniadanie i od razu udał się do gabinetu. Wczoraj przez większość dnia go nie było, dlatego postanowił dzisiaj popracować trochę dłużej. Otworzył drzwi i przystanął na chwilę, zanim nie otrząsnął się i nie wszedł do środka. Był lekko zdziwiony tym, co zobaczył w środku, a może raczej kim. Alec siedział na jego biurku, obrócony tyłem do niego i wpatrywał się w okno. Nie ruszył się ani o milimetr, kiedy usłyszał, że ktoś wszedł do środka. Nie zrobił tego, bo nie miał po co. Wiedział, że jedyną osobą, jaka mogłaby tu wejść, jest Magnus. To przecież jego gabinet, dlatego nikogo innego się nie spodziewał.\nCzarownik przystanął ponownie metr za nim, po drugiej stronie biurka.\nAlec obrócił się i wyciągnął do niego rękę. Magnus bez wahania podał mu swoją i już po chwili został za nią pociągnięty. Lightwood przyciągnął go bliżej siebie. Bane oparł się o krawędź mebla tuż przy chłopaku.\n- Cześć – odpowiedział i ku niezadowoleniu Magnusa puścił jego dłoń.\nCzarownik splótł ręce na piersi.\n- Dlaczego nie jesteś na treningu? - zapytał po kilku minutach ciszy.\nAlec zerknął na zegarek.\n- Mam jeszcze trochę czasu – oznajmił tylko i ponownie zaczął wpatrywać się w okno.\n- Alec? - zaczął Bane ostrożnie. - Coś się stało?\nTrochę go niepokoiło zachowanie Nocnego Łowcy. Owszem, był nieśmiały i w ogóle, ale.. Ale dzisiaj był wyjątkowo cichy. Magnus widział wyraźnie, że go coś trapi.\n- Nie – zaprzeczył ruchem głowy. - Dlaczego?\nJego głos był jakiś inny. Jakby odległy.\n- O czym myślisz? - zapytał ignorując jego wcześniejsze pytanie.\nAlec westchnął i położył głowę na ramieniu czarownika. Lekko go tym zaskoczył.\n- O tej prezentacji – przyznał w końcu.\nMagnus czekał, aż ten coś doda, ale Lightwood się nie odzywał.\n- Co jest nie tak z prezentacją? - przerwał ciszę.\n- Niiiiiic – odparł Nocny Łowca.\nBane spojrzał na niego zdziwiony. Nie wiedział, co mogłoby być powodem tak odmiennego zachowania chłopaka.\nNagle jakby go olśniło.\n- Nie boisz się, prawda? - zapytał. - No wiesz, tej prezentacji, tego wszystkiego?\nJedyną odpowiedzią było to, że chłopak odwrócił się tak, żeby Magnus nie mógł go zobaczyć.\n- Aleeeec – pokręcił z rozbawieniem głową. - Jesteś Nocnym Łowcą – zaczął z innej strony. - Myślałem, że wy niczego się nie boicie – uniósł wyzywająco brew.\nLightwood słysząc jego słowa obrócił się gwałtownie w jego stronę. Spojrzał mu hardo w oczy i..\n- Każdy się czegoś boi – odpowiedział pewnym głosem. - Każdy ma jakieś lęki, nawet Nocni Łowcy. Ale nie, nie boję się tego – dodał stanowczo. - Po prostu.. No wiesz...\nMagnus uśmiechnął się delikatnie.\n- No nie wiem – stwierdził.\nLightwood westchnął głęboko i zaczął mówić:\n- No bo co jeśli o czymś zapomnieliśmy? Co jeśli trenerzy stwierdzą, że nasze rozumowanie jest błędne? Co jeśli nikt nie będzie miał ochoty tego słuchać? Albo zrobię coś głupiego, zrobię z siebie kretyna? - wyrzucił z siebie cicho na jednym wydechu.\n- Bez sensu – zaczął, ale chłopak zaraz mu przerwał.\n- Właśnie! Może tam wcale nie pójdę? - myślał na głos. - To i tak nie ma aż tak ważnego wpływu na nasze wyniki. Może..\n- Oczywiście, że tam pójdziesz – wszedł mu w słowo Bane. - Pójdziesz i NIE zrobisz z siebie kretyna. Przecież nie jesteś sam. Masz całą drużynę, która ci pomoże. Nie musisz się bać.\n- Nie boję się! - syknął.\n- To o co chodzi? - nie rozumiał.\nMagnus go nie rozumiał. Skoro się nie bał, to czemu był taki.. Zdenerwowany? Nie, to nie to określenie. Zaniepokojony? Nie, to też nie pasowało. Zmarnowany?\n- No bo tam będzie tak dużo osób – zaczął niepewnie. - Moja grupa będzie stać na środku. A ja z nimi – przyznał niechętnie. - I wszyscy będą się patrzeć, i.. Sam nie wiem – wzruszył ramionami.\n- Nie lubisz być w centrum uwagi – bardziej stwierdził niż zapytał, ale mimo to Alec skinął głową.\nSiedzieli chwilę w zupełnej ciszy.\n- I nie umiem rozmawiać z innymi – wyznał cicho. - Zawsze zadaję się z gadatliwymi ludźmi. Ja.. ja po prostu ich słucham i dorzucam co jakiś czas coś od siebie.\n- Ze mną rozmawiasz normalnie – zauważył czarownik.\n- Bo z tobą wszystko jest inaczej – wypalił. Cały czas patrzył przed siebie, w okno. A Magnus tak bardzo chciał spojrzeć mu teraz w oczy..\nAlec dopiero po chwili uświadomił sobie, co powiedział i zamarł na ułamek sekundy. Potem zerknął na zegarek szukając jakiejś wymówki.\n- Eee.. Powinienem już iść, bo się spóźnię – wymamrotał i zaczął wstawać.\nMagnus złapał go za rękę i zatrzymał na chwilę.\n- Dasz sobie radę. Po prostu wyobraź sobie, że jesteś tam sam – lekki uśmiech. - Albo z kimś z kim chciałbyś tam być – dodał cicho. - Powodzenia.\nLightwood skinął głową i ruszył w stronę drzwi. W ostatnim momencie się obrócił i wypalił:\n- Może jak skończę pójdziemy na kawę? Albo coś? - zapytał. Magnus spojrzał na niego zaskoczony. - To znaczy jeśli chcesz – zmieszał się po chwili i oblał rumieńcem.\n- Chętnie – odpowiedział z uśmiechem. „Wrócił mój Alec”, pomyślał.\nNocny Łowca odwzajemnił uśmiech i wyszedł z pomieszczenia.\nAlec obrócił się gwałtownie w stronę drzwi. Stał przed lustrem na samym środkiem swojej łazienki. Właśnie wziął prysznic i zdążył naciągnąć na siebie bokserki i spodnie, zanim do pomieszczenia nie weszła jego siostra. Zaśmiała się widząc go w takim stanie. Chłopak spojrzał na nią wrogo i ponownie obrócił się w stronę lustra. Próbował zrobić coś ze swoimi włosami, ale one i tak sterczały, tak jak zawsze, w każdym kierunku.\n- Izzy! - jęczał. - Czemu one muszą być takie straszne? - wskazał na swoje włosy.\nDziewczyna podeszła do niego i przeczesała mu je kilka razy palcami.\n- Przecież dobrze wyglądasz – uśmiechnęła się ciepło. - Jakoś do tej pory nie zwracałeś uwagi na swój wygląd.\n- Nadal nie zwracam, po prostu mógłbym chociaż od czasu do czasu wyglądać w miarę okej, nie sądzisz? - zapytał z wyrzutem.\n- Kim jesteś i co zrobiłeś z moim bratem? - udawała przerażoną.\nPokazał jej język i sięgnął po szczoteczkę do zębów. Siostra zauważyła jego nową bransoletkę.\n- Co to takiego? - zainteresowała się.\n- Co? - zapytał zdziwiony.\nChwyciła go za nadgarstek i przysunęła bliżej siebie, żeby móc lepiej się jej przyjrzeć.\n- Piękna – stwierdziła, obracając ją palcem. - Skąd ją masz?\nAlec oblał się rumieńcem i wyrwał swoją rękę.\n- Nie pamiętam, znalazłem ją w szafce i założyłem – wzruszył ramionami.\nPokręciła głową z politowaniem. Naprawdę myślał, że w to uwierzy?\n- Kłamiesz, nie widziałam jej wcześniej. Nigdy nie widziałam u ciebie żadnej biżuterii – zamyśliła się. - Sam byś sobie też nie kupił. Więc skąd ją masz?\nAlec zignorował jej pytanie i zaczął myć zęby. Isabelle poczekała, aż skończy i kontynuowała:\n- Komuś musi na tobie zależeć – uśmiechnęła się prowokująco. - Taki gest.\n- Normalny, nie wiem, o co ci chodzi – minął ją i przeszedł do pokoju.\nStanął przed szafą i skrzywił się nieznacznie. Teraz pytanie, jak ma się ubrać?\n- Magnus ci ją podarował, prawda? - nie dawała za wygraną.\nLightwood nie odpowiedział, ale zaczerwienił się delikatnie. Skąd ona wiedziała takie rzeczy?\n- Od niego? - podeszła bliżej brata i spojrzała mu w oczy. - O matko! To od niego! - wykrzyknęła radośnie.\n- Cicho – syknął.\nNie chciał, żeby zaraz zbiegło się tutaj więcej osób. Już mu wystarczała wścibska siostra.\n- Opowiadaj! Kiedy? Gdzie? Jak? Pocałował cię? - pytała chaotycznie.\n„Żeby to raz”, pomyślał Alec.\n- Przestań, nie będę ci o niczym mówić! - sprowadził ją na ziemię.\nJęknęła rozżalona, ale zaraz przeniosła spojrzenie na otwartą szafę, przed którą stali i coś w jej umyśle kliknęło.\n- A nawet jeśli to co? - odparł wymijająco.\nUsiadła na jego łóżku i przyglądała się, kiedy wyjmował kolejne koszulki i zaraz odwieszał je z powrotem. Kilka, już przymierzonych, przewiesił przez oparcie krzesła.\n- Gdzie idziesz? - zapytała.\nBardzo ją to interesowało, ale starała się, żeby nie mógł tego usłyszeć w jej głosie.\n- A to ciekawe, bo szykujesz się, jakbyś miał randkę – udawała, że się namyśla. - No, ale nic – wstała. - Skoro nie chcesz mi powiedzieć, to pójdę do Jace'a, może on coś wie. Przy okazji zapytam też inn.. – mówiła spokojnie i zaczęła iść w kierunku drzwi.\nAlec narzucił na siebie koszulkę, którą wybrał i westchnął głęboko, obracając się do siostry. Wiedział, że blefuje, ale wiedział również, że prędzej czy później będzie musiał jej powiedzieć. Już ona znajdzie sposób, żeby dopiąć swego.\n- Siadaj – nakazał.\nChciał, żeby jego głos brzmiał ostrzej niż zwykle, ale mu się to nie udało. Nie mógł podnieść na nią głosu, tak jak nie potrafił się na nią dłużej gniewać.\n- Po co? I tak mi nie powiesz. A ja przecież popytam tylko kilku osób – powiedziała stanowczo.\n- Kilku osób, tak? A potem będzie wiedział cały Instytut – przeraził się nie na żarty. Sam nie mógł stwierdzić dlaczego. Może nie chciał, żeby ktoś dowiedział się o jego randce i specjalnie coś popsuł? Albo niepotrzebnie zawracał mu głowę? „Czekaj, Alec!”, skarcił sam siebie w myślach, „przecież to nie randka!”\n- Dobrze wiesz, że ja potrafię utrzymać coś w tajemnicy – wytknęła mu.\nAlec usiadł na łóżku i łapiąc siostrę za rękę przyciągnął ją, żeby zasiadła obok niego.\n- Więc? - zapytała obojętnie.\n- Idę z Magnusem na kawę – wyznał po chwili. Przyjrzał się jej uważniej. Nie zareagowała jakoś specjalnie przesadnie,a już się bał, że zacznie skakać po pokoju jak głupia. - Nie wydajesz się zaskoczona – wypomniał jej.\nRzeczywiście, dziewczyna nie była zaskoczona. Uśmiechnęła się do niego.\n- Oczywiście, że nie – prychnęła. - Z kim mógłbyś wyjść, jeśli nie z Magnusem?\nNie rozumiał. Dlaczego w takim razie tak na niego naciskała, żeby się tego dowiedzieć?\n- To dlaczego tak dopytywałaś? - zapytał zdziwiony. Naprawdę chciał wiedzieć.\n- Chciałam, żebyś ty mi to powiedział – patrzyła mu w oczy, nie wydała się skrępowana. - To wasza pierwsza randka? - dodała po chwili.\n- To nie randka – spiął się. - Po prostu idziemy do kawiarni.\n- O tak, przecież w Instytucie nie ma ekspresu – rzuciła z sarkazmem.\nAlec oblał się rumieńcem, ale nie skomentował tego. Dziewczyna zaśmiała się na jego reakcję.\n- Kto kogo zaprosił? - przerwała ciszę, w jakiej trwali przez kilka minut.\n- Ja jego – uśmiechnął się lekko zażenowany. Dlaczego nie mogła zostawić tego tematu? Zawsze musiała wszystko wiedzieć? - Ale to nie było tak! - zaprzeczył szybko, bo widział, że już otwierała usta, najwyraźniej chcąc coś dopowiedzieć. - Siedzieliśmy po prostu dzisiaj po śniadaniu i rozmawialiśmy. I on.. Aa, nieważne! Jak wychodziłem, to zapytałem, czy wyjdziemy się później napić czy coś – wyznał zawstydzony. - No i się zgodził.\nIsabelle pokiwała głową ze zrozumieniem.\n- Skoro to nie randka, to dlaczego się tak stroisz? - spróbowała z innej strony.\n- Nie stroję się! - oburzył się. - Chcę tylko dobrze wyglądać – wstał i podszedł do szafy, odwieszając wszystkie ubrania zalegające na krześle.\n- Wyglądasz dobrze – zbliżyła się do niego i jakby dla potwierdzenia swoich słów wygładziła jego koszulkę.\nPodała mu wodę kolońską i wyszła życząc mu udanej randki.\nLightwood jeszcze kilkanaście minut krzątał się po pokoju. Raz po raz przeglądał się w lustrze. Sam się dziwił swojemu zachowaniu. Nigdy nie był tak zdenerwowany, a przecież to nawet nie była randka! No dobra, chciałby, żeby to tak wyglądało, ale nie wiedział, jak na to zareagowałby Magnus, dlatego próbował przekonać samego siebie, że to po prostu spotkanie dwóch... I właśnie? Kogo? Znajomych? Przyjaciół? Westchnął zrezygnowany i chwytając bluzę opuścił pomieszczenie.\nZapukał do drzwi gabinetu Magnusa i czekał na odpowiedź. Zapukał ponownie i nadal nic. Wszedł do środka, ale nikogo tam nie było. Co prawda nie umówili się na konkretną godzinę, ale Alec nie myślał, że będzie musiał go szukać. Gdzie ma teraz pójść?\nNa szczęście wpadł na niego w drodze do jego pokoju. Problem z głowy, mógł odetchnąć.\n- Cześć – wymruczał czarownik. - Tylko to odniosę do gabinetu – wskazał na notes, który trzymał w ręce – i możemy iść.\nAlec kiwnął zadowolony głową. Poszli razem do miejsca, o którym mówił Magnus, gdzie ten szybko odłożył zeszyt na biurko, pozbierał papiery i uporządkował resztę rzeczy. Uśmiechnął się do niego przyjaźnie i rzekł, że mogą już wychodzić.\nUdali się do ulubionej kawiarni Aleca. Znajdowała się parę minut drogi od Instytutu, którą przebyli rozmawiając o mało ważnych sprawach. Na zewnątrz było bardzo ciepło, dlatego Nocny Łowca wpadł na pewien pomysł.\nWeszli do pomieszczenia i zamówili kawę.\n- Na wynos – dopowiedział Lightwood, za co zarobił zdziwione spojrzenie Bane'a.\nWzruszył jedynie ramionami i uśmiechnął się niepewnie. Kiedy otrzymali swoje zamówienie, Alec ponownie ruszył w kierunku drzwi prowadzących na zewnątrz.\n- Możesz mi powiedzieć, gdzie idziemy? - zapytał w końcu Magnus rozglądając się dookoła. Nie rozpoznawał okolicy i był tym trochę zaniepokojony.\n- Spokojnie – chłopak zaszczycił go swoim spojrzeniem. - Zaraz będziemy na miejscu.\nI rzeczywiście, po chwili byli tam, gdzie Alec chciał, żeby się znaleźli, a mianowicie w parku. Chociaż właściwie Lightwood nie wiedział, czy to miejsce można było jeszcze zaliczyć do parku. Tam zawsze kręciła się masa ludzi, a tu było spokojnie i przyjemnie. Zupełnie inaczej niż w wiecznie tętniącym życiem Nowym Jorku. Tak, jakby to miejsce nie należało do miasta. Było od niego oddzielone, odłączone.\nMagnus pociągnął chłopaka w stronę stawku, który znajdował się nieopodal. Wyczarował koc i usiadł na nim ruchem ręki zachęcając chłopaka do zrobienia tego samego.\n- Bardzo ładnie tutaj – wyznał szczerze, kiedy Lightwood siadał obok niego. Rozejrzał się wokół z rozmarzeniem. - Nigdy tu nie byłem – dodał.\n- Ja tu czasem przychodzę – powiedział tylko i zaczął wpatrywać się w wodę powoli sącząc przy tym swoją kawę.\nTo była prawda. Przychodził tu, kiedy kłócił się z rodzeństwem, bądź rodzicami. Kiedy miał gorszy dzień. Albo kiedy nic nie szło po jego myśli. Albo kiedy chciał być po prostu sam. To miejsce go uspokajało. Dodawało sił i motywacji do działania. Czasem siedział tu pół godziny, a czasem zdarzało się, że nawet cały dzień czy noc. Ostatnio coraz rzadziej tu przebywał. Nie miał powodów do zmartwień i sam nie wiedział, dlaczego przyszedł tu dzisiaj. Dlaczego przyprowadził Magnusa? Tego też nie wiedział.\nSiedzieli w ciszy już jakieś kilkanaście minut, kiedy Magnus się odezwał:\n- Jak tam wasza prezentacja? - głos miał lekko ochrypły pewnie dlatego, że nic dotychczas nie mówił.\nAlec otrząsnął się z zamyślenia i posyłając mu delikatny uśmiech, odpowiedział:\n- Całkiem dobrze – wzruszył ramionami. - Nauczyciele nie mieli żadnych zastrzeżeń, a reszcie się chyba podobało, bo zasypywali nas gradem pytań, kiedy skończyliśmy – uśmiechnął się na to wspomnienie.\nPo skończonym wykładzie naraz wystrzeliło w górę kilka rąk. Potem kolejne i kolejne. Zdążyli odpowiedzieć na jedno pytanie, a już pojawiało się następne. To było naprawdę bardzo ciekawe doświadczenie. Oczywiście, przygotowali się na tyle dokładnie, że na każde z zadanych pytań udzielili poprawnej odpowiedzi.\nTeraz Alecowi było odrobinę głupio, że jeszcze rano był taki przerażony. I że zrobił z siebie kretyna przed Magnusem. Zamiast sam się uporać ze swoim problemem, poszedł do czarownika i zajmował mu czas, który pewnie chciał przeznaczyć na coś innego.\n- Przepraszam – wyszeptał patrząc przed siebie.\nBane momentalnie na niego spojrzał. Z początku wydawało mu się, że się tylko przesłyszał, ale po chwili Alec się do niego odwrócił i dodał cicho:\n- Za dzisiejszy poranek, za to, że niepotrzebnie zawracałem ci głowę.\n- Nie masz mnie za co przepraszać – zmarszczył brwi. Nie rozumiał, do czego chłopak zmierza. - Przecież wiesz, że nie mam ci tego za złe.\nNocny Łowca kiwnął głową.\n- Zawsze możesz do mnie przyjść, kiedy masz jakiś problem. Postaram ci się pomóc, a jeśli nie będę w stanie tego zrobić, to zrobię coś innego. Cokolwiek, bylebyś nie myślał o tym, co cię dręczy – zadeklarował. - Chcę, żebyś wiedział, że masz we mnie oparcie – dodał poważnym tonem.\nAlec przysunął się do niego i niespodziewanie wtulił się w jego ramiona. Magnus, kiedy już otrząsnął się z niemałego szoku, jaki to u niego wywarło, odwzajemnił uścisk.\nSiedzieli tak przez chwilę, po czym Lightwood odsunął się nieznacznie i zaczął na powrót opowiadać o prezentacji. O tym kto, co i kiedy powiedział i o tym jak każdy po kolei zareagował, ze wszystkimi, nawet najdrobniejszymi, szczegółami, naturalnie. Po słowach Magnusa zrobiło mu się o wiele lepiej.\nRozmawiali jeszcze na różne tematy, bardzo długo. W końcu zauważyli, że jest już dawno po porze obiadowej i jeśli teraz nie wrócą, Alec spóźni się na zajęcia. Niechętnie wstali i udali się w drogę powrotną do Instytutu.\nPożegnali się przed salą treningową. Magnus przyciągnął do siebie chłopaka i mocno go przytulił.\n- Dziękuję – wymruczał mu prosto do ucha. - Od wieków nie byłem na tak wspaniałej randce – dopowiedział z uśmiechem i odszedł odprowadzany wzrokiem Lightwood'a.\nNocny Łowca stał jeszcze chwilę przed drzwiami. W jego głowie jeszcze raz zadźwięczały słowa wypowiedziane przed sekundą. Nagle jakby go olśniło. RANDKA! On powiedział randka! Szeroki uśmiech wykwitł na jego twarzy. To była randka! Był tak cholernie szczęśliwy, że nie mógł tego wyrazić słowami. Wiedział jedno. Nic nie jest w stanie popsuć mu już dzisiaj humoru.\nDwa tygodnie, ale już jestem (:\nMiałam trochę zamieszania, nauka, potem święta, a teraz siedzę w szpitalu :( ale dorwałam się do komputera i publikuję :)\nPrzepraszam za możliwe błędy, nie mam czasu ich sprawdzić ;/\nMam nadzieję, że wam się spodoba i jak zawsze liczę na komentarze :)\nDziękuję za wejścia i wasze opinie :D\nAutor: lily potter o 10:52\n"- Opowiadaj! Kiedy? Gdzie? Jak? Pocałował cię? - pytała chaotycznie.\n„Żeby to raz”, pomyślał Alec.''\nDlaczego mnie to tak śmieszy? XDDDDD\nOgólnie rozdział świetny - jak wszystkie. Naprawdę podziwiam cię za wytrwałość i sumienność w pisaniu.\nPozdrawiam i życzę weny! xx\nlily potter 21 kwietnia 2015 18:29\ndziękuję bardzo, staram się (:\nUWAGA! Nowy czytelnik ;)\nKtoś mi z anonima na asku wysłał twojego bloga (szkoda że nie wcześniej :/) jestem człowiekowi cholernie wdzięczna :)) Myślałam że już wszystkie ff o Malecu przeczytałam, a tu proszę tak niespodziniespodzianka ;)\nNaprawdę wspaniale piszesz i czekam na więcej ;)\nWeny życzę i szybkiego wyjścia ze szpitala ;)\nlily potter 21 kwietnia 2015 18:31\nNowy czytelnik! Jakże się cieszę! :D\nDziękuję bardzo, już jestem jakiś czas w domu, ale mimo to dziękuję (:\nPojawił się następny rozdział, także zapraszam do czytania! :*


Square Enix myśli o własnej usłudze abonamentowej bądź streamingowej / CD-Action\nSquare Enix myśli o własnej usłudze abonamentowej bądź streamingowej\nCursian sobota, 15 czerwca 2019, 20:05 News\nByć może dzięki temu w klasyki z NES-a zagramy na nowocześniejszych platformach.\nOstatnie E3 ostatecznie dało nam do zrozumienia, że obecne już od jakiegoś czasu na rynku usługi, w ramach których dostęp do określonej bazy gier zyskujemy opłacając miesięczny abonament, będą zyskiwać na znaczeniu. Microsoft wystartował z pecetową wersją Xbox Game Pass, a Ubisoft planuje od września udostępnić Uplay+, który docelowo ma nam pozwolić zagrać między innymi w Ghost Recon: Breakpoint i Watch Dogs: Legion w chwili premiery. Na to nakłada się też streaming gier, czego przykładem może być Google Stadia.\nSquare Enix zdaje sobie sprawę z nowych trendów i nie zamierza zostawać w tyle. W rozmowie z portalem GameInformer prezes firmy, Yosuke Matsuda, zapewnił, że jego ekipa pracuje nad podobnymi rozwiązaniami, a szczególny nacisk położony zostanie na upowszechnienie starszych gier w tym tych pamiętających jeszcze czasy NES-a.\nZmierzamy w tym kierunku kilkoma drogami. Tę prośbę słyszymy bardzo często. Nasze duże gry, a przynajmniej ich większość, wciąż dostępne są w wersjach, w które można grać do dziś. Ciężko pracujemy nad tym, by dało się też bawić przy bardziej klasycznych produkcjach, w które można było grać na NES-ie. Wystartowaliśmy z wewnętrznym projektem, mającym na celu przygotowanie portów na różne platformy. Oczywiście z czasem zamierzamy rzecz jasna przyjrzeć się usługom abonamentowym i streamingiowym, więc poszukujemy możliwości stworzenia naszego własnego kanału. (…)Uważam, że każdy idzie w tym kierunku, więc chcemy być proaktywni w rozważaniu takich opcji. Nie wiemy, czy będzie to usługa abonamentowa, ani jaką formę przyjmie, ale chcemy wypromować nasz katalog.\nProblem w przypadku wspomnianych przez Matsudę klasyków może jednak stanowić fakt, że Square Enix nie ma pojęcia, gdzie znajdują się kody źródłowe części z nich:\nWstyd to przyznać, ale w niektórych przypadkach nie mamy już pojęcia, gdzie znajdują się kody źródłowe. Czasem ich odnalezienie jest niezwykle trudne, bo w tamtych czasach po prostu je kończyłeś (gry – dop. red.), wypuszczałeś na rynek i tyle – nie myślałeś o tym, jak sprzedasz je po jakimś czasie. Czasem klienci pytają „Dlaczego nie wypuściliście jeszcze tego (konkretnej gry – dop. red.)?”. Prawda jest taka, że nie mamy pojęcia, gdzie się podziała.\nMatsuda nie sprecyzował, jakich konkretnie tytułów dotyczy wspominany problem, jednak zdradził, że czasem zapomniane gry znajdują się w niespodziewanych okolicznościach. W jednym z przypadków kod źródłowy zachował się na komputerze byłego pracownika firmy. Wielbiciele retro nie powinni więc tracić nadziei.\nponiedziałek, 17 czerwca 2019, 17:57 CzlowiekKukurydza\n@Dantes No, jedynkę skończyłem nawet po polsku. Dziwne, że kiedy turówki typu X-Com 'wracają' to wszystkie strategie i jRPG z dopiskiem Tactics na 'duże' konsole zostały gdzieś daleko w czasach PS2 czy PSX.\nponiedziałek, 17 czerwca 2019, 7:45 Dantes\n+CzlowiekKukurydza Front Mission 2 również posiadało fanowskie tłumaczenie ale one nie tłumaczyło wszystkich dialogów jeśli spojrzysz szerzej na na inne konsole to Nintendo SNES cześć gier rpg nie dostało lokalizacji fani wykonali więcej pracy niżeli wydawcy :P\nniedziela, 16 czerwca 2019, 12:30 tommy50\nFajniez tylko, ze Square ma za malo wlasnych gier. Musieliby sie polaczyc z Ubisoftem i WB, wówczas w trio mogli zaoferować ciekawą treść.\nTylko konsolidacja ma sen przy wchodzeniu w chmurę.\nniedziela, 16 czerwca 2019, 10:39 CzlowiekKukurydza\n2Dantes To nie lenistwo tłumaczy tylko pewnie uznali, że będzie nikłe zainteresowanie w Amerykach i Europie, więc sobie darowali, a w zamian rzucili denny shooter. Tak na marginesie to piątka ma świetnie fanowskie tłumaczenie, w całej grze wychwyciłem chyba tylko raz oryginalne podpisy - przy statach jednego helikoptera.\nniedziela, 16 czerwca 2019, 7:50 Dantes\n+Maciejka01 Square Enix mogło by odświeżyć wcześniejsze części Front Mission ale oni praktycznie nie mają pomysłu na serię 2 i 5 nigdy nie dostała angielskiej lokalizacji z powodu lenistwa tłumaczy w pierwszej kolejności niech skończą Final Fantasy VII Remake a potem niech się zajmują swoją usługą.\nniedziela, 16 czerwca 2019, 7:39 zadymek\n"Ostatnie E3 ostatecznie dało nam do zrozumienia, że obecne już od jakiegoś czasu na rynku usługi, w ramach których dostęp do określonej bazy gier zyskujemy opłacając miesięczny abonament, będą zyskiwać na znaczeniu. "\nCzy tak samo nie miało być z graniem w 3D?\nsobota, 15 czerwca 2019, 22:48 Maciejka01\nNAJPIERW to niech zrobią nowego Front Mission który nie jest TPS-em i lekki reboot Parasite Eve który ignoruje wszystko po Parasite Eve 2.\nsobota, 15 czerwca 2019, 21:19 TytanowyK\nZa wprowadzenie mikropłatności do gier single player (deus ex md) powinni dostać kij w dupe. (Wiem, że nikt nie każe mi tego kupić ale sam fakt takiej zachłanności mnie drażni. Kupiłeś grę? Fajnie, możesz jeszcze nam zapłacić. )\nsobota, 15 czerwca 2019, 20:34 Wcogram\nsobota, 15 czerwca 2019, 20:27 CzlowiekKukurydza\nW dobie remasterów powinni w końcu zająć się nowymi wersjami Parasite Eve 2, a nie platformą streamingową do gier które każdy kto chciał ograł tysiąc razy na emulatorze.\nUbisoft Microsoft Przecieki konkurs PlayStation E3 2013 Ogłoszenia Nadgodziny Ciekawostki PlayStation Vita Rynek gier Sony E3 2011 Nintendo E3 2012 Steam, Direct2Drive, Impulse, EA Store i inne - najciekawsze oferty na weekend Xbox One Electronic Arts Steam PlayStation 4


Jak zorganizować ślub konkordatowy?\nOrganizacja ślubu to niemałe przedsięwzięcie, w które oprócz narzeczonych, zaangażowanych jest mnóstwo innych osób. Z wydarzeniem tym związanych jest szereg decyzji, które trzeba podjąć już tak naprawdę na etapie zaręczyn. Jedna z takich kwestii to chociażby ustalenie, na jaki rodzaj zawarcia małżeństwa zdecydujecie się: będzie to ślub konkordatowy czy może ślub cywilny?\nWiele osób często zadaje sobie pytanie, co kryje się pod pojęciem „ślub konkordatowy”. Odpowiedź jest bardzo prosta. To ślub kościelny lub inaczej wyznaniowy, udzielany przez kapłana w świątyni, przed Bogiem, świadkami i bliskimi narzeczonych. Mogą go wziąć osoby pełnoletnie, niebędące w innych związkach małżeńskich, niespokrewnione ze sobą w linii prostej i niebędące rodzeństwem. Para nie może być także ze sobą spowinowacona, jak również nie może pozostawać w stosunku przysposobienia.\nOrganizacja ślubu wiąże się z wizytą narzeczonych w Urzędzie Stanu Cywilnego po to, by złożyć oficjalnie wszystkie niezbędne dokumenty. Należy jednak mieć na uwadze, żeby wstrzymać się z odwiedzinami tej instytucji i wybrać się tam nie szybciej, niż na 6 miesięcy przed wyznaczonym terminem ślubu. Dlaczego jest to istotne? Ponieważ zaświadczenie wydane przez urzędnika USC ważne jest tylko przez pół roku od daty wystawienia. Aby wziąć ślub konkordatowy, musicie oboje przedłożyć stosowne oświadczenia u księdza, których zadaniem jest m.in. potwierdzić brak okoliczności wyłączających zawarcie Waszego małżeństwa.\nJeśli w toku przygotowań przed uroczystością pojawią się jakiekolwiek wątpliwości związane z dokumentami wymaganymi przez urząd lub księdza, nie bójcie się zapytać. Pracownicy placówki po zapoznaniu się z Waszą sytuacją określą jakie kroki, w jakiej kolejności i w jakich terminach powinniście wykonać, by dopiąć wszystkie formalności związane z organizacją ślubu.


Wygodne otwieranie szaf bez uchwytów\nSystemy bezuchwytowego otwierania szuflad i szafek są coraz bardziej popularne w naszych meblach. Może o tym świadczyć wzmożony popyt właśnie na tego typu rozwiązania.\n– Mamy coraz więcej klientów na takie mechanizmy – mówi Joanna Bietkał, przedstawicielka firmy Amix. – Dzięki nim szafki i szuflady są bardzo eleganckie, a cała zabudowa kuchenna nabiera nowoczesnego stylu. Mechanizmy bezuchwytowego otwierania szuflad i szafek są alternatywą dla tradycyjnych metod pracy tych komponentów. Pozwalają bez użycia uchwytów wysunąć całą szufladę na zewnątrz lub otworzyć front szafki. Wystarczy nacisnąć na front, aby się otworzył i ponownie docisnąć, aby się zamknął i scalił z korpusem mebli.\nKolejną kategorią są specjalne akcesoria meblowe zintegrowane z zawiasem (lub prowadnicą w przypadku szuflad) lub dostępne w postaci odbojników montowanych w korpusie szafki.\nSprężyny, które gwarantują sprawną pracę\nFirma Amix wprowadza rozwiązania spełniające oczekiwania wymagających klientów. Pierwszym jest opatentowany amortyzator K Push Tech marki Italiana Ferramenta, drugim prowadnice push to open.\nK Push Tech to system automatycznego i bezuchwytowego otwierania szafek. Specjalny mechanizm umiejscowiony wewnątrz zapewnia bardzo cichą i trwałą pracę systemu. Dostosowany jest do szerokiej gamy frontów meblowych. Wyróżnia go nowoczesny design i rozszerzony program siły sprężyn gwarantujący prawidłowe funkcjonowanie nawet w dużych i ciężkich drzwiach szafek. Do jego produkcji zostały wykorzystane materiały o wysokiej wytrzymałości.\nZredukowana została przestrzeń pomiędzy drzwiami a korpusem szafki. Obecnie szczelina wynosi zaledwie 1,4 mm, grubość pierścienia 0,6 mm. Szerszy jest zakres regulacji – wynosi +6/-0,45 mm. Poza regulacją ujemną sprężyna pozostaje nieaktywna. To zapewnia bezpieczeństwo przy montażu. Każde zatrzymanie trzpienia w pozycji „Stop” reguluje szczelinę w drzwiach o 0,15 mm. Kliknięcie trzpienia wskazuje natomiast maksymalne wykorzystanie regulacji.\nProdukt dostępny jest w wersji z odbojnikiem do szafek ze standardowymi zawiasami sprężynowymi a także z magnesem do szafek z zawiasami bez sprężyny lub z odwrotną sprężyną. Montaż płytki adaptera może być wykonany za pomocą wkrętów z łbem płaskim lub eurowkrętów. Sama płytka może być natomiast użyta jako szablon do nawierceń.\nZ dobrych materiałów i w różnych długościach\nFirma oferuje również prowadnice kulkowe pushto-open z serii Deluxe oraz Perfect. Te rozwiązania gwarantują płynne otwieranie i zamykanie szuflad bezuchwytowych. Umożliwiają ciche domykanie czy posiadają mechanizm spowalniający, co niewątpliwie wiąże się z poprawą komfortu użytkowania mebli. Otwieranie szuflady odbywa się poprzez jej przyciśnięcie. Zamykanie natomiast poprzez lekkie domknięcie.\nZarówno prowadnice serii Deluxe, jak i Perfect są odpowiednimi rozwiązaniami, które mogą być zastosowane w meblach z różnych zakresów cenowych. Wykonane są z wytrzymałej stali ocynkowanej i dostępne w długościach od 250do 600 mm.


Jelenia Góra firmy udzielające pożyczek do domu klienta Pożyczka jak provident lipiec, 2020r.\nFirmy udzielające pożyczek do domu klienta w Jeleniej Górze Pożyczki Pozabankowe bez BIK\nMieszkasz w Jeleniej Górze? Szukasz firmy udzielające pożyczek do domu klienta do 50.000 zł.\nMieszkasz w Jeleniej Górze\nNasza firma udziela pozyczki w domu klienta Jelenia Góra i okolice.\nPożyczka dla młodych Jelenia Góra Firma udziela pozyczki do domu klienta. Ekspresowa pożyczka na sam dowod bez BIK dla każdego. Pożyczki pozabankowe Wystarczy kilka minut, nie trzeba odwiedzać banku. Atrakcyjne warunki. Mieszkasz w Jeleniej Górze? Pożyczki podobne do providenta. Promocja lipiec, 2020r. bez zaświadczeń o dochodach od 18 lat\n1. Opatów firmy udzielające pozyczek do domu klienta Pożyczki Pozabankowe Błyskawiczna pożyczka gotówkowa dla każdego. Bez sprawdzania w rejestrze dłużników. Dla osób zadłużonych i bez dochodów. Dla osób którym odmówili w udzielenie pożyczki w banku. Szybkość i łatwość w procesie. Gotówka na sam dowód. Bez żadnych pytań o cele pożyczki. Wygodne spłacanie rat. Zapraszamy do skorzystania z naszej oferty. Firmy udzielające pożyczek do domu klienta Pożyczki do domu klienta w Jeleniej Górze\n2. Mieszkasz w Jeleniej Górze. Firmy udzielające pożyczek do domu klienta w Jeleniej Górze. Błyskawiczna pożyczka od 100zł. do 100. 000 tys. złotych. Udzielimy kredyt prywatną pożyczkę wszystkim osobom, bezrobotnym i zadłużonym. Nie sprawdzamy rejestry dłużników. Minimum formalności i pytań o cele pożyczonych pieniądz. Atrakcyjny i elastyczny warunki tylko u nas. Indywidualny podchód do każdego pożyczkobiorca. Sprawdź teraz! Dzwoń już dzisiaj i odbierz gotówkę. Pożyczki podobne do providenta Gdzie po kredyt na dowód bez zaświadczeń Pożyczki Pozabankowe bez BIK\nFirmy udzielające pożyczek do domu klienta poniedziałek, 06 lipca 2020r.\tSzybka kasa od ręki, pożyczka gotówkowa dla każdego, niezależnie od wieku, niezależnie od dochodu. Nie stój w długich kolejkach w bankach tracąc czas i nerwy. Chodź do nas i dowiedz się jak szybko możesz cieszyć się pieniędzmi. Nasi konsultanci wybierają dla Ciebie najkorzystniejszą ofertę. Nasze usługi nie obejmują dodatkowych opłat, jasnych i zrozumiałych warunków.\tJelenia Góra Firmy udzielające pożyczek do domu klienta Firmy kredytowe udzielające pożyczek on-line Wystarczy 5 minut i gotówka w domu klienta Szybkie kredyty chwilówki. Pożyczki na dowód w 15 minut dla wszystkich. Szybkość przyjęcia decyzji i minimalność formalności przy podpisaniu umowę i wydaniu pieniądz klientom. 20 lat doświadczenia na rynku kredytowym. Elastyczny i wygodne warunki. Łatwo i sprawnie. Przyjazny sposób obsługi klienta. Aplikuj teraz o dostań pieniędzy dzisiaj!\nJelenia Góra Pożyczki pozabankowe bez BIK poniedziałek\tMieszkasz w Jeleniej Górze? Pożyczki pozabankowe zostały opracowane przez grupę specjalistów uwzględniającą różne sytuacje finansowe. Brak sprawdzania Klientów w Biurze Informacji Kredytowej znacznie ułatwia otrzymanie wsparcia gotówkowego. Wystarczy tylko złożyć wniosek pożyczkowy w naszym centrum pożyczkowym . Pożyczka jest dostępna od ręki, nie potrzebujesz żadnych zbędnych zaświadczeń o dochodach lub zatrudnieniu. błyskawiczne pożyczki z obsługą w domu - Zadzwoń do nas, nie zwlekaj z tym - gotówka do domu, minimum formalności. Jelenia Góra firmy udzielające pożyczek do domu klienta Szybka kasa od ręki pożyczka gotówkowa na dowód. Pomożemy rozwiązać Twoje problemy. Nie sprawdzamy baz dłużników. Szybko i wygodnie bez wychodzenia z domu. Nie pobieramy zaliczek. Sam decydujesz o rodzaju spłaty zadłużenia. Pożyczki krótko i długoterminowe ratalne lub na 30 dni. Zapoznaj się z nasza ofertą już dzisiaj.\nJelenia Góra Firmy udzielające pożyczek do domu klienta\nSzybkie pożyczki w domu klienta 2018-09-13 12:56\tPożyczka specjalnie dla Ciebie. Nic prostszego, wystarczy tylko złożyć wniosek pożyczkowy w naszym centrum pożyczkowym . Pożyczka jest dostępna od ręki, nie potrzebujesz żadnych zbędnych zaświadczeń o dochodach lub zatrudnieniu. Szybko otrzymasz potrzebną Ci gotówkę a wysokość rat ustalisz sobie sam by móc wygodnie ją spłacać. Minimum formalności, maksimum korzyści. Jelenia Góra Firmy udzielające pożyczek do domu klienta w Jeleniej Górze. Super pożyczka. Szybka gotówka od ręki, pożyczka gotówkowa od 500 zł do 25.000 na dowolny cel. Możliwość rozłożenia na raty nawet na 36 miesiące zadzwoń i spotkajmy się u nas w biurze. Przedstawimy ci ofertę dopasowaną do twoich potrzeb. A Ty zdecydujesz która z naszych ofert jest najkorzystniejsza dla Ciebie i Twojego portfela.\nŻory firmy udzielające pozyczek do domu klienta Pożyczki Pozabankowe\nFirmy udzielające pożyczek do domu klienta Sp. z o.o. w Jeleniej Górze: Szybkie pożyczki w domu klienta, gotówka bez zaświadczeń i BIK;\nGdzie w Jeleniej Górze; Nr. telefonu. Pożyczki chwilówki w Jeleniej Górze.\nBardzo dobra firma udzielająca pożyczek do domu podobna do Bociana i Providenta Błyskawiczna pożyczka od 200zł. do 20.000 tys. złotych tylko u nas. Udzielimy kredyt gotówkowy wszystkim osobom, bez sprawdzania rejestrów dłużników i zaświadczeń z pracy o dochodach. Bez zbędnych formalności i pytań o cele pożyczki. Gotówka na sam dowód osobisty. Najlepszy i najtańsze kredyty tylko u nas. Indywidualny podchód do każdego klienta. Niski raty. Elastyczny warunki. Sprawdź teraz!\nKredyt. Kredyt pod zastaw domu, mieszkania lub własnego samochodu. Indywidualny pochód do każdego klienta i jego obecnej sytuacji finansowej. Pożyczka na dowolne cele. Atrakcyjny warunki. Niski procenty. Dopasowane raty do sytuacji finansowej pożyczkobiorca. Skorzystaj z oferty już dziś. Zostaw swój numer telefonu i oddzwonimy. Bez zbędnych formalności i pytań o cele pożyczki. Najlepszy kredyty tylko u nas. Indywidualny podchód do każdego klienta. Niskie raty. Sprawdź teraz.\nPożyczka do domu w Jeleniej Górze


Dodany dnia 29.01.2014 21:18\n- Z chêci± - odpar³a m³odsza Johnson wci±¿ przygl±daj±c siê nowej z podejrzliwo¶ci±.\n- No dobra. Czemu¶ taka z³a? George zapomnia³ gumek? - zapyta³a Loss chc±c roz³adowaæ sytuacjê.\n- Nie potrzebujê rzeczy tego typu. I tfu, o czym my mówimy. Nieeee.... Sevek próbuje mnie niañczyæ.\n- Profesor Snape? - zapyta³a Kazurro.\n- Tjaa. Kto to w ogóle jest?\nDodany dnia 29.01.2014 21:23\n- A czemu on ciê niañczy niby? - zapyta³a Angelina, wchodz±c po schodach do Pokoju Wspólnego. W rêku nios³a karafkê zape³nion± do po³owy ognistym p³ynem o karmelowej barwie. Za ni±, dziêki zaklêciu, unosi³y siê cztery kieliszki.\n- A ja wiem? Mo¿e mu siê podobam? - za¶mia³a siê Christina, rozsadzaj±c siê wygodniej na kanapie. K±tem oka zd±¿y³a dostrzec, ¿e Kazurro siê nastroszy³a. Ciekawe... ciekawe...\n- Mo¿e Snape poczu³ nagle instynkt macierzy tfu tacierzyñski? - Loss trysnê³a dobrym humorem, zgarniaj±c rêk± wszystkie walaj±ce siê po stoliku pergaminy. Angelina postawi³a karafkê, rozdzieli³a kieliszki i spojrza³a na zgromadzenie.\nDodany dnia 29.01.2014 21:36\nXeri wpad³a do Pokoju Wspólnego zdyszana.\n- Nie uwierzycie kogo zobaczy³am, jak wraca³am z biblioteki - oznajmi³a ledwo zamknê³o siê za ni± przej¶cie. - Bêdziecie szczêki z pod³o... Christina! - Rzuci³a siê w stronê przyjació³ki i wy¶ciska³a j± mocno. - Gdzie¿ ty siê podziewa³a?!\nChristina wypl±ta³a siê z jej ramion.\n- Choæ jedna porz±dna - wymamrota³a. - Zaraz wszystko wyja¶niê, tylko...\nXeri nie da³a jej dokoñczyæ.\n- A ty to kto? - Wskaza³a oskar¿ycielsko palcem na dziewczynê, która siedzia³a miêdzy Loss, a Angelin±. Nowa patrzy³a z zak³opotaniem wymieszanym z za¿enowaniem. W tym momencie wzrok Xeri przyci±gnê³y cztery kieliszki i karafka z Ognist±. Dziewczynê przepe³ni³o oburzenie.\n- No wiecie co? - Za³o¿y³a rêce na piersi. - Pijecie beze mnie? Oczekujê wyja¶nieñ.\nAngelina przewróci³a oczami, patrz±c z politowaniem na przyjació³kê.\nEdytowane przez Xeri dnia 29.01.2014 21:51\nDodany dnia 29.01.2014 22:09\nKazurro wbi³a siê g³êbiej w kanapê, jakby chcia³a siê ukryæ przed kolejnymi zaciekawionymi uczniami, którzy w³a¶nie przewinêli siê przed Pokój Wspólny. Nie s±dzi³a, ¿e wzbudzi takie zainteresowanie.\n- Kazurro, to jest Xerissa - przedstawi³a je sobie Ang, z naciskiem wymawiaj±c imiê w³a¶nie przyby³ej ¶lizgonki.\nXeri poczerwienia³a ze z³o¶ci. Nienawidzi³a swojego imienia i ka¿dy ¶lizgon, jak to ¶lizgon, zrêcznie to wykorzystywa³, by tylko zagraæ jej lekko na nerwach.\n- Nie wiem, jak wy, ale ja nie pijê! - oznajmi³a Loss.\nDziewczyny spojrza³y na Arg ze zdziwieniem, a chwilê pó¼niej przez pomieszczenie przetoczy³a siê fala ¶miechu. Angelina trzyma³a siê za brzuch i próbowa³a z³apaæ oddech jednocze¶nie wal±c piê¶ci± w stó³, co skoñczy³o siê dla jednego z postawionych kieliszków upadkiem na pod³ogê.\n- Reparo - mruknê³a Xeri i spojrza³a na Argel z zaciekawieniem. - A czemu niby?\n- Bo nie jestem pewna, czy wyleczy³am kaca po ostatniej imprezie...\nEdytowane przez Lossiril dnia 29.01.2014 22:23\nDodany dnia 29.01.2014 22:34\n- Robisz siê starym kapciem - skwitowa³a to jednym zdaniem Christina, nalewaj±c Argel alkoholu do po³owy kieliszka.\n- Accio kieliszek! - zawo³a³a Angelina, przywo³uj±c szk³o dla nowo przyby³ej ¦lizgonki.\n- Czytali¶cie ostatni numer Czarownicy? - zapyta³a Xeri, zalewaj±c gard³o ognistym trunkiem. Skrzywi³a siê lekko i obliza³a usta.\n- Rita Skeeter tam napisa³a, czyta³y¶my - odpowiedzia³a za siebie i siostrê Christina, puszczaj±c ³obuzersko oko do starszej panny Johnson. Ta u¶miechnê³a siê kwa¶no.\nW artykule by³a mowa o czystokrwistych rodach. Skeeter z prawdziw± dba³o¶ci± opisywa³a ich zami³owania do alkoholu, ciemno¶ci, niepokoj±cych rozrywek, zadawania bólu oraz wielu innych. Jako przyk³ady poda³a oko³o trzydziestu rodów brytyjskich, do których nale¿eli przede wszystkim uczniowie Slytherinu. Ród Johnson tak¿e siê tam znalaz³, jako przyk³ad ohydnego o¿enku wewn±trz rodowego.\n- To prawda, ¿e wasza stryjeczna praprababka wysz³a za m±¿ za swojego ojca, po ¶mierci jego ¿ony, a swojej matki? - zapyta³a z wypiekami na twarzy Kazurro, wtr±caj±c siê do rozmowy.\n- Czekaj, czekaj, pogubi³am siê... - Angelina zmarszczy³a brwi, próbuj±c sobie przypomnieæ w³asne drzewo genealogiczne.\n- Ja nie wiem czy ona w ogóle by³a zamê¿na - za¶mia³a siê Christina, ponownie polewaj±c do kieliszków.\n- W ogóle musimy i¶æ jutro do biblioteki - zawyrokowa³a Argel, patrz±c smêtnie na opró¿niaj±c± siê karafkê. - Musimy z Ang napisaæ esej o smokach.\n- Ta, fajnie. My musimy napisaæ esej na temat zastosowañ zwierzêcych transmutacji w medycynie ¶redniowiecza Europy - przypomnia³a sobie Xeri, rozsiadaj±c siê wygodniej.\nBy³ pi±tek, a one gada³y o pracach domowych. Pora¿ka.\nDodany dnia 30.01.2014 16:51\n[kurde, ogarnijcie mnie kto, gdzie kiedy. nie rozpoznajê ludzi ]\njeste¶ z Xer rok m³odsza ode mnie i Argel, ogarnij siê ;>\nno wiem, zastanawiam siê kim jest Kazurro\nEdytowane przez Christina dnia 31.01.2014 20:51\nDodany dnia 01.02.2014 20:55\nPowóz zatrzyma³ siê przed bram± Hogwartu. Testrale zar¿a³y g³o¶no. Angelina otuli³a siê szczelniej szalikiem i naci±gnê³a czapkê na czo³o. Z³apa³a klamkê i spojrza³a na siostrê.\n- Gotowa do wyj¶cia?\nChristina prawie wbi³a siê w siedzenie i krêci³a g³ow±. Czapkê mia³a zsuniêt± na same brwi, a komin naci±gnê³a na nos. Wygl±da³a jak zamaskowany bandyta. Z t± ró¿nic±, ¿e jej by³o po prostu zimno.\n- Nie. Ja nie chcê. Tam jest jeszcze zimniej.\n- Trzeba by³o za³o¿yæ jeszcze krótsz± spódniczkê - mruknê³a starsza Johnson i otworzy³a drzwiczki. Lodowaty wiatr szybko skorzysta³ z okazji i w¶lizgn±³ siê we wszsytkie niezatkane materia³em szparki. Blondynka zadr¿a³a. Pozbawiona ochrony powozu wy¶lizgnê³a siê na zewn±trz, trzymaj±c rêce w kieszeni i stara³a siê zajmowac jak najmniej miejsca, podczas gdy Angelina wypakowywa³a ich skrzynie.\n- Witaj moja ma³a ¯mijko.\nChristi odwróci³a siê i rud± grzywê. Na dobr± sprawê widzia³a dwie, ale tylko jedna siê liczy³a. Podesz³a do ch³opaka (chcia³a podbiec, ale lód i wysokie obcasy nie s± idealn± par±) i zarzuci³a mu rêce na szyjê. Potem jeszcze poca³owa³a i schowa³a g³owê w jego bark.\n- Hej Angie. Dawno siê nie widzieli¶my. - pozdrowi³ dziewczynê Fred. Ta spojrza³a na niego, jakby jej najwiêkszym marzeniem by³o utopienie go w szklance z wod±.\n- Nie, nie przejmujcie siê mn±. Dajê sobie ¶wietnie radê sama.\nOczywi¶cie by³a to ironia, bo od dobrych trzech minut mocowa³a siê z paskami, które Hector fantazyjnie pozwi±zywa³. Zmieszany Fred zacz±³ jej pomagaæ, ale rozpl±taæ sup³y, stwarza³ tylko wiêksze. Angelina chcia³a uzyskaæ pomoc od siostry, ale ona aktualnie by³a zajêta czym¶ innym. Przynajmniej ju¿ nie marz³a.\n- Dobra, mam. Przytrzymaj to. - poda³ jej koñcówkê jednego z pasków - Dobra, jeszcze chwilê - przeci±gn±³ inne paski pod jeszcze innymi i w pewnym momencie skrzynia, która nagle straci³a oparcie r±bnê³a o ziemiê. Spojrzeli po sobie i czekali kto kogo pierwszego oskar¿y. Z racji swojej dobrej znajomo¶ci (i dawnego romansu), milcz±co postanowili zawrzeæ ugodê.\n- Okey, pomo¿emy wam je zanie¶æ. - George okaza³ siê niezwykle szarmancki.\nDziewczyny spojrza³y szybko po sobie i zaraz musia³y spojrzeæ w inne strony. Na ich ustach go¶ci³ lekki u¶miech, który tylko dziêki wyæwiczonemu opanowaniu nie przerodzi³ siê w ¶miech. Bli¼niacy podeszli do skrzyñ i spróbowali je podnie¶æ. Zapomnieli jednak wzi±¶æ poprawkê na to, ¿e to panny Johnosn i ¿e maj± duuuu¿o rzeczy. Kufry ani drgnê³y. Spojrzeli zrezygnowani na nie. Wzruszy³y ramionami i wreszcie siê roze¶mia³y.\n- Jak wy to mia³y¶cie zamiar zatargaæ same?\n- O tak. - stwierdzi³a beztrosko Angelina wskazuj±c na siostrê.\nJak na rozkaz Christina wyci±gnê³a ró¿d¿kê i wypowiedzia³a zaklêcie. Ciê¿kie skrzynie poderwa³y siê w górê i poda¿y³y w kierunku Hogwartu, nie czekaj±c na swoje w³a¶cicielki.\n- Zdajesz sobie sprawê, ¿e dostaniesz za to szlaban? - zapyta³ George, patrz±c na swoj± dziewczynê jak na wariatkê.\n- Tak - u¶miechnê³a siê szeroko.\n- Na Merlina, jaki tu ba³agan!\nPokój Wspólny by³ zawalony tonami kartek, tysi±cami walaj±cych siê butelek po ró¿nych alkoholach. A w samym centrum siedzia³ Flint i intensywnie nad czym¶ my¶la³.\n- Sorry, nie mia³em czasu posprz±taæ. Siadajcie - omiót³ pokój wrokiem - gdzie¶.\n- Co ty robisz? - zapyta³a Christina ¶ciagaj±c torbê z ramienia i sadowi±c siê w ulubionym fotelu. Jeszcze nie ¶ci±ga³a kurtki, jeszcze nie przesi±k³a ciep³em bij±cym od kominka.\n- Nad czym? - zainteresowa³a siê Angelina odwijaj±c siê z d³ugiego szalika.\n- Nie interesuj siê. Im mniej wiesz, tym lepiej ¶pisz. - odpar³ Marcus wytykaj±c jêzyk do Christi.\n- To nie ja powiedzia³am - skrzywi³a siê.\n- Oj, sorry. Jak ferie? - zapyta³ tylko i wy³acznie po to, ¿eby wreszcie da³y mu spokój.\n- Nie wiem, mo¿e ty pamiêtasz, bo spêdzali¶my je razem!!!\n- Merlinie!!! Dajcie mi spokój! - zebra³ najbli¿sze papiery i odszed³ do dormitorium.\nZa¶mia³y siê obie i Christina zaczê³a wreszcie ¶ci±gaæ kolejne warstwy ubrania.\n- Co to do cholery ma byæ?\nPani Prefekt sta³a w drzwiach i nawet nie zauwa¿y³a, ¿e jej parasolka sta³a siê obiektem zabawy czyjego¶ kota.\nDodany dnia 03.02.2014 14:58\nWitaj, nowy semestrze!\nDodany dnia 12.02.2014 19:55\nMo¿e i nowy semestr siê rozpocz±³, ale Mia Ladris, nazywana najczê¶ciej Malwk± le¿a³a na miêkkim zielonym dywanie w Pokoju Wspólnym i czyta³a, jak to robi³a przez prawie ca³e ferie. Od czasu do czasu zdarza³o jej siê zagraæ w karty lub szachy. Ju¿ dawno odrobi³a lekcje. ("Kto normalny zadaje pracê domow± na ¶wiêta?" Jej ¿ycie by³o okropnie nudne. Teraz zosta³o jej czytaæ dopóki kto¶ jej w tym nie przeszkodzi. Kilka minut pó¼niej do pokoju wpad³o kilka ¦lizgonek. Niektóre obdarzy³y j± z³o¶liwym u¶mieszkiem, jedna u¶miechnê³a siê szczerze.\nEdytowane przez Malwkaaa dnia 12.02.2014 20:08\nDodany dnia 12.02.2014 20:20\n¦nieg za oknami zamku mocno przypomina³ o koñcz±cych siê feriach i zaczynaj±cych pojutrze mêkach lekcyjnych. Mimo to wielu uczniów zamiast siedzieæ z nosami w ksi±¿kach wola³o pozwiedzaæ cudowne miejsce w jakim siê znajdowali, po¶miaæ z przyjació³mi i powykradaæ szkolne zapasy z kuchni. Tak w³a¶nie robi³a Claire Camille Collins, ¦lizgonka, która dla odpoczynku zosta³a w szkole, zamiast wyje¿d¿aæ na narty z rodzicami.\nWraz z grupk± uczniów z tego samego domu wpada³a do Pokoju im przeznaczonego, i dostrzeg³a Malwkê. Podesz³a do niej nieco chwiejnie ze wzglêdu na rozsypane na dywanie szachy.\n- Hej molu ksi±¿kowy - Claire obdarzy³a najszczerszym u¶miechem Malwke, i rzucaj±c siê ko³o niej na fotel zagl±dnê³a na tytu³ ksi±¿ki.\n- Nie znudzi³a Ci siê jeszcze? - za¶mia³a siê cicho i opar³a g³owê o r±czkê fotela obwiniêt± czerwonym aksamitem. Zamknê³a na chwilê oczy wspominaj±c wcze¶niejsze szczê¶liwe lata w Szkole Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie.\n- Wybierzemy siê do Hogsmeade? Oczywi¶cie jako single, chyba, ¿e z kim¶ idziesz, albo wolisz mówiæ, ¿e jeste¶my par± - w tym momencie Collins tak wybuch³a ¶miechem, ¿e z niej ¶mia³o siê kilka innych osób siedz±cych w Pokoju Wspólnym Uczniów szlachetnego Salazara Slytherina.\nDodany dnia 12.02.2014 20:24\nPo kilku minutach ¶miechu prawie wszystkich uczniów Slytherinu zgodzi³a siê na wypad do Hogsmeade. Nie mia³a przecie¿ nic ciekawego do roboty, wiêc uzna³a, ¿e nie ma nic do stracenia. Claire zna³a przej¶cie prowadz±ce do Hogsmeade, ale po co by³o go u¿ywaæ, skoro i tak pó³ szko³y wybiera³o siê tam w przeddzieñ Walentynek. Nazajutrz wiêkszo¶æ z nich mia³a zamiar zrobiæ to samo, ale niektórzy woleli dzieñ wcze¶niej zaopatrzyæ siê w kilka du¿ych pude³ek czekoladek z Miodowego Królestwa, aby pó¼niej móc je zje¶æ w samotno¶ci, lub graj±c w pokera z najlepsz± przyjació³k±.\n- Pospiesz siê - powiedzia³a Claire do leniwie poruszaj±cej nogami przyjació³ki. - Mam zamiar jeszcze wpa¶æ do Zonka - mrugnê³a i wybieg³a z zamku.\nEdytowane przez Malwkaaa dnia 12.02.2014 20:35\nDodany dnia 12.02.2014 21:21\n- Taa, Zonka - powiedzia³a smêtnie Mal, z³a, ¿e odci±gniêto j± od lektury/\nDroga, któr± sz³y zasnuta by³a bez jakiejkolwiek przerwy ¶niegiem. Mimo ubrania na tak zwan± cebulkê, i tak wszyscy zamarzli, wiêc pierwszym sklepem do jakiego dali siê uczniowie by³y Trzy Miot³y Madame Rosmerty, w których z uwielbieniem wykupiono wiêkszy zapas butelek kremowego piwa.\n¦lizgonki zasiad³y przy drewnianym stole na wygodniejszych, bo w zielonym obiciu, fotelach, i rozkoszowa³y siê ciep³em rozp³ywaj±cym po ciele od napoju.\n- No i jak tam? - zagadnê³a Bad. - S³ysza³am, ¿e zbli¿yli¶cie siê do siebie z tym... no... jak mu tam...\nDodany dnia 25.02.2014 10:02\n- ¯e co? - wyduka³a Mia wypluwaj±c kremowe piwo na stolik. Po chwili wytar³a go rêkawem swetra. Kompletnie nie wiedzia³a o co chodzi kole¿ance.\n- No wiesz... ten... Wilkins? - próbowa³a sprecyzowaæ Claire. - Nie, nie Wilkins. Myers - poprawi³a siê po chwili i poci±gnê³a z butelki potê¿ny ³yk napoju.\n- Pierwsze s³yszê - powiedzia³a krótko Malwka wstaj±c niechêtnie z fotela. - Chod¼my ju¿. Chcia³a¶ i¶æ do Zonka.\nCollins przewierci³a j± wzrokiem na wylot. Co¶ kombinowa³a, ale ta jeszcze nie do koñca wiedzia³a co.\n- Przesz³o mi - oznajmi³a Claire ci±gn±c Miê za rêkê i zmuszaj±c j± by znowu usiad³a. - Mo¿emy posiedzieæ tutaj d³u¿ej, a ty mi wszyy¶ciutenko opowiesz.\nMia ponownie wsta³a i ruszy³a ku wyj¶ciu.\n- Idziesz, czy nie? - rzuci³a tylko za wgapiaj±c± siê w ni± przyjació³k±.\nCollins posz³a za przyjació³k± i sz³y spacerkiem w stronê Hogwartu.\n- To nieprawda - powiedzia³a smutno Mal. - Nie wiem jakie plotki zebra³a¶ i sk±d, ale chyba wiesz, ¿e gdybym siê zakocha³a czy co¶... powiedzia³abym ci. Trochê g³upio mi, ¿e w to w ogóle uwierzy³a¶.\nClaire opad³a szczêka. Po czê¶ci Mia mia³a racjê; przecie¿ mówi³y sobie wszystko. Z drugiej strony, dlaczego siê tym tak przejê³a?\nWróci³y do Pokoju Wspólnego, a tam grupka ¦lizgonów wodzi³a wzrokiem za Mi± i szepta³a co¶ miêdzy sob±.\nDodany dnia 02.03.2014 21:40\nChristina zerka³a znad kubka gor±cego kakao na Arnolda. Ten nagle wsta³ z parapetu i wyszed³ pospiesznie. Westchnê³a, a smu¿ki pary zawirowa³y, tworz±c bajeczne wzory w powietrzu. Przenios³a wzrok na Draco, który s³odko zasn±³, u¿yczaj±c sobie jej ud jako poduszki. Siedzieli ( lub jak w przypadku Malfoya, le¿eli) we trójkê na pod³odze, opieraj±c siê o kanapy. Ona, Draco i Marcus. Od jakiego¶ czasu bardzo zbli¿y³a siê do nich. Stawali siê dla niej jak bracia. Dziewczyny mia³y swoje sprawy, widywa³a je rzadko, tylko sporadycznie z nimi rozmawia³a. Nie mia³a im tego za z³e. Wiêkszo¶æ z nich odnalaz³a swoje drugie po³ówki i chcia³a z nimi spêdzaæ ka¿d± woln± chwilê. Ona sama wreszcie mia³a kogo¶ sta³ego, o ile tak mo¿na powiedzieæ. George by³ niby jej, ale tylko dla niej. Ich zwi±zek by³ nadal niedostêpny dla ¶wiata. I tak ju¿ mia³o zostaæ.\nDraco poruszy³ siê niespokojnie i przypadkiem kopn±³ Flinta w ³ydkê. Ten zakl±³ cicho, gdy o³ówek przeci±³ pergamin. Teraz na rysunku widnia³a d³uga, gruba, brzydka kreska. Christina machnê³a ró¿d¿k±, a niepowo³any bazgro³ znikn±³ z kartki.\n- Nie ma za co. A tak w³a¶ciwie, to co ty tam rysujesz? - zapyta³a wyci±gaj±c szyjê. Ch³opak szybko zakry³ rysunek.\n- Nic takiego. Takie tam, dziecinny próby.\nUnios³a brew i zmierzy³a go ironicznym spojrzeniem.\n- We¼ jej **** poka¿ i nie drzyjcie mi siê nad uchem.\nBlondyn ockn±³ siê pod wp³ywem wrzasków przyjació³. Korzystaj±c z okazji chcia³a poprosiæ go, ¿eby zmieni³ pozycjê, albo chocia¿ wzi±³ poduszkê, ale stalowe ¼renice przykry³y siê ciep³± ko³derk± powiek i zniknê³y bez ¶ladu.\n- No wiêc... - spojrza³a wyczekuj±co w stronê Flinta. Ten niechêtnie, ale odda³ jej szkicownik.\nPrzed ni± sta³a anielica z grafitu. Swoj± drog± najpiêkniejsza anielica jak± kiedykolwiek widzia³a, a widzia³a ju¿ wiele rysunków niebieskich stworzeñ. Od zawsze ja fascynowa³y. Ogromne, pe³ne majestatu skrzyd³a górowa³y nad ni±. Smuk³e, ale mocne cia³o, opiête w zmys³owy strój do walki. D³ugi miecz, który po prostu l¶ni³. Jasne w³osy, które rozsypa³y siê na wietrze, tworz±c osobliw± aureolê. No i ta twarz... anielska, ale z drugiej strony, w jej oczach i u¶miechu by³o co¶ diabolicznego. By³a cudowna.\n- No i? - dopytywa³ siê ch³opak.\n- To.. to .. to jest niesamowite. Przepiêkne. Nie wiedzia³am, ¿e tak potrafisz.\n- E tam, to nic wielkiego. - odpar³ skromnie, chocia¿ widaæ by³o, ¿e cieszy siê jak ma³e dziecko.\n- Fa³szywa skromno¶æ jest z³a.\n- Jak chcesz, to mogê ci j± sprezentowaæ, ale muszê j± wpierw dokoñczyæ.\n- Nie mogê, to przecie¿ twoje.\n- Mam takich setki, nie zbawi mnie jedna anieliczka.\n- No dobrze, bêdê zaszczycona.\nU¶miechnê³a siê przymilnie. Siêgnê³a po kubek i pozwoli³a ch³opakowi w spokoju koñczyæ swoje ma³e arcydzie³o.\nPrzez pokój przechodzi³ Javier. Zwolni³ bêd±c przy trójce z elity, ale widz±c przera¿aj±co obojêtny wzrok Christiny przyspieszy³. Schrzani³ wszystko.\n- Dosyæ tego dobrego, wstawaj.\nSzturchnê³a Malfoya w ramiê, ale ten zamrucza³ co¶ przez sen i dalej smacznie spa³. Flint zachichota³ cicho, nie odrywaj±c wzroku znad szkicownika.\n- Nie masz zamiaru mi pomóc, prawda?\n- Nie. - mrukn±³\n- Dziêki, nie ma to jak pomoc przyjaciela. - skomentowa³a\n- Zawsze do us³ug, skarbie.\n- Malfoy, kurde.\n- Ni¿ej, tak, ni¿ej. Ooo tutaj dobrze. Mocno, gry¼...\nUnios³a brwi i spojrza³a na Marcusa, ten nadal mia³ banana na twarzy.\n- Oj, we¼ go obud¼ po prostu.\nPacnê³a go w policzek, a ten otworzy³ oczy.\n- Nie da³o siê delikatniej?\n- Och, chcia³am daæ ci buziaka, ale skoro wolisz ostre zabawy... - odpar³a wstaj±c z pod³ogi.\n- Co? Co ty bredzisz? - zapyta³ Malfoy.\n- Nic ju¿.\nZniknê³a za przej¶ciem, podczas gdy m³ody arystokrata b³aga³ kolegê o wyja¶nienia.\nCh³ód lochów dzia³a³ na ni± koj±co. Wychodz±c spotka³a poobijanego Arnolda, a zaraz potem wkurzonego Snape, który nie raczy³ jej nawet odpowiedzieæ. Wzruszy³a ramionami i wysz³a do G³ównej Sali. Drzwi wej¶ciowe odchyli³y siê nieznacznie i przez szparê w¶lizgnêli siê dwaj bli¼niacy Weasley. W strojach od Quiddicha. No tak, to dlatego dziewczyny tak bardzo chcia³y i¶æ na b³onia... podgl±daæ taktykê.\nPodeszli do niej, George od razu przyci±gn±³ j± do siebie i poca³owa³. Fred uraczy³ j± 'cze¶æ' i szerokim u¶miechem na ustach.\n- Czemu w³óczysz siê po zamku? - zapyta³ George, gdy wreszcie pozwoli³ stan±æ jej o w³asnych si³ach.\n- Tak sobie. Mia³am ochotê pobyæ trochê sama.\n- ¦lizgoni potrafi± byæ okropni, nieprawda¿? - zapyta³ drugi z bli¼niaków, wci±¿ nie trac±c u¶miechu.\n- To ¿e jestem z twoim bratem zupe³nie nie zmienia moich stosunków do Gryfonów. Nadal was nienawidzê. A ¦lizgoni to moja rodzina.\n- ¬dziebko o¶lizg³a, nie uwa¿asz.\nPrzewróci³a oczami, ale pos³a³a mu szczery u¶miech, ¿eby wiedzia³, ¿e siê nie gniewa.\n- Co macie zamiar teraz robiæ?\n- Wyk±paæ siê... w szatni jest taka niezdrowa atmosfera, ¿e nie chcemy spêdzaæ tam nawet sekundy d³u¿ej ni¿ potrzeba. - oznajmi³ George.\n- A co siê dzieje?\n- Potter co¶ sobie nie radzi z prowadzeniem dru¿yny.\n- W³a¶ciwie, to w ogóle sobie nie radzi.\n- Czemu mnie to nie dziwi? - westchnê³a.\n- Tak¿e no, chyba siê po¿egnamy i udamy do prywatnej ³azienki prefektów, do której oczywi¶cie nie znamy has³a. - mrugn±³ okiem Fred i pomacha³ na odej¶cie. George cmokn±³ blondynkê w policzek i pogna³ za bratem. Wtem drzwi otworzy³y siê raz jeszcze i stan±³ w nich rozw¶cieczony Filch.\n- B³oto! B³oto na mojej czystej posadzce!\nNie by³a g³upia, w jednej chwili zrezygnowa³a z dalszej wycieczki i cichaczem wróci³a do Pokoju Wspólnego ¦lizgonów. Flint gdzie¶ znikn±³, a Malfoy siedzia³ na kanapie nad±sany i nieco za¿enowany. Christina przechodz±c obok, przeczesa³a mu w³osy palcami. Z³apa³ j± za nadgarstek i przyci±gn±³ tak mocno, ¿e teraz wisia³a na oparciu kanapy, tu¿ przy jego ustach.\n- Je¿eli komu¶ o tym powiesz to...\n- To mnie pogryziesz? Daj spokój, przecie¿ mnie znasz... - wsta³a, a gdy tylko odwróci³ g³owê przygryz³a mu p³atek ucha. Chcia³ j± znowu z³apaæ, ale wysmyknê³a siê i zgrabnym krokiem ruszy³a do dormitorium. Jeszcze d³ugo mo¿na by³o s³yszeæ jej perlisty ¶miech.\nW dormitorium nikogo nie by³o, to do¶æ oczywiste. Zajête w³asnymi sprawami, zapominaj± nawet o spaniu. Na jej poduszce le¿a³a kartka. Podnios³a j± i u¶miechnê³a do siebie. Anielica Flinta. Odwróci³a pergamin i przeczyta³a:\n'Mojej osobistej anielicy o duszy diab³a, Marcus.'\nU¶miech jeszcze bardziej siê pog³êbi³.\nDodany dnia 02.03.2014 23:09\nNagle drzwi zosta³y otwarte, odbijaj±c siê z ³oskotem od kamiennej ¶ciany. Do dormitorium numer siedemna¶cie (o ile mnie pamiêæ nie myli^^) wesz³a swoim znanym, stanowczym krokiem Angelina. Szybkimi sus³ami znalaz³a siê obok swojego ³ó¿ka. Rzuci³a z impetem torbê na szafkê nocn±, str±caj±c grube tomy zaleg³ych ksi±¿ek z Biblioteki. Zdjê³a szybko buty i po³o¿y³a siê w ciuchach. Zamknê³a na chwilê oczy, mrucz±c z zadowoleniem.\n- We¼ siê zamknij mo¿e - rzuci³a ze z³o¶ci± Christina, starannie chowaj±c rysunek Flinta.\n- Accio to, co masz w d³oni - powiedzia³a Angelina, nie otwieraj±c oczu. Nim jej siostra zd±¿y³a zareagowaæ, kartka wyl±dowa³a w wyci±gniêtej rêce starszej panny Johnson.\nAngelina po¶mie****±c siê, chwyci³a szybko stoj±c± przy ³ó¿ku miot³ê i wzbi³a siê pod sufit. Pomieszczenia w Lochach by³y do¶æ wysokie, tak¿e Christina nawet stoj±c na meblach nie mog³a dosiêgn±æ ¦lizgonki.\n- Co my tu mamy.... 'Mojej osobistej anielicy o duszy diab³a, Marcus.'. Bo¿e, jak s³odko.\n- Dosyæ tego. Drêtwota! - Christina wycelowa³a ró¿d¿kê prosto w siostrê, czuj±c pojawiaj±ce siê rumieñce na twarzy. By³a w¶ciek³a.\nAngelina w ostatniej chwili obroni³a siê, jednak si³± zaklêcia odrzuci³a j± do ty³u. Tylko dziêki wieloletnim treningom qudditcha uda³o jej siê utrzymaæ na miotle. Spojrza³a ze z³o¶ci± na Christinê.\n- Jezu, jezu. Ju¿ ci to oddajê, spokojnie.\nZaczê³a delikatnie opadaæ na ziemiê, staraj±c siê byæ w bezpiecznej odleg³o¶ci od siostry. Co prawda by³a m³odsza, ale tylko o rok, a je¶li chodzi³o o zaklêcia, Christina by³a w nich nieco lepsza. Szczególnie, gdy siê denerwowa³a.\n- Masz, anio³eczku - poda³a jej rysunek, u¶miechaj±c siê ironicznie.\nM³odsza panna Johnson chwyci³a go ze z³o¶ci± i odwróci³a siê na piêcie. Mia³a do¶æ swojej wspó³lokatorki. Nie rozumia³a, po co w ogóle têskni³a za dziewczynami. Ta akurat tylko j± wkurza³a.\n- Oooch, nie denerwuj siê. Tak tylko sobie ¿artowa³am.\nAngelina postanowi³a za³agodziæ sytuacjê, przypomniawszy sobie po co w ogóle tu przysz³a. W koñcu w³a¶nie mija³o pó³ godziny zajêæ transmutacji. McGonagall da jej niechybnie szlaban.\n- Wiesz, zaczynam mieæ do¶æ Blaisa. My¶lê, czy czasem z nim nie zerwaæ.\nChristina spojrza³a z wyra¼nym szokiem na siostrê. Angelina by³a z Zabinim od jaki¶ dwóch - trzech lat. Czasem siê k³ócili, to jasne, ale byli praktycznie nieroz³±czni. Jak woda i ogieñ, nikt bardziej zgrany dla niej nie istnia³. No mo¿e poza ni± i Georgiem, ale to inna bajka.\nW moment zapomnia³a o wcze¶niejszej k³ótni.\n- Czemu? Przecie¿ Blaise jest dla ciebie stworzony.\n- Ostatnio mnie tylko wiecznie denerwuje. Zrobi³ siê stary jak jaki¶... dziadek. Nic nie chce robiæ, tylko wiecznie ¿reæ, spaæ i graæ w Eksploduj±cego Durnia. Sam jest kurde takim durniem.\n- Hmm... Fred bardzo lubi Eksploduj±cego Durnia - zauwa¿y³a mimochodem Christina.\n- Z Fredem by³o zupe³nie inaczej.\nDodany dnia 04.03.2014 18:48\nChristina popatrzy³a na siostrê szukaj±c jaki¶ emocji. Jej twarz by³a jednak mask±, nie wyra¿a³a niczego. Nauczy³a siê tego ju¿ wiele lat temu.\n- A tak w³a¶ciwie... To co siê sta³o, ¿e zerwali¶cie?\nAngelina wzdrygnê³a siê. Widocznie my¶lami by³a gdzie indziej i g³os siostry sprowadzi³ j± w przera¿aj±co zimne lochy.\n- No w³a¶nie nie za bardzo.\nJej twarz wykrzywi³ grymas. Angelina rzadko kiedy wspomina³a okres, kiedy by³a z Fredem. Co prawda by³ to krótki okres, ale zawsze.\n- No przecie¿ nie mog³am byæ z nim, skoro sta³am siê ¶lizgonk±. To by ¼le wygl±da³o.\nZanim zd±¿y³a przemy¶leæ to co powiedzia³a, Christina siedzia³a ju¿ z za³o¿onymi rêkami i brwi± uniesion± do góry. Wiedzia³a, ¿e siostrze nie chodzi³o o jej zwi±zek, ale lubi³a poudawaæ obra¿on±. Taki fetysz.\n- Ty i George to co innego. Wszyscy was akceptuj±.\n- Taaa, z pewno¶ci±. Zw³aszcza ¦lizgoni i Gryfoni. No po prostu chodz± z transparentami "szczê¶æ Merlinie m³odej parze".\nStarsza z sióstr ¿achnê³a siê.\n- Przynajmniej nie mówi± ci nic w cztery oczy.\n- Bo siê boj±, ¿e ich poczêstuje Cruciatusem. Albo zjem. Dobra, nie mówimy o mnie... Co siê sta³o, ¿e zerwali¶cie. Bez wykrêtów.\nDodany dnia 06.03.2014 18:15\n- No bo on... no nie móg³ zaakceptowaæ tego, kim tak naprawdê jeste¶my. Wiesz, dla niego ¶wiat dzieli siê na dobro i z³o. Dobro to Potter, Granger, Dumbledore, McGonagall, Hagrid... - Angelina u¶miechnê³a siê pod nosem, wyobra¿aj±c sobie Hagrida jako wielk± beczkê dobra - a z³o to Snape, Czarny Pan, ¦miercio¿ercy... I nie wiem czy zauwa¿y³a¶, ale nas te¿ musi postawiæ po tej stronie barykady. Czyli nie po tej, po której on jest.\nChristina spojrza³a zdziwiona na siostrê. Nigdy nie s³ysza³a od George'a jaki¶ pretensji a propos swojego pochodzenia. Raczej starali siê nie my¶leæ, co bêdzie potem. Jednocze¶nie nie potrafi³a sobie wyobraziæ Freda, czyni±cego powa¿ne zarzuty komukolwiek, tym bardziej ze wzglêdu na pochodzenie.\nChocia¿ w sumie pewnie nie o samo pochodzenie mu chodzi³o. Angelina by³a po drugiej stronie barykady. I ona tak samo.\n- Hm. Szczerze mówi±c, nie wyobra¿am sobie Freda w takiej sytuacji.\n- Bo to pajac przecie¿. Jak jego brat - Angelina machnê³a rêk±.\n- Ej, ej! - obruszy³a siê m³odsza panna Johnson, podnosz±c g³os.\n- Mi siê wydaje, ¿e po prostu by³o mu za dobrze, w tym naszym ¶miesznym zwi±zku. - ¦lizgonka widz±c minê siostry, kontynuowa³a po¶piesznie - wkrêci³ siê trochê w to wszystko. I nagle bam, zacz±³ siê zastanawiaæ jak to bêdzie dalej. Przypomnia³ sobie, ¿e przecie¿ prawdopodobnie bêdzie wojna i bêdzie zabija³ ¦miercio¿erców. W¶ród których wtedy bêdziemy my, raczej.\nChristina poderwa³a siê z ³o¿ka, na którym siedzia³a, i odwróci³a siê do Angeliny plecami. Nie chcia³a o tym my¶leæ, jeszcze nie teraz. By³o jej dobrze z Georgiem. To by³ Hogwart, szko³a, w której mia³y spêdziæ ostatnie beztroskie lata. Nie chcia³a tego marnowaæ.\n- No có¿, sama pyta³a¶ przecie¿ - zauwa¿y³a beznamiêtnie Angelina, otwieraj±c now± paczkê Fasolek Wszystkich Smaków.\nDodany dnia 11.04.2014 09:17\nKiedy Dosia obudzi³a siê nad ranem, spostrzeg³a karteczkê na swoim ³ó¿ku. Szybko wziê³a j± do rêki, zastanawiaj±c siê, od kogo mo¿e byæ. Starannie roz³o¿y³a li¶cik i zaczê³a czytaæ.\nPrzespa³a¶ ¶niadanie! Czeka³y¶my na ciebie w Wielkiej Sali, ale nie pojawi³a¶ siê. Dlatego spotkajmy siê o 10.00 w pustej sali, tej co zawsze. Laura ma nam do opowiedzenia co¶ bardzo wa¿nego. Do zobaczenia.\nP.S. Ten, kto przyniós³ ci karteczkê od nas do twojej sypialni, buja siê w tobie na maksa! Lecz nie zdradzê ci kto to.\nEwilan pacnê³a siê w czo³o. Dzisiaj sobota! I przespa³a ¶niadanie! Ciekawe co takiego opowie Laura. A ta wzmianka o kim¶, kto siê w niej zakocha³! Nie, to niemo¿liwe. Pewnie to jaki¶ g³upi ¿art dziewczyn. Przecie¿ ona jest kompletn± pesymistk± i pedantk±!\nSopjrza³a na zegarek. Za 20 minut jest dziesi±ta! Szybko siê ubra³a, umy³a i wybieg³a na spotkanie z dziewczynami. Po drodze przywita³a siê z Sally, now± ¶lizgonk±. Jest bardzo mi³a. Mo¿e potem bli¿ej j± pozna. Nieopatrznie zostawi³a karteczkê na wierzchu. Nie mog³a zauwa¿yæ, ¿e bierze j± kto¶ inny, czyta i wychodzi za ni±. Przed zakrêtem, ta osoba zatrzyma³a siê i przekaza³a karteczkê dwóm rudym ch³opcom. Ci, poszli za ni± a¿ do jej celu i zaczêli podgl±daæ.\nEdytowane przez dobrosia1 dnia 11.04.2014 14:06\nDodany dnia 11.04.2014 21:12\nDosia wesz³a do swojego dormitorium. Od razu zauwa¿y³a Sally w k±cie z ksi±¿k±. Podesz³a do niej i u¶miechnê³a siê ciep³o.\n- Hej Sally - odezwa³a siê Ew\n- Cz..cze¶æ - zaj±knê³a siê Salambe\n- Zauwa¿y³am ciê ju¿ wcze¶niej - zaczê³a Dosia - Ale my¶la³am, ¿e nie chcesz siê kolegowaæ. Postanowi³am prze³amaæ pierwsze lody i bli¿ej ciê poznaæ. Jestem Dosia lub Ew lub Ewilan, albo jak tam chcesz.\n- Mam na imiê Salambe, ale wszyscy mówi± na mnie Sally. Ja te¿ ciê widzia³am, ale nie mia³am odwagi siê do ciebie odezwaæ. Zawsze by³a¶ z tymi Gryffonkami i nie chcia³am wam przeszkadzaæ. Poza tym, trudno mi jest zawieraæ przyja¼nie.\n- No to je¶li bêdziesz chcia³a, mo¿esz zyskaæ we mnie now± przyjació³kê - zaproponowa³a weso³o Ewilan\n- Bardzo chêtnie - przyjê³a Sally - Fajnie jest mieæ przyjació³kê.\n- Muszê ciê ostrzec. Mogê ci mówiæ Saw? - przerwa³a Dosia - Wiesz, od widzieæ. Jak Sokole Oko\n- Jasne - zgodzi³a siê Salambe\n- No wiêc, muszê ciê ostrzec - kontynuowa³a Ewilan - Jestem straszn± pedantk± i pesymistk±, nie jestem zbyt przyjazna. To tak na wszelki wypadek. Nadal chcesz siê przyja¼niæ?\n- Oczywi¶cie - odpar³a - Wierzê, ¿e kiedy bli¿ej ciê poznam, ju¿ nie bêdziesz nieprzyjazna.\nDosia unios³a brew.\n- Och, oczywi¶cie, ¿e ju¿ nie jeste¶ - dokoñczy³a pospiesznie Sally.\n- To co? Idziemy do kibelka? - spyta³a nietypowo Ew\n- Co? - zdziwi³a siê Saw\n- To tylko takie przymierze przyja¼ni, wiesz. ¦wiadczy o zawarciu jej do koñca.\n- Skoro tak, to chod¼my. Zd±¿ymy jeszcze przed 10 inaczej Filch nas z³apie.\nDziewczyny pobieg³y do kibla.\nDodany dnia 11.04.2014 21:37\nLekka przerwa w zajêciach, Salambe w³a¶nie czyta³a mugolsk± lekturê "Przedwio¶nie"gdy nagle us³ysza³a znajomy g³os który ostatnio j± przê¶ladowa³.\n- Zauwa¿y³am ciê ju¿ wcze¶niej, ale my¶la³am, ¿e nie chcesz siê kolegowaæ. Postanowi³am prze³amaæ pierwsze lody i bli¿ej ciê poznaæ. Jestem Dosia lub Ew lub Ewilan, albo jak tam chcesz.\n- No to je¶li bêdziesz chcia³a, mo¿esz zyskaæ we mnie now± przyjació³kê - odpowiedzia³a mi³o Ewilan.\n- Jasne - zgodzi³a siê Salambe.\n-Trochê g³upio siê przyznaæ ale jestem tu pierwszy raz - oznajmi³a nerwowo Saw.\n-Jak to? Nie robisz tu swoich eliksirów? - Zapyta³a z zdziwieniem Dosia.\n- Czemu ka¿dy s±dzi ¿e ³azienka to dobre miejsce na robienie eliksirów?\n- Nie ³azienka tylko kibel - odpar³a Ew puszczaj±c oczko - No nie wiem mo¿e dlatego ¿e kiedy¶ Granger majstrowa³a tutaj z eliksirem wielosokowym ?\n- Aha, zagadka siê rozwi±za³a. Dziêki bogu naszym opiekunem jest Snape dziêki czemu mogê korzystaæ z sali lekcyjnej.\n- Widzê ¿e lubisz ten przedmiot. - zaciekawi³a sie Ew.\n- Tak ale o tym opowiem Ci pó¼niej o ile bêdziesz chcia³a s³uchaæ a teraz powiedz mi co grupki lasek robi± razem w ³azience, sorry w kiblu ?


Jakie branże dominują na warszawskim parkiecie? - - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\nforsal.plJakie branże dominują na warszawskim parkiecie?\n31 maja 2009, 18:27\nOd czasów internetowej hossy, kiedy wszystko, co miało cokolwiek wspólnego z informatyką czy nowymi technologiami sprzedawało się w ciemno i na pniu, rynek pierwotny nieco bardziej się zróżnicował. Dziś na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie nie ma branż, których przedstawiciele dominują wśród debiutantów.\nBranżowa struktura debiutów na GPW w 2008 r.\nW ubiegłym roku trudno doszukać się prawidłowości w kwestii branżowych preferencji giełdowych emitentów i inwestorów jeśli chodzi o liczbę debiutujących spółek z poszczególnych branż. Stawka była zróżnicowana i dość wyrównana, przynajmniej jeśli chodzi o czołówkę. Na parkiecie pojawili się reprezentanci dziewiętnastu branż. Aż czterech to przedstawiciele sektora usług. W rekordowym pod względem liczby nowicjuszy na warszawskim parkiecie 2007 roku przybyły trzy tego typu podmioty, a w strukturze debiutów znajdowały się one pod koniec stawki. Po trzech nowych przedstawicieli zyskali: przemysł maszynowy, sektor finansowy, media i branża budowlana. W 2007 r. wśród debiutantów dominowali przedstawiciele handlu (11 spółek) i informatyki (10 firm) oraz branż związanych z nieruchomościami i budownictwem. Łącznie takich firm pojawiło się aż 17 (nieruchomości, budownictwo i produkcja materiałów budowlanych).\nPatrząc na zmiany struktury branżowej debiutantów pod kątem koniunktury w gospodarce, widać wyraźnie, że mimo kryzysu w budownictwie i zastoju na rynku nieruchomości, udział firm reprezentujących te branże w ogólnej liczbie debiutów w dwóch ostatnich latach był niemal identyczny i sięgał 21 proc. Licznie reprezentowany w 2007 r. handel, w ubiegłym roku nie wprowadził na parkiet żadnego nowego przedstawiciela. Drastycznie spadł udział wysoko notowanej dwa lata temu branży informatycznej.\nBranże bez potencjału\nWyciąganie wniosków na podstawie obserwacji zmian struktury branżowej w aspekcie koniunktury w gospodarce, tempa rozwoju poszczególnych branż i związanego z tym rosnącego zapotrzebowania na kapitał, może być jednak zwodnicze. Generalnie silniej reprezentowane będą branże, których specyfiką jest duży udział niewielkich firm. Informatyka, choć do takich należy ją zaliczyć, w poprzednich latach wyczerpała znacznie swój debiutancki potencjał. W związku z przebiegiem procesów prywatyzacji a także „zasobności branżowej” polskiej gospodarki, nie mamy co liczyć na pojawienie się większej liczby firm paliwowych, banków, przemysłu metalowego, ciężkiego itp. Wśród debiutantów dominować będą raczej firmy usługowe, handlowe, specjalizujące się w tzw. produkcji lekkiej (np. materiałów budowlanych), przemysł elektromaszynowy.\nOczywiście, odwrotnie przedstawia się struktura branżowa jeśli brać pod uwagę nie liczbę, lecz wartość emisji. W ubiegłym roku na pierwsze miejsce zdecydowanie wybiła się energetyka – dzięki jednej zaledwie spółce (Enea). Na drugim miejscu znalazły się media (również głównie dzięki jednemu przedstawicielowi – Cyfrowy Polsat), a na trzecim przemysł chemiczny (także dzięki rodzynkowi – ZA Tarnów).\nBogdanka najbliższa debiutu\nCo nas może czekać w tym roku? Lista zapowiadanych debiutów jest na razie dość krótka, jednak gdy tylko koniunktura na giełdzie ustabilizuje się, a perspektywy gospodarki będą bardziej optymistyczne, sytuacja może się szybko zmienić. Wiele małych firm jest w stanie bardzo szybko przygotować emisję akcji, szczególnie, że do dyspozycji mamy przecież nie tylko główny parkiet, ale i New Connect. Na liście prawdopodobnych debiutantów znajduje się około 30 spółek. Najbliżej celu jest kopalnia Bogdanka, a z branż pokrewnych z pewnością pod względem wartości dominować będzie energetyka, gdyż na giełdę wybiera się największa w kraju firma – Polska Grupa Energetyczna i również niemała Energa. Na parkiet mają też być wprowadzane walory trzech firm świadczących usługi transportowe (LOT i PKP Intercity, Prima Charter). Na widoku, choć już od dość dawna, jest wprowadzenie na giełdę akcji Banku Gospodarki Żywnościowej i kontrolowanej przez KGHM firmy telekomunikacyjnej Telefonia Dialog. Wydarzeniem byłby też debiut na giełdzie samej giełdy, a ściślej – spółki prowadzącej warszawską Giełdę Papierów Wartościowych.\nWszelkie plany na ten rok (a być może i następny) obarczone są dość dużą dozą niepewności, związaną z koniunkturą na giełdzie i w gospodarce.\nTagi:debiuty, giełda, oferty publiczne, emisje akcji\nAnaliza techniczna nie daje pewnych zysków