Czy to jest CHAD? - choroba afektywna dwubiegunowa - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\ndaikte 15.03.10, 02:56\nPierwszy raz zalogowałam się na forum internetowe. Obawiam się, że mam\nchorobę, o której tu piszecie. Chciałabym się dowiedzieć, czy to CHAD czy może\nzwykłe (lub mniej zwykłe) lenistwo.\nMam prawie 30 lat. Mieszkam z rodzicami.\nPrzechodzę zmiany nastroju - góra dół.\nCałymi dniami oglądam telewizję - jestem chyba uzależniona od AXN SCI FI i\ninnych programów (zwłaszcza seriali). W styczniu tego roku uzależniłam się od\noglądania kreskówek anime - całymi godzinami (czasem przez 12 godzin bez\nprzerwy) oglądałam pierwszą serię Naruto (drugiej nie zaczęłam z obawy przed\npowtórką). Bywa, że sypiam w ubraniu i myję się dopiero rano. Czasem nie myję\nsię w ogóle - chyba, że muszę wyjść z domu. Chodzę stale w tych samych\nubraniach - zakładam je nawet wtedy, gdy są już brudne. Chyba, ze muszę "wyjść\ndo ludzi", wtedy staję się czysta i pachnąca, ale prawda jest taka, że\nwolałabym nie wychodzić ani nie zmieniać ubrań.\nJem zbyt wiele - obżeram się czekoladą.\nStale czytam te same książki czasem po kilkadziesiąt razy. Uciekam od\nZawalam robotę i nie dotrzymuję terminów.\na) odbierać telefony\nb) sprawdzać maila\nc) otwierać drzwi nieznajomym (kiedy ktoś niezapowiedziany dzwoni do drzwi,\nudaję, że mnie w domu nie ma).\nMuszę się b. pilnować, by codziennie sprawdzać maila i mieć włączoną i\nnaładowaną komórkę - raz zdarzyło mi się, że przez parę miesięcy unikałam\nznajomych. Dosłownie uciekłam wtedy ze stażu, na którym byłam, i przez dwa\ntygodnie nie odbierałam komórki ani nie sprawdzałam maila (pracowałam w firmie\nzajmującej się treningiem osobowości i NLP, zmuszano mnie tam do pozytywnego\nmyślenia, nienawidziłam tej pracy i było mi bardzo, bardzo, bardzo źle.\nMusiałam pisać rzeczy, w które nie wierzyłam i udawać, że jestem nimi\nzainteresowana). Szefowie wierzyli w dobrodziejstwo wynikające ze stymulowania\npracowników odpowiednio wysokim poziomem stresu etc. Ćwiczyli na nas takie\nróżne techniki "motywacyjne".\nNie poradziłam sobie i stchórzyłam.\nSzef obraził mnie - opieprzając mnie za opieszałość, stwierdził, że powinnam\npoprawić moją efektywność, inaczej pozostanie mi tylko znaleźć sobie bogatego\nmęża, ale i to nie jest łatwe, bo, cytuję, "żeby się udało, trzeba dobrze\nPóźniej już nie potrafiłam pracować dla tych ludzi. Byłam pewnie kiepskim\npracownikiem i beznadziejną stażystką, (szefowa mawiała, że magistrzy nie\npotrafią dobrze adresować kopert), ale nigdy, przenigdy nie zrobiłam niczego,\nco wskazywałoby, że jestem k...ą.\nNie obwiniam tych ludzi do końca, być może, gdybym była innym, silniejszym\nczłowiekiem, poradziłabym sobie.\nByć może to nie depresja, może jedyny mój problem polega na tym, że jestem\nTak czy inaczej - po stażu "zjechałam" bardzo, bardzo nisko w dół. Wcześniej\nprzytrafiało mi się to w liceum.\nGdy zjeżdżam w dół rozmyślam też o śmierci. Nie wiem, czy są to prawdziwe\nmyśli samobójcze - myślę, że brak mi odwagi. Jestem osobą, która nie ma odwagi\nani odebrać sobie życie ani żyć.\nCo jakiś czas, trudno powiedzieć dlaczego, czuję się lepiej. Wypełnia mnie\nwówczas poczucie mocy. Jestem wówczas przekonana, że posiadam talent\nliteracki, dużo piszę (lepsze rzeczy i w lepszym stylu niż teraz), czuję, że\nmi się uda, że w końcu wydam moją powieść, że napiszę następne. Rozpiera mnie\nwówczas energia, puszczam głośno muzykę i odgrywam bardziej optymistyczne\nscenki z moich powieści i opowiadań.\nCo jakiś czas spotykam się z przyjaciółmi, kiedy jestem w knajpie, czuję się\nkrólową życia - nie należę do atrakcyjnych kobiet, ale po kieliszku staję się\nczarująca, dowcipna, inteligentna, błyskotliwa... Cytuję wtedy ulubione\nfragmenty z Szekspira, Katullusa czy Horacego (Nunc est bibendum\nPrzyciągam uwagę. Staję się towarzyska...\nPodobnie jest w pracy. Kiedy nauczam, czuję się nabuzowana. Rozkręcam się.\nCzuję się mądra, bystra, inteligentna...\nPotrafię wtedy dużo i długo pracować. Jestem w stanie załatwić w ciągu jednej\ndoby więcej rzeczy niż przez cały poprzedni depresyjny miesiąc.\nKiedy jestem "na górze" staję się kreatywna, piszę, układam dialogi, wymyślam\nksiążki, szybciej kojarzę fakty.\nNie mam pojęcia, czy to CHAD. Czytałam opisy Chad na forach i w wikipedii,\njednak to, co przeżywam, wydaje mi się zbyt mało dramatyczne, zwłaszcza, że\nżyję tak od lat.\nCzasem myślę, że cała ta depresja jest tylko lenistwem, że gdybym była\nbardziej pracowita. Z drugiej strony boję się, że to, co uważam za talent\nliteracki, jest jedynie objawem choroby. Moja obawa przed leczeniem wynika\ngłównie z tego faktu, że ewentualne leki mogłyby pozbawić mnie przyjemności\npisania i kreowania wymyślonych światów.\nPrawda jest taka, że bez pisania jestem nikim. To jedyna rzecz, którą potrafię\nJeśli mi się uda i zostanę pisarką (teoretycznie już nią jestem - napisałam\ntrzy książki z czego jedną wydałam, jestem też współautorką dwóch przekładów),\nchoroba nie będzie mieć znaczenia. Moi przyjaciele i znajomi zakochują się,\nłączą się w pary, żenią, mają dzieci, lepszą pracę, zarabiają pieniądze. Ja\nmam tylko moją wyobraźnię, ale jeśli mi się uda, jeśli wydam powieść i zacznę\nnaprawdę zarabiać na pisaniu, to, że jestem samotna, to, że nie założyłam\nrodziny, przestanie mieć znaczenie.\nMam też chorobę Hashimoto i biorę Euthyrox. Kiedy zwiększałam dawki (biorę\n75), byłam wściekła, ale później przyzwyczaiłam się. Być może to tylko\nHashimoto, jednak w opisach tej choroby nie ma mowy o tak dużym przypływie\nenergii i skuteczności, jaki co jakiś czas jednak odczuwam.\nTa myśl naprowadziła mnie na CHAD.\nChciałabym, żeby ktoś mi napisał, czy moje podejrzenia są słuszne.\nawanturka Re: Czy to jest CHAD? 15.03.10, 12:47\nNa to pytanie może odpowiedzieć wyłacznie lekarz i to prawdopodobnie nawet nie po jednej wizycie, ale po wielomiesiecznej a czasem nawet wieloletniej obserwacji.\nJa mogę pisać wyłacznie o tym co mi się wydaje i tak to potraktuj.\nRóżne osoby tutaj chcą się dowiedzieć co im jest i opisują różne stany, które niewątpliwie świadczą o chorobie, choć obraz CHAD nie rysuje się jasno.\nCo do Ciebie to jesteś osobą co do której mam najmniej wątpliwosci co do oczywistości diagnozy.\nTwoje opisy depresji są podręcznikowym wręcz opisem depresji w przebiegu CHAD (nie wiem czy wiesz, ale doświadczony lekarz CHAD jest w stanie zidentyfikować wyłacznie na podstawie tego jak wygląda depresja - u mnie tak własnie było).\nUfff.... Ale musiłałam się nagimnastykować, abyś mojej wypowiedzi nie potraktowała jak wypowiedzi autorytatywnej...\nSpisz sobie wszystko co tu napisałaś w punktach, sciśle, zwięźle pracyzyjnie - wiele ludzi wychodzi od lekarza z poczuciem, że nie powiedziało o tym co naprawdę w tym wszystkim istotne. Spisanie tego co ważne jest sposobem by przed tym się zabezpieczyć.\nKoniecznie idź do lekarza. Szkoda życia. jest spore prawdopodobieństwo, że leki okażą się u Ciebie skuteczne i będziesz mogła prowadzić normalne życie.\nJest jeszcze jeden argument za tym aby jak najszybciej rozpocząć leczenie - jeżeli CHAD jest nie leczona nawet jak potem zaczyna się go leczyć może okazać się, że nie reaguje na leczenie. Więc im szybciej tym lepiej.\nJak już się zdecydujesz - to służę radą nt."jak szukać dobrego lekarza".\ndrugikoniecswiata Re: Czy to jest CHAD? 15.03.10, 13:48\nPodpisuję się pod słowami awanturki. Idź do dobrego, poleconego psychiatry.\nTakiego, który cię uważnie wysłucha i razem z tobą będzie się krytycznie\nprzyglądał rozwojowi wydarzeń. Jeśli nie jesteś chora, leki po prostu nie będą\nna ciebie działać. A jak będą [dobranie zwykle trochę trwa], to sama ocenisz,\nczy lepiej ci na nich, czy bez - przecież nikt cię nie zmusi do brania, jeśli\nnie będziesz chciała.\nNie wiem co masz na myśli mówiąc, że nie jest dramatycznie - to, że nie\npróbowałaś się zabić? Czy to, że jesteś w stanie funkcjonować pomimo depresji?\nObraz, jaki rysujesz, nie wydaje się być obrazem szczęśliwego życia...\nNo i zawsze mi wkładano do głowy taki truizm, że napisanie powieści to 5%\ntalentu i 95% ciężkiej, regularnej pracy. O tę ostatnią trudno w depresji.\nZapewniam, że nie wszyscy pisarze są chadowcami. I nie wiem jak ty, ja w\n(hipo)manii wydaję się sobie superkreatywna i błyskotliwa, a post factum\nstwierdzam, że narobiłam głównie bałaganu. To po jakimś czasie bardzo męczy. Nie\nzadawaj sobie pytania, co możesz stracić. Zapytaj, co możesz zyskać. Ale to\npotem, potem - najpierw lekarz. Bo póki co to jest skóra na niedźwiedziu.\nA, i jeszcze jedno. Psychoterapia na pewno ci nie zaszkodzi, za to może pomóc.\nTo fajna, twórcza sprawa. Poza wszystkim innym nadaje życiu rytm, kręgosłup - z\nktórym z tego co czytam masz problemy. Polecam. Ja diagnozę chad postawiłam\ndopiero w trakcie terapii właśnie i to terapeutka regularnie mnie widując\nzwróciła uwagę na powtarzalność scenariusza. To a propos tego, że diagnoza nie\njest oczywista - byłam wtedy od 3 lat pod opieką dobrej lekarki.\nbazoooka Re: Czy to jest CHAD? 15.03.10, 19:03\nz tego co piszesz, jest prawdopodobieństwo, że może to być chad albo cyklotymia\n(taki "lżejszy" chad). oczywiście od diagnozowania jest lekarz psychiatra, ale...\npo pierwsze, zastanów się, czy na pewno chcesz wplątać się w tę całą\npsychiatryczną machinę i to leczyć. tu na forum ludzie są nastawieni bardzo\npro-lekowo i poniekąd to rozumiem w przypadku osób o ciężkim przebiegu choroby,\ngdzie nie ma innego wyjścia. a co w przypadku osób z lżejszymi zaburzeniami\nnastroju? z jednej strony masz niepewność czy to depresja czy lenistwo, i\ncałkiem zrozumiałą potrzebę, żeby ktoś nazwał to co Ci dolega, jakoś\nsklasyfikował. a z drugiej strony - ryzyko wejścia na ścieżkę bez powrotu.\npsychiatra, leki, życie chorobą, BYCIE chorobą.\n(choć jeśli bardzo chcesz zostać chadowcem i przy okazji jesteś z wawy to mogę\nCi podać namiary na Panią dr, która nader chętnie taką diagnozę rozdaje. a w\nzałączniku - imponujący koktajl leków )\nwięc pozostaje pytanie: czy Twoje objawy są na tyle silne i zaburzające\nfunkcjonowanie, że leczenie jest konieczne? moja rada: przejdź się do\npsychiatry, bo w końcu szkoda życia na cyklicznie pojawiające się stany\ndepresyjne. ale nie przywiązuj się do etykietek ani do bycia chorą, obojętnie\njaką diagnozę byś dostała.\ndrugikoniecswiata Re: Czy to jest CHAD? 16.03.10, 02:19\nA ja się pod tym postem podpiszę 4 łapami, z jednym głównym zastrzeżeniem -\nterapia! Jeśli manie masz raczej twórcze, dajesz radę funkcjonować mimo depresji\ni nie będziesz chciała od razu "ładować się" w leki, to spróbuj wesprzeć się\nTak, jak jest, chyba dobrze ci nie jest, a depresja potrafi być czymś koszmarnym\ni nieleczona trwać miesiącami. Leków nie należy ani demonizować, ani\nidealizować: to nie narkotyk, ale i nie cukierek. Jeśli mogą podnieść komfort\nżycia, należy spokojnie rozważyć za i przeciw.\nTo, co pisze bazoooka to też prawda. Mój ex mawiał, że nie ma ludzi zdrowych -\nsą tylko niezdiagnozowani. Choroba, ta czy inna, nie powinna stawać się osią\nżycia. Ale czasem się staje, nie zawsze mamy na to wpływ. Wtedy zaprzeczanie\ntemu jest równie bez sensu.\nbazoooka Re: Czy to jest CHAD? 15.03.10, 19:09\na co do głównego pytania, bo napisałam chyba w sposób nieco zagmatwany\npytasz czy to chad, czy lenistwo. no to mówię (zaraz mnie skrzyczą, bom nie\nlekarz, a sceptycyzm jest tu bardzo politpoprawny): myślę, że o wieeeeele bliżej\nCi do chada czy innych zaburzeń nastroju niż do lenistwa. lenistwo zdecydowanie\ntak nie wygląda.\ndrugikoniecswiata Re: Czy to jest CHAD? 16.03.10, 02:09\nzawsze może być jeszcze wash&go, wiem po sobie\nxsenia Re: Czy to jest CHAD? 16.03.10, 10:50\nmyślę, że o wieeeeele bliże\n> Ci do chada czy innych zaburzeń nastroju niż do lenistwa. lenistwo\n> tak nie wygląda.\njak wygląda lenistwo?\nbazoooka Re: Czy to jest CHAD? 16.03.10, 13:25\njako osoba doświadczona w lenistwie odpowiem: lenistwo jest wtedy, kiedy\nnicnierobienie sprawia przyjemność i jest "wykonywane" z premedytacją.\nuciekanie od życia, zaszywanie się w domu przed tv byle tylko jakoś przetrwać\nnieznośny czas - to objaw co najmniej porządnego zmęczenia, a często depresji.\nxsenia Re: Czy to jest CHAD? 16.03.10, 15:38\nja mam coś takiego, że jak ilość roboty mnie przytłacza uciekam w net\ni ksiązki. nie robię nic, bo nie wiem za co się zabrać. im dalej, tym\ngorzej. czynności zastępcze mnie męczą, ale twardo się ich trzymam. w\nkońcu dochodzi do tego, że zrobienie czegoś pożytecznego przynosi mi\nulgę. kiedy wciągnę się już w pracę, pracuję nonstop, aż padnę na pysk\n- dosłownie. udaje mi się wtedy zrobić bardzo dużo, nadrobić\nzaległości, które się jeszcze da nadrobić.\ndzedlajga Re: Czy to jest CHAD? 15.03.10, 21:26\nja tylko dodam od siebie, że hashimoto i chad się lubią, pisałam o tym tutaj\ndaikte Re: Czy to jest CHAD? 15.03.10, 22:17\nNie miałam pojęcia, że to się może łączyć. Zawsze traktowałam depresję jako\n"uboczny" produkt Hashimoto.\nCo ciekawe, kiedy byłam w liceum, po raz pierwszy miewałam stany depresyjne i\nwtedy też pierwszy raz podejrzewano u mnie niedoczynność tarczycy - ale wtedy\nskończyło się na zażywaniu jakichś tabletek z jagód\ndaikte Re: Czy to jest CHAD? 15.03.10, 22:03\nPrzede wszystkim chciałabym bardzo gorąco wszystkim podziękować za wypowiedzi i\nprzekazane mi rady.\nTrochę się wystraszyłam na wzmiankę o psychiatrze. Raz poszłam do psychologa, i,\nprawdę mówiąc, wyszłam stamtąd z poczuciem porażki. To znaczy miałam wrażenie,\nże ta sesja w ogóle mi nie pomogła - poryczałam się tylko, kobieta nie miała mi\nnic sensownego do powiedzenia - to znaczy żadnej praktycznej porady, co dalej.\nWyszłam od kobiety i miałam poczucie, że muszę się wziąć w garść, bo tylko ja\ndecyduję o moim życiu.\nMam wrażenie, że o wiele więcej zyskałam sama narzucając sobie zasady - jak z\ntym nieszczęsnym mailem czy telefonami. Czasem nie cierpię tego, ale od czterech\nlat odbieram maila i zmuszam się do "nieuciekania" przed ludźmi.\nPodobną zasadę przyjęłam, jeśli chodzi o alkohol - narzucając sobie okresy\ndobrowolnej abstynencji (zwykle łączyłam je z dietą).\nNa moje nieszczęście, po stażu nabrałam wstrętu do planowania dnia (w firmie\nmusieliśmy planować, co robimy w pracy z dokładnością do godziny i potem\nodznaczać kolorami, co zrobiliśmy, co nie, i dlaczego).\nMam wrażenie, że gdybym tylko znalazła sposób na "pozytywne" zaplanowanie dnia i\npotrafiła wprowadzić je metodą jakichś małych kroków np. zrobię rano to i to,\nwyślę, załatwię sprawę do południa. Czy psychiatra mi w tym pomoże?\nCzy pomoże mi w ustaleniu zasad, które mogłabym przestrzegać, nie stresując się\newentualnymi porażkami? Teraz często zarywam noce, odrabiając godziny\nDlaczego sytuacja nie wydaje mi się dramatyczna?\nPonieważ kiedy czytam opisy na forach, wydaje mi się, że ludzie mają o wiele\nwiększe i poważniejsze problemy. Ja na przykład nigdy nie doświadczyłam\nnegatywnych skutków manii - nigdy nie narobiłam długów, nawet przy przypływach\ngotówki nigdy się nie spłukałam, potrafię minimalizować własne potrzeby (prawie\nnie kupuję sobie ubrań). To przychodzi mi bardzo łatwo.\nCzytam takie terminy jak epizod maniakalny i nie potrafię się z tym utożsamić,\nto znaczy nie potrafię znaleźć cezury, policzyć godzin czy też dni (czasem\nmiewam huśtawkę nastrojów w ciągu jednego dnia).\nJeśli natomiast chodzi o pisanie podczas manii, to tutaj również nigdy nie\ndoświadczyłam żadnych negatywnych skutków. Wręcz przeciwnie - większość tego, co\nwtedy piszę, bywa doceniane.\nTo prawda, że pisanie jest ciężką pracą, ale prawdą jest też, że czasem łatwość\npisania przekłada się na łatwość czytania.\nWidzę to, kiedy czytam moje teksty - fragmenty "przepracowane" są zwykle\nmiałkie, wyłażą z nich "szwy", a kiedy próbuję je poprawiać, jest coraz gorzej.\nTo, co napisałam podczas manii, czyta się jednym tchem - wszystkie partie są\nwciągające, lekkie, "szybkie". Nie jest to tylko moja opinia - tak oceniają je\nrównież moje korektorki, wykładowcy, przyjaciele i znajomi.\nKorekta jest najgorsza - mówi sama za siebie. Tam, gdzie musiałam włożyć w to,\nco piszę, sporo trudu, teksty upstrzone są komentarzami, wątpliwościami, pytaniami.\nTam, gdzie pisałam, "jak leciało", często nie ma ani jednego komentarza przez\nwiele, wiele stron.\nAha, używałam słowa "mania" jeszcze zanim dowiedziałam się o CHAD. Rozumiałam je\ntak, jak przedstawia to Platon w Ionie - jako natchnienie, które nie jest\nzasługą twórcy, lecz darem zsyłanym przez bóstwo.\nChodzi mi o to, że przez wiele słowo "mania" nie niosło ze sobą żadnych\nDopiero później zaczęłam czytać o depresji, a potem (bo depresja nie tłumaczyła\ntych okresów szczęśliwości i intensywnej pracy, które przeżywałam) natrafiłam na\nTeraz nie wiem, co właściwie powinnam zrobić. Pisaliście, że powinnam udać się\ndo psychiatry. Cóż, mieszkam w mieście prowincjonalnym - takiej stutysięcznej\nwsi, która niekiedy bywa bardzo ciasna.\nMam też inny problem - póki co wolałabym nie martwić rodziców - mamy w rodzinie\ndość problemów zdrowotnych - bynajmniej nie moich, choć cierpię również na\nCo naprowadziło mnie na szczęśliwą myśl, by przed pójściem do psychiatry,\nsprawdzić najpierw TSH i zrobić USG tarczycy (jest mała i "niejednorodna").\nIstnieje możliwość, że Euthyrox 75 już mi nie wystarcza.\nSprawdzę to i zobaczę, co dalej. Potem ewentualnie spróbuję poszukać tu psychiatry.\nRaz jeszcze dziękuję za poświęcony mi czas i uwagę. To dla mnie wiele znaczy.\nWiem, że nie jesteście lekarzami, ale przynajmniej dowiedziałam się, że to nie\n"wyczytana w necie" hipochondria.\nchattetoutenoire Re: Czy to jest CHAD? 16.03.10, 00:29\nCzytam ten wątek i może przyda się moja wypowiedź, bo czuję jakbyś opisywała trochę też mnie, wcale nie siebie...\nBardzo często swoje doły opisywałam "bo ja mam taki beznadziejny charakter, to moja osobowość, nie choroba". Sama przed sobą nie chciałam przyznać, że to może nie być moja wina. I znajdowałam mnóstwo wymówek by nie iść do psychiatry, nawet, że sama sobie poradzę skoro ma to być już ta depresja. Do tej pory czasem się łapię w największym dole, że oskarżam się o to, że leniwa jestem.\nTe zasady które na siebie nakładasz, może one mają dać Ci tylko poczucie, że panujesz nad sytuacją? A jeśli odpowiedź brzmi "tak" to czy w takim razie chcesz coś zmienić?\nPiszesz, że nie chcesz martwić rodziny więc nie pójdziesz do psychiatry. A jak byś miała przewlekłe zapalenie, nie wiem, dróg moczowych, to byś nie poszła do urologa, by nikogo nie martwić? Pójście do psychiatry nie oznacza od razu, że jesteś osobą, której należy się ubezwłasnowolnienie, która ma ograniczone prawa czy coś podobnego. Jeśli chodzi o psychiatrów to wolę ich dużo bardziej od psychologów. Po prostu u lekarza liczą się konkrety: jakie są objawy, czy już jest to choroba, czy należy to leczyć lekami czy tylko psychoterapia (i jakiej szkoły) wystarczy. Oczywiście jednak taki wywiad trwać powinien dłużej niż u lekarza rodzinnego osłuchanie pleców i zajrzenie w gardło\nCo do manii też nie doświadczyłam nigdy negatywnych skutków (znów mam podobnie...) Najgorze co zrobiłam to naobiecywałam ludziom duuuuuużo rzeczy, wszystko na szczęście dało się poodkręcać. Zauważam jednak, że każdy kolejny rzut choroby jest mocniejszym odchyłem w dół lub górę, dłużej dochodzę do siebie itd.\nAha, taka metoda małych kroków jakiej byś chciała to zadanie dla terapeuty. Takimi metodami posługuje się częściej szkoła behawioralna chyba.\ndrugikoniecswiata Re: Czy to jest CHAD? 16.03.10, 02:05\n> Trochę się wystraszyłam na wzmiankę o psychiatrze.\nNie gryzie, nie pluje jadem, nie wsadza w kaftan na dzień dobry. Naprawdę nie. I\nczułki nie rosną ani od wizyty, ani od leków. Mnie przynajmniej jeszcze nie\n> Raz poszłam do psychologa, i,\n> prawdę mówiąc, wyszłam stamtąd z poczuciem porażki.\n> To znaczy miałam wrażenie, że ta sesja w ogóle mi nie\n> pomogła - poryczałam się tylko, kobieta nie miała mi\n> nic sensownego do powiedzenia - to znaczy żadnej praktycznej\n> porady, co dalej.\nRolą terapeuty nie jest udzielanie rad, tylko towarzyszenie ci w docieraniu do\nprzyczyn tego, co się dzieje i wypracowaniu strategii radzenia sobie [różnie w\nzależności od rodzaju terapii]. Jedna sesja u psychologa nie ma szansy pomóc.\nAntybiotyk też musisz zwykle brać przez 2 tygodnie, a nie łyknąć go raz, a gipsu\nz nogi nie zdejmiesz po 1 dniu. Terapia krótkoterminowa to zazwyczaj ok. 12\nsesji. Terapia długoterminowa to 3-5-7 lat. Naprawdę pomaga, naprawdę dużo\nzmienia, serdecznie namawiam - niezależnie od diagnozy lub jej braku.\n> Wyszłam od kobiety i miałam poczucie,\n> że muszę się wziąć w garść, bo tylko ja\n> decyduję o moim życiu.\nświęta prawda, święte słowa! i dobrze, że masz tego świadomość. co nie znaczy,\nże nie możesz skorzystać z pomocy. kran i pralkę też sama naprawiasz, czy wołasz\nhydraulika? czy to coś zmienia w kwestii decyzyjności?\n> Mam wrażenie, że o wiele więcej zyskałam sama narzucając\n> sobie zasady - jak z tym nieszczęsnym mailem czy telefonami.\nMasz całkiem słuszne wrażenie - to jest bardzo, bardzo potrzebne i bardzo\npodziwiam to, co napisałaś o mailu i nieuciekaniu (też mam na koncie\n"zniknięcie" na gruncie zawodowym i do dziś kaca moralnego). Żadne leki nie\nzałatwią poczucia odpowiedzialności za własne życie i jeśli masz tego świadomość\nto to jest bardzo dużo! Jest mnóstwo osób, które łykają leki, przemieszkują w\nszpitalach i czekają, że życie samo im się ułoży. A ono się nie ułoży i już.\nTyle, że w depresji taki samodzielny reżim jest bardzo trudny. Może warto\nwesprzeć się - albo lekami, albo, jeśli uważasz, że radzisz sobie bez nich -\nterapią poznawczo-behawioralną. Tam masz szanse nauczyć się konkretnych\nstrategii radzenia sobie.\n> Mam wrażenie, że gdybym tylko znalazła sposób na\n> "pozytywne" zaplanowanie dnia i potrafiła wprowadzić\n> je metodą jakichś małych kroków np. zrobię rano to i to,\n> wyślę, załatwię sprawę do południa. Czy psychiatra mi w tym pomoże?\nRaczej nie. W tym ci pomoże terapeuta poznawczo-behawioralny. Psychiatra\nzdiagnozuje bądź wykluczy depresję / chad i zaproponuje leczenie farmakologiczne\nbądź odpowiedni rodzaj terapii (przynajmniej w teorii). Decyzje dotyczące\nleczenia podejmujesz wspólnie z lekarzem i to nie powinna być fikcja.\n> Czy pomoże mi w ustaleniu zasad, które mogłabym\n> przestrzegać, nie stresując się ewentualnymi porażkami?\n> Teraz często zarywam noce, odrabiając godziny\n> wcześniejszej bezczynności.\nKup sobie książkę Moniki Ramirez-Basco "Zaburzenia afektywne dwubiegunowe -\npodręcznik pacjenta". Tam znajdziesz tego typu informacje, ćwiczenia,\npodpowiedzi. Na dobry początek. A potem terapia, terapia, terapia! I docelowo\n> Dlaczego sytuacja nie wydaje mi się dramatyczna?\n> Ponieważ kiedy czytam opisy na forach, wydaje mi się,\n> że ludzie mają o wiele większe i poważniejsze problemy.\n> Ja na przykład nigdy nie doświadczyłam\n> negatywnych skutków manii -\nI dobrze, i dobrze, i dobrze, że nie!\nSą 2 zasadnicze przebiegi chad:\ntyp I, z przewagą manii, z "pełnymi" epizodami maniakalnymi - czyli okresami w\nzasadzie totalnej utraty kontaktu z rzeczywistością. To wtedy ludzie biorą\nkredyty i popadają w długi, rozwodzą się, zdradzają partnerów, przeprowadzają i\ntyp II, bardziej depresyjny - głębokie, kilkumiesięczne depresje i krótsze,\nparutygodniowe okresy hipomanii, czyli manii łagodnej, twórczej, raczej nie\nKiedyś trzymano się sztywno tego podziału, teraz raczej się od niego odchodzi\ndostrzegając multum innych wariantów. Choćby tzw. rapid cycling - fazy krótsze i\nczęściej występujące. To co opisujesz z daleka wygląda na chad II rapid cycling\n- ale być może nim nie jest. Trzeba poobserwować.\n> mieszkam w mieście prowincjonalnym - takiej stutysięcznej\n> wsi, która niekiedy bywa bardzo ciasna.\nTo jest ci "trochę" trudniej niż komuś, kto mieszka w dużym mieście - ale przy\nodrobinie samozaparcia na pewno się uda. Są tu osoby które mieszkają w małych\nmiastach i się leczą. Radziłabym tylko od razu wyrzucić przez okno argumenty w\nstylu "co ludzie powiedzą". To twoje życie, twoje zdrowie, twój komfort, nic\nnikomu do tego. Rodzicom nie musisz mówić, ale i nie musisz przed nimi ukrywać.\n> Co naprowadziło mnie na szczęśliwą myśl,\n> by przed pójściem do psychiatry,\n> sprawdzić najpierw TSH i zrobić USG tarczycy\n> (jest mała i "niejednorodna").\n> Istnieje możliwość, że Euthyrox 75 już mi nie wystarcza.\n> Sprawdzę to i zobaczę, co dalej.\n> Potem ewentualnie spróbuję poszukać tu psychiatry.\nRozmawiając z endokrynologiem powiedz mu o tych psychiatrycznych podejrzeniach,\nJa mam jeszcze jedną sugestię - zacznij obserwować się prowadząc\ntzw. dzienniczek nastroju [zaznaczasz codziennie samopoczucie w skali powiedzmy\nod -5 do +5, notując przy okazji istotne wydarzenia i okoliczności towarzyszące,\nnp. spanie lub nie, miesiączkę, itd].\nSą gotowce w sieci, ale dość rozbudowane, np\nrównie dobrze możesz to robić wg własnego klucza, prościej\n- ważne, żeby zacząć się temu przyglądać.\n> Wiem, że nie jesteście lekarzami, ale przynajmniej\n> dowiedziałam się, że to nie\n> "wyczytana w necie" hipochondria.\na swoją drogą tego to nikt z nas nie wie\nUfff, to był długi post... Ale rozumiem twoje pogubienie, ja też trafiłam tu bez\ndiagnozy, w zasadzie w trakcie własnoręcznego jej stawiania. Odezwij się\njeszcze, trzymamy kciuki!\ndaikte Re: Czy to jest CHAD? 16.03.10, 23:32\nZnów winna jestem podziękowania.\nMyślę, że prowadzenie dziennika nastroju to dobry pomysł. Przejrzałam wzór, który mi podesłałaś i postanowiłam ułożyć własny.\nSamopoczucie (-5 do 5)""-3""""""""""""""""""4 (rano), -1 (południe),\nzdrowie\t"""""""Uporczywy ból głowy""""""""""""""""Uporczywy ból głowy\nDługość snu"""""""""""""4 h""""""""""""""""""""""""""6 h\nPrzyjęte leki"""""""""Euthyrox 75""""""""""""""""""Euthyrox 75\nAktywność fizyczna""""""""""0.5 h spaceru""""""""0.5 h spaceru\nCzynniki pozytywne"""""""""""""+""""""""""""""""""""+ +\nKonstruktywne wykorzystanie „buzowania”\t-"""""Odkurzyłam i wymyłam podłogę, „odkręciłam” popełniony w pracy błąd, poszłam do biblioteki pisać „zaległą” pracę podyplomową (efekt pracy – 755 słów – więcej niż w ciągu trzech minionych tygodni), napisałam maila, upominając się o zaległą zapłatę (wszystko we wtorek)\nNiekontrolowane oglądanie tv""""""""+""""""""""""""""""""-\nNiekontrolowane buszowanie w sieci""+""""""""""""-\nNiekontrolowane czytanie książek"""""+""""""""""""-\nNiekontrolowane wcielanie się w wymyślone postacie z książek\t""""""""""""""""""""""""""""""""""""+""""""""""""""""-\nBrak dbałości o wygląd""""""""""""""+""""""""""""""""+\nGwoli wyjaśnienia: "buzowanie" to coś jak śruba bez kropli alkoholu\ntzw. "myki" - poczucie "umykania" pewnych rzeczy np. zapominanie, gdzie położyłam klucze, ale też trudności z przypomnieniem sobie pewnych słów, pojęć, terminów.\nTak to sobie ułożyłam - co o tym myślisz?\ndrugikoniecswiata Re: Czy to jest CHAD? 16.03.10, 23:58\nPo tym co napisałaś widać, że rozumiesz, o co chodzi i wiesz, na co u siebie\nzwrócić uwagę. To ty jesteś ekspertem, naprawdę. Cała reszta wyjdzie w praniu,\nJedyne, co mi przychodzi do głowy, to że gdy rubryczek jest za dużo to łatwo się\nzniechęcić, więc jeśli nie będziesz miała co dzień siły na wypełnianie\nwszystkich, to wtedy odhacz chociaż podstawę, czyli nastrój + ew. co mogło na\nniego wpłynąć. No i cykl, to ważne.\nJa miałam takie małe notesiki, każdy dzień na innej kartce. wypisywałam hasłowo\nco robiłam (pełniło funkcje kalendarza przy okazji), dzień cyklu, leki, spanie,\nnastrój. Pod koniec miesiąca rysowałam wykres. No i były strony, które aż pękały\nw szwach od spraw do załatwienia / załatwionych, były takie, na których był\njeden wielki gryzmoł albo nic, co też mówiło samo za siebie.\nNie jestem mistrzem systematyczności, czasem wypełniałam wstecz, wtedy\noczywiście głównie byłam w stanie odtworzyć najpierw wydarzenia, a potem\nsamopoczucie. Tak naprawdę dopiero taka kilkumiesięczna obserwacja (+ terapia,\nna którą chodziłam 2x w tygodniu) pozwoliły mi a) postawić definitywną diagnozę\nb) nauczyć się tego pijanego rytmu na tyle, by jakoś w nim funkcjonować. Z\nnaciskiem na jakoś.\nWracając do pytania - wzór i kategorie mało istotne, ważna idea i nawyk\nawanturka Re: Czy to jest CHAD? 16.03.10, 22:57\nJeżeli to rzeczywiście CHAD to pomysł radzenia sobie bez psychiatry jest raczej niezbyt mądry (żeby nie powiedzieć dosadniej) CHAD to poważna choroba, nieleczona się nasila.\nNatomiast gdy jest leczona bywa, że jedynym przypomnieniem, że się na nią choruje jest łykanie pigułek.\nWprawdzie bardzo rzadko, ale tez się zdarza, że można odważyć się na funkcjonowanie bez leków (oczywiście jeżeli lekarz widzi taką mozliwość).\nCo do hipomanii (taka lżejsza odmiana manii) to zdarza się, ze są one niemal niezauważalne.\nU mnie nikt ich nie dostrzegał przez kilkanaście lat.\nZupełnie nie odpowiadały temu co mozna znalesć w podręcznikach psychiatrii (i nie odpowiadają w dalszym ciągu).\nHipomania to u mnie to:\n# większa łatwość nawiązywania kontaktów z ludźmi\n# wieksza niż zazwyczaj (chociaż nie nadmierna) potrzeba tych kontaktów,\n# zwiekszenie możliwości intelektualnych,\n# wyostrzony dowcip\n# dobry humor,\n# optymizm (wcale nie jakis wybujały - tyle, ze wyraźnie odstający od mojej "normy")\n# wieksza aktywność\n# zdolność do radzenia sobie ze sprawami, które wcześniej zdawały się mnie przerastać\nGeneralnie same plusy.\nNigdy, żadna hipomania nie spowodowała u mnie najmniejszych komplikacji życiowych.\nZ rzadka tylko zdarza mi się, że szybkość myslenia i przerzutność uwagi oraz zajmowanie się kilkoma sprawami równoczesnie sprawia, ze zaczynam się gubić.\nW zasadzie jeżeli chodzi o hipomanie to w niczym.\nTylko, że ich obecnosć to ważna wskazówka mówiąca o tym czym spowodowane są moje depresje i jak je nalezy leczyć.\nNiepowodzeniem wizyt u psychologa się nie przejmuj. To częste.\nPoza tym bardzo często terapeuci nie wiedząc w czym problem próbują prowadzić psychoterapię tak jakby się miało nerwicę lub problemy osobowościowe. A tutaj trzeba zupełnie innego podejścia.\nZadajesz pytania "Czy psychiatra mi w tym pomoże". Nie, nie pomoże Ci.\nNatomiast lekami jest w stanie doprowadzic funkcjonowanie twojego mózgu do takiego stanu, ze te rzeczy nie będą sprawiały Ci większych trudności niż przeciętnemu człowiekowi.\nResztę musisz oczywiście zrobić sama i jestem pewna, ze wiesz jak i potrafisz to zrobić.\ndrugikoniecswiata Re: Czy to jest CHAD? 17.03.10, 00:21\nPrzecież nikt nie mówi o radzeniu sobie bez psychiatry, tylko o tym, że w\n_lżejszych_ przypadkach można (a moim zdaniem wręcz należy) rozważyć zyski i\nstraty wynikające z przyjmowania leków. Jestem wrogiem generalizowania\njakiegokolwiek, jednostka chorobowa nie jest nadrzędna względem jednostki\nludzkiej, a lekarz nie jest Panem Bogiem.\nJa osobiście uważam, że jeśli depresja nie trwa długo, nie odbiera całej radości\nżycia i nie uniemożliwia funkcjonowania, a hipomanie są _wyłącznie_ pozytywne -\nto warto zacząć od terapii poznawczo-behawioralnej i zobaczyć, czy to nie\nwystarczy. Takie jest moje zdanie z perspektywy 7 lat leczenia, wielu lektur,\nrozmów z lekarzami i 3,5 roku psychoterapii.\nTo nie jest prawda, że nie można funkcjonować bez leków, bo przecież istnieje\ncoś takiego, jak populacja chadowców niezdiagnozowanych i w związku z tym\nnieprzyjmujących leków, i nie wszyscy oni zaludniają przytułki i domy pomocy\nspołecznej. Prawdą natomiast jest, że dobrze dobrane leki często ułatwiają\nfunkcjonowanie, i że jeśli choroba dezorganizuje życie, to heroizm w tej kwestii\nCo do psychoterapii, to jak wiadomo są różne szkoły i różne oczekiwania. Jeśli\nktoś chce tylko i wyłącznie lepiej radzić sobie z objawami, to potrzebuje\nterapii poznawczo-behawioralnej ukierunkowanej na pracę z pacjentami cierpiącymi\nna chad (konia z rzędem temu, kto tak "wyspecjalizowaną" terapię znajdzie w\nniewielkim polskim mieście).\nJeśli ktoś tak jak ja uważa że chadowiec przede wszystkim jest człowiekiem i że\nobjawy są zakorzenione w jego życiu, relacjach i mają swoje nie tylko organiczne\nprzyczyny - będzie szukał po prostu dobrej, długoterminowej terapii i już.\nSądzę, że chad niewspółistniejący z problemami osobowościowymi to duża rzadkość.\nawanturka Re: Czy to jest CHAD? 17.03.10, 19:35\n> Sądzę, że chad niewspółistniejący z problemami osobowościowymi to duża rzadkość.\nCiekawa jestem dlaczego tak sądzisz, jakie jest źródło twojego przeświadczenia, ze tak własnie jest. To nie jest pytanie kwestionująco-zaczepne tylko konkretne i rzeczowe. Chciałabym wiedzić czy tak przypuszczasz na przykładzie obserwacji czy rozmawiałaś o tym z lekarze/psychologiem czy moze cos na ten temat czytałaś?\nCo do reszty - oczywiści, że są ludzie, którym psychoterapia wystarcza.\nTylko wydaje mi się, ze mimo wszystko o tym czy mozna czy nie mozna prowadzić "CHAD" bez leków chyba jednak powiniem decydować lekarz.\nInna sprawa, że tak jak większość psychologów z nieufnością podchodzi do leczenia farmakologicznego tak większość psychiatrów jest entuzjastami farmakoterapii.\nI trudno znaleść takiego z którym na spokojnie mozna by porozmawiać o życiu bez leków.\ncorka_1 Re: Czy to jest CHAD? 17.03.10, 21:30\n> > Sądzę, że chad niewspółistniejący z problemami osobowościowymi to duża rz\n> Ciekawa jestem dlaczego tak sądzisz, jakie jest źródło twojego przeświadczenia,\n> ze tak własnie jest. To nie jest pytanie kwestionująco-zaczepne tylko konkretn\n> e i rzeczowe.\nWprawdzie pytanie nie do mnie, ale spróbuję na nie intuicyjnie odpowiedzieć. Jak wiadomo, choroba psychiczna utrudnia człowiekowi życie i rodzi konflikty z otoczeniem. Dlatego jednostka próbuje sobie jakoś z tym radzić wykształcając w sobie określone cechy charakteru, nie zawsze pożądane i przystosowawcze.\nPodobnie zresztą z podobnych powodów zaburzenia osobowości obserwuje się często u osób zdrowych, ale z ogólnie trudnymi warunkami życia czy też trudnym dzieciństwem.\nZ chorobami psychicznymi współwystępują jeszcze uzależnienia od alkoholu czy narkotyków również z tego samego powodu - jednostka próbuje sobie jakoś radzić ze swoim złym samopoczuciem wszelkimi dostępnymi jej w danym momencie sposobami.\ndaikte Re: Czy to jest CHAD? 17.03.10, 21:57\nNie miałam trudnego dzieciństwa.\nNie miałam trudnych warunków - wręcz przeciwnie.\nJedyne, co rzeczywiście odróżniało mnie od większości rówieśników to niczym\nawanturka Re: Czy to jest CHAD? 18.03.10, 16:12\nJa też miałam udane dzieciństwo (przynajmniej w potocznym rozumieniu tego słowa - moja choroba zaczęła sie już wtedy).\nI też ogromną wyobraźnie i do tego zadziwiającą zdolność silnego reagowania emocjonalnego na sprawy sytuacje rodzące się w mojej wyobraźni.\nŚwiat rzeczywisty i ten wyobrazony był co najmniej równie intensywnie a może i ten drugi bardziej intensywnie (wcale nie dlatego, ze mieszały mi się te dwa światy - tak nie było)\ncorka_1 Re: Czy to jest CHAD? 18.03.10, 20:53\n> Nie miałam trudnego dzieciństwa.\n> Nie miałam trudnych warunków - wręcz przeciwnie.\nEh, źle mnie zrozumiałyście. Wyróżniłam dwie hipotetyczne sytuacje mogące spodowodać zaburzenia osobowości:\n1. Zdrowi w trudnych warunkach.\n2. Chorzy psychicznie w obojętnie jakich warunkach - sama choroba jest trudną sytuacją dla samego chorego, a przy okazji dla jego otocznia.\nTy kwalifikujesz się do sytuacji 2. Gdyby choroba a raczej twój stan emocjonalno-umysłowy istniejący od co najmniej kilku lat (bo diagnozy jeszcze nie masz, tylko podejrzenia) nie rodziła dla ciebie żadnych trudności, to nie założyłabyś tutaj wątku na ten temat. Po prostu nie byłoby problemu.\nChoroba psychiczna zawsze zmienia osobowość, u jednych mniej, u drugich bardziej, niestety najczęściej w kierunku negatywnym.\nZdarzają się pozytywne zmiany, ale najczęściej dopiero po wielu, wielu latach leczenia, terapii itd. W gruncie rzeczy te pozytywne zmiany widzieć należy raczej jako następstwo sukcesu pomyślnego i czasochłonnego procesu leczenia, a nie jako skutek samej choroby jako takiej.\nPoważna choroba somatyczna zresztą też może powodować zaburzenia osobowości, ale to już temat nie na to forum. Nawet mniej poważna choroba, ale uciążliwa, np. bóle migrenowe, może zmienić osobwość i funkcjonowanie człowieka.\ndaikte Re: Czy to jest CHAD? 18.03.10, 21:01\nCzy wiesz może, jaki rodzaj choroby somatycznej może wywołać CHAD?\ncorka_1 Re: Czy to jest CHAD? 18.03.10, 21:22\n> Czy wiesz może, jaki rodzaj choroby somatycznej może wywołać CHAD?\nNie jestem kompetentna w tym zakresie.\nawanturka Re: Czy to jest CHAD? 20.03.10, 11:26\nCHAD jako taki - żaden - natomiast objawy podobne do CHAD z tego co mi wiadomo choroby tarczycy i nadnerczy - co poza tym nie wiem\ndrugikoniecswiata Re: Czy to jest CHAD? 20.03.10, 14:40\nJa sądzę, że jeśli jakaś choroba powoduje objawy podobne do chad, to w pewnym\nmomencie te objawy spokojnie mogą zacząć żyć własnym życiem - wg hipotezy z\npostów wyżej będzie to czynnik wyzwalający chorobę.\nA tak naprawdę to nie wiadomo, i już. Jeszcze nie rozgryźliśmy wszystkich\nzagadek kosmosu, niestety/na szczęście.\ndrugikoniecswiata Re: Czy to jest CHAD? 20.03.10, 14:42\nNo i jeszcze - każda choroba somatyczna osłabia organizm jako całość. Co również\nmoże być okolicznością sprzyjającą pojawieniu / ujawnieniu się innej choroby.\nawanturka Re: Czy to jest CHAD? 20.03.10, 20:16\nPewnie tak. Niegłupio piszesz (moim skromnym zdaniem).\ndrugikoniecswiata Re: Czy to jest CHAD? 20.03.10, 20:38\nawanturka Re: Czy to jest CHAD? 18.03.10, 16:17\nObjechałam Cię w innym wątku bo zdenerwowałaś mnie maksymalnie i tego nie odszczekuję.\nNatomiast to co tu piszesz jest niegłupie.\nTo nie znaczy, ze myslę, że masz rację - to znaczy tyle, ze zdaje sie miec ręce i nogi.\nCo do tego wątku w którym Cię objechałam - wyjasniam jeszcze raz - nie znoszę jak ktoś inetresuje się moją chorobą bo jest to "megaciekawe".\ndrugikoniecswiata Re: Czy to jest CHAD? 18.03.10, 14:09\nW kwestii drugiej - nie spotkałam jeszcze terapeuty, który kwestionowałby\nzasadność leczenia farmakologicznego (raczej większość uważa, że jak trzeba, to\ntrzeba - kwestionują co najwyżej skuteczność leczenia WYŁĄCZNIE\nfarmakologicznego), za to psychiatrów, którzy nie wypiszą recepty "na wszelki\nwypadek" sądzę, że jest mało.\nJa sądzę, że decyzję podejmuje pacjent, który we WŁASNYM INTERESIE powinien\nrobić to W POROZUMIENIU z MĄDRYM lekarzem. Ale jednak w tej kolejności - bo w\nostatecznym rozrachunku to my łykamy te prochy, nie lekarz, i my jesteśmy z\nżycia zadowoleni lub nie. "Wolność to to, na co mam ochotę i co nie szkodzi\ndrugiemu" - chyba tak to szło.\nCo do osobowości. Jeśli pytasz o to, czy czytałam wyniki badań badających\nkorelację między zaburzeniami osobowości a występowaniem chorób psychicznych -\nnie. Nie sądzę, by takie badania były prowadzone, bo zagadnienie jest zbyt\nszerokie, choć myślę, że fragmentarycznie się je bada.\nNatomiast mam w tej chwili dość sprecyzowane poglądy na, nazwijmy to, filozofię\nczłowieka w aspekcie zdrowia i choroby. Bo to jest kwestia filozofii, podejście\nczysto biologiczne również jest opowiedzeniem się po stronie jakiejś określonej\nwizji człowieka - ja wyznaję inną. Te poglądy zbudowałam w sobie przez 7 lat\nchorowania, własnoręczne stawianie diagnozy, a co za tym idzie - żmudnych\nposzukiwań, prób zrozumienia.\nDużo rozmawiałam z moją lekarką (przez 5 lat leczyłam się u babki, która jest\nrównież terapeutką, wizyty u niej trwały godzinę, nie 10 min i nie ograniczały\nsię do wypisywania recept, choć z definicji nie były terapią jako taką), no i\n3,5 roku chodziłam na psychoterapię. W tym czasie równolegle czytałam, zarówno\nrzeczy medyczne, jak i psychologiczne. Nie podam przypisu do konkretnej książki\ni strony, bo - tak jak próbuję to wyartykułować - wszystko to razem złożyło się\nna moje takie a nie inne rozumienie choroby. Ale nie są to poglądy wyssane z palca.\nawanturka Re: Czy to jest CHAD? 18.03.10, 16:00\nWytumacz mi jeszcze jak to według Ciebie jest, ze to współistnieje - czy ludzie z zaburzeniami osobowości częściej na CHAD zapadają (zaburzenia osobowości są źródłem stresu - stres katalizatorem choroby) czy na odwrót - choroba przyczynia się do powstawania zaburzeń osobowości (na zasadzie jak to wyłożyła moim zdaniem wcale niegłupio córka_1).\nCo do mnie to prawdę mówiąc nie mam na ten temat zdania (choć sporo nad tym myslałam). Co do mnie miedzy 16-19 rokiem zycia opinia psychologów brzmiała "osobowosć niedojrzała, z cechami osobowości bierno-zależnej" potem już kilkakrotnie: "osobowosć prawidłowa". Ale mam do tych orzeczeń (zarówno do pierwszego jak i następnych)stosunek... delikatnie mówiąc ostrożny.\ndrugikoniecswiata Re: Czy to jest CHAD? 18.03.10, 14:26\nreasumując, bo chyba wiele z poprzedniego postu nie wynika - sformułowane przeze\nmnie stanowisko jest intuicyjne, ale jest to intuicja zbudowana na konkretnych,\ndość głębokich poszukiwaniach.\nco do przyczyn chad było tu\nCzęściowo zgadzam się z tym, co napisała córka1, tyle, że ja odwracam kolejność.\nUważam, że czynniki osobowościowe, po części wrodzone, po części ukształtowane w\ndzieciństwie, sprawiają, że pojawiają się warunki sprzyjające wyzwoleniu choroby\nu osób posiadających ku temu predyspozycje genetyczne.\nNie jest nowością, że na forum zarysowują się zwykle dwa stanowiska, i że więcej\nosób reprezentuje poglądy ostro biologiczne. Po pierwsze, odzwierciedla to\npoglądy polskich psychiatrów, po drugie - może nie powinnam tego pisać, ale tak\nsądzę - jest łatwiejsze i wygodniejsze, bo zdejmuje z nas odpowiedzialność.\nCzasem się zastanawiam, dlaczego z uporem maniaka piszę tu, co myślę, wiedząc,\nże jest to niepopularne i że większość osób pewnie tak nie sądzi [choćby w\nkwestii psychoterapii]. Chyba dlatego, że odkrycie faktu, że psychiatria nie\njest monolitem i że u jej podstaw stoi (choćby nieświadoma) określona filozofia\nczłowieka - po pierwsze zajęło mi parę długich lat, a po drugie - wyzwoliło z\npoczucia beznadziei i rezygnacji, w jakie wpędziła mnie lektura dostępnych na\nrynku 10 lat temu książek o depresji.\nawanturka Re: Czy to jest CHAD? 18.03.10, 16:26\nBardzo rzeczowo i konkretnie odpowiedziałaś.\nCo do mnie - to widzę jak bardzo rózne osobowościowo osoby w rodzinie mojego ojca zapadły na tą chorobę (a wiem o wielu takich osobach, coś kilkunastu - jak to mozliwe? - pisałam kiedys - jak będzie trzeba skieruję do odpowiedniego wątku) to mi się raczej wydaje, że czynniki osobowościowe graja mniejszą rolę.\nAle moich dośweń nie chcę uogólniać i nie chcę z tego wyciągać jakichś stanowczych wniosków.\ndrugikoniecswiata Re: Czy to jest CHAD? 19.03.10, 00:12\nDo ujawnienia się choroby dochodzi przy współistnieniu min. 2 z 3\n2. środowisko (wychowanie, atmosfera i role w szkole, pracy)\n3. czynnik wyzwalający\nZ tego co wiem, predyspozycje osobowościowe mieszczą się częściowo w 1.,\nczęściowo w 2, przy czym o ile dobre środowisko może zniwelować niekorzystne\npredyspozycje genetyczne, o tyle w drugą stronę działa to dużo rzadziej. [to\nNo i teraz te 3 czynniki mogą występować w różnych kombinacjach i proporcjach.\nJeżeli miałaś w rodzinie tyle osób chorujących na chad, to należy sądzić, że\nczynnik genetyczny jest bardzo mocny. Do wystąpienia choroby był potrzebny\njeszcze drugi czynnik - albo niekorzystne środowisko [co, jak piszesz, nie miało\nmiejsca], albo tzw. czynnik wyzwalający - którym może być np. większy stres,\nosłabienie organizmu dłuższą chorobą, itd itp. Jeśli predyspozycje genetyczne są\nb. silne, wtedy stresor może być relatywnie niewielki; ale równie dobrze może\nbyć odwrotnie - u kogoś z dużo słabszą predyspozycją genetyczną lub wręcz bez\nniej duży stresor może wywołać chorobę.\nNie wiem, ale chyba gdzieś mi zjadło post, w którym zlinkowałam jeszcze jeden\nfajny stary temat (a w nim moje słuszne poglądy na wszystko). W tym poście\npisałam też o pomyśle mojej lekarki:\nKolejną sprawą jest, że choroba powoduje konieczność wytworzenia strategii\nradzenia sobie z nią. Te strategie niekoniecznie są konstruktywne, co dalej\ndoprowadza do wyuczonych reakcji nasilających objawy choroby. Co powtórzone x\nrazy z pewnością może prowadzić do wystąpienia lub pogłębienia zaburzeń\nosobowości - w tym sensie to co pisze córka1 jest jak najbardziej słuszne. Tyle,\nże ja tu nie widzę ALBO-ALBO. To jest dużo bardziej złożone, a granice są raczej\nnieostre i wiele rzeczy się przenika.\nawanturka Re: Czy to jest CHAD? 19.03.10, 20:46\nTak, tak to pewnie własnie wygląda...\nI psychoterapia jest tu bardzo ważna (ze względu na tą drugą ewentualność tzn choroba => nie korzystne zmiany osobowoci).\nZ tym, że niestety nie udało mi sie spotkać psychoterapeuty, który znalazłby jakąś sensowny sposób prowadzenia psychoterapii i znalezienie jakiegoś złotego środka, jakiejś równowagi\n- albo nie brano w ogóle pod uwagę tego, że choruję i że to rodzi specyficzne problemy których nie mają osoby zdrowe, albo z kolei traktowano mnie jako osobę tak chorą, że nie mającą wogóle wpływu na własne życie.\nMoje obserwacje - pierwszy sposób podejścia zrobił wiele złego, ale i wiele dobrego. Drugi - właściwie nie zdziałał nic poza samym uczuciem, ze ktoś moją chorobę rozumie (to trochę mało, prawda?).\nGeneralnie trafiałam na różnych psychoterapeutów, ale kilku z nich było naprawdę dobrych a mimo to nie potrafili złapać tej równowagi.\nA tak przy okazji - własnie policzyłam - mam za sobą około 1000 godzin psychoterapii (indywidualnej i grupowej oraz tej na oddziałach szpitalnych łacznie).\nNie wiem czy to wiele dało - ale myslę, że nawet jeżeli dało bardzo nie wiele, jeżeli dało cokowiek - było warto.\ncorka_1 Re: Czy to jest CHAD? 19.03.10, 20:52\n> jeszcze drugi czynnik - albo niekorzystne środowisko [co, jak piszesz, nie miał\n> miejsca], albo tzw. czynnik wyzwalający - którym może być np. większy stres,\nDziwi mnie wyróżnianie oddzielnie środkowiska od czynnika wyzwalającego. Przecież to w zasadzie to samo. Jak ktoś przeżywa stres, to przecież zawsze pochodzi on ze środowiska (więc jest to zarazem czynnik środowiskowy).\nawanturka Re: Czy to jest CHAD? 20.03.10, 11:25\nWydaje mi się to zrozumiałe - niekorzystne środowisko (najczęściej rodzinne, ale też inne - rówieśnicze, w pracy) to stres przewlekły. Większy stres to mocny stres jednorazowy - jakieś mocno stresogenne, jednorazowe doświadczenie życiowe - to to drugie drugikoniec świata nazwała wydarzeniem wyzwalającym.\ndrugikoniecswiata Re: Czy to jest CHAD? 20.03.10, 14:37\nNiekorzystne środowisko powoduje takie ukształtowanie osobowości, że jest\nbardziej podatna na chorobę (chociażby przez niewykształcenie umiejętności\ndbania o siebie, stawiania granic, obrony przed agresją...). Teraz żeby doszło\ndo ujawnienia się chad musi albo być obecny czynnik genetyczny [i wtedy choroba\nmoże spaść "z kosmosu"], albo czynnik wyzwalający - trauma, większy wysiłek (np.\nremont, przeprowadzka, zmiana pracy...), różnego rodzaju strata (osoby bliskiej,\npracy, przyjaźni, związku, zaufania do siebie...).\nNapisałam "z kosmosu" w cudzysłowie, bo w absolutny kosmos nie wierzę, myślę\nraczej, że im większy udział pozostałych czynników (geny, niekorzystne\nśrodowisko), tym mniejszy musi być potencjalny stresor, to raz - coś, co być\nmoże byłoby zupełnie bez znaczenia, gdyby inny czynnik występował w mniejszych\nLast but not least - czasem odpowiedź na ten stresor pojawia się nie od razu.\nMoja babcia zaliczyła pod koniec życia atak regularnej psychozy i mamy niemal\npewność, że była to reakcja na wydarzenie, które miało miejsce pół roku\nwcześniej. Moja depresja zaczęła dawać o sobie znać również w co najmniej pół\nroku po zakończeniu traumy. W takich sytuacjach ludzie zwykle rozumują "z tamtym\nsobie poradziłem, a potem depresja przyszła z kosmosu" - to bzdura.\ndaikte Re: Czy to jest CHAD? 20.03.10, 18:56\nCzynniki genetyczne... Nic się nie zgadza. W rodzinie wszyscy spokojni,\nopanowani... W ogóle jak pomyślę o rodzicach i, zwłaszcza, dziadkach, gardzę\nsobą tak bardzo, że nie potrafię patrzeć do lustra. Wszyscy to pracowici,\ndzielni ludzi, którzy poradzili sobie w czasach, których ja nie umiem nawet\nsobie wyobrazić... Ogarnia mnie wstyd, gdy pomyślę, ile im zawdzięczam i jak\nmało im od siebie daję...\nNie mogę tego znieść... tego, że zaprzepaściłam moje życie w pogoni za\n"talentem", który jest jedynie objawem choroby... Oni mi, co gorsza, uwierzyli...\nTalent... od dwunastu godzin nie potrafię sklecić trzech zdań, mając wszystko\nmateriały podane przed sobą, jak na tacy... Nie potrafię... Jestem już po\nterminie... To znaczy upłynął dzisiaj... Udaję, że wszystko jest w porządku, ale\nnie potrafię, nie potrafię pisać... Nie wiem, jak wziąć się w garść... Próbuję\nróżnych sposób i żaden nie jest dobry... Najchętniej zadzwoniłabym do którejś z\nprzyjaciółek, ale nie chcę się narzucać...\nRodzice wyszli i mogę teraz wyć do woli, ale kiedyś wrócą i nie wiem, co będzie\nbo zjeżdżam, zjeżdżam w dół, coraz niżej i bez żadnego powodu właściwie, nie\ndzieje mi się krzywda, zjeżdżam w dół, to się nie może dobrze skończyć, to się\nskończy źle, trzeba było zdawać na prawo do skutku, jak tak dalej pójdzie,\nskończę pod mostem, wszystko się skończy, wszystko się skończy, wszystko się\nskończy, wszystko się skończy, wszystko się skończy\ndaikte Re: Czy to jest CHAD? 20.03.10, 19:23\nCholera, no i przyłapał mnie dziadek. Przyszedł niezapowiedzianie z psem.\nWcisnęłam mu jakiś kit, ale boję się, że widział, że płakałam. Nie chcę ich\nmartwić. Nie chcę nikogo martwić. Przejem wszystko to, na co oni pracowali,\nzniszczę wszystko, ale nie chcę ich martwić. To ironia jest. Boli mnie głowa. Od\ntygodnia boli mnie głowa. Nie potrafię czytać Sumy teologicznej, boli mnie od\ntego głowa, nic nie rozumiem. Nie znam się na przymiotach Boga, nawet nie wiem,\nczy istnieje, nie wiem, dlaczego jest dobry, ani czym, cholera, jest, ani, na\nczym polega jedność Boga ze swiatem u Platona, i co Arystoteles skrytykował, a\nco Tomasz podtrzymał. Nie umiem tego, nie potrafię wysnuć wniosku. Nie wiem, czy\nessentia mogę tłumaczyć jako istotą i czemu ks. Bloch tłumacz conveniat jako\njest przymiotem Boga, gdy według wszystkiego, czego mnie uczono znaczy to\n"przystoi", "wypada", więc tłumaczę to "dlaczego dobro przystoi Bogu", ale tak\nchyba nie można, jestem do niczego, muszę się zabrać do pracy, potrzebuję\njeszcze trzech stron znormalizowanego, potrzebuję jeszcze opisać tylko cztery,\ncztery artykuły Tomasza i podsumować, cholera, kiedyś zrobiłabym to w pół dnia\nlub krócej, a teraz nie potrafię, nie potrafię, nie potrafię.\nPostanowiłam, że będę pisać zdanie po zdaniu. Jedno zdanie na dziesięć minut.\nZdanie po zdaniu. To się musi udać. To się musi udać. Zdanie po zdaniu. Jedno na\ndziesięć pieprzonych minut. Trochę dyscypliny i to się musi udać. Jedno zdanie\nna dziesięć minut. kiedyś potrafiłam napisać stronę w pół godziny, więc jedno\nzdanie na dziesięć minut musi się udać, choć nie potrafię, muszę to zrobić.\ndaikte Re: Czy to jest CHAD? 20.03.10, 19:56\nMinęło pół godziny. Mam swoje trzy zdania, nawet cztery. Ciśnienie rozsadza mi\nczaszkę, ale mam swoje trzy zdania i jestem spokojniejsza.\nRodzice chyba widzą, co się dzieje, nie wiem, w każdym razie musieli zauważyć,\nże się męczę, bo kupili mi Redsa.\nNo dalej, głupia zdziro, pisz, pisz dalej zdania - chcesz się z tego utrzymywać.\nTo śemiechu warte. Masz nowe pół godziny i nowe trzy zdania do napisania i\nlepiej żebyś to zrobiła zaraz\ndrugikoniecswiata Re: Czy to jest CHAD? 20.03.10, 20:53\n> No dalej, głupia zdziro,\nCzy gdybyś chciała kogoś zmotywować do pracy - powiedzmy przyjaciółkę, partnera\n- to też robiłabyś to takimi słowami??? Gdyby ktoś, kto mną gardzi, wydawał mi\npolecenia, ich wykonanie byłoby ostatnią rzeczą, której mógłby się spodziewać.\nNie traktuj siebie gorzej niż innych - jesteś człowiekiem tak samo jak inni\nzasługującym na uwagę, miłość i szacunek, nie z racji spektakularnych osiągnięć,\ntylko z racji swojego istnienia. Po prostu.\n> chcesz się z tego utrzymywać. To śmiechu warte.\nCo jest śmiechu warte?\nKtoś tak do ciebie mówi?\nawanturka Re: Czy to jest CHAD? 20.03.10, 20:14\nZnam to bardzo dobrze... Rozumiem...\n"Odpuść - to nie ma sensu - męczysz się tylko i dodatkowo dołujesz się tylko dodatkowo swoją nieudolnością, być może da się zrobić jakiś unik i odłożyć sprawę (np. się "dyplomatycznie" rozchorować)."\n"Tyle razy poradziłaś sobie metodą małych kroczków mimo swojego stanu brnąc do przodu - poradzisz sobie i tym razem. W stanie w jakim jesteś wyolbrzymiasz się swoją nieudolność i stawia sobie nierealistyczne wymagania więc pewnie nie jest tak żle. Próbuj, idź dalej. Będzie dobrze"\nStosowałam wobec siebie i jedną i drugą arumentację. Nie wiem jaką postawę lepiej przyjąć. To pewnie zalezy od sytuacji.\nTy wybrałaś tą drugą...\nPewnie dobrze, pewnie wiele razy w zyciu Ci się sprawdziła, pewnie masz już sporą wprawę w pracowaniu mimo takiego stanu.\nCo do myslenia o tym co będzie - narzuć sobie bardzo rygorystyczną dyscyplinę: "nie będę teraz o tym myśleć bo nie jestem w stanie obiektywnie ocenić sytuacji - pomyślę o tym gdy przyjdą "lepsze czasy".\n> Postanowiłam, że będę pisać zdanie po zdaniu. Jedno zdanie na dziesięć minut.\n> Zdanie po zdaniu. To się musi udać. To się musi udać. Zdanie po zdaniu. Jedno n\n> dziesięć pieprzonych minut. Trochę dyscypliny i to się musi udać. Jedno zdanie\n> na dziesięć minut. kiedyś potrafiłam napisać stronę w pół godziny, więc jedno\n> zdanie na dziesięć minut musi się udać, choć nie potrafię, muszę to zrobić.\nTo jest niemal dosłowny cytat z czasów gdy pisałam swoją pracę magisterską. Tak własnie sobie powtarzałam - jak mantrę.\nI i czytałam i liczyłam dziesięc razy to samo, i pisałam przez łzy jeden akapit w ciągu dnia - byle choć troszkę do przodu....\nawanturka Re: Czy to jest CHAD? 20.03.10, 20:43\nNo to ja trochę o swoim dniu -\nBudzę się rano - przypominam sobie, że mam po południu korepetycje ze studentką - trzeba coś poczytać, rozwiązać kilka zadań (dawno nie zagladałam do tego materiału - a scislej od czasu studiów).\nPrzerażanie, niepokój - nie dam rady...\nKołdra na głowę, spac jeszcze trochę, zapomnieć, ze musze to zrobić....\nKiedyś trzeba będzie wstać....\nWstaję w końcu - nie mogę znalesć zestawu zadań.\nRyczę przerzucając sttosy kartek, robię przerwy - potem wracam do szukania\n( w moich papierach jak jest źle ze mną panuje straszny chaos - albo sie w ogóle nimi nie zajmuję albo przerzucam w panice)\nPrzerażenie - nie dam rady.(\n(w innym stanie przerzuciłabym parę stron w dwóch-trzech podrecznikach i machnełam te zadania w pół godziny)\nPłacz. Ryczę. Wiem, że w tym momencie to nic nie da.\nŁóżko, kołdra na głowę.\nMoże za godzinkę się pozbieram.\nPrzerażenie - trzeba znalesć jakieś książki, coś przeczytać. Okazuje się, że są o dziwo tam gdzie powinny być.\nZabieram książki do łóżka.\nPrzeglądam, nic nie widzę przez łzy, coś czytam, piszę, liczę ... tak trzy godziny, nastrój coraz gorszy.\nAle i tak nie zdążę....\nPoczucie totalnej klęski\nSMS do studentki - przesuwam spotkanie na jutro.\nSpłakana - znowu nakładam kołdrę na głowę.\nPróbuję przespać najgorsze, nie udaje się, nie mogę zasnąć...\n(zresztą może dobrze - nie będę miała kłopotów z zaśnięciem w nocy)\nJutro od nowa..\n(Ale muszę, w końcu z korepetycje to poza śmiesznie niską rentą moje jedyne żródło utzymania.)\nZe wszystkich sił odganiam mysli co będzie jak już całkiem nie dam rady.... A są coraz bardziej natarczywe, wwiercają się w mózg aż do bólu...\nTrochę udaje mi się je trochę opanować (a może poprostu zepchnąć w podświadomość?) akurat w tym jestem niezła - lata treningu robią swoje.\nSiadam do kompa i ... czytam co napisałaś...\nWitaj młodsza siostro.\ndaikte Re: Czy to jest CHAD? 20.03.10, 21:01\nDzięki, naprawdę wielkie dzięki.\nPrzeczytałam, co napisałaś, i trochę się uspokoiłam (mam już 11 nowych zdań i\nBałagan w papierach - skąd ja to znam\nStaram się nie przekładać korepetycji - dają mi "kopa" i czuję się lepiej.\nNatomiast jeśli chodzi o pisanie - nie mam takiej praktyki w zmuszaniu się do\npisania - nigdy przedtem nie miałam aż takich trudności jak dziś. Nigdy. Miałam\nróżne przypadłości, ale dziś to było dno.\nDlatego To, co napisałaś o pracy magisterskiej wzbudza mój wielki podziw, naprawdę.\nNie wiem, co bym zrobiła, gdyby przyszło mi pisać magisterkę w takich warunkach\n- tym większy szacunek dla Ciebie - starsza siostro.\ndrugikoniecswiata Re: Czy to jest CHAD? 20.03.10, 22:11\n> Nie chcę ich martwić. Nie chcę nikogo martwić.\n> Przejem wszystko to, na co oni pracowali,\n> zniszczę wszystko, ale nie chcę ich martwić.\n> To ironia jest.\nNie, to nie jest ironia. To jest mocno zachwiane poczucie własnej wartości w\npołączeniu z równie nierealistycznymi oczekiwaniami wobec samej siebie i dość\ndestruktywną strategią radzenia sobie z problemami. Z pewnością wszystkim twoim\nbliskim zależy na tym, żebyś w imię nie zawracania im głowy była nieszczęśliwa.\nA w pozostałych kwestiach\n1) Jeśli boli cię głowa od czytania sumy teologicznej oraz masz wątpliwości w\ntłumaczeniu terminologii filozoficznej to widzę w tym raczej objaw zdrowia niż\n2) Nie wydaje mi się, żeby znanie odpowiedzi na pytanie, czy Bóg istnieje lub\nczym jest było warunkiem koniecznym do czytania Tomasza, Platona czy\nArystotelesa. Jeśli sądzisz, że ktoś tę odpowiedź zna, to imho jesteś w błędzie.\n3) Rozumiem, że próbujesz znaleźć na te pytania odpowiedź u Tomasza i wcale mnie\nnie dziwi, że można od tego ześwirować, w tej kwestii nie pomogę. Co do\nArystotelesa, dla mnie objawieniem było wydanie KUL-owskie - znasz? Równolegle\ntekst grecki, łaciński i dosłowne tłumaczenie na polski. Słowo daję, po grecku\nArystoteles jest cudownie zrozumiały , Leśniak zabił go dokumentnie, a raczej\ndobił to, co wcześniej wstępnie zabiła łacina.\n4) "przystoi" w znaczeniu "przysługuje", "jest przynależne", czyli właśnie "jest\nprzymiotem"; mój nos mówi, że ksiądz wybiera wersję bardziej elegancką, bo\n"przystoi" kojarzy się z "wypada" (żeby panowie przepuszczali panie w drzwiach)\na to nie o takie "przystoi" chodzi.\n4) tak, essentia zwykle tłumaczy się jako istota (w terminologii trynitarnej\nodpowiada gr. ousia)\nZ metapoziomu - czytając te posty mam wrażenie, że nie jest ci jednak ze sobą\ndobrze. Długo masz takie stany? Jak często? Ile trwają? Myślę, że terapia bardzo\nby ci pomogła.\ndaikte Re: Czy to jest CHAD? 21.03.10, 00:48\nTak, to prawda, że w oryginale Arystoteles jest o wiele bardziej zrozumiały i\nprostszy w odbiorze. Tłumaczenie Leśniaka irytuje mnie mniej więcej tak samo\nPlaton w ujęciu Edwarda Zwolskiego razem z jego ulubionymi kradokąsaczami,\nbożycami i wszechludną Afrodytą\nBrak mi wprawy w czytaniu Sumy - a nie mam już czasu na to, by się wprawiać.\nSkończyłam tę pracę - jutro jeszcze ją przejrzę i pewnie wyślę, choć, rzecz\njasna, obawiam się reakcji promotora. Mimo, że to studia podyplomowe i płatne,\nmogłam się lepiej postarać.\nWszystko, co napisałam około 19 było bełkotem, za który przepraszam. Zwłaszcza\nnie powinnam była "rzucać mięsem", ale, niestety, z doświadczenia wiem, że kiedy\njestem na dnie, tylko autoagresja pomaga mi się wziąć w garść.\nWtedy naprawdę nie działają na mnie żadne pozytywne sugestie - próbowałam.\nAutoagresja natomiast wybawiła mnie parę razy z niezłych tarapatów - najgorzej\nbyło podczas jednego egzaminu - odpowiadałam prawie dwie godziny i w połowie\nkompletnie się załamałam. Gość pytał mnie o romans grecki. Uwielbiałam\nTheagenesa i Charikleę, naprawdę fajnie mi się to czytało, na własny użytek\nnazwałam to sobie "antycznym postmodernizmem", ale kiedy przyszło co do czego -\nkompletnie zgłupiałam. Nie byłam w stanie nawiązać z facetem rozmowy, a on\nzaczął wyrzucać, że tak to jest jak się nie czyta lektur, tylko streszczenia.\nRozpłakałam się wtedy...\nOn zadał mi następne pytanie - tym razem o Polibiusza.\nMusiałam się skupić i przez dobre pięć minut wymyślałam sobie od najgorszych.\nA potem zaczęłam mówić - i była to moja najwyżej oceniona odpowiedź podczas\nCo do "zjazdów" i różnych innych nieprzyjemnych stanów - cóż, datują się one od\nczasów liceum czyli tak z piętnaście lat.\nW liceum w ogóle było ze mną b. kiepsko - i aby nad sobą zapanować nie\nograniczałam się do autoagresji werbalnej.\nStudia były ogólnie rzecz biorąc wspaniałym czasem (z małymi wyjątkami - quod\nTeraz znów jest beznadziejnie - heh, znów trafiłam do liceum - tym razem jako\nCo do moich bliskich - ignorancja jest błogosławieństwem. Do tej pory dziękuję\nBogu za wszystkie rzeczy, które udało mi się zataić przed rodziną - a jest ich\nb. wiele. Są szczęśliwsi nie wiedząc - Sokrates by się z tym nie zgodził, wiem.\ndrugikoniecswiata Re: Czy to jest CHAD? 21.03.10, 19:49\nJesteś w stanie w przybliżeniu określić, jak długo trwa u ciebie taki depresyjny\nczas (ile dni/tygodni/miesięcy jednym ciągiem)? A jak długo czas, gdy czujesz\nsię "nad kreską"? I czy coś jest pomiędzy?\nCo do rzucania mięsem to rzucaj sobie do woli, tylko to, co napisałaś, jest\nnajlepszym dowodem na to, że należałoby potuptać na terapię. Niezależnie od\ntego, czy wszystko wokół jest idealne, czy nie, to autoagresja skądś się bierze.\nA depresja też jest jakąś jej formą.\nPS Czy nie jest tak, że dołki masz zwłaszcza wtedy, gdy deadline goni?\ndaikte Re: Czy to jest CHAD? 22.03.10, 15:13\nNiestety, to się zmienia szybko - czasem z dnia na dzień. Np. w sobotę czułam\nsię koszmarnie, niedziela upłynęła całkiem spokojnie, czułam się podniesiona na\nTeraz znów jest beznadziejnie. Dziś to już całkiem nic nie robię - nawet nie\nGeneralnie, mam wrażenie, jakbym cały czas trwała w depresji tylko co jakiś czas\npojawiają się chwile większego lub mniejszego "uniesienia".\nJeśli chodzi o deadline'y to z tym bywa b. różnie - kiedyś lubiłam, jak mnie\ngoniły i czułam się nabuzowana, kiedy miałam mnóstwo spraw na głowie i wiele\nrzeczy działo się na raz.\nTeraz jest zupełnie inaczej - mam wrażenie, że wszystko mnie przerasta i wymyka\nsię spod kontroli.\ndrugikoniecswiata Re: Czy to jest CHAD? 22.03.10, 16:07\nWychodzi mi, że profity z hipomanii (?) raczej nie równoważą ci strat\nwynikających z depresji - czy się mylę?\nCzy w depresji twoim głównym problemem jest zabranie się do roboty, czy też\nnastrój, nastawienie do życia? Jeśli uczysz w szkole, do tego jeszcze piszesz,\nto życiowo chyba dosyć dobrze funkcjonujesz - pytanie, w jakiej formie psychicznej.\ndaikte Re: Czy to jest CHAD? 22.03.10, 16:33\nUczę w dwóch szkołach, ale mam bardzo mało godzin (obecnie 6 tygodniowo - to\ntyle, co nic - oprócz tego, jedna ze szkół, to szkoła wyższa i tam płacą co\nGeneralnie jest tak, że im więcej mam pracy, tym właściwie czuję się lepiej,\nlekcje i zajęcia ze studentami dają mi "kopa"\ndrugikoniecswiata Re: Czy to jest CHAD? 22.03.10, 16:44\nTo może powinnaś poszukać sobie więcej zajęć? Choćby korepetycji? Albo jakiejś\npracy na kawałek etatu (nie takiej do wykonywania w domu)? To bardzo logiczne,\nże praca z ludźmi "przywraca do życia". Czasem depresja jest też wyuczoną\nreakcją na różne sytuacje, w tym napięcie czy nudę.\nA psychoterapię radziłabym tak czy siak. Myślę, że mogłaby ci bardzo pomóc.\ndaikte Re: Czy to jest CHAD? 22.03.10, 18:00\nHa! Nie napisałam o dobrodziejstwach hipomanii - to oczywiście pisanie, pisanie\ni jeszcze raz pisanie. Uwielbiam pisać i to nadaje mojemu życiu sens - to z\nmyślą o pisaniu poszłam na studia filologiczne.\nWiem, że, wbrew pozorom, potrafię pracować w domu - to wymaga dyscypliny, ale\npotrafię się zmobilizować - jeśli w perspektywie mam wydanie książki no i pieniądze.\nMyślę, że są trzy powody mojej obecnej "zapaści":\n1) 8 miesięcy temu wysłałam do 7 wydawców moją powieść i, ponieważ nie\ndoczekałam się odpowiedzi, zaczynam się godzić z myślą, że "przepadła". Oznacza\nto, że muszę przepatrzeć tekst na nowo, wydrukować i wysłać do następnych\nwydawnictw. Wzbudza to moje obawy - boję się, że to, co napisałam, jest za\nsłabe, zbyt dziwne, by mogło zostać zaakceptowane (a skoro jest to najlepszy\ntekst, jaki napisałam, boję się, że nigdy już nie stworzę niczego tak dobrego -\ninnymi słowy obawiam się, że jestem grafomanką). Oczywiście, zamierzam wydać\npowieść tak czy inaczej - w ostateczności własnym sumptem lub wyślę to do RES\nNOVAE (właściwie na jedno wychodzi)\n2) W ciągu minionych miesięcy złapałam chałturę i choć, czasowo wyrobiłam się\ndoskonale (skończyłam na tydzień przed terminem), tekst wciąż leży u wydawcy i\nkwiczy, a ja wciąż nie otrzymałam wynagrodzenia (napisałam książkę w miesiąc i\ntydzień, a oni od trzech miesięcy mi nie zapłacili). Mało tego - z tego, co\nwiem, redaktorki nawet nie popatrzyły na tekst, mimo, że co tydzień przesyłałam\nim świeże partie materiału - na ich życzenie. Teraz obawiam się ich uwag i krytyki.\n3)Z powodu chałtury odsunęłam w czasie pisanie pracy podyplomowej i zasiadłam do\njej pisania mocno spanikowana - a efekty tego mogłaś podziwiać w sobotę.\ndrugikoniecswiata Re: Czy to jest CHAD? 22.03.10, 19:34\nO dobrodziejstwach hipomanii napisałaś w pierwszym poście, przyjęłam do\nwiadomości. Jednak przed chwilą twierdziłaś, że głównie jesteś pod kreską, a\ntylko od czasu do czasu buja cię na chwilę (?) w górę.\nJa funkcjonowałam w takim rytmie przez ostatnie 3 lata (u mnie były to 2-3\ntygodniowe doły i parudniowe górki) i prawdę mówiąc mam go serdecznie dość - dla\nmnie "dobrodziejstwa" (hipo)manii nie były warte tygodni depresyjnych. Bo miej\nświadomość, że to jest jedno z drugim związane - depresja jest niejako ceną za\nmanię. Organizm przez jakiś czas funkcjonuje na zwiększonych obrotach, a potem\nmusi się po prostu zregenerować, oklapnąć. Taki self-regenerating system.\nJeśli obecny rachunek życiowych strat i zysków wychodzi ci mimo wszystko na plus\n- to w sumie dobrze. Tyle, że nie dalej jak w sobotę twierdziłaś co innego. To\nco piszesz o przyczynach doła jest bardzo prawdopodobne i fajnie, że umiesz to\npowiązać. Pytanie, czy umiesz sobie z tym radzić.\nNic to, poobserwuj się. Byłoby ci naprawdę łatwiej robić to z terapeutą, bo po\npierwsze jest to ktoś, kto patrzy obiektywnie, a po drugie - co dwie głowy, to\nnie jedna. Ale do wszystkiego trzeba dojrzeć, a oczekiwanie, że ktoś zrobi to w\ntydzień jest pewnie nierealne. Oswajaj tę myśl.\ndaikte Re: Czy to jest CHAD? 17.03.10, 00:51\nPsychiatra to jednak dla mnie pewien problem.\nNie czuję potrzeby "przepracowywania" jakichś wspomnień z dzieciństwa, nie\nobwiniam rodziców za moje dzisiejsze problemy, przeciwnie - zaznałam od nich\nMiałam szczęśliwe dzieciństwo - byłam wesołym, ekstrawertycznym stworzeniem,\nktóre spędzało mnóstwo czasu na powietrzu... Biegałam, jeździłam na rowerze i\nnotorycznie rozwalałam sobie kolana.\nOd zawsze wymyślałam też różne historie - tworzyłam wymyślonych przyjaciół, inne\nświaty, dziwne historie. Nie byłam samotna - zapraszałam do tej zabawy inne\nJedyne drama- i traumatyczne przeżycia z mojego dzieciństwa wiążą się z lekarzami.\nTo lekarze jako pierwsi zakwestionowali:\na) moją odwagę\nc) zdolność do pracy nad sobą\nd) metody wychowawcze moich rodziców\nCzynili to niejako mimochodem, przy okazji, jako taki produkt uboczny stawianej\nNiektóre z tych diagnoz były błędne.\nJeden z lekarzy okłamał mnie i moich rodziców, zatajając popełniony przez siebie\nPotrzeba dużo czasu, żebym zaufała lekarzowi (nie jest to wszakże niemożliwe -\nostatnio zaufałam dentyście).\nJest jeszcze jedna rzecz - w moim mieście jest wielu lekarzy, za to mało dobrych\nlekarzy. Innymi słowy badania można robić u kogokolwiek, ale kiedy pojawiają się\nproblemy, idą do konkretnego lekarza.\nGdy chcę iść do kardiologa, idę do dr X\nGdy chcę iść do dentysty, idę do dr Y\nGdy chcę iść do okulisty, idę do dr Z\nKiedyś krążyła taka zabawna plotka, dotycząca dobrego chirurga naczyniowego:\nDr. XV co roku wyjeżdża na urlop wczesną wiosną. Biada temu, kto będzie\noperowany podczas jego nieobecności - w ciągu dwu tygodni liczba zgonów wzrasta\nNie mam pojęcia, do jakiego psychiatry mogę się udać w moim mieście. Wiem tylko,\nże nie do tego, który pracuje w miejscowym szpitalu - znajoma widziała go w\nakcji - nie poleca.\nDziałają w naszym mieście weterynarze, do których za nic nie wzięłabym moich psów.\nNie pójdę do pierwszego "z brzegu" lekarza z ogłoszenia - wiem, to nie fair, nie\npowinno się tak traktować ludzi, których powołaniem jest ratowanie naszego życia\ni zdrowia, ale nie potrafię nic na to poradzić.\nWizyta u psychiatry będzie dla mnie bardzo stresującym przeżyciem i nie sądzę,\nby leki mogły tu coś zmienić (bo wizyty u lekarzy przerażały mnie na długo przed\ntym, nim zaczęłam cierpieć na jakiekolwiek zmiany nastroju).\nPójdę do psychiatry tylko wtedy, gdy naprawdę nie będę mieć wyboru.\nxsenia Re: Czy to jest CHAD? 16.03.10, 10:46\nmam prawie identycznie\nz tym, że ja się uzależniam od czytania i słodyczy\nmam diagnoze F33 - brak wyraźnych (hipo)manii- ale biorę neuroleptyk,\ndaikte Re: Czy to jest CHAD? 17.03.10, 08:20\nNo i poszłam sobie spać (postanowiłam, że będę się kłaść spać przed pierwszą)i\nnie zauważyłam, że pojawiły się jeszcze dwa nowe posty, za które pięknie dziękuję.\nOczywiście, znów czeka mnie sprawdzanie maila i to po tym, jak upominałam się o\npieniądze - Boże, sprawia mi to taką trudność!\nNa swój sposób to dość zabawne - ci ludzie najpierw skorzystali z mojej\nhipomanii (dostarczyłam teksty na tydzień przed terminem), a później z depresji\n- (dwa miesiące nie upominałam się o kasę, ewentualnie starałam się robić to\n"subtelnie" - "może dostarczę zdjęcia?", "Jak posuwa się praca?", "W razie\nwątpliwości, proszę pisać..." etc.)\nPrzeczytałam raz jeszcze mój post o lekarzach - wydał mi się surowy i\nnapastliwy. Zupełnie niepotrzebnie...\nObudziłam się dziś dość nerwowa, ale dzień jest piękny i świeci słońce.\nMam dziś mnóstwo do zrobienia i tęsknię za wczorajszą hipomanią do zobaczenia!\nlolinka2 Re: Czy to jest CHAD? 17.03.10, 08:33\ndaikte, znam trud upominania się o płatności od nieuczciwców....\nniestety w moim zawodzie jest to czasem chleb powszedni... więc łączę\nsię w bólu.\nmożna szukać uczciwszych... sprawdzać w tzw wywiadowniach branżowych na\nportalach, jakimi opiniami zleceniodawca się cieszy... i liczyć że tym\nrazem będzie OK\ndrugikoniecswiata Re: Czy to jest CHAD? 17.03.10, 13:08\nPost o lekarzach ostry, ale widać ten temat budzi u ciebie duże emocje. Mam\nwrażenie że cały czas mylisz psychiatrę i psychoterapeutę, być może niesłusznie,\nale nie do końca rozumiem.\nNie chcesz iść do psychiatry, bo\na) nie ufasz lekarzom w ogóle\nb) nie ufasz lekarzom w twoim mieście\nc) boisz się lekarzy i czujesz się nieswojo przed wizytą, której przebiegu nie\numiesz sobie wyobrazić\nd) masz złe wspomnienia z wizyty u psychologa\ne) nie czujesz potrzeby grzebania w dzieciństwie?\ndaikte Re: Czy to jest CHAD? 17.03.10, 20:37\nDokładnie tak - trafiłaś w sedno!\nTo najbardziej zwięzłe i konkretne streszczenie mojego stosunku do lekarzy,\njakie mogę sobie wyobrazić.\ndrugikoniecswiata Re: Czy to jest CHAD? 18.03.10, 12:34\nAha. Czyli wszystko to, co napisałam, jednocześnie? No to w takim razie\nspróbujmy rozbroić tę bombę po kolei.\nPunkty d) i e) odpadają, bo psychiatra, psycholog i psychoterapeuta to są trzy\nodmienne byty. Mam wrażenie, że cały czas nie widzisz między nimi jasnej różnicy\n(co jest bardzo częste), czy się mylę? To że wszyscy ma psych- w nazwie to\njeszcze nic nie znaczy, hydro-masaż, hydro-for i hydra-ulik też mają ze sobą\ntrochę wspólnego, ale nie wszystko\nW każdym razie wizyty mają inny cel, inny czas trwania, inną dynamikę. Żaden\npsychiatra w dzieciństwie grzebał ci nie będzie, zresztą - nikt nie będzie ci w\nniczym grzebał, jeśli nie wyrazisz na to zgody! I to jest chyba najważniejsza\nrzecz, którą należy sobie wbić do głowy. Zawsze możesz powiedzieć - "nie chcę\nodpowiadać na to pytanie", "nie czuję się gotowa do rozmowy na ten temat", "nie\nodpowiada mi to, że..." itd itp. NAPRAWDĘ.\nCo do punktu c) - rozumiem, to normalne, naturalne. Może po prostu parę osób\nmogłoby ci opowiedzieć, jak taka pierwsza wizyta wyglądała? Chyba nawet był\nkiedyś taki wątek. Oczywiście lekarze są różni, ale łatwiej się wtedy\nprzygotować psychicznie. Pierwszej wizyty u ginekologa też się zwykle dziewczyny\nboją przecież, a na następne też nie chodzą dlatego, że im to sprawia przyjemność.\nPunkt b) ominąć też się da - po prostu pójść do lekarza gdzie indziej. Przecież\nnikt nie mówi, że musisz u siebie...\nNa a) wiele nie poradzę, ale tarczycę jakoś u kogoś leczysz. Czym się różni\npsychiatra od endokrynologa?\nNigdzie nie musisz iść dziś. Ale spróbuj oswoić się z tą myślą i z tym strachem.\nJeśli wiesz, czego się boisz, łatwiej ci się obronić, jeśli zachodzi potrzeba.\nNie jesteś już małą dziewczynką, którą można bezkarnie skrzywdzić. Więcej\nzaufania do siebie...\nJeśli wchodziłoby to w grę, namawiałabym cię na początek na wizytę prywatną u\nsprawdzonego lekarza. Realia polskie są jakie są, warunki są wtedy dużo\nprzyjaźniejsze, więc może to jest sposób na zadbanie o komfort psychiczny?\ndaikte Re: Czy to jest CHAD? 18.03.10, 20:43\nTak, wszystko, co napisałaś, jest słuszne.\nMimo to nie do końca rozwiązuje moje problemy.\nNaprawdę, nie wiem, jak to napisać - ja mam dłuugą tradycję unikania lekarzy...\nJa nigdy w życiu nie byłam badana ginekologicznie...\nBiorąc pod uwagę mój wiek, może się to wydać... nienormalne - łagodnie mówiąc...\nchattetoutenoire Re: Czy to jest CHAD? 18.03.10, 22:05\nTeż mam swoje "urocze fobie" jak to gdzieś napisałaś i lekarska jest jedną z głównych... (ginekologa akurat jakoś zaliczyłam, chociaż minę babki na wieść, że nigdy nie miałam cytologii robionej zapamietam do końca życia ). Cóż, u mnie mama skombinowała namiary na "zaufanego" psychiatrę, zadzwoniła, umówiła mnie, przywiozła i nawet opowiedziała za mnie połowę mojej historii siedząc ze mną w gabinecie. Gdyby nie to, pewnie nigdy żadnego leczenia bym nie zaczęła, a kto wie czy już by mnie na świecie nie było.\nMoże masz kogoś zaufanego kto mógłby Ci tak pomóc z załatwieniem lekarza? Wiem, że jak się nie odzywa do znajomych bo trudno telefon odebrać to jeszcze trudniej jest kogoś takiego znaleźć... Ale może jednak jest?\ndrugikoniecswiata Re: Czy to jest CHAD? 18.03.10, 23:31\nha, przypomniało mi się jeszcze, że pierwszą w życiu morfologię zrobiłam...\nuwaga uwaga... chyba na polecenie psychiatry po roku brania wenlafaksyny\n(kontrolnie). Czyli w wieku 25 lat.\nGina zaliczyłam jak miałam 24 i jak zwykle w takich sytuacjach na wejściu po\nprostu zapowiedziałam "ja wiem że trochę późno ale proszę na mnie nie krzyczeć".\nMiałam jeszcze w zanadrzu patent mojej koleżanki, czyli tekst "bo wie pani, ja\nmam tę dziwną przypadłość, że wciąż jestem dziewicą", ale ta kwestia jakoś wtedy\ndaikte Re: Czy to jest CHAD? 20.03.10, 10:29\nDla mnie to nie byłby patent, tylko sama prawda, bo tak się składa, że jestem\ndziewicą (podejrzewam, że gdybym była aktywna seksualnie, musiałabym w końcu\ntrafić do ginekologa\nNie oznacza to, że stronię od męskiego towarzystwa, wręcz przeciwnie - uwielbiam\nflirtować i po kilku głębszych robię się b. zalotna. Słownie zalotna.\nPod względem języka i manier potrafię być najbardziej niepowściągliwą i\nbezpruderyjną osobą w towarzystwie, nawet wulgarną, jeśli ktoś chce. Jest tylko\njedno ale - flirtuję wyłącznie z nieznajomymi i znajomość nie wychodzi poza\nZ drugiej strony, lubię też "pić z facetami", wyłącznie w męskim towarzystwie -\nwypróbowanych kolegów, dla których jestem kumpelą od kieliszka.\nPrawda jest taka, że unikam kontaktu fizycznego - jestem po prostu\n"niedotykalska" w takim stopniu, że to aż zastanawiające.\nMogłabym to zrozumieć, gdybym jako dziecko była molestowana albo w jakikolwiek\nsposób dręczona przez dorosłych. Ale tak nie było.\nCo więcej - żyłam i żyję w szczęśliwej rodzinie, otoczonej przez inne szczęśliwe\nrodziny (podobne do siebie\nOwszem, robię wszystko, co w mojej mocy, aby ukryć przed najbliższymi (częściowo\nteż przyjaciółmi) prawdziwy stan mojego ducha.\nPrzez kilkanaście lat udawało się to całkiem nieźle. Trafiłam na to forum,\nponieważ ukrywanie tego sprawia mi coraz większą trudność (i zaczynam "zawalać"\ncoraz więcej rzeczy).\ndaikte Re: Czy to jest CHAD? 20.03.10, 11:01\nMam przyjaciół, ale staram się ich nie martwić - z dzwonieniem do nich nie mam\nproblem, wręcz przeciwnie (no, dobra, raz - cztery lata temu, miałam problem,\nale to minęło).\nMam nawet przyjaciółkę, która przez jakiś czas cierpiała na depresję. Jest tylko\njedna kwestia - zanim ona zachorowała ja zwierzałam się jej przez wiele, wiele\nlat. Robiłam to bez umiaru, po prostu nie myślałam.\nKiedy ona wpadła w kłopoty, poczułam się tak, jakbym ją tym "zaraziła", jakbym\nprzez całe lata karmiła ją moimi problemami.\nDo tej pory mam wrażenie, że jestem temu winna - bo ona to ona zawsze mnie\nsłuchała, a ja nie zauważyłam, że tego, co się z nią działo. Gwoli\nsprawiedliwości - traf chciał, że w tym czasie ja również miałam "doła". To\nwtedy unikałam ludzi, nie odpowiadałam na maile i telefony.\nAle ona zaliczyła w tym czasie o wiele głębszy zjazd - nie zauważyłam tego w\nporę. Do tej pory myślę, że gdybym nie była tak pochłonięta sobą, tak\ndominująca, może zdołałabym jej pomóc.\nOd tamtej pory staram się raczej słuchać, nie mówić.\nOna wyszła z tego - wiem, że nie zażywa już leków, jej depresja spowodowana była\nstresującą pracą. Kiedy odeszła z niej i podjęła leczenie, poprawiło jej się.\nOd tej pory jest z nią dobrze, ale teraz już boję się jej zwierzać. Nie znaczy\nto, że tego nie robię, ale... jest trochę inaczej.\nTo była jedyna osoba, której zwierzałam się tak do końca - i zachorowała...\nBoję się, że jestem tzw. osobowością toksyczną\ndrugikoniecswiata Re: Czy to jest CHAD? 20.03.10, 22:20\nA ja się boję, że masz dość duże wyobrażenie o swojej mocy sprawczej...\ndaikte Re: Czy to jest CHAD? 21.03.10, 00:58\nTrzeba znać kontekst - mam przyjaciół od ponad dwudziestu lat. Są niemal jak\nrodzina - a nawet bliżsi - zdecydowanie wiemy o sobie więcej niż wie rodzina\n(choć nie wszystko).\nWięzy, łączące mnie z przyjaciółmi są bardzo mocne - czasem wydaje mi się, że\noplatam ich niczym trujący bluszcz.\nDlatego też staram się w miarę możliwości "dawkować siebie", "moją obecność" i\ndrugikoniecswiata Re: Czy to jest CHAD? 21.03.10, 18:36\nKontekstu na pewno nie znam, ale zadziwiło mnie podejrzewanie związku\nprzyczynowo-skutkowego między twoimi zwierzeniami a dołem przyjaciółki. To\nmyślenie [nie obraź się] czterolatka, który wściekły o to, że pojawił się\nmłodszy braciszek, po cichu życzy mu aby umarł, a gdy tamten zachoruje - wpada w\npanikę, że to przez niego.\nMówisz, że gdybyś nie była tak zaabsorbowana sobą, to byś zauważyła - skąd ta\npewność? Może przyjaciółka właśnie nie chciała robić ci kłopotu, obciążać cię,\ntak jak ty w tej chwili? Myślę, że istnieją opcje pośrednie między oplataniem\njak bluszcz a udawaniem że jest ok po to, by nie martwić i nie obarczać sobą.\ndaikte Re: Czy to jest CHAD? 21.03.10, 19:45\nNie życzyłam niczego złego, wręcz przeciwnie.\nPo prostu jej choroba była dla mnie szokiem - ponieważ moja przyjaciółka zawsze\nwydawała mi się taka silna, opanowana, pogodna, pełna optymizmu. Miałam\nwrażenie, że ja czerpię z jej siły, z jej normalności, z jej pogody ducha. I tak\npewnie było. Zbyt wiele "brałam", nie dając w zamian niczego pozytywnego,\nprzeciwnie - obarczałam ją moimi problemami.\nTo była (i jest) osoba, która najlepiej mnie zna i wie o mnie najwięcej, która\nwidziała mnie podczas b. ostrych zjazdów w dół.\nTo głównie dzięki niej przeżyłam liceum.\nDlatego teraz to ja staram się podnosić ją na duchu, bo, czegokolwiek bym nie\nzrobiła, nigdy nie spłacę tego długu, który wobec niej mam - za te wszystkie lata.\nOwszem, przyszło mi do głowy, że nie chciała mnie martwić - myśl ta wzrusza mnie\ndrugikoniecswiata Re: Czy to jest CHAD? 21.03.10, 20:44\nNie podejrzewam cię o to, że życzyłaś jej źle; chodziło mi o mechanizm\nrozumowania, który jest bardzo częsty u małych dzieci - takie omnipotentne ja -\npotem ludzie zwykle schodzą na ziemię i dociera do nich, że omnipotentni nie są.\nNiektórzy robią to nieco później\nNie sądzę, by przyczyną depresji twojej przyjaciółki były twoje zjazdy,\nnadawanie temu wymiaru przyczynowo-skutkowego jest w pewien sposób atrakcyjne,\nmożna się pobiczować, ale imho - bez sensu. Czym innym wdzięczność za okazane ci\nwsparcie, czym innym smutek, że nie wsparłaś przyjaciółki ty.\nWyciągnęłaś z tamtej sytuacji konkretny wniosek - że nie chcesz tylko\nprzyjmować, a także dawać - i ok. Ale mnie się wydaje [po lekturze twoich\npostów], że ty teraz w ogóle boisz się przyjmować, bo to nie daj Boże zaszkodzi\nprzyjaciółce? Bo już wyczerpałaś limit wsparcia? Jest to jakaś logika, ale dla\nmnie trochę absurdalna. Życie i relacje międzyludzkie to nie apteka, nikt nie\ndrugikoniecswiata Re: Czy to jest CHAD? 18.03.10, 23:21\nCo do gina, to to nie jest nienormalne. To bardzo częste, tyle, że totalnie\nnieodpowiedzialne - cytologię warto by jednak raz na jakiś czas zrobić,\nstatystyki umieralności na raka szyjki macicy mówią same za siebie.\nA ogólnie - ja cię pod tym względem świetnie rozumiem, sama jak mogę unikam\nsłużby zdrowia i leków (nie biorę apapów na ból głowy i małego palca u nogi,\nantybiotyków, nie chciałam brać piguł anty, mam syfy na twarzy, bo odmawiam\nbrania hormonów / antybiotyków, itd itp).\nTak naprawdę psychiatra jest jedynym lekarzem, do którego regularnie chodzę, a\npsychotropy jedynymi pigułami, które łykam oprócz no-spy i aspiryny. Mniej\nregularnie, ale co jakiś czas bywam u dentysty i jest to dla mnie duży wyczyn.\nCałą resztę załatwiam przez telefon z moją siostrą\nW mojej rodzinie nie było tradycji ani chorowania, ani leczenia; nikt się nade\nmną jak byłam chora nie trząsł, jeśli nie miałam gorączki to musiałam chodzić do\nszkoły, nawet zaziębiona, ale i tak prawie nie chorowałam. I dlatego jest mi tak\nciężko zaakceptować zarówno samą chorobę, jak i leczenie. Obcy element. Nie\nkojarzy mi się z żadnymi przywilejami, a wręcz przeciwnie.\nDo psychiatry dotarłam na granicy samobójstwa. Najpierw byłam u jednej pani,\nktóra odpytała mnie, zanotowała pieczołowicie co mówiłam i wypisała receptę.\nWybiegłam stamtąd z płaczem i receptę podarłam. Potem poszłam do zaufanej\nlekarki, z polecenia, prywatnie. Wcale nie zamierzałam brać żadnych prochów - w\nmojej wizji zamierzałam przez godzinę porozmawiać z kimś mądrym po to, by\nustalić strategię samouleczenia. Na całe szczęście pani Irena była na tyle\nciepła i konkretna, że jej zaufałam. Nie znałam wtedy nikogo, kto by chodził do\npsychiatry i łykał antydepresanty. Teraz znam takich osób mnóstwo.\nTak czy siak, nikt cię nie zmusi - możemy tylko namawiać. Jeśli masz ochotę\npogadać o tym bardziej na żywo (spotkanie/tel), daj znać.\nlolinka2 Re: Czy to jest CHAD? 19.03.10, 09:17\nfobie lekarskie to i ja mam, i ani chodzenie częste do ginekologa\n(pierwszy raz jako 14latka, bo się w trakcie zabiegu chir. okazało,\nże oprócz jelit jeszcze jajnik do reperacji...), ani żadna inna\nspecjalizacja czy codzienne kontakty zawodowe z nimi nie sprawią, że\nto będzie lżejsze.... do gina idę ZAWSZE z duszą na ramieniu, mam 3\ngin. których toleruję, do reszty nawet nie ryzykuję się wybierać...\nkontakt z innymi specjalizacjami też jest stresogenny, niestety.... w\nmoim przypadku to częściowo spuścizna niemal śmiertelnego wypadku na\nskutek błędu ewidentnego popełnionego przez personel, którego to\nwypadku skutki odczuwam do dziś. Trochę to uległo wzmocnieniu po\nepizodzie zapaści na bloku operacyjnym przy którymś tam zabiegu i\npodczas awantury którą mi zorganizowała bez sensu znieczulająca mnie\ninnym razem anestezjolog (beknęła za to oczywiście, ale co z\noprócz tych fobii, kilka innych też by się dało znaleźć cóż,\nnależy pogodzić się z tym że jest to część mnie & mojego życia i\nfunkcjonować mimo wszystko....\ndaikte Re: Czy to jest CHAD? 17.03.10, 08:45\nSzubrawcy! Szuje! Przez dwa miesiące nie tknęli tekstu - jakbym ja miała takie\nopóźnienie, pewnie zawyłabym się na śmierć z rozpaczy, a ci spokojnie sobie\npiszą o "opóźnieniach technicznych"!!! Domagali się, żebym, cytuję: "zrobiła\nksiążeczkę w miesiąc" i kręcili nosem, kiedy wytargowałam dwa tygodnie więcej!\nUgrh... Teraz mam ochotę gryźć... Najchętniej... samą siebie za to, że pozwalam\nsię tak traktować ludziom!\nAle przynajmniej wezbrała we mnie wola walki i pracy!\nlolinka2 Re: Czy to jest CHAD? 17.03.10, 09:02\nmam takiego klienta: oczekują terminów dość pilnych, tekstu dają sporo,\nmija tydzień... dwa... trzy - i ja nawet potwierdzenia odbioru maila z\nzałącznikiem nie mam. Pytam - i to samo co u ciebie słyszę.\ntyle tylko, że oni płacą z góry.... raz w roku spora kwota, a potem\nwykorzystują te "limity" kupionych u mnie usług przez rok.\ntader1965 Re: Czy to jest CHAD? 19.03.10, 18:42\nPaweł mam to samo od 20 lat co ty,daje rade leżałem kilka razy w Drewnicy biorę\nleki,lit ,depakine,pernazinum.to mi nic nie daje te leki to gówno, jest mi\ndobrze ,jestem w górce od 5 lat\ndrugikoniecswiata Re: Czy to jest CHAD? 19.03.10, 20:31\njeśli gówno, to po co bierzesz?\ndr.zabba Re: Czy to jest CHAD? 19.03.10, 20:40\nI., te słowa to naprawdę spod Twojej ręki?\ndrugikoniecswiata Re: Czy to jest CHAD? 19.03.10, 20:54\nno naprawdę, bo nie rozumiem logiki, lub raczej jej braku\ndrugikoniecswiata Re: Czy to jest CHAD? 19.03.10, 20:55\nbrzydkie słowo czy istota pytania?\ndr.zabba Re: Czy to jest CHAD? 20.03.10, 12:29\ndrugikoniecswiata Re: Czy to jest CHAD? 20.03.10, 22:25\nSłowo daję, że nie rozumiem sensu łykania leków, jeśli uważa się je za nic nie\nwarte. Albo jednak są coś warte [to wtedy pisanie, że nic nie dają jest\nnadużyciem], albo z jakichś powodów nie działają [to po co się nimi truć? dla\ndaikte Re: Czy to jest CHAD? 20.03.10, 10:47\nJej, to strasznie długo. Jeśli nie to nie leki ci pomogły, to w takim razie co?\ntader1965 Re: Czy to jest CHAD? 20.03.10, 11:55\nchodzę cały czas obrotach , jak bym wypił z 10 red buli jest mi dobrze i nie mam\nzamiaru się leczyć mam 45 lat i jest ok pozdrawiam wszystkich z CHAD !!!!!!!!!\nlolinka2 Re: Czy to jest CHAD? 20.03.10, 13:03\nczyli to nie leki złe, tylko pacjent niewspółpracujący\nPATIENT COMPLIANCE - słowo klucz, rozpierdzieliło już niejedno badanie\nukochany kraj, umilowany kraj...


Dzialka na sprzedaż - Namysłów - KOS-GS-2733 - 5198.00m² - Opole Ofertus\n61,37 zł/m2 cena: 319 000 zł\nOkazja! Do sprzedaży działka 53,30ar przeznaczona pod zabudowę mieszkaniowo-usługową w Kamiennej.\nDziałka utrzymana w dobrej kulturze rolnej, kształtem przypomina kwadrat. W bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości znajdują się liczne działki niezabudowane a także zabudowania jednorodzinne. W pobliżu również wiele terenów zielonych. Dojazd do przedmiotowej nieruchomości dogodny i komfortowy drogą utwardzoną i asfaltową.\nOdnośnik do oferty na stronie biura: https://www.kosikowski.com.pl/ad/2840\nSymbol oferty KOS-GS-2733


Odbijające naturalne krzywizny: dom "schodzący" po zboczu\nBudynek mieszkalny w Chile.\nW prowincji Bio-Bio (Chile) pojawił się bardzo nietypowy dom. Architekt otrzymał zadanie zaprojektowania mieszkania przy minimalnym wpływie na otaczający las. W rezultacie dom się okazał «złamany» i wielopoziomowe. Jednak naturalne drewno i duża liczba okien pozwalają właścicielom poczuć jedność z naturą..\nProjekt domu autorstwa architekta Sebastiana Irarrazavala.\nChilijski architekt Sebastian Irarrazaval zakończyła prace nad prywatnym domem położonym na zalesionym terenie w prowincji Bio-Bio. Pracując nad projektem, projektant wziął pod uwagę wszystkie cechy lokalnego reliefu, tak wyglądał dom «schodzi» kaskadowo w dół zbocza.\nDom, «malejąco» na stoku.\nDo budowy użyto różnych rodzajów naturalnego drewna. Ponieważ dom znajduje się na skarpie, w środku znajduje się kilka schodów, które służą nie tylko celowi praktycznemu, ale także elementom minimalistycznego wystroju.\nWewnątrz dom jest pokryty naturalnym drewnem.\nSalon z widokiem na Ocean Spokojny.\nLiczne okna wpuszczają światło słoneczne do wnętrza domu przez cały dzień. Z każdego pomieszczenia właścicielom otwiera się wspaniały widok na zieleń lasu. A salon oferuje wspaniałe widoki na Ocean Spokojny z trzech stron.\nSypialnia z widokiem na Ocean Spokojny.\nObok kuchni na zewnątrz znajduje się drewniany taras, na którym, jeśli chcesz, możesz zjeść obiad na zewnątrz lub po prostu zrelaksować się w hamaku.\nInne «przesuwny» dom jest w Japonii. Pragnienie klienta, aby być bliżej naturalnych źródeł, zostało dosłownie potraktowane przez japońskich architektów i zbudowali dom na skarpie nad rzeką. Z daleka wydaje się, że spadzisty dach powoli «zsuwa się w dół» w dół, przeciągając aż 3 piętra.


Micro T-2 dla Finów - MILMAG - Magazyn Militarny\nRemigiusz Wilk, 24.11.2017\nFińskie siły zbrojne uzyskały zgodę ze strony ministra obrony Jussi Niinistö na zakup szwedzkich celowników kolimatorowych Aimpoint Micro T-2. Kolimatory wraz z pokrowcami mają być mocowane na zmodyfikowanych 7,62-mm karabinkach automatycznych 7.62RK62M. Koszt zakupu Micro T-2 został wyceniony na 5,5 mln EUR (23 mln zł) bez podatku. Kolimatory mają zostać dostarczone po koniec 2018.\nDzięki wprowadzeniu celowników kolimatorowych do broni do tej pory wykorzystywanej jedynie z mechanicznymi przyrządami celowniczymi, ma zwiększyć się szybkość i precyzja prowadzonego ognia. Dodatkowo, ma polepszyć się celność, zwłaszcza podczas strzelania w złych warunkach oświetleniowych. Zakup celowników jest częścią programu modernizacji fińskich sił zbrojnych nazwanego Taistelija 2020 (Bojownik 2020).\nCelowniki będą kupowane w ramach postępowania prowadzonego przez Agencję Wsparcia i Zakupów Obronnych NATO (NSPA, NATO Support and Procurement Agency). Ma to na celu zmniejszenie kosztów dostawy nowego sprzętu.\n22 grudnia 2016 minister obrony Finlandii Jussi Niinistö podjął decyzję o przeprowadzeniu programu modyfikacji używanych w fińskich siłach zbrojnych karabinków 7.62RK62 (Rk 62). To lokalna, nieco ulepszona odmiana radzieckiego AKM. Koszt prac szacowany jest na 12,6 mln EUR (53 mln zł), z czego 3,1 mln EUR (13 mln zł) miało być wydane w 2017. Finowie założyli, że 80% z tej kwoty ma zostać zrealizowane przez krajowe podmioty. Nie dotyczy to produkcji kolb czy szyn, wytwarzanych przez komercyjne zagraniczne spółki, ale ich montażu na broni.\nUmowa bazowa obejmuje modyfikację karabinków w 2017, z opcją na dalsze dostosowanie broni do nowoczesnych standardów w latach 2018-2020. Warto dodać, że od 1962 do 1994 w zakładach Valmet, a następnie SAKO wyprodukowano ponad 350 tys. karabinków 7,62RK62. To podstawowy model broni indywidualnej używanej przez fińskie siły zbrojne. Dzięki poprawkom starsza konstrukcja będzie miała charakterystykę funkcjonalno-ergonomiczną zbliżoną do nowocześniejszego 7,62RK95TP (SAKO Rk 95TP).\nModyfikacje do standardu 7.62RK62M obejmowały wprowadzenie kolby o regulowanej długości, montaż uniwersalnej szyny do mocowania celowników optycznych i optoelektronicznych, odcinka szyny do mocowania laserowego wskaźnika celu lub latarki, jak też nowoczesnego pasa transportowego. Wadą fińskiego rozwiązania jest wzrost masy i tak już ciężkiego karabinka. Zmodyfikowany 7.62RK62M będzie miał masę blisko 5 kilogramów.


Nowe eleganckie spodnie żakardowe 36 38 w Spodnie - Szafa.pl\nNowe ale bez metki żakardowe spodnie z wytłaczanym wzorem. Spodnie zapinane na zamek, po bokach kieszenie.\nNogawki zakończone ściągaczem. Z metki: 32-34 ale ta marka ma zaniżoną numerację. Długość: 98 cm, od kroku: 74 cm, pas: 2 x 38 cm, biodra: 2 x 48 cm, stan: 26 cm.\nTagi: #SPODNIE ŻAKARDOWE,