Wysłany: 05 Sty 2013, 13:17 Temat postu:\nPowiedz no mi, Incognito:\n- Jaki dzień preferujesz na wybory? Może - Sylwester? Wtedy i tak nie ma nic do roboty poza leczeniem kaca, a i zebranie poszłoby piorunem...\nWysłany: 05 Sty 2013, 14:42 Temat postu:\nAndrzejku - tych którzy wygrali się nie ocenia - i czyja władza tego religia\nWybory robi się po to aby wygrać- a wszyscy inni mają mieć jak najtrudniej aby zminimalizować ryzyko wpadki-\nA potem dalej robimy co chcemy - i następne też ustawimy.\nPrzecież to jasne jak słońce - ja bym je zorganizował pod siebie - izba robi pod siebie\nA Ty się Andrzejku nie pieklij ,szkoda nerówów i zdrowia - jeszcze się w życiu na pieklisz\nWysłany: 06 Sty 2013, 00:34 Temat postu:\nOdpowiadam, zestaw NR 1:\n- Jeśli, Włodko, zapytujesz o moje preferencje,\nto zdecydowanie jestem hetero.\nale ...............ja, nie jestem wieszczem.\nOstatnio zmieniony przez Incognito dnia 05 Kwi 2013, 23:09, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 06 Sty 2013, 03:18 Temat postu:\n- Ewa? Drogi Incognito! Ona i do mnie też się nie odzywa, daj sobie z nią spokój. Ewa to wyższa kasta!\nWysłany: 06 Sty 2013, 10:05 Temat postu:\n- Ot, i wybór ?!\nWysłany: 06 Sty 2013, 12:07 Temat postu:\nMoja rada jest jedna . Mobilizujemy się , idziemy na wybory nawet z grypą , wybieramy naszych i zaczynamy robić przemeblowanie w Izbie . Kolesiów , którym się wydaje , że trzymają władzę dajemy im w d... i wysyłamy ich na śmietnik historii .\nUważam , że ten jeden raz możemy się zdobyć na odrobinkę wysiłku .\nPORA ZROBIĆ PORZĄDEK W IZBIE .\nWysłany: 06 Sty 2013, 12:32 Temat postu:\n- Ech, tak dawaj......................\nWysłany: 06 Sty 2013, 19:36 Temat postu:\nAlku! Pewną niedogodnością z robieniem tych porządków w Izbie jest kwestia odpowiedzialności i systematyczności. W zasadzie wszyscy, żeby się utrzymać na rynku - musimy się wykazywać tymi cechami. Batem na nasze postępowanie jest kwestia pieniędzy, konieczności terminowego rozliczania faktur, podatków. W przypadku działalności w Izbie - tak nie jest. Spośród lekarzy wolnej praktyki, rzadko który potrafi być tak konsekwentny w dążeniu do celu jak na przykład - Ty.\nIle to razy spotykam się z lekarzami wybranymi do Rady, ale niepracującymi w tych radach, ile razy Ty się z takimi spotkałeś? Z moich obserwacji wynika, że lekarze podczas pierwszej kadencji (jeżeli próbują uczestniczyć w pracy Rady) - uczą się procedur postępowania, stosowania rozmaitych "zagrywek" zebraniowych. Niektórzy zwyczajnie się wstydzą zabierać głos, inni mają tremę. Wychodzi, że nawet takie prozaiczne zajęcie, jak udział w "nasiadówkach" - wymaga pewnych umiejętności, wykształcenia swego rodzaju odruchów. Sam zaczynając swoją działalność w Radzie przechodziłem, nadal przechodzę przez te etapy.\nLekarze niejako zawodowo uczestniczący w zebraniach - mają pewien szczebel za sobą, co daje im punkty przewagi. Niemniej kwestią podstawową jest zwyczajne chciejstwo. Niewielu jest lekarzy, którzy chcą pracować społecznie, dać się wybrać do organów izbowych. Żeby podjąć taki trud trzeba albo mieć pęd do władzy, przebywania na swego rodzaju świeczniku, albo - chęć zrobienia czegoś konkretnego, mimo przeciwności, o których wspomniałem. Inspektorzy - codziennie coś kontrolują, poprawiają. Pewnie stąd wykształcił się w nich nawyk do mentorstwa (vide => wlos). Coś w rodzaju rutyny. Rutyna, jak wiadomo ma swoje dwie strony. Pewnie stanowi też powód różnic światopoglądowych w zawodzie. Jest jeszcze jedno, na co zresztą zwracasz Olku szczególną uwagę - pęd do władzy. To zjawisko jest zewsząd wyszydzane, wytykane na wszelkie możliwe sposoby, ale nie zanika. Jest tak, że gdy ktoś posiądzie choćby maleńką władzę - zaczyna się zachowywać inaczej. Dzieje się to niezależnie od tego, kto "dochrapie" się tej władzy. Mają tą cechę w sobie i lekarze inspekcyjni i terenowi. Nie wykluczam z tego towarzystwa żadnej grupy. Sam też tu należę, i Ty Olku - moim zdaniem - też.\nZanim pomyślimy - kogo wybierać - zastanówmy się, kto będzie chciał być wybranym i po co. Być wybieranym, wybranym - to jak swego rodzaju egzamin. Ktoś staje w szranki, ktoś nie staje, bo... Ktoś wreszcie wygrywa, ale i ktoś przegrywa. Zwycięstwo - cieszy, uznanie, prestiż, docenienie przez innych. Przegrana, przegrana to coś w rodzaju oblania egzaminu. Przy wyborach - często wybiera się jednego, trzech - z całej grupy. Reszta musi więc siłą rzeczy oblać. Nie ma sensu mówić żołnierzom, czym jest karabin, każden wie. Ale to boli!\nDać się wybrać dla sprawdzenia swojej popularności, a nie z chęci do zrobienia czegoś konkretnego - jet nieładnie, nieetycznie. Niemniej niektórzy tak mają. Są też osoby oczekujące poprzez taki wybór na apanaże. W wypadku naszej Izby - te apanaże nie są wymierne w postaci kasy. Zresztą. każdy coś innego uważa za profit płynący z bycia w Radzie. Ideałem by było, żeby były to skuteczne działania poprawiające byt w naszym zawodzie.\nMamy do czynienia (w tym dość utopijnym) przypadku z dwoma możliwościami - bycia skutecznym (a nawet bardo skutecznym, jak w Twoim wypadku Olku), lub bycia nieskutecznym. Nawet największe chęci nie pomogą, kiedy brakuje skuteczności. Wniosek jest prosty - nie każdy da się wybierać i nie każdy wybrany wie po co daje się wybierać. Nie każdy też będzie umiał ponieść tą czapkę z pawich piór, którą wyborcy ozdobią mu głowę. Najlepiej dla zawodu będzie, gdy wybierzemy tych, którym zależy na weterynarii. Z tym, że na weterynarii - każdemu zależy na swój sposób. Każdy czegoś innego oczekuje, każdy coś innego wnosi.\nW Radzie zasiadają różni lekarze. Każdy chce czegoś innego. Czy są reprezentantami zawodu? Tak, są. Czy ich głosy są równocenne? Nie! Wynika to z parytetu, siły przebicia, skuteczności w działaniu, z chęci do działania.\nWysłany: 07 Sty 2013, 09:36 Temat postu:\nKolego Włodku .\nZgadzam się w większości z twoim punktem widzenia kogo wybierać .\nJest jedno ale . Są to kolejne wybory i w okręgach wyborczych znamy się wszyscy bardzo dobrze , wiemy co kto sobą reprezentuje . Zdecydowanie jestem przeciwny aby wybierać osoby , które pragną być wybrane dla samego aktu wyborczego i nic po za tym . Dla nas prywatnych lekarzy aktywne uczestnictwo w izbie nie daje żadnych profitów jest to czysta społeczna działalność . Może po za jednym , że mamy kontrole nad chorymi pomysłami tak zwanych uzdrowicieli zawodu .\nTu dochodzimy do setna akcji wyborczej . Ludzi do pracy mamy mało ale za to nie brakuje nam tak zwanych szamanów , wizjonerów i uzdrowicieli zawodu i tych należy bać się najbardziej . Demokracja i samorząd zawodowy to bardzo delikatne struktury naszej społeczności . Mamy wiele przykładów ile zła może narobić jeden nawiedzony , któremu powierzono sprawowanie mniejszego czy większego urzędu . Włodku sam o tym dobrze wiesz ile wysiłku kosztuje naprawienie nawet drobnego błędu popełnionego prze tak zwanych ludzi mających parcie na władzę .\nBycie w strukturach izby przynosi w wielu przypadkach same straty jak i uszczerbek na zdrowiu . Takie jest życie i niestety wielu naszych Kolegów mimo przeciwności o których piszę podejmuje się tego zadania i za to chylę przed nimi czoła i składam wyrazy uznania dla ich postawy życiowej .\nDalej uważam , że wśród nas są Koledzy , którym można powierzyć mandat zaufania społecznego i na pewno tego żałować nie będziemy .\nJedno jest ważne trzeba wziąć udział w wyborach , by później nie narzekać na pracę naszej izby . Jakich przedstawicieli wybierzemy taka będzie praca naszego samorządu .\nWysłany: 07 Sty 2013, 09:40 Temat postu: Świat się zawalił.......\nhttp://www.izba.pomorskie.pl/prosba-wielkopolskiego-wojewodzkiego-lekarza-weterynarii-o-wprowadzenie-obowiazkowego-rocznego-stazu-pracy-dla-absolwentow-studiow-weterynaryjnych,222,pl.htm , http://www.izba.pomorskie.pl/index.php?id=222&file=files/prosba_o_wprowadzenie_rocznego_stazu_dla_abolwentow_studiow_wet.-1.pdf\nWysłany: 07 Sty 2013, 22:17 Temat postu: Wybory\nW moim odczuciu obowiązkiem lekarza jest udział w wyborach do samorządu, bo przecież to nasza izba i nasz samorząd.\nChoć nie jestem zwolennikiem robienia wielu okręgów wyborczych i rozpisywaniu wyborów na wiele tygodni to jedno im należy oddać, że w takich rejonach wszyscy się znają, co powinno się przełożyć na wybór tylko takich lekarzy którzy na to zasługują.\nLekarzom niegodziwym powiedzmy STOP, bo przecież znamy ich i ich dokonania.\nWysłany: 08 Sty 2013, 10:26 Temat postu:\nSzczecin Prawobrzeże - wybrał się za pierwszym razem.Nawet było więcej chętnych niż mandatów - trza było komisyje wszelakie powoływać\nWysłany: 18 Sty 2013, 13:11 Temat postu:\npowiat Białystok: 113 lekarzy/ 57 kworum/ obecnych 39, w tym trzech emerytów i poniżej 10 praktyków.\nPropozycja z sali o zrobieniu następnego zebrania w sobotę/niedzielę została zbagatelizowana przez członka Rady - w zasadzie słusznie.\nWysłany: 18 Sty 2013, 13:53 Temat postu: Anonimowa "twórczość literacka"\n- Melduj Kubek, czemu na wybory nie poszedł, a?\n- Moja chata z kraja.\n- Nu, a samorząd?\n- Narządził już.\n- Ot, i mamy, co mamy.\nWysłany: 18 Sty 2013, 16:25 Temat postu:\nJak widać na załączonym obrazku .Zainteresowanie wyborami jest Panowie zajeb..... . W ten sposób to my na pewno zbudujemy lepszą weterynarie .\nJak widać jest o co walczyć , jest o co się bić .Świadomość społeczna naszych Kolegów i Koleżanek jet co tu dużo gadać , jest porażająca .\nTym smutny obrazkiem kończę .


• Alicja Koziarz - starszy kustosz Biblioteki Muzeum Miasta Gdyni, za prowadzenie warsztatu informacyjnego i opracowywanie zbiorów w sposób bardzo kompetentny.\n• Krystyna Wien - kustosz Biblioteki Głównej Uniwersytetu Gdańskiego, za organizację i kierowanie Biblioteką Wydziału Biologii i Oceanografii.\n• Irena Gosieniecka - pracownik Biblioteki Głównej Akademii Marynarki Wojennej, za całokształt aktywnej i zaangażowanej pracy od 41 lat.\n• Ewa Otremba - kustosz Biblioteki Głównej Akademii Morskiej, za prowadzenie Sali Tradycji i napisanie wielu wybitnych artykułów i referatów o tematyce morskiej.\n• Wacława Wójcik - kierownik Biblioteki Oswiatowej Klubu Marynarki Wojennej "Riwiera", za upowszechnianie kultury od 32 lat zaangażowanie w popularyzację czytelnictwa o tematyce morskiej.\n• Teresa Arendt - kierownik Działu Instrukcyjno-Metodycznego Miejskiej Biblioteki Publicznej w Gdyni, za znajomość zagadnień bibliotekarskich, fachowość, zaangażowanie i pracowitość.\n• Henryka Badurowicz - kierownik Wypożyczalni Naukowej MBP w Gdyni, za wiele inicjatyw w zakupie nowości, za sumienność i zdyscyplinowanie.\n• Katarzyna Miedzińska - pracownik Filii Nr 14 MBP w Gdyni, za sumienność i zaangażowanie i doskonałą znajomość księgozbioru.\n• Jadwiga Zamorska - pracownik Filii Nr 10 MBP, za stworzenie cyklu nowatorskich zajęć edukacyjnych dla dzieci i młodzieży oraz organizację licznych konkursów literackich i plastycznych.


„Psychologia miłości. Cały ten seks” – specjalne wydanie „Wysokich Obcasów” – SATinfo24.pl\n„Psychologia miłości. Cały ten seks” – specjalne wydanie „Wysokich Obcasów”\n21 marca 2019 Grzegorz Stapiński\tBrak komentarzy\tAGORA, Wysokie Obcasy\n20 rozmów z seksuologami i psychoterapeutami z całego świata na temat miłości, związków oraz seksu znaleźć będzie można w specjalnym numerze „Wysokich Obcasów” – „Psychologia miłości. Cały ten seks”. Magazyn ukaże się na rynku jutro – w czwartek, 21 marca br.\nGranice wolności w związku, poliamoria, seks po menopauzie, związki bezdzietne oraz nowe definicje męskości – wyjątkowe wydanie „Wysokich Obcasów” poświęcone jest różnym aspektom seksualności i uczuciowości. Magazyn został przygotowany z myślą osobach, które – przyglądając się swoim relacjom – zadają sobie pytania takie, jak np.: czy potrafimy ze sobą rozmawiać, jakie role chcemy odgrywać w związku, czy możemy utrzymywać z kontakt ze swoimi byłymi partnerami, co jest dla nas do zaakceptowania w ramach wolności w związku, a co nie.\nNa łamach numeru redakcja „Wysokich Obcasów” rozmawia z wybitnymi specjalistami – seksuologami i psychoterapeutami z całego świata, m.in. z Alicją Długołęcką, Izabelą Jąderek, Guyem Winchem i Jonem Fredericksonem.\nO swoich doświadczeniach oraz przemyśleniach na temat miłości opowiadają również m.in. Slavoj Žižek – znany słoweński filozof, socjolog i krytyk kultury oraz Marina Abramović – najsłynniejsza na świecie artystka performance’u, living art i body art. W magazynie „Psychologia miłości. Cały ten seks” czytelnicy znajdą też rozmowę z Pawłem Rabiejem, zastępcą prezydenta Warszawy oraz jego partnerem – dziennikarzem i podróżnikiem Michałem Cessanisem.\nSpecjalne wydanie „Wysokich Obcasów” o objętości 124 stron ukaże się na rynku w czwartek, 21 marca br. w cenie 13,99 zł. Wydanie wspiera kampania promocyjna na łamach „Gazety Wyborczej”, w serwisie Wyborcza.pl oraz w mediach społecznościowych. Działania promocyjne przygotował i zaplanował zespół promocji „Gazety Wyborczej”.\n← Blaupunkt TX 01 – najwyższy model w portfolio\n„Rock Radio na gigancie” już 21 marca br. →\nMichał Fal szefem newsroomu Gazeta.pl, Karolina Deling-Jóźwik szefową wydawców strony głównej\n2 października 2017 Grzegorz Stapiński\t0\n28 lutego 2020 Grzegorz Stapiński\t0\nWiosna w TVP Historia


**** HOTEL HRADNA BRANA, BRATYSŁAWA ****\nHotel posiada 12 luksusowych pokoi, każdy z których wyposażono w sejf na laptopa, biurko, TV, odtwarzacz DVD i prasowalnicę do spodni. Gościom bez wątpienia spodoba się panoramiczny widok na zamek. W pokojach są prywatne łazienki z prysznicem, szlafrokami i wanną spa. W części kuchennej można skorzystać z zmywarki i ekspresu do kawy.\nŚniadanie w formie zróżnicowanego bufetu jest podawane w restauracji. Goście z pewnością docenią kuchnię międzynarodową podawaną w restauracji dla smakoszy.\nDojazd do lotniska M. R. Љtefбnika z Hotel Hradna Brana zajmie nie więcej niż 20 minut.\nNa terenie obiektu znajduje się jacuzzi i sauna. Na gości pragnących aktywnego wypoczynku czeka piesza turystyka, jazda na rowerze i łowienie ryb.\nHotel Hradna Brana, Słowacja\nPorta Palio Hotel 3*, Werona - tutaj\nMonaco Hotel 3*, Werona - tutaj\nPlaneta Hotel 3*, Mińsk - tutaj\nMartini Hotel 3*, Werona - tutaj\nOrbita Hotel 3*, Mińsk - tutaj\nArthur Hotel 3*, Helsinki - tutaj\nLegendale Hotel 5*, Pekin - tutaj\nKeio Presso Shinjuku Zajazd 3*, Tokio - tutaj\nJaponica - Hostel, Tokio - tutaj\nAgni Club Hotel 3*, Sankt Petersburg - tutaj\nSuper 8 Gu Lou Subway Station Hotel 2*, Pekin - tutaj\nQianzhu Boutique Hotel, Pekin - tutaj\n7days West Railway Station South Square No.2 Zajazd 2*, Pekin - tutaj\nBusiness Hotel 4*, Astana - tutaj\nKvartira N 4 By Ginza Project Nocleg ze śniadaniem 3*, Sankt Petersburg - tutaj\nAbsolute Hotel 4*, Astana - tutaj\nFischerhaus Hotel 3*, Düsseldorf - tutaj\nChester Hill Hotel 3*, Sydney - tutaj\nRendezvous The Rocks Hotel 4*, Sydney - tutaj\nAsahi Hotel 4*, Düsseldorf - tutaj


Buniabaje w kuchni: Listonosz puka od rana - lubię takie pobudki\nListonosz puka od rana - lubię takie pobudki\nBędzie plażowanie -foremki uszykowane - kocyk właśnie paczuszką dotarł.\nKonkursy to ja lubię - oj lubię . A jeszcze bardziej lubię jak potem przychodzą paczuszki. I wiecie co ? Nawet nie wartość wygranej jest ważna , a sam fakt i drobiazg ( lub coś większego ) , który przyjdzie. A już największą frajdę ma Mama - od razu zaczyna planowanie komu będziemy mogły to coś dać w prezencie ( bo my z reguły już mamy -to coś -). Sprzęt z reguły cały już posiadamy , przypraw nie jesteśmy w stanie zużyć .Rodzina i znajomi nas ,, kochają " - nam jest miło ( bo zawsze milej dawać niż dostawać ) .\nAle czasem trafiają się takie ,,perełki" jak ten kocyk ( a w zasadzie kocyko-ręcznik ) plażowy . Mięciutki , milutki i co u Mamy najważniejsze - niebieski . Nie oddamy ! Będzie służył jako olbrzymi ręcznik kąpielowy .\nA teraz skąd się wziął - wygrałam w konkursie Limito You CanCook\nprzepisem Tatar z łososia\nAutor: Bunia Babciagramolka o 8/07/2012 10:18:00 AM


jaka siekiera do rąbania\nAutor Wątek: jaka siekiera do rąbania (Przeczytany 73488 razy)\nOdp: jaka siekiera do rąbania\n« Odpowiedź #75 dnia: Styczeń 20, 2019, 08:44:56 am »\nCytat: mardok1986 w Styczeń 19, 2019, 07:24:22 pm\nPo pierwsze kup słownik, bo takie blędy ortograficzne walisz że ho ho, po drugie spawanie ruru do obucha to druciarstwo, niewygodne to i nieprzyjemne do roboty, traf na sęka twardego siekierą z taką rura a zobaczysz jak boli, i fiskars jest taki se jeśli chodzi o siekiery, nic ci nie wytłumi drgań jak drewno. W niższej cenie znajdzie dużo więcej lepszych siekier.\nDzięki mardok, że wspomniałeś. Już poprawiłem, były dwa orty niegroźne, brak ogonków i kropek oraz przecinków. Niestety mam klawiaturę, która nie nadąża, albo po prostu nadaje się do wywalenia. Orty niestety powróciły po długiej nieobecności w kraju. Ale przyznam takiej ilości cweli ograniczonych z brakiem wyrozumienia, nie wspomnę o akceptacji ludzi ułomnych jak w Polsce nigdzie się nie spotkałem - a najbardziej rażące jest jak ci sami robią byk na byku.\nNajważniejsze w języku jest dobry przekaz i umiejętność komunikacji. Jedź gdziekolwiek w świat i doszukaj się ortografii i pięknej stylistyki, jak znajdziesz w wystarczającej cię ilości zwłaszcza w języku technicznym, lub w sprawach opisujących techniczne kwestie to się ciesz, i żyj chwilą ekstazy.\nOczywiście bardzo lubię słuchać i czytać cokolwiek, co jest pięknie napisane, zwłaszcza stylistycznie. Mniej rażą mnie orty, mają prawo się pojawiać. Najbardziej jednak rażące jest dla mnie, gdy jest brak stylu i nie tylko w tekście, ale w całokształcie zachowań człowieka. To najbardziej razi. Mimo wszystko miło słyszeć, że czytasz to, cokolwiek napisałem. A że jeszcze sprawdzasz pisownie, extra.\nZ swojej strony zwróć uwagę na styl, bo czasami nie wiadomo, o co ci chodzi - a byki sam robisz, sprawdzaj skoro krytykujesz innych.\nOto twój tekst:\n„Po pierwsze kup słownik, bo takie blędy ortograficzne walisz że ho ho, po drugie spawanie ruru do obucha to druciarstwo, niewygodne to i nieprzyjemne do roboty, traf na sęka twardego siekierą z taką rura a zobaczysz jak boli, i fiskars jest taki se jeśli chodzi o siekiery, nic ci nie wytłumi drgań jak drewno. W niższej cenie znajdzie dużo więcej lepszych siekier”.\n„blędy” – ort czy pomyłka?\n„ho” – stylistyczny\n„rura” - brak ogonka – to już ort?\n„druciarstwo” – używaj wyrazów odpowiadających tematyce – a nie że chcesz coś powiedzieć tylko nie wiesz jak to ująć w pięknej polszczyźnie.\n„W niższej cenie znajdzie dużo więcej lepszych siekier” – kto znajdzie? Użyj właściwej formy zdania, lub dopisz głoskę sz we właściwym miejscu.\n„nic ci nie wytłumi drgań jak drewno” – czy na pewno, ktoś tu chyba napisał coś i nie wie o czym. Zamiast poduszek gumowych w samochodzie załóż drewniane klocki. Przekonasz się czy drewno tak wspaniale tłumi drgania. Obejrzyj sobie film który zamieściłem w wątku, pokazujący jak elastyczny jest materiał trzonka fiskars i zapytaj się czy drzewo jest równie elastyczne i czy z taką swobodą będzie tłumiło drgania podczas pracy.\nBądź chłopie bardziej wyrozumiały dla innych, skoro dla siebie jesteś.\n« Odpowiedź #76 dnia: Styczeń 20, 2019, 09:19:28 am »\nAle trzonek w fiskarsie nie jest z gumy tylko mega twardego plastiku wzmacnianego włóknem węglowym i praca tym powoduje ból w łokciach i ogólnie stawach, dlatego ja nie uważam tych narzędzi bo są złe i na dłuższą metę się nie nadają, chcesz to sobie kupuj. Ja zawsze będę negował te trzonki plastikowe bo są naprawdę złe.\n« Odpowiedź #77 dnia: Styczeń 20, 2019, 10:56:33 am »\nRzeczywiście taki jest, twardy, taki ma być. Gdyby był miękki to by się przewężał od uścisku. To nie oznacza, że nie tłumi drgań. Zerknij raz jeszcze na filmik poniżej:\ni zastanów się czy trzonek z drzewa to wytrzyma.\n"Trzonki siekier rozłupujących Fiskars wykonane są z lekkiego kompozytu włókna szklanego o nazwie FiberComp, który sprawia, że siekiery Fiskars są wyjątkowo lekkie i wytrzymałe".\nNiedodana jest jeszcze jedna właściwość tworzyw uzyskiwanych sztucznie, są jednorodne w całym przekroju i zachowują w każdym miejscu takie same właściwości, czego brak w drzewie stosowanym na najzwyklejsze trzonki. Musiałyby być to gatunki drzew stosowanych np. w narciarstwie, łucznictwie, z specjalnie dobranymi słojami (tak kiedyś robili nasi dziadowie - mieli masę drzewa pod dostatkiem, dobrego jakościowo) ale w przydomowych siekierach nie ma to ekonomicznego uzasadnienia, nie szukasz w tej dziedzinie setnych, tysięcznych w wydajności.\nZ resztą w łucznictwie jak i narciarstwie dawno stwierdzono ze tworzywa są bardziej wytrzymałe, sprężyste, i lepiej tłumią szkodliwe drgania - a drewniane eksponaty, również są bardzo dobre nie mniej jednak stały się eksponatami.\nOd dziecka lubiłem pomagać ojcu przygotowywać opał, deski na szalunki, jętki, krokwie, łaty. Ale za obsadzanie siekiery na trzonku zawsze brał się ojciec. Nie polubiłem tego, nie nauczyłem się, kiepsko mi to szło, idiotyczne jest wykonanie głowicy z dużym oczkiem w środku. Często prowadziło to do pękania samej głowicy, zwłaszcza jak się pomagało uderzeniami młota.\nWszystko to mam za sobą, nie chce do tego wracać, całe szczęście, że są mądrzejsi od nas i swoje przemyślenia potrafią przelać na realne narzędzia pracy.\nCiekaw jestem innych producentów, ale nie mam potrzeby kupować kolejnych sprzętów, bo już mam wystarczającą ilość.\nChciałem się podzielić swoim doświadczeniem. W przyszłości proszę o wybaczenie jak zrobię jakieś błędy w pisowni lub informacyjne z niewiedzy.\nA tak poza tym, nie warto się przejmować błędami, w granicach przyzwoitości. Bo jeśli widzimy ze ktoś się stara i zdarza mu się, ok, ale jeśli ktoś wali nagminnie to można delikatnie na prywatnym czacie podpowiedzieć.\nNie namawiam nikogo do fiskarsa, ani do metalowych trzonków. Mówię tylko że ja tak robię i to moja sprawa. Dla mnie pasuje. Oczywiste że w 98% używam fiskarsa, a w 2% siekiery z żelazną rurą, byłbym głupcem jakbym proporcje zamienił.\n« Odpowiedź #78 dnia: Styczeń 20, 2019, 03:17:06 pm »\n@DariusziD - fajnie piszesz i super fajnie że utarłeś nosa mardokowi ,,wszystko wiedzącemu ,, to się chwali !\nużywam od 25 lat fiskarsa , oraz czasem sporadycznie ,,kowalskich ,, siekier lub toporków -- fiskars fajny , na naprawdę dokładne lub do ,, zawodów ,, wybrał bym kowalskie\n« Odpowiedź #79 dnia: Styczeń 20, 2019, 03:23:46 pm »\nKuźnia też fajne rzeczy robi i nie są aż takie drogie.\n« Odpowiedź #80 dnia: Styczeń 20, 2019, 03:36:16 pm »\nOkropnie mi utarł, prawie się rozpłakałem, co do filmiku, cecha fiskarsa to możliwość jechania po nim traktorem, no ja myślałem że siekiera to do łupania, ale nie to do jeżdzenia traktorem jest.\n« Odpowiedź #81 dnia: Styczeń 20, 2019, 05:35:51 pm »\nWitam ,i czasami Fiskars może pęknąć i nie potrzeba do tego traktora\nFiskars X27 to największa siekiera rozłupująca w ofercie firmy Fiskars, która może być używana również jako młot do wbijania klina.\nNa trzonku znajdują się 3 ,a na uchwycie do przechowywania 4 piktogramy ,które zakazują używania obucha tej siekiery do jakichkolwiek prac ,więc te wbijanie klina tą siekierą jest nie zgodne z zaleceniami producenta .\n« Odpowiedź #82 dnia: Styczeń 20, 2019, 06:03:44 pm »\nZnam w praktyce Gardenę 2800S, Fiskarsa X25 i X21. Najlepiej wspominam X15, mega uniwersalna. Jednakże skoro mowa o rąbaniu to Fiskars jak i wspomniana Gardena nie umywają się do Hultaforsa KLY 7 - 1.5 SV, kupionego kiedyś na promo podczas Elmia Wood. Ochsenkopf posiada ciekawą ofertę siekier, bardzo solidnych zresztą. Ale żeby nie było, na rodzimym patencie też można kupić fajne siekiery, które po odpowiednich modyfikacjach dają radę.\n« Odpowiedź #83 dnia: Styczeń 20, 2019, 06:03:44 pm »\nHa ha, 4 takie urwane widziałem u znajomych, ten trzonek się wypracowuję jak szyba przednia w samochodzie 1000 ugięć czy tam przygięć i pyk pęknięte, urabia się po prostu od udarowości i pęka, ja nie polecam tych siekier i zawsze będe inych przestrzegał przed nimi. A śmieszy mnie jeszcze opinia DariusziD typu: ja nie używałem innych siekier tylko fiskarsa i stwierdzam że fiskars jest najlepszy, no śmiech, no skąd masz wiedzieć skoro innymi nie robiłeś. No ja robiłem tymi plastikami i drewnianymi, sam wiele wyklepałem i oprawiłem w stylu skandynawskim czy kanadyjskim, a i jeszcze jedno skoro ty dariuszid nie umiesz oprawić poprawnie siekiery to nie znaczy że tak siekiera jest głupia "bo ty jej nie umiesz"\nCo do siekier to mnóstwo osób kupuje fiskarsy czy inne gardeny bo się sparzyli na drewnianym bukowym, nie dość że ob gnił w rok i odpadł, to odparzył ręce bo buk kocieje\nDo siekier nadaję się tylko: jesion, orzesznik czyli hikora i robinia akacjowa, robinia najlepsza bo ma taką fajną właściwość że wyślizguje się jak szkło i gołymi rękami jak robisz to odcisków nie dostaniesz, bardzo przyjemna w pracy jest.\n« Odpowiedź #84 dnia: Styczeń 20, 2019, 06:19:33 pm »\nZ mojego punktu widzenia i paru godzin praktyki, to zdaje egzamin również sprzęt marki Romanik. Nie jest może taki wyglancowany jak Fiskars, lecz jest zachowana proporcja ceny i jakości produktu. Przy ewentualnym zakupie należy, poświęcić trochę uwagi na jakość styliska, tzn usłojenie, oraz ew rodzaj drewna, można u producenta zamówić styliska z Robinii. Posiada w przedniej stronie trzonka,tuż pod głownią stalowy fartuch zabezpieczający przed skutkami uderzeń w trzonek,podczas łupania. Przy użytkowaniu zgodnym z przeznaczeniem służy latami. pozdrawiam\n« Odpowiedź #85 dnia: Styczeń 20, 2019, 06:22:33 pm »\n[Przy ewentualnym zakupie należy, poświęcić trochę uwagi na jakość styliska, tzn usłojenie, oraz ew rodzaj drewna][/quote]\nDzięki, miałem to napisać ale wyręczyłeś mnie.\n« Odpowiedź #86 dnia: Styczeń 20, 2019, 08:18:51 pm »\nCytat: mardok1986 w Styczeń 20, 2019, 06:03:44 pm\nTy mardok, ty idz najpierw do internisty, ty nie tylko masz problem z ortografią ale ze zrozumieniem tekstu, a i masz bujną fantazję i w tym całym wątku to tylko ty napisałeś że fiskars jest najlepszy i że innego nie używasz.\nJesteś celnie trafiony, ciekawe jakim toporkiem, bo w które miejsce to wiadomo.\nAle że jako jedyny stwierdzasz po tylu stronach wypowiedzi že fiskars jest najlepszy, to chyba ten toporek dalej ci we łbie siedzi.\nInternista ci pomože. Wybacz za bezpośrednie podejście, ale inaczej się nie da.\nZmieniasz fakty, coś piszesz, nie wiadomo skąd. Masz możliwość cytować, nie korzystasz tylko zciemniasz wprowadzasz zamieszanie. Czas chyba zacząć usuwać kłamliwe posty.\n« Ostatnia zmiana: Styczeń 20, 2019, 08:20:36 pm wysłana przez DariusziD »\n« Odpowiedź #87 dnia: Styczeń 20, 2019, 09:38:04 pm »\nCzłowieku nigdzie nie napisałem że siekiera fiskars jest najlepsza, nie chce mi się już ciebie cytować więc skróciłem twoją wypowiedź, ogólnie moje posty nie są kłamliwe tylko twoje subiektywne, wydajesz oceny wszystkich olei na podstawie jednego i oceny wszystkich siekier na podstawie jednej. Używam oleju hp i on jest najlepszy i przez 30 stron piszesz że jest ekstra bo ma taka temp. zapłonu a teraz gloryfikujesz siekierę jakaś tam bo traktor po niej może przejechać. No człowieku ogarnij się. No i piszesz że siekiery na trzonku drewnianym są złe bo narty robią z plastiku, no takie rzeczy piszesz. I jeszcze dopiski że moje posty mają być usuwane a twoje nie, stosujesz mowę nienawiści, ja tak nie robię, chętnie odpowiem na każdą twoją bzdurę.\nHusqvarnq 450-e , Husqwqrna 356\n« Odpowiedź #88 dnia: Styczeń 21, 2019, 09:46:12 am »\nKolego do łupania potrzebna jest bezwzględnie brutalna siła. Kupiłem siekiero-młot i siekierę z klinem oba siekierzyska po 4 kilogramy. Jaka firma nie ma znaczenia . Łupię kawałki pół metra długie, dąb. topolę , jesion. Do pierwszego rozbicia pinka używam siekiero-młota , lepiej rozbija pinek. W przypadku gdy potrzebna jest głębsza penetracja lepiej sprawuje się siekiera z klinem. Subiektywnie zauważyłem, że siekiera czy młot dobrze żeby miała trzonek z włókna nie z drzewa. Gdy łupiesz drewno siekierą z tradycyjnym drewnianym trzonkiem drgania przenoszone są na ramiona i barki. Siekiery z trzonkiem z włókna amortyzują te drgania i ramiona nie cierpią. Generalnie do rąbania używam jeszcze mały toporek do docięcia włókien w takich drzewach jak topola.\n« Odpowiedź #89 dnia: Styczeń 21, 2019, 11:22:12 am »


Linkin Park: Była żona Samantha wspomina Chestera Benningtona\nStrona główna Gwiazdy Linkin Park: Była żona Samantha wspomina Chestera Benningtona\nSamantha Bennington, była żona wokalisty z Linkin Park wspomina męża w emocjonalnym wpisie, który w niedzielę pojawił się na jej Facebooku. – Modlę się w głębi duszy, że odpoczywa w pokoju – czytamy w oświadczeniu. Chester Bennington popełnił samobójstwo!\nW ubiegłą sobotę wokalista Linkin Park, który w wieku 41 lat odebrał sobie życie, został pochowany na cmentarzu w Palos Verdes w Kalifornii.\nChester poznał Samanthę na jednym z koncertów Grey Daze. Para wzięła ślub 31 października 1996 roku. 19 kwietnia 2002 na świat przyszedł ich pierwszy syn Draven Sebastian. 2 maja 2005, po 9 latach małżeństwa rozwiedli się.\nByła żona, Samantha Bennington wspomina Chestera z Linkin Park\nW imieniu swoim i syna była żona, Samantha zabrała głos w oświadczeniu, które opublikowała w portalu społecznościowym.\n– Chester był jednym z moich najlepszych przyjaciół, odkąd skończyliśmy 19 lat – napisała Samantha Bennington.\n– Był moim mężem, ojcem mojego syna, partnerem biznesowym. Jestem dumna, za wszystkiego, co stworzyliśmy razem. Wdzięczna, że dał mi najwspanialszy prezent – naszego syna Darvena.\n– Chester wypełnił swoje przeznaczenie pomagając innym swoją muzyką, rozmową czy uściskiem dłoni – dodaje Samantha Bennington. – Bez względu na to, czy widziałeś go na scenie, czy poznałeś osobiście. Trafiał do każdego w pozytywny sposób. Kochał śpiewać, dla każdego z was.\nLinkin Park zadebiutowali w 2000 roku albumem “Hybrid Theory”.Na koncie mają 50 milionów sprzedanych albumów, platynę w 34 krajach na 5 kontynentach, 62 milionów fanów na Facebooku i ponad 6,7 miliona subskrybentów na YouTube z 5 miliardami odtworzeń.\n15 czerwca Amerykanie zagrali w Tauron Arenie Kraków, promując wydany w maju 2017 roku longplay “One More Light”.\nChester Bennington śpiewał także w zespole Dead by Sunrise i, przez pewien czas, w Stone Temple Pilots.\nMiał też na koncie aktorskie epizody. Zagrał w filmach “Adrenalina”, “Adrenalina 2. Pod napięciem” i “Piła VII”.


Jak wychować dziecko na człowieka sukcesu? Każ mu zmywać - Mamasy.pl\nJak wychować dziecko na człowieka sukcesu? Każ mu zmywać\nTak, uprościłam to maksymalnie. O co chodzi dokładnie, wyjaśniam w poniższym wpisie.\nCzy Twoje dzieci wykonują jakieś obowiązki domowe? Czy mają to przydzielone? Jeśli odpowiedź brzmi: „TAK”, to gratulacje, drogi rodzicu, jesteś na dobrej drodze, by wychować człowieka, który poradzi sobie w życiu.\nJeśli po chwili zastanowienia Twoja odpowiedź brzmi: „Nie!”, to - wg Julie Lythcott-Haims - powinieneś to jak najszybciej zmienić.\nPani Lythcott-Haim to była dziekan Uniwersytetu Stanforda, autorka książki "How to Raise an Adult”. Uważa ona, że wykonywanie prac domowych to pierwszy krok do uczynienia z dziecka osoby dorosłej odnoszącej sukcesy - mówiła o tym na konferencji TED w 2016 roku, ale to samo przeczytamy w jej książce.\n- Jeśli dzieci nie myją naczyń, oznacza to, że ktoś myje je za nie - mówi.\nObowiązki spoczywające na dziecku sprawiają, że taka osoba łatwiej współpracuje z innymi. Dzieci uczą się też w ten sposób empatii wiedząc, jak ciężka jest praca w pojedynkę. Szybciej też identyfikują rzeczy, które należy zrobić, zamiast czekać na delegowanie zadań od innych.\n- Włączając dzieci w prace domowe - wynoszenie śmieci, robienie prania - uświadamiamy im, że muszą robić pewne rzeczy w ramach swojego życia. Rozumieją, że w życiu nie chodzi tylko o siebie i własne potrzeby, ale że każdy jest częścią ekosystemu - rodziny, miejsca pracy - wyjaśniała Lythcott-Haims i dodaje, że sama na początku popełniła błąd, zwalniając swoje dzieci z prac domowych.\nCzytaj więcej: 10 cech rodziców, których dzieci osiągnęły sukces\n- Z czasem zdałam sobie sprawę, że dzieci to nie drzewka bonzai, tylko "dzikie kwiaty" którym trzeba pozwolić rozkwitać na ich własny sposób - i wtedy doskonale poradzą sobie później bez niej.\nJulie Lythcott-Haims swoją książkę oparła na badaniach naukowców z Harvardu. Mowa o Harvard Grant Study, najdłużej prowadzonych badaniach nad ludźmi, ich poczuciem szczęścia, itd. Co ciekawe, wynika z nich, że osoby, które jako dzieci miały przydzielone obowiązki domowe, są później bardziej szczęśliwe - i może to mieć na ich życie nawet większy wpływ, niż relacje rodzinne.


Waldemar Żyszkiewicz - Fronty wojny kulturowej\nstrona główna publicystyka wojny kulturowe Fronty wojny kulturowej\nCzy wypada szczuć uczniów na ministra edukacji, nazywając go faszystą? Dlaczego gejów nie obowiązuje wymóg bycia tolerancyjnym? Czy prawda o aborcji może gorszyć? Od znalezienia sensownej odpowiedzi na te pytania zależy kształt IV RP.\nFronty wojny kulturowej\nJeszcze dobrze nie wysechł podpis pod nominacją, a już przez Polskę zaczęła się przetaczać seria protestów przeciwko nowemu ministrowi edukacji. Błyskawiczna reakcja miała pewnie dowodzić autentyzmu i spontanicznego charakteru sprzeciwu wobec Romana Giertycha. Podobnie jak nazwy kolejnych miejscowości, w których jakaś grupka przemaszerowała ulicami, miały świadczyć o rozlewaniu się uczniowskiej kontestacji na cały kraj. Ktoś chyba jednak przedobrzył...\nBlitzkrieg przeciwko ministrowi\nPrecyzyjny kalendarz uczniowskiego „spontanu” od razu znalazł się w internecie. Lewackie środowiska jęły rozpowszechniać w sieci paszkwile, z których część stanowi świetny materiał do cywilnoprawnych roszczeń przewodniczącego Ligi o naruszenie jego dóbr osobistych. Już po kilku pierwszych „manifach” było wiadomo, że koordynacja protestów w skali kraju jest dziełem aktywistów niszowych ugrupowań i działaczy partii lewicowych, które jesienią 2005 demokratycznym werdyktem wyborców zostały w sejmie zmarginalizowane lub wręcz skazane na pozaparlamentarny czyściec.\nW warszawskim pochodzie w roli ucznia pojawił się nawet były „młody sekretarz KC PZPR” Marcin Święcicki. Z dokumentacji fotograficznej wynika, że polityczną pieczeń w ogniu rytualnej dla lewaków i lewicowców walki z faszyzmem chcieli upiec nie tylko politycy SLD, SdPl czy demokratów.pl, ale również członkowie ekstremizujących Zielonych 2004 lub jadowicie antyklerykalnej partii Racja PL.\nTo dowodzi, chyba wbrew intencjom animatorów uczniowskiej rewolty, że manifestowanie niechęci wobec jednego z wicepremierów koalicyjnego rządu PiS, LPR i Samoobrony jest wykalkulowaną na chłodno i skoordynowaną akcją o charakterze ściśle politycznym.\nSztubacy o rozdwojonym języku\nZ uporem godnym lepszej sprawy w demonstracjach przeciwko ministrowi edukacji narodowej biorą też udział studenci. Dlaczego? Być może nie wyrośli jeszcze ze sztubackich wygłupów. Albo nie wiedzą, że ich sprawami zajmuje się całkiem inny resort... A może dlatego, że wielu z nich szuka swego miejsca (lub odskoczni do przyszłej kariery) w różnych partyjnych czy quasipartyjnych młodzieżówkach. Młodzi Socjaliści. Federacja Anarchistyczna. Łódzki „Układ na rzecz wolnej edukacji”. Wreszcie tak egzotyczna, istniejąca od dwóch lat hybryda jak Czerwony Kolektyw–Lewicowa Alternatywa (CK–LA). Oj, namnożyło się nam walczących podmiotów!\nTrzeba jednak przyznać, że uczniom też zdarzało się brać udział w niedawnych protestach. W końcu skandowanie zazwyczaj niemądrych, a czasem nawet rymowanych haseł przeciwko rządowi, Giertychowi i faszyzmowi może, oprócz walorów czysto zabawowych, dać poczucie uczestniczenia w czymś ważnym. Przy pełnej bezkarności i braku odpowiedzialności za cokolwiek.\nTrud sformułowania strategii wzięła na siebie Inicjatywa Uczniowska, czyli „nieformalna grupa ludzi”, którzy deklarują zamiar walki o „zmianę stanu edukacji”, w tym programu szkół, a zwłaszcza „zasad ich funkcjonowania jako instytucji”. Ciekawe, że język szlachetnie brzmiących choć naiwnych postulatów IU, z witryny jej krakowskiej sekcji, mocno kontrastuje z językiem komunikatu (z tej samej witryny) zapowiadającego „demonstrację przeciwko faszyście i bandycie”, którego prezydent Kaczyński „skandaliczną decyzją” powołał na stanowisko wicepremiera i ministra edukacji narodowej. Czerwony brat ma dwa języki!\nParada erotycznych nieortodoksów\nKraków, kiedyś dzięki manewrowi marszałka Koniewa i skwapliwej ucieczce Niemców uchroniony od zniszczeń, dziś chętnie przyjmuje na siebie rolę miasta frontowego w kulturowej wojnie. Dzieje się to głównie za sprawą eseldowskiej obsady magistratu, która nie tylko serce, lecz również zdrowy rozsądek oraz poczucie przyzwoitości zdaje się mieć po lewej stronie. Prezydent miasta, nie bacząc na masowe głosy sprzeciwu mieszkańców, które zresztą pod koniec kwietnia zablokowały na kilka dni serwer jego poczty elektronicznej, kolejny już raz wydał zgodę na tzw. marsz tolerancji.\nNieco tajemnicza Fundacja Kultura dla Tolerancji, znana głównie z przychylności dla homoseksualistów, lesbijek, bi- oraz transseksualistów, od paru lat organizuje w stołeczno-królewskim mieście festiwal dla erotycznych nieortodoksów. Najbardziej znaną postacią Fundacji KdT jest socjolog Jacek Kochanowski. O osobie fundatorki, 24-letniej studentki socjologii UJ, wiadomo niewiele ponadto, że hoduje cztery koty i urodziła się w Warszawie.\nPokazy filmów, dyskusje i specjalistyczne dyskoteki tegorocznego festiwalu odbywały się głównie w klubach dzielnicy Kazimierz, ale także w związanej z lewicą „Kuźnicy”, i raczej nikomu nie wadziły, Natomiast wspomniany wcześniej marsz tolerancji to zupełnie inna sprawa. Nie ulega wątpliwości, że wyczerpuje on wszelkie znamiona prowokacji, nie tylko wobec tradycyjnie usposobionych krakowian, licznych pielgrzymów i co bardziej konserwatywnych turystów, ale drażni nawet niekonfrontacyjnie nastawionych gejów, którzy nie zamierzają się obnosić ze swą odmiennością i woleliby nie ponosić ewentualnych złych skutków działań nielicznej grupy ekstremistów.\nA trochę się na to zanosi, bo żądający dla siebie szczególnych względów uczestnicy marszu tolerancji mocno spostponowali Grób Nieznanego Żołnierza, miejsce ważne nie tylko dla krakowian. Zdaniem komisarz Sylwii Bober-Jasnoch, z biura prasowego małopolskiej policji, która 28 kwietnia 2006 była w pobliżu grobu na Placu Matejki, w zachowaniu uczestników i organizatorów marszu tolerancji trudno dopatrzyć się znamion przestępstwa z art. 261 (świadome zbezczeszczenie).\nW ocenie komisarz Bober, zabrakło tu zamiaru naruszenia powagi miejsca, ale jednocześnie pani rzecznik krakowskiej komendy policji przyznaje, że w odczuciu innych osób obecnych wtedy w pobliżu, w tym zwłaszcza kombatantów, bezceremonialne siadanie na płycie grobu, nie mówiąc już o chodzeniu po nim czy wykorzystywaniu go w charakterze podestu, mogło być śmiało uznane za przejaw profanacji miejsca, w którym – jak głosi stosowna tablica – spoczywają prochy bohaterów i męczenników.\nZdjęcia, dokumentujące zachowania uczestników gejowskiej imprezy, wydają się potwierdzać zwykłą bezmyślność młodych ludzi. Z drugiej strony, trudno nie zdziwić się brakiem elementarnej wrażliwości na innych ludzi, i to właśnie u osób domagających się szczególnego traktowania własnych osobliwości lub dziwactw.\nZgromadzenie na Placu Matejki było legalne, a 435 policjantów zabezpieczających krakowski marsz tolerancji, chroniło jego uczestników przed gniewem tych obywateli, którzy homoseksualizm uważają za dewiację, a przesadne demonstrowanie upodobań erotycznych w miejscu publicznym za naruszenie obyczajności. Krakowskim policjantom nie udało się za to upilnować Grobu Nieznanego Żołnierza przed uczestnikami marszu. Ale to nie wina policji. Błąd popełnił prezydent Majchrowski. Andrzej Przewoźnik, sekretarz Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, w ogóle nie rozumie, jak znając topografię placu i architekturę grobu oraz Pomnika Grunwaldzkiego, można było zezwolić uczestnikom gejowskiej parady na zbiórkę w tym miejscu.\nPrzesłanie drastycznych obrazów\nŁukasz Wróbel, który urodził się ćwierć wieku temu w rocznicę ogłoszenia Manifestu PKWN, jest studentem politologii w Collegium Civitas. Jest także organizatorem wystawy „Wybierz życie”, która zeszłego roku latem i jesienią została zaprezentowana w przestrzeni publicznej sześciu polskich miast. Ekspozycję, według pomysłu jednej z amerykańskich organizacji pro-life (CBR), stanowi komplet dużych plansz, na których zdjęcia abortowanych dzieci są zestawione z fotografiami powszechnie znanych przypadków ludobójstwa, okrutnego dręczenia zwierząt lub innych zbrodni.\nWystawę mogli obejrzeć mieszkańcy Łodzi (czerwiec 2005), Płocka oraz Lublina (lipiec 2005), Siedlec i Białegostoku (sierpień 2005), wreszcie Łomży (październik 2005). Jej przesłanie jest proste: tzw. aborcja to eufemizm, za którym ukrywa się okrutne morderstwo niewinnego, nienarodzonego dziecka. Dlatego też podobnie jak ludobójstwo, terroryzm, zbrodnie wojenne czy rasizm aborcja powinna być zakazana i surowo karana.\nAle tak nie jest. Ani w Polsce, ani w wielu państwach świata. Wprawdzie polskie ustawodawstwo antyaborcyjne przez zwolenników tzw. wolności wyboru bywa uważane za niezmiernie restrykcyjne, ale dla radykalnych przeciwników aborcji ustawa z 1993 roku stanowi przykład zgniłego kompromisu, który dopuszcza wyjątki od zasady bezwarunkowej ochrony ludzkiego życia.\nDlatego okrutne obrazy z wystawy mają wstrząsnąć widzem, postawić mu niejako prawdę przed oczyma, skłonić do przewartościowań. Drastyczne zdjęcia skuteczniej niż zmistyfikowane słowa mogą ukazać całe zło aborcji.\nCzy prawda może gorszyć\nCoś chyba jest na rzeczy. W Łodzi, Lublinie i Białymstoku znaleźli się ludzie, którzy złożyli na studenta skargę. Łukasz Wróbel stanął przed Sądem Grodzkim. W trzech mniejszych miastach doniesień o wykroczeniu nikt nie złożył. Czy dlatego, że nie ma tam sprawnych młodzieżówek lewicowych partii? A może po prostu mieszkańcy Łomży lub Siedlec mniej przejmują się lekturą „Gazety Wyborczej”?\nZaczęło się od tzw. wyroku nakazowego, wydanego zaocznie przez sąd w Łodzi, który 12 września 2005 uznał „obwinionego Łukasza Wróbla winnym popełnienia zarzucanego mu czynu, wyczerpującego dyspozycję art. 141 kodeksu wykroczeń” i skazał go „na miesiąc ograniczenia wolności, w postaci 40 godzin nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne”.\nSkazany student odwołał się od wyroku. Teraz jeździ wciąż między sądami grodzkimi: 13 kwietnia – Lublin, 18 kwietnia – Białystok, 8 maja kolejna rozprawa w Łodzi, dwa dni później znów w Białymstoku. 1 czerwca – nowy termin w Lublinie, 24 lipca – w Łodzi. Gdy w połowie marca miał kolejną rozprawę w Łodzi, przed tamtejszym sądem pojawiła się pikieta ludzi, którzy uważają, że zorganizowaną przez Wróbla ekspozycję trudno nazwać wystawą „zdjęć o treści nieprzyzwoitej, które wywołały oburzenie społeczne”!\nSąd w Białymstoku zarzucił z kolei Wróblowi „wywołanie zgorszenia w miejscu publicznym”, a to za sprawą zdjęć „zakrwawionych płodów ludzkich, co w Adamie Kamińskim wzbudziło wstręt i oburzenie”.\nCzy choćby najokrutniejsza prawda o zbrodni, przedstawiona w serii drastycznych i odrażających obrazów może być przyczyną zgorszenia? Czy jest raczej szansą na doznanie oczyszczającego wstrząsu, który starożytni Grecy nazywali katharsis?\nProblem, przed którym stoją sędziowie w Łodzi, Białymstoku i Lublinie nie jest wcale kwestią czysto akademicką. Jak trafnie zauważył jeden z katolickich hierarchów, uniewinnienie lub skazanie Łukasza Wróbla na długie lata określi kształt debaty publicznej w kwestii bezwarunkowej ochrony życia w naszym, ideologicznie spolaryzowanym społeczeństwie.\n„Tygodnik Solidarność” nr 21, z 26 maja 2006


Abp Hoser: Powstanie Warszawskie - jedna z najważniejszych lekcji patriotyzmu - PCh24.pl - Prawa Strona Internetu. Informacje z życia Kościoła i prawicowa publicystyka\n#POLSKA #WARSZAWA #POWSTANIE WARSZAWSKIE #HENRYK HOSER #PAŃSTWO POLSKIE #ROCZNICA POWSTANIA WARSZAWSKIEGO #ARCYBISKUP HOSER\n- Wielu krytykuje dziś Powstanie nazywając je nie tylko szaleństwem, ale wręcz zbrodnią. Tymczasem dopóki żyją ostatni jego uczestnicy i świadkowie, to ich głosu należy słuchać. Ich ocena jest najważniejsza, ponieważ to oni przeżyli dramat walk w bombardowanym mieście. To oni stracili w jego ruinach swoich przyjaciół, współmałżonków, własne dzieci czy rodziców. Mimo to jednogłośnie podkreślają, że Powstanie Warszawskie miało sens, bo było ogromnym zwycięstwem ducha nad materią - powiedział abp Hoser. Zwrócił jednocześnie uwagę, że Powstanie było również podstawowym etosem wolnościowym w całej powojennej historii Polski, zwłaszcza w okresie komunistycznym.\nPodkreślił, że jest Ono dla nas także ważną lekcją szacunku i przywiązania do naszej państwowości, którą powinniśmy cenić i rozwijać. - Jeżeli nie będziemy szanować Państwa Polskiego, jeżeli zrobimy z niego jakieś igrzyska polityczno-ekonomiczne to tę - tak trudno zdobytą wolność - możemy szybko stracić. Wystarczy spojrzeć na Europę i zobaczyć w jakim kierunku ewoluuje obecnie sytuacja na kontynencie, żeby uzmysłowić sobie że to wszystko, co po II wojnie światowej udało się zbudować, może zostać bardzo szybko zburzone - ostrzegł abp Hoser.\nZwrócił uwagę, że szacunek do władzy nie jest wynikiem jej sprawności technicznej czy ekonomicznej, ale wypływa z jej autorytetu moralnego. - Historia Polski pokazuje, że u nas autorytet formalny nie za bardzo się liczy. Nigdy nie mieliśmy władzy absolutnej. Zawsze był to jakiś rodzaj sejmowładztwa - jakiejś kulawej, ale jednak demokracji. Nawet wówczas, kiedy Polska była jeszcze monarchią, to i tak władza króla była bardzo mocno zrelatywizowana, dlatego naszym krajem bardzo trudno było rządzić - przyznał hierarcha.\nPodkreślił, że władza w Polsce powinna przede wszystkim cieszyć się autorytetem moralnym. - Korupcja najwyżej postawionych jest najgorsza, bo ona zaraża wszystkich. Afery i walki o władzę demoralizują całe społeczeństwo powodując, że ludzi przestają identyfikować się z krajem i masowo z niego wyjeżdżają, zwłaszcza ludzie młodzi, którzy potrzebują ideałów, które się realizuje a nie tylko są sloganami - zauważył abp Hoser. Przypomniał, że już ponad 3 mln Polaków opuściło Ojczyznę podczas gdy Polska ich potrzebuje. - Obyśmy zatem wybrali w przyszłości takich ludzi, którzy będą dumą naszego społeczeństwa a nie przedmiotem lekceważenia i pogardy - zaapelował ordynariusz warszawsko-praski.\nPrzywołując przykład bohaterstwa powstańców przestrzegał przed lenistwem i zamykaniem się w świecie własnych interesów. - Choć Polacy mają ogromne poczucie osobistej godności, to jednak jedną z naszych wad narodowych jest prywata, a co za tym idzie egoizm w życiu społecznym. Jesteśmy zdolni do wielkich rzeczy, tylko nie zawsze mamy ochotę podjąć wysiłek aby je zdobyć - ubolewał.\n- Siedemdziesiąta pierwsza rocznica Powstania Warszawskiego powinna zatem przypomnieć nam nie tylko o wyższych wartościach, ale również o konieczności poniesienia konsekwencji życia dla tych wartości. Postawa patriotyczna polega bowiem na zrobieniu czegoś w sposób bezinteresowny dla własnego kraju - przypomniał abp Hoser.\nDecyzją ordynariusza warszawsko-praskiego we wszystkich świątyniach diecezji 1 sierpnia w godzinie "W" zabiją dzwony. W intencji poległych i żywych uczestników Powstania w katedrze św. Michała Archanioła i św. Floriana o godz. 18.00 zostanie odprawiona uroczysta Msza św. Liturgii będzie przewodniczył bp Marek Solarczyk. Po Eucharystii w ramach VIII Praskiego Festiwalu Muzyki Kameralnej i Organowej odbędzie się wieczór prawykonań dedykowanych Powstańcom 1944. Zagra Mateusz Toczyski, skrzypek, w towarzystwie Michała Kopycińskiego – organy.\nDATA: 2015-07-31 09:48\nWytłukli Polaków a teraz ich wypędzają za chlebem.\nponad 3 lata temu / c.d.\nZ całym szacunkiem dla bohaterów, ale chciałbym kiedyś zobaczyć ogólnopolskie obchody 27 grudnia.\n" - Jeżeli nie będziemy szanować Państwa Polskiego, jeżeli zrobimy z niego jakieś igrzyska polityczno-ekonomiczne, to tę wolność możemy stracić - przestrzegł ordynariusz warszawsko-praski." Nie rozumiem tej myśli abp Hosera. Czy ktoś może mi wyjaśnić? Szczególnie w kontekście innej wiadomości: "W nowojorskiej siedzibie Ligi Przeciw Zniesławianiu (ADL), najbardziej wpływowej organizacji żydowskiej na świecie założonej w 1913 r,, odbyła się uroczystość uhonorowania jej dyrektora Abrahama Foxmana najwyższym odznaczeniem Metropolitalnej Archidiecezji Krakowskiej ? Złotym Medalem Jana Pawła II. Przyznała go kapituła pod przewodnictwem kard. Stanisława Dziwisza."\nNa wolność nie było szans. Wystawić ludzi do walki z nikłymi szansami na powodzenie i narazić ich na śmierć to jest honorowo? A czy doprowadzić do śmierci setki tysięcy ludzi oddanych Polsce to jest patriotyzm?\nNaród polski wspaniale zdał egzamin z patriotyzmu, wyżej cenił wolność , honor niż własne życie. Jednocześnie pokazana została światu niezwykle bandycka brutalna postawa Niemców, wyrachowanie i brak jakiejkolwiek reakcji pozytywnej na los ludności Warszawy ze strony państwa sowieckiego. Tylko ignoranci lub agenci mogą negować lub drwić z POWSTANIA WARSZAWSKIEGO\nponad 3 lata temu / MOTYL35\n"Powstanie Warszawskie miało sens, bo było ogromnym zwycięstwem ducha nad materią" Nieprawda. Było porażką ducha i materii. Miało sens jedynie dla Stalina i tylko on na tym zyskał. Polska i polacy ponieśli same straty. Czasem nawet po porażce można stwierdzić, że było warto zaryzykować, ale się nie udało, ale to nie w tym przypadku. Jedyna szansa powodzenia powstania była w tym, że rosjanie "pomogą". Taka naiwna wiara była tylko w sercach tych co uwierzyli, że komunizm to raj na ziemi. Mogli dać się zwieść - ludzka rzecz, ale nie róbmy dzisiaj z tego sukcesu.


Pokaz mody w Hali Kultury - ::4lomza.pl:: Regionalny Portal\nZespół Szkół Weterynaryjnych i Ogólnokształcących nr 7 w Łomży od lat oferuje młodym ludziom możliwość wszechstronnej edukacji na licznych kierunkach. W roku ubiegłym doszedł do nich kolejny, technik przemysłu mody, oferujący utalentowanej plastycznie i artystycznie młodzieży szansę zdobycia ciekawego i dającego duże możliwości rozwoju zawodu.\n– Uczestniczyłam w procesie tworzenia tego kierunku, bo pani dyrektor Bogumiła Olbryś poprosiła mnie o złożenie pewnych dokumentów i udało się – mówi Elwira Horosz. – Bardzo temu kibicowałam, bo jest to niezwykle interesujący kierunek – uczymy się na nim przede wszystkim kreatywności, wychodzenia z szufladek, że ktoś musi być projektantem czy stylistą, bo to może przydać się w każdej branży. Nawet niedawno padło pytanie czy w klasie są same dziewczyny: na ten moment tak, ale może też któryś z panów będzie chciał spróbować swych sił, bo praktycznie wszyscy wielcy kreatorzy mody to mężczyźni, ten rynek jest wręcz przez nich zdominowany.\n– Pomyślałam, że spróbuję swoich sił na tym kierunku, bo chciałam szyć i projektować – dodaje Aleksandra Lemańska. – Przygotowanie tego pokazu było dla nas dużym wyzwaniem, ale też fajną zabawą. Na początku nie wiedziałyśmy jeszcze co chcemy zrobić, ale stopniowo, małymi krokami, szło to pod kierunkiem pani Elwiry w odpowiednim kierunku i wyszły z tego takie cuda.\nKlasa liczy dziewięć uczennic, które pierwszy rok nauki podsumowały stworzeniem całej kolekcji inspirowanej dżinsem. – Podsumowujemy dzisiaj pierwszy rok nauki i pracy – mówi Elwira Horosz. – Cieszę się, że uczennice przeszły olbrzymi progres, bo na początku niektóre nie potrafiły przyszyć nawet guzika, a teraz są już na kolejnym etapie i zaczęły bawić się modą, wskutek czego powstały prawdziwe dzieła sztuki.\nSzyld „Jeans. Moda przeszłości i teraźniejszości” dał dziewczętom nieograniczone wręcz możliwości, szansę stworzenia zarówno ubrań idealnych na imprezę czy jakieś oficjalne wyjście, ale też swobodniejszych, czy po prostu do codziennego użytku. Jednak nawet to ostatnie nie wykluczało dużej inwencji i zastosowania ciekawych rozwiązań.\n– Dżins to tak naprawdę tkanina techniczna, a kiedyś robotnicza – zauważa Elwira Horosz. – Jadąc w góry czy na poszukiwanie złota panowie wybierali ten bawełniany, ale sztywniejszy niż obecny materiał, bo ten obecny jest cieniutki i ciągle udoskanalany. Można nawet powiedzieć, że z tkaniny robotniczej stał się tkaniną luksusową, bywa, że jest nabijany drogocennymi kamieniami, wyszywany, itd. Wybrałam też dżins, bo mamy go sporo, to takie ubranie, które każdy z nas ma, chciałam więc zastosować materiał, który będzie znany młodzieży, uniwersalny, ale też taki, który można bardzo łatwo przerabiać: strzępić, wycinać, wyszywać czy zdobić – daje on projektantowi duże możliwości, a przy tym jest przyjemny do pracy.\nProjektantkami zaprezentowanych ubiorów były Weronika Zalewska, Natalia Gosk, Aleksandra Lemańska, Marta Przestrzelska, Rayana Eseeva (podczas pokazu można też było obejrzeć rysunkowe projekty jej autorstwa), Emilia Szydłowska, Aleksandra Kaczyńska, Emilia Szabłowska i Julia Leoszewska. Niektóre z nich wystąpiły podczas pokazu w podwójnej roli, wsparte przez koleżanki-modelki Ewelinę Gutowską, Patrycję Marcinowską, Emilię Tyszkę, Aleksandrę Ołtarzewską i Justynę Truszkowską, również autorkę fryzur wszystkich koleżanek.\n– Chciałyśmy pokazać, że moda ma wiele oblicz, że nie jest to tylko konsumpcjonizm – podkreśla Elwira Horosz. – Dlatego sięgamy po ekologię, ponieważ przerobiłyśmy stare ubrania dżinsowe, zaczęłyśmy bawić się w recykling – ta kolekcja powstała z dżinsów, które mają 10-20 lat i zalegały w szafach babć, cioć, dziewcząt czy nauczycielek. Zebrałyśmy je i zaczęłyśmy się bawić, a kolejnym efektem jest również to, że dziewczyny otworzyły się na kreatywne, pozytywne myślenie. Chcemy też zainspirować do tego, żeby samodzielnie przerabiać swoje rzeczy, bo moda to nie jest tylko konsumpcjonizm – nie trzeba ciągle kupować nowych rzeczy, można je przerabiać i być przy tym kreatywnym.\nwt, 14 czerwca 2022 19:42\nData ostatniej edycji: śr, 15 czerwca 2022 01:18:37


Archiwum | ZHP Chorągiew Łódzka Hufiec Łowicz\nZJAZD HUFCA ZHP ŁOWICZ\n19 października 2011 admin\nW dniu 16 października 2011 podczas zjazdu zwykłego Hufca\ndokonano wyboru nowych władz.\nKomendantem Hufca został hm. Michał Kordecki HR skarbnikiem – pwd. Aleksandra Klimczak HO\nz-cą komendanta – hm. Katarzyna Kordecka HR\nczłonkiem – pwd. Karolina Podsędek\nczłonkiem – pwd. Piotr Zakrzewski\nhm. Teresa Gajek – przewodnicząca\npwd. Agnieszka Malejka-Urbańska\npwd. Sylwia Matysek\nWybranym władzom gratulujemy !


Trudno sobie wyobrazić układ prostszy niż ułożona na kilku wspornikach płyta. Tym prostszy, jeśli wsporniki mają regulowaną wysokość i można w pewnym zakresie niwelować za ich pomocą nierówności gruntu. Efekt - łatwe wykonanie nawierzchni na różnych podłożach. A konsekwencje w przyszłości - umożliwienie łatwych i w zasadzie bezinwazyjnych napraw starych tarasów o nieszczelnej izolacji przeciwwilgociowej. O ile bowiem w pierwszym przypadku największym plusem jest właśnie wymieniana już prostota, o tyle w drugim taras wentylowany ujawnia najszerszą grupę swoich zalet.\nKrzew o wzniesionych pędach z wiekiem rozpościerających się bardziej poziomo dorastający do 3-5 m wysokości. Liście szeroko eliptyczne, ciemnozielone. Właściwe kwiaty są drobne zwinięte w kulkę otoczone 4 kremowobiałymi podsadkami, które w okresie czerwca wyglądają zjawiskowo. Jesienią natomiast krzew zdobią różowoczerwone owoce na długich szypułkach przypominające truskawki i pięknie przebarwiające się na czerwono liście. Dereń kousa jest jeszcze w Polsce rzadkością. Dojrzałe okazy oglądać można głównie w ogrodach botanicznych.\nOdętka wirginijska to wieloletnia bylina z rodziny jasnowatych pochodząca z Ameryki Północnej, gdzie porasta łąki, prerie i brzegi strumieni. Wyprostowane i gęsto ulistnione pędy dorastają do 60 cm wysokości. Liście o lancetowatym kształcie, lekko ząbkowane są ciemnozielone a kwiaty zebrane w gęste kłosowate kwiatostany fioletowo-różowe w kształcie trąbki. Kwitnie długo, przez całe lato od czerwca do września.


Ważna polityk prawicy chciała "zmieść Kaczora z polityki". Prezes musi być wściekły - Crowd Media\nWażna polityk prawicy chciała “zmieść Kaczora z polityki”. Prezes musi być wściekły\nKażdy z nas lubi czasem napisać jakiś wiersz. Czy to miłosny, czy taki ogólnie o życiu. Albo o ulubionym polityku (tylko nie kłamcie, że takich nie piszecie!). Problem jest jednak wtedy, gdy nasza twórczość okazuje się dla nas balastem albo dowodem naszego cynizmu. A tak jest w przypadku szefowej sztabu Andrzeja Dudy…\nKaczor – bohater “Ballady Milanowskiej”\n“By Kaczor przestał ogłupiać ludzi” – to fragment “Ballady Milanowskiej”. To wiekopomne dzieło czekało na swoją popularyzację aż cztery lata. Tyle że autorka chyba najchętniej dziś by się go wyparła. Jest nią bowiem Jolanta Turczynowicz-Kieryłło, obecna szefowa sztabu Andrzeja Dudy. W pisaniu pomagał jej mąż.\nTurczynowicz-Kieryłło zasłynęła już tym, że ugryzła mieszkańca Milanówka. Ten podobno zaatakował ją i jej dziecko. To można wybaczyć i zrozumieć. Kto nie miał ochoty kiedyś ugryźć bliźniego, niech pierwszy rzuci kamieniem.\nTo jednak nie koniec. Okazuje się, że obecna szefowa sztabu prezydenta chyba dość drastycznie zmieniła przez ostatnie lata poglądy lub w ogóle ich nie miała.\n“Do pieca wsadzić Kaczora, w ten sposób naród by się obudził, a Kaczor przestał ogłupiać ludzi” – to fragment “Ballady Milanowskiej”, którą wraz z mężem napisała bohaterka naszego tekstu.\nJeszcze wam mało? W 2014 r. mąż pani Jolanty wydał książkę pt. “Trzy kule”. Atakował w niej IV RP, czyli modyfikację ustroju III RP, jaką chcieli wprowadzić w życie bracia Kaczyńscy w latach 2005-2007.\nJakby komuś było mało jego twórczości, w 2016 r. na zamkniętej KOD-owskiej grupie “Ogrody Demokracji” na Facebooku opublikował wierszyk o “kaczorku”…\nA tu autorka. „DO PIECA KACZORA WSADZIĆ” Czysty hejt na moje oko! Powiedzieć o kampanii @AndrzejDuda , że jest w rozsypce to nie powiedzieć nic! @mecenasJTK @radekfogiel @beatamk @RyszardTerlecki @StKarczewski https://t.co/VcjkL6FYcy pic.twitter.com/V0SXfeEGJQ\n— Cezary Tomczyk (@CTomczyk) March 10, 2020\nPoglądy są jak dziura w d…?\nJasne, każdy ma prawo do swoich poglądów i nawet ich zmiany (tylko krowa i AC/DC tego nie robią). Gorzej jeśli te są modyfikowane pod własną karierę.\n– Start w wyborach do Senatu z listy PiS, teraz praca u Dudy? Jesteśmy w szoku, Kieryłyłki to nasza milanowska elita, jeszcze jakieś półtora roku temu byli antypisowscy. Teraz Jola pracuje dla dobrej zmiany i Dudy. Dla nas to nie do pomyślenia – powiedział w rozmowie z “Gazetą Wyborczą” jeden ze znajomych Kieryłłów.\nPrzeszłość małżeństwa teraz wychodzi na jaw. Jak wskazał dziennikarz Konrad Piasecki, pani Jolanta nie jest chyba zbytnio przewidującą osobą:\nJedno mnie dziwi. Że ktoś, kto pisze fraszki o "wsadzaniu Kaczora do pieca" i wie, że tyka pod nim bomba zegarowa nie ma wahań i oporów, żeby przyjąć nominację na szefową kampanii wyborczej kandydata PiS.\n— Konrad_Piasecki (@KonradPiasecki) March 10, 2020\nNieodpowiednia osoba na nieodpowiednim miejscu\nNa razie wiadomo jedno: szefowa sztabu Dudy raczej ciągnie jego kampanię w dół, niż pomaga prezydentowi w reelekcji. Zresztą już obsadzenie jej na tym stanowisku pokazuje, że ktoś nie wykonał odpowiedniego (albo nawet żadnego!) researchu na jej temat. O ile kampania prezydencka PiS-u z 2005 r. była majstersztykiem, tak obecna chyba ostatecznie okaże się totalnym niewypałem…\nKurski ograł wszystkich i dostał bajkową fuchę. Zobaczcie, ile będzie zarabiał jako doradca Zarządu TVP\nKurski mści się na Dudzie! Prezydent przegrał jednak wojnę o TVP?


Samsung D900i <<>> gry java | Forum GSM\nForum GSM Fora Dyskusje o urządzeniach mobilnych Telefony "bez systemu" Samsung\nSamsung D900i <<>> gry java\nTemat w 'Samsung' rozpoczęty przez Goku, 10.07.2008.\nmam samsunga D900i i nie chodzą mi gry dowiedziałem się ze muszę mieć pliki .jar i .jad i muszę to jakoś na telefonie zainstalować jakimś programem i z tym jest związane moje pytanie jakim programem mam je zainstalować i jak ?\nNa forum jest już cała instrkucja do wgrania javy na SGH d900i\nOstatnio edytowany: 25.09.2008\nMichał pająk Świeżak\nnie wiem czemu uruchamia mi się ten program za pomocom PowerDVD\nMichał pająk, 25.09.2008\nto zmień kliknij prawym przyciskiem otwórz za pomocą i tam masz...\nheh musisz tak.Pobierz program Jadmaker jest bardzo prosty w obsłudze przeciągasz plik jar na ten program i wychodzi plik jad i te dwa pliki przeciągasz na kom.\na dokładniej Aby wgrać grę bądź gry do Samsunga potrzebna nam będzie oczywiście gra, a dokładniej gra w formatach JAD oraz JAR. Jak ściągnęliście grę to zapewne macie tylko format JAR.\nJak zdobyć format JAR?\nTo bardzo proste. Potrzebny nam będzie program JadMaker (zajmuje około 80kb). Kiedy już go ściągniemy to go oczywiście włączamy program. Wyświetli nam się takie okno\nPliki JAR które ściągnęliśmy przesuwamy w takie okno jak pokazałem powyżej.\nKiedy to zrobimy po paru sekundach na pulpicie powinien nam się stworzyć format JAD. Gdy już mamy dwa formaty kopiujemy je na kartę pamięci do folderu OTHER FILES(inne pliki). Gdy już wkleimy te pliki w telefonie wchodzimy Menu>Album>Inne Pliki> Karta Pamięci> OTHER FILES tam powinny byc dwa formaty z grą JAD i JAR.\nAby zainstalować grę należy włączyć format JAD wybranej gry. Gra się zainstaluje i będzie można cieszyć się nowymi grami w telefonie.\nwitaam otóż mam taki problem z grami na samsungu d900i, zrobiłem tak jak radziliście czyli ściągnąłem ten program jadmaker 1,15 potem gre. Najpierw zrobilem plik jar. i jad. a potem wrzucilem do Karty pamięci > others files i wydaje sie wszystko gites jednak gdy chce zainstalowac gre na telefonie wyskakuje mi komunikat " Nieobsługiwana treść" i nie wiem co z tym zrobi??\nMam podobny problem jak kolega wyżej, po przeniesieniu obydwu plików z formatem .jar i .jad na kartę pamieci wyskakuje że format nie jest obsługiwany ;/ Nie wiem czy to ma jakieś znaczenie ale plik o formacie .jad ma tylko 1kb..\nJeśli ktoś miał podobny problem i udało mu sie go rozwiazać to niech pisze !\nCzekam na wszyskie porady..\nW d900i nie daje się gier na kartę pamięci ;|\nTo mógłbyś wyjaśnic dokładnie jak mam wgrać gre do d900i żeby działa


Piękno zielonego ogrodu zatrzymane nawet na zimę? Wszystko jest możliwe! - 123Budujemy budowa domu\nZielony, pełen kwiatów, pozwalający na odpoczynek w otoczeniu, które ma na ludzi kojący wpływ. Taki właśnie jest ogród, dlatego praktycznie wszyscy uwielbiają w nim odpoczywać, niezależnie od tego, czy są dorosłymi, czy dziećmi. Jednak zimą nie jest to już takie proste – pomimo iż ogród pokryty śniegiem jest urokliwym miejscem, nie daje się w nim spędzić aż tyle czasu, ile w rozświetlonym przez letnie słońce. Czy w takim razie daje się zatrzymać na dłużej urok ciepłych dni? Oczywiście!\nOgród zimowy można nazwać rodzajem zabudowanego tarasu, który został ze wszystkich stron przeszklony, aby docierało do niego jak najwięcej światła. Jednocześnie pozwala on na otwarcie przestrzeni domowej na otoczenie, dzięki czemu o każdej porze roku może być miejscem pełnym radości i uroku.\nLatem wystarczy otworzyć na całą szerokość drzwi, by wpuścić do środka ciepłe powietrze i zapach przyrody. Łatwo przemieścić się wówczas pomiędzy domem a ogrodem, a dzieci bez problemu mogą bawić się na całym terenie.\nZ kolei w czasie mroźnych dni, kiedy ogród zimowy zostanie zamknięty, wystarczy pójść do niego, by rozkoszować się widokiem śniegu na zewnątrz, jednocześnie pozostając w ciepłym, przyjaznym i pełnym zielonych roślin miejscu.\nCo może się znaleźć w ogrodzie zimowym?\nOgrody zimowe tworzone są po to, aby zatrzymywały piękno i zieleń roślin, niezależnie od pory roku. Z tego powodu to właśnie rośliny stanowią główne wyposażenie tego przeszklonego, zamkniętego tarasu. Soczysty kolor ich liści i piękne, bogate kwiaty na pewno ucieszą oczy każdego domownika.\nPomiędzy nimi mogą znaleźć się stół i krzesła albo ława, na których wypoczynek na pewno będzie wielką przyjemnością. Mogą posłużyć do siedzenia w ciszy i spokoju, na przykład z książką, ale także być miejscem rodzinnych spotkań i niedzielnych obiadów w interesującym otoczeniu.\nJeśli w domu są dzieci, ciekawym pomysłem może być urządzenie w zimowym ogrodzie kącika specjalnie dla nich, takiego, w którym będą mogły bawić się na przykład wówczas, gdy ich rodzice i dziadkowie rozmawiają przy stole.\nO czym wartość pamiętać, tworząc ogród zimowy?\nNajważniejsze przy tworzeniu ogrodu zimowego jest podjęcie decyzji, z jakich materiałów ma zostać wykonany. Można zdecydować się zarówno na tradycyjne aluminium, jak i nowoczesne, trwałe PCV. To drugie rozwiązanie jest nie o tańsze, a jednocześnie odznacza się wysoką trwałością i pozwala na dobranie pięknych kolorów i faktur, idealnie naśladujących drewno. Co więcej, PCV to materiał dobrze izolujący od zewnętrznych temperatur.\nWarto także zadbać o odpowiednią konstrukcję dachu, dobierając na niego odporne szkło. Dzięki niemu o każdej porze roku będziemy mogli cieszyć się widokiem nieba. Nie trzeba się go obawiać – nie tylko pięknie się prezentuje, ale również jest materiałem bardzo wytrzymałym, który bez wątpienia przetrwa długie lata.\nArtykuł powstał we współpracy z winter-gardens.pl – projektowanie ogrodów zimowych. fot. winter-gardens.pl\nTags: ogród zimowytaras\nNowoczesne altany ogrodowe - pomysły, koszta i wymogi prawne


Między wzniosłością a wykluczeniem | Miesięcznik Znak\nz Bogdanem de Barbaro rozmawia Janusz Poniewierski, Marcin Żyła czerwiec 2010\nPanie Profesorze, co się z nami działo w ciągu ostatnich trzech tygodni, jakie mijają właśnie od katastrofy pod Smoleńskiem? Pytamy Pana jako lekarza, terapeutę…\nTrudno tu o jednoznaczność. Każdy przeżywał ten okres inaczej – i byłoby rzeczą ryzykowną czynić podmiotem tej sytuacji całe społeczeństwo. Łatwiej byłoby spojrzeć na to wszystko z perspektywy żałoby jednostkowej. I tak: pierwszą i najgłębszą reakcją było swego rodzaju porażenie informacją o katastrofie – niedowierzanie, trwoga i osłupienie, które to przeżycia były udziałem wszystkich. Potem nastał czas szczególnie prawdziwy i ważny: autentyczna osobista żałoba, rozpacz bądź smutek – w zależności od „emocjonalnej odległości” pomiędzy nami a ofiarami. Czuliśmy stratę, podobnie jak wtedy, kiedy tracimy kogoś bliskiego. Wprawdzie nie zawsze lubiliśmy tych, których zginęli, były to jednak osoby nam bliskie – w takim sensie, w jakim bliscy są nam ci, którzy codziennie goszczą na ekranach telewizorów w naszych domach. Tak często bywali z nami, że nawet ci, których nie interesuje polityka, poczuli, że odszedł ktoś dla nich ważny.\nJeszcze później, w czasie oficjalnej żałoby narodowej, rozpoczął się bardziej złożony proces, w którym istotną rolę odgrywał już wątek horyzontalny: oto stoję w grupie jako jedna z tysięcy osób, które zapalają świeczkę pod Pałacem Prezydenckim. Dla jednych było to głębokie przeżycie egzystencjalne, czasem wręcz transcendentne: smoleńska katastrofa kazała im w skupieniu i samotności myśleć o kruchości życia albo o rozpaczy, którą odczuwali, tracąc kogoś bliskiego. Dla innych ważniejszy był sam motyw bycia razem, często nawet nieuświadomione poczucie społecznej jedności jako cząstki bezimiennego tłumu. W żałobie ulgę przynosi zwykle uczucie wzniosłości – i ono się właśnie w tym momencie pojawiało. Jeszcze inni próbowali się dystansować do swych uczuć.\nJednak niezależnie od charakteru przeżyć i sposobu ich wyrażania pozostaje fundamentalne pytanie: czy dajemy innym prawo do wyboru własnej drogi, czy też uważamy, że sposób przeżywania czasu żałoby jest zarazem świadectwem moralności i patriotyzmu? Jeśli czyjeś przeżycia były inne niż moje, to czy mam prawo mu zarzucać, że na przykład nie dość głęboko cierpi albo nie dość wyraźnie to cierpienie ujawnia? Nawet teraz czuję pewien niepokój, czy przypadkiem nie naruszam jakiegoś tabu, czy nie znajdzie się ktoś, kto po przeczytaniu tych słów powie, że nie jestem „prawdziwym Polakiem”. Pytanie o to, kto zasługuje, a kto nie zasługuje na to miano, wprowadza bardzo niebezpieczny społecznie dyskurs wykluczenia. A właśnie wykluczenie stało się chyba tym ostatnim etapem obiegu emocji po smoleńskiej katastrofie: tym, którzy zapalili świeczki na Krakowskim Przedmieściu, groził odruch lekceważenia ze strony tych, którzy tego nie zrobili. Ci, którzy nie dołączyli do wielotysięcznego tłumu, byli narażeni na zarzut, że nie są dość wrażliwi i patriotyczni.\nOsoby występujące w filmie Ewy Stankiewicz i Jana Pospieszalskiego Solidarni 2010, nie miały wątpliwości, że tam, pod Pałacem Prezydenckim, powtórzyło się to, co wydarzyło się w trakcie pierwszej pielgrzymki Jana Pawła II do Polski albo w sierpniu 1980 roku: Polska jest tutaj.\nPo ogłoszeniu decyzji o pochówku prezydenta na Wawelu odbywały się w Krakowie dwie równoległe demonstracje. Najpierw pod kurią gromadzili się przeciwnicy tej decyzji, a wkrótce potem dołączali do nich jej zwolennicy, którzy przyszli na Franciszkańską spod kościoła Dominikanów. Poruszyło mnie, że ta druga grupa – po odśpiewaniu hymnu narodowego i odmówieniu modlitwy „Zdrowaś Mario” – zaczęła skandować: „Polska jest tutaj”, wskazując na siebie. W ten sposób spór o Wawel zasłonił, „przetrącił” społeczną żałobę. Doszło do przekroczenia pewnej granicy, która powinna pozostać uszanowana.\nJestem uwrażliwiony na ksenofobiczny i nacjonalistyczny wymiar takich sytuacji i kiedy zdałem sobie sprawę, że ludzie, którzy skandują: „Polska jest tutaj”, przyszli spod szczególnie mi bliskiego kościoła ojców Dominikanów, przestraszyłem się. Pomyślałem: jeśli takie rzeczy mogą krzyczeć ludzie spod Dominikanów, to czego mogę się spodziewać po cynicznych politykach lub dziennikarzach szukających sensacji?\nDo filmu Solidarni 2010 jeszcze wrócimy. Teraz jednak spróbujmy dalej analizować sytuację po katastrofie. Ważnym elementem tego okresu był lęk o stan i przyszłość polskiego państwa. Pojawiały się w związku z tym rozmaite teorie spiskowe…\nJest czymś zupełnie naturalnym, że jeśli coś nas porusza emocjonalnie, nie wytrzymujemy zbyt długo na poziomie zagadki. Zaczynamy pytać, dlaczego rozbił się samolot prezydencki? I przyjmujemy różne teorie – w zależności od tego, co nam podpowiadają nasze uprzedzenia. Jedni powiedzą zatem, że mieliśmy do czynienia z zamachem na naszą niepodległość, drudzy – że któryś z pasażerów (w domyśle: prezydent) wymusił na załodze decyzję o lądowaniu. Jako psychiatra rozumiem ów mechanizm, dzięki któremu rodzą się takie teorie, jednak jako obywatel – głęboko nad tym boleję.\nMając to wszystko na uwadze, od początku uważałem, że im szybciej uda się wyjaśnić przyczynę katastrofy pod Smoleńskiem, tym lepiej. Teraz już nie wierzę, że oficjalna wersja zostanie przyjęta przez wszystkich. Zbyt długo uprzedzenia rządziły naszymi umysłami.\nTen mechanizm pojawiania się teorii spiskowych pokazuje, jak głęboko podzielone jest nasze społeczeństwo. Odsłoniła to zwłaszcza wspomniana już przez Pana decyzja o pochówku pary prezydenckiej na Wawelu.\nJeden z moich pacjentów – osoba skądinąd emocjonalnie dojrzała – powiedział mi w tym kontekście, że poczuł się „zgwałcony”; jego uczucia zostały nadużyte i wprzęgnięte do czegoś, z czym on żadną miarą by się nie zgodził. Inny z kolei czuł podniosłość chwili i był głęboko przekonany o słuszności decyzji o miejscu pochówku. To pokazuje skalę emocji, z jakimi mamy tutaj do czynienia.\nŻałobę trzeba zawsze dokończyć. Nie powinno się jej przerywać. Trudno nam oprzeć się wrażeniu, że ta żałoba – mimo iż oficjalnie trwała bardzo długo – została jednak przerwana, niedokończona, właśnie nadużyta…\nW moim przekonaniu przerwała ją właśnie owa decyzja o pochówku na Wawelu, podjęta pod osłoną żałoby. W dodatku nie wierzę, by ci, którzy tę decyzję podjęli, nie wiedzieli, iż jest to decyzja skrajnie polityczna. Potem zaś nastąpiło przerzucanie odpowiedzialności: o naruszenie żałoby oskarżono tych, którzy przeciwko temu naruszeniu właśnie zaprotestowali. Bo co do tego jestem przekonany: ludziom, którzy przyszli pod kurię (przynajmniej większości z nich), nie chodziło wcale o ocenę prezydentury Lecha Kaczyńskiego, ale o protest przeciwko nadużyciu żałoby narodowej.\nKrytykom idei pochowania prezydenta na Wawelu mówiono, że to nie jest właściwy czas na taką dyskusję. Czy w nowoczesnym społeczeństwie są sprawy, które można w ten sposób odkładać na później?\nW tej całej „awanturze o Wawel” widzę również pewne dobre strony: to na przykład, że jako społeczeństwo musieliśmy się skonfrontować z ważnymi pytaniami: Co symbolizuje Wawel? Czym jest dla mnie patriotyzm? Do kogo powinna należeć decyzja w sprawie „wyniesienia na Wawel”? Dostaliśmy więc do rozwiązania problem – i musieliśmy go rozwiązywać. Bo to była sprawa, która zmuszała do opowiedzenia się po jednej ze stron, do znalezienia osobistej odpowiedzi. A dla społeczeństwa jest dobrze, gdy ludzie mają własne zdanie: nawet jeśli będzie ono w mniejszości i nie zostanie uszanowane, to i tak dzięki temu rozwinie się nasza świadomość i pogłębi nasza tożsamość. Powiedziałbym nawet, że wierzę w sens kłótni pod warunkiem, że nie osiąga ona poziomu wrogości ani bezmyślnego ranienia innych. To tak jak w rodzinie, gdzie kłótnie są higieniczne, potrzebne. Natomiast rzeczywistość pomalowana z wierzchu, polakierowana, jest zwykle zapowiedzią przyszłych problemów.\nNo właśnie. W tych dniach z ust polityków i dziennikarzy rozlegało się nawoływanie do jedności. Czy, Pańskim zdaniem, było ono uzasadnione? Wydaje się nam, że ta jedność była jednak dość iluzoryczna…\nDobra jest jedność, która odnosi się do Dekalogu. Pożyteczna jest jedność wokół pewnych uniwersalnych wartości. Natomiast im bliżej pytań o projekt i kształt państwa, tym bardziej owa postulowana jedność jest groźna, bo niesie ze sobą pokusę totalitaryzmu. Boję się tych, którzy nawołując do jedności, mają na myśli jedność według własnego pomysłu. No, bo co zrobić z tymi, który mają inny pomysł na Polskę?\nKwestię jedności można też rozpatrywać z punktu widzenia terapeuty rodzinnego. Kiedy do mojego gabinetu przychodzi skonfliktowana rodzina, jej członkowie na ogół przedstawiają problem w taki sposób, że ktoś jeden ma rację, a inni jej nie mają. I że należy zwalczać tego, kto racji nie ma. Terapia polega wówczas na dążeniu, żeby uznać istnienie różnych obrazów danej sytuacji, a członków rodziny zachęcać nie do wzajemnego zwalczania się, lecz do zaciekawiania się tą wielością perspektyw.\nCzas po 10 kwietnia przeżywaliśmy zupełnie inaczej, niż działoby się to jeszcze 25–30 lat temu – głównie dzięki mediom. Jak Pan ocenia ich funkcjonowanie w tym okresie? Czy nie odnosi Pan wrażenia, że media, jako takie, nie potrafią poradzić sobie z tym, co się wydarzyło?\nByć może media są bezradne, ponieważ nie nadają na tych falach, które by docierały do tego, co głębokie i metafizyczne. Śmierć i cierpienie to wydarzenia krańcowe, które ostatecznie nie poddają się mediom: mogą być albo zupełnie przemilczane, albo zamienione w kicz. W takich chwilach najlepsza byłaby cisza. Ale media nie mogą być ciche – musiałyby „zanieistnieć”!\nGeneralnie rzecz biorąc, mam złe zdanie na temat mediów. Według mnie, przy całym respekcie dla idei wolności, na straży której stoją dziennikarze, system medialny jest oparty na zysku i jako taki ma niewielkie możliwości działania dla głębiej rozumianego dobra społecznego. Niestety, stopień, w jakim media organizują naszą wyobraźnię i psychikę, jest zatrważająco wysoki. Mówi się, że władza absolutna deprawuje absolutnie – otóż myślę, że tak się właśnie dzieje z mediami i z dziennikarzami.\nOni odpowiedzieliby na to, że pokazują to, czego oczekują od nich odbiorcy.\nI mówiąc to, sami zrezygnowaliby z funkcji opiniotwórczej. Oczywiście, nie chcę uogólniać; wiem: zdarzają się chlubne wyjątki. Jednak – w ramach dbania o higienę – w okresie żałoby narodowej, kiedy tylko czułem, że media swoim nachalnym przesłaniem mnie zatruwają, rezygnowałem z nich. Zaś u tych moich pacjentów, którzy nie rezygnowali, tylko hipnotycznie zastygali w fotelu przed telewizorem, następował proces jakiejś ich wewnętrznej dewastacji. Oni byli w tej żałobie tak żałobni, że stała się ona dla nich rodzajem narkotyku. Mówiliśmy już o tym, że żałoby nie wolno przerywać, ale jest także inne niebezpieczeństwo: jej zewnętrzne przedłużanie. Wówczas grozi nam zbanalizowanie żałoby. Media wpadły w tę pułapkę. To, co w pierwszym momencie było stwarzaniem warunków do przeżywania żałoby, płynnie przechodziło w coś, co można uznać za jej nadużywanie.\nObserwowaliśmy to dość dokładnie: media biły w patriotyczno-żałobny bębenek i nie podawały właściwie żadnych wiadomości poza tym, co dotyczyło katastrofy i pogrzebów. Informacja o wybuchu islandzkiego wulkanu, który sparaliżował na kilka dni życie Europy, pojawiała się niemal wyłącznie w kontekście trudności z dotarciem ważnych osobistości na pogrzeb Prezydenta…\nA w tym czasie dwa tysiące Tybetańczyków straciło życie podczas trzęsienia ziemi.\nZ drugiej strony, kiedy w poniedziałek – nazajutrz po zakończeniu żałoby narodowej – włączyliśmy telewizory, zgodnie uznaliśmy, że w pewnym sensie tęsknimy za powagą i godnością minionego tygodnia. Za czasem, w którym nie emitowano głupich reklam, nie pokazywano złych filmów i idiotycznych programów rozrywkowych, a politycy nie skakali sobie do gardeł, nie byli złośliwi…\nW czasie żałoby stykają się ze sobą życie i śmierć, doczesność i to, co transcendentne. Odrzucamy wówczas harmider, hałas dnia codziennego… Nic dziwnego, że i politycy poczuwali się wówczas do pewnej elegancji. Nie mam wątpliwości, że sami bardzo to wszystko przeżywali – zginęli w końcu ich koledzy z parlamentu. Niestety, ta elegancja trwała tylko do pewnego momentu.\nCzasem jest tak, że to politycy „nakręcają” dziennikarzy, a czasem jest odwrotnie. Widziałem, jak jedna z dziennikarek zaczęła prowokować polskiego polityka, pytając go, dlaczego na pogrzeb nie przyjechał prezydent Stanów Zjednoczonych. Proszę zobaczyć: trwała jeszcze żałoba i ona nie mogła uderzyć w żadnego z polskich polityków. Ale instynkt „szukania krwi” powiedział jej: tutaj nie wolno, to jest teren święty – ale możesz przyczepić się do tego, że Obama grał w golfa.\nPrawdopodobnie „pod spodem” takich zachowań kryje się wysoki poziom agresji. Agresja jest czymś zupełnie naturalnym, różnie ją sublimujemy: jedni grają w piłkę nożną albo uprawiają boks, inni stosują surowe wychowanie własnych dzieci, jeszcze inni chodzą na polowania… Być może jest tak, że dziennikarze niejako pomagają ludziom zorganizować tę ich wewnętrzną agresję? Zamiast myśleć o sobie jako człowieku agresywnym (co jest na ogół dość nieprzyjemne), lepiej przecież uznać, że jest się patriotą i mocą tej wartości przyjąć, że katastrofa pod Smoleńskiem to spisek wrogów Polski. Od razu poczuję się lepiej: nie będę musiał o sobie myśleć, że jestem agresywny, lecz uznam się za gorącego patriotę.\nTu musimy zadać pytanie o wspomniany już film Ewy Stankiewicz i Jana Pospieszalskiego Solidarni 2010, który TVP wyemitowała 26 kwietnia, w znakomitym czasie antenowym, tuż po „Wiadomościach”…\nNie obejrzałem go w całości. Dla mnie programy redaktora Pospieszalskiego są w pewnym sensie „niehigieniczne” przez swoją jednostronność, a przede wszystkim przez odwoływanie się do takich stanów psychicznych jak zawiść, podejrzliwość czy agresja. Oglądanie programu, który jeden z moich znajomych określa jako „Warto rozrabiać”, jest dla mnie czymś takim jak wchodzenie w toksyny, a ja wolę tego unikać. Wystarczył mi zwiastun, w którym Pospieszalski powtarzał swoim parahipnotycznym głosem: „Ktoś nam chce ukraść żałobę”.\nCzy Pan, jako psychiatra, nie staje w tym momencie po jednej ze stron sporu? Czy nie staje się Pan stronniczy, nieobiektywny?\nSam nieraz zadaję sobie pytanie o granice neutralności. Z jednej strony, zależy mi na wielostronnym odczytywaniu świata. Z drugiej strony, nawet psychoterapeuta, kiedy jest świadkiem przemocy – także tej emocjonalnej – ma prawo, a niekiedy wręcz obowiązek stronniczości. Jeżeli w czasie terapii małżeńskiej dowiaduję się o tym, że jedna osoba bije drugą, to w tym momencie przestaję być neutralnym terapeutą – mam obowiązek nazwać nadużycie. Jesteśmy przyzwyczajeni, że jeśli ktoś ukradnie, powiedzmy, tysiąc złotych, to idzie na jakiś czas do więzienia. Ale nadużycia emocjonalne na skalę społeczną, może przez to, że chociaż jednych zatruwają, to drugim się podobają, rzadko są napiętnowane. A z rozmów ze wspomnianym dziennikarzem wynika, że on sam jest wręcz dumny z realizacji swojej misji i nie dostrzega niczego moralnie wątpliwego w tym filmie.\nPo emisji tego filmu rozgorzała w mediach dyskusja: większość wypowiadających się zdecydowanie go krytykowała; ciekawe jednak było usłyszeć, w jaki sposób bronią go zwolennicy. Otóż twierdzili oni, że zaletą tego filmu jest to, iż dopuszczono w nim do głosu część społeczeństwa, która do tej pory była z debaty publicznej wykluczona.\nNo cóż, gdyby uznać, że ośmieszanie jest rodzajem wykluczania, to część społeczeństwa rzeczywiście miała prawo poczuć się wykluczona. Ja sam, gdybym był zwolennikiem PiS-u, prawdopodobnie odczuwałbym pewien dyskomfort ze względu na sposób, w jaki przedstawiano braci Kaczyńskich: Lecha jako zabawnego, Jarosława – jako groźnego. Rzecz w tym, że jest to proces cyrkularny: i jeżeli Jarosław Kaczyński mówił na przykład: „My jesteśmy tu, gdzie wtedy, a oni tam, gdzie stało ZOMO”, to tę spiralę nakręcał. To mówiąc, jestem jednocześnie pewien, że przeciwnicy PO bez kłopotu wskażą na takie wypowiedzi polityków Platformy, które można by uznać za napędzające napięcie i agresję.\nW czasie żałoby zobaczyliśmy inną, sympatyczną twarz prezydenta Kaczyńskiego. Jeszcze „przedwczoraj” niektóre (bo przecież nie wszystkie) media mówiły o nim jak najgorzej, od „wczoraj” zaś zaczęły go mitologizować, niemalże beatyfikować. Trudno się dziwić, że w tej sytuacji jedni oskarżyli owe media o hipokryzję, z kolei drudzy poczuli się intelektualnie „zgwałceni”, bo tragiczna śmierć prezydenta nie zmieniła ich negatywnej oceny jego dokonań.\nNa temat jednej i tej samej osoby można prowadzić kilka różnych narracji. Można na przykład powiedzieć, że ktoś jest uparty albo że ma silną wolę. Że jest skąpy albo gospodarny. Rzeczywiście zastanawiające było to, że w ostatnich tygodniach zaczęto prezydenta idealizować: nagle okazało się na przykład, że szybko podejmował decyzje, podczas gdy pamiętamy, jakie problemy mieli oczekujący na nominacje ambasadorowie… Możliwe, że niektórzy robili to (przykładali rękę do stworzenia mitu) z poczucia winy. Myślę jednak, że większą rolę odgrywała tu zasada, iż o zmarłym nie pisze się źle.\nMówi Pan o poczuciu winy. Niektórzy piszą w tym kontekście o „pętakach”, „łajdakach”…\nO ludziach, którzy za podstawę opisu i rozumienia świata przyjmują podział na „łajdaków” i tych, przed którymi trzeba „paść na kolana”, myślę z niepokojem ale też ze współczuciem. Bo jeśli jest w nich aż taki poziom gniewu i potrzeby wykluczania innych, to musi im być strasznie źle na świecie.\nMówiliśmy już o teoriach spiskowych. Dyskusja na temat katastrofy wyniosła do poziomu opinii równorzędnych z opiniami czysto racjonalnymi również takie zdania, które – gdyby je analizować na chłodno – zostałyby uznane co najmniej za nielogiczne, a czasem po prostu – głupie. Jaka jest rola zabobonów w takiej sytuacji, jak Pan to ocenia z perspektywy terapeuty?\nKiedy nie ma innych wyjaśnień, jesteśmy skazani na zabobon. Im więcej we mnie złogów nienawiści, tym bardziej wrogą wymyślę wersję. Oczywiście, idealnymi obiektami nienawiści są w tym wypadku Rosjanie. Stąd te wszystkie skojarzenia, że to jest „drugi Katyń”. Spotkałem się nawet z takim oto „rozumowaniem”: katastrofa wydarzyła się 10.04.2010, a 10 plus 4 równa się 14, plus 20 to jest 34, a to plus 10 daje 44 – i wszystko jest jasne. A w dodatku 4 dodać 4 równa się 8, czyli nieskończoność. Kiedy rozmawiam z osobą tak myślącą, widzę na jej twarzy prawdziwą ulgę, że znalazła wreszcie wyjaśnienie i rozwiązanie. Bo nawet najbardziej absurdalny konstrukt myślowy pozwala nam dostrzec konieczny porządek. Można powiedzieć, że ludzki umysł cały czas pracuje po to, żeby mieć porządek. Jeśli go nie ma, pojawiają się psychozy. Nawet system urojeniowy w schizofrenii jest systemem opartym na fałszywych twierdzeniach, ale i tak jest on lepszy od lęku dezintegracyjnego, który poprzedza psychozę.\nJeśli owo dynamiczne przejście od lęku do urojeń potraktujemy jako metaforę sytuacji po tej katastrofie, otrzymamy wyjaśnienie sensu wszystkich teorii spiskowych i zabobonów. Swoją drogą, my chyba przeceniamy rozum, uważamy go za bardziej autonomiczny, niż jest w rzeczywistości. On tymczasem w znacznym stopniu stanowi funkcję emocji. Jest więc, moim zdaniem, czymś racjonalnym docenianie roli emocji w powstawaniu myśli.\nPrzywołał Pan obecne w myśleniu wielu rozsądnych skądinąd ludzi skojarzenie katastrofy pod Smoleńskiem z Katyniem. Po 10 kwietnia nastąpiła w naszym języku jakaś straszliwa dewaluacja pojęć. Przypadkową, w gruncie rzeczy, śmierć Prezydenta i innych pasażerów, nazywa się „bohaterstwem” i „ofiarą”. Nam – tak samo jak ów „drugi Katyń” – wydaje się to sporym nadużyciem…\nMnie również. Mój dziadek zginął w Katyniu, a moja matka – aktywna członkini Federacji Rodzin Katyńskich – powiedziała mi, że to zestawienie ją po prostu boli. Zaś hasło „Katyń 1940 = Katyń 2010” jest zwyczajnie niecne, choć, z punktu widzenia mitotwórczego, ten fałszywy skądinąd znak równości sam się narzuca.\nWarto przypomnieć, że trauma tragedii katyńskiej w dużym stopniu związana była z tym, że przez prawie pół wieku nie wolno było o niej publicznie wspominać! W psychoterapii istnieje zjawisko niedokończonej żałoby, o której trochę tu już mówiliśmy. Żałoba po rozstrzelanych oficerach została niegdyś zablokowana przez komunistów nakazem milczenia. Także z tego punktu widzenia jest ogromna różnica między „Katyniem 1940” a „Smoleńskiem 2010”.\nPotrzeba pochowania zmarłych, oddania im godności, umożliwia wykonanie kroku do przodu. Dopóki bowiem nie dokończę żałoby po swych bliskich, nie mogę iść dalej, rozwijać się. W skali całego społeczeństwa manipulacje dotyczące procesu żałoby i jej nadużywanie na rzecz mitologii narodowej są czymś, co może utrudniać nasz społeczny rozwój.\nWidzimy jedną dobra rzecz, która wyniknęła ze smoleńskiej tragedii. Pełna współczucia reakcja strony rosyjskiej zmusiła wielu Polaków do przewartościowania ich własnego stosunku do Rosjan i ich kraju.\nBoję się tylko, żeby to nie zostało zablokowane. Właściwie nie interesuje mnie, czy reakcja Putina jest szczera, czy też jest wyrazem politycznego wyrachowania. Ważne jest dla mnie, że został otwarty pewien cyrkularny proces społeczny: reakcja Rosjan przyniosła odpowiedź Polaków i tak dalej. Podobnie jak reakcją na agresję jest kontragresja, tak i tutaj otwarcie z jednej strony powoduje otwarcie ze strony drugiej. Niektórzy ludzie potrzebują jednak mieć wrogów. To przykre, ale podczas gdy u jednych „Inny” budzi ciekawość, u drugich wyzwala lęk i wrogość.\nZ katastrofą pod Smoleńskiem i tym wszystkim, co działo się po niej – przy całym bólu i dramacie – wiązałbym pewną nadzieję: że była to dla nas wszystkich lekcja pokory i kruchości życia, że pojawiły się pytania, na które ludzie musieli sami znaleźć odpowiedź. A że były to czasem różne odpowiedzi? Cóż, to też jest pewien bodziec rozwojowy. Oby tylko nie powstało wrażenie, że ci, którzy mają inne zdanie, są gorszymi Polakami.\nRozmowa odbyła się 29 kwietnia 2010\nBOGDAN DE BARBARO, prof. dr hab., lekarz psychiatra, kierownik Zakładu Terapii Rodzin Collegium Medicum UJ.


Tomasz Stańko | Wszystkie książki, wywiady, artykuły | Lubimyczytać.pl\nUrodzony: 11 lipca 1942\nZmarły: 29 lipca 2018\nTomasz Ludwik Stańko - polski jazzman i kompozytor jazzowy.\nPrzyszedł na świat w Rzeszowie.\nPoczątkowo chciał zostać plastykiem, jednak po obejrzeniu na żywo występu Dave'a Brubecka w Krakowie postanowił grać na trąbce.\nAbsolwent Akademii Muzycznej w Krakowie (trąbka).\nNajpierw występował w założonym przez siebie zespole Jazz Darings. Później związał się z Krzysztofem Komedą.\nNa początku lat 70. XX w. zyskał ogromne uznanie krytyków i fanów jazzu w Polsce i zagranicą jako lider Tomasz Stańko Quintet.\nJeden z najwybitniejszych polskich artystów jazzowych w historii.\nWspółpracował z wieloma gwiazdami jazzu, m.in. z Donem Cherrym i Garym Peacockiem.\nTwórca muzyki do kilkunastu filmów, m.in. do "Pożegnania z Marią" w reżyserii Filipa Zylbera, z 1993 r.\nZdobywca ośmiu Fryderyków.\nW 2010 r. na półkach księgarń, nakładem Wydawnictwa Literackiego w Krakowie, ukazał się wywiad-rzeka Rafała Księżyka z Tomaszem Stańką.\nŻona: Joanna (rozwód), córka Anna.\nCzytelnicy: 626 Opinie: 7\nTam, gdzie w kulturze obcięto rolę kobiet, tam cywilizacja przegrywa. Muzułmanie w ogóle nie dopuszczają kobiet do życia publicznego, no to im się spierdoliła cała cywilizacja. Gdyby nie nafta, cały czas siedzieliby w namiotach, bo oderwali sobie połowę mądrości. Z drugiej strony, trudno się dziwić, pustynia to najtrudniejsze miejsce do przetrwania i wykształciła taki typ cywilizacji. Przy tak przeraźliwym zagrożeniu ze strony natury tylko mężczyźni, jako silniejsi fizycznie, gwarantowali przetrwanie.\nTam, gdzie w kulturze obcięto rolę kobiet, tam cywilizacja przegrywa. Muzułmanie w ogóle nie dopuszczają kobiet do życia publicznego, no to ...\nTomasz Stańko Desperado. Autobiografia Zobacz więcej


1 Projektowanie Instalacji Elektrycznych Maria Ślusarek Kalisz ul. Radwana 7 PRZEDMIAR ROBÓT Klasyfikacja robót wg. Wspólnego Słownika Zamówień Roboty w zakresie instalacji elektrycznych NAZWA INWESTYCJI : Instalacje elektryczne wewnętrzne do zasilania gniazd i uzrądzeń komputerowych w budynek PUP Ostrów Wlkp. ADRES INWESTYCJI : ul. Wolnosci 29a, Ostrów Wlkp. INWESTOR : Powiatowy Urząd Pracy w Ostrowie Wlkp. ADRES INWESTORA : Al. Powstańców Wlkp. 14, Ostrów Wlkp. BRANśA : Elektryczna SPORZĄDZIŁ KALKULACJE : mgr inŝ. Grzegorz Ślusarek DATA OPRACOWANIA : październik 2007 r. Stawka roboczogodziny : Poziom cen : III kw r. NARZUTY Ogółem wartość kosztorysowa robót : zł WYKONAWCA : INWESTOR : Data opracowania październik 2007 r. Data zatwierdzenia Dokument został opracowany przy pomocy programu NORMA PRO\n2 TABELA ELEMENTÓW SCALONYCH Lp. Nazwa Robocizna Materiały Sprzęt 1 Rozbudowa istn tablicy rozdzielczej TG-L 2 MontaŜ linii zasilających tablice rozdzielcze 3 MontaŜ tablic rozdzielczych 4 MontaŜ kanałów kablowych 5 MontaŜ instalacji gniazd wtykowych 6 Montaz instalacji uziemiajacej szafy GPD 7 Pomiary - S -\n3 PRZEDMIAR ROBÓT INSTALACJI ELEKTRYCZNYCH Lp. Podstawa Opis jedn.obm. Obmiar Wartość 1 KNNR MontaŜ rozłącznika 3 -biegunowego w istniejacej tablicy rozdzielczej szt. 3 d.1 04 TG-L 2 KNNR Wykucie bruzd dla przewodów kabelkowych w cegle - dla m 52 d.2 09 głównej linii zasilającej i w.l.z. 3 KNNR Zaprawianie bruzd o szerokości do 50 mm m 52 d KNNR Przebijanie otworów śr. 25 mm o długości do 1 1/2 ceg. w otw. 3 d.2 06 ścianach lub stropach z cegły 5 KNNR d.2 02 p.a. Układanie kabli ( przewodów ) YLY(Ŝo) 5 x 10 w budynkach w gotowych bruzdach - od TG-L do TK-01, TK-1, TK-2 m = KNNR d.2 09 (wsp.do R- 0,6) Zarobienie na sucho końca kabla ( przewodu ) 5-Ŝyłowego YLY(Ŝo) 5 x 10 mm2-3 przewody - 6 końcy - bez montaŝu końcówek szt. 6 7 d.3 KNR-W Mechaniczne wykucie wnęk w podłoŝu ceglanym ( 1dm3 ) - wykucie wnęk tablice elektr. - TK-01, TK-1, TK-2 ( 4 x 4 dcm3 = 16,0 dcm3 ) szt KNR-W 4-03 Tynkowanie wnęk - 3 wnęki - ( 3 x 0,26 = 0,78 m2 ) m d KNNR MontaŜ tablic rozdzielczych TK-01, TK-1, TK-2 szt. 3 d KNNR d.4 04 Kanał instalacyjny z PCW o szerokości podstawy do 130 mm - podłoŝe inne niŝ betonowe m = KNNR Przewody kabelkowe o łącznym przekroju Ŝył do 7.5 mm2 m 1210 d.5 01 układane w listwach i kanałach elektroinstalacyjnych 12 KNNR d.5 05 Osprzęt elektroinstalacyjny do listew i kanałów - puszka osprzętowa montowana w kanale instalacyjnym szt. 114*2 = KNNR Osprzęt elektroinstalacyjny do listew i kanałów - uchwyt 4 szt. 114 d.5 06 modułowy do osprzętu 14 KNNR Osprzęt elektroinstalacyjny do kolumn - puszka osprzętowa szt. 4*2 = d.5 05 p.a. montowana w kanale instalacyjnym 15 KNNR Osprzęt elektroinstalacyjny do kolumn - uchwyty do osprzetu szt. 4 d.5 06 i końcówki uchwytów 16 KNNR MontaŜ gniazd wtyczkowych do zasilania komputerów w szt 118 d.5 02 puszce instalacyjnej 17 KNNR d.5 06 p.a. MontaŜ zacisków izolacyjnych do połączeń przewodów szt = KNNR UłoŜenie przewodu uziemiajacego m 10 d KNNR Uziomy ze stali profilowanej miedziowane o długości 4.5 m szt. 1 d.6 05 (metoda wykonania udarowa) - grunt kat.iii 20 KNNR d.6 06 Uziomy ze stali profilowanej miedziowane (metoda wykonania udarowa) - grunt kat.iii za następne 1.5 m długości -(1, szt. 1 5m ) 21 KNP 18 D13 Pomiary rozdzielnic prądu zmiennego n/n szt 3 d KNNR Sprawdzenie i pomiar 3-fazowego obwodu elektrycznego pomiar 3 d.7 02 niskiego napięcia - linia zasilajaca i wlz-ty 23 KNNR Pomiar rezystancji izolacji instalacji elektrycznej - obwód 1- pomiar 38 d.7 02 fazowy (kaŝdy następny pomiar) 24 KNNR Badania i pomiary instalacji skuteczności ochrony p.poraŝeniowej szt. 236 d.7 06 (kaŝdy następny pomiar) 25 KNNR Badania i pomiary instalacji uziemiającej (pierwszy pomiar) szt. 1 d S-\n4 ZESTAWIENIE ROBOCIZNY Lp. Nazwa Jm Ilość Cena jedn. Wartość 1. robocizna r-g\n5 ZESTAWIENIE MATETRIAŁÓW Lp. Nazwa Jm Ilość Cena jedn. Wartość 1. zaciski izolacyjne szt gniazdo kodowane DATA 2 x (2P+Z) z blokadą n.p. Mosaic prod. Legrand szt przewód LgY 16 mm2 m tablica TK-01 - wyk. wg załącznika nr 1 szt rozłączniki- bezpiecznikowy n.p. R prod. Legrand szt uchwyty do osprzetu n.p. Legrand nr ref szt uchwyt do osprzetu n.p. Mosaic Legrand nr kat szt kanał instalacyjny KIO 85 x 50 m puszka osprzętowa n.p. Legrand nr ref szt uziom stalowy miedziowany 3/4" o dług. 1.5 m szt złącza prętów szt grot stalowy szt przewody kabelkowe YDY 3x2,5 mm2 m przewód YLY(Ŝo) 5 x 10 mm2 m łącznik do kanałów KIO 85 x 50 szt kołki rozporowe szt rozłącznik bezpiecznikowy n.p. R prod. Legrand szt wkładki bezpieczikowe D02-25A szt wkładki bezpiecznikowe D02-35A szt tablica TK-1 - wyk. wg załącznika nr 2 szt tablica TK-2 - wyk. wg załącznika nr 3 szt końcówki uchwytów n.p. Legrand nr. ref szt klucz do gniazd szt materiały pomocnicze zł - 5 -\n6 ZESTAWIENIE SPRZĘTU Lp. Nazwa Jm Ilość Cena jedn. Wartość 1. młot udarowy elektryczny m-g środek transportowy m-g agregat prądotwórczy do 2.5 kva m-g


Nowym p.o. dyrektora marketingu Vectry został Jarosław Pijanowski 2020-10-09\nJarosław Pijanowski, który do grudnia ub. roku zasiadał w zarządzie UPC Polska, dołączył do managmentu Vectry - ustaliliśmy nieoficjalnie. Objął tam stanowisko p.o. dyrektora marketingu.\nMarek Zagórski odpowiedzialny za cyfryzację w KPRM. Adam Andruszkiewicz zostaje 2020-10-08\nArkadiusz Pernal przejdzie z zarządu do rady nadzorczej Ten Square Games 2020-10-08