Kronika dziwnej nocy - Dwójka - polskieradio.pl\nOstatnia aktualizacja: 17.06.2014 18:48\nNie bawię się w tanie porównania, nie stawiam granitowych znaków równości, nie zszywam dwóch czasów, dwóch przedstawień, dwóch ról. Podobnie ze śmiercią i życiem. Nie nicuję jednego drugim – to by była taniość nad taniznami. Ja tylko zapisuję dziwność tej nocy. To wszystko.\nGrzegorz Mielczarek w sztuce "Niżynski. Zapiski z otchłani"Foto: M. Saint-Tokarz/Teatr im. Juliusza Słowackiego/mat. prasowe\nNie wiem, jaki numer zdobił drzwi loży na pierwszym piętrze, nie pamiętam, o której to było. Noc. Noc blisko swego środka - ostatnie minuty ostatniej godziny. Kilka, kilkanaście chwil wcześniej zmarł Andrzej Hudziak. Otworzyłem, zamknąłem, podszedłem do krawędzi. Dłonie na pluszu. Nie widać nic. Dziwna ciemność. I tylko głosy dalekie, stłumione, jak spod kołdry.\nKto boi się duchów, kto zmierzch w zmierzch prosi los o szybki sen, by nie być na jawie o dwunastej w nocy – ten niech omija teatr. Jak uczy mit, Dionizos, od którego zaczęła się sztuka scenicznego udawania - dwukrotnie przyszedł na świat. Za pierwszym razem wysunął się przedwcześnie i gwałtownie jako trup z brzucha Semele, rażonej piorunem w chwili, kiedy zobaczyła Zeusa w boskim jego majestacie. Drugim razem – wyskoczył żywy z uda Zeusa, gdzie go martwego zaszyto kilka miesięcy wcześniej. Ten rytm prościuteńki, monotonny, nieskończony, na dwa – pojawiam się i znikam, jestem i nie ma mnie, witam i żegnam – został jego rytmem ulubionym. Dionizos z lubością objawiał się publicznie w dniach swoich świąt, lecz gdzie przebywał pomiędzy świętami – diabli wiedzą. Różni różnie powiadają. Że muzy go ukrywają w swojej siedzibie, że znika w jeziorze lerneńskim, że nurkuje i rozpływa się tuż nad dnem morza, by kiedyś pojawić się w barce na falach. Jest gdzieś tam, gdy go nie ma tu - jest gdzieś w niepojętych czeluściach. Po czym znów: pstryk i „Dzień dobry! Oto jestem!”. Dionizos! A taki na przykład Hamlet? Gdzie go szukać za dnia, między wieczornymi przedstawieniami „Hamleta”, kiedy się objawia na trzy godziny? W tych samych niepojętych czeluściach, obok Dionizosa? Kto boi się duchów - niech nie czeka na odpowiedź.\nTrochę to zdumiewające, tak, ale i zabawne przecież. Zdumiewające i zabawne, jak wielu przyszło w ostatnią sobotę o 23.00 do Teatru im. Juliusza Słowackiego, na Salon Poezji, kiedy w ramach VIII Krakowskiej Nocy Teatrów czytane i śpiewane były poetyckie horrory, te na poważnie i z przymrużeniem oka układane strofy o trupach, widmach, zabijaniu, wieszaniu, topielcach i furtkach między naszą jawą a nie wiadomo czym, które się uchylają o północy. Czarne jak smoła bajeczki Heinricha Hoffmanna, ciemnawe słowne wygłupy Witkacego, małe i ciepłe horrorki Macieja Zębatego czy Jeremiego Przybory, jeszcze inne potwornostki, i do tego, rzecz jasna, nieśmiertelne „Lilie” Adama Mickiewicza, gdzie furtki środka nocy otwierają się tak chętnie. To było, to i oczywiście aktorzy – Karolina Kazoń i Katarzyna Zawiślak-Dolny, Antoni Milancej i Tomasz Wysocki, Agnieszka Judycka i Beata Malczewska. I muzycy jeszcze – Halina Jarczyk, Jacek Bylica, Jacek Hołubowski, Krzysztof Mucha i Przemysław Sokół. I wszyscy oni – tragicy i grajkowie – no, prawie wszyscy, odziani cudownie, ze smakiem, w idealnej zgodzie z okolicznościami – tak, jakby im ktoś przed Salonem udostępnił zawartość kolosalnej szafy z odświętną garderobą wielopokoleniowej rodziny grabarzy, uwiecznionych przez Szekspira.\nTak, oni, tacy oni i strofy pełne czeluści i dyndających wisielczych pętli. To znaczy – kupa śmiechu była. Kupa parodii, mrugania do publiki, lekkiego kabaretu. Tak, kupa rozrywki w ostatniej przed północą godzinie. Ale też gdzieś na dnie - smuga głębszego znaczenia, dziwnego znaczenia. I ono rosło. Gdy ktoś, powiedzmy żartownie, zdobył się na odwagę i tuż przed północą zostawiając za plecami pełne słów i nut foyer, tę małą kapsułę kruchego światła na pierwszym piętrze gigantycznego gmachu, ruszył w podróż ciemnymi korytarzami teatru, gdzie żywego ducha – dziwność gęstniała z każdym krokiem.\nNie wiem, jaki numer lśnił na furtce do loży. Otworzyłem, zamknąłem, podszedłem do krawędzi. Za mną – trupy w kapsule światła tańcujące w zdaniach piosenek i wierszy, przede mną – dziwna ciemność bez dna. Owszem, jest jak było od Dionizosa - teatr to igrce, kuglarstwo, rozrywka, lecz jednak chyba odrobinę różna od innych rozrywek naszej jawy. Bo co wieczór bawiąc się w generalne próby zmartwychwstania (spokojnie, dziś zabity Hamlet - wróci jutro, jutro Dionizos znów objawi się w barce na falach) - teatr w istocie bawi się lękiem. Jak na nocnym Salonie bawili się nim artyści, wytwornie żonglując rymowankami o trupach. I dobrze, że tak! Zmarł Andrzej Hudziak. I źle, że tak. Dawno temu, na progu lat dziewięćdziesiątych, grał na deskach Starego Teatru Konrada w seansie „Kalkwerk” Krystiana Lupy i Thomasa Bernharda. Był resztkami człowieka, który tworząc dzieło życia – traktat „O słuchu” – przegrał z topornością nieusuwalnej rzeczywistości i własnym szaleństwem. Przez dwie, może trzy godziny był żywym trupem, którego ciemne losy bełkotliwie opowiadają ludzie, co długie lata snuli się obok jego samotni, a teraz, po grzbietach własnej kulawej pamięci idąc, próbują wleźć do jego biednej głowy, by zobaczyć zwoje obłąkania. I tak Konrad – kolosalna samotność - który na początku seansu był przecież tylko człekokształtnym śladem siebie samego, w bełkocie cudzym i własnym wciąż od nowa powtarzał co wieczór fiasko życia całego. Dionizos objawiał się w barce na fali. Tej roli nie da się zapomnieć. Ona była sednem teatru. Nie sposób zapomnieć jej wspanialej powagi. Tak jak długo jeszcze uwierać będzie inna samotność, inna powaga innego fiaska – Niżyński, w seansie Józefa Opalskiego i Anny Burzyńskiej „Niżyński, zapiski z otchłani” grany przez Grzegorza Mielczarka.\nTrzeba zawołać: „O ironio!” Tak, lecz czyja ironio? Kto wymyślił tę gorzką analogię? Kto uruchomił ten uwierający, ciemny zbieg okoliczności? Oto w nocy święta krakowskich teatrów – jednocześnie śmierć aktora i piękna minuta życia innego aktora. Oto dwie, trzy godziny po śmierci Andrzeja Hudziaka, a kto wie, czy nie dokładnie wtedy, gdy odchodził – na Scenie Miniatura Teatru Słowackiego Grzegorz Mielczarek odbiera Nagrodę im. Stanisława Wyspiańskiego. Ufam, że głównie za bezbłędnie bolesną rolę Niżyńskiego właśnie. Za bycie wieczorami sednem teatru, jak kiedyś był nim Konrad.\nKiedy zaczyna się seans Opalskiego i Burzyńskiej – Niżyńskiego, ongiś największego tancerza świata, też już nie ma. Jest tylko człekokształtny ślad po nim samym. Jest bełkot dzieła jego życia – „Dziennik”, w którym dyskutował z samym Bogiem. Jest w prawie pustym pokoju domu obłąkanych bosy trup, co resztkami sił próbuje żyć, choćby bezwładnie, próbuje wejść po ścieżkach pamięci do swojej głowy, by zobaczyć węzły szaleństwa i może spróbować je oswoić. Ale nic już nie da się zrobić. Nie do ruszenia jest obojętność węzłów, samotność jest nie na ludzkie barki. Wszystko, co Niżyński może, to jutro wieczorem powtórzyć dzisiejszy wieczór – powtórzyć się jeszcze raz. Jak Konrad. I powtarza się. Dionizos, barka, fala. Dionizos, barka, fala. Dionizos, barka, fala.\nNa wzgórzach trocin\nOstatnia aktualizacja: 21.05.2014 08:24\nBędąc konstrukcją stu różnych smaków, "Wielkie piękno" jest w istocie opowieścią o wielkiej samotności, której nie da się ominąć. Z tej bezradności – pogodzenie. Spokój gestów, oczu, mowy Gamberdelli. I brak lęku.\nKadr z filmu "Wielkie piękno"Foto: mat. prasowe\nGdy na końcu filmowej opowieści Paola Sorrentino „Wielkie piękno” stado flamingów lecących na zachód usiądzie o szarym brzasku na rozległym tarasie mieszkania Jepa Gamberdelli, by odpocząć, by musnąć krzywymi dziobami resztki nocnego przyjęcia i obwąchać puste talerze i kieliszki - nie będzie istotne, czy cichy ten widok, ulepiony z czerwonawego pierza, to strzęp nocnych rojeń Gamberdelli, w otwartych drzwiach sypialni stojącego z poranną kawą w dłoni, czy niepojęty w swoim nieprawdopodobieństwie początek kolejnego realnego dnia umierającego Rzymu. Bo w ostatecznym rachunku – jak duża jest różnica między widmami snu a widmami jawy? Tak mała, że niewarta lęku. Gamberdella jest więc spokojny, jak zawsze.\nOn. Ta sama, co zawsze, sześćdziesięciokilkuletnia twarz, która nie zna nerwowych tików, ulepiona jakby z taktownej litości dla świata, i ciemne, jak zwykle znużone oczy pod wiecznie lekko opadłymi powiekami. On, wieki temu zamilkły pisarz a od czterdziestu lat niepodzielny władca towarzysko-plotkarskiej kolumny w ekskluzywnym kolorowym piśmie, on, król nocnych rautów arystokratyczno-intelektualno-artystycznej pianki wiecznego miasta, on, bezprzykładnie delikatny, wielkoduszny ironista, który zna wszystkie wielkie powieści świata, wszystkie jego cudowne malunki, kamienie, melodie i filmy – musi znać „Amarcord” Federica Felliniego. Musi wiedzieć, że stawianie sobie pytania o prawdziwość lub iluzoryczność istnienia pawia, co w finale arcydzieła Felliniego przechadza się z rozpostartym ogonem po świeżym śniegu i tym swoim dziwacznym timbrem skrzeczy miłosną pieśń – jest niedorzecznością. Tak, wie. O nic więc nie pata, patrząc na flamingi i majaczące za ich piórami głazy Koloseum. Jest spokojny i jest z boku. Jak zawsze. Jak w każdy kolejny dzień minionych czterdziestu lat. Jak jutro, kiedy znów założy doskonałe obuwie, wdzieje nieskazitelnie skrojone spodnie, miękką koszulę i marynarkę wysmakowaną i wyjdzie, aby iść i ze szklanką doskonałego koniaku, z papierosem między palcami, dotykać jakości znanych mu na wylot i już nie do uratowania. Tandeciejących intelektualizmów pianki Rzymu, stygnących namiętności zwiotczałych dam, pretensjonalnej pychy do cna zbiedniałych arystokratów, którzy są do wynajęcia za 250 euro za godzinę, potwornych trocin sztuki współczesnej, zwłaszcza awangardowo-rewolucyjnej, katarynkowych bełkotów o złu lub dobru komunizmu i o wierze w moc troski o sprawy społeczne, wreszcie by dotknąć, by usłyszeć trzask zdewaluowanego ducha kardynała, co o sztuce przyrządzania królika po liguryjsku pieje tak, jakby prawił o Trójcy Świętej, która cóż może dziś znaczyć, Boże drogi, wobec dobrego królika po liguryjsku!\nOwszem, gdyby opowieść o wędrowaniu Gamberdelli przez uczuciowy i myślowy odpust ludzkiego ula, przez te dzień po dniu narastające mentalne trociny miasta siedmiu wzgórz, snuł nie Sorrentino, czyli nie poeta, a jakiś ambitny trybun ludowy, bądź inny działacz społeczny o artystowskim zacięciu – „Wielkie piękno” niechybnie stoczyłoby się w nawiedzoną filmową publicystykę, w bolesne oskarżenie elit o katastrofę wszelkich wartości, w fabularyzowany reportaż o Rzymie, którego kamieni i malunków odwieczna świetność kompromituje dzisiejszą mizerię nieodwracalnie karlejących ludzi, amen. No i byśmy się po seansie wszyscy gremialnie wzięli za nastawianie zwichniętych stawów świata! I nastawilibyśmy je! I cudownie by było! Tak!... Ale Sorrentino jest poetą, który do dna poznał fenomenalnie lekką gorycz wszystkich bajek Felliniego, a także ciemny spokój „Geparda” Lampedusy - opowieści o nieodwracalnym końcu świata, czyli o końcu każdej pierwszej osoby liczby pojedynczej. To znaczy – pociągają go sekrety losu, nie chwilowe oczywistości zbiorowego czasu teraźniejszego. Życie, nie życie dziś.\nW 2014 roku oglądać w Polsce „Wielkie piękno” to jest ulga nie z tej ziemi. W bez mała dwie i pół godziny wytwornie szepczącej opowieści Sorrentino, w tej może nawet impresji, albo elegijnym eseju, uszytym z niezliczonej ilości obrazów, blasków, których nie da się zapomnieć, wciąż łagodnie, z nadzwyczajnym wyczuciem kolebiących się na krawędzi snu i jawy – nie ma cienia oskarżeń, ani krzty pretensji, nawet najlichszego śladu zasmarkanej rozpaczy. Nie ma napastliwego żalu, nie ma stawiania cenzurek, nie ma kar i nagród, rwania włosów z głowy, samobiczowania ani wznoszenia ramion i zapłakanej twarzy ku niebu. Jest tylko obezwładniająco spokojny portret zgody na nieuchronne. Ruchomy portret człowieka, który idzie przez wieczne miasto i wie, że jest - jak każdy, jak zawsze – miękkim naczyniem pełnym strat, zaniechań, niepamięci. Gdyby nie pastelowość, ciepło, powłóczysta barokowość kadrów Sorrentino, można by powiedzieć, że to któryś z włóczęgów Samuela Becketta błąka się między doskonałymi kamieniami, choć nic już nie da się zrobić.\nTak wędruje Gamberdella, któremu niewiele brakuje do dnia ukończenia siedemdziesięciu lat. Tak wędruje zupełnie osobny, niepodrabialny Toni Servillo – aktor, co po to na świat przyszedł, aby zagrać Gamberdellę, aktor, bez którego „Wielkie piękno” nie byłoby możliwe. Zawsze niespiesznie, zawsze jakby spóźniony o krok – idzie, przystaje, siada, pije, słucha, mówi, subtelnie szydzi, pociesza delikatnie, śni i milczy, a wszystko po to, by smakować narastające trociny. „Szukam wielkiego piękna”, powie do kogoś, choć przecież już od dawna wie, że wielkie piękno nie jest przeznaczone dla niego. Do kogoś innego, wskazując bawiący się na jego tarasie tłum odpustowych wielkości, rzeknie: „Spójrz na tych ludzi. To fauna. To moje życie”. To wyzna na ciepłym uśmiechu, bo wie, że nie ma siły opuścić fauny. I doda: „Kim jestem? Tak zaczyna się jedna z powieści Bretona. Odpowiedź nie pada.” Kiedy indziej urocza karlica – redaktor naczelna kolorowego pisma, w którym Gamberdella jest niepodzielnym władcą kroniki towarzyskiej – wygłosi doń pocieszenie: „Nikt do niczego nie pasuje, Gep. Mówi ci to królowa odmienności.” Urocza karlica trafia w sedno. Będąc konstrukcją stu różnych smaków, „Wielkie piękno” jest w istocie opowieścią o wielkiej samotności, której nie da się ominąć. Z tej bezradności – pogodzenie. Spokój gestów, oczu, mowy Gamberdelli. I brak lęku.\nCzy pelikany, o szarym świcie milczące na tarasie pod ścianą Koloseum, były snem, czy niepojętym początkiem kolejnego dnia umierającego Rzymu – to nie ma znaczenia. Przecież za chwilę i tak trzeba będzie się ubrać w bławaty wysmakowane, by jak zwykle iść powoli, choć wiadomo, że nie ma dokąd pójść. Więc dopija Gamberdella poranna kawę, spokojnie, spokojnie, a flamingi odlatują na zachód. Uśmiecha się cienko, ciepło, odstawia filiżankę. „Wszystko odbywa się w paplaninie i hałasie... Milczenie jest uczuciem, podnieceniem i strachem... To niewielki, nieregularny przebłysk piękna... A później wielka bieda i nieszczęśliwy człowiek... Wszystko to ukryte pod płaszczem wstydu bycia na świecie...” Tak powie do siebie w ostatnich taktach opowieści Sorrentino. Ale to za chwilę. Na razie rusza Gamberdella. Rusza i idzie. Spokojnie, spokojnie, spokojnie.\nZobacz więcej na temat: FILM Rzym\nŚmiech Gustawa Flauberta\nOstatnia aktualizacja: 28.05.2014 11:36\nStara mądrość uczy, że w sztuce – teatrze, filmie, literaturze – do najwspanialszych epifanii dochodzi się, wpierw latami wędrując po grzbietach rzeczy z tego świata. Flaubert i Kubrick wiedzieli o tym dobrze.\nStanley Kubrick podczas zdjęć do filmu "Barry Lyndon"Foto: Wikimedia/CC\nNie znam tego dźwięku, nie wiem, jaki był. Lekki? Ołowiany? Cienki? Ciemny? Jasny? Jak dotknięcie? Krótki? Prawie bez końca? Nie do zniesienia? Kojący? Nikt go nie opisał, chyba nikt. Kronikarze milczą. Odmalowali w słowach wszystko, z detalami, lecz nie to.\nCałą samotnię Gustawa Flauberta w Croisset, jego gabinet na pierwszym piętrze, jego okrągły stół i kolosalny dywan na blacie, szarą, senną Sekwanę w dali za oknami, szafy z księgami, góry pokreślonych papierów wszędzie, stos gęsich piór na cynowej tacy, kałamarz w kształcie ropuchy, dwie lampy o zielonych abażurach po obu stronach zaczernianej stronicy, pozłacaną rzeźbę Buddy, siedzącego w lotosie, przywiezioną z Egiptu perską szkatułkę z ośmioma szufladkami, dziwaczne szaty i czapeczki Flauberta, jego całonocne zwierzęce ryki nad lepionymi zdaniami, rozpłaszczoną na podłodze przy okrągłym stole skórę niedźwiedzia polarnego z otwartym pyskiem, którą zarzucał na ramiona, kiedy słowa nie były łaskawe i nie chciały przyjść - to i nieogarniony piach innych łupin, strzępów, kłaków, najmniejszych rzeczy opisali. Odmalowali wszystko, nawet tyłek geniusza literatury, ponoć ogromny i pękaty niby monstrualna dynia - lecz milczą o śmiechu geniusza. Gdyby jednak Flaubert zmartwychwstał – na planecie filmowej iluzji nie takie cuda są jak bułka z masłem – gdyby ten Niedźwiedź z Croisset ożył, przybył do gmachu Muzeum Narodowego w Krakowie i wszedł w fantastyczny labirynt wystawy "Stanley Kubrick” – wciąż słychać byłoby wybuchy rechotu i nikt nie miałby wątpliwości, że może być to tylko jego jasny rechot, spokojny i pełen ulgi, jego, bo kogóż by innego? A najspokojniej, tak myślę, śmiałby się przed eksponatem zawstydzającym – ogromną szafą, pękającą od ogromu ksiąg o Napoleonie, o całej napoleońskiej epoce, o tamtej Europie, tamtym świecie, tamtych ludziach, ich namiętnościach, wściekłościach, lękach, radościach, potrawach, kolorach, słowem – o wszystkim.\nTak właśnie, najspokojniej, śmiałby się Flaubert przed napoleońska szafą Kubricka, bo przecież jej monstrualność niewiele różni się od monstrualności własnej jego szafy, pełnej ksiąg o świecie całym, szafy z końcówki jego życia w Croisset, kiedy zapragnął napisać powieść "Bouvard i Pécuchet” – bezlitosną historię o nieusuwalnym idiotyzmie ludzkości. W wyobraźni ulepił dwóch litych kretynów, biedujących kopistów - Bouvarda i Pécucheta, zwalił im na biedne łby wielkie pieniądze i kazał całą mądrość świata przestudiować po to tylko, by jej – jak rzekł Jorge Luis Borges – dokumentnie nie zrozumieli. Rzecz w tym, że aby oni mogli z całej biblioteki świata nie pojąć nic - Flaubert musiał poznać bibliotekę świata. Zanim więc ulepił pierwsze zdanie – zgromadził ocean druku. Zanim ożywił kretynów – przestudiował grubo ponad tysiąc ksiąg o wszystkim. O rolnictwie, ogrodnictwie i produkcji konserw, o anatomii i archeologii, o historii i mnemotechnice, literaturze i hydroterapii, spirytyzmie i gimnastyce, pedagogice i weterynarii, wreszcie o filozofii i religii. Zanim na dobre wszedł gęsim piórem w prawdę swojej fikcji – z notatek, co je czynił na marginesie studiowanych prawd realnego świata, stworzył archiwum-górę, wysoką na 2186 gęsto zapisanych stronic. I dopiero wtedy, bodaj po pięciu latach smakowania realności zapisanej przez pokolenia, po pięciu latach długich nocy rycia tuneli w bibliotece świata, mógł pozwolić sobie na ten początek własnego zmyślenia: "Upał dochodził do trzydziestu trzech stopni, więc bulwar Bourdon był zupełnie pusty”.\nJak miał wyglądać początek filmu "Napoleon”? Jakim kadrem Stanley Kubrick – reżyser genialny, artysta, jak Flaubert, doskonale osobny, obezwładniający, zawstydzający – pragnął otworzyć swą gigantyczną opowieść? Nie wiem. Nie dane mu było zacząć, odmówiono pieniędzy, musiał zrezygnować. Nie ma filmowej opowieści, nie ma wielkiej fikcji. Istnieje za to obezwładniające dno fikcji.\nJest oto napoleońska biblioteka Kubricka. Obok stoi biblioteczny katalog - drewniana skrzynia z długimi szufladkami, pełnymi fiszek, na których Kubrick hasłowo zanotował całą realność napoleońskich czasów. Bo ja wiem, co dokładnie? Rodzaje guzików i nici? Zależność jadłospisów codziennych od dnia tygodnia oraz pory roku? Zmiany pogody? Zapach ulic? Gatunek traw na polach bitew? Kolory oczu? Pewnie to też. To i resztę planktonu dni i nocy. Ile drobnych streszczeń prawdy może zmieścić się na trzech, czterech, może nawet pięciu tysiącach fiszek? Wystarczająco wiele, by mieć prawo zacząć zmyślać. Jest więc napoleońska szafa, jest gigantyczny katalog streszczeń czasu przeszłego-dokonanego, a jakby tego ogromu mało było – na ścianie wisi wielki papierowy prostokąt, płachta niczym obrus dla dwunastu gości, kłębowisko linii, liter, cyfr i kolorów. To plan zdjęciowy "Napoleona” - pajęczyna bezlitosna dla każdej przypadkowości, dla wszelkiego "jakoś to będzie”, "no, ujdzie”, "nie zrobimy dziś, to zrobimy jutro, a jak nie to zrobimy, to coś podobnego dokręcimy”. Nie, wobec śladów tak gigantycznej mordęgi – Flaubert nie mógłby się nie śmiać lekko.\nŚmiałby się – on jeden miałby prawo. Śmiałby się wciąż od nowa, wędrując labiryntem tej w Polsce przez Rafała Syskę i Tomasza Wójcika na nowo ułożonej fantastycznej wystawy, która w istocie ma już ładnych parę lat, zjeździła kawałek świata, a teraz znieruchomiała w Krakowie. Tak, śmiałby się Flaubert, wędrując którąś z trzech możliwych dróg, wiodących przez wszystkie filmy Kubricka, przez jego ciemny, genialny mózg – ścieżką technologii, ścieżką wojny albo ścieżką szaleństwa. Śmiałby się, widząc jak potężne instrumentarium stało zawsze za każdym z dzieł Kubricka – jak wiele tam było bibliotek, notatek, skreśleń, dopisków i rezygnacji, jak wiele tam było przesłuchanej muzyki, obejrzanego malarstwa, na wylot sprawdzonych obiektywów, jak wiele tam było czasu na dotykanie rzeczy, sprawdzanie smaków, badanie barw. On, który noc w noc wył nad kartką, w nieskończoność zmieniając słowa, i radował się dyskretnie, jeśli po tygodniu wycia wychodziła mu choć jedna karteczka w miarę czysto brzmiącej prozy – śmiałby się, gdyby się dowiedział, że Kubrick, jego brat w braku litości wobec samego siebie, potrafił w nieskończoność powtarzać kręcenie sceny, bo włos źle się ułożył, bo cień na czole był za mocny, bo palec znieruchomiał nie tam, gdzie powinien. Kartkując pokreślone scenariusze, patrząc na las obiektywów, studiując makiety scenografii, rekwizyty, kostiumy i maski, oglądając filmowe dokumenty o Kubricku i kawałki jego arcydzieł, których niepowtarzalną fikcję można kroić nożem – od "Ścieżek chwały” i "Spartakusa”, przez "2001. Odyseję kosmiczną”, "Mechaniczną pomarańczę”, "Barry’ego Lyndona” i "Lśnienie”, po "Oczy szeroko zamknięte” – śmiałby się lekko, z podziwem. Jako ten, który naprawdę rozumie. Jako jeden z nielicznych artystów naszej epoki arcydziełek w wykonaniu prędziutkich, łatwiutkich oraz przyjemnych szalenie, który na wystawie "Stanley Kubrick” może nie być zawstydzony.\nNapoleońska szafa Kubricka i reszta jego pełnych realności szaf za plecami jego filmów. Za iluzją wszystkich doskonałych zdań Flauberta – wszystkie jego szafy świetnych prawd świata. Stara mądrość uczy, że w sztuce – teatrze, filmie, literaturze – do najwspanialszych epifanii dochodzi się, wpierw latami wędrując po grzbietach rzeczy z tego świata. Flaubert i Kubrick wiedzieli o tym dobrze. I owszem, wiedzieli, że prawda literatury i filmu żałośnie mało ma wspólnego z prawdą życia za oknem, ściślej rzecz ujmując – że nie ma tutaj mowy o banale prostackich, lustrzanych powtórzeń, o jałowości małpowania, kalkowania, parodiowania. Lecz mieli też tę pewność niewzruszoną: epifania wchodzi w żyły naprawdę mocno, kiedy jej fikcja jest namacalna prawie tak, jak rzeczy. Kiedy człowiek naprzeciwko ekranu lub pochylony nad powieścią ma zdumiewające wrażenie, że może wziąć w palce i powąchać kadr ten lub tamten, albo którekolwiek zdanie.\nZobacz więcej na temat: wystawa Kraków FILM\nCała wieczność Artura Ui\nOstatnia aktualizacja: 03.06.2014 15:45\nPo 235 stronicach tej doprawdy imponującej księgi, po 235 kilometrach marszu za plecami kolosalnej wiedzy i wybitnej naukowości – jak w parodii taniego romansu nagle trzask słyszę, trzask kompletnie obcy światu klarowności.\n"Aktorstwo polskie. Generacje" prof. Beaty Guczalskiej - fragment okładkiFoto: materiały promocyjne/Wydawnictwo Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie\nNie rozcina się ptaka, żeby odkryć źródło jego śpiewu. Jeśli trzeba coś rozciąć, to tylko własne ucho.\nMówię wam, kiedy czytam majestatycznie spokojną księgę Beaty Guczalskiej „Aktorstwo polskie. Generacje” (PWST im. Ludwika Solskiego w Krakowie, 2014), jest poniekąd tak, jakbym przebywał w starym wierszu o bezradności, w tej poety spowiedzi z nieodwołalnej mordęgi jego wędrujących słów. „mówię wam/ kiedy mówię/ to zupełnie jakby/ idę/ jakby długo kupowany/ kalosz/ czuję się/ rozciągający się/ pąs/ obicia/ kalosz w kalosz/ loża/ plusz w plusz/ Toulouse/ Lautrec/ język – kurtyzana/ w sztucznych perłach zębów”.\nPoniekąd, tak właśnie, jedynie tak. Jestem w tej spowiedzi tylko poniekąd, gdyż czyste analogie kończą się na słowie „idę”. Zdania Guczalskiej nie mają nic z gumy kaloszy, w akapitach Guczalskiej słowa nie chlupią, nie mlaszczą, nie piszczą, na zapisanych przez nią stronicach nic się nie rozciąga znienacka, ani nie kurczy, nic też nie rozpyla dźgającego nos słodkawego odoru kurzu teatralnych lóż. Litery nie kuśtykają w rytmie pijanych, upiornie chłopięcych kroków tego nieszczęsnego paryskiego karła, co wielbił malować dwa razy większe od siebie dziwki „Czerwonego Młyna”, i nad żadnym przecinkiem nie słychać klekotu wiecznie uśmiechniętej protezy. Nic z tych rzeczy. Jest tylko elegancka harmonia. „Sugestywna i tajemnicza, charyzmatyczna i uwodzicielska, a jednocześnie zanurzona w „tu i teraz”, ulotna i śmiertelna bardziej niż jakakolwiek inna – sztuka aktorska od zawsze fascynowała i budziła lęk”. Tak Guczalska rozpoczyna swą majestatyczną opowieść o sztuce udawania, opowieść o istocie tych wieczór w wieczór na wszystkich scenach świata powtarzających się generalnych próbach zmartwychwstania postaci, których przecież nigdy nie było na Ziemi naprawdę. Mówię wam/ kiedy czytam takie otwarcie i nieogarnioną resztę podobnych fraz/ to zupełnie jakby/ idę. Kilka kroków za Guczalską, cichuteńko, taktownie, prawie na palcach, żeby nie zburzyć atmosfery. A poza tym - niby co miałbym rzec, co dodać, jaki gest uzupełniający wykonać? Przecież Guczalska wie wszystko. Ironizuję? Broń Boże! Ona naprawdę wszystko wie. Ta w głowie jej zgromadzona biblioteka prawie Babel – obezwładnia. Milczę więc. Idę pokornie za słowami.\nNa początku – kolosy, rzecz jasna. Kolosy do dziś upokarzające i budzące lęk, kolosy dla nikogo nieosiągalne, już prawie legendarne, mityczne bez mała. Gustaw Holoubek i Tadeusz Łomnicki. Ich istnienie zdumiewające, pokiełbaszone czasy trwania ich sztuki. Początki ich artyzmu, lata rozkwitu, dni ostatnie. Ich role, ich teatry, ich życiowe wybory. A wszystko to utkane ze zdań, w których między słowem a rzeczą, faktem lub myślą Guczalskiej panuje związek zgody idealnej. Żadnych szczelin, zgrzytów, żadnych niedomówień, nawet cienia wahania. Obiektywizm, rzetelność, klarowność, jasność i brak nerwowości. Do tego - ogrom recenzenckich rodzynków, próbki usiłowań największych krytyków epoki, co chcieli w laboratoriach swych teatrologicznych na czynniki pierwsze, na chrząstki, włókna, żyły, kości i atomy poszczególne rozłożyć sekret kolosalności kolosów. Tak jak w drugim rozdziale cytowani przez Guczalską inni wielcy krytycy następnej epoki teatralnej, aktorskiej, co próbowali dawać pokazowe lekcje anatomii sztuki następnych wielkości: Jana Nowickiego, Jerzego Treli, Jerzego Radziwiłowicza, Jerzego Stuhra wreszcie. I tu, jak w rozdziale pierwszym, ten sam klarowny spacer jasnych zdań Guczalskiej, co do swojej zgodności z prawdą – zdań przebadanych absolutnie profesjonalnie.\nOna pisze, jakby szła w idealnie dopasowanych czółenkach na wysokim obcasie, które nie piją w pięty, nie robią odcisków. Elegancka, z wielką dyskrecją skrojona suknia. Na ramionach – płaszcz, co leży lekko, jakby go nie było. W górze – kruchy kapelutek w arystokratycznym tonie, z gustowną, srebrną szpilą tuż przy rondzie. Czytam księgę – pełen podziwu pokornie sunę za damą naukowej klarowności. Choć aktorstwo, jak wszystko w sztuce, to czarny lej - nie czuję lęku, gdyż mam pewność, że dama klarowności wszystko mi wyjaśni. Tak, postawi kawę na ławie. Obiektywnie wyjaśni, rzetelnie nazwie, fachowo opisze, nauczy hierarchii, oddzieli ziarna od plew, wymieni ważkie daty, poda tytuły istotne, poradzi jak sensownie odpowiadać na pytanie „O czym jest to, lub tamto” – i za mnie odpowie sensownie. Nie muszę nic robić, więc nic nie robię. Nie muszę być aktywny, więc jestem pasywny. Idę tylko. Idę, spokojnie czekając na kolejne kawy damy klarowności. Idę aleją przez gęsty jak dżungla park teatralnych archiwów, a dama zrywa z drzew smakowite stare fakty, stare zdania, stare prawdy, stare rewelacje. Czytam sobie tak - idę tak sobie spokojnie, po równym, bo ani w górę, ani w dół. Temperatura? Średnia, przyjemna. Wiatr? Ot, muśnięcia. Niebo? Czyste. Idę, kroczę, wędruję. Nic gwałtownego przytrafić mi się nie może. Idę – aż tu naraz...\nTak, po 235 stronicach tej doprawdy imponującej księgi, po 235 kilometrach marszu za plecami kolosalnej wiedzy i wybitnej naukowości – jak w parodii taniego romansu nagle trzask słyszę, trzask kompletnie obcy światu klarowności. Co to? Obcas Guczalska w nieoczekiwanej dziurze stylistycznej złamała? Toulouse-Lautrec, król perwersyjnej ułomności, nogę jej podłożył i – runęła? Słowo któreś zaklekotało złośliwie wiecznie uśmiechnięta protezą? Nie, wszystko jest jak było, tylko trzasnęły nagle te przez damę klarowności przytoczone słowa Michela Foucaulta. „Na próżno opowiadamy, co widzimy; to, co widzimy, nie mieści się nigdy w tym, co mówimy”. Tak rozpoczyna się rozdział trzeci – „Dygresja o metodzie. Kontury (nie)możliwego opisu”. Więc co? Klarowność nie jest tak klarowna, jak się zdawało? Są przesłanki, by nie być pewnym wyroków pewności? Istnieje inne pytanie, dla trzeciego rozdziału fundamentalne. Skoro między słowem i rzeczą nigdy nie ma związku zgody idealnej, jeśli zawsze otwierają się między nimi większe lub mniejsze szczeliny – to jak pisać o aktorstwie, o teatrze w ogóle? I kto ma pisać?\nSławomir Mrożek zapytałby: Czy ma pisać człowiek, ktoś pojedynczy, samotny i cały, od stóp do głowy – czy też pisać mają bezosobowe uniwersyteckie kryteria, czyli nikt, to znaczy ktoś, kto w pisaniu o aktorstwie, teatrze, usilnie udaje, że go w jego pisaniu nie ma, gdyż jest tam wyłącznie naukowy obiektywizm oraz laboratoryjna rzetelność? Czy piórem pisać własne historie, jakby rzekł Anatol France, snuć opowieści o swoich przygodach wśród arcydzieł lub fiask – czy lodowate, beznamiętne referaty mozolnie montować przy pomocy linijek, ekierek, kątomierzy, wag aptekarskich, probówek, retort, palników i innych papierków lakmusowych, po czym na ławę je wywalać? Wieki temu uczeń szkoły Zen zdobył się na odwagę i rzucił zagwozdką: „Mistrzu! Dlaczego jest tak, że gdy masz nam coś o czymś powiedzieć, to nie komunikujesz tego wprost, czysto, jasno, klarownie, żebyśmy nie mieli wątpliwości i sobie prawdę w kajetach zanotowali, tylko zawsze wtedy snujesz jakąś historię?” Mistrz odrzekł: „A czy chciałbyś, żebym dał ci do zjedzenia jabłko, niczym krowa przeżuwszy je wcześniej?” Z trzeciego rozdziału jasno, choć milcząco wynika, że Guczalska by nie chciała.\nNie, jakość zdań jej księgi nie zmienia się po rozdziale trzecim. Dalej – w częściach o aktorstwie w teatrze Lupy, o świetnych kuglarzach pokolenia Rozmaitości, wreszcie o artystach, powiedzmy sobie, performatywnych – do finalnej kropki są zdania te szczytem naukowej klarowności. Tak. Lecz nie do przecenienia jest cicha sugestia Guczalskiej, że naukowa klarowność to być może za mało, by się do ciemności aktorstwa zbliżyć naprawdę sensownie. Co czynić zatem? Trzeci rozdział otwiera sto świetnych furtek, chcieć przez nie przejść - to skazać się na tydzień pisania. Nie da rady. Zostanę tylko przy jednej – przy furtce „Metafora”.\nSkąd się na wszystkich teatrologiach wziął pomieszany z dziecinną pogardą lęk paniczny przed metaforą, przed wszelkimi tropami stylistycznymi, przed pisaniem obrazami, czyli pisaniem sobą – tego nie wiem. Ale skądś się wziął. I trwa, i pyskuje, i karci. Cytowany w trzecim rozdziale prof. Limon wyznaje: „Aktorstwo stawia jednak zdecydowany opór wszelkim próbom opisu. Nie bardzo umiemy precyzyjnie opisać (bez użycia metafory) mimikę, gestykę czy ruch ciała”. Może więc, jeśli bez metafor ciężko, lepiej zdobyć się na, powiedzmy, synekdochę, a nie płakać nad bezradnością swych ekierek i logarytmicznych suwaków? Synekdocha nie pies – nie ugryzie. Tak już bywa, szanowny profesorze, że ciężko przykręcić lub odkręcić śrubkę, wcześniej zupełnie bez sensu wyrzuciwszy przez okno śrubokręt. A co dzieje się z aktorstwem, z pamięcią o aktorstwie, gdy recenzent pisze sobą - gdy nie rozcina aktora, tylko własne ucho, język, smak? Oto w słowach Jana Kotta – Tadeusz Łomnicki jako Arturo Ui. Oto okruch do czytania wciąż od początku. Okruch do smakowania, a nie przeżuta, szara, letnia papka do łyknięcia na raz, bez popicia.\n„Na początku jest tylko błazen odstawiony do kąta, sama powłoka, bezrobotny pajac. Ale pajac porusza rękami i nogami, kiedy go pociągnąć za sznurek. Stopniowo ten sflaczały balonik wypełnia powietrze.”\nTo wszystko. Obraz w trzech zdaniach. Tyle wystarcza. Oto cała wieczność tamtego Artura Ui, na jaką go dziś stać.\nOstatnia aktualizacja: 11.06.2014 13:44\nOto Tati bezradnie opuszcza ręce, nie wie, na czyj obraz i czyje podobieństwo wystrugać ma nową marionetkę. Kobietka, która wróciła na chwilę do swego dzieciństwa, mówi do niego: "Spójrz na mnie...".\nFoto: Josh Pesavento/Flickr/CC by 2.0 (fragm.)\nKrucha kobieta wraca. Będzie to kawałek jej snu o niej samej w dalekiej przeszłości - gdzieś na początku, albo łupina jej pamięci. Teraz, kiedy w prologu wyreżyserowanego przez Krzysztofa Popiołka muzycznego seansu Martyny Lechman „Śpią wystawy” staje w środku plamy jasnego światła, kiedy próbuje dostroić gardło do dawno temu ucichłych wysokich brzmień z czasów, gdy lalka była dla niej człowiekiem, tyle że maleńkim i święcie wierzącym w złoto milczenia, teraz, kiedy próbuje wsunąć dłonie i nogi w tamte kruche gesty, przykleić do twarzy tamten mleczny uśmiech, nadać spojrzeniu tamto swoje bezradne zdumienie pierwszy raz w życiu widzianym o zmierzchu ogromnym chłodem dorosłego świata, bez wzruszenia ramion przechodzącego mimo samotności pluszu i ebonitu na wystawach sklepów z zabawkami, teraz i tu, na dnie wąskiego blasku z boku ciemnej tafli sceny Małopolskiego Ogrodu Sztuki w Krakowie siebie małą rojąc sobie w malignie lub na jawie – ile ma lat? Wystarczająco dużo, by czuć cierpkość spokojnego zdziwienia, że już aż tak wiele czasu minęło. Wystarczająco mało, by nie czuć mułu cynicznej rezygnacji. Ma czarne, krótkie włosy i łagodną twarz (Joanna Łaganowska). Jest kruchą postacią na spłachetku niczyim pomiędzy nostalgią a zgorzknieniem. Oddycha głęboko, trochę tak, jakby się lękała? Ktoś napisał kiedyś: Przeglądaliśmy wczoraj album zdjęć rodzinnych, dwadzieścia sześć razy westchnęliśmy „Mój Boże....” Kiedy się powraca aż tak daleko – aż tak się oddycha. Po czym – koniec plamy blasku i inna, szara jasność, co zdaje się nie mieć źródła ani końca, opada na wszystko. Widać wnętrze snu albo pamięci.\nSymfoniczna orkiestra daleko, z tyłu, w premierowych szatach – skrzypce, altówki, bębny, fortepian, trąbki, wiolonczele, cała kolosalna reszta. Wysoko na balkonach – operowi śpiewacy, identycznie odświętni. Między orkiestrą a widownią – coś niby skrzynia, ułożona z wielkich puzzli. Tuż obok pluszaki w kolorze popiołu – tygrys, chyba tygrys, na pewno miś i zając (Jan Lorys, Agata Kmita, Aneta Orlik) – będą tańczyć, będą fikać baletowe kozły, będą łapać się za głowy albo tylko patrzeć i nasłuchiwać. Krucha kobieta wraca. Już cała w niegdysiejszych swoich maleńkich gestach, z tamtym dziewczęcym brzmieniem w gardle i bezradnością w zdumionych oczach wchodzi na puzzlową skrzynię – od zawsze marzyła, by nocą być w śpiącym sklepie z zabawkami. I jest. Dwa widma jej rojeń, duchy jej pamięci – witają się z nią. Skulony fabrykant lalek (Sławomir Maciejewski), każący mówić do siebie Tati - jakiś drugi, a może dokładnie ten sam Dżepetto, który w innej opowieści wystrugał drewnianego chłopczyka, co mu dobre czarodziejki drewno w ciało zmieniły w nagrodę za powrót do grzeczności - z ołówkiem w garści pochylony nad kartonem, próbuje nakreślić plan kolejnego swego dzieła, podobiznę przecudnej marionetki. I żona jego (Martyna Krzysztofik), oczywiście – Mami, majestatyczna gospodyni, w gestach i gadaniu opętana niepojętą frenezją. I to już wszystko. Reszta tej muzycznej baśni, jak wyznają twórcy, baśni dla dzieci od lat 6 do 106, jest ogromną masą powietrza, znieruchomiałego nad snem, nad pamięcią. I będą małe przygody, będą zdarzenia smutne i wesołe, ale nie ma sensu tego streszczać, nie ma sensu opowiadać historii raczej łatwej do wyobrażenia. Po prostu – przez godzinę i pół snuje się sen o powrocie do źródeł, kolebie się pamięć o czasie dawno temu dokonanym na amen. Naprawdę?\nTo jest jednak seans zatykający na chwilę, może nawet zdumiewający. Od Sofoklesa - ileż się teatralnych rewolucji przewaliło przez świat! Jak wiele awangard, estetycznych przełomów, wynalazków aktorskich, reżyserskich, dramaturgicznych, scenograficznych oraz muzycznych wybrzmiało! Moliery, Szekspiry i dell’arte! Ibseny, Strindbergi i Czechow! Brecht oczywiście! Realizmy, naturalizmy i symbolizmy! Teatr absurdu i teatr ekspresji szalonej! Teatr polityczny, społecznie zaangażowany, metafizyczny, a także okrucieństwa! Brutalność i liryzm! To i tamto! Lewą nogą za prawe ucho i nosem za piętę prawą! Performans totalny! Obscena, gołe zady i rewelacje polegające na skłanianiu widza do macania uwolnionego z biustonosza cycka aktorki nowoczesnej skrajnie! Tak, od Sofoklesa trwa, jakby Tadeusz Kantor rzekł, pospolite ruszenie awangard wszelkiej maści i pod wszystkimi sztandarami, a tu, w Małopolskiem Ogrodzie Sztuki – co? Przez epokę post-teatru przebrnąwszy, w epoce postpost, a nawet postpostpost-teatru tkwimy, teatr już tyleż na głowie stoi, co na uszach tańczy, a Popiołek i Lechman, przecież wciąż studenci szkoły teatralnej, czyli istoty, które na lep młodzieńczej kontestacji scenicznej winny się łapać niczym muchy – co czynią? Wracają do źródeł. Nie mówią o świecie, nie mówią o Polsce, ani wczorajszej, ani dzisiejszej, ani jutrzejszej – mówią o cudzie lalki. Snują, i to po staremu, w fantastycznie niedzisiejszej poetyce snują opowieść o najprymitywniejszym sednie iluzji, o pestce teatru, o tej chwili zawrotnej, kiedy byle patyk staje się wężem, mieczem lub chropawą miłością, wystarczy tylko zacząć śnić, albo ruszyć pamięcią do czasów krótkich spodenek, kiedy z patykami było tak codziennie. Nie chce być inaczej, zwłaszcza dziś nie chce być inaczej: ten Lechman i Popiołka gest sceniczny jest zdumiewający.\nNie piszę o żadnej artystycznej doskonałości. Nie wołam: Arcydzieło! Fenomenalność! Twór genialny! Seansowi „Śpią wystawy” sporo da się zarzucić. Można nosem kręcić nad nudnawą muzyką, można wytykać fabularny bałagan i męczący nadmiar baletowych esów floresów. Owszem, można. Lecz gdy się widzi scenę, kiedy śniąca siebie w dzieciństwie krucha kobieta uczy twórcę lalek istoty iluzji – wszystkie te ułomności tracą na znaczeniu, blakną.\nOto Tati bezradnie opuszcza ręce, nie wie, na czyj obraz i czyje podobieństwo wystrugać ma nową marionetkę. Kobietka, która wróciła na chwilę do swego dzieciństwa, mówi do niego: „Spójrz na mnie...” Po czym przyciska swą dłoń do gigantycznego, na puzzlach rozłożonego kartonu, i niespiesznie obrysowuje ją ołówkiem. Tak miesza się marzenie z rzeczywistością. Klasyk rzekłby: Iluzja realności obraca się w realność iluzji. Tak zaczyna się każdy teatr, który jest teatrem. Trochę później, gdy z wystruganych wedle planu kawałków Tati zbuduje postać gołej marionetki – krucha kobietka dobrze wie, czego lalce brakuje do życia. Uśmiecha się, zdejmuje z siebie koszulę i z czułością, delikatnie, by nie zburzyć snu, zakłada ją na drewniane ramiona postaci tak kusząco podobnej do niej. Suchej ułudzie dodaje zapach swego zmęczenia, albo swojej radości, obojętne. I to tyle. Teraz pozostaje tylko czekać na przybycie czarodziejek, co w „Pinokiu” były tak łaskawe dla drewnianego synka starego Dżepetta. Światło ciemnieje do czerni. Oklaski. Koniec snu, koniec pamięci. Do jutrzejszego seansu, kiedy krucha kobieta znów stanie w środku plamy jasnego światła, by wrócić do siebie małej w przeszłości - koniec teatru prawdziwego.\nZobacz więcej na temat: Kraków TEATR


Nathan's Holiday Home - Cochin. Zarezerwuj online! HOTELS.ITAKA.PL\n11/637-A, MacKenzie Garden, Pattalam, 682001 Cochin - Zobacz na mapie Drukuj\nOpis Nathan's Holiday Home\nW czasie pobytu w obiekcie Nathan's Holiday Home w mieście Cochin (Fort Kochi) znajdziesz się 4 minut samochodem od atrakcji takiej jak Kościół św. Franciszka i 9 minut od miejsca takiego jak Świątynia Jain. Ten pensjonat (przyjazny rodzinie) znajduje się 3,6 km od atrakcji takiej jak Targ przypraw i 6,9 km od miejsca takiego jak Pałac Bolgatty.\nPoczuj się jak w domu w 6 klimatyzowanych pokojach, których wyposażenie to kuchenka mikrofalowa i odtwarzacz DVD. Wyposażenie łóżek to pillowtop. Do pokoju przylega balkon. Posiłki można przygotować we wspólnej kuchni. Bezpłatny przewodowy i bezprzewodowy dostęp do Internetu zapewni łączność ze światem, a telewizja kablowa — rozrywkę. Prywatna łazienka — wyposażenie: prysznic, bezpłatne przybory toaletowe i suszarka do włosów.\nDo pokoju przylegają taras i ogród, z których roztacza się piękny widok. Dostępne są również takie udogodnienia, jak bezpłatny bezprzewodowy dostęp do Internetu. Ten pensjonat oferuje również udogodnienia takie jak obsługa portierska, bezpłatna opieka nad dziećmi i telewizor w holu.\nW obiekcie takim jak pensjonat do dyspozycji gości jest obsługa pokojowa (w określonych godzinach). Codziennie hotel oferuje bezpłatne przyjęcie. Hotel oferuje bezpłatne śniadanie na zamówienie codziennie od 7.30 do 10.00.\nW pobliżu: Plaża w Fort Kochi\n11/637-A, MacKenzie Garden, Pattalam, 682001 Cochin\nOcena: 4.5 / 56 opinii Kod hotelu: 542229\nVembanad Lake - 12.3 km / 7.7 mi\nThe preferred airport for Nathan's Holiday Home is Cochin (COK-Cochin Intl.) - 43.7 km / 27.2 mi


Re: Dawn Wall i Ondra\nDawn Wall - Ondra wbija się w Dyno Pitch i... zapowiada nowy cel\n14 lis 2016 - 15:16:51\n> Tak, to jest kłamstwo bo pokonano drogę w innym\n> (gorszym) stylu niż się wpisało w wykaz.\n> Tak, to oszustwo bo pokonano drogę w innym\nWspinam się krócej niż Ty, bo tylko 25 lat. Kiedy zaczynałem się wspinać, to styl TR praktycznie już nie funkcjonował w moim pokoleniu. Starsi koledzy jeszcze jeszcze przez kilka lat targali te statyki, aby prowadzenie rozpocząć dopiero po dziesiątkach prób na wędkę. Potem ten zwyczaj pozostał tylko tylko tym, którzy nie za dużo jeździli na West. Jak jest teraz nie wiem (bo w polskich skałkach nie wspinam się od jakiś 10 lat), ale już w '92 nikt poważnie nie traktował stylu TR. Jednak do dzisiaj każdy zna ten styl i wie, że nie jest to styl sportowy. To dygresja na to, że czasami któryś styl umiera.\nJednak już od początku mojego wspinania nie rozróżniano specjalnie styli PP od RP. Nigdy nie zdażyło mi się, aby w mojej obecności ktoś kwestionował przejście RP z wpiętymi ekspresami. Problem po prostu nie istniał 25 lat temu, i nie istnieje teraz. Mogę więc zaryzykować wniosek, iż jest to problem dla wspinaczy ze stażem dłuższym niż ćwierć wieku, którzy dodatkowo nie zasmakowali wspinania poza naszym lokalnym podwórkiem.\nTeraz sobie przypominałem, że znany gliwicki myśliciel stwierdził kategorycznie, iż on będzie się wspinał z OS tylko wpinając ekspresy. Odpuścił po ostrzeżeniu żeby nie pier... bo będzie musiał szukać sobie nowej ekipy do wspinania. Nawiasem mówiąc pomimo tego że odpuścił problem ekspresów, to i tak ma chyba problem znalezienia miejsca w samochodzie jadącym w skały.\nWracając do tematu: wobec powyższego uważam, iż spór jest czysto akademicki, i w przyrodzie nie występuje. Oczywiście nikt rozsądny nie zaprzeczy, iż z ekspresami jest łatwiej. Ale to dotyczy raczej dróg na limesie. A co np z OS? Nie słyszałem o stylu OS PP... oczywiście jest to wyznacznik większej mocy, ale nie styl. W środowisku jednak wiadomo komu i jak głęboko ręka się zgina, a jedno przejście RP poziomu wspinaczkowego nie czyni.\n> Czy naprawdę dla Ciebie publikatory teraz tworzą\n> etykę wspinaczkową?\nEtykę tworzy praktyka, a praktykę pokazują te publikatory. Nie zauważyłem aby Ondrze czy innemu Megosowi ktoś podważał przejście RP a to było PP. Rozróżnienie pomiędzy PP a RP umarło już dawno. A etyka... w dobie youtube i innych wynalazków... możemy mieć tylko nadzieję. PP to przy tym nieistotny detal.\n> Ale nikt nikomu nie każe ściągać ekspresów,\n> niech każdy się wspina jak mu się podoba.\n> Tylko niech nie nazywa stylu PP stylem RP - bo to\n> różne style.\nWypowiedziałem się na ten temat powyżej :-)\n> Jeszcze raz bo dyskutanci tu usiłują rozmydlać\n> sprawę aborcją, mediami czy też śmiechem.\nNie o rozmydlanie chodzi. O przykłady.\n> 1. Każdy się wspina jak mu się podoba (o ile\n> nie demoluje skały).\n> 2. Jak mówi o swoich przejściach to ma być\nAle wróć na ziemie :-)\nKompetnie pozbawiony etyki\n• Dawn Wall i Ondra\nastrodog 31 paź 2016 - 10:16:03\n• Re: Dawn Wall i Ondra\nAdmin 31 paź 2016 - 10:40:17\nastrodog 31 paź 2016 - 11:14:17\nBart 31 paź 2016 - 15:01:26\nkierownik 31 paź 2016 - 17:24:11\nBart 31 paź 2016 - 18:00:15\nastrodog 31 paź 2016 - 18:12:09\nBart 31 paź 2016 - 18:21:47\nastrodog 31 paź 2016 - 18:28:33\nSEMTEX 10 lis 2016 - 01:55:57\nastrodog 10 lis 2016 - 08:01:24\nolo.k 10 lis 2016 - 10:15:06\nlukmul 10 lis 2016 - 12:16:38\nolo.k 10 lis 2016 - 12:58:50\npozzie 10 lis 2016 - 15:42:19\nmakar 10 lis 2016 - 16:32:14\nSprocket 10 lis 2016 - 22:29:05\nLess-R 10 lis 2016 - 23:19:49\nSprocket 11 lis 2016 - 09:16:44\nbrzuchacz 12 lis 2016 - 17:54:50\nSprocket 12 lis 2016 - 18:44:45\ninw 13 lis 2016 - 20:57:10\nmakar 14 lis 2016 - 13:16:29\n» Re: Dawn Wall i Ondra\ninw 14 lis 2016 - 15:16:51\nMajkel 14 lis 2016 - 13:19:40\nastrodog 15 lis 2016 - 15:35:59\ninw 15 lis 2016 - 16:57:18\nastrodog 15 lis 2016 - 18:43:53\ninw 15 lis 2016 - 21:09:38\nBlondas 10 lis 2016 - 12:22:00\njerrygwizdek 01 lis 2016 - 17:14:10\nkierownik 02 lis 2016 - 08:37:36\njerrygwizdek 02 lis 2016 - 14:42:38\nBart 01 lis 2016 - 17:33:24\nkolarz 01 lis 2016 - 19:23:47\nSzarak 01 lis 2016 - 20:07:41\nkierownik 02 lis 2016 - 08:27:34\nkierownik 02 lis 2016 - 08:55:38\nBart 02 lis 2016 - 09:52:54\nBart 02 lis 2016 - 10:33:50\nastrodog 07 lis 2016 - 23:05:49\nastrodog 31 paź 2016 - 17:57:05\nBart 31 paź 2016 - 18:17:55\nastrodog 31 paź 2016 - 18:21:43\nBart 31 paź 2016 - 18:29:50\nzwiastun 01 lis 2016 - 03:11:06\nBart 01 lis 2016 - 10:31:38\nkali 01 lis 2016 - 14:26:13\nBart 07 lis 2016 - 22:23:11\nkali 10 lis 2016 - 19:29:14\nzwiastun 11 lis 2016 - 01:14:23\nBart 26 lis 2016 - 22:13:57


"Kaczilla kontra Tuskdora" - nowy dreszczowiec - Jarek Ruszkiewicz SL - NEon24.pl\nKLUB NIEPOPRAWNYCH I NIEZALEŻNYCH 10.07.2021 10:03 54 komentarze\nSpołeczeństwo ma składać się wyłącznie z dwóch klas - Proli żyjących z państwowej jałomużny i oligarchii, do której ma należeć wszystko. W imieniu oligarchii Prolami ma zarządzać skorumpowana kasta partyjnych kacyków.\nMedia rzuciły się na ten gorący temat bo ciągłe ujadanie o "picdemii" stało się już nudne i kto miał ulec telewizyjnemu terrorowi to już uległ dumnie wyszczepiając się. Reszta ma to w głębokim poszanowaniu więc potrzebny jest nowy, nośny temat, który przyciągnie tłumy i zadowoli reklamodawców.\nPowrót pana Tuska (co prawda nie na białej kobyle) wywołał zręcznie nakręcaną histerię. Co to będzie co to będzie?!\nPan Kaczyński i jego akolici poczuli się chyba zagrożeni bo pan naczelnik na pisowskim sabacie posunął się nawet do "ujawnienia" czegoś o czym wiedzieli od dawna wszyscy - nepotyzmu, który jak ten rak złośliwy drąży "dobrą zmianę". A jak "nepotyzm" to i kolesiostwo i korupcja jako choroby "współistniejące".\nMożna oczywiście dociekać jaka jest przyczyna "powrotu" pana Tuska i czy ma to związek z praktycznie oficjalnym scedowaniem Europy Niemcom przez nową, niezwykle postępową, administrację pana Bidena. Wszystko, niestety, na to wskazuje.\nI tu dochodzimy chyba do sedna problemu. Wielokrotnie pisałem, że "PiS PO to jedno zło" i zdania nie zmieniam. Gorzej, coraz bardziej się w tym utwierdzam. Dla tych, którzy w akcie rozpaczy wrzeszczą, że przecież "PiS daje a PO tylko zabiera" mam tylko jedną odpowiedź - PiS daje bo najpierw nam zabiera. Mądrość obecnego etapu polega bowiem na tym, że ma zniknąć klasa tzw. średnia, która dzięki pracy własnych rąk i umysłów jest stosunkowo niezależna. Społeczeństwo ma składać się wyłącznie z dwóch klas - Proli żyjących z państwowej jałomużny i oligarchii, do której ma należeć wszystko. W imieniu oligarchii Prolami ma zarządzać skorumpowana kasta partyjnych kacyków. Dla ustawiaczy świata jest wysoce obojętne czy będą to kacykowie z PiS czy z PO. Ważne, żeby zadanie zostało wykonane.\nOczywiście poparcie zewnętrzne ma zasadnicze znaczenie na to kto będzie zarządzał Polską. Wygląda na to, że po scedowaniu na Niemcy nadzoru nad Europą to właśnie kamaryla pana Tuska ma większe szanse. Tym bardziej, że pan Kaczyński, geniusz intrygi ponoć, sam się zakiwał.\nStawiając wszystkie srebrniki na jednego, zdechłego już konia (czyli Trumpa) stanął pod ścianą i nie bardzo wie co zrobić. Oślepiony strachem robi już ruchy całkowicie irracjonalne - zaczyna gryźć rękę, która do tej pory go karmiła i wyniosła do władzy czyli uSSrael. Takie zagrywki są dobre dla polskiej, ogłupiałej publiki ale z pewnością nie dla towarzyszy z Waszyngtonu czy Telaviwu. Oni na takich żartach się nie znają.\nPan Kaczyński nie zostawił sobie żadnej furtki. Popalił mosty z kim się da. Taki pan premier Orban może spokojnie stawiać się unii jewropejskiej bo jak ta zechce za mocno fikać to znajdzie się ktoś, kto chętnie Węgry przytuli. Rosja i Chiny tylko na to czekają... Dlatego pana Orbana można nazwać wybitnym politykiem i Mężem Stanu a pana Kaczyńskiego jedynie marnym intrygantem, który zaplątuje się we własne niezawiązane sznurowadła.\nWracając do koronnego argumentu wyznawców sekty PiS, że "PiS daje a PO tylko zabiera" należy stwierdzić, że oni wszyscy nam tylko zabierają. Oddają a właściwie już oddali naszą suwerenność. Każdy zaniósł swojemu Panu (albo Pani) tyle ile zdołał wyszarpnąć.\nDreszczowiec "Kaczilla kontra Tuskdora" może być nawet fascynujący bo co nam innego pozostało niż się przyglądać skoro nie mamy już nic do powiedzenia we własnym (?) Kraju?\nTusk wrócił, bo Koniokrady podzieliły się z Niemcami\nWpływami w ramach poprawy stosunków USA z UE. Czyli wyszło jak zwykle, o czym wielu ostrzegało, niestety do Pisowców to nigdy nie dotarło, a teraz jest skomlenie, że ,, Amerykańce nas zdradzili,,.\nA Węgry? Cóż, oni opierają swoją politykę o Moskwę, Ankarę i Berlin. I mają pole manewru.\nzbig71 10.07.2021 10:42:12\nWitaj Jarku. Zawsze lepsze PiS, PO jedno zło, niż ten pokraczny Google tłumacz.\nSpiryto, jak to Spiryto, wejście smoka i już na wejściu się pogubił, bo jak to jest, że PiS z wszystkimi jak dowodzisz słusznie, się skłócił i jednocześnie dowodzisz (błędnie i niesłusznie), że –,,Każdy zaniósł swojemu Panu (albo Pani) tyle ile zdołał wyszarpnąć.”\nA przecież PiS zwleka i kreci i nie realizuje tego co żydzi sobie wymyślili a Amerykanie zapisali w formie ,,447” i jeszcze mruczy pod nosem, cos, co się żydom nie podoba, a jeszcze chcieli ci od radiofonii i TVP amerykanów w ich tutejszej ambasadzie nagrywać.\nRuskom przekopują mierzeję Wiślaną, Niemcom budują pod nosem Centralny konkurencyjny port lotniczy między Łodzią a Warszawą, żydom nie chcą oddać mienia bezspadkowego.\nNo, nie dobrze, nie dobrze.\nObawiam się, że jak dojdzie do najgorszego, to ten zły J. Kaczyński odejdzie w niesławie na emeryturę, a pani Beata z Szydło ruszy na Moskwę niczym hetman Żółkiewski w 1610 r i obali (na kozetkę) Putina.\nI znów Moskwa będzie nasza, znaczy się po naszej stronie.\nŻeby cię do reszty pognębić daje 5\nOświat 10.07.2021 10:43:58\n"Ruskom przekopują mierzeję Wiślaną"\nWątpię aby Ruskom robiło to różnicę. Co najwyżej odetchną z ulgą, że obce łódki (żaglówki, małe kutry i barki) nie będą przepływać przez ich wody terytorialne.\nPedant 10.07.2021 11:06:11\nTwój entuzjazm i wierność PiS jest wzruszająca.\n//bo jak to jest, że PiS z wszystkimi jak dowodzisz słusznie, się skłócił i jednocześnie dowodzisz ...//\nO twoich zdolnościach logicznego myślenia wolałbym nie dyskutować :)\nJarek Ruszkiewicz SL 10.07.2021 11:21:29\n//niż ten pokraczny Google tłumacz.//\nMasz rację, jest pokraczny dlatego trzeba poświęcić dużo czasu, żeby to wygładzić.\nNo ale ty przecież mógłbyś robić tłumaczenia najwyższej próby, prawda?\nJa będę ci tylko podsyłał linki. Co ty na to?\nPrzydaj się w końcu na coś na NEonku :))))\nJarek Ruszkiewicz SL 10.07.2021 11:33:53\n@Jarek Ruszkiewicz SL 11:21:29\nPiS rządzi tak jak umie i jak może, a że nie wiele umie i nie wiele może to rządzi tak jak rządzi.\nPO zaś tak rządził jak mu Frau zza Odry podpowiadała.\nCo złe a co jeszcze gorsze?\nOświat 10.07.2021 11:50:43\n@Jarek Ruszkiewicz SL 11:33:53\n//Ja będę ci tylko podsyłał linki.//\nNo to daj jeden na próbę.\nOświat 10.07.2021 11:52:15\n//A przecież PiS zwleka i kreci i nie realizuje tego co żydzi sobie wymyślili a Amerykanie zapisali w formie ,,447” i jeszcze mruczy pod nosem, cos, co się żydom nie podoba //\nNie wiem na czym to polega ale naiwność dziecka wzrusza zaś naiwność człowieka "w latach" niepokoi.\nPIS zwleka? kręci? nic z tych rzeczy.To tylko zwyczajna ustawka.Nawiasem mówiąc zdiagnozowana przeze mnie na pańskim blogu :"A ja w to nie wierzę\nNie wierzę w szczerość ambasadorskiego "oburzenia".Nie wierzę w ustawę ZAMYKAJĄCĄ OCALAŁYM Z HOLOKAUSTU drogę do odzyskiwania mienia."\ncałe dwa tygodnie przed tym nim zrobił to S.Michalkiewicz\nmożesz pan do mnie zwracać się "mistrzu" :)\nikulalibal 10.07.2021 12:05:21\n"PiS rządzi tak jak umie i jak może, a że nie wiele umie i nie wiele może to rządzi tak jak rządzi.\nCo lepsze a co gorsze?"\nTrudne pytanie. Niemcy są bardziej kompetentni?\nPedant 10.07.2021 12:05:44\nTrzeba pamiętać, że Trump wygrał wybory własną pracą i własnym staraniem.\nBidena wstawiono do Białego Domu przekrętami wyborczymi i niemal że zamachem stanu z użyciem agentury i resortów siłowych. Wiec z czego niby PiS ma się cieszyć, że sojusznik się tak skompromitował?\nŻe Ameryką obecnie rządzą siły zakulisowe i niejawne, a prezydent to jedynie kukła?\nOświat 10.07.2021 12:17:53\nNa tym video Michalkiewicz bardzo czerwony, opalony.\nMoże mu słonko za bardzo główkę przypiekło.\nOn jest na afiszu, ja w cieniu i anonimowo, nie musze się tak ,,starać” na mędrca i wszystko wiedzącego.\nA czy ustawka czy nie? Ma na to jakieś dowody?\nOświat 10.07.2021 12:25:16\nNic tu już dodać nie można. Ocena na 5+\nPlayset 10.07.2021 12:33:14\n//Na tym video Michalkiewicz bardzo czerwony, opalony.\nMoże mu słonko za bardzo główkę przypiekło. //\nNieco pokory.Bo potem będzie wstyd.\nTa "czerwień" to efekt uboczny leków które zmuszony jest zażywać na okoliczność choroby serca.Wyjaśniał to onegdaj sam Michalkiewicz zapytany przez widza.\nA jak tam u pana ze zdrowiem panie @Oświat? obywamy się bez leków?\n// Ma na to jakieś dowody?//\nNazywają się one:inteligencja i doświadczenie życiowe.\nikulalibal 10.07.2021 12:40:05\n//Wiec z czego niby PiS ma się cieszyć, że sojusznik się tak skompromitował?//\nW tym właśnie tkwi cały problem.\nKaczyński nie zostawił sobie ŻADNEJ poważnej alternatywy. Nawet Węgrzy i Czesi nas olewają.\nTo świadczy o głupocie PiS i jego szefa.\nMoże San Escobar nas przytuli?...\nJarek Ruszkiewicz SL 10.07.2021 12:50:57\nNo to masz, z pewnością ci się spodoba :)\nJarek Ruszkiewicz SL 10.07.2021 13:00:16\n@Jarek Ruszkiewicz SL 12:50:57\nJarku serdecznie cię przepraszam, że ci popsułem notkę.\nTy wiesz, że ja wiem, że PiS –PO samo zło.\nNa tym kończę komentarze.\nMusze pilnie ulepić facjatę Zenka.\nZenek ma zaśpiewać wkrótce Balladę o Kula Libal\nOświat 10.07.2021 13:04:40\n//Jarku serdecznie cię przepraszam, że ci popsułem notkę.//\nAleż wcale mi nie popsułeś!\nWręcz przeciwnie, uwielbiam przekomarzanki, byle były na odpowiednim poziomie.\nPrzecież nie wszyscy musimy się zgadzać i na tym polega piękno blogów :)\nJak skończysz lepić facjatę Zenka to wracaj.\nJarek Ruszkiewicz SL 10.07.2021 13:27:50\nMasz pionę za tytuł!! :)\nJimA 10.07.2021 13:35:18\nNasz rząd "dobrej zmiany"\ntwardo milczy w sprawie ataku jewropejskiej unii na Węgry.\nZmobilizował się jedynie red Sakiewicz, który został właśnie udekorowany wysokim węgierskim odznaczeniem Krzyżem Kawalerskim Orderu Węgierskiego Zasługi\nTo już drugie zagraniczne odznaczenie dla mojego ulubionego reda Sakiewicza.\nNiech sobie tylko przypomnę od kogo było pierwsze...\nJarek Ruszkiewicz SL 10.07.2021 13:52:25\n//Masz pionę za tytuł!! :)//\nTak naprawdę to najpierw przybłąkał mi się w głowie tytuł i napisałem do tego notkę choć nie cierpię pisać o tych dziadersach.\nJarek Ruszkiewicz SL 10.07.2021 14:02:01\n@Jarek Ruszkiewicz SL 13:52:25\n"To już drugie zagraniczne odznaczenie dla mojego ulubionego reda Sakiewicza.\nNiech sobie tylko przypomnę od kogo było pierwsze..."\nOd żołnierzy wyklętych z Haliczyny?\nPedant 10.07.2021 14:21:41\n//Od żołnierzy wyklętych z Haliczyny?//\nCoś chyba tak :))\nJarek Ruszkiewicz SL 10.07.2021 14:30:09\n@Jarek Ruszkiewicz SL 14:02:01\nNo i Zenek już jest. Szybki jestem.\nTeraz tylko trzeba nałożyć okulary powiększające jubilerskie 10X raza i doszlifować, bo Zenuś jest mały, tak coś 6 na 9 cm\nJakby ktoś by sypnął kasą to byłaby animacja jak Zenek rusza wąsami, brwiami i wykrzywia twarz gdy zaśpiewa. Ale że kasy nikt nie ma i nie da, no to Zenek zaśpiewa jak brzuchomówca.\nOświat 10.07.2021 14:48:00\nFajny ten Zenek.\nJarek Ruszkiewicz SL 10.07.2021 15:07:23\n@Oświat "Trzeba pamiętać, że Trump wygrał wybory własną pracą i własnym staraniem. Bidena wstawiono do Białego Domu przekrętami"\nKrystyna Trzcińska 10.07.2021 16:27:14\n@ikulalibal "możesz pan do mnie zwracać się "mistrzu" :)"\nKrystyna Trzcińska 10.07.2021 16:34:36\nNa analityka politycznego nie masz ŻADNYCH predyspozycji, bo jesteś w swoich opiniach jednostronny!!!Ryży matoł nie ma co szukać w Polsce i przyjechał, bo ma pełne pory w sprawie Nowaka a Makrela od września nie będzie Kanclerzem i poparcie mocno spadnie!Nie potrafisz w swoim zaślepieniu lojalnie ocenić tego, co PIS zrobił przez ok. 6 lat i nie możan sobie wyobrazić, co by się działo, gdyby pandemia wybuchła za nieżondów\ntego folksdojcza!!!On ma korzenie niemieckie, bo jego dziadek był rodowitym Niemcem, co rzutuje na jego postawę polityczną!Kilkanaście państw należących do UE, opublikowało memorandum, które dotyczy wtrącania się w sprawy tych państw, które nie są objęte traktatami! Dlatego Angole dali dyla z Jewrokałochoza, bo zorientowali się, że nie długo będą mieli ograniczone prawa we własnym państwie!!!Ryży nic nie ugra w Polsce , bo to jest przegrany polityk i do tego mściwy!!!\nzibi 10.07.2021 16:49:57\nNapisz, co pijesz, bo inni też by chcieli konfabulować politycznie!!!\nzibi 10.07.2021 16:51:45\nPiS tylko w ciągu 1.5 roku wybił ok. 150tys Polaków. Poprzez celowe zablokowanie służby zdrowia.\nSam ten potwierdzony statystycznie fakt kwalifikuje wszystkich pisowskich decydentów pod topór kata.\nzadziwiony 10.07.2021 17:06:11\nDziękuję ci kudla za bezcenne refleksje, które wezmę pod uwagę.\nA teraz wracaj do swojej pisnory.\nJarek Ruszkiewicz SL 10.07.2021 17:25:54\n@Krystyna Trzcińska 16:34:36\nZamieszczone cytaty, trafne i na czasie, nie do wszystkich to jednak dotrą. Piąteczka z plusem.\nPlayset 10.07.2021 19:14:37\n...już zdecydowali kto ma PIASTować stanowisko zarządcy terenów okupowanych byłej Polski. Warte uwagi jest to jak szybko potrafią przeprowadzić zmianę na przeciwstawny biegun polityczny. PiSowi już nie pomoże sypanie pożyczonymi od JP Morgan pieniędzmi na dzieci, świnie, krowy i emerytów. Kwaczlnik zrobił swoje, Kwaczelnik może odejść.\nLemański 10.07.2021 20:16:13\nChyba zbyt poważna.\nbrian 10.07.2021 22:23:56\nChciałem tylko pokazać wagę "ciężką" bohaterów notki :)\nTa fotka bardzo mi się podoba. Jeszcze lepsza taka w kisielu :)\nJarek Ruszkiewicz SL 10.07.2021 23:05:38\n@Jarek Ruszkiewicz SL 23:05:38\nMozna co innego zagescic.\nbrian 10.07.2021 23:31:05\nW kisielu to Nowacka z tą od sałatek z PiSu.... zapomniałem nazwiska.....\nzbig71 11.07.2021 09:06:23\nNo cóż, robi różnicę, bowiem do Elbląga będą mogły wpływać okręty NATO.\ninteresariusz z PL 11.07.2021 09:19:40\nPrzy okazji Sąd Najwyższy USA się ośmieszył, nie podejmując tematu zgodności wyborów z konstytucją.\ninteresariusz z PL 11.07.2021 09:21:08\n@interesariusz z PL 09:19:40\n"No cóż, robi różnicę, bowiem do Elbląga będą mogły wpływać okręty NATO."\nTylko takie "okręty" co mają zanurzenie mniejsze niż 5 metrów, przy dobrej pogodzie.\nI po co? Żeby ugrzęznąć w błocie?\nPedant 11.07.2021 09:30:47\nAkurat Przekop Mierzei dla Rosjan bez znaczenia. Raczej jest czymś pozytywnym. A z polskiego punktu widzenia to nie ma uzasadnienia ekonomicznego. Po prostu. Ale PiSdzielcy lubią wydawać pieniądze poatników na rózne "misie".\nWican 11.07.2021 12:02:18\nZwłaszcza, ze Duduś na spotkaniu tzw. Trójmorza miał wymuszone spotkanie z grupą amerykańskich parlamentarzystów. Czego mogli od niego chcieć? I dlaczego nie w Polsce? Poza tym, prezydent powinien spotykać się z prezydentami i z premierami. Przynajmniej oficjalnie. A takie spotkanie jak z tym kongresmenami to powinno być nagrywane i protokołowane. Ale tchórz Duda, słaby (po portugalku debil) prezydent, nawet bałby się o tym pomysleć. A że jest otoczony takimi samymi słabiakami i gamoniami, to niestety. Zawsze będzie popychadłem.\nWican 11.07.2021 12:05:21\nPiSdzielskie zdradzieckie mordy przez 1,5 roku ywmordowały jakieś 150 000 Polaków. Zmarłych oficjalnie na covida nie liczę. Największa hekatomba od II wojny światowej. PiS w praktyce. DO tego ośmieszanie nas na arenie międzynaroowej i niszczenie polskich przesiębiorców (przy jednoczesnym wspieraniu obcych). Niszczenie polskich kopalń, polskiej energetyki. I niszczenie jakiejkolwiek przyszłości\nWican 11.07.2021 12:08:50\nRaczej stateczki. Tam płycizna.\nWican 11.07.2021 12:10:11\n"A z polskiego punktu widzenia to nie ma uzasadnienia ekonomicznego. Po prostu. "\nMa uzasadnienie, tyle że nieco innego rodzaju. Miliardy topione w tym przedsięwzięciu będą trafiać do czyichś kieszeni.\nPedant 11.07.2021 12:32:42\nCHyba, ze w taki sposób. Ja pisałem ogólnie o interesie Polski, a nie o interesach kilku cwaniaków. A jest spółka celowa odpowiedzialna za ten przekop? Z pensja prezesa wyższą od prezydenckiej? Czy niedopatrzenie tutaj nastąpiło?\nWican 11.07.2021 12:35:45\nCienki masz dowcip!!!\nzibi 11.07.2021 13:34:08\nNapisz coś o ptaszkach, bo o gospodarce i inwestycjach nie masz żadnego pojęcia i tylko prymitywnie potrafisz obrażać ludzi, którzy pracują dla Polski!!!\nzibi 11.07.2021 13:36:46\nCo ty pijesz, bo inni też by chcieli zaszaleć na portalu???\nzibi 11.07.2021 13:38:11\nI co jeszcze? Dla Polski to pracuję ja, a nie te pasożyty ze zdradzieckiego rządu. Ja inwestują własne pieniądze. Tobie znowu neta udostępniono? Pojęcia nie masz, ani o gpospodarce, ani o inwestycjach.\nNa ptaszkach też się lepiej znam od Ciebie. Ale w sumie to łatwizna. Być lepszym od PiSiorka. Czy to w gospdoarce, czy w inwestychach,czy nawet w przypadku ptaszków.\nCóz, oddawajcie moje pieniadze, zdradzieckie mordy. Ja nie życżę sobie, aby m.in. z mojej kasy finanować Mercedesa i JP Morgan (ci chyba co roku dostają 20 baniek-to jakiś haracz?).\nWican 11.07.2021 14:41:55\nI co jeszcze. Wracaj do swojego pokoiku bez klamek. Takich trolli spuszcza się na krótko, aby nie kompromitowali ogólnie niskiego poziomu intelektualnego pisiackich wyznawców, nie nadających sie do żadnej roboty\nWican 11.07.2021 14:43:00\nJaki sens o nich debatować ?\nwerka1321 11.07.2021 16:49:40\nPiSIory to mistrzowie\nKpiono z Petru a marszałek Witek (nr 2 w państwie wg Konstytucji) uczyła się o Katyniu z przewojennych książek\nWican 11.07.2021 21:55:33\nNawet ruskie pokazały, co może mały okręcik z odpowiednimi rakietami.\nW najlepszym razie chodzi o drażnienie się z ruskimi ruchem okrętów pod ich granicą.\ninteresariusz z PL 13.07.2021 13:46:14\nA jakie zanurzenie kajaka powoduje samosterująca rakieta bardzo bliskiego zasięgu z głowicą jądrową?\ninteresariusz z PL 13.07.2021 13:47:56\nBędą płynąć, oj będą,\na jak się przydarzy wielki sztorm, to śluza się przeleje.\ninteresariusz z PL 13.07.2021 13:48:49


Konieczność rejestrowania każdej transakcji sprzedaży jest na pewno uciążliwa dla wielu przedsiębiorców. Mówi to również dużych przedsiębiorstw, jak oraz średnich sklepików.\nTo założenie na pewno ułatwi dobra, nowoczesna kasa fiskalna. Tego pokroju urządzenia zostały urządzone w moc ciekawych opcji, które potrafią pokazać się bardzo wskazane w nowych firmach. Ciekawym wyjściem są na przykład niewielkie, mobilne kasy, jakie można z możliwością zabrać ze sobą, gdy idzie się do odbiorcy. Zainwestowanie w takie wyprawienie jest a bardzo potrzebnym rozwiązaniem z tematu widzenia wszystkich kobiet, które np. świadczą nowe usługi z dojazdem.\nPopularnym rozwiązaniem, które można wystąpić w współczesnych kasach fiskalnych elzab jota, istnieje jeszcze elektroniczna kopia paragonu. Istnieje więc faktycznie rozwiązanie problemu kopii paragonów. Każdy przedsiębiorca jest odpowiedzialny do robienia tego standardu kopii przez pięć lat. Nie trudno sobie wyobrazić, że w współczesny system można znacznie łatwo zgromadzić duży zapas zadrukowanych, papierowych rolek - ich pozostawianie że być niezwykle poważne, zwłaszcza że trzeba je zabezpieczyć przed uszkodzeniem. W takiej sytuacji możliwość zapisania paragonów w klasy elektronicznej przedstawia się prawdziwym wybawieniem i zezwala na oszczędności, bowiem nie trzeba wydawać pieniędzy na kolejne rolki.\nJak że wybór różnych ciekawych propozycji jest właściwie duży, i dzięki zainwestowaniu w nowe urządzenie można ułatwić sobie prowadzenie kampanie, zaoszczędzić pieniądze, a też zwiększyć wydajność pracy.\nChwila obowiazujacych zasad trosce lantanowce


SentiMenti's world: "hortensjowe dzieci" czyli album dla ukochanej pani\nkoniec roku szkolnego tuż tuż więc album dla wychowawczyni od trzecioklasistów dziś pokazuję :)\nformat A4, pudełko do kompletu, a w albumie zdjęcia ze wspólnych trzech lat, wierszyki, cytaty, laurki, podziękowania...\nmiał być w zieleni, fiolecie i szarości i taki jest :)\njest podobny do TEGO albumu z zeszłego roku, ma formę dziennika szkolnego czyli okładka ma dodatkową odchylaną część z listą uczniów;\nna końcu przed podziękowaniami jest miejsce na wpięcie laurek w formacie A4;\nbuźki dzieciaków na okładce ułożyłam w kwiat hortensji, no, starałam się w każdym bądź razie ;)\nmam nadzieję, że nauczycielka będzie zadowolona z takiej pamiątki :)\nAutor: SentiMenti o 11:57 Etykiety: album\nRenka 20 czerwca 2012 12:52\nsuper! Aż zachciało mi się być panią nauczycielką! :)\nAnnalena 20 czerwca 2012 13:29\nJa nią jestem i byłabym zachwycona otrzymując taka cudną pamiątkę. Naprawdę świetny pomysł i wspaniałe wykonanie.\nAlegria 20 czerwca 2012 13:50\nAlbum rewelacyjny, Pani będzie wzruszona i zachwycona:)Ja jestem\nAlbum piękny i pomysłowy. Pani napewno w zachwycie a rodzice wybudzeni z letargu sztampowych wiązanek.\nSentiMenti 21 czerwca 2012 18:39\nGuriana 20 czerwca 2012 14:57\ngenialny album!!:))..zwłaszcza pomysł hortensjowo-zdjęciowy:))\ndruga szesnaście 20 czerwca 2012 17:59\npomysł hortensjowy - rewelacyjny!\npiękne wykonanie. aż chciałoby się zobaczyć minę Pani Nauczycielki po wręczeniu. :)\nSagitta 20 czerwca 2012 22:21\nKwiat hortensji z zdjęciami - świetny pomysl :) Wspaniała pamiątka\nBardzo podoba mi się połączenie fioletu z tym odcieniem zieleni :)\nedit 21 czerwca 2012 18:27\nczy będzie zadowolona? no ma się rozumieć,że będzie! ja też szykuję taki album na przyszły tydzień a wczoraj oddałam całkiem sporą ilość takich albumów ale na odwrót od pani z przedszkola dla dzieciaków.\nWitam, to wlasnie był album dla wychowczyni na koniec trzeciej klasy który jej wręczyliśmy.Album wart ceny, a miny nauczycielki nie zapomnę, aż sie rozplakała.Album był cudowny , polecam wszystkim\nSentiMenti 10 października 2014 20:45


klocki hamulcowe | fanclub.com.pl\nfanclub hotel Motoryzacja klocki hamulcowe,płyn hamulcowy,tarcze hamulcowe\t11 sierpnia, 2018 No Comments\nPoczucie odpowiedzialności pojawia się w wielu sytuacjach. Wielokrotnie wynika to przypadkiem, zaś też jest to decyzja konkretnej osoby. Z rzetelnością decydując się na samochód to potrzeba być odpowiedzialnym. Bowiem jazda autem zawsze będzie wiązała się z ryzykiem, a już zwłaszcza jest ono większe w momencie, gdy nie posiada się sprawnego auta. Na pewno wszelaki właściciel powinien posiadać Płyn hamulcowy, zaś także sprawne hamulce. Na znakomitą klasę tychże produktów mogą Państwo liczyć w działalności BrakeStock. Posiada ona około siedem lat doświadczenia, a jej specjalnością są szeroko pojęte hamulce. Współpracuje z owymi markami jak: Power Friction, Power Stop, Zimmermann i wiele pozostałych. Wszelakie produkty, a także wiele wiadomości o BrakeStock odnajdą Państwo wchodząc na witrynę elektroniczną: brakestock.pl.\nfanclub fanclub Części samochodowe,fanclub Samochody auto częsci,klocki hamulcowe,moto części,sklep internetowy,tarcze hamulcowe\t19 lipca, 2014 No Comments


Wpływ konopi i marihuany na sen - CNBS\nByAuthor MarcinPosted on Grudzień 2, 2019\nWpływ konopi i marihuany na sen\nDla pewnych osób jedna z ulubionych czynności, dla drugich konieczność. Niemniej, jednak wszystkim tak samo potrzebna do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Sen, bo o nim mowa, to niezbędny element życia każdego z nas. Niestety według badań NATPOL z 2012 roku na problemy ze snem w Polsce skarży się aż 55% respondentów. Naturalną odpowiedzią na niektóre problemy ze snem zdają się konopie, dlatego w poniższym artykule postaramy się głębiej przyjrzeć temu zagadnieniu.\nCzym tak naprawdę jest sen?\nZanim przejdziemy do bezpośredniego wpływu, jaki konopie wywołują na nasz sen, warto zapoznać się z krótką definicją snu. Sen według polskiej wersji Wikipedii to stan czynnościowy ośrodkowego układu nerwowego, cyklicznie pojawiający się i przemijający w rytmie dobowym, podczas którego następuje zniesienie świadomości i bezruch. Fizjologiczny sen charakteryzuje się pełną odwracalnością pod wpływem czynników zewnętrznych. Kolokwialnie rzecz ujmując, sen to wprowadzenie funkcji życiowych naszego organizmu na niski poziom zużycia, podczas którego w mózgu przetwarzane i porządkowane są informacje zdobyte przed położeniem się do łóżka.\nWspółczesna nauka dzieli sen na 2 zasadnicze fazy. Wyodrębnione zostały one na podstawie intensywności ruchów gałek ocznych. I tak pierwszą fazą jest tzw. faza NREM (Non-rapid eye movement), czyli inaczej sen wolnofalowy, który posiada 4 stadia. W pierwszej po zamknięciu oczu powoli maleje świadomość na bodźce zewnętrzne, a do głowy z czasem napływają niespójne, nielogiczne myśli. Drugie stadium to brak reakcji na bodźce zewnętrzne oraz zaprzestanie ruchu gałek ocznych. Podczas kolejnego stadium snu pojawiają się fale delta, które są wstępem do głębokiego snu. W czwartym i ostatnim stadium fazy NREM, przeplata się on z fazą REM (Rapid eye movement), podczas którego pojawiają się obrazy oraz dochodzi do mimowolnego poruszania ciałem. W tej fazie może dochodzić u pewnych osób do lunatykowania.\nFaza NREM trwa około 80-100 minut, po czym sen przechodzi w fazę REM, która trwa 15 minut.\nFaza REM charakteryzuję się luźnym, wiotkim ciałem i bardzo wyraźnymi obrazami, To właśnie podczas tej fazy powstają marzenia senne, a proces ten podczas nocy powtarza się średnio 5 razy. Podczas fazy REM bardzo łatwo o wybudzenie. Badania snu przeprowadza się za pomocą elektroencefalografii (EEG), z elektrodami umieszczonymi na skórze głowy. Kluczową rolę w badaniu snu odgrywają fale, jak np. wyżej wspomniana fala delta, która może charakteryzować fazę snu. Naukowcy nie do końca jeszcze wiedzą czemu służy faza REM. Mówi się o potrzebie ok. 5 pełnych cykli snu, by człowiek w pełni wypoczął. Oczywiście wpływ na jakość i długość snu może mieć wiele czynników np. genetyka osoby śpiącej.\nZaburzenia snu to nic innego jak zakłócenia poprawnego funkcjonowania poszczególnych etapów snu. Takie zaburzenia mogą wpłynąć na nienaturalną długość niektórych faz snu lub jego jakość. Zaburzenia te mogą również mieć przeróżne podłoże, od genetycznej, po problemy ze zmianą strefy czasowej. Największy odsetek osób skarżących się na problemy ze snem cierpi na tzw. bezsenność. Warto zaznaczyć, że nie należy bagatelizować trudności ze snem, ponieważ w wielu przypadkach problemy z nim mogą być symptomami poważniejszej choroby.\nKonopie na ratunek, czyli pozytywny wpływ konopi na sen\nZaznaczmy, że poniższe przykłady odnosić się będą zarówno do konopi w formie suszu o wysokiej zawartości THC, jak i np. do olejków CBD. W rzeczywistości obie te substancje mogą wywoływać różne efekty w obszarze snu.\n1. Konopie działają uspokajająco\nPrzed stosowaniem różnych środków poprawiających jakość snu, należy poszukać przyczyn problemów sennych. Dla wielu przyczyną takiego stanu rzeczy może być niepokój lub stres. W takim wypadku konopie będą idealnym remedium na problemy ze snem, ponieważ przykładowo produkty z dużą zawartością CBD mają działanie przeciwlękowe i pomogą wytłumić złe myśli, które przeszkadzają w dobrym i spokojnym śnie.\n2. Konopie działają przeciwbólowo\nDo problemów ze snem niewątpliwie może przyczynić się przewlekły ból, który uniemożliwia spokojny wypoczynek. Badacze z Uniwersytetu z Guelph stwierdzili w swoich badaniach, że rośliny konopi mają właściwości przeciwbólowe, które są około 30x silniejsze od popularnej aspiryny. Także ostatnie badania wskazują, np. że kanabidiole łączą się z odpowiednimi receptorami zapewniając znieczulenie w miejscu interakcji.\n3. Konopie pozwalają szybciej zasnąć i pomagają w bezsenności\nPrzeprowadzone badania, które możecie znaleźć tutaj, dowodzą, że osoby, które konsumowały marihuanę, średnio potrzebowały 30 minut mniej do zaśnięcia od osób, które nie używały konopi indyjskich. Trzeba mieć na uwadze, że statystyka odnosi się do połączonej grupy badanych, w której część osób poddanych badaniu cierpiało na bezsenność. Oprócz popularnych kanabidioli, które pozwalają lepiej zasnąć, w konopiach występują także substancja chemiczna zwana Terpenem. Terpen, mimo że mało popularny, podobnie jak kanabidiole ma stwierdzone naukowo właściwości, które wspomagają zasypianie. Wszystko to razem sprawia, że ludzie po konopiach potrzebują mniej czasu na zaśnięcie, a według badań 2/3 cierpiących na bezsenność po stosowaniu konopi zauważyło poprawę w swojej bezsenności.\n4. Konopie wydłużają głęboki sen\nJak pokazują badania, konopie, a w szczególności ich psychoaktywny związek THC, mają wpływ na fazy snu. Konsumpcja konopi indyjskich zwalnia ruch gałek ocznych, co sprawia, że osoby sięgające po marihuanę mają wydłużony czas głębokiego snu wolnofalowego, a skrócony w fazie REM. Taki stan rzeczy można traktować dwojako, jednak uważa się, że głęboki sen (NREM) sprawia, że organizm łatwiej się regeneruje, a najbardziej negatywny skutki z braku snu wynikają właśnie z niedoboru snu głębokiego. W takim wypadku konopie mogą pomoc osobom, które nie są w stanie przespać odpowiedniej ilości godzin, która jest potrzebna, by organizm mógł prawidłowo funkcjonować.\n5. Konopie pomagają osobom z bezdechem sennym\nBezdech senny to zaburzenie, w którym śpiący wielokrotnie podczas snu doświadcza przerw w oddychaniu. Taki stan rzeczy sprawia, że osoby chore na tę przypadłość budzą się w trakcie spania nawet kilkanaście razy na godzinę, co uniemożliwia zapewnienie organizmowi odpowiedniego wypoczynku. Jak wskazują badania, substancja THC pozwala ograniczyć ilość przerw w oddychaniu, a co za tym idzie polepszyć jakość snu dla osób z bezdechem sennym.\nKonopie niewątpliwie mogą mieć pozytywny wpływ na sen u niektórych osób, co potwierdza wiele opracowań naukowych. Trzeba mieć jednak na uwadze, że sen to tak naprawdę dziedzina, która wciąż potrzebuję wielu badań, by móc stwierdzić z czystym sumieniem, że marihuana pomaga z problemami sennymi. Łyżką dziegciu w tej beczce miodu, jaką zdają się konopie, jest to, że choć marihuana wielu osobom pomogła w lepszym śnie, tak niektórzy pod jej wpływem odczuli negatywne efekty jej konsumpcji. Niezaprzeczalnie istnieje wiele badań, które pokazują, że wieloletnie przyjmowanie konopi indyjskich może zwiększyć ryzyko bezsenności. Trzeba także pamiętać, że przyjęcie odpowiednio dużej dawki THC, może następnego dnia być przyczyną złego samopoczucia. Reasumując, konopie mają względnie pozytywny wpływ na sen u ludzi, jednak ta kwestia zależy głównie od indywidualnych uwarunkowań każdego z nas, a obecne badania na ten temat nie dają nam jednoznacznej odpowiedzi.\nbadania cbd konopie indyjskie sen\nMiss Kanady będzie promować marihuanę podczas konkursu piękności\nJazda samochodem pod wpływem marihuany\nByAuthor MarcinPosted on Październik 2, 2020\nNie tylko THC i CBD, czyli słów kilka o kannabinoidach


Strona główna >\tSport > Koszykówka. Trójka naszych wychowanków w reprezentacji\nData publikacji: 2016-07-31 14:53\nOstatnia aktualizacja: 2016-07-31 14:53\nWywietleń: 786 146514\nWśród tych, którzy pozostali na zgrupowaniu nie ma zawodników z zespołu King Wilków Morskich. Jest jednak trójka graczy podkoszowych wychowanych w klubach z naszego regionu.\nNajbardziej doświadczonym spośród nich jest 34-letni Szymon Szewczyk, który w barwach PKK Szczecin debiutował na parkietach ekstraklasy już 18 lat temu. Środkowy Stelmetu Zielona Góra jest najbardziej doświadczonym i najstarszym zawodnikiem naszej reprezentacji. W 84 meczach zdobył dotąd 650 punktów.\nSzewczyk rywalizuje z o dwa lata młodszym wychowankiem Spójni Stargard Adamem Hrycaniukiem. 32-letni kolega klubowy Szewczyka wywalczył ze Spójnią tytuł młodzieżowego mistrza Polski przed 13 laty. W reprezentacji zagrał dotąd 64 razy i zdobył 362 punkty.\nWychowankiem King Wilków Morskich jest najmłodszy spośród całej trójki Tomasz Gielo. 23-latek wywalczył przed sześcioma laty tytuł wicemistrza świata do lat 17. Obecnie jest graczem University of Mississippi, w kadrze zagrał dotąd 18 razy i zdobył 55 punktów.\nW Wałbrzychu Polacy dwukrotnie - 5 i 6 sierpnia - zmierzą się towarzysko z Holendrami. Tylko drugie spotkanie będzie otwarte dla kibiców. Potem czekają ich turnieje w Austrii i Niemczech oraz we Włocławku, tuż przed pierwszym meczem eliminacji ME 2017.\nRywalami biało-czerwonych w kwalifikacjach są Białoruś, Estonia i Portugalia. Finały Eurobasketu zostaną rozegrane we wrześniu 2017 roku w Finlandii, Izraelu, Rumunii oraz Turcji. (par)


Pieczenga - encyklopedia.biolog.pl\nSo What!: Dobrzy, w%u015bciekli i brzydcy\nNa mapach: 69°33′N 31°13′E/69,550000 31,216667\nPieczenga w encyklopedii\nPoczątki osady sięgają XVI stulecia, region ten od najdawniejszych czasów zamieszkiwany był przez Lapończyków Skolt. Rejon Pieczengi został przyłączony do Rosji w roku 1533, w którym też ufundowano tam klasztor. Na mocy traktatu w Tartu w roku 1920 Rosja Radziecka odstąpiła rejon Pieczengi niepodległej Finlandii. W roku 1924 odkryto w tym rejonie duże zasoby niklu i miedzi (zob. Nikel). Finlandia powierzyła ich eksploatację od roku 1934 przedsiębiorstwom angielskim, kanadyjskim i francuskim. Na początku 1940 roku, podczas wojny zimowej, Armia Czerwona zajęła ten rejon, ale na mocy traktatu moskiewskiego z 12 marca tego samego roku zwróciła go Finlandii z wyjątkiem Półwyspu Rybackiego. Po zajęciu Norwegii przez Niemcy ówczesne Petsamo stało się ważnym węzłem zaopatrzenia Wehrmachtu i bazą Luftwaffe (głównie Jagdgeschwader 5). Stąd Luftwaffe, Wehrmacht i oddziały fińskie wielokrotnie przeprowadzały ataki na Murmańsk i magistralę murmańską. Na mocy rozejmu moskiewskiego z 19 września 1944 Finlandia zrezygnowała z rejonu Pieczengi na rzecz Związku Radzieckiego. Ten stan potwierdził pokój paryski (1947), przy czym Związek Radziecki otrzymał od Finlandii dodatkowo obszar Jäsniskoski.\nW czasach Związku Radzieckiego w rejonie Pieczengi rozbudowano przemysł ciężki – z fatalnymi następstwami dla środowiska. Ziemia i wody gruntowe jeszcze dziś wykazują wysokie skażenie. Wybudowano także połączenia kolejowe Pieczengi z Murmańskiem i Niklem oraz portem w Liinahamari, służące w pierwszej linii eksploatacji złóż miedzi i niklu.\nRozwój ludności | edytuj kod\nNa podstawie artykułu: "Pieczenga" pochodzącego z Wikipedii


Mourinho: Giggs to najlepszy piłkarz w historii Premier League Piłka nożna - Sport.pl\nmk, daily mirror 01.03.2009 15:21\nSir Alex Ferguson niedawno nazwał Ryana Giggsa graczem sezonu. Teraz jednak zaskakujący hołd oddał mu Jose Mourinho, trener Interu Mediolan, nazywając najlepszym zawodnikiem w historii Premier League\nRio Ferdinand chce Mourinho »\n- Co można powiedzieć o człowieku, który ma na koncie dziesięć ligowych tytułów mistrzowskich? - mówi Mourinho. - Już same medale mówią za siebie. Tak, mówimy chyba o najlepszym piłkarzu Premier League wszech czasów. Nikt nie przyczynił się do sukcesów swojego klubu tak bardzo jak w przypadku Ryana Giggsa i Manchesteru United - mówi Portugalczyk. Mourinho wie, że oznacza to postawienie Walijczyka ponad takimi gwiazdami jak Alan Shearer, Eric Cantona czy Gianfranco Zola.\nTrenerowi Interu szczególnie imponuje jednak to, że w tym sezonie piłkarz ujawnił nowy talent - do gry w środku pomocy. Według Mourinho to bardzo przydało się United. - W wieku 35 lat stracił oczywiście trochę z szybkości, ale zmiana pozycji to bardzo rozsądne posunięcie ze strony Sir Alexa - dodaje. - No i przy okazji widzimy, że, tak jak w przypadku Zoli, Bergkampa czy Zidana, wiek nie wpływa na prawdziwą klasę.\nGiggs nigdy nie zawiódł managera. Dlatego powoli zbliża się do 800 występu w barwach "Czerwonych Diabłów". Wyprzedził już wcześniejszego klubowego lidera, Sir Bobby'ego Charltona.\nMourinho uważa, że to może być wyjątkowy rok dla United i Giggsa: - Mają wspaniałych, młodych graczy jak Cristiano Ronaldo czy Wayne Rooney, ale, kto wie, być może to właśnie Giggs będzie tym, który "zrobi różnicę" w lidze i w Europie?\nWłochów w Lidze Mistrzów właściwie już nie ma »\nMourinho: Nie znoszę intelektualnej prostytucji\nManchester United zdobył Puchar Ligi Angielskiej, Foster bohaterem\nLiga angielska: Koniec marzeń Liverpoolu?\nManchester do kwietnia bez Rafaela


dodane przez: Nigys dn. 06-12-2012 r.\nMój zimowy niezbędnik z przymrużeniem oka.\nMasło do ciała Orange & Cinnamon - Stara mydlarnia 19,99zł\nJego cudowny zapach długo utrzymuje się na skórze, w dodatku jest wydajne i szybko się wchłania. W kwestii nawilżenia nie jest co prawda moim nr. 1 ale spisuje się nieźle. W każdym razie nie wyobrażam sobie zimy bez niego ;).\nRękawiczki - Kaufland 6,99zł\nOczywiście wg metki rozmiar dziecięcy, jak zwykle wszystkie damskie były na mnie za duże. Cieplutkie, dwupalczaste w fajnych kolorach.\nRudy komin - H&M około 29zł\nKupiony jeszcze wczesną jesienią, przyjemny i ciepły.\nNivea fruity shine Strawberry - Rossmann około 8zł\nNawilżająca pomadka do ust o smaku truskawkowym. Czyli przypomnienie lata w mroźne dni. Co prawda polowałam na Milk&Honey która dłużej trzyma się na ustach i lepiej nawilża, jednak nie żałuję kupna truskawkowej.\nDredloki złoto & czekoladowy brąz - wlosy-sklep.pl trzy paczki ok. 115 zł\nPostanowiłam ocieplić dotychczasowe ciemnobrązowe + białe tymi dwoma kolorami. Z tym, że biały póki co idzie w odstawkę.\nCynamonowy wisiorek - Mama, koszt: ciepły uśmiech\nCzyli jeden z wielu biżuteryjnych prezentów od mojej złotopalcej Mamy. Ręcznie robiony, cudownie pachnący cynamonem.\nA teraz czas na ciepłe kakao.\nwpis edytowany 2012-12-06 o godz. 13:43:40\ndodane: 06-12-2012 15:37\npłaszcz jeans top converse new look bershka body michael kors nude hm lity floral szpilki spodnie koturny bluzka


35,72 zł\t-19% 44,10 zł Out of stock\nMleczko do ciała Rose Joghurt 250 ml\nNaturalny olejek różany, naturalna woda różana, jogurt, olejek arganowy, Q10. Intensywne i długotrwałe nawilżenie skóry poprawia jej strukturę i tonizuje. Pojemność: 250 ml\n35,72 zł\t-19% 44,10 zł\n23,16 zł\t-19% 28,60 zł In Stock\nŻel pod prysznic Rose Joghurt\n23,16 zł\t-19% 28,60 zł\n17,42 zł\t-19% 21,50 zł In Stock\nMydło w płynie lawenda i miód\nEkstrakt z lawendy, ekstrakt z miodu Składniki aktywne: ekstrakt z lawendy, ekstrakt z miodu, ekstrakt z szałwii, gliceryna. Mydło w płynie bogate w naturalne ekstrakty i łagodne środki pieniące. Delikatnie oczyszcza i odświeża skórę rąk. Nadaje jej jedwabistą miękkość i świeży zapach lawendy i miodu. Odpowiednie do codziennego stosowania....\n17,42 zł\t-19% 21,50 zł\n16,85 zł\t-19% 20,80 zł Out of stock\nRoseBerry Nature Mydło w płynie\nNaturalny olejek różany, naturalna woda różana, ekstrakt z jagód goji, ekstrakt z jabłek, allantoina. Mydło w płynie o delikatnym zapachu zaprojektowane po to, by oczyszczać skórę. Wzbogacone naturalnymi składnikami z róży, jagód goji i jabłka zmiękcza skórę i zachowuje jej naturalną równowagę wodną. Pojemność: 290 ml\n16,85 zł\t-19% 20,80 zł\n28,19 zł\t-19% 34,80 zł In Stock\nŻel do higieny intymnej Rose Joghurt\n28,19 zł\t-19% 34,80 zł\n49,82 zł\t-19% 61,50 zł In Stock\nLady's Joy Perfumy Melody\nLśniący, zmysłowy zapach dla kobiet szukających niespodzianek i fantazji. Kwiatowo-owocowy zapach pomaga podkreślić kobiecą elegancję. Pojemność: 50 ml\n49,82 zł\t-19% 61,50 zł\n23,32 zł\t-19% 28,79 zł Out of stock\nŻel pod prysznic Rose Berry\nNaturalny olejek różany, naturalna woda różana, ekstrakt z jagód goji, ekstrakt z pomarańczy, panthenol. Mechanicznie złuszczający żel pod prysznic, idealny do każdego rodzaju skóry. Zaprojektowany po to, aby głęboko oczyszczać skórę i usuwać martwy naskórek. Składniki uzyskane z róży,...\n23,32 zł\t-19% 28,79 zł\n24,95 zł\t-19% 30,80 zł In Stock\nNaturalny olejek różany, naturalna woda różana, kompleks kawioru, sole z Morza Martwego, skoncentrowana woda morska. Delikatny żel pod prysznic o świeżym zapachu. Czyści i zmiękcza skórę, a także pomaga regulować równowagę mineralną i wodną dzięki wysokiej zawartości minerałów (wapń, magnez, potas itp.), w...\n24,95 zł\t-19% 30,80 zł\n19,54 zł\t-19% 24,12 zł In Stock\nJaśminowy krem do rak HERBAGEN\nZawiera olejek macadamia i jojoba. Jest naturalną mieszanką składników, które podnoszą poziom nawilżenia i redukują podrażnienia skóry. Polecany do codziennej pielęgnacji. Zastosowanie: Do suchej i normalnej skóry rąk. Sposób użycia: Wmasować krem w skórę dłoni oraz paznokcie. Składniki aktywne: olejek...\n19,54 zł\t-19% 24,12 zł\n30,19 zł\t-19% 37,27 zł In Stock\n30,19 zł\t-19% 37,27 zł\nZmiękczający i naprawczy krem do piet...\nKrem zapobiega pęknięciom, które mogą się pojawić na suchej skórze stóp i pięt. Odżywia, odbudowuje, koi, dezynfekuje skórę, poprawia jej elastyczność. Zawiera allantoinę, olejek nagietkowy, witaminę A, olejek lawendowy (95% substancji pochodzenia naturalnego). Nie zawiera parabenów, parafiny, barwników,...\n39,43 zł\t-19% 48,68 zł In Stock\nKrem usuwający zgrubienia skóry Keritogen...\n39,43 zł\t-19% 48,68 zł\nKrem do rąk z witaminami A i E HERBAGEN\nCytrusowy krem do rąk HERBAGEN\n30,54 zł\t-19% 37,70 zł In Stock\nZawiera aktywne kapsułki z witaminą E, która przenika do głębszych warstw skóry i pomaga utrzymać ciągłość błon komórkowych. Ekstrakty z kasztana i bluszczu mają działanie antycellulitowe. Żel wspomaga mikrokrążenie w tkankach, wzmacnia naczynka krwionośne i zapobiega cellulitowi. Pojemność: 140 ml\n30,54 zł\t-19% 37,70 zł\n25,39 zł\t-19% 31,34 zł In Stock\nDezodorant Fantazja HERBAGEN\nDezodorant Fantazja wzbogacony w jony srebra zapewnia długotrwałą ochronę przed potem. Nadaje skórze elegancki zapach. Pojemność: 50 ml\n25,39 zł\t-19% 31,34 zł\nDezodorant Aloesowy Energia HERBAGEN\nDezodorant aloesowy Energia wzbogacony w jony srebra zapewnia długotrwałą ochronę przed potem. Nadaje skórze elegancki zapach. Pojemność: 50 ml\n33,81 zł\t-19% 41,75 zł In Stock\nPachnące mleczko do ciała Fiori di Campo\nPrzeznaczone do codziennego stosowania po kąpieli. Pomaga odżywić i nawilżyć skórę, a także nadać jej piękny zapach. Zawiera oliwę z oliwek bogatą w witaminy A, B2, C, D, E i K. Ma ekstrawagancką nutę zapachową, która sprawia, że skóra nabiera prowokacyjnego zapachu.95% NATURALNE SKŁADNIKI Pojemność: 200 ml\n33,81 zł\t-19% 41,75 zł\nMleczko do ciała Petali&Fiori\nPrzeznaczone do codziennego stosowania po kąpieli. Pomaga odżywić i nawilżyć skórę, a także nadać jej piękny zapach. Zawiera oliwę z oliwek bogatą w witaminy A, B2, C, D, E i K. Ma ekstrawagancką nutę zapachową, która sprawia, że skóra nabiera wspaniałego zapachu.95% NATURALNE SKŁADNIKI Pojemność: 200 ml\nPachnące mleczko do ciała Donna Verde\nPrzeznaczone do codziennego stosowania po kąpieli. Pomaga odżywić i nawilżyć skórę, a także nadać jej piękny zapach. Zawiera oliwę z oliwek bogatą w witaminy A, B2, C, D, E i K. Ma ekstrawagancką nutę zapachową, która sprawia, że skóra nabiera wyjątkowo świeżego zapachu.95% NATURALNE SKŁADNIKI Pojemność: 200 ml\n26,56 zł\t-19% 32,79 zł In Stock\nŻel pod prysznic z ekstraktem z zielonej...\nŻel zawiera ekstrakt z zielonej herbaty o działaniu wzmacniającym, przeciwutleniającym i oczyszczającym skórę. Nie zawiera parabenów. Pojemność: 250 ml\n26,56 zł\t-19% 32,79 zł\n25,62 zł\t-19% 31,64 zł In Stock\nŻel pod prysznic z olejkiem z werbeny\nŻel zawiera olejek z werbeny delikatnie oczyszcza, nawilża skórę, zapewnia długie uczucie świeżości. Nie zawiera parabenów. Pojemność: 250 ml\n25,62 zł\t-19% 31,64 zł\n26,79 zł\t-19% 33,07 zł In Stock\nŻel pod prysznic Tea Time jabłko i cynamon\nŻel bazuje na naturalnych składnikach, pozyskanych z kokosa i glicerynie. Ma działanie silnie nawilżające i oczyszczające. Ma intensywny zapach jabłek i cynamonu. Pojemność: 250 ml\n26,79 zł\t-19% 33,07 zł\nŻel pod prysznic Tea Time białe piżmo\nŻel bazuje na naturalnych składnikach, pozyskanych z kokosa i glicerynie. Ma działanie silnie nawilżające i oczyszczające. Ma intensywny zapach piżma. Pojemność: 250 ml\nŻel pod prysznic Tea Time Słodycze\nŻel bazuje na naturalnych składnikach, pozyskanych z kokosa i glicerynie. Ma działanie silnie nawilżające i oczyszczające. Ma delikatny, słodki zapach. Pojemność: 250 ml\nŻel doskonale oczyszcza skórę a zawarte w nim emolienty pochodzenia roślinnego intensywnie ją nawilżają. Pojemność: 250 ml\n29,60 zł\t-19% 36,54 zł In Stock\nMydło w płynie z ekstraktem z aloesu i...\nMydło zostało opracowane z myślą o codziennej pielęgnacji skóry, która po jego użyciu staje się gładsza i odświeżona. Formuła z ekstraktem z aloesu i rumianku silnie nawilża i łagodzi skórę. Pojemność: 350 ml\nMydło w płynie z gliceryną i ekstraktem z...\nMydło polecane do codziennej pielęgnacji skóry. Delikatnie, ale efektywnie usuwa zanieczyszczenia, nawilżając skórę. Zawiera ekstrakt z lipy o właściwościach zmiękczających. Pojemność: 350 ml\n36,62 zł\t-19% 45,21 zł In Stock\nMydło w płynie do higieny intymnej z...\nMydło do codziennego mycia okolic intymnych. Zawiera ekstrakt z echinacei, który ma właściwości przeciwzapalne, antybakteryjne, dezynfekujące i osłaniające. Pojemność: 350 ml\n36,62 zł\t-19% 45,21 zł\nMydło do twarzy z ekstraktem z bławatka...\nMydło zaprojektowane z myślą o wrażliwej skórze twarzy. Efektywnie usuwa zanieczyszczenia i makijaż, koi i nawilża skórę. Zawiera ekstrakt z bławatka, znany ze swojego działania przeciwzapalnego i nawilżającą glicerynę. Produkt hipoalergiczny. Pojemność: 350 ml\n15,39 zł\t-19% 19,00 zł In Stock\nMusująca pachnąca kula do kąpieli 170g\n15,39 zł\t-19% 19,00 zł\n28,21 zł\t-19% 34,82 zł In Stock\nMydło w kostce Tea Time jabłko i cynamon\nOtrzymane dzięki połączeniu oliwy z oliwek, oleju palmowego i masła shea. Nadaje skórze intensywny zapach jabłek i cynamonu. Waga: 100 g\n28,21 zł\t-19% 34,82 zł\nOtrzymane dzięki połączeniu oliwy z oliwek, oleju palmowego i masła shea. Nadaje skórze szczególny, wytworny, słodki zapach. Waga: 100 g\n20,90 zł\t-19% 25,81 zł In Stock\nMydło roślinne Pedex z rozmarynem i...\nMydło uzyskano dzięki obróbce na zimno olejów roślinnych: palmowego i słonecznikowego. Zawiera również olejek rozmarynowy i goździkowy, znane ze swojego działania antybakteryjnego. Można stosować zarówno do ciała, jak i do włosów. Waga: 75 g\n20,90 zł\t-19% 25,81 zł\n23,99 zł\t-19% 29,62 zł In Stock\nMydło roslinne z kwiatami lawendy i kakao\nZawiera substancje pochodzenia naturalnego: roślinną oliwę, olej palmowy oraz słonecznikowy, kwiaty lawendy i kakao. Pył kakaowy działa antystresowo, relaksuje, wzmacnia, detoksykuje i poprawia krążenie. Polifenole i witamina A, to silne antyoksydanty, neutralizują wolne rodniki i spowalniają procesy starzenia się skóry. Kwiaty lawendy delikatnie...\n23,99 zł\t-19% 29,62 zł\nMydło roslinne z ziarnami kawy i winogron\nZawiera substancje pochodzenia naturalnego: roślinną oliwę, olej palmowy oraz słonecznikowy, ziarna kawy i winogron. Kawa naturalnie wzmacnia skórę, ma działanie antycellulitowe i detoksykujące. Ziarna winogron naturalnie złuszczają martwy naskórek. Oleje roślinne idealnie oczyszczają skórę, silnie nawilżają i pozostawiają na...\n21,17 zł\t-19% 26,14 zł In Stock\nBalsam do ciała Seven Roses nawilża i zmiękcza skórę, nadając jej świeżość i długo utrzymujący się, przyjemny zapach. Balsam zapewnia 24-godzinną ochronę przed nieprzyjemnym wpływem czynników atmosferycznych. Pojemność: 200 ml\n21,17 zł\t-19% 26,14 zł\n12,98 zł\t-19% 16,03 zł In Stock\nŻel pod prysznic Seven Roses\n12,98 zł\t-19% 16,03 zł\n9,59 zł\t-19% 11,84 zł In Stock\nEstetyczne, ręcznie wykonane mydełko w kształcie róży w ozdobnym pudełku. Delikatnie myje i odświeża skórę, nie wysuszając jej. Gliceryna doskonale nawilża i zmiękcza skórę, czyniąc ją gładką i jedwabistą, a dodatek olejku różanego nadaje jej zmysłowego zapachu. Mydło doskonale się pieni i łatwo spłukuje. Nadaje się do...\n9,59 zł\t-19% 11,84 zł\nNawiżający żel do twarzy i ciała z aloesem\nAloes jest cudowną rośliną, która dzięki swojemu wszechstronnemu zastosowaniu znajduje zwolenników wśród osób w każdym wieku. Ponadto przyjemny, lekki zapach aloesu koi nasze zmysły i sprawia, ze z przyjemnością sięgamy po naturalne produkty, stworzone na bazie jego wyciągów.Od wiek wieków aloes uchodzi za...\nMiękkie i delikatne mydło o wspaniałym zapachu bułgarskiej róży, przeznaczone do codziennego mycia każdego rodzaju skóry. Zawiera masło kakaowe i olej palmowy o działaniu zmiękczającym i odżywczym, a także wodę różaną o działaniu antybakteryjnym i kojącym, pomagającą zachować naturalną równowagę skóry. Waga: 100 g\n3,63 zł\t-19% 4,48 zł In Stock\nPrzepiękny zapach różanego bukietu, przywodzący na myśl delikatność płatków i poranną rosę o słonecznym poranku. Poprawia nastrój.\n3,63 zł\t-19% 4,48 zł


Szafir i złoto\ndodane przez: Moda_i_takie_tam dn. 12-01-2012 r.\nChyba nie będzie to nic odkrywczego, jeśli napiszę, że czekam z niecierpliwością na wiosnę. Jestem zwierzęciem całkowicie ciepłolubnym, od października do kwietnia właściwie ciągle mi zimno. No i brak słońca działa destrukcyjnie na mój nastrój, pocieszam się, że większość z Nas tak ma :)\nDzisiejszy zestaw "urodził" się w trakcie komponowania czegoś innego, co było fajne w mojej głowie, natomiast po zmierzeniu okazało się totalnym niewypałem. Przy mojej figurze osiągnęłam wygląd a la gracz w futbol amerykański, tylko dać mi do rąk tą smieszną owalną piłkę i wypuścić na boisko... Składniki odzieżowe tamtego seta szybko wróciły więc do szafy, a w głowie z cichym kliknięciem pojawił się nagle ten zestaw. Generalnie w moim życiu wielką rolę odgrywa intuicja i przeczucia, znajomi śmieją się, że jestem czarownicą, albo wróżką jak kto woli :) Jak widać, w dziedzinie mody również to działa... Zobaczycie, latem będziemy znów nosić spodnie dzwony, tak czuję przez skórę :)\nMam w głowie kilka stereotypów modowych, które staram się przełamywać, z większym lub mniejszym efektem. Jednym z nich jest przeświadczenie, że do szarości nosimy tylko srebrne dodatki, nie mam pojęcia skąd mi się to wzięło. Jednak, gdy zestawiłam te spodenki i koszulę ze srebrem, jakoś tak nudą powiało, smutno i ponuro... Później rzut oka do przepastnej szuflady z paskami... i dorwałam moje kochane Moschino, koszulę ożywiłam również długim wisiorkiem z H&M. Gdybym jeszcze do tego miała blond włosy, byłoby idealnie :) Nie, żartuję, jestem bardzo przywiązana do mojego naturalnego koloru, choć nie zaprzeczę, że pokusa rozjasnienia chodzi za mną od dobrych kilku lat. Powstrzymuje mnie tempo, w jakim moje włosy rosną, musiałbym co tydzień farbować odrosty, jakoś mnie to zniechęca. Koniec pisaniny, buźka :)\nPantofelki/shoes - RyłkoSpodenki/shorts - OodjiPasek/belt - MoschinoKoszula/shirt - H&MNaszyjnik/necklace - H&M\nwpis edytowany 2012-01-12 o godz. 15:14:48\nspodnie buty ccc nowa kolekcja japan style płaszcz Emu Bokserka reserved BASKINKA vintage zegarek bluzka Nike air max bralet botki trampki sukienki


Czy olej z konopi może leczyć raka? - dori-kwiaty.com.pl\nGdy mówimy o nasionach konopi powinniśmy mieć świadomość tego, że zawierają one od trzydziestu do trzydziestu pięciu procent oleju.\nJeśli jest on świeżo wytłoczony, charakterystyczne jest dla niego zielonkawe zabarwienie, gdy jednak dojdzie do jego nasłonecznienia, dość szybko zmienia barwę i staje się niemal przeźroczysty. Jego temperatura krzepnięcia nie jest wysoka i wynosi od 15 do 20 stopni Celsjusza, a czas schnięcia waha się od czterech do nawet ośmiu dni. W jego skład wchodzą nie tylko kwasy tłuszczowe wielonienasycone omega-3, ale także kwasy wielonienasycone omega-6 oraz kwasy jednonienasycone.\nOlej konopny można podawać na wiele sposobów. Jest spożywany między innymi w sałatkach i z serami, znakomicie sprawdza się jednak również z kaszą oraz na świeżym chlebie. Jednym z najważniejszych zadań, jakie ma do spełnienia jest zahamowanie agregacji krwinek, warto jednak wspomnieć i o tym, że zmniejsza ryzyko wystąpienia zarówno zawału, jak i zatoru. Osoby, które stosują go regularnie mogą liczyć również na zmniejszenie wytwarzania pro zapalnych mediatorów oraz na przyspieszenie procesu regeneracji tak błon śluzowych, jak i skóry, co jest korzystne nie tylko dla zdrowia, ale i dla urody. Jego właściwości przyczyniają się również do tego, że szybciej goją się rany i oparzenia, może być przy tym wykorzystywany do okładów na wypryski i suche liszaje.\nJeśli połączymy go z witaminą A, olej konopny jest nieoceniony w pielęgnacji suchej skóry, sprawdza się jednak również w przypadku odleżyn i odmrożenia. I choć walory prozdrowotne oleju konopnego są nam znane już od dawna, dziś możemy usłyszeć coraz częściej o jego jeszcze jednej właściwości, która może okazać się rewolucyjna. Okazuje się, że olej konopny jest w stanie wspierać nas w walce z nowotworem nawet, jeśli większości osób już sam pomysł takiego jego zastosowania wydaje się co najmniej niedorzeczny. Co ciekawe, naukowcy wcale nie są aż takimi sceptykami. Z teoretycznego punktu widzenia założenie takie nie jest wcale pozbawione sensu, w ośrodkach badawczych w różnych krajach testuje się bowiem wpływ dużych dawek obecnych w marihuanie kannabinoli na leczenie raka u zwierząt doświadczalnych. Receptory kannabinoidowe, z którymi mamy do czynienia w komórkach wielu tkanek odpowiadają za wiele funkcji w organizmie, wiele wskazuje więc na to, że nie pozostają bez wpływu na mechanizmy apoptozy, a więc programowanej śmierci komórek. Być może propagowanie oleju konopnego wśród cierpiących na nowotwory przyczyni się do tego, że zainfekowane komórki będą szybciej obumierały nie dając szans rakowi na infekowanie innych przestrzeni. Co więcej, olej konopny może być podawany chorym w coraz większych dawkach, co zwiększa szansę na wyleczenie.\nW 1965 roku zakazano w Australii jakiegokolwiek obcowania z marihuaną niezależnie od jej formy czy przeznaczenia, nawet jeżeli miałoby to być...