Zofia Sajdek – Strona 3 – Polityka Akademicka\nHumanistyka jest częścią pracy kultury: buduje, poddaje próbie lub dokonuje rozbiórki form jednostkowego samopoznania i zbiorowej komunikacji. Wytwarza słowniki, w których artykułować można więzi społeczne; produkuje narzędzia, z pomocą których można je umacniać albo im się przeciwstawiać, krytykować albo afirmować. W tym sensie humanistyka jest narodowa: to znaczy przynależy do pewnego kręgu językowego, pewnej historii, pewnej społecznej konfiguracji. Na konfigurację tę może wpływać dobrze albo źle, może ją otwierać albo zamykać na takie czy inne wpływy, czynić ją bardziej demokratyczną, dającą możliwości lepszego wspólnego i indywidualnego życia, albo przeciwnie – gorszą, ciaśniejszą, bardziej hierarchiczną, służącą mniej licznym, uczącą nienawiści do obcych.\nAlternatywą dla takiego pojmowania humanistyki – jako społecznej hermeneutyki, wykuwającej języki komunikacji i poszerzającej obszary społecznego i jednostkowego doświadczenia – jest podejście technokratyczne. Polega ono na traktowaniu humanistyki jako montowni gdzie indziej stworzonych idei, lokalnej wersji językowej programu opracowanego w centrum i dla centrum. Coś podobnego ma miejsce w gastronomii, gdy tworzy się lokalną sieć jakiegoś baru szybkiej obsługi, albo w show-biznesie, gdy tworzy się lokalną wersję zakupionego za granicą „formatu” – jakiejś telenoweli czy konkursu.\nW ten właśnie sposób formatować pragnie się w Polsce humanistykę, którą – odłączoną od własnej historii – po prostu szybko chce się podporządkować instytucjom i zasadom istniejącym gdzieś w cywilizacyjnym centrum (urzędnik wskaże, w którym konkretnie miejscu i których zasad należy się trzymać: melonik koniecznie, zamiast spodni może być póki co opaska biodrowa). Istnienie tych zasad traktuje się przy tym w sposób zmistyfikowany. Nie dostrzega się w nich historycznego wyniku pewnego konkretnego rozwoju, służącego zaspokojeniu pewnych konkretnych potrzeb i wciąż ewoluującego. Widzi się w nich jakiś pozaczasowy ideał, uosabiający bezwzględną normę kulturową, którą trzeba sobie bez dyskusji przyswoić albo popaść w barbarzyństwo. Niehistoryczność, bezdziejowość – to był największy zarzut, jaki stawiał polskiej kulturze Stanisław Brzozowski w Legendzie Młodej Polski. „Bezdziejowość” to przekonanie, że formy kultury istnieją w oderwaniu od jej faktycznego historycznego rozwoju, że są one czymś obiektywnie danym, a nie wynikiem dokonywanej wciąż od nowa pracy translacji, to znaczy wysiłku dostosowania się rzeczywistych historycznych społeczeństw do aktualnych potrzeb.\nPrzekonanie takie – że istnieje jakiś obiektywny zasób form kultury, które utrzymują się samoistnie i do których trzeba się po prostu dostosować – pojawia się zwłaszcza w narodach skolonizowanych, w których formy kultury przeszczepione zostają z zewnątrz, bez pytania o zdanie ich użytkowników, i zwykle obsługują zewnętrzne interesy – interesy kolonialnej metropolii. Taka była polska kultura w czasach Brzozowskiego, ale tradycja bezdziejowości, którą potępiał, wcale w późniejszych latach nie wygasła. Polska pozostaje krajem postkolonialnym. Tradycja ta pokutuje w różnych dziedzinach życia, zwłaszcza tych, które poddaje się rabunkowej „modernizacji”, przypominającej czasy transformacji ustrojowej w latach dziewięćdziesiątych. Wtedy to, jak pisze David Ost w przedmowie do książki Elizabeth Dunn pt. Prywatyzując Polskę: „nowa elita przyswoiła sobie neoliberalną wizję przyszłości, a następnie próbowała ją narzucić całemu społeczeństwu, określając ją jako «normalność». Model ten powszechny był na Zachodzie, dlatego trudno było mu się przeciwstawić. Nie było w nim jednak nic «normalnego» ani tym bardziej «naturalnego»”. Jaskrawym przykładem takiego dogmatycznie technokratycznego podejścia są wdrażane w ostatnich latach reformy uniwersytetu. Paradoksalnie forsuje się je z całą stanowczością wtedy, gdy anglosaski model zarządzania uniwersytetami, który służy w Polsce za wzór „normalności”, jest na Zachodzie krytykowany i traktowany jako anachronizm, a w wielu krajach zachodnich stanowczo odrzucany (por. Monika Kostera, Przetrwamy tylko jako uniwersytet, http://magazynkontakt.pl/przetrwamy-wylacznie-jako-uniwersytet.html). Uniwersytet jest dla humanistyki niezbędnym środowiskiem życia, umożliwia wytworzenie samowiedzy danego etapu kultury, sformułowanie pojęć i teorii umożliwiających jej samorozumienie. Poddana transformacyjnym zabiegom na technokratycznym uniwersytecie humanistyka staje się jednak bezużytecznym ozdobnikiem. Sformatowana do naśladowania zewnętrznych form uznanych za wzorcowe nie jest już potrzebna ani lokalnemu, konkretnemu, historycznemu społeczeństwu, od którego kultury odwraca się plecami, ani nawet neokolonialnemu centrum, które ma własnych, lepiej dostosowanych do tego rynku producentów dla swoich treści. Potrzebna jest jedynie wąskim, miejscowym elitom (im węższym, tym lepiej – dla nich), stanowiąc źródło dystynkcji i zabezpieczenie kulturowej hegemonii, której warunkiem jest podporządkowanie kolonialnej czy neokolonialnej metropolii.\nTaką montownią gdzie indziej wytworzonych idei – dlatego niezrozumianych, nieprzełożonych na język lokalnych sporów i problemów – stają się polskie uniwersytety na skutek reformy Kudryckiej-Gowina (trzeba te dwa nazwiska traktować łącznie). „Konstytucja dla nauki” Gowina to żadna nowa jakość, a jedynie domknięcie technokratycznych, neoliberalnych i neokolonialnych reform, które niszczą polską akademię od wielu lat. Kudrycka wniosła do reformy treść, Gowin dodaje formę: dyktaturę rektoratu, jako biurokratycznego ośrodka, który kontrolował będzie całość uniwersyteckiej działalności, bez możliwości apelacji. Treść reformy to parametryzacja, to znaczy oparcie oceny pracy poszczególnych pracowników uniwersytetu, jak i instytutów czy wydziałów, a w końcu całych uczelni, na ilościowych kryteriach, wedle których najważniejsze w życiu naukowym jest wygrywanie konkursów na granty (ich udział w finansowaniu uczelni wciąż ma się powiększać) i publikowanie jak największej liczby artykułów we wskazanych przez ministerstwo czasopismach. Najbardziej premiowane są publikacje w czasopismach z ministerialnej listy A, zawierającej wyłącznie periodyki anglojęzyczne, najczęściej amerykańskie, zorientowane głównie na nauki ścisłe, wydawane przez koncerny wydawnicze, które ze współpracy z wielkimi prywatnymi uczelniami uczyniły intratny biznes. Nie dość, że te kryteria oceny pracy naukowej są wątpliwe – czy rzeczywiście zdobywanie grantów jest ważniejsze od długofalowej działalności statutowej i czy faktycznie narzucenie ilościowych norm produkcji pisarskiej i sformatowanie jej w oparciu o działalność i interesy wielkich anglosaskich wydawnictw naukowych służy jej jakości? Również sama ich konstrukcja jest wewnętrznie sprzeczna i wplątuje podlegających jej badaczy w swoiste „podwójne wiązanie”. Każdy naukowiec ma wygrać w konkursie grantów, który jest konkursem, bo tylko nieliczni w nim wygrywają (w Polsce grant uzyskuje tylko co piąty aplikujący). Każdy publikować ma w elitarnych czasopismach, których elitaryzm polega między innymi na tym, że rzadko publikuje w nich ktoś spoza prestiżowych ośrodków naukowych. Oczekujemy uznania od instytucji, które powstały, żeby zmonopolizować uznanie dla siebie. Amerykańskie i angielskie czasopisma umieszczone przez naszych urzędników na liście A nie po to powstały, aby regulować polskie życie naukowe! Mają swoją historię, swoją perspektywę i swoje priorytety, niekonieczne pokrywające się z naszymi. Ich dominacja w światowej nauce budzi zresztą wiele wątpliwości – to już raczej wielki biznes niż służba prawdzie (por. np. https://www.theguardian.com/science/2017/jun/27/profitable-business-scientific-publishing-bad-for-science). Tak czy inaczej, zaproponowane przez Kudrycką-Gowina kryteria oceny są z założenia niemożliwe do spełnienia dla większości polskich naukowców. Może chociaż wskazują słuszną drogę – być jak Ivy League? Otóż ich celem nie jest, jak się wydaje, podwyższanie poziomu nauki w Polsce. Są po prostu narzędziem selekcji, mają wytypować uczelnie skazane na karę śmierci. Słabe wyniki parametryzacji skutkować będą tym, że w przeciągu kilku lat prawa do nadawania doktoratów i stopni magisterskich odebrane zostaną większości istniejących obecnie polskich uniwersytetów. Celem, niekiedy przemilczanym, ale konsekwentnie od lat realizowanym, jest redukcja polskiej akademii do kilku „flagowych” uniwersytetów. Ich dofinansowanie, rosnące kosztem przegranych uczelni, doprowadzić ma do jedynego efektu, jakim zainteresowane są władze: awansu przynajmniej jednego z nich w dalekowschodnich rankingach najlepszych uniwersytetów. Rankingi te stały się fetyszem rządzących. Straszną nowinę o niskiej pozycji polskich uczelni w Szanghajskim rankingu media powtarzały tyle razy, że stało się ono dla szerokiej publiczności pierwszym skojarzeniem wiążącym się z uniwersytetami, medialnym odruchem warunkowym. Gdy mowa o piłce nożnej, pojawia się pytanie, które miejsce zajęła polska reprezentacja na mistrzostwach Europy czy świata; gdy mowa o uniwersytetach, pojawia się pytanie o miejsce w rankingu. To dziwne. Rozmawiając na przykład o polskiej kolei, nie zastanawiamy się zwykle, jak plasuje się ona w rankingach. Czy chcielibyśmy, żeby istniała tylko jedna linia kolejowa, np. z Warszawy do Krakowa, ale za to zgarniająca nagrody we wszystkich międzynarodowych konkursach? Raczej wolelibyśmy sieć mniej nagradzaną, a bardziej odpowiadającą potrzebom podróżnych z całej Polski. Podobnie powinno być w przypadku uniwersytetów. Racją istnienia polskich uniwersytetów nie jest pojawienie się Uniwersytetu Warszawskiego albo Jagiellońskiego w prestiżowej drugiej setce światowego rankingu. Małe i duże polskie uniwersytety stanowić powinny raczej instytucjonalną gwarancję dla trwania i rozwoju polskiej kultury, pozwalać na artykułowanie tez krytycznych wobec dominujących sił, być przestrzenią dyskusji, zapleczem dla twórczości, miejscem badań użytecznych dla społeczeństwa. Powinny zachęcać do bezinteresownego poszukiwania prawdy, owszem – głównie dlatego, że społeczeństwa, w których jest miejsce na takie dążenie, są po prostu lepsze. W tym celu zatrudniać powinny na godziwych i stabilnych warunkach dobrych wykładowców, a także być dostępnymi dla większości mieszkańców Polski, również tych, którzy mieszkają poza kilkoma największymi miastami.\nBez takich uniwersytetów nasza kultura będzie się zapewne dalej rozwijała, ale będzie miała ciężej. Będziemy się, jako społeczeństwo, czuli mniej u siebie, gorzej się nawzajem rozumieli, nie potrafili o sobie racjonalnie myśleć i mówić. Dlatego odrzucić należy ustawę proponowaną przez ministerstwo – dyktaturę rektoratów poddaną imitacyjno-biurokratycznej gorączce – i wybrać trudniejszą może, ale i ambitniejszą drogę prowadzącą w stronę uniwersytetu demokratycznego, świadomie współtworzącego narodową kulturę.\nData publikacji 2018-01-27 2021-08-12 Autor Zofia SajdekDodaj komentarz do Humanistyka: hermeneutyczna fabryka czy imitacyjna montownia?\n„Od samego mieszania herbata nie stanie się słodsza”\nMonika Helak, współpraca: Piotr Stec\nPopieramy dążenia do podniesienia jakości studiów wyższych w Polsce – nie tylko niestacjonarnych, bo właściwie każdy ich tryb tego dramatycznie potrzebuje. Ministerstwo jednak znowu sięgnęło po metodę wylewania dziecka z kąpielą. Mechaniczne wydłużenie studiów niestacjonarnych może okazać się początkiem ich końca, bo nie uwzględnia różnorodności potrzeb studentów ani nawet odpowiedzi na pytanie, czym studia stacjonarne powinny się różnić od niestacjonarnych (oprócz tego, że koniecznością uiszczania opłat za możliwość kształcenia się).\nDe facto nie są to oferty skierowane do tych samych odbiorców (z wyjątkiem kilku kierunków). Wielu studentom studiów niestacjonarnych zależy na szybszej certyfikacji z tego względu, że często łączą studia z pracą zarobkową lub podnoszą kwalifikacje ze względu na wymogi swojego pracodawcy. Siedem lat kształcenia to wymóg nierealny, nawet biorąc pod uwagę fakt, że minister Gowin nie chce nakładać na studentów opłat za dodatkowe miesiące. Studia to także inwestycja czasowa, wymagająca choćby ograniczenia czasu spędzanego z rodziną. Niewielu studentów niestacjonarnych może sobie pozwolić na luksus przedłużania takiego trybu życia o kolejne lata. Rozwiązania proponowane przez ministerstwo szybko mogą okazać się ekonomicznie wykluczające.\nNa szczęście istnieją alternatywy: ministerstwo w przypadku studiów niestacjonarnych mogłoby zachęcać uczelnie do wykorzystania części okresu wakacyjnego (np. zajęcia w lipcu i wrześniu zamiast trzymiesięcznej przerwy), rozwijania rzetelnej oferty e-learningowej czy kształcenia w trybie eksternistycznym. Dzięki takim rozwiązaniom można szukać pola do podnoszenia jakości bez uderzania w interesy samych studentów. Dobrych przykładów warto szukać w tak lubianej przez ministerstwo anglosaskiej kulturze akademickiej. Oczywiście wciąż, podobnie jak w przypadku studentów uczących się w innych trybach, należałoby zacząć podnoszenie jakości od inwestycji w kadrę dydaktyczną (w tym w aspekcie liczebnym), podnoszenia funduszy stypendialnych czy zapewniania studentom rozbudowanej infrastruktury do nauki i prowadzenia własnych badań. Same kombinacje z wydłużaniem lub skracaniem cyklu kształcenia mogą okazać się bez tych zmian nie spełnią oczeiwań.\nZastanawia nas też, dlaczego minister liberał walczący z przerostem biurokracji chciałby tak szczegółowych uregulowań studiów niestacjonarnych w ustawie. Może warto jednak autonomię uczelni rozszerzać także o kwestie dydaktyczne, a nie tylko ustrojowe? Znów wchodzi tu w grę specyfika regionalna, o której obradujący w Warszawie ministrowie najczęściej nie mają dużej wiedzy. Zachęcamy do pytań – lokalni uczeni naprawdę lepiej wiedzą, czego potrzebują, by podnosić poziom kształcenia.\nJeśli jednak ministerstwo chce ujednolicać studia stacjonarne i niestacjonarne – co też jest jakimś pomysłem – należałoby w takim razie dążyć do tego, by zapewnić studentom podobne warunki kształcenia, na przykład przez ograniczenie wysokości opłat.\nData publikacji 2017-08-30 2021-08-12 Autor Zofia SajdekDodaj komentarz do „Od samego mieszania herbata nie stanie się słodsza”\nI. podstawa reprezentacji politycznej będzie odpowiednio szeroka,\nII. zapewniony zostanie przepływ między reprezentującymi i reprezentowanymi, gwarantowany przez wymianę między mającą udział we władzy i pozbawioną udziału we władzy częścią elit.\na) regionalna, geograficzna dekoncentracja elit – by rekrutacja do grup kierujących pracami najważniejszych instytucji nie była ograniczona tylko do osób urodzonych w jednym lub dwóch centralnych ośrodkach;\nb) dekoncentracja różnych form kapitału (finansowego, symbolicznego, społecznego) – by dostęp do funkcji kierowniczych nie był ograniczony do wąskiej grupy osób dziedziczących wysoki kapitał finansowy po rodzicach.\n1. silną hierarchizację i specjalizację wewnątrz grupy akademickich uczelni,\n2. wprowadzenie częściowej odpłatności za studia.\n1. algorytm wyznaczający kształt dotacji, przesuwający środki finansowe do uczelni z najbardziej rozbudowaną kadrą naukową,\n2. planowane drastyczne ograniczenie praw uczelni do doktoryzowania i habilitowania,\n3. planowane ograniczenie autonomii uczelni spoza grona uczelni badawczych; i inne.\n1. nie dotyka problemu zapewnienia kształcenia w małych grupach, nie wprowadza mechanizmów skutecznie blokujących prowadzenie zajęć w zbyt dużych grupach seminaryjnych, ćwiczeniowych, warsztatowych etc. A zatem reforma zrywa z negatywnymi aspektami „umasowienia” studiów tylko deklaratywnie. Studenci wciąż będą uczyć się w zbyt licznych grupach;\n2. nie dotyka problemu opieki i współpracy naukowej pomiędzy pracownikami naukowymi i doktorantami, studentami. Reforma nie wprowadza mechanizmów wymuszających realną, możliwie zindywidualizowaną opiekę naukową pracowników nad kształcącymi się studentami i pracownikami. Znów zatem dobrze rozumiane „odmasowienie” studiów pozostaje tylko na papierze.\nData publikacji 2017-06-23 2021-08-12 Autor Zofia SajdekDodaj komentarz do Reprodukcja „elit” a sprawa polska. O uczelniach, instytucjach i państwie\nNaturalni sojusznicy – Kongres Ruchów Miejskich i KKHP\nData publikacji 2017-06-22 2021-08-12 Autor Zofia SajdekDodaj komentarz do Naturalni sojusznicy – Kongres Ruchów Miejskich i KKHP\n„Dotychczasowe rozwiązania w zakresie systemu szkolnictwa wyższego oraz finansowania nauki, a także polityki państwa, były oparte na nieufności wobec środowiska naukowego. W wielu przypadkach strategia nieufności była uzasadniona”. Te słowa, pojawiające się we Wprowadzeniu do projektu Ustawy 2.0. autorstwa Instytutu Allerhanda, mogłyby posłużyć jako motto wszystkim wyróżnionym projektom. Obrazują one szerszą prawidłowość, którą zauważyć można w zetknięciu ze strategiami dyskursywnymi obowiązującymi dość powszechnie w polskiej gospodarce i nauce. Sektory te, zbudowane na fundamentach taniości i deregulacji, funkcjonują dziś w Polsce równie słabo. Jednak o ile przedstawiciele świata biznesu za punkt honoru przyjmują obronę status quo, o tyle wpływowi i wokalni naukowcy racją swojego istnienia czynią postulat inkryminacji swojego środowiska, często przywołując sektor gospodarczy w celu dokonywania niekorzystnych porównań. Zwycięskie projekty Ustawy 2.0. wpisują się doskonale w tę pokrętną logikę i jako takie stanowią wyśmienitą lekturę dla analityków dyskursu, będąc – z tych samych względów – nieskuteczne i nieakceptowalne jako propozycje ustawodawcze.\nW poniższej analizie skoncentruję się na wybranych fragmentach wyłonionych przez ministerstwo propozycji ustawodawczych, które ilustrują wspólną im wszystkim wizję uniwersytetu i – szerzej – społeczeństwa polskiego. Jego fundamentem jest segregacja oparta na zaostrzonej konkurencji w kontekście silnej deregulacji i ograniczonych środków finansowych. Zamiast pozytywnej stymulacji w postaci zwiększenia finansowania nauki praca badawcza ma być negatywnie wzmacniana przez nieustającą groźbę jej utraty i związaną z nią degradację. Ta część społeczeństwa, nad którą prócz badaczy pochylają się nasze projekty, zostaje bowiem utwierdzona w statusie sprekaryzowanej siły roboczej – to pozycja, do zajmowania której wytresować mają młodych ludzi te uczelnie, którym nie udało się zyskać statusu badawczych.\nCzas skończyć z fikcją czysto akademickich studiów wyższych w większości ośrodków jako przepustki do rynku pracy, dopasowując ofertę edukacyjną w wyspecjalizowanych dydaktycznie i dbających o jakość, lokalnych jednostkach do wymagań studentów, ich rodzin i przyszłych pracodawców.\nProjektom przyświeca zatem idea rynku jako narzędzia dyscypliny przez zaostrzoną konkurencję, zakładającej w szczególności „konkurencję o środki na badania (którą można traktować jako dyscyplinowanie od zewnątrz)”.\nUderza szczerość wynurzeń autorów. Neoliberalizm zwykł stroić się w szatki wolności i równych szans – jednak nie w tym przypadku. Zespół z Instytutu Allerhanda za stan polskiej nauki wini ekscesy panującej na uczelniach demokracji będącej „modelem dysfunkcyjnym, wpływającym na obniżenie efektywności funkcjonowania systemu szkolnictwa wyższego”. Natomiast czytając założenia zespołu Kwieka można nieomal usłyszeć rozkoszne mlaśnięcia towarzyszące wszystkim, nader licznym, wystąpieniom słowa „hierarchia”. „Proponowane założenia prowadzą zatem do uznania, zgodnie z trendami światowymi, że trzeba systematycznie odbudowywać instytucje poziomu zwanego do niedawna elitarnym” – czytamy. Omawiane propozycje ustawy oparte na idei podziału uniwersytetów na badawcze i praktyczne są nie tylko antydemokratyczne, ale i niekonstytucyjne, stoją bowiem w głębokiej sprzeczności z zapisem o powszechnej dostępności bezprzymiotnikowej edukacji. Dostęp taki natomiast determinuje zajmowaną w przyszłości pozycję społeczną. Przytoczony powyżej fragment identyfikuje potrzeby edukacyjne młodych ludzi z prowincjonalnych ośrodków z potrzebami ich przyszłych pracodawców, co – w kontekście polskiej gospodarki, konkurującej taniością i elastycznością odpodmiotowionego pracownika – oznacza szkołę wyższą jako przygotowanie do degradacji.\nProwadzenie wyspecjalizowanych badań przez rozproszone zespoły czy pojedynczych badaczy w oddalonych od centrów sieci badawczych ośrodkach jest równie kosztowo nieoptymalne, co zmuszanie metropolitalnych uniwersytetów do nadmiernego reagowania na zapotrzebowania lokalnego rynku pracy. Różna lokalizacja w systemie jednostek będzie oznaczała nacisk na różne funkcje.\nNie da się przecenić szkodliwości społecznej decyzji o koncentracji szczupłych środków finansowych w rękach samozwańczych baronów nauki polskiej – kosztem dostępu do wiedzy powszechnej, kultury i możliwości realizacji osobistych aspiracji, którą zapewniają zorientowane ogólnie uniwersytety prowincjonalne. Choć zespół Kwieka deklaruje wrogość wobec reliktów realnego socjalizmu, to jednak to, co proponuje, jest w istocie wizją socjalizmu dla bogatych. Niezrozumiałym jest, dlaczego społeczeństwo polskie miałoby się godzić na finansowanie cudzych marzeń o segregacji.\nNie wydaje się przy tym, aby proponowane rozwiązania miały skutkować poprawą jakości badań. Zwycięskie projekty powtarzają starą śpiewkę o konieczności dodatkowego wyśrubowania konkurencji o żałosne nakłady pieniężne – przy czym zespół Radwana wyróżnia się nieświadomą ironią, zakładając zwiększenie nakładów, jeśli już nauka osiągnie poziom zadawalający ustawodawcę. W jaki sposób mamy ten poziom osiągnąć? Za podstawowe narzędzie zostaje uznany sfetyszyzowany system grantowy, który projekt Kwieka proponuje wprowadzić na skalę nieznaną nigdzie indziej w świecie. Jako bodziec wzmacniający ma przy tym posłużyć odnawiana co cztery lata umowa na czas nieokreślony – contradictio in adiecto, którego autorzy zdają się nie zauważać. Szczupłe środki połączone ze skrajną niepewnością mają zapewnić wyłonienie się w Polsce badaczy na światowym poziomie – przez stworzenie im warunków zatrudnienia analogicznych do tych, które panowały w XIX-wiecznych fabrykach tekstylnych.\nNawet przy znacznie zwiększonych nakładach finansowych i współczynnikach sukcesu system grantowy nie rozwiązuje problemu jakości badań naukowych. Śledząc wyniki konkursów i najnowsze tytuły w swojej dziedzinie badawczej, nie sposób nie zauważyć, że sprzyja on właśnie promowaniu – ocenianych krytycznie przez autorów projektu SWPS – „mód środowiskowych”. Trudno się temu dziwić. Konkurencyjność, na której opiera się system grantowy, jest krótkoterminowym wskaźnikiem pozwalającym dokonywać selekcji produktów zestandaryzowanych – to jest takich, które różnią się od siebie nieznacznie, nie zaś w sposób przełomowy. Komisje recenzyjne oceniające według tego kryterium projekty tematycznie zróżnicowane kierują się nader często popularnością danego obszaru badawczego. To właśnie dociążenie systemu grantowego kosztem finansowania stałego owocuje więc badaniami przyczynkarskimi. Również czas na przeprowadzenie badań przewidziany w systemie grantowym sprzyja powstawaniu takich właśnie prac naukowych – przełomowe odkrycia wymagają bowiem czasu, który jest w nauce kapitałem w odwrotnym znaczeniu niż na rynku. Tylko jeśli pracownik dostaje go odpowiednio dużo, powstaje szansa na akumulację wiedzy godnej tego miana.\nProjekt Instytutu Allerhanda łączy idee systemu grantowego z ograniczeniem tak zatrważającej jego autorów uczelnianej demokracji. Doprowadzić do tego szczytnego celu mają menedżerowie, pełniący dotychczasowe funkcje rektora, i rady powiernicze złożone z przedstawicieli otoczenia społeczno-gospodarczego (przy czym projekt poświęca uwagę wyłącznie drugiemu członowi terminu). Obecny charakter polskiej gospodarki pozwala sobie tylko wyobrażać, czego takie rady wymagać będą od podległych sobie uniwersytetów. Autorzy nie wyjaśniają w żaden sposób, dlaczego gwarancją innowacyjności nauki miałoby być dopuszczenie do decydowania o jej kształcie osób zewnętrznych, których interesy co najmniej nie mają związku z wolnością i rzetelnością prowadzonych badań naukowych. Takie założenie dziwi zwłaszcza w sytuacji klęski, jaką poniosła w 2008 roku neoliberalna wizja rynku opartego na deregulacji, która obnażyła rzeczywiste kompetencje ludzi myślących w kategoriach bliskich autorom projektu. W takich to warunkach polskie uniwersytety miałyby przeznaczać – bez tego już szczupłe – środki na subsydia dla menedżerów z zagranicy. Wobec tego, że sytuacja nauki nie ma szans poprawić się bez zwiększonego finansowania, „rozwiązanie” to przywołuje na myśl gigantyczne odprawy dla osób odpowiedzialnych za trwający od 2008 roku kryzys ekonomiczny – przy czym tutaj byłyby one wypłacane z góry. Skojarzenie to wydaje się nieodparte w związku z następującym zapisem:\nJednocześnie mając na uwadze, że w wielu przypadkach decyzje dotyczące zarządzania uczelnią podejmowane są w warunkach niepewności oraz z samej swojej istoty są obarczone ryzykiem, projekt uzupełniono warunkami wyłączającymi odpowiedzialność osób zarządzających, które to warunki związane są z zachowaniem lojalności, działaniem w ramach uzasadnionego ryzyka ekonomicznego oraz brakiem konfliktu interesów (business judgement rule).\nZwolnienie menedżerów od odpowiedzialności za podejmowane decyzje oznacza obarczenie nią innych, którzy ponosić będą konsekwencje fatalnych zarządzeń. Ryzyko podejmowane przez menedżerów nie będzie żadnym ryzykiem dla nich, co sprzyja brawurze, usprawiedliwianej tutaj przez warunki niepewności, w których decyzje są podejmowane.\nWszystkie te nieskuteczne i groźne rozwiązania podsumowuje najlepiej termin pojawiający się w projekcie zespołu SWPS – „pakiet normatywny”. W groteskowy sposób miesza się tutaj język wartości i ofert promocyjnych sieci telefonii komórkowych. Co ważniejsze jednak, normy stanowią tutaj przeciwieństwo faktów – i jako takie mają być zaszczepiane. Autorzy projektu z SWPS przytaczają obszerną, wielogłosową krytykę systemu bolońskiego, punktującą jego nieefektywność i spowodowane obniżenie jakości prowadzonych badań. Nie potrafią jednak logicznie posługiwać się – cytowanymi z lubością i przydającymi ich projektowi pozór naukowości – źródłami. Odpowiedzią na krytykę jest bowiem myślenie magiczne:\nSystem boloński stanowi jednak, jak wskazano, jeden z normatywnych punktów wyjścia niniejszych założeń, a jego krytyka powinna prowadzić jedynie do poszukiwania optymalnego sposobu jego zastosowania do polskich warunków.\nDeregulacja zostaje tu wprost, choć chyba nieświadomie, zdefiniowana nie jako rzeczywiste rozwiązanie, ale norma droga sercu naszych autorów.\nTakże zespół Kwieka wykazuje się taką nieświadomą szczerością, gdy identyfikuje bezpośrednio niedofinansowanie, w odróżnieniu od skuteczności proponowanego modelu, jako czynnik odpowiedzialny za projektowany kierunek zmian:\nProponowane przez nas sformalizowanie podziału między instytucjami ma za zadanie położenie kresu szkodliwej fikcji (szkodliwej przede wszystkim dla uczelni i ich wszystkich interesariuszy) istnienia wielofunkcyjnych instytucji w systemie, w którym nie ma wystarczających środków na wszystkie funkcje.\nŚwiat uniwersytetów z projektów Ustawy 2.0. to zatem świat pół-peryferyjności, degradacji i nierówności pojmowanych jako wartości przyświecające polskiej pseudo-modernizacji.\n Plus ratio quam vis consuetudinis. Reforma nauki i akademii w ustawie 2.0., red. A. Radwan, Kraków 2017, s. 15.\n M. Kwiek, D. Antonowicz, J. Brdulak i inni, Projekt założeń do ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, Poznań 2016, s. 19.\n Plus ratio…, red. A. Radwan, s. 31.\n M. Kwiek, D. Antonowicz, J. Brdulak i inni, Projekt założeń…, s. 24.\n „Sekwencja powinna być jednak taka: najpierw reformy ustroju i ścieżek kariery w nauce, połączone z wprowadzeniem nowych zasad zapewnienia jakości („uszczelnianie” systemu), a dopiero potem (znaczący i konieczny!) wzrost nakładów na naukę i szkolnictwo wyższe”. Plus ratio…, red. A. Radwan, s. 15.\n „Zakładamy w prezentowanym dokumencie, że wsparcie dla reform można osiągnąć zwłaszcza poprzez stawianie na konkurencję o zasoby i prestiż akademicki w stopniu w Polsce nieznanym, a zarazem wyższym niż w Europie Zachodniej (bowiem w tamtych systemach nadal równolegle funkcjonuje olbrzymie finansowanie podstawowe, które konkurencji nie wymaga)”. M. Kwiek, D. Antonowicz, J. Brdulak i inni, Projekt założeń…, s. 16-17.\n H. Izdebski, A. Świergiel, P. Chmielnicki i inni, Założenia do projektu ustawy „Ustawa 2.0. Założenia systemu szkolnictwa wyższego”, Warszawa 2017, s. 12.\n Zob. Plus ratio…, s. 43.\n Zob. tamże, s. 39-40.\n H. Izdebski, A. Świergiel, P. Chmielnicki i inni, Założenia do projektu ustawy…, s. 10.\n Por. tamże, s. 19-21.\n M. Kwiek, D. Antonowicz, J. Brdulak i inni, Projekt założeń…, s. 20.\nData publikacji 2017-06-19 2021-08-12 Autor Zofia SajdekDodaj komentarz do Ustawa 2.0\nO założeniach kolejnej reformy nauki i szkolnictwa wyższego – głos w dyskusji\nChoć ostateczny kształt reformy zapowiedzianej przez ministra Gowina nie jest jeszcze znany, ogólny kierunek zmian wydaje się jasny. Można go wyprowadzić ze wspólnego mianownika wszystkich trzech znanych już projektów założeń do nowej ustawy, których autorzy nie przypadkiem wszak, na bazie całkowicie wstępnych pomysłów, wygrali rozpisany swego czasu przez ministra konkurs. Do rozwinięcia swoich pomysłów na kolejną reformę systemu organizującego polską naukę i szkolnictwo wyższe zachęceni zostali ci, którzy podążali w słusznym kierunku. Sporo już o tym powiedziano i napisano, także, a nawet zwłaszcza, krytycznie (zob. np. „http://krytykapolityczna.pl/nauka/neoliberalny-zamach-na-nauke/ oraz wywiad z Mateuszem Piotrowskim i Moniką Helak http://krytykapolityczna.pl/kraj/gowin-namascil-antydemokratyczne-ustawy-2-0/). Jednak pewne refleksje i uwagi warto chyba powtórzyć, formułując je nieco inaczej – zwłaszcza gdyby miało to stać się punktem wyjścia do ogólniejszej dyskusji na blogu KKHP.\nData publikacji 2017-06-18 2021-08-12 Autor Zofia SajdekDodaj komentarz do O założeniach kolejnej reformy nauki i szkolnictwa wyższego – głos w dyskusji\nSystem edukacyjny, który ukształtował się w wyniku reform 1999 roku, choć nie był doskonały, miał kilka zalet. Mocna pozycja uzwiązkowionych nauczycieli, samorządu i rządu powodowała, że wykazywał on cechy samosterowności i był w stanie reagować na bodźce zewnętrzne. Kilkanaście lat jego funkcjonowania spowodowało, że okrzepł i zapewniał stabilne ramy działania. Wprowadzenie gimnazjów opóźniło o rok próg selekcji i miało korzystny wpływ na nierówności edukacyjne. Co ważne, nie odbyło się to kosztem poziomu nauczania. Dwie ostatnie edycje międzynarodowych badań PISA pokazywały, że polscy uczniowie wypadają dobrze, a nawet bardzo dobrze na tle rówieśników z innych krajów.\nWiele elementów systemu mogłoby jednak funkcjonować sprawniej i sprawiedliwiej. Gimnazja, które miały zwiększyć efektywność oddziaływania edukacyjnego i zmniejszyć nierówności poprzez oddzielenie zaawansowanej szkolnie młodzieży od dzieci od siedmiu do dwunastu lat, nie wszędzie działały tak samo. W małych miejscowościach najczęściej stanowiły część tych samych zespołów, co szkoły podstawowe. W metropoliach de facto przestały być objęte rejonizacją i były przedmiotem swobodnego wyboru rodziców. Tam miejsca w najlepszych szkołach przypadały w udziale uczniom pochodzącym z klasy średniej, a nie ze środowisk defaworyzowanych. Kosztowny i sprawnie działający system egzaminów zewnętrznych w zbyt małym stopniu służył pogłębionej diagnostyce uczniów i całych placówek, wspierając selekcję szkolną i tworzenie rankingów.\nNiepokój mogły budzić duże różnice w poziomie nauczania obserwowane między różnymi typami szkół średnich (szczególnie między liceami ogólnokształcącymi i szkołami zawodowymi). Szkolnictwo zawodowe było źle zorganizowane, stało na niskim poziomie, a w dodatku było zarządzane przez władze powiatu, co utrudniało jego zharmonizowanie z rynkami pracy, które mają raczej regionalny niż lokalny charakter.\nSegmentacja kariery szkolnej na krótkie trzyletnie odcinki od przedszkola po licencjat spowodowała, że uczniom trudniej było zidentyfikować się z instytucją i budować więzi z grupą, a rodzicom (szczególnie tym z niższym kapitałem kulturowym) dokonywać celnych wyborów edukacyjnych. Różnie bywało z podstawą programową. W podstawówce, gimnazjum, liceum historii uczono, każdorazowo zaczynając od budowy Wielkiego Muru Chińskiego, a kończąc na upadku muru berlińskiego. Pojawiały się uzasadnione wątpliwości, czy trzy lata to nie za mało na przygotowanie do matury.\nByło więc co poprawiać. W czasie długich rządów Platformy próbowano wprowadzić do systemu pewne korekty. Najbardziej spektakularne dotyczyły obniżenia wieku szkolnego, zmian programowych oraz wprowadzenia tzw. podręcznika rządowego. Niestety, zmiany wdrażano wyjątkowo nieudolnie, co nie przysporzyło im zwolenników. Niezależnie od tego darmowy podręcznik i reforma sześciolatków niosły ogromny potencjał oddziaływania na nierówności edukacyjne (szkolne i przedszkolne). Była szansa na lepsze skomponowanie podstaw programowych między poszczególnymi poziomami nauczania, a po obniżeniu wieku szkolnego w systemie pojawiała się też możliwość „bezbolesnego” wydłużenia edukacji na poziomie maturalnym.\nSystem można więc było nadal usprawniać, a nawet znacząco modyfikować. W zasadzie: można by było. Do władzy doszli jednak ludzie, których żywiołem jest polityka rozumiana nie jako public policy, tzn. zarządzanie systemami publicznymi, a jako politics – sztuka walki o władzę i działań obliczonych na jej utrzymanie. I postanowili wywrócić system do góry nogami. Dlaczego?\nStrategia polityczna PiS kształtowała się w warunkach aspirowania do przejęcia władzy i polegała na byciu opozycją totalną, która stara się przechwycić wszystkie narracje krytyczne wobec status quo. Budowa programu reformy edukacji polegała na łączeniu ognisk niezadowolenia i kooptacji krytyków polskiej szkoły. Rodzice protestują przeciwko obniżeniu wieku szkolnego – cofniemy reformę sześciolatków. Wydawcy krytykują wprowadzenie „rządowego” podręcznika – wymienimy podręcznik. Humaniści lamentują nad „testomanią” – zlikwidujemy egzaminy zewnętrzne. Ludzie narzekają na gimnazja – wygasimy je. To jeszcze nic nadzwyczajnego. Wiele partii opozycyjnych tak właśnie tworzy swoje programy. Jednak w warunkach postpolitycznej demokracji liberalnej zarówno partyjni liderzy, jak i wyborcy mieli z tyłu głowy pewną ironiczna maksymę określającą relacje między rzeczywistością przed- i powyborczą: „partie tworzą programy, aby wygrać wybory, ale nie wygrywają wyborów po to, aby realizować programy”. PiS zaskoczyło tym, że swoje obietnice postanowiło wdrożyć, i to natychmiast. Likwidację gimnazjów tłumaczy więc hiperpolityczność partii rządzącej. Jest to jednak wyjaśnienie z poziomu wspomnianej politics. Ciągle jednak jestem ciekaw, czy PiS i jego zaplecze eksperckie ma spójną wizję przemian systemu i merytoryczne argumenty na rzecz jej implementacji z poziomu policy, a zwłaszcza evidence based policy.\nW wypowiedzi prof. Waśko znajduję kilka wątków, które nie przebiły się do szerszego grona obserwatorów bieżącej debaty edukacyjnej (na szczególną uwagę zasługuje prezentacja gimnazjów jako bastionu postmodernizmu, a „dobrej zmiany” jako powrotu do nowoczesności). Jednak nadal mam niedosyt, gdy idzie o fakty i argumenty z poziomu zarządzania politykami publicznymi.\nPo raz kolejny czytam o problemach wychowawczych będących rzekomo skutkiem wprowadzenia gimnazjów. Tej czarnej legendy nie potwierdzają jednak żadne znane mi statystyki. Gdzie są dowody na to, że np. przemoc lub zachowania ryzykowne to efekt wprowadzenia gimnazjów? Gdzie są liczby pokazujące, że wprowadzenie gimnazjów przyspieszyło inicjację alkoholową lub seksualną? Jakich zmian wychowawczych mamy się spodziewać po likwidacji gimnazjów?\nMniej więcej wiem, czego zwolennicy koncepcji Allana Blooma oczekują od uniwersytetów i szkół średnich (zob. deklaracje Gowina), ale nie jest dla mnie jasne, gdzie na poziomie gimnazjów i szkół podstawowych mieliśmy do czynienia z „dekonstrukcją kształcenia ogólnego”.\nNajbardziej zaś interesuje mnie stosunek ekspertów edukacyjnych PiS do kwestii reprodukcji nierówności społecznych w systemie szkolnym. Zalewska na jednej konferencji prasowej (Toruń) potrafiła powiedzieć, że nierówności w systemie edukacji to problem, na który trzeba zareagować, oraz że liceum ma być szkołą bardziej elitarną. Waśko w jednym miejscu pisze o osłabiającej system szkolny ucieczce dzieci z „dobrych domów” do gimnazjów elitarnych, a w drugim o tym, że „ci, którzy mają iść do szkoły zawodowej, są do tego gotowi psychicznie i fizycznie już po ósmej klasie i nie muszą bez potrzeby marnować czasu, tkwiąc przez kolejny rok w nauczaniu ogólnym (gimnazjum)” (sic!). To jawna sprzeczność.\nChyba że założymy, iż walka z nierównościami to retoryczny lukier, a ukrytym sensem programu jest tworzenie konserwatywnego i elitarystycznego systemu opartego na wczesnej selekcji. Tę interpretację uprawdopodabnia podobny kierunek wypowiedzi Gowina dotyczących podnoszenia elitarności studiów wyższych oraz szereg antyegalitaryzujących decyzji i pomysłów PiS. Wycofano reformę wprowadzającą sześciolatki do szkół, choć właśnie ona miała ogromny potencjał wyrównywania różnic między dziećmi o różnym zapleczu społecznym. Znosząc obowiązek przeprowadzenia testu szóstoklasisty, pozbawiono się możliwości powszechnego diagnozowania kompetencji (stłuczono termometr zamiast regulować temperaturę). Do tego dochodzi zwrot w kierunku modelu niemieckiego, opartego na wczesnej selekcji w szkolnictwie zawodowym. Myślę o szczęśliwie zarzuconym projekcie „małej matury” oraz o tym, co jak na razie wiemy o kierunkach reformy szkolnictwa zawodowego. W taką interpretację wpisuje się też zgoda na funkcjonowanie w nowych szkołach podstawowych specjalnych programów językowych, które były jednym z mechanizmów „elitaryzowania” zwykłych rejonowych gimnazjów.\nJeżeli to jakaś swoiście krytyczna lektura Bourdieu i Passerona doprowadziła ekspertów PiS do pomysłu przywrócenia systemu opisywanego w „Reprodukcji”, to mam dla nich złą wiadomość: to był system epoki przemysłowej, a w warunkach postfordowskiej dezindustrializacji model kształcenia cechujący pół wieku temu republikańską Francję, jak i do pewnego stopnia socjalistyczną Polskę, jest po prostu niemożliwy.\nI uważałbym z tezą (nawet rzucaną półżartem), że szkolnictwo w PRL było lepsze niż obecnie. Dane temu przeczą, a użyta figura retoryczna jest niebezpieczna. Jeśli dla prof. Waśko dowodem na dobre wykształcenie społeczeństwa PRL było to, że odrzuciło ono komunę, to jak powiąże on fatalny podobno poziom edukacji w III RP z masowym głosowaniem na PiS w 2015 roku?\nData publikacji 2017-04-24 2021-08-12 Autor Zofia SajdekDodaj komentarz do Ukryty sens reformy\nData publikacji 2017-04-23 2021-08-12 Autor Zofia SajdekDodaj komentarz do Sens reformy


Arboretum Leśne w Stradomii nieopodal Sycowa przyciąga licznych odwiedzających [VIDEO] - Sudeckie Fakty\nBy Piotr Krejner 25 maja 2021\nArboretum leśne położone na południe od Sycowa przyciąga ze względu na swoją dzikość. To unikalne i jedno z największych tego typu miejsc w skali kraju. Szczególną popularnością cieszy się w weekendy, wtedy potrafi odwiedzić je nawet 2 tysiące turystów dziennie.\nZwiedzający powinni zarezerwować sobie co najmniej 2 godziny, teren arboretum to 690 hektarów z czego dla turystów udostępnionych jest 80. Jak mówił nam napotkany Pan Czesław z pod Krakowa, który w tym miejscu był już dziewięciokrotnie można tu „odkrywać dziką przyrodę.”\nZapraszamy do obejrzenia naszego materiału który odpowiada na wiele pytań. Dowiecie się m.in. tego, w które miejsca arboretum szczególnie warto się udać.


niedziela, 17 lipca 2016 08:27\nGdy przyklękamy do modlitwy, zamknąwszy drzwi izdebki, z naszego wnętrza wyłaniają się hałaśliwe echa wszystkich doznań z ostatnich kilkudziesięciu godzin, a czasem i lat.\nNa zewnątrz już jesteśmy Marią z Betanii, ale z wnętrza wydobywają się okrzyki Marty. Maria słucha słowa Bożego, przysiadłszy przed kolanami samego Boga. Marta wydobywa z naszej pamięci orszak wspomnień i zmartwień wzbudzający tumany kurzu uczuciowego: gniew, złość, wspomnienia, lęki, przywiązania, ciekawość odgłosów dochodzących z ulicy, rozpraszające bzyczenie muchy, rozmowy przeprowadzone w ciągu dnia, zdrowe wyrzuty sumienia i te neurotyczne, pretensje, niepokój o najbliższych, impulsy żądające natychmiastowej rozmowy telefonicznej. To wszystko jest jakimś niepotrzebnym wtrącaniem się Marty, żądającej dalszej aktywności, dalszego usługiwania i krzątania się w porządkowaniu naszego światka. Możemy jednak temu całemu zgiełkowi powiedzieć stanowczo: nie teraz! Zajmiemy się tym wszystkim za godzinę. Kiedy jesteśmy z Kimś najważniejszym, wszystko ważne staje się nieważne.\nKiedy już uciszymy cały ten zgiełk i zamkniemy go za bramami milczenia, pojawią się przed nami subtelniejsze podwoje, bardziej ukryte, a przez to trudniejsze do pokonania. Jeśli ich nie przekroczymy, prawdziwa modlitwa stanie się znowu nieosiągalna. Drugie wrota modlitwy nie dotyczą już świata zewnętrznego, ale naszego wewnętrznego świata niepokojów.W tym miejscu modlitwy mogą nam się nasunąć wątpliwości, czy w ogóle Bóg nas słyszy i czy nie jesteśmy czasem zupełnie obojętną Mu osobą. Może to być lęk przed Jego niezadowoleniem, karą, albo wrażenie, że Bóg nas odrzuca lub pomija, nie słyszy lub nie chce z nami rozmawiać. Skoro nic nie czujemy i ogarnia nas pustka, to być może nic dla Niego nie znaczymy? Lęk może sprowokować w nas sztuczną stymulację duchowych przyjemności. Poczujemy szczególne uhonorowanie, objawienie albo misję do nawrócenia świata. Być może zwiedzie nas jakieś wyjątkowe poznanie teologiczno-intelektualne albo wrażenie wybrania. To nie jest jednak Bóg, tylko nasze lękowe pragnienia, które nas odwodzą od ostatnich drzwi uciszenia w modlitwie.\nNasza modlitwa głębi jeszcze bardziej domaga się wyrzeczenia samych siebie i swoich pragnień i lęków niż nasze życie aktywne i moralne. Każda prawdziwa modlitwa musi się przynajmniej kończyć ciszą zapatrzenia się w oczy Jezusa i usłyszenia Boga w Jego prawdziwych słowach, jakie do nas kieruje wprost z Biblii. Maria zapomniała o wszystkim, nawet o krzątającej się siostrze. Była szczęśliwa, ale nie podekscytowana. Zapatrzona i zasłuchana. Jej miłość uwolniła ją na godzinę z wszelkich trosk i zmartwień, lęków i obaw. Marta zaś oddała się swoim zmartwieniom i lękom, dlatego była pozbawiona miłości i wypełniona pretensjonalnością. Zapewne roznosiła poczęstunek pośród zasłuchanych gości, którzy wypełnili atrium jej domu w Betanii. Dbając jednak o ich głód żołądka, naraziła się na głód własnego serca.


Skrzypłocz (Limulus), nazywany jest też też mieczogonem – rodzaj obejmujący kilka reliktowych gatunków staroraków. Polską nazwą mieczogony lub skrzypłocze nazywa się często także cały rząd ostrogonów (Xiphosura), istniejący od środkowej części syluru, tzn. od około 425 mln lat (wenlok).\nPancerz skrzypłoczy jest dwudzielny. Przednią część (prosoma, głowotułów) tworzy 6–7 segmentów bardzo silnie zrośniętych, a tylną (opistosoma, odwłok) 10 segmentów, trochę słabiej zrośniętych tak, że widać słabą segmentację. Na końcu opistosomy znajduje się długi kolec ogonowy (telson). U kopalnych przedstawicieli skrzypłoczy pancerz był, podobnie jak u współczesnych, chitynowy, prawie bez złogów węglanów czy fosforanu wapnia, dlatego ich pancerze zachowują się tylko w wyjątkowo sprzyjających okolicznościach. Osiągają do 60 cm długości i 4,5 kg wagi. Mają dziewięcioro oczu, w tym wielosoczewkowe oczy (do prawie 1000 soczewek w każdym) położone na obu bokach głowotułowia oraz 5 oczu na środku głowotułowia i dwoje na spodniej części, blisko otworu gębowego. Pojedyncze fotoreceptory znajdują się również na telsonie. Dobrze widzą nawet w ciemności pod wodą. Odnóża skrzypłocza: pod głowotułowiem znajduje się 6 par, z tego pierwszą tworzą szczękoczułki z kleszczami, druga nogogłaszczki (pedipalpy), a pozostałe pełnią funkcję kroczne, ale także służą jako szczęki. Pod odwłokiem znajduje się 7 par odnóży – pięć tylnych używanych jest do pływania i jednocześnie jako skrzela, a dwie przednie pełnią głównie funkcje genitalne. Skrzypłocze wykluwają się z jaj.\nSkrzypłocze występują w Oceanie Atlantyckim u wybrzeży Ameryki Północnej i Środkowej oraz przy azjatyckich brzegach Pacyfiku, najbardziej znanym ich gatunkiem jest Limulus polyphemus. Formy kopalne zasiedlały także wody słodkie.\nPodobnie jak wiele skorupiaków (Crustacea) krew skrzypłoczy ma barwę niebieską, a czynnikiem transportującym tlen w organizmie jest hemocyjanina, a nie hemoglobina.\nKrew skrzypłoczy ma specyficzną właściwość reagowania na endotoksyny produkowane przez bakterie Gram-ujemne: w kontakcie z nimi natychmiast wytwarza widoczne gołym okiem "agregaty obronne", otaczające drobnoustroje i natychmiast je niszczące. Dzięki temu w ciągu kilku sekund wiadomo, czy powierzchnia lub przedmiot potarte krwią skrzypłocza-mieczogona są pirogenne lub zainfekowane bakteriami oraz jak dużo jest tych bakterii. Cechą istotną krwi jest to, że sama również jest jałowa i wolna od znanych bakterii. Niebieska krew zachowuje swe antybakteryjne właściwości nawet rozcieńczona w pewnej ilości jałowej, destylowanej wody.\nZe względu na niewielką populację tych zwierząt oraz ograniczony teren ich występowania, krew do produkcji testerów bakteryjnych pozyskiwana jest od mieczogonów w podobny sposób, jak to robi się u krwiodawców, czyli tak, aby dawca przeżył procedurę pobrania krwi i mógł krew oddawać również w przyszłości. Obecnie płyn testujący z domieszką krwi skrzypłoczy jest wytwarzany przez firmy ze Stanów Zjednoczonych, Japonii oraz Chin.\nTesty bakteryjne wykonane z krwi skrzypłoczy wykorzystywane są m.in. w przemyśle kosmicznym do natychmiastowego kontrolowania jałowości podzespołów szykowanych do ekspedycji w sondach kosmicznych, w razie podejrzenia o kontaminację.\nEdukacja Galeria Sala ekspozycyjna Stowarzyszenie Przyjaciół Muzeum Fauny i Flory Morskiej i Śródlądowej w Jaworzu Współpraca\nŚwit Ptaków 08.06.2019\nWystawa fotografii Dariusza Zaręby\nWystawa zwierząt terrariowych\nPrzedświąteczna wystawa zwierząt egzotycznych\nMuzeum Fauny i Flory Morskiej i Śródlądowejw Jaworzu\n( 33 ) 817 22 17


Kontekst sytuacyjny – Survive – Surviving the Storm\nW odpowiedzi na zachodzące na świecie przemiany gospodarka Unii Europejskiej musi stać się zrównoważona, oparta na sprawiedliwości społecznej i inteligentna. Dzięki temu państwa członkowskie będą mogły osiągać takie cele, jak poprawa możliwości zatrudnienia, zwiększenie produktywności, trwały rozwój i spójność społeczna.\nDecydująca rola małych i średnich przedsiębiorstw w realizacji strategii „Europa 2020” staje się oczywista, jeśli weźmiemy pod uwagę, że ponad 99% europejskich firm należy do sektora MśP (małych i średnich przedsiębiorstw), który zapewnia dwie trzecie miejsc w pracy w sektorze prywatnym i generuje ponad połowę całkowitej wartości dodanej wytworzonej przez przedsiębiorstwa w UE.\nPomimo przyjęcia wspomnianej strategii i wysiłków, które Unia Europejska podejmuje, aby podnieść się z poważnego kryzysu gospodarczego, w niektórych państwach członkowskich stopa bezrobocia jest nadal bardzo wysoka (Grecja 26,5%, Hiszpania 24,5%, Portugalia 14,1%).\nZ kolei w Bułgarii w sektorze MśP zachodzi obecnie proces restrukturyzacji w kierunku zniesienia barier walutowych i geograficznych w działalności przedsiębiorstw.\nJak wynika z prowadzonych badań, nawet przy obecnych warunkach rynkowych istnieją firmy, które wypracowują wyjątkowe wyniki, znacznie przewyższające średnią w danym sektorze. Można odnieść wrażenie, że sytuacja kryzysowa im sprzyja i że potrafią wykorzystać zachodzące zmiany oraz rynkowe szanse na swoją korzyść.\nW sprawozdaniu z wyników konsultacji publicznych w sprawie planu działania na rzecz przedsiębiorczości 2020, a także dokumencie w sprawie polityki przemysłowej opublikowanym w 2014 r., pod tytułem. „Działania na rzecz odrodzenia europejskiego przemysłu”, podano następujące kluczowe czynniki wzrostu i rozwoju gospodarczego: UKIERUNKOWANE NAUCZANIE, WYKORZYSTANIE MOŻLIWOŚCI FINANSOWYCH, INTERNACJONALIZACJA, a także poprawa warunków prowadzenia biznesu, inwestycje w innowacyjność i nowe technologie oraz plany podniesienia wydajności i efektywności wykorzystania zasobów.\nPozostaje jednak pytanie: co sprawia, że mała lub średnia firma jest zdolna spełnić te warunki?\nW czym tkwi tajemnica tych MśP, które pomimo recesji odniosły sukces?\nTo pytanie stanowi przedmiot rozważań opisywanego projektu. Poszukiwany przez nas klucz do sukcesu wiąże się, jak sądzimy, z wewnętrznymi systemami zarządzania przyjętymi przez liderów z sektora MśP. Systemy te mogą odsłonić przed nami specyficzne potrzeby małych i średnich przedsiębiorstw (m.in. szkoleniowe), których zaspokojenie przekłada się na przyszłe zyski, a także na rozwój firm. Aby osiągnąć cel poszukiwań, przeprowadzimy dokładną analizę systemów zarządzania za pomocą różnych standardów, modeli i narzędzi, które można zastosować w sektorze MśP. Narzędzia zarządzania, takie jak zrównoważona karta wyników, analiza porównawcza, systemy CRM, segmentacja klientów czy zarządzanie przez cele, pozwolą z różnych elementów złożyć pełny obraz potencjału przedsiębiorstw i modelu doskonałości w biznesie.\n46096490 319978811946085 3322028616430125056 n


Niezwykłe oświadczyny na scenie teatru Fakty Białystok | fakty.bialystok.pl\nFakty Białystok 15/02/2013 08:11\nCzwartkowy spektakl I MOVE YOU był wyjątkowy nie tylko z racji walentynkowego terminu oraz dużego zainteresowania publiczności. To właśnie scenę białostockiego Teatru Dramatycznego im. Aleksandra Węgierki pewien białostoczanin wybrał jako idealne miejsce na zaręczyny.\nSpektakl I MOVE YOU jak zwykle został ciepło przyjęty przez białostocką publiczność. Paulina Biernat, Anna Głogowska, Krzysztof Hulboj, Jan Kliment, Janja Lesar, Stefano Terrazzino po raz kolejny pokazali, że są prawdziwymi mistrzami tańca, z najwyższej półki. Na scenie towarzyszyli im aktorzy Teatru Dramatycznego: Monika Zaborska-Wróblewska oraz Maciej Radziwanowski ze swoimi historiami o miłości.\nKiedy na zakończenie spektaklu widzowie nagradzali artystów oklaskami, na scenę wskoczył Pan Tomasz Borysiewicz. Ze wzruszeniem w głosie zaprosił do siebie swoją dziewczynę, której przed kilkuset osobową publicznością złożył deklarację miłości. Widzowie zgromadzeni w Teatrze nagrodzili przyszłych nowożeńców gromkimi brawami.\n- Najgorzej było wytrwać do końca spektaklu – mówi Pan Tomasz. Już samo wejście na scenę i wypowiedzenie tak ważnych słów przyszło z łatwością - dodaje. Wybranka Pana Tomasza – Pani Marta Lipska nie była w stanie wydusić z siebie ani słowa. Przyznała, że niespodzianka jest dla niej wielkim, pozytywnym szokiem.\nObejrzyj zdjęcia z tego romantycznego wydarzenia:\nNiezwykłe oświadczyny na scenie teatru komentarze opinie\nAdrian - niezalogowany 2013-02-15 15:09:11\nCiekawo czy rozwód też będzie taki spektakularny? :)\nNikita - niezalogowany 2013-02-15 11:02:43\nJa chyba też, tylko tak naprawdę nie ma znaczenia reakcja otoczenia. Facet miał niebanalny pomysł i OGROMNĄ odwagę, i to się liczy!\nKuba - niezalogowany 2013-02-15 10:06:51\nZawsze jak widzę takie oświadczyny mam mieszane uczucia....\nPiotrek - niezalogowany 2013-02-15 08:58:44\nNo, nie zwykłe zaręczyny. Mówi o nich całe miasto :)\nAnna - niezalogowany 2013-02-15 08:31:06\nNie zapomną tego do końca życia!\nKaska - niezalogowany 2013-02-15 08:29:27


Detroit Become Human - Burzowa noc: wszystkie zakończenia, cz. I • Eurogamer.pl\nDetroit Become Human - Burzowa noc: wszystkie zakończenia, cz. I\nOpis pierwszych siedmiu zakończeń rozdziału.\nSchemat rozdziału Burzowa noc jest bardzo rozgałęziony i posiada wiele zakończeń. Kluczowym momentem tej misji jest dotarcie do pokoju Alice przed lub po Toddzie, które szczegółowo opisaliśmy na poprzedniej stronie:\nDetroit Become Human - Burzowa noc: dotrzyj do Alice przed lub po Toddzie\nWybierając jedno z powyższych rozwiązań, nie będziesz miał dostępu do wszystkich finałów rozdziału. Choć do niektórych zakończeń możesz dotrzeć niezależnie od tego, czy ubiegłeś Todda w drodze do Alice, czy nie.\nNa tej stronie opisaliśmy wszystkie zakończenia oraz najprostszą drogę do ich osiągnięcia. Ze względu na liczne rozgałęzienia schematu można na kilka sposobów dotrzeć do tego samego finału.\nPoniżej zostały opisane wszystkie możliwe zakończenia rozdziału Burzowa noc:\nTodd zabija Alice\nKara strzeliła do Todda (6)\nAlice strzeliła do Todda (8)\nTodd uszkodził Karę na korytarzu (13)\nKara i Alice walczyły i uciekły (17)\nTodd uszkodził Karę na zewnątrz (podwórze) - 23\nTodd uszkodził Karę na dole (parterze) - 25\nZakończenie: Todd zabija Alice\nDo tego finału dotrzesz, jeśli Kara na początku nie zostanie defektem. Szczegółowo to zakończenie zostało opisane na stronie:\nDetroit Become Human - Burzliwa noc: początek\nZakończenie: Kara strzeliła do Todda (6)\nWarunki odblokowania tego zakończenia:\ndotrzyj do Alice po Toddzie,\nw drodze do pokoju Alice, zabierz pistolet z pokoju Todda. Ta czynność wymaga odblokowania akcji: zauważono broń w „Nowym domu” z rozdziału: Nowy dom.\nPo wejściu do pokoju zagroź pistoletem (1) Toddowi, aby bronić Alice (2). Następnie rozpocznie się scena QTE, na końcu której Kara zabije Todda (3), gdy leżąc na podłodze, sięgnie po broń (należy szybko wciskać przycisk: X, aby tego dokonać).\nNastępnie razem z dziewczynką zejdźcie na dół, otwórz główne drzwi (4) i pobiegnij do autobusu (5).\nZakończenie: Alice strzeliła do Todda (8)\nWarunki odblokowania tego zakończenia i jego przebieg jest niemal identyczny, co finał: Kara strzeliła do Todda (6). Jedyna różnica polega na tym, że to Alice zabije mężczyznę. Dokonasz tego, jeśli na końcu sceny walki z Toddem nie sięgniesz po broń (po prostu nie wciskaj przycisku X).\nZakończenie: Todd uszkodził Karę na korytarzu (13)\nnie zabieraj broni z szafki nocnej z pokoju Todda.\nWejdź do pokoju dziewczynki, w którym znajduje się ojciec i córka, aby bronić Alice (2). Jeśli wygrasz sekwencję QTE, to ogłuszysz Todda (9), a ten runie na podłogę. Chwyć dziewczynkę za rękę i ucieknijcie z pokoju na korytarz (wyjdź z pokoju - 10). Mężczyzna wstanie i zacznie gonić Karę (11). Jeśli będziesz wolno poruszał się, to Todd złapie obie (12) w korytarzu, zanim jeszcze zejdziecie na parter.\nZakończenie: Kara i Alice walczyły i uciekły (17)\ndotrzyj do Alice przed lub po Toddzie,\nWejdź do pokoju córki, w którym znajduje się mężczyzna i dziewczynka, aby obronić Alice (2). Jeżeli wygrasz scenę walki QTE, to ogłuszysz Todda (9), a ten padnie na ziemię. Złap dziewczynkę za rękę i wybiegnijcie z pokoju na korytarz. Ojciec wstanie i zacznie gonić Karę (11). Dlatego jak najszybciej zejdźcie po schodach.\nGdy będziecie na dole, wybierz drogę ucieczki przez główne drzwi (14) (strzałka prosto). Będziesz musiał sprawnie uporać się z ich otwarciem, wciskając szybko przyciski i wykonując odpowiednie ruchy zgodnie z tym, co zobaczysz na ekranie. Jeśli ci się uda (otwórz główne drzwi - 15), to wybiegniesz na ulice. Pędź ile sił w nogach w stronę nadjeżdżającego autobusu, aby go złapać (16).\nJest to najszybszy sposób, aby dotrzeć do tego zakończenia, choć nie jedyny. Możesz również wybrać drogę przez podwórko (18), by walczyć z Toddem na dole (19) i uciec mu (20) przed podwórze (21). Istnieją również inne ścieżki, które doprowadzą cię do tego finału. Przejrzyj schematy, które znajdziesz na tej stronie, jeśli chciałbyś wypróbować inne rozwiązania.\nZakończenie: Todd uszkodził Karę na zewnątrz (podwórze) - 23\nŚcieżek do tego negatywnego zakończenia prowadzi kilka. Aby obejrzeć ten finał możesz dotrzeć do Alice przed lub po Toddzie. Kluczowym momentem będzie tutaj przedostanie się na podwórze. Opisana droga do tego zakończenia jest jedną z kilku. Powstała na postawie opisu powyższego finału: Kara i Alice walczyły i uciekły (15)\nPo tym jak Kara i Alice uciekły z pokoju (Wyjdź z pokoju - 10), a Todd został ogłuszony (9), ojciec będzie was gonił (11). Gdy zejdziesz na parter, pobiegnij na podwórze (18). Następnie czeka cię walka na dole (19). Jeśli ją wygrasz, to uciekniesz Toddowi z domu (20) i przedostaniesz się na podwórze. Tam czeka się skok przez płot. Jeżeli zawiedziesz (Nie udało się uciec - 22), to Todd uszkodzi Karę na zewnątrz (23).\nZakończenie: Todd uszkodził Karę na dole (parterze) - 25\nŚcieżek do tego negatywnego zakończenia prowadzi kilka. Aby obejrzeć ten finał możesz dotrzeć do Alice przed lub po Toddzie. Kluczowym momente będzie tutaj przedostanie się na parter. Opisana droga do tego zakończenia jest jedną z kilku. Powstała na postawie opisu powyższego finału: Kara i Alice walczyły i uciekły (17)\nPo tym jak Kara i Alice uciekły z pokoju (Wyjdź z pokoju - 10 ), a Todd został ogłuszony (9), ojciec będzie was gonił (11). Gdy zejdziesz na parter, pobiegnij na podwórze (18). Następnie czeka cię walka na dole (19). Jeśli Todd wygra walkę (24), to w konsekwencji uszkodzi Karę na dole (25).\nNa kolejnej stronie ( Detroit Become Human - Burzowa noc: wszystkie zakończenia, cz. II) opisaliśmy pozostałe zakończenia rozdziału.


TP na DVD-jak konwertować i nagrywać TP do DVD na Mac/Win\n> Zasobów > DVD > TP do DVD-jak konwertować i nagrywać TP na DVD\nTP na DVD-jak konwertować i nagrywać TP na DVD\nJeśli po prostu nagrał kilka HD TV pokazuje rezygnować .tp rozszerzenie za pomocą karty HDTV DVB-T i chcesz przekonwertować pliki TP na DVD, ale w braku dobre TP DVD Creator, trafiłeś w odpowiednie miejsce. Wondershare DVD Creator konwertuje virtuallly wszystkie wideo i rewizja formaty jak AVI, MP4, WMV, MKV, FLV, itp na DVD w kilka kliknięć. Dostać jeden DVD Creator w ręku i rozwiązać wszystkie problemy do nagrywania DVD!\nJeśli jesteś użytkownikiem Mac, można użyć Wondershare DVD Creator for Mac. Pobierz odpowiednią wersję i następować po ten kroki wobec neofita TP do DVD. (Uwaga: kroki bierze zrzuty ekranu Windows np. Aby nagrać TP na DVD w Mac, kroki są prawie takie same.)\nPobierz za darmo TP to DVD Converter:\nJak konwertować i nagrywać TP do DVD krok po kroku\nZainstalować i uruchomić DVD Creator i Włóż nagrywalny dysk DVD -R (DVD + R, DVD + RW, DVD-RW, itp.) do napędu DVD palnik.\nKrok 1. Import plików TP do TP to DVD Converter\nKliknij przycisk "Importuj", aby przeglądać i wybierz pliki TP z komputera po prostu przeciągnij i upuść pliki TP do okienka źródła można dodać pliki. Podgląd dodane filmy na okienku prawo swobodnie, aby upewnić się, że filmy są te, które chcesz nagrać.\nKrok 2. Wybierz DVD menu\nW zakładce "Menu" istnieją różne style wbudowane szablony, ramki i przyciski do wyboru. Po wybraniu szablonu menu, możesz zmienić obraz tła, dodać tekst i tło muzyka z twój ulubieniec Ci zrobić bardziej spersonalizowane menu.\nKrok 3. Podgląd i przekonwertować TP na DVD\nPrzejdź na kartę "Podgląd", aby spojrzeć na swoje edycji DVD. Jeśli coś musi się zmienić, przejdź do odpowiedniej karty. Gdy jesteś zadowolony, przejdź do zakładki "Burn" zrobić DVD ustawienia i kliknij przycisk "Burn", aby rozpocząć nagrywanie TP do DVD. Teraz możesz oglądać pliki TP na swoim stacjonarnym odtwarzaczu DVD lub TV, lub wysłać płytę DVD do rodziny i przyjaciół, aby podzielić się ciekawe pokazuje z nimi.\nJak grać TP pliki na komputerze\nPliki o TP: nagrywanie wideo zrobione za pomocą oprogramowania poza TV cyfrowe nagrywanie wideo, rejestrowane za pomocą kompatybilna karta tunera TV i źródłem telewizor analogowy lub cyfrowy kabel, satelitarna, lub anteny. TP pliki przechwytywania danych ze strumienia transportu (TS), który jest protokołem komunikacyjnym do przekazywania danych audio i wideo; obejmuje ona korekcji błędów, która pozwala na strumień, aby pozostaną nienaruszone, nawet jeśli niektóre dane z transmisji nie zostanie odebrany.\nPonieważ plik TP jest rodzajem transportu strumień wideo formatu że wiele odtwarzaczy multimedialnych może być w stanie go odtworzyć. Potrzebny będzie odpowiedni kodek zainstalowany na Twoim komputerze. Koder-dekoder jest zdolny do kodowania lub dekodowania strumienia danych cyfrowych lub sygnału, wspólny język, odtwarzacz multimedialny program urządzenia lub komputera.\nAby grać TP pliku lub innych plików wideo HD jak TS i HD MKV na komputerze PC, VLC gracz jest polecany wobec używać. Poza tym mogą pobrać i zainstalować innych kodeków jak DirectShow FilterPack 3.2 lub Windows Essentials kod pakunek, który umożliwia ty wobec łatwo grać TP pliku.\nJak przerobić DivX/Xvid to DVD\nTop 10 CD oprogramowanie do nagrywania dla systemu Windows\nDlaczego dysk DVD nie działa?\nJak nagrać BBC iPlayer na DVD\nNapędy DVD: Wybierać wewnętrzny lub zewnętrzny napęd DVD?\nJak nagrać filmy BitTorrent na DVD


Przecudny zachód fotosfery | O obrotach sfer niebieskich\nPrzecudny zachód fotosfery\nScena z telenoweli wenezuelskiej lub brazylijskiej. Której? A wszystko jedno, one i tak są niemal identyczne. Stoi oto Enrique tuż przy krawędzi skały, w dole fale morskie z impetem wpadają na przybrzeżne głazy i pokonane sromotnie uciekają wgłąb oceanu.\n- O, Leilo... - wzdycha nieszczęśliwy Enrique...\nCo? Leila mało wenezuelska? No, to niech będzie Clara.\n- O, Claro... - wzdycha więc Enrique - nie ma cię tutaj ze mną, bo brat cioteczny wujka matki twojego ojca wywiózł cię daleko i uwięził, żebyśmy nie mogli być razem. A słońce tak cudnie zachodzi...\nAch, słodko, romantycznie, cukiereczek uczuciowy, cium, cium. Wzruszone wielbicielki serialu ukradkiem ocierają łzę, w drugiej dłoni dzierżąc żelazko. Jakżeż inaczej wygląłaby cała scena, gdyby Enrique interesował się astronomią.\n- Claro - westchnąłby niespełniony kochanek - nie ma cię tutaj, a fotosfera naszej gwiazdy ciągu głównego pokryła się cudną czerwienią. Warstwa konwekcyjna jest tak gorąca jak moja miłość do ciebie. Wysyłam ci moje pełne tęsknoty myśli niczym korona słoneczna cząsteczki gazu w przestrzeń kosmiczną. One pokonały prędkość ucieczki i pędzą w nieznane, a mnie z dala od ciebie wiążą okrutne siły grawitacji...\nEnrique na szczęście dla producentów serialu i sztabu marketingowego fanem astronomii nie jest. Nie ma więc ryzyka, że zgorszone wielbicielki telenoweli zamiast prasować, użyją żelazka w sposób niezgodny z przeznaczeniem i cisną nim w telewizor. Zostawmy więc obywatela Wenezueli lub Brazylii z jego dylematami i spójrzmy na obiekt jego westchnień. Nie, nie na Clarę. Na fotosferę.\nFotosfera to najbardziej zewnętrzna część Słońca. Pierwsza z warstw atmosfery. "Właściwa" powierzchnia Słońca kończy się tuż przed nią na warstwie konwekcyjnej, czyli najbardziej zewnętrznej części otoczki. Warstwa konwekcyjna swoją nazwę zawdzięcza nieustannemu ruchowi materii. Cieplejszy gaz wędruje ku powierzchni, chłodniejszy opada ku wnętrzu gwiazdy. Efekt jest taki, że Słońce - jak na zdjęciu powyżej - wygląda jak zbita w kulkę herbatka w formie granulatu. Ta ziarnistość struktury udziela się także fotosferze.\nGranule różnią się wielkością i długością życia. Najszybciej giną ziarna przeciętnej wielkości, czyli poniżej 7 tys. kilometrów. Pojedyncze możemy obserwować średnio przez 10 minut. Szybki zanik wynika z faktu, że materia z wnętrza gwiazdy docierając do fotosfery momentalnie traci energię na rzecz promieniowania. Mezogranule mają 7-10 tys. km, a supergranule do 30 tys. km. Te największe struktury mogą istnieć nawet przez cały dzień. Energia zamieniana jest w promieniowanie i to właśnie z fotosfery pochodzi praktycznie całe obserwowane przez nas światło słoneczne.\nPrzekrój przez Słońce z zaznaczeniem jego poszczególnych warstw. Źródło\nWbrew pozorom fotosfera nie jest rozległa. Ma grubość zaledwie 100 km i to właśnie ten fakt sprawia, że z Ziemi obserwujemy Słońce jako kulę o ostro zarysowanych brzegach.\nMniej więcej 500 km nad fotosferą temperatura gazu spada do 4000 K. W tym miejscu zaczyna się chromosfera, kolejna z warstw atmosfery naszej Dziennej Gwiazdy. Temperatura w chromosferze rośnie wraz z wysokością i w najwyższym punkcie osiąga 25 000 K. Wzrost temperatury jest wynikiem ciągłych turbulencji w warstwie konwekcyjnej (a zatem tuż pod fotosferą). Część energii pochodzącej z ruchów materii zamieniana jest na energię fal magnetohydrodynamicznych (trudne słowo), które mogą unosić się wyżej i rozpraszając się, ogrzewać chromosferę.\nTuż nad chromosferą temperatura gwałtownie rośnie i osiąga 1 000 000 K! Tutaj rozpoczyna się cieniutka warstwa przejściowa (grubości zaledwie kilku kilometrów!), która oddziela chromosferę od najbardziej zewnętrznej i ostatniej części atmosfery słonecznej, czyli korony.\nKorona to najbardziej malownicza, że tak to określę, część Słońca. Sięga daleko w przestrzeń kosmiczną i osiąga grubość nawet dwóch promieni słonecznych. Wygląd korony nieustannie się zmienia wraz ze zmianą aktywności słonecznej. W tym miejscu temperatura jest niezwykle wysoka (nawet 2 mln K), a gęstość materii niska, w związku z czym cząsteczki gazu nieustannie pokonują prędkość ucieczki (617,54 km/s) i ulatują w przestrzeń w postaci wiatru słonecznego.\nKorona słoneczna najpiękniej wygląda podczas całkowitego zaćmienia Słońca. Ponieważ samo zaćmienie zdarza się rzadko, naukowcy używają specjalnego sprzętu do zasłonięcia tarczy słonecznej w celu prowadzenia badań nad koroną. Źródło\nTo właśnie w koronie mają miejsce protuberancje, czyli gigantyczne wyrzuty materii w przestrzeń. Wyjątkowo wielkie protuberancje są w stanie zakłócić działanie urządzeń elektrycznych na Ziemi, a nawet wywołać poważne awarie (jak miało to miejce kilka lat temu w Kanadzie, gdzie znaczna część kraju została pozbawiona prądu).\nSłońce widziane w promieniowaniu ultrafioletowym. Płonący gaz ucieka z powierzchni gwiazdy w postaci "jęzorów". Źródło\nJeśli więc będziesz miał więcej szczęścia niż serialowy Enrique i z obiektem twoich westchnień będziesz przytulony siedział na plaży, uśmiechnij się do dziewczyny i powiedz:\n- Kochanie, nawet najpiękniejsze protuberancje nie mogą konkurować z twoją urodą.\nJeśli jest warta starań, zrozumie.\nAutor: Krusz. o 09:19:00\njsowa 24 marca 2009 13:05\nMoja wyobraźnia jakoś nie może sobie poradzić z faktem, że im dalej od Słońca tym goręcej, a temperatura najbardziej zewnętrznej warstwy - korony jest porównywalna z temp. jądra naszej gwiazdy (2 do 13 mln K). Jak widać nie tylko ja miałem z tym problem, skoro dopiero teraz udowodniono istnienie sił (fal o których piszesz) odpowiadających za to zjawisko. Artykuł z przedwczoraj: http://www.teleskopy.net/?idg=news&idd=348 Pozdrowionka!\nkruszyzna 25 marca 2009 06:46\nFaktycznie ciężko się przyzwyczaić, bo niby im rzadszy gaz, tym powinno być chłodniej. A tutaj proszę...\nPięciu panów w statku, nie licząc pilota\nŻycie po wybuchu\nKonie w kosmosie\nWtedy babcia hopla, też na aeroplan!\nKepler - łowca planet\nStada gwiazd po prostu...\nGwiazdozbiór przez duże W


Nienawiści wobec katolików nie ma końca. Kolejny atak na kościół w Polsce | Fronda.pl\n15.11.20, 11:51Fot. screenshot - YouTube (TVP Info), Twitter (wPolityce.pl)\nNienawiści wobec katolików nie ma końca. Kolejny atak na kościół w Polsce\nW nienawiści wobec Kościoła katolickiego aktywiści Strajku Kobiet robią najwyraźniej wszystko, aby dorównać bolszewikom. W Warszawie zdewastowano kolejną świątynię, na której murach w nocy wymalowano oskarżające o „torturę kobiet” hasła i będące symbolem Strajku Kobiet błyskawice.\nPo orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego ws. aborcji eugenicznej parafia św. Jana Kantego w Warszawie już kilkakrotnie stała się obiektem ataku lewicowych ekstremistów. Do ostatniego ataku doszło ub. nocy. Wspierani przez polityków sympatycy Strajku Kobiet zdewastowali mury świątyni, na których namalowano czerwonym sprayem wznoszone przez zwolenników Marty Lempart hasła, fałszywie oskarżające Kościół o „torturowanie kobiet” i błyskawice.\nCzęściowo napisy udało się zmyć, jednak konieczne będzie odmalowanie muru. Parafianie zorganizowali straż, mającą za zadanie strzec kościoła przed atakami wandali, jednak wciąż jest zbyt mało osób, aby zapewnić ochronę przez całą dobę. Trwa zbiórka na monitoring przy kościele.\nPrawda jest prawdą w Bogu i na niej prawdziwi chrześcijanie powinniśmy się opierać, by nas wyzwoliła. Te kobiety są zagubione, nie wolno ich nam potępiać, bo sami zostaniemy potępieni. Bóg ich oceni, posądzi. Musimy się za nie modlić. Jeżeli mają katolików katować i Kościoły podpalać. To niech mnie też spalą, dla prawdy zrobię wszystko dla Jahwe! I za grzechy, które popełniłam... Nikt z nas na Ziemi nie jest bez grzechu. Więc kochani co jest grane ? Gdzie jest nasza młoda odwaga? Dlaczego udajemy, że się mylimy? Gdzie podziała się nasza przynależność, godność, szacunek i... miłość ?\nBędziesz się czerwona diablico smazyć w piekle razem z Stalinem i Hitlerem.\nProszę nie mów tak, ratuj swoją duszę, za tą kobietę trzeba się modlić a nie ją potępiać. Zwresztą kto potępia, sam będzie potępiony! :(\nLemparcica w akcji? Muszą babsku dużo płacić ci lewacy..\nPogonić zboczeńców : lemparcice lesby i śmisznych pedziów spod znaku biedronki! Łapać pi piętnować tak jak oni to robią z kościołami.\nAch , ach , ach ...........chyba się zapłaczę z przerażania i grozy . A tak nawiasem.......czy na ten kościół gdzie molestowano dzieci ? I jeszcze raz nawiasem ....nie kościół a świątynię . Naucz się katoliku od siedmiu boleści , że Kościół to ogół żywych ludzi ten Kościół tworzących a nie budowla . Budowla do gromadzenia się wiernych danego Kościoła to ŚWIĄTYNIA . Może być drewniana , kamienna lub z cegły . Pustaki też mogą być ( z reguły są .....wewnątrz ) . Katolik :):):):):):):):):):):) Pewnie z tych niedawnych , instynktownie samozachowawczych .\nAnonimie biedny widać,że byłeś molestowany w dzieciństwie i to pewne,że przez sąsiada...biedny o tak skromnym ,że pełnym nienawiści rozumku. Masz człowieku problem, ratuj siebie, ratuj...\nSam jesteś pustakiem,.........który nie rozróżnia Kościoła od kościoła.....dotarło?\nOne nie robią wszystkiego tylko prawie już dorównały. Dorównały z małą jednak różnicą. (Jeszcze) nie mordują księży, choć cholera wie co się za chwile zacznie.\n§§§§§ §§§2020.11.15 18:49\nNienawiść do kościoła jest oczywistością. Nie można oczekiwać miłości do prześladowcy!!! A katolików przywołujecie - aby byli waszą tarczą!!!\nta niby kobieta to chory pomiot zycia bez Boga\nKaszalota Lemparta dobrze wybatożyć i wyp...ć z Polski!\nW miasteczku, w którym mieszkają moi dziadkowe, proboszcz miał swego czasu problem z młodzieńcami wypisującymi sprejem na murach kościoła nieprzychylne hasła o pewnym klubie piłkarskim. Co ciekawe nikt nie wzywał z tego powodu telewizji, nie mówił o dewastacji kościoła przez lewicowe bojówki piłkarskie ani nie ustanawiał straży w jego pobliżu. Dajcie spokój, swoim bulwersem tylko nakręcacie osoby które właśnie chcą was wkurzyć. Myjka ciśnieniowa zmyje farbę.\nGłupie stare stwory myślały, ze czarnymi wyskrobanymi macicami rewolucję przeprowadzą, a ich stara zboczona lesbijka żydówka ze wschodu Lempart niech spiernicza do Izraela, jak nie chce by ją normalne kobiety dopadły i odpowiednio ukarały za podszywanie się pod polskie kobiety, ten zboczony twór nie jest kobietą to szatańskie paskudztwo.\nPo 11 ...2020.11.15 16:38\nJaka nienawiść do katolików??? Nienawiść do nierozliczonych zbrodni kleru. Protest przeciwko wtrącaniu się kleru do polityki.\nPier...sz tu jak potłuczony\nBoli cię, że "kler" wtrąca się do polityki? Lewactwo, gangsterzy, pospolici bandyci, handlarze żywym towarem, szumowiny i prostytutki polityczne zawsze bóldupią, gdy kler wtrąca im się do polityki i patrzy na złodziejskie łapki. Nie wiem dlaczego bronisz tej patologii, tego monopolu bandytów politycznych.\nCo to do cholery za pilnowanie kosciola? Sfilmowac, zlokalizowac,wyciagnac za ryj i bykowcami skore wygarbowac,na koniec lapy przetracic,by juz nie mogla puszki z farba trzymac. To jest cala tajemnica obrony.\nTo nie są kobiety to szatańskie pomioty, ich torturą jest, że nikt nie chce z takimi szmatami się zadawać.\nKibolskie grafitii co chwila ozdabia jakieś mury kościelne i nikt się aż tak nie oburza. Widzicie drzazgę w oku bliźniego ale nie belkę w swoim!\ndo ciebie kretynie2020.11.15 16:07\na ja widzę obleśna lesbijkę, która poprzez wulgaryzmy i nawoływanie do agresji próbuje zaistnieć\nJakiej kary zażąda prokurator o ile policja "ustali" sprawców? Sam sobie odpowiem, nawet jak znajdą się winni to sąd uniewinni bo mała szkodliwość lub młody wiek i zasądzi odszkodowanie za nękanie\nCoś w majtkach chyba ci sczerniało. Śmierdzi.\nLewaku w........aj NA TVN.Tam jest twoje miejsce UBECKI POMIOCIE\ntwojej starej smierdzi czarna macica ty juz wiesz\nJarosławowi Kaczyńskiemu2020.11.15 14:54\ndziękujemy za obronę tego kościoła. postulujemy odznaczenie funkcjonariuszy policji i PiS. Parafianie\nNie rozumiem tego ujadania, w Polsce większość to katolicy , skoro większość pragnie obrony życia, to dlaczego mniejszość(polskojęzyczne taliby) chcą rządzić? - o to chodzi w demokracji wg nich? Nikt ich tu na siłę nie trzyma- Holandia ich przyjmie i nawet przeprowadzi eutanazję dla chętnych. W Polsce sobie tego nie życzymy.\nA faktycznie tego pragnie większość? Większość jest ochrzczona, większość przyjęła komunię i często... na tym kończy się bliski kontakt z wiarą młodszych pokoleń. 70% osób jest przeciw zaostrzaniu ustawy więc daruj sobie takie manipulacje.\nbo większość opowiada się za pozostawieniem kompromisu aborcyjnego,a ta wasza "większość katolików"to wasze pobożne życzenia,plątanie się po księgach parafialnych z nikogo nie czyni katolika,do kościoła chodzi zdaje się coś około 38%zobowiązanych,więc jakby nie patrzeć to raczej w mniejszości jesteście\nogłaszam przegrupownie2020.11.15 14:35\nKODziki Smrodziki zmieniają flagę na S job piorun; PIORUNY ( nie śląskie) pod flagą Homokommando: Homokommando pod flagą Pochwa jest Nasza itd. Razem co sami - tacy sami. Na czele trojka ruska Jężdżcóew Apokalipsy czyli Rada Kopulacyjna\nWicio Photo Shop2020.11.15 14:28\njestem na urlopie - polecam fotki z GW Niskie Obcasy\nDzięki Oświeconym, Polacy mogą mówić o "ziomalach"; zdrajcy, zaprzańcy,...........\nGłupota pisiorów2020.11.15 14:04\nIle w was nienawiści, katoliki. I nie dziwota skoro jesteście bałwochwalcami. W waszych ustach sam jad. Gdybyście mogli słowem zabijać to Polski już by nie było. Imienia Jezusa nie macie prawa wymieniać bo swoim zachowaniem i nienawiścią przeczycie `jego naukom, kpicie z jego słów. Jesteście moralnym dnem.\n"Mądrość" i tolerancja żydów i to nie byle jakich.2020.11.15 14:22\nWybrane cytaty z tomiku prof. doktora Hertrich-Woleńskiego i jego współautora syna Tadzia, pseudonim Göwno z Nilu. Cytuje: "Jyebałem Jezusa w döpę a Maryję w mordę!" i dalej cyt; "jezus onanizował się, ruchał owce i apostołów" i dalej cyt: "matka boska jest wredna i fałszywa." ... itp., itd.\nciekawe czy teraz istotnie zwolnili Tadka z pracy za występ z transparentem :" żydzi też j..bią PIS"- w Izraelu ?\nw okresie ,gdy w Polsce były akcje pod sądami ze zniczami -senior Jan stał również i robił wykłady kilku starym babonom i osobom znikąd w rodzinnym mieście żony.\nKto walczy z Bogiem , tego zniszcy Bóg. Ta pseudo kobieta to zaprzeczenie kobiecości.\nHoooj im w Dooope, a może astylisko.....\nlocha-lesba lempart2020.11.15 13:57\ndo wszystkich macior nibykobiet w Polsce!!! moje najosrańsze lesby kurw...i czarownice , pamietajcie ze musicie byc nie tylka takimi idiotakami jak ja, ale ważne jest to żeby byc MACIORA dorodną upasioną , szpetna z 6ma podbródkami jak ja!! daje wam na to suk...wsciekłe 7 dni , rzryjcie co popadnie najlepiej gówn..z odbytnicy mojej suk...!!! jak ja\nIl mio nome E niente :)2020.11.15 13:57\nPani lempart jest koszerna i to nam wystarczy aby zrozumieć jej nienawiść do tego co Polskie, Katolickie, ona reprezentuje nie tę szerokość geograficzną, pozdrawiam lewaków i komunistów i mam prośbę jak będziecie wyżywać się na murach pamiętajcie że żywi wam mogą oklepać wasze mordy :)\nco tu dużo gadać, jak milicja chroni taką swołocz\nJ***Ć Lochę Lempart2020.11.15 13:45\nLepiej między drzwi i kapciem!\nNie pozwól mi się onanizować samemu.2020.11.15 13:44\nMichał Jan2020.11.15 13:34\nCzy został namalowany symbol torturowania kobiet w postaci korkociągu skrzydłowego?\nMichał Jan2020.11.15 13:30\nAle podnieta dla lewusińskich. Wyjątkowe głupki. Przecież to była policyjna prowokacja. Strajk Kobiet to same przyzwoite osoby, które niczego by takiego nie zrobiły ani nikogo do tego nie namawiały. Dewastują tylko "faszyści".\nZachowania tego motłochu są wzorowane na bolszewikach w czasie rewolucji październikowej.\nA miał być upadek rządu!2020.11.15 13:26\nA bezsilność tych pisd jest PRICELESS!\nW krajach zachodniej Europy policja nawet w nocy patroluje ulice miast. U nas nawet w dzień trudno spotkać policjanta. Za co oni biorą pieniądze? A jak przyjdzie co do czego, to strzelają do ludzi, bo nie potrafią winnych nawet pałą zdzielić. Minister do wymiany, a nieudaczników ze służby na zbity pysk wywalić.\nRandka już teraz, teraz ...2020.11.15 13:12\nNa jakich katolików to był atak? Przykościelna tablica informacyjna to katolicy?\nnich ta pusta lemparcica pojedzie do Izraela i tam napisze na synagodze swoją błyskawicę, to przyjedzie bez głowy...\nTeresko, żyjemy w PL a nie w IL.\nzdumiony głupotą trolindy2020.11.15 13:20\nTo Kościół katolicki działa w Izraelu?\nniech ta banda bezmózgów lewackich to myje - za kraty z tymi barbarzyńcami - jakoś tam nie było policji z gazem i bronią???????\nMarta, ty do mnie listów nie pisałaś, o nie! Skażi pacziemu.\n🦄⚡🏳🌈Polak Ateista Dumny Gej🏳🌈⚡🦄2020.11.15 12:31\nFrondzia i jej "ataki, dewastacje kościołów" w postaciu malunku znaku błyskawicy na przykościelnej tablicy informacyjnej :D\njak gej to nie może być dumny !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!\nHahaha, może zaproponujmy lewackiej tłuszczy taki deal - my katolicy zabieramy ze szkoły religię, ale jednocześnie oddajemy edukację bonem oświatowym w ręce rodziców, a w pozostałych nielicznych szkołach państwowych oczyszczamy wszystkie przedmioty szkolne, historię, polski, wos, języki obce, biologię, oraz media - z lewackiej antyludzkiej propagandy. Jak wy lewacy zlikwidujecie Onet, Wp, Facebooka, Gazetę Wyborczą i pozostały ściek lewackiej propagandy, w tym prostytutki zwane artystami, wtedy religia może wrócić do salek katechetycznych.\nDumny Patriota2020.11.15 12:26\nWarszawiacy maja to do siebie, ze zawsze aktywnie walczyli z okupantami. Kiedyś z hitlerowcami a dzis z watykanem. Brawo Warszawiacy! Cała Polska jest z Wami!\nTo nie warszawiacy, tylko przyjezdna słoikowska hołota.\n🦄⚡🏳🌈Polak Ateista Dumny Gej🏳🌈⚡🦄2020.11.15 12:32\nWarszawiacy z krwi i kości na wasze katoprawackie nieszczęscie :)\nSłoiki. Warszawiaka ta hołota nawet z wyglądu nie przypomina.\nprawdziwy warszawiak gardzi pedałami i zbokami\nZ ciebie taki dumny patriota jak kapo w Auschwitz.\nChyba dumny idiota?\nkatolicka kretynizacja polski 🇵🇱2020.11.15 12:22\n"Rozdział kościoła od państwa" tak ironicznie to w PL istnieje. Bo kościół jest całkowicie poza kontrolą państwa, nie podlega jakiejkolwiek kontroli czy to prawnie, administracyjnie, czy podatkowo. Kolejny przykład, że można chronić koloratkowych gwałcicieli, bez konsekwencji. Skończymy z tym! wypyerdolmy kleszą kastę pasożytów z Polski!\nKościół to MY a WY to...k t o?..Einsatzkomanndo?..\nWy to jesteście faszyści i neonaziści z bolszewickimi nawykami!\nMichał Jan2020.11.15 13:38\nNie zapomnij o pijakach i złodziejach.\nWON z lewackimi bezmózgami - NA OUT\nDla kościoła jest dobra rada- niech przestanie się wtrącać w kwestię in vitro, antykoncepcji, aborcji i edukacji seksualnej oraz wyprowadzi religię ze szkół.\nAha czyli grozisz. Bo jak nie to będziecie palić kościoły, katolików wyrżniecie tak jak podczas rewolucji francuskiej. Wtedy będzie dalej mało, więc jak w Korei Północnej stworzycie obozy śmierci gdzie będą zsyłani wszyscy politycznie niepoprawni.\nNiczego nie stworzą, bo to agresywne macice, a nie bojowcy PPS. Na zgresywne Sczerniałe Macice, gdy tylko wezmą w łapki pistolety, wystarczy gaz pieprzowy, pałka policyjna i strzelba gładkolufowa.\nPrzecież to lewactwo ciągle się wtrąca i dyktuje ludziom, co mają myśleć i jak postępować. To lewactwo chce "prawa" do gwałcenia i zabijania dzieci. To lewactwo chce szkoły indoktrynującej świecko-postępowo-lewacko.\nLewacy i katofobi "wychowują" sobie metodą "od rzemyczka do koniczka" szwadrony śmierci. Na razie podpuszczają smarkaterię do obsrywania miasta, ale zawsze po tym etapie nadchodzi etap rewolucji zbrojnej, bojówek, prześladowań, masowych mordów i obozów zagłady dla podludzi. Dzisiaj dokonuje się zaprzeczenie człowieczeństwa katolików - dokładnie wg tego samego schematu, jak odczłowieczono żydów - poprzez pomówienia o ekscesy seksualne i finansowe. I ogólną "nienawiść". Najśmieszniejsze jest to, że zwolennicy praw pederastów płci dowolnej (oraz sami pederaści), te same środowiska które w latach 70-90 walczyły o prawa pedofilów, dzisiaj opluwają Kościół o "homoseksualizm i pedofilię". Doprawdy, trzeba być kretynem, aby w ten bełkot wierzyć.\nGDY nie ma a r g u m e n t u, zostaje argument SIŁY. Czyli ...Heil Lempart!..


Vikings: Wolves of Midgard (PS4) | GRYOnline.pl\nHack-and-slash w stylu serii Diablo, osadzony w nordyckiej mitologii. Gracze wcielają się w przywódcę zdziesiątkowanego klanu wikingów Ulfung, który musi uratować Midgard przed zagładą. Produkcja przeznaczona jest do zabawy w trybie single player lub kooperacji.\nRPG, hack'and'slash, widok izometryczny, mitologia nordycka, kooperacja, wikingowie, RPG akcji.\nGames Farm | producent\nData premiery gry Vikings: Wolves of Midgard | PS4\nVikings: Wolves of Midgard to zapowiedziana w lipcu 2016 roku gra typu hack-and-slash na PlayStation 4 i inne platformy sprzętowe. Została stworzona przez studio Games Farm, które wcześniej opracowało zbliżone gatunkowo Shadows: Heretic Kingdoms. Stroną wydawniczą produkcji zajęła się firma Kalypso Media, znana z pozycji takich jak Grand Ages: Medieval, Rise of Venice: Beyond the Sea czy też Tropico.\nVikings: Wolves of Midgard najłatwiej opisać jako Diablo III osadzone w mitologii nordyckiej. Na początku zabawy wybieramy płeć i preferowany styl walki wojownika oraz ustalamy jego (bądź jej) wygląd, a następnie przechodzimy do właściwej rozgrywki, która w ogólnych założeniach przypomina wielki hit firmy Blizzard Entertainment. Zabawę oglądamy więc w rzucie izometrycznym, a ona sama polega na przemierzaniu kolejnych lokacji i zręcznościowej walce z napotkanymi przeciwnikami, pojawiającymi się w hurtowych ilościach. Dzieło studia Games Farm stawia przy tym w większym stopniu na unikanie ataków (poprzez wykonywanie przewrotów) niż tradycyjne hack’n’slashe.\nNasz podopieczny staje w szranki z rozmaitymi, mniejszymi i większymi stworami, które eksterminuje przy użyciu takich broni jak młoty, topory, miecze czy też łuki. Niektóre z nich wymagają trzymania w obu rękach, inne są zdecydowanie lżejsze. Poza tym można dzierżyć naraz dwa narzędzia mordu. Nasz podopieczny może też wejść w posiadanie specjalnych talizmanów, które zapewiają mu dodatkowe potężne zdolności. Zabawę urozmaica zwiastująca apokalipsę zima, fimbulwinter, a także inne szkodliwe warunki środowiskwe, przed którymi trzeba się chronić, np. szukając źródeł ciepła.\nJak w każdym porządnym hack-and-slashu, tak i w Vikings: Wolves of Midgard na platformę PlayStation 4 nie zabrakło systemu rozwoju postaci. Z pokonanych wrogów leje się krew, którą zbieramy i składamy w ofierze bogom, dzięki czemu zyskujemy dostęp do magicznych mocy i ulepszeń swoich umiejętności. Ponadto z czasem odbudowujemy naszą wioskę, do której stopniowo wprowadzają się kolejni NPC. Część z nich jest bardzo przydatna, jak np. mistrz run, który udoskonala nasze rynsztunek.\nProdukcja oferuje kampanię fabularną, którą można ukończyć samemu albo w ramach sieciowego trybu współpracy. Po jej zaliczeniu da się ponownie wkroczyć do nordyckiego świata i stawić czoła większym wyzwaniom w ramach trybu nowa gra plus. W trakcie kampanii oprócz misji fabularnych (wypraw) Vikings: Wolves of Midgard pozwala także na zabawę w Próbach bogów, czyli specjalnych wyzwaniach, kuszących szansą na zdobycie zasobów potrzebnych do rozbudowy osady oraz unikalnego wyposażenia.\nVikings: Wolves of Midgard pod względem graficznym nie wyznacza nowych standardów w gatunku, aczkolwiek gra wygląda ładnie – lokacje są zróżnicowane, a atakom towarzyszą efektowne animacje. Dodatkową atrakcją jest otoczenie poddające się częściowo destrukcji.\nGry podobne do Vikings: Wolves of Midgard\nKlasyfikacja PEGI Vikings: Wolves of Midgard\nwiadomość21 lipca 2016\nGraRecenzjaNewsWideo 3TrainerGaleria 18Ankiety 2Artykuły 2Tapety 3Oceń\nwie ktoś czy gra będzie po polsku czy tylko wersja angielska?\nRównież pytam jak z lokalizacją, mogą być napisy PL to się skuszę na Pre-order.\nJeżeli ktoś szuka gier w podobnym klimacie do Diablo to się nie zawiedzie. Minusem tej pozycji są miałkie dialogi i niezbyt wciągajaca historia, ale przy takich gatunkach nie tylko o historie chodzi :) Na plus przemawia rozbudowany system rozwoju postaci oraz włączenie czynnika środowiska, który w pewnych sytuacjach wpływa bezpośrednio na zdrowie bohatera. Produkcja dla fanów gatunku, nie utożsamiając dosłownie z Diablo, będzie świetną rozrywką :)\nJest możliwość grania we dwóch na wspólnym ekranie?


EURO2020: Rywale Polski - Hiszpania, czego możemy się spodziewać?\nEURO2020: Rywale Polski – Hiszpania, czego możemy się spodziewać?\nW swoim drugim meczu podczas turnieju EURO 2020 Polska uda się do Sewilli, by na Estadio La Cartuja zagrać z Hiszpanią. Będzie to niewątpliwie najtrudniejszy rywal z całej grupy.\nTo nie będzie ta sama reprezentacja co kiedyś. Nie ujrzymy już kilku czołowych postaci na EURO. Luis Enrique dał jasny sygnał, że kadra wymaga odświeżenia, odmłodzenia, przemodelowania. Powołania wysłał przede wszystkim tym, którzy sobie na nie zasłużyli w kontekście gry i formy w ubiegłym sezonie. Podczas ostatnich eliminacji testował on różne warianty gry, ustawienia, a także dobór poszczególnych piłkarzy. Na tej podstawie zdecydował się powołać tych, którzy wypadli po prostu najlepiej.\nBramkarze: David De Gea, Unai Simon, Robert Sanchez\nObrońcy: Cesar Azpilicueta, Aymeric Laporte, Pau Torres, Eric Garcia, Diego Llorente, Marcos Llorente, Jordi Alba, Jose Luis Gaya\nPomocnicy: Sergio Busquets, Rodri, Pedri, Thiago Alcantara, Koke, Fabian Ruiz, Dani Olmo, Ferran Torres, Pablo Sarabia\nNapastnicy: Mikel Oyarzabal, Alvaro Morata, Gerard Moreno, Adama Traore\nZaskoczeniem może być obecność Pablo Sarabii. Był piłkarz Sevilli zaliczył udany początek sezonu, ale z biegiem czasu stał się tylko rezerwowym w talii Tomasa Tuchela, a później Mauricio Pochetino. Dostawał on swoje szansy głównie pod nieobecność czołowych piłkarzy, a gdy ci byli dostępni wchodził na końcówki. Nie mniej jednak znalazł on uznanie szkoleniowca reprezentacji. Kolejnymi takimi zawodnikami jest Diego Llorente, czy Eric Garcia. Pierwszy z nich rozegrał dość przeciętny sezon, zaś drugi zagrał łącznie 858. minut.\nTrzeba przyznać, że trenerowi odwagi przy doborze kadry nie zabrakło. Patrząc na kadrę możemy zauważyć, że wśród listy powołanych nie ma ani jednego zawodnika Realu Madryt. Mało tego, zabraknie przede wszystkim kapitana La Roja – Sergio Ramosa. Hiszpan od początku roku zmaga się z problemami zdrowotnymi, miał też spory problem z powrotem do treningów. Zastanawiający może być brak powołania dla takich graczy jak Nacho, czy Iago Aspas. Ta dwójka rozegrała kapitalny sezon, Aspas był najlepszy pod względem zdobytych asyst, zaś obrońca doskonale wywiązywał się ze swoich obowiązków pod nieobecność właśnie Ramosa.\nNa EURO2020 nie pojedzie także Jesus Navas. Prawy obrońca na co dzień grający w Sevilli nie przekonał w tym sezonie do tego by powołać go na mistrzostwa. W porównaniu do sezonu, w którym wygrywał Ligę Europy w tym trochę obniżył loty, nie mniej jednak był jedną z czołowych postaci drużyny. Luis Enrique postawił za to na uniwersalnego na tej stronie Cesara Azpilicuetę, który może zagrać na tej pozycji, ale też i na wahadle. W planach Lucho jest także wystawienie tam Marcosa Llorente, z tym że ten piłkarz dużo więcej da od siebie grając w środku pola czy też wyżej. Jednak z konieczności może zagrać także na boku. W kadrze zabrakło także ofensywnie nastawionego Sergio Canalesa. Piłkarz, od którego niemalże uzależniony jest Betis nie pojedzie zawalczyć o medal.\nPrawdopodobna wyjściowa jedenastka\nW bramce możemy spodziewać się Unai’a Simona. To właśnie tego golkipera Enrique stawiał podczas eliminacji. Linia defensywy składać się będzie na pewno z Pau Torresa i prawdopodobnie z Aymerica Laporte’a. Stoper Manchesteru City nie dawno zmienił obywatelstwo na hiszpańskie. Na bokach zobaczymy Jordiego Albę i Marcosa Llorente.\nW środku pola zagra Sergio Busquets, który pod nieobecność Sergio Ramosa został wybrany nowym kapitanem reprezentacji. Po jego bokach jako ci bardziej ofensywni zagrają Pedri i Koke. O miejsce w składzie na pewno powalczy także Rodri, który spisuje się kapitalnie pod wodzą Pepa Guardioli.\nW linii ataku możemy spodziewać się występu Alvaro Moraty, Ferrana Torresa i kogoś z dwójki Dani Olmo / Gerard Moreno. Napastnik Villarrealu może zagrać z boku, wtedy także prezentuje się świetnie mając obok siebie klasyczną dziewiątkę. Z kolei Olmo ma wielki potencjał i potrafi zagrać nieszablonowo, co jest jego wielkim atutem. Patrząc na ostatnie występy większe prawdopodobieństwo wyjścia w pierwszym składzie ma piłkarz RB Lipsk.\nW eliminacjach do mundialu Hiszpania rozegrała trzy spotkania. Na wstępie podzieli się punktami z Grecją, zaś Gruzję i Kosowo odprawili z kwitkiem. Jednak na stadionie w Tbilisi o wynik musieli powalczyć do samego końca, gdzie decydującą bramkę zdobył Dani Olmo. Z kolei w Lidze Narodów zajęli w swojej grupie pierwsze miejsce wyprzedzając przede wszystkim Niemców, których w ostatnim meczu tej fazy rozbili na La Cartuja aż 6:0!\nPatrząc na ostatnie wielkie turnieje to po 2012 roku sprawa wygląda już mniej kolorowo. Po dwóch triumfach na EURO2008 i EURO2012, a także na mundialu w 2010 roku dojście do 1/8 to jedyne co im się udało osiągnąć. Kibice na pewno liczą na coś więcej niż tylko 1/8, liczą przede wszystkim na zdobycie medalu. Faworytów do wygrania jest kilku, na pewno można do tego grona zaliczyć właśnie Hiszpanię.\nOd lata wiadomo, że Hiszpanie lubią mieć piłkę przy nodze. Nie mniej historia dość brutalnie ich zweryfikowała w ostatnim czasie. Samym posiadaniem piłki meczu się nie wygra co pokazał między innymi mecz z Rosją na poprzednim mundialu zakończony porażką w rzutach karnych. Jednak pod tym aspektem Polska nie dorówna reprezentacji La Roja. Ich wielkim atutem jest nieprzewidywalność, a piłkarze, których powołał Enrique potrafią zagrać nieszablonowo. Polacy muszą przede wszystkim skupić się na defensywie, bo każdy najmniejszy błąd może skończyć się utratą bramki.\nTags: Euro2020, hiszpania, polska\nPrevious Gdzie w przyszłym sezonie zagra Kolarov?\nNext Piotr Zieliński opuścił zgrupowanie reprezentacji Polski


Laptopy w cenie samochodów od MSI\nHome » News » Laptopy w cenie samochodów od MSI\n19 listopada 2015 Bartosz 0 News,\nIle jesteście w stanie wydać na laptopa? Pięć tysięcy? Dziesięć? Nawet takie kwoty wydają się abstrakcyjne, gdy mówimy o sprzęcie przenośnym. Cóż, MSI zaprezentowało urządzenia, które kosztują krocie, ale mające pod maską potwora.\nTo, czy warto wydawać gigantyczne pieniądze na laptopa, jest kwestią mocno dyskusyjną. Za porównywalne kwoty można złożyć blaszaka, który specyfikacją może znacznie przewyższać to, co otrzymujemy zamknięte w przenośnym urządzeniu. Przewagą wydaje się być nasza mobilność. Tylko czy zawsze jej potrzebujemy? MSI przekonuje, że tak.\nZacznijmy od modelu GT80S Titan, który jest lepszą wersją zaprezentowanego na początku roku GT80 Titan. Podobnie jak w tamtym modelu, tutaj także otrzymujemy wbudowaną klawiaturę mechaniczną Cherry MX Brown, ale to dopiero początek. Ekran ma matową matrycę o przekątnej 18,4 cala, co przekłada się na rozdzielczość 1920×1080 px. Procesor zarządzający laptopem to czterordzeniowy Intel Core i7 6920HQ (2,9 GHz), a pamięć RAM to 32 GB z możliwością podwojenia tej wartości. A jeżeli jesteśmy przy podwajaniu, to wewnątrz GT80S Titan czekają na nas dwie karty graficzne GeForce GTX 980 (8 GB RAM GDDR5).\nGT80S Titan ma także dysk twardy o pojemności 1 TB oraz 4 nośniki SDD (256 GB), które spięto w macierz RAID 0. Mało? Pięć portów USB 3.0, HDMI 1.4, Bluetooth 4.1, kontroler dźwięku 7.1, głośniki 4.1. Innymi słowy, kawał potwora. Odbiło się to na wadze, bo laptop jest ciężki (ok 4.5 kg). Dostępny jest już w przedsprzedaży i kosztuje prawie 4 tysiące funtów, czyli ponad 24 tysiące złotych.\nNiewiele tańszy będzie model MSI GT72 Dragon Edition. Laptop jest odrobinę mniejszy. Ekran ma przekątną 17,3 cala (1920×1080 px) i ma matowe wykończenie. Procesor to Intel Core i7 6820HK (4 rdzenie, 2,7 GHz), 32 GB RAM oraz kartę graficzną GeForce GTX 980 z 8 GB RAM GDDR5. Dysk podobnie jak w GT80S Titan, czyli 1 TB oraz tym razem dwa SDD. Dragon Edition jest ciut tańszy, bo kosztuje „zaledwie” 2,699.99 funtów, czyli jakieś szesnaście i pół tysiąca złotych.\nDrogo? Owszem, ale specyfikacja obu laptopów jest powalająca. Tylko kogo na nie stać?\nPrevious: Otwarcie Google Campus Warsaw na warszawskiej Pradze\nNext: Tomasz Karolak i Wiedźmin?


Dzięki dostosowanym do pracy maszynom i narzędziom możemy bez problemu szybko i dobrze wykonać prace budowlane. Dotyczy to zarówno domowych narzędzi i urządzeń elektrycznych oraz maszyn, jak również tych profesjonalnych wykorzystywanych w warsztatach tudzież na placu budowy.\nŻaden chyba majsterkowicz – amator czy zajmujący się swoim fachem zawodowo nie obędzie się bez podstawowych narzędzi tj. młotek, przecinak, wiertarka, kowadło, jak również śrubokręty, czy klucze. Nawet podczas przeprowadzenia remontu wiele urządzeń czy maszyn przyspiesza znacznie jego przebieg. Narzędzia budowlane czy maszyny można kupić praktycznie w każdym mniejszym czy większym sklepie budowlanym, w sklepach z urządzeniami elektronarzędziami, w hurtowniach, czy prosto u producenta. Warto przetrzymując narzędzia i wszelkie elementy wykorzystywane w budownictwie mieć posegregowane i umieszczone w specjalnych kuferkach, tudzież walizkach. Wtenczas zachowamy porządek i nie będziemy musieli za każdym razem szukać danej rzeczy w całym domu, czy na hali itd.


Wyróżnienie dla Antoniego Helbiga w XVII Miejskim Konkursie Poetyckim\nXVII Miejski Konkurs Poetycki o Złotą Jesienną Chryzantemę im. Haliny Kunysz odbył się - jak co roku - w naszym mieście. Wśród uczestników byli uczniowie liceów ogólnokształcących, jak i techników. Uczeń klasy 1 MI, Antoni Helbig, zaprezentował trzy wiersze inspirowane codziennym życiem, które zamieszczone zostały w okolicznościowym tomiku poetyckim zatytułowanym "W niciach babiego lata".\nOto jeden z nagrodzonych wierszy Antka.\nWidzę Cię kiedy idę drogą\nporuszasz się zgodnie z kierunkiem wiatru\na Twoje włosy falują jak wzburzone morze na środku oceanu\nZastanawiam się czy następnego dnia Cię zobaczę\nznów taką samą tajemniczą i wyjątkową\nktórej nikt przecież nie może skrzywdzić\nbo któż mógłby się ośmielić nie kochać Cię\nWącham Twój śliczny purpurowo-niebieski\nkwiatostan i zatracam się\nwe wspaniałej gwiezdnej muzyce