Niemiecki bokser - Choroby June\nNiemiecki bokser to wesoły facet o wojowniczym wyglądzie, który wymaga od właścicieli dyscypliny i nieograniczonej miłości. Ten pies może wykonywać większość swoich oficjalnych obowiązków, ale bycie miłym towarzyszem wcale mu nie przeszkadza. Czym jest ta rasa i jakie są jej cechy?\nNaukowcy uważają, że przodkami bokserów były starożytne psy tybetańskie, które pojawiły się w starożytnej Grecji i Rzymie przed początkiem naszej ery. Na terytorium Grecji psy te były używane do hodowli psów wojskowych, Molosów, które szybko rozprzestrzeniły się po krajach europejskich.\nWedług innej wersji, psy rasy psów żyły na północy Europy, a to był Wielki Duńczyk, który stał się przodkiem rasy Mastif angielski. Później z mastifów utworzyli się pierwsi bokserzy.\nPółnocne hybrydy psów z rodziny sovydah uderzyły w kraje Europy Środkowej. Na przykład w tym czasie na terytorium Niemiec Bullenbeisery były modne - małe i duże. Te psy były także przodkami bokserów. Mając niewielkie rozmiary, małe Bullenbasery wyróżniały się nieustraszonością i mobilnością, co pozwoliło im na wykorzystywanie przynęty byków, a także polowanie na dużą bestię.\nWygląd pierwszych bokserów sięga 1850 roku, stało się to w Monachium. Ćwiczenia hodowlane z buldogami, mastiffami i bullenbaserami dały wyniki. Producenci zdołali wprowadzić zdyscyplinowaną rasę, łącząc zdrową agresję, doskonałe dane fizyczne i zaawansowaną inteligencję.\nDlatego bokserzy mogą kontrolować samych siebie, mieć posłuszeństwo i koncentrują się na służeniu ludziom. Pełna formacja rasy miała miejsce pod koniec XIX wieku, w tym samym czasie zatwierdzono standard i pojawiły się pierwsze kluby.\nRasa otrzymała nazwę bojową ze względu na sposób, w jaki jej przedstawiciele grają, obracając się w powietrzu łapami, jak boks w ringu.\nOpis rasy niemiecki bokser\nPsy mają średnią wysokość, dumną postawę, krępą budowę. Rozwinęły się, chude mięśnie, których relief wyraźnie wystaje pod płaszcz.\nCharakterystyczne cechy wyglądu są następujące:\nGłowa psów jest dość zwarta, a im bliżej jest rozmiaru kufy z czaszką, tym jest doskonała. Na atrakcyjnej twarzy znajduje się ciemna maska. Dolna szczęka wystaje do przodu, nadając bokserom wojowniczy wygląd. Zęby są mocne, ustawione symetrycznie, nie są widoczne, gdy usta zwierzęcia są zamknięte.\nMochkanosa lekko zadarty.\nUszy są dość wysokie. Jeśli zostaną zatrzymani, nabierają ostrej formy.\nOczy z ciemną tęczówką, spojrzenie bez agresji, energiczne i dociekliwe.\nCiało boksera jest kwadratowe, to znaczy długość i wysokość w kłębie są równe. Plecy i lędźwie są krótkie, mocne.\nKończyny bokserskie masywne, prawidłowo ustawione. Psy wyróżniają się szerokim zadem, szczególnie u suk. Brzuch psów jest szczupły, w pełni dopasowany.\nPłaszcz bokserów jest krótki, twardy, ściśle przylega do ciała. Dostępne są dwa kolory:\nczerwony (od bogatej czerwieni do jasnożółtej);\npręgowany (od złotego do ciemnego, ponury ton).\nPaski zgodne z normą muszą mieć wyraźne linie. Dopuszczalne są białe znaczenia, a nawet wyglądają bardziej estetycznie. Psy o innym kolorze sierści - biały, szary, czarny, z dużą ilością bieli, a inne są małżeństwem.\nW charakterze boksera musi być obecny duch walki, ten instynkt nazywany jest funkcjonalnym. Psy walczą bezinteresownie iz przyjemnością. Co więcej, ta cecha jest już widoczna w niemowlęctwie. Stopniowo gry stają się coraz trudniejsze, zamieniając się w prawdziwą bitwę. Ale jeśli często spotykasz się z potrzebą psa w plusku emocji i manifestacji siły, pies może stać się nadmiernie zadziorny.\nSą przedstawiciele rasy o niskim progu irytacji i stałej gotowości do walki. Mogą być niebezpieczne, ale najczęściej psy rasowe wierzą w swoją własną siłę i używają ich wyłącznie w chwilach zagrożenia.\nNiemieckie zdjęcia boksera\nBokserki są bezlitosne dla wrogów i nieskończenie lojalne wobec swojej rodziny. Dzięki swojej zabawności są świetnymi towarzyszami dla dzieci, mogą bawić się bez zmęczenia. A dzięki naturalnemu instynktowi, który chroni słabych, pies nigdy nie dotknie dziecka i wybaczy wszelkie nieporęczności, nawet powodując ból. Jeśli dziecko staje się bardzo irytujące, bokser pójdzie gdzieś daleko.\nPsy tej rasy potrzebują stałej obecności obok właścicieli i bardzo trudno tolerują oddzielenie. Ale nieznane osobowości powodują nieufność i ostrożność u bokserów. Nie, pies nie zaatakuje nierozsądnie, ale nie pozwoli nowicjuszowi zniknąć z pola widzenia. W razie niebezpieczeństwa na pewno pokaże walory bojowe.\nNie wierz w bajki, które mają bokserzy. W rzeczywistości te psy są bardzo inteligentne i inteligentne, ich trening nie sprawi trudności nawet początkującym.\nMoc i wytrzymałość pozwala bokserki być wykorzystywane jako psy służbowe. Mogą towarzyszyć ruchomemu rowerowi lub galopującego konia.\nJak dbać o boksera\nOpieka dla boksera wcale nie jest kłopotliwa i nieskomplikowana. Należy zwracać należytą uwagę na fałdy skóry w okolicy kufy i płata nosa, należy je codziennie czyścić, usuwając wilgoć i resztki jedzenia.\nPies powinien szczotkować włosy kilka razy w tygodniu za pomocą gumowej gumy lub silikonowej szczotki. Taka pielęgnacja zapewni usunięcie martwej wełny i naskórka, usunie brud. Ponadto, czesanie poprawi krążenie krwi i będzie miało relaksujący wpływ na zwierzaka.\nNiemiecki pies rasy bokser na zdjęciu z właścicielem\nSłabym punktem przedstawicieli rodowodu są poduszki łapy i pomimo ich twardości i siły często są ranni. Po chodzeniu zaleca się sprawdzenie łap zwierzęcia, czy są na nim rany, skaleczenia, otarcia. Wielu zawodowych hodowców smaruje łapy psów przed i po spacerze. Jest to szczególnie ważne w przypadku szczenięcia, młodego lub starzejącego się zwierzęcia.\nPonieważ bokserzy są zaprojektowani do życia w domu lub mieszkaniu, potrzebują regularnego przycinania pazurów. Pozwoli to zaoszczędzić zwierzęciu od dyskomfortu podczas ruchu i zapobiegnie obrotowi lub zniekształceniu płytki paznokcia. Procedura powinna być przeprowadzana raz w tygodniu.\nBokserki nie potrzebują częstego mycia, muszą tylko brać kąpiel co sześć miesięcy. Naturalnie przy silnym zanieczyszczeniu konieczne jest dodatkowe nieplanowane kąpanie. Aby umyć zwierzę, będziesz potrzebować ciepłej wody, ale nie wyższej niż 32 ° C. W takim przypadku procedura kąpieli nie powinna być zbyt ciasna. Do pielęgnacji płaszcza boksera warto kupić specjalne szampony dla psów o niskim pH.\nBokser jest hiperaktywnym psem, ale nie przeszkadza mu to w życiu człowieka w domu. Wielu właścicieli małych mieszkań jest zdezorientowanych rozmiarem przedstawicieli tej rasy, ale od wielu lat adaptacja pozwala bokserom na skromne zapytania o wielkość mieszkania.\nŁóżko powinno być oczywiście obszerne, pomimo tego, że najczęściej bokserzy lubią spać, zwinąć w kłębek. I jeszcze jedno, te psy mają zwyczaj obserwowania i bycia na bieżąco ze wszystkimi wydarzeniami, ich uspołecznienie jest na wysokim poziomie, dlatego ich miejsce nie powinno znajdować się daleko od wszystkich.\nBokserki - psy o krótkich włosach. Ich wełna jest w stanie chronić zwierzę przed zimnem w niskich temperaturach tylko wtedy, gdy zwierzę porusza się. Dlatego długie spacery w złych warunkach pogodowych nie są zalecane. Tak, a dom powinien zostać umieszczony z dala od przeciągów.\nW okresie poza sezonem, gdy w domu może być chłodno, zaleca się założenie kamizelki lub innych ubrań dla psa na bokserze.\nBokser jest idealny do treningu, ponieważ rozumie właściciela od pół słowa. Jeśli wydasz komendy, wyraźnie wymawiając słowa, pies zapamiętuje te informacje przez długi czas. Zalecany wiek rozpoczęcia szkolenia wynosi 3 miesiące.\nW tym okresie możesz samodzielnie trenować szczeniaka lub szukać profesjonalnej pomocy. Jeśli mówimy o dorosłym psie, lepiej powierzyć jego wychowanie ludziom, którzy znają psią psychologię. Bokserzy mogą uczyć się i tworzyć psy.\nCelem szkolenia jest zapewnienie, że zwierzę będzie wykonywać polecenia po raz pierwszy w każdych warunkach. Właściciele psów polecają właścicielom boksu specjalne szkolenie, które pozwala im nauczyć psa ochrony właściciela. Jeśli planujesz kupić nie tylko psa do towarzystwa, ale także ochroniarza, nie możesz się bez niego obyć. Nauka zwiększy samokontrolę zwierzęcia. Zwłaszcza jeśli pies jest nieśmiały, wtedy ta niedopuszczalna jakość zniknie.\nNawet dziecko może uczyć podstawowych poleceń boksera, pod warunkiem, że ma ponad 12 lat. Psy szybko przyzwyczajają się do toalety na świeżym powietrzu. Są po prostu odstawieni od psujących się rzeczy i gryzących w grę rąk i stóp. Również przedstawiciele tej rasy szybko dowiadują się, że nie można niczego podnieść z ziemi, tak jak przyswojenie delikatności z rąk obcych.\nTrudności mogą powstać podczas ustalania zasad zachowania, czyli przypisywania roli lidera właścicielowi psa. Jeśli jednak właściciel okaże dobroć i surowość w tym samym czasie, a także wytrwałość, to zwierzę spełni wymagania.\nBokser może być psem dziecka, ale dorośli są zobowiązani do pomocy małemu mistrzowi w wychowaniu zwierzęcia.\nPolecenia dla boksera:\nJeśli mówimy o diecie suchej, to białko powinno być nie więcej niż 30%. Wyższe dawki są dopuszczalne w przypadku karmienia psów o wysokiej aktywności fizycznej lub rosnących dzieci.\nKiedy zwierzę otrzymuje pokarm naturalny, połowa diety powinna składać się z pokarmów, które są źródłem białka. Z mięsa najlepszą opcją jest surowa wołowina i gotowane podroby. Mięso przed podaniem należy pokroić na małe kawałki.\nBokserki poleca się podawać surowe warzywa - dynię, cukinię, marchewkę. Z płatków dla psa przydatne gryki, płatki owsiane, kasza kukurydziana.\nPodobnie jak inne rasy, bokser powinien być karmiony dwa razy - rano i wieczorem, a przy upalnej pogodzie liczba posiłków może zostać zredukowana do jednego razu. Na temat ilości spożywanego jedzenia przeczytaj artykuł ile razy karmić psa.\nNiemiecki szczeniak boksera\nNiemiecki film o Boxer\nIle kosztuje niemiecki szczeniak boksera?\nDziś rasa nieco straciła swoją dawną popularność, więc kenelki znajdują się głównie w dużych miastach rosyjskiego państwa. Koszt szczeniaka boksera zaczyna się od 20 000 rubli. Dzięki tym samym rękom możesz kupić zwierzaka o rodowodzie za 8000-10000 tysięcy.\nBokserzy to lojalni i lojalni przyjaciele, a także wielcy obrońcy o doskonałych danych mentalnych.\nBokserki, ze względu na swój niezwykły, nieco przerażający wygląd, niezasłużenie zyskały reputację niebezpiecznej i agresywnej rasy. W tym artykule rozważę opis, cechy, charakterystykę natury i wygląd zewnętrzny psa. Powiem ci, jak właściwie utrzymywać psa, karmić go i trenować.\nOpis i cechy charakterystyczne rasy\nRasa ta została wyhodowana przez niemieckich hodowców w XIX wieku w Niemczech. Głównymi przodkami są dwa wymarłe w tej chwili rasy Bullenbaitser i Berenbaitser. Pierwsze były używane do przynęty byków w bitwie, miały niesamowitą przyczepność i siłę.\nBerenbaitsers były doskonałymi psami myśliwskimi i służyły do polowania na niedźwiedzie i knury. Innym "krewnym" boksera jest Buldog angielski, który miał niesamowite walory bojowe. W wyniku starannej selekcji i selekcji pojawiły się pierwsze Bokserki, zarejestrowane w rejestrze ras.\nWygląd może charakteryzować się umięśnioną, mocną sylwetką, ciałem w kształcie kwadratu i potężną klatką piersiową.\nNorma rasy Boxer\nWysokość w kłębie: mężczyźni - 27-30 cm, kobiety - 25-27 cm.\nWaga: samice - 25 kg, mężczyźni - 30 kg.\nGłowa: duża, proporcjonalna do ciała.\nKufa: skrócona (typ brachycefaliczny czaszki), wyraźne przejście od czoła do nosa, wyraźne fałdy.\nOczy: ciemne, nie wystające, śluzowato zabarwione na ciemno.\nNos: zadarty, nos szeroki, czarny.\nUszy: osadzone wysoko, mocno na kościach policzkowych.\nSzyja: muskularna, niezbyt długa.\nZęby: charakterystyczne przekąski.\nKończyny: przednie, proste, proste, masywne, grzbietowe - mocne, muskularne.\nOgon: zestaw wysoki, prosty, średniej długości.\nWełna: krótka, twarda, błyszcząca.\nKolor: czerwony, pręgowany, jasnożółty, ceglany brąz, czerwono-brązowy. W kolorze tygrysym paski powinny dobrze kontrastować z głównym odcieniem, ciemną "maską" na twarzy, białe plamki są dopuszczalne, ale nie powinny zajmować więcej niż jedną trzecią powierzchni ciała.\nDługość życia: 11-13 lat.\nTa innowacja wywołała wiele kontrowersji, ponieważ aresztowanie jest standardową procedurą stosowaną w przypadku wielu ras, radykalnie zmieniając wygląd psa.\nWady lub odchylenia od normy obejmują: zbyt małą lub dużą głowę, gołe siekacze i kły z zamkniętymi ustami, rozmytą "maskę", powolne ruchy.\nRodzaje bokserów: amerykański, niemiecki, tygrys\nWśród hodowców, ekspertów i miłośników tej rasy jest pewien podział psów na odmiany.\nNiemiecki Jedyna uznana międzynarodowa federacja kynologiczna, typem klasycznym jest język niemiecki. Słynna niemiecka rasa jest ceniona za wszechstronność. Te psy mają doskonałe cechy ochronne, zrównoważony temperament i niewiarygodne oddanie. Pomimo ich niesamowitego wyglądu, są całkowicie nieagresywne i przyjazne.\nAmerykanin. Rasa amerykańskiego boksera, jako takiego nie istnieje. Po zakończeniu II wojny światowej niemieccy bokserzy stali się bardzo popularni nie tylko w Europie, ale także w Stanach Zjednoczonych. Kilka szczeniąt sprowadzili amerykańscy żołnierze z Niemiec do USA. Typ amerykański różni się tylko lżejszą budową i mniejszą głową. W rzeczywistości te ledwo zauważalne różnice mogą być określone tylko przez doświadczonych hodowców i ekspertów.\nPręgowany. Najpopularniejszymi przedstawicielami tej rasy są pieski w kolorze tygrysim. Kolor ten charakteryzuje się obecnością ciemnych pasków (tigrovin) na tle głównego koloru, przewidzianych przez normę. Płaszcz boksera tygrysiego powinien być krótki, lśniący i dopasowany do ciała. Taki kolor płaszcza doskonale podkreśla mięśnie uciskowe tułowia boksera.\nNiemiecki bokser tygrys\nZasady utrzymania i opieki boksera\nMożesz trzymać boksera tylko w mieszkaniu lub w domu. Zawartość woliery lub łańcucha w warunkach zewnętrznych jest niedopuszczalna.\nW chłodne dni, zwierzę powinno być chodzone w ciepłym kombinezonie, ponieważ psy te mają krótki, ciasny płaszcz i gruby podszerstek. Zwiedzanie psa powinno odbywać się co najmniej dwa razy dziennie. Zwierzęta uwielbiają gry na świeżym powietrzu, więc właściciel musi zaopatrzyć się w arsenał zabawek, piłek, frisbee i innych urządzeń.\nPod względem opieki są one absolutnie wybredne. Raz w tygodniu należy oczyścić uszy i zęby. Nie zapomnij regularnie sprawdzać oczu i błon śluzowych pod kątem obecności zapalenia.\nZwierzę domowe praktycznie nie znika, więc raz w tygodniu jest czesane specjalną gumową rękawicą z małym stosem.\nDieta powinna składać się ze świeżego mięsa, gotowanych lub świeżych warzyw, płatków zbożowych, produktów mlecznych. Zabronione jest karmienie zwierząt wędzonych, produktów mącznych, a także słodyczy. Zwierzęta są często uczulone na różne składniki.\nBoksery nie tolerują nadmiernego ciepła ani zimna. Dlatego chodzenie, aby spojrzeć na stan zwierzaka.\nDopuszcza się karmienie zwierząt gotowymi karmami suchymi, ale ich jakość powinna odpowiadać paszy najwyższej klasy, nie niższej. Mieszanie dwóch rodzajów karmienia jest niedozwolone.\nPomimo budzącego respekt wyglądu bokserzy to bardzo sympatyczne i czułe zwierzęta. Bokserki są mocno przywiązane do właściciela i członków rodziny. Te psy dobrze dogadują się z małymi dziećmi i nigdy ich nie skrzywdzą.\nW przypadku innych zwierząt domowych bokserzy szybko znajdują wspólny język. Jednak poza domem nie powinny przebywać w pobliżu innych zwierząt.\nBokserki dojrzewają przez długi czas, więc do dojrzewania zachowują się jak szczenięta. Przy niewystarczającym wysiłku fizycznym bokserzy mogą wykazywać niepożądane zachowania, przejawiające się uszkodzeniem mebli, nieuzasadnionym szczekaniem i agresją.\nTrening zwierząt domowych powinien rozpocząć się w wieku 10-12 tygodni. Przede wszystkim, zwierzę musi wyraźnie zrozumieć, że właściciel jest liderem, "liderem", w przeciwnym razie kolejne zajęcia nie przyniosą rezultatów. Bokserzy są dobrze wyszkoleni i szybko zapamiętują drużynę.\nTrening może przynieść radość nie tylko psu, ale także jego właścicielowi.\nW trakcie szkolenia właściciel musi wykazać się wytrwałością i szukać posłuszeństwa od pierwszego zespołu. Surowo zabrania się stosowania kar fizycznych. W przeciwnym razie ryzykujesz nerwowego, upartego lub agresywnego psa.\nŚrednia długość życia przedstawicieli tej rasy rzadko przekracza 10 lat. Zwierzęta te mają predyspozycje do wielu chorób, które znacząco wpływają na ich długość życia:\nTo nie jest pełna lista chorób. Przy odpowiedniej opiece i karmieniu, a także regularnych wizytach u weterynarza, można zmniejszyć ryzyko ich wystąpienia.\nZwierzęta wymagały corocznych szczepień.\nwścieklizna (12-13 tygodni),\ndżuma, paragrypy typu 2, adenowirus, parwowirusowe zapalenie jelit, leptospiroza (8 tygodni),\nponowne szczepienie (12-13 tygodni),\ndalsze regularne szczepienia raz w roku.\nSzczeniaka nie zaleca się szczepienia przed upływem dwóch miesięcy. Przed szczepieniem zwierzę musi być całkowicie zdrowe. 15 dni przed wydarzeniem konieczne jest odrobaczanie.\nOto niektóre z nich: "Nikink-Var-Hard" (St. Petersburg), "Ivanhoe" (Moskwa), "From Russia with Love" (St. Petersburg).\nosób - od 5-8 tysięcy rubli.\nszkółka (bez dalszej hodowli) - 10-20 tysięcy rubli.\nżłobek (szczenięta z dokumentami pod tytułem rodziców) - od 60 tys. rubli i więcej.\nMożesz kupić szczeniaka boksera z 10 tysięcy rubli bez dokumentów\nBoxer to wyjątkowa rasa psów, która łączy w sobie doskonałe cechy stróżujące, lojalność, życzliwość i odwagę. Zanim jednak zdecydujesz się na przyjęcie szczenięcia tej rasy, powinieneś się mocno zastanowić. Ta rasa jest idealna dla osób prowadzących aktywny tryb życia.\nNiemiecki bokser pies: opis rasy, charakterystyka, wszystko o opiece i utrzymaniu\nNiemiecki bokser to energiczny, muskularny, zwinny pies. Niestrudzony i lojalny przyjaciel rodziny, nigdy nie traci żartobliwości.\nNiemiecki bokser: wszystko o rasie lub prawie wszystko w szczegółowej recenzji poniżej.\nPrzodkami współczesnych bokserów były Bengalskie Bullenbeisery - marynujące psy, które polowały na duże zwierzęta. "Bullenbeiser" oznacza "gryzące byki".\nBicodavas różniły się mocną szczęką szczęki (górna część jest krótsza niż dolna). Dzięki temu psy oddychały swobodnie, kopiąc w ofiarę.\nNiestety, ta rasa wymarła. Jednak strach na wróble pozostał w Kunstkamera w Petersburgu.\nUwaga, proszę! Bullenbeiser można zobaczyć obok księżniczki Golicyny w 1825 roku, namalowanej przez A. Bryulłowa.\nWraz z nadejściem broni palnej, wprowadzono zakaz przynęty zwierząt. Bullenbeisers były używane przez rzeźników i handlarzy bydła. W celu ochrony stada bykodava skrzyżowane z Buldog angielski. Rezultatem był bokser.\nIstnieje kilka wersji nazwy rasy:\npysk psa przypomina twarz boksera pobitą w bitwie;\ngłowa wygląda jak rękawica bokserska;\nuwielbiają walczyć za pomocą przednich łap.\nTak czy inaczej, sama nazwa mówi sama za siebie. Psy są ruchliwe, aktywne, jak bokser na ringu.\nPsi bokser: opis rasy\nStandard FCI nr 144 z 1 kwietnia 2008 r., Boxer (angielski), Deutscher Boxer (niemiecki).\nGrupa 2 "Pinczery i sznaucery, molosy, górskie i szwajcarskie psy pasterskie".\nSekcja 2 "Molosy".\nJest to zwarty, średniej wielkości pies o mocnych kościach. Samce rosną w kłębie do 57-63 cm, ważą około 30 kg. Suki - 53-59 cm i 25 kg.\nJak długo mieszka niemiecki bokser? Średnia długość życia przy odpowiedniej opiece wynosi 15 lat, średnio ten okres wynosi 12 lat.\nMają dobrze rozwiniętą, widoczną muskulaturę. Opis rasy Niemiecki bokser ma optymalne proporcje:\nklatka piersiowa do łokci, jej głębokość odpowiada połowie wysokości w kłębie;\ndługość tylnej części nosa to połowa długości czaszki.\nPrzedstawiciele rasy są wypełnieni siłą i szlachetnością. Ich ruchy są energiczne, pewne siebie.\nBoxer Dog: opis rasy zawiera silny, zaokrąglony kark. Tył jest szeroki, krótki. Łapy proste, krótkie palce, sztywne stopy. Biodra wyjątkowo umięśnione. Ogon jest wysoki.\nWażne! W 2002 r., W sprawie rewizji norm, zdecydowano zakazać miseczkowania ogonów i uszu.\nNiemieckie włosy bokserskie są błyszczące, cienkie, krótkie. Dokładne dopasowanie. Standard obejmuje dwa rodzaje kolorów:\nczerwony (jasnożółty, jaskrawy czerwony, czerwonawo-brązowy) z czarną maską;\ntygrys z czarnymi lub ciemnymi paskami na czerwonym tle.\nBiałe znaczenia nie są zabronione, mogą nawet służyć jako ozdoba dla psa.\nCharakter i edukacja\nBoxer ma silny system nerwowy, nieustraszony, pewny siebie, spokojny i zrównoważony. Od dawna słynie z oddania i lojalności wobec swojego pana i jego rodziny, a także z czujności i nieustraszoności obrońcy.\nWyróżniającą cechą psa boksera jest niewyczerpana żartobliwość. Czasami przypominają wesołe dziecko. Doskonale przekazuj emocje. Przywiązany do właściciela, wiernie służy całej rodzinie. Z troską leczyć małe dzieci, oddawać się dowcipom, uważać. Nie doświadczaj agresji wobec dzieci innych ludzi.\nDobroduszni bokserzy mogą kochać inne domowe zwierzęta. Dołącz do swoich kotów. Nie dotyczy to jednak innych zwierząt.\nTrening bokserów jest niezbędny zarówno do odkrywania wrodzonych umiejętności, jak i do oswajania niespokojnej natury. Są dobrze postrzeganymi zespołami naukowymi i menedżerami. Prawdopodobnie dlaczego ta rasa jest poszukiwana na policji. Także wśród nich jest wielu ratowników, przewodników.\nUwaga, proszę! Boksery potrzebują szybkiej socjalizacji. Bez komunikacji stają się podejrzane i mogą zostać zablokowane przez nieznajomych.\nNależy pielęgnować za pomocą nagród i pochwał. Bądź cierpliwy. Charakterystyka psa rasy boksera zawiera wyjątkową cechę - dojrzewają stosunkowo późno, bliżej 18 miesięcy. Dlatego w młodym wieku możliwa jest niska podatność na drużyny. Ale pewnego dnia wszystko się zmieni.\nKonieczne jest wzięcie pod uwagę aktywności fizycznej psów. Muszą wyrzucać energię. Nie możesz konkurować w biegu? Często chodź ze swoim zwierzakiem.\nBokserki całkowicie bezpretensjonalne treści. Są czyste jak koty. Wystarczy przetrzeć krótką wełnę twardą szmatką.\nJeśli zdecydujesz się zatrzymać ogon i uszy, powinieneś zadbać o to w odpowiednim czasie. Ogon jest przycinany w pierwszym tygodniu życia. Uszy w drugim lub trzecim miesiącu.\nW razie potrzeby pazury należy przyciąć, zależy to w dużej mierze od stopnia zużycia materiału na spacerach.\nKonieczne jest podążanie za wzrokiem zwierzęcia. Aby to zrobić, trzymaj przy sobie chusteczkę lub serwetkę, okresowo wycierając i usuwając trawę, czyszcząc kanały łzowe.\nBoksery są żarłoczne - mogą jeść cały dzień, więc dieta powinna być ściśle ograniczona. W dniu dorosłego psa podać około 1 kg suchej karmy, podzielonej na trzy dawki.\nJeśli wybrany zostanie naturalny tryb żywienia, wówczas dieta powinna obejmować mięso, zboża, warzywa i owoce, produkty mleczne.\nWażne! Mleko może powodować niestrawność.\nDo dwóch miesięcy jedzenia lepiej jest wytrzeć. Mięso podawaj na surowo lub na pół upieczone. Nawet po ugotowaniu musi być trudne. Pomaga rozwinąć szczękę. Małe kości muszą zostać usunięte, aby uniknąć uszkodzenia przełyku.\nBoxer jest jednym z najlepszych psów towarzyszących. Bezpretensjonalny i towarzyski, dobroduszny i niegrzeczny. Lubi być z właścicielem. Sprytny, podatny na ubiór.\nJedyne wady to problemy zdrowotne. Ta rasa jest jedną z najbardziej podatnych na raka. Cienka wełna sprzyja szybkiemu chłodzeniu. Bokserki czasami cierpią na reumatyzm. Są problemy z trawieniem, wzdęcia.\nPodsumowując, zauważamy, że szczeniak powinien być wybrany spośród zaufanych hodowców. W takim przypadku możesz liczyć na wdrożenie wszystkich wrodzonych umiejętności rasy: łagodny zwierzak będzie zachwycony w ciągu dnia i będzie czuwał w nocy.\nDodatkowo obejrzyj wideo, które szczegółowo opisuje rasę psów niemieckich bokserek:\nDog Niemiecki bokser: budzący grozę strażnik z dobrym sercem\nO bokserach idzie różne pogłoski. Początkowo sportowców używano do nękania zwierząt i bitew. Ale to już dawno temu: hodowcy wyeliminowali agresję, która była nieodłączną cechą przodków bokserów. Chociaż typ psów jest naprawdę groźny, nie powinieneś się ich bać: dobre serce kryje się za poważnym wyglądem. Przedstawiciele tej rasy kochają dzieci, są oddani swojemu właścicielowi. Łatwo jest zadbać o boksera, ale ważne jest, aby zapewnić jego niepohamowaną energię. Szczegółowy opis rasy psów boksera pomoże zrozumieć, czy takie zwierzę jest odpowiednie dla Twojej rodziny.\nPatrząc na potężnego boksera, trudno uwierzyć, że uwielbia grać. Ale tak jest: nawet w starszym wieku pies nie zrezygnuje z wspólnej zabawy z właścicielem. Z całą swoją "głupotą" z członkami rodziny, bokser w momencie zagrożenia przekształca się w nieustraszonego obrońcę.\nSądząc po recenzji psa boksera, właściciele doceniają zwierzęta tej rasy za "wszechstronność". Bokser może zostać pielęgniarką, towarzyszem, ochroniarzem i "kolegą" w służbie. Dobrze zbudowane psy o sile i wytrzymałości są często "wzywane" do służby w wojsku i policji. Bokserki mają silny układ nerwowy, są zrównoważone, co pozwala im na wykorzystanie ich jako przewodników dla niewidomych.\nUważa się, że nazwa rasy nie była przypadkowa. Zostało to przywiązane, gdy ktoś zobaczył, że w walce "sportowcy" używają swoich przednich nóg: wydaje się, że są boksami.\nNiemiecki bokser - pies o gładkich włosach. Wszyscy członkowie rasy są muskularni i krępi. Inne funkcje można znaleźć w poniższym opisie.\nWaga. Masa ciała mężczyzn wynosi 27 - 35 kg. Waga suka rzadko przekracza 30 kg: średnio "dziewczyny" ważą 25 - 27 kg.\nWzrost w kłębie. Wielkość dorosłego niemieckiego boksera zależy od płci. Wzrost samców wynosi 57 - 64 cm, standard dla suk wynosi od 53 do 63 cm.\nKolor Standardowy tygrys i czerwony kolor. Ale w tych kolorach dopuszcza się różne odcienie: od ciemności do światła. Bokserki mają białe znaczenia. Obecność "plamek" na kończynach, szyi, klatce piersiowej, twarzy nie jest uważana za występek. Ale wystawy uwzględniają stosunek tła i oznaczeń. Jeśli biały kolor zajmuje 1/3 tła i więcej - pies jest zdyskwalifikowany.\nDługość życia. Średnio pies bokser mieszka 10 - 13 lat. Oczekiwana długość życia w dużej mierze zależy od właściwej opieki, zrównoważonej diety, terminowego leczenia "rasowych" chorób.\nPostać. Bokserki mają zrównoważony temperament. Przy właściwym wychowaniu w domu pies zachowuje się spokojnie, ale w alejce zwierzę jest gotowe do aktivnichat od rana do wieczora. Dobrze dogadują się z innymi zwierzętami w tym samym mieszkaniu, ale na ulicy w stosunku do swoich kolegów mogą zachowywać się snooty (zwłaszcza mężczyźni). Jeśli przyjmiesz korektę tego niuansu w dzieciństwie, zwierzę będzie przyjazne i nastawione na swój własny rodzaj. Bokserzy są przywiązani do tego samego właściciela, chociaż kochają wszystkich członków rodziny. Psy tej rasy starają się być zawsze blisko właściciela, nie tolerują samotności. Bokser nigdy nie skrzywdzi dziecka i może nawet zostać nianią dziecka.\nIntelekt Bokserów wyróżnia dociekliwy umysł i ciekawość. Są łatwe do wyszkolenia, ale ważne jest właściwe podejście - tylko pozytywne wzmocnienie. W klasie zwierzak musi być zainteresowany, w przeciwnym razie będzie uparty i nie będzie wykonywał poleceń.\nBezpieczeństwo i potencjał strażniczy. Bokser ma doskonałe cechy bezpieczeństwa. Pies jest podejrzliwy wobec obcych. Przy odpowiedniej socjalizacji zwierzę nie będzie szczekać na obcych na ulicy, ale w razie potrzeby będzie chronić swojego właściciela.\nSą wymagania dla zewnętrznych bokserów. Zgodnie ze standardem rasy psy muszą mieć muskularne ciało, smukłe nogi i mocne kości. Tabela wymagań zewnętrznych pomoże zrozumieć cechy wyglądu bokserów.\nTabela - Standard bokserów zewnętrznych\nPostać psa boksera wydaje się idealna dla wielu: miłego, lojalnego, inteligentnego przyjaciela, a także strażnika. Ale nie spiesz się biegać za szczeniakiem, czytając opis: bokserzy nie są odpowiedni dla wszystkich. Zwierzęta z tej rasy zdecydowanie nie są warte rozpoczynania domu i ludzi, którzy wolą chodzić leżąc na kanapie. Bokser jest aktywnym psem, należy dać mu szansę na uwolnienie energii, w przeciwnym razie wystąpią problemy z zachowaniem w domu. Trzeba regularnie ćwiczyć z psem, aby załadować swój mózg. Ale dbanie o bokserów jest proste. Tabela zalet i wad rasy pomoże ci zrozumieć, czy powinieneś zacząć taki zwierzak.\nTabela - Zalety i wady rasy niemiecki bokser\nRasy psów to bokser pochodzący z Niemiec. Jest stosunkowo młoda. Pierwsza wystawa rasy odbyła się w 1895 roku, a pierwszy standard pojawił się jeszcze później - w 1905 roku. W rzeczywistości historia niemieckiego boksera rasy rozpoczęła się znacznie wcześniej niż oficjalne uznanie.\nPsy marynarskie. Prekursorzy boksera to Brabant Bullenbasers. Te psy były bardzo popularne w Europie w XVII - XVIII wieku. Używano ich jako psów do polowania. U psów ceniona była agresja i posłuszeństwo wobec mistrza. Podczas polowania psy musiały rzucać ofiarę i ścigać ją, dopóki nie pojawił się właściciel.\nPasterze i strażnicy. Wraz z nadejściem broni palnej, polowanie nabrało nowego znaczenia: zabijanie było zabronione. Psy marynarskie wysłane na emeryturę. Ponieważ handlarze bydła byli nimi zainteresowani, Bullenbeisers nie zniknęli jako gatunek. Kupcy potrzebowali dobrej gwardii i pasterza, ale nie byli zainteresowani czystością krwi. Bullenbeiser zaczął krzyżować się z angielskimi buldogami. Od nich nowocześni bokserzy mają dużą głowę, szerokie ciało i białe plamki.\nTransformacja zewnętrzna. Boksery od dawna są tak różne, że wydawało się, że trudnym zadaniem jest dostosowanie ich do wspólnego standardu. Podczas hodowli jakość pracy była bardziej interesująca niż wygląd, dlatego niektórzy bokserzy mieli zbyt długi pysk, inni mieli nadmiernie wydłużone ciało, a inni byli bardziej jak buldogi niż osobne rasy. Wszystko zaczęło się zmieniać od 1910 roku. Małżonkowie Stockman zorientowali się, co powinno być idealnym bokserem i zaczęli "rzeźbić" go w swojej hodowli. Mimo trudności udało im się stworzyć bokserki takimi, jakimi są dzisiaj.\nLikwidacja agresji. Z biegiem lat hodowcy zlikwidowali agresję właściwą ich przodkom - psom trawiącym. Współcześni bokserzy to strażnicy, którzy zmieniają się w przyjaznego szczeniaka, niezależnie od wieku.\nW związku z tym odmiany niemieckiego boksera nie istnieją. Ale psy tej rasy różnią się kolorem. Psy dwóch kolorów są dozwolone do pokazu i hodowli.\nRude W czerwonych bokserach kolor płaszcza może być różny, od jasnożółtego do bogatego ceglastoczerwonego. Czarna "maska" nie powinna wychodzić poza pysk.\nPręgowany. Jest "pasiastym" kolorem. Ma wiele odmian. U jasnoskórego tygrysa ogólne tło futra jest czerwone, a ciemne pasy na nim są ledwo zauważalne. U ciemnych tygrysich psów kolor jest ciemny, czasami wydaje się, że jest czarny, ale z czerwonymi "plamami". Ciemne "kolory" zapewniają paski. Przyciągają je do żeber. Powinien istnieć kontrast pomiędzy paskami a głównym kolorem. Standard zakłada średnią szerokość pasma: zbyt wąska, ponieważ zbyt duża jest uważana za wadę.\nPsy rasy bokser nadają się tylko do zawartości w mieszkaniu lub w domu, ale nie na ulicy. Mają krótkie włosy i bez podszerstka: zwierzę jest zimne na zewnątrz. Ci czworonożni przyjaciele nie lubią wilgoci i przeciągów - łatwo łapią zimno. Ciepło jest również źle tolerowane: uderzenie cieplne może wystąpić na słońcu. Jeśli zwierzę będzie biegać po podwórzu przez cały dzień, powinieneś zadbać o swobodny dostęp do domu. Zawartość łańcucha bokserów kategorycznie nie pasuje: aktywne, ukierunkowane na człowieka zwierzę w łańcuchu będzie smutne.\nPrzygotowanie do szczeniaka\nJeśli wkrótce szczeniak rasy bokser pojawi się w twoim domu, pamiętaj o trzech niuansach, którymi musisz się zająć. Są również ważne dla dorosłego psa.\nMiejsce do odpoczynku. Musi być zorganizowany tam, gdzie jest dobry przegląd pomieszczenia. Dla bokserów ważne jest, aby nie pozostawić właściciela poza zasięgiem wzroku: wtedy zwierzę będzie spać spokojnie. Zaleca się ustawienie miejsca z dala od akumulatorów. Ważne jest, aby nie było przeciągów. Miot powinien być miękki. Daj szansę na wyciągnięcie ręki, nawet jeśli zazwyczaj Twój pupil lubi spać w "małej kuli". Pamiętaj, że szczenię szybko rośnie, więc rozważ następną ekspansję swojego łóżka.\nZabawki. Wśród psów służbowych bokser jest najbardziej zabawną rasą. Nawet dorosły pies nie zrezygnuje z gry. Dziecko musi odebrać bezpieczne zabawki: te, których nie może połknąć i połknąć.\nAmunicja do chodzenia. Kołnierz i smycz boksera muszą być nauczane od wczesnego dzieciństwa. Psy tej rasy zamarzają zimą, więc zadbaj o ubrania na spacery. Poza sezonem, gdy mieszkanie jest chłodne, pies może potrzebować kamizelki "domowej".\nBokser jest bezproblemowym psem. Aby zwierzę wyglądało nienagannie, wystarczy regularnie przeprowadzać proste procedury higieniczne. Konieczne jest nauczenie szczeniaka manipulowania od najmłodszych lat, wtedy problemy nie pojawią się w wieku dorosłym.\nKąpiel Kąpiel boksera często nie jest zalecana. Wystarczająco, aby zorganizować dzień kąpieli raz w roku. Lepiej jest stosować hipoalergiczne szampony, ponieważ boksery mają wrażliwą skórę. Po kąpieli zwierzę należy wytrzeć do sucha, aby się nie przeziębiło. Jeśli pies zostanie "nieplanowany", po prostu wytrzyj brudny obszar wilgotnym ręcznikiem. Możesz użyć suchego szamponu.\nCzesanie Raz w tygodniu bokser powinien być szczotkowany specjalną miękką szczotką lub gumową rękawicą. Twarde szczotki mogą uszkodzić delikatną skórę psa. Muszę przeczesać wzrost włosów. Po zabiegu hodowcy zalecają wycieranie wełny kawałkiem zamszu: tak będzie świecić.\nŁapy do mycia. Łapy są myte codziennie po spacerze. Usuń brud między palcami, w przeciwnym razie może wystąpić podrażnienie.\nObcinanie pazurów. W razie potrzeby pazury są przypinane specjalnymi pazurami. Częstotliwość zabiegu zależy od miejsca chodzenia: u psów miejskich pazury są mielone na asfalcie. Sprawdź długość pazurów raz w miesiącu. Długie pazury powodują skrzywienie palców.\nCzyszczenie uszu. Sprawdzaj uszy zwierzęcia co tydzień. Usuń zanieczyszczenia za pomocą szmatki na palcu. Raz w miesiącu w celu zachowania higieny można stosować specjalne rozwiązania weterynaryjne: zapobieganie infekcjom ucha. Zaczerwienienie i nieprzyjemny zapach z uszu - powód do kontaktu z weterynarzem.\nHigiena jamy ustnej. Trzy razy w miesiącu musisz umyć zęby psa. Aby to zrobić, użyj specjalnej szczoteczki do zębów i pasty do zębów. Jeśli pojawi się kamień nazębny, musisz skontaktować się ze specjalistą, aby go usunąć. Regularnie sprawdzaj dziąsła: czerwony jest oznaką zapalenia.\nPielęgnacja oczu. Zabieg wykonuje się codziennie, aby uniknąć zapalenia spojówek. Konieczne jest zwilżenie wacikiem gotowanej wody i usunięcie wszystkich "dodatkowych".\nCo jest lepsze - "naturalka", żywność przemysłowa czy mieszana? Na ten temat miłośnicy psów mogą kłócić się godzinami. Każdy ma swoją własną prawdę. Co nakarmić niemieckiego boksera - decyduje właściciel pod względem własnej wygody i kosztów. Zapamiętaj ogólne zasady żywienia.\nPełna dieta. Odżywki dla psów nie można uratować, ponieważ będą miały wpływ na zdrowie. Jeśli źródłem jest tylko płatność. Jeśli "naturalka" to zrównoważona dieta, z której jedna trzecia to mięso, reszta to płatki, kwaśne mleko, warzywa. Podczas karmienia "naturalka" pamiętaj, aby podać swoje witaminy dla zwierząt. Muszą wybrać weterynarza.\nTest na alergię. Boksery mają tendencję do silnych alergii. Oznacza to stopniowe wprowadzanie nowej żywności do diety psa. Zasada dotyczy paszy przemysłowej: zmień producenta - obserwuj reakcję.\nWielkość porcji kontrolnej. Norma wymaga atletycznej budowy od rasy. Ale bokserzy lubią jeść, a jeśli nie kontrolujesz wielkości porcji, to nie będzie śladu postaci sportowej. Na opakowaniach z podanym gramatem. Podczas karmienia naturalną żywnością, wielkość porcji należy omówić z weterynarzem lub hodowcą: wiele zależy od aktywności psa i jego wieku.\nHarm - nigdy. Boksery uwielbiają błagać. I do tego używają swojej charyzmy. Patrząc na uroczą twarz ze zmarszczką na czole, trudno jest powstrzymać i nie traktować zwierzęcia z jedzeniem ze stołu. Jest to surowo zabronione. Słone i sezonowane jedzenie, wędzone mięso, słodycze nawet w małych ilościach mogą prowadzić do poważnych problemów zdrowotnych. Chcesz potraktować swojego zwierzaka? Warzywa i owoce są również smakołykami. Ponadto przydatne.\nWoda jest zawsze. Pies musi zawsze mieć dostęp do wody. Musi być regularnie zmieniany. Zwierzęta, które jedzą jedzenie, piją dużo płynów, więc upewnij się, że miska jest pełna.\nBokser musi zostać przeszkolony. Zajęcia pomagają właścicielowi i psu znaleźć "wspólny język", wykluczyć możliwość "konfliktów" dla przywództwa w okresie dojrzewania (jest to szczególnie prawdziwe w przypadku mężczyzn). Jeśli chcesz, aby bokser stał się nie tylko towarzyszem, ale także ochroniarzem, powinieneś skontaktować się z treserem psa. Jest specjalny kurs dla psów stróżujących, który jest niezbędny do zwiększenia samokontroli ochroniarza.\nPotrzebna jest także wykwalifikowana pomoc, jeśli planujesz wystawić zwierzaka. Pies musi być przygotowany na pierścień tak wcześnie, jak to możliwe. Trening wystawowy ma swoją specyfikę, która jest trudna do zrozumienia dla początkujących.\nSam jest treserem psów\nMożesz trenować bez psa. Bokserzy rozumieją właściciela na pierwszy rzut oka - jak mówią właściciele tych psów. Ważne jest znalezienie odpowiedniego "klucza" dla zwierzaka. A niedoświadczony "miłośnik psów" nie zawsze jest pod przymusem. Problem polega na tym, że bokserzy dojrzewają późno: do 18 miesięcy mają nawyki szczeniąt. A po bokserek nie są bardzo poważne. Spokojne psy stają się po trzech latach. Z powodu infantylizmu może się wydawać, że niedoświadczony człowiek nie jest w stanie wyszkolić boksera. Ale tak nie jest. Łatwo się ich nauczyć, najważniejsze jest poznanie niuansów.\nIm szybciej, tym lepiej. Trening niemieckiego boksera musi się rozpocząć jak najwcześniej. Najpierw naucz się prostych poleceń. Szczenięta kochają zespół "Ko me!". Łatwo się nauczyć, używając delikatności do promocji.\nTwardość, ale nie okrucieństwo. Podczas treningu z bokserem musisz być twardy. Nieustannie staraj się wykonywać polecenia, nawet jeśli pies jest uparty, w przeciwnym razie pomyśli, że nie trzeba słuchać właściciela. Pamiętaj, że surowość i okrucieństwo to dwie różne rzeczy. Nie można krzyczeć na boksera, a jeszcze bardziej do pokonania. Poprzez użycie przemocy zamienisz przyjazne i otwarte zwierzę w agresora lub tchórza.\nSekwencja. Nawet jeśli wydaje się, że pies "cię nie słyszy", nie porzucaj lekcji. Konsekwencja jest kluczem do sukcesu. Pewnego dnia zwierzak zaskoczy Cię swoimi umiejętnościami. Klasy powinny być regularne nawet dla "doskonałych uczniów": potrzeba czasu, aby rozwinąć silny odruch, a bez wzmocnienia umiejętności maleją.\nInteresujące zajęcia. Bokser uwielbia spędzać czas z właścicielem. Spraw, aby zajęcia były interesujące, a zwierzak pobiegnie na siłownię. Zadbaj o to, aby zespoły pracowały w różnych miejscach: nie tylko urozmaicą wypoczynek, ale także pomogą uniknąć stereotypowego zachowania w przyszłości. Trening może urozmaicić momenty gry, naprzemienne ćwiczenia umysłowe i aktywność fizyczną.\nAby bokser mógł żyć długo i szczęśliwie, ważne jest, aby monitorować jego zdrowie. Pies może łatwo złapać przeziębienie: konieczne jest ogrzanie go na zimno, wytrzeć do sucha po spacerze w deszczu i pływaniu. Każdego roku musisz odwiedzić weterynarza w celu zaplanowania szczepień. Ważne jest wykonywanie odrobaczania raz na kwartał i leczenie pcheł (częstotliwość zależy od leku). Raz w roku zaleca się rutynową kontrolę, która pomoże zidentyfikować problemy zdrowotne i warunki wstępne dla dolegliwości "rasowych". Choroby najczęściej występujące u tych psów przedstawiono poniżej.\nAlergie i zapalenie skóry. W większości przypadków organizm psa reaguje na alergen pokarmowy, ale istnieje również alergia na pchły, atopowe zapalenie skóry.\nChoroby genetyczne. Najczęściej występują w białych bokserach. Dotyczy to również głuchoty albinosów. Ale dolegliwości genetyczne (na przykład zwężenie zastawki aortalnej) można zdiagnozować u psów o standardowym kolorze.\nProblemy z trawieniem. Inwersja jelit, wzdęcia, słaba przepuszczalność występują z powodu niewłaściwej diety. Takie problemy prowadzą do poważnych chorób przewodu pokarmowego.\nDysplazja stawu biodrowego. Ta "rasowa" choroba może być zdiagnozowana w ciągu sześciu miesięcy. Naruszenie prowadzi do obrzęku kończyn, utykania.\nDeformanty spondylozy. Jest to choroba kręgosłupa, która może powodować paraliż. Zwykle występuje w ciągu pięciu do sześciu lat.\nNiedoczynność tarczycy. Choroba występuje na tle nieprawidłowego działania tarczycy. Pierwszymi sygnałami są przebarwienia skóry, utrata sierści i wysypka.\nChoroby okulistyczne. Bokserzy są często obserwowani jako punkt zwrotny lub wynicowanie wieku. Zapalenie spojówek pojawia się w wyniku niewłaściwej pielęgnacji oczu.\nZespół brachiocefaliczny. Pojawia się w wyniku zbyt krótkiego pyska. Pies z tą diagnozą oddycha chrapliwie, chrapie, cierpi na duszność.\nOnkologia. Rak tej rasy jest powszechny. Rak jest zwykle diagnozowany po pięciu latach życia.\nNiemiecki bokser to silny, nieustraszony i inteligentny pies. Imię zwierzęcia, które musisz wybrać odpowiednie. Boxer nie pasuje do zabawnych pseudonimów dla małych psów. Ale "silne" imiona, pseudonimy z niemieckimi korzeniami lub na cześć bohaterów filmowych - to najbardziej. Nazwa rodowodu może być długa, ale lepiej wybrać krótszą nazwę - psy szybciej je zapamiętują.\nPseudonimy dla niemieckiego boksera "chłopca":\nPseudonimy dla niemieckiego boksera - "dziewczyny":\nBokserki wyraziły wyraz twarzy. Właściciele psów tej rasy mówią, że w obliczu zwierząt domowych zawsze można zrozumieć jego nastrój. Fotografowie uwielbiają jasną mimikę bokserów: zdjęcia szczeniąt i niemieckich ras bokserów często pokazują się na kalendarze i plakaty reklamowe.\nSzczenięta po najniższej cenie sprzedają "z tym". Ale oszczędzając budżet rodzinny, możesz dostać chore zwierzę lub zwierzę o niestabilnej psychice. Jeśli problemy zdrowotne nadal mogą zostać rozwiązane, to bokser o niezrównoważonym temperamencie jest niebezpieczny. Lepiej nie oszczędzać i kupować w żłobkach.\nIle kosztuje niemiecki szczeniak boksera od sprawdzonych hodowców, zależy od klasy zwierzęcia. W przybliżeniu zorientować się w ceny pomoże tabeli (dane na luty 2018).\nTabela - Koszt szczeniąt niemiecki bokser\nBokser - opis rasy, zdjęcie\nBokser to silny, muskularny, bardzo energiczny pies. Jest to jedna z najtwardszych i najsilniejszych ras psów na świecie. Dzięki tym cechom bokser często pracuje na policji lub straży. Bokser jest bardzo popularny, ponieważ - jest to jedna z najlepszych ras dla rodzin z dziećmi. Prawdopodobnie bokserzy są tak nazwani ze względu na ich interesujący nawyk. Walczą z przednimi łapami jak bokserzy. Od razu widać, że jest smutny lub dobrze się bawi.\nBokser jest dalekim krewnym rottweilerów. Prekursorzy bokserzy polowali na dziki, jelenie, a nawet niedźwiedzie. Dzięki zgryzowi cęgowemu i ogromnej głowie z szerokim pyskiem, czworonożny łowca mógł łatwo powiesić ofiarę i nie zamykać zębów na długie minuty. Jednak ten sam zagorzały pies mógłby z łatwością przekształcić się w pokojowego pasterza pilnującego bydła w zaciągach.\nWytrawianie psów było uprawiane we wszystkich częściach Europy aż do XVIII wieku. Na przykład w Niemczech żyły dwie odmiany. Duże osobniki nazywane były Danzig Bullenbeys, a mniejsze - Brabant. Ostatni i stał się prototypem współczesnego boksera.\nSłowo "Bullenbeiser" jest tłumaczone jako "gryzące byki". Tak brzmiały wszystkie psy marynarskie w kraju, które różniły się zarówno kolorem, jak i wyglądem. W Kunstkamera St. Petersburg znajduje się podobizna takiego psa. Kiedyś Peter 1. osobiście przywiózł go z Holandii. Nawet osoba z rozwiniętą wyobraźnią nie może odgadnąć, że jest to daleki przodek boksera.\nPies Winston - tylko pies, ale regularnie oddaje krew. W amerykańskich klinikach weterynaryjnych zwierzęta często muszą wykonywać transfuzję. A boksery mają uniwersalną grupę krwi, odpowiednią dla psów każdej rasy. Więc Winston nie uratował ani jednego życia!\nPies z dwoma nosami\nZwyczajowe pojawienie się rasy zaczęło powstawać dopiero w XVIII wieku. Monochromatyczne czerwone lub tygrysie psy bez białych plamek miały takie same szerokie i krótkie kagańce, jak przodkowie Molosów. Górna szczęka była krótsza niż dolna szczęka, więc psy mogły trzymać ofiarę i oddychać w tym samym czasie. Nawet wtedy psy trawiące zostały zatrzymane przez uszy i ogony - najbardziej wrażliwe części ciała podczas skurczów.\nCi Bullenbaserzy, tak jak poprzednio, brali udział w polowaniu. Zwykle czekali w zasadzce, a kiedy psy wypędzały bestię, rzucili wszystkie stada na byki. Łowca trawienia musiał trzymać ofiarę, dopóki mistrz nie zbliżył się i nie ukończył zdobyczy. Dlatego wielowiekowa rasa hodowlana koncentrowała się na rozwoju i utrwalaniu jakości pracy.\nNowa wersja Bullenbaseta otrzymała nazwę "bokser", a kilka dekad później słowo to zostało przekształcone w "bokser". Niektóre osoby miały charakterystyczną cechę - rowek na nosie. Czasami było tak głęboko, że wydawało się, że nos jest podzielony na dwie części. Takie psy były nazywane kościstymi i zaliczane do prawdziwych bokserów. Jednym z pierwszych znanych właścicieli rasy był bawarski łajdak Mathias Kloosterman. Zachowało się wiele rycin, w których przedstawia go ukochany pies. Z pewnością taki zwierzak robił oszałamiające wrażenie na swoich współczesnych. W 1771 roku, w towarzystwie swojego gangu i wiernego psa, Mathias popełnił głośny rabunek w Dillingen.\nKsiężniczka i pieska\nPrekursorzy boksera pojawili się w obrazach rosyjskich artystów. Na przykład w 1825 r. A. Bryullov wcielił się w postać Księżniczki Golicyny wraz ze swoim zwierzakiem Brabantem Bullenbeiser.\nKiedy pojawiła się broń palna, publiczne strzeżenie zwierząt zostało zakazane przez państwo, a psy do peklowania zostały wysłane na emeryturę. Rasy zainteresowane rzeźników i handlowców bydła - następnie uratowali boksera z zapomnienia. Wojownik zamienił się w pasterza i strażnika.\nW celu poprawy jakości pracy psów, które zmieniły swoje kwalifikacje, zaczęto je redukować do starych angielskich buldogów. Od ostatniego boksera otrzymał szerokie ciało i dużą krótką głowę, a także białe plamy na futrze.\nNiestety, do końca XIX wieku zaniedbano służbowego psa kupców w Niemczech. Kiedy w 1893 roku zaproponowano włączenie Bullenbeiser do księgi stadnej, hodowcy innych ras byli oburzeni chórem.\nPrawnika czworonożnego pasterza dokonał autorytatywny trener Friedrich Robert, który wcześniej spotkał już bokserów. Z jego doświadczeń wynika, że przedstawiciele nowej rasy lepiej radzili sobie z większością zadań niż te, które są uznawane przez społeczność.\nDzięki temu w 1985 r. Bokserzy mogli wziąć udział w wystawie. W tym samym czasie, przy wsparciu Roberta, utworzono Niemiecki Klub Bokserski i opracowano pierwszą edycję standardów rasy. Rok później otwarto pierwszą ogólnoniemiecką wystawę rasową, w której zaprezentowano 50 osobników o różnych kolorach i wyglądzie.\nNiektóre narażone psy miały rozszczep podniebienia. Inni byli bardziej jak buldogi. Trzeci miał wydłużone ciało i długą kufę. Zatem standard nie został raz dopracowany i zmieniony. Na przykład osoby białe, często głuche, zostały z tego wykluczone.\nJednak na przełomie wieków bokser został wpisany do księgi stadnej, a on stał się tak popularny w Niemczech, że często przewyższał inne rasy na wystawach.\nZmieniono podejścia do wyboru Bulleona. Wcześniej hodowcy interesowali się wyłącznie jakością pracy, ale teraz są... prawdziwymi artystami. W 1910 r. Rodzina Shtokman zaprezentowała publiczności rzeźbę idealnego boksera przyszłości. Twórcą tego obrazu była pani Friederum Stockman. Rok później ona i jej mąż, artysta Philip, otworzyli prywatne przedszkole "Von Dom", gdzie próbowała urzeczywistnić swoje fantazje.\nRodzina napotkała wiele przeszkód na drodze do ideału. Na początku pierwszej wojny światowej Filip wszedł do wojska, a pani Friderum została sama z dzieckiem w ramionach i całym żłobkiem w pobliżu. Na szczęście przeżyła dwie wojny i uniknęła bankructwa. I udało jej się stworzyć nowoczesny typ boksera.\nWezwany do armii\nW czasie wojny sami bokserzy z powodzeniem służyli. Na przykład w godzinach pierwszej wojny światowej opanowali różne specjalności: od strażaka z czterema nogami i od sanitariusza po strażnika. W 1917 r. Armię niemiecką wspierało 60 bokserów wytrenowanych w Bawarii.\nZ reguły niemieccy bokserzy zadokowali swoje ogony, więc machają całym tylnym końcem i wygląda to bardzo zabawnie. Bokser został wyhodowany w Niemczech około 1850 roku, przekraczając niemieckiego i angielskiego buldoga. Początkowo bokserzy używali jako psa bojowego do walki psów i przynęty byków. Ale przez dziesięciolecia jego agresywne cechy zostały wyeliminowane. Obecnie bokser to idealny pies rodzinny. Jest dobroduszny i zabawny. Uwielbiają dzieci.\nJednak niemowlęta muszą uważać na młode podekscytowane osoby, które mogą je przypadkowo zrzucić z nóg. Psy tej rasy wymagają poważnego wysiłku fizycznego. Mogą dobrze żyć w mieszkaniu tylko dzięki regularnym i dokładnym ćwiczeniom dwa razy dziennie. W przeciwnym razie ich niewydana energia może znaleźć niewłaściwe wyjście. Niemiecki bokser jest wrażliwy na ciepło, dlatego w upalne dni powinieneś unikać silnego wysiłku fizycznego.\nPrzedstawiciele rasy są bardziej zwarci i niżsi niż ich bliscy krewniacy z Rottweilerów, ale wyglądają bardzo imponująco. Proporcje ciała tworzą kwadrat. Wyrzeźbiony bokser ma mocne kości i rozwinięte mięśnie. Dlatego w każdym z jego energetycznych ruchów odczuwa się siłę i szlachetność.\nKształt głowy przypomina przodków, którzy uczestniczyli w prześladowaniu zwierząt. Czaszka ma kształt sześcienny i niewielkie wybrzuszenie na górze. Przejście na masywną i odwróconą twarz jest raczej ostre.\nDolna szczęka wystaje 1,5 cm, a mięsiste usta zwisają po bokach. Nos zabawny zadarty i lekko spłaszczony.\nU zarania rasy ogon i uszy były zawsze zatrzymywane. Gdy bokserzy zostali zawieszeni od nękania, postanowili nie odwoływać tradycji. Wielu uważało, że pies po takich manipulacjach nabiera bardziej eleganckiego wyglądu. Jednak w 2002 roku w wielu krajach europejskich operacja została zakazana. Dlatego standardy rasy musiały zostać przepisane.\nAle dopuszczalne kolory nie zmieniły się od wielu dziesięcioleci. Bokser może mieć tygrys lub czerwony płaszcz w dowolnym odcieniu z czarną maską. Dopuszczalne są białe znaczenia, zajmujące nie więcej niż 30% powierzchni ciała. Ale o bokserach albinosów są niekończące się spory. Obiektywny dowód na to, że osoby białe są bardziej narażone na głuche, nie został uzyskany, ale ten kolor nadal nie jest objęty standardem.\nPies w nauce\nNaukowcy z Uniwersytetu w Cambridge odkryli pełny genom psa i zaawansowali się w dziedzinie selekcji naturalnej, badając DNA boksera o imieniu Tasha.\nNiemiecki charakter boksera\nBokserzy mają silny układ nerwowy, łagodną naturę i jasny temperament. On życzliwie traktuje wszystkich członków rodziny, jest łatwy do kontaktu i cieszy się zainteresowaniem właścicieli. W domu zwykle zachowuje się spokojnie i uwielbia igrać z wolnością. Częsty wysiłek fizyczny stanowi warunek wstępny utrzymania. Energetyczni przedstawiciele rasy kochają długie spacery, podczas których są gotowi do udziału we wszelkiego rodzaju rozrywkach. Naturalna ciekawość nie daje im spokoju. Studiując terytorium, bokser odwija nos na ziemię jak odkurzacz i zabawnie jest się zaciągać. Ale najprawdopodobniej nie posunie się za daleko. Gospodarz i przyjaciel, z którymi możesz dzielić radość 24 godziny na dobę, jest dla niego najważniejszy!\nRasa osobliwa snooty. Bokser może z łatwością dogadać się z kotem w tym samym mieszkaniu, ale będzie agresywnie trzymać się z czworonożnymi braćmi na ulicy.\nBokserzy ogólnie postrzegają outsiderów ostrożnie. Może prosić o ostrzeżenie, ale nigdy nie będzie wypełnione długim szczekaniem. Ma wszystkie cechy wojownika: siłę, zręczność, odwagę - tak przemyślany trening sprawi, że będzie doskonałym psem stróżującym.\nZ tym wszystkim w bokserze rodzi się dziecięca spontaniczność i niesamowita wrażliwość. W rodzinie od najmłodszych lat woli osiągnąć pożądane nie z agresją, ale z humorem i urokiem. Pies szybko zorientuje się, kto z domu może zwabić pyszny cukierek, który nigdy nie wypędzi jej z kanapy. Więc, kształcąc chytre, powinieneś pokazać konsekwencję. Lepiej uzgodnić z góry zakazy.\nBokser jest odpowiedni dla początkujących lub dla tych, z którymi będzie pierwszym psem.\nPsy rasy Boxer mieszkały z artystą Pablo Picasso, aktorami Sylvester Stallone i Robinem Williamsem, wokalistą Alexandrem Vertinsky.\nOpieka dla boksera\nBokser potrzebuje twojej uwagi, a pod względem opieki jest dość bezpretensjonalny. Krótka wełna nie zsuwa się i nie jest splątana, więc nie trzeba jej często czesać. Kąpiel jest również pożądana, aby tego uniknąć. Jeśli podczas spaceru płaszcz jest rozmazany, można umyć brudny obszar ciepłą wodą.\nZwróć szczególną uwagę na oczy psa. Trzymaj miękką chusteczkę w pogotowiu, aby w porę usunąć nasiona, kurz i łzy z rogów. Poproś weterynarza o przepisanie kojącej maści, dzięki której potraktujesz powieki psa nawet z łagodnym zaczerwienieniem.\nBoksery mają doskonały apetyt, który obfituje w otyłość. Dlatego staraj się regulować jedzenie swojego zwierzaka i nie karm go kawałkami ze stołu! Pamiętajcie, na widok jedzenia w tej rasie zaczyna się obfite ślinienie.\nRadość dla wszystkich\nJest wspaniałym towarzyszem dla dużej rodziny, wrażliwego i wesołego przyjaciela, a także prawdziwego psa służbowego. Bokser nie toleruje samotności, potrzebuje długich spacerów z grami i kompetentnego treningu.\nAle wierz mi, duża odpowiedzialność jest warta czasu i wysiłku. W końcu jest to naprawdę mądry i entuzjastyczny pies, który swobodnie dzieli się swoją radością z innymi.\nKoszt szczeniąt niemieckich bokserów z rodowodem zaczyna się od 15 000 rubli i więcej. Jeśli dziecko ma utytułowanych rodziców, zwycięzców różnych wystaw, cena zaczyna się od 30 000. Jeśli potrzebujesz psa towarzyszącego, tylko dla duszy, możesz kupić zwierzaka bez rodowodu. Takie szczenięta kosztować nie więcej niż 10 000 rubli.\nOwczarek niemiecki: karmienie szczeniąt, psów dorosłych i ciężarnych\nOpis rasy Karmienie Szkolenie i edukacjaOwczarek niemiecki jest inteligentny, piękny, inteligentny, łatwy do trenowania.\nChoroby Są psy, które jedzą wszystko, co im się podaje. Nawet leki. Jednak w większości przypadków, aby dostać psa do jedzenia, pigułka będzie musiała ciężko pracować. Używanie siły nie jest najlepszym pomysłem.\nSzczegółowy opis i charakterystyka rasy psów rasy Shih Tzu\nChoroby W artykule porozmawiam o trosce i utrzymaniu rasy Shi Tzu. Podam opis i charakterystykę rasy: rozmiar, wady i zalety, fryzury i fryzury, ile żyć.\nWszystko o opłatach za opiekę i utrzymanie\nMiękkie i puszyste - rasy puszystych psów ze zdjęciami i nazwami: duże, średnie i małe\nZwierzęta to nie tylko nasi mniejsi bracia, żyjący pod jednym dachem z ludźmi. Często są to członkowie rodziny, pełnoprawni, kapryśni, z własnymi gustami i preferencjami.\nJak zrozumieć, że pies urodziła wszystkie szczenięta: 3 etapy porodu\nFryzury w Yorku - fotografia i wideo


vet service czyli porady doktora\nVET SERVICE czyli porady doktora weterynarii\nWszystkie psy szczepimy przeciwko wściekliźnie!\nWścieklizna jest chorobą zakaźną występującą głównie u zwierząt mięsożernych i ludzi.\nPierwsze wzmianki o jej występowaniu pojawiły się już przed naszą erą.\nW Polsce pierwsza informacja na temat wścieklizny znajduje się w Herbarzu Polskim opracowanym przez Marcina z Urzędowa wydanym w Krakowie w roku 1595. Choroba rozprzestrzeniała się w znacznym stopniu w Europie Środkowej, a także i w Polsce. Chorowały głównie psy. Po wprowadzeniu w latach pięćdziesiątych naszego stulecia masowych szczepień przeciwko wściekliźnie liczba zachorowań psów znacznie zmalała. Zaczęły chorować lisy i inne zwierzęta dziko żyjące, a także koty.Obecnie uważa się, że głównym źródłem zakażenia są zwierzęta leśne zwłaszcza lisy, które gryząc zwierzęta domowe przenoszą na nie wściekliznę. Przypuszcza się, że rezerwuarem wirusa są też drobne gryzonie leśne i polne, u których wścieklizna przebiega bezobjawowo, a do zakażeń dochodzi drogą pokarmową i erogenną. Ludzie i zwierzęta ulegają zakażeniu przede wszystkim przez kąsające zwierzęta, w których ślinie znajduje się wirus. W zapobieganiu wściekliźnie zarówno u ludzi jak i u zwierząt najbardziej istotną rolę odgrywają coroczne szczepienia ochronne.\nSzczepieniu podlegają psy w wieku powyżej dwóch miesięcy życia.\nCoraz więcej osób hoduje w swoich domach kanarki, papużki, chomiki, świnki morskie, żółwie, białe myszki, psy czy koty. Dzięki temu nasze otoczenie staje się o wiele weselsze.\nOd zarania dziejów pomiędzy psem i człowiekiem wytworzyły się szczególne więzi.\nPrzypominają one związek dwóch mniej lub bardziej mięsożernych ssaków, które od wieków dzielą schronienie, pożywienie, pogodę i niepogodę oraz swój los. Los ssaków, które nawzajem się wykorzystują, kłócą i łaszą do siebie, razem pracują i razem się bawią. Człowiek wykorzystuje psa do pilnowania swojego obejścia, jako przewodnika, myśliwego, obrońcę, tropiciela gryzoni, a nawet jako zwierzę pociągowe.\nPsy dostarczają mięsa i futra, a w domowych pieleszach grzeją nogi swoim właścicielom.\nW każdym miejscu na Ziemi, gdzie obecny jest człowiek, zawsze towarzyszy mu pies.\nŻyjący około 40 milionów lat temu drapieżny ssak o nazwie MIACIS zapoczątkował wiele gatunków pierwotnych psowatych. Natomiast psy zbliżone wyglądem do dzisiejszych pojawiły się jakieś 12-14 tysięcy lat temu w Eurazji. Są one potomstwem południowej rasy szarego wilka. Dzięki swojej inteligencji i umiejętności współżycia w gromadzie, dzikie psy rozprzestrzeniły się szybko na całym świecie. Udomowienie ich następowało w różny sposób. Jedna z najbardziej logicznych teorii zakłada, że ówczesny człowiek uzbrojony tylko w kamienie i maczugi nie miał szans na samodzielne upolowanie zdobyczy.\nLudzie podążali śladami wilczego stada, aby je odpędzić od świeżo zabitego zwierzęcia. Wilki nie dając za wygraną czekały wokoło. Następowało w sensie dosłownym poznanie obydwu gatunków, a z nim wzajemne zrozumienie się. Mogło też się zdarzyć, że młode wilki, czy dzikie psy były zabierane do obozowisk ludzkich i później zjadane. Gdy zaś szczeniak stał się ulubionym towarzyszem dzieci darowano mu życie i wyrastał na pożytecznego przy polowaniu członka ludzkiego stada. Inna teoria mówi, że dzięki sprawności węchu, słuchu i wzroku, pies doceniony został jako stróż obozowiska, ostrzegający przed zbliżającym się niebezpieczeństwem.\nW miarę upływu czasu psy przyzwyczajały się coraz bardziej do widoku ludzi, zbliżały się do siedzib ludzkich, a nawet znajdowały schronienie w zamieszkałych przez nich jaskiniach. Obdarzeni bezsprzecznie wyższą inteligencją ludzie z czasem zauważyli, że są w stanie zdominować psa i skłonić go do posłuszeństwa przejmując rolę przewodnika stada w mieszanym stadzie złożonym z ludzi i psów.\nBez względu na to, jak doszło do nawiązania przyjaźni, wiadomo, że pies i człowiek zostali bliskimi kompanami 6-8 tys. lat temu. Świadczą o tym szczątki kopalne i kości znalezione w wielu zakątkach świata. Na ich podstawie można stwierdzić, że w okresie tym istniało pięć różnych typów psa : mastiffy, psy wilkowate, charty, pointerowate oraz psy pasterskie. W miarę rozwoju cywilizacji postępowała także selekcja psów. Szczególnie dobre w pracy psy rozmnażane były w sposób kontrolowany, zaczęto też stawiać wymagania co do wyglądu psa. Dzięki sztucznej, ale tez i naturalnej selekcji wyhodowano tysiące ras. Jednak w ciągu wieków wiele z nich wyginęło i obecnie rejestrowanych jest około czterystu ras.\nI chociaż zasadniczo psy różnią się zarówno wielkością, jak i kształtem, to wszystkie powtarzają ten sam ty budowy, niezbyt odbiegający od swych prymitywnych przodków. Tak znaczna liczba różnych ras oznacza, że zawsze można znaleźć cos dla siebie, bez względu na swój gust, przyzwyczajenia, warunki mieszkaniowe, czy zawartość portfela. Niezależnie przecież od tego czy wybrany zostanie olbrzym, czy miniaturka, pies z rodowodem bądź mieszaniec, atleta czy pies kanapowy możemy być pewni, ze zwierzę – jeśli traktowane będzie z troską i zrozumieniem stokrotnie odwzajemni serdeczność swym towarzystwem i uczuciem.\nA może nawet stać się najlepszym przyjacielem.\nUrlop z czworonogiem.\nWielu posiadaczy psów, w okresie wakacyjnym wybiera się ze swoimi ulubionymi czworonogami na letni wypoczynek. W przygotowaniach do wyprawy nie można zapomnieć o ich podstawowych potrzebach. Zabierzmy więc ze sobą potrzeby do codziennej obsługi psa sprzęt : miseczki na pożywienie i wodę, pojemnik z czystą wodą do napojenia psa w czasie podróży, szczotki do pielęgnacji skóry, ulubiony koc i zabawkę. Trzeba też zabrać w podróż apteczkę, w której znajdują się takie leki, jak : zasypka na rany, jodyna, woda utleniona, opaska gazowa i elastyczna, tabletki przeciw biegunce i tym podobne leki.\nJeśli podróżujemy autem, pamiętajmy o zapewnieniu naszemu pupilowi wygodnego miejsca.\nZatrzymując się na parkingach w mieście i pozostawiając psa w samochodzie koniecznie trzeba zostawić miseczkę napełnioną wodą oraz uchylone okno – by zapewnić dopływ świeżego powietrza.\nWychodząc zaś razem z psem trzymamy go na smyczy. Podróżując koleją, również możemy zabrać ze sobą psa, gdyż ich przewóz w wagonach osobowych PKP dozwolony jest zarówno w komunikacji międzynarodowej, jak i krajowej. Można przewozić psy ( nie więcej jednak niż dwa na jednego podróżującego) w wagonach osobowych klasy II za opłatą w wysokości połowy ceny biletu.\nPonad to należy mieć ze sobą świadectwo zdrowia psa wydane przez lekarza weterynarii oraz aktualne, ważne świadectwo zaszczepienia psa przeciw wściekliźnie. Przewóz psów w wagonach sypialnych jest dozwolony wtedy, gdy właściciel (ewentualnie z rodziną) zajmuje cały przedział i wykupił pół biletu klasy II dla psa. Podróżowanie z psem autobusem również uwarunkowane jest posiadaniem aktualnego świadectwa zdrowia psa i wykupieniem „połówki” biletu. W samolotach można przewozić psy w „opakowaniach” (klatka, skrzynka. transporter) za opłatą taką jak bagaż, tzn. za 1 kg opłaca się 1% ceny biletu osobowego.\nWyjeżdżając z psem na urlop za granicę, niezależnie od środka transportu z jakiego będziemy korzystali, należy bezwzględnie upewnić się jakich trzeba dopełnić formalności w kraju docelowym i w krajach tranzytowych, by nie napotkać na nieprzewidziane trudności w podróży. Oczywiście pamiętajmy o zabraniu Świadectwa zdrowia i świadectwa szczepienia przeciw wściekliźnie.\nNajlepiej, jeśli to będzie tzw. Międzynarodowa Książeczka Zdrowia – dokument upoważniający do wywozu psów i kotów poza terytorium Polski. W wydrukowanej w języku polskim i angielskim książeczce znajdują się : miejsce na fotografię lub odcisk nosa psa, jego dane „osobowe”, dane dotyczące właściciela, informacje dotyczące formalności przy przekraczaniu granicy, itp. Po przyjeździe do celu podróży trzeba przygotować pieskowi kąt, który będzie jego „stałym” azylem. Miejsce to powinno być tak usytuowane, aby nie było przeszkodą w poruszaniu się osób, nie może być narażone na przeciągi oraz powinno mieć dobry dostęp powietrza i światła. Przez pierwsze dni pobytu psa w nowym środowisku trzeba mieć go stale „na oku”, nie można pozwalać mu na samotne wędrówki po nieznanym terenie. Zabierając psa na wycieczkę do lasu, trzeba zorientować się, czy teren na którym przebywamy nie jest zagrożony wścieklizną.\nWówczas trzeba przedsięwziąć szczególne środki ostrożności (prowadzić psa na smyczy).\nJeżeli nie zauważymy żadnych niebezpieczeństw, dajemy naszemu czworonogowi możliwość codziennego wyhasania się na świeżym powietrzu, na wolnej przestrzeni. Zezwalamy mu na częstą kąpiel w czystej rzece czy stawie, po której biegając szybko wyschnie. Każdego wieczoru dokonujemy pielęgnacyjnego przeglądu pazurów, zębów, oczu, uszu, dokładnie wyczesujemy włosy obserwując czy nie ma na skórze pasożytów (kleszczy, pcheł, wszy). Pożywienie dla psa powinno być możliwie najbardziej różnorodne – prawie wszystko co jada człowiek można podawać psu. Trzeba unikać ostrych przypraw, korzeni, sosów, itp. pamiętać trzeba, że pies jest bardzo wrażliwy na nieświeże, skwaśniałe i stęchłe pokarmy roślinne i reaguje na nie gwałtownym lub długotrwałym rozstrojem żołądka. Natomiast mięso surowe (z wyjątkiem kiełbas), jajka i sery będące w stanie lekkiego rozkładu są dla psa nieszkodliwe, a nawet smaczne. Istotne jest, aby jadł zawsze z własnej, zabranej z domu, wyłącznie dla niego przeznaczonej miski. Naczynie to musi być przed każdym posiłkiem starannie umyte. Trudno określić dokładną ilość podawanego psu pokarmu.\nZależy ona nie tylko od jego jakości i wartości odżywczej, ale też od wielkości i kondycji psa.\nWłaściciel obserwując pupila najlepiej oceni, czy jest on odpowiednio żywiony. Jeśli czasem, przez dzień lub dwa pies nie okazuje apetytu, nie zdradzając przy tym innych objawów chorobowych, nie trzeba się tym przejmować, gdyż jako potomek drapieżnych znosi dobrze głodówkę, którą sam sobie nieraz aplikuje. Podobnie postępuje po przejedzeniu, zwłaszcza kośćmi, które zwraca, co jest zjawiskiem normalnym, nie wskazującym na chorobę.\nP.S. Jeśli wyjeżdżając na urlop nie ma możliwości zabrania ze sobą psa, można go przekazać na przechowanie do Hotelu dla Zwierząt.\nNa przestrzeni ostatnich kilkunastu lat, jedną z bardziej charakterystycznych przem ian, jakie wystąpiły w życiu naszych miast jest zauważalna zmiana stosunku do zwierząt domowych.\nDawniej negatywne nastawienie do zwierząt można było zaobserwować nawet na ulicy.\nObjawiało się ono ironicznymi i niekiedy nawet złośliwymi uwagami pod adresem osób wyprowadzających psy na spacery, widokiem kierowcy, który nie zauważył przechodzącego przez ulicę psa, czy też obojętnością wobec znęcania się nad zwierzętami. Dzisiaj można zaobserwować zupełnie coś odmiennego : kierowcy zatrzymują się gdy na ulicy znajdzie się pies, na oknach szkół, przedszkoli, a także prywatnych domów umieszczane są karmniki dla ptaków.\nWzrasta liczba właścicieli psów, kotów, świnek morskich, ptaków i innych zwierząt domowych.\nW sklepach pojawiły się stoiska z żywnością dla psów i kotów, a w kioskach pisma. Programy telewizyjne, filmy przyrodnicze i książki pomagają w poszerzeniu wiedzy na temat życia i obyczajów zwierząt.\nJednak zawsze, jeśli zamierzamy zdecydować się na psa, kota, czy inne zwierzątko trzeba odpowiedzieć sobie na pytanie – dlaczego człowiek decyduje się na przyjęcie do domu zwierzęcia? Czy przeważa chęć posiadania w domu „czegoś ładnego”, podobnie jak to się dzieje w przypadku mody na stylowe meble?\nCzy w odniesieniu do zwierząt decyzja ta podejmowana jest z większą odpowiedzialnością.\nInna sprawa to świadomość decyzji i wzięcie pod uwagę wszystkich konsekwencji (koszty, obowiązki itp.).\nZ punktu widzenia psychologicznego są cztery kategorie powodów mających wpływ na podjęcie decyzji o posiadaniu zwierzęcia:\n- poszukiwanie towarzystwa,\n- motywacja użytkowa,\n- poddanie się wpływowi otoczenia = wymuszenie.\nJeśli kupujemy lub bierzemy do domu psa w następstwie wymuszenia przez dziecko (zrobimy mu przyjemność, ech, kupmy mu tego psa dla świętego spokoju) to los takiego psa jest marny.\nZwykle taki pies szybko ten dom opuszcza. Inaczej zupełnie wygląda psi los jeśli powody podjęcia decyzji o jego posiadaniu zaliczyć możemy do innych kategorii. Brak rodziny, ograniczenie kontaktów związane z przejściem na emeryturę, nieuchronne związane z wiekiem odchodzenie przyjaciół i znajomych powodują, że człowiek staje się coraz bardziej osamotniony.Zwierzę może więc być lekarstwem o bardzo wielostronnym działaniu.Posiadanie pupila, z którym możemy wychodzić na spacery, poszerza możliwości nawiązania kontaktu z innymi ludźmi, pozwala nawiązywać znajomości, a nawet przyjaźnie, właściwie bez wysiłku. Istnieje jeszcze jeden bardzo ważny aspekt bycia samotnym. Oto są ludzie, którzy czują się nikomu niepotrzebni.Nikt na nich nie czeka, nikt na nich nie liczy, nie muszą się opiekować. Koncentrują się więc na własnych kłopotach zdrowotnych, często nie mają sił psychicznych aby należycie o siebie zadbać.Domowe zwierzę dostarcza tym ludziom wszystkiego co niezbędne. Mając w domu inną żywą istotę, zależną od nich, bardziej niż oni bezbronną, zmuszani zostają do aktywności. Sprawowanie opieki powoduje, że nie koncentrują się na własnych przeżyciach i dolegliwościach, gdyż mają po prostu inne tematy, inne zmartwienia, problemy, ale także radości, którym poświęcają uwagę i czas. Inny mechanizm można zaobserwować w przypadku samotności tylko psychologicznej, a więc u osób, które mają rodzinę i przyjaciół. Tu podstawową rolę odgrywają cechy charakteru udomowionych zwierząt, szczególnie psów, ale też kotów, ptaków czy chomików. Domowe zwierze wita nas w domu z zawsze jednakowym entuzjazmem. Nie ma humorów, nie miało kłopotów w pracy, za które musi się na nas odegrać. Nie krytykuje nas, potrafi okazać swoją radość i przywiązanie, jeśli tylko mamy na to ochotę. Jest idealnym słuchaczem. Tak więc mając własne zwierzę przestajemy się czuć osamotnieni wśród wiecznie spieszącej się i zdenerwowanej rodziny. Chęć posiadania zwierzęcia w celu podniesienia poczucia własnej wartości okazuje się być motywem nieświadomym lub nie do końca świadomym. Kupując psa z niezwykle szlachetnym rodowodem, egzotycznego węża lub pięknego ptaka, zapewniamy sobie posiadanie czegoś, co wyróżnia nas spośród otoczenia. Kupując takie zwierze stajemy się kimś ważnym, innym. Podnosimy swoją wartość, często nie tylko we własnych oczach, ale także w oczach znajomych. Niebagatelną sprawą jest tu również cena nabytku. Dzięki zakupowi np. kota niezwykłej rasy wzbudzamy zainteresowanie u tych, którzy naszego kota zobaczyli. Możemy zaskakiwać słuchaczy wiedzą na temat pochodzenia, historii i rozwoju tej rasy. Możemy stać się ekspertem. Oczywiście możemy zostać ekspertem w zupełnie innej dziedzinie, wcale nie kupując kota, ale trudniej jest wtedy przekazać znajomym informację o nowo zdobytej wiedzy, bez stwarzania po temu okazji. Możemy zostać zakwalifikowani nie jako ekspert, ale jako chwalipięta, a przecież nie o to nam chodziło. Tak więc zakup szlachetnego zwierzęcia zmienia nasz obraz i poprawia, dzięki temu nasze samopoczucie. Dzięki temu nabytkowi jest nam przyjemniej żyć, innym sposobem na poprawienie sobie samopoczucia poprzez podniesienie własnej wartości, jest zajęcie się szkoleniem swojego podopiecznego. Przyjemnie jest mieć kogoś, kto reaguje na nasze polecenia : przychodzi, siada, daje łapę. Często jest to związane z poczuciem, że WRESZCIE ktoś nas słucha, dla kogoś jesteśmy autorytetem. Tego nie zapewni nam żaden człowiek, na którego posłuszeństwo oczywiście (i być może na szczęście) nie możemy liczyć. Rzadko zdajemy sobie sprawę z tego, że również zaopiekowanie się chorym, kalekim, bezdomnym zwierzęciem zawiera w sobie element dowartościowania siebie. Pomogliśmy komuś, uratowaliśmy kogoś od śmierci, spełniliśmy dobry uczynek, zachowaliśmy się właściwie. To sprawia, że możemy być z siebie zadowoleni, możemy myśleć o sobie życzliwie, lepiej niż przedtem. Możemy powiedzieć sobie, że jesteśmy dobrym człowiekiem. Zaofiarowaliśmy pomoc, ochronę i opiekę istocie, która będzie nam okazywać wdzięczność. To poczucie siły i sprawstwa ma niezwykle pozytywną wartość dla poczucia własnej wartości, a co za tym idzie dobrego samopoczucia w ogóle.Posiadanie zwierząt z powodów użytkowych dotyczy przede wszystkim hodowli prowadzonych dla celów finansowych i posiadania psów obronnych. Posiadanie dużego, wyglądającego na obronnego psa zwiększa komfort psychiczny i obniża poczucie bezbronności jego właściciela. Szczególnie dotyczy to dzieci, które czują się bezpieczniej, gdy towarzyszy im pies. Omówionych wyżej kategorii nie można traktować w pełni rozłącznie. Powodów, dla których zdecydowaliśmy się na wprowadzenie zwierzęcia do na naszego domu może być o wiele więcej lub ulegają one zmianie, pod wpływem obcowania z nowym domownikiem. Nie należy też traktować różnych motywów jako dobrych lub złych, właściwych lub niewłaściwych. Jeśli czynimy dobro sprawiając sobie przyjemność tym lepiej dla sprawy i dla nas. Jednak podejmując decyzję powinniśmy dokładnie rozważyć, co możemy zaofiarować przyszłemu domownikowi i w zależności od własnych możliwości zdecydować się na zwierzę, któremu będzie w tych warunkach dobrze. Decyzja przyjęcia do domu żywej istoty nie da się porównać z zakupem mebla. Dobrze też jeśli wiemy, czego oczekujemy od naszego przyszłego towarzysza i wybieramy go zgodnie z jego możliwościami. Przyjmując do domu żywą istotę, bierzemy za nią odpowiedzialności powinniśmy stworzyć jej jak najlepsze warunki. Zadowolone zwierze będzie w stanie obdarować nas bardziej niż smutne i nieszczęśliwe. Jak w każdej dwustronnej relacji, tak i w tej : człowiek – zwierzę, najlepiej jest wtedy, gdy jest ona równie udana dla obu stron.\nPo przeciętnie trwającym 63-dniowym okresie ciąży, suka rodzi w zależności od rasy od 2 do 12 szczeniąt. Przychodzą one na świat ślepe i głuche. Oczy ich otwierają się, kiedy mają 10-14 dni, ale musi upłynąć jeszcze jeden tydzień, aby zaczęły widzieć. Kanały uszne zaś zaczynają funkcjonować, gdy szczenię ma 14-18 dni. Przez pierwszy tydzień swojego życia szczenięta nie robią nic poza spaniem i ssaniem. Stopniowo stają się coraz bardziej aktywne i w wieku ok. 3 tygodni zaczynają rozglądać się po swoim posłaniu. W pomieszczeniu, w którym przebywają nowonarodzone szczenięta powinna być temperatura w granicach 30-33 st.C. Co 10 dni można obniżać temperaturę 0,5 st.C, aż do uzyskania normalnej temperatury pokojowej (ok. 20-22 st.C). Szczenięta przy matce przebywają z reguły 5-6-7 tygodni.\nPotem zostają przekazywane nowym właścicielom, którzy muszą włożyć wiele trudu, aby w sposób właściwy przeprowadzić małą istotę w dorosłe życie.\nMałe szczenię jest podobne do małego dziecka – ciekawe, żywe, wścibskie i gotowe do wszelkich psot. To naturalne zachowanie musi być jednak utemperowane, aby ze szczeniaka wyrósł miły towarzysz domowy.\nPierwsza i najważniejszą czynnością jest nauczenie szczenięcia kiedy i gdzie może załatwiać swoje potrzeby fizjologiczne. Łatwo zauważyć, że szczeniak po obudzeniu z głębokiego snu chodzi i bawi się przez 5-10 minut, a następnie starannie obwąchuje podłogę, kręci się przez chwilę w kółko i wypróżnia.\nBiega jeszcze przez 15-20 minut i układa się znowu do snu. Ten cykl powtarza się regularnie. Wiedząc o tym łatwiej będzie pospieszyć z pomocą i w odpowiednim momencie zanieść szczeniaka na specjalnie przygotowany kawałek papieru, czy na trawnik. Ilekroć uda się szczeniakowi spełnić nasze oczekiwanie, trzeba go pochwalić.\nW razie zaś pomyłki nie należy traktować go zbyt ostro. Nauczenie szczeniaka czystości wymaga naszej stałej kontroli i uwagi, ale trud ten zwykle szybko daje rezultaty. Pomieszczenie, w którym przebywa szczeniak najwięcej, musi być utrzymane w czystości. Podłogę trzeba często zmywać ciepłą wodą z dodatkiem łagodnych środków czystości. W stałym miejscu trzeba przygotować szczeniakowi posłanie, miskę z wodą i parę ulubionych zabawek. Szczeniak powinien uznawać własne posłanie za swój prywatny, własny teren i czuć się tam bezpiecznie. Krzesła, fotele, a w szczególności sypialnia powinny być dla szczeniaka miejscami absolutnie zakazanymi. Szczeniak musi być nauczony jak zachowywać się w środowisku ludzkim, gdzie może przebywać w domu i co mu wolno robić, a czego nie. Trzeba przy tym być bardzo konsekwentnym, gdyż każde nie wyegzekwowane do końca polecenie uczy szczeniaka nieposłuszeństwa. Najlepiej jest jak najszybciej nadać szczeniakowi imię, które będzie nosił przez całe życie. Przychodzenie na zawołanie jest jedną z pierwszych i najważniejszych umiejętności jakie pies musi opanować. Jeśli piesek nie reaguje na zawołanie zazwyczaj wystarczy odejść lub odbiec od niego. Pozostawiony nagle sam, powinien pobiec za właścicielem. Zabawę tę powtarzać trzeba często, ale nie do znudzenia, a prawidłowe reakcje psa nagradzać. Nigdy nie wolno wołać szczeniaka po imieniu, jeśli mamy zamiar go ukarać. Dźwięk imienia powinien kojarzyć się psu wyłącznie z przyjemnością. Wszelkiego typu zakazy najlepiej przekazywać szczeniakowi przez krótką komendę „nie”. Ta ważna komenda, która używana będzie przez całe życie musi być wprowadzona już we wczesnym okresie życia psa. Ale nie należy jej używać w sytuacjach, gdy istniej możliwość niewykonania. Najlepiej uczyć szczeniaka podczas zabawy.\nSą one wręcz niezbędne do prawidłowego rozwoju szczenięcia. Pozostawione bez nich szczenię nigdy nie rozwinie w pełni prawidłowych zachowań społecznych. Zabawy budują i rozwijają prawidłowy związek psychiczny między psem a jego panem. Nie wolno pozwolić jednak, aby szczeniak zapędzał się w nich za daleko, próbując poważnego, agresywnego ataku. W takiej sytuacji zabawę trzeba natychmiast przerwać, skarcić szczeniaka i powrócić do zabawy wówczas, gdy szczeniak zupełnie się uspokoi.\nAby szczeniak rozwijał się w prawidłowy sposób trzeba zapewnić mu odpowiedniej porze właściwe pożywienie. Szczenięta w wieku 6-12 tygodni powinny być karmione 4 razy dziennie, możliwie zawsze o tej samej porze. Na śniadanie najlepiej podać pełnoporcjową karmę dla szczeniąt, lub dziecięce odżywki, albo różnorodne płatki na mleku. Na obiad siekane, ugotowane mięso wołowe, pełnoporcjową karmę psią suchą lub z puszki oraz wodę. Na podwieczorek i kolację pies powinien zjeść to samo co na obiad z dodatkiem witamin, a do picia mleko. Po ukończeniu 12 tygodni życia wystarczy karmić psa trzykrotnie (rezygnacja z obiadu lub podwieczorku), a gdy skończy sześć miesięcy wystarczy dwukrotne karmieni w ciągu doby. Aby nie dopuścić do zachorowań trzeba szczenię odrobaczyć w wieku 5-6 tygodni, powtarzając zabieg co miesiąc do ukończenia roku życia. W wieku 7-8 tygodni konieczne jest zaszczepienie przeciwko nosówce i parwowirozie (tyfus psi) oraz powtórzenie tego szczepienia w wieku 11-12 tygodni, wraz ze szczepieniem przeciw wściekliźnie.\nŚwinka Morska jest idealnym zwierzątkiem zarówno dla najmłodszych jak i starszych dzieci.\nŚwinki morskie nie gryzą, nie biegają zbyt szybko, nie wymagają skomplikowanych klatek, a i z żywieniem ich nie powinno być większego kłopotu. To ładne, małe zwierzątko nie jest bowiem przedstawicielem rodziny świniowatych ani też żadnego z gatunków ssaków morskich.\nPierwszy człon jego nazwy pochodzi od wydawanych przez zwierzę dźwięków, które mogą kojarzyć się z głosem prosięcia, drugi – chyba tylko stąd, że do Europy zwierze to przybyło drogę morską.Świnka morska należy do rzędu gryzoni, najliczniejszego w gromadzie ssaków. Świnki morskie hodowane w domu lub do potrzeb laboratoriów pochodzą najprawdopodobniej od zwierząt udomowionych w Peru.\nRacjonalną hodowlę świnkę morskich rozpoczęli na początku XX wieku hodowcy angielscy.\nDzięki ich staraniom o dobór par, selekcji i eliminacji zwierząt słabszych powstały wyraźnie różniące się odmiany : świnka morska krótkowłosa, rozetkowa, angorska.\nŚwinkę hodowaną w domu najlepiej trzymać w dwupoziomowej klatce wykonanej z łatwo dostępnych materiałów (można do tego wykorzystać np. szufladę). Klatka powinna być ustawiona w miejscu nie narażonym na przeciągi i nagłe zmiany temperatury. Dno klatki koniecznie trzeba wyłożyć ściółką, która powinna być zawsze sucha i czysta.\nW pomieszczeniu dla świnki morskiej musi być miejsce na karmidełko przeznaczone na mieszanki ziarniste oraz drabinka na siano i zielonki. Nie może zabraknąć poidełka. Od czasu do czasu trzeba wrzucić do klatki naszemu pupilowi coś do zabawy i gryzienia. W klatce powinno się znaleźć również miejsce na domek – kryjówkę.\nWszystkie czynności związane z pielęgnacją i karmieniem świnki trzeba wykonywać spokojnie i bez pospiechu. Świnki karmimy raz lub dwa razy dziennie, najlepiej o stałej porze. Karma powinna składać się z mieszaniny ziaren owsa, pszenicy, otrąb pszennych, śruty jęczmiennej, siemienia lnianego, nasion słonecznika, śruty kukurydzianej. W pożywieniu świnki nie może zabraknąć warzyw i owoców.\nW porze zimowej podajemy także siano, a od wczesnej wiosny do późnej jesieni świeżą zielonkę.\nWażne jest aby organizm świnki otrzymywał odpowiednie ilości witamin i mikroelementów.\nObecnie są produkowane i dostępne rozmaite rodzaje tzw. karm pełnoporcjowych zawierających wszystkie niezbędne składniki pokarmowe. Są to karmy niezbyt drogie i łatwe w stosowaniu.Świnki morskie są zwierzętami towarzyskim, najlepiej czują się w gromadzie, bardzo szybko się oswajają. Są idealnymi zwierzątkami dla dzieci.Warto nauczyć się mowy świnek morskich. Ich gwizdy, piski, warkoty i inne odgłosy mają swoje znaczenie. Świnki wyrażają w ten sposób w swoim języku zadowolenie, strach, agresję.\nŚwinkę można nauczyć, by reagowała na swoje imię.Samice świnki morskiej osiągają dojrzałość płciową w wieku 7-8 tygodni, a samce 8-12 tygodni. Najczęściej co 15-17 dni występuje u samiczek ruja.\nCiąża świnki morskiej trwa od 58-72 dni, a w miocie rodzi się od 1 do 5 świnek. Młode świnki mogą odżywiać się od razu karmą stałą, ale korzystają również z mleka matki. W okresie trzech pierwszych tygodni po porodzie samiczka powinna otrzymywać 3-5 gram rozpuszczonego mleka w proszku na dobę.\nMłode oddziela się od matki po upływie ok.22 dni.Zdrowa świnka morska jest ruchliwa, reaguje na wszystko, co się dzieje dookoła. Ma dobry apetyt, jej futerko jest lśniące. Chora świnka nie chce jeść, unika kontaktu z otoczeniem, chowa się po katach, jest smutna i obojętna. Sierść staje się matowa i często nastroszona. Tak wyglądające i zachowujące się zwierze trzeba oddzielić od reszty stada i zasięgnąć rady lekarza weterynarii, gdyż z pozoru błahe niedomagania mogą okazać się niebezpieczne dla życia.\nDroga chomików syryjskich zwanych też niekiedy złocistymi z ich blisko-wschodniej ojczyzny do Polski była wielokrotnie dłuższa zarówno w przestrzeni, jak i w czasie, niż można sądzić na podstawie znajomości mapy świata. Chomik, znany dawniej wyłącznie jako dziki mieszkaniec okolicy Haleb, został opisany i otrzymał zoologiczną nazwę jeszcze w ubiegłym wieku (1839 r.). Później słuch o tych gryzoniach zaginął i wszystko wskazywało na to, że gatunek ten zginął doszczętnie. Aż po stu latach, w roku 1930, zupełnie niespodziewanie, profesor z Zakładu Zoologii Hebrajskiego Uniwersytetu w Jerozolimie, w czasie wyprawy badawczej do Syrii wykopał przypadkowo na głębokości 2,5 metra całe chomicze gniazdo, w którym znalazł samicę i dwanaście młodych. Chomiki zostały zabrane do Jerozolimy i tam zaczęły przychodzić na świat następne pokolenia, które stały się protoplastami wszystkich żyjących obecnie na świecie, w niewoli chomików syryjskich. Do Polski po raz pierwszy chomiki przywiezione zostały w roku1950 z Francji, aby po niespełna 20 latach stać się u nas powszechnie używanymi zwierzętami laboratoryjnymi, pomocami dydaktycznymi w szkolnych pracowniach biologicznych, a przede wszystkim ulubionymi współlokatorami w bardzo wielu mieszkaniach. Zewnętrzny wygląd chomika jest na ogół wszystkim znany. Warto jednak dodać, że skóra chomika jest bardzo obszerna i luźno połączona z tułowiem, toteż zwierzę uchwycone za fałd skórny na karku i podniesione potrafi bez większego trudu odwrócić się przodem i ukąsić natręta. Futerko krótkie i gęste, odznacza się jedwabistą miękkością i jest tak gładkie, że stawia bardzo mały opór podczas przeciskania się chomika przez najwęższe szczeliny. Pierwotne, tzn. dzikie ubarwienie grzbietu jest ciemnordzawe, złoto-rudobrązowe lub rudo-szare, a brzuch białawy. Często ubarwienie zależne jest od sposobu i stanu odżywiania i kondycji chomika. Po bokach ciała w okolicy bioder, skóra ma ciemne plamy, ponieważ znajdują się tam tzw. gruczoły boczne (biodrowe, zapachowe). Ich wonna wydzielina, nieuchwytna dla ludzi, ale wyczuwalna nie tylko dla chomików, ale także dla innych zwierząt (psy, koty) służy di znakowania terytorium każdego osobnika. Wielkością dorosłe chomiki przypominają małego szczura, mają jednak w przeciwieństwie do niego bardzo krótki ogon. Cechą charakterystyczną chomików są worki policzkowe, czyli dwie rozciągliwe „kieszenie” pod skórą, ciągnące się od policzków do barków. Pojemność ich u chomików syryjskich równa jest połowie łyżki stołowej, co jak na tak małe zwierzę stanowi dość dużo. Służą one chomikom do magazynowania i przetrzymywania pokarmu, aby następnie schroniwszy się w kryjówce, wyrzucić go z powrotem na zewnątrz. Ten pęd do zbieractwa nie jest świadomie kontrolowany i znacznie przewyższa realne zapotrzebowanie pokarmowe zwierząt. Hodując chomika w domu, trzeba być szczególnie czujnym i pilnować, aby te przemiłe zwierzątka nigdy nie miały sposobności wymknąć się z mieszkania. Zdarza się bowiem nieraz, ze chomiki syryjskie zagnieżdżają się w szczelinach murów i pęknięć ścian, gdzie nie sposób ich kontrolować, a jako wszystkożerne – bez trudu znajdują sobie pożywienie zarówno na śmietnikach, jak i w spiżarniach.\nAby więc hodowla chomików syryjskich, niezależnie od ich indywidualnego charakteru i usposobienia przebiegała prawidłowo nie trzeba :\n1. niepokoić chomika w kryjówce,\n2. umieszczać w przegrzanym miejscu,\n3. ograniczać możności biegania i wspinaczki,\n4. zaniedbywać dokładnego zamknięcia chomiczego pomieszczenia,\n5. gdy chomik biega po mieszkaniu, zostawiać uchylonych szaf, jak też nie zalepionych szczelin,\n6. dopuszczać do wydostania się chomika z mieszkania,\n7. żywić jednostajnie,\n8. dawać długich i ostrych kości czy ości,\n9. wstawiać do pomieszczenia naczyń z cienkiego szkła,\n11. przestraszać i denerwować chomika przykrymi bodźcami np. dmuchanie w nos czy cmokanie.\nAmbicją każdego hodowcy powinno być to, aby jego podopieczny czuł się jak najlepiej, aby miał możność zaspokajania wszystkich swoich potrzeb zarówno fizycznych, jak i psychicznych. Aby tak być mogło trzeba samemu być dostatecznie wrażliwym i uważnym, aby potrafić zaobserwować upodobania i antypatie zwierzęcia, jak również umieć się wczuć w jego doznania. Dlatego to właśnie hodowanie chomików syryjskich, jeśli prowadzone jest z zamiłowaniem stanowi znakomity czynnik wychowawczy dla hodowców w każdym wieku, ćwiczy poczucie obowiązku, odpowiedzialność i wyobraźnię.\nKocie, mądry monarcho, tajemniczy, skryty\nCzyż nasze śmiałe palce, ciężkie od pierścieni\nMoże się tak zdarzyć, że kot zdecyduje się przyjść i zamieszkiwać z wami. Zaczyna on od krótkich wizyt, zwracając baczną uwagę na jakość i dostępność posiłków, a także na ciepłe przyjęcie i komfort odwiedzanego miejsca. Jeśli zostaniecie w ten sposób wybrani i nie należycie do tej dziwnej mniejszości ludzi, którzy uważają się za kociofobów bez śladu uczucia dla kotów w sercach, będziecie mieli własnego kota, a raczej kot będzie miał was.\nWspaniale jest mieć kota w pobliżu, bo jakie inne zwierzę domowe łączy w sobie sofistykę z przyjaźnią, a jednocześnie jest zdolne do ogrzewania kolan, łowienia myszy, ozdabiania pokoju i wczesnego wykrywania nachodzącego trzęsienia ziemi? Wszystko to można otrzymać od kota za niewielkie pieniądze.\nKiedy decydujecie się dzielić dom z kotem trzeba sobie zadać kilka pytań : czy kot będzie musiał cały czas przebywać w domu, czy macie czas i cierpliwość pielęgnować kota jak tego wymaga, czy możecie sobie pozwolić na podstawowe wyposażenie, kupowanie pożywienia wysokiej jakości, wydatki na leki w przypadku niespodziewanej choroby kota.\nKupno kota muszą więc poprzedzić głębokie przemyślenia i staranne przygotowania. Następnie trzeba podjąć dalsze decyzje. Kot czy kociak, kot czy kotka? Nie kastrowane kocury mogą być wspaniałymi towarzyszami, choć stanowią mieszankę Arnolda Schwarzeneggera i Don Juana – regularnie uczestnicząc w kocich wojnach, lub mają obsesję na punkcie ostatniej ukochanej. Kotki natomiast są skłonne do wydawania na świat kociąt z monotonną regularnością. Jednym z humanitarnych i skutecznych rozwiązań jest sterylizacja, która uwalnia od części tych problemów. Przyszły właściciel każdego kota musi wiedzieć, że kot powinien być czujny i interesować się otoczeniem, chętnie krążyć z łebkiem uniesionym do góry, łatwo zeskakiwać ze stołu na podłogę, mieć czyste i lśniące oczy, uszy, jamę ustną i nos, bez śladów żadnej wydzieliny, czyste i białe zęby bez kamienia nazębnego oraz jasnoróżowe dziąsła i język, czystą skórę i lśniące futerko. Kot nie powinien cierpieć na biegunkę, kichać, kaszleć, posapywać, dotykany zdradzać objawów bólu, nosić żadnych śladów krwawienia, mieć na futerku skaz, plam oraz miejsc wyłysiałych.\nPrzed przybyciem kota do nowego domu należy usunąć wszystko, co mogłoby mu zagrażać, a przede wszystkim trujące rośliny doniczkowe. Nie należy zatem pozwalać kotu na kontakt z następującymi gatunkami roślin : Filodendron, Dieffenbachia, Bluszcz właściwy, Kaladium, Wilczomlecz piękny, Psianka, Rododendrony i Azalie, Laur pospolity, Jemioła.\nKiedy przyniesiecie kota do domu pozwólcie mu na samodzielne, dokładne zbadanie pokoju za pokojem, bez interwencji dzieci lub innych zwierząt. Starych rezydentów wpuśćcie dopiero do zapoznaniu się kota z całym domem. Rozpieszczajcie kota przez pierwszy tydzień i bądźcie gotowi do zabawy z nim. Pozwalając na pierwsze zwiedzanie okolicy dotrzymajcie mu towarzystwa. Nigdy nie należy pozwalać nowo przybyłemu kotu, nawet dorosłemu, pozostawać na noc poza domem.\nPodstawowe minimum dla kota trzymanego w domu to : miejsce do spania, miejsce do załatwiania się, miseczki do wody i jedzenia i kilka zabawek.\nNa podstawie : „Księgi kotów” D.Taylora\nMotto : „Pour le chat” Dekaure-Madrus w przekładzie W.Lewina\nCzy sterylizacja może rozwiązać problem bezpańskich psów?\nW Polsce żyje ok. siedem milionów psów. Jedne na łańcuchu, inne za płotem na wolnej przestrzeni, jeszcze inne to psy domowe, kanapowe.\nNikt inny tylko człowiek jest odpowiedzialny za to, jaki będzie jego pies. Czy będzie towarzyszem życia, czy też zagrożeniem i postrachem wsi, ulicy, osiedla. To na człowieka spada poważny obowiązek wychowania swojego psa, przystosowania go do życia w środowisku ludzi. Jednym z poważniejszych elementów właściwego wychowania psa jest kontrola płodności. Niektórzy właściciele chcąc zaoszczędzić sobie kłopotu z wychowaniem nie chcianych szczeniąt, a także kociąt zwracają się do lekarzy weterynarii po poradę lub wykonanie zabiegów.\nWspółczesne metody kontroli płodności u suk i kotek, psów i kocurów polegają na działaniu farmakologicznym przy pomocy gestagenów lub androgenów lub na wykonaniu zabiegu chirurgicznego. Ta ostatnia metoda daje stuprocentową gwarancję niepłodności. Terapia sterydowa progestagenami i androgenami wykazuje skuteczność i bezpieczeństwo na okres od 6 m-cy do 3,5 lat. Kontrola płodności wśród psów i kotów zaczyna nabierać istotnego znaczenia, zważywszy że na naszych ulicach, we wsiach i osiedlach daje się zauważyć coraz większą ilość bezpańsko wałęsających się psów. Prawie nigdy nie szczepionych, niejednokrotnie wychudzonych, niedożywionych. Psy takie w celu zdobycia pożywienia podkradają się do gospodarstw rabując kury, kaczki itp. Pies głodny, wałęsający się po ulicach miasta staje się agresywny wobec ludzi. Tym chce zwrócić na siebie uwagę, że jest, że żyje.\n„U wielu ludzi miłość do psa trwa krótko chwilę. Później zwierzę ląduje na ulicy i wszystko zaczyna się od nowa : suka rodzi młode, które czeka los bezdomnych psów. Psów i kotów jest w Polsce znacznie więcej niż dobrych ludzi, którzy chcieliby się nimi zająć. W innych krajach, gdzie współżycie psów i ludzi układa się lepiej niż u nas, sterylizacja jest powszechnie stosowana wobec psów, suk, kotek i kocurów. Właściciele rozumieją jej konieczność. Co jest bardziej niehumanitarne, zgoda na wygłodzone, umierające na mrozie psy, usypianie niepożądanych szczeniąt lub kociąt, a także dorosłych zwierząt – czy sterylizacja? – pyta lek. wet. M. Onyszkiewicz z Fundacji „Animals.\nW wielu miastach w Polsce przeprowadza się przy pomocy specjalnych ekip zabiegi sanitarne polegające na wyłapywaniu psów. Psy te trafiają do kosztownych w utrzymaniu schronisk, gdzie ich los jest równie ciężki. Działania te świadczą o tym, że problem psów bezpańskich jest dostrzegany. Wiążą się jednak z określonymi kosztami, a załatwiają problem w sposób częściowy. Może właśnie sterylizacja pomogłaby rozwiązać ten problem?\nAkwarystyka jest hobby znanym od wielu lat. Pierwsze baseny, w których hodowana rybki pojawiły się ok.500 lat p.n.e. Fachową hodowlę ryb akwariowych rozpoczęto w Chinach na początku naszej ery. W Polsce jest to również bardzo popularne i znane hobby. Przypuszcza się, że w naszym kraju jest ok. 100 tys. osób hoduje rybki akwariowe.\nHodowla rybek w akwarium nie jest zbyt trudna. Wymaga jednak odrobinę wprawy, doświadczenia i wiedzy. Rybki bowiem bardzo szybko giną lub chorują w niewłaściwych warunkach. Te zaś, które mają zapewnione odpowiednie „warunki lokalowe” oraz dobrą karmę chorują rzadko.\nIstotny wpływ na efekty hodowli rybek w akwarium mają :\n- występowanie chorób zakaźnych i pasożytniczych,\n- niewłaściwy dobór gatunków.\nRyby są ściśle związane ze środowiskiem wodnym. Jeśli więc właściwości wody znacznie odbiegają od wymagań, rybki nie rozmnażają się, chorują, aż w końcu giną. Na Żuławach najczęściej występuje woda o odczynie obojętnym, średnio twarda. Zbyt niska, lub zbyt wysoka temperatura wody, lub też gwałtowne zmiany temperatury mają bardzo niekorzystny wpływ na zdrowie rybek. Niewłaściwe natlenienie prowadzi do wystąpienia choroby gazowej albo przyduchy. Kwasica lub zasadowica u rybek powodowana jest niewłaściwym odczynem wody. Zła praca filtra prowadzić może do zatrucia rybek produktami przemiany materii.\nRybki najczęściej są żywione gotowymi granulatami. Trzeba jednak pamiętać o tym, że nie ma karmy uniwersalnej. Zawsze należy stosować pokarm przystosowany dla danego gatunku rybek. To, że rybki chętnie zjadają granulat nie świadczy jeszcze o tym, ze pokarm ten jest akurat dla nich właściwy. Zawarta w gotowych pokarmach skrobia, wazonkowce i larwy komarów mogą spowodować otłuszczenie narządów wewnętrznych. Otyłość ryb prowadzi do spadku odporności, anemii i bezpłodności. Długotrwałe podawanie jednego rodzaju pokarmu wywołuje stan zapalny jelit. Z pokarmem żywym, łowionym w zarybionych zbiornikach, a także kupowanych, można czasem zawlec do swojego akwarium choroby zakaźne. Aby tego uniknąć ryby i grudki zarodkowe do hodowli pokarmu należy nabywać u zaprzyjaźnionego hodowcy. Można kupić je także w sklepie pod warunkiem, że pochodzą z niepodejrzanego źródła. Częstym błędem popełnianym szczególnie przez młodych akwarystów jest zły dobór gatunków. Hodowcy dokonując zakupu rybek kierują się często tylko ich ładnym wyglądem, nie zwracając przy tym uwagi na ich wymogi środowiskowe. Np. gatunki drapieżne mieszane są z roślinożernymi, ciepłolubne z krajowymi, osobniki bardzo duże z małymi, rybki stadne kupowane są w pojedynczych egzemplarzach. Często więc w zbyt małych zbiornikach znajdzie się kilkanaście gatunków ryb mających odmienne wymagania środowiskowe. Zbyt duże zagęszczenie spowodować może np. karlenie mieczyków, atakowanie słabszych rybek przez silniejsze, zranienia, „psychozę strachu”. Najwłaściwsze rozwiązanie to tzw. dobór geograficzny, polegający na umieszczeniu w jednym akwarium rybek z mniej więcej tej samej strefy geograficznej lub utworzenie zbiornika gatunkowego (np. Neon Innesa, Kirys pstry, Zbrojnik niebieski). Każde stadko zajmuje wówczas inny poziom wody w akwarium nie przeszkadzają sobie wzajemnie. Nasz sukces w hodowli rybek akwariowych zależeć więc będzie od tego, czy zdołamy pokonać wszystkie trudności z nią związane.\nPorady weterynaryjne opracował na podstawie swojej wiedzy i wielu ciekawych książek i zebrał w całość specjalnie dla sklepakwazoo.pl dr Tadeusz Studziński.


Archeoturystyka w regionie, region w archeoturystyce | Wydawnictwo UKW\nStrona główna / Sklep / ARCHIWUM / Archeoturystyka w regionie, region w archeoturystyce\nJustyna Żychlińska (red.)\ns. 146, oprawa miękka\nWyeksponowanie dziedzictwa kulturowego jako jednego z istotnych elementów lokalnego krajobrazu oraz historii należy do najważniejszych zadań archeologii publicznej, szeroko rozwiniętej w Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii czy Niemczech, natomiast słabo eksponowanej w działalności polskich archeologów. Pomostem łączącym rodzimą archeologię ze społeczeństwem jest archeoturystyka, stanowiąca jedną z głównych form współczesnego doświadczania przeszłości. Wszystkie zamieszczone w tej książce teksty łączy przewodnia myśl wyeksponowana w jednym z artykułów: jakiej archeologii potrzebuje współczesna turystyka, aby służyć społeczeństwu, odpowiadać na jego potrzeby i oczekiwania?\nKategoria: ARCHIWUM. Tagi: Anetta Głowacka-Penczyńska, Jacek Woźny, Justyna Żychlińska, praca zbiorowa.\nWyeksponowanie dziedzictwa kulturowego jako jednego z istotnych elementów lokalnego krajobrazu oraz historii należy do najważniejszych zadań archeologii publicznej, szeroko rozwiniętej w Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii czy Niemczech, natomiast słabo eksponowanej w działalności polskich archeologów. Pomostem łączącym rodzimą archeologię ze społeczeństwem jest archeoturystyka, stanowiąca jedną z głównych form współczesnego doświadczania przeszłości. Do tej pory cieszy się ona większym zainteresowaniem ze strony turystyki kulturowej niż archeologii. Rozwija się żywiołowo, przyjmuje wzory kultury popularnej, festynowej, niekiedy zmierza w kierunku pseudoarcheologii.\nNiewiele jest archeologicznych rozważań nad tym fenomenem, zwłaszcza w odniesieniu do konkretnych regionów kulturowych. Studia zebrane w niniejszej książce przybliżają wybrane aspekty tego problemu. Redaktorzy i autorzy postarali się zgromadzić reprezentatywne przykłady z dziedziny turystyki miejskiej, geoturystyki, krajoznawstwa, edukacji archeologicznej i konserwatorstwa, głównie z terenów Wielkopolski i Pomorza, wzbogacone kontekstem teoretycznym oraz tłem europejskim.\nWszystkie zamieszczone teksty łączy przewodnia myśl wyeksponowana w jednym z artykułów: jakiej archeologii potrzebuje współczesna turystyka, aby służyć społeczeństwu, odpowiadać na jego potrzeby i oczekiwania.\nBądź pierwszym recenzentem “Archeoturystyka w regionie, region w archeoturystyce” Anuluj pisanie odpowiedzi


El Agora (Xalapa, Meksyk) - opinie - TripAdvisor\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: El Agora\nAtrakcje w pobliżu obiektu El Agora\nEl Agora opinie, Xalapa\nNr 1 wśród 4 Gry i zabawy w lokalizacji Xalapa\nParque Juarez, Xalapa, Meksyk\nMiejsce w lokalnej historii\nJest to jeden z najlepszych miejsc, które Xalapa przyjmuje w zakresie kultury. To dom z jednej z najbardziej eklektycznych galerii w miasta, tu również można znaleźć odrzwi od starożytnego i teraz zburzony Fransicas klasztor. Jest tam jest teatr. Wizyty to, nie zawiedziecie się,\nEl Agora to mała, lokalna arts center\nEl Agora jest słodkie małe centrum sztuki w środku Xalapa. Wydaje się ukryty chyba że wiesz, gdzie to znaleźć. Spacerem przez centrum Parque Juarez na stronie, nie patrzeć w dół, i nie jest to, jakby po drugiej stronie ulicy z biblioteki. Musicie po prostu znaleźć...z tyłu na park i spacerem w dół a stairway. Pięknym hotelu Agora ma informacji turystycznej na temat lokalnych sztuk pięknych, mała galeria sztuki, a nawet kawiarnia. Wydaje mi się, że pokaż zaprojektowanymi artystycznymi filmów na okazję. Na zewnątrz jest na zewnątrz teatru i podczas pobytu w Xalapa poszczęściło w festiwalu jazzowym i chodziliśmy dwa bezpłatne koncerty w odkrytym teatrze. Było pełno ludzi w oba dni i muzyki była wspaniała.Więcej\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu El Agora.