Tajemnica Mercy Close [Marian Keyes] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00136 002818 20669817 na godz. na dobę w sumie\nTajemnica Mercy Close - ebook/epub\nAutor: Marian Keyes Liczba stron:\nISBN: 9788375089288 Data wydania:\nPorównaj ceny (książka, ebook (-3%), audiobook).\nNajmłodsza i najbardziej niepokorna z sióstr Walsh, Helen nie potrafi odnaleźć własnej drogi w życiu. Ma trzydzieści trzy lata, nie ma rodziny, a praca prywatnego detektywa nie przynosi jej kokosów. W dodatku niedawno straciła mieszkanie i musiała wrócić do matki. Spotyka się na szczęście z całkiem miłym mężczyzną, ojcem uroczej trójki dzieciaków, i gdyby nie jego mieszkająca tuż pod nosem była żona, może uwierzyłaby, że los się wreszcie do niej uśmiechnął.\nKiedy więc Helen wpada przypadkiem na swojego byłego chłopaka, który proponuje jej nowe zlecenie: odnalezienie zaginionego przed laty członka reaktywującego się boysbandu Laddz, kobieta nie ma tak naprawdę nic do stracenia. No, może poza względnym spokojem, bo oto nadciągają kłopoty…\n„Marian Keyes nie straciła nic ze swego ciepła, życiowej mądrości i poczucia humoru, za które jest tak kochana”.\nNakładem Wydawnictwa Sonia Draga ukazały się następujące powieści tej autorki:Czarujący mężczyznaWakacje RachelNajjaśniejsza gwiazda na niebie\nWcale mnie to nie cieszy – to dopiero ironia losu – ale jestem jedyną znaną mi osobą, która nie uważa, że cudownie byłoby jechać „gdzieś”, aby „odpocząć”. Szkoda, że nie słyszeliście, jak ekscytowała się tym moja siostra Claire, jakby nie istniało nic wspanialszego od obudzenia się pewnego ranka w szpitalu psychiatrycznym.– Przyszedł mi do głowy fantastyczny pomysł – oświadczyła swojej przyjaciółce Judy. – Zróbmy tak, żebyśmy w tym samym czasie miały załamanie nerwowe.– Cudownie! – orzekła Judy.– Załatwimy sobie dwuosobowy pokój. Będzie bosko.– Mów mi jeszcze.– No więc taaaaak. Życzliwi ludzie... ciepłe, serdeczne dłonie... ściszone głosy... biała pościel, białe sofy, białe orchidee, wszystko białe...– Jak w niebie – powiedziała Judy.– Właśnie, jak w niebie!Wcale nie jak w niebie! Otworzyłam usta, żeby zaprotestować, ale ich nie dało się powstrzymać.– ...cichy plusk wody...– ...zapach jaśminu...– ...tykanie zegara...– ...melancholijny odgłos dzwonka...– ...i my leżące na łóżkach, łykające xanax za xanaxem...– ...przyglądające się z rozmarzeniem drobinkom kurzu...– ...albo czytające „Grazię”...– ...albo kupujące magnum gold od faceta, który chodzi po wszystkich oddziałach i sprzedaje lody...Ale tam nie byłoby faceta sprzedającego lody Magnum. Tych innych przyjemnych rzeczy też zresztą nie.– Mądry głos oświadczy... – Judy uczyniła stosowną pauzę: – „Odłóż na bok swoje problemy, Judy”.– A urocza eteryczna pielęgniarka odwoła nasze spotkania – uzupełniła Claire. – Powie wszystkim, aby dali nam święty spokój. Oznajmi tym niewdzięcznym skurczybykom, że przeżywamy załamanie nerwowe i że to przez nich, i że będą musieli być dla nas o wiele milsi, o ile w ogóle stamtąd wyjdziemy.Życie ich obu, Claire i Judy, było nieludzko zajęte – dzieci, psy, mężowie, posady i uciążliwe, czasochłonne wysiłki, aby wyglądać dziesięć lat młodziej niż wskazuje metryka. Pół życia spędzały w samochodach, odwożąc synów na trening rugby, odbierając córki od dentysty, spiesząc na drugi koniec miasta na spotkanie. Wielozadaniowość stała się dla nich formą sztuki – te sekundy, podczas których stały na światłach, wykorzystywały na wsmarowywanie w łydki samoopalacza, w kinie odpisywały na e-maile, a babeczki piekły o północy, narażając się na drwiące uwagi nastoletnich córek, uważających je za „żałosne i grube stare krowy”. Nie marnowały ani chwili.– Dadzą nam xanax. – Claire znowu popadła w błogą zadumę.– Bossssko.– Ile tylko będziemy chciały. A jak pełnia szczęścia zacznie blednąć, zadzwonimy i pielęgniarka zjawi się ze świeżą dostawą.– W ogóle nie będziemy się musiały ubierać. Każdego ranka dadzą nam nowe bawełniane piżamy, zupełne nówki, prosto z pudełka. A spać będziemy szesnaście godzin na dobę.– Och, sen...– Będzie tak, jakbyśmy się znajdowały w samym środku wielkiego ptasiego mleczka; będziemy lekkie, szczęśliwe i rozmarzone...Nadeszła pora, aby zwrócić im uwagę na jedną poważną wadę ich rozkosznej wizji.– Ale byłybyście w szpitalu psychiatrycznym.Zarówno Claire, jak i Judy wyglądały na mocno zaskoczone. W końcu moja siostra powiedziała:– Nie chodzi mi o szpital psychiatryczny. Po prostu o miejsce, gdzie można... odpocząć.– Miejscem, do którego ludzie chodzą „odpocząć”, jest szpital psychiatryczny.Milczały. Judy przygryzła dolną wargę. Widać było, że intensywnie myślą.– A wy sądziłyście, że co to takiego? – zapytałam.– Cóż... coś w rodzaju spa – wyjaśniła Claire. – Z... no wiesz... lekami na receptę.– Tam się leczą wariaci – oświadczyłam. – Prawdziwi wariaci. Chorzy ludzie.Znowu cisza. A potem Claire popatrzyła na mnie. Twarz miała purpurową.– Boże, Helen! – wykrzyknęła. – Ale z ciebie krowa. Czy ty zawsze musisz wszystko psuć?\n1Myślałam o jedzeniu. To właśnie robię, kiedy stoję w korkach. Robi to oczywiście każdy normalny człowiek, ale teraz, kiedy się nad tym zastanowiłam, uświadomiłam sobie, że nie jadłam niczego od siódmej rano, czyli od mniej więcej dziesięciu godzin. W radiu puszczono piosenkę Laddz, dzisiaj już po raz drugi – potraktować to jako pech? – i kiedy auto wypełnił ckliwy i rzewny śpiew, ogarnęła mnie przelotna, aczkolwiek niezwykle silna ochota wjechania w słup.Dojeżdżałam powoli do stacji benzynowej, przed którą wisiał zapraszający czerwony szyld namawiający kierowców, aby się posilili. Mogłabym wyrwać się z tego korka i kupić pączka. Ale pączki dostępne w tego typu miejscach były kompletnie bez smaku, jak gąbki, które się znajduje na dnie oceanu; lepiej mi zrobi, gdy się nimi umyję. Poza tym nad dystrybutorami z paliwem krążyło stado wielkich czarnych sępów, co trochę mnie zniechęcało. Postanowiłam, że poczekam i...Chwileczkę! Sępy?W mieście?Na stacji benzynowej?Spojrzałam raz jeszcze i to wcale nie były sępy. Mewy, i tyle. Zwykłe irlandzkie mewy.Wtedy pomyślałam: O nie, nie po raz kolejny.Kwadrans później zatrzymałam się przed domem rodziców, dałam sobie chwilę na wzięcie się w garść, po czym zaczęłam szukać kluczy. Próbowali mi je zabrać, kiedy trzy lata temu się wyprowadziłam, ale – myśląc strategicznie – zostawiłam je sobie. Mama coś tam marudziła o zmianie zamków, ale skoro osiem lat zajęło im podjęcie decyzji o kupnie żółtego wiadra, jakie było prawdopodobieństwo, że uda im się coś równie skomplikowanego jak założenie nowego zamka?Zastałam ich w kuchni. Siedzieli przy stole, pili herbatę i jedli ciasto. Staruszkowie. Mają życie jak w Madrycie. Nawet ci, którzy nie ćwiczą tai-chi. (Ja będę ćwiczyć).Unieśli głowy i wpatrywali się we mnie z kiepsko skrywaną niechęcią.– Mam wam coś do powiedzenia – oświadczyłam.– Co ty tu robisz? – zapytała mama.– Mieszkam tutaj.– Nieprawda. Pozbyliśmy się ciebie. Pomalowaliśmy twój pokój. Nigdy nie było nam tak dobrze.– Mówiłam, że mam wam coś do powiedzenia. Właśnie to. Mieszkam tutaj.Na ich twarze zaczął teraz wypełzać strach.– Masz własne mieszkanie. – Ale w głosie mamy zaczynało brakować przekonania. Bądź co bądź, musiała się tego spodziewać.– Nie mam – odparłam. – Dziś rano przestałam je mieć. Nie mam gdzie mieszkać.– Ludzie od hipoteki? – Pobladła. (Pod obowiązkową warstwą podkładu à la irlandzka mamcia).– Co się dzieje? – Tato był głuchy. I często zdezorientowany. Trudno było określić, która przypadłość odnosiła się akurat do konkretnej sytuacji.– Nie spłacała HIPOTEKI – powiedziała mama do jego zdrowego ucha. – ODEBRANO jej mieszkanie.– Nie stać mnie na spłatę rat. Mówisz to tak, jakby to była moja wina. Zresztą to wszystko jest bardziej skomplikowane.– Masz chłopaka – stwierdziła mama z nadzieją w głosie. – Nie możesz zamieszkać u niego?– Inaczej teraz śpiewasz, ty zagorzała katoliczko.– Trzeba iść z duchem czasu.Pokręciłam głową.– Nie mogę się wprowadzić do Artiego. Jego dzieci na to nie pozwolą. – Niezupełnie. Tylko Bruno. Szczerze mnie nie znosił, ale Iona nawet mnie lubiła, a Bella wręcz uwielbiała. – Jesteście moimi rodzicami. Bezwarunkowa miłość, pozwólcie, że wam przypomnę. W samochodzie mam swoje rzeczy.– Co? Wszystkie?– Nie. – Dzień spędziłam w towarzystwie dwóch kolesi, którym płaci się gotówką. Kilka ostatnich mebli, które znajdowały się jeszcze w moim posiadaniu, teraz tkwiło w olbrzymim samoobsługowym magazynie niedaleko lotniska, czekając na powrót lepszych czasów. – Tylko ciuchy i sprzęt do pracy. – Prawdę mówiąc, sporo sprzętu, skoro już ponad rok temu musiałam zrezygnować z wynajmowania biura. I sporo ciuchów, choć w trakcie pakowania wyrzuciłam ich całe tony.– Ale kiedy to się skończy? – zapytała płaczliwie mama. – Kiedy nadejdzie nasza złota jesień?– Nigdy. – W głosie taty słychać było zdecydowanie. – Ona jest częścią syndromu. Pokolenie Bumerang. Dorosłe dzieci powracające do rodzinnego domu. Czytałem o tym w „Grazii”.A nie można było polemizować z tym, co napisano w „Grazii”.– Możesz tu zostać kilka dni – dała za wygraną mama. – Ale ostrzegam cię. Niewykluczone, że będziemy chcieli sprzedać dom i popłynąć w rejs po Karaibach.Ceny nieruchomości osiągnęły tak niski poziom, że pieniądze ze sprzedaży tego domu prawdopodobnie nie wystarczyłyby im nawet na rejs wokół wysp Aran. Ale kiedy wychodziłam, by zabrać się za wnoszenie kartonów z rzeczami, postanowiłam im tego nie mówić. Oferowali mi, bądź co bądź, dach nad głową.– O której kolacja? – Nie byłam głodna, ale chciałam się zapoznać z grafikiem.– Kolacja?Nie było kolacji.– Nie zawracamy sobie nią głowy – przyznała mama. – Teraz, kiedy mieszkamy tylko we dwoje.Przygnębiająca wiadomość. Wystarczająco kiepsko czułam się i bez tego, że moi rodzice zachowują się nagle tak, jakby lada chwila mieli kopnąć w kalendarz.– No, ale co jecie?Popatrzyli z zaskoczeniem na siebie, a potem na stojące na stole ciasto.– Cóż... ciasto.Kiedyś taki układ bardziej by mi odpowiadał – przez całe dzieciństwo moje cztery siostry i ja zjedzenie czegoś, co ugotowała mama, traktowałyśmy jako czynność obarczoną dużym ryzykiem – ale nie byłam sobą.– No to o której godzinie jest ciasto?– O której masz ochotę.To nie wystarczy.– Muszę znać godzinę.– Wobec tego o siódmej.– Okej. Słuchajcie... Nad stacją benzynową widziałam stado sępów.Mama zacisnęła usta.– W Irlandii nie ma sępów – oświadczył tato. – Święty Patryk je wypędził.– On ma rację – powiedziała z mocą mama. – Nie widziałaś żadnych sępów.– Ale... – Urwałam. Po co to ciągnąć? Otworzyłam usta, aby zaczerpnąć trochę powietrza.– Co ty robisz? – Mama wydawała się zaniepokojona.– Ja... – Co ja robiłam? – Próbuję oddychać. Ściska mnie w klatce piersiowej. Nie ma w niej wystarczająco miejsca na powietrze.– Oczywiście, że jest. Oddychanie to coś najbardziej naturalnego na świecie.– Chyba skurczyły mi się żebra. No wiecie, jak wtedy, kiedy człowiek się starzeje.– Ty masz dopiero trzydzieści trzy lata. Zaczekaj, aż będziesz w moim wieku, wówczas się przekonasz, co znaczą kurczące się kości.Co prawda nie wiedziałam, ile mama ma lat – nieustannie raczyła nas wymyślnymi kłamstwami, niekiedy czyniła aluzje do znaczącej roli, jaką odegrała w powstaniu w tysiąc dziewięćset szesnastym roku („Pomagałam napisać na maszynie Deklarację niepodległości dla młodego Padraiga, który odczytał ją później na schodach dublińskiej poczty”), innym razem rozpływała się nad czasami, kiedy jako nastolatka tańczyła jive’ a w rytm The Hucklebuck i Elvis odwiedził Irlandię (Elvis nigdy nie był w Irlandii i nigdy nie śpiewał The Hucklebuck, ale jeśli próbujesz jej to powiedzieć, ona upiera się, że Elvis zrobił tu sobie sekretny przystanek w drodze do Niemiec i że zaśpiewał The Hucklebuck dlatego, że go o to poprosiła) – lecz jeszcze nigdy nie wydawała mi się tak duża i tryskająca zdrowiem.– Nabieraj powietrza, no już, no już, każdy to potrafi – popędzała mnie. – Nawet małe dziecko. No więc co będziesz robić wieczorem? Kiedy już... zjesz ciasto? Pooglądamy telewizję? Mamy nagranych dwadzieścia dziewięć odcinków Ugotowanych.– Ach... – Nie miałam ochoty na Ugotowanych. W normalnych okolicznościach oglądałam co najmniej dwa odcinki dziennie, ale nagle poczułam niechęć do tego programu.Mogłam skorzystać z zaproszenia Artiego. Dziś gościł dzieci i nie byłam pewna, czy mam w sobie dość siły, aby z nimi rozmawiać; poza tym ich obecność kłóciła się z pełnym i pozbawionym ograniczeń seksualnym dostępem do niego. Ale przez cały tydzień pracował w Belfaście i... tak, wyrzuć to z siebie, równie dobrze możesz się przyznać... stęskniłam się za nim.– Chyba pojadę do Artiego – powiedziałam.Mama się rozpromieniła.– Ja też mogę?– Oczywiście, że nie! Ostrzegałam cię!Mama zakochała się w domu Artiego. Pewnie mieliście okazję widzieć coś w podobnym stylu, jeśli czytujecie prasę poświęconą wystrojowi wnętrz. Z zewnątrz wygląda jak najzwyklejszy domek klasy robotniczej, przyklejony do chodnika, uchylający kapelusza i znający swoje miejsce. Pokryty łupkiem dach jest popękany, a drzwi wejściowe są tak niskie, że jedyna osoba, która śmiało może przez nie przechodzić, nie obawiając się uszkodzenia czaszki, to autentyczny karzeł.Ale kiedy już człowiek znajdzie się w środku, przekonuje się, że ktoś zburzył całą tylną ścianę, zastępując ją szklaną futurystyczną, bajkową krainą schodów, wyglądających, jakby unosiły się w powietrzu, przytulnych sypialni i znajdujących się hen wysoko świetlików.Mama była tam tylko raz, przez przypadek – kazałam jej zostać w samochodzie, ale ona jawnie zlekceważyła moje polecenie – i dom wywarł na niej takie wrażenie, że aż zrobiło mi się za nią wstyd. Nie dopuszczę do powtórki z rozrywki.– No dobrze, nie pojadę – oznajmiła. – Ale chcę cię prosić o przysługę.– No?– Poszłabyś ze mną na koncert reaktywacyjny Laddz?– Postradałaś zmysły?– Ja postradałam zmysły? Masz tupet, ty i te twoje sępy.\n2Miniaturowe domki klasy robotniczej są jak najbardziej w porządku, z wyjątkiem tego, że nie mają na wyposażeniu przydatnych podziemnych miejsc parkingowych – więcej czasu zajęło mi szukanie wolnego miejsca niż przejechanie trzech kilometrów do Artiego. W końcu wcisnęłam swojego fiata 500 (czarnego z czarną tapicerką) pomiędzy dwa koszmarnie wielkie SUV-y, a potem wkroczyłam do niebiańskiego świata pleksiglasu. Miałam swój klucz – minęło zaledwie sześć tygodni, odkąd Artie i ja dokonaliśmy uroczystej wymiany. On dał mi klucz do swojego domu; ja dałam mu klucz do swojego mieszkania. Ponieważ wtedy jeszcze je miałam.Oślepiona ostrym słońcem czerwcowego wieczoru, na ślepo ruszyłam przez dom w stronę głosów. Po unoszących się w powietrzu schodach zeszłam na taras, gdzie siedziała grupka pięknych jasnowłosych ludzi, pochłoniętych – a jakże! – rozwiązywaniem krzyżówek. Artie, mój piękny wiking Artie. I Iona, i Bruno, i Bella, jego piękne dzieci. I Vonnie, jego piękna była żona. Siedziała na deskach obok Artiego, a jej chude brązowe ramię stykało się z jego ramieniem.Nie spodziewałam się, że ją zastanę, ale mieszkała niedaleko i często wpadała, na ogół ze swoim partnerem Steffanem.To ona zauważyła mnie jako pierwsza.– Helen! – wykrzyknęła ciepło.W moim kierunku popłynął chór powitań i szerokie uśmiechy i dałam się wciągnąć w morze serdecznych ramion, poddając się powitalnym całusom. Życzliwa rodzina, ci Devlinowie. Tylko Bruno nie ruszył się z miejsca i niech mu się nie wydaje, że tego nie dostrzegłam; w myślach prowadziłam rejestr tych wszystkich razów, kiedy mnie zlekceważył. Nic nie umykało mojej uwadze. Każdy ma jakiś dar.Bella, cała na różowo i pachnąca wiśniową gumą do żucia, była uradowana moim przybyciem.– Helen, Helen. – Rzuciła się na mnie. – Tato nic nie mówił, że przyjedziesz. Mogę cię poczesać?– Bella, daj Helen chwilę oddechu – odezwał się Artie.Bella, dziewięciolatka o uroczym usposobieniu, była najmłodszym i najsłabszym członkiem grupy. Niemniej jednak zrażanie jej do siebie mogłoby być ryzykowne. Ale najpierw musiałam zająć się czymś innym. Wbiłam spojrzenie w okolicę, gdzie ramię Vonnie stykało się z ramieniem Artiego.– Odsuń się – powiedziałam. – Siedzisz za blisko.– Jest jego żoną. – Kobiece kości policzkowe Brunona płonęły oburzeniem... Chwileczkę, czy on nałożył na nie róż?– Byłą żoną – poprawiłam. – A ja jestem jego dziewczyną. Teraz należy do mnie. – Po czym szybko i nieszczerze dodałam: – Cha, cha, cha. (Gdyby więc ktoś mnie kiedyś krytykował, że zachowuję się egoistycznie i niedojrzale i pytał: „A co z biednym Brunonem?”, ja mogłabym odpowiedzieć: „Na litość boską, to był żart. Trochę musi chłopak wyluzować”).– Prawdę mówiąc, to Artie opierał się o mnie – oświadczyła Vonnie.– Nieprawda. – Dzisiejszego wieczoru trochę byłam zmęczona tą grą, w którą zawsze musiałam grać z Vonnie. Nie bez problemu wypowiedziałam słowa pasujące do tej szarady: – Ciągle na niego lecisz. Ale odpuść sobie, Vonnie. Ma bzika na moim punkcie.– Ach, niech ci będzie. – Vonnie z dobrodusznym uśmiechem przesunęła się, tak że teraz od Artiego dzieliła ją całkiem spora odległość.To nie było w moim stylu, ale nie potrafiłam jej nie lubić.A co w tym czasie porabiał Artie? Swoim skupieniem obdarzał lewy dolny róg krzyżówki, ot co. Generalnie miał osobowość mężczyzny silnego i milczącego, kiedy jednak Vonnie i ja rozpoczynałyśmy nasze przepychanki kobiet alfa, nauczył się – na moje polecenie – kompletnie wyłączać.Na początku próbował mnie przed nią chronić, ale poczułam się śmiertelnie urażona.– To tak, jakbyś mówił, że ona jest bardziej przerażająca ode mnie – oznajmiłam mu.Szczerze mówiąc, to trzynastoletni Bruno stanowił problem. Był wredniejszy niż większość złośliwych dziewczyn. Owszem, wiem, że istniał tego powód – jego rodzice rozstali się, kiedy chłopak miał zaledwie dziewięć lat, a teraz był nastolatkiem odurzonym hormonami gniewu, który wyrażał ubieraniem się z faszystowskim szykiem w obcisłe czarne koszule, wąskie czarne spodnie i błyszczące czarne oficerki, do tego nosił bardzo, bardzo jasne włosy, obcięte krótko z wyjątkiem gęstej, napuszonej grzywki w stylu lat osiemdziesiątych. Poza tym malował rzęsy i wyglądało na to, że zaprzyjaźnił się także z różem.– No więc tak! – Uśmiechnęłam się, z lekka nerwowo, do otaczających mnie twarzy.Artie podniósł wzrok znad krzyżówki i popatrzył na mnie świdrująco tymi swoimi niebieskimi oczami. Boże. Przełknęłam ślinę. Od razu zapragnęłam, aby Vonnie poszła do domu, a dzieciaki położyły się spać, żebym mogła pobyć z Artiem trochę sam na sam. Czy poproszenie ich o to byłoby niegrzeczne?– Napijesz się czegoś? – zapytał, nie odrywając ode mnie wzroku.Pokiwałam bez słowa głową.Spodziewałam się, że wstanie, a ja pójdę za nim do kuchni i ukradkiem powdycham przez moment jego zapach.– Przyniosę ci – powiedziała łagodnie Iona.Zduszając jęk frustracji, patrzyłam, jak niemalże płynie po schodkach do kuchni, gdzie znajdowało się picie. Miała piętnaście lat. Dla mnie czymś niesamowitym było to, że potrafiła przenieść kieliszek z winem z jednego pomieszczenia do drugiego, nie wyżłopawszy po drodze jego zawartości. Ja w jej wieku wypijałam wszystko, co tylko się dało. Tak się po prostu robiło, wszyscy tak robili. Może to przez brak kieszonkowego, naprawdę nie wiedziałam; wiedziałam za to, że nie rozumiem Iony i jej szlachetnej wstrzemięźliwości.– Coś przekąsisz, Helen? – zapytała Vonnie. – W lodówce jest sałatka z fenkułu i sera pleśniowego.Poczułam ściskanie w żołądku; nie ma mowy, abym cokolwiek przełknęła.– Już jadłam. – Wcale nie. Nie byłam w stanie wmusić w siebie nawet kawałka kolacjowego ciasta mamy i taty.– Na pewno? – Vonnie przyjrzała mi się uważnie. – Wyglądasz trochę chudo. Nie chcę, żebyś zrobiła się chudsza ode mnie!– Nie masz się czego obawiać.Ale może jednak miała. Nie jadłam porządnego posiłku od... cóż, od dość dawna – właściwie to nie pamiętałam od kiedy; może od tygodnia, może nieco dłużej. Wyglądało na to, że moje ciało przestało powiadamiać głowę o tym, że chce jeść. A może głowę miałam tak pełną zmartwień, że nie radziła sobie z przetwarzaniem tej informacji. W tych nieczęstych przypadkach, kiedy sygnał rzeczywiście docierał, nie byłam w stanie zrobić czegokolwiek choćby odrobinę skomplikowanego, jak na przykład zalanie mlekiem płatków Cheerios. Nawet jedzenie popcornu, czego próbowałam wczoraj wieczorem, wydało mi się czymś przedziwnym – po kiego grzyba ludzie jedzą te ostre styropianowe kuleczki, które kaleczą wnętrze ust, a sól czyni to jeszcze bardziej bolesnym?– Helen! – powiedziała Bella. – Pora na zabawę! – Zademonstrowała mi plastikowy grzebień i różowe pudełko Tupperware z różowymi spinkami i różowymi frotkami. – Usiądź.O Boże. Fryzjerka. No ale przynajmniej nie pani z urzędu rejestracji pojazdów. To była absolutnie najgorsza z naszych zabaw – musiałam godzinami stać w kolejce, a ona siedziała w wyimaginowanym okienku. Powtarzałam jej, że możemy to załatwić przez Internet, ona jednak utrzymywała, że wtedy to nie byłaby żadna zabawa.– Oto twój drink – rzekła, po czym syknęła w stronę Iony: – Szybko, nie widzisz, że jest cała zestresowana?Iona pojawiła się przede mną z kieliszkiem czerwonego wina i wysoką schłodzoną szklanką, w której pobrzękiwały kostki lodu.– Shiraz czy domowa herbata mrożona z walerianą? Nie byłam pewna, na co masz ochotę, więc przyniosłam jedno i drugie.Przez krótką chwilę zastanawiałam się, czy nie sięgnąć po wino, uznałam jednak, że lepiej nie. Bałam się, że gdybym zaczęła pić, nie byłabym w stanie przestać, a nie zniosłabym jutro kaca.– Wino nie, dziękuję.Przygotowałam się na pandemonium, które zazwyczaj następowało po tego rodzaju stwierdzeniu: „Co takiego? Wino nie? Czy ona powiedziała, że nie chce wina? Ta dziewczyna oszalała!”. Spodziewałam się, że Devlinowie zerwą się z miejsc jak jeden mąż i siłą mnie unieruchomią, aby wlać we mnie shiraz przez plastikowy lejek, ale moje słowa nie doczekały się komentarza. Na chwilę zapomniałam, że nie przebywam w gronie własnej rodziny.– To może dietetyczna cola? – zapytała Iona.Boże, Devlinowie byli idealnymi gospodarzami, nawet postrzelona Iona. W ich lodówce zawsze czekała dietetyczna cola, choć żadne z nich jej nie piło.– Nie, dzięki, nie rób sobie kłopotu.Napiłam się herbaty z walerianą – nie najgorsza, ale też i nieszczególnie smaczna – po czym usiadłam na wielkiej, leżącej na podłodze poduszce. Bella uklękła przy moim boku i zaczęła mnie głaskać po głowie.– Masz śliczne włosy – wymruczała.Uważała, że wszystko mam śliczne, trudno więc ją uznać za wiarygodnego świadka.– Dziękuję bardzo.Jej małe palce przeczesywały i rozdzielały poszczególne pasma, a moje ramiona zaczęły opadać i po raz pierwszy od chyba dziesięciu dni byłam w stanie porządnie odetchnąć; moje płuca całe wypełniły się powietrzem, a potem je uwolniły.– Boże, to takie relaksujące...– Kiepski dzień? – zapytała ze współczuciem.– Nawet nie wiesz jak bardzo, moja mała różowa amiga.– Założymy się?Już-już miałam rozpocząć całą swoją nieszczęsną tyradę, kiedy przypomniałam sobie, że Bella ma dopiero dziewięć lat.– No cóż... – powiedziałam, starając się bardzo, aby nie zabrzmiało to przygnębiająco. – Nie byłam w stanie opłacać rachunków, więc musiałam wyprowadzić się z mieszkania...– Co takiego? – Na twarzy Artiego malowało się zdumienie. – Kiedy?– Dzisiaj. Ale nic się nie dzieje. – Mówiłam raczej do Belli niż do niego.– Ale czemu mi nie powiedziałaś?Czemu mu nie powiedziałam? Kiedy sześć tygodni temu wręczyłam Artiemu klucz, ostrzegłam przed taką ewentualnością, ale ujęłam to tak, że zabrzmiało jak żart; bądź co bądź cały kraj ma zaległości w spłacie kredytów i tkwi w długach po same uszy. Ale w zeszły weekend miał u siebie dzieciaki, potem cały tydzień był na wyjeździe, a trudno jest mi prowadzić przez telefon takie poważne rozmowy. Zresztą, jeśli mam być szczera, nikomu nie powiedziałam o tym, co się dzieje.Wczoraj rano, kiedy uświadomiłam sobie, że dotarłam do końca drogi – że koniec drogi tak naprawdę pojawił się jakiś czas temu, ale ja stosowałam technikę wyparcia w nadziei, że może się zjawią drogowcy z asfaltem i białymi liniami i wybudują dla mnie jeszcze kilka kilometrów – w tajemnicy zorganizowałam na dzisiaj dwóch ludzi do przeprowadzki. To chyba wstyd kazał mi trzymać buzię na kłódkę. Albo smutek? Albo szok? Pewności nie mam.– I co zrobisz? – W głosie Belli słychać było rozpacz.– Wprowadziłam się na jakiś czas z powrotem do mamy i taty. Aktualnie przechodzą fazę starości, więc niewiele jest u nich jedzenia, ale możliwe, że to minie...– Dlaczego nie zamieszkasz tutaj? – zapytała Bella.W tej samej chwili nieduża twarz Brunona rozbłysła gniewem. W sumie był z niego taki młody gniewny, że można by sądzić, iż w ramach zewnętrznej manifestacji obsypią go pryszcze, tymczasem cerę miał nieskazitelnie gładką i delikatną.– Ponieważ wasz tato i ja spotykamy się od niedawna...– Od pięciu miesięcy, trzech tygodni i sześciu dni – oświadczyła Bella. – To prawie sześć miesięcy. To pół roku.Popatrzyłam niespokojnie na jej rozgorączkowaną twarz.– I dobrze wam razem – dodała entuzjastycznie. – Mama tak mówi. Prawda, mamo?– Naturalnie – przytaknęła Vonnie, uśmiechając się cierpko.– Nie mogłabym się tutaj wprowadzić. – Bardzo się starałam, aby zabrzmiało to żartobliwie. – Ponieważ Bruno pchnąłby mnie nożem w środku nocy. – A potem ukradł kosmetyki.Bella była zbulwersowana.– Nie zrobiłby tego.– Zrobiłbym – stwierdził Bruno.– Bruno! – krzyknął na niego Artie.– Przepraszam, Helen. – Bruno znał zasady. Odwrócił się, ale zdążyłam zobaczyć, jak mówi bezgłośnie: „Pierdol się, cipo”.Potrzebowałam całej możliwej samokontroli, aby nie odpowiedzieć mu, także bezgłośnie: „Nie, to ty się pierdol, faszysto”. Oznajmiłam sobie stanowczo w myślach, że mam prawie trzydzieści cztery lata. I Artie mógłby zobaczyć.Moją uwagę odwróciło migające światełko w telefonie. Dostałam nowy e-mail. O intrygującym temacie: „Biję się w piersi”. Wtedy zobaczyłam, kto jest nadawcą: Jay Parker. Telefon prawie wypadł mi z ręki.Najdroższa Helen, moja mała rozkoszna zrzędo. Choć dobija mnie, że muszę to napisać: potrzebuję twojej pomocy. Co powiesz na to, abyśmy zapomnieli o urazach i nawiązali ponownie kontakt?Jednowyrazowa odpowiedź. Jej napisanie zajęło mi mniej niż sekundę.Nie.Pozwoliłam Belli bawić się włosami, a sama sączyłam herbatę z walerianą, patrzyłam, jak Devlinowie rozwiązują krzyżówkę, i tak strasznie chciałam, żeby wszyscy – z wyjątkiem Artiego, oczywiście – się odpieprzyli. Nie moglibyśmy przynajmniej wejść do środka i włączyć telewizora? W domu, w którym się wychowałam, bycie „na dworze” traktowaliśmy z podejrzliwością. Nawet w środku lata nie przebywaliśmy często w ogrodzie, przede wszystkim dlatego, że kabel od telewizora nie sięgał aż tak daleko. A telewizor był dla Walshów ważny; żadne, ale to żadne wydarzenie – narodziny, zgon, ślub – nie mogło się obyć bez dudniącego w tle telewizora, najlepiej pokazującego jakąś telenowelę. Jak Devlinowie mogli ścierpieć taką ilość rozmowy?Dotarło do mnie, że być może to nie oni stanowią problem. Być może stanowię go ja. Umiejętność prowadzenia rozmowy z innymi ludźmi uciekała ze mnie niczym powietrze ze starego balonu. W tej chwili było gorzej niż godzinę temu.Delikatne palce Belli pociągały lekko moje włosy, ona natomiast cmokała, cała zaaferowana, aż w końcu osiągnęła efekt, z którego była bardzo zadowolona.– Doskonale! Wyglądasz jak księżniczka Majów. Popatrz. – Przytrzymała mi lusterko przed twarzą. Zerknęłam do niego i zobaczyłam, że mam dwa długie warkocze, a do grzywki doczepione coś ręcznie tkanego. – Spójrzcie na Helen – zachęcała Bella. – Śliczna, prawda?– Prawda – powiedziała Vonnie najzupełniej szczerze.– Jak księżniczka Majów – podkreśliła dziewczynka.– Czy to prawda, że Majowie wynaleźli lody Magnum? – zapytałam. Na chwilę zapadała pełna konsternacji cisza, po czym wrócono do rozmowy, jakbym nic nie powiedziała. Zdecydowanie nie nadawałam na tych samych falach.– Wygląda dokładnie jak księżniczka Majów – orzekła Vonnie. – Z wyjątkiem tego, że oczy Helen są zielone, a księżniczka Majów miałaby najpewniej brązowe. Ale fryzura jest idealna. Dobra robota, Bello. Może jeszcze herbaty, Helen?Ku swemu zdziwieniu miałam – przynajmniej w tej chwili – dość Devlinów, ich urody, wdzięku i dobrych manier, ich gier planszowych i przyjacielskich rozstań, i kolacji przy winie. Naprawdę chciałam mieć Artiego tylko dla siebie, ale nie zanosiło się na to, a nie potrafiłam wykrzesać z siebie nawet tyle energii, żeby czuć irytację – to nie jego wina, że ma trójkę dzieci i wymagającą pracę. Nie wiedział, jak wyglądał dzisiaj mój dzień. Albo wczoraj. Właściwie to cały tydzień.– Nie, dzięki, Vonnie. Będę się zbierać. – Wstałam.– Idziesz? – Artie wyglądał na zatroskanego.– Zobaczymy się w weekend.Albo wtedy, kiedy dzieci będą następnym razem u Vonnie. Zdążyłam się pogubić w ich mocno skomplikowanym grafiku. Podstawowa zasada była taka, że trójka dzieci spędzała dokładnie po tyle samo czasu w domach obojga rodziców, ale konkretne dni zmieniały się z tygodnia na tydzień, co zależało od takich czynników, jak wyjazd Artiego lub Vonnie (na ogół Vonnie, jeśli chcecie znać moje zdanie) na długi weekend, jakieś wesele na wsi i tym podobne.– Wszystko w porządku? – Na twarzy Artiego zaczynał się malować niepokój.– Tak. – Nie mogłam się teraz w to zagłębiać.Złapał mnie za nadgarstek.– Nie zostałabyś jeszcze trochę? – A ciszej dodał: – Poproszę Vonnie, żeby sobie poszła. A dzieciaki kiedyś w końcu udadzą się do łóżek.Ale do tego czasu może minąć wiele godzin. Artie i ja nigdy nie kładliśmy się spać przed nimi. Naturalnie często bywałam tu rano, więc to oczywiste, że zostawałam na noc, ale wszyscy udawaliśmy, że spałam w jakimś wyimaginowanym łóżku dla gości i że Artie noc spędził sam. Choć byłam jego kochanką, zachowywaliśmy się tak, jakbym pozostawała jedynie przyjaciółką rodziny.– Muszę lecieć. – Nie zniosłabym dłużej siedzenia na tarasie i czekania, aż znajdę się z Artiem sam na sam, aż będę mieć szansę na ściągnięcie ciuchów z jego pięknego ciała. Chybabym wybuchła.Ale najpierw pożegnania. Trwały jakieś dwadzieścia minut. I to wcale nie ja byłam ich inicjatorką; gdyby to zależało ode mnie, wolałabym mruknąć coś o konieczności pójścia do toalety, a potem wymknąć się po angielsku. Znajdowałabym się już w połowie drogi do domu, gdyby w końcu zauważono moją nieobecność.Żegnanie się jest dla mnie niemal nieznośnie nudne; w myślach już mnie tu nie ma, więc wszystkie te uśmiechy, „trzymaj się” i „jedź ostrożnie” to kompletna strata czasu.Niekiedy mam ochotę strzepnąć ręce żegnających się ludzi z moich ramion, odepchnąć ich i dać nura ku wolności. Ale robienie przedstawienia z pożegnania było właśnie w stylu Devlinów: uściski i dwa cmoknięcia – nawet ze strony Brunona, który wyraźnie nie potrafił pozbyć się do końca swojej etykietki członka klasy średniej – i cztery cmoknięcia (oba policzki, czoło i broda) ze strony Belli, która proponowała, abym wkrótce została na noc w jej pokoju.– Pożyczę ci piżamę w muffinki z truskawkami – obiecała.– Masz dziewięć lat – powiedział szyderczo Bruno. – Ona jest stara. Jak by miała się zmieścić w twoją piżamę?– Nosimy ten sam rozmiar – oświadczyła Bella.I zabawne, ale to w zasadzie prawda. Ja byłam niska jak na swój wiek, a Bella wysoka jak na swój. Wszyscy Devlinowie byli wysocy; mieli to po Artiem.– Jesteś pewna, że powinnaś być sama? – zapytał Artie, gdy odprowadzał mnie do drzwi. – Miałaś rzeczywiście kiepski dzień.– Eee nie, nic mi nie jest.Ujął moją dłoń i przejechał nią po swoim T-shircie, najpierw po torsie, a potem kierując ją w stronę mięśni brzucha.– Przestań. – Wyrwałam mu się. – Nie ma sensu zaczynać czegoś, czego nie możemy dokończyć.– Ooookej. Ale zdejmijmy to, zanim wyjdziesz.– Artie, powiedziałam...Z czułością rozwiązał opaskę, którą udekorowała mnie Bella, zademonstrował mi ją teatralnym gestem, po czym upuścił na podłogę.– Och – szepnęłam. I jeszcze jedno „och”, gdy tymczasem on wsunął mi palce we włosy i zaczął rozplatać oba warkocze. Na chwilę zamknęłam oczy, pozwalając, aby to robił. Zataczał kciukami kółka wokół moich uszu, dotykał pełnego napięcia miejsca, gdzie szyja styka się z głową. Moja twarz zaczęła się odprężać, stanowcza mina łagodnieć, a kiedy w końcu przestał, było mi tak błogo, że niewiele brakowało, żebym się przewróciła.Jakoś udało mi się utrzymać pozycję pionową. – Zaśliniłam cię? – zapytałam.– Nie tym razem.– No dobrze, uciekam.Nachylił się i mnie pocałował. Był to pocałunek znacznie bardziej powściągliwy niż mogłabym sobie tego życzyć, ale lepiej nie zaprószać żadnego ognia.Uniosłam rękę i objęłam go za głowę. Lubiłam bawić się włosami na jego karku i ciągnąć za nie, na tyle lekko, aby nie bolało. A przynajmniej nie bardzo.Kiedy odsunęliśmy się od siebie, rzekłam:– Lubię twoje włosy.– Vonnie mówi, że muszę iść do fryzjera.– Ja mówię, że nie musisz. A to ja mam decydujący głos.– W porządku – powiedział. – Idź się prześpij. Później do ciebie zadzwonię.Przez ostatnie tygodnie można powiedzieć, że wypracowaliśmy pewną rutynę – tuż przed pójściem spać urządzaliśmy sobie krótką pogawędkę.– A jeśli chodzi o twoje pytanie – oznajmił – to odpowiedź jest twierdząca.– Jakie pytanie?– Czy Majowie wynaleźli lody Magnum?– Och...– Tak, oczywiście, że Majowie wynaleźli lody Magnum.\n3Gdy tylko ruszyłam z miejsca, uświadomiłam sobie, że nie mam dokąd jechać. Kiedy na autostradzie pojawił się zjazd do domu rodziców, zignorowałam go i po prostu jechałam dalej.Lubiłam prowadzić samochód. Miałam wtedy wrażenie, jakbym się znajdowała w małej bańce. Nie w miejscu, które opuściłam, i nie w miejscu, do którego zmierzałam. Było tak, jakbym wsiadając do samochodu, przestawała istnieć i do świata żywych miała wrócić dopiero po dojechaniu na miejsce. I ten stan niebytu bardzo mi się podobał.Jadąc, chwytałam powietrze ustami, starając się je przełknąć, próbując powstrzymać klatkę piersiową od zaciskania się.Kiedy zadzwonił telefon, moją bańkę przebił niepokój. Wzięłam aparat do ręki i zerknęłam na wyświetlacz: numer prywatny. Potencjalnie mogło to być wiele osób – ostatnimi czasy otrzymywałam całkiem sporo niewygodnych telefonów, tak jak to się dzieje w przypadku ludzi, którzy nie płacą rachunków, ale instynkt mi mówił, kim jest tajemniczy dzwoniący. A z nim nie zamierzałam rozmawiać. Po pięciu sygnałach włączyła się poczta głosowa. Rzuciłam telefon na fotel pasażera i jechałam dalej.Włączyłam radio, od zawsze ustawione na stację Newstalk. Akurat leciał program sportowy Piłka z boiska. Poruszano w nim tematy, które zupełnie mnie nie interesowały – mecze, biegi i tego typu rzeczy. Jednym uchem słuchałam sportowców i trenerów, a w ich głosach czuć było, jakie to dla nich ważne. Pomyślałam tak: to takie ważne dla was, ale nie ma żadnego wpływu na mnie. A moje sprawy są ważne dla mnie, lecz nic nie znaczą dla was. Czy wobec tego istnieje coś, co jest rzeczywiście ważne?Przez chwilę spojrzałam na to z ich punktu widzenia. Dla nich świat się skończy, jeśli w sobotę nie wygrają finału hrabstwa. Porażka ich przeraża. Już zaczynają ćwiczyć rozpacz. Ale to nie ma znaczenia.Nic nie ma znaczenia.Telefon zadzwonił ponownie: numer prywatny. I znowu miałam podejrzenie co do tożsamości dzwoniącego. Po pięciu sygnałach komórka zamilkła.O tej porze – dochodziła dziesiąta – autostrada była prawie pusta. Słońce zaczynało się chować za horyzontem. Tak właśnie się działo na początku czerwca; dni ciągnęły się niemiłosiernie. Nie znosiłam tego niekończącego się światła. Znowu odezwał się telefon i uświadomiłam sobie, że na to właśnie czekałam. Pięć sygnałów i cisza. Kilka minut później powtórka. Dzwonił i się rozłączał, dzwonił i się rozłączał, raz za razem, tak jak to miał w zwyczaju. Kiedy czegoś chciał, musiał to dostać natychmiast. Chwyciłam z desperacją aparat, aby go uciszyć, ale miałam wrażenie, że palce mi spuchły dziesięciokrotnie, i nie mogłam trafić w odpowiednie klawisze.W końcu udało mi się wyłączyć to cholerstwo – koniec z Jayem Parkerem – odetchnęłam i jechałam dalej.Nad horyzontem wisiały dziwne chmury. Jeszcze nigdy nie widziałam tego typu formacji. Niebo wydawało się obce i katastroficzne, zmierzch czaił się i czaił, światło za długo odchodziło, i pomyślałam, że chyba tego nie zniosę. Zalała mnie fala koszmarnego poczucia beznadziei.Byłam już w połowie drogi do Wexfordu, kiedy słońce w końcu zaszło, a ja poczułam się na tyle bezpiecznie, aby zawrócić i pojechać w stronę domu rodziców.Gdy dojeżdżałam do mojego nowego domu, pozwoliłam sobie – na mały, maleńki ułamek sekundy – zastanowić się, jak to by było, gdybym zamieszkała z Artiem. Natychmiast, jakbym opuściła gilotynę, odcięłam tę myśl. Nie mogłam o tym myśleć, po prostu nie mogłam. To było zbyt przerażające. Co nie znaczy, aby Artie w ogóle coś takiego zasugerował; jedyną osobą, która to zrobiła, była Bella. Ale co by było, gdybym odkryła, że ja tego chcę, a Artie niekoniecznie? Gorzej, a gdyby i on tego chciał?Utrata mieszkania okazała się wystarczająco paskudna i bez wprowadzania zamieszania w związek z Artiem. To, co nas łączyło, wydawało się kruche, ale w zasadzie było nam dobrze. Zmuszenie nas do rozważenia wspólnego zamieszkania po to tylko, aby się przekonać, że oboje uważamy, że jeszcze na to za wcześnie – to mogło okazać się błędem. Nawet gdybyśmy wstrzymywali się z podjęciem decyzji, i tak miałoby się wrażenie, że to wotum nieufności. Albo co by było, gdybym rzeczywiście się do niego wprowadziła i przekonalibyśmy się, że to kiepski pomysł? Czy z tego rodzaju sytuacji w ogóle można się wycofać?Westchnęłam ciężko. Szkoda, że straciłam mieszkanie. Szkoda, że Artie nie może już do mnie przyjeżdżać i zostawać, kiedy tylko mam na to ochotę. Taki układ należał do przeszłości. Nie było takiej opcji, abyśmy spali razem w domu mamy i taty – a raczej uprawiali seks, gdy tymczasem dzieli nas od nich zaledwie korytarz! To byłoby zbyt dziwaczne. Nigdy by nie wypaliło.Pieprzone zmiany, nienawidziłam ich za to, że nadchodzą i wszystko niweczą.Przed domem rodziców stał obcy samochód, taki sportowy, z niskim zawieszeniem, a w cieniu czaił się jakiś człowiek. To mógł być szalony gwałciciel. Kiedy jednak wysiadłam z auta, nieszczególnie się zdziwiłam (kategoria: nieprzyjemnie), gdy wyszedł z cienia i okazało się, że to Jay Parker. Minął prawie rok od naszego ostatniego spotkania – co nie znaczy wcale, abym liczyła – a Jay zupełnie się nie zmienił. W obcisłym hipsterskim garniturze, z ciemnymi, żywymi oczami i ochoczym uśmiechem wyglądał dokładnie na tego, kim był. A był oszustem.– Dzwoniłem do ciebie – powiedział. – Czy ty kiedykolwiek odbierasz?Nie zwolniłam kroku.– Czego chcesz?– Potrzebuję twojej pomocy.– Nie otrzymasz jej.– Zapłacę.– Nie stać cię na mnie. – Na pewno nie teraz, kiedy nagle wymyśliłam specjalną i bardzo wysoką stawkę dla Jaya Parkera.– Wiesz co? Stać. Znam twoje stawki. Zapłacę podwójnie. Z góry. Gotówką. – Wyjął z kieszeni gruby zwitek banknotów, na tyle gruby, abym się zatrzymała.Popatrzyłam na pieniądze, następnie na niego. Nie chciałam pracować z Jayem Parkerem. Nie chciałam mieć z nim nic wspólnego.Ale to było naprawdę dużo pieniędzy.Benzyna do samochodu. Doładowanie telefonu. Wizyta u lekarza.Zapytałam podejrzliwie:– Co niby miałabym zrobić?To na pewno coś szemranego.– Chcę, żebyś kogoś znalazła.– Kogo?Zawahał się.– To informacja poufna.Spiorunowałam go wzrokiem. Jak miałabym znaleźć osobę, której tożsamość jest na tyle poufna, że nie może mi jej zdradzić?– Chodzi mi o to, że to delikatna sytuacja... – Czubkiem spiczastego buta przesunął kilka kamyczków. – Trzeba to utrzymać z dala od prasy...– Kto to? – Autentycznie byłam ciekawa.Na jego twarzy pojawiła się udręka.– Kto? – naciskałam.Nagle kopnął kamyczek, który pofrunął hen daleko. – Ach, pieprzyć to, równie dobrze mogę ci powiedzieć. Wayne Diffney.Wayne Diffney! Słyszałam o nim. Prawdę mówiąc, to sporo wiedziałam na jego temat. Dawno, dawno temu, jakoś tak w połowie lat dziewięćdziesiątych, był członkiem zespołu Laddz. To jeden z najbardziej znanych irlandzkich boysbandów. Może nie ta sama liga co Boyzone czy Westlife, niemniej jednak chłopakom udało się odnieść ogromny sukces. Naturalnie dni chwały dawno już mieli za sobą i teraz byli tak starzy, pozbawieni talentu i śmieszni, że przełamali barierę beznadziejności, przechodząc na jej drugą stronę, przez co większość ludzi czuła do nich wiele sympatii. Można powiedzieć, że stali się dobrem narodowym.– Na pewno wiesz, że Laddz w przyszłym tygodniu reaktywują się na trzy gigantyczne koncerty. Środa, czwartek i piątek.Reaktywacja Laddz! Nie miałam pojęcia, że się na to zanosi – moje myśli zaprzątały jedna czy dwie inne rzeczy – ale nagle dodałam dwa do dwóch i wszystko stało się jasne: ich piosenki w radiu dosłownie co cztery sekundy i moja własna matka namawiająca mnie na wybranie się na koncert.– Sto euro za bilet, schodzą jak świeże bułeczki – powiedział tęsknie Jay. – To licencja na drukowanie pieniędzy.Jak na razie wszystko typowe dla Jaya Parkera, tego wszawego kanciarza.– I? – popędziłam go.– Jestem ich menadżerem. Ale Wayne nie chciał... nie chce... tego zrobić. On... – Jay się zawahał.– Wstydzi się?– Cóż... jest niechętny.Niechętny. Potrafiłam to sobie wyobrazić. W Laddz, jak we wszystkich boysbandach, jest pięć typów. Utalentowany. Przystojny. Gej. Szurnięty. I Inny.Wayne był tym Szurniętym. Gorsze mogło być jedynie bycie Innym.Szurniętość wyrażała się głównie włosami. Kazano mu nosić fryzurę przypominającą gmach opery w Sydney, a on się temu podporządkował. Na jego obronę przemawia to, że był młody i głupi, a w ostatnich latach odkupił swoje błędy najzupełniej normalną fryzurą.To wszystko działo się oczywiście lata świetlne temu. Wiele się zmieniło od czasu, gdy nagrywali przeboje stające się numerem jeden. Oryginalny kwintet Laddz przekształcił się w kwartet, kiedy po paru latach pełnych sukcesów Utalentowany dał drapaka. (Stał się gwiazdą światowego formatu, która nigdy, ale to nigdy nie opowiada o swoich mrocznych korzeniach w boysbandzie). Pozostała czwórka przez jakiś czas próbowała działać, a kiedy w końcu zespół się rozpadł, nikogo to nie obeszło.Tymczasem życie osobiste Wayne’a rozleciało się na kawałki. Jego żona, Hailey, zostawiła go dla prawdziwej gwiazdy rocka, niejakiego Shocko O’Shaughnessy’ego. Kiedy Wayne pojawił się w rezydencji Shocko, aby odzyskać żonę, przekonał się, że ta jest już w ciąży z Shocko i nie zamierza wrócić. Tak się akurat złożyło, że w tym samym czasie Bono wpadł z wizytą do swojego kumpla Shocko i próbował go osłaniać, aż w końcu zdenerwowany Wayne (przynajmniej tak głosiły plotki) walnął Bono kijem hokejowym w kolano z okrzykiem: „To za Zooropę!”.Po tylu nieszczęściach Wayne uznał, że ma podstawy do określenia siebie na nowo jako porządnego artystę, pozbył się więc szalonej fryzury, zapuścił kozią bródkę, w ogólnokrajowej stacji radiowej wypowiedział niepewnie słowo „kurwa” i wydał dwa albumy o nieodwzajemnionej miłości z akompaniamentem gitary akustycznej. Naturalnie dzięki zbiegłej żonie i napaści na Bono słuchacze przyjęli płyty Wayne’a ze sporą życzliwością i odniósł nawet pewien sukces, ale najwyraźniej niewystarczający, gdyż po dwóch albumach wytwórnia płytowa rozwiązała z nim kontrakt, a o Waynie słuch zaginął.Przez długi czas panowała cisza... ale wygląda na to, że upłynęło dostatecznie dużo czasu. Zimowe śniegi stopniały i ponownie nastała wiosna. Dawne wrzeszczące nastoletnie fanki Laddz były już dorosłe, same miały dzieci i dopadła je nostalgia. Jeśli się nad tym zastanowić, koncert reaktywacyjny był jedynie kwestią czasu.No więc od Jaya Parkera dowiedziałam się, że jakieś trzy miesiące temu skontaktował się z czwórką chłopaków, proponując swoje usługi na stanowisku ich nowego menadżera i obiecując (zgaduję, wiem, jaki on jest) złote góry, jeśli na jakiś czas reaktywują zespół. Wszyscy na to przystali i natychmiast im polecono odstawić węglowodany i biegać osiem kilometrów dziennie. No i odbyć kilka prób. Nie ma co przesadzać.– Te koncerty cieszą się ogromnym zainteresowaniem – powiedział Jay. – A jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, ruszymy w trasę koncertową, może załatwi się kilka występów w Anglii, wyda bożonarodzeniowe DVD, licho wie, co jeszcze... A chłopakom przydałoby się trochę grosza.Z tego, co mi wiadomo, dawni członkowie Laddz albo byli bankrutami, albo mieli którąś z kolei żonę, albo maniakalnie kolekcjonowali stare samochody.– Ale Wayne’owi się to nie spodobało – rzekł Jay. – Może na początku owszem, ale przez ostatni tydzień był... niesolidny. W ogóle przestał się pojawiać na próbach. Przyłapano go z wielką focaccią i słoikiem nutelli... Ogolił głowę...– Co?!– Płakał podczas modlitwy.– Modlitwy?!Jay machnął lekceważąco ręką.– John Joseph nalega.No tak. John Joseph Hartley – ten Przystojny, a przynajmniej taki wydawał się jakieś piętnaście lat temu – był święty.– Jakiego rodzaju modlitwy? – zapytałam. – Buddyjskie śpiewy?– O nie. Dawna szkoła. Głównie różaniec. Nic w tym złego. Prawdę mówiąc, to chyba nawet dobre ćwiczenie na tworzenie więzi. No więc byliśmy akurat w połowie trzeciej tajemnicy bolesnej, kiedy Wayne nagle zalał się łzami. Szlochał jak baba. Dał drapaka, nie zjawił się następnego dnia na próbie. To było wczoraj. Kiedy pojechałem do jego domu, okazało się, że na T-shircie ma plamy po czekoladzie, a głowę zupełnie łysą.Jego słynne włosy. Jego odpicowane na nowo szurnięte włosy. Biedny Wayne. Widać naprawdę mu zależało na odcięciu się od tego wszystkiego.– Okej, z włosami jakoś byśmy sobie poradzili – kontynuował Jay. – Z węglowodanami także. Obiecał mi, że weźmie się w garść, ale dziś rano znowu się nie pojawił. Nie odbierał ani telefonu stacjonarnego, ani komórki. Postanowiliśmy zrobić próbę bez niego. Pozwolić mu na dzień wolnego, aby mógł odegrać ten swój mały protest. Zdecydowaliśmy...– „My” to znaczy kto?– Ja. I chyba też John Joseph. No więc, gdy skończyliśmy na dzisiaj, zadzwoniłem do Wayne’a, ale wyłączył komórkę, więc znowu pojechałem do jego domu, jakbym nie miał nic innego do roboty. I okazało się, że go nie ma. Po prostu... zniknął. I tu do akcji wkraczasz ty.– Nie.– Tak.– W tym mieście jest kilkunastu prywatnych detektywów. Wszyscy desperacko potrzebują nowych zleceń. Zgłoś się do któregoś z nich.– Posłuchaj mnie, Helen. – Jego ton stał się nagle płomienny. – Mógłbym wynająć starego trepa, któremu udałoby się zdobyć listy pasażerów samolotów z ostatnich dwudziestu czterech godzin. Hej, sam mógłbym siedzieć z telefonem przy uchu i systematycznie obdzwaniać wszystkie hotele w kraju. Ale mam przeczucie, że nie tędy droga. Wayne jest cwany. Każdy inny zaszyłby się w jakimś hotelu, oddając się masażom i zamawianiu posiłków do pokoju. Grając w golfa. – Wzdrygnął się. – Ale Wayne... Nie mam pojęcia, gdzie on jest.– No i?– Potrzebuję cię, abyś wniknęła w umysł Wayne’a. Potrzebuję kogoś, kto myśli trochę nietypowo, a ty, Helen Walsh, na swój nieprzyjemny sposób jesteś genialna.Nie można mu było odmówić racji. Jestem leniwa i nielogiczna. Mam ograniczone umiejętności interakcji z innymi ludźmi. Szybko się nudzę i irytuję. Lecz miewam przebłyski geniuszu. Pojawiają się i znikają i nie mogę na nich polegać, ale rzeczywiście się zdarzają.– Wayne – powiedział Jay Parker – ukrywa się na widoku.– Czyżby? – Otworzyłam szeroko oczy i rozejrzałam się teatralnie. – Na widoku, powiadasz? Widzisz go? Nie? Ja też nie. Więc ta teoria upada.– Twierdzę jedynie, że on się nie będzie ukrywał jak ktoś normalny. Ukrywa się, zgoda, i na pewno nie w jakimś oczywistym miejscu, ale kiedy się go znajdzie, okaże się, że to było miejsce najbardziej logiczne z możliwych.Że niby co?– Jay, wygląda na to, że Wayne był... przygnębiony. Ogolenie głowy mówi samo za siebie. Wiem, że napędza cię chciwość i że masz wizję ręczników Laddz i pojemników na lunch Laddz, ale jeśli Wayne Diffney myśli o tym, żeby zrobić sobie krzywdę, masz obowiązek powiedzieć komuś o tym.– Zrobić sobie krzywdę? – Jay przyglądał mi się zdumiony. – Kto powiedział coś takiego? Słuchaj, niewłaściwie to przedstawiłem. Wayne ma po prostu muchy w nosie.– No nie wiem...– Dąsa się i tyle.Może i tak. Może przenosiłam na Wayne’a to, co się dzieje w mojej głowie.– Uważam, że powinieneś pójść na policję.– Nic by z tym nie zrobiono. Zniknął dobrowolnie; nie ma go od maksymalnie dwudziestu czterech godzin... No a poza tym to nie może przedostać się do prasy. Co ty na to, Helen Walsh? Pojedź ze mną do jego domu i sprawdź, czy uda ci się coś wyniuchać. Daj mi godzinę swojego czasu, a ja ci zapłacę za dziesięć. Podwójną stawkę.Głos w mojej głowie powtarzał raz za razem: Jay Parker to zły człowiek.– Sporo forsy – kusił Jay. – Prywatni detektywi cienko teraz przędą.Nie mylił się. Jeszcze nigdy tak bardzo nie brakowało pracy. Okropnie było patrzeć, jak w ciągu ostatnich dwóch lat liczba zleceń systematycznie maleje, jak z każdym dniem ma się coraz mniej do roboty, aż w końcu w ogóle przestaje się zarabiać. Ale wiecie, to nawet nie pieniądze sprawiały, że serce waliło mi jak młotem; to myśl o tym, że miałabym coś do roboty, że musiałabym się skupić na rozwiązaniu zagadki, zamiast myśleć o tym, co dzieje się w mojej głowie.– I jak będzie? – zapytał Jay, bacznie mnie obserwując.– Najpierw mi zapłać.– W porządku. Wręczył mi zwitek banknotów, a ja je przeliczyłam. Zapłacił za dziesięć godzin, podwójną stawkę, tak jak obiecał.– No to jedziemy do Wayne’a? – zapytał.– Nie bawię się we włamania. – Czasami się bawiłam. To niezgodne z prawem, ale czymże jest życie bez kapki wywołanej strachem adrenaliny?– Nie trzeba, mam klucz.\n4Pojechaliśmy samochodem Jaya, trzydziestoletnim jaguarem. Mogłam się domyślić. Dokładnie takiego samochodu bym się po nim spodziewała. Starymi jaguarami jeździli „biznesmeni”, którzy ciągle coś kombinują i miewają „małe kłopoty” z fiskusem.Włączyłam z powrotem telefon, po czym zasypałam Jaya pytaniami.– Czy Wayne miał jakichś wrogów?– Wielu fryzjerów odgrażało mu się za zbrodnie przeciwko włosom.– Narkotyki?– Nic mi o tym nie wiadomo.– Pożyczał pieniądze od freelancerów?– Masz na myśli lichwiarzy? Nie mam pojęcia.– Skąd wiesz, że zniknął dobrowolnie?– Na litość boską, a kto miałby go porwać?!– Niezbyt za nim przepadasz?– Ach, jest w porządku. Może jedynie trochę za dużo w nim emocji.– Kiedy po raz ostatni z nim rozmawiano?– Wczoraj wieczorem. Ja widziałem się z nim koło ósmej, a jakieś dwie godziny później dzwonił do niego John Joseph.– A potem rano nie pojawił się na próbie?– Właśnie. A kiedy dziś wieczorem pojechałem do jego domu, nie zastałem go.– Skąd wiesz? Wszedłeś tam? Wszedłeś do czyjegoś domu pod nieobecność właściciela? Boże, zupełnie nie masz wstydu.– To ty zarabiasz na życie, włamując się do domów innych ludzi.– Nie moich przyjaciół.– Zrobiłem to dlatego, że się martwiłem.– Jak to możliwe, że masz jego klucz?– Artyści. Trzeba ich krótko trzymać. Mam wszystkie klucze Laddz. Kody do alarmów także.– Dokąd według ciebie udał się Wayne?– Nie mam pojęcia, ale nie mogłem znaleźć jego paszportu.– Ma konto na Twitterze?– Nie. Jest nieco... zamknięty w sobie. – Głos Jaya emanował pogardą.– Facebook?– Jasne. Ale żadnych postów od wtorku. Ale on nie należy do tych osób, które umieszczają wpisy każdego dnia. – I znowu pogarda.– Jeśli coś zamieści, cokolwiek, od razu mi powiesz. Jak brzmiał jego ostatni post?– „Dieta Dukana jest nie dla mnie”.– Rozumiem. Będzie mi potrzebne aktualne zdjęcie.– Żaden problem. – Jay mi je podał.Zerknęłam na nie, po czym mu je oddałam.– Nie wciskaj mi tu gównianych fotek dla prasy. Jeśli chcesz, żebym znalazła tego gościa, muszę wiedzieć, jak wygląda.Jay ponownie rzucił mi zdjęcie.– On tak właśnie wygląda.– Sztuczna opalenizna? Podkład? Ułożone włosy? Rozpaczliwy grymas zamiast uśmiechu? Nic dziwnego, że dał drapaka.– Może znajdziemy coś w domu – poddał się Jay. – Coś bardziej prawdziwego.– Co robił przez kilka ostatnich lat? Po fiasku jego kariery? – To coś, nad czym się często zastanawiałam: Kiedy Boysband Zalicza Klapę.– John Joseph podrzuca mu sporo zleceń. Produkcja.John Joseph Hartley: nikt nie wiedział, jak mu się to udało, ale kilka lat temu opuścił szufladkę bycia tym Przystojnym z boysbandu i zajął się karierą producencką. Nie miał pod swoimi skrzydłami żadnej sławy – ujmijmy to tak, że Kylie nigdy do niego nie zadzwoni – i pracował głównie na Bliskim Wschodzie, gdzie może nie są tak wybredni.Ale wyglądało na to, że jakoś sobie radzi. W blasku fleszy poślubił niedawno jedną ze swoich podopiecznych, piosenkarkę z Libanu, a może to była Jordania – w każdym razie z któregoś z tych krajów. Ciemnooką ślicznotkę o imieniu Zeezah. Tylko imię, jak Madonna. Lub, jak rzekła moja matka, Hitler. Ciężko przeżyła fakt, że irlandzka dziewczyna nie okazała się wystarczająco dobra dla Johna Josepha, pomimo że Zeezah planowała przejść z islamu na katolicyzm. Aby pokazać dobre intencje, ona i John Joseph miesiąc miodowy spędzili nawet w Rzymie.Tak czy inaczej, dziewczyna jednego imienia Zeezah była wielką gwiazdą w krajach pokroju Egiptu i John Joseph miał w planach zrobienie z niej równie wspaniałej gwiazdy w Irlandii, Wielkiej Brytanii i reszcie świata.– Słyszałem – powiedział przeciągle Jay, sygnalizując zmianę tematu – że masz nowego chłopaka.Zacisnęłam usta. Skąd Jay o tym wiedział? I co go to obchodziło?– Wcale nie takiego nowego – odparłam. – To już prawie sześć miesięcy.– Sześć. Miesięcy – powiedział Jay, wlewając do tych słów udawany podziw. – Wowww.Coś kazało mi na niego spojrzeć.– Ty wcale nie wiedziałeś, prawda? – Pewnie, że wiedziałem – upierał się.Ale nie wiedział. Dałam mu się podejść. Znowu.– Moglibyśmy wyliczyć jego lokalizację dzięki masztom sieci komórkowych – oświadczył Jay.– Kogo? Artiego? Mogę do niego po prostu zadzwonić, skoro tak bardzo chcesz go poznać.– Nie. Na litość boską. Chodzi mi o Wayne’a.– Naoglądałeś się zbyt wielu filmów.– To znaczy?– Do czegoś takiego potrzebny jest nakaz. Trzeba się najpierw udać do chłopców w mundurach.– Możemy się dowiedzieć, gdzie korzystał z karty kredytowej albo bankomatu w ciągu ostatnich trzydziestu sześciu godzin?– Może. – Zawahałam się. Nie wiedziałam, czy przyjmę to zlecenie. Im mniej powiem, tym lepiej. – Trzeba by się dostać do jego komputera. Jakiś pomysł na hasło?– Nie.– No to zacznij myśleć. – Może Wayne należał do tych ufnych osób, które trzymają hasło na żółtej karteczce samoprzylepnej obok klawiatury. A może nie...– Nie znasz żadnych hakerów? – zapytał Jay. – Żadnego młodzieńca, geniusza w ciuchach skejta, który życie spędza w pozbawionym okien pomieszczeniu z osiemnastoma komputerami i dla hecy włamuje się na strony Pentagonu?– Jak już mówiłam, oglądasz za dużo filmów.\n5Kiedy ludzie się dowiadują, że jestem prywatnym detektywem, robi to na nich wrażenie, odczuwają nawet lekką ekscytację, ale opacznie to wszystko rozumieją. Rzadko się zdarza, aby ktoś do mnie strzelał. Prawdę mówiąc, miało to miejsce zaledwie dwa razy i uwierzcie mi, nie jest to nawet w połowie tak fajne, jakby się mogło wydawać.Fakt, że jestem prywatnym detektywem kobietą, to podwójny pech. Wszyscy się spodziewają, że będzie to mężczyzna, przystojny i nieco zaniedbany, który za dużo pije i ma trzy eksżony, najczęściej były gliniarz, który odszedł ze służby w lekko podejrzanych – ale całkowicie niesprawiedliwych – okolicznościach.I podczas gdy branża detektywistyczna cierpi, niestety, na nieurodzaj przystojnych i nieco zaniedbanych mężczyzn, byłych gliniarzy jest w niej zatrzęsienie. Po odejściu ze służby ta praca wydaje się im czymś naturalnym – są przyzwyczajeni do wściubiania nosa w nie swoje sprawy, a jeśli pozostają w dobrych relacjach z kolegami z poprzedniej roboty, mają dostęp do tych wszystkich rodzajów informacji, które dla osób mojego pokroju są zakazane.Kiedy chcę wiedzieć, czy jakaś osoba jest notowana, mogę jedynie się zastanawiać i snuć domysły, tymczasem oni dzwonią do dawnego kumpla Paudiego O’Platfusa, który loguje się do systemu i sprawdza im, co tylko sobie życzą.Ale w niemal wszystkich innych kwestiach byli gliniarze jako prywatni detektywi okazują się beznadziejni. Moim zdaniem to dlatego, że są przyzwyczajeni, iż stoi za nimi prawo, a jedyne, co muszą zrobić, aby inni robili to, co im każą, to zamachać odznaką.Niezbyt im wychodzi przejście do prawdziwego świata, w którym obywatele nie muszą udzielać żadnych odpowiedzi. Jeśli chcesz, aby komuś rozwiązał się język, a nie dysponujesz nakazem ani policyjną odznaką, musisz posiłkować się urokiem. Delikatnością. Sprytem. Nie możesz stać w tych swoich butach w rozmiarze czterdzieści sześć, kanapką z szynką w kieszeni i wykrzykiwać pytania.A jeśli chodzi o prowadzenie obserwacji, to byli gliniarze są gorzej niż beznadziejni. Generalnie nie wychodzą z samochodu – za grubi? za leniwi? – a niekiedy trzeba to zrobić, zwłaszcza podczas roboty za miastem.Miałam raz pewne zlecenie od firmy ubezpieczeniowej, chodziło o człowieka, który domagał się ogromnego odszkodowania za sparaliżowaną nogę. Mieszkał w domu na wsi, gdzie było zarazem ustronnie i przygnębiająco i gdzie w żadnym, ale to w żadnym miejscu nie mogłam się ukryć. Tak więc pod osłoną nocy wykopałam – owszem, przy pomocy własnych rąk i łopaty – rów, a potem schowałam się w nim i przez trzy kolejne dni leżałam tam po trzynaście godzin na dobę z obiektywem wycelowanym w dom.Padał deszcz. Ziemia nasiąkła wodą i w końcu zmieniła się w błoto. Moje ciuchy nadawały się tylko do wyrzucenia. Było mi zimno, nudziłam się i nie miałam gdzie się wysikać. I zostałam tam tak długo, aż zdobyłam potrzebny dowód.A udało się to, kiedy wąską drogą przyjechała furgonetka, mój obiekt zaś wyszedł z domu niezwykle dziarskim krokiem jak na człowieka, który podobno ma chorą nogę. Furgonetka zatrzymała się przed domem, a mężczyzna wskoczył na pakę i z pomocą kierowcy zabrał się za wyładowywanie wanny. (Wolno stojącej, ale nowoczesnej: za nóżki służyły bloczki ze stali nierdzewnej, a na zewnątrz pomalowano ją na kolor srebrzystografitowy. Wyjątkowo ładna. Tego rodzaju wanna, która zdecydowanie miała potencjał i spokojnie mogła zajmować środek dużo większego pomieszczenia).Tak byłam olśniona wanną, że mało brakowało, a przegapiłabym to, co miało miejsce później, a mianowicie fakt, że mój niepełnosprawny obiekt przyniósł drabinę, oparł ją o ścianę budynku i zaczął wciągać wannę, a następnie wepchnął ją do domu przez okno w sypialni. Klik, klik, klik, klikał aparat w mojej błotnej kryjówce, szumiała kamera, a kiedy w końcu zapadła ciemność, wygramoliłam się z rowu, zakopałam go i wróciłam do pensjonatu, gdzie przez godzinę moczyłam się w wannie (niestety bardzo zwyczajnej), sącząc przeszmuglowaną do pokoju wódkę z dietetyczną colą i napawając się satysfakcją z dobrze wykonanej pracy.Były gliniarz nigdy by się nie zdobył na coś takiego; oni uważają, że są ponad to wszystko. („Konserwacja rowów”, tak się na to mówi). I jeszcze jedna sprawa, jeśli chodzi o byłych gliniarzy: przeraźliwie się boją tego, że ktoś ich zastrzeli. Ale tak naprawdę przeraźliwie. Jak już wspominałam, dwa razy do mnie strzelano i choć trudno to uznać za przyjemne, muszę się zgodzić, że było ciekawie. A nawet – owszem, przyznaję – ekscytująco. Tego rodzaju temat jest dobry na uroczystą kolację.Gdybym bywała na tego typu kolacjach.Ludzie często zadają mi pytanie, w jaki sposób zostałam prywatnym detektywem, jakby to było coś równie tajemniczego jak wprowadzenie do loży masońskiej. A moja odpowiedź jest bardzo prosta, znacznie prostsza niż można oczekiwać: skończyłam kurs. Nie w Los Angeles. Nie w Czeczenii. W wyższej szkole technicznej, mieszczącej się pięć minut jazdy samochodem od mojego domu.Nie tego rodzaju kurs, podczas którego ty i reszta twoich kolegów z grupy najpierw trafiacie na intensywne dziesięciodniowe szkolenie do jakiejś rezydencji, a potem wysyła się was do lasu, aby strzelali w waszym kierunku niewidzialni snajperzy, żeby was przygotować do realiów czekającej pracy.Nie, mój kurs należał do tych wieczorowych. Raz w tygodniu, w środowy wieczór. Przez osiem tygodni.Nie miałam jakichś wielkich nadziei, ponieważ w kwestii kariery zawodowej podejmowałam już wiele prób i poniosłam tyle samo porażek.Po skończeniu szkoły przez dwa lata studiowałam na ASP, ale zajęcia wydawały się tak niemądre i bezsensowne, że zawaliłam wszystkie egzaminy. Potem nastąpił krótki okres, w którego trakcie ubiegałam się o tytuł Najgorszej Kelnerki Świata, następnie postanowiłam, że chcę być stewardesą, problem w tym, że nie potrafiłam zachowywać się wystarczająco uprzejmie. Później zrobiłam kurs makijażystki. Miałam nadzieję załapać się do pracy przy filmach, gdzie pokrywałabym aktorów sztuczną krwią, ale ponieważ byłam wolnym strzelcem, o każde zlecenie musiałam rywalizować z dziesięcioma tysiącami innych makijażystów – praktycznie musieliśmy walczyć do ostatniej kropli krwi, coś jak w Gladiatorze. Ostatni żywy dostaje zlecenie. Jedynym sposobem na wyrwanie się z tego tłumu były dobre relacje z agentami, a to akurat coś, co mi kompletnie nie wychodziło.Mnie się nie zatrudnia. Nieodpowiedni typ osobowości. A raczej zatrudnia się mnie na krótki czas, po czym zwalnia. Agentka filmowa powiedziała mi kiedyś, gdy rozwiązywała ze mną umowę, że mam twarz wprowadzającą w błąd.– Jesteś ładna – stwierdziła z pretensją. – Masz symetryczną twarz, a w „Grazii” był artykuł o tym, że ludzie są tak zaprogramowani, że tych z symetryczną twarzą uważają za przyjemniejszych dla oka. Więc to nie moja wina, ja jedynie uległam biologicznemu nakazowi. Masz równe zęby, więc kiedy się uśmiechasz, wydajesz się... słodka. Ale nie jesteś taka, prawda?– Mam taką nadzieję – odparłam.– No widzisz, i znowu to samo. Jesteś przemądrzała i nie potrafisz filtrować swoich myśli...– ...a moje myśli są często zgryźliwe.– Właśnie.– Zabiorę swoje pędzle i gąbki i sobie pójdę.– Tak będzie najlepiej.No ale wracając do tematu, ni z tego, ni z owego zapisałam się na kurs dla prywatnych detektywów dla początkujących i po raz pierwszy w życiu udało mi się pojawić na wszystkich zajęciach. Na okrągło rozpoczynałam coś nowego, desperacko szukając swojej niszy, a po upływie trzech albo czterech tygodni wdzierała się nuda i udawałam, że jestem przeziębiona i że lepiej będzie, jeśli w tym tygodniu zostanę w domu, a kiedy nadchodziła pora kolejnych zajęć, mówiłam sobie, że już za dużo straciłam i równie dobrze mogę zaczekać do następnej jesieni.Ale te zajęcia były inne. Dały mi nadzieję. Pomyślałam, że to mogłaby być praca dla mnie. Pasowałaby do mojego poplątanego charakteru.W każdym razie program kursu okazał się lekko nudnawy. Spora część była poświęcona technologiom i różnym sposobom, jakimi można kogoś śledzić, i to akurat okazało się dla mnie fascynujące. Ale koszmarnie dużo zajęć mówiło o ograniczeniach nakładanych na detektywów przez ustawę o wolności informacji i ustawę o ochronie danych osobowych. Wykładowca bardzo, ale to bardzo długo nam opowiadał, czego nie możemy zrobić z tymi wszystkimi pikantnymi informacjami, które gdzieś tam są, ale do których dostęp ma się dopiero z nakazem.Jednocześnie posłał nam sporo porozumiewawczych spojrzeń, napomykając o „kontaktach”. Wyglądało na to, że wszyscy porządni prywatni detektywi mają „kontakty”.Podniosłam rękę.– Czy przez „kontakty” rozumie pan ludzi, którzy mają wgląd w informacje, do których dostępu broni nam prawo?Wykładowca wyglądał na udręczonego.– Pozostawiam to twojej decyzji, Helen.– Uznam to za odpowiedź twierdzącą. Gdzie więc znajduje się takie kontakty?– Na www.nielegalnekontakty.org – odparł. – Żartowałem – dodał pospiesznie, gdy zobaczył, że kilka osób od razu to sobie zapisało. – To kwestia indywidualna. Ale niezgodna z prawem – ponownie podkreślił. – Niezgodne z prawem jest udzielanie informacji, ale także płacenie za nie. Znacznie lepiej opierać swoją sprawę na solidnej obserwacji, rozmowie ze świadkami i tak dalej.– Więc przespanie się z policjantem byłoby dobrym pomysłem? – zapytałam. – I kimś, kto pracuje dla Vodafone? I Mastercard?Wydawało się, że mi nie odpowie, ale w końcu rzekł:– Najpierw spróbuj upiec dla nich ciasteczka. Nie dawaj im od razu wszystkiego.Tworzyliśmy sympatyczną małą grupę i ostatnie zajęcia zakończyliśmy grzanym winem i świątecznymi ciasteczkami, choć do Bożego Narodzenia pozostał jeszcze miesiąc, a potem, uzbrojeni w nasze świadectwa ukończenia kursu, udaliśmy się każde w swoją stronę.Nie minął tydzień – tydzień – a dostałam pracę jako prywatny detektyw.Zgoda, Irlandia przeżywała wtedy boom i wszędzie były wolne posady, no ale i tak się cieszyłam, że przyjęła mnie jedna z dużych dublińskich firm. Kiedy mówię duża, mam oczywiście na myśli małą. Ale w świecie irlandzkich prywatnych detektywów była duża (dziesięcioro pracowników).Specjalizowała się w przeszukiwaniach w celu wykrycia urządzeń podsłuchowych. No wiecie, kiedy jakaś firma zaplanowała ważne zebranie, podczas którego miano omawiać sprawy poufne, strasznie się bała, że zostanie podsłuchana przez konkurencyjne firmy lub łajdacki element z własnej, więc osoby mojego pokroju wysyłano tam razem z całym naręczem sprzętu, który piszczy i brzęczy za każdym razem, kiedy natrafi na pluskwę ukrytą pod stołem albo w klawiaturze.Szybko do mnie dotarło, że coś takiego może robić wyszkolona małpa i że nie tym pragnę się zajmować. Ale wydarzyło się coś bez precedensu: nie tylko nie zostałam zwolniona, lecz nawet otrzymałam propozycję pracy! Od innej dużej dublińskiej firmy, i kiedy mówię duża, mam oczywiście na myśli małą. Była to praca z zupełnie innym potencjałem. Koniec z małpią robotą. Tym razem mnóstwo oślej roboty, to znaczy obserwacji.W tamtym okresie w Irlandii nie brakowało pieniędzy i ludzi z podejrzeniami, a niektóre obserwacje miały miejsce za granicą. Przez jakiś czas żyło mi się całkiem nieźle. Wysłano mnie na wyspę Antigua, gdzie zamieszkałam w pięciogwiazdkowym hotelu. Wysłano mnie do Paryża i tam też zamieszkałam w pięciogwiazdkowym hotelu. Zgoda, przebywałam tam służbowo. Nie przechadzałam się po Rue du Faubourg Saint-Honoré i nie kupowałam butów. Zamiast tego przykładałam do ścianek działowych niezwykle czułe mikrofony, nagrywając obciążające rozmowy pomiędzy mężczyznami i kobietami, które nie były ich żonami, a potem wracałam triumfalnie z dowodem romansu.Zdarzały się też oczywiście takie zlecenia, kiedy przez trzy dni tkwiłam w błotnistych rowach, ale jeśli mam być szczera, je także lubiłam. Potrafiłam znieść wiele, byle sprawę uwieńczyć sukcesem. Chyba byłam – wybaczcie mi, proszę, ten frazes – byłam głodna. Pragnęłam czuć przypływ adrenaliny, jaki dawało przyparcie do muru czarnego charakteru, zdobycie dowodu niemożliwego do uzyskania.Nie zawsze bywało różowo. Czasem ktoś mnie nakrył, a rozgniewani cudzołożnicy próbowali mnie zaatakować i zniszczyć aparat. Za pierwszym razem najadłam się strachu co niemiara. Wcześniej nie do końca zdawałam sobie sprawę z tego, na jakie narażam się niebezpieczeństwo. To mnie jednak nie powstrzymało. Stałam się bardziej ostrożna, ale nie zrezygnowałam.Zyskałam renomę osoby solidnej, wręcz nieustraszonej, i po raz pierwszy w życiu wiele osób chciało, abym się znalazła na ich liście płac. Otrzymywałam propozycje pracy ze wszystkich możliwych stron, lecz postanowiłam, że zrobię to, co każdemu się wydaje, że chciałby zrobić: założę własną firmę. Sama sobie będę szefem, będę brać tylko interesujące sprawy, pracować w odpowiadających mi godzinach i – co było oczywiście najlepsze – będę się szybciej urywać w piątki.Ale musicie wiedzieć, że praca na własną rękę nie jest wcale taka prosta, jak można by sądzić. Tysiące euro musiałam zainwestować we własny sprzęt do prowadzenia obserwacji, musiałam powalczyć o nowych klientów, ponieważ nie wolno mi było zabrać ze sobą starych, no i musiałam wszystkim zajmować się sama, nie mogąc liczyć na to, że ktoś inny zrobi coś za mnie czy choćby odbierze telefon.Ale jakoś sobie poradziłam. Strona na Facebooku, wizytówki i przyjemne małe biuro. Kiedy mówię przyjemne, mam oczywiście na myśli nieprzyjemne. Właściwie to mocno paskudne. Mała klitka na skraju skażonego heroiną osiedla.Dziwne jest to, że w tamtym czasie stać mnie było na wynajęcie lepszego biura. Oglądałam śliczne w okolicach Grafton Street, co stanowiło idealną lokalizację, aby w przerwie na lunch wyskoczyć na małe zakupy. Były tam miękkie wykładziny, wysokie sufity, idealne proporcje i chuda blondynka odbierająca telefony. Ale ja zamiast niego wybrałam takie, wokół którego natrafiało się na zużyte strzykawki.Kiedy dowiedziała się o tym moja siostra Rachel, oświadczyła, że to stanowi potwierdzenie jej pierwotnej analizy, iż ze mną jest coś nie tak. A ona kształciła się w tym kierunku, więc wie, co mówi. (Jest psychologiem specjalizującym się w uzależnieniach, ponieważ sama była kiedyś narkomanką).Powiedziała, że nienormalnie, niemal psychotycznie, dużo we mnie sprzeczności.No i wygląda na to, że się nie myliła.\n6Niezmiennie zaskakuje mnie to, że znana osoba może mieszkać w zwyczajnym domu. Tylko dlatego, że ktoś pojawia się w telewizji, spodziewam się, że zajmuje dwupoziomowy apartament wykończony białą skórą. Jakby to regulowały jakieś przepisy.Dom Wayne’a znajdował się na Mercy Close, leżącej na uboczu ślepej uliczce odchodzącej od drogi, która biegnie wzdłuż morza w Sandymount. Było tam tylko dwanaście domów – dwa rzędy po sześć sztuk, wybudowanych naprzeciwko siebie – przez co wypytywanie sąsiadów nie powinno zająć dużo czasu.O ile przyjmę to zlecenie.Domy były nieduże, ale wolno stojące, a od ulicy odgradzał je niski murek. Przed każdym domem mieścił się niewielki kawałek zieleni. Styl trudny do określenia – okna były wysokie, ramy metalowe, a nad drzwiami widniały witraże przedstawiające tulipany.Jay wyciągnął z kieszeni klucz i już-już miał go włożyć do zamka, ale ja mu kazałam zadzwonić.– Wayne mógł przecież wrócić – oświadczyłam. – Okaż odrobinę szacunku.Kiedy zadzwoniliśmy sześć razy i nikt się nie pojawił, kiwnęłam głową do Parkera.– Proszę.– Dziękuję, łaskawco. – Otworzył drzwi i czekałam, aż zacznie wyć alarm, panowała jednak cisza.– Nie ma alarmu? – zapytałam.– Jest, ale kiedy zajrzałem tu poprzednio, także nie był włączony.Więc Wayne wyszedł z domu bez uruchamiania alarmu. Co mi to mówiło o jego stanie ducha?– A tobie nie przyszło do głowy, żeby go włączyć, kiedy wychodziłeś?– A co ja jestem? Firma ochroniarska?Ciąg dalszy w wersji pełnej\n7Dostępne w wersji pełnej\n8Dostępne w wersji pełnej\n9Dostępne w wersji pełnej\n10Dostępne w wersji pełnej\n11Dostępne w wersji pełnej\n12Dostępne w wersji pełnej\n13Dostępne w wersji pełnej\n14Dostępne w wersji pełnej\n15Dostępne w wersji pełnej\n16Dostępne w wersji pełnej\n17Dostępne w wersji pełnej\n18Dostępne w wersji pełnej\n19Dostępne w wersji pełnej\n20Dostępne w wersji pełnej\n21Dostępne w wersji pełnej\n22Dostępne w wersji pełnej\n23Dostępne w wersji pełnej\n24Dostępne w wersji pełnej\n25Dostępne w wersji pełnej\n26Dostępne w wersji pełnej\n27Dostępne w wersji pełnej\n28Dostępne w wersji pełnej\n29Dostępne w wersji pełnej\n30Dostępne w wersji pełnej\n31Dostępne w wersji pełnej\n32Dostępne w wersji pełnej\n33Dostępne w wersji pełnej\n34Dostępne w wersji pełnej\n35Dostępne w wersji pełnej\n36Dostępne w wersji pełnej\n37Dostępne w wersji pełnej\n38Dostępne w wersji pełnej\n39Dostępne w wersji pełnej\n40Dostępne w wersji pełnej\n41Dostępne w wersji pełnej\n42Dostępne w wersji pełnej\n43Dostępne w wersji pełnej\n44Dostępne w wersji pełnej\n45Dostępne w wersji pełnej\n46Dostępne w wersji pełnej\n47Dostępne w wersji pełnej\n48Dostępne w wersji pełnej\n49Dostępne w wersji pełnej\n50Dostępne w wersji pełnej\n51Dostępne w wersji pełnej\n52Dostępne w wersji pełnej\n53Dostępne w wersji pełnej\n54Dostępne w wersji pełnej\n55Dostępne w wersji pełnej\n56Dostępne w wersji pełnej\n57Dostępne w wersji pełnej\n58Dostępne w wersji pełnej\n59Dostępne w wersji pełnej\n60Dostępne w wersji pełnej\n61Dostępne w wersji pełnej\n62Dostępne w wersji pełnej\n63Dostępne w wersji pełnej\n64Dostępne w wersji pełnej\n65Dostępne w wersji pełnej\n66Dostępne w wersji pełnej\n67Dostępne w wersji pełnej\n68Dostępne w wersji pełnej\n69Dostępne w wersji pełnej\n70Dostępne w wersji pełnej\n71Dostępne w wersji pełnej\nSZEŚĆ MIESIĘCY PÓŹNIEJ\nTajemnica Mercy CloseSpis treściOkładkaKarta tytułowaW seriiDedykacja***CZWARTEK12345678910111213PIĄTEK14151617181920212223242526272829303132333435SOBOTA3637383940414243444546NIEDZIELA474849505152PONIEDZIAŁEK535455565758596061WTOREK6263646566ŚRODA6768697071SZEŚĆ MIESIĘCY PÓŹNIEJ***PodziękowaniaKarta redakcyjna\nTytuł oryginału:The Mystery of Mercy CloseCopyright © Marian Keyes 2012Copyright © 2014 for the Polish edition by Wydawnictwo Sonia DragaCopyright © 2014 for the Polish translation by Wydawnictwo Sonia DragaProjekt graficzny okładki: Dariusz SikoraRedakcja: Magdalena StecKorekta: Barbara Meisner, Mariusz KulanISBN: 978-83-7508-928-8WYDAWNICTWO SONIA DRAGA Sp. z o. o.Pl. Grunwaldzki 8-10, 40-127 Katowice tel. 32 782 64 77, fax 32 253 77 28 e-mail: info@soniadraga.plwww.soniadraga.plwww.facebook.com/wydawnictwoSoniaDragaE-wydanie 2014Plik ePub przygotowała firma eLib.plal. Szucha 8, 00-582 Warszawae-mail: kontakt@elib.plwww.eLib.pl\nTajemnica Mercy Close\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Tajemnica_Mercy_Close-ebookRO/p04010726i040" target="_blank" title="Tajemnica Mercy Close [Marian Keyes] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Tajemnica Mercy Close [Marian Keyes] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


5Muszkieter: lutego 2015\nW tegorocznej rozgrywce zmierzą się trzy filmy bardzo dobre lub dobre a reszta jest niezła lub przyzwoita. Szaleństwa nie ma. Z nominowanego zestawu nie widziałem jedynie Selmy, ale z tego co można wyczytać lub usłyszeć, film nie jest faworytem do nagrody. Chociaż Martin Luter King dla Amerykanów to poważna i poważana postać. A zatem:\nNajlepszy tegoroczny obraz. To jest film o dojrzałym facecie dla dojrzałych ludzi. Mroczny, neurotyczny, na pozytywnym ADHD, ogląda się go bez cienia znudzenia. Postacie są dynamiczne, prawdziwe, kanciaste i nie ma w nich miejsca na nadmierne tłumienie emocji, które wydalane są w sposób kontrolowany.\nFilm został tak zmontowany, że sprawia wrażenie master shota, ciągłego ruchu i nieustannej walki o osiągnięcie celu. Keaton gra w dużej mierze samego siebie i jest w tym bardzo przekonujący. Stary aktor, który kiedyś odtwarzał superbohatera chce pokazać wszystkim, że jednak coś potrafi. Otoczenie chce mu udowodnić, że nie ma racji i aby dał sobie spokój. Na drugim planie szaleje Norton, produkuje się Emma Stone. To lubię.\n"Ludzie powinni raczej nie umierać, niż się rodzić, narodziny są niegodne, niskie, tak domagać się istnienia przez pojawienie się na świecie. Śmierć jest czynnością zarozumiałą, ale dumną, obracając się ku nieistnieniu, wybieramy to, co godniejsze, bo w istnieniu, w życiu jest coś immanentnie wstydliwego, istnieć to jak głośno puszczać wiatry przy kolacji, być jest żałośnie, być jest śmiesznie, być jest niedobrze. Nie być - to wyrafinowane. Niebyt jest elegancki. Wstydzę się tego, że ciąży na mnie odpowiedzialność za gafę bycia mną, za nietakt narodzin, za niezgrabność tego, że ciągle żyje, zamiast się zastrzelić samemu albo dać się zastrzelić Niemcom i przez śmierć stać się człowiekiem eleganckim"\nSzczepan Twardoch, Morfina, Wydawnictwo Literackie, 2012 r. s.89-90\nNihilizm Konstantego Willemanna, bohatera powieści Szczepana Twardocha, jest uzasadniony, jeśli weźmie się pod uwagę kim jest, w jakich znalazł się okolicznościach i jaka rzeczywistość go otacza. Niemniej,dzisiaj może nawet bardziej można poczuć bezsens istnienia w galopującym świecie. W "Morfinie" był smutny październik a teraz jest połowa lutego, równoważne czasy.\n"Przy kontuarze stoi uśmiechnięty pracownik biblioteki, który wita mnie tradycyjnym amerykańskim How are you? (...). Już mam odpowiedzieć: "Eeee, stara bieda", ale nie bardzo mogę sobie przypomnieć, jak się po angielsku mówi "stara bieda". Wypalam więc jak typowy Amerykanin: "Świetnie! Dziękuje". Wtedy uświadamiam sobie, że tym sposobem pośrednio oświadczyłem: "Jestem zbawiony. Czeka mnie życie wieczne". Gdy chwilę później wychodzę z biblioteki z książkami za pazuchą, mam wrażenie, że jestem bardziej wyprostowany, moja głowa jest odrobinę wyżej podniesiona, idę pewniejszym krokiem. I na pewno nie miałbym na twarzy tego pogodnego uśmiechu, gdybym chwilę wcześniej zamiast ogłosić światu, że jestem zbawiony, odpowiedział: "Stara bieda", co by oznaczało, że Bóg mnie porzucił, jestem przeklęty i będę się smażył w piekle, w którym nawet nie zainstalowali klimatyzacji".\nMarek Wałkuski, Wałkowanie Ameryki, Helion 2012, s.126\n"Chęć na zbawienie", że tak to ujmę, wynika z kalwińskiej teorii predestynacji zgodnie z którą, Bóg z góry określa, kto zostanie zbawiony a kto potępiony. Człowiek swoim życiem nie może tego zmienić, niemniej, poprzez ciężka pracę, bogacenie się, uczciwe i moralne życie, pokazuje innym, że Bóg właśnie jego przeznaczył (choć nie ma tu przecież pewności) do zbawienia.\nZatem, jeśli się dorobiłeś i masz pozytywny stosunek do świata, oznacza to, że Bóg cię kocha.\nA kto nie chciałby być wybrańcem?\nEtykiety: cytat, komentarz\nMandarynki Zazy Urushadze to film estońsko- gruziński, którego akcja toczy się w Abchazji walczącej o oderwanie się od Gruzji. Bohaterem jest stary Estończyk, który wraz z przyjacielem - właścicielem sadu, jako jedyni z żyjących tam Estończyków pozostają na miejscu, aby hodować, zbierać i sprzedawać mandarynki. Ich rodziny, w obawie przed wojną, powróciły do ojczyzny a oni starają się zachować neutralność i nie narazić żadnej ze stron. Pewnego dnia w pobliżu ich domów w dolinie dochodzi do starcia czeczeńskich najemników z gruzińskim oddziałem. W domu bohatera kurują się ocaleli z potyczki, Gruzin i Czeczeniec, czyli przedstawiciele obu stron konfliktu. Z czasem stanie się jasne, że lokalna wojna uczyniła z nich zapiekłych wrogów, choć tak naprawdę niewiele o sobie wiedzą, podpierając ocenę stereotypami.\nFilm Urushadze jest obrazem antywojennym, ale nie ma tutaj nachalnej dydaktyki, podniosłych słów, pokazywania palcem, kto jest dobry i do kogo należy racja. "Mandarynki" są pozbawione fajerwerków i upiększania wojny, akcja dzieje się w jednym miejscu a najważniejsze sprawy i dialogi rozstrzygają się pomiedzy czterema postaciami. Tylko świat zewnętrzny opętany szaleństwem zagląda do spokojnej doliny naruszając istniejącą równowagę, aby w końcu ją obalić. Zabijanie przeciwnika nie ma w sobie za grosz heroizmu a bohaterowie nie mają stalowych nerwów kuloodpornych ciał. Można by podsumować, że pomimo wojny ktoś musi zbijać skrzynki na mandarynki, tak jak trzeba zbierać siano z pola, aby się nie zmarnowało. Film został nominowany do tegorocznego Oscara w kategorii film nieanglojęzyczny i prezentuje poziom wyższy od przynajmniej kilku obrazów nominowanych w kategorii na najlepszy film.


14 września 2020 - Puls Podkarpacia\nPrawo: Zmiany na przejściach dla pieszych\nNa przejściach dla pieszych nadal dochodzi do wielu niebezpiecznych wypadków. Rząd próbuje temu zapobiec wprowadzając kolejne regulacje prawne. Nowe przepisy wejdą w życie najprawdopodobniej w ciągu kilku miesięcy. Sejm opracował…\npiesi, Prawo, zmiany\nAktualności Dębica Zdrowie\nWójt Gminy Dębica i Prezes Zarządu Latoszyn Zdrój Sp. z o.o serdecznie zapraszają na otwarcie Parku Zdrojowego w Latoszynie oraz usytuowanych w nim: tężni solankowej, pijalni wody, amfiteatru służącego do…\nLatoszyn, otwarcie, park zdrojowy, uzdrowisko\nAktualności Kultura Lubaczów Rozrywka\nLubaczowski Miejski Dom Kultury prowadzi zapisy na zajęcia artystyczne w sezonie 2020/2021. Osoby zainteresowane mogą się zgłaszać do końca września. W ofercie Miejskiego Domu Kultury znaleźć można zajęcia: wokalne, muzyczne,…\nlubaczów, mdk, zajęcia, zapisy\nCebula to aptekarskie warzywo, zawiera nie tylko cenną kwercetynę, która ma bardzo silne działanie przeciwutleniające. Jest ponadto źródłem witaminy C, kwasu foliowego a także wielu olejków eterycznych (to właśnie im…\ncebula, krążki, przekąska


Apartament Barakuda - apartamenty - noclegi Chałupy - Meteor\nStrona główna noclegi morze noclegi Chałupy apartamenty Apartament Barakuda\nApartament Barakuda znajduje się w miejscowości Chałupy leżącej na początku Mierzei Helskiej. W Chałupach mają miejsce wyścigi starych rybackich łodzi nazywanych pomerankami. Te odbywające się w lipcu niezwykłe regaty na Zatoce Puckiej – Kaszubskie Łodzie pod Żaglami to wyjątkowa impreza, w której warto wziąć udział, jeśli tylko jest taka możliwość.\nApartamenty Barakuda oferują wczasowiczom 6 osobowe apartamenty oraz 5 osobowy domek letniskowy. Apartament posiada: duży i komfortowy aneks kuchenny, salon, sypialnię, łazienkę i taras. W aneksie jest: lodówka, zmywarka, płyta ceramiczne, kuchenka mikrofalowa, komplet sztućców i naczyń, toster. Na wyposażeniu kwatery jest telewizja, bezprzewodowy internet Wi-Fi, konsola Play Station, zestaw do prasowania, sejf, grill oraz akcesoria na plażę – leżaki, parawan i zabawki plażowe dla dzieci. Apartamenty są ogrzewane elektrycznie, w jednym z apartamentów jest do dyspozycji także kominek. Goście mogą korzystać z ogólnodostępnej pralki.\nW domku letniskowym są 2 pokoje, wyposażony aneks kuchenny, łazienka i taras. W domku do dyspozycji jest: telewizja, odtwarzacz DVD, pralka, krzesełko do karmienia i łóżeczko turystyczne dla maluchów, grill, parawan oraz leżak.\nNa każdy apartament i domek przypada 1 miejsce parkingowe na niestrzeżonym parkingu. Wczasowicze mają możliwość wypożyczyć kijki do nordic walkingu i rowery bez żadnych dodatkowych opłat. W pobliżu obiektu są lokale gastronomiczne, w sąsiedztwie są też szkoły i ośrodki kitesurfingowe i windsurfingowe. Obiekt znajduje się w odległości 100 metrów od plaży i morza.\napartamenty 6 osobowe 1 200-360/apartament\napartamenty 6 osobowe 1 250-450/apartament\ndomki letniskowe 5 osobowe 1 180-300/domek\nW lipcu i sierpniu apartamenty i domek są wynajmowane na okresy nie krótsze niż 1 tydzień.\nW pozostałych terminach okres pobytu nie może być krótszy niż 2 dni, a ceny są uzgadniane indywidualnie i są uzależnione od terminu i ilości osób.\nApartament Komfort 6-osobowy:\n* maj 250 PLN/doba,\n* długi weekend maj i Boże Ciało 350 PLN/doba,\n* czerwiec 250 PLN/doba,\n* 01.07-05.07: 400 PLN/doba,\n* 17.08-31.08: 350 PLN/doba,\n* 05.07-17.08: 450 PLN/doba,\n* wrzesień 250 PLN/doba.\nApartament Standard 6-osobowy:\n* maj 220 PLN/doba,\n* długi weekend maj i Boże Ciało 300 PLN/doba,\n* czerwiec 220 PLN/doba,\n* 01.07-05.07, 17.08-31.08: 300 PLN/doba,\n* 05.07-17.08: 360 PLN/doba,\n* wrzesień 220 PLN/doba.\nDomek drewniany 5-osobowy:\n* maj 200 PLN/doba,\n* długi weekend maj i Boże Ciało 250 PLN/doba,\n* czerwiec 200 PLN/doba,\n* 01.07-05.07, 17.08-31.08: 250 PLN/doba,\n* 05.07-17.08: 300 PLN/doba,\n* wrzesień 200 PLN/doba.\nWarunkiem rezerwacji jest wpłata zadatku w wysokości 25% pełnej kwoty wynajmu apartamentu na numer konta bankowego lub przekazem pocztowym. Reszta należności płatna jest w dniu przyjazdu.\nPolecamy również nasz komfortowy dwupokojowy domek drewniany maksymalnie dla 5 osób w skład, którego wchodzi:\n* aneks kuchenny wyposażony w płytę grzewczą oraz pełen zestaw naczyń i sztućców,\n* telewizor LCD, odtwarzacz DVD,\n* słoneczny taras, leżak, parawan,\n* łóżeczko turystyczne, krzesełko dla maluchów,\n* ogólnodostępną pralkę i grill.\nApartamenty BARAKUDA zostały zaprojektowane dzięki naszym własnym doświadczeniom i potrzebami naszych wczasowiczów w ubiegłych latach. Apartamenty tak wyposażono, aby w każdą pogodę miło spędzić czas w otoczeniu Półwyspu Helskiego. Szczególnie zapraszamy wszystkich lubiących czynny wypoczynek. Posiadamy rowery, które można bezpłatnie wypożyczyć oraz zapraszamy do korzystania ze szkółek windsurfingu gdzie można również przechować sprzęt. Jesteśmy również przygotowani do przyjęcia nawet najmłodszych dzieci. W każdym apartamencie znajduje się 6 miejsc noclegowych.\n* rozbudowany aneks kuchenny w skład którego wchodzi zmywarka, kuchenka mikrofalowa, lodówka, płyta grzejna oraz pełen zestaw naczyń i sztućców,\n* komfortową łazienkę z suszarką,\n* 32 calowy telewizor LCD w salonie i mniejszy w sypialni,\n* zabawki plażowe, parawan,\napartament COMFORT posiada własny taras, leżaki, żelazko i deskę do prasowania oraz Playstation z zestawem gier. W apartamencie znajduje sie także kominek w którym można napalić w chłodniejsze dni.\nWładysławowo ~7.4 km\nChałupy - udogodnienia


Wirtualny spacer po wystawie AGRO SHOW 2021 - AGRO SHOW\nSpacer umieszczony pod linkiem: https://agroshow.pl/spacer3d/\n– odwiedzenie wystawy w formie spaceru 3D (zupełnie tak jak znamy to z google maps),\n– wideo spacer po wystawie, co daje wrażenie fizycznej obecności na wystawie (jesteśmy w centrum wydarzeń, w centrum filmu z wystawy),\n– zwiedzenie wystawy z lotu ptaka.\n– spacer 3D uzupełniony jest o wyszukiwarkę, dzięki czemu w każdej chwili możemy przenieść się na stoisko dowolnej firmy, która nas w danej chwili interesuje,\n– mapa pozwala na przeniesienie się w dowolne miejsce wystawy,\n– istnieje możliwość obejrzenia pokazów maszyn rolniczych,\n– jest również możliwość wejścia na stoiska kilku wybranych firm i zapoznania się z ich ofertami, które wyświetlają się w postaci informacji, zdjęć, filmów, linków do stron,\n– cały czas mamy możliwość obracania się w każdą stronę i kierowania się w dowolnym kierunku,\n– działa również zoom, który pozwala na zbliżanie i oddalanie oglądanych obiektów,\n– można włączyć dźwięk dzięki czemu odbiór staje się jeszcze bardziej realistyczny.\nMamy nadzieję, że zaproponowane przez nas narzędzie przypadnie wszystkim do gustu i pozwoli jeszcze raz odwiedzić wystawę AGRO SHOW. Wierzymy, że przy okazji dostarczy całkiem fajnej zabawy.\nWirtualny spacer to narzędzie, które w kolejnych edycjach będzie towarzyszyć wystawie AGRO SHOW, dzięki czemu wystawa obecna będzie online przez cały rok po jej zakończeniu, aż do kolejnej edycji. Dla firm do doskonały sposób dodatkowej promocji i prezentacji swoich produktów i oferty, do czego serdecznie zachęcamy.\nŻyczymy przyjemnego spaceru, miłych chwil i dobrej zabawy podczas zwiedzania wirtualnej wersji AGRO SHOW.


35 godzin pracy w tygodniu to dobre rozwiązanie? – Jaslonet.pl\nStart/Przegląd mediów/35 godzin pracy w tygodniu to dobre rozwiązanie?\n35 godzin pracy w tygodniu to dobre rozwiązanie?\n0 1 228 1 minuta czytania\n– Rozmowa na temat skrócenia godzin pracy ma sens, lecz należy zastanowić się, kiedy wdrożyć zmiany i jak tego dokonać – mówi Roman Jakim, szef rzeszowskiej Solidarności.\nW ostatnich miesiącach pojawia się coraz więcej głosów popierających pomysł skrócenia 40-godzinnego tygodnia pracy. Za takim rozwiązaniem opowiada się m.in. partia Razem, której przedstawiciele weszli do Sejmu, oraz niektóre związki zawodowe. Orędownicy zmian mówią, że pracujemy znacznie więcej niż Niemcy czy Węgrzy i proponują: 35 godzin tygodniowo.\nJako pierwsi z propozycją skrócenia tygodnia pracy wyszli politycy partii Razem. Już w 2018 r. przygotowali oni obywatelski projekt ustawy, który zakładał, że Polacy będą wykonywać swe obowiązki prze 35 godzin tygodniowo. Ostatecznie ugrupowaniu zabrakło wymaganej liczby podpisów, lecz dziś to nie przeszkadza, gdyż dostało się ono do Sejmu i zamierza złożyć projekt poselski w tej sprawie. Pomysł popiera także Związkowa Alternatywa (ZA), wskazując, że obywatele naszego kraju pracują znacznie więcej niż mieszkańcy innych państw Europy. – W ubiegłym roku Niemcy przepracowali 1363 godziny, Węgrzy – 1741, a Polacy aż 1792 godzin, dlatego chcemy skrócenia czasu pracy – mówił dla „Super Expressu” Piotr Szumlewicz, szef ZA.\nJak pomysł oceniają związkowcy z Rzeszowa? – Nie można jednoznacznie powiedzieć czy to dobry kierunek czy zły. Obserwujemy rynek pracy i widzimy, że wykwalifikowanych pracowników zaczyna brakować, więc skrócenie tygodnia roboczego może mieć pewien sens. Należy się jednak zastanowić, kiedy to zrobić i czy 35 godz. to odpowiednia czas. Myślę, że w tym momencie jeszcze nie powinniśmy wprowadzać zmian – podkreśla Roman Jakim, przewodniczący rzeszowskiej NSZZ „Solidarności”.


O specjalnych jednorazowych artykułach stosowanych w salonach kosmetycznych i gabinetach lekarskich | Mój blog i informacje\nProwadzenie prywatnej działalności lekarskiej jest obecnie bardzo popularne.\nCo więcej, często inwestycja we własny, profesjonalny gabinet jest o wiele bardziej opłacalna dla właściciela takiego lokalu. Czy planując zakup sprzętu lekarskiego koniecznego do wykonywania zabiegów w swoim gabinecie, warto przejrzeć internetowe oferty? Z pewnością jest to pewna wskazówka.\nJeśli dokładnie wiemy, jakiego rodzaju i wielkości sprzęt jest nam potrzebny, korzystając z Internetu możemy nawet sporo zaoszczędzić.\nJeśli z kolei trudno wybrać nam w ofercie prezentowanej w Internecie, najlepszą ofertą jest osobista wizyta w sklepie oferującym zaopatrzenie medyczne.\nWtedy mamy możliwość większego wyboru a przede wszystkim uzyskania porady od osoby znającej się na takim sprzęcie.\nChociaż większość klientów firm zajmujących się zaopatrzeniem medycznym stanowią placówki takie, jak szpitale czy prywatne przychodnie, to jednak wiele z takich przedsiębiorstw oferuje również swoje produkty gabinetom kosmetycznym.\nTego rodzaju sprzęty są używane na przykład we fryzjerstwie czy w medycynie estetycznej.\nBardzo często przeprowadzanie skomplikowanych zabiegów kosmetycznych wymaga używania naprawdę drogich urządzeń medycznych, dlatego też tacy klienci są bardzo opłacalni dla hurtowni sprzętu medycznego.\nOd kilku lat możemy zaobserwować rosnące zainteresowanie tego rodzaju sprzętem lekarskim, gdyż nie tylko w Polsce, ale i na całym świecie powstaje coraz więcej salonów piękności w ostatnim czasie.\nTechnologia medyczna Technologia medyczna - w ujęciu szerokim to dowolny rodzaj wiedzy zaangażowanej w realizację zadań i osiąganie określonych rezultatów systemu opieki zdrowotnej. W ujęciu wąskim technologie medyczne to środki niematerialne (wiedza, umiejętności, procedury, rozwiązania organizacyjne) i materialne (leki, urządzenia) związane bezpośrednio lub pośrednio z udzielanymi świadczeniami opieki zdrowotnej i konkretnymi interwencjami (leczniczymi, diagnostycznymi, rehabilitacyjnymi bądź prewencyjnymi). W polskim systemie zdrowotnym dostęp obywateli do technologii medycznych (leków, wyrobów medycznych, procedur medycznych i systemów organizacyjnych) jest regulowany przez ubezpieczyciela - Narodowy Fundusz Zdrowia - w oparciu o przeprowadzoną ocenę technologii. Ocena technologii medycznych (HTA, ang. health technology assessment) składa się z analizy efektywności klinicznej (wykonywanej zgodnie z zasadami EBM), analiz ekonomicznych (wykonywanych zgodnie z zasadami farmakoekonomiki) oraz analizy wpływu refundacji danej technologii na budżet płatnika (w polskim systemie zdrowotnym - na budżet Narodowego Funduszu Zdrowia).\nHTA ma rosnące znaczenie dla podejmowania decyzji o refundacji technologii medycznych, stanowiąc racjonalną podstawę tych decyzji. Jedną z pierwszych instytucji państwowych regulujących ocenę technologii medycznych udostępnianych ubezpieczonym obywatelom w ramach państwowej opieki zdrowotnej był brytyjski instytut NICE.\nW Polsce ocenę technologii medycznych, zgodnie z odpowiednimi wytycznymi1 przeprowadza Agencja Oceny Technologii Medycznych.Źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Technologia_medyczna.\nDodane: 10-11-2016 07:29


Dąbrowski z ME: Polityka energetyczna gotowa jeszcze w tym półroczu – Miedź i energetyka, elektromobliność i OZE – Energia elektryczna i elektrotechnika | Portal edukacyjno-informacyjny Leonardo-Energy.pl\nStrona główna > Archiwa wpisów > Dąbrowski z ME: Polityka energetyczna gotowa jeszcze w tym półroczu\nPolityka energetyczna kraju zostanie przedstawiona w tym półroczu, podobnie jak krajowy plan na rzecz energii i klimatu – poinformował wiceminister energii Tomasz Dąbrowski podczas Kongresu Energetycznego we Wrocławiu. W nowym miksie energetycznym istotne będzie ograniczenie udziału węgla.\n“Trwają prace nad polityką energetyczną” – powiedział wiceminister Dąbrowski. Dodał też, że minister energii Krzysztof Tchórzewski i premier Mateusz Morawiecki zaprezentują dokument w tym półroczu. Poza tym trwają prace nad przygotowaniem krajowego planu na rzecz energii i klimatu – podaje agencja PAP.\n“Przewidujemy, że polityka energetyczna i plan dla klimatu będą upublicznione w tym samym czasie” – powiedział wiceminister. Wskazał też, że plan rozwoju musi uwzględniać modernizacje i plany rozbudowy potencjału energetycznego kraju. Częścią tego planu będzie uwzględnienie zapotrzebowania na paliwa i energię w dalszej perspektywie (20 lat). Ma on również wziąć pod uwagę plan mocy wytwórczych. Wiceminister wskazał też na konieczność modernizacji i wdrożenia innowacji w energetyce. Mówił także o konieczności dywersyfikacji dostaw gazu dla Polski.\nWiceminister Tomasz Dąbrowski przypomniał także, że w tym półroczu spodziewane jest zakończenie prac nad pakietem zimowym. Co ważne, w grudniu odbędzie się COP24 – szczyt w Katowicach. Z kolei Komisja Europejska zapowiada w tym półroczu publikację strategii dekarbonizacji do 2050 roku.\nZOBACZ TAKŻE: “NOWE OBLICZE POLSKIEJ ENERGETYKI” KONGRES ENERGETYCZNY WE WROCŁAWIU


Wiadomości: Marcin Kocik: Chciałbym zostać w Częstochowie\nStrona Główna > Aktualności > PlusLiga > Marcin Kocik: Chciałbym zostać w Częstochowie\nMarcin Kocik: Chciałbym zostać w Częstochowie\n6 maja 2006 18:53\nJutro urodziny będzie miał Marcin Kocik. Z tej okazji życzymy mu samych pomyślności w życiu osobistym i sportowym. Marcina zauważył i powołał w tym roku do szerokiej kadry, trener Raul Lozano.\n– Czego mi życzyć? Przede wszystkim zdrowia, gdyż bez niego trudno myśleć o realizacji innych celów – powiedział Marcin Kocik. – Gdzie zagram w przyszłym roku? Jeszcze za wcześnie o tym mówić. Chciałbym zostać w Częstochowie.\nW poprzednim sezonie Wkręt-Met Domex AZS Częstochowa zajął czwarte miejsce. – W fazie zasadniczej wygrywaliśmy z zespołami czołowej czwórki – powiedział Marcin Kocik. – Olsztyn np. pokonaliśmy w Pucharze Polski. Potem w play-off, w meczach z Jastrzębskim Węglem, przyszło załamanie.\nMarcin Kocik nauczył się grać w siatkówkę w Oławie. – W juniorach występowałem w Chełmcu Wałbrzych – powiedział. – Była tam silna ekipa. Grałem m.in. z Robertem Szczerbaniukiem.


Najlepsze klony Agario na Androida | Apps Ninja\nNajlepsze klony Agario na Androida\nPaweł Kański | 23 czerwca 2015 | Aplikacje, Gry, Recenzje | Brak komentarzy\nAgar.io to bardzo popularna ostatnimi czasy gra na przeglądarki. Jest bajecznie prosta i niezwykle wciągająca, dzięki czemu ma już dużą grupę fanów, którzy tworzą mody oraz innego rodzaju ulepszenia dla gry. Niestety, w dalszym ciągu nie ma oryginalnej wersji gry na smartfony. Dzisiaj przeszukałem sklep Google Play z aplikacjami na Androida, żeby sprawdzić czy są tam jakieś podobne gry. Okazało się, że jest ich całkiem sporo!\nZobacz też: Przywracanie plików w Microsoft Word, Excel i PowerPoint\nNiestety, z jakością jest u nich bardzo różnie. Głównie ze względu na sterowanie – w przeglądarkowej wersji Agar.io należy sterować myszką, co jest łatwe i bardzo skuteczne. Oczywiście, na smartfonach i tabletach nie można korzystać z myszki, a obsługa gier odbywa się poprzez ekran dotykowy. To w znaczący wpływa na to jak się gra, szczególnie w produkcje w stylu Agar.io. Jednak mimo tego zachęcam was do wypróbowania jednej z poniższych gier.\nDot Muncher jest najpopularniejszym klonem Agar.io. Jest też chyba najprostszą grą w tym stylu w jaką grałem. Zarówno grafika jak i opcje gry są bardzo ograniczone. Jedną z nielicznych rzeczy jakie można w niej zmienić to kolor tła, oraz kolor „naszej” kropki. Nie ma opcji grania za pośrednictwem internetu, a „sztuczna inteligencja” innych przeciwników jest na bardzo niskim poziomie. Bardzo często wszystkie znajdujące się w naszym sąsiedztwie większe obiekty zaczynają nas gonić, przez co ucieczka bywa czasem trudna. Najlepszą stroną gry jest natomiast sterowanie – nie trzeba trzymać palca cały czas na ekranie, wystarczy, że pojedynczym kliknięciem wskażemy naszej komórce kierunek ruchu. Porusza się ona też samoczynnie co jest bardzo wygodnym rozwiązaniem. Zdecydowanie warto tę grę wypróbować. Co ciekawe, plansza gry nie ma granic.\nPocket Agario – to gra nawet trochę przypominająca oryginalne Agar.io. Opcje są mimo to bardzo ograniczone, ale można za to wykorzystać jeden z 16 rożnych avatarów. Wśród nich jest kilka flag państwowych (nie ma polskiej) oraz postacie znane z memów – grumpy cat czy doge. Możemy też wybrać swojego własnego „nicka”. Sterowanie jest nieco trudniejsze niż w Dot Muncher. Odbywa się za pomocą wirtualnego przycisku, który pojawia się w lewym, dolnym rogu ekranu. Do takiego kontrolowania naszej komórki trzeba się pop prostu przyzwyczaić. Gra wykorzystuje połączenie internetowe, a dzięki temu gramy online z innymi użytkownikami. To pozytywnie wpływa na jakość rozgrywki. Rzeczą która mnie dziwi jest natomiast bardzo mała ilość kropek do „zjedzenia”…\nKula jest najlepiej wykonaną grą z całego tego towarzystwa, ale jednocześnie najgorszą produkcją. Wygląda całkiem sympatycznie, mamy nawet opcję stworzenia własnej „kuli” oraz wybrania rodzaju sterowania – poprzez wykorzystanie całego ekranu lub użycie wirtualnego przycisku. Sama rozgrywka jest jednak nieco dziwna – połykane kulki stawiają delikatny opór w czasie gry, dosyć trudno jest też przejąć nieco mniejszego gracza. Za to sami możemy paść łupem większej kuli w zaskakująco łatwy sposób. Nie mniej jednak, wciąż jest to całkiem sympatyczna gra.\nNebulous to ciekawy klon Agar.io – widać, że twórcy mieli inny pomysł na tego typu grę i całkiem nieźle im to wyszło. Tutaj naszą planszą jest nocne niebo, a zamiast wirusów mamy czarne dziury. Gra jest dynamiczna i ma dużo opcji – można np. wybrać poziom trudności, liczbę graczy na planszy i wygląd mapy. Co ciekawe, w celu ulepszenia rozgrywki, raz na jakiś czas w naszym pobliżu pojawiają się gwiazdy, które warto pochłonąć. Jeśli jesteśmy stosunkowo mali, pomogą nam one urosnąć o kilkadzisiąt punktów. Jeśli nasza komórka będzie raczej duża, zostanie podzielona na kilka mniejszych. To chyba mój ulubiony klon Agar.io, dlatego też polecam wam się z nią zapoznać.\nA wy znacie jakieś podobne gry w tym stylu?\nAplikacja Apple Store w końcu dostępna w Polsce


Dodatek do oleju napędowego do -31C 150ml - Sklep motoryzacyjny MotoCentrumNet.pl\nCzęści samochodowe MotoCentrumNet.pl › Chemia i Kosmetyki › Dodatki do paliw i regeneratory › Dodatki do paliwa - diesel › Dodatek do oleju napędowego do -31C 150ml\nKod towaru: 8344 LM\nSymbol producenta: 8344\nNiska temperatura wpływa niekorzystnie również na paliwo do silników wysokoprężnych, zaś wytrącanie się parafiny z oleju napędowego to odwieczny problem. Mało kto zdaje sobie sprawę, że zamarznięcie paliwa w przewodach może doprowadzić do zapowietrzenia układu paliwowego. To może spowodować poważne awarie układu zasilania, dlatego podczas każdego tankowania warto dodać specjalny dodatek Depresator (nr art.8344). Dodatek zapobiega łączeniu się kryształków parafiny w Dieslu, co w miesiącach zimowych może doprowadzić do zgęstnienia oleju napędowego i zablokowania zarówno filtra paliwa, jak i przewodów paliwowych.\nOpinie o Dodatek do oleju napędowego do -31C 150ml