Rozpoczęły się kolejne wakacje w trzeźwości. To czas kłopotliwych sytuacji w trakcie wypoczynku i podróży. Naszpikowane budkami piwnymi plaże, wagony restauracyjne, przepełnienie, tłok, nerwowość. Trudno oczekiwać, że ktokolwiek zadba o nas lepiej niż my sami. Warto pamiętać o zabraniu kieszonkowych wydań naszej literatury, czy broszur. Być może w miejscu wypoczynku odbywają się mityngi AA może warto mieć taki wykaz, numery telefonów zaufanych przyjaciół? Codziennie od 16-oo dyżurują przy Regionalnym telefonie PIKu nasi przyjaciele. Wielu z nas planowało i oszczędzało pieniądze na letnie wyjazdy. Tego nauczyło nas AA. Usłyszałem niedawno jak jeden ze skarbników każdą zbiórkę z kapelusza dzieli na dwie części: jedno pudełeczko 60% na wydatki grupy (sala, kawa, paluszki, itp…), drugie 40% na pozostałe potrzeby (intergrupa, region, BSK, ulotki, itp..). Daje to jawność i przejrzystość gospodarowania skarbnika grupy powierzonym dobrem, przybliża cel każdej grupy AA, uczy odpowiedzialności. Gdy przyszło do zakupu kwiatów na święto kościelne, które ta grupa tradycyjnie, co roku przekazywała, okazało się, że w pierwszym pudełku jest zbyt mała kwota na ten cel. Padły propozycje, aby dobrać brakującą część z drugiego. Zgodnie z sugestiami do 7 tradycji „sumienie” grupy postanowiło jednak zwiększyć bieżące datki, a odłożoną kwotę w drugim pudełku pozostawić w całości na wyznaczony cel - posłanie AA. Ta opowieść przypomniała mi jak trudno było nauczyć się planowania wydatków i gospodarowania posiadanymi środkami. Mandatariusze naszego Regionu relacjonują nieraz zupełnie przeciwstawne przykłady zatracenia „sumienia” swoich grup: brak chętnych do niesienia posłania, brak chętnych do służb, brak pieniędzy w „kapeluszu” na podstawowe wpłaty, czy zakup literatury AA, a równocześnie huczne obchodzenie rocznic często za dotacje miejscowych Urzędów. Z tego też powodu przełożyliśmy w ostatniej chwili termin i miejsce ostatniej Regionalnej Konferencji Służb AA. Cóż, każda grupa jest niezależna… brzmi znajomo, ale wygląda jakby inaczej. „Osobiste ambicje składamy na ołtarzu wspólnego dobra”. Też fajne! Przypominam, że funkcjonuje plan urodzinowy dla poszczególnych AA i Grup AA obchodzących swoje święto. Darowizny można przekazywać nawet anonimowo. BSK AA wydaje na życzenie ofiarodawców okolicznościowe laurki!\n“Anonymous giving?” AA Grapevine, july1980\nJako nowy w AA, pojmowałem tradycję siódmą bardzo prostolinijnie.\nTo miało sens - na moich spotkaniach kupowano literaturę, napoje i ciastka, więc łatwo było podejść i wrzucić do kapelusza pieniądze na ten fundusz.\nUczestniczyłem w tym jarmarku, jadłem, piłem, więc poczuwałem się do składki na te cele - dostawałem wówczas coś w zamian.\nGdy nauczyłem się więcej o tradycjach AA pojąłem znaczenie „niezależności finansowej”. Nikt w związku z naszymi datkami czy darowiznami nie mógł nam mówić, na co mamy przeznaczać swoje pieniądze, ograniczać „Nas”- komu i jak możemy pomagać. W związku z tym żadna instytucja ani organizacja nie mogła wstrzymać finansowania. Byłem przekonany, że zrozumiałem treść siódmej tradycji. Podczas jakiejś wypowiedzi dotarło do mnie, że moje wcześniejsze pojmowanie tej tradycji było, w prawdzie zgodne z przesłaniem, lecz bardzo niepełne. Nie usłyszałem dotąd końcówki tradycji siódmej, która mówi o mojej odpowiedzialności jako jednostki i mojej odpowiedzialności wobec AA jako całości.\nTo była ważna lekcja, która pokazała mi moją wcześniejszą nieodpowiedzialność i niedojrzałość. Teraz dostrzegłem na pewno, czemu służy siódma tradycja. Dziś mam inny pogląd na ideę przesłania, które ona niesie. Podczas podróży drogą nowego szczęśliwego życia\nW latach mojego picia alkoholu uchodziłem za hojną osobę. Nie pamiętam, abym kiedykolwiek poświęcał czas, pieniądze, uwagę, albo jakiekolwiek rzeczy i nie myślał wówczas, co otrzymam w zamian - choćby podziw czy poparcie. Chciałem, aby ludzie lubili mnie lub, chociaż tolerowali. Gdybym zrobił dla nich więcej, może interesowaliby się mną bardziej? Dawanie utwierdzało mnie w przekonaniu o mojej nieomylności i poczuciu wyższości i władzy nad innymi.\nDawanie w zgodzie z duchem siódmej tradycji było dla mnie całkowicie nowym doświadczeniem, bo to było anonimowe dawanie. Nikt nie wiedział ile dałem. Stawałem się równy z tym, który być może w ogóle nie dał. Nie jest ważne, czy dostanę jako jednostka coś w zamian za swój wkład, ważne jest jedynie, aby zostały zaspokojone potrzeby grupy. To doświadczenie pokazało mi jak mogę dawać na zewnątrz - nie oczekując uznania. Przyjmowanie darowizn o znacznej wartości nie jest pochwalane wśród AA, najczęściej przyjęcie tych darowizn jest odmawiane. Podobne doświadczenia mam w poznawaniu innych Tradycji i Kroków. Moje rozumienie ich ciągle pogłębia się, a wraz z tym próbuję wprowadzać je w życie. Z wielką ciekawością i zapałem oczekuję na poznanie kolejnych poziomów świadomości, które zostaną mi ujawnione.\nMickey H., Springville, Utah (tłumaczenie nieautoryzowne)\nOtrzymuję tak wiele za tak niewiele.\nZ zamiarem napisania do MITYNGU, nosiłem się od dawna, ale nie miałem okazji (może odwagi), teraz się nadarza 7 tradycja, a\no pieniądzach potrafi mówić „każdy”.\nGdy trafiłem na swój pierwszy mityng zobaczyłem grupę zadowolonych z życia ludzi, mieli gdzie się spotykać, były paluszki, ktoś poczęstował mnie kawą a na stole stał kapelusz. Na koniec prowadzący przypomniał, że utrzymujemy się z własnych dobrowolnych datków, a wiec do kapelusza wrzuciłem „za kawę” tak wtedy myślałem. Później się dowiedziałem jaki jest główny cel AA. Trzeba utrzymać punkt kontaktowy, BSK, wydrukować literaturę i podjąć wiele ważnych działań a do tego potrzebne są pieniądze i ja mogę w tym uczestniczyć poprzez wrzucenie kilku monet do kapelusza. 7 Tradycja uczy mnie zachowania w życiu codziennym. Gdy piłem i zdarzało mi się dysponować większą gotówką niż dziś, to i tak mi zawsze brakowało i żyłem na kredyt. Dziś uczę się dysponować tym, co mam i tak gospodarować pieniędzmi, aby mi starczało. Korzystając z doświadczeń grupy przenoszę je w swoje życie poza AA. Tradycja ta daje mi poczucie godności i niezależności bo dobrze jest mieć świadomość tego, że jestem odpowiedzialny za swoje trzeźwienie, dzięki tej tradycji mam poczucie przynależności do grupy. Uczestnicząc w ostatniej Konferencji Regionalnej w Otwocku ogarnęło mnie przyjemne uczucie, że ja też mam swój udział w jej tworzeniu poprzez wrzucanie dobrowolnych datków do kapelusza, który stoi w mojej macierzystej grupie.\nOtrzymuję tak wiele (trzeźwość) za tak niewiele.\nŻyczę wszystkim Pogody Ducha – Robert\nZrzuta na trzeźwość\nPamiętam, jak zrzucałem się na flaszkę – „ile masz?”, „co kupimy?”, „wchodzisz?”, „brakuje”, „do nocnego?”, wyciągnięte ręce, drżące palce, niedopicie pod czaszką, które było gorsze, niż urwany seks. Pamiętam te „zrzuty” w mieszkaniach, to szukanie w portfelu, to przetrząsanie przegródek, liczenie monet, to stanie pod bankomatem i wyciąganie banknotów, to słuchanie, czy maszyna zaszeleści pieniędzmi, za które się dopiję, czy też wyświetli przerażający napis: brak środków na koncie!\nBo kasa równało się picie.\nA ostatnio zastanowiłem się, czy ja rzeczywiście tak dobrze i do głębi pamiętam gdzie byłem, a gdzie jestem teraz? Czy daję temu wyraz, wrzucając kilka złotych do kapelusza w przerwie mityngu, czy też… ”zapomnę” wrzucić… Bo... „ i tak ważne, że jestem i dzielę się doświadczeniem”… Kiedy zacząłem myśleć o tej chyba najczęściej „wymawianej” przez prowadzących mityngi Siódmej Tradycji, to zadałem sobie pytanie\n– co tak naprawdę ta Tradycja dla mnie oznacza?\nOdpowiedziałem sobie, że w niej właśnie wyraża się wiele wartości, o jakich z takim zapałem opowiadam przy mówieniu na mityngu na „zadany” temat, np. dotyczący Kroków i Tradycji...\nPo pierwsze – wdzięczność – najprostsze wyrażenie tego, że ja tej Wspólnocie i temu Programowi zawdzięczam trzeźwość (życie). Dlaczegóż to w czasie pijackich eskapad nie miałem oporów przed wydaniem jednej nocy całej pensji, a teraz mi niejako „żal” wrzucić datek do kapelusza? Czy potrafię wyrazić swoją wdzięczność poprzez najzwyklejsze dodanie swojego grosza na potrzeby Wspólnoty, która uratowała mi życie?\nPo drugie – pokorę – przez wrzucenie pieniędzy, uznaję się słabym i nadal potrzebującym pomocy, ja dorzucam się do tego „garnka”, bo wcale nie obrosłem w piórka, i zdaję sobie sprawę z tego, jak blisko mogę być do dna...Jak blisko do takiego kapelusza, który musiałbym już trzymać sam na własnych kolanach, siedząc na ulicy i żebrząc…\nDzieli mnie od tego jeden kieliszek.\nPo trzecie - poczucie Jedności – przez dorzucenie się do kapelusza uznaję się członkiem Wspólnoty Anonimowych Alkoholików, daję swój wkład finansowy w utrzymanie się grupy, Intergrupy, Regionu, AA Światowego. To znak, że obchodzi mnie to, czy na grupie będzie herbata, a na mityngu światowym jakiś folder i.... też herbata.\nPo czwarte – anonimowość – pieniądze wrzucam anonimowo, w małej kwocie. Nikt nie zapisuje mnie w złotych księgach, ani nie wystawia kwitu, nikomu nie mogę się pochwalić moimi datkami do kapelusza – one są proste i zwykłe… Skromne… Jak całe AA.\nPo piąte wreszcie i chyba najważniejsze – miłość. Przez wrzucanie tych drobnych datków do kapelusza dokonuję pewnego ważnego czynu. Włączam się w niesienie posłania przez Wspólnotę Anonimowych Alkoholików i w jej dążenie do głównego celu, jakim jest trwanie we własnej trzeźwości, ale przede wszystkim zanoszeniem tej trzeźwości innym, cierpiącym alkoholikom. To z moich złotówek wrzucanych do kapelusza utrzymuje się Punkt Informacyjno Kontaktowy, albo BSK. To ja „zrzucam się” na ulotki i literaturę, to między innymi z moich datków, tak jak z datków wszystkich przyjaciół z AA, wydrukowano kalendarze i to moje grosiki mogły pomóc wydrukować ten właśnie numer biuletynu Mityng. A zatem każda złotówka wrzucona przez mnie do kapelusza to taki dar płynący z serca… Który kiedyś trafi do innego serca. Tego kogoś, kto wciąż jeszcze cierpi...\nDobrze się stało, że kiedyś Pan Bóg postawił na drodze założycieli AA milionera – to w końcu Rockefeller przekonał Billa i Boba, że tak świetna rzecz, jaką jest AA nie może być zbabrana przez żądzę pieniędzy i władzy. Że pieniądze by nas zepsuły. Jako milioner wiedział, co mówi. I to jest wskazówka dla mnie – VII Tradycja przypomina mi, kim jestem i do czego mogę dojść, gdy dam się powodować własnymi ambicjami, pychą i pędem do zaspokajania materialnych oczekiwań i innych instynktów.\nNie przyjmowanie dotacji z zewnątrz i utrzymywanie się z własnych, dobrowolnych datków daje nie tylko całej Wspólnocie, ale też mi osobiście, jeszcze jedną wartość, o jakiej nie wspomniałem wcześniej – wolność. Bycie w zgodzie z tą Tradycją zapewnia mi, alkoholikowi… bycie wolnym. Jako wolny człowiek zrzucam się teraz na trzeźwość, a nie tak jak kiedyś – na flaszkę.\nTomek AA, grupa „W drodze”\nGdy wszystko zawiedzie......\nWe wczesnych dniach trzeźwości często zachęcano mnie abym wziął udział w służbach grupy. Nie miałem ochoty, ale byłem zbyt przestraszony, by odmówić. Jednak szybko zauważyłem, że zawsze zyskiwałem wykonując drobne prace dla innych, nawet kiedy robiłem to z niechęcią. Aby myć szklanki musiałem wracać do domu dużo późniejszym tramwajem. W domu często czekała żona z kolejną porcją wymówek. Znalazł się sposób. Jak czasami kupiłem żonie kwiatek, wtedy zarzuty były słabsze a z czasem wygasły. Za to przy pracach porządkowych mogłem do woli nagadać się o swoich troskach. Czułem ciepłe zainteresowanie; przyjaciele, z którymi razem braliśmy udział w przygotowaniu mityngu kibicowali w moich dążeniach a ja w ich. Razem przeżywaliśmy porażki, wtedy było łatwiej, a każdy sukces był świetną okazją do radości. Oczywiście wszyscy na mityngu są przyjaciółmi ale tych pierwszych zapamiętałem najlepiej. Do dziś cenię sobie wtedy zawarte przyjaźnie. Równocześnie kto wie, czy doświadczenie służby nie stało się dla mnie najważniejszym elementem mojego rozwoju, a nawet pomogło odnaleźć sens w życiu. Ilustruje to pewien obrazek. Mam przed sobą pustą kartkę.\nOna symbolizuje te życie, które mam przed sobą. Nie wiem, ile to jest ale mogę to życie zmarnować, jak dotąd się zanosiło, albo rozsądnie wykorzystać. Wybór należy do mnie.\nW czasie, gdy rozmyślałem nad tymi słowami minął kawałek życia. Odrywam kawałek kartki. Mam też przeświadczenie, że gdy świadomie uczynię coś złego z kartki ubywa większa część. I znów stoję przed wyborem. Mogę swoje życie zmarnotrawić albo nadać mu sens, a czas upływa, kartki coraz mniej; już upłynęła kolejna chwila, drugi raz jej nie dostanę..... Czy starczy życia by jeszcze dokonać właściwego wyboru?\nKilka lat, które spędziłem we wspólnocie AA i jej służbach pozwalają mi przedstawić taką drogę. Najważniejszym zadaniem na mityngu jest trzeźwość jego członków, pomaganie sobie wzajemne w jej osiągnięciu, wzniecenie atmosfery współpracy. Chętni przychodzą na mityng i słuchają wypowiedzi innych upewniając się kim są. Następuje proces utożsamiania, ale co zdarza się nie tak rzadko, bez przekraczania bariery przynależności do AA. Stąd wielu alkoholików na tym etapie kończy swą edukację . Niektórzy wracają do picia lecz inni nie piją i to im wystarczy. Zresztą taki był również mój cel wstąpienia na pierwszy mityng, z tym, że miałem chyba szczęście. Dosyć szybko stałem się członkiem grupy. Pewnie dlatego, że poczułem smak trzeźwości. Bo dla tych, co chcą aktywnie podziękować za swą trzeźwość otwiera się możliwość służby w grupie. Początkowo, są to zwykle prace porządkowe, potem skarbnikowanie, prowadzenie mityngu, mandatariuszowanie, itp.. Okazuje się, że wspólnota AA jest daleko większa niż można zobaczyć z poziomu grupy a Program AA to zupełnie coś innego niż pogaduszki na temat picia. Funkcja mandatariusza pozwala na kontakt z Intergrupą, w której stykamy się z problemami spoza macierzystej grupy. Zadaniem Intergrupy jest niesienie posłania AA, a więc przybliżenie każdemu potrzebującemu pomocy alkoholikowi informacji o tym, że można żyć bez alkoholu, jak znaleźć i zgłosić się po pomoc, a potem przekonanie, że Program AA działa. Jest to trochę coś innego niż 12 Krok, gdy opowiadamy osobistą historię. Tym razem bohaterem jest Program. Roznosi się ulotki informacyjne, organizuje dotarcie do tych, którzy sami nie mogą do nas przyjść. Np. do Zakładów Karnych, detoxów, ośrodków pomocy itp.. Lecz kto wie, czy nie najważniejszy jest udział w dyżurach lokalnego punktu informacyjnego. Na tę służbę jest bardzo duże zapotrzebowanie. Przedstawienie Programu wymaga materiałów informacyjnych obowiązujących w całej naszej wspólnocie / oprawa kolorystyczna jest jednakowa na całym świecie/. Te materiały przygotowują służby kolejnego szczebla.\nZadaniem Regionów, Służb Krajowych i Światowych jest umożliwienie komunikacji między członkami AA. Wszystkie formacje AA mają ten sam cel - niesienia posłania AA, ale tym razem służby zastanawiają się, jak czynić to lepiej, skuteczniej; aby posłanie ogarnęło cały świat, niezależnie od wiary, koloru skóry, stanu majątkowego itp.. ; aby każdy potrzebujący otrzymał pomoc. Korzystamy z różnych sposobów. Musimy wybrać najskuteczniejsze a zadanie nie jest proste. W ostatnim okresie wiele pomocy przyniósł internet. Chodzi też o to aby infomacje o sposobach niesienia posłania mogły poprzez delegatów dotrzeć do Konferencji pozwalając na ujawnienie się świadomego sumienia naszej wspólnoty. Z drugiej strony aby treści osiągniętego porozumienia mogły dotrzeć do chętnych aż w grupach AA. Służą temu biuletyny, internet, informatory, specjalne spotkania okresowe poszczególnych obszarów, regionów itp... a przede wszystkim ludzie poświęcający swój czas i wysiłek życiu wspólnoty AA. Udział w tej drabince służb stwarza chyba najciekawszy obraz przemian zachodzących w zdrowiejącym alkoholiku. Szczególne znaczenie ma, jeśli ten udział jest honorowy; dodatkowo wzbudza szacunek i sympatię. Na każdym etapie alkoholik może zaprzestać uczestnictwa we wspólnocie, nikt nie będzie czynił pretensji. Ale może również, nie teoretycznie, ale praktycznie poznać smak dalszej służby. Żadna książka czy wykład nie zastąpią osobistego poznania, którym po zakończeniu działalności może dzielić się z nowymi przyjaciółmi. Sponsorowanie jest naturalnym sposobem przekazywania najcenniejszych doświadczeń.\nKiedy zacząłem sponsorować nowicjuszom w Programie, ku własnemu zdziwieniu zauważyłem, że zawsze dowiaduję się o sobie dużo więcej niż mógłbym się spodziewać. Nie zawsze są to przyjemne informacje. Tym bardziej cenne. Choćby słowa podopiecznego ... i przestań wreszcie udawać wszystkowiedzącego Boga kazały mi inaczej spojrzeć na siebie. Musiałem sobie przypomnieć, że jestem tylko posłańcem wiadomości dobrej nadziei a nie Siłą Wyższą. Pokory nigdy za dużo.\nSponsorowanie ma swoje własne nagrody. To piękne widząc, jak ludzie wzrastają i zakwitają dzięki Programowi AA. Ale bywa i tak:\nGdy trzeźwość nie rodzi trzeźwości, to pewnie jej nie było albo umarła, jak drzewo pozbawione życiodajnego środowiska.\nCzasami rozmowy sponsorowane wyglądają jak marnowanie czasu. To chyba nie tak. Mam nadzieję, że w umyśle słuchacza pozostaje nasienie, które przypomni w czasie wyznaczonym przez Boga, że można żyć bez alkoholu i to życie można polubić. Póki nie pijesz wszystko możliwe – mówi znane powiedzenie. Taki alkoholik jak ja, którego zainteresowania kiedyś koncentrowały się jedynie na zdobyciu kolejnej butelki alkoholu dzisiaj z wielkim zainteresowaniem uczestniczy w wydarzeniach kulturalnych, społecznych, jest pełnoprawnym członkiem rodziny. Rozszerzają się horyzonty myślowe. Wracają dawne zainteresowania.\nByłem ostatnio na ciekawym spotkaniu, na którym zastanawiano się, czym jest prawda. Między innymi padło tam pytanie : ile wody dolać, aby wino można było jeszcze nazwać winem? Tak na marginesie - coś mi się tu skojarzyło z Programem AA. Uśmiecham się do siebie. Czy byłoby możliwe, żebym przyszedł na takie spotkanie w okresie gdy piłem? Czy bym zrozumiał, o czym mówią dyskutanci? Na pewno nie. Wtedy świat koncentrował się na gorzałce.\nDo istotnych zaleceń programu AA należy zrobienie osobistej inwentury, sporządzenie listy swoich braków i zalet a następnie podjęcie aktywności mającej na celu usunięcie tych cech charakteru, które przeszkadzają w szczęśliwym życiu.\nJakże nasuwają się słowa z naszej Wielkiej Księgi : Tragedią naszego życia jest to, jak głęboko musimy cierpieć, nim nauczymy się prostych prawd, według których trzeba żyć. "Anonimowi Alkoholicy wkraczają w dojrzałość" str.331 Oczywiście nie mam prawa oceniać ludzi, którzy stykając się ze wspólnotą nie chcą, bądź nie potrafią realizować wskazówek naszego programu, ale tym, którzy się wahają chciałbym przytoczyć słowa: Gdy wszystko zawiedzie – powiedział pewien stary, wiejski lekarz – Zacznij postępować według dawanych ci wskazówek.\nŻycie w trzeźwości str 125\nWiele lat mego życia straciłem usiłując żyć utopią bez związku z rzeczywistością. Liczyłem się tylko ja i moje spostrzeganie. Nie obchodziło mnie, co inni myślą o mnie i moim postępowaniu.\nZbyt dumny, by poprosić o pomoc - cierpiałem.\nDopiero kiedy sam zacząłem uczestniczyć w służbach wspólnotowych moja trzeźwość utrwaliła się i nabrała smaku. Czułem się zobowiązany i zaszczycony, że mogę innym przekazywać moje zaangażowanie. Czasami przychodzą chwile zwątpienia a wtedy telefon, list, słowa dawnego podopiecznego a dzisiaj przyjaciela, szybko przywracają wiarę. To jest część magii AA, że kiedykolwiek oddam to, co za darmo dostałem, wróci do mnie w największej potrzebie. Tak przy okazji, droga służby pozwoliła mi osiągnąć spokój daleko większy niż sam z siebie mógłbym osiągnąć.\nPozdrawiam pogodnie Marek, Warszawa 18 V 2006 r\nTo było wiele lat temu. Staliśmy na korytarzu wśród tłumu czekając po mityngu rocznicowym na rozpoczęcie zabawy. Weteran, przyjaciel „X” i ja, jeszcze początkujący. Rozmawialiśmy o wszystkim, jak to we wspólnocie, ale najwięcej o trzeźwieniu, mityngach, kłopotach ze służbami itp… Gdy rozmowa utknęła, „X” odszedł do innej grupki a ja zwróciłem się do weterana mówiąc o „X” bez odrobiny szacunku, o tym, że „X” ma kłopoty psychiczne, że nie powinien się wypowiadać o wspólnocie, że nie ma racji i takie tam dyrdymały. Reakcja weterana była zupełnie inna od oczekiwanej. Z wyraźną ostrożnością przypomniał mi, że obmawiam kogoś, kogo bardzo mało znam. Za chwilę usłyszałem opowieść o życiu trudnym do wyobrażenia. Ten człowiek sobie poradził mimo wszystkich przeszkód. Ma pracę. Nie obciąża nikogo swoimi rachunkami. Żyje skromnie nie będąc ciężarem dla bliskich. Do tego już wiele lat nie pije, chodzi regularnie na mityngi, a jeszcze od czasu do czasu uczestniczy w mityngach rocznicowych w całej Polsce. Zmieszałem się. Spojrzałem w kierunku „X”; akurat częstował cukierkami swoich rozmówców. Nagle nasze spojrzenia się zetknęły. Uśmiechnął się do mnie, podszedł i poczęstował nas. Gdy „X” ponownie odszedł, weteran kontynuował. Zobacz, - „X” nie prosi nikogo o pożyczki ani inną pomoc, jest nawet dumny ze swej samowystarczalności, do tego potrafi podzielić się tym, co ma.\nW tym zdarzeniu zobaczyłem wykładnię naszej Siódmej Tradycji. Członkowie wspólnoty AA są dumni z osiągniętej samowystarczalności, płacą swoje rachunki, nie obciążają kosztami leczenia swojej choroby żadnych placówek. I co najważniejsze, potrafią się dzielić z nowicjuszami tym, co sami posiadają.\nJest jeszcze jednak pewien problem. Długo nie potrafiłem przyjąć pomocy od innych, bo zapatrzony tylko w siebie nie potrafiłem wykrzesać dla nich odrobiny szacunku. Wolałem widzieć ich niedoskonałości i wady, zupełnie zapominając, że wspólnota AA nie jest wspólnotą świętych. Do nowego spojrzenia na rzeczywistość „X” przyczynił się wyraźnie. Dziękuję mu za to. Dobrze, że jesteś. Taki, jaki jesteś. Nadal trzeźwy.\nPozdrawiam pogodnie Marek Warszawa 31 maja 2006r\n############# WIKTORIA ###############3\nMichał: nazywam się Michał i jestem alkoholikiem\nK: ile lat spędziłeś w wiezieniu?\nM: około 12.\nK: przyszło Ci kiedykolwiek do głowy coś takiego, że te twoje wyroki mogą być spowodowane przez to, że pijesz?\nM: myślałem czasem o tym kiedy siedziałem w więzieniu, ale nie dopuszczałem tych myśli do głosu, bo zabrałoby mi to komfort picia, i gdy wychodziłem na wolność, piłem nadal.\nK: czyli żyłeś trochę w więzieniu, trochę na wolności i z powrotem do więzienia?\nM: jednak więcej w więzieniu niż na wolności\nK. to nie wystarczy już tego siedzenia?\nM. no myślę, że wystarczy\nK. w tej chwili jesteś na oddziale Atlantis? To jest twój pierwszy oddział odwykowy?\nM. nie, będąc na wolności chodziłem na terapię grupową w Pruszkowie. Wszystko zaczęło się tak, że kiedy zdychałem w szpitalu, [a wtedy już nie tylko piłem, ale brałem też amfetaminę] przypomniałem sobie, że kiedyś w więzieniu byłem na mityngu AA. Wtedy poszedłem tylko po to, żeby „wyrwać przepustkę” – liczyłem na to, że to może być moja droga do wolności. Słuchałem ludzi na tym mityngu i jednak cos zostało w mojej pamięci, bo po 10 latach gdy leżałem w szpitalu przypomniało mi się to. Powiedziałem wtedy kobiecie, z którą za parę dni będę, tu w więzieniu brał ślub, że „jest za dobrym człowiekiem żebym psuł jej życie i spróbuje z tym coś zrobić”. Po wyjściu ze szpitala, przemogłem się, chociaż nie było to łatwe i poszedłem do Poradni. Trafiłem do Klubu Victoria i kiedy opowiedziałem im o sobie, dostałem skierowanie do Monaru. Pojechałem do tego Monaru i pracowałem z ludźmi w hospicjum. Bardzo mi ta praca pomogła, w ogóle ten Monar bardzo mi pomógł. Praca z ludźmi, którzy zachowywali się jak roślinki, bardzo mnie poruszyła. Zrozumiałem, że ja też mogę tak skończyć. Jedno co mi przeszkadzało, to fakt, ze przypominało mi to trochę więzienie i dlatego postanowiłem wrócić do Pruszkowa. Wróciłem, poszedłem znowu do Klubu Victoria, ludzie przywitali mnie bardzo serdecznie i zaproponowali żebym poszedł do poradni odwykowej, gdzie są specjaliści-psycholodzy. W tym czasie nie brałem już psychotropów, nie piłem – od momentu pójścia do Monaru czyli od czerwca 2003 roku jestem całkowicie „czysty”. We wrześniu 2003 r zgłosiłem się do ośrodka odwykowego w Pruszkowie, ale nie chciano mnie przyjąć…….\nK: bali się, że coś kombinujesz?\nM:. znali moja przeszłość i tak mogli pomyśleć, że pewnie nie chcę iść do więzienia, a poza tym w grę wchodziły też narkotyki. Ale może dlatego, że rozmawiałem z nimi pierwszy raz w życiu szczerze, tak jak nakazywało mi sumienie – zostałem przyjęty. Odbyłem prawie całą 2-letnią terapię zaawansowaną, którą przerwałem miesiąc wcześniej, bo przyszedłem do więzienia, gdzie odsiaduję wyrok. Ale ja wiedziałem, że będę musiał wrócić do więzienia\nK. to jakiś „stary” wyrok?\nM. tak, to są jeszcze stare „sprawki”. Wiesz, że od czasu kiedy zacząłem się leczyć nie mam problemów z prawem? Teraz będę musiał odsiedzieć pewnie łącznie około 4 lat, ale pierwszy raz z tego mojego siedzenia będzie jakiś pożytek - chcę skończyć szkołę, czego na wolności pewnie bym nie zrobił, za parę dni żenię się w więzieniu ze wspaniałą kobietę, z którą mam dziecko i która uczestniczy w spotkaniach dla współuzależnionych i zna tę chorobę. Jeżeli to, o czym rozmawiamy ma się ukazać, to powiem dlaczego chciałem tu przyjechać. Między innymi dlatego, że kiedy poprzednio szedłem do więzienia to mnie przyjmowano zupełnie inaczej: zawsze było „sie masz, sie masz”, pełno narkotyków, wódy „do oporu”. Mnie to przeszkadzało, źle się czułem, wiedziałem już że dla mnie to śmiertelne zagrożenie - ale to jest więzienie i jedyne co mogłem zrobić to siedzieć cicho i cierpieć w ukryciu. I siedziałem cicho. W tym czasie napisałem książkę, która gdzieś, kiedyś zostanie wydana. To książka w której opisałem swoje poprzednie życie. To było zawsze moim marzeniem. Cieszę się, że zostanę w tym zakładzie, że skończę szkołę i że nie muszę jechać „w transport” do innego ośrodka.\nK. powiedz mi czego się spodziewasz teraz po tej terapii? Do czego ci ona była potrzebna?\nM. do czego mi była potrzebna? Do tego abym posiadł wiedzę, na temat choroby alkoholowej, żebym mógł popracować nad sobą. Kiedy odkryłem wreszcie, że nie jestem maszyną ani cyborgiem, kiedy spodobała mi się praca nad sobą i odkryłem że ta praca pomaga mi poznawać siebie, spotkałem fachowców, którzy pomagają mi w tym moim nowym życiu. Wiem teraz, że jeżeli jestem szczery wobec terapeutów i wobec innych ludzi to mogę znaleźć pomoc i tę pomoc wykorzystuję, bo dziś już chcę nie tylko nie pić - bo to potrafię, ale chcę być trzeźwy.\nK. no dobra, nieźle to zabrzmiało, ale powiedz mi taką rzecz: ty jesteś kawał chłopa, podejrzewam, że dawniej wtedy kiedy bywałeś w więzieniu to należałeś do kategorii tych którzy „rządzili” w więzieniu - nie boisz się na przykład, że stracisz twarz wśród „złodziei”?\nM. nie, nie boję się, że stracę twarz wśród ludzi. Często rozmawiam o tym ze współosadzonymi, pisząc książkę nie wstydziłem się też tego co robię. Na samym początku tak – bywało, że się wstydziłem „pod celą”, że piszę książkę, ale w pewnym momencie zobaczyłem, że zaczęli mi zazdrościć. Z moich obserwacji wynika, że problem alkoholizmu i narkomanii dotyczy 90 % więźniów, tak że jeżeli komuś się udaje się z tym poradzić, to może być fajna rzecz. Dziś na terapii spotykam kolegów, z którymi rozmawiałem pisząc swoją książkę, których spotykałem w innych więzieniach – może to mój przykład ich tu zaprowadził? Nie wiem.\nK. spróbuj sobie wyobrazić taką sytuację, że tę naszą rozmowę, przeczyta któryś z chłopaków, takich co to któryś już raz „ wpadł do puszki” - on nigdy w życiu mnie nie uwierzy, że można żyć bez alkoholu, bo jak ci mówiłem ja nigdy nie siedziałem, gdyby to on siedział naprzeciwko ciebie a nie ja, co byś mu powiedział, jaką prawdę chciałbyś mu przekazać?\nM. jest to niezwykle trudne - pamiętam że kiedyś sam nikomu nie wierzyłem, nikomu nie ufałem, uważałem że świat należy do mnie i właściwie tylko mój świat „miał rację”. Dopiero kiedy życie dało mi strasznie „popalić”, kiedy osiągnąłem swoje dno, zacząłem nad tym poważnie myśleć. Dziś często na terapii spotykam kolegów, którzy mi dziękują, mówią, że czują że jest nadzieja, że mogą sobie dać radę z chorobą i wierzą, że coś można z tym zrobić. Może są to tylko słowa, ale mam nadzieję, że nie. Swoim przykładem chcę im tę nadzieję dać. Tylko przykładem swoim i przykładem ludzi przychodzących z zewnątrz. Rozmowa nic nie pomoże. Człowiek w więzieniu nie słucha tego, co się do niego mówi, bo on nie potrafi słuchać - ale jeżeli zobaczy że mnie się udało, jeżeli przeczyta o tym w mojej książce, jeżeli trafi kiedyś do tej Victorii, o której Ci mówiłem – to może to do niego dotrze. Dziś do Klubu Victoria przychodzi wielu chłopaków ze „starej recydywy”, którzy siedzieli w więzieniach – jedni radzą sobie lepiej inni gorzej. Niektórzy pierwszy raz kupili sobie samochody i rzeczy jakich nigdy wcześniej nie mieli. Zaczynają żyć normalnie i na trzeźwo, chociaż kiedyś nie mieli żadnej szansy na takie życie, bo nikt im tej szansy nie dał. Nie wiem czy mogę być dla innych przykładem, ale cieszyłbym się, gdyby moje doświadczenie przydało się młodszym kolegom.\nK. wierzysz, że teraz już twoje życie się zmieni?\nM. wierzę, chociaż podchodzę do tego nowego życia bardzo ostrożnie, bo uważam że pewność siebie w moim przypadku nie jest wskazana. Więc jestem ostrożny ale znam też mnóstwo ludzi, którzy mi nie wierzą. Córkę, którą spłodziłem kiedy już nie piłem [nie mówię kiedy byłem „trzeźwym” bo to jest bardzo wielkie słowo], nazwałem WIKTORIA [ZWYCIĘSTWO] i niech tak zostanie.\nK. I to tego ci życzę. Dziękuję za rozmowę.\nRozmawiali: Michał AA i Krzysztof, zwany Napoleonem maj 2006 r\nPofatygowałem się do spowiedzi\nChoć jestem w więzieniu uważam się za człowieka szczęśliwego!\nKolejny raz przekroczyłem bramy więzienia, teraz na 2 lata. Zostaję sam na sam ze swoimi myślami troskami, niepewnością złością. Znowu zaczynam szukać w myślach, gdzie był błąd, bo znowu siedzę i choć wiem, że wszystkie moje niepowodzenia ściśle wiązały się z moim piciem alkoholu to mimo wszystko szukam innych wytłumaczeń. Tłumaczę to złośliwością losu, czystym przypadkiem, że miałem pecha, albo że zaszkodziła mi wódka. Wszystkie konsekwencje, które ponoszę przez moje picie alkoholu zganiałem na kogoś lub na coś, ale ja nigdy nie byłem winien. Nie dopuszczałem myśli, że już od dawna nie kierowałem własnym życiem, nie dopuszczałem myśli, że jestem uzależniony od alkoholu. Przez moje długoletnie picie alkoholu zatraciłem wszystko, co normalnemu człowiekowi jest potrzebne do życia. Jako młody chłopak miałem swoje plany życiowe, ambicje, pasje, lecz wzmagające się we mnie dążenie do picia alkoholu unicestwiły moje plany. Nie dostrzegłem nawet zagrożenia wtedy, gdy moje małżeństwo rozpadło się przez moje picie. Lata mijały mi, a ja piłem i robiłem się coraz bardziej odporniejszy na tłumaczenia osób mi bliskich- otoczyłem się „murem” od wszystkich bo dawało mi to pewność że zawsze znajdę wytłumaczenie i sposób żebym mógł się napić. Kilkakrotne pobyty w ZK nie zmieniły mojego chorego myślenia. W 2004 znalazłem się w AS w Lubiwie. Postanowiłem coś wreszcie zrobić ze swoim szarym, zakłamanym brudnym, biednym życiem. Postarałem się o leczenie odwykowe, chęci i zamiary mam bardzo dobre. Z chwilą, gdy znalazłem się na terapii antyalkoholowej w Warszawie- po prostu zacząłem targować się sam ze sobą. Moje pijane myślenie zaczęło dawać znać o sobie. Nie potrafiłem się utożsamić z choroba alkoholową. Zacząłem ze sobą walczyć, zadając sobie pytanie – po co starałem się o terapię, z którą nic nie robię? Wiedziałem gdzie można znaleźć odpowiedź na nurtujące mnie pytania, zacząłem chodzić na mityngi. Ze wspólnotą AA miałem możliwość zetknięcia się kilka lat wcześniej i choć wstyd mi o tym pisać, bo uważałem, że to „nawiedzeni ludzie” to teraz sam chodzę na mityngi i szukam pomocy. Jedna myśl mi tylko przychodzi, że nic nie zrobię, jeżeli nie wejrzę w siebie. Poprosiłem o rozmowę z księdzem Andrzejem- kapelanem w AS Mokotów. Pofatygowałem się do spowiedzi. Przed samą spowiedzią zrozumiałem, że w tym miejscu nie ma sensu, żebym udawał, grał, zmyślał. W uczciwy sposób odgrzebałem w sobie egoistę, wywlokłem na światło swoje okropne fakty, których dokonałem. Inaczej mówiąc przyznałem się, że tym złym wydarzeniom w moim życiu winny byłem ja. Po spowiedzi poczułem ulgę. Pojawiła się we mnie nadzieja i ufność. Z chwilą, gdy szczerze przyznałem się przed Bogiem i innymi ludźmi do swojej bezsilności wobec alkoholu moje podejście do terapii uległo zmianie. Zacząłem pracować nad zmianą swojego chorego myślenia, chorego zachowania i chorego odczuwania. Na mityngach AA, których jest tylko 3 w tygodniu dostaję (ja to nazywam) lekarstwo nam moją chorą duszę. Dzięki wspólnocie AA dostaję rzeczywistość, która jest za murem, uczę się już tutaj na przykładach trzeźwiejących alkoholików jak mam sobie radzić z trudnościami życia na trzeźwo. Choć jestem w więzieniu uważam się za człowieka szczęśliwego, bo to, co się zadziało w mojej duszy – więzienie nie przysłania mojego szczęścia. Cieszę się, że mogę odczuwać myśleć, rozumieć, przeżywać jak normalny człowiek. Bóg daje mi, na co dzień dowody tego, że jest największą miłością dobrocią prawdą. Moja terapia dobiega końca i choć wiem, że jeszcze wiele pracy jest przede mną to mam ufność, że narzędzia, jakie dostałem będą mi bardzo przydatne, a z pomocą Boską umiejętnie będę się nimi posługiwał. Nie jest ważne, że mam 48 lat i chce mi się żyć inaczej. Ja się cieszę, że jeszcze zdążyłem się przebudzić. Korzystając z okazji pragnę przesłać pozdrowienia księdzu Andrzejowi, Marzenie, Włodkowi, Wojtkowi, i wszystkim szczęśliwym alkoholikom.\nJa tylko chciałem odpocząć…\nMam na imię Andrzej i jestem alkoholikiem (trzeźwiejącym alkoholikiem) tego zwrotu używam od niedawna i tak naprawdę, dobrze mi z tym, weszło mi to w krew i już kilka razy na naradach w pracy, jak przychodziła kolej na mnie, chciałem się w ten sposób przedstawiać, lecz przecież jestem anonimowy!\nNo dobrze, do rzeczy - moja „przygoda” z AA zaczęła się ubiegłego roku na detoksie - ja chciałem tylko odpocząć od picia, nie w głowie było mi jakieś AA, przecież ja nie miałem żadnego problemu, byłem tylko troszkę zmęczony podnoszeniem puszek z piwem, a od dźwigania kilkunastu sztuk dziennie miałem prawo się zmęczyć. Ale, czy miałem prawo karać i upokarzać swoją kochaną żonę za to, że zwróciła mi uwagę, że piję za dużo i to codziennie, wyrzucać z pokoju swoje kochane córeczki, kiedy mi przeszkadzały w chwili mojego „relaksu”, one chciały tylko zwrócić uwagę swojego tatusia, żeby się nimi zainteresował, poświęcił chociaż chwilkę jedyne pięć minut? Nie! Alkohol był ważniejszy od dzieci, żony, którą nie raz zostawiałem bez pieniędzy na zakupy, żeby później mieć pretekst do picia - bo nie ma obiadu, bo zwraca mi uwagę! Boga znienawidziłem bo dał mi taką kobietę (jakąś taką, niecywilizowaną), której nijak nie mogłem wytłumaczyć, że piwo to nie alkohol, to tylko... no właśnie?\nŻona modliła się, żebym przestał pić, dzieci płakały, były wystraszone. Dziś mam w pamięci ten strach w oczach mojej starszej pięcioletniej córeczki, błagalne spojrzenia, gdy wychodziłem z domu - mimo to dalej piłem! Koszmar! Dużo można by pisać. Dzisiaj jest całkiem inaczej. Zaczęło się inne nowe, lepsze życie. Stało się coś nieprawdopodobnego. Tam na detoksie te „dziwolągi” z AA (wtedy was za takich miałem), pokazali mi drogowskaz na dalsze życie. Życie w trzeźwości, życie pełne wiary, nadziei, pełne wartości i sensu. Nie pij tylko dziś, mówili! Coś tu nie tak, żadnych nakazów, obowiązków, żadnego sypania głowy popiołem, bicia się w pierś i powtarzania moja wina, moja wina. Tylko przychodzenie na mityng i jakieś dość łatwe 12 Kroków programu AA! Wydawało się proste. Skoro im pomogło? Czemu by nie spróbować, pokazać żonie i najbliższym, że ja też jak chcę to mogę!\nEureka!!! Pomogło! Po wyjściu z detoksu, byłem tak zafascynowany wspólnotą AA, że każdego spotkanego człowieka będącego „pod wpływem” chciałem nawracać, kierować w trybie pilnym na detoks do szpitala, w którym ja byłem pacjentem, wiedząc, że tam są spotkania Anonimowych Alkoholików. Pomogło mnie, to pomoże i innym,\npo co mają się męczyć sami, tam jest pomoc i to skuteczna.\nJuż po miesiącu może dwóch przerabiałem dwunasty krok. Po co męczyć się latami nad programem? – Myślałem. Szkoda było mi tych alkoholików, którzy mając kilka, a nawet kilkanaście lat trzeźwości „dłubali” dopiero w trzecim, czwartym Kroku AA.\nPonownie na ziemię sprowadzili mnie przyjaciele alkoholicy mówiąc, że w osiąganiu trzeźwości nie decyduje pośpiech, nie na tym to polega. A raczej na wdrażaniu w życie programu AA. Co okazało się trudniejsze. Coraz uważniej zacząłem słuchać tego, co mówią inni i wyciągać dla siebie wnioski.\nWłaśnie ze swoim sponsorem pracuję nad pierwszym Krokiem, codziennie doświadczam nowych, jakże radosnych postępów, po prostu chce się żyć.\nPozwolę sobie, w tym miejscu podziękować swojej żonie: za to, że przestałaś mnie niańczyć, pozwoliłaś mi ponosić konsekwencje mojego picia.\nPrzepraszam Cię za te wszystkie lata pijaństwa. Dziękuję, że jesteś ze mną..\nKocham Cię Marzenko!\nOd córek słyszę teraz: tatusiu, tatusiu kochamy ciebie. Zamiast strachu w oczach małych dzieci widzę nadzieję i miłość. Warto nie pić i warto pielęgnować trzeźwość! Gdzie ja byłem tyle czasu? Cieszę się z każdego trzeźwego dnia. Zmieniam to, co mogę zmieniać i stosuję te zasady we wszystkich codziennych poczynaniach. Nie tylko na mityngach AA. Jestem wdzięczny Bogu za łaskę. Temu samemu, na którego kiedyś byłem wściekły, że nie chciał spełniać moich zachcianek, za to, że postawił mi na drodze Anonimowych Alkoholików. Dziękuję Wam przyjaciele, że obdarzyliście mnie zaufaniem powierzając pełnienie służby, która tak dużo mi daje.\nRedakcji Biuletynu MITYNG życzę, żebyście byli „odporni” na krytykę. Trzymajcie tak dalej. Pozdrawiam Was, Pogody Ducha . A tylko chciałem odpocząć od alkoholu, co najwyżej, żeby ktoś „ pomógł” i pokazał mi jak pić kontrolowanie, lub żeby pić i nie krzywdzić innych i siebie samego i nie ponosić żadnych konsekwencji.\nAndrzej alkoholik – Zielonka.\nlass=GramE>wchodzisz?”, „brakuje”, „do nocnego?”, wyciągnięte ręce, drżące palce, niedopicie pod czaszką, które było gorsze, niż urwany seks. Pamiętam te „zrzuty” w mieszkaniach, to szukanie w portfelu, to przetrząsanie przegródek, liczenie monet, to stanie pod bankomatem i wyciąganie banknotów, to słuchanie, czy maszyna zaszeleści pieniędzmi, za które się dopiję, czy też wyświetli przerażający napis: brak środków na koncie!\nZadaniem Regionów, Służb Krajowych i Światowych jest umożliwienie komunikacji między członkami AA. Wszystkie formacje AA mają ten sam cel - niesienia posłania AA, ale tym razem służby zastanawiają się, jak czynić to lepiej, skuteczniej; aby posłanie ogarnęło cały świat, niezależnie od wiary, koloru skóry, stanu majątkowego itp.. ; aby każdy potrzebujący otrzymał pomoc. Korzystamy z różnych sposobów. Musimy wybrać najskuteczniejsze a zadanie nie jest proste. W ostatnim okresie wiele pomocy przyniósł internet. Chodzi też o to aby


Rzetelne porady prawne - Promowane Witryny WWW\nNa blogu informacjepprawie.blogspot.com znaleźć można wpisy o tematyce prawniczej tworzone przez doświadczonego adwokata. W wolnych chwilach opisuje różne sytuacje i problemy związane z danym tematem. Wskazuje on różne ścieżki, które można wybrać. Autor bloga tworzy go z pasją. Blog jest bardzo pomocny\nSłowa kluczowe: prawo, porady prawne, adwokat\nOcena: 5.7/10 (175 głosy/ów)\nPortal został stworzony z myślą o osobach uzależnionych szukających informacji o leczeniu alkoholizmu. Na portalu zostały przedstawione fachowe publikację na temat sposobów, terapii i metod leczenia alkoholizm. Dodatkowo portal zawiera przegląd placówek medycznych oferujących leczenie...\nSAP Business One – skuteczne zarządzanie firmą\nSukces przedsiębiorstwa zależy w głównej mierze od sprawnego zarządzania. W celu szybkiego podejmowania właściwych decyzji, konieczny jest dostęp do aktualnych informacji dotyczących wszystkich obszarów przedsiębiorstwa. Propozycją oprogramowania dla firm małej i średniej wielkości,...\nblog o zdrowiu, detoks alkoholowy, detox, firany, leczenie alkoholizmu katowice, pomoce dydaktyczne, relaks, sport, wszywka wrocław, zdrowie


23 Paź 2019, 12:42:41\nZaczęty przez Gwiazdeczka_, 25 Lut 2011, 11:45:44\n25 Lut 2011, 11:45:44\n25 Lut 2011, 11:56:29\nJa wyprowadzam pod las i tam sobie robi. przy ulicy szpitalnej ale gdzieś obok mieszka dobry społeczniak i wydzwaniał na straż miejska kilkakrotnie i mnie straż odwiedziła.\nJak to czytasz społęczniaku wiedz że zawsze sie wyda kto jest kapusiem i jak ja zacznę wydzwaniać to pakiet 1000 minut szybko mi się skończy a domofon będziesz miał gorący. :]\n25 Lut 2011, 11:58:20\nFajnie by bylo, gdy byly chociaz odpowiednie kosze do wyrzucania tych kupek... bo przeciez do kosza na smieci nie wolno, tez grozi za to mandat... jak dla mnie parodia. Za niesprzatanie - mandat, za sprzatniecie i wyrzucenie do kosza - mandat. W koncu jak ma byc? I wytlumaczcie mi po co jest ten smieszny podatek, ktory sie placi za posiadanie psa? Albo nie sprzatamy, albo nie placimy... Poza tym, skoro jestem proszona o sprzatanie po swoim piesku, to ja tez o cos poprosze... tych wszystkich pan i panow, ktorym za daleko od stolu do kosza, niech zbiora sie i rusza swoje 4 litery do kuchni, zamiast resztki z obiadu wywalac przez okno. Jak stopnialy sniegi u siebie na osiedlu zauwazylam znacznie wiecej padliny z obiadu (i nie tylko) niz psich kupek... Skoro Panstwo wolicie hodowac szczury...\n25 Lut 2011, 12:06:49\nNiech za podatki postawia kosze a nie będę brał ciepłą miękką kupę i paradował do kosza przez osiedle.\nKase biorą to chyba leją dla straży paliwo za ta żeby nawiedzali ludzi.\nbędą śmietniki będzie i kupa w śmietniku\n25 Lut 2011, 12:32:46\nja to uwazam ze powinno wogole sie zabronic w takich blokowiskach wyprowadzenia psow na trawnikach osiedlowych swoja droga ci milosnicy psow powinni udostepniac toalete swoja w domu dla psow i sprawa rozwiazana moze z czasem zaczna w blokach robic specjalne toalety dla zwierzat\n25 Lut 2011, 13:48:59\nKolego \_"Pekinol\_", lepiej uważaj na to co piszesz i robisz. Twój pierwszy post już stanowi dowód na przyszłość. Nękanie czy stosowanie gróźb może mieć swoje dotkliwe konsekwencje. Jeśli osoba nazwana przez ciebie \_"kapusiem\_" to czyta, to w przyszłości również może opisać tutaj, na forum, swoje problemy w związku z działaniem anty-społeczniaka twojego pokroju. Myśl, bo to nie boli i niewiele kosztuje.\nSam temat jest w gruncie rzeczy bardzo przyziemny. Masz psa, sprzątaj po nim i spraw by nie był uciążliwy dla innych - w przeciwnym wypadku musisz spodziewać się negatywnych reakcji. Chcesz mieć psa, ale nie masz warunków (np. mieszkasz w bloku itd.)? Znajdź sobie inne zwierzątko.\n25 Lut 2011, 16:00:19\nJa nie po to podatek place za psa aby kupe po nim sprzatac\n25 Lut 2011, 16:24:06\nPodatek za psa nie idzie na sprzątanie kup!\nProsta sprawa:mam w domu pedłno reklamówek,biorę dwie w kieszeń,w jedną zgarniam kupe,wrzucam do drugiej.Kontenery na śmieci są co kilka metrów-tam wyrzucam!!!\nWOLNO WYRZUCAC KUPY DO KONTENEROW!!!\nCo za głupie wymówki,ja nie mogę!BRUDASY nie sprzątają po swoich psach,to im szufelki kup,to specjalne kosze stawiaj,to sracze dla psow rób!\n25 Lut 2011, 17:00:13\nMłodyja a czy ja kogoś straszę? bym dzwonił tak jak on straż/policje i opowiadał głupoty że się zajmuje tym czy tym i by zobaczył jak to jest.\nNigdy bym tego obywatela nie nastraszał sprawa w sądzie na 100% :lol:\n25 Lut 2011, 17:21:43\nMi tam psie kupy nie przeszkadzają, bo sam czasami sram na trawnik albo do piaskownicy.\n25 Lut 2011, 18:07:42\nEll - niestety nie jest to pewne. mnie panowie wywożący kontenery powiedzieli, że psich kup nie wolno wyrzucać do normalnych śmietników.\nwiem, że na kaczym dołku są odpowiednie kosze, ale przecież nikt z centrum nie będzie tam chodził... żal po prostu co się dzieje.\noczywiście zaraz ludzie zaczną znów wypisywać, że właściciele psów to idioci i żeby psy załatwiały się w mieszkaniu (czyt. post janka)\na przepraszam wasze pety to co? potłuczone butelki, puszki? to oczywiście nie są odpadki tylko wystrój otoczenia... zamiast pierniczyć głupoty na innych pilnujcie swojego podwórka. najwięcej gadają ci, co sami nie dają lepszego przykładu.\nswoją drogą widziałam ostatnio idąc do pracy człowieka załatwiającego grubsze potrzeby pod zamkniętym sklepem. jak debile leją po bramach to wszystko ok, tak?...\n25 Lut 2011, 18:13:22\nPodatek na psa idzie na schroniska i tym podobne.\nCiekawe czy mieszkańcy osiedli płacą dodatkowo za psa?\nRaczej nie,a i tak po ich psach,wiosną taczkami trzeba psie odchody wywozić.Tyle widziałem w zeszłym roku.Kilka taczek wygrabionych z niewielkiego trawnika.\nJak widzę że pan prowadzi pieska na długiej smyczy i piesek sika na zjeżdżalnię dla maluchów,to krew mnie zalewa.Potem psią kupę zostawia na bialutkim śniegu na środku chodnika-szok!\nDWIE REKLAMOWKI W KIESZEN-Taka prosta sprawa!Po co te spory co roku?\nMoże jednak tacy ludzie co zwracają na to uwagę to wcale nie są konfidenci tylko porządni obywatele jak w cywilizowanych krajach.\n25 Lut 2011, 18:22:43\nDo kontenerów możesz wrzucić wszystkie śmieci.Zgniłe mięso jak Ci się w domu zepsuje,zlewki z obiadu,zgniłą kapustę i kupkę w reklamówce też.Oczywiście nie do tych gdzie są segregowane odpady.Pani sprzątająca też grabi psie kupy i wrzuca do kontenera bo chyba nie zabiera do domu?Więc nie wymyślaj i sprzątaj po swoim piesku i pilnuj innych żeby robili tak samo.\nIm nas więcej,tym czyściej i nikt się nie przyczepi.\nDaję słowo to takie proste!\n25 Lut 2011, 19:17:52\nEll - jak łatwo napisać w necie, że ktoś wymyśla. dzięki za takie \_"porady\_". opieram się na własnych doświadczeniach, kiedy to ludzie z osiedla widząc jak kupę wyrzucam do śmietnika drą na mnie japy, że co ja najlepszego robię, że potem pracownicy muszą się w tym babrać. gdzie leży prawda? oczywiście pośrodku.\nwiem, że to nic trudnego. ale to nie ja wymyślam przepisy, które każdy inaczej respektuje. zawsze tłumaczyłam, że skoro można wyrzucić brudnego pampersa, to i psią kupę też... całkiem logiczne, ale jak widać nie dla każdego.\nwiększość ludzi niestety ma pretensje jak nie sprzątniesz, a jak to zrobisz, to się nie podoba, gdzie wyrzucisz. taka prawda. tacy u nas są ludzie i tego się nie zmieni. ale ja miałam zwyczajnie dość po tygodniu wysłuchiwania setek bzdur ludzi wielce oświeconych.\nskończyło się to tak, że kupy niosę do domu na przeznaczonym do tego sprzęcie, co jest niestety bardzo uciążliwe i średnio wygodne, o higienie nie wspomnę...\npoza tym psie kupy to oczywiście zawsze wina tych ludzi, którzy mają w danym bloku psa. nikt nie bierze pod uwagę tego, że masa psów lata luzem i załatwiają się gdzie popadnie? i nie są to psy nawet z danego osiedla. ale winić kogoś trzeba... a szuka się tych, których obwinić najłatwiej.\n25 Lut 2011, 20:16:56\nKasia nikt nie zagląda do reklamówki i nie pyta co tam wyrzucasz?\nNie słyszałem o takich przepisach,raczej babra się w tych odchodach sprzątaczka,lub ktoś kto kosi trawniki,a nie jak wyrzucisz w reklamówce do kontenera.Wiem co mówię i nie ma takich przepisów,nie wymyślaj.Tak mówią tylko ci co nie chcą sprzątać.Wyrzuca się pampersy i podpaski i piaski z kuwety dla kota też z odchodami.Można wrzucić też reklamówkę z kupą psa.\nPsów luzem raczej dużo nie biega,bo jest dobre schronisko i są wyłapywane.Kiedyś może tak było,teraz nie ma ich dużo.Wszyscy widzą jak sra pies a pan odwraca głowę w drugą stronę i spokojnie odchodzi.


Hotele z parkingiem — Bucine\nHotele - Bucine\nHotele z parkingiem - Bucine\nBucine — hotele (z parkingiem)\nBucine — wyszukaj hotele z parkingiem\nBucine — najpopularniejsze atrakcje\nKlub Polo Villa a SestaKlub Polo Villa a Sesta (Bucine) to miejsce, które warto odwiedzić. Znajduje się 5,1 km od centrum.\nWięcej informacji — Bucine\nHotele z parkingiem w mieście Bucine\nBucine — hotele z bezpłatnym parkingiem\nBez względu na to, czy zatrzymujesz się w miejscu takim jak Bucine tylko przejazdem czy chcesz zabawić tu dłużej, obiekt z bezpłatnym parkingiem może być właśnie tym, czego potrzebujesz. Na Hotels.com możesz szukać obiektów oferujących bezpłatny parking. Zostaw samochód na bezpłatnym parkingu w hotelu i zaplanuj trasę zwiedzania w tym mieście. Miejsca takie jak Klub Polo Villa a Sesta i Valdarno to atrakcje w okolicy, które być może zechcesz uwzględnić w swoim planie podróży.


Zwolnienie lekarskie 2018 elektroniczne. Lekarz prześle L4 na biurko szefa. Jakie zmiany w wystawianiu zwolnień lekarskich? Od kiedy? - plus.nto.pl\nZwolnienie lekarskie 2018 elektroniczne. Lekarz prześle L4 na biurko szefa. Jakie zmiany w wystawianiu zwolnień lekarskich? Od kiedy?\nPacjent o nic nie będzie musiał się martwić. Lekarz zwolnienie wyśle wprost do pracodawcy i będzie miał więcej czasu, by zająć się chorym. Takie korzyści ma przynieść wprowadzany w tym roku powszechny system e-ZLA.\n- Zrewolucjonizuje on relacje lekarz-pacjent - mówiła na wczorajszej konferencji prasowej wicewojewoda Violetta Porowska. Badania pokazują, że 16 z 20 minut przeciętnej wizyty u lekarza pochłania biurokracja. Teraz lekarze będą mieć więcej czasu na bezpośredni kontakt z pacjentem.\nZamiast wypełniać ręcznie druczek wymagający wpisania różnych danych (w tym NIP pracodawcy, którego pacjent zwykle nie zna), wystarczy wpisać do systemu numer pesel chorego, by wszystkie pozostałe informacje pojawiły się automatycznie. Lekarz ma do nich dostęp w systemie, podobnie jak do danych jego pracodawców i członków rodziny.\nWszystko jest już gotowe do uruchomienia nowego systemu, z wyjątkiem lekarzy\nNie jest wykluczone, że termin wdrożenia e-zwolnień będzie zmieniony


IGRASZKI Z WŁÓCZKĄ: SZAL- KOMIN ALPACA LACE nr 1434 ciąg dalszy\nZrobiłam, gotowy. Siedziałam do trzeciej w nocy w sobotę, ale skończyłam.\nRobiłam z podwójnej nitki, druty nr 5, wymiar 180cmx15cm. Zużyłam 10dkg-\n1 motek ma 400m długości. Zszyłam i dodałam guziki.\nJest niesamowicie ciepły i miękki. Zakochałam się w tej wełnie- Wika(córka) również, tylko droga ta miłość... :(\nAutor: Małgorzata Drozd o 12:00\nEtykiety: KOMIN, SZALIK


Okręg wyborczy Southport powstał w 1885 r. i wysyła do brytyjskiej Izby Gmin jednego deputowanego. Okręg obejmuje miasta Southport, Ainsdale, Birkdale i Crossens.Zatoka Perska (per. خليج فارس – Chalidż-e Fars, arab. الخليج العربي – Al-Chalidż al-Arabi) – zatoka Morza Arabskiego, wcinająca się między Półwysep Arabski a wybrzeże Iranu. Tradycyjnie nazywana jest zatoką, ale ze względu na jej powierzchnię (233 000 km²) można by ją uznać także za morze śródlądowe. Z Morzem Arabskim połączona jest poprzez Cieśninę Ormuz i Zatokę Omańską.\nGeorge Nathaniel Curzon, markiz Curzon of Kedleston, 1. baron Ravensdale, również lord Curzon (ur. 11 stycznia 1859 w Kedleston, zm. 20 marca 1925 w Londynie) – brytyjski arystokrata i polityk, urzędnik Imperium brytyjskiego, minister spraw zagranicznych. Polityk Partii Konserwatywnej.\nW latach 1899–1905 wicekról Indii (nakazał odrestaurować Tadź Mahal), przewodniczący Izby Lordów 1916–1924, członek Gabinetu Wojennego 1916–1918. Minister spraw zagranicznych od 1919 r.\nBlenheim Palace – momumentalna posiadłość wiejska zlokalizowana w Woodstock w hrabstwie Oxfordshire w Anglii. Jako jedyny w Anglii obiekt tego typu nosi tytuł "Pałacu" (Palace), nie będąc jednocześnie własnością władzy kościelnej lub królewskiej.David Lloyd George, 1. hrabia Lloyd George of Dwyfor (ur. 17 stycznia 1863 w Manchesterze, Anglia, zm. 26 marca 1945 w Tŷ Newydd, Llanystumdwy, Walia), premier Wielkiej Brytanii w latach 1916-1922 i minister wojny w 1916 r.\nW grudniu 1919 r. uznał zachodnią granicę Rosji po III rozbiorze Polski z 1795 r. za tymczasową linię demarkacyjną rozgraniczenia terytorialnego pomiędzy Polską a Rosją. Propozycję tę nazwano od jego nazwiska „linią Curzona”. Jest to w przybliżeniu dzisiejsza wschodnia granica Polski na odcinku od granicy polsko-litewskiej do miejsca, gdzie linia granicy polsko-ukraińskiej odchodzi od rzeki Bug.\nBył wybitnym mówcą. Sformułował zasady skutecznego mówienia:\npamiętaj, kim jesteś – uczyń przemowę żywą dla słuchaczy – dzięki swej osobowości, wiedzy na dany temat i doświadczeniu\npamiętaj, jak mówisz – jak najlepiej wykorzystaj swój głos, możliwie najlepiej przedstaw siebie i przygotowany przez siebie materiał\npamiętaj, co mówisz – przed przemówieniem – starannie dobierz i uporządkuj materiał – wszystko, co będziemy mówić, ma mieć związek z tematem\nnależy unikać monotonii, pamiętać, że sala jest w stanie uważnie słuchać przez ok. 20 minut – stosować przerywniki, dygresje, ożywiać salę, gdy zaczyna mniej uważnie słuchać.\n1.3 Wicekról Indii\n1.4 W Izbie Lordów\n1.6 Minister spraw zagranicznych\n1.6.1 Linia Curzona\nBył najstarszym synem i drugim z jedenaściorga dzieci Alfreda Curzona, 4. barona Scarsdale, proboszcza w Kedleston w hrabstwie Derbyshire, i jego żony Blanche, córki Josepha Pocklingtona Senhouse’a. Rodzina Curzonów miała normandzkie korzenie. Przodkowie przyszłego ministra osiedlili się w Derbyshire w XII w. Rodzice nie wywarli wielkiego wpływu na życie George’a. Wyczerpana porodami matka zmarła, kiedy George miał 16 lat. Ojciec przeżył ją wprawdzie o 41 lat, ale jego relacje z synem nie były najlepsze. Lord Scarsdale hołdował starej rodzinnej tradycji, według której najodpowiedniejszym miejscem dla landlorda były jego własne posiadłości. Z tego powodu nie podobały mu się częste podróże syna, który pomiędzy 1887 a 1895 r. zwiedził prawie całą Azję, co czyni go największym podróżnikiem, jaki kiedykolwiek był członkiem brytyjskiego gabinetu.\nBiblioteka Narodowa (BN) – polska biblioteka narodowa w Warszawie, na Ochocie, na Polu Mokotowskim, narodowa instytucja kultury założona w 1928.Lhasa (tyb. ལྷ་ས་, Wylie: lha-sa, ZWPY: Lhasa; chin. trad. 拉薩, chin. upr. 拉萨, pinyin: Lāsà) – miasto w zachodnich Chinach, stolica Tybetańskiego Regionu Autonomicznego. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 124 796. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 397 886 mieszkańców. Lhasa jest zamieszkana głównie przez Tybetańczyków (ok. 80%) i Chińczyków Han (ok. 17%).\nOdebrał wykształcenie w Eton College i Balliol College na Uniwersytecie w Oksfordzie. Nawiązał tam bliskie stosunki ze swoim wychowawcą Oscarem Browningiem, który zabrał go w podróż po Europie. Dalszy rozwój tej znajomości wywołał kontrowersje w Eton i zakończył się w 1875 r. usunięciem Browninga z uczelni. Nauki w Eton George pobierał od 1872 do 1878 r. Później rozpoczął studia w Oksfordzie. Był tam przewodniczącym Canning Club, the Union and the Presidents’ Council, a od 1883 r. członkiem All Souls College. Był również laureatem Lothian and Arnold Prizes za esej poświęcony Thomasowi More’owi.\nPierwsi amerykańscy reprezentanci w Londynie (John Adams, James Monroe) musieli znosić wiele szykan ze strony Brytyjczyków nie mogących przeboleć przegranej wojny z kolonistami (1776-1783). W 1814 wybuchła wojna brytyjsko-amerykańska, jednak do połowy XIX wieku oba kraje rozwiązały większość spornych spraw takich jak przebieg granicy USA z Kanadą.Zagłębie Ruhry (niem. Ruhrgebiet) – zagłębie przemysłowe w Niemczech, w kraju związkowym Nadrenia Północna-Westfalia. Położone jest nad rzeką Ruhrą, a także w pobliżu rzeki Ren. Powierzchnia Zagłębia Ruhry w oficjalnych granicach wynosi 4435 km², zaludnienie: 5 172 745 mieszkańców (stan na: 31.12.2009), gęstość zaludnienia: 1166,3 os./km².\nW tym czasie doznał upadku z konia, który zakończył się dla niego poważną kontuzją kręgosłupa. Aby złagodzić ból, często powodujący bezsenność, nosił po ubraniem metalowy gorset. Sprawiało to na postronnych wrażenie, że był bardziej sztywny i arogancki niż w rzeczywistości. Już podczas studiów wytykano mu te cechy. Przyszły lord stał się wówczas bohaterem wielu złośliwych wierszyków, m.in. takiego:\nIran (pers. ايران – Irān), (dawniej znany powszechnie na Zachodzie jako Persja) pełna nazwa: Islamska Republika Iranu (pers. جمهوری اسلامی ايران – Dżomhuri-je Eslāmi-je Irān) – państwo na Bliskim Wschodzie, leżące nad Morzem Kaspijskim, Zatoką Perską i Zatoką Omańską.Kedleston – wieś w Anglii, w hrabstwie Derbyshire, w dystrykcie Amber Valley. Leży 6 km na północny zachód od miasta Derby i 188 km na północny zachód od Londynu.\nMy name is George Nathaniel Curzon, (Nazywam się George Nathaniel Curzon), I am a most superior person. (jestem najlepszym człowiekiem.) My cheeks are pink, my hair is sleek, (Moje policzki są różowe, moje włosy są przylizane), I dine at Blenheim twice a week. (jadam w Blenheim dwa razy w tygodniu.)\nPoczątki kariery politycznej i pierwsze małżeństwo[ | edytuj kod]\nW 1885 r. został asystentem prywatnego sekretarza premiera lorda Salisbury’ego. W 1886 r. wygrał wybory do Izby Gmin w okręgu Southport. Startował jako reprezentant Partii Konserwatywnej. Jego pierwsza mowa na forum parlamentu była gorącą krytyką irlandzkiego nacjonalizmu i projektu wprowadzenia w Irlandii „rządów domowych”. W 1891 r. został podsekretarzem stanu w ministerstwie ds. Indii. Był nim do upadku konserwatywnego rządu po przegranych wyborach w 1892 r. Kiedy konserwatyści powrócili w 1895 r. do władzy, Curzon został podsekretarzem stanu w ministerstwie spraw zagranicznych. Był nim do 1898 r.\nOpactwo westminsterskie, opactwo Westminster (ang. Westminster Abbey; nazwa oficjalna Collegiate Church of St Peter at Westminster, kolegiata św. Piotra w Westminsterze) – najważniejsza, obok katedry w Canterbury i katedry św. Pawła w londyńskim City, świątynia anglikańska. Egipt (arab. مصر Miṣr; dialekt egipski: Máṣr (/masˤɾ/); łac. Aegyptus, gr. Αίγυπτος Aígyptos), nazwa oficjalna Arabska Republika Egiptu (arab. جمهوريّة مصر العربيّة Dżumhurijjat Misr Al-Arabijja) – państwo położone w północno-wschodniej Afryce z półwyspem Synaj w zachodniej Azji. Egipt graniczy z Izraelem i Strefą Gazy na północnym wschodzie, Sudanem na południu i Libią na zachodzie. Od północy rozpościera się Morze Śródziemne, a na wschodzie Morze Czerwone.\nW tym czasie wiele podróżował. W latach 1888–1889 odwiedził Rosję i Azję Środkową. Następnie wybrał się do Persji (1889–1890), Syjamu, francuskich Indochin i Korei (1892). W 1894 r. odwiedził Afganistan i góry Pamir. Wydał wiele książek opisujących środkową i wschodnią Azję oraz problemy polityczne tego regionu. Został za to nagrodzony złotym medalem Królewskiego Towarzystwa Geograficznego.\nThomas Francis Bayard (29 października 1828 w Wilmington – 29 września 1889 w Dedham, w stanie Massachusetts) były amerykański prawnik i polityk Partii Demokratycznej pochodzący z Wilmington, w stanie Delaware. Był sekretarzem stanu, senatorem ze stanu Delaware i ambasadorem Stanów Zjednoczonych w Wielkiej Brytanii.Gieorgij Wasyljewicz Cziczerin ros. Гео́ргий (Ю́рий) Васи́льевич Чиче́рин (ur. 24 listopada 1872, zm. 7 lipca 1936 w Moskwie) – rosyjski dyplomata, prawnik, ludowy komisarz spraw zagranicznych w latach 1918-1930.\nFranz von Lenbach, Mary Victoria Curzon\n22 kwietnia 1895 r. w St. John’s Episcopal Church w Waszyngtonie poślubił Mary Victorię Leiter (1870–1906), córkę amerykańskiego przedsiębiorcy Leviego Leitera. Curzon poznał swoją przyszłą żonę w 1894 r., kiedy została mu przedstawiona przez amerykańskiego ambasadora Thomasa F. Bayarda. George i Mary tworzyli razem zgodne małżeństwo. W 1904 r. Mary poważnie zachorowała i nigdy nie powróciła całkowicie do zdrowia. Zmarła w 1906 r. Została pochowana w kościele w Kedleston, gdzie mąż ufundował dla niej gotycką kapliczkę w nawie północnej. Curzon nie był człowiekiem głęboko religijnym. Pod koniec życia zwykł powtarzać, że nie boi się śmierci, gdyż będzie wówczas mógł spotkać się ze swoją żoną.\nMieli trzy córki: Mary Irene (1896–1966), która odziedziczyła ojcowską baronię Ravensdale; Cynthię Blanche (1898–1933), żonę sir Oswalda Mosleya; oraz Alexandrę Nalderę (1904–1995), żonę Edwarda Dudleya Metcalfe’a.\nWicekról Indii[ | edytuj kod]\nW 1898 r. został kreowany parem Irlandii jako baron Curzon of Kedleston. Był to ostatni tytuł kreowany w parostwie Irlandii. W ślad za nim podążyła nominacja na wicekróla Indii, która nadeszła w styczniu 1899 r. Curzon przybywał do kraju, który w latach 1897–1898 przeżył serię powstań na północno-zachodnim pograniczu. Głównym zadaniem Curzona było uspokojenie sytuacji w pogranicznych prowincjach i ściślejsze związanie ich z brytyjskimi Indiami. Z zadania tego wywiązał się znakomicie. Poza wojenną ekspedycją w 1901 r. na północno-zachodnim pograniczu panował spokój.\nImperium brytyjskie – imperium kolonialne obejmujące dominia, kolonie, protektoraty, terytoria mandatowe i inne terytoria zależne należące do Wielkiej Brytanii lub przez nią zarządzane. Rozwinęło się z kolonii i placówek handlowych zakładanych przez Anglię pomiędzy końcem XVI a początkiem XVIII wieku. U szczytu swojej potęgi było największym imperium w historii świata i przez ponad stulecie było jedynym supermocarstwem. W 1925 roku imperium brytyjskie zamieszkiwało około 478 milionów ludzi, co stanowiło jedną czwartą ówczesnej ludności świata. Liczyło około 35,8 mln km² powierzchni, tj. prawie jedną czwartą powierzchni lądowej Ziemi. W rezultacie jego dziedzictwo polityczne, prawne i kulturowe, podobnie jak język angielski, rozprzestrzeniło się w wielu częściach świata. U szczytu swojej potęgi było często określane jako „imperium, nad którym nigdy nie zachodzi słońce”, gdyż dzięki jego rozległości zawsze istniało takie terytorium do niego należące, gdzie trwał dzień.Bezsenność (asomia, agrypnia, łac. insomnia, ang. insomnia) – jest zakłóceniem stanu zdrowia, w którym niewystarczająca jest długość snu lub niezadowalająca jakość snu. Bezsenność może polegać na trudnościach w zasypianiu, wczesnym przebudzaniu się, wybudzaniu się w trakcie snu lub na złej jakości snu, czego następstwami są brak poczucia wypoczęcia, gorsze samopoczucie lub zaburzenia funkcjonowania w ciągu dnia. Bezsenność może być rozumiana bądź jako objaw, bądź jako odrębna jednostka chorobowa.\nKolejnym jegp problemem, który był jednocześnie stałym problemem brytyjskich Indii, była próba rosyjskiej ekspansji w Azji Środkowej. Obawiając się jej nasilenia, Curzon podjął próbę umocnienia brytyjskiej pozycji handlowej w Persji. W 1903 r. odwiedził tereny nad Zatoką Perską. Pod koniec tego roku wysłał wojskową ekspedycję do Tybetu prowadzoną przez Francisa Younghusbanda. Ekspedycja miała na celu umocnienie wpływów brytyjskich w tym himalajskim kraju i osłabienie infiltracji rosyjskiej. W 1904 r. ekspedycja dotarła do Lhasy, gdzie podpisano brytyjsko-tybetański traktat. Podpisano go bez przedstawicieli strony rosyjskiej.\nHerbert Henry Asquith, 1. hrabia Oxford i Asquith KG (ur. 12 września 1852 w Morley, Yorkshire, zm. 15 lutego 1928 w Sutton Courtenay, Oxfordshire) – polityk brytyjski, premier Wielkiej Brytanii z ramienia Partii Liberalnej w latach 1908-1916, wcześniej minister spraw wewnętrznych i Kanclerz Skarbu. Kontynuował reformy liberalnego rządu Campbella-Bannermana, zwyciężając w walce o ograniczenie uprawnień Izby Lordów. Stał na czele rządu w pierwszych latach I wojny światowej, a w 1914 r. był również ministrem wojny.Edwin Lutyens (ur. 29 marca 1869, zm. 1 stycznia 1944)- brytyjski architekt, uważany za czołowego twórcę architektury na Wyspach. Znany z adaptowania tradycyjnych stylów architektonicznych do oczekiwań czasów mu współczesnych. Jego najsłynniejszym dziełem jest budowa nowej stolicy Indii Brytyjskich- Nowego Delhi. Wraz z Herbetem Bakerem stworzył też liczne pomniki na terenie Nowego Delhi, jak Brama Indii. Budynki jego projektu znajdują się również w Irlandii i Hiszpanii. Stworzył liczne brytyjskie rezydencje wiejskie, wraz z założeniami ogrodowymi (niektóre wraz z Gertrude Jekyll). Projektował też meble ogrodowe . W 1918 otrzymał tytuł szlachecki a w 1921 został członkiem Królewskiej Akademii Nauk.\nBył aktywny w polityce wewnętrznej – za jego rządów powołano wiele komisji ds. edukacji, melioracji, policji i innych gałęzi administracji, według raportów których organizował swoją administrację. W sierpniu 1904 r. został ponownie mianowany wicekrólem. W lipcu 1905 r. nadzorował podział Bengalu. Nie było to udane działanie i spotkało się z oporem społecznym w efekcie którego w 1912 r. nastąpiło zjednoczenie Bengalu.\nTomasz More (Morus) (ur. 7 lutego 1478 w Londynie, zm. 6 lipca 1535 tamże) – angielski myśliciel, pisarz i polityk, członek Izby Lordów i kanclerz królewski, tercjarz franciszkański (OFS), męczennik chrześcijański czczony przez anglikanów, święty Kościoła katolickiego.International Standard Name Identifier (ISNI) – unikalny identyfikator służący wystandaryzowanej identyfikacji obiektów, podmiotów, autorów dzieł, utworów i publikacji.\nZa czasów Curzona wystąpiła w Indiach klęska głodu, która spowodowała śmierć wielu milionów ludzi. Obecnie Curzon jest krytykowany za brak zdecydowanych działań w celu przeciwdziałania tej klęsce.\nJego działalność na stanowisku wicekróla Indii dobiegła końca latem 1905 r. Przyczyną jej szybszego końca był spór z głównodowodzącym w Indiach lordem Kitchenerem na temat obecności wojskowych w Radzie Indii. W sporze tym Curzon nie uzyskał wsparcia rządu i w sierpniu 1905 r. podał się do dymisji i powrócił do Anglii.\nBiblioteka Narodowa Izraela (hebr. הספרייה הלאומית; dawniej: Żydowska Biblioteka Narodowa i Uniwersytecka, hebr. בית הספרים הלאומי והאוניברסיטאי) – izraelska biblioteka narodowa w Jerozolimie.Sir Francis Edward Younghusband (ur. 31 maja 1863 - zm. 31 lipca 1942 roku) − oficer armii brytyjskiej, dyplomata, odkrywca i spirytysta, prezydent Royal Geographical Society.\nW czasie jego urzędowania odrestaurowano Tadź Mahal. Podobno stało się to za sprawą lady Curzon, która zachwyciła się budynkiem podczas zachodu słońca.\nW Izbie Lordów[ | edytuj kod]\nGrace Elvina Curzon\nW 1908 r. został wybrany parem-reprezentantem Irlandii i zasiadł w Izbie Lordów. W latach 1909–1910 aktywnie krytykował projekt liberalnego rządu Asquitha dotyczący zniesienia prawa veta przysługującego Izbie Lordów. W 1911 r. został kreowany parem Zjednoczonego Królestwa jako baron Ravensdale (tytuł kreowany z zastrzeżeniem, że w braku męskich potomków może on przypaść potomkom lorda w linii żeńskiej), wicehrabia Scarsdale (z zastrzeżeniem, że może on przypaść potomkom ojca Curzona) i hrabiego Curzon of Kedleston (kreowany bez zastrzeżeń). W 1915 r. został Lordem Tajnej Pieczęci w koalicyjnym gabinecie Asquitha. Od grudnia 1916 r. był członkiem gabinetu wojennego Lloyda George’a jako przewodniczący Izby Lordów. Był ponadto Lordem Przewodniczącym Rady i przewodniczącym Zarządu Lotnictwa. Sprzeciwiał się niektórym projektom gabinetu, m.in. był gorącym przeciwnikiem przyznania kobietom prawa głosu (choć wcześniej był przewodniczącym Ligi Antysufrażystowskiej).\nDictionary of National Biography (DNB) – słownik biograficzny stanowiący standardowy punkt odniesienia w dziedzinie biografii znanych postaci brytyjskiej historii, publikowany od 1885. W 1996 Uniwersytet Londyński opublikował wolumin korekcji zebranych na podstawie Biuletynu Instytutu Badań Historycznych. Zaktualizowany Oxford Dictionary of National Biography (ODNB) został opublikowany 23 września 2004 jako 60-tomowe wydawnictwo i publikacja on-line.Europa – część świata (określana zwykle tradycyjnym, acz nieścisłym mianem kontynentu), leżąca na półkuli północnej, na pograniczu półkuli wschodniej i zachodniej, stanowiąca wraz z Azją kontynent Eurazję.\nDrugie małżeństwo[ | edytuj kod]\nPo wieloletnim romansie z pisarką Elinor Glyn, poślubił w 1917 r. Grace Elvinę Hinds (1879–1958), córkę J. Monroe’a Hindsa, byłego posła Stanów Zjednoczonych w Brazylii, wdowę po Alfredzie Hubercie Dugganie. Curzon nie powiadomił o zaręczynach swojej kochanki, pani Glyn, która dowiedziała się o nich z gazet. Drugie małżeństwo Curzona nie należało do udanych, gdyż pomimo licznych operacji lady Curzon nie mogła dać mężowi upragnionego syna. Po kilku latach małżonkowie znaleźli się w separacji, aczkolwiek nigdy się nie rozwiedli.\nIndochiny – dawna nazwa regionu w południowo-wschodniej Azji, który pochodzi z okresu, gdy był kolonią Francji pod pełną nazwą francuskich Indochin. Nazwa stosowana również dla określenia wschodniej części Półwyspu Indochińskiego (Azja Południowo-Wschodnia), obejmującej współcześnie państwa Laos, Kambodża i Wietnam. Nazwa ta została nadana przez Europejczyków, którzy zwrócili uwagę na wpływ kultury chińskiej i hinduskiej na kulturę rodzimą tego obszaru.Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców.\nMinister spraw zagranicznych[ | edytuj kod]\nCurzon nie cieszył się poparciem premiera Lloyda George’a, który uważał go za osobę butną i zadufaną w sobie. Mawiano, że Lloyd George wykorzystywał Curzona, jakby wykorzystywał Rolls-Royce’a w celu dowiezienia paczki na stację kolejową. Minister zwrócił się ku polityce bliskowschodniej. Doprowadził do przyznania niepodległości Egiptowi (co ostatecznie nastąpiło w 1922 r.), umocnił brytyjskie panowanie nad Irakiem oraz doprowadził do podziału brytyjskiego mandatu w Palestynie tworząc Królestwo Jordanii.\nHoratio Herbert Kitchener, 1. hrabia Kitchener KG, KP, GCB, OM, GCSI, GCMG, GCIE (ur. 24 czerwca 1850 w Ballylongford, hrabstwo Kerry, zm. 5 czerwca 1916 na zachód od Orkadów) – brytyjski wojskowy, marszałek polny i polityk.Robert Arthur Talbot Gascoyne-Cecil, 3. markiz Salisbury KG, GCVO (ur. 3 lutego 1830 w Hatfield, zm. 22 sierpnia 1903 tamże) – wielokrotny minister spraw zagranicznych i premier Wielkiej Brytanii w latach 1885-1886, 1886-1892 i 1895-1902. W czasie trzeciej kadencji Salisbury’ego trwała II wojna burska i zmarła królowa Wiktoria. Zastąpił Benjamina Disraeliego jako przywódca konserwatystów.\nBrał również udział w przygotowaniach do pierwszego Dnia Zwycięstwa 11 listopada 1919 r. Zaprojektowany z tej okazji przez sir Edwina Lutyensa cenotaf do dziś stoi w Londynie. W 1921 r. minister został kreowany markizem Curzon of Kedleston oraz hrabią Kedleston.\nW przeciwieństwie do innych konserwatywnych członków gabinetu Lloyda George’a Curzon zrezygnował z popierania gabinetu po tzw. „Chanak Crisis”. W październiku 1922 r. zrezygnował z funkcji ministra spraw zagranicznych. Wkrótce później konserwatywni deputowani zagłosowali za wycofaniem poparcia swojej partii dla gabinetu Lloyda George’a. Nowym premierem został Andrew Bonar Law, który stanął na czele w całości konserwatywnego gabinetu. Curzon objął w nim ponownie resort spraw zagranicznych. W latach 1922–1923 lord prowadził negocjacje z Francją w sprawie wycofania wojsk francuskich z Zagłębia Ruhry. Największym dokonaniem Curzona była Konferencja w Lozannie. Dzięki swoim umiejętnościom zdominował 11-tygodniowe negocjacje. Podpisany w 1923 r. traktat w Turcją był wielkim sukcesem Curzona, który przeforsował w nim swoje pomysły.\nW maju 1923 r. Bonar Law zrezygnował z funkcji premiera. Nowym premierem został Stanley Baldwin, aczkolwiek wielu konserwatystów chętniej widziałoby na tym stanowisku lorda Curzona. Ostatecznie zdecydowano się na utrzymanie zasady, że premierem może być tylko członek Izby Gmin. Król Jerzy V nakazał wezwać Curzona do Londynu, aby poinformować go o powierzeniu Baldwinowi misji tworzenia rządu. Curzon jechał do stolicy mając pewność, że to on zostanie nowym premierem i podobno zalał się łzami, kiedy powiadomiono go o nominacji Baldwina. Pozostał jednak w Foreign Office i głosował za kandydaturą Baldwina na stanowisko lidera konserwatystów.\nW styczniu 1919 r. objął stanowisko ministra spraw zagranicznych. Na tym stanowisku wsławił się przedstawieniem 11 lipca 1920 r. w nocie dyplomatycznej do komisarza spraw zagranicznych Gieorgija Cziczerina propozycji granicy polsko-sowieckiej zwanej popularnie Linią Curzona. W wyniku wojny polsko-bolszewickiej II Rzeczpospolita rozciągnęła swoje granice dalej na wschód i przez okres 20-lecia międzywojennego pomysł Curzona pozostał na papierze. Odżył on podczas II wojny światowej i stał się podstawą wytyczenia wschodnich granic Polski po zakończeniu wojny.\nLinia Curzona – proponowana linia demarkacyjna wojsk polskich i bolszewickich opisana w nocie z dnia 11 lipca 1920 roku, wystosowanej przez brytyjskiego Ministra Spraw Zagranicznych lorda Curzona do Ludowego Komisarza Spraw Zagranicznych RFSRR Gieorgija Cziczerina. Przebieg linii oparty został na "Deklaracji Rady Najwyższej Głównych Mocarstw Sprzymierzonych i Stowarzyszonych w sprawie tymczasowej granicy wschodniej Polski" z 8 grudnia 1919 roku.Elinor Glyn, z domu Sutherland (ur. 17 października 1864 w Jersey, zm. 23 września 1943 w Londynie) – brytyjska powieściopisarka, scenarzystka, dziennikarka. Twórczyni pojęcia It-girl.\nDziś już wiadomo, że z „linią Curzona” miał niewiele wspólnego i w sprawach Europy Wschodniej orientował się słabo.\nPozostał ministrem spraw zagranicznych do upadku gabinetu Baldwina w styczniu 1924 r. Kiedy konserwatyści powrócili do władzy w listopadzie 1924 r. Baldwin nie przywrócił Curzona na poprzednie stanowisko. Mianował go natomiast Lordem Przewodniczącym Rady. Curzon sprawował ten urząd do marca 1925 r. W tym miesiącu, podczas pobytu w Cambridge, doznał zapalenia pęcherza moczowego. Przewieziony do Londynu został 9 marca operowany, jednak nie po poprawiło to jego stanu zdrowia. Zmarł 20 marca 1925 r. Jego trumna, wykonana z tych samych drzew w Kedleston, z których wykonano trumnę jego pierwszej żony, została przewieziona do opactwa westminsterskiego, a stamtąd do jego rodzinnego Kedleston, gdzie Curzon został pochowany 26 marca u boku żony.\nIzba Lordów (ang. House of Lords) – izba wyższa dwuizbowego parlamentu brytyjskiego, który oprócz tego składa się też z Izby Gmin i Suwerena (panującej rodziny królewskiej). Nie jest to ciało wybieralne, lecz jego skład i struktura jest uwarunkowana wielowiekową tradycją.Partia Liberalna (ang. Liberal Party) była jedną z dwóch głównych brytyjskich partii politycznych w okresie od połowy XIX wieku do lat dwudziestych XX wieku, obok Partii Konserwatywnej. Następnie, m.in. na skutek rozłamu, który wywołał David Lloyd George, straciła swoją pozycję na rzecz Partii Pracy i funkcjonowała jako mniejsza trzecia partia o wahającej się sile i znaczeniu aż do roku 1988, kiedy połączyła się z Partią Socjaldemokratyczną tworząc nową partię Liberalnych Demokratów.\nWraz z jego śmiercią wygasły tytuły markiza Curzon of Kedleston, hrabiego Curzon of Kedleston, hrabiego Kedleston oraz barona Curzon of Kedleston. Tytuły wicehrabiego i barona Scarsdale odziedziczył jego bratanek Richard. Tytuł barona Ravensdale odziedziczyła najstarsza córka.\nStanley Baldwin, 1. hrabia Baldwin of Bewdley KG (ur. 3 sierpnia 1867 w Bewdley, Worcestershire, zm. 14 grudnia 1947 w Stourport-on-Severn, Worcestershire) – brytyjski polityk z Partii Konserwatywnej, minister, premier Wielkiej Brytanii w latach 1923-1924, 1924-1929 i 1935-1937.Cambridge (IPA /ˈkeɪmbrɪdʒ/) – miasto w Wielkiej Brytanii (południowa Anglia), stolica hrabstwa Cambridgeshire, położone nad rzeką Cam, około 80 km (50 mil) na północny wschód od Londynu.


AirMAX - Jarosław - Internet dla Domu i Biznesu - Sieć i zasięg\nAirMAX pragnie przedstawić nowy, najtańszy w swojej klasie internet. Miło nam zakomunikować, że zasięg naszej sieci objął miejscowość Jarosław.\nObecnie zasięg niezwykle popularnego i niezawodnego internetu obejmuje nie tylko miejscowość Jarosław, ale także bliższą i dalszą okolicę. O niezawodności naszych usług możesz przekonać się w czasie nieodpłatnego okresu testowego. Warte podkreślenia dla nas jest zaufanie jakim obdarzyła nas Twoja gmina, a także cały powiat średzki.\nSkrócony opis jakości jak również zasięgu funkcjonowania firmy Airmax\nAirMAX to sprawdzona od dawna niezawodność, nie tylko miejscowość Jarosław nieustannie poddaje próbie solidność naszych usług, ale też całe województwo dolnośląskie oraz województwa sąsiednie. Jest to dla nas największa zachęta i najlepsza rekomendacja. Jarosław - dziękujemy za Wasze zaufanie.\nInternet światłowodowy Airmax umożliwia także korzystanie z popularnych multimediów, jak telewizja online – z korzystnymi wariantami do wyboru.\nSzybki, nielimitowany Internet to brak zmartwień transferem danych, możliwość oglądania filmowych i serialowych hitów w rozdzielczości HD, nieprzerwany dostęp do Facebooka, Instagrama czy YouTuba oraz zawsze bardzo stabilne łącze. W porównaniu do łącza oferowanego przez operatorów komórkowych, masz zawrotnie szybki Internet, niezależnie od obciążenia sieci czy pogody za oknem. Airmax oferuje dostęp do Internetu naprawdę pozbawiony ograniczeń. Oglądasz przeboje kinowe, kibicujesz piłkarzom oraz uploudujesz i downloudujesz nawet duże pliki bez żadnych ograniczeń - na wielu urządzeniach równocześnie. Nie musisz długo czekać na załadowanie stron czy ciągle ponawiać upload lub download danych. Airmax to świetna opcja Internetu dla rodziny oraz dla przedsiębiorców. Dostęp do sieci jest możliwy w każdym pokoju w mieszkaniu czy w biurze. Ciesz się zawrotnie szybkim Internetem Airmax w miejscowości Jarosław. Zapraszamy do kontaktu, żeby poczuć wszystkie korzyści. Przetestuj łącza Airmax – to nic nie kosztuje w przestrzeni prywatnej lub w biurze przez cały miesiąc.\nMieczków Lenartowice Jenkowice Brzezina Gosławice Brodno Pichorowice Stramnice Błonie Kokorzyce Jarosław Wichrów Białków Malczyce Wolica Pusta Pielaszkowice Pisarzowice Miłoszyn Bogdanów Rusko Radliniec Kostomłoty Łagiewniki Średzkie Klęka Paździorno Mazurowice Miękinia Chomiąża Rachów Wróblowice Zabłoto Krępice Cesarzowice Karnice Jarostów Tokarów Ujazd Górny Rzeczyca Godków Mrozów Lipnica Żurawiniec Samborz Osiek Ujazd Dolny Wilkszyn\nW trakcie ostatnich lat nieograniczony dostęp do wirtualnej rzeczywistości stał się dla osób w każdym wieku czymś do tego stopnia zwyczajnym, że niełatwo w dzisiejszych czasach chociażby wyobrazić sobie pracę i rozrywkę bez surfowania w sieci. Dzięki nieustającemu połączeniu z Internetem, możliwa jest płynna komunikacja z ludźmi z całego świata, przesyłanie plików czy rozwijanie kompetencji. Sposobów połączenia z wirtualnym światem jest jednak kilka, również w miejscowości Jarosław. Decyzja, co wybierzemy zależy w głównej mierze od wymagań internauty oraz od zbudowanej infrastruktury sieciowej. Bardzo często osoby nieorientujące się w zagadnieniach technicznych, mają problem z wybraniem zalecanego łącza oraz pozostają nieświadome tego, jaka technologia może sprostać ich wyjątkowym wymogom. Dlatego właśnie warto poznać naszą ofertę – Airmax zapewnia użytkownikom sprawny i skuteczny dobór dopasowanej opcji Internetu z uwzględnieniem domowej czy firmowej lokalizacji – w tym dla miejscowości Jarosław. Dodatkowo oferujemy możliwość porównania: prędkości i stabilności łącza, różnych opcji abonamentowych, długości trwania umowy oraz aktualnych programów rabatowych i lojalnościowych u poszczególnych dostawców Internetu.\nNasza firma jest operatorem sieci internetowej. Oferowane usługi są dostępne w miejscowości Jarosław. W ramach współpracy dostarczamy światłowodowy internet symetryczny o wielkiej przepustowości, a dodatkowo TV oraz telefon przez Internet. Chcemy działać tak, by dostarczane usługi internetowe były jak najbardziej przyjazne w użytkowaniu, dlatego podpisujemy umowę na czas nieokreślony oraz przeprowadzamy aktualizację oferty dla wszystkich użytkowników - całkowicie za darmo. Możesz wycofać się ze współpracy kiedy tylko chcesz. Użytkownicy, którzy używają naszego światłowodu, zyskują w prezencie publiczny adres IP, symetryczne łącza (transfer danych z identyczną prędkością jak ich ściąganie) i bezpośrednie połączenie z wszystkimi sieciami na Ziemi. Klienci korzystający z naszej sieci zyskują również gratisowy multiroom, telewizję HD, 3D oraz interaktywną nagrywarkę. Ponadto Klienci korzystający z naszej sieci, którzy wybiorą telefon przez Internet, zyskują możliwość korzystania z darmowych rozmów w sieci (w godzinach wieczornych) oraz realizacji darmowych rozmów zagranicznych.


Więzienie w zawieszeniu po „Kuchennych rewolucjach” • Showmag.info\n28/02/2017 16:57 28/02/2017 0\nKielecki sąd skazał we wtorek Agnieszkę K. – właścicielkę znanego z „Kuchennych rewolucji” lokalu „Wyszynk z szynką” – na pół roku więzienia z zawieszeniem na dwa lata, grzywnę oraz obowiązek informowania sądu o okresie próby.\nAkt oskarżenia przeciwko Agnieszce K., byłej właścicielce lokalu Wyszynk z szynką, a wcześniej Bartosz, wpłynął do Sądu Rejonowego w Kielcach 30 grudnia ubiegłego roku. Prokuratura zarzuciła kobiecie dwa przestępstwa: złośliwe i uporczywe naruszanie praw pracowniczych oraz poświadczenie nieprawdy.\nKilka miesięcy wcześniej lokal przeszedł renowację w programie „Kuchenne rewolucje” znanej restauratorki Magdy Gessler. Po emisji wybuchł skandal: pracownice zarzucały właścicielce, że nie wypłaca im pełnych pensji, jedynie po 750-850 zł miesięcznie. W dodatku Gessler zauważyła, że w restauracji serwowana jest przeterminowana kiełbasa.\nNiedługo później zawiadomienie do prokuratury złożyła posłanka PiS Anna Krupka, a następnie Okręgowy Inspektorat Pracy w Kielcach oraz Miejski Urząd Pracy w Kielcach. Urząd zawiadomił śledczych po tym, jak byłe pracownice lokalu zgłosiły się po zasiłek dla bezrobotnych. Były przekonane, że Agnieszka K. zatrudniła je na pełen etat. Z dokumentów ZUS wynikało jednak, że zatrudniono je na część etatu, w związku z czym należy im się mniejszy zasiłek.\nAgnieszka K. przyznała się w prokuraturze do zarzucanych jej czynów i wniosła o dobrowolne poddanie się karze. Na tej podstawie sąd wydał wyrok bez rozpoczynania procesu. Kobieta została skazana na pół roku więzienia z warunkowym zawieszeniem na dwa lata, 3,2 tys. zł grzywny, pokrycie kosztów procesu. Sąd zobowiązał też Agnieszkę K. do informowania o przebiegu okresu próby.\nUzasadniając wyrok sędzia Iwona Wąsik-Winiarczyk nie miała wątpliwości, że oskarżona uporczywie naruszała prawa pracownicze. Wyliczała, że jedna z pokrzywdzonych pracownic pracowała na podstawie ustnej umowy przez 3 lata. Agnieszka K. nie zgłosiła jej do ubezpieczenia społecznego. Pozostałe dwie pracownice otrzymywały mniejsze pensje niż wynosiło wówczas minimalne wynagrodzenie; w dodatku pensje otrzymywały z opóźnieniem. Nie mogły również wziąć sobie raz w roku dwutygodniowego urlopu, co gwarantują przepisy.\n– Ten wyrok powinien być przestrogą dla innych przedsiębiorców – podkreślała sędzia Iwona Wąsik-Winiarczyk. – Oskarżona tłumaczyła się trudną sytuacją związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej, ale tak naprawdę to ona korzystała z trudnej sytuacji na rynku pracy – dodała sędzia. Zwracała uwagę, że Agnieszka K. uzyskiwała dochód kosztem swoich pracownic. – Jest tu element smutny. Pokrzywdzone godziły się na takie warunki, bo bały się utraty pracy. Nie podjęły żadnych działań, nie wystąpiły na drogę sądową czy Państwowej Inspekcji Pracy – tłumaczyła sędzia.\nkontrowersjeKuchenne rewolucjemagda gesslersądskandale\nPoprzedni artykuł„O! Polskie przeboje” zadebiutują 4 marcaNastępny artykułLink4 partnerem programu „Nasz nowy dom”. Uczestnicy otrzymają polisy mieszkaniowe


Dodano: 23.01.2012 Odsłony: 131\nmodraszka z dodatkiem bogatki, ciągle mam kłopoty która jest która. ta jest\nWspaniałą ma fryzurę! (modraszka, nie Jagódka)\nJutro będzie miała lepszą.\nMam podobną fryzure, też zadziorną ! niech mnie tylko ktos...


Bydgoszcz - blog MojeKonferencje.pl\nNie uciekając poza granice naszego kraju mamy szansę zwiedzić polską Wenecję znajdującą się w województwie Wielkopolskim. Co prawda nie każdego marzeniem jest podziwianie Muzeum Kolei Wąskotorowej, ale jeśli nasza pasja oscyluje wokół tej tematyki to serdecznie zapraszamy! Przydomek – Wenecja obrały również inne polskie miasta m.in.: Wrocław za sprawą licznych mostów oraz Bydgoszcz, dzięki bezpośredniemu kontaktowi kamienic z rzeką. Bydgoszcz jest miastem historycznym, kryjącym wiele ciekawych zagadek jak na przykład dzielnica Fordon, która w latach II wojny światowej nazywana była Doliną Śmierci. Do znanych obiektów można również zaliczyć Wyspę Młyńską, która znajduje się samym sercu Bydgoszczy. Co więcej jest to również idealne miejsce na zorganizowanie konferencji, szkolenia, czy spotkania biznesowego. Sale Konferencyjne w Bydgoszczy zachwycają swoim wyszukanym wnętrzem i standardem najwyższej klasy. Z naszej strony możemy polecić takie obiekty jak: Hotel Pod Orłem, City Hotel, który posiada, aż 11 sal dostosowanych do wszelkich Państwa wymogów, czy też Hotel Brda .\nbydgoszczkonferencjasalasale konferencyjnesale szkoleniowespotkania biznesoweweekendy integracyjne\n0 384 odwiedziny\nGłówne punkty konferencyjne, Porady, Wybieranie miejsca konferencyjnego, Wydarzenia\n(Nie)typowe konferencje, Główne punkty konferencyjne, Porady


Artelis - Ile pieniędzy trafia do ZUS, ile do OFE czyli podział składników pensji - analizy OFE multiofe.pl - Finanse i Ekonomia, Finanse Osobiste\nAutor: analizy OFE multiofe.pl\n55498 razy czytane\nJak obliczyć części składowe pensji, na czym polega system emerytalny po reformie w 1999, jakie są koszty pracy.\n* Na czym polega system emerytalny po 1999 roku?\nsystem kapitałowy (w odróżnieniu od repartycyjnego) to\n-emerytura adekwatna do składek\n-wysokość emerytury zależna od wysokości składek i czasu ich ---płacenia oraz efektów finansowych OFE\n-dla (prawie) wszystkich te same zasady\n-płacimy na swoje imienne konto (koniec z "umową międzypokoleniową")\nOtwarte Fundusze Emerytalne nie są, jak ZUS, firmami państwowymi, ale są to fundusze (czyli tzw. masy majątkowe) prowadzone przez specjalne spółki (PTE- Powszechne Towarzystwa Emerytalne), w których zwykle część udziałów mają znane bardziej lub mniej firmy finansowe (ubezpieczeniowe, banki itd). Chcąc zapewnić nam maximum bezpieczeństwa (czyli- w uproszczeniu- żeby nie powtórzyła się historia Grobelnego) PTE sa obwarowane cała masą nakazów i zakazów, priorytetów oraz limitów dotyczących tak rodzaju ich udziałowców, jak sposobu prowadzenia, metod zarządzania składkami itd.\nTwoją pensję obliczasz tak:\n(pensja brutto - składki pracownika) - podatek = netto\nkoszty pracy = składki pracodawcy + pensja brutto\nFilar III- to Twoja prywatna emerytura, na którą możesz dobrowolnie wpłacać składki do Towarzystw Ubezpieczeń na Życie (TUnŻ), lub IKE w dodolnej formie. Są to firmy zupełnie niezależne od ZUS i państwa, prowadzone przez doświadczonych i uznanych na świecie specjalistów od zarządzania finansami- których zadaniem jest pomnażanie Twoich pieniędzy.\nNa I i II filar (ZUS i OFE) składka jest obowiązkowa- nie można jej uniknąć. Twój pracodawca płaci ją (po części z Twojej pensji) do ZUSu, który z kolei 1/5 z tego przesyła do wybranego przez Ciebie OFE.\nBędą więc dwie emerytury ... a niektórzy będą mieli nawet 3! Pierwsza- z ZUS; druga- z OFE, trzecia- dla tych, co ubezpieczą się w TUnŻ. Przy czym najczęściej będzie to rozkład rosnący (zupełnie inny niż rozkład składek!)- najniższa emerytura (a najwyższa składka) z ZUS, najwyższa (przy zwykle najniższej składce) z prywatnej firmy.\n* Zestawienie trzech filarów i ich cech\n* podział części składowych pensji\n(zgoda na przedruk z zachowaniem odnośników)\nDział Analiz multiofe.pl\n» Czy wiesz jaka będzie Twoja emerytura?\n» OFE – czy to dobre rozwiązanie?\n» Kilka słów o Otwartych Funduszach Emerytalnych\n» Zatrważające realia: Dlaczego nie oszczędzamy na przyszłą emeryturę?\nartelis.pl › Finanse i Ekonomia › Finanse Osobiste › Ile pieniędzy trafia do ZUS, ile do OFE czyli podział składników pensji\nDobry ranking OFE: jak czyt... >>\nSofizmaty dotyczące OFE czy... >>\nNie daj się wkręcić czyli r... >>\nCzy wiesz jaka będzie Twoja ... >>\nOFE – czy to dobre roz... >>\nKilka słów o Otwartych Fundu... >>\nZatrważające realia: Dlaczeg... >>\nIle wyniesie emerytura z I i... >>\nCzy warto oszczędzać w III f... >>\nEmerytura czeka na każdego >>


Mercedes - Opinie i oceny o marce - Oceń swoje auto • AutoCentrum.pl\nMercedes GLE SUV 3.0 350d 258KM 190kW od 2015\nCena brutto: 291 500 PLN\nSamochód moich marzeń, wszystko super tylko gdyby nie stał już w serwisie przez półtora miesiąca. Silnik mocny zrywny, ale po 35 tys jak pada...\nBardzo solidne auto. Rynek obfituje niestety w samochody skrajnie zaniedbane, niefachowo naprawiane egzemplarze.Uważać trzeba w szczególności na...\nPierwsze 5tys zrobione więc jakieś wnioski i przemyślenia już mam. Auto generalnie bardzo porządne i dobrze wykonane. Posiada cały szereg zalet i...\nCoupe Facelifting 2.0 250 211KM 155kW\nAuto z wigorem. Ma moc i o to chłodzi. Jak miałbym polecić to tylko 211 km albo większy, ale nie 218 km tylko już 381 km. Pieknie sie zbiera i jest...\nMoje auto oceniam bardzo dobrze choć ma duży przebieg . Na zegarach jest 330 tys ale po wnikliwej analizie z niemiec okazało się że mój Mercedesik...\nPierwsze wrażenia pozytywne, Auto, bardzo dobre jedynym minusem jaki mogę już dziś opisać to tradycyjny brak odzwierciedlenia w rzeczywistości...\nSportowe autko z pazurem; ciekawe, wyróżniające się na drodze. Raczej na pokaz niż na co dzień. Raczej do jazdy wkoło komina niż na długie trasy....\nAuto jest nowe więc entuzjazm jeszcze nie opadł. Aby ten samochód dobrze wyglądał trzeba trochę dołożyć do podstawowej wersji. W moim przypadku tak...\nShooting Brake AMG 45 AMG 360KM 265kW\nC43 jestem bardzo zadowolony posiadam od 4 miesięcy , pali jak V6 nie ma się co czepiać . Jedynie co mnie zaskoczyło w mercedesie Kraków że...\nAuto kupione z rodziny, od pierwszego własciciela, serwisowane przez niego regularnie w ASO NIemcy. U mnie trzy lata i przejechane 30 tyś. Trzy...


Aktualny wykaz maszyn do robót ziemnych i drogowych - Asystent BHP - akty prawne, ocena ryzyka zawodowego, prawo pracy, porady\nPost by: Malwina Wójcikowska in Maszyny i urządzenia Szkolenia zawodowe Urząd Dozoru Technicznego Urządzenia poddozorowe Zmiana prawa - BHP\nOd 1 kwietnia 2017 r. uległ zmianie wykaz maszyn, do których obsługi wymagana jest książka operatora. Poniżej przedstawione zostały tabele zmian.\nTabele stanowią nawiązanie do artykułu z dnia 17 marca 2017 r. zatytułowanego „Mniej obowiązkowych szkoleń dla operatorów maszyn”.\nPierwszą grupę stanowią maszyny do robót ziemnych. W tej kategorii zrezygnowano z czterech maszyn, których użytkowanie zgodnie z nowymi przepisami, nie wymaga uprawnień.\nZmiany wystąpiły w nazewnictwie przedmiotów oraz w liczbie klas uprawnień. Gdy spojrzymy na tabelę, zauważymy, że część maszyn czy urządzeń nie posiada już trzech klas uprawnień, a dwie.\nDokonano zmian w jednostkach charakteryzujących maszynę czy urządzenie. Przykładem jest zmiana jednostki charakteryzującej dla koparki jednonaczyniowej i ładowarki jednonaczyniowej na masę całkowitą. Zmiana jednostki z pojemności naczynia w m3 na masę całkowitą w tonach.\nmasa całkowita tony\nKoparki wielonaczyniowe łańcuchowe /Koparki wielonaczyniowe łańcuchowe do rowów\nTags: Maszyny i urządzenia Szkolenia zawodowe Urząd Dozoru Technicznego Urządzenia poddozorowe Zmiana prawa - BHP\nMaszyny i urządzeniaSzkolenia zawodoweUrząd Dozoru TechnicznegoUrządzenia poddozoroweZmiana prawa - BHP


Horoskop dzienny na wtorek 4 stycznia, darmowa wróżba horoskopu\nHoroskop dnia - Wtorek 4 stycznia 2022\nCo przyniesie przyszłość we wtorek 4 stycznia? Aktualna pozycja planet pozwoli poczuć wszystkim znakom zodiaku nieco luzu. Przede wszystkim, Księżyc w Wodniku zapewnia swobodę i większą ilość czasu na zajmowanie się prywatnymi sprawami. Słońce natomiast nadal znajduje się w Koziorożcu, przez co zwiększa się potrzeba zaangażowania w sprawy zawodowowe. Co o Twoim znaku zodiaku powie aktualny horoskop dzienny?\nHoroskop dzienny dla Barana przewiduje interesujący początek i koniec dnia. Okaże się, że skomplikowane sprawy zostaną rozwiązane o wiele szybciej, niż można się tego spodziewać. Taka sytuacja da mu sporo radości, na co ma wpływ także swobodna atmosfera w pracy.\nWtorek okaże się dla Byka nerwowym dniem, który przetestuje jego cierpliwość. Nie uda się zrealizować kilku wcześniejszych założeń, ale nie będzie to wina osób spod znaku Byka. Na taką sytuację ma wpływ aktualna pozycja planet.\nHoroskop dla Bliźniąt na wtorek zachęca dziś do spotkań towarzyskich. Szczególnie pozytywne okażą się także relacje partnerskie. Warto zaplanować na ten dzień randkę w nowym, nieznanym jeszcze miejscu. Nowo otwarta restauracja będzie świetnym pomysłem.\nWtorek będzie dla Raka dniem, w którym może podjąć zbyt wiele pochopnych decyzji. Działanie wbrew zasadom nie jest w jego naturze, ale dziś poczuje potrzebę podjęcia ryzyka. Trzeba uważać, by ktoś nie wykorzystał tej sytuacji na swoją korzyść.\nHoroskop dla Lwa na wtorek przewiduje powrót dawnych przyjaźni. Spotkanie przypomni Lwom, że nie tylko praca się w życiu liczy. Warto zrezygnować z siedzenia w biurze po godzinach i pozwolić sobie na chwilę szaleństwa. Na ciężką pracę przyjdzie lepszy czas.\nOsoba zlekceważona przez Pannę okaże się nagle źródłem jej problemów. Aby uniknąć większych komplikacji, trzeba zmienić sposób, w jaki się ją postrzega. Odpowiednio pokierowane rozmowy mogą odwrócić bieg wydarzeń, i zapewnić Pannie przyjaciela, a nie wroga.\nHoroskop dla Wagi na wtorek zachęca osoby spod tego znaku zodiaku do uważnego obserwowania zachowań osób z najbliższego otoczenia. Istnieje spora szansa, że ktoś wykorzystuje dobre serce Wagi do swoich celów. Trzeba wytyczyć konkretne granice i nie pozwolić na ich przekraczanie.\nSkorpiony we Wtorek otworzą się na nowe doznania. Z pewnością zainteresują się nieznanym wcześniej tematem lub odważą się na ciekawe doświadczenie, którego wcześniej unikały. Głodne wrażeń, nie będą w stanie usiedzieć w jednym miejscu.\nHoroskop dzienny na wtorek przepowiada, że Strzelec zostanie zmuszony do zmiany posiadanych aktualnie planów. Wejście na nową ścieżkę będzie nieuniknione. Wieczorem może natomiast spodziewać się telefonu od kogoś, kto nie odzywał się do niego już od bardzo dawna.\nW życiu Koziorożca we wtorek pojawią się przykre zawirowania związane z życiem rodzinnym. Okaże się także, że pewne decyzje z których podjęciem do tej pory zwlekał, muszą zostać podjęte już dziś. Trzeba się po prostu określić.\nWodniki we wtorek mogą spodziewać się pozytywnego rozwoju romantycznej relacji. Warto poświęcić czas po pracy na ciekawą randkę lub inny sposób spędzania wspólnego czasu. Uczucia z pewnością rozkwitną z ogromną intensywnością.\nWe wtorek Ryby będą nieco marudne. Osoby spod tego znaku będą na siłę szukać problemu tam, gdzie go w rzeczywistości nie ma. Wtorek może być jednak udanym dniem, o ile Rybom uda się powstrzymać tendencje do wyolbrzymiania problemów.


Nowe mieszkanie o oznaczeniu MU/2/E/1/4 znajduje się na 1 piętrze i jest 1-poziomowe. Pomieszczenia mają od 260 do 280 centymetrów wysokości. W mieszkaniu znajdują się 3 pokoje, jest 1 łazienka. Okna w mieszkaniu wychodzą na wschód, zachód, północ, południe. Dla przyszłych mieszkańców deweloper Robyg S.A. przewidział: miejsca postojowe podziemne oraz miejsca postojowe naziemne.