Maj | 2013 | Numer 10. Blog czterech braci dla wszystkich piłkarskich hipsterów\n25 maja 2013 Numer 10\tDodaj komentarz\nUważam, że red. Dariusz Szpakowski ma świetne warunki głosowe i dzięki nim potrafi (lub potrafił) stworzyć atmosferę meczu, który ogląda się w tv. Gdy TVP się z nim rozstało, między mundialem 2002 a Euro 2004, wręcz ubolewałem nad brakiem jego komentarza (zwłaszcza wobec zmiany na Janusza Basałaja). Po tym powrocie lapsusy red. Szpakowskiego zaczęły się jednak mnożyć w zastraszającym tempie (nie mam zamiaru tu ich przypominać, inni skrzętnie je spisują), a co jeszcze gorsze, w większym stopniu niż wcześniej zaczął on popełniać rażące błędy merytoryczne (pewnie wcześniej też były, ale kibic nie miał środków, by to sprawdzić).\nWpadką, której nie jestem w stanie red. Szpakowskiemu zapomnieć, jest ta z finału Ligi Mistrzów w 1997 roku, Borussii Dortmund z Juventusem. Mój 10-letni umysł nie był wtedy w stanie pojąć, dlaczego komentator nie uznaje gola, z którego Karl-Heinz Riedle oraz wszyscy pozostali Niemcy na stadionie się cieszą. I nie pojmuje do teraz.\nHalo, Darku, oddaję ci głos!\nJuventus nie przegrał żadnego spotkania… Peruzzi… Lambert… Riedle! Ale podniesiona chorągiewka. Nie ma bramki. …\nRadość piłkarzy Borussii…\nGłówny arbiter pokazuje…\nnie było spalonego. Nie uwzględnił decyzji bocznego arbitra. No i po wyjściu z kontry, popatrzmy na spokojnie…\nPo pozostawieniu bez opieki… Jeden do zera dla Borussii.\nA widzą państwo tutaj akcję z tego ujęcia, która wyraźnie nam pokazuje, że spalonego nie było, choć boczny arbiter teraz podnosi chorągiewkę, ale w momencie podania spalonego nie było i jeden do zera. Karl-Heinz Riedle, w tym spotkaniu, w 30. minucie, zaskakujące prowadzenie drużyny, która nie była faworytem w tym spotkaniu. Trzeci gol w piątym meczu, trzynastka okazuje się szczęśliwa dla Riedle. Jaka piękna radość.\nGOLA RIEDLE Z KOMENTARZEM DARIUSZA SZPAKOWSKIEGO MOŻNA ZOBACZYĆ TUTAJ\nPS Natomiast nie mam za dużo przeciw temu, by red. Dariusz Szpakowski w finale Borussii z Bayernem, tak jak w meczu Polska – Rosja, pomylił strzelającego gola Jakuba Błaszczykowskiego z Łukaszem Piszczkiem. Lub dwóch Polaków w innej dowolnej konfiguracji.\nPS 2 O tym jak redaktor Szpakowski mylił strzelców goli w finale igrzysk olimpijskich w Barcelonie Hiszpania – Polska 3:2, tutaj: Tylko jeden taki wieczór miałem w życiu\nPS 3 Jest też rzut karny Macieja Żurawskiego w meczu Glentoran – Wisła, którego red. Szpakowski nie uznał. Mocna rzecz.\nRobert Lewandowski na okładce Kickera nie chce do Bayernu \nWciskanie maszynki do golenia Lewandowskim. Czas na Coca-Colę \nJegorow więc odchodzi, ale zostawia nasz hokej w naprawdę niezłej kondycji i na więcej niż przyzwoitym miejscu w światowej hierarchii. Na zimowych igrzyskach w Innsbrucku w 1976 roku, już pod wodzą znakomitego niegdyś hokeisty – Józefa Kurka, nasi zawodnicy pokonują w preeliminacjach Rumunów, ale potem we właściwym turnieju przegrywają wszystkie mecze (choć wynik spotkania z Czechosłowacją zostaje zweryfikowany walkowerem z 1:7 na 1:0 dla Polaków). Ten najważniejszy już na inaugurację, mimo hattricku Tadeusza Obłoja z RFN 4:7. W Innsbrucku więc, podobnie jak 4 lata wcześniej w Sapporo, kończymy na 6 miejscu. To czwarta w historii (1948, 1952, 1972, 1976) i zarazem ostatnia tak wysoka lokata biało-czerwonych na turnieju olimpijskim.\nW dwa miesiące po austriackiej olimpiadzie Polacy po raz pierwszy po wojnie przystępują do mistrzostw świata gr. A jako gospodarze. Kwietniowe mistrzostwa w Katowicach są specyficznym turniejem. Nasz zespół, który ma wówczas, jak się wydaje, niepowtarzalną wręcz szansę na zdobycie medalu (w czempionacie wciąż nie biorą udziału Kanadyjczycy), ostatecznie opuszcza jednak elitarne grono.\nAle najpierw jest ten dzień. Ten zupełnie wyjątkowy, najwspanialszy, najcudowniejszy w całych dziejach naszego hokeja dzień – 8 kwietnia 1976 roku. W meczu, który rozpoczął się o godzinie 20.30 na lodowisku w Katowicach, pokonaliśmy 6:4 prawdziwą, niemal nienaruszalną hokejową potęgę, reprezentację ZSRR, która na 13 turniejach bezpośrednio poprzedzających ten rozgrywany na Śląsku wywalczyła aż 12 złotych medali (ogólnie w całej historii swego uczestnictwa w wielkich hokejowych imprezach, czyli w latach 1954-1991 drużyna radziecka nigdy nie zeszła poniżej brązu; na MŚ 22 razy zdobywała złoto, 7 razy srebro, 5 razy brąz; na IO 7 razy złoto, 1 srebro, 1 brąz), zespół aktualnych wówczas mistrzów świata i mistrzów olimpijskich, który od dziesięcioleci zdawał się być absolutnie poza zasięgiem naszych graczy. A jednak w Katowicach wydarzył się tego wieczora prawdziwy hokejowy cud. Już sam fakt strzelenia radzieckiej drużynie aż sześciu goli w jednym meczu był czymś niezwykłym (do tamtej pory zdarzyło się zaledwie trzykrotnie, by udało się którejś drużynie strzelić w turniejowym pojedynku z ZSRR więcej niż pięć bramek; dwukrotnie sztuka taka powiodła się Czechosłowacji w 1961 i 1974 r. i raz Kanadzie w 1960 r.). Gdy ogląda się po latach tamto spotkanie, nawet dziś trudno uwierzyć, że Polacy potrafili kiedyś tak fenomenalnie, tak porywająco grać w hokeja. Zespół, który jeszcze 2 miesiące wcześniej zlał nas w Innsbrucku 16:1, teraz sam został rozbity przez tych samych właściwie polskich zawodników. Prowadziliśmy już w pewnych momentach spotkania 4:1, 5:2 i 6:3, by ostatecznie pokonać radziecką drużynę 6:4. Wspaniały hattrick Wiesława Jobczyka, dwa trafienia Mieczysława Jaskierskiego (jeden z naszych trzech najlepszych strzelców wszechczasów na turniejach elity), jedno Ryszarda Nowińskiego. Ten rezultat był tak niewiarygodnie niesamowity, że niektórzy hokeiści nawet po latach przyznają, że gdy tamtego wieczora przyjechali po meczu do hotelu, nawet wówczas jeszcze nie dotarło do nich, że to co się stało na katowickim lodzie, wydarzyło się naprawdę (wielu naszych graczy, z nadmiaru emocji, nie potrafiło potem w ogóle tej nocy zasnąć). Ale wydarzyło się! Popełniając polityczny nietakt wobec czerwonego Wielkiego Brata zza wschodniej granicy, odnieśliśmy nasze jedyne w historii, ale za to jakże wspaniałe hokejowe zwycięstwo nad ZSRR.\nPo takim otwarciu, apetyty naszym kibicom znacznie się wyostrzyły. Jednak już nazajutrz sprowadził nas na ziemię późniejszy triumfator imprezy – zespół Czechosłowacji, gromiąc gospodarzy 12:0. Jednak już 11 kwietnia Katowice znów opływają w pociechę, albowiem nasi hokeiści ponownie wygrywają 6:4, pokonując tym razem NRD. Pierwsza, naprawdę ważna porażka biało-czerwonych na tym turnieju przychodzi następnego dnia. Tym razem naszym rywalem są Niemcy z zachodniej części kraju. Choć to my, po bramce Leszka Kokoszki obejmujemy prowadzenie w tym spotkaniu, to jednak po końcowej syrenie triumfuje RFN, wygrywając 5:3. Przegrywamy też z USA 2:4 oraz ze Szwecją 1:4, zdobywając punkt jeszcze tylko na Finlandii 3:3 (choć jeszcze po pół godzinie gry prowadzimy z Suomi 3:1, ale potem w ciągu 45 sekund tracimy aż dwa gole). Znów lokujemy się na 5 miejscu i tak niewiele przecież nam zabrakło, by wedrzeć się do finałowej wielkiej czwórki. Tym razem jednak, zajęcie wysokiej 5 lokaty w zreformowanej ośmiozespołowej już grupie A, wcale nie gwarantuje pozostania w niej. Rozgrywki toczą się dalej, a Polacy którzy byli przecież o krok od pierwszej czwórki, zmuszeni są teraz walczyć o utrzymanie się w elicie. Najpierw po ekscytującej pogoni za rywalem (ze stanu 0:3) pokonujemy NRD 5:4. Potem, nieco pechowo dzielimy się punktami z Finlandią (nie wystarcza hattrick Kokoszki, remisujemy 5:5, choć przez niemal całe spotkanie to biało-czerwoni prowadzili, w pewnym momencie nawet 3:1). Wystarczy jednak byśmy tak samo podzielili się punktami w ostatnim meczu z RFN, a wszystko będzie ok. Niestety 24 kwietnia 1976 roku zabrakło nam w Katowicach dosłownie 21 sekund, by utrzymać nie tylko remis 1:1, ale i całą naszą reprezentację w elitarnym gronie. Niestety, nie udaje się. Niemcy również w hokeju walczą do końca. Polacy zajmują przedostatnie, 7 miejsce i wraz z NRD opuszczają grupę A. Jobczyk i Kokoszka uzyskują na katowickich mistrzostwach po 6 trafień, Ziętara gromadzi ich na swoim koncie 5.\nNa zapleczu elity zagrzejemy miejsce przez dwa sezony. Udaje nam się awansować na marcowym belgradzkim turnieju grupy B w 1978 roku (m.in. efektowne zwycięstwa nad Szwajcarią 8:1, Włochami 12:2, Norwegią 9:4). Na moskiewskim turnieju elity w 1979 roku, prowadzona przez czeskiego szkoleniowca Slavomira Bartona, polska drużyna wstydu na pewno nie przynosi. Choć utrzymać się jej wśród najlepszych nie udaje. Przegrywamy z gospodarzami 0:7, ale już Szwecji stawiamy się zadziwiająco dzielnie, ulegając zaledwie 5:6. Remisujemy też z RFN 3:3. W bojach o pozostanie w grupie A, Polacy m.in. remisują z USA 5:5 (szkoda tego meczu, bo jeszcze po pół godzinie gry prowadziliśmy 5:3) i nieznacznie ulegają Finlandii.\nKolejną szansę do konfrontacji z najlepszymi nasi hokeiści mają jednak już po niespełna roku. Na igrzyskach olimpijskich w Lake Placid, Polacy odnoszą jeden naprawdę znakomity rezultat. 12 lutego 1980 roku biało-czerwoni, po dwóch trafieniach Andrzeja Zabawy (najskuteczniejszy strzelec naszej kadry w całej jej historii – 99 goli) i Kokoszki oraz jednym Jobczyka (łącznie 88 goli dla kadry i drugie miejsce w klasyfikacji wszechczasów), odnoszą ostatnie jak do tej pory zwycięstwo w konfrontacji z reprezentacją Finlandii (5:4). Potem przychodzą trzy porażki (Kanada 1:5, ZSRR 1:8, Holandia 3:5) i zwycięstwo nad Japonią 5:1, co daje Polakom 7 miejsce na turnieju olimpijskim.\nNa kolejne konfrontacje z najlepszymi Polacy muszą jednak poczekać aż do następnych igrzysk. Nie udaje nam się bowiem przebić do hokejowej elity na trzech kolejnych mistrzostwach gr. B. Na olimpijskim, dwunastodrużynowym turnieju w Sarajewie, biało-czerwonym udaje się zwyciężyć jedynie z gospodarzami imprezy. We wspomnianym pojedynku z Jugosławią, efektownie wygranym 8:1, swój hattrick kompletuje Jerzy Christ (uzbierał na tych igrzyskach łącznie 5 trafień). Polacy przywożą z Sarajewa 8 lokatę.\nW marcu 1985 roku, na turnieju w szwajcarskim Fryburgu, znów dla polskiego hokeja wychodzi słońce. Biało-czerwoni pozwalają tam ze sobą zremisować (2:2) jedynie Helwetom i pewnie wkraczają w upragnione progi grupy A. Powrót naszych hokeistów do elity jest iście piorunujący. 12 kwietnia 1986 roku na moskiewskim lodowisku Polacy odnoszą ogromny sukces, wywalczając swe jedyne w dziejach turniejowe zwycięstwo nad reprezentacją Czechosłowacji. Na dwa trafienia Jerzego Christa, odpowiedzieć zdoła jedynie Petr Rosol 10 minut przed końcem spotkania. Zwycięstwo biało-czerwonych nad aktualnymi wówczas mistrzami świata 2:1 jest prawdziwą megasensacją. Niemal równo 10 lat po słynnej katowickiej wiktorii nad ZSRR, znów odnosimy fantastyczne zwycięstwo, które stanowi jedną z najcenniejszych zdobyczy polskiego hokeja w całej jego historii.\nNie wystarcza ona jednak do utrzymania się w grupie A. Podopieczni Leszka Lejczyka przegrywają bowiem swoje kolejne mecze (m.in. ZSRR 2:7, Kanada 3:8, Finlandia 2:4). Szkoda szczególnie pojedynku z USA (5:7), w którym jeszcze tuż przed końcem drugiej tercji prowadzimy 4:2, ale ostatecznie ulegamy Amerykanom. Pożegnalne spotkanie, zremisowane po zaciętej walce z RFN 5:5 nie uratuje polskiego bytu w elitarnym gronie. Wiosną 1987 roku we Włoszech biało-czerwoni znów stają więc w szranki na światowym, hokejowym zapleczu, gdzie wywalczają sobie jednak błyskawiczny powrót do grupy A.\nIgrzyska olimpijskie w Calgary są kolejną wspaniałą okazją, by skonfrontować się z najlepszymi. 14 lutego 1988 roku w obecności 17 000 widzów na Olympic Saddledome Polacy w nadspodziewanie minimalnych rozmiarach przegrywają z gospodarzami turnieju – Kanadyjczykami, tylko 0:1. Dwa dni później 16 lutego wprawiają wszystkich w jeszcze większe osłupienie, sensacyjnie remisując, z późniejszymi brązowymi medalistami tej imprezy – Szwedami 1:1. Wyrównującą bramkę w tym spotkaniu strzela dla Polaków, znajdujący się w wyśmienitej dyspozycji, Jarosław Morawiecki.\nMorawiecki dołoży też swoje trafienie w następnym, gładko wygranym przez Polaków pojedynku z Francuzami (6:2). Jednak na tym meczu, w pewnym sensie, kończy się dla biało-czerwonych olimpijski turniej. Po zwycięstwie nad trójkolorowymi bowiem, Morawiecki zostaje wylosowany do kontroli antydopingowej, która wykazuje w organizmie polskiego zawodnika niedozwolone środki dopingujące. Morawiecki kończy swój udział na igrzyskach dyskwalifikacją, wynik zostaje karnie zweryfikowany na 0:2 dla Francuzów, a z polskiej drużyny momentalnie uchodzi powietrze. Turniej, który zaczął się jak z bajki, nagle przemienia się w pasmo kolejnych porażek. Nasi hokeiści przegrywają trzy kolejne spotkania i miast bić się o najwyższe cele (a wielu uważa, że właśnie wtedy, właśnie na tym turnieju było to możliwe) plasują się ostatecznie na 10 lokacie.\nNa mistrzostwach świata grupy A w Sztokholmie, w kwietniu 1989 roku, Polacy przegrywają swoje mecze z każdym z wielkiej szóstki. W fazie grupowej udaje nam się pokonać po emocjonującym boju reprezentację RFN 5:3. Jednak w decydującej batalii o pozostanie w gronie najlepszych ulegamy 30 kwietnia 1989 r. tymże samym Niemcom 0:2. To ważny moment w historii naszego hokeja. Już nigdy potem nie zagramy w ośmiozespołowym elitarnym gronie (grupa A zostanie po kilku latach powiększona do 12 zespołów). Już nigdy potem nie zajmiemy tak wysokiego, 8 miejsca w hokejowej światowej hierarchii. Już nigdy potem nie dane nam będzie zmierzyć się w wielkich turniejowych grach z drużynami ZSRR, Czechosłowacji czy Kanady (pierwsi i drudzy, co prawda, niebawem przestaną jako byty państwowe istnieć, lecz Kanada przecież istnieje po dziś dzień i ma się całkiem dobrze). Hokejowy świat zacznie nam odjeżdżać, a brak konfrontacji z najlepszymi będzie tę przepaść między nami a elitą, z roku na rok, coraz bardziej pogłębiał.\nJednak nim to się stanie, uda się Polakom jeszcze dwukrotnie posmakować udziału w wielkim święcie hokeja. Po nieudanej próbie powrotu do elitarnego grona na MŚ gr. B w 1990, z pomocą biało-czerwonym przychodzi reforma mistrzowskich rozgrywek, powiększająca grupę A do 12 zespołów. Choć na turnieju w Lublanie biją nas już i Francuzi, i Włosi, i Norwegowie, to jednak 29 marca 1991 r. udaje się Polakom pokonać Austriaków 2:1, dzięki czemu to my załapujemy się na czwarte, ostatnie premiowane awansem do zreformowanej elity miejsce.\nZimą 1992 roku uczestniczymy jeszcze w turnieju olimpijskim w Albertville. We Francji biało-czerwoni przegrywają sześć kolejnych spotkań (najwyżej 1:9 z Finlandią) i dopiero w meczu o przedostatnie miejsce, pokonują Włochów 4:1. Efektowne zwycięstwo w Meribel, odniesione 20 lutego 1992 roku nad Italią jest ostatnim, jak do tej pory, występem naszych hokeistów na igrzyskach, a bramka uzyskana przez Józefa Adamca, ustalająca wynik tamtego spotkania, ostatnim polskim trafieniem na olimpiadzie. Warto podkreślić, że w tym ostatnim olimpijskim balu naszego hokeja zdążył jeszcze wziąć udział młodziutki wówczas, wychowanek GKS Tychy, późniejsza gwiazda NHL – Mariusz Czerkawski.\nRozegrane 2 miesiące po francuskich igrzyskach, mistrzostwa świata gr. A na lodowiskach Pragi i Bratysławy, jeszcze bardziej obnażyły coraz większy dystans dzielący nas od najlepszych. I tak, jeśli w Albertville przegraliśmy ze Szwedami 2:7, tu było już 0:7, jeśli na IO z Finlandią 1:9, tu 2:11, jeśli tam z USA 0:3, tu 0:5, jeśli tam z Niemcami 0:4, tu 1:11. Od początku jednak było wiadomo, że dla Polaków na turnieju rozgrywanym u naszych południowych sąsiadów, liczy się głównie grupowy pojedynek z Włochami, których pokonanie absolutnie leżało w zasięgu biało-czerwonych (czego zresztą dowiedli kilkadziesiąt dni wcześniej na IO). Choć prowadzimy już z Italią nawet 3:1, i potem jeszcze na 10 minut przed końcem 5:4, to jednak w tych ostatnich 10 minutach tracimy aż 3 gole i mamy już tylko jedną, ostatnią szansę na utrzymanie się w elicie. 6 maja 1992 roku przegrywamy ją jednak, ulegając na lodowisku w Pradze Francuzom 1:3. Gol Krzysztofa Kuźniecowa, dający nam zresztą prowadzenie w tym spotkaniu, okaże się być ostatnim polskim trafieniem w grupie A przez całe najbliższe 10 lat!\nSpadamy więc do grupy B. Jedziemy jednak na wiosenny turniej do Holandii jako zdecydowany faworyt rozgrywek i niemal pewniak do zaliczenia szybkiego powrotu do elity. Pamiętam atmosferę tamtych dni, bo większość znających się na rzeczy kibiców w naszym kraju, doskonale zdawała sobie sprawę, że jeśli nie wywalczymy powrotu do grupy A teraz – na wiosnę 1993 roku, możemy do niej nie wrócić już nigdy. Nad pozycją polskiego hokeja na międzynarodowej arenie zaczęły się bowiem zbierać czarne chmury, które nieubłaganie nadciągały nad nasz rodzimy, lodowy mikroświatek. Ich źródło tkwiło w ważnych wydarzeniach politycznych ówczesnej epoki, a mianowicie w ważkim procesie rozpadu ZSRR oraz CSRS. Rozpad ów miał również swoje konsekwencje czysto sportowe. W segmencie hokejowym przejawiał się on w zjawisku wielce niekorzystnym dla polskiej reprezentacji. Oto bowiem, z dwóch niekwestionowanych potęg, czyli zespołów Związku Radzieckiego i Czechosłowacji, wypączkowało aż kilka bytów, które swym potencjałem w lodowej dyscyplinie wyraźnie przerastały biało-czerwonych. Słowacja, Łotwa, Białoruś, Kazachstan, Ukraina powoli nadciągały ze swymi siłami, by uprzykrzyć Polakom ich hokejowy los. Co więcej, z dwóch ekip niemieckich – RFN i NRD, które choć na ważnych turniejach częściej z nami wygrywały niż przegrywały, to jednak obie absolutnie pozostawały w zasięgu polskiej drużyny, wyłoniła się wspólna reprezentacja zjednoczonych Niemiec, z którą nasz zespół raczej nie miał zazwyczaj większych szans na nawiązanie równorzędnej walki.\nA więc późnym marcem 1993 roku miało się poczucie pewnego fin de siecle w polskim hokeju, a zarazem przekonanie o powadze chwili – albo uda nam się wskoczyć na odpływający właśnie okręt o nazwie Elita, albo zniknie nam on w dali na zawsze. Jednym słowem: teraz albo nigdy. Polacy wciąż byli jeszcze wówczas dość mocną ekipą, zresztą mówiąc uczciwie najlepszą na turnieju w Eindhoven. Biało-czerwoni podopieczni łotewskiego trenera Ewalda Grabowskiego bardzo wyraźnie rozjeżdżali wszystkich rywali (m.in. Chiny 21:1, Rumunia 13:0, Bułgaria 13:2, Japonia 7:1, Holandia 7:1, Dania 7:3). Potknęli się tylko raz, jeden jedyny raz – na samym początku, w meczu otwarcia przeciwko drużynie, która jak się wydawało będzie outsiderem w tych rozgrywkach. 25 marca 1993 r. stało się coś bardzo istotnego dla przyszłości naszego hokeja. Polacy zlekceważyli zawodników z Wysp (Wielka Brytania była beniaminkiem, który właśnie awansował z grupy C) i przegrali niespodziewanie 3:4. Nie udało się już tej wpadki nadrobić do końca turnieju. Mimo, że biało-czerwoni szli dalej jak burza, a Brytyjczycy mieli ogromne problemy niemal w każdym kolejnym meczu, nawet z najsłabszymi zespołami, to jednak udało im się uciułać komplet punktów i sensacyjnie zdystansować Polaków w walce o przepustki do grupy A. Wiedzieliśmy, że teraz z roku na rok, będzie już coraz gorzej, coraz trudniej, że stopniowo dochodzić będę kolejni mocni rywale, którzy na razie są zmuszeni przebijać się przez sito kolejnych eliminacji, nim staną nam na drodze. Jeszcze we wrześniu 1993 roku na turnieju kwalifikacji olimpijskich w Sheffield, biało-czerwoni staczają wspaniały pojedynek, wywalczając wręcz sensacyjny remis ze Słowacją 4:4. Jednak wyraźnie przegrywają z Łotwą (2:6), co sprawi że po raz pierwszy od 26 lat zabraknie naszych hokeistów na igrzyskach olimpijskich.\nPotem jest już tylko gorzej. Na mistrzostwa gr. B w 1994 roku docierają już Łotysze, nie pozostawiając nam żadnych złudzeń (0:7). Po roku jest już na nich i Słowacja, która tym razem rozbija nas aż 10:0. Na mistrzostwach w 1996 roku zajmujemy dopiero 5 miejsce na zapleczu elity. Podobnie jest rok później, na turnieju w Katowicach i Sosnowcu. Co ciekawe nawet tak wybitny trener jak Ludek Bukac (odnosił medalowe sukcesy na MŚ i IO z reprezentacją Czechosłowacji, prowadził też narodowe zespoły Niemiec, Austrii i Czech), zatrudniony na naszym selekcjonerskim stołku, nie potrafi powstrzymać procesu pikowania reprezentacji biało-czerwonych. Przeciwnie, w 1998 roku, miast bić się o awans, Polacy są poważnie zagrożeni degradacją do grupy C. Sytuacja powtarza się również rok później, gdy biało-czerwoni przegrywają swoje wszystkie mecze i dopiero zwycięstwo w bezpośrednim starciu z Węgrami ratuje ich byt w grupie B. W przeciągu 6 lat pozycja polskiego hokeja na międzynarodowej arenie traci na wartości niemal dwukrotnie. O ile w 1992 roku, gdy spadamy z grupy A, jesteśmy jeszcze na 12 miejscu na świecie, to w 1998 r. plasujemy się już na 23 lokacie i jesteśmy przeszczęśliwi, że w ogóle udało się nam utrzymać na zapleczu elitarnego grona. Biało-czerwony hokej zaczyna staczać się po równi pochyłej. Gdyby zdystansowały nas tylko i wyłącznie kraje, które wyłoniły się na hokejowej mapie świata po rozpadzie ZSRR i Czechosłowacji, to byłoby jeszcze całkiem nieźle, tym bardziej, że przecież można się było tego spodziewać. Ale hokejowy świat odjeżdża nam coraz bardziej i coraz liczniejszą watahą. Elitarne grono uciekło nam już dawno i próżno by szukać nawet śladów ich łyżew pozostawionych na tafli. Jednak, co jest prawdziwym problemem, odjechali nam również ci, których jeszcze do niedawna Polacy najczęściej bez większego problemu ogrywali (Szwajcaria, Włochy, Norwegia, Austria, Słowenia, Dania). Na mistrzostwach świata gr. B rozgrywanych w 2000 roku na taflach w Katowicach i Krakowie, udaje się Polakom odnieść jeden naprawdę sensacyjny i znakomity rezultat, pokonując Niemców 6:2. Jednak biało-czerwonych stać już wyłącznie na takie jednorazowe zrywy. Wiktoria nad niemieckim zespołem nic nam nie daje w obliczu kolejnych porażek, poniesionych z zespołami, teoretycznie przynajmniej, znacznie od Niemców słabszymi.\nA jednak i dla naszego hokeja wychodzi na krótko słońce. Podczas kwietniowego turnieju (zreformowanej grupy B, która zwie się teraz Dywizją I), rozgrywanego w 2001 roku w Grenoble, Polacy przegrywają co prawda z Francuzami, jednak zwycięstwa odniesione nad wszystkimi pozostałymi rywalami, przy równoczesnym potknięciu się gospodarzy w meczach z Holendrami i Węgrami, zapewniają podopiecznym Wiktora Pysza upragniony awans do elity. Ponowne, wyczekiwane przez równo dekadę wdarcie się reprezentantów Polski na hokejowe salony, spowodowane było głównie faktem przeprowadzenia kilka lat wcześniej reformy grupy A, powiększającej ją do 16 drużyn.\nPo niemal równo 10 latach, na szwedzkich lodowiskach, znów możemy śledzić występy naszych hokeistów pośród najlepszych. W rozgrywkach fazy grupowej, Polacy nie potrafią strzelić nawet gola, ulegając wyraźnie Słowacji (0:7), Finlandii (0:8) i Ukrainie (0:3). W meczach o utrzymanie się w grupie A, biało-czerwoni grają całkiem solidnie. Aż zaskakująco pewnie pokonują w Jonkoping Włochów (5:1), a pierwszą radość z ponownego strzelenia przez polski zespół gola w elitarnym gronie, funduje kibicom jedyny polski zdobywca Pucharu Stanleya (z New Jersey w 2000 roku), zawodnik który zaliczył niemal pół tysiąca spotkań w NHL – Krzysztof Oliwa. Następnego dnia, 3 maja 2002 roku, Polacy przegrywają swą szansę na pozostanie w elicie, ulegając Słowenii 2:4. Choć mecz z Japonią biało-czerwoni pewnie wygrywają (5:2), zajmując ostatecznie w turnieju 14 miejsce, to jednak na skutek regulaminu gwarantującego zawodnikom z kraju kwitnącej wiśni, jako reprezentantowi Azji, pozostanie w gr. A, to polscy hokeiści spadają na zaplecze. Bramka uzyskana w tym meczu na 5:1 przez Mariusza Czerkawskiego w 48 minucie spotkania rozgrywanego 5 maja 2002 roku na lodowisku w Jonkoping, jest ostatnim, jak do tej pory, polskim trafieniem na mistrzostwach świata grupy A. Mariusz Czerkawski najlepszy polski hokeista wszechczasów, niekwestionowana gwiazda ligi NHL (uczestnik All Star Game w 2000 roku), w której przez kilkanaście lat (Boston Bruins, Edmonton Oilers, New York Islanders, Montreal Canadiens, Toronto Maple Leafs) wystąpił w 787 meczach, uzyskując w nich 223 gole i 227 asyst, symbolicznie spiął pewne rzeczy klamrą. Będąc młodziutkim zawodnikiem, wychowanek GKS Tychy, zdążył jeszcze zaliczyć udział w ostatkach naszego wielkiego imprezowania, uczestnicząc na igrzyskach olimpijskich oraz mistrzostwach świata gr. A. w 1992 roku. Po równo 10 latach dane mu było raz jeszcze, po raz ostatni niestety, posmakować wielkiej imprezy w reprezentacyjnym stroju. Wypada tylko żałować, że tak znakomitemu zawodnikowi, nie dane było grać regularnie ze swą narodową drużyną pośród najlepszych. Wypada też żałować, że Mariusza Czerkawskiego polski hokej miał tylko jednego.\nNaszej reprezentacji znów więc nie chcą w elicie. Przez kilka następnych lat, próbujemy jeszcze się tam przebić, ale zawsze przegrywamy ostatecznie rywalizację, a to z Kazachstanem, a to z Norwegią, a to z Austrią, a to Francją, a to z Włochami, a to z Ukrainą itd. itp. I choć od tamtych, szwedzkich mistrzostw świata z 2002 roku, minęło już aż 11 turniejowych wiosen, to wciąż jeszcze, po dziś dzień oczekujemy na powrót naszych hokeistów do grona najlepszych. Jest to oczekiwanie, już teraz, najdłuższe w całych dziejach naszego hokeja i niestety, co gorsza, coraz bardziej beznadziejne. Bądźmy tu bowiem szczerzy do bólu – na ów wymarzony powrót w najbliższym czasie absolutnie się nie zanosi. Co więcej, 81 lat po pamiętnych, krynickich przedwojennych mistrzostwach świata, na których wywalczyliśmy 4 miejsce, Krynica była świadkiem pierwszego w historii występu Polaków w dywizji I B, czyli nazywając rzecz po imieniu, w dawnej grupie C. Mało tego, podczas tego turnieju, 21 kwietnia 2012 roku na własnym lodowisku przegraliśmy awans na zaplecze elity z hokeistami Korei Południowej, których jeszcze 8 lat wcześniej gromiliśmy w Gdańsku 9:0. Uciekli nam więc już nie tylko najlepsi, nie tylko ci, którzy gonią najlepszych, ale uciekły nam już dawno również takie zespoły jak Węgry, których jeszcze całkiem niedawno ogrywaliśmy bardzo łatwo i bardzo wysoko, a teraz uciekają nam nawet Koreańczycy, którzy w mistrzostwach świata dawnej grupy C wygrywają z nami na naszym lodowisku. Reprezentacja Polski, która jeszcze 38 lat temu okupowała 5 miejsce na świecie, teraz kręci się w okolicach miejsca 25. Wielu uznało porażkę z Koreą Południową (drużyna ta przecież, jeszcze całkiem niedawno, skupiała się raczej na rywalizacji z takimi hokejowymi ‘tuzami’ jak Meksyk, RPA czy Nowa Zelandia), jako ten arcybolesny, lecz ważny moment osiągnięcia wreszcie dna, od którego można się już tylko odbić.\nCzy proces odbijania się został już zainicjowany? Może wyjdę na naiwnego, utknęliśmy przecież od dwóch lat w światowej trzeciej lidze – ale pragnę wierzyć, że tak, że coś się wreszcie ruszyło. Oczywiście proces ten, jeśli rzeczywiście właściwym ludziom starczyłoby woli, determinacji i konsekwencji, będzie przebiegał powolutku, stopniowo i awansu do elity raczej nie możemy się spodziewać w najbliższych kilku, a może nawet i kilkunastu latach. Jednak mam wrażenie, że pewne delikatne przebiśniegi nadziei gdzieś tam się wreszcie pojawiły, i że kierunek reform, jaki został zarysowany, wydaje się być właściwy, przemyślany, rozważny i perspektywiczny. Mamy wreszcie znakomitych trenerów kadry, takich z naprawdę najwyższej półki, niekoniecznie odrywanych od pracy, jak to drzewiej bywało, w trzeciej lidze szwedzkiej. Dopóki Igor Zacharkin i Wiaczesław Bykow (duet ten wywalczył dwukrotnie mistrzostwo i raz wicemistrzostwo świata z reprezentacją Rosji, a wielu ludzi związanych z europejskim hokejem dziwuje się niepomiernie, że osoby o takiej renomie zdecydowały się w ogóle na pracę u nas) będą się kręcić przy polskim hokeju, przy naszych reprezentacjach, dopóki będzie ich w tym wspomagał Mariusz Czerkawski, mamy chyba gwarancję, że będzie trwała próba reanimacji tej dyscypliny sportu w naszym kraju i albo pacjent umrze, albo ożyje i powróci do zdrowia. Pragnę wierzyć, że realne jest to drugie rozwiązanie. Jest tajemnicą poliszynela, że jedną z największych bolączek naszego hokeja, i powtarzają to od lat, jak mantrę wszyscy, którzy choć trochę znają się na rzeczy – jest utrata jakiejkolwiek choćby namiastki kontaktu naszych hokeistów z najlepszymi. Ze łzą rozrzewnienia w oku można dziś wspominać przypadek ikony polskiego hokeja Henryka Grutha (rekordowa ilość występów w kadrze; jako jedyny Polak przyjęty do Galerii Sław IIHF), który wystąpił na czterech turniejach olimpijskich tylko dlatego, że z udziału w piątym wykluczyła go kontuzja. Z obecnej kadry jeszcze tylko Leszek Laszkiewicz pamięta smak udziału w turnieju elity. Dla większości naszych zawodników mecz z Ukrainą o awans z Dywizji I B jest tak naprawdę jedynym ważnym meczem o stawkę z silnym rywalem w całym sezonie, co sprawia potem, że nasi zawodnicy nawet prowadząc już na lodowisku – boją się, że mogą wygrać. Dlatego bezcenną byłoby rzeczą, gdyby doszło do skutku zapowiadane wprzęgnięcie którejś z polskich drużyn do rozgrywek KHL, czy nawet austriackiej EBEL. Prędzej czy później zaowocowałoby to dla naszej reprezentacji, dla naszego hokeja. Nie deprecjonowałbym przy tym, jak to czynią niektórzy, możliwości ewentualnego udziału naszego zespołu w rozgrywkach ligi austriackiej (choć oczywiście renoma KHL jest zdecydowanie bardziej przekonująca). Przypatrzmy się bowiem procesowi budowania, mocniejszych dziś od naszej, reprezentacji Słoweńców i Węgrów. Droga ich wiodła głównie, choć oczywiście nie tylko, poprzez mozolne, długotrwałe ogrywanie się drużyn z tych krajów właśnie w lidze austriackiej.\nHokej na lodzie jest sportem trudnym, wymagającym, a przy tym dość drogim, ale równocześnie fantastycznym, emocjonującym, wspaniałym. A nasz hokej potrzebuje sukcesu jak tlenu. Gdyby on się pojawił, jestem spokojny o to, że na jego fali, tropem siatkówki czy piłki ręcznej, polski hokej poszybowałby w górę, umocnił się, odbudował swoją pozycję, wypracował odpowiednią koniunkturę. Jednak aby w osiągnięciu tego sukcesu sobie dopomóc, należy najpierw wieloletnią, wytrwałą, mądrą, solidną pracą u podstaw, przygotować właściwy ku temu grunt. Odnoszę wrażenie, i oby nie było ono rozczarowująco zawodne, że praca nad gruntem powoli się rozpoczyna. Jak długo ona potrwa i jakie efekty przyniesie? Pożyjemy – zobaczymy. Nie ulega jednak wątpliwości, że pięknie byłoby kiedyś móc ponownie przeżyć choćby namiastkę tych emocji, jakie bywały w przeszłości udziałem polskiego hokeja podczas konfrontacji z najlepszymi na świecie. Obyśmy jeszcze doczekali takich chwil, czego nam wszystkim życzę!\nRequiem na lodzie. Anatomia upadku – cz. I\n20 maja 2013 Numer 10\tDodaj komentarz\nJuż się wydawało, że będzie cenny remis i nadzieje na mistrzostwo zatlą się chwilę dłużej. A tu nagle… bach! W miniony weekend doszło do rozstrzygnięć w lidze serbskiej i bułgarskiej, które mogą zadecydować o mistrzostwach w tamtejszych ligach. Moment rozstrzygnięcia – 90. minuta.\nTego samego dnia, niemal o tej samej godzinie.\nNajpierw Bułgaria (godz. 18.00). Levski Sofia (wicelider, 64 punkty) podejmował u siebie mistrza kraju 2012 – Ludogorec Razgrad (lider, 66 punktów), kolejka nr 28/ 30. Trybuny pełne, race, śpiewy, pełen zestaw.\nCały mecz przeważa Ludogorec, przyjezdni mają sporo okazji i chyba wierzą, że nic złego im się nie stanie w stolicy. Tymczasem… w ostatniej akcji meczu piłka wpada do siatki gości po… samobójczym strzale – odbiciu futbolówki – przez Holendra Mitchella Burgzorga. Trybuny w amoku, piłkarze Lewskiego w amoku, zawodnicy Ludogorca płaczą…\nNiemal równolegle (godz. 18.30) rozstrzygały się losy mistrzostwa Serbii (kolejka nr 28/30). Na dodatek działo się to w świętych derbach Belgradu. Partizan (lider, 64 pkt) mierzył się z Crveną Zvezdą (wicelider, 62 pkt). Przez całe spotkanie toczył się wyrównany bój. W ostatniej minucie spotkania sędzia dyktuje rzut wolny dla Partizana. Do piłki podchodzi 21-letni Milos Jojic i… trafia! Partizanowi trudno będzie teraz odebrać tytuł mistrzowski, a samemu strzelcowi… tytuł mesjasza:)\nNa ligowy czempionat pracuje się przez cały sezon, ale najbardziej chyba boli, gdy oddala się on tak gwałtownie w ostatniej minucie spotkania.\n15 maja 2013 Numer 10\tDodaj komentarz\nWyobrażam sobie jak się denerwują. Na pewno nie spali przez całą noc. Od rana nie mogą sobie znaleźć miejsca. Zrobili sobie kawę, ale o niej zapomnieli i wystygła. Potem udawali, że czytają, w tle gdzieś pewnie majaczyło radio. Jadąc do pracy pewnie pruli na długich światłach i zaciągniętym ręcznym, ani chybi spowodowali też niejedną stłuczkę. Zresztą wyjście do pracy jest dziś właściwie bez sensu, bo możliwość skupienia się na czymkolwiek pozostaje bliska zeru. Najlepiej byłoby chyba cały dzień coś kserować albo przepuszczać przez niszczarkę. Trudno się żyje, gdy umysł zmaga się z tyloma pytaniami, od których zależy być albo nie być.\nJak ustawić zespół? Jak poradzić sobie z Fernando Torresem?\n„Mamo, nie teraz, teraz nie mogę rozmawiać!”.\nJak unieszkodliwić Victora Mosesa? Jak bić jedenastki w ewentualnym konkursie rzutów karnych? Miliony pytań wprawiają duszę już nawet nie w drganie, ale w prawdziwy dygot.\nKochają do szaleństwa, tak jak kocha się w młodości. Zwycięstwa traktują jak sukcesy własnego dziecka. Porażki strącają ich do piekła i sprawiają, że zalewają się w trupa w podłych barach. Benfiquistas. Fanatyczni kibice Benfiki Lizbona. Podobno najlepsi na świecie, w co jestem w stanie uwierzyć po wizycie w stolicy Portugalii.\nW oczekiwaniu na dzisiejszy finał Chelsea Londyn – Benfica Lizbona warto obejrzeć jeden z najciekawszych sportowych dokumentów ESPN i zarazem najciekawszy dokument o kibicach. Opowieść o podwożeniu Eusebio na lotnisko i upijaniu się z policjantami to świadectwa miłości, niczym „Dzieje Tristana i Izoldy” albo „Cierpienia młodego Wertera”. Polecam bardzo.\nObrigado Portugal: Futbol, Fatima, fado\nObrigado Portugal: Benfica Lizbona\nObrigado Portugal: Sporting Lizbona\nObrigado Portugal: Braga się modli i gra\n13 maja 2013 Numer 10\tDodaj komentarz\nWe Francji i Belgii właśnie przyznano nagrody dla najlepszych zawodników z Afryki odpowiednio – w lidze francuskiej oraz belgijskiej.\nWe Francji wywalczył je znany i lubiany za występy w Pucharze Narodów Afryki 2012 reprezentant Gabonu Pierre-Emerick Aubameyang (19 goli w 35 meczach).\nW Belgii z kolei triumfował Senegalczyk Mbaye Leye z Zulte Waregem (16 goli w 37 meczach).\nSam nie wiem dlaczego, ale wyróżnienia te wydają mi się wyjątkowo przewrotne.\nPierwsza interpretacja, dziwna. Zawodników z Afryki jest w obu ligach wielu, więc trzeba ich wyróżniać osobno. Ot, takie nagrody dla mniejszości. Idąc tym tropem wypadałoby wyróżniać najlepszych przybyszy z Ameryki Południowej na Ukrainie i najwybitniejszych zawodników z Meksyku grających w MLS. Dziwne? Trochę cudaczne.\nDruga interpretacja, też dziwna. Zarówno Francja, jak i Belgia miały kiedyś w Afryce solidne kolonialne latyfundia i teraz honorując zawodników z Czarnego Lądu, z jednej strony dowartościowują przybyszów („pamiętamy, że tu jesteście, tworzymy jedną wielką i zobaczcie jak Was szanujemy”), ale z drugiej strony dyskretnie podkreślają ich odrębność i jeszcze subtelniej wskazują, że wciąż – być może już tylko w głowach – Afrykanie są powiązani ze swoimi kolonizatorami niewidoczną nitką relacji nadrzędności i podrzędności.\nKrólowa może przypłynie, piłka raczej nie\n8 maja 2013 Numer 10\tDodaj komentarz\nW weekend majowy przeczytałem świetną książkę Macieja Wasielewskiego „Jutro przypłynie królowa” z Wydawnictwa Czarne.\nTen literacki reportaż, choć mam poczucie, że przyporządkowywanie go do konkretnego gatunku jest dla niego krzywdzące, opowiada o małej, bo nieco ponad czterdziestoosobowej, społeczności żyjącej na wyspie Pitcairn i mrocznej tajemnicy, która ją scala i dzieli zarazem.\nPitcairn ma powierzchni 4,6 km² i leży na Oceanie Spokojnym, w Polinezji, między Australią a Ameryką Południową. Jako pierwsi zaludnili ją słynni buntownicy ze statku Bounty, a dziś żyją na niej ich dalecy potomkowie. Jedynym skupiskiem ludzi na wyspie jest miasteczko Adamstown.\nJedną z wielu rzeczy, która zaintrygowała mnie po przeczytaniu tego małego dziełka, było pytanie: czy Pitcairn ma swoją reprezentację piłkarską? Przecież niemal każdy kawałek lądu na kuli ziemskiej ma swoją reprezentację – zrzeszoną albo niezrzeszoną w FIFA albo jednej z lokalnych federacji. Ale czy czterdzieści osób, w różnym wieku i różniej płci, czy to wystarczy, aby grać w piłkę?\nOtóż… nie wystarczy. Otóż Pitcarn, a także Wyspy Marshalla (tutaj ciekawa dyskusja na forum dotycząca piłki na Wyspach Marshalla), Nauru, Wyspa Norfolk (tutaj można poczytać o piłce na Norfolk), Tokelau oraz Wyspy Wallis i Futuna (trzy ostatnie są terytoriami zależnymi) są jedynymi zamieszkanymi przez ludzi wyspami (lub archipelagami wysp) Oceanii, które nie mają swoich reprezentacji i nie należą do OFC ani do żadnej innej federacji. Niektóre źródła podają co prawda, że mieszkańcy Pitcairn grywają w piłkę z turystami odwiedzającymi wyspę lub z załogami przybijających statków, ale czynią to kompletnie amatorsko.\nTak sobie myślę, że gdyby w Adamstown częściej kopano futbolówkę, to życie osadników z wyspy byłoby inne, niewykluczone, że lepsze.\nTomasz Kulawik, Wisła, Stirlitz i aspiryna\n4 maja 2013 Numer 10\tDodaj komentarz\nTomasz Kulawik, był taki piłkarz. Jak na ekstraklasę – dobry, dla niektórych nawet bardzo. Symbol przeobrażanie się starej, biednej Wisły w nową, bogato-cupiałową i przede wszystkim mistrzowską (choć pierwszego gola za Tele-Foniki strzelił ktoś inny). Moje pierwsze skojarzenie związane z nim to korona króla strzelców Pucharu UEFA 1998/1999, osiągnięcie dość mało rozpoznawalne, a szkoda, bo Kulawika stawia u boku takich tuzów jak choćby Dennis Bergkamp, Jürgen Klinsmann, Alan Shearer czy Radamel Falcao. Z ośmiu goli, które wiślak wtedy zdobył, aż cztery pokwitował Trabzonspor, a jednego sam Gianluigi Buffon z Lilianem Thuramem, Roberto Sensinim i Fabio Cannavaro w obronie Parmy.\nI tak żył sobie Tomasz Kulawik w mojej świadomości, aż znów zgodził się być awaryjnym trenerem Wisły Kraków. Pomijam, że na swojej pierwszej konferencji prasowej zaprezentował się jak prekursor mody, która nigdy nie nastanie (choć i to wydarzenie zapadające w pamięć prawie jak pierwsze stroje Stanislava Levy’ego), a na innej mylił GKS Bełchatów z GKS Katowice i jeszcze się upierał, że wcale nie.\nPrzede wszystkim Tomasz Kulawik jest trenerem najsłabszej Wisły Kraków za czasów rządów Bogusława Cupiała i tak teraz jest i będzie kojarzony. To trochę jak Grzegorz Lato, który choć piłkarzem był absolutnie wybitnym, sam sobie jako prezes PZPN przykleił etykietkę nieporadnego kombinatora z rubasznym śmiechem.\nJedyne, co Kulawik może jeszcze zrobić w tym sezonie, to wetknięcie kija w szprychy Lechowi Poznań pędzącemu po mistrzostwo Polski. To moim zdaniem jego ostatnia szansa na choć częściowe wyjście z twarzą (z wąsem) z tego sezonu. Taka nagła zmiana tematu, jak u radzieckiego szpiega w tym wyspecjalizowanego.\nZszokowany Müller patrzy podejrzliwie. Stirlitz zmieszany kieruje się w kierunku drzwi. Przystaje:\nWie, że ludzie zapamiętują tylko koniec rozmowy.\nPolska 2000-2009: Wisła Kraków 2002 i Henryk Kasperczak dzięki Mali \nJak Wisła i Lech nie były rozstawione, a Groclin nie grał o Ligę Mistrzów \nNoel Brightone Chama Sikhosana Nkululcko – pierwszy czarnoskóry Wisły \nPostscriptum do Królewskich opowieści\n2 maja 2013 Numer 10\tDodaj komentarz\nNie pozostając obojętnym na sugestie płynące z niektórych Waszych komentarzy, dopisuję do Królewskich opowieści mini-suplement, wzbogacający opis pucharowych zmagań polskich piłkarzy z madryckim Realem, również o to wszystko, co działo się na arenach Primera Division oraz Copa del Rey.\nJako pierwszy z naszych graczy, w lidze hiszpańskiej, staje oko w oko z piłkarzami Realu Madryt, Jan Tomaszewski. Czyni to dwukrotnie. Najpierw 7 października 1981 r. Hercules Alicante, którego bramkarski sweter przywdziewa wówczas polski golkiper, przegrywa na Santiago Bernabeu 2:1, a Tomaszewskiego pokonują już w pierwszych 20 minutach spotkania Santillana i Uli Stielike. 24 stycznia 1982 w Alicante, Hercules znów okazuje się być gorszym o jedną bramkę od podopiecznych Vujadina Boskova, a polskiego bramkarza pokonuje na 10 minut przed końcem spotkania, samobójczym trafieniem jego kolega z zespołu, 0:1. A więc dwie porażki Tomaszewskiego z Królewskimi i 3 stracone przez niego bramki.\nJan Urban zapisał istną sagę swymi występami przeciw Królewskim z Madrytu. Pamiętamy o dwóch pucharowych występach w barwach zabrzańskiego Górnika na jesieni 1988 r. Nieco ponad rok później, 30 grudnia 1989 r., Urban już w barwach Osasuny Pampeluna znów jedzie na Santiago Bernabeu, gdzie rozgrywa całe spotkanie i dostaje tam łomot 1:4. W rundzie wiosennej 25 kwietnia 1990 r. znów triumfują Królewscy, wygrywając w Pampelunie po trafieniach Martina Vazqueza 2:0, a polski napastnik, osamotniony z przodu po czerwonej kartce dla Zigandy, nie zdoła przełamać madryckiej obrony.\nPrzełamuje ją za to i to z przytupem 30 grudnia 1990 roku. To data, która wyryta jest bardzo mocnym i jakże radosnym rylcem w sercach wszystkich kibiców Osasuny. Tego dnia, pochodzący z Jaworzna niedoszły gracz poznańskiego Lecha, zapisuje się mocnym akcentem w historii Primera Division. Jego Osasuna gromi ku zdumieniu wszystkich na Santiago Bernabeu madrycki Real aż 4:0!!! Urban pokonuje Buyo aż trzykrotnie. Najpierw w 17 min. po rzucie rożnym, umieszcza piłkę w bramce głową. W 37 min. strzela zjawiskowego gola z ponad 30 metrów!!! A krótko po przerwie, w 52 min. podwyższa wynik cudownym, technicznym trafieniem. W kilka minut później wykłada jeszcze piłkę na tacy Larrainzarowi i ten ustala rezultat spotkania na 4:0 dla Osasuny. Na murawie Santiago Bernabeu, w towarzystwie takich futbolowych tuzów jak Hagi, Michel czy Butragueno, były piłkarz Zagłębia Sosnowiec wyczynia z piłką, co tylko chce. Podopieczni legendarnego Alfredo di Stefano zostali tego wieczoru wręcz zdemolowani przez jednego polskiego piłkarza z numerem „7” na plecach. Fani Królewskich po zakończonym spotkaniu wyrażają swoją wściekłość z powodu bezradności madryckich graczy w obliczu popisów Urbana, zasypując murawę najrozmaitszymi przedmiotami. Jan Urban – te dwa słowa wypowiada się tego wieczora w całej Hiszpanii z ogromnym zdumieniem, szacunkiem, podziwem, a niesamowity wyczyn i gwiazda polskiego piłkarza przyćmiewa przez kilka najbliższych tygodni wszystkich innych futbolistów Primera Division.\nTo historyczny pojedynek również w całej historii polsko-królewskich zmagań. Nigdy wcześniej, ani też nigdy potem, nie udało się już polskiemu piłkarzowi wygrać na Santiago Bernabeu, nie mówiąc już o ustrzeleniu tam hattricka.\nUrban kontynuuje jednak serial swych pojedynków z Realem. 12 stycznia 1992 r. jego Osasuna przegrywa na Bernabeu z podopiecznymi Beenhakkera 2:5. Polski napastnik przebywa na placu gry do 78 minuty, ale tego dnia, to nie on, lecz genialny Gheorghe Hagi, który strzela dwa gole, w tym jednego niemal z połowy boiska (choć bądźmy szczerzy, dla Hagiego to nie jakiś nadzwyczajny wyczyn) jest na ustach wszystkich. W rundzie rewanżowej, na wiosnę, 23 maja 1992 roku w Pampelunie, Jan Urban jest bardzo bliski odniesienia swego drugiego zwycięstwa nad Królewskimi. Osasuna bardzo długo prowadzi po bramce Larrainzara, lecz niezawodny ‚Sęp’ Emilio Butragueno na 4 minuty przed końcem spotkania wyrównuje straty, 1:1.\n3 stycznia 1993 r. na Santiago Bernabeu w meczu przeciwko Realowi, mamy już na murawie dwóch polskich piłkarzy w koszulkach Osasuny. Ani Jan Urban, ani Roman Kosecki nie potrafią jednak przez półtorej godziny, znaleźć sposobu na pokonanie Buyo, a ich klub przegrywa po dwóch trafieniach Hierro i jednym Butragueno 0:3. Na wiosnę 30 maja 1993 r. w Pampelunie, znów zobaczymy ich obu zmagających się z Realem. Urban rozgrywa całe spotkanie, Kosecki pojawia się na placu gry w 52 min., a mecz kończy się bezbramkowym podziałem punktów.\n4 września 1993 r. już w I kolejce Primera Division, jedynym Polakiem w barwach Osasuny jest rozgrywającym swój pierwszy ligowy pojedynek z Królewskimi srebrny medalista z Barcelony – Ryszard Staniek. Jego zespół przegrywa jednak w Pampelunie 1:4, a Staniek nie potrafi przez 90 minut zagrozić bramce Realu.\n23 stycznia 1994 roku jest datą szczególną w historii polsko-królewskich zmagań w Primera Division. Wówczas to Osasuna niespodziewanie remisuje na Santiago Bernabeu 0:0, a w jej barwach biegają w tym meczu po murawie aż trzej polscy piłkarze. Ryszard Staniek spędza na boisku pełne 90 minut, a Jan Urban pojawia się na nim na trzy minuty przed końcem, zastępując Jacka Ziobera. Jacek Ziober rozgrywa tego wieczoru swój pierwszy i zarazem ostatni pojedynek przeciwko Realowi Madryt w Primera Division. Jan Urban czyni to tego dnia po raz ostatni w barwach Osasuny. Co prawda 21 maja 1995 roku skonfrontuje się on z Królewskimi raz jeszcze, ale wówczas na Bernabeu zagra w pełnym wymiarze czasu już w koszulce Realu Valladolid, przegrywając z podopiecznymi Jorge Valdano 0:1.\nTymczasem pałeczkę od Urbana przejmuje Roman Kosecki, by godnie kontynuować polskie szarże na pozycje Królewskich. Po wspomnianych już dwóch spotkaniach, jakie były piłkarz Legii rozegrał przeciwko Realowi w trykocie Osasuny, przychodzi teraz pora na serię derbów Madrytu z udziałem Polaka.\n2 października 1993 r. Atletico na własnym boisku bezbramkowo remisuje z Realem. W rundzie rewanżowej 19 lutego 1993, dzięki trafieniu w ostatnich minutach meczu, triumfują Królewscy 1:0. Zimą, u początku 1994 roku, przychodzi też pora na madrycki dwumecz w ramach ćwierćfinału Pucharu Hiszpanii. Najpierw 5 stycznia na królewskich włościach pada dość niespodziewany remis 2:2. Grający z numerem 10 na plecach Roman Kosecki już w pierwszej połowie ma swoje dwie szanse, by uciszyć Santiago Bernabeu, lecz najpierw piłkę spod nóg wygarnia mu golkiper rywali, a potem nieczysto trafia w futbolówkę na polu karnym gospodarzy. W rozegranym równo tydzień później rewanżu, Kosa i spółka nie potrafią zrobić użytku z korzystnego rezultatu w pierwszym starciu i ulegają Realowi 2:3, odpadając z pucharowej rozgrywki.\nJednak po upływie niespełna dziesięciu miesięcy, 5 listopada 1994 roku, ówczesny kapitan polskiej reprezentacji wreszcie strzela swoją bramkę na Santiago Bernabeu. Kosecki w 36 min. spotkania pokonuje Buyo, odpowiadając swym trafieniem na wcześniejsze trzy dwa gole Realu. Ostatecznie jeszcze do przerwy oba madryckie zespoły ustalą wynik spotkania na 4:2 dla Królewskich. Bramka Romana Koseckiego jest ostatnią, jak dotychczas, strzeloną przez polskiego piłkarza w Primera Division na Santiago Bernabeu.\nNa wiosnę, 15 kwietnia 1995 r. Kosecki rozegra swój szósty (znów w pełnym wymiarze minut) w barwach Atletico, a łącznie ósmy i zarazem ostatni pojedynek przeciwko Królewskim. Gospodarze przegrywają jednak derbowe spotkanie z Realem 0:2, dzięki dwóm trafieniom Chilijczyka Ivana Zamorano.\nKilka miesięcy wcześniej, swych sił w konfrontacji z Królewskimi spróbuje również inny były napastnik Legii, Wojciech Kowalczyk. 29 stycznia 1995 r. napastnik reprezentacji Polski wbiegnie na boisko w Sewilli na kwadrans przed końcem spotkania, a jego Betis bezbramkowo zremisuje z Realem Madryt. Na swoje następne, drugie i zarazem ostatnie już zmaganie w Primera Division przeciwko Realowi, poczeka Kowalczyk ponad 2 lata. 15 lutego 1997 roku na Santiago Bernabeu, Betis bardzo dzielnie stawia czoła podopiecznym Fabio Capello, remisując 2:2, a Kowal opuszcza plac gry dopiero na 5 minut przed końcem spotkania. Kowalczyk jest więc jedynym, obok Ziobera, polskim piłkarzem, któremu udało się nie przegrać w Primera Division z madryckim Realem.\n15 października 1997 r. próbuje jeszcze Cezary Kucharski, ale jego Sporting, przegrywa w Gijon z Królewskimi 0:2. Dzisiejszy menedżer Roberta Lewandowskiego, pojawia się na murawie na 6 minut przed końcem spotkania, gdy podopieczni Juppa Heynckesa prowadzą już 2:0 po golach Morientesa i Raula.\nAż ponad dekadę przychodzi nam czekać na kolejne podejście polskiego gracza pod Królewskich. 1 grudnia 2007 roku Euzebiusz Smolarek nie zdoła jednak powtórzyć utrechckiego wyczynu swego ojca Włodzimierza i pokonać bramkarza Realu, a jego Santander przegrywa na Santiago Bernabeu 3:1. Smolarek schodzi z murawy w 73 min. przy stanie 3:0 dla podopiecznych Bernda Schustera. Drugie starcie Ebiego z Realem ma miejsce już na wiosnę, 20 kwietnia 2008 roku. Smolarek wejdzie na boisko w 57 min. spotkania w Santander, a jego Racing przegra po golach Raula i Higuaina 0:2.\nPonad pół roku później 29 listopada 2008 r., przyszły reprezentant naszego kraju – Eugen Polanski odnosi drugie po Urbanie, polskie zwycięstwo w Primera Division nad Realem Madryt. Getafe pokonuje tego dnia Królewskich 3:1, a Polanski przebywa na placu gry do 73 min. W wiosennym rewanżu 21 kwietnia 2009 na Santiago Bernabue, Eugen rozegra już całe spotkanie, które Królewscy bardzo szczęśliwie wygrywają z Getafe 3:2. Jeszcze na 5 minut przed końcem zespół Polanskiego prowadzi w Madrycie 2:1, ale Guti wyrównuje (85 min.), a Higuain w doliczonym czasie gry ustala wynik potyczki.\nReasumując więc króciutko, w rozgrywkach Primera Division przeciwko Królewskim wystąpiło łącznie dziewięciu Polaków (Tomaszewski, Urban, Kosecki, Staniek, Ziober, Kowalczyk, Kucharski, Smolarek, Polanski).\nSpośród wszystkich polskich piłkarzy, jacy kiedykolwiek w rozgrywkach ligowych lub w europejskich pucharach zmierzyli się z madryckim Realem, niewątpliwie i zdecydowanie na plan pierwszy wysuwa się Jan Urban, który aż 11 razy zagrał przeciwko Królewskim (2 występy w barwach Górnika, 8 w Osasunie i 1 w Valladolid), strzelając 3 gole. Roman Kosecki 8 razy potykał się z Realem (2 razy w barwach Osasuny i 6 razy w koszulce Atletico), zdobywając 1 bramkę. Robert Lewandowski i Łukasz Piszczek zaliczyli po 4 spotkania, a Lewandowski uzyskał w nich aż 5 trafień.\nW swych występach przeciwko Realowi polscy piłkarze zdobyli łącznie 15 goli. Najwięcej strzelił ich Lewandowski – 5, Urban – 3, a Sekulski, Jegor, Baran, W.Smolarek, Kosecki, Gorawski i Krzynówek po jednej. Wybór czy najpiękniejszą z nich była ta strzelona przez Urbana (na 2:0), ta uzyskana Jegora, czy też ta, której autorem był Krzynówek, pozostawiam każdemu z Was. Obyśmy mieli więcej takich dylematów ;)\nNadmieniam równocześnie, że jak przypomniano w jednym z komentarzy, Tomasz Rząsa, na ponad rok przed swymi potyczkami z madryckim Realem w Champions League w barwach Partizanu Belgrad, 30 sierpnia 2002 roku rozegrał również całe spotkanie o Superpuchar Europy przeciwko Królewskim, a jego Feyenoord przegrał wówczas 1:3.\nIvan Turina nie żyje. Olbrzym, który dał Lechowi Puchar\nIvan Turina nie żyje, 2 maja rano został znaleziony martwy w swoim mieszkaniu w Szwecji. Prawdopodobnie zmarł na serce. Zostawił ciężarną żonę i dwójkę dzieci.\nJeśli można powiedzieć, że jakikolwiek mecz Pucharu Ekstraklasy zapadł mi w pamięć, to było to spotkanie Lecha Poznań z GKS Bełchatów (1:3). To był debiut Ivana Turiny w Kolejorzu i mój debiut na trybunie prasowej. Potem widziałem jego radość w Chorzowie po zdobyciu przez Lecha Pucharu Polski, a także w sierpniu minionego roku w Solnie, gdy już jako gracz AIK pokonał poznaniaków.\nGdy Lech nie zdobył w 2009 r. mistrzostwa kraju, Chorwat został uznany jednym z kozłów ofiarnych. Nie zgadzał się tym mianem, bo jak słusznie zauważał – Kolejorz z nim w składzie nie przegrał żadnego meczu ligowego.\nBohaterem Kolejorza był przede wszystkim po półfinale Pucharu Polski z Polonią Warszawa, po którym powstał poniższy tekst, puszczony w Gazecie Wyborczej Poznań.\nO poznańskiej drużynie od dłuższego czasu można było powiedzieć wszystko, ale nie to, że bramkarz wybronił jej mecz. Aż do minionej środy. Gdyby nie Ivan Turina, Lecha nie byłoby w finale Pucharu Polski.\nGdyby nie Chorwat, Lech Poznań nie wygrałby Pucharu Polski w 2009 roku. Bramkarz był bohaterem rewanżowego meczu półfinałowego z Polonią Warszawa. Oto tekst Gazety Wyborczej Poznań o bramkarzu po tamtym wyczynie.\nKilkadziesiąt sekund przed gwizdkiem sędziego, oznaczającego dogrywkę w meczu Polonii i Lecha, Jacek Kosmalski mógł rozstrzygnąć spotkanie na korzyść gospodarzy. Mógł, ale jego strzał głową z bliska obronił instynktownie Turina. Dodatkowe 30 minut gry nie przyniosło goli, co oznaczało konkurs rzutów karnych. Nadzieję na awans kibice Lecha upatrywali w swoim bramkarzu. W końcu od miesięcy słyszeli o niesamowitych umiejętnościach bronienia jedenastek przez Chorwata. Legendy okazały się zgodne z rzeczywistością. Turina najpierw fantastycznie obronił niezły strzał Radka Mynara, potem na tyle przestraszył Jarosława Latę, że ten podał mu piłkę wprost w ręce, by w końcu Radosław Majewski sam nie trafił w bramkę. W ten sposób w środę, kilka minut po godzinie 20, chorwacki bramkarz został bohaterem Poznania. Wcześniej, z wyjątkiem meczu z Feyenoordem, Chorwatowi raczej szczędzono pochwał.\nDo stolicy Wielkopolski przyjechał w sierpniu w ubiegłego roku. Był trzecim testowanym przez Lecha bałkańskim bramkarzem, ale jak zauważył Józef Młynarczyk, ’’pierwszym gotowym do gry, ukształtowanym i ogranym’’. Nic dziwnego, w końcu Turina, który przyszedł na świat w 1980 r., przed grą w ekstraklasie odnosił sukcesy w lidze chorwackiej. Z Dinamem Zagrzeb wygrał w 2006 r. dublet, a w eliminacjach Ligi Mistrzów mierzył się z gwiazdami Arsenalu. W Pucharze UEFA Chorwatów i Turinę pogrążył… Ireneusz Jeleń, a obecny bramkarz Lecha, który przy golach straconych z Auxerre popełnił błędy, myślał nawet o zakończeniu kariery.\nDo poznańskiego klubu przyszedł z greckiej Skody Xanthi za ok. 200 tys. euro. Największe zastrzeżenia pod adresem mierzącego 197 cm bramkarza dotyczą wprowadzania przez niego piłki do gry. – Ivan ma bardzo wielką stopę, ciężko mu odpowiednio ułożyć but i stąd te problemy z wybiciami – mówi Młynarczyk, były trener bramkarzy Lecha. Legendarny polski golkiper chwali współpracę z Chorwatem: – Lubi nad sobą pracować, zresztą z jego budową ciała to konieczne, by nie zapuścić się fizycznie. Dobrze radzi sobie w sytuacjach sam na sam, mocny jest też na przedpolu.\nObok Ivana Djurdjevicia, Turina uznawany jest za najbardziej charakternego spośród bałkańskiej kolonii w Lechu. – Jest trochę impulsywny, potrafi się zezłościć, ale to wszystko w ramach mobilizacji siebie i kolegów – zastrzega Młynarczyk.\nA co z legendarnymi umiejętnościami bronienia karnych? Młynarczyk: – To wszystko prawda, widzieliśmy to praktycznie od początku jego pobytu w Poznaniu. Co tu dużo mówić, kilku chłopaków zakłady z nim przegrało…\nTurina po meczu z Polonią swój popis skomentował krótko: – To po prostu moja robota.


Przemysław Halasz zagra w HP\nPo bramkarzu, obrońcy i pomocniku którzy zaprezentowani zostali w ostatnim czasie jako nowi piłkarze HP tym razem czas na napastnika. 25-letni wychowanek Lecha Poznań Przemysław Halasz dołączył do kadry Huraganu, która już w najbliższą niedzielę na własnym terenie zainauguruje rundę wiosenną meczem ze Spartą Złotów.\nMierzący 185 centymetrów były zawodnik GKS Dopiewo z którego trafił do Pobiedzisk trenuje z zespołem od połowy lutego. Zagrał w czterech z ośmiu sparingów naszej drużyny.\nW swojej dotychczasowej piłkarskiej przygodzie występował m.in. w Unii Swarzędz i Lechii Kostrzyn rywalizując głównie na boiskach IV-ligowych.\nWitamy na pokładzie i życzmy owocnej rundy w czerwono-czarnych barwach! Kadra Huraganu dostępna jest tutaj.\nKoronawirus wygrywa z inauguracją wiosny...


Robbie Williams walczy o życie - na co choruje gwiazdor? - ESKA.pl\nRobbie Williams walczy o życie - na co choruje gwiazdor?\nAutor: fot./instagram.com/robbiewilliams/ Robbie Williams\nNa co choruje Robbie Williams? Gwiazdor opublikował nagranie, na którym wyznaje, że trafił na oddział intensywnej terapii. Szczegóły poznacie na ESKA.pl.\nRobbie Williams walczy o życie! Wszystko wskazuje na to, że ta informacja jest prawdziwa gdyż gwiazdor nagrał oświadczenie dla fanów, w którym wyznaje, że trafił na oddział intensywnej terapii. Z powodów zdrowotnych musiał już odwołać swoją trasę koncertową, a nie zdarzyło się to od 19 lat! Sprawa musi więc być poważna, a wielbiciele Robbiego zastanawiają się na co choruje gwiazdor?\nFrankfurt, are you ready? #RobbieLive #theheavyentertainmentshowtour2017 Post udostępniony przez Robbie Williams (@robbiewilliams) 19 Lip, 2017 o 6:40 PDT\nCo Agnieszka Kubera zdradziła o chorobie Anny Przybylskiej? Poruszający wywiad >>\nTajemnicza choroba wokalisty\nNa co cierpi Robbie Williams? Gwiazdor w oświadczeniu nie mówi co dokładnie mu dolega ale wiadomo, że to poważna choroba, która zmusza go do walki o życie. Co bardziej niepokojące Robbie Williams dzieli się z fanami informacją, że wyniki badań, które otrzymał były bardzo niepokojące. Co to oznacza dla słuchaczy? Przede wszystkim odwołane koncerty ale też być może przerwę w pracach nad nową muzyką. Oświadczenie artysty możecie zobaczyć poniżej.\nBruno Mars w Polsce 2018! Data, miejsce, bilety\nBruno Mars wystąpi w Polsce! Szczegóły koncertu już teraz na ESKA.pl


Chcesz schudnąć - skorzystaj z usług dietetyka\nHome / Inne / Chcesz schudnąć – skorzystaj z usług dietetyka\nChcesz schudnąć – skorzystaj z usług dietetyka\nBy AdminTop10 on 9 maja 2016\nInternet aż pęka od milionów przepisów na cudowną dietę odchudzającą i sposobów na szybką stratę niechcianych kilogramów. Wskazówki, porady, gotowe programy ćwiczeń – to wszystko sprawia, że przeciętny Kowalski ma do dyspozycji ogromną ilość możliwości, aby faktycznie schudnąć. Niestety wszystkie te rzeczy zapominają o jednym. Każdy organizm jest inny i może różnie reagować na aplikowane mu kuracje odchudzające. Dlatego wciąż najlepszym sposobem na stratę wagi jest plan dietetyczny opracowany przez profesjonalnego dietetyka.\nOczywista prawda, że nawet bezpieczne tabletki na odchudzanie mogą okazać się bezwartościowe, jeśli będziemy je przyjmować niezgodnie z zaleceniami na ulotce, jest porównywalna z prawdą, że skuteczna dieta to taka opracowana przez dietetyka. Tylko on ma możliwość zbadania nas, przejrzenia naszych chorób i dolegliwości, wypytania o dotychczasowe nawyki żywieniowe. To również dietetyk może przygotować dla nas indywidualną dietę opartą o to, co lubimy jeść i co nam zwyczajnie smakuje.\nCiężko bowiem przyjąć, że osoba, która nie przepada za kapustą lub marchewką, podejdzie entuzjastycznie do „cudownej diety” z Internetu, która bazuje właśnie na tych składnikach. W rezultacie są one wtedy wykluczane z diety, co automatycznie wypacza jej sens i sprawia, że staje się bezwartościowa. Dieta opracowana przez fachowca pozwala natomiast na dopasowanie jej do naszych nawyków żywieniowych: składniki dobierane są w taki sposób, aby nie tylko zawierały odpowiednią liczbę kalorii, ale również składały się z rzeczy, które lubimy jeść i zjemy ze smakiem.\nI ewentualnych wspomagaczy\nDodatkowo dietetyk oceniając nasz stan zdrowia będzie mógł dobrać odpowiednie preparaty odchudzające, które nie wpłyną negatywnie na nasz organizm i nie będą miały skutków ubocznych. Z zasady lepiej unikać samodzielnego kupowania wszelkiego rodzaju tabletek odchudzających, których składu nie znamy oraz których działania nie rozumiemy albo nie wiemy, na czym właściwie ono polega. W takich kwestiach bezpiecznej jest zaufać doświadczonemu fachowcowi znającemu się na rzeczy, jakim niewątpliwie jest dietetyk. Wybrane przez niego tabletki z pewnością nam nie zaszkodzą. Wręcz przeciwnie, doskonale wpasują się w działanie naszego ciała i w zależności od efektów, będą wpływały pozytywnie na poprawę przemiany materii, gospodarkę wodną lub na szybsze spalanie niepotrzebnej nam tkanki tłuszczowej.\nWięcej porad znajdziesz na portalu chudnij-szybko.pl\n← Previous Story Wciągarki linowe czy trapy – Co zabieramy na Majówkę w kamperze?\nNext Story → Obóz windsurfingowy – sprawdź, gdzie warto uczyć się pływać na desce.\nNajważniejsze to znać we wszystkim umiar 🙂


Strona główna » Praca » Ryzykowny romans w biurze\nOpublikował(a) Aleksandra dnia 22 listopada 2011 w kategorii Praca, Społeczeństwo | 1 komentarz\nWielu z nas fantazjuje o romansie w pracy. Spędzamy tam sporą część życia, nic więc dziwnego, że współpracownicy są nam bliscy. Czy taka przygoda jest ekscytująca i naprawdę warto się o nią pokusić?\nSporo zależy od tego, co chcesz osiągnąć przez taki romans. Romansując z przełożonym możesz zasłużyć na awans i lepsze traktowanie. Możesz też zdobyć ważne zlecenie, które pozwoli Ci piąć się po wyższych stopniach kariery.\nWarto jednak zaznaczyć, że takie romanse zwykle nie trwają zbyt długo, podobnie jak związane z nimi korzyści. Zanim więc zdecydujesz się na taki krok, zastanów się, jak wiele jesteś w stanie zaryzykować i co zrobisz, gdy dobiegnie on końca. Jeśli zaczniesz romansować w pracy, postaraj się, by wiedziało o tym, jak najmniej osób.\nPlotki mogą zniweczyć Twój plan i utrudnić Ci powrót do normalności w razie niepowodzenia. Nie obędzie się też bez złośliwych komentarzy dotyczących Twojego awansu czy przyznania Ci jakiegoś ważnego zlecenia. Jeśli romansujesz z osobą, która nie jest Twoim przełożonym sprawa jest nieco prostsza.\nRomans nie przyniesie Ci wprawdzie żadnych korzyści poza miło spędzonym czasem, jednak utrzymanie go będzie wymagało z Twojej strony mniej wysiłku. Być może uda Ci się nawet poznać w ten sposób swoją drugą połówkę? Zdecydowanie warto spróbować!\nSzczerze odradzam romans w pracy. Sam się kiedyś w cos takiego wpakowałem i był to ogromny błąd. Straciłem mnóstwo nerwów, a wkońcu musiałem zmienić pracę. Lepiej nie mieszać spraw zawodowych z życiem osobistym.


Posty: 314 • Strona 37 z 40 • 1 ... 34, 35, 36, 37, 38, 39, 40\nprzez Wiedźma » 26 lut 2011, 22:08\nEmil, kiedy cokolwiek piekłeś i nie były to kiełbaski na ognisku? xD "Na spodzie z..." oznacza, że masz ciasto (kruche), na nim porzeczki (czarne, bieszczadzkie), a na nim mnóstwo jabłek (obowiązkowo z cynamonem). Na to idzie górna część ciasta i cukier puder .\nprzez Galathar » 26 lut 2011, 22:18\nMacie przepis i instrukcję, jak wyciągać informacje od Wiedźmy. Wystarczy się popisać dyletanctwem A poważnie - yep, drożdżowca całkiem niezłego, z sernikiem się też bawiłem, a swoją drogą, niegłupie są także "ciasta" na biszkoptach. Nie na biszkopcie. Na biszkoptach właśnie, to tak na wszelki wypadek, by nie było nieporozumień piszę No a ostatnio mam upiekła babkę piaskową i się będę musiał nauczyć jej robić, bo jest przepyszna.\nprzez Wiedźma » 26 lut 2011, 22:22\nGalathar napisał(a): Macie przepis i instrukcję, jak wyciągać informacje od Wiedźmy. Wystarczy się popisać dyletanctwem\nToż to każdy wie .\nA poważnie - yep, drożdżowca całkiem niezłego,\nZ drożdżowych to ja ostatnio wypiekam bułeczki z różą - dodam, że konfitura też mojej roboty .\nz sernikiem się też bawiłem,\nZ brzoskwiniami czy zwykły?\na swoją drogą, niegłupie są także "ciasta" na biszkoptach. Nie na biszkopcie. Na biszkoptach właśnie, to tak na wszelki wypadek, by nie było nieporozumień piszę\nTak, takie też czasami robię - choć ja biszkopty głównie pod ptasie mleczko układam .\nprzez Galathar » 26 lut 2011, 22:36\nZwykły. Z rodzynkami. A ptasiego mleczka nie robimy u nas w domu, ale za to się robi to, no, to białe takie I nie jest to galaretka. Galaretka idzie na górę (z borówkami ) Chodzi mi o takie to, no, nie karpatka, coś jeszcze innego, z bitej śmietany, itp... wrrr... jak ja nie lubię gubić słów\nprzez Fraa » 13 wrz 2011, 09:36\nPopełniłam pierwszą purity seal w życiu. I, jak na nowe doświadczenie, jestem całkiem zadowolona z efektu. W dodatku sama robota mi się spodobała i teraz kontynuuję obrządek, robiąc kolejną (oby lepszą) wersję.\nprzez Armen » 14 paź 2011, 23:16\nCieszę się, że tu wróciłam\nprzez Jok » 15 paź 2011, 11:28\nArmen napisał(a): Cieszę się, że tu wróciłam\nArmen siostro umiłowana! ja rowniez sie ciesze. karwasz twarz - teraz Ciebie. tzn Was zapraszam do Krakowa! mam nadzieje ze sie spotkamy. Chyba ze Porytkon wchodzi w gre?\nprzez morfin » 15 paź 2011, 21:22\nYupiii! Mam jutro wolne!\nPS. Niestety jutro zaczyna się po godzinie 0.00 (lub jak kto woli - ziobro. ziobro ziobro), czyli muszę jeszcze coś porobić.\nPPS. No i znowu opuściłem konwent mój ulubiony


Ekspert: W Bawarii wybory w sytuacji ekstremalnej\nKrajEkspert o głosowaniu korespondencyjnym: W Bawarii wybory w sytuacji ekstremalnej\nKraj: Ekspert o głosowaniu korespondencyjnym: W Bawarii wybory w sytuacji ekstremalnej\nBawaria wybiera swój parlament / Źródło: PAP/EPA / Clemens Bilan\nDodano 2 kwietnia 2020, 21:43 113\nW ostatnich wyborach samorządowych w Bawarii, które przejdą do historii tego landu jako pierwsze wybory w 100 procentach przeprowadzone korespondencyjnie, zarówno w miastach jak i na terenach wiejskich frekwencja w drugiej turze była wyższa niż w pierwszej turze. Co oznacza, że ludzie, niezależnie od miejsca zamieszkania i stylu życia po prostu bardzo poważnie te wybory potraktowali. Oczywiście otwarte jest pytanie, czy ta wysoka frekwencja była spowodowana bieżącą sytuacją polityczną zdominowaną przez walkę z koronawirusem, czy też po prostu wybory metodą korespondencyjną trafiły na szeroką akceptację w społeczeństwie– mówi portalowi Do Rzeczy.pl Olga Doleśniak-Harczuk, z „Nowego Państwa” i „Instytutu Staszica”.\nOd kiedy w Niemczech w ogóle dopuszcza się wybory drogą korespondencyjną?\nOlga Doleśniak-Harczuk: W Niemczech wybory drogą korespondencyjną są praktykowane od 1957 roku. Prawo wyborcze dopuszcza tego typu głosowanie w wyborach do Bundestagu, Landtagu i władz samorządowych. W 2008 roku wprowadzono zmianę w prawie do głosowania korespondencyjnego, polegała ona na tym, że nie trzeba było już więcej podawać istotnego powodu, z którego zamierza się głosować korespondencyjnie. Przed 2008 rokiem korespondencyjnie można było głosować tylko w wyjątkowych sytuacjach życiowych uniemożliwiających odwiedzenie lokalu wyborczego.\nA jaka jest tendencja – Niemcy przekonują się do tego typu głosowania czy jednak stawiają na sprawdzoną, starą urnę wyborczą?\nZainteresowanie taką formą wzrasta i jest ona ściśle związana ze zmianą stylu życia wielu Niemców, z ich mobilnością, ale też z wiekiem. Młodsi wolą rozwiązania, które nie wymagają od nich siedzenia w jednym miejscu, dużo podróżują, łatwiej jest w takiej sytuacji wrzucić list do skrzynki niż iść zagłosować. Starsi są przywiązani do lokali wyborczych, ale spotkałam się z takimi seniorami, którzy w zależności od sytuacji potrafią do wyborów podejść bardzo elastycznie. Oczywiście występuje w tym względzie podział na elektorat miejski, bardziej skłonny do głosowania korespondencyjnego i elektorat wiejski, bardziej przywiązany do tradycyjnych rozwiązań. Co jednak ciekawe, w ostatnich wyborach samorządowych w Bawarii, które przejdą do historii tego landu jako pierwsze wybory w 100 procentach przeprowadzone korespondencyjnie, zarówno w miastach jaki na terenach wiejskich frekwencja w drugiej turze była wyższa niż w pierwszej turze. Co oznacza, że ludzie, niezależnie od miejsca zamieszkania i stylu życia po prostu bardzo poważnie te wybory potraktowali. Oczywiście otwarte jest pytanie, czy ta wysoka frekwencja była spowodowana bieżącą sytuacją polityczną zdominowaną przez walkę z koronawirusem czy też po prostu wybory metodą korespondencyjną trafiły na szeroką akceptację w społeczeństwie.\nJak zainteresowanie głosowaniem listownym zmieniało się w ostatnich dziesięcioleciach?\nNa początku, czyli w 1957 roku osoby głosujące korespondencyjnie w wyborach do Bundestagu stanowiły 4,9 proc. wszystkich głosujących, w roku 1990 było to już 9,8 proc. a już w 2017 – 28,6 proc. Na tę wyraźną tendencję wzrostową zwracała uwagę w 2016 roku w specjalnie poświęconym głosowaniu korespondencyjnemu, Fundacja Bertelsmanna. Eksperci fundacji wychodzili z założenia, że upowszechnienie listownych wyborów mogłoby się przyczynić do wzrostu frekwencji wyborczej o ok. 10 punktów procentowych. I ze spełnieniem się tej prognozy mieliśmy do czynienia kilka dni w Bawarii, gdzie w drugiej turze wyborów frekwencja była prawdopodobnie o 10 punktów procentowych większa niż w pierwszej turze, kiedy lokale wyborcze były jeszcze otwarte. W pierwszej turze wyborów frekwencja wyniosła 58,8 proc, jeżeli więc wszystkie szacunki ekspertów się potwierdzą to w II turze będzie to ok. 70 proc., wyjątkowo dobry wynik biorąc tez pod uwagę, że w wyborach samorządowych zazwyczaj frekwencja jest czterokrotnie mniejsza niż ta w wyborach do Bundestagu i Landtagu.\nCzy Bawaria jest wyjątkowa na tle innych krajów związkowych pod względem preferencji co do metody głosowania?\nTak, z danych Bundeswahlleieter wyłania się obraz zainteresowanie tą formą głosowania w zależności od miejsca zamieszkania. W przypadku Bawarii to zainteresowanie zawsze było bardzo wysokie, w wyborach do Bundestagu 2002 roku 27,2 proc. Bawarczyków wybrało głosowanie korespondencyjne, w 2013 roku było to już 35,3 procent. Najmniej chętni do głosowania listownego okazują się natomiast mieszkańcy Brandenburgii, w 2002 roku tylko 10,7 procent z głosujących mieszkańców tego landu wybrało głosowanie korespondencyjne, w 2013 roku odnotowano skok do 16,2 procent, ale nadal jest to jeden z najniższych wskaźników w Niemczech, na podobnym poziomie są jeszcze Saksonia, Turyngia i Meklemburgia i Meklemburgia Pomorze Przednie. Te statystyki, którymi dysponujemy zdają się potwierdzać kolejną linię podziału między starymi i nowymi landami. Niemcy z landów wschodnich są mniej zainteresowani alternatywnymi metodami głosowania.\nCzy nauczeni sukcesem wyborów samorządowych w Bawarii politycy niemieccy częściej będą teraz zabiegać o upowszechnienie głosowania korespondencyjnego?\nDobre pytanie. To zależy od barw partyjnych. W Bawarii największy sukces w tych eksperymentalnych wyborach odniosło CSU. Zielonym poszło całkiem nieźle, ale partia nie wygląda na zadowoloną, liczono na więcej. SPD przegrało swoją dotychczasową twierdzę – Norymbergę na rzecz CSU, to był najgłośniejszy akcent tych wyborów. Z drugiej strony SPD udało się przeforsować kilka nowych twarzy i to młodych na burmistrzów. Sama organizacja głosowania wymagała dużo staranności i determinacji, Bawaria w warunkach walki z epidemią zdecydowała się na najbardziej rygorystyczne środki zapobiegania rozprzestrzeniania się koronawirusa. Od 21 marca są w mocy rozporządzenia znacznie ograniczające poruszanie się Bawarczyków, głosowanie korespondencyjne w tych okolicznościach wydaje się być jedynym, sensownym rozwiązaniem. I jak widać, frekwencja na tym nie ucierpiała.\nPrezydent zaakceptuje głosowanie korespondencyjne? Zybertowicz: Są dwa warunkiCzytaj także:\ntakie "wybory" są NIEWAŻNE!! IP 5 kwietnia 2020, 13:53\nnajbardziej NIEetyczne w tym wszystkim: inni kandydaci nie mieli szansy na prowadzenie żadnej kampanii i zabroniliście krytyki rządu podczas kampanii!!!\njaką kampanie miał Jakubiak?? czy nadal startuje??\nbig_lebovski IP 5 kwietnia 2020, 11:39\nniemiecka prasa twierdzi (FAZ, SZ), że Polaczki nie potrafią a co poniektórzy u nas się z tym zgadzają\npirek IP 5 kwietnia 2020, 10:08\nCzyli wniosek jest jasny, 10 20 lat doświadczeń i mozna wybory korespondencyjne wprowadzać\nbecks'a IP 4 kwietnia 2020, 23:00\nAle zabrakło kampanii wyborczej. Najważniejsze ale przemilczane nawet tutaj. Połowa społeczeństwa to zawsze przygłupy obojętnie gdzie\nBru777 IP 4 kwietnia 2020, 22:48\nW stanach głosowanie listowne jest od 20+ lat i nigdy z nim nie było kłopotów. Rejstrujesz się przez Internet, dostajesz formularz podpisujesz i albo wysyłasz poczta albo wrzucasz w specjalne skrzynki ustawiane w różnych miejscach.


Dzisiaj, 29 września przypada Dzień Kuriera i Przewoźnika! 💛 Z tej okazji chcielibyśmy podziękować naszym Kurierkom i Kurierom za wyjątkową, codzienną pracę, zaangażowanie, uśmiech i nieustający zapał! 😉 To właśnie oni, niezależnie od aury i pory roku, dokładają starań, aby na czas odebrać bądź doręczyć przesyłkę pod wskazany adres. W tym roku szczególnie zasłużyli na naszą wdzięczność, bo w czasie pandemii każdego dnia ruszali w drogę, byśmy my mogli zostać bezpieczni w swoich domach💛 DZIĘKUJEMY!😘 Pamiętacie, że Wy także możecie przekazać swojemu kurierowi kilka ciepłych słów z tej okazji? Szczegóły w poprzednim poście 💛 #DHLparcelPolska #DHLPolska #DHLPoland #Kurier #DzienKuriera


Meble kuchenne na wymiar – czy warto? - Abc4home.pl - Dom pełen wrażeń\nChcąc przebywać na co dzień w funkcjonalnych, przytulnych i estetycznych wnętrzach, należy zadbać w pierwszej kolejności o ich odpowiednie urządzenie. Kluczowymi elementami wyposażenia są oczywiście meble, bez których trudno wyobrazić sobie codzienne funkcjonowanie. Obecnie można liczyć na bogactwo i różnorodność asortymentu, dzięki czemu każdy może znaleźć dla siebie coś odpowiedniego. Jeśli meble mają być idealnie dopasowane do indywidualnych potrzeb, preferencji i oczekiwań, najlepszym rozwiązaniem będzie autorski projekt. Meble na wymiar będą dostosowane do pomieszczenia i wymagań przyszłych użytkowników, cechować się unikalnością i niezwykłą trwałością.\nMeble na zamówienie sposobem na idealnie urządzoną kuchnię\nWystarczy wejść do dowolnego salonu meblowego, aby oczom ukazał się szereg najróżniejszych elementów wyposażenia. Do wyboru są setki mebli, jedne zdają się być piękniejsze od drugich, przez co trudno zdecydować się na konkretny model. Zdarza się też tak, że nie ma niczego, co by zachwyciło i spełniło wymagania. Jeśli ktoś szuka czegoś wyjątkowego i niepowtarzalnego, to z pewnością nie znajdzie tego pośród mebli katalogowych. Może mieć je każdy, dokładnie takie same, o określonych wymiarach, kształtach, barwie. Jeśli komuś nie przeszkadza to, że w domach setek innych osób znajdą się takie same elementy wyposażenia, o wątpliwej jakości, nic nie stoi na przeszkodzie, aby zdecydować się na ich zakup. W przypadku pomieszczeń o standardowych wymiarach nie powinno być większych problemów z ustawnością takich katalogowych mebli.\nMeble kuchenne na wymiar wyróżniają się z kolei niepowtarzalnym charakterem, pozwalają na stworzenie aranżacji w pełni dostosowanej do indywidualnych potrzeb, preferencji, układu pomieszczenia. Kuchnia to miejsce, w którym spędza się dużo czasu każdego dnia, dlatego warto zadbać o komfort domowników i wysokie walory estetyczne. W przypadku mebli na zamówienie można wybrać dowolne fronty, ciekawe dodatki, udogodnienia oraz zdecydować o tym, z jakich mają być wykonane komponentów. Meble na wymiar mogą zostać zaprojektowane zgodnie z wizją inwestora, łącznie z wyborem konfiguracji szafek, klamek, prowadnic, zawiasów itd. Kuchnie na wymiar są w pełni dopasowane do pomieszczenia, pozwalają na wykorzystanie każdego centymetra wolnej przestrzeni, zagospodarowanie nieużywanych kątów.\nCo przemawia za wybraniem mebli kuchennych na wymiar?\nMeble na zamówienie mają zdecydowanie lepsze walory użytkowe i estetyczne, porównując je do tych katalogowych. Do ich produkcji sięga się po wysokiej jakości materiały, które zostały wybrane przez klienta. Pomimo wyższej ceny będzie to inwestycja długoterminowa – trwałość i solidne wykonanie przełożą się na wieloletnie użytkowanie. Można wobec tego powiedzieć, że zakup kuchni na wymiar jest wręcz oszczędnością pieniędzy, bo nie będzie konieczna ich wymiana po paru sezonach. Przy właściwym użytkowaniu posłużą nawet do końca życia i jeszcze następnemu pokoleniu.\nKolejną zaletą mebli kuchennych na wymiar jest możliwość zakamuflowania nierówności za ich pomocą. Znika problem z nieestetycznymi krzywiznami na podłodze czy ścianie. Idealnie zaprojektowane meble będą w pełni dopasowane do pomieszczenia. Przełoży się to też na ich mniejsze zużywanie i niszczenie. Fachowcy przyjadą pod wskazany adres i dokonają pomiarów, dzięki czemu nie ma mowy o popełnieniu pomyłki, robiąc to samodzielnie. Częstym problemem przy zakupie mebli jest to, że trudno jest idealnie dopasować – szczególnie we wnętrzach niewielkich, wąskich, ze skosami itd. Do wyboru jest wiele praktycznych rozwiązań w postaci systemów podnoszących funkcjonalność pomieszczenia. Można też zaprojektować efektowne i użyteczne oświetlenie, postawić na bezawaryjne szuflady itd.\nMeble na zamówienie można dostosować nie tylko do swoich upodobań, ale też możliwości fizycznych – wzrostu czy niepełnosprawności. Kuchnia będzie idealna, skrojona na miarę potrzeb wszystkich użytkowników. Jest to idealnie rozwiązanie przy ograniczonym metrażu, gdzie trudno o pomieszczenie wszystkich elementów wyposażenia i bardzo łatwo o uzyskanie efektu zagracenia. Z kuchnią na wymiar można zagospodarować w pełni każdy zakamarek, uzyskać dodatkowe miejsce do przechowywania w postaci różnych schowków. Inwestor decyduje o wymiarach i rodzaju szafek, może zdecydować się na zabudowę wszystkich urządzeń AGD. Tylko meble na zamówienie pozwolą zabudować kuchnię pod sam sufit, wykorzystując do maksimum wolną przestrzeń.\nPrevious Drewno i człowiek\nNext Rozwiązania na każdą okazję


System szkół Montessori\nMetodyka pracy pedagogicznej Marii Montessori jest dziś znana na całym świecie. Placówki, koncentrujące się wokół jej teorii, istnieją także w Polsce. Włoska Pedagog, której prace zostały docenione przez teoretyków jest dzisiaj stawiana za wzór dla nauczycieli i opiekunów dzieci:"[...] Tajemnicy jej sukcesu, a w pewnym sensie samych korzeni jej zasług naukowych doszukiwać się należy w jej duszy, czyli w tej szczególnej wrażliwości duchowej i jednocześnie kobiecej, która umożliwiła jej dokonanie przełomowego odkrycia dziecka i pozwoliła zbudować na tej podstawie oryginalny system wychowawczy." (http://www.montessori.pl/indexg.html).\nWiększość rodziców, którzy zdecydowali się "wysłać" swoje dziecko do szkół Montessori jest bardzo zadowolona z postępów oraz chęci do uczenia się swoich dzieci. Niektórzy przemierzają codziennie wiele kilometrów, aby zawozić swoje dziecko do szkoły. W tych szkołach bowiem zakłada się, że każde dziecko jest inne, inaczej się rozwija, potrzebuje indywidualnego planu, aby zdobywać wiedzę.\nWobec tych założeń dorosły - nauczyciel - stara się najpierw zaobserwować dziecko, a potem wspomóc je w jego indywidualnym rozwoju. Zwraca uwagę nie tylko na predyspozycje, zdolności koncentracji czy zapamiętywania, ale także na zainteresowania małych podopiecznych. Jednocześnie pamięta się, że skoro dzieci nie przeciwstawiają nauki zabawie, to nie powinniśmy przekonywać ich, że istnieje między nimi różnica. Prawidłowe wykorzystywanie tych tez sprawia, ze dzieci z wielką chęcią i zaangażowaniem spędzają czas w szkole, a jednocześnie formują tam swoją osobowość, rozwijają inteligencję.\nPrzedszkola, szkoły podstawowe i ponadpodstawowe prowadzone według zasad pedagogiki Marii Montessori posiadają już ponad dziewięćdziesięcioletnią tradycję. Sama Pedagog, między innymi dzięki sformułowaniu zasad nauczania i pracy z uczniami, była wielokrotnie nominowana do Pokojowej Nagrody Nobla, oraz stawiana za wzór do naśladowania przez Papieży: Piusa XII, Jana XXIII, Pawła IV i Jana Pawła II. Jednocześnie badania dowodzą, że praca w systemie Montessori zmienia nie tylko uczniów, ale też samych nauczycieli, którzy wykorzystując proponowane metody czerpią satysfakcję z pracy, obserwują rozwój swych podopiecznych, widzą, że ich wysiłek i praca mają duży sens.\nSzkoły, o których mowa, opierają się na dziesięciu zasadach. Są to: zasada swobodnego wyboru materiału, swobodnego wyboru miejsca pracy, swobodnego wyboru czasu pracy, swobodnego wyboru formy pracy, porządku, ograniczenia, izolowania trudności, transferu, własnego działania i powtarzania oraz zasadzie samokontroli (opis zasad jest przedmiotem innego tekstu, więcej można przeczytać na stronach: http://www.montessori.pl/pedagogika_zasady_1.htm).\nSystemem wypracowanym przez Marię Montessori warto kształcić te dzieci, które mają szczególne problemy z uczeniem i przystosowaniem społecznym. Właściwie to dla nich powstał ten typ pedagogiki. Należy pamiętać, że nauczyciele, którzy decydują się na pracę w przedstawionych placówkach są niejednokrotnie nie tylko pedagogami, ale też posiadają kwalifikacje pomocne do prowadzenia zajęć kompensacyjno - korekcyjnych.\nStronę odwiedzono 20145781, aktualnie przegląda ją 6 osób.


Geniusze w hołdzie dla Lou Reeda na 7. AVANT ART FESTIVAL - TopGuitar.pl\n22 września 2014 Redakcja | TopGuitar 255\nGreen Day, Nine Inch Nails, Lou Reed nominowani do RNR Hall of Fame\nPodczas tegorocznej 7. edycji AVANT ART FESTIVAL, która odbędzie się w dniach 7-18 października we Wrocławiu dojdzie do wyjątkowego wydarzenia. Słynący z improwizacji i dekonstrukcji Zeitkratzer wraz z geniuszem noise’u – Keiji Haino wykona jeden z najważniejszych utworów Lou Reeda – Metal Machine Music.\nSpecjalnie na festiwal Avant Art w ramach ISCM World Music Days Zeitkratzer przygotuje koncert poświęcony pamięci Lou Reeda. Jego utwór Metal Machine Music na sprzężenia gitarowe został zaadaptowany przez zespół na skład instrumentalny. Wspólna płyta z Reedem uznawana jest za kamień milowy muzyki współczesnej. We Wrocławiu Zeitkratzer nie tylko zagra dwa obszerne fragmenty wersji utworu, ale zaprosi też na scenę legendę muzyki noise – Keiji Haino. W trakcie drugiej części wieczoru wykona przygotowane na festiwal aranżacje utworów z programu SONGS – z nową wokalistką.\nZeitkratzer jest kolektywem solistów powołanym do wykonywania najnowszej muzyki awangardowej i eksperymentalnej, założonym w 1999 roku i kierowanym przez Reinholda Friedla. Całkowita niezależność grupy, której założeniem jest samofinansowanie, pozwala na absolutną otwartość i bezkompromisowość w doborze repertuaru i współpracowników, wśród których znaleźli się między innymi Karlheinz Stockhausen, Lou Reed, Keiji Haino, La Monte Young czy Merzbow. Muzyka Zeitkratzer łamie wszelkie gatunkowe reguły i wykracza poza granice każdej dźwiękowej estetyki.\nKeiji Haino to z kolei jeden z najwybitniejszych japońskich współczesnych artystów dźwiękowych. W jego twórczości odnaleźć można rock, free improv, noise, psychodelię, minimalizm, muzykę drone’ową czy klasyczne pieśniarstwo, ale o wiele lepiej określić ją jako muzykę nieprzewidywalną, katarktyczną i poszukującą. Koncerty Haino przypominają tajemniczy rytuał przejścia. Jego wszystkie występy i nagrania są improwizowane i nigdy potem powtarzane. Keiji Haino, nieprzerwanie aktywny na muzycznej scenie już od końca lat 60., wystąpi we Wrocławiu na dwóch koncertach. Poza Tribute to Lou Reed pojawi się na scenie również z jednym z czołowych przedstawicieli drone’owej muzyki gitarowej, Stephenem O’Malleyem, liderem legendarnego składu Sunn O))).\nPodczas 7. odsłony AVANT ART FESTIVAL (7-18 października) we Wrocławiu usłyszymy gigantów awangardy. Dzięki współpracy z ISCM World Music Days w stolicy Dolnego Śląska wystąpią m.in. Ryoji Ikeda, basista Led Zeppelin – John Paul Jones wraz z Supersilent oraz Peaches. W programie znaleźli się również brytyjski Haxan Cloak, Forest Swords, szwedzki Fire! i szwajcarski Dimlite. Tegoroczna edycja festiwalu to także 3. AVANT ART FILM w Kinie Nowe Horyzonty i 11 dokumentów o muzyce, w tym showcase festiwalu IN-EDIT z Barcelony – największego na świecie festiwalu poświęconego prezentacji dokumentów o muzyce.\n9.10 (czwartek), 21:00 / Impart\nZeitkratzer feat. Keiji Haino „Tribute to Lou Reed”\nNext article Krzysztof Pełech z nową płytą „Not Alone”\nPrevious article Wojtek Pilichowski wydał nowy album "Intro"


Proces należy wykonać, aby opublikować kalendarze w trybie online i ich subskrybowanie nie zmienił się. Możesz subskrybować kalendarzy opublikowanych Jeśli korzystasz z programu obsługującego protokół WebCal, takie jak Outlook, Kalendarz Google lub Apple iCal. Aktualizacje kalendarza są wysyłane z programu Outlook, a następnie subskrybentów pobrać aktualizacje.\nZaprzestanie narzędzia online oznacza, że należy użyć inny proces, aby wyświetlić podgląd, edytowanie lub usuwanie kalendarzy opublikowanych. Aby wyświetlić podgląd opublikowany kalendarz, możesz subskrybować kalendarz w programie Outlook. Aby zmienić lub usunąć kalendarz, należy użyć programu Outlook.\nWyświetlanie podglądu opublikowanego kalendarza w witrynie Office.com\nUsuwanie opublikowanego kalendarza w witrynie Office.com\nUwaga : Jeśli kalendarz został opublikowany z uprawnieniami ustawienie tylko zaproszeni użytkownicy mogą subskrybować ten kalendarz, należy wyświetlić podgląd kalendarza w programie Outlook.\nUwaga : Upewnij się, że jest zaznaczone pole wyboru tej tylko jeden kalendarz.\nUwaga : Jeśli kalendarz nie jest wyświetlana, upewnij się, zmieniono prefiks adresu URL z webcals: / / do webcal: / / w kroku 6.\nUwaga : Poniższe kroki są oparte na przy użyciu programu Windows Internet Explorer jako przeglądarki sieci Web. Okna dialogowe, które są wyświetlane mogą się różnić, jeśli korzystasz z innej przeglądarki sieci Web albo dostosowanych ustawień zabezpieczeń.\nJeśli zostanie wyświetlony monit, wprowadź usługi konto Microsoft.


Bartłomiej Sienkiewicz o rosyjskim embargu: dobrze, że płacimy jabłkami, a nie krwią - WP Wiadomości\njabłkarosjaembargokonflikt na ukrainieBartłomiej Sienkiewiczszef mswraport konflikt na ukrainie\n- Jeśli się walczy o wartości, zawsze trzeba za to płacić. Dobrze, że płacimy jabłkami, a nie krwią - mówi Bartłomiej Sienkiewicz, komentując wprowadzenie embarga na eksport polskich warzyw i owoców do Rosji. - Retorsje gospodarcze - jak zaznacza szef MSW - to skutek "walki o wartości w polityce międzynarodowej".\nRosyjskie embargo na polską żywność zaczyna obowiązywać od 1 sierpnia. Od dziś do Rosji nie wjadą polskie jabłka. Zakaz dotyczy także gruszek, śliwek, wiśni, czereśni, moreli, brzoskwiń, nektarynek i pigw, a także wszystkich rodzajów kapusty, kabaczków i kalafiorów. Oficjalnym powodem embarga jest niespełnienie przez nie rosyjskich norm. Rząd uważa jednak, że embargo to represje polityczne, a polscy producenci owoców i warzyw to pierwsze ofiary sankcji Unii Europejskiej nałożonych na Rosję w związku z Ukrainą.\nRosyjskie embargo na polskie owoce i warzywa dotknie przede wszystkim producentów jabłek. Wiceprezes Związku Sadowników RP Robert Remiszewski powiedział Radiu Podlasie, że rosyjskie restrykcje mogą potrwać długo. Jego zdaniem Moskwa jest zdeterminowana, by kontynuować konflikt z Zachodem. Remiszewski przypomniał, że poprzednie embargo trwało cztery lata.\nWiceprezes Związku Sadowników RP przyznał, że w sprawie embarga pokłada wielkie nadzieje w Marku Sawickim, szefie resortu rolnictwa. - Teraz będziemy mieli prawdziwą próbę solidarności europejskiej - dodał.\nRobert Remiszewski powiedział, że problem wstrzymania eksportu jabłek do Rosji rozwiązałaby większa konsumpcja tych owoców w Polsce. Dlatego popiera akcję "Postaw się Putinowi, jedz jabłka, pij cydr”.


"Generałowie dla popisu są w stanie zaryzykować wszystkim"\n17 kwietnia 2015, 20:22\nVideo: tvn24 Gościem "Faktów po Faktach" był Zbigniew Janas\n- Piloci powiedzieli mi nieformalnie, że mają niepokojące informacje, że się fałszuje dokumenty m.in. szkolenia załóg. Powiedzieli, że wszystkie dokumenty są ściemą. Nie mówili tylko o pułku specjalnym - ujawnił w "Faktach po Faktach" były członek sejmowej komisji obrony, Zbigniew Janas, który przed katastrofą smoleńską przekazał te informacje ówczesnemu szefowi MON Bogdanowi Klichowi.\nJanas powiedział, że był na odprawie na lotnisku przed katastrofą Iskry. - Widziałem co tam się działo. Zeznawałem przed sądem - mówił. Wyjaśnił, że był członkiem sejmowej komisji do zbadania przyczyn katastrofy. - Widziałem, co się może stać, kiedy generałowie są blisko z politykami i dla popisu są w stanie zaryzykować wszystkim - podkreślił.\nZbigniew Janas relacjonował, że kiedy doszło do katastrofy warunki uniemożliwiały lot. - Piloci dostali fałszywe informacje na ich temat. Tam mogło dojść do strasznej rzeczy nad Warszawą. Mogły się zderzyć dwa samoloty bojowe naładowane paliwem - wspominał. Jak dodał, później w 2008 roku doszło do kolejnej katastrofy - CASY w Mirosławcu. - To już było bardzo wielkie ostrzeżenie - stwierdził.\nJanas ujawnił, że zanim doszło do katastrofy w Smoleńsku otrzymał informacje od pilotów. - Powiedzieli mi nieformalnie, że mają niepokojące informacje, że się fałszuje dokumenty m.in. szkolenia załóg. Powiedzieli, że wszystkie dokumenty są ściemą - mówił. Dodał, że piloci nie mówili tylko o pułku specjalnym.\nJanas powiedział, że po otrzymaniu tych informacji, kilka tygodni przed katastrofą Tu-154M spotkał się w tej sprawie z ówczesnym ministrem obrony Bogdanem Klichem.\n- Minister odpowiedział mi, że chciał odwołać dowódcę Sił Powietrznych, ale nie pozwolił mu na to prezydent Lech Kaczyński - oznajmił Janas. Dodał, że minister Klich powiedział mu, iż ze wszystkich raportów jakie otrzymuje ze specpułku wynika, że wszystkie zalecenia są wprowadzane.\n- Jeden z takich raportów otrzymałem do przejrzenia. Powiedziałem mu (ministrowi), że na moją wiedzę, to wszystko jest jedną wielką ściemą – podkreślił Janas.\nJak mówił, zaproponował, że spróbuje znaleźć człowieka, który zna się na procedurach cywilnych i wojskowych. - Ten ekspert miał znaleźć błędy i rozwiązania, minister zgodził się na taki plan – zaznaczył Janas.\nDodał, że udało mu się znaleźć taką osobę. Zastrzegł, że nie może zdradzić jej nazwiska. - Umówiłem się z nim na środę, ale w sobotę doszło do katastrofy smoleńskiej. Zadzwoniłem w niedzielę do ministra Klicha i powiedziałem „nie zdążyliśmy” – relacjonował.\nJak powiedział, osoba ta podjęła pracę po katastrofie smoleńskiej. Opracowywała obecnie obowiązujące zasady.\nWideo: tvn24 Janas: zaniepokojny poprosiłem ministra Klicha o spotkanie\nAutor: js/tr/kwoj / Źródło: tvn24\nobserwatorpl300 18 April 2015\n... bohaterowie .....lekkiego styropianu /co niektorzy/, probuja nadwatlac powage generalicji wojskowej ... .\npolska styropianowa to dziki kraj\nKlaps 17 April 2015\nNo to teraz wiadomo dlaczego nie mogli go zlapac w stanie wojennym\nmiszmasz24 17 April 2015\nMiał wylądować Obama w Warszawie, stolicy kraju jakby nie było - przyjaznego USA, należącego do NATO i tak dalej, więc godnego zaufania - już na tydzień przed jego przylotem po Okęciu kręcili się specjaliści z ochrony prezydenta USA i przeprowadzali audyt stopnia zabezpieczenia lotniska i jego bezpośrednich okolic...\nW momencie lądowania rozwiń\nrozsądek 18 April 2015\nRzeczywiscie miszmasz. Niespojnie i nieprawda. Stan lotniska niczym sie nie roznil w obu wizytach. Tylko przy pierwszej byla pogoda, to od wiezy nic nie wymagano. Lotnisko bylo nieczynne od prawie roku, wiec ladowali na wlasne zyczenie. Polacy nie poslali swoich sluzb lotniczych do Smolenska. Powinni byli 2 dni wczesniej poslac rzut kolowy z kierownikiem rozwiń\nak ak 17 April 2015\nDziekujemy p. Janasowi za ujawnione rewelacje. Na dziesięciolecie katastrofy prosimy o dalsze.\ngorthouar 17 April 2015\nTeż mi nowość że "generałowie" lubią ryzykować życiem innych brak kwalifikacji jest wszedzie zus krus skarbówka policja itd itd ect ect.....\nRoman199 17 April 2015\nWreszcie w mediach zaczyna sie rzetelne badanie przyczyn katastrofy smoleńskiej. Obawiałem sie już, ze Polska sie nigdy nie wyzwoli ze średniowiecznego zaćmienia w tej sprawie karmionej teoriami Macierowicza.\nKoles87 17 April 2015\nNo tak, partia "afer zamiecionych pod dywan" wyjaśni wszystko "rzetelnie". To trochę tak jak powiedzieć (co w liberalnych mediach jest standardem) że broń zabija, zabija, ale człowiek. Ale w Polsce rządzącej od 8 lat przez PO (a wszelkie niepowodzenia są skutkiem złych rządów poprzedniej władzy..) winna jest ale ręka, głowa jest nietykalna.. rozwiń\nKalif 17 April 2015\nIle lat musi upłynąć aby było normalnie w tym kraju ,aby robić to co należy poprawnie bez kombinacji , znajomości i zgodnie z przepisami.\narmysos com ua 17 April 2015\ntak po niemiecku a nie po rosyjsku.///\nreal 17 April 2015\nbohater styropianu dał głos?