Budynek: Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w Białymstoku, ul. Malmeda Icchoka 8. Do wejścia do budynku przy ul. Malmeda Icchoka 8 prowadzą schody. Po prawej stronie od wejścia znajduje się winda, która umożliwia dostanie się do pomieszczeń Ośrodka zlokalizowanych na I i II piętrze budynku osobom z niepełnosprawnością poruszającym się na wózkach inwalidzkich. Przy drzwiach windy jest przycisk przywoławczy i zainstalowana kamera, z której obraz jest odbierany w sekretariacie Ośrodka. Na pierwszym piętrze znajduje się toaleta dostępna dla osób poruszających się na wózkach. Do budynku i wszystkich jego pomieszczeń można wejść z psem asystującym i psem przewodnikiem. W budynku można skorzystać z pętli indukcyjnej. Bezpośrednio przy budynku, z lewej strony od wejścia, są wyznaczone dwa miejsca parkingowe dla osób z niepełnosprawnością, zaś przed budynkiem jest jedno miejsce parkingowe dla osób z niepełnosprawnością.\nBudynek: Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w Białymstoku, ul. Klepacka 18. Budynek jednokondygnacyjny – parterowy, dostosowany do potrzeb osób z niepełnosprawnością. W głównym wejściu do budynku, jak również we wszystkich pomieszczeniach zastosowano wymaganą szerokość w świetle ościeżnicy oraz bezprogową posadzkę, umożliwiającą swobodne poruszanie osób z niepełnosprawnością na wózkach inwalidzkich. Do budynku i wszystkich jego pomieszczeń można wejść z psem asystującym i psem przewodnikiem. W budynku można skorzystać z pętli indukcyjnej. Przed budynkiem znajduje się parking, na którym wyznaczone są dwa miejsce parkingowe dla osób z niepełnosprawnością.\nBudynek: Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w Białymstoku, ul. Biała 13/33. Budynek dwukondygnacyjny, częściowo dostępny dla osób z niepełnosprawnością. Na parterze budynku, od frontu znajduje się Klub Senior +. Do wejścia do lokalu, prowadzi jeden schodek oraz podjazd dla wózków inwalidzkich znajdujący się przy schodku. Po przekroczeniu drzwi wchodzi się do niewielkiego wiatrołapu. Kolejne drzwi – z wiatrołapu do holu Klubu otwierają się automatyczne - czujniki ruchu. Przy wyjściu z Klubu drzwi otwiera się przyciskiem znajdującym się na ścianie z lewej strony wyjścia. Wszystkie pomieszczenia Klubu są dostępne dla osób poruszających się na wózku inwalidzkim. Jedna z toalet, w pobliżu wejścia, jest przystosowana do potrzeb osób z niepełnosprawnością. Na parterze od ul. Zamenhofa mieści się Zespół Pracowników Socjalnych Nr 11 obsługujący cudzoziemców. Do wejścia powadzą schody zlokalizowane na wprost z dwoma stopniami , spocznikiem\ni kolejnymi czterema stopniami. Z lewej strony wejścia znajduje się podjazd dla wózków inwalidzkich z barierkami po obu stronach. Drzwi wejściowe są szerokie,\nz płaskim progiem. Wszystkie pomieszczenia są dostępne dla osób poruszających się na wózkach. Jedna z toalet jest przystosowana do potrzeb osób\nz niepełnosprawnością. Budynek nie posiada windy. Pomieszczenia MOPR na piętrze nie są dostępne dla osób poruszających się na wózku. Do budynku\ni wszystkich jego pomieszczeń można wejść z psem asystującym i psem przewodnikiem. W budynku nie ma pętli indukcyjnych. Przy budynku MOPR na ul. Zamenhofa, z lewej strony wejścia do Zespołu Pracowników Socjalnych Nr 11 obsługującego cudzoziemców znajdują się dwa miejsca parkingowe dla osób\nBudynek: Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w Białymstoku, ul. Włókiennicza 7. Budynek zabytkowy, dwukondygnacyjny, z dwoma wejściami: wejście główne od strony ul. Włókienniczej oraz wejście boczne – od podwórza, zlokalizowane za bramą znajdującą się po lewej stronie od wejścia głównego. Do wejścia głównego prowadzą trzy stopnie, bez podjazdu dla wózków inwalidzkich; budynek nie posiada też windy. Osoby z niepełnosprawnością poruszające się na wózku inwalidzkim mogą skorzystać z wejścia znajdującego się za bramą. Obok bramy na wysokości 150 cm umieszczony jest domofon. Drzwi od podwórza budynku posiadają odpowiednią szerokość, aby mogła przez nie przejechać osoba na wózku, jednak kolejne drzwi z tego wejścia mają szerokość 70 cm. Dla osób na wózkach dostępne są tylko pomieszczenia na parterze. Osoba niepełnosprawna na wózku może wjechać samochodem na teren podwórza, po uprzednim telefonicznym zgłoszeniu prośby o otwarcie bramy (brama automatyczna). Do budynku i wszystkich pomieszczeń zajmowanych przez Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w Białymstoku można wejść z psem asystującym i z psem przewodnikiem. Nie ma natomiast możliwości korzystania z informacji głosowych czy pętli indukcyjnych. Toaleta klientów nie jest dostosowana do potrzeb osób z niepełnosprawnością poruszających się na wózkach inwalidzkich. W bliskiej odległości od budynku znajduje się jedno miejsce parkingowe dla osób z niepełnosprawnością.\nBudynek: Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w Białymstoku, ul. Mieszka I 8C. Do budynku prowadzą trzy wejścia: wejście główne od ul. Mieszka I, wejście od strony ul. Bolesława Chrobrego z podjazdem dla wózków inwalidzkich oraz wejście od ul. Piastowskiej. Do wejścia głównego prowadzą schody bez podjazdu dla wózków. Na parterze budynku znajduje się Poradnia Lekarza Rodzinnego, Zespół Środowiskowej Opieki Pielęgniarskiej oraz Pielęgniarska Opieka Długoterminowa. Pomieszczenia użytkowane przez Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w Białymstoku znajdują się na I piętrze. Na parterze w poradni lekarzy rodzinnych znajduje się winda umożliwiająca osobom z niepełnosprawnością transport na pierwsze piętro. Toalety dla pracowników i klientów Ośrodka znajdują się na piętrze – nie są one dostosowane do potrzeb osób z niepełnosprawnością. Przed budynkiem od strony ul. Piastowskiej znajduje się parking dla pięciu aut, w tym jedno miejsce dla osoby z niepełnosprawnością. Do budynku i wszystkich pomieszczeń zajmowanych przez Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w Białymstoku można wejść z psem asystującym i z psem przewodnikiem. Nie ma natomiast możliwości korzystania z informacji głosowych czy pętli indukcyjnych.\nBudynek: Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w Białymstoku, ul. Siewna 2. Wejście do budynku znajduje się w centralnej części ściany przedniej budynku i jest oznaczone tablicą informacyjną z czerwonym tłem o treści „Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w Białymstoku”. Z poziomu chodnika do poziomu wejścia do budynku prowadzą schody (trzy stopnie) wyposażone w podjazd dla wózków inwalidzkich o łagodnym spadku z poręczą odpowiednią dla osób z niepełnosprawnością. Drzwi wejściowe do przedsionka i do korytarza są szerokie i umożliwiają przejechanie wózkiem. Na parterze w korytarzu wywieszona jest duża tablica informacyjna ze wskazaniem numerów pokoi zajmowanych przez poszczególnych najemców budynku. Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w Białymstoku użytkuje pomieszczenia, które znajdują się na pierwszym piętrze. Budynek wyposażony jest w ogólnodostępną windę dla osób z niepełnosprawnością. Korytarze na parterze i piętrze są pozbawione progów utrudniających poruszanie się osób z niepełnosprawnością ruchową. Pomieszczenia biurowe przeznaczone do przyjmowania interesantów są dostępne dla osób z niepełnosprawnością. Ogólnodostępna toaleta dla osób z niepełnosprawnością znajduje się na parterze budynku w przychodni lekarza rodzinnego „Promedica” (informacja o dostępności tej toalety umieszczona jest na drzwiach wejściowych do budynku), wejście do NZOZ „Promedica” znajduje się obok windy. Na parkingu, w bezpośrednim sąsiedztwie podjazdu do budynku, wyznaczone zostało jedno miejsce parkingowe dla osób z niepełnosprawnością. Do budynku i wszystkich pomieszczeń zajmowanych przez Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w Białymstoku można wejść z psem asystującym i z psem przewodnikiem. Nie ma natomiast możliwości korzystania z informacji głosowych czy pętli indukcyjnych.\nBudynek: Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w Białymstoku, ul. Sienkiewicza 53. Wejście do budynku usytuowane jest od strony ul. Sienkiewicza. Przy schodach do budynku znajduje się podjazd dla wózków inwalidzkich. Wewnątrz budynku przy schodach wejściowych znajduje się podjazd dla wózków. Na piętra prowadzą schody; osoba na wózku inwalidzkim może skorzystać z platformy przyschodowej. W budynku nie ma windy. Toaleta dla osób z niepełnosprawnością znajduje się na I piętrze. Na parkingu przy budynku nie ma miejsc parkingowych wyznaczonych dla osób z niepełnosprawnością. Do budynku i wszystkich pomieszczeń zajmowanych przez Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w Białymstoku można wejść z psem asystującym i z psem przewodnikiem. Nie ma natomiast możliwości korzystania z informacji głosowych czy pętli indukcyjnych.\nBudynek: Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w Białymstoku, ul. Radzymińska 16. Do części budynku, w której znajdują się pomieszczenia zajmowane przez Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w Białymstoku prowadzi jedno wejście, do którego prowadzą schody. Obok schodów znajduje się podjazd dla wózków. W budynku znajduje się winda towarowa dostosowana do potrzeb osób na wózkach inwalidzkich, którą można dostać się na I piętro, gdzie znajdują się pomieszczenia Ośrodka. W drzwiach wejściowych do pokoi zajmowanych przez pracowników Ośrodka nie ma progów. Toaleta dla osób z niepełnosprawnością znajduje się na pierwszym piętrze na wprost windy. Przed budynkiem wyznaczono jedno miejsce parkingowe dla osób z niepełnosprawnością. Do budynku i wszystkich pomieszczeń zajmowanych przez Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w Białymstoku można wejść z psem asystującym i z psem przewodnikiem. Nie ma natomiast możliwości korzystania z informacji głosowych czy pętli indukcyjnych.\nBudynek: Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w Białymstoku, ul. Generała Józefa Hallera 8. Do budynku prowadzą 2 wejścia dostępne dla klientów: wejście główne od ul. Generała Józefa Hallera, do którego prowadzą schody oraz drugie wejście od ul. Generała Józefa Hallera, do którego prowadzi podjazd dla wózków inwalidzkich. W budynku jest winda. Toaleta dla osób z niepełnosprawnością znajduje się na I piętrze w pobliżu windy. Przy budynku znajduje się parking, na którym nie ma wyznaczonych miejsc parkingowych dla osób z niepełnosprawnością. Do budynku i wszystkich pomieszczeń zajmowanych przez Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w Białymstoku można wejść z psem asystującym i z psem przewodnikiem. Nie ma natomiast możliwości korzystania z informacji głosowych czy pętli indukcyjnych.\nBudynek: Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w Białymstoku, ul. Gen. Józefa Bema 2. Do budynku prowadzą dwa wejścia: wejście główne od ul. Gen. Józefa Bema oraz wejście od strony parkingu za budynkiem. Do obu wejść prowadzą schody. Przy schodach przy głównym wejściu znajduje się winda dla wózków. Przy schodach od strony parkingu znajduje się zjazd dla wózków. Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w Białymstoku użytkuje pomieszczenia znajdujące się na II piętrze. Budynek w środku ma zainstalowaną windę przewozową. Wejścia do pomieszczeń są dostosowane do wózków inwalidzkich, korytarze szerokie. Toaleta dla osób z niepełnosprawnością znajduje się w piwnicy. Przed budynkiem są wyznaczone dwa miejsca parkingowe dla osób z niepełnosprawnością. Do budynku i wszystkich pomieszczeń zajmowanych przez Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w Białymstoku można wejść z psem asystującym i z psem przewodnikiem. Nie ma natomiast możliwości korzystania z informacji głosowych czy pętli indukcyjnych.\nBudynek: Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w Białymstoku, ul. Storczykowa 5. Do budynku prowadzą dwa wejścia od strony ul. Storczykowej. Do obu wejść prowadzą schody, przy których znajdują się podjazdy dla wózków inwalidzkich. W budynku jest winda dla osób z niepełnosprawnością. Pomieszczenia biurowe Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Białymstoku znajdują się na I piętrze budynku. Toaleta dla osób z niepełnosprawnością zlokalizowana jest na I piętrze naprzeciwko windy. Wokół budynku znajduje się parking z wydzielonymi miejscami dla osób z niepełnosprawnością. Do budynku i wszystkich pomieszczeń zajmowanych przez Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w Białymstoku można wejść z psem asystującym i z psem przewodnikiem. Nie ma natomiast możliwości korzystania z informacji głosowych czy pętli indukcyjnych.\nBudynek: Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w Białymstoku, ul. Swobodna 24. Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w Białymstoku użytkuje pomieszczenia znajdujące się na I piętrze budynku. Do wejścia, z którego korzystają pracownicy i klienci Ośrodka, prowadzą schody, przy których znajduje się podjazd dla wózków. Do pokoi zajmowanych przez pracowników socjalnych Ośrodka może wjechać osoba na wózku. W budynku jest winda przystosowana do potrzeb osób z niepełnosprawnością. Na pierwszym piętrze nieopodal windy i schodów usytuowana jest toaleta dla osób z niepełnosprawnością. Przed budynkiem znajduje się parking, na którym wyznaczono jedno miejsce parkingowe dla osoby z niepełnosprawnością. Do budynku i wszystkich pomieszczeń zajmowanych przez Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w Białymstoku można wejść z psem asystującym i z psem przewodnikiem. Nie ma natomiast możliwości korzystania z informacji głosowych czy pętli indukcyjnych.\nBudynek: Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w Białymstoku, ul. Witosa 38. Budynek jest przystosowany do obsługi osób ze szczególnymi potrzebami. Do wejścia do budynku prowadzą schody. Przy schodach znajduje się platforma dla osób z trudnościami w poruszaniu się. Jest ona obsługiwana przez pracownika ośrodka. Skorzystanie z niej jest możliwe po zasygnalizowaniu dzwonkiem, który umieszczony jest przy platformie na wysokości umożliwiającej dostęp dla osoby na wózku inwalidzkim. W wejściu do budynku, jak również we wszystkich pomieszczeniach zastosowano wymaganą szerokość w świetle ościeżnicy oraz bezprogową posadzkę, umożliwiającą swobodne poruszanie się osób z niepełnosprawnością na wózkach inwalidzkich. W budynku zastosowano oznaczenia w alfabecie Braille’a jak również na sali obsługi na jednym ze stanowisk zainstalowano pętlę indukcyjną. Dostępna jest również toaleta dostosowana dla osób z niepełnosprawnością. Do budynku i wszystkich jego pomieszczeń można wejść z psem asystującym i psem przewodnikiem. Przed budynkiem znajduje się parking, na którym wyznaczone jest jedno miejsce parkingowe dla osób z niepełnosprawnością.\nW Miejskim Ośrodku Pomocy Rodzinie jest możliwość skorzystania z usługi tłumacza języka migowego po wcześniejszym zgłoszeniu takiego faktu w godzinach pracy Ośrodka pod numerem telefonu 85 678-31-00 co najmniej na 3 dni robocze przed planowaną wizytą w MOPR, z wyłączeniem sytuacji nagłych.


• Antywirusy - darmowy antywirus, program antywirusowy, antywirusy po polsku, antywirusy do pobrania, najlepsze antywirusy, antywirusy za darmo, antywirusy programy, antywirusy po polsku - naKompa.pl™\nInteresują cię antywirusy nie zamulające kompa? Masz dość super antywisusów, które zapewniają bezpieczeństwo kosztem pracy naszego osobistego komputera. Stinger 10.2 pozwoli ci na skanowanie swojego kompa bez oczuwalnego zwolnienia pracy. Stinger to jeden z nielicznych programów antywirusowych który jest w stanie zbadać pliki rar. To pr...\nIlość pobrań: 1440Freeware (bezpłatna)\nAvast Antivirus 7.0.1473\nJeżeli czujesz się bezpieczny wirtualnym świecie, to znaczy, że jeszcze nie doświadczyłeś walki z wirusem, który niszczy twoje ważne dane, albo sprzęt, który wykorzystujesz do penetracji światowej sieci internetowej. Avast jest lekiem może nie na każde zło ale na większość zagrożeń czyhających na niepożadanych stronach lub m...\nIlość pobrań: 1407Freeware (bezpłatna)\nMcAfee Labs Stinger 10.2\nMcAfee Labs Stinger to bezpłatna aplikacja umożliwiająca usunięcie ponad 4 tysięcy niebezpiecznych dla naszego komputera robaków.Przy pomocy tego programu usuniemy m.in.W32.Bagle,W32.NetSky,różne odmiany BackDoor,CoreFlood,DNSChanger,FakeAlert i wiele innych. Prosty i intuicyjny interfejs to z pewnością duża zaleta programu.Raporty z pr...\nIlość pobrań: 960Freeware (bezpłatna)\nNorton Removal Tool 2012.0.5\nNorton Removal Tool to bezpłatna aplikacja umożliwiająca odinastalowanie produktów firmy Symantec.Użytkownik powinien ją zastosować tylko wówczas, gdy standardowe metody deinstalacji kończą się niepowodzeniem.Dzięki tej aplikacji usuniemy m.in: Norton AntiSpam,Norton Antivirus,Norton GoBack, Norton Password Manager, Norton System Works ...\nIlość pobrań: 931Freeware (bezpłatna)\nArcaMicroScan to całkowicie darmowy skaner, który umożliwia szybkie, sprawne, a przede wszystkim skuteczne skanowanie komputera i wykrycie oraz wyleczenie ewentualnych infekcji. ArcaMicroScan to aplikacja wyposażona w bardzo silne narzedzia skanujące. Do jego najważniejszych zalet należa m.in.: prosta instalacja nie wymagająca rejestracji ...\nIlość pobrań: 941Freeware (bezpłatna)\nDr.Web CureIt!6.00 27.02.2012\nDr. Web Curelt! to skaner internetowy skutecznie wyszukujacy oraz usuwający szkodliwe wiruy czy konie trojańskie. Przede wszystkim jest całkowicie darmowy. Dużą zaletą programu są bardzo częste aktualizacja ( w czasie epidemii nawet co 2 godziny). Program działa bez instalacji, co uniemozliwia jego konflikt z innym oprogramowaniem zabezpie...\nIlość pobrań: 977Freeware (bezpłatna)\nOTL to niewielka aplikacja umożliwiająca sporządzanie szczegółowych logów naszego komputera. Utworzony raport składa się z informacji na temat charakterystycznych lokalizacji systemowych. Ważne: narzędzie działa na koncie z uprawnieniami Administratora. Użytkownikom Windows Vista lub Vindows 7 przypominamy, że wystarczy kliknąc prawy...\nIlość pobrań: 865Freeware (bezpłatna)\nAvira AntiVir Rescue System 22.02.2012\nAvira AntiVir Rescue System jest to darmowy antywirus, który pozowli przeskanować system pod kątem złośliwego oprogramowania nawet wtedy gdy system nie chce się uruchomić. Cały antywirus jest obrazem płyty w formacie ISO, który należy nagrać na płytę i uruchomić komputer razem z tym nośnikiem w środku. Avira AntiVir Rescue System ...\nIlość pobrań: 918Freeware (bezpłatna)\nPojawiła się nowa wersja pakietu Norton 360. Opcja 6.0 zapewnia zdecydowanie lepszą ochronę i bezpieczeństwo naszego komputera. Dzięki najnowocześniejszej technologi użytkownicy mają możliwość bezpiecznego korzystania z Internetu, poczty elektronicznej, bankowości elektronicznej i innych serwisów. Pakiet zapewnia również ochronę w...\nIlość pobrań: 888Trial (ograniczona czasowo)\nMcAfee Rootkit Remover 0.8\nMCAfee Rootkit Remover to darmowa, samodzielna aplikacja od firmy MCAfee. Jej głownym zadaniem jest wykrywanie i usuwanie groźnych rootkitów z naszego systemu operacyjnego. Nowoczesna technologia pozwala wykryć i usunąć niemal wszystkie znane zagrożenia. Aplikacja uruchamia się w oknie konsoli. Po przeskanowaniu dysku twardego informuje u...\nIlość pobrań: 843Freeware (bezpłatna)\nAvira AntiVir Personal to jeden z najlepszych i najskuteczniejszych programów wśród dostępnych darmowych antywirusów. Jego zaletą jest szybkie i efektywne skanowanie komputera. Wyszukuje takie zagrożenia jak: wirusy, trojany, dialery, programy backdor i inne. Stale śledzi operacje wykonywane przez użytkownika, co pozwala natychmiast zareag...\nIlość pobrań: 1142Freeware (bezpłatna)\nNorman Malware Cleaner 2.03\nNorman Malware Cleaner to całkowicie bezpłatny skaner zaproponowany przez firmę Norman. Jego nazwa pochodzi od nazwy "malicious software", czyli wszelkich aplikacji i skryptów szkodliwie ingerujących w działanie naszego komputera. Program skanuje wybrane przez użytkownika dyski twarde lub same foldery, następnie zapisuje raport oraz usuwa ...\nIlość pobrań: 748Freeware (bezpłatna)\nKaspersky Virus Removal Tool to darmowy skaner antywirusowy (nie mylić z darmowym antywirusem), skaner działa podobnie jak antywirus, ale nie chroni systemu podczas jego działania jedynie skanuje poszczególne elementy systemu i w razie zagrożenia reaguje na nie. Kaspersky Virus Removal Tool to bardzo dobre uzupełnienie antywirusa, który wykr...\nIlość pobrań: 782Freeware (bezpłatna)\nKaspersky Anti-Virus 2012 chroni Twój komputer w czasie rzeczywistym przed wszelkimi zagrożeniami cyfrowymi. Technologie, którymi dysponuje program były wielokrotnie nagradzane, gdyż chronią niezauważalnie podczas, gdy użytkownicy korzystają z cyfrowych nowości. Wielką zaletą tego antywirusa jest pełna kompatybilność z 32 i 64-bitow�...\nIlość pobrań: 1022Trial (ograniczona czasowo)\nKaspersky TDSSKiler to darmowe narzędzie do usuwania rotkitów z rodziny Alureon Rootkit.Win32.TDSS, Tidserv, TDSServe, które potrafią zawirusować nawet MBR (sektor rozruchowy systemu Windows) więc uruchomią się przed antywirusami. Kaspersky TDSSKiler to aplikacja działająca zarówno na komputerach z systemami 32 jak i 64 bitowymi, nawet u...\nIlość pobrań: 812Freeware (bezpłatna)


ITPP1/443-1597/14/EK | Interpretacja indywidualna\nNa podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko - przedstawione we wniosku z dnia 5 grudnia 2014 r. (data wpływu 19 grudnia 2014 r.), uzupełnionym w dniu 23 stycznia 2015 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku możliwości odzyskania podatku naliczonego w związku z realizacją operacji pod nazwą: „W.” - jest prawidłowe.\nW dniu 19 grudnia 2014 r. został złożony ww. wniosek, uzupełniony w dniu 23 stycznia 2015 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie możliwości odzyskania podatku naliczonego w związku z realizacją operacji pod nazwą: „W.”.\nStowarzyszenie uzyskało dofinansowanie z Planu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 uzyskanych w konkursie Lokalnej Grupy Działania na operację z zakresu działania „Wdrażanie lokalnych strategii rozwoju” odpowiadającą warunkom przyznania pomocy w ramach Małych Projektów, tj. operacji, które nie odpowiadają warunkom przyznania pomocy w ramach działań Osi III Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, ale przyczyniają się do osiągnięcia celu tej Osi. Operacja pod nazwą: „W.”.\nDziałania w ramach operacji były następujące: Prowadzenie warsztatów decoupage i zakup materiałów.\nOperacja obejmowała koszty następujących usług: 11 warsztatów decoupage prowadzone było przez profesjonalistę w tym zakresie oraz zakupiono komplet materiałów niezbędnych do prowadzenia warsztatów, w których wzięło udział 10 osób.\nOprócz tego w ramach wolontariatu zorganizowano szkolenie i zadbano o czystość w pomieszczeniu.\nIBPP2/4512-276/15/EK | Interpretacja indywidualna\nLokalizacja: Wyszukiwarka > Prawo do odliczenia > ITPP1/443-1597/14/EK


DRAPANIE W GARDLE I KASZEL | InfoZdrowie24.pl\nłagodząco na podrażnioną błonę śluzową górnych dróg oddechowych. Dodatkowo wpływają na rozrzedzenie wydzieliny i zmniejszają drapanie w gardle. Niektóre zioła takie jak kwiat lipy czy rumianek wykazują działanie przeciwzapalne i odkażające.\nczy ten kaszel to taki suchy, jakby coś drapało w gardle?\nosĺ?abienie pediatria hpv ból gardła drętwienie stóp reumatyzm higiena osobista 13 lat pielęgnacja alergia pokarmowa intymne mózg zmiany patologiczne antykoncepcja urologia


Stojak na długopis ze sterem i grawerem na prezent żeglarski - Koło Sterowe - ePrezenty.pl\nStojak na długopis ze sterem i...\nStojak na długopis z dedykacją i sterem\nPrzedstawiony w naszej ofercie drewniany stojak na długopis z ozdobą w formie koła sterowego to idealny pomysł na prezent żeglarski. Wykonany jest z drewna oraz mosiądzu, które idealnie ze sobą współgra. Dzięki możliwości grawerowania dedykacji, jaką wykonamy dla Ciebie na laminowanej tabliczce Twój upominek żeglarski zyska personalny charakter. Ten wyjątkowy stojak idealnie pasuje na prezent dla marynarza. To elegancki i praktyczny podarunek, który będzie oryginalną ozdobą każdego wnętrza. Zaufaj nam - to najlepszy prezent marynistyczny, który możesz podarować na prezent na urodziny dla mężczyzny, czy na inną ważną okazję.\nEkskluzywne prezenty z grawerem Eleganckie akcesoria marynistyczne Prezent na urodziny dla Przyjaciela Prezent na imieniny dla syna Prezent na imieniny kolegi\nStojak na długopis ze sterem i grawerem na prezent żeglarski - Koło Sterowe 179.90 zł\nPrezent dla NiejPrezent na rocznicę ślubuPrezent na urodziny dla ChłopakaPrezent na 80 Urodzinyprezenta dla chłopakaPrezent na parapetówkęPrezent na 80 UrodzinyPrezent na 60 UrodzinyPodziękowania dla nauczyciela


Bizuu wiosna-lato 2015 — do you know fashion by Anna Puślecka\nOctober 30, 2014 Katarzyna Pyrek\nŚciana z papierowych kwiatów na początku wybiegu stanowiła subtelną zapowiedź tego, co mogliśmy zobaczyć w najnowszej kolekcji Bizuu na sezon wiosna-lato 2015.\nTłumy fotoreporterów, gwiazdy, rzędy krzeseł i ponad godzinne opóźnienie…\nZ pierwszymi taktami muzyki wyłaniają się pierwsze modelki i już wiadomo - projektantki i tym razem zagorzale trzymały się tego co ich klientki kochają najbardziej, czyli romantyzmu w pastelowym i kobiecym wydaniu.\nBlanka Jordan i Zuzanna Wachowiak na chwilę przenoszą nas do lat 70.\nPierwszy i główny punkt nowej kolekcji – kwiaty, prezentowane na jedwabiu i elastycznej bawełnie.\nFlorystyczne nadruki królowały na wybiegu pojawiając się na sukienkach, kombinezonach, szerokich spodniach, a nawet strojach kąpielowych, które były nowością w projektach Bizuu. Przywodziły na myśl francuską riwierę i klimat pin-up, oczywiście w subtelniejszym wydaniu.\nReżyser pokazu Katarzyna Sokołowska/fot. Agnieszka Taukert dla DYKF\nStały punkt projektów? Podkreślone, kobiece sylwetki w formie gorsetowej góry, rozkloszowanej i ołówkowej spódnicy idealnie opinającej ciało.\nKwiatowe nadruki na białym, niebieskim i pudrowym tle, uzupełniane były kreacjami w odcieniach beżu, bieli oraz pasów.\nPojawiająca się na wybiegu skóra ekologiczna i naturalna, zapewne miała przełamywać delikatność kolekcji, jednak wkomponowywała się w romantyczny klimat, stanowiąc jedynie dodatek do pozostałych materiałów.\nBizuu nie byłoby sobą bez koronek, które zawładnęły wybiegiem pod koniec pokazu. Projektantki próbując urozmaicić formy bawiły się przy nich przezroczystymi gipiurami oraz haftami.\nPo prawej Blanka Jordan, projektantka Bizuu/fot. Agnieszka Taukert dla DYKF\nCałość kolekcji uzupełniały torebki-kuferki oraz biżuteria z kamieniami Svarowskiego.\nNew look Silhouette – to propozycja projektantek na nadchodzący sezon, w której zawarły nowe modele, nie prezentowane w dotychczasowych kolekcjach, utrzymując je w dobrze już znanej estetyce.\nWypadło dokładnie tak jak miało być: romantycznie i kobieco.\nBlanka Jordan oraz Zuzanna Wachowiak, projektantki Bizuu/fot. Agnieszka Taukert dla DYKF\nBlanka Jordan/fot. Agnieszka Taukert dla DYKF\ntags bizuu, wiosna lato 2015, wiosna, lato, 2015, pokaz, pokaz mody, polska marka, polski projektant, moda, fashion, Blanka Jordan, Jordan, Zuzanna Wachowiak, Wachowiak, Katarzyna Pietrewicz, Agnieszka Taukert\nPokaz Ani Kuczyńskiej Lava FW 2014/15


Akcje Microsoft wzrosły dzięki wiadomościom o kupowaniu Discord | Blog R - RoboForex\nWiadomości rynkowe 48\nWiadomości rynkowe / 24.03.2021 25.03.2021\nAkcje Microsoft wzrosły dzięki wiadomościom o kupowaniu Discord\nOdwiedzin: widoki 27\nNiezgoda it Branża IT Microsoft Akcje Microsoft Zapasy sektor technologii USA\nCzy Microsoft kupi Discord?\nAkcje firmy Microsoft wykazują wzrost\nDo czego Microsoft potrzebuje Discord?\nCzy Discord się zgodzi?\nCo jeszcze przeczytać o Big Tech on R Blog?\nBędzie prawdziwa okazja, przyjaciele. Kluczowymi stronami są gigant technologiczny Microsoft, firma będąca właścicielem popularnego komunikatora Discord i - czytajcie - 10 miliardów dolarów. Przyjrzyjmy się szczegółom tutaj i teraz.\nWedług Bloomberga, 22 marca usłyszano, że Microsoft rozmawiał z Discordem na temat zakupu komunikatora. Nie ma jednak dokładnych informacji na temat etapu rozmów i prawdopodobieństwa ich sukcesu.\nMedium twierdzi jednak, że jego źródła jako cenę zakupu podają 10 mld USD. Następne pytanie, czy Discord będzie zainteresowany.\n22 marca na zamknięciu sesji giełdowej NASDAQ akcje Microsoft (NASDAQ: MSFT) wzrosły o prawie 2.5% z 230.35 do 235.99 USD. Wzrost położył kres spadkowi akcji, które utrzymywały się przez trzy dni.\n23 marca trend pozostał pozytywny: akcje wzrosły o 0.67% więcej do 237.58 USD. W tym miesiącu udziały giganta IT wzrosły tylko o 2.2%, w tym roku o 6.8%.\nWedług platformy informacyjnej o technologii i innowacjach VentureBeat ten komunikator cieszy się ogromną popularnością wśród graczy. Jeśli strony zawrą umowę, Microsoft będzie mógł rozszerzyć działalność związaną z grami i poprawić swoją pozycję w tym segmencie.\nAnalitycy twierdzą, że głównym celem Microsoftu jest przyciągnięcie milionów użytkowników do swoich produktów za pośrednictwem Discorda. Zwróć uwagę, że liczba aktywnych użytkowników komunikatora przekracza 10 milionów osób.\nPamiętaj, że nie jest to pierwsza próba restrukturyzacji i optymalizacji działalności firmy technologicznej w zakresie gier. Wcześniej kupił dużego producenta gier wideo Bethesda Softworks i poprawił warunki subskrypcji Game Pass na Xbox.\nWedług Wall Street Journal, w 2020 roku, kiedy wybuchła pandemia, firma zwiększyła liczbę swoich użytkowników o 100% i zwiększyła przychody do 130 mln USD. To zresztą prawie trzykrotnie więcej niż w 2019 roku. Ostatnia runda inwestycji przyniosła Discordowi 100 mln dolarów, a jego cenę oszacowano na 7 mld dolarów.\nWielu analityków uważało, że powrót do firmy pierwszego dyrektora finansowego Tomasza Marcinkowskiego oznaczał, że Discord w końcu zostanie upubliczniony. IPO przegrywającego, ale bardzo obiecującego podmiotu wydaje się absolutnie logiczne.\nJednak według wspomnianego już VentureBeat, firma dość mocno popiera pomysł, aby stać się częścią większej i stabilnej struktury. Co więcej, Microsoft nie jest jedynym konglomeratem, który złożył taką ofertę. Niestety zasób nie zawiera nazw innych firm.\nWiadomość, że pierwsza wersja systemu Windows 10 1909 nie będzie już obsługiwana, obniżyła notowania akcji Microsoftu. Jednak Bloomberg, VentureBeat i Wall Street Journal poinformowały, że to nie wszystkie informacje z biura giganta IT.\nKorporacja technologiczna rozmawia z Discordem w sprawie zakupu komunikatora o tej samej nazwie. Domniemana cena transakcji to 10 miliardów USD. Plotki sprawiły, że akcje nieco wzrosły - o 3.14% do 237.58 USD.\nEksperci zauważają, że zakup komunikatora tak popularnego wśród graczy będzie miał dobry wpływ na biznes gier firmy. Liczą głównie na dynamiczny wzrost liczby subskrybentów Game Pass dla Xbox.\nAkcje Alibaba wzrosły o 6% przed dobrymi wiadomościami o wartości 2.8 miliarda dolarów\nGoogle, przesuń się! Amazon zwiększa przychody z reklam o 52% w 2020 roku\nArgument patentowy się skończył: akcje Google i Oracle rosną\nS&P 500 ustanowił nowy rekord\nUdziały Adobe Systems spadają pomimo dobrego raportu kwartalnego\nIPO / 23.03.2021 23.03.2021\nAnaliza, Akcje / 24.03.2021 26.03.2021\nEnergia słoneczna: wybór udziałów pod inwestycje\nOdnawialne źródła energii to trend przyszłości. Firmy, które rozwijają produkcję energii słonecznej, już osiągają zysk netto. Dzisiaj przedstawię Ci pomysły inwestycyjne w tym sektorze, jeśli się nad tym zastanowisz.\nanaliza BEP Bookfield Odnawialne First Solar FSLR HYSR inwestycje z domu energia nextera Energia słoneczna Zapasy SunHydrogen


« Wyganiała Kasia wołki...\nNudna notka ogrodnicza bez ... »\nniedziela, 24 czerwca 2012, squirk\nTagi: spanking kwitnący groch monty python oral sex\nTa piątka Brytyjczyków nie znała świętości, a nawet wszystko, co ukultowione i ukoronowane stawało się tematem ich żartów. Potrafili śmiać się z każdego i ze ws\nTo tylko draśnięcie...\nGdyby wszyscy tak się starali... To się dopiero nazywa zawziętość! Filmik na animusz z repertuaru Monty Pythona; puszczać do woli wchwilach próby: bgj\nU nas pszczółki kwitnącego mają powyżej skrzydełek. Przy czym miło by było, gdyby zechciały machnąć odnóżem, ryjkiem, skrzydełkiem, czy czym one tam machają także w okolicach roślinności jadalnej.\nGłupota ludzka nie zna granic, jedzeniowo także. Nie będę komentować, bo musiałabym się wyzłośliwić na Teściów, a na dzisiaj limit złośliwości wyczerpałam :)\nA ostatnie chwile weekendu marnujemy sobie ze Ślubnym projektując jego pokrowce na iPada i rozważając szczegóły konstrukcyjne - wychodzi mi, że trzeba jechać do marketu budowlanego :)))\nIK - a w ogóle macie tam w okolicy pszczoły? Zaniepokoiłam się, bo faktycznie coraz ich mniej, od dawna żadnej nie widziałam. Nie żebym się miała na śmierć zatęsknić, ale przyznaję niechętnie, że - choć to owad, czyli głyyy - pożyteczne bardzo są.\nProgram o tej pani bardzo mnie oszołomił - nie sądziłam, że są ludzie, dla których kalorie z tłuszczu i cukru to wymysł Szatana, brrr. Ogromna była ta góra jedzenia, tak na dwa tygodnie dla przeciętnej pary, nie żartuję. Gdyby ktoś chciał jeść takie świństwa oczywiście.\nCzekam na zdjęcia pokrowców, zwłaszcza czaszeczkowego, dobrze ma Ślubny z Tobą :-)\npo swinsku Ci powiem, ze moj weekend konczy sie we srode, wiec sprzatam dzisiaj ;)\nnie jest dobrze... w telewizorze wmawiają ludziom, że kalorie tuczą.. hm.. kalorie to podłe istoty, wyjątkowo przewrotne, ludzie z telewizorów walczą z nimi, ale to jak nieustanny serial o supermenie. Wszyscy wiedzą, że supermen nie jest prawdziwy, ludzie z telewizji też nie. A z kaloriami nie da się walczyć ;)) Smacznego, mówiłam ja Berberys znad wiadra lodów porzeczkowych ;)))\nMarga - a to ok, szczęściaro Ty :-)\nBerberysie - zaznaczam, że chodzi o kalorie z tłuszczu i cukru, te z wina i drinków się nie liczą, żeby była jasność w temacie i żeby ktoś przypadkiem w abstynencję nie wpadł ;-))\nOj, ojoj, ojojoj i inne ajwaj, bo problem jest - Ślubny skasował czaszeczki z projektu... Będzie inny element ozdobny, rwany i szarpany, ale czaszeczki, że tak spolszczę - bajbaj.\nIK - no trudno, w raqmach rekompensaty obkleję sobie swoimi czaszeczkami jakieś coś, a na projekty czekam spokojna o to, że zrobią wrażenie :-))\nLody nie są tuczące, a wręcz odchudzające - wiem dokładnie, sam słyszałem. Bo jak się człowieczek zimnych że niby to tuczących lodów nawcina (ewentualnie zrobi :P) to przecież potem organizm z tego zimna musi się ogrzać i pochłania przeogromne ilości energii na to właśnie ogrzanie. Z resztą przy robieniu też się energię zużywa.\nA tak w ogóle bacząc na zdrowie sąsiadów muszę jakąś abstynencję od Twoich wpisów zrobić. Uszy im poodpadają od mojego niepohamowanego śmiechu, jak tego np wywołanego czytaniem "a ti ti ti..."\na że tutaj w temacie oral sex i ja o lodach jakichś piszę to czysty zupełnie przypadkowy przypadek. No nieeeeebywałe że tak się zgrało :P\nŁosiek - obawiam się, że lody nie generują aż takiego wysiłku organizmu który zniwelowałby ich kaloryczność, a potrafi być spora. Poza tym wywołują bóle głowy, więc lepiej nie przesadzać z ich ilością, lepiej zjeść kawałek arbuza, właśnie kupiłam ogromny kawałek, rewelacja na śniadanie :-)\nBardzo ładnie Ci się lody w tytuł notki wpasowały, naprawdę gratuluję, masz wyjątkowy dar ;-D\nPS. Łosiek, mam nadzieję, że z tą abstynencją to był żart, nigdzie się nie ruszaj ;-))\nŁosiek, nie wierz w te chłodzenie, naprawdę. Jeszcze się nikt nie odchudził przez siedzenie w zimnej wodzie. Spalenie jednej tabliczki czekolady ma efekt energetyczny, który pozwala na ogrzanie o jeden stopień pół tony wody :-)\nBres - a krioterapia? Działa, w przeciwieństwie do stosowanych miejscowo lodów ;-)\nKrioterapia działa, ale chyba nie w odchudzaniu :-)\nBres - Google mówi, że owszem, muszę poczytać czy to nie kolejna pieniądzogenna ściema ;-)\nŚciema. Mam policzyć? Mi wychodzi że ochłodzenie stukilogramowego Ziutka od 36,6 do 35,5 (niebezpieczne) kasuje mu jedną piątą tabliczki czekolady. Mogę policzyć jak duża musi być bańka z ciekłym azotem żeby to zrobić.\n"Terapia ta przyczynia się do spalania tkanki tłuszczowej".\nTypowe. Przyczynia się. Jak podnoszę pilota od TV i paczkę chrupek to też się przyczyniam, boć to wysiłek fizyczny. Jak byśmy wszyscy wzięli pompki od rowerów i dmuchali nimi w kierunku wichury - też byśmy się przyczyniali do jej osłabienia.\nw moim komentarzu zabrakło stosownej emotikonki mówiącej o przymrużeniu oka tudzież ironii. "Są trzy rodzaje kłamstw: kłamstwa, bezczelne kłamstwa i statystyka", więc pewnie z tymi lodami odchudzającymi to uczeni udowodnili na podstawie wierutnej kł... znaczy statystyki. A będąc już w temacie właśnie wróciłem z przejażdżki do sklepów z dobrami wszelakimi i przywiozłem sobie...\nproszę zgadnąć co...\n...lody właśnie. Cały jeden litr. Piszę, bądź też jest napisane że 100ml lodów to 86kcal, a że wpakowałem do miseczki połowę z nich to akurat za obiad wystarczy i może nawet za kolację. Za pół kolacji, trzeba przecież odliczyć straty na ogrzanie się potem, zwłaszcza w takich upałach ;)\nOd lodów jeszcze mnie nigdy głowa nie bolała, czasem to nawet ból mijał ;]\nZ tą abstynencją to żart oczywiście, mam Cię, znaczy bloga, cały czas przy sobie, o ile tylko jest zasięg i nie padnie bateria :)\nBres - ano, poczytałam i wygląda na to, że to idealna oferta dla statystycznej pani Joli, która waży 130 kg mimo, że "je jak ptaszek" i gorąco wierzy, że ze swojego turnusu w tatrach wróci z figurą modelki.\nŁosiek - uff, ja też Cię mam, znaczy bloga ;-)\nLody mam w zamrażarce zawsze, choć ja tego nie tknę, za to robię świetną kawę mrożoną i osobisty bardzo nad nią z zachwytu kwiczy, a ja lubię jego kwiczenie, więc doskonalę sztukę robienia kawy.\nZ tym bólem głowy chodzi o przepływ krwi w czaszce i unerwienie podniebienia, jeśli już się lody je to najlepiej niezbyt szybko i niewielkie porcyjki jednorazowo, żeby podniebienia nie schładzać.\nI kto Ci kawę zrobi, ot co, zaklęcie nie pomoże.\nBartoszcze - no tak, ten jeden raz musiałam sama, dlatego wymieniłam tylko jeden plus dodatki, ujemnych jest więcej ;-)\nBtw - Pozytywna pisze u siebie, że ostrzega przed tymi łażącymi po necie prawnikami bo zmotywowały ja przypadki osób, które dostały wezwanie do sądu - masz pomysł na to jak mogło aż do tego dojść? Po tym, co pisałeś sądziłam, że nie ma co się stresować, a teraz nie wiem, co myśleć :-(\nPokażcie mi wezwania do sądu to uwierzę. Ludzie mają tendencję do dostrzegania tylko niektórych wyrazów i jak dostaną "wezwanie pod rygorem skierowania sprawy do sądu", to już się widzą w kajdankach na sali rozpraw.\nBartoszcze - BP doprecyzowała, że chodzi o działalności, a nie blogi, a to chyba sporo zmienia? Poprosiłam, żeby zajrzała, ale nie mam wątpliwości że wie, co mówi.\nA kto dziś pamięta o Ministerstwie Dziwnych Kroków, hę ???\nAlicjo - gwarantuję Ci, że ja, zresztą znam większość skeczy niemal zupełnie na pamięć, filmy też oglądałam, MPFC to jedna z wielkich miłości mojego życia i życia MBF, z którym przerzucamy się cytatami :-))\nTakże jeśli chodzi o działalności, uwierzę w wezwania z sądu, a nie przedsądowe, jak zobaczę.\nZnów się ograniczę do tytułu, choć nie wiem o co szyszka z lwem.\nNagłówek... HEIL YEAH! :D\nBagienny - żeby stwierdzić, że coś jest słodkie, trzeba spróbować, nie? Pan napisał, że lew jest "bardzo słodki" - zakładam, że uczciwie polizał ;-))\nChciałem tylko powiedzieć, że fraza spanking oral sex w guglu jest już na dziewiątym miejscu, welcome all Google zboks, it's just Monty Python you fuckers!\nBartoszcze - już na ósmym, mam rozumieć, że zaglądają tu panowie z mięśniami jednej ręki podejrzanie większymi? O, bogowie, ludzie muszą mieć do mnie spory żal o to, że takie mylące tytuły daję ;-(\nA czego się spodziewałaś, wybitnych yntelektualystów?:-D\nBartoszcze - ludzi znających Monty Pythona szczerze mówiąc, mnie jako fance ten cytat w ogóle się z seksem nie kojarzy ;-)\nU mnie są pszczoły! *^v^* Dzikie i niewiele, ale zaglądają i sama podpatrywałam, jak mi groszek zapylały. ^^ U mnie, to znaczy na Ochocie, nie wiem jak jest na Ursy, ale tam zamierzam mieć mnóstwo pachnących kwiatów, a i sąsiad właśnie wywiesił 4 m bieżące pelargonii za balkon, więc pszczoły nie powinny narzekać. ~^o^~\nMonty Python jest obowiązkowy, to się wie!\nBrahdelt - mam nadzieję, że i do mnie dotrą, coś mi musi w końcu ten groch i całą resztę pozapylać. Zapomniałam, że i u mnie sąsiadki maja kwiaty na balkonach, może nie będzie źle.\nWiedziałam, że jesteś fanką MPFC, ha! :-))\nNie powinnam czytać o tej pani, co się odchudzać chciała, bo mi dziś nic od rana do usta nie wchodzi gładko. Chyba zbyt intensywnie łikendowałam się. Ale cóż ja poradzę, że ja lubię sobie u Ciebie poczytać...? :)\nW temacie roślinek - zrobiłam zdjęcie gaju mandarynkowego, więc jak się tylko ogarnę, to będzie nowy post na Powidoku.\nWłaśnie znalazłam polską nazwę okry - piżmian jadalny! *^v^* Znam to warzywo z programów kulinarnych na Kuchnia TV i z puszek w sklepach z arabską żywnością, i zawsze słyszałam "okra" albo "damskie paluszki". Człowiek się całe życie uczy... ^^\nZulko - też mam dziś taki dzień, choć weekend leniwy, bywa :-)\nCzekam na mandarynkowe zdjęcia, na razie wracałam kilka razy do domu Anety, coś niesamowitego :-)\nBrahdelt - ja znałam okrę jako ketmię tylko, ale chyba mi się ten piżmian też o uszy obił, jadłam ją tylko raz zresztą, zniechęca mnie trochę konsystencja przy gotowaniu, ale znalazłam sposób, jak tej lepkości uniknąć.\nDziś urodziny Anthony`ego Bourdaina :-)\nMiło slyszeć, że moje zdjęcia tak przyciągają :) A miejsce faktycznie urokliwe.\nZulko - bardzo, planuję pokazać je Osobistemu jak tylko dojdzie do siebie po wojażach :-)\nPaczcie do woli :)\na nowa notka to gdzie? Co ja będę czytał popołudniu? Hę?! ;)\nŁosiek - właśnie się pisze, ale będzie trochę nudno, bo o przyrodzie niemobilnej ;-))\nBo groch jak siem wije to niby niemobilny jest?;-)\nBartoszcze - ale on się nie wije tak, jak np. węże że paczę i co ja paczę, groch się wyciąga i zaczepia, tylko po kryjomu i podstępnie to robi ;-)\nJest mobilny pokryjnie;-)\nBartoszcze - mobilne to są antylopki i lwy, groch jest podstępnym knuczem stacjonarnym ;-))\nAle mylący tytuł. Jestem zawiedziona.\nWildfemale - poważnie oczekiwałaś u mnie wesolutkich opisów przyrodniczych inaczej? :-) U mnie tytuły często są mylące, tak jakoś wychodzi :-)\n@squirk: Tak poważnie to chciałam potrollować ;)\nWildfemale - a to uff, nie lubię zawodzić zaglądających a nie widzę siebie piszącej o rozrywkach pościelowych ;-)\nPani z ustami jest... jedyna w swoim rodzaju i tylko się zastanawiam , co TVN24 ma z tego, że ją promował natrętnie i namiętnie przez cała bodajże sobotę, fuj!\nWiatr mnie dzisiaj wytarmosił, bo nagle się okazało, że obiad będzie tylko pod warunkiem, że mnie wyniesie na zewnątrz, do sklepu. Niefajne. Ale za to po powrocie poganiałam sobie z donica pomidorów po tarasie, szukając miejsca, gdzie wieje najmniej. Wylądowały w kącie :)\nIK - TVN ma z tego, obstawiam, kasę z reklam - panowie pogapią się na panią, obieca im się, że nadal będą mogli, zaraz po reklamach, puszcza się pół h reklam a dzielny samiec z wywieszonym językiem czeka, bo pani ładna i usta ma takie, że hoho, można sobie powyobrażać.\nMoje pomidory też w kącie, pod ścianą, przymocowane do podpórek i jeszcze obstawione poduchami i krzesłami, jakoś sie trzymają. Wiesz, że od piątku upały? Lepsze to niż ten wiatr, brrr. :-)\nTak poważnie to chciałam potrollować\nYo, Squirk, strollowałaś trollicę, Szekspir wysiada:-)\nBartoszcze - miłą trolliczkę, w dodatku nie na serio :-) - zajrzyj do Wildfemale, rewelacyjnie recenzuje bardzo praktyczny dział literatury :-)\n@squirk: Spróbuj kiedyś jak znajdziesz w sobie taką ochotę. Ty masz potencjał.\nA @bartoszcze to wstrętny lizus bez poczucia humoru.\nWildfemale - to raczej nie na tym blogu, ale nie deklaruję, że nigdzie o tym pisać nie będę.\nBartoszcze ma ogromne poczucie humoru i absolutnie żadnego powodu, żeby się komukolwiek podlizywać, jeśli będziesz zaglądać przekonasz się o tym z czasem, zażartował, jak to on, tu się rzadko pisze poważnie :-))\nbartoszcze to wstrętny lizus bez poczucia humoru\nAND PROUD OF IT !!1! :-D\nBartoszcze - kaman, nie prowokuj ;-))


Intymna strefa każdego Mężczyzny! - Witaminy i Minerały\nIntymna strefa każdego Mężczyzny!\nprzez Karol · 20 września 2012\nDbałość o swoje strefy intymne, to również potrzeba MĘŻCZYZN!\nDzisiaj już nie musisz się ukrywa ć z używanie m kremu do twarzy czy stosowanie m żelu pod prysznic. Męska pielęgnacja i ujawnianie męskich potrzeb w ty m zakresie „przeszły” do porządku dziennego. W końcu dostrzeżono , że Panowie również potrzebują chwili dla siebie oraz że prowadzenie prawidłowe go styl u życia to nie tylko domena kobiet . Troska o wygląd zewnętrzny oraz o własne zdrowie , stała się również męską rzeczą.\nZobacz więc, jak wiele możesz zrobić dla siebie!\nZ argininą spraw, by Twoja męskość była gotowa zawsze, kiedy tego potrzebujesz!\nZastanawiasz się czasem, dlaczego z wiekiem coraz trudniej osiągnąć stan gotowości? Otóż najczęstszą przyczyną jest niedostateczna produkcja tlenku azotu, który odpowiada za rozszerzanie naczyń krwionośnych, wpływając korzystnie na męskie strefy intymne. Z argininą (Arginine Plus) wspomożesz wytwarzanie tego cennego związku. Dzięki jej właściwościom możesz nie tylko „przywołać męskość do pionu”, ale i zwiększyć poziom satysfakcji z doznań intymnych.\nA to nie jedyne zalety l-argininy.\nJeśli chcesz osiągnąć wymarzoną sylwetkę i pozbyć się zbędnej tkanki tłuszczowej, w tym również arginina może Ci pomóc. Wspomagając wydzielanie hormonu wzrostu HGH, sprzyja utrzymaniu młodzieńczego wigoru i spowalnia proces starzenia się. Korzystnie wpływa na funkcjonowanie wątroby oraz procesy oczyszczania organizmu, rozkładając produkty uboczne przemiany materii. Dodatkowo ułatwia dotarcie składników odżywczych i tlenu do każdej komórki. Pozwala więc zatrzymać młodość na dłużej!\nZ cynkiem i selenem zatroszcz się o jakość nasienia I to nie tylko wtedy, gdy zapragniesz potomstwa. O takie sprawy należy dbać przez całe życie. Cynk i selen biorą udział w prawidłowych czynnościach męskich narządów rozrodczych. Stymulują produkcję testosteronu, wpływającego na spermatogenezę, a więc wspierają proces wytwarzania plemników! Cynk ponadto sprzyja m.in. zachowaniu zdrowej struktury skóry, a z kolei selen pełni ważną rolę w regulacji funkcjonowania tarczycy. Dostarczając organizmowi prawidłowych ilości obu pierwiastków, korzystnie wpłyniesz na jakość nasienia oraz wykorzystując ich właściwości antyoksydacyjne, wspomożesz walkę z wolnymi rodnikami. Z palmą sabalową (Pro-State Power) zadbaj o prostatę! Jeśli jesteś w wieku powyżej 40 lat, to najwyższa pora przypomnieć sobie i zatroszczyć się o prostatę – organ wielkości kasztana położony pomiędzy pęcherzem a odbytnicą. Palma sabalowa wykazuje korzystny wpływ na gruczoł krokowy oraz wspomaga funkcjonowanie układu moczowego. Ponadto wzmacnia organizm i dodaje witalności. Pro-State Power to synergiczna moc aż 8 składników, w tym wspomnianego selenu i cynku. Tak więc\nwraz z argininą stanowi kompleksową pielęgnację dla mężczyzn w wieku 40+. Do mycia okolic intymnych stosuj specjalne preparaty, które oprócz właściwości myjących i dezynfekujących, łagodzą podrażnienia i zaczerwienienia oraz neutralizują niepożądane zapachy. Noś nie uciskową bieliznę zrobioną z naturalnych tkanin, takich jak np. bawełna. Podczas uprawiania sportów warto dobrać odpowiednią odzież. Zwłaszcza dotyczy to Panów intensywnie trenujących jazdę na rowerze – w kontekście potencjalnych zaburzeń funkcjonowania narządów płciowych, istotny jest dobór m.in. właściwych spodenek czy siodełka. Pamiętaj też, że dzięki odpowiedniej pielęgnacji stref intymnych polepszysz nie tylko swoje życie, ale i… doznania partnerki!\nDiagnostyka zaburzeń wzwodu…\nRelacje z partnerką – napięcie w sypialni? ale nie tu gdzie trzeba?\nNastępny post Jak chronić się jesienią…?!\nPoprzedni post Co to jest stres?! i Jak się przed nim chronić


Pozostałe recenzje wykonawcy Cold World\nSześć lat przyszło nam czekać na następcę "Dedicated To Babies Who Came Feet First". Biorąc pod uwagę zawartość nowego krążka hardcorowców z Wilkes-Barre w Pennsylvanii, liczę, że na kolejny nie będę musiał czekać tak długo.\n"How The Gods Chill" to ich najlepszy materiał od czasów "No Omega". Słowem, fani maja co świętować.\nCold World od zarania zgrabnie łączyło surowy hardcore, wpływy lat '90 z Biohazard na czele i hip-hopowe sample, które stanowiły przerywniki między utworami, rozpoczynały czy też kończyły. Z czasem pojawiły się również naleciałości stylu legendarnego Only Living Witness czy Life Of Agony. Całe to spektrum inspiracji skumulowane było w krótkich, zwartych kompozycjach o niebywałym wręcz flow. Jest tylko kilka ekip pośród setek funkcjonujących, które z taką lekkością potrafią sypać nośnymi hardcorowymi tematami.\n"How The Gods Chill" wprowadza nieunikniony element do twórczości tej ulicznej bandy. Hip-Hop. Ale nie bawią się w białych Murzynów, tylko zaprosili do współpracy raperów Kool G Rapa i Meyhem Laurena, którzy pojawiają się w dwóch numerach. Do tego listę gości uzupełnia wokalista innej zacnej ekipy Blacklisted George Hirsch. Jeśli ktoś szuka świeżości w hardcorze, konkretnej luty, ulicznego sznytu i dobrego flow, znajdzie je na tym krążku. Ale po kolei.\nPo pierwsze brzmienie. Ciężkie, zmetalizowane, naturalne. Jest moc, ale nie ma nadprodukcji, która zabija współczesne młode zespoły. Sound jedynie uwypukla znakomite riffy, bo ten album to przede wszystkim gitary. Intro wprowadza w niewesoły klimat krążka. A to, co po nim następuje urywa głowę. Ktoś pamięta otwarcie "Symphonies Of Sickness" Carcass? Riff otwierający "Blind" jest jego hardcorowym odpowiednikiem. A kiedy po wstępie zostaje delikatnie podkręcone tempo, poznajemy pierwotną siłę gitarowego riffu. Jest więc jak u Hitckocka, zaczyna się od trzęsienia ziemi, a potem napięcie rośnie. Hardcorowe riffy, thrashowa młócka i hard rockowy feeling przeplatają się w kolejnych numerach. I wspomniane hip-hopowe wstawki. Słuchając "How The Gods Chill" człowiek ma ochotę coś rozpieprzyć w drobny mak, bo energia płynąca z głośników jest obezwładniająca. Nie chcę myśleć, co się dzieje kiedy grają to na żywo.\nPerkusja również pełni tu niebagatelną rolę, bo właśnie umiejętnie rozłożone akcenty, stopa, werbel, talerz sprawiają, że muzyka Cold World rozbrzmiewa z pełną mocą i czujemy się jak po ciężkim nokaucie. Przy tym muzycy pamiętają, że nie można ciągle rozdawać ciosów, więc hard rockowymi zagrywkami wprowadzają nieco luzu, jak w "Never Knows Best. Śmiem twierdzić, że przy lekko zmienionej aranżacji niektóre riffy mogłyby spokojnie znaleźć się na którejś z płyt, powiedzmy, Alabama Thunderpussy czy innych południowców. Podobnie jest na "Never", bardzo luźnym riffie z refrenu. "No More Fun And Games" powala intensywnym gitarowym tematem, którego agresję i brutalność wzmacnia brudny wokal. Tym razem Dan Mills podzielił się mikrofonem z gitarzystą Alexem Russinem. Mills ma bardziej szorstki, zachrypnięty wokal, natomiast Russin bardziej brutalny.\nWspomniałem o kolaboracjach. "Cracks Of Hate" niszczy system hardcorowym, ciężkim riffem, po czym urywa się i wchodzi hip-hopowy bit i rap Laurena. Niezły numer, ale nie tak dobry, jak jeden z najlepszych na płycie "Hell's Direction", który zaczyna się gitarową zagrywką uzupełnioną przez hip-hopowy bit. Po chwili gitary nabierają mocy a utwór tempa, nagle zostają już tylko nabierające rozpędu hardcorowe gitary oraz wokale Millsa i Russina. Zabawa dynamiką trwa przez cały niedługi kawałek, ale dzięki riffom momentalnie zapada w pamięć i chce się go odtwarzać w pętli. Zresztą, jak całą płytę.\n"How The Gods Chill" od początku do końca wypełniają ją świetne, proste riffy. Każdy kolejny utwór to potencjalny hardcore'owy killer. Chłopakom udało się zawrzeć na albumie wiele charakterystycznych elementów, a zrobili to w sposób, który sprawia, że nie ma mowy o nudzie.\n"Empty lives surround me, they all suck me in, they drain all my will to live, your walls are closing in, you're seeing less of yourself in your own skin".


Ciało z jej ciała [Slavenka Drakulić] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00153 008146 20650459 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Slavenka Drakulić Liczba stron: 215\nISBN: 978-83-7747-491-4 Data wydania: 2014-06-28\nPierwsza na polskim rynku książka poruszająca problem transplantacji od dawców żyjących niespokrewnionych z biorcą. Olbrzymi postęp w transplantologii - a zwłaszcza nowa generacja leków - spowodował, że w Stanach Zjednoczonych od niedawna można przeprowadzać tego rodzaju zabiegi. W Polsce, z obawy przed handlem organami, są one zabronione. Slavenka Drakulić, która przeszła operację przeszczepu nerki, zapragnęła poznać swoją wybawicielkę. W jej głowie kłębiły się pytania: Kim jest dawczyni? Co nią kierowało? Czy nie miała żadnych obaw? Co na to jej rodzina? Aż wreszcie: Jak można podziękować człowiekowi, który w taki sposób uratował ci życie?\nSlavenka Drakulić Ciało z jej ciała O banalności dobra przełożyła Dorota Kozińska\nTytuł oryginału: Flesh of Her Flesh. Stories About Goodness Copyright © 2007 by Slavenka Drakulic Published by agreement with Leonhardt & Høier Literary Agency A/S, Copenhagen Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo W.A.B., 2008 Copyright © for the Polish translation by Wydawnictwo W.A.B., 2008 Wydanie I Warszawa 2008\nSpis treści Dedykacja Motto Podziękowania Wprowadzenie Slavenka 1 Christine Adam Kristy Kathy Rana Ojciec Sullivan Joyce i Tom Pat Kravinsky Bob Sunyana Eileen Slavenka 2 Przeszczepienia rodzinne w Polsce Przypisy Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.\nDla Christine Swenson\nKto ratuje jedno życie, jakby świat cały ratował. Werset z Talmudu Nie umiem podać rozsądnego wytłumaczenia. Rozsądek nie ma tu nic do rzeczy. Ujmijmy to tak: ludzie potrzebowali pomocy, więc im pomogliśmy. Louisa, jedna z osób ratujących amsterdamskich Żydów podczas II wojny światowej, w: Samuel i Pearl Oliver, The Altruistic Personality, s. 216\nPodziękowania Napisałam tę książkę, aby podziękować Christine Swenson, od której otrzymałam nerkę, oraz w dowód podziwu dla wszystkich dawców, którzy pomogli mi ją napisać – wymienionych i niewymienionych w tekście. Pragnę też podziękować wielu innym osobom, którym zawdzięczam przeszczep i możliwość pracy nad książką. Przede wszystkim memu długoletniemu lekarzowi i przyjacielowi, doktorowi Anthony’emu P. Monaco, który od przeszło dwudziestu lat troszczy się o moje zdrowie, oraz jego żonie Mary Lou, która zajmowała się mną, ilekroć tego potrzebowałam. Szczególne podziękowania składam lekarzom i pielęgniarkom z zespołu transplantacyjnego Rhode Island Hospital w Providence, zwłaszcza doktorom: Reginaldowi Gohhowi, Amitahbie Gautamie i Paulowi Morrisseyowi oraz Bette Hopkins Garcii, menedżerce oddziału transplantacji, która, niezależnie od wszystkiego, co dla mnie zrobiła, pomogła mi też nawiązać kontakt z innymi dawcami. Kathy Rosner, była opiekunka socjalna w Rhode Island Hospital, oraz Celia Girard z towarzystwa ubezpieczeniowego Blue Cross Blue Shield udzielały mi cennych rad, które zachowam we wdzięcznej pamięci. Dziękuję doktorowi Carlowi Warholmowi, który zajmował się mną w Szwecji, pielęgniarce dializacyjnej Monice Radstrom oraz doktorowi Andreasowi Vychytilowi ze Szpitala Ogólnego w Wiedniu. Wszystkim tym osobom zawdzięczam wspaniałą opiekę i wsparcie w trudnych chwilach. Dostąpiłam zaszczytu przyjaźni z Glorią Steinem, na której pomoc mogłam zawsze liczyć. Jestem zobowiązana Ruth Simmons, rektor Brown University, która w swojej wspaniałomyślności zaproponowała mi pracę na uczelni, kiedy najbardziej tego potrzebowałam. Prawdę mówiąc, odnoszę wrażenie, że na powodzenie mojego przeszczepu miał wpływ, w ten lub inny sposób, cały łańcuch ludzi dobrej woli. Gdyby którekolwiek ogniwo zawiodło, nie miałabym dziś nowej nerki. Jednym z takich ogniw jest Svante Weyler, mój redaktor ze szwedzkiego wydawnictwa Norstedts, który w decydującym momencie podjął niemałe ryzyko i udzielił mi wsparcia finansowego, za co jestem mu winna dozgonną wdzięczność. Koszty niezbędnych w pracy nad książką podróży i wizyt u dawców pokryłam z grantu fundacji H.A. Johnsons. Dziękuję za okazane mi zaufanie. Nie sposób wymienić wszystkich przyjaciół i znajomych, którzy wsparli mnie różnego rodzaju pomocą. Tym bardziej jestem szczęśliwa, że miałam ich u boku. Na koniec zwykłe dziękuję dla członków rodziny, którzy zdołali unieść brzemię mojej choroby. Mój mąż Richard Swartz towarzyszył mi na każdym kroku tej długiej podróży i wiem, że czasem bywało mu bardzo ciężko. Córka Rujana Jeger już po raz drugi pomogła mi przebyć cykl dializ i operację przeszczepu, podobnie jak moja matka Antonija i zięć Andrej. Zdaję sobie sprawę, że nie poradziłabym sobie bez ich miłości i troski.\nWprowadzenie Przeszłam udaną operację przeszczepu nerki 27 września 2004 roku w Rhode Island Hospital w Providence w Stanach Zjednoczonych. Nerka nie pochodziła od osoby zmarłej ani spokrewnionej – jak praktykowano od dziesięcioleci – lecz od anonimowego żyjącego dawcy. Nie przyszło mi nawet do głowy, że istnieje taka możliwość: zaimponował mi ten skrajny przejaw altruizmu. Nieczęsto mamy do czynienia z aktem podobnej dobroci. Wkrótce dowiedziałam się, że przez ostatnich pięć lat – czyli od lutego 1999 do końca 2004 roku – w Stanach wykonano około 300 takich zabiegów (oraz trzy w Szwecji). Transplantacje od dawców niespokrewnionych rozwinęły się za sprawą nowej generacji leków immunosupresyjnych, dzięki którym organizm biorcy łatwiej przyjmuje przeszczep, oraz rozwoju chirurgii laparoskopowej, usprawniającej pobranie narządu od dawcy. Rzecz jasna, z miejsca nasuwa się kilka pytań, przede wszystkim dlaczego? Dlaczego człowiek decyduje się oddać część swego ciała osobie zupełnie obcej, nie oczekując w zamian żadnej korzyści materialnej? Kolejne pytanie brzmi: jakim trzeba być człowiekiem, żeby ofiarować dar życia innej ludzkiej istocie? Czy dawcy są „aniołami”, jak często określa się ich w mediach, czy też zwykłymi ludźmi, podobnymi do każdego z nas? Chorzy, tacy jak ja, wymagający stałego dializowania, prędzej czy później umrą bez przeszczepu, dostawszy więc drugą szansę, zadają sobie pytanie: jak podziękować takiej osobie, o ile w ogóle można powiedzieć: „dziękuję za życie”? Po głowie chodziło mi znacznie więcej pytań, kiedy trzy dni po przeszczepie spotkałam się po raz pierwszy z moją dawczynią, Christine Swenson. Szybko jednak zdałam sobie sprawę, że nie uzyskam od niej wszystkich odpowiedzi. Przeszczepy od anonimowych dawców niespokrewnionych są nowym zjawiskiem, z którym wiąże się mnóstwo zagadnień natury psychologicznej, etycznej, moralnej i filozoficznej. Musiałam poznać innych dawców, porozmawiać z nimi, wysłuchać, co mają do powiedzenia. I uczyniłam to wiosną 2005 roku, podróżując do Nowego Jorku, Kansas City, Filadelfii i Burlington. Ich historie złożyły się na tę książkę. Dzięki spotkaniom z dawcami dowiedziałam się czegoś o motywach ich decyzji, ale miałam też okazję lepiej poznać samą siebie. Co najważniejsze, uzmysłowiłam sobie ludzką zdolność do czynienia dobra – wbrew wszelkim oznakom, że jest inaczej.\nSlavenka 1 Obudziłam się z ręką na długim cięciu po lewej stronie brzucha, jakbym chciała je przed czymś osłonić. Kolejne ukłucie bólu. Od operacji w Rhode Island Hospital w Providence minęły zaledwie trzy dni. Byłam osłabiona, czułam się jednak znacznie lepiej niż poprzedniej doby. W moim ciele tkwiły cztery plastikowe rurki: jedna wychodząca z pęcherza, druga z rany pooperacyjnej, trzecia wpięta w rękę i doprowadzająca do niej kroplówkę, czwarta umieszczona w żyle na szyi. Każdy ruch powodował ból, ale mogłam już wstać, przejść kilka kroków i umyć twarz. Pora na kolejny zastrzyk morfiny, pomyślałam. Sięgnęłam do małego niebieskiego aparatu przy moim łóżku i nacisnęłam przycisk. Wtedy znów pomyślałam o mojej dawczyni. Myślałam tylko o niej, nieustannie, obsesyjnie, w każdej chwili przytomności. Wiedziałam jedynie, że jest kobietą. Nie znałam jej nazwiska, wieku ani zawodu. Zagościła w moim życiu anonimowo dwa tygodnie temu, kiedy dostałam wiadomość, że znaleziono mi żyjącego dawcę. Po operacji wpadałam w stan euforii i uniesienia, byłam zaintrygowana, smutna i znów niezwykle szczęśliwa. Czy to naprawdę mi się przytrafiło? Jej nerka funkcjonowała bez zarzutu na swoim nowym miejscu w głębi mego brzucha, ja zaś potrafiłam zapanować nad bólem fizycznym. Znacznie trudniej było jednak pogodzić się z faktem, że dawczyni jest anonimową kobietą, która ofiarowała swoją nerkę, nie wiedząc, kto ją dostanie. Nikt jej nie prosił o ten dar – a mimo to przekazała go obcej osobie. Tak się złożyło, że to ja byłam tą nieznajomą. Przez wiele dni zmagałam się ze świadomością, że zaciągnę dług życia u dawcy szczególnego rodzaju, u „dobrowolnego dawcy niespokrewnionego”, czyli „Dobrego Samarytanina”, jak się na nich mówi. Ci ludzie nie dostają w zamian żadnego wynagrodzenia, nawet symbolicznego. Nie handlują ani nie kupczą swoimi narządami. Nowy rodzaj przeszczepów zapoczątkowano w 1999 roku. Mniej więcej pół wieku po pierwszej transplantacji nerki, ofiarowanej choremu w 1954 roku przez brata bliźniaka, dzięki nowej generacji leków immunosupresyjnych pojawiła się możliwość przeszczepiania całych narządów, na przykład nerek, bądź części innych organów (płuc i wątroby) nie tylko od członków rodziny, lecz także od znajomych i osób obcych. W Stanach Zjednoczonych wykonano ponad 300 przeszczepów od dobrowolnych dawców niespokrewnionych i ich liczba wciąż rośnie – od zaledwie kilku w pierwszych latach tej praktyki do osiemdziesięciu czterech w 2004 roku. Dlaczego jest ich wciąż tak mało, skoro na liście oczekujących znajduje się przeszło 64 000 chorych, z których rok w rok około 3000 umiera, nie doczekawszy przeszczepu? Mało kto słyszał o tej metodzie transplantacji. Prawdę mówiąc, zrobiło się o niej głośno dopiero wówczas, kiedy w obliczu konieczności przeszczepu stanął gwiazdor koszykówki Alonzo Mourning. W 2002 roku setki fanów zdecydowało się oddać mu nerkę na ochotnika. W końcu otrzymał narząd od osoby spokrewnionej, wiele osób zdało sobie jednak sprawę z nowej możliwości. Zmieniły się też techniki chirurgiczne; dawcy poddają się dziś zabiegom laparoskopowym, po których zostaje niewielkie cięcie długości 10–13 centymetrów – zamiast klasycznej, rozległej rany pooperacyjnej. Leżałam na plecach, starając się zanadto nie ruszać, i zastanawiałam się, co będzie z moją prośbą o spotkanie z dawczynią. Wiedziałam, że musi leżeć w tym samym szpitalu, co ja, ale na innym piętrze, bo personel chciał ochronić jej prywatność. Poprosiłam więc Bette Hopkins Garcię, koordynatorkę naszego przeszczepu, żeby spytała tę kobietę, czy zgodzi się ze mną zobaczyć. Minęły dwa dni, a ja wciąż nie dostałam odpowiedzi. Zaczęłam podejrzewać, że moja dawczyni woli uniknąć spotkania. Na samą myśl o tym posmutniałam. Chciałam ją poznać ze względu na nią samą, zapewnić, że jej nerka działa, dać do zrozumienia, że swoim dobrym uczynkiem uratowała mi życie. Bette uprzedziła mnie z góry, że niektórzy dawcy i biorcy z rozmysłem rezygnują ze spotkania. Dlaczego? Pomyślałam sobie, że będąc dawczynią, chciałabym zaspokoić własną ciekawość. Może kobieta obawia się, że nie przypadnę jej do gustu? A jeśli nawet, co z tego? Czy dawca musi lubić biorcę? Czy sympatia ułatwia decyzję o przekazaniu komuś organu, nawet jeśli już nic się nie da zmienić? Zostałam biorcą i sam akt ofiarowania mi nerki wzbudził we mnie tak wielki podziw, że rozważania, czy w dawczyni może mi się coś nie spodobać (jej wygląd? zachowanie? stosunek do mnie? cóż jeszcze mogłoby w niej przeszkadzać?), wydały mi się czystym absurdem. Minęło już południe. Kiedy próbowałam wyplątać się z rurek, żeby wstać i wybrać się na obowiązkowy spacer korytarzem, do pokoju weszła pielęgniarka. Tę akurat darzyłam szczególną sympatią – była doświadczoną pielęgniarką nefrologiczną, mniej więcej w moim wieku, przed laty przybyłą do Stanów z Portugalii. Miała krępą sylwetkę, krótkie włosy i wyjątkowo cierpliwie znosiła moje narzekania. – Pani dawczyni została wypisana ze szpitala i niedługo przyjdzie się z panią zobaczyć – oznajmiła na odchodnym, uśmiechając się, jakby i ją ucieszyła ta wiadomość. Czułam się trochę nieswojo pod wpływem morfiny, przez którą co kilka godzin zapadałam w drzemkę. Jeśli moja dawczyni naprawdę chce się ze mną spotkać, muszę zebrać myśli, i to szybko. Uświadomiłam sobie, że nie mam pojęcia, jak podziękować kobiecie, która ofiarowała mi część siebie bez żadnej zrozumiałej przyczyny – poza czystą dobrocią. Czy mam po prostu grzecznie powiedzieć „dziękuję”, jakby podała mi coś przez ladę? No cóż, przekazała mi nerkę w nieco inny sposób. Przeszła kilkugodzinny zabieg w znieczuleniu ogólnym, co czasem – aczkolwiek rzadko – może się skończyć tragicznie. Przedtem musiała się poddać wielomiesięcznym badaniom. Kiedy wreszcie dotarło do mnie, że złoży mi wizytę, nie wiedziałam, jak wyrazić swoją wdzięczność. Co tu począć? Nie chodziło nawet o to, że nie myślałam o tym wcześniej. Myślałam. Po prostu sytuacja mnie przerosła. Ilekroć zaczynałam się nad tym zastanawiać, wybuchałam płaczem. Jak się zachować i co powiedzieć, jeśli w ogóle dojdzie do spotkania biorcy z dawcą, było kwestią nie tyle konwenansów, ile raczej ich braku. Mój problem polegał na tym, że w takich przypadkach nie obowiązywała żadna etykieta, żaden zestaw reguł, jakich byłabym świadoma – ten rodzaj przeszczepów był przecież zupełnie nowym zjawiskiem. Reguły dopiero powstawały i wiedziałam, że będziemy je ustalać także podczas naszego spotkania. Nikt ci nie powie, jak postąpić w sytuacji, kiedy za chwilę masz się zobaczyć ze swoją dawczynią. To samo dotyczy drugiej strony. Może chciała się tylko upewnić, że biorca czuje się dobrze, że jej dar się nie zmarnował, może nie rozważała zbyt głęboko psychologicznych i emocjonalnych aspektów takiej konfrontacji. W niektórych ośrodkach transplantologicznych zniechęca się dawców i biorców do nawiązywania kontaktów przed upływem sześciu miesięcy albo nawet roku; w innych dopuszcza się ich wzajemne relacje nawet przed operacją przeszczepu; w jeszcze innych zostawia się decyzję samym zainteresowanym. Wiedziałam tylko, że obie miałyśmy prawo nie zgodzić się na spotkanie, ale najwyraźniej żadna z nas nie chciała z tego prawa skorzystać. Musiałam się prędko przygotować do jej wizyty. A jak przygotować się na taką wizytę? Podeszłam do umywalki, żeby umyć twarz i uczesać krótkie, potargane włosy. Niewiele więcej mogłam zrobić. Dotarło do mnie, że czekam na nią w tak podniosłym nastroju, tak przepełniona wdzięcznością, jakby moja dawczyni była jakąś nadprzyrodzoną istotą, świętą, aniołem zwiastowania albo cudem wyobrażonym na kościelnym fresku – tyle że ta istota miała się zjawić post festum, nie po to, by zwiastować cud, lecz obwieścić, że cud już się zdarzył. Wstrzymałam tok myśli w samym środku tej pięknej przenośni: dlaczego anioł, dlaczego takie było moje pierwsze skojarzenie? Bo spojrzałam wówczas w niebo za oknem? Bo lubię średniowieczne freski i malarstwo renesansowe? A może dlatego, że porównania dla tak skrajnych przejawów altruizmu – tak skrajnej dobroci – można wywieść tylko ze sfery religii? Oczywiście, z początku myślałam, że przytrafił mi się cud. Ale na starych obrazach i freskach kościelnych cud pochodzi niezmiennie od Boga lub wiary w Boga. W ikonografii przedstawień cudów ludzie wyglądają, jakby trafił w nich piorun: przeważnie klęczą, wyrażając swą wdzięczność w modlitwie. Trudno o dobitniejszą sugestię, że cud jest dziełem sił nadprzyrodzonych. Tylko czy w kontekście działań drugiego człowieka wciąż można mówić o cudzie? Jeśli tak, to czy jest to cud medyczny, czy raczej etyczny? Może po prostu brak nam celnych słów na nazwanie takiego zjawiska, skoro czerpiemy je z liczącej dwa tysiące lat terminologii religijnej? Nasze słownictwo nie obfituje w określenia dobra i zła. Czy mimo to dysponujemy jakimkolwiek narzędziem poza religią, które pomogłoby nam pojąć altruizm w tak skrajnej postaci – aczkolwiek żyjemy w dwudziestym pierwszym wieku, a wielu z nas nie wierzy w Boga? Oto i ja, skrępowana pradawnym religijnym pojęciem cudu, anioła, Zła i Dobra... zupełnie jak postać biblijna. Tego popołudnia, oczekując w szpitalu wizyty mojej dawczyni, odniosłam wrażenie, że łatwiej uwierzyć w Boga niż w drugiego człowieka. Kiedy znów dopadł mnie ból, przestraszyłam się, że w ogóle nie będę w stanie z nią rozmawiać. Znów zadałam sobie pytanie, dlaczego ktoś zdobył się na to, by ofiarować część siebie nieznajomej osobie. Jakież miałam szczęście, jakim wspaniałym zrządzeniem losu nerka trafiła akurat do mnie, a nie do kogoś innego! Jakże samolubna była moja refleksja – po czterech latach hemodializ stałam się jednak samolubem. Byłam zmęczona tym wszystkim, rutyną dnia codziennego, gdy brakło czasu na cokolwiek poza przetrwaniem: wizyta w szpitalu, gdzie podłączano mnie na cztery godziny do aparatury, która przepompowywała krew, by ją oczyścić. Zaledwie dzień, żeby dojść do siebie, wrócić do stacji dializ i nazajutrz znów się poddać tej samej procedurze. Niewykluczone, że moje ogromne pokłady optymizmu i stoicyzmu były na wyczerpaniu. Zaczęłam się z wolna poddawać. Ogarnęło mnie osobliwe uczucie: nie tyle umierania, ile postępującego zobojętnienia. Coraz mniej mnie obchodziło, co dzieje się dookoła, co dzieje się z ludźmi, których kocham, wreszcie co dzieje się ze mną. Zdawałam sobie przy tym sprawę, że zobojętnienie może być równie niebezpieczne, jak zasypianie w śniegu. A przecież nie po raz pierwszy leżałam w szpitalu z nową nerką. Blisko dwadzieścia lat temu przeszczepiono mi organ od osoby zmarłej, której krewni także wykazali się altruizmem, tyle że innego rodzaju, zgodzili się bowiem na pośmiertne pobranie narządów, ratując tym samym życie kilku chorym. Po tamtym przeszczepie spędziłam dwadzieścia jeden dni w New Deaconess Hospital w Bostonie, skąd odesłano mnie na półroczną rekonwalescencję. Wszystkie koszty zostały pokryte z jugosłowiańskiego ubezpieczenia zdrowotnego. Już wtedy uznałam, że jestem wybrańcem losu – zanim otrzymałam ten dar po raz drugi od nieznajomej kobiety. W zasadzie powinnam była umrzeć już dawno, ściślej biorąc, dwadzieścia pięć lat temu, kiedy rozpoznano u mnie PKD, czyli wielotorbielowatość nerek, wymagającą natychmiastowej dializy. Miałam trzydzieści lat i mieszkałam w Zagrzebiu, w granicach byłej Jugosławii. Kiedy sięgam pamięcią wstecz i rozmyślam o moich zmaganiach z chorobą, uświadamiam sobie, że rozpatruję je w oderwaniu od kontekstu historycznego i politycznego, jakbym trwała wówczas w jakiejś próżni. Wiem, że robię to podświadomie, bo walka o przetrwanie odsuwa w cień wszelkie problemy. Każdy z nas jednak – zdrowy czy chory – żyje w określonym miejscu i czasie. Prawdę mówiąc, nasze szanse przetrwania w dużej mierze zależą od tego, gdzie i kiedy żyjemy. Życie na dializach w Jugosławii w latach 1980–1986 różniło się diametralnie od życia na dializach w Szwecji w latach 2000–2004. Po pierwsze, mieszkańcy Jugosławii mieli wówczas ograniczony dostęp do dializ. Byłam ubezpieczona, w państwach komunistycznych obowiązywał system powszechnej opieki zdrowotnej. Żyliśmy jednak w biednym kraju, gdzie nie starczało dializatorów dla wszystkich potrzebujących. Wkrótce przekonałam się, że tylko co piąty przewlekle chory Jugosłowianin zyskiwał dostęp do aparatury. Reszta umierała. Nietrudno wyjaśnić przyczynę tej katastrofalnej sytuacji: w kraju przeprowadzano znikomą liczbę przeszczepów. Zabieg transplantacji wymaga doskonałych zdolności organizacyjnych, nie wspominając już o nakładach finansowych. W rezultacie większość chorych korzystała z dializ aż do śmierci. Podczas niedawnego pobytu w Zagrzebiu spotkałam zaledwie dwie osoby – spośród dwunastu dializowanych wraz ze mną pacjentów – którym udało się przeżyć dwadzieścia lat dzięki późniejszym przeszczepom. Pozostali chorzy z naszego szpitala, którzy musieli poddać się hemodializie lub przebyli transplantację, mieli mniej szczęścia – z 48 zmarło 45. W 1980 roku moja przyszłość rysowała się czarno. Choć skończyłam zaledwie trzydzieści jeden lat, nie miałam szans na dializowanie w nielicznych odpowiednio wyposażonych szpitalach. Zabrakło miejsca dla mnie i dla innych nowych pacjentów. Znalazłam się na liście oczekujących, czas jednak działał na moją niekorzyść. Rzecz jasna, byłam zbyt młoda, żeby się z tym pogodzić, a poza tym zbyt uparta, by się poddać bez walki. Wiedziałam, że jedynym sposobem na ominięcie kolejki jest poznanie człowieka, który zna kogoś, kto będzie mógł podłączyć mnie do aparatury w miejsce innego chorego. Zawdzięczam życie mojemu ojcu, byłemu oficerowi armii jugosłowiańskiej, który miał znajomości w szpitalu wojskowym. Na samo wspomnienie tamtego koszmaru – świadomości, że żyję tylko dlatego, iż odebrałam miejsce w kolejce innej osobie, która prawdopodobnie zmarła – do dziś przechodzą mi ciarki po grzbiecie. Mieliśmy do czynienia z dyskretną, choć wcale nie mniej przez to okrutną selekcją, w której lekarze decydowali, kto ma większe szanse lub lepsze znajomości (albo i jedno, i drugie), żeby utrzymać się przy życiu. Następnych sześć lat przetrwałam dzięki dializom. Nikt z rodziny nie mógł oddać mi nerki. Mój ojciec, syn człowieka, który zmarł tuż po trzydziestce – najprawdopodobniej w następstwie wielotorbielowatości nerek – był również na dializach. Mój młodszy brat, u którego rozpoznano to samo schorzenie, nie był w stanie pogodzić się z diagnozą i po prostu ją odrzucił. Byłam już po pierwszym przeszczepie, kiedy zmarł na ostre zapalenie trzustki w wieku trzydziestu pięciu lat, w rzeczywistości jednak znacznie wcześniej przegrał walkę z chorobą. Przeszczep nerki od osoby niespokrewnionej był wprawdzie możliwy, mimo to trudny do wyobrażenia. Pamiętam scenę, kiedy wybrałam się z moją przyjaciółką Radą Iveković do szpitala klinicznego Rebro w Zagrzebiu. Musiało to być w 1982 albo 1983 roku. Lekarz naczelny obrzucił nas zdumionym wzrokiem, jakby miał przed sobą dwie wariatki. Nie mógł pojąć, że moja długoletnia przyjaciółka chce dobrowolnie oddać mi nerkę (a ja w desperacji się na to zgodziłam). Ograniczył się do suchego komentarza, że to niezgodne z prawem. Poczułyśmy się głęboko dotknięte – nie tylko jego słowami, ale też chłodnym, podejrzliwym przyjęciem. Być może sądził, że próbuję go okłamać, że jestem gotowa popełnić przestępstwo i zapłacić Radzie za nerkę? W pewnym sensie miał rację: nasze prawo istotnie nie dopuszczało tego rodzaju transplantacji. Dwadzieścia lat później wciąż ich nie dopuszcza, mimo że nowoczesne preparaty farmakologiczne umożliwiają przeszczepy nie tylko od znajomych, ale i obcych osób. Rok później, kiedy mój młodszy kolega Mladen Jergović zaofiarował swoją nerkę, nie pofatygowaliśmy się nawet do szpitala. Znałam już odpowiedź. I z pewnych względów byłam zadowolona, że nic z tego nie wyszło. Nigdy jednak nie zapomnę, że przyjaciele byli gotowi mi pomóc. Świadomość, że są na świecie ludzie, którzy chcą coś takiego dla mnie zrobić, była dla mnie wystarczającą nagrodą. Pierwszy przeszczep nerki przedłużył mi życie o piętnaście lat. Wykorzystałam tę szansę, aby wychować córkę. Byłam świadkiem jej dorastania – a bałam się, że nie będzie mi to dane. Wyszłam powtórnie za mąż, napisałam kilka książek, podróżowałam po świecie i prowadziłam normalne życie. Przeszczepione nerki funkcjonują jednak inaczej niż własne – moja służyła mi bez zarzutu przez blisko piętnaście lat, po czym w końcu 2000 roku postanowiła się poddać. Wróciłam do punktu wyjścia: na dializy. Znów nie mogę powiedzieć, żebym czuła się samotna i opuszczona. Chęć pomocy zgłosiło jeszcze więcej ludzi: moja matka, która przez ten czas zdążyła się zestarzeć i zdawała sobie sprawę, że nie może zostać dawcą, dorosła już córka Rujana, mój mąż Richard, jego siostra Eva i mój zięć Andrej. Oprócz niezgodności grup krwi wszyscy mieli zbyt wysokie ciśnienie, co na szczęście dyskwalifikowało ich jako dawców. Moje dotychczasowe dobre doświadczenia z przeszczepem nerki od zmarłego dawcy, która funkcjonowała prawidłowo blisko piętnaście lat, sprawiło, że byłam z zasady przeciwna transplantacjom organów od dawców żyjących, zarówno członków rodziny, jak i osób niespokrewnionych. Wiedziałam wprawdzie, że ten rodzaj przeszczepu zmniejsza ryzyko odrzucenia przez organizm biorcy i daje mu większe szanse przeżycia, sądziłam jednak, że to w pewnym sensie niesprawiedliwe wobec dawcy. Czy nie lepiej dostać nerkę od kogoś, kto już jej nie potrzebuje? Z drugiej strony liczba osób, u których stwierdzono śmierć mózgu, jest wszędzie mniejsza niż liczba chorych oczekujących na przeszczep. Nie od wszystkich można pobrać narządy, bo rodzina często wyraża sprzeciw. Jeśliby nawet zsumować przeszczepy od dawców żyjących i zmarłych, to i tak część pacjentów umrze w oczekiwaniu na swoją kolej. Wyglądało na to, że żyjący dawcy niespokrewnieni muszą z konieczności ratować tych ludzi. Uświadomiłam to sobie dopiero wówczas, kiedy sama musiałam się zmierzyć z podobnym dylematem. Nie mogłam uwolnić się od myśli, że po raz kolejny doświadczam aktu niezwykłej dobroci. Uderzyło mnie jeszcze jedno – że miałam okazję zaobserwować i odczuć na własnej skórze dwoistość ludzkiej natury – jej dobrą stronę w chorobie i złą na wojnie. W latach 1991–1995 w następstwie krwawego konfliktu doszło do rozpadu Jugosławii. Kolejna ekstremalna sytuacja, która odmieniła moje życie. Zamiast jednak donosić z pierwszej linii frontu, pisałam reportaże o tym, jak wojna wpływa na ludzi z mojego otoczenia. Słuchałam spowiedzi mordercy, stałam wśród ruin, rozmawiałam ze zgwałconą kobietą. Napisałam trzy książki o tej wojnie. Myślałam kiedyś, że wojna wygrywa z ludźmi strachem, obezwładniając przerażeniem całe ich jestestwo. Ale wojna jest jeszcze bardziej perwersyjna. Nie poprzestaje na tym, dociera głębiej. Wojna pcha cię w bolesną otchłań, w której uświadamiasz sobie, że zostałeś jej poplecznikiem. Chociaż wojna skończyła się w grudniu 1995 roku, nie czuło się, że konflikt został zażegnany. Dręczyło mnie jedno pytanie, domagające się natychmiastowej odpowiedzi: kto rozpętał tę wojnę? Kim byli ludzie zdolni do tak niewyobrażalnych zbrodni wojennych, jak gwałty zbiorowe i eksterminacja tysięcy przedstawicieli innej narodowości – ludzie, którzy jeszcze wczoraj byli sąsiadami? Czy można ich nazwać potworami? Rzecz jasna nie pierwszy raz zadawałam sobie wówczas to pytanie, chciałam jednak zobaczyć na własne oczy, kim są ci ludzie. Obserwowałam kilka procesów przed Międzynarodowym Trybunałem ONZ do spraw Zbrodni Wojennych w byłej Jugosławii w Hadze. Im dłużej patrzyłam, tym dobitniej zdawałam sobie sprawę, że oskarżeni są zwykłymi ludźmi. Patrzyłam na ich twarze i gesty; słuchałam, co mówią; czytałam ich życiorysy, obserwowałam, jak się bronią. Byli wśród nich kelnerzy, kierowcy, nauczyciele, żołnierze, robotnicy niewykwalifikowani – ludzie, jakich spotykamy wokół siebie na co dzień. Podobni do naszych krewnych i przyjaciół. Podobni do nas samych. Wnioski z tych obserwacji były przerażające: skoro sprawcami zbrodni wojennych nie były żadne „potwory”, tylko zwykli ludzie – skoro zło jest banalne – to znaczy, że w pewnych okolicznościach każdy z nas może stać się zbrodniarzem. Nikt nie jest bezpieczny. Nikt nie może przesądzić z góry, jak się zachowa w określonej sytuacji. Co w takim razie ze zdolnością zwykłych ludzi do czynienia dobra? Czy dobro jest równie banalne jak zło? Okazuje się, że dziesięć lat po wojnie wciąż roztrząsam kwestię natury człowieczej, tym razem w kontekście ludzi, którzy postąpili odwrotnie. Zadaję sobie to samo pytanie: kim są ci mężczyźni i kobiety, którzy wykazali się skrajnym altruizmem, ofiarowując nerki nieznajomym? Czy to „anioły”, czy zwykli ludzie? I oto mam poczucie, że zatoczyłam pełny krąg: od świadectwa, doświadczenia i opisania wojny do świadectwa, doświadczenia, teraz zaś opisania największego daru, jaki można otrzymać od innej ludzkiej istoty. Czy mam szczęście? Jeśli odpowiem, że tak, mam szczęście, wrócę do pradawnego wzorca cudu. Nie zaufam wówczas zwykłym ludziom i nie uwierzę w ich ludzką dobroć – jakby jedynym pośrednikiem i szafarzem dobra był Bóg. Chyba że Bóg jest w tym kontekście swoistym symbolem, metaforą dobra tkwiącego w zwykłych ludziach. Samo słowo „szczęście” kojarzy mi się z loterią. Kiedy byłam mała, ojciec raz w tygodniu kupował los na loterii; potem każdy z nas czworga wybierał jakąś liczbę i ojciec wypełniał kupon w nadziei, że za kilka dni wygra. Umarł, nie wygrawszy bodaj złamanego grosza. Nie doczekał się też przeszczepu nerki. „Nie mam szczęścia”, zwykł mawiać. Może dlatego nie lubię loterii. Choć pochodzę z rodziny katolickiej, mam typowo protestancki światopogląd. Trzeba ciężko pracować, żeby zmienić swoje życie, czynić wszystko, co w twojej mocy, żeby zasłużyć na pomoc innych. Czy mój przeszczep, czy sam fakt, że otrzymałam od kogoś nerkę – co istotnie można nazwać szczęściem, zrządzeniem losu bądź przypadkiem – był wydarzeniem całkowicie nagłym i nieprzewidywalnym? A jeśli tak, cóż począć z ludzkim aspektem mojego szczęścia – łańcuchem ludzi dobrej woli, którzy pomogli mi wygrać na tej loterii, wypełniając kupon właściwymi liczbami? Skoro nie umiem znaleźć lepszego słowa, muszę uznać „szczęście” (oraz Boga) za symbol jednoczący wszystkich ludzi, którzy przyszli mi z pomocą, symbol ich heroizmu, ich osobistej decyzji czynienia dobra i bycia dobrymi, ich empatii, odwagi i wytrwałości. Moim szczęściem są więc ludzie, którzy mi pomogli. Chcę zrozumieć moją dawczynię; muszę ją spytać, dlaczego postanowiła przekazać nerkę komuś zupełnie obcemu. Obiecałam to sobie. Pozostaje jednak drugie pytanie, na które sama muszę znaleźć odpowiedź: jak się zachować wobec nieznajomej, której zawdzięczam dar nowego życia? Odkrywanie prawdy o dawcach (podobnie jak o zbrodniarzach) jest odkrywaniem prawdy o nas samych. W końcu drzwi się otworzyły i na jej widok poczułam natychmiastową ulgę. Przestałam nawet odczuwać ból, przynajmniej przez chwilę.\nRedaktor prowadzący: Adam Pluszka Redakcja: Anna Suligowska-Pawełek Korekta: Katarzyna Leżeńska, Anna Hegman Redakcja techniczna: Urszula Ziętek Projekt okładki: koniec_kropka Fotografie wykorzystane na I stronie okładki: © www.sxc.hu / Dan Colcer Wydawnictwo W.A.B. 02-386 Warszawa, ul. Usypiskowa 5 tel./fax (22) 646 01 74, 646 01 75, 646 05 10, 646 05 11 wab@wab.com.pl www.wab.com.pl ISBN 978-83-7747-491-4 Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Wydawnictwo W.A.B. i Michał Nakoneczy / Virtualo Sp. z o.o.\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Cialo_z_jej_ciala-ebookRO/p0205940i020" target="_blank" title="Ciało z jej ciała [Slavenka Drakulić] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Ciało z jej ciała [Slavenka Drakulić] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Dodatkowy zasiłek opiekuńczy do końca stycznia...\ndodał • Informacja Prasowa • Ponad miesiąc temu, 2021-01-20\n- „Dodatkowy zasiłek opiekuńczy przysługuje również wówczas, gdy placówka jest otwarta, ale nie może zapewnić opieki z powodu ich ograniczonego funkcjonowania w czasie trwania epidemii COVID-19. Ze świadczenia mogą skorzystać również rodzice dziecka w sytuacji np. kwarantanny czy izolacji niani, z którą rodzic ma zawartą umowę uaktywniającą” - mówi Anna Ilukiewicz, regionalny rzecznik prasowy ZUS w województwie warmińsko-mazurskim\n- „Nie zmieniły się też zasady występowania o dodatkowy zasiłek opiekuńczy. Aby otrzymać dodatkowy zasiłek opiekuńczy, wystarczy złożyć u swojego płatnika składek, np. pracodawcy, zleceniodawcy, oświadczenie o sprawowaniu opieki nad dzieckiem. Oświadczenie to jest jednocześnie wnioskiem o dodatkowy zasiłek opiekuńczy. Wzór oświadczenia można pobrać ze strony internetowej www.zus.pl „- informuje rzeczniczka.\nDwa nowe czujniki...


Dni przepukliny dysku lędźwiowego ad – endometrium niejednorodne\nW tej sekcji dotyczącej leczenia zachowawczego zawarte są dwa rozdziały dotyczące chemonukleolizy, metoda inwazyjna stosowana do chemicznego rozpuszczania przepukliny dysku. Chociaż takie leczenie jest powszechnie stosowane w Europie, rzadko jest ono stosowane w Stanach Zjednoczonych. Znaczna część tej książki pochodzi z rozdziałów poświęconych leczeniu chirurgicznemu i nowym metodom leczenia. Szczególnie obszerny rozdział zawiera pytanie, kiedy należy działać. Autor twierdzi, że gdy nie ma dowodów na dysfunkcję jelit lub pęcherza, to przepuklina dysku lędźwiowego ustąpi bez jakiejkolwiek interwencji chirurgicznej, jeśli pacjent będzie czekał wystarczająco długo. Autorzy późniejszego rozdziału ostrzegają przed promocją nowych technik chirurgicznych w oparciu o małe serie w tym wieku medycyny opartej na dowodach. Rozdziały te pomogą lekarzom zważyć ryzyko i korzyści z chirurgii kręgosłupa lędźwiowego w objawowym przepuklinie dysku lędźwiowego.\nOstatnia część książki odnosi się do etycznych i ekonomicznych aspektów zarządzania przepukliną dysku lędźwiowego. Najsilniejszy rozdział w tym rozdziale opisuje trudność w przewidywaniu wyniku klinicznego u pacjentów z przepuklinami lędźwiowymi. Autorzy podkreślają, że związek między przepukliną lędźwiową a bólem jest często niejasny. Pismo jest jasne, a każdy rozdział jest dobrze zorganizowany, z aktualnymi referencjami. Jakość grafiki i jakość produkcji są jednakowo wysokie. Ta książka jest jedną z najbardziej wszechstronnych i zwięzłych książek na temat przepuklinowych dysków lędźwiowych. Łatwo jest zrozumieć zarówno specjalistów, jak i nonspecialistów. Lekarze uznają tę książkę za dokładnie to, czego potrzebują, aby mieć pewność, gdy zajmują się przypadkami lędźwiowych przepuklin.\n[patrz też: polmed ginekolog, gabinet stomatologiczny warszawa, dyżury aptek brzeg ]\n0 thoughts on “Dni przepukliny dysku lędźwiowego ad”


Francuski filet z pstrąga z masłem migdałowym - KUKBUK\nMasło wyciągamy z lodówki i pozostawiamy na kilka godzin w ciepłym miejscu. Migdały prażymy na suchej patelni na małym ogniu, często mieszamy i uważamy, aby się nie przypaliły. Pieczywo ścieramy na drobnej tarce i postępujemy podobnie jak z migdałami. Podgrzewamy na suchej patelni do momentu, aż bułka wyschnie i delikatnie się zrumieni. W blenderze łączymy migdały i bułkę tartą, dokładnie mielimy. Następnie w misce łączymy z ciepłym masłem, szczyptą soli i pieprzu. Mieszamy.\nDeskę do krojenia owijamy dokładnie folią spożywczą. Następnie za pomocą noża rozsmarowujemy całe masło migdałowe tak, aby powstała warstwa o grubości około trzech milimetrów. Wstawiamy do zamrażalnika na godzinę.\nSchłodzone masło kroimy w prostokąty. Rozgrzewamy piekarnik do 180 stopni (tylko górną grzałkę). Rybę obsmażamy, a następnie kładziemy na blasze do pieczenia. Każdy usmażony filet przykrywamy prostokątem z masła i wkładamy na górną półkę piekarnika. Pieczemy do momentu, aż masło się rozpuści, a na powierzchni ryby pozostanie chrupiąca, rumiana warstwa z migdałów i bułki. Rybę podajemy ze szpinakiem podsmażonym na maśle lub sałatką.\nTagi: filet, pstrąg, ryba\nMakaron smażony z okoniem i sosem hoisin\nMazurski okoń skąpany w oriencie.


krakow.gosc.pl → Wyszukiwanie: ORATORIA\nWIARA.PL DODANE 01.05.2016 AKTUALIZACJA 01.05.2016\n30 kwietnia w Filharmonii Krakowskiej odbyło się prawykonanie oratorium Juliusza Łuciuka "Wzgórze w krainie Moria" do słów III części "Tryptyku rzymskiego" Jana Pawła II. Wykonawcami byli: orkiestra i chór FK oraz soliści: Magda Niedbała i Dariusz Siedlik. Całością dyrygował Pasquale Veleno. Koncert był jednym z elementów 90-lecia urodzin kompozytora. Otrzymał z tej okazji m.in. medal "Polonia Minor", przyznany przez samorząd województwa małopolskiego. Zdjęcia: Grzegorz Kozakiewicz\nW sobotę 30 kwietnia o godz. 18 w Filharmonii Krakowskiej odbędzie się prawykonanie całości oratorium Juliusza Łuciuka "Wzgórze w krainie Moria" do tekstu III części "Tryptyku rzymskiego" Jana Pawła II.


DLA STUDENTA :: Dziekanat\nStudent, który podejmuje studia na naszej uczelni w Dziekanacie International Office może zwrócić się z prośbą o następujące rzeczy:\nLegitymację studencką: wydanie, ostemplowanie,\nDuplikat legitymacji: wydanie, ostemplowanie (Duplikat może zostać wystawiony tylko za zgodą Dziekana na piśmie),\nIndeks studencki: Wystawienie, podbijanie co semestr, wprowadzanie ocen po każdym zaliczonym semestrze, przygotowanie do obrony,\nDuplikat indeksu studenckiego: Wystawienie, podbijanie co semestr, wprowadzanie ocen po każdym zaliczonym semestrze, przygotowanie do obrony (Duplikat może zostać wystawiony tylko za zgodą Dziekana na piśmie),\nZaświadczenia o statusie studenta dla Urzędów i Władz lokalnych,\nWszystkie sprawy związane z tokiem studiów a w tym miedzy innymi:\nKontrolę ocen uzyskanych z egzaminów,\nUstalenie terminów – egzaminów i zaliczeń,\nUstalenie terminów poprawek, warunków, awansów, egzaminów komisyjnych,\npodania do Dziekana, Kanclerza i Rektora,\nprzesunięcia terminów sesji zasadniczej i poprawkowej,\nUsprawiedliwienia nieobecności (podanie musi zostać złożone do Dziekana z zaświadczeniem potwierdzającym powód nieobecności podany na wniosku do Dziekana),\nWykaz z przebiegu studiów do dnia wystawiania zaświadczenia,\nodbiór decyzji Dziekana, Kanclerza, Rektora,\nobrona pracy dyplomowej – koordynacja procesu wysyłania pracy na antyplagiat,\nInformacje ważne dla Studenta\nStudent zobowiązany jest stosować się do ‘Regulaminu Studiów’ oraz ‘Regulaminu płatności’ obowiązujących w Wyższej Szkole Informatyki i Zarządzania z siedzibą w Rzeszowie.\nUbiegając się o: Poprawkę, Wpis warunkowy, Awans, Powtarzanie semestru, Urlop dziekański – Student musi napisać podanie do Dziekana ds. Studentów z Zagranicy (podania muszą zawierać stosowne załączniki potwierdzające przyczynę niedopełnienia obowiązków studenckich lub nieobecności). Formularze są umieszczone na tej stronie w zakładce ‘FORMULARZE’.\nJeżeli student był nieobecny na egzaminie bądź zaliczeniu i nie usprawiedliwi tej nieobecności do 7 dni od daty egzaminu lub zaliczenia otrzymuje 2.0 dziekańskie co jest równoznaczne z niezaliczeniem pierwszego terminu.\nWszelkie prośby powinny być składane na piśmie. (po rozpatrzeniu decyzja jest umieszczana na indywidualnej stronie Studenta zwanej Wirtualna Uczelnia).\nOdwołania od decyzji Dziekana kierowane do Rektora muszą być składane w Dziekanacie International Office również w Dziekanacie należy się zgłosić po odbiór decyzji Rektora.\nDziekan i Rektor mają dwa tygodnie robocze, aby ustosunkować się do podań studentów.\nStudenci mają obowiązek przynajmniej raz w tygodniu sprawdzać uczelnianą pocztę ponieważ wszystkie dotyczące ich informacje są przekazywane tą drogą (zawiadomienia, oceny).\nStudent ma obowiązek informować Uczelnię (zostawiając informację w Dziekanacie International Office) o wszelkich zmianach w nazwisku czy imionach, adresie zameldowania w kraju zamieszkania, adresie do korespondencji, adresie zamieszkania na terenie Polski, numerze telefonu. W przypadku niepowiadomienia Dziekanatu o tych zmianach wszelkie pisma wysyłane na ostatni podany adres uważa się za dostarczone.\nStudenci, którzy przygotowują się do obrony zobowiązani są przesłać pracę na wirtualną uczelnię do sprawdzenia przez system antyplagiatowy, po zaakceptowaniu jej na ‘Wirtualnej Uczelni’ Student może wydrukować pracę zgodnie z ‘Instrukcją pisania pracy dyplomowej’ i złożyć ją w Dziekanacie International Office na dwa tygodnie przed planowaną datą obrony. Termin obrony ustala Promotor w porozumieniu z Dziekanem International Office.\nStudent może zwrócić się o udzielenie urlopu okolicznościowego i losowego tylko po zaliczonym semestrze. Urlop zdrowotny przysługuje Studentowi, który udokumentuje swój zły stan zdrowia.


Egurrola o Barańskim: traktuję go, jak syna | TopStars.pl - Plotki, fotki, gwiazdy, skandale, fotorelacje, celebrities\nEgurrola o Barańskim: traktuję go, jak syna\n14 kwietnia 2011\tTagi: Agustin Egurolla, choreograf, praca, przyjaźń, relacje, rodzina, show biznes, ślub, tancerz, Tomasz Barański\nNie ma to jak „rodzina”.\nAgustin Egurrola jeden z najbardziej znanych i zapracowanych choreografów w Polsce udzielił wywiadu dla Faktu, w którym opowiadając o swojej pracy, braku czasu dla rodziny i na ślub wspomniał także o tancerzu, Tomaszu Braańskim (były chłopak Edyty Herbuś, brał tez udział w You Can Dance).\nTomek rozpoczął właśnie zajęcia w Nowym Jorku. Ciągle jesteśmy w kontakcie. Jest ogromnie podekscytowany i szczęśliwy, myślę że to będzie wyjazd jego życia. Pojechał tam po energię, która tu nam w Polsce jest ogromnie potrzebna. Traktuję go generalnie jak syna i mam wrażenie, że jak wróci pomoże mi rozwijać to wszystko, jako nauczyciel, tancerz przyjaciel. To jest bardzo ważna osoba w moim życiu.\nPrawdziwa miłość Agustina Egurroli\nEgurrola za dużo pracuje? Choreograf coraz mniej czasu spędza w...\nSą ze sobą już sześć lat, mają uroczą córeczkę. I choć...\nTyrka odesz?a od Egurroli!?\nTancerka spakowa?a walizki i razem z ma?? córeczk? Carmen...\nNajwiększy sukces Nataszy Urbańskiej\nTak się zastanawiamy, czy będziecie zaskoczeni? Być może fani...\nMiła niespodzianka na temat Górniak\nGórniak dba o dobrą atmosferę na parkiecie. Na początku obecnej...


Agnieszka Lewandowska: Będzie się działo! Przed nami finał WOŚP – myglogow\nAgnieszka Lewandowska: Będzie się działo! Przed nami finał WOŚP2 min na czytanie\nW niedzielę (12.01.) 28. finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Datki znów zostaną przekazane przede wszystkim na dzieci. Celem jest zapewnienie najwyższych standardów diagnostycznych i leczniczych w dziecięcej medycynie zabiegowej. A potrzeby są ogromne. Potrzebne są najnowocześniejsze i bardzo kosztowne urządzenia medyczne. Stanowią one niezbędne wyposażenie sal operacyjnych, oddziałów intensywnej terapii pooperacyjnej, czy zakładów diagnostyki obrazowej – inkubatory, monitory, respiratory i wiele innych urządzeń.\nAgnieszka Lewandowska, szef sztabu, informuje, że wolontariusze na ulicach naszego miasta pojawią się o godz. 9. Atrakcji z okazji WOŚP nie zabraknie również w sobotę (11.01.) – będą to „Pozytywne rytmy i mocne uderzenie w Mayday”, czyli połączenie reggae i mocnego rocka. Na scenie zagrają Pozytywna Grupa Bębniarska (Głogów), I-Rey (Wschowa), Alther Ego (Głogów), Fucktory (Głogów) oraz Punk Rock (Głogów).\n– W Głogowie będzie się działo! – zachęca do udział w charytatywnej akcji Lewandowska. – A wszystko po to, aby zebrać jak najwięcej środków na fundację WOŚP. Przychodźcie do nas – dodaje.\nW niedzielę (12.01.) w Miejskim Ośrodku Kultury w Głogowie będą występy sekcji dzieci i młodzieży, cheerlederek. O godz. 13 parada samochodów ulicami miasta. W godz. 10-19 kiermasz w holu, a w godz. 11-19 pokaz i nauka udzielania pierwszej pomocy, o godz. 13.30 wysięgnikowa drabina strażacka. W międzyczasie licytacje. O godz. 20 tradycyjne światełko do nieba.\nRomet od prezydenta? TUTAJ.\nGłogowski skwer w telewizji TVN. Artur Andrus żartuje i promuje


Forum Wideo - Zobacz wątek - Movie Maker porównanie do innego softu\nMovie Maker porównanie do innego softu\nNawiązując do postu Tomasza M dot. Movie Makera, przyszło mi do głowy porównać ten program do innych. Zdaję sobie sprawę że jest prawdopodobnie przeznaczony do domowego montażu filmów i nie ma wielu funkcji, ale ja na nim zacząłem uczyć się montażu.\n1. Czym różni się od innych programów ?\n2. Czy można go polecić początkującym zwłaszcza że jest programem dołączanym do Windowsa więc w sumie jest darmowy?\n3. Czy można go używać komercyjnie ?\n4. Czego mu brak ?\nśroda, 10 maja 2006, 19:12\nTo tak jak byś chciał spytać, który samochód jest lepszy od hulajnogi.\nOdp 1. Możliwościami i wyglądem;\nOdp 2. Można go polecić, choć jest dołączonym programem do Windows nie jest tak naprawdę darmowy, gdyż sam system trzeba kupić;\nOdp 3. Pomijając to, że nie wyobrażam sobie komercyjnej produkcji na tym "programie", to wykorzystywanie programów komercyjnie rządzi się innymi prawami niż używanie ich chociażby darmowych;\nOdp 4. Brak mu wszelkich możliwości profesjonalnego montażu i należy go traktować, jako zabaweczka dołączona do systemu.\nśroda, 10 maja 2006, 22:53\nJeśli mogę coś od siebie to właśnie od WMM zaczynałem uczyć sie jakiegokolwiek montażu i nie wiem jak innym ale bardzo mi sie podobał. Jednak aby nie było nieporozymień - jestem poczatkującym "filmowcem", co za tym radze każdemu który zaczyna bawić się w te klocki, że WARTO się na nim uczyć, naprawde.\nI gdyby nie kłopoty ze zgraniem z WMM na płyte pewnie bym go użtkował dalej. A co do wad to główna jest właśnie niemozność kompresji materiału do mpeg2 w tym programie.\nczwartek, 11 maja 2006, 07:18


Sajgonki ze szparagami i pomarańczową kaszą jaglaną | Definicja Smaku\nSajgonki ze szparagami i pomarańczową kaszą jaglaną\nOd dawna chciałam zrobić sajgonki, ale nie miałam na nie pomysłu. Kiedy trafiłam na ten przepis, wiedziałam, że to jest odpowiednia droga :) Sajgonki są lekkie, wiosenne idealne na lunch. Można je jeść na ciepło i na zimno, są pyszne. Połączenie kaszy jaglanej z zielonymi szparagami i orientalnymi przyprawami daje wspaniały efekt smakowy. Pobawcie się i stwórzcie własne spring rolls'y, ja na tych na pewno nie poprzestanę :)\nWstawić wodę na kaszę i ugotować zgodnie z instrukcją na opakowaniu. ( około 15 min)\nSzparagi umyć. Pozbyć się twardych końcówek, najłatwiej jest to zrobić chwytając warzywo za oba końce i odłamać twardą część. Szparagi są tak sprytnie skonstruowane, że pękają dokładnie w punkcie, który dzieli szparaga na tę "dobrą" i "złą" część. Paprykę pokroić w paski o szerokości około 1 cm.\nNa patelni rozgrzać masło z łyżką oliwy z oliwek. Rozgnieść ząbek czosnku i wrzucić do masła. Szparagi i paprykę smażyć na patelni kilka minut tak by nabrały maślano- czosnkowego aromatu i jednocześnie pozostały jędrne i chrupkie.\nUgotowaną kaszę przełożyć do miseczki. Pomarańczę pokroić w drobna kostkę, a sok który pozostanie na desce podczas krojenia dodać do kaszy. Papryczkę chili, czosnek który pozostał ze smażenia oraz świeże zioła drobno posiekać i dodać do reszty składników.\nOrzeski pinii lekko zarumienić na patelni, posiekać i dodać do kaszy. Doprawić oliwą z oliwek, przyprawą garam masala, cukrem muscovado, sosem ostrygowym oraz sokiem z cytryny. Na koniec dodać soli i pieprzu do smaku. Dokładnie wymieszać.\nPapier ryżowy moczyć w ciepłej wodzie, aż będzie zupełnie miękki. Na środku papieru ułożyć farsz i zawinąć jak krokiet. Przekroić pod skosem na pół.\nSzparagi przekroić na połówki. Paprykę przyciąć w taki sposób by długość słupków odpowiadała długości szparagów. Równo pokrojone warzywa wcisnąć w każdą połówkę spring rolls'a. Podawać same lub z sosem słodko- kwaśnym.\nThis entry was posted on 3 maj 2014 and is filed under kasza jaglana,Lunch,ostra papryczka,papryka,pomarańcza,Przekąski,sajgonki,szparagi,Zdrowo nie znaczy nudno!. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0. You can leave a response.