Rothbard: Ekonomisci a konkurencja - konkurencja doskonala, monopol\nDla Adama Smitha i jego następców „konkurencja” nie była terminem, który można określić z matematyczną precyzją. Generalnie oznaczała ona wolną konkurencję, nieskrępowaną np. udzielanymi przez rząd wyłącznymi przywilejami. Monopol natomiast rozumiany był właśnie jako rządowy przywilej.\nAdam Smith, na przykład, używał słowa „konkurencja” zgodnie ze zdrowym rozsądkiem — tak, jak używają go przedsiębiorcy. Rozumiał ją jako rywalizację dwóch lub więcej niezależnych osób lub firm. Wolna konkurencja oznaczała brak przyznawania ekskluzywnych przywilejów, wolność handlu i wolność wyboru zatrudnienia. Monopol natomiast oznaczał przyznawanie wyłącznych przywilejów.\nKiedy Smith używał słowa „konkurencja”, stosował je do opisu konkurencji pomiędzy kupującymi. Ci bowiem podbijają ceny, kiedy popyt przewyższa podaż. Smith opisywał też konkurencję pomiędzy sprzedawcami, którzy obniżają ceny, kiedy to z kolei podaż jest większa od popytu.\nGdy Smith pisał o złu regulowanej konkurencji, miał na myśli „przepisy wyłączności cechowej (…) [i] handlu wewnętrznego”. Opisywał on gildie i przepisy licencyjne w różnych miastach Europy. O tym, że Smith rozumiał monopol jako przyznawanie przez rząd ekskluzywnych przywilejów, może świadczyć poniższy passus:\nMonopol, który zapewniono jakiejś osobie lub spółce handlowej, ma ten sam skutek, co tajemnica handlowa (…). Monopoliści, utrzymując stale niedostateczną podaż na rynku (…) mogą zbywać swoje towary po cenie o wiele wyższej od naturalnej (…) cenie wolnej konkurencji (…). Wyłączne przywileje cechowe, przepisy o terminowaniu w rzemiośle i wszystkie w ogóle ustawy, które w poszczególnych zawodach ograniczają konkurencję do mniejszej liczby osób niż ta, jaka by mogła do niej wejść, wszystko to zmierza, choć w mniejszym stopniu, do tego samego celu. Są to pewnego rodzaju rozszerzone monopole, które mogą często utrzymywać (…) cenę rynkową poszczególnych towarów powyżej ceny naturalnej (…). Podobnie wybujałe ceny rynkowe mogą się utrzymywać dopóty, dopóki działają przepisy, które je wywołują.\nSmith dopuścił się jednak istotnego odstępstwo od tego spojrzenia. Ziemię również postrzegał jako monopol, ponieważ całość jej podaży w społeczeństwie jest mniej lub bardziej stała.\nRicardo nie ma w tej sprawie praktycznie nic do dodania. Nie mówił on niczego wprost na temat konkurencji. Do monopolu natomiast odnosił się tylko w dwóch czy trzech miejscach, a i tam trzymał się blisko stanowiska Smitha. Kilka stron poświęcił atakom na brytyjskie monopole kolonialne i przyznawanie wyłącznych przywilejów, jak w przypadku Brytyjskiej Kompanii Indii Wschodnich, co Smith stanowczo krytykował. Kontynuował też, i niestety wyostrzył, koncepcję Smitha, by uznawać za monopol stałą podaż ziemi: „Towary mają monopolistyczną cenę, kiedy nie ma żadnej możliwości, by zwiększyć ich ilość”.\nO roli wolnej konkurencji według klasycznych ekonomistów pisali Gide i Rist:\nIch program opierał się na wolności wyboru zatrudnienia, wolnej konkurencji, wolnym handlu — zarówno w, jak i poza granicami kraju — wolnych bankach i konkurencyjnych stopach procentowych. Z drugiej jednak strony postuluje sprzeciw wobec wszelkiej interwencji państwa, gdziekolwiek jej potrzeba nie jest wyraźnie określona (…). Zdaniem klasycznych myślicieli wolna konkurencja jest suwerennym prawem natury (…). Zapewnia niskie ceny dla konsumentów i pobudza do rozwoju przede wszystkim z powodu rywalizacji, która narasta wśród producentów. Zapewniono wszystkim sprawiedliwość, osiągnięto równość, aby stała pogoń za zyskiem spowodowała zredukowanie go do poziomu kosztów produkcji. Dzieło The Dictionnaire d’Economie Politique z 1852 roku można uznać za kodeks klasycznej ekonomii politycznej. Wyraża ono przekonanie, że konkurencja jest dla przemysłowego świata tym, czy słońce dla świata fizycznego.\nTradycję tę kontynuował John Stuart Mill. Dla niego także monopol — przeciwieństwo konkurencji — był sztucznym przyznawaniem wyłącznych przywilejów:\nZwykłym narzędziem do wywołania sztucznej drożyzny jest monopol. Nadać monopol producentowi lub kupcowi albo zespołowi producentów lub kupców, niezbyt licznemu z punktu widzenia możliwości wspólnego działania, jest daniem im mocy pobierania od publiczności na ich własną korzyść pewnej sumy opodatkowania, ale nie takiej, która by skłoniła publiczność do obywania się bez użytku dobra. Gdy uczestnicy monopolu są tak liczni i tak szeroko rozsiani, że uniemożliwia to im porozumienie się, zło jest znacznie mniejsze, lecz nawet wtedy współzawodnictwo nie odgrywa takiej roli między ograniczoną, jak między nieograniczoną liczbą (…). Wiadomo, że samo wykluczenie cudzoziemców z gałęzi przemysłu, otwartej dla wolnej konkurencji każdego krajowca nawet w Anglii, czyniło tę gałąź rzucającym się w oczy wyjątkiem od powszechnej skrzętnej energii w kraju (…). Jako dodatek do podatków, nałożony na rzeczywisty czy urojony zysk monopolistów, konsument zatem płaci dodatkowy podatek ze względu na ich lenistwo i nieudolność.\nMill rozwinął dyskusję o monopolach poza ich „sztuczne” ujęcie do tego, co nazywał „naturalnym monopolem”. Pojęcie to opierało się na dwóch kategoriach: znanym już „monopolu ziemi”, wywołanym stałą podażą gruntu, i „naturalnym monopolu” unikatowych umiejętności i zdolności robotnika. W obu tych przypadkach „monopol” daje podstawę do uzyskiwania dochodu — renty.\nDwóch spośród głównych przedstawicieli ekonomii klasycznej zboczyło jednak – w dosyć niefortunny sposób – z tej drogi. Poszerzyli oni koncepcję wszechobecności monopolu w systemie gospodarczym. Jednym z nich był Nassau W. Senior. Antycypował on dużo późniejszych teoretyków konkurencji monopolistycznej, dostrzegając elementy monopolu dosłownie wszędzie. Według Seniora, jeśli towar nie jest produkowany przy zachowaniu ściśle „równych warunków”, mamy do czynienia z monopolem bądź jego elementami. Przyznawał on, że takie „równe warunki” występują niezwykle rzadko. Senior był szczególnie gorliwy, jeśli chodzi o promowanie idei „monopolu ziemi”. Nie tylko ziemia była monopolem — także każdy produkt, do którego ziemia posłużyła jako czynnik produkcji, bierze udział w monopolu. To z kolei dotyczy praktycznie każdego produktu.\nNassau Senior podzielił monopole na cztery grupy: 1. gdy jakiś produkt jest lepszy niż inny i można go wytwarzać po niższych kosztach i sprzedawać za niższą cenę; 2. stałe naturalne produkty (rzadkie wina); 3. patenty i prawa autorskie, 4. „wielki monopol ziemi”.\nHaney w ten sposób komentuje teorię Seniora:\nSłabość w definiowaniu monopolu za pomocą negatywnych określeń — jako braku równej konkurencji — jest oczywista. Doskonale równa konkurencja to rzadkość, zaś różnice korzyści mnożą się wszędzie. Zatem taka definicja może czynić z monopolu zasadę. Jednakże kluczowy błąd stanowiska Seniora dotyczy pomieszania różnicy korzyści z kontrolą podaży. Pierwsza jest określona przez cenę, druga zaś określa cenę.\nKolejnym klasycznym ekonomistą, który poszerzał definicję monopolu, był jeden z ostatnich przedstawicieli tej szkoły — John E. Cairnes. Pozostali ekonomiści klasyczni próbowali określać wolną konkurencję jako system, który na dłuższą metę prowadzi do cen zrównanych z kosztami produkcji. Cairnes natomiast definiował sam rezultat — ceny równoważne z kosztami produkcji — jako wolną konkurencję. Tym samym zapoczątkował zgubną skłonność do określania ideału konkurencji nie jako procesu, który na dłuższą metę zmierza do pewnej równowagi, lecz jako samej równowagi. Jako że pozycja równowagi nigdy nie zostaje osiągnięta, to stanowisko Cairnesa, mówiące, że wszelkie odchylenia od tej pozycji oznaczają istnienie elementów monopolu, zmierza do napiętnowania całego rynku jako monopolistycznego, jako niedorównującego ideałowi itd.\nKolejne niefortunne poszerzenie pojęcia monopolu przez Cairnesa miało być rozwinięciem uwagi Milla o monopolu zdolności. Według Cairnesa dodatkowe umiejętności oraz dodatkowe wyszkolenie robotników daje im monopol. W ten sposób daje to wysoko opłacanym robotnikom „dochód monopolowy”. (Ekonomiści klasyczni zawsze łączyli czynniki produkcji, takie jak „praca”, „ziemia” itp. w jedno i starali się dochodzić do teorii cen i dystrybucji na tej połączonej podstawie. Dlatego też nie znali oni teorii wyceny indywidualnej pracy, ziemi czy głównych usług, dotyczących specyficznych dóbr lub „dystrybucji” zarabianego przez nie dochodu. Teoria Cairnesa była próbą chwalebną w tym sensie, że obala zgrupowany czynnik, jakim była praca, na rzecz bardziej realistycznych składników. Niestety, zróżnicowanie umiejętności nazwał „monopolem”.) Ponadto Cairnes uznawał zróżnicowane pod względem umiejętności grupy robotników za „grupy niekonkurencyjne”. Zatem robotnicy mogli konkurować ze sobą jedynie w obrębie danej grupy, nigdy zaś pomiędzy grupami.\nWażne jest, by zdać sobie sprawę, że różne formacje socjalistyczne w XIX w. nigdy nie oskarżały wolnorynkowego systemu kapitalistycznego o bycie monopolistą lub monopolistycznym. Zamiast tego, zgadzały się z ekonomistami klasycznymi, że gospodarka rynkowa opiera się na konkurencji. Ich krytyka i ataki skierowane były w inną stronę. W rzeczywistości często atakowały one samą konkurencję jako niegodziwą. Sismondi, utopiści, fabianie itp. oraz Karol Marks nie tylko zgadzali się, że kapitalizm opiera się na konkurencji, lecz także marksistowskie żelazne prawa pracy, laborystyczna teoria wartości i zjawiska wyrównywania się stopy zysku itp., oparte są na klasycznych podstawach — wszystkie zakładały działanie konkurencji. Dopiero dużo później, na przełomie XIX i XX wieku, Lenin i inni późniejsi marksiści opracowali koncepcję „kapitalizmu monopolistycznego”, prowadzącego do imperializmu itp.\nTymczasem, nieznany wtedy francuski matematyk Augustin Cournot zapoczątkował nie tylko ekonomię matematyczną, lecz także współczesną teorię monopolu i konkurencji doskonałej w swoim dziele pt. Recherches sur les Principes Mathematiques de la Theorie des Richesses z 1838 r. Dla ułatwienia w posługiwaniu się rachunkiem różniczkowym przy badaniu zysków i kosztów firmy, Cournot definiował konkurencję jako sytuację, kiedy ceny nie zmieniają się wraz z ilością produkowanych dóbr. Na przykład, kiedy krzywa popytu dla danej firmy jest pozioma lub „doskonale elastyczna”. Cournot nie tylko odkrył podstawowy dla teorii konkurencji doskonałej aksjomat. Uważał on też, że warunek ten obowiązuje tylko wtedy, gdy liczba firm jest duża. Kiedy zaś ich liczba jest mała, pojawia się „oligopol”. Cournot opracował także teorię „duopolu”.\nW ten sposób, za sprawą Cournota pojawiły się zalążki nowoczesnej teorii konkurencji doskonałej oraz konkurencji monopolistycznej. Podobnie zresztą jak zalążek nowoczesnej ekonomii matematycznej. „Konkurencja” pojawia się tylko wtedy, gdy krzywa popytu dla firmy jest pozioma. Ma to zaś miejsce wtedy, gdy liczba firm w przemyśle jest bardzo duża. Mniejsza ich liczba prowadzi do „monopolistycznych” sytuacji oligopolu itd. Oczywiście, jedyną firmę w przemyśle, gdzie krzywa popytu jest opadająca, Cournot określał jako „monopolistę”.\nRok 1871 przyniósł trzy niezależne od siebie publikacje, które miały zakończyć erę klasyczną i rozpocząć okres neoklasyczny. Jedną z nich była praca pt. Éléments d’économie politique pure autorstwa szwajcarskiego ekonomisty Léona Walrasa, twórcy nowoczesnej ekonomii matematycznej. Choć przywrócił on definicję monopolu Cournota jako sytuacji jedynego sprzedawcy jakiegoś dobra po cenie wyższej niż koszt produkcji, podkreślał w niej coś zupełnie innego.\nJak stwierdzał Walras,\nCournot (…) przeszedł od przypadku jedynego monopolisty do przypadku dwóch monopolistów i, w końcu, od monopolu do nieograniczonej konkurencji. Jeśli zaś o mnie chodzi, to wolę zacząć od nieograniczonej konkurencji jako przypadku ogólnego i wtedy przechodzić do monopolu jako przypadku szczególnego.\nWalras, krótko mówiąc, widział wolną konkurencję jako przypadek obowiązujący, zaś monopol jako przypadek odosobniony, szczegółowy, dotyczący jedynego sprzedawcy na rynku. Co więcej, Walras w ramach teorii ekonomicznej ubolewał nad ideą ekonomistów klasycznych jakoby ziemia była monopolem, tylko dlatego, że jej ilość jest stała i ograniczona. Jednak politycznie było w nim coś ze zwolennika Henry’ego George’a, który opowiadał się za nacjonalizacją ziemi. Jak zaznaczał, „wszystkie produktywne usługi są ilościowo ograniczone (…). Skoro znaczenie pojęcia monopolu jest poszerzone do tego stopnia, to obejmuje ono wszystko, a zatem nic”.\nCarl Menger, drugi pionier neoklasycyzmu, założyciel szkoły austriackiej, rozumiał konkurencję i monopol w dużej mierze w ten sam sposób. Gospodarkę przede wszystkim charakteryzuje konkurencja. W przeciwieństwie do niej, monopol odnosi się do pojedynczych sprzedawców. Menger nie był zwolennikiem ekonomii matematycznej. Tym samym mniej niż Walras był skory do ulegania propozycjom Cournota. Podczas gdy Mengerowi brakowało precyzji w określeniu „pojedynczych sprzedawców”, przykładami, których używał, były przypadki przyznawania przez rząd wyłącznych przywilejów: Brytyjska Kompania Indii Wschodnich, średniowieczne gildie. Wybitny uczeń Mengera, Eugen von Böhm-Bawerk, nie omawiał problemu monopolu i czyniąc tak dowodził, że system gospodarczy ma charakter przede wszystkim oparty na konkurencji.\nWśród neoklasycystów był też Anglik William Stanley Jevons, autor Theory of Political Economy. Pchnął on myśl ekonomiczną w kierunku konkurencji doskonałej zamiast w stronę prostego klasycznego i neoklasycznego poglądu na konkurencję i wolną konkurencję. Dla Jevonsa, „doskonale wolna konkurencja” polega nie tylko na braku dyskryminacji cenowej (którą omawiał również Walras), lecz także na obecności dużej liczby kupujących i sprzedawców w każdej gałęzi przemysłu.\nOpracowując koncepcję konkurencji doskonałej (tak przy okazji, Jevons również był ekonomistą matematycznym), Jevons definiował ją jako sytuację, kiedy „pojedynczy handlarz (…) musi kupować i sprzedawać po aktualnych cenach, na które w dużym stopniu nie ma wpływu”. Ponadto, „rynek doskonały” oznaczał dla niego „doskonałą wiedzę o warunkach podaży i popytu i wynikającym z nich stosunku wymiany” ze strony „wszystkich handlarzy”. Jevons, kontynuując tę Cournotowską tradycję i określając pewien typ konkurencji jako „doskonałą”, nie przeprowadził swojej analizy konsekwentnie. W przedmowie do drugiego wydania swojego dzieła uświadomił sobie, że jeśli każdy towar jest w pewnym sensie unikatowy, to w tym samym sensie „własność jest tylko innym określeniem monopolu”. Dlatego też Jevons zauważył, że w całkowicie rynkowej gospodarce „monopol [tak jak go definiował] jest ograniczany przez konkurencję i żaden właściciel — czy to pracy, ziemi czy też kapitału — nie może, teoretycznie rzecz biorąc, uzyskać większych udziałów w produkcji niż inni posiadacze tego samego rodzaju własności są skłonni zaakceptować”.\nJevons jednak był pierwszym, który podał ścisłą definicję konkurencji doskonałej. Drogą tą podążał angielski ekonomista matematyczny Francis Y. Edgeworth w dziele pt. Mathematical Psychics z 1881 r. Edgeworth kładł nacisk na jeszcze ściślejsze opracowywanie definicji, antycypując nowoczesne stanowisko. Jak utrzymywał, konkurencja doskonała odnosi się do nieskończenie dużej liczby firm i całkowitej podzielności produktu. Poniższy ustęp prezentuje ogromny wpływ, jaki na definicję Edgewortha wywarła matematyka:\nDoskonałe pole konkurencji charakteryzują w dodatku pewne właściwości szczególnie korzystne w matematycznej kalkulacji. Chodzi tu mianowicie o pewną nieskończoną wielość i podzielność, które są analogiczne do nieskończoności i nieskończenie małych zmian, umożliwiających uprawianie znacznej części fizyki matematycznej (por. teorię atomów i wszystkie zastosowania rachunku różniczkowego).\nAlfred Marshall, w tej i wielu innych sprawach, prezentował eklektyczny splot chaosu i niekonsekwencji, zmieniający się w kolejnych wydaniach jego Principles (I wyd. w 1890 r.). W koncepcji Marshalla są dwa główne i sprzeczne ze sobą wątki. Z jednej strony zajmował on stanowisko bliskie ekonomistom klasycznym: traktował wolną konkurencję jako rozległą relację oplatającą cały rynek i nie odczuwał potrzeby stworzenia węższej i ściślejszej definicji konkurencji. W rzeczywistości, wyraźnie atakował koncepcję konkurencji doskonałej w ósmym wydaniu swojego dzieła. Stwierdzał, że opadająca krzywa popytu firmy jest zgodna z konkurencją. Używał terminu „monopol”, lecz nie definiował go dokładnie. Prawdopodobnie odnosił go do pojedynczego sprzedawcy towaru.\nW przypadku założenia o doskonałej wiedzy w konkurencji doskonałej Marshall był sceptyczny:\nNie zakładamy, że konkurencja jest doskonała. Konkurencja doskonała wymaga doskonałej wiedzy na temat stanu rynku (…). Byłoby to całkowicie nieracjonalne założenie (…). Starsi ekonomiści, pozostający w stałym kontakcie z aktualnym funkcjonowaniem świata biznesu, musieli wiedzieć to wystarczająco dobrze. Lecz, częściowo z powodu faktu, że termin „konkurencja doskonała” stał się niemal sloganem (…) często sprawiali wrażenie, że sami faktycznie zakładali doskonałą wiedzę.\nZ drugiej strony, Marshall również zainspirowany był do pewnego stopnia ekonomistami matematycznymi, a zatem także i Cournotem. W trzecim wydaniu swojego dzieła pt. Principles przedstawił koncepcję Cournota o tym, że pozioma krzywa popytu dla firmy jest faktem powszechnym w gospodarce, zaś opadająca — wyjątkiem. Było to katastrofalne ustępstwo, które prowadziło do uznania doskonałej bądź czystej konkurencji (pozioma krzywa popytu) za stan typowy dla gospodarki, choć być może niekonieczny dla całego systemu, a nawet nieco wyidealizowany. To stanowisko pojawiło się przede wszystkim w słynnym dodatku Mathematical Appendix, który był silnie zainspirowany przez Cournota. Ponadto, Marshall poczynił dalsze ustępstwa na rzecz różnych rzekomym odchyleń od optimum wolnego rynku, w związku z takimi kwestiami jak „pozytywny efekt zewnętrzny” i „ negatywny efekt zewnętrzny”.\nW 1899 r. wybitny amerykański ekonomista neoklasyczny, John Bates Clark, wydał dzieło pt. Distribution of Wealth. Dodał on więcej ścisłości i nierzeczywistych treści do definicji konkurencji doskonałej Edgewortha. Co do innych wymogów, dodał on, iż praca i kapitał muszą być całkowicie mobilne. „Doskonała mobilność” czynników stała się odtąd wymogiem konkurencji doskonałej. Zapoczątkowana przez Jevonsa i Edgewortha tradycja konkurencji doskonałej jako konkurencji była następnie rozwijana przez amerykańskiego ekonomistę matematycznego Henry’ego Ludwella Moore’a. W swoim artykule z przełomu 1905 i 1906 r. stwierdził, że wpływ jakiegokolwiek producenta na cenę musi być nieistotny. Ponadto zadeklarował, że żaden konkurent nie może uwzględniać działań jakiegokolwiek innego konkurenta. To kolejny warunek konkurencji doskonałej.\nChoć John Bates Clark rozwijał model konkurencji doskonałej, był jak najdalszy od używania konkurencji doskonałej jako wskaźnika realnej gospodarki. Clark uznawał — w ramach tradycji ekonomistów klasycznych — konkurencję doskonałą jako punkt ostatecznej równowagi „statycznego stanu”, nie popełnił zatem pomyłki, że konkurencja doskonała jest — lub być powinna — regułą rzeczywistego, „dynamicznego” świata gospodarki. W swojej wizji rzeczywistego świata Clark pozostawał całkowicie w tradycji neoklasycznej. Widział on monopol tylko jako pojedynczego sprzedawcę i dlatego też widział konkurencję jako powszechny fakt naszego systemu gospodarczego. Clark wypracował swoje stanowisko odnośnie do tych „dynamicznych” problemów w swoim dziele pt. The Control of Trust oraz w Essentials of Economic Theory. Profesor Shorey Peterson zaznacza, że:\nClark pisał jeszcze przed tym niefortunnym użyciem pojęć, według którego wszystko, co nie jest czystą konkurencją, jest monopolem. Przez monopol rozumiał ujednoliconą kontrolę rynku, zaś przez konkurencję, w tym kontekście, „zdrową rywalizację w służbie ogółowi”.\nClark widział korzyści, które mogą płynąć z fuzji i dużych firm:\nOlbrzymia korporacja, która nie jest prawdziwym monopolistą, może się znakomicie rozwijać. Jeśli nadal musi obawiać się rywali, faktycznych lub potencjalnych, jest pod tego samego rodzaju presją, która działa na niezależnego producenta — pod naciskiem na oszczędzanie pracy. Może być zdolna nawet do większego rozwoju niż mniejsze przedsiębiorstwo. Konsolidacja bez zajmowania pozycji monopolisty sprzyja rozwojowi.\nNawet jeśli jakaś gałąź przemysłu składa się z jednego przedsiębiorstwa, Clark widział określone korzyści z panowania zasad rynkowych, choć sytuację taką uważał za niebezpieczną. Clark dostrzegał jednak ogromną doniosłość potencjalnej konkurencji:\nCena może być możliwie naturalna. Może ona stać na poziomie niewiele wyższym niż koszt produkcji, by zachować monopol. Jeśli tak jest, to dlatego, że wyższa cena mogłaby wprowadzić konkurencję. Duża firma woli sprzedać wszystkie dobra, które mają umiarkowaną cenę, niż wprowadzić rywali na ten teren. Jest to monopol formalny, a nie rzeczywisty, ponieważ jest pozbawiony swojej niszczącej mocy. Zaś tym, co trzyma ją trwale w szachu, jest potencjalna konkurencja (…). Odkąd powstały pierwsze trusty, efektywność potencjalnej konkurencji okazała się tak silna, że nie ma zagrożenia, że ten regulator cen będzie kiedykolwiek ignorowany.\nWidzimy, że Clark, budujący na klasyczno-neoklasycznej tradycji, może być uważany za prekursora nowoczesnej koncepcji niezakłóconej konkurencji (ang. workable competition), sformułowanej przez jego syna Johna Maurice’a Clarka w 1940 r. i bardzo wpływowej po II wojnie światowej.\nClark nie obawiał się także tzw. problemu oligopolu. Uważał, że „konkurencja w rzeczywistości by przetrwała i byłaby niezwykle wydajna” pomiędzy zaledwie kilkoma konkurentami, dopóki nie zawiązaliby związku pomiędzy sobą.\nAlfred Marshall w swojej niemal całkowicie niedostrzeżonej pracy z zakresu ekonomii stosowanej, Industry and Work (London 1919) praktycznie przewidział wszystkie znaczące rozwinięcia teorii konkurencji, najpierw (a) zgadzając się z tymi, którzy określali konkurencję jako doskonałą, a później (b) mówiąc, że realny świat gospodarczy przeszyty jest elementami monopolu — jednak jest to dobra rzecz (w ten sposób wyprzedził ostateczne stanowisko E.H. Chamberlina o trzydzieści lat). Tę nieprecyzyjną formę konkurencji Marshall widział jako absolutnie właściwą. Podczas gdy:\nAbsolutne monopole niewiele znaczą w nowoczesnym biznesie, w porównaniu do tych, które są „warunkowe” lub „tymczasowe” (…) [i tym dłużej utrzymują swoje pozycje, jeśli tylko] nie umieszczają cen dużo powyżej poziomu niezbędnego do pokrycia wydatków przy normalnych zyskach.\nMarshall podkreślał także doniosłość potencjalnej konkurencji, jak i międzygałęziowej konkurencji substytutów: „człowiek zdrowego rozsądku (…) będzie miał baczenie na źródła możliwej konkurencji, bezpośredniej lub pośredniej”.\nTymczasem, gdy Clark i Marshall rozwijali klasyczno-neoklasyczną tradycję niezakłóconej konkurencji/wolnej konkurencji oraz czynili pewne ustępstwa na rzecz zwolenników konkurencji doskonałej, koncepcja ta rozwijała się dalej. Najbardziej znany uczeń Alfreda Marshalla — Arthur C. Pigou — upierał się przy doskonałej mobilności i podzielności jako komponentach ideału konkurencji doskonałej. Atakował też rzeczywistość za jej brak mobilności i niepodzielność. Pigou ponadto znakomicie opracował kilka wskazówek Marshalla, dotyczących wymyślenia złożonych koncepcji porażek wolnego rynku przy spotkaniu z „ubocznymi kosztami społecznymi” — lecz jest to odrębne pole dociekań. Jednakże nawet Pigou nie uważał, by doskonała — lub, jak to nazywał, „prosta” — konkurencja była możliwa i dlatego też była idealna.\nW końcu dochodzimy do winowajcy, który zebrał wszystkie komponenty konkurencji doskonałej i złączył je w analityczną całość. Rozwinął on także najważniejsze z tych elementów i wyjaśnił dojrzałą teorię konkurencji jako wyłącznie konkurencji doskonałej. Tym winowajcą był Frank H. Knight w swojej słynnej pierwszej książce Risk, Uncertainty, and Profit?. Cała ta książka napisana jest w terminach teorii konkurencji doskonałej. Ta z kolei jest tu ściśle zdefiniowana. J.B. Clark uważał, że pojęcie konkurencji doskonałej da się stosować jedynie do statycznego świata równowagi. Dlatego też nie rozważał jej jako probierza dla realnej gospodarki. Frank Knight natomiast uważał, że model konkurencji doskonałej mógł być stosowany jako miernik do świata rzeczywistego. Był to jedyny sens, w jakim ekonomiści mogli używać, analizować i oceniać to pojęcie konkurencji. Pojęcie konkurencji Knighta zawiera w sobie idealne przewidywania, doskonałą mobilność, zmianę bez kosztów, wszystkie elementy — produkty i czynniki — ciągle zmienne i nieskończenie podzielne. Zakładało, że krzywe popytu są dane i znane wszystkim, a wymiana jest natychmiastowa i pozbawiona kosztów. Wszystkie wartości zaś są ciągłe a krzywe popytu poziome dla każdej firmy.\nWłaśnie przeciwko teorii w stylu Franka Knighta — użycie modelu konkurencji doskonałej do opisania realnego świata amerykańskiej gospodarki —zaprotestował Chamberlin w roku 1933. Chamberlin stwierdził, skądinąd słusznie, że konkurencja oznacza doskonałość (a raczej czysta konkurencja — przy spełnieniu wszystkich powyższych warunków oprócz doskonałej wiedzy). Jednak w tym przypadku Chamberlin zauważył, że absurdem jest stosowanie tego modelu — jak czynił to Knight i inni — do opisywania realnego świata gospodarki, który wyraźnie nie funkcjonuje w ten sposób. Dlatego też musimy zdać sobie sprawę, że gospodarka nie jest oparta na konkurencji, że zawiera elementy monopolu. Lewicowi zwolennicy Chamberlina (do których poniekąd zaliczał się sam Chamberlin) używali go jako łącznika do pojednania się z marksistami i innymi krytykami przedsiębiorczości. Mogli w ten sposób głosić, że cały system kapitalistyczny jest monopolistyczny i dlatego też nie sposób go już wyjaśniać za pomocą teorii ekonomicznej. Henry Simons i inni uczniowie Franka Knighta w latach 30. XX wieku opowiadali się za podzieleniem wielkiego biznesu na zatomizowane jednostki, które bardziej zbliżałyby się do doskonałości.\nWreszcie, jak wskazywałem, zapomniana tradycja neoklasycznej, z grubsza poręcznej, konkurencji opartej na swobodzie wejścia na rynek odnowiona została przez J.M. Clarka i innych po II wojnie światowej. Szkoła chicagowska, choć znacznie złagodniała od lat 30. XX wieku, wciąż używa modelu konkurencji doskonałej jako ideału i jako teorii wyjaśniającej rzeczywistość. Dlatego też wielu jej członków wciąż tęskni za bezwzględnym niszczeniem trustów. Sam Chamberlin, zdając sobie sprawę, że doskonała bądź czysta konkurencja to ideał, walczy na rzecz teorii niezakłóconej konkurencji. Musi się jednak borykać z pułapką własnej terminologii. Jak J.M. Clark skarcił swego czasu Chamberlina — dlaczego nazywać tę dobrą, działającą gospodarkę „monopolistyczną”, skoro można ją nazwać lepiej — i bardziej strawnie — „konkurencyjną”?\n A. Smith, Badania nad naturą i przyczynami bogactwa narodów, Warszawa 1954, s. 73.\n Ibidem, s. 156 i dalej.\n D. Ricardo, The Principles of Political Economy and Taxation, London 1955, s. 229.\n Ch. Gide, Ch. Rist, A History of Economic Doctrines From the Time of the Physiocrats to the Present Day, Boston 1930, s. 357–358.\n J.S. Mill, Zasady ekonomii politycznej, PWN, Warszawa 1966, s. 764-765.\n L.H. Haney, History of Economic Thought, New York 1949, s. 347-348.\n L. Walras, Elements of Pure Economics, Homewood 1954, s. 440.\n W.S. Jevons, Theory of Political Economy, London 1888, s. 87.\n Ibidem, s. xlv–xlvi.\n F.Y. Edgeworth, Mathematical Psychics: An Essay on the Application of Mathematics to the Moral Sciences, London 1881, s. 18.\n A. Marshall, Principles of Economics, London 1938, s. 540.\n Ibidem, s. 849-850.\n J.B. Clark, The Control of Trust, New York 1901.\n Idem, Essentials of Economic Theory, New York 1907.\n S. Peterson, Antitrust and the Classic Model, [w:] Readings in Industrial Organization and Public Policy, red. R.D. Irwin, Homewood 1958, s. 323.\n J.B. Clark, Essentials…, s. 534.\n A. Marshall, Industry and Trade, London 1919, s. 395–398, 405–409.\n A.S. Pigou, Wealth and Welfare, London 1912.\n Patrz także: idem, Economics of Welfare, London 1950. Pigou był praktycznie twórcą „ekonomii dobrobytu”.\n F.H. Knight, Risk, Uncertainty, and Profit, Boston 1921.\n Jako dodatek do wyżej opisanych odniesień, patrz: G.J. Stigler, Perfect Competition, Historically Contemplated, „Journal of Political Economy”, luty 1957, s. 1–17.\nPosted in Teksty, Teoria ekonomii, TłumaczeniaTagged konkurencja, konkurencja doskonała, monopol, Murray Rothbard, Rothbard


Rekin marmurkowy | Akwarium Gdyńskie MIR-PIB\nHome Ryby Rekin marmurkowy\nRząd: Carcharhiniformes (żarłaczokształtne)\nRodzina: Scyliorhinidae (rekinowate)\nJest to słabo poznany gatunek endemiczny północno-zachodniej części Australii, zasiedlający przybrzeżne obszary od Portu Hedland na zachodzie do Wyspy Melville na północy. Zamieszkuje on płytkie wody o głębokości dochodzącej do 4 metrów, chociaż przypuszcza się, że może przebywać również na większych głębokościach. Jest on ściśle związany z dnem. Preferuje dno piaszczyste, bądź pokryte skałami, wśród których szuka schronienia. Jest to jeden z mniejszych rekinów, maksymalna całkowita długość jego ciała wynosi 60 cm. W skład jego diety wchodzą wieloszczety, mięczaki, skorupiaki oraz małe ryby. Ma on zaokrąglony pysk, a jego smukłe, brązowe ciało pokryte jest szerokimi, szarymi pasami oddzielonymi od siebie jasnymi obszarami. Bardzo często ciemne obszary obrysowane są licznymi, czarnymi kropkami, które mogą się zlewać i tworzyć nieregularną linię. Młode osobniki mają prostszy wzór, jedynie z szerokimi ciemnymi pasami. Nie ma on wartości handlowej. Nie jest również chwytany jako przyłów przy połowach komercyjnych, ze względu na zajmowane przez niego siedlisko.\nJak wygląda rozród rekina marmurkowego?\nNa to pytanie odpowiedzą nasi akwaryści, którzy na co dzień obcują z tymi rekinami. Możemy się pochwalić, iż rekin marmurkowy z sukcesem rozradza się w Akwarium Gdyńskim. Oto kulisy zalotów i starań akwarystów, aby inkubacja zarodka w jaju przebiegała prawidłowo.\nZaloty i akt zapłodnienia mają miejsce w zbiornikach ekspozycyjnych. Zaloty są bardzo gwałtowne i wyglądają wręcz brutalnie. Samiec goni swoją partnerkę, podgryza ją i próbuje przewrócić.\n„Tą pogoń można zaobserwować w trakcie dnia, jednak sam akt zapłodnienia ma miejsce w nocy. Nowo złożone jaja odławiamy i przenosimy do zbiorników hodowlanych, w których panują warunki odpowiednie do ich inkubacji. W zbiornikach znajdują się specjalne stelaże do których przyczepiamy jaja za pomocą ich wąsów czepnych. Ważne jest też, by przez jaja przepływała woda, która obmywa je i jednocześnie natlenia. Po około 50 dniach następuje delikatne ‘rozklejenie’ jaja, wówczas zarodek nie jest już szczelnie zamknięty w swojej otoczce. Dzięki temu rozszczelnieniu żyje i funkcjonuje w otaczającej go wodzie (tym bardziej ważna jest jej wymiana!). Inkubacja trwa około 90 – 100 dni. W końcowym okresie inkubacji młody rekinek przestaje mieścić się w swoim schronieniu. Wierci się i podgryza kapsułę. Jeśli nie będzie w stanie wydostać się z jaja, może to skończyć się dla niego śmiercią, dlatego w tym momencie ważna jest jego baczna obserwacja. Często młode wykluwają się jeszcze z resztkami woreczka żółtkowego przyczepionymi do brzucha, który wchłonie się w ciągu kilku dni. W trakcie wylęgu młode rekinki marmurkowe mają około 10 cm długości. Nowo „narodzone” osobniki przenosimy do innego zbiornika. Każdy miot ma swój zbiornik, dzięki temu unikamy sytuacji, w których starsze i silniejsze osobniki podkradałyby jedzenie młodszym i słabszym. Próby karmienia rozpoczynamy od podawania im planktonu, najpierw żywego, później mrożonego. Następnym krokiem jest próba podania im małży, krewetek oraz siekanych ryb. Młode mają w swoich zbiornikach przygotowane specjalne kryjówki. Jako gatunek skryty potrzebują tego rodzaju miejsc.”


OFERTA PRACY —> Handlowiec – Specjalista ds. Sprzedaży\n🆙 OFERTA PRACY 🆙 Szukasz lepszej pracy? W Dynamik znajdziesz stabilność, rozwój i swoją zawodową przyszłość 🚀 Dołącz do nas!💪💪 Stanowisko: Handlowiec – Specjalista ds. Sprzedaży Miejsce pracy 🏢 Kraków, ul. Albatrosów 13 * Obsługa klientów * Przygotowywanie ofert * Nawiązywanie kontaktów i zdobywanie nowych klientów * Obsługa dokumentów sprzedażowych * Realizowanie polityki handlowej firmy * Utrzymywanie dobrych relacji […]\nDziś i jutro to wyjątkowe dni! Nasze kochane Babcie i niezastąpieni Dziadkowie obchodzą swoje Święto! Chcemy wszystkim Babciom podziękować za ogromne serce, dobre rady i pyszne przepisy, którymi się z nami dzielicie. Dziadkom dziękujemy za niesamowitą mądrość i udzielanie odpowiedzi na wszystkie pytania świata! Z tej okazji mamy pytanie również do Was – jakie porady, niecodzienne sposoby na radzenie sobie z różnymi rzeczami otrzymaliście od swoich Babć […]\nPodsumowanie roku 2021r. – wspomnienia\nWitajcie, Ciężko było nam podsumować cały rok w tak krótkim filmie, tym bardziej, że bardzo wiele się wydarzyło. Cieszymy się, że jesteście z Nami -bo… z Nami to Proste…! Staraliśmy się pokazać wszystko to co najważniejsze wydarzyło się w ciągu ostatnich 12 miesięcy. Miłego oglądania! 🤗 Kontakt: Dynamik Sp. z o.o., ul. Albatrosów 13, Kraków, tel.: (12) 299 92 99 Zapraszamy na naszą […]\nDrodzy klienci, W Nowym Roku 2022 składamy WAM najserdeczniejsze życzenia, aby dobre zdrowie Was nie opuszczało, bo to przecież najważniejsze i nigdy nie zabrakło Wam szczęścia. Uśmiechu na twarzy, samych radosnych dni ♥ Aby każdy dzień był wyjątkowy, pełen miłości i spokoju ducha. Niezapomnianych chwil, bo nie ważna jest metryka, tylko to, na ile lat się człowiek czuje. Wszystkiego najlepszego ❗❗❗ 🙋♀🎄🍾🥂 #nowyrok #dynamik […]\nNiech Wigilia i Święta Bożego Narodzenia ⭐upłyną spokojnie i radośnie a w Nowym Roku 🎉🍾 marzenia niech zmieniają się w rzeczywistość a sukcesy przerosną oczekiwania. życzą Zarząd i Pracownicy Spółki Dynamik 😊\nDrodzy klienci Dnia 24 grudnia 2021 roku firma Dynamik będzie NIECZYNNA Prosimy o uwzględnienie powyższej informacji przy składaniu zamówień.\nKażdy like to większe zasięgi! Tak trzymajmy! Profil rozwija się w zaskakująco szybkim tempie więc i my nie możemy spocząć na laurach dlatego w najbliższych dniach przedstawimy Państwu kolejne propozycje . Dlatego za każdy like serdecznie dziękujemy! Wkrótce kolejne nowości na stronie! Polub nas i śledź Nowości! https://www.instagram.com/_u/dynamik_krakow https://www.facebook.com/DynamikKrakow/ #Dynamik #krakow #albatrosów13 #hurtowniaelektryczna\nINWENTARYZACJA w dniu 12.11.2021r. Hurtownia Elektryczna Dynamik będzie NIECZYNNA. Zamówienia złożone tego dnia będą realizowane od dnia 15.11.2021r.\nSCHNEIDER ELECTRIC – grupa produktowa – 2S5 – aparatura i obudowy modułowe dla budownictwa mieszkaniowego\nŚniadanie z ERGOMEM\nŚNIADANIE z ERGOMEM Serdecznie zapraszamy wszystkich zainteresowanych na Śniadanie z firmą Ergom, będzie pysznie i ciekawie Dużo promocji i niespodzianek oraz spotkanie z Dostawcą firmy Ergom, który z chęcią zaprezentuje nowości produktowe oraz odpowie na wszystkie pytania. 25.10.2021 (poniedziałek) 9:00


Mali projektanci | Koszulki z nadrukiem\nAutor admin · 2 Sierpień 2016\nDzieci są bardzo kreatywne. Poza tym, uwielbiają dzielić się swoimi uczuciami i chwalić realizacjami stworzonymi przez ich małe rączki. W wielu przedszkolach dużą wagę przywiązuje się do zajęć manualnych, gdzie każde dziecko może wykazać się innymi predyspozycjami.\nPoprzez sztukę wyraża się wiele emocji – to, o czym jeszcze z dzieckiem nie porozmawiasz, ponieważ jego słownictwo jest ograniczone, a życie psychiczne mocno nieuświadomione, możesz zobaczyć na obrazkach, które samodzielnie wykonał.\nWłaśnie dlatego, że szczere i osobiste – projekty dzieci są coraz bardziej doceniane przez ich rodziców oraz pedagogów. Hitem ostatnich czasów, stało się drukowanie arcydzieł małych artystów, celem pozostawienia trwałego śladu po tym okresie.\nPrinty na ścianach, obrazki na kubkach, czy śmieszne koszulki z nadrukiem dziecięcych rysunków. Istnieje wiele możliwości na docenienie kreatywności Twojej pociechy.\nNasza firma i takie przedsięwzięcia ma na swojej uwadze. Poza tym, że posiadamy hurtownię koszulek, możesz u nas dodać własny projekt. Dzięki temu, w korzystnej cenie i szybkim czasie, otrzymasz spersonalizowany produkt.\nWłaśnie z takiej usługi korzystają placówki społeczne, które angażują się w działalności w szczytnym celu.\nŚwietnym pomysłem, są organizowane przez przedszkola imprezy, na których podczas targów dziecięcej mody, można zakupić koszulki wykonane przez małe rączki. Poza rozrywką, samą w sobie, taki event może mieć oddźwięk charytatywny.\nKoszulka z dziecięcym rysunkiem to wspaniała pamiątka rodzinna oraz znak dla Twojego malucha, że jego praca i zaangażowane są ważne, ponieważ wywołały na czyjejś twarzy szczery uśmiech.\nNext story Twój pierwszy biznes\nPrevious story Wyczaruj superbohatera


• Wisior z żywicy - handmade\nNaszyjnik z zielonym kwiatem w żywicy z1165. Kwiaty w żywicy wisior. Wyjątkowy, stworzony ręcznie naszyjnik z zatopionym w zielonym kwiatem78,00 zł Bordowa panienka naszyjnik z żywicy z1311. Rękodzieło wisior z żywicy. Wyjątkowy, stworzony ręcznie naszyjnik z zatopionym w bordowym kwiatem85,00 zł -12%Naszyjnik w kszałcie obręczy z kwiatami i kłosami. Kwiaty na prezent efektowny wisiorek. Kompozycja jest umieszczona w przeźroczystej obręczy, Ten bukiet nigdy nie zwiędnie :), Polecam115,00 zł\n130,00 zł Naszyjnik z żywicy z polnym kwiatem z1097. Okrągły wisiorek suszone kwiaty. Wyjątkowy, stworzony ręcznie naszyjnik z zatopionym w żywicy różowym kwiatem69,00 zł\nNaszyjnik z bursztynami bałtyckimi z1590. Handmade bursztyn z bałtyku. Wyjątkowy, stworzony ręcznie naszyjnik z zatopionym w żywicy bursztynami bałtyckimi75,00 zł Naszyjnik z mchem utrwalonym w żywicy z1530. Autorskie suszony mech wisior z roślinami. Naturalne, ususzone rośliny zostały zatopione w przezroczystej żywicy99,00 zł Naszyjnik z bordowym kwiatem w żywicy z1398. Przezroczysty naszyjnik. Naturalne, ususzone kwiaty zostały zatopione w przezroczystej żywicy epoksydowej99,00 zł Naszyjnik z suszonymi kwiatami w żywicy z1100. Naszyjniki ręcznie robione. Naturalne, ususzone kwiaty zostały zatopione w przezroczystej żywicy99,00 zł\nNaszyjnik z prawdziwymi kwiatami w żywicy z1104. Naszyjniki ręcznie robione kwiaty w żywicy przezroczysty. Naszyjnik powstał w pojedynczym egzemplarzu, z największą dbałością o szczegóły99,00 zł Naszyjnik z rumiankiem w cynowej oprawie z361. Okrągły wisior naszyjnik. Zastosowana cyna jest ekologiczna, nie zawiera ołowiu, Wielkość wisiora wraz z zawieszką: ok, 7,5 cm108,00 zł Naszyjnik z beżowymi kwiatami w żywicy z93. Biżuteria z żywicy wisior. W zostały zatopione beżowe kwiaty, nadające wisiorowi rustykalnego charakteru119,00 zł Pomarańczowy naszyjnik z żywicy z kwiatem z120. Wisior z żywicy z suszonych roślin. Naturalne, ususzone kwiaty zostały zatopione, Długość łańcuszka : ok 55, 60 cm89,00 zł\nNaszyjnik z kwiatów w cynowej ramce z340. Handmade ręcznie robione suszone kwiaty. Długość łańcuszka: ok, 70 cm, Kolor żywicy: bezbarwna, odcień sepia108,00 zł Naszyjnik z kwiatem zatopionym w żywicy z292. Hand-made wisiorka prawdziwe kwiaty. Wielkość wisiora wraz z zawieszką : ok 7,5 cm, Długość łańcuszka : ok 70 cm108,00 zł Naszyjnik z prawdziwymi kwiatami zatopionymi w żywicy z304. Wisior z żywicy prezent. Naszyjnik zostanie zapakowany w ozdobny blister, 48 cm, kolory dobieram do koloru kwiatu139,00 zł Naszyjnik z prawdziwymi kwiatami zatopionymi w żywicy z333. Prezent dla kobiety medalion. Możliwość dokupienia naszyjnika ze sznurków jubilerskich długości 47139,00 zł\nNaszyjnik z tulipanem w żywicy z355. Handmade tulipan naszyjnik na wiosnę. Suszony tulipan zatopiony w żywicy nadaje naszyjnikowi romantycznego charakteruwyprzedano Wisior z turkusowej żywicy i drewna. Wisiorka wisiorek biżuteria. Piękny wisiorek z naszyjnikiem wykonany z drewna i żywicy, Wisior zawieszony jest na powlekanym sznurkuwyprzedano Naszyjnik z prawdziwymi kwiatami zatopionymi w żywicy z311. Medalion z kwiatem biżuteria. Możliwość zakupienia drewnianego pudełeczka, Drewniane pudełko do wisiorów"wyprzedano Wisior z korala zatopionego w żywicy c583. Hand-made wisiorka naszyjnik. Nietypowy wisior wykony z patyczków naturalnego barwionego korala zatopionego w żywicywyprzedano\nNaszyjnik z prawdziwymi kwiatami zatopionymi w żywicy z241. Autorskie dla szefowej wisior z żywicy. (Kup produkt "dopłata za naszyjnik ze sznurków jubilerskich do wisiorów ")wyprzedano Naszyjnik z prawdziwymi kwiatami zatopionymi w żywicy z328. Naszyjniki ręcznie robione medalion z kwiatem biżuteria. Naszyjnik zostanie zapakowany w firmowy elegancki blister, W tym celu kup produkt " Dopłatawyprzedano Naszyjnik z niebieskim kwiatem w żywicy z1244. Handmade ręcznie robione okrągły wisior. Wyjątkowy, stworzony ręcznie naszyjnik z zatopionym w żywicy niebieskim kwiatemwyprzedano Naszyjnik z kwiatami w cynowej ramce z1277. Naszyjniki ręcznie robione wisiorek w srebrnej ramce. Czarnej barwy, a po przetarciu barwy starego srebra, Wielkość wisiora wraz z zawieszką: 5,5 cmwyprzedano\nWisior z turkusowej żywicy oraz drewna. Wisiorki ręcznie robione wisior na prezent drewno i żywica. Turkusowa żywica tworzy piękny kontrast z drewnem o wielu odcieniach brązuwyprzedano Prosty i elegancki wisior z szarej żywicy i drewna. Wisiorka handmade wisior z naszyjnikiem. Prosty i elegancki z naszyjnikiem wykonany z drewna i żywicy, Wisiorek został zabezpieczony woskiemwyprzedano\nElegancki wisior z żywicy i drewna. Biżuteria z żywicy nowoczesna. Elegancki wisior z naszyjnikiem wykonany z drewna, Długość naszyjnika to około 70 cmwyprzedano Geometryczny wisior z drewna i białej żywicy. Wisior dla niej geometryczny. Wisiorek z lekkim akcentem elfiej biżuterii, Naszyjnik przybrał kształt trapezuwyprzedano\nNaszyjnik z prawdziwymi strami zatopionymi w żywicy z287. Autorskie wisior z żywicy naturalne kwiaty. Białe kwiaty po ususzeniu zazwyczaj mają barwę kremową, czasem miejscowo karmelowąwyprzedano Naszyjnik z żywicy epoksydowej z drewnem. Handmade ręcznie robione naszyjnik wisior. Delikatny wisior z bezbarwnej żywicy i drewna, zawieszony na łańcuszku ze stali szlachetnejwyprzedano\nNaszyjnik z prawdziwymi kwiatami zatopionymi w żywicy z293. Handmade ręcznie robione medalion z kwiatem. Oświetlenie do zdjęć sprawia że kwiaty te wyglądają na białewyprzedano Naszyjnik z prawdziwymi kwiatami zatopionymi w żywicy z247. Biżuteria z żywicywyprzedano\nNaszyjnik z prawdziwymi kwiatami zatopionymi w żywicy z244. Handmade wisior z żywicy prezent dla kobietywyprzedano Naszyjnik z prawdziwymi kwiatami zatopionymi w żywicy z325. Hand-made biżuteria z żywicy dla szefowejwyprzedano


Szamani i DNA | bochenia.pl\nBochenia » Świat od Wewnątrz » 2012 » Styczeń » Szamani i DNA\nDziwaczne lub potworne panteony bóstw, bogów i demonów dawnego Meksyku oraz innych obszarów świata nie zostały przez naszych przodków wykreowane w procesie abstrakcyjnego myślenia, lecz zaobserwowane w transach podczas kontaktów z "niebem."\nNieznany mistecki mędrzec już w XIII wieku, na długo przed odkryciem w Europie mikroskopu, malował przekroje komórek z jądrami, komórek jajowych, podziały komórkowe, komórki z podwójną helisą DNA, zespoły 23 ludzkich chromosomów obecnych w jaju tuż przed zapłodnieniem, typowe kształty podwajających się chromosomów, symbole 20 aminokwasów wchodzących w skład białek, znaki 4 zasad stanowiących litery kodu genetycznego i tak dalej.\nCo więcej, zebrałem obfitą ikonografię i liczne słowne przekazy, które pozwoliły mi wysunąć tezę, że najbardziej czczone, choć nie najwyższe bóstwo Mezoameryki, Quetzalcoatl czyli Wąż Upierzony, nosiciel mądrości najwyższego Boga, jest symboliczną personifikacją podwójnej helisy DNA.\nPragnąc wykazać, że jednak było to możliwe, zacząłem poszukiwać innej, niż naukowe drogi poznania. Nie upłynęło wiele czasu, gdy nabrałem pewności, że takim źródłem wiedzy były dla indiańskich kapłanów odmienne stany świadomości uzyskiwane w transach halucynogennych. Wkrótce się przekonałem, że są one nadal codzienną praktyką u wielu plemion dżungli amazońskiej w Brazylii i Peru, a także gór, pustyń i lasów w Meksyku.\nW Ameryce trwają próby rozwikłania tej ważnej tajemnicy. Antropolodzy przestali wreszcie udawać, że jej nie ma . Przekonałem się o tym, gdy po moich publikacjach nawiązali ze mną kontakt meksykański archeolog Enrique Assemat i szwajcarski antropolog\nJeremy Narby. Ten ostatni, jako doktorant Uniwersytetu Stanford w USA, spędził dwa lata u Indian Ashaninka nad rzeką Pichis w Peru. Okazało się, że niezależną drogą doszedł do wniosków podobnych do moich. Stwierdził mianowicie, że ukazujące się w transach, po wypiciu ayahuasca, zjedzeniu kaktusa peyote czy grzybów totonacatl, węże są symboliczną projekcją DNA !\nNapisane przez Elizeusz, 19 January 2012\nPrzyjdzie czas, kiedy bez ayahuaski będziemy poznawać swoje przestrzenie umysłu, doznawać kontaktów z Nadświadomością, łączyć się z Kreacją Wszechświata. Jest to powolny, ale zależny od nas proces samoświadomości człowieka, jego doskonalenia i ewolucji. Dotychczasowe 2 helisy naszego DNA poszerzą się do 3, następnie 4 aż do 12 i będziemy wówczas przebóstwieni, połączeni z Kreacją. Powoli, skutecznie do Celu. Bóg jest cierpliwy, tylko my chcemy skrótami przejść przez życie.\nNapisane przez Kwiat Lotosu, 1 November 2013


Strona 1 z 16, 20 pozycji widocznych na stronie z 320 wszystkich pasujących.\nRed. Zasztowt Leszek\n50.15 zł do koszyka\nW publikacji autor bada elementy myślenia o wychowaniu i kształceniu w poezji epickiej, lirycznej i dramatycznej, w prawodawstwie, badaniach natury, sofistyce i filozofii starożytnej Grecji. Analizą obejmuje około 800 lat (od okresu archaicznego po hellenistyczny) rozwoju myśli pedagogicznej i omawia dorobek blisko 50 myślicieli z tego okresu. ...\nRed. Walczak Anna, Wróbel Alina, Wasilewski Marcin\nPrezentowana publikacja dotyczy kluczowych aspektów myśli pedagogicznej Bogdana Nawroczyńskiego (1882-1974), jednego z najwybitniejszych klasyków polskiej pedagogiki - historii myśli pedagogicznej, pedagogiki porównawczej, dydaktyki i pedeutologii. Jest on również jednym z najważniejszych przedstawicieli polskiej filozofii wychowania, a jego ksi...\nRed. Wiśniewska Monika\nCzytając kolejne części książki, Czytelnik szybko zrozumie, jak tragicznym okresem wpływającym na naszą teraźniejszość był czas PRL. Eksperyment tzw. polityki oświatowej pozbawił kolejne pokolenia umiejętności odnajdywania się w złożonym świecie. Efektem edukacji szkolnej stało się powszechne mniemanie o niezmienności świata, a w konsekwencji po...\nAutorka ukazuje stan zbiorów dydaktycznych Gimnazjum i Liceum Wołyńskiego w latach 1805–1833, ich powstawanie oraz wykorzystanie w procesie nauczania. Omawia dzieje i zasoby szkolnych kolekcji oraz działalność gabinetów: fizycznego, chemicznego, mineralogicznego, historii naturalnej (przyrodniczego), numizmatycznego oraz malarstwa i rysunku. Prz...\nKsiążka jest pierwszą próbą opisania języka polskiego młodzieży polskiej zamieszkałej w Norwegii, uczącej się w polskich szkołach w Oslo. Badania podsystemów fonetycznego, fleksyjnego, składniowego i leksykalnego ujmują język polski na wczesnym etapie kształtowania się dialektu polonijnego, ze względu na to, że norweskie skupisko polonijne jest ...\nZ serii SZKOŁA-PAŃSTWO-SPOŁECZEŃSTWO ukazały się: Tom I: Z dziejów kultury i oświaty od średniowiecza do początków XX wieku, pod redakcją naukową Krzysztofa Jakubiaka i Tomasza Maliszewskiego Tom II: W kręgu dorobku edukacyjnego II Rzeczypospolitej, pod redakcją naukową Krzysztofa Jakubiaka i Tomasza Maliszewskiego Tom III: Edukacja ...\nII wojna światowa zmieniła mapę naszego kraju. Polska przesunęła się na zachód, uzyskując Ziemie Odzyskane, ale jednocześnie utraciła województwa wschodnie. Na tych terenach znajdowały się dwa duże miasta akademickie: Lwów i Wilno. We Lwowie w Polsce międzywojennej znajdował się jeden z najstarszych i najbardziej obleganych uniwersytetów – Uniwe...\n53.45 zł do koszyka\n[...] Dla wielu Ludwig van Beethoven będzie najwybitniejszym kompozytorem w dziejach, dla innych jednym z największych, a zapewne znajdzie się też grupa, której motywów takiego myślenia nie pojmę, dla której pozostaje on denerwującym i krnąbrnym starcem. Jednak obojętne, po której stronie się opowiemy - jest jedna stała: nikt nie może przejść ob...\nRamy chronologiczne publikacji obejmują przełom XIX i XX stulecia oraz okres Polski międzywojennej. Organizowane w tym czasie kongresy i zjazdy pedagogiczne zwoływane przez środowiska nauczycielskie i oświatowe oraz związanych z nimi teoretyków edukacji odegrały doniosłą rolę w rozwoju ówczesnej polskiej myśli i praktyki edukacyjnej. W książce z...\n11.70 zł powiadom\nPomysł tej książki zrodził się wiele lat temu. Ośmielona zachętami kilku naszych Profesorów pani Marzena Florkowska nagrała wywiady z kilkunastoma Profesorami ówczesnego Instytutu Filologii Polskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego. Są to swobodne rozmowy na temat pracy naukowej, dydaktyki, życiowych kolei losu. Po latach jako dziekan Wydziału Polon...\nMówiąc w ogólności, młode panienki daleko prędzej dojrzewają od chłopców, umysł ich prędzej się składa, a tym samym prędzej je niektórymi naukami zatrudnić można (Jędrzej Śniadecki – O fizycznym wychowaniu dzieci) Kobieta nic nad potrzebę uczyć się nie powinna, użyteczność jest miarą nauki kobiet. (Tomasz Dziekoński – O wychowaniu dzieci, ze ...\nPo owocach poznacie ich... Szkoła średnia to drzewo o kilku konarach. W niej uczeń dorasta do podjęcia decyzji, na którym z nich chce wydawać owoce i wygrać życie. Słownik odsłania jeden z konarów drzewa, jakim jest Gimnazjum i LO w Wadowicach, które w roku 2016 obchodzi 150 lat powstania. Słownik zaprasza do opracowania kolejnych konarów. Wd...\n35.10 zł powiadom\nJubileuszowe wspomnienia na 60-lecie Wydziału Budownictwa, Architektury i Inżynierii Środowiska Polite...\nW życiu zdarzają się chwile, w których odżywają wspomnienia z przeszłości. Przypominamy sobie nasze dzieciństwo, lata młodości, czasy studenckie. Szczególnie te ostatnie mają w naszej pamięci szczególne miejsce. W 60. rocznicę utworzenia Wydziału Budownictwa Lądowego Politechniki Łódzkiej zapraszamy Czytelników w sentymentalną podróż. Przewodn...\n33.93 zł do koszyka\nKsiążka jako całość jest przykładem twórczego posługiwania się metodą idiograficzną i technika narracji, a przy tym całkowicie trafnego doboru źródeł. Jest prawdziwym wyrazem zapatrywań autora na sprawę historycznych uwarunkowań rozwoju edukacji w trafnie wybranym przez badacza czasie i miejscu. Dla czytelnika będzie wartościową lekturą naukową,...\n28.56 zł do koszyka\nKsiążka Władysława Konopczyńskiego o Stanisławie Konarskim to barwna opowieść o życiu znakomitego myśliciela i wielkiego reformatora, do dziś będącego symbolem starań o naprawę Rzeczypospolitej. Wybitny historyk kreśli przy tym erudycyjną panoramę burzliwego okresu dziejów Polski, w którym podejmowano próby ratowania jej przed upadkiem – ale tak...\n34.97 zł powiadom\nRed. Bałtruszajtys Grażyna\nZ dumą i radością oddajemy do rąk Czytelników drugie wydanie Zarysu dziejów Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Publikacja zbiega się z obchodami dwusetnej rocznicy utworzenia Naszej Uczelni, która - jako Cesarsko-Królewski Uniwersytet Warszawski - w dniu 19 listopada 1816 r. została powołana do życia dekretem Aleksandra I...\nKsiążka Zrozumieć Montessori. Czyli Maria Montessori o wychowaniu dziecka ma przede wszystkim na celu wyjaśnienie czytelnikowi przesłania pedagogicznego Marii Montessori. Pomimo, ze w pracach Autorki często pojawiał się termin „metoda”, to M. Montessori zawsze w końcowym rezultacie chodziło o wszechstronną pomoc dziecku w jego trudzie indywidual...\n21.65 zł powiadom\nOpracowanie dotyczące polskich naukowych szkół medycznych jest zbiorowym dziełem pracowników Katedry Historii Medycyny Wydziału Lekarskiego Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego. Nie obejmuje ono wszystkich dyscyplin medycznych, gdyż stanowi jedynie zapowiedź dużego, pełnego ujęcia tego ważnego tematu. Każda z prezentowanych tu wspól...\n41.80 zł do koszyka


Tour de Pologne - czas na zmiany. Ileż można jeździć po tych samych drogach?\nKraków, Katowice, Bielsko-Biała, Bukowina Tatrzańska… Od wielu lat trasa największego wyścigu kolarskiego w Polsce wygląda bardzo podobnie. Kibice żartują, że to „Tour de Południe”.\nTekst przeczytasz w ok. 2 minuty, 44 sekund\nCzesław Lang wielokrotnie mi mówił, że chciałby pokazać wyścig w innych regionach Polski, ale nie do końca jest wola współpracy na linii organizator - lokalne władze - sponsorzy. A te trzy „nogi” muszą stać twardo na ziemi, aby przeprowadzić tak duże przedsięwzięcie, jak wyścig klasy World Tour. - Rozmawialiśmy np. z Wrocławiem - pamiętam rozmowę z Langiem z 2018 roku. - I co? Niewiele z tego wyszło, nie udało się nic konkretnego ustalić. Może w przyszłości.\nPraktycznie od 2015 roku peleton jedzie po tych samych drogach (oczywiście z małymi korektami). Drogach Śląska i Małopolski. „Tour de Południe”, a nie „Tour de Pologne” żartują kibice. Kibice, którzy tęsknią za kolarskim świętem w swoich regionach - od Pomorza po Dolny Śląsk i od Suwalszczyzny po Wielkopolskę. Problem w tym, że Lang ma rację. Niezwykle ciężko jest zorganizować tak dużą imprezę bez wsparcia miast i sponsorów. Ba! Liczy się nawet liczba hoteli z odpowiednią liczbą gwiazdek w promieniu kilkudziesięciu kilometrów.\n- Nie da się zorganizować takiego wyścigu gdziekolwiek - mówią eksperci. - Nie można zawodników ulokować w hotelach, które są oddalone 200 czy 300 kilometrów od startu czy mety. Nie mogą oni spędzać zbyt wiele czasu na „transferach’, czyli jeżdżąc w autobusie. W Polsce niewiele regionów spełnia te warunki.\nAle plotki głoszą, że idzie nowe. Już w 2020 roku Lang chciał otworzyć się na nowe regiony. Oficjalnie nic nie powiedział, ale w środowisku mówiło się zarówno o Ścianie Wschodniej, jak i nawet starcie pierwszego etapu w Gdańsku. Ostatecznie pandemia koronawirusa spowodowała, że Lang postawił na zgrane karty. To nie był czas na eksperymenty. Restrykcyjne zasady bezpieczeństwa przyjęte przez Międzynarodową Unię Kolarską zdecydowały, że Lang Team wolał pojechać w sprawdzony teren niż szukać nowych wyzwań.\nJak będzie za rok? Zakładając, że pandemia nam odpuści, to w końcu czeka nas odświeżenie trasy. Tak się wydaje. Trzy tygodnie temu (na początku listopada 2020) Lang odwiedził Podkarpacie. - Rozmawiałem z marszałkiem tego województwa na temat przyszłorocznej edycji TdP - oficjalnie poinformował.\nBurmistrz Ustrzyk Dolnych, Bartosz Romowicz, potwierdził, że „coś jest na rzeczy”, powiedział dziennikarzom: - TdP 2021 w naszym mieście? Wszystko zmierza w dobrym kierunku.\nCo to oznacza? Najprawdopodobniej peleton złożony z najlepszych kolarzy świata pojawi się w Bieszczadach. Po raz ostatni TdP jechał tutaj w… 1995 roku. Wówczas wyścig wygrał Zbigniew Spruch, w peletonie jechali m.im. Dariusz Baranowski, Tomasz Brożyna czy Marek Leśniewski. Zamość, Przeworsk, Sanok - te miasta na ćwierć wieku wypadły z kręgu zainteresowań największego wyścigu w Polsce.\nNie znamy jeszcze nawet zarysu trasy przyszłorocznej edycji Wyścigu Dookoła Polski, ale dobrze, że organizatorzy zauważyli narzekania kibiców. Zauważyli, że nie można ciągle jeździć po tych samych trasach, w tych samych regionach, bo to zabija sam wyścig. W 2021 roku Bieszczady, a potem? Może powrót w Karkonosze, może odkrycie Pomorza, byłoby też świetnie wjechać na Suwalszczyznę i wykorzystać piękne trasy gravelowe? Oby!


Mecz II Ligi siatkówki dziewcząt-Licealiada Wojewódzka\nDnia 21.01.2016r. w hali sportowej przy II LO w Łomży odbył się mecz II ligi siatkówki dziewcząt w ramach Rozgrywek Licealiady Wojewódzkiej, w którym nasz zespół zmierzył się z dziewczętami Zespołu Szkół Gastronomicznych z Białegostoku. Mecz przysporzył nam wiele emocji. Obie drużyny wyszły na boisko doskonale przygotowane z nastawieniem na wygraną. Początkowo walka była bardzo wyrównana, nie można było jednoznacznie wskazać potencjalnego zwycięzcy. Jednakże w trakcie połowy pierwszego seta wyraźnie zarysowała się przewaga naszych dziewcząt. Reprezentantki II LO utrzymały prowadzenie, które ostatecznie doprowadziło do zwycięstwa 2:0 w całym meczu.\nKolejny mecz w ramach Rozgrywek Licealiady Wojewódzkiej odbył się dnia 11.02.2016r. także w hali przy II LO, gdzie nasze siatkarki zmierzyły się z dziewczętami z Zespołu Szkół z Sokółki. Po gładko wygranym pierwszym secie do 12, spodziewaliśmy się łatwego zwycięstwa. Jednak nasze rywalki nie dały za wygraną i w kolejnym secie przysporzyły nam wiele kłopotów, ostatecznie wygrywając 22:25. Tie-break rozpoczął się dobrą zagrywką rywalek, co doprowadziło do stanu 2:9. Ten moment okazał się być przełomowy, walka zaczęła się od nowa. Mobilizacja naszych dziewcząt skutkowała wyrównaniem wyniku 11:11. Niestety dobra passa nie trwała długo. II LO ostatecznie przegrało mecz w setach 2:1.\nOpiekun sekcji siatkówki dziewcząt


Chcesz się zaszczepić na COVID-19. Sprawdź, gdzie będzie to możliwe! – Powiat Nowosolski\nStr. głównaAktualnościChcesz się zaszczepić na COVID-19. Sprawdź, gdzie będzie to możliwe!\nChcesz się zaszczepić na COVID-19. Sprawdź, gdzie będzie to możliwe!\nW całym kraju rozpoczęły się szczepienia na COVID-19. W pierwszej kolejności dostęp do szczepionki mają służby medyczne. Wkrótce programem szczepień zostaną objęte kolejne grupy pacjentów. Na terenie powiatu nowosolskiego powstało kilkanaście punktów, w których będzie można się zaszczepić.\nW całym kraju powstało blisko 6 tys. punktów szczepień. Szczepienia będą realizowane również w punktach na terenie naszego powiatu:\nListę punktów można znaleźć na stronie: https://www.gov.pl/web/szczepimysie\nRejestracji można dokonać u lekarzy rodzinnych, przez infolinie (989) lub Internetowe Konto Pacjenta. Proces szczepień będzie oparty o zaproszenie (dokument e-skierowania) ważne 60 dni od dnia wystawienia. Będą one generowane automatycznie.\nW celu umówienia wizyty, pacjent będzie mógł skorzystać ze specjalnej infolinii, umówić się elektronicznie poprzez swoje Internetowe Konto Pacjenta (dostępne na pacjent.gov.pl), za pośrednictwem placówki, w której wystawiono mu e-skierowanie lub bezpośrednio w punkcie szczepień. Po dokonaniu rezerwacji wizyty, pacjent otrzyma SMS z informacją o wybranym miejscu i terminie szczepienia, ponowny SMS będzie przekazywany dzień przed wizytą.\nSzczegółowe informacje na temat szczepień można znaleźć na stronach:


www.marfanforum.pl • Zobacz wątek - Drugie dziecko...?\nRe: Drugie dziecko...?\nprzez Justynka » 7 paź 2015, o 15:37\nMuszę zatem zagłębić się w temat diagnostyki preimplantacyjnej i jeśli to dałoby mi 100% pewności ze urodzę zdrowe dziecko to nie będę się zastanawiać. Daliście mi wiare w cuda:)\nDołączył(a): 13 mar 2014, o 17:12\nprzez szczypior » 8 paź 2015, o 08:35\nPo to jest to forum\nGdybyś dowiedziała się czegoś nowego daj nam znać, jest tutaj więcej osób z podobnymi planami\nprzez Kasander » 22 paź 2016, o 23:56\nHej, jestem Kasander - nowy członek forum. Sam nie mam ZM, ale ma go bliska mi osoba, dlatego pozwolę sobie zadać kilka pytań. Być może ktoś z Państwa będzie znał na nie odpowiedz.\n1. W bazie danych http://www.umd.be/FBN1/ widnieje ponad 3 tysiące mutacji fibryliny odpowiedzialnej za ZM. Czy ktoś wie czy są to wszystkie możliwe mutacje czy nadal inne są poszukiwane, badane i może się zdarzyć, że po wykonaniu badań genetycznych lekarz powie "Ma Pan/Pani wszystkie objawy tej choroby, ale badania nie wykazały żadnej ze znanych nam mutacji"?\n2. Widziałem, że jakiś czas temu toczyła się tutaj dyskusja o możliwościach in vitro. Z informacji znalezionych na stronach zagranicznych i polskich wynika, że możliwa jest taka procedura - określenie konkretnej mutacji genu - diagnoza preimplantacyjna - zapłodnienie in vitro. Z tego co wiem w kraju oferuje to klinika Invicta mająca placówki w Gdańsku, Gdyni, Słupsku, Warszawie i Wrocławiu, a koszt to od 25 - 30 tys. zł. Czy któryś z forumowiczów skorzystał z takiej możliwości i ma dziś wolne od ZM dziecko? Jeśli tak czy jest ono całkiem zdrowe czy choruje na coś innego albo również na ZM, ale z całkowicie nową mutacją? Jeśli nie ma tu takich osób to może ktoś takie osoby zna albo chociaż jest w stanie potwierdzić, że takie przypadki za granicą i w Polsce są odnotowane?\nDołączył(a): 22 paź 2016, o 23:26\nprzez JanK » 24 paź 2016, o 12:46\nInżynieria genetyczna to postęp w dziedzinie prokreacji. Postęp nie oznacza tylko możliwości wykonania naprawy błędów genetycznych, których jak sam Pan wskazuje może być 3000 a prawidłowa budowa genu również nie ma wzorca według mojego wiedzy.\nPrawdopodobnie zostanie to określone w jakiejś przyszłości ale może zadziałać mechanizm ratunkowy, który nie pozwoli w ingerencję za daleko.\nBo naprawa to co innego, niż byśmy chcieli uzyskać aby mieć naprawione lepsze niż było wcześniej. Stan przed naprawą raczej trzeba wzmacniać ochraniać i wspierać a nie wycinać i skreślać. Próby wycinania i poprawiania mają skutek, że jedno dobrze funkcjonuje a drugie mocnej kuleje.\nprzez Kasander » 24 paź 2016, o 14:30\nDziękuję za odpowiedz. Dotyczy to natomiast raczej pytania nr 1, a mnie szczególnie interesuje diagnostyka preimplantacyjna. Sytuacja w przypadku osoby, o której pisze wygląda tak, że chce mieć dziecko, ale jednocześnie raczej nie zdecyduje się na normalne poczęcie, bo jest 50% pewności odziedziczenia ZM, a to bardzo dużo i nigdy nie wiadomo, jaką postać przybierze choroba dziecka. Widziałem, że w temat diagnostyki miała wgłębiać się Justynka, a ostatni jej post tego dotyczący pochodzi z 2015r. Mam nadzieje, że coś ustaliła i się odezwie, a jeśli nie spróbuje napisać do niej na priv. Jeśli ktoś inny ma wiadomości na ten temat również proszę o informacje.\nprzez Gosieńka » 24 paź 2016, o 20:13\nWiem, że w Stanach diagnostyka preimplantacyjna w przypadku marfanów była i jest coraz szerzej stosowana - swego czasu jeden chłopak zbierał pieniądze by móc sobie pozwolić na coś takiego i wiem, że urodziło mu się zdrowe dziecko - przynajmniej teoretycznie tyle było wiadomo po urodzeniu. Nie wiem co się teraz dzieje z tą rodziną. Jeśli interesuje Cię ten temat to na facebooku jest grupa międzynarodowa "Marfan Syndrome" i tam na pewno możesz dowiedzieć się więcej bo głównie spotkać można tam Amerykanów. Zapytaj również tam, na pewno ktoś udzieli Ci odpowiedzi. Ja napiszę do Montany by ewentualnie dała znać czego dowiedziała się tu u nas w kraju.\nprzez czabak » 25 paź 2016, o 18:19\nJa mam ZM moja zona nie. Po urodzeniu sie mojej corki zrobilismy badania genetyczne. Wtedy wyszlo na 100%, ze ja mam ZM i moja corka tez. Mimo wszystko zdecydowalismy sie na drugie dziecko. Nasz mlodszy syn tez ma ZM potwierdzony genetycznie.\nCorka ma lekko poszerzona aorte, jest wyzsza od rowiesnikow ale poza tym jest wszystko ok. Ja w jej wieku (5lat) nosilem juz mocne okulary. Nasz syn, nie ma zadnych cech marfana, kest krepy w miare wysoki, aprta i wzrok w pozadku. Ma natomiast problemy z nerkami (duzo chlopcow ma podobne)\nJa uwazam, ze po pierwsze mozna miec szczescie bo moze urodzic sie dziecko ze slabszym, mniej "widocznym" Marfanem, a poza tym dziecko moze miec tyle roznych problemow i chorob, nie mowiac juz o tym ze moze sie zachlysnac tabletka i zapasc w spiaczke.\nOczywiscie kazdy z ZM czy podobnymi chorobami powinien jeszcze bardziej niz inni podejmowac decyzje o posiadaniu dzieci swiadomie i odpowiedzialnie.\nprzez Kasander » 26 paź 2016, o 22:09\nDziękuję za powyższe odpowiedzi. Na razie nie skorzystam z fb, bo proszono mnie o bycie anonimowym w poszukiwaniu informacji. Z niecierpliwością natomiast czekam na informację, czego dowiedziała się Montana u nas w kraju.\nprzez Gosieńka » 28 paź 2016, o 20:48\nMontana nie wgłębiała się w temat. Rozmawiałam z nią.\nprzez jimmysgirl » 23 paź 2017, o 10:17\nNie wiem czy pomogę, ZM ma mój kochany mąż, mamy dwoje dzieci, oboje odziedziczyli go. Trzecie dziecko to wizja wciąż kusząca, ale chyba za bardzo boimy się noworodkowej postaci choroby. Nasze dzieci na razie na szczęście mają dość umiarkowane spectrum...\nprzez Kasander » 23 paź 2017, o 14:51\nDziękuję za informację. Czy próbowali Państwo ustalić dokładną mutację i zastosować diagnostykę preimplantacyjną + in vitro? Z tego co słyszałam jest to możliwe w Polsce np. w klinice Invictia, ale osobiscie tego nie sprawdzałam.\nprzez Reska » 25 maja 2019, o 21:59\nprzez szczypior » 5 paź 2015, o 06:25\nTo jest problem wszystkich osób z zespołem marfana. Jeszcze bardziej skomplikowana sytuacja jest w przypadku par, gdzie obie osoby są marfanami, a takie pary są wśród użytkowników naszego forum. Tutaj prawdopodobieństwo narodzin dzieciątka z zespołem marfana jest już bardzo wysokie. Tego niestety nie zmienimy, możemy łykać tabletki, robić badania, prowadzić zdrowy tryb życia, ale na przekazywanie genów w naturalny sposób wpływu nie mamy, tak samo jak na instynkt popychający do posiadania potomstwa.\nZ tego co się orientuję dostępne, ale bardzo kosztowne są metody czy to sztucznego zapłodnienia pozwalające na eliminację genu powodującego nasz syndrom. Tutaj kwestia kosztów i osobistego podejścia do tematu związanego z tym działem medycyny. Może warto? Decyzja indywidualna dla każdej pary.\nDla mnie jako faceta priorytetem jest zdrowie partnerki, więc każde staranie o dziecko poprzedziłbym gruntownymi badaniami, które pokażą czy ciąża i poród nie wpłyną negatywnie na potencjalną mamę.\nprzez Gewinner » 6 paź 2015, o 23:49\nW przypadku wielu chorób genetycznych jest to możliwe ,ale przecież nie przy zespole marfana. Bo tu nie jest jasna przyczyna genetyczna, wiadomo że niektórzy chorzy mają mutacje FBN1, ale wielu chorych jej nie ma, tak samo wielu pomino posiadania mutacji jest zdrowa. Jest to zapewne bardziej skomplikowane niż nam się wydaje.\nGdyby można było zdiagnozować genetycznie zarodek to nie było by problemu z osobnikami dorosłymi.\nCiekawy temat ….\n„...kwestia kosztów i osobistego podejścia do tematu związanego z tym działem medycyny. Może warto? Decyzja indywidualna dla każdej pary”...\nDecyzja indywidualna dla każdej pary\nU córki /ZM / pierwsze zdrowe, będzie drugie /ojciec nie ma ZM/\n„Dla mnie jako faceta priorytetem jest zdrowie partnerki, więc każde staranie o dziecko poprzedziłbym gruntownymi badaniami, które pokażą czy ciąża i poród nie wpłyną negatywnie na potencjalną mamę.”\nnatomiast mój syn /ZM/ nie będzie miał dzieci, jego decyzja\nnie chce by cierpiały jak on\nGdybym wiedziała /brak diagnostyki mimo wielu wad wrodzonych, tacy lekarze .../ że urodziłam dziecko z taką chorobą jak ZM, po 7 latach nie decydowałabym się na drugie dziecko\nale obydwoje są kochani


Serpelice nad Bugiem - Paintball\n» Serpelice nad Bugiem\n» Rekreacja i rozrywka\n» Podlaski Przełom Bugu\n» Imprezy turystyczne\n» Informacje praktyczne\n» Dolina rzeki Bug\n» Serpelice zimą\nCzym, dokąd, za ile? Czyli wszystko o tym jak dojechać na swój wymarzony wypoczynek do Serpelic ...szczegóły\n» Poradnik survivalu\n» Poradnik kajakarza\nJedna z nowoczesnych form aktywnego wypoczynku jest paintball – sport XXI wieku. W chwili obecnej jest najmodniejsza gra - zabawa strategiczna na świecie, dla wszystkich, którzy lubią mocne wrażenia i sportowa rywalizacje. Paintball jest to gra zespołowa, gdzie najważniejsze jest zgranie oraz wspólne działanie. Paintball na świecie uprawia wiele ludzi bez względu na profesje i styl życia. Przekrój miłośników tej gry jest bardzo szeroki od studentów do biznesmenów. Kobiety i mężczyźni rywalizują na równi, a wiek nie odgrywa żadnej roli. Kluczowymi czynnikami zwycięstwa jest zdecydowanie, determinacja, szybkość myślenia i podejmowania decyzji, a nie prędkość i siła. Jest to połączenie szachów, harcerskich podchodów, sportowej rywalizacji i dużej dawki adrenaliny. Grać mogą kobiety i mężczyźni. Osoby od 10 do 90 lat. Celem gry jest zdobycie flagi przeciwnika, albo dotarcie do wyznaczonego punktu, oraz unieszkodliwienie maksymalnie dużej ilości wrogów. Grający wyposażony będzie w marker paintballowy typu semi-automat, mundur, maskę ochronna oraz 25 kulek na każdą rozgrywkę - uczestnicy min. 2 razy biorą w nich udział. Przed rozpoczęciem pierwszej rozgrywki nastąpi ok. 10 minutowe, obowiązkowe dla wszystkich grających, zapoznanie z zasadami gry, warunkami bezpieczeństwa i innymi sprawami istotnymi przy grach paintballowych. Następnie pod opieką instruktora rozgrywa się rozgrywka według scenariusza: zdobywanie flagi, ochrona prezydenta, konwój, zdobywanie bunkra, odsiecz itp..\nPełne wyposażenie gracza (maska, butla z CO2, marker paintballowy, mundur, rękawiczki, opaska na szyję)\n100 kulek paintballowych 45 zl / osoby / ok. 1 godziny / min. 4 rozgrywek\n200 kulek paintballowych 70 zl / osoby / ok. 2 godziny / min. 8 rozgrywek\nDodatkowy pakiet kulek paintballowych: 25 zl / 100 szt.\nTransport obsługi i sprzętu: 1 zl / km\nrezerwacja na telefon kom. 600 500 525\nTeren wybieramy i zabezpieczamy w zależności od scenariuszy które dostarczają niezapomnianych wrażeń.\nZniżki: 5% studenci i emeryci\n10% stali klienci\nZapraszamy do zapoznania się z naszą całą ofertą:\nPole paintballowe – stworzenie pola, (SupAirBall, opony, snopki słomy, drewniane skrzynie, beczki itp.), zabezpieczenie siatką ochronną pole gry, rozstawienie namiotów z przebieralni i umywalnią, dopełnianie formalności związanych z dzierżawa terenu.\nStrzelnica paintballowa - strzelanie z replik broni krótkiej Walther P99, replik broni szturmowej M1 A4, super atrakcja dla najmłodszych i nie tylko. Rozstawiana podczas festynów, pikników, dni otwartych.\nZAPRASZAMY DO ZABAWY...\nWspaniała zabawa ... Adrenalina gwarantowana\nSzkoły Przetrwania "SERWAL"\nZielone szkoły - Szkolenia integracyjne - Spływy kajakowe\nZapraszamy do Serpelic ...\nSerpelice :: Podlaski Przełom Bugu :: Kalwaria Podlaska w Serpelicach :: Rzeka Bug :: Podlasie :: Survival :: Szkoła Przetrwania :: Spływy kajakowe :: Kajaki :: Zielone Szkoły :: Paintball :: Wspinaczka skałkowa :: Szkolenia integracyjne :: Skarpa :: Janów Podlaski :: Grabarka :: Mielnik :: Drohiczyn :: Neple :: Gnojno


Obłąkane Spekulacje: Magia imion – FSGK.PL\nObłąkane Spekulacje: Magia imion\n11 marca 2019 25 marca 2019 Nieznajomy 42 komentarze DaeL, George R.R. Martin, Gra o Tron, Nieznajomy, Obłąkane Spekulacje, Pieśń Lodu i Ognia\nW dzisiejszym odcinku Obłąkanych Spekulacji prezentujemy już drugą gościnną teorię Nieznajomego, poświęconą magii imion. Pozwoliłem sobie rozszerzyć ją o nieco dłuższy wstęp, za co – mam nadzieję – autor się nie obrazi (wspominam o tym, bo nie zdążyliśmy rzeczy skonsultować). Myślę, że tekst zawiera naprawdę bardzo ciekawe spostrzeżenia i przypadnie Wam do gustu.\nJaka moc kryje się w prawdziwym imieniu? Przez tysiąclecia ludzie łączyli nazywanie rzeczy z aktem kreacji lub przejęcia władzy nad rzeczą albo człowiekiem. Echa tego poglądu odnajdujemy w wierzeniach starożytnych Egipcjan, Greków i Rzymian. Widzimy je w Starym Testamencie, zarówno w odniesieniu do tabu, jakim było wypowiadanie prawdziwego imienia stwórcy, jak i w stosunku do czynienia świata poddanym człowiekowi.\nUlepił więc PAN Bóg z ziemi wszelkie dzikie zwierzęta i wszelkie ptactwo powietrzne. Przyprowadził je do człowieka, aby dowiedzieć się, jak on je nazwie. I wszystkie żyjące istoty miały się tak nazywać, jak on je nazwał. Człowiek nadał nazwę wszelkiemu bydłu, wszelkim ptakom powietrznym i dzikim zwierzętom.\n—Księga Rodzaju 2,19-20—\nPodobnie jest w micie o Izydzie, która czerpie swą moc od boga Ra, przymuszonego do wyjawienia swego prawdziwego imienia. W podobne zjawiska wierzyli średniowieczni alchemicy i czarownicy, skupieni na poszukiwaniu prawdziwych, magicznych nazw substancji i duchów.\nKonsekwencją tych przekonań było ukrywanie prawdziwych imion. Czynili tak liczni bogowie mitologiczni, ale robili tak również ludzie. W kulturze skandynawskiej zakazane było ujawnianie swego imienia umierającemu wrogowi. W dziesiątkach różnych kultur istnieje zwyczaj posiadania dwóch imion – jednego do kontaktu ze światem, i jednego przeznaczonego wyłącznie dla osób zaufanych. Jak wiemy od Pliniusza, Rzymianie poszli jeszcze dalej, nadając swojemu miastu dwie nazwy. Ta prawdziwa nazwa była tajna, aby miasto nigdy nie zostało przeklęte. Niestety była tak sekretna, że zaginęła w pomroce dziejów.\nTrzy pijawki, trzy imiona.\nMotyw znajomości imienia jako źródła władzy przewijał się również w literaturze fantasy. Najlepiej znamy go oczywiście z książek Ursuli K. Le Guin.\nAlbowiem magia zawiera się w tym właśnie, w prawdziwym nazywaniu rzeczy.\n—Ursula K. Le Guin, Czarnoksiężnik z Archipelagu—\nAle wiele wskazuje na to, że imię może być również jednym z kluczy do magii w świecie George’a R.R. Martina.\nNo bo czy pijawki poskutkowałyby, gdyby R’hllor nie dostał “adresów”?\nW środku leżały trzy wielkie czarne pijawki, opite krwią. Krwią chłopca – zrozumiał cebulowy rycerz. Królewską krwią. Stannis wyciągnął rękę i zacisnął palce na jednej z nich.\n– Powiedz imię – poleciła Melisandre.\nPijawka wiła się w królewskim uścisku, próbując przyssać się do jednego z jego palców.\n– Uzurpator – rzekł Stannis. – Joffrey Baratheon.\nW dzisiejszej Obłąkanej Spekulacji spróbujemy zgłębić ten sekret. A nawet sprawdzić, czy nie jest on przypadkiem konieczny dla przejęcia kontroli nad innym człowiekiem.\nUkrywanie imion jest w Pieśni Lodu i Ognia cechą łączącą niemal wszystkich (na tyle, na ile nam wiadomo) użytkowników magii.\nW Domu Czerni i Bieli mamy dwóch ekspertów w tej dziedzinie, ale wiemy tylko, że nazywani są miłym staruszkiem i dziewczynką. Zanim Arya zostanie przyjęta do kultu, jest drobiazgowo dopytywana o to, jak się nazywa. Nie wiemy też, jak nazywa się dziecko lasu w jaskini Bloodravena. Posługuje się ono jakimś dziwacznym argumentem, że jej imię jest za długie. Podobnie Zimnoręki nie chce zdradzić, jak ma na imię. Jego osoba i tak wzbudza podejrzenia Brana, mógłby więc wymyślić jakieś kłamstwo, żeby go uspokoić. Swoje imię tuszował przed światem również Brynden Rivers. Ludzie nazywali go Bloodravenem.\nGdy Meera zapytała, jak się naprawdę nazywa, wydał z siebie przerażający dźwięk, który mógł być chichotem.\n– Kiedy chodziłem po ziemi, nosiłem wiele imion, ale nawet ja miałem matkę i imię, które mi nadała, gdy ssałem jej pierś, brzmiało Brynden.\nJeśli prawdziwa jest teoria DaeLa, że właścicielem szklanych świec w Qarth jest Euron, to również on stosuje przydomek.\nPowiadają, że w domu Urrathona Nocnego Wędrowca palą się szklane świece, które nie płonęły od stu lat.\nAnalogicznie jest w przypadku lady Melisandre (prawdziwe imię to Mellony). Moim zdaniem również Quaithe nie jest prawdziwym imieniem tajemniczej postaci. No i z całą pewnością przestają ze swoich imion korzystać wielcy septonowie. Czyżby i to była pozostałość dawnych wierzeń i rytuałów magicznych?\nZimnoręki, który nie podaje imienia.\nAle to nie koniec dziwnych zwyczajów związanych z imionami. Za Murem nie nadaje się ich dzieciom do 4 roku życia. Wprawdzie pewne znaczenie może tu mieć wysoka śmiertelność niemowląt, aczkolwiek nie wolno lekceważyć magicznego aspektu obyczajów Dzikich. Być może to ochrona… bo znajomość imienia jest zaproszeniem dla wargów.\nSpójrzmy na sytuację następującą. Potężny, doświadczony warg Varamyr Sześć Skór próbuje przejąć kontrolę nad włóczniczką Oset i ponosi sromotną klęskę. Tymczasem początkujący warg Bran przejmuje z łatwością kontrolę nad Hodorem. Co jest powodem sukcesu Brana i porażki Varamyra? Wydaje się, że mamy aż za wiele możliwych przyczyn, dlatego postaram się przeanalizować wszystkie możliwości.\nMoc Brana jest większa, w końcu jest on zielonym jasnowidzem, a Varamyr tylko zwykłym wargiem. Tę możliwość możemy odrzucić od razu. Gdyby to była prawda, nauczyciel Varamyra, Haggon, nie ostrzegałby go, że przejęcie ciała innego człowieka, to plugastwo. Skoro jest to niemożliwe dla zwykłego warga, nie byłoby takiej potrzeby. Sama moc zresztą nie wystarczy. Bran próbuje w Nawałnicy Mieczy przejąć kontrolę nad orłem, widzianym wysoko. Ponosi porażkę, natomiast Varamyr jest w stanie to zrobić.\nHodor jest słaby na umyśle i nie potrafi się bronić. Tu prawdopodobieństwo jest większe, ale pamiętajmy, że Hodorowi utrata ciała bardzo się nie podoba – wierzga i próbuje się bronić. Z kolei zaatakowana Oset wydrapuje sobie oczy i odgryza język. Do takiej obrony nie potrzeba specjalnej inteligencji.\nVaramyr jest ranny, co może osłabiać moce warga. Możliwe, ale mało prawdopodobne. Bran jest kaleką, a jego mocy to nie zmniejsza. Poza tym niejako z definicji warg rozpoczyna drugie życie, będąc na krawędzi śmierci.\nAle prolog „Tańca ze smokami” daje nam pewną wskazówkę. Czy zwróciliście uwagę na zamieszanie z imionami? Najpierw dowiadujemy się, że bohater rozdziału sam sobie nadał imię Varamyr, by budzić respekt. Potem, że jego prawdziwe imię brzmi Bryła. Wreszcie przedstawia się fałszywym imieniem Haggon. Nie widzę sensu, aby aż tak to komplikować bez żadnego powodu. Varamyr podaje fałszywe imię… i dlatego sądzę, że to samo zrobiła Oset. Ono nie brzmi jak imię, które matka nadałaby dziecku. To brzydka, kolczasta roślina. Brzmi raczej jak ostrzeżenie. A nieznajomość imienia może być powodem, dla którego Varamyrowi nie udaje się ostatecznie zawładnąć nad kobietą.\nW przypadku Hodora jest odwrotnie. Bran jest jedną z postaci, które znają jego prawdziwe imię.\nTheon Greyjoy zauważył kiedyś, że Hodor nie ma pojęcia o wielu rzeczach, lecz z pewnością zna swoje imię. Stara Niania zachichotała, kiedy Bran opowiedział jej o tym i wyznała, że prawdziwe imię olbrzyma brzmi Walder. Nikt nie wie, skąd się wziął Hodor, lecz kiedy zaczął go używać, inni poszli w jego ślady.\nŻebyśmy nie zapomnieli, Bran tłumaczy tę kwestię jeszcze raz.\n– Hodor chyba lubi, jak ktoś powtarza jego imię.\n– To nie jest jego prawdziwe imię – wyjaśnił Bran. – To tylko takie słowo, które powtarza. Stara Niania powiedziała mi, że naprawdę ma na imię Walder.\nCzy znajomość imienia jest konieczna dla przejęcia kontroli nad człowiekiem? Myślę, że to bardzo prawdopodobne. Ale nawet jeśli jest inaczej, to musicie przyznać, że kryje się w imionach jakiś sekret i jakaś tajemna moc. Jeszcze się o tym nie raz przekonamy.\n← Conan Barbarzyńca (1982)\nKapitan Marvel (2019) – dwugłos SithFroga i DaeLa →\n13 marca 2017 DaeL 107\nŚlady Palców Świtu: Powstanie, Zmierzch i Upadek Wielkiego Cesarstwa Świtu\n24 sierpnia 2019 Bluetiger 19\n16 września 2019 DaeL 21\nKilka komentarzy do "Obłąkane Spekulacje: Magia imion"\n11 marca 2019 at 12:21\nNa obrazku łoś Zimnorękiego ma niebieskie oczy, a wydaje mi się, że był żywym stworzeniem.\n11 marca 2019 at 12:45\nŻywe stworzenia też miewają niebieskie oczy 😛\n11 marca 2019 at 12:29\nWow, kolejny aspekt Pieśni na którego nie zwróciłem uwagi. Świetna robota Nieznajomy 😀\nPS: w jakiej teorii było powiedziane że Euron to Nocny Wędrowiec?\n11 marca 2019 at 12:51\nTu masz tę teorię: https://fsgk.pl/wordpress/2018/07/szalone-teorie-wlasciciel-szklanych-swiec-z-qarthu/. Teoria świetnie wyjaśnia dlaczego LBT tak kładą nacisk na stłamszenie osobowości podczas treningu.\n11 marca 2019 at 12:44\nPodoba mi się ta obłąkana spekulacja 🙂 Dobra robota 🙂\n11 marca 2019 at 12:59\n“No bo czy pijawki poskutkowałyby, gdyby nie R’hllor nie dostał “adresatów”.” Gdzie nadworny korektor? 😀 I żeby nie było, ze piszę bezproduktywnie, moim zdaniem coś jest na rzeczy, jednak temat nie jest do końca wyczerpany. Czy ktoś poza mną zastanawiał się po co Martin zmieniał nazwy povów dla niektórych postaci, które się ukrywały? Np. Sansa -> Alayne? Skąd ten pomysł? Wydaje się, że to wczucie w nową rolę, ale może chodzi o cos jeszcze?\n11 marca 2019 at 13:02\nJego Ekscelencja Nadworny Kłantalupokorektor w tym wypadku nie zawinił, bo to jest fragmencik, który przeniosłem z końca tekstu w trakcie edycji i błąd jest mój.\n11 marca 2019 at 14:04\nmoże zacznijmy od tego, że tekst pojawił się tuż przed publikacją, więc jego ekscelencja nie miała nawet kiedy rzucić na niego okiem. a żeby dostosowywać swój plan dnia i koczować o 12-tej, żeby tylko jak najszybciej sprawdzić tekst, bo ktoś go pisze na ostatnią chwilę – trzeba być robokłantalupą, a do tego mi jeszcze trochę brakuje. w niedziele wieczor to aż czasem sama nachodzi ochota (zeby nie powiedziec potrzeba) na przeczytanie czegoś i sprawdzenie, ale co zrobisz, jak tekst zaplanowany z kilkudniowym wyprzedzeniem to rzadkość. ehh\n11 marca 2019 at 22:33\nToż ja właśnie to powiedziałem :). Nie Twoja wina, że w tym tekście są babole.\n11 marca 2019 at 14:16\nTekst się zaczął rozkręcać i zacząłem się wciągać a tu koniec. Trochę mało dowodów na udowadnianie tej tezy. Mamy dwóch wargow, a ich moce może zależą od imienia a może od genów? Starkowie i Wilkory to jakby połączenie i wiemy że już przodkowie Brana byli posądzani o wargowanie. Aspekt ciekawy ale mało przykładów. Ja się przy tym zastanawiam czy u Targaryian istnieje taka więź i możliwość wargowania smoków. Bo niby zawsze istniała więź między smokiem a jeźdźcem.\n11 marca 2019 at 14:17\nJedna sprawa nie daje mi spać po przeczytaniu tej spekulacji :\nCzy magia imion odnosi się tylko do imienia ? Czy by “poprawnie wskazać” osobę należałoby również znać jego prawdziwe nazwisko. W końcu z Joffrey’em sprawa nie jest taka jasna, wydaje mi się, że jeden z rodziców wspomniał kiedyś o swoim synu Joffrey’u Lannisterze. Jak to się odnosi do mocy pijawek? Czy królewska krew rzeczywiście ma moc ? W końcu jakby nie patrzeć, zginęła osoba która w jakimś sensie nie istnieje. Patrząc na zachowanie Cersei, Joffrey zawsze będzie Lannisterem mimo iż tego nigdy nie przyzna? Kto w takim razie i kiedy nadaje imię i czy tylko ono może mieć znaczenie?\nA z przykładów gdzie nazwy mają fundamentalne znaczenie : cykl “Dziedzictwo” można powiedzieć, że opiera na tym całą historię.\nEhh;/ nie da się coś zrobić by nie kasowało wiadomości jak nie klinie się zgody ?\n13 marca 2019 at 15:19\nJoffrey jako bękart z ziem korony powinien nazywać się Waters, nie Lannister\n13 marca 2019 at 17:42\nSłuszna uwaga; Joffrey Waters:) Ciekawe czy sam GRR Martin na to wpadł? Choć chciałbym zauważyć, że król może usunąć skazę bękarctwa.\nCo do nazwisk, to obawiam się, że istnieją zbyt krótko, ( dopiero chyba od Rzymian), żeby się dostać do mitów.\n11 marca 2019 at 16:19\nMotyw znajomości imienia przeciwnika jako coś umozliwającego jego pokonanie pojawia się też w “Białej bogini” Roberta Gravesa, w rozdziałach gdzie autor analizuje poemat Cad Goddeu, Bitwę Drzew (“Duel of the Fates” z “Gwiezdnych Wojen” to fragmenty Cad Goddeu śpiewane z sanskrycie). W tym walijskim utworze Gwydion i jego brat Amaethon walczą z siłami Arawna, króla zaświatów. Gwydion za pomocą zaklęć przemienia drzewa w wojowników (Dzieci Lasu, legendy Pierwszych Ludzi). Jednym z wojowników Arawna jest tajemniczy siłacz, którego może pokonać tylko ten, kto pozna jego imię. Udaje się to Gwydionowi, który zwraca uwagę na gałązki olchy przyczepione do tarczy przeciwnika i rozwiązując etymologiczno-symboliczną łamigłówkę dochodzi do tego, że wojownikiem Arawna jest Bran (prawdopodobnie Bran Błogosławiony z mitu o magicznym kotle ożywiającym umałych).\n11 marca 2019 at 17:14\nNie wiem dlaczego, ale zawsze miałam wrażenie, że Varamyr nie mógł przejąć kontroli nad Oset, bo była zombie\n11 marca 2019 at 17:52\nTo znaczy wiem, że tak nie było bo Oset mówiła, no ale jakoś tak mi się zawsze wydawało\n13 marca 2019 at 17:43\nOset została zombie później, już po nieudanym ataku Varamyra.\n11 marca 2019 at 22:59\nZ tego co pamiętam motyw z “prawdziwym imieniem” pojawiał się też w “Eragon”\n11 marca 2019 at 23:48\nLolo dael wspominał o twoich “gdybaniach” w jednej z szalonych teorii bądź, obłąkanych spekulacjach na ten temat xd dużo ludzi pyta o to samo nie czytając komentarzy lub wcześniejszych teorii,. Trochę to denerwuje, ja np śledzę na bieżąco a tu cały czas pytania o jedno i to samo i a odpowiedzi dawno już zostały udzielone. Dael, lai nie mają tyle czasu by rozpisywać się o jednym i tym samym w kółko.. Jeśli macie jakieś wątpliwości przeczytajcie wszystkie teksty na tej stronie i dajcie żyć naszym redaktorom 😉\n12 marca 2019 at 00:53\nTeż staram się być na bieżąco ale czasami coś ucieka szczególnie jeżeli padło w komentarzu. Nie oczekuje odpowiedzi, jak ktoś odpowie to będzie, jak wspomniałem ja się zastanawiam a nie pytam Deala co sądzi.\n11 marca 2019 at 23:50\nLol sorry za błędy haha ?\n12 marca 2019 at 00:15\nFajne, ale za krótkie. Liczyłem na więcej przykładów.\n12 marca 2019 at 00:22\nFajne,ale za krótkie. Liczyłem na więcej przykładów.\n12 marca 2019 at 11:33\nFaktycznie za krótkie. Moje skojarzenia poszły w stronę “Kłamstw Locka Lamory” – tam też prawdziwe imię jest kluczowe.\nW Sadze Martina większość z bohaterów ma coś nie tak ze swoim imieniem ? Z ważniejszych bohaterów chyba tylko Cersei nie ma podwójnego imienia, przezwiska lub nie ukrywa tożsamości. No i jeszcze Ned i Robert w pierwszym tomie. Można by pokusić się o spekulacje, kiedy brak znajomości prawdziwego imienia może mieć znaczenie. Na przykład nasuwa się – czy odegra rolę, to że sam zainteresowany nie wie, że dostał inne imię niż Jon ?\n12 marca 2019 at 14:18\nObrazić się? Tekst z Twoim wprowadzeniem DaeLu wygląda lepiej niż wersja oryginalna.\nWstęp jest bardzo interesujący i sam dowiedziałem się nowych rzeczy. O ile fakt ukrywania imion był mi znany, o tyle nigdy nie słyszałem o sekretnej nazwie Rzymu. Na dodatek tekst poszedł bardzo szybko, w niedzielę dostałem maila, a już w poniedziałek artykuł był na stronie. Tak, że kłantalupa jest w pełni usprawiedliwiony. Jak nawet autor nie zdążył się dowiedzieć przed publikacją, to jak mieli to zrobić inni. Na marginesie zwrócę tylko uwagę na ciekawy paradoks: ja skracałem swój tekst, a DaeL go wydłużył.\nDziękuję za wszystkie komentarze do tego i do poprzedniego tekstu. Stanowią one tak jak i teorie DaeLa, Lai, Bluetigera, LML’a inspirację do pisania kolejnych tekstów.\nNie miałem pojęcia, że w tylu utworach występuje motyw imion. Trzeba będzie coś doczytać.\nKwestia małej ilości dowodów jest o tyle problematyczna, że mamy mało przypadków prób przejęcia ciała przez wargów. Natomiast sam motyw imion, wypytywania o nie, ukrywania ich, jak w zwyczajach dzikich spotyka się częściej. Weźmy chociażby najważniejszy świętowany przez każdego dzień. Nie są to urodziny, ale właśnie dzień imienia.\nSkorzystam jeszcze z okazji i dopytam kłantalupy czy/kiedy będą kolejne omówienia klasycznych gier komputerowych?\n12 marca 2019 at 14:48\nnie wiadomo kiedy. mam nadzieje ze jeszcze w tym miesiacu :* kolejny tekst mam juz zaczety, ale chyba go na razie odloze i przerzuce sie na pewien inny tytul, ktory latwiej mi przyjdzie opisac. wlasciwie to przez ten ostatni miesiac zajmowalem sie innymi rzeczami i jakos nie mialem motywacji do pisania. ale skoro pojawil sie pierwszy glos zainteresowania, moze przysiade w koncu do tego 😀\npost nieaktualny, przysiadłem do tekstu i go skończyłem w 2 dni, już jest gotowy i będzie w którąś niedzielę, elo\n17 marca 2019 at 10:22\nMoje zainteresowanie wzbudza jak najbardziej. Cieszę się, że udało mi się Cię zmotywować:)\n12 marca 2019 at 19:07\nPoszperaj w bibliotece za Rękopisem znalezionym w smoczej jaskini Sapkowskiego, tam też jest wyliczanka mitologii, podań i fantastyki, w których wykorzystano motyw imion, np. w legendach arturiańskich rycerze przybierali sekretne imiona, w mitologii greckiej wymówienie imienia bestii sprowadzało śmierć. W fantasy motyw nadawania imienia i sekretnego miana (nazwy) oznaczał nadanie osobowości i duszy (duchowości) całym rasom. Wspomnę jeszcze o znanym z bajki Titeliturym 🙂\n13 marca 2019 at 17:54\nRękopis leży sobie spokojnie razem z resztą dzieł Sapkowskiego, na honorowym miejscu na półce. Choć przyznaję, że przy pisania tego tekstu do niego nie zaglądałem.\nNatomiast Titelitury jak najbardziej wystąpił w pierwotnej wersji, tylko pod swoim prawdziwym niemieckim imieniem Rumpelstilzchen.\n„Dzisiaj piekę, jutro gotuję,\nPojutrze królewskim dzieckiem się uraduję.\nOh wie gut dass niemand weiss dass ich Rumpelstilzchen heiß!”\n(och jak dobrze, że nikt nie wie, że nazywam się Rumpelstilzchen)\nPrzypomniało mi się zresztą, że w baśniach 1001 nocy mamy dżiny uwięzione w dzbanach. Więzi je nie korek, lecz wyryte na nim imię Salomona.\n13 marca 2019 at 21:37\n🙂 niezłe z tymi dżinami. Jak będziesz miał kiedyś czas i ochotę to mam rozgrzebane parę tematów do obłąkanych spekulacji, ale z braku czasu nie mam jak się za nie wziąć. Może wspólnymi siłami udałoby się coś ciekawego uskrobać?\n14 marca 2019 at 20:04\nCzuję się wyróżniony tą propozycją. Nie wiem tylko czy jestem w stanie coś pomóc. Jednak bez spróbowania na pewno się nie dowiem, zatem wyślij mi coś na maila, postaram się ruszyć głową.\n14 marca 2019 at 20:46\nSuper 🙂 Skrobnij proszę do mnie lai@fsgk.pl bo nie wiem, czy Twój podawany przy komentarzach jest prawidłowy 🙂\n12 marca 2019 at 14:20\nPodobnie w Herezji Horusa z cyklu Warhammera 400000 – tam też mamy Imperatora, który jest znany tylko z tego miana, nikt nie zna go pod jego prawdziwym imieniem, bo znajomość imienia daje władzę – dotyczy to zarówno istot śmiertelnych, jak i nawet występujących w książkach demonów.\n12 marca 2019 at 22:03\njeśli chodzi o historię języka, to faktycznie ludzie często nazywają kogoś kogo się boją dodatkowym imieniem, żeby go nie przywoływać. Pamiętam z zajęć z antropologii kulturowej, że dobrym słowiańskim przykładem jest niedźwiedź, który znaczy “ten co wie gdzie jest miód”. Bardziej to widać w przypadku czeskiego Medveda. Med(miód) ved (wiedzieć). Takich przykładów pewnie jest znacznie więcej.\n13 marca 2019 at 01:08\nszklane świece zaczęły świecić po tym jak na stosie wraz z Danderys odrodziła sie magia ciepła a zgasły pewnie jak magia zaczeła ginąć,\nw serialu kapłanka mowi do Ari ze widzi w jej oczach oczy tych, których che zabic i mowi min. zielone oczy a oczy zielone mam Lanisterowie czy myslicie ,ze to znaczy , ze ona jednak zabije Cercei albo Jemiego?\nimona to czesty zabieg stosowany w fatasy i wierzeniach magicznych , niektóre plemiona indiańskie chyba tez miały cos z ukrytymi imionami i imiona u Indian w ogóe sa symbliczne bardzo\n13 marca 2019 at 16:51\nTak się nad tym zastanawiam teraz… czy w przypadku Jona, imieniem potrzebnym do wwargowania się w jego ciało (pomijam aspekt jego śmierci i tego, że sam jest wargiem), potrzebne będzie znajomość tego imienia pod którym My go znamy, czyli nadanym przez Neda, Jon. Czy może imię nadane mu przez Lyanne, którym może być Aemon/Aegon/Viserys/Jeaherys itd.?\n13 marca 2019 at 17:31\nW nawiązaniu do uwag, że tekst jest za krótki, oto drobny suplement. Arya dyskutuje z Jaqen’em na temat przyszłego zabójstwa.\nBogu skradziono trzy życia i trzy życia trzeba mu zwrócić. Z bogów nie wolno drwić.\nJego głos brzmiał jak owinięta w jedwab stal.\n– Nigdy z nich nie drwiłam. – Zastanawiała się przez moment. – To imię… czy mogę wymienić kogokolwiek? I zabijesz go?\nJaqen H’ghar pochylił głowę.\n– Mężczyzna rzekł.\n– Każdego? – powtórzyła. – Mężczyznę, kobietę, małe dziecko albo lorda Tywina, wielkiego septona czy twojego ojca?\n– Ojciec mężczyzny dawno już nie żyje, ale gdyby żył i gdybyś ZNAŁA JEGO IMIĘ, zginąłby na twój rozkaz.\nOkazuje się, że Jaqen nie może zabić dla niej tak po prostu wskazanej osoby. Z jakiegoś powodu żąda imienia. Zresztą bardzo szybko się przekonuje, jakie niebezpieczeństwa wiążą się ze zdradzeniem swojego małej dziewczynce.\n– Przysięgnij – poleciła Arya. – Przysięgnij na bogów.\n– Przysięgam na wszystkich bogów morza i powietrza, a nawet tego od ognia.\n– Włożył dłoń w usta Czar-drzewa. – Na siedmiu nowych bogów i niezliczonych starych.\n– Nawet gdybym wymieniła króla…\n– Wymień imię, a śmierć nadejdzie. Jutro, z odmianą księżyca, za rok. Mężczyzna nie umie latać jak ptak, ale przesuwa jedną nogę, a potem drugą, aż pewnego dnia dotrze na miejsce i król zginie.\n– Uklęknął przy niej, by spojrzeć jej prosto w twarz.\n– Dziewczynka może szeptać, jeśli boi się mówić głośno. Słucham. Czy to Joffrey? Przysunęła usta do jego ucha.\n– To Jaqen H’ghar.\nNawet w płonącej stajni, gdy ze wszystkich stron otaczały go ściany płomieni, a do tego był zakuty w łańcuchy, nie wydawał się tak przerażony, jak w tej chwili.\nCo go tak przeraziło? Bo przecież nie mała dziewczynka. Raczej pęta go magia imienia.\n13 marca 2019 at 17:33\nPonownie widzimy istotność imienia w domu czerni i bieli.\n– Powiedz mi, jak się nazywasz, dziecko – zażądał wreszcie zakapturzony mężczyzna.\n– Sola. Przybyłam tu z Solanek nad Tridentem. Choć nie widziała jego twarzy, w jakiś sposób wyczuła, że się uśmiechnął.\n– Nie – rzekł kapłan. – Powiedz mi, jak się nazywasz.\n– Gołąbek – odpowiedziała tym razem. – Jak się naprawdę nazywasz, dziecko.\n– Matka mówiła na mnie Nan, ale przezwali mnie Łasicą… – Jak się nazywasz? Przełknęła ślinę. – Arry. Jestem Arry.\n– To już bliżej. A naprawdę? Strach tnie głębiej niż miecze – powiedziała sobie.\n– Arya – za pierwszym razem wymówiła swe imię szeptem. Za drugim rzuciła mu je prosto w twarz. – Jestem Arya z rodu Starków.\n– To prawda – zgodził się. – Ale w Domu Czerni i Bieli nie ma miejsca dla Aryi z rodu Starków.\nProszę — powiedziała. — Nie mam dokąd pójść. — Boisz się śmierci? — Nie. Przygryzła wargę. — Przekonamy się. Kapłan opuścił kaptur. Pod spodem nie miał twarzy, a tylko pożółkłą czaszkę. Do policzków przylegało jeszcze kilka pasemek skóry, a z pustego oczodołu wyłaził biały robak. — Pocałuj mnie, dziecko — wychrypiał kapłan głosem suchym jak grzechot samej śmierci. Wydaje mu się, że mnie przestraszy? Arya pocałowała go w miejsce, gdzie powinien być nos i przy okazji wyciągnęła mu z oka cmentarnego robaka, żeby go zjeść. Robak jednak rozpuścił się w jej dłoni niczym cień. Żółta czaszka również się już rozpuszczała.\n-Uczta dla wron-\nKiedy pierwszy raz czytałem ten fragment wydawało mi się, że właściwą próbą jest test odwagi. Dopiero potem zauważyłem, że osoba która tak szczegółowo chce poznać imię Aryi, sama nie chce zdradzić własnego.\nAż boję się poruszyć temat magicznych mieczy obdarzonych imionami, bo to jest temat rzeka, w którym natychmiast zatonę. Wspomnę tylko o złowróżbnie wyglądającym mieczu Joffrey’a , przekutym jak to valyriańska stal za pomocą magii. Joffrey nazywa go „Wdowi płacz” co jest bardzo niebezpieczne w wypadku magicznej broni, czym poniekąd sprowadza na siebie fatalny koniec. Choć może to tylko występująca w PLiO ironia (patrz właściwa teoria).\nLML z kolej tłumaczy nazwę „Światłonośca” na łacinę i otrzymuje Lucyfera.\nMamy też wilkora Jona, w którym jak się powszechnie przypuszcza ma się schować jego duch, do czasu wskrzeszenia.\n13 marca 2019 at 21:42\nTylko po co ma się chować jego duch w wilkora? Catlyn nie miała wilkora, Beric też nie miał a zostali wskrzeszeni. Beric nawet więcej niż raz a Catlyn po pewnym czasie.\nDuch to bardziej dla mnie znak ,ze Jon umrze i zostanie wskrzeszony ,że jednocześnie będzie żyl i będzie martwy, duch to przepowiednia losów Jona .\nImiona wilkorów zresztą oddają cechy bohaterów Starków. Dlatego mnie zastanawia nazwa Lato wilkora Brana?\nWdowi płacz to chyba ironia ,ale Światłonośca i Lucyfer to może już być coś na rzeczy. Palenie ludzi, urodzenie demona przez kapłankę w celu zabicia brata Staśka to coś nie może być dobre .Nawet jeśli powstało w dobrym celu pokonania Innych to jest tak samo dobre jak Inni. Dlatego prawdopodobnie Targarienowie szaleli od czasu do czasu bo się w nich gromadziło zbyt duzo złych cech .\nOdchodząc od wiedzy i chowu wsobnego , ja mam na myśli sama magię i jej cechy. To była magia , siła zła i ta siła po skumulowaniu uwalniała się jako szaleństwo co kilka pokoleń Z wiedzą naszego świata bym tego absolutnie nie wiązała a podchodziła do tematu tylko i wyłącznie w sposób ze ŚLIO czyli w sposób magiczny.\n14 marca 2019 at 20:17\nWskrzeszenie jest jak najbardziej możliwe bez wilkora, rzecz w tym, że Beric i (a niewykluczone, że i Catelyn) nie wrócił “kompletny”, traci wspomnienia i osobowość. Może można tego uniknąć.\nCo do Wdowiego płaczu to jest nawiązanie do tej teorii\n14 marca 2019 at 10:31\nLudzie bez twarzy też proszą o imię.\n21 marca 2019 at 09:29\nJest też znana bajka o łamaniu zaklęć przez poznanie prawdziwego imienia – bajka o Rumpelstiltzkinie 😉