Jak puścić się w seksie? - pytamy trenerkę seksualności Joannę Keszkę - Zwierciadlo.pl\nMartyna Wojciechowska: "Pamiętam doskonale, jak powtarzałam, że dla mnie szklanka jest zawsze do połowy pusta. Zawsze. I kiedy tylko trochę z niej ubędzie, to chcę ją od razu zapełnić. Tak bardzo byłam wszystkiego spragniona. Dzisiaj z pełną świadomością tego, że mówię coś zupełnie odwrotnego, twierdzę, że szklanka jest zawsze do połowy pełna. I cieszę się z tego, ile w niej mam". (Fot. Marta Wojtal)\nCzego teraz wszyscy najbardziej pragniemy? Natury, wolności i słońca. Oto więc Martyna Wojciechowska, wcielenie tych trzech jakości. Dziś ma w sobie więcej spokoju i akceptacji, ale ma też nową misję. Chce powiedzieć młodym ludziom, że są wystarczająco dobrzy, wystarczająco fajni i wystarczająco atrakcyjni. I to bardzo chce!\nKiedyś kojarzyłaś mi się z wojowniczką, dziś powiedziałabym, że z matką naturą.\nPodoba mi się to porównanie. Bo chyba dobrze obrazuje moją przemianę. Oczywiście nadal potrafię skutecznie walczyć, ale metody tej walki, jeśli w ogóle do niej dochodzi, są już inne. Jest we mnie więcej akceptacji, spokoju, łagodności, ale też pokory i wątpliwości. A bycie blisko natury zawsze było dla mnie najważniejsze, i to na wielu poziomach. Najszczęśliwsza jestem, kiedy czuję wiatr na twarzy – dosłownie i w przenośni.\nNatura to zmiana, ale też żywioł. Daje życie, ale i je odbiera. Cierpliwie znosi to, jak ją traktujemy, ale potrafi też powiedzieć: dość.\nMoja dojrzałość polega na tym, że nie tylko wiem, czego chcę – choć czasem jeszcze tego poszukuję – ale też dobrze wiem, czego na pewno nie chcę. Na przykład nie zamierzam już w imię czegokolwiek – tytułów, zaszczytów, pieniędzy czy jakichkolwiek innych korzyści – godzić się na kompromisy dotyczące przebywania w moim najbliższym otoczeniu ludzi, z którymi jest mi zwyczajnie nie po drodze. Dla mnie dziś relacje są ponad wszystko.\nMartyna Wojciechowska: "Najszczęśliwsza jestem, kiedy czuję wiatr na twarzy – dosłownie i w przenośni".(Fot. Marta Wojtal)\nSłusznie! Pewne rzeczy jesteśmy jednak w stanie dostrzec dopiero z perspektywy czasu.\nOstatnio wpadł mi w ręce wywiad, którego udzieliłam wiele lat temu. Niesamowite, jak różna jestem od tamtej siebie. Nie chodzi o to, że wtedy kłamałam, a teraz mówię prawdę, tylko po prostu zupełnie inaczej widziałam pewne rzeczy. Pamiętam doskonale, jak powtarzałam, że dla mnie szklanka jest zawsze do połowy pusta. Zawsze. I kiedy tylko trochę z niej ubędzie, to chcę ją od razu zapełnić. Tak bardzo byłam wszystkiego spragniona. Dzisiaj z pełną świadomością tego, że mówię coś zupełnie odwrotnego, twierdzę, że szklanka jest zawsze do połowy pełna. I cieszę się z tego, ile w niej mam.\nKiedy tak jak ja dojrzewa się w mediach, bo właściwie całe moje dorosłe życie w nich spędziłam, ma się też możliwość zobaczenia siebie w naprawdę różnych odsłonach. To trochę jak taki oficjalny pamiętnik.\nI coś w rodzaju osobistej kroniki zmian. Lubisz wracać do swoich dawnych zdjęć? Ja niedawno przejrzałam swój album z liceum i pomyślałam: „Jaka fajna i śliczna dziewczyna. Szkoda, że wtedy tego nie wiedziała. I że nikt jej nie powiedział”. Zamiast tego ciągle słyszała, że jest za chuda, za wysoka, ma za dużo tu i tam.\nByć może osoby z twojego otoczenia robiły to, bo same słyszały w młodości podobne rzeczy, bo nie potrafiły wyjść z kanonu, w którym zostały wychowane. W sumie to bardzo smutne, że tak z pokolenia na pokolenie przekazujemy sobie te same uprzedzenia, lęki, kompleksy. Dlatego warto mówić o tym głośno, mieć odwagę wyrwać się ze schematów, żyć i wyglądać inaczej. No i przestać oceniać. Siebie i innych.\nDlatego bardzo się pilnuję i przy mojej córce nie rzucam już od niechcenia takich pustych komentarzy: „Ale mi się przytyło”. Albo: „Cholera, mam grube uda”. Szczerze, to uważam, że mam, ale od kiedy zrozumiałam, że niewinny komentarz powtarzany wielokrotnie zapisuje się na naszej matrycy przekonań i matrycy przekonań naszych dzieci, zaczęłam uważać na to, co mówię o sobie i o innych. Świadomie chcę przerwać ten ciąg powielania zapisu. Oczywiście moja 13-letnia córka, jak każda nastolatka, jest także pod wpływem otoczenia, rówieśników, social mediów, więc nie tylko ode mnie zależy to, jak będzie się postrzegała. Ale staram się jak mogę wspierać ją w niezależności myślenia o sobie i o świecie. Każdy człowiek, szczególnie młody, ma mnóstwo wątpliwości i bez przerwy zastanawia się, czy jest wystarczająco dobry, wystarczająco fajny, wystarczająco atrakcyjny. Dlatego dobrze by było, gdybyśmy wreszcie przestali wypowiadać gorzkie opinie o innych ludziach. Że ta jest gruba, a ta chuda, tamta za niska, a jeszcze inna – za wysoka. To wszystko zostaje w nas na głębszym poziomie, daje przyzwolenie innym do ciągłego oceniania, przypinania łatek. Odetnijmy się wreszcie od tego.\nI nie chodzi mi o to, by ludzie, którzy dzięki Internetowi zyskali możliwość zabierania głosu, mieli zostać go pozbawieni. Istnieje natomiast coś takiego jak odpowiedzialność za słowa, które wypowiadamy w przestrzeni publicznej. Dlatego ja #WspieramNieOceniam, mam zero tolerancji dla hejtu i namawiam do tego innych.\nMartyna Wojciechowska: "W sumie to bardzo smutne, że tak z pokolenia na pokolenie przekazujemy sobie te same uprzedzenia, lęki, kompleksy. Dlatego warto mówić o tym głośno, mieć odwagę wyrwać się ze schematów, żyć i wyglądać inaczej. No i przestać oceniać. Siebie i innych". (Fot. Marta Wojtal)\nStąd zeszłoroczna kampania twojej Fundacji „Unaweza” i hasło I’m enough, czyli: „Jestem wystarczająca”.\nTo hasło trafiło na bardzo podatny grunt, bo okazało się, że większość z nas, dorosłych kobiet, czuje się niewystarczająco mądra, ładna, zabawna, ale też często czujemy się niewystarczająco dobrymi mamami, żonami czy kochankami. Pewnego dnia zrozumiałam, że to, co próbujemy zrobić, to potrząsnąć kobietami, które już czują się niewystarczające. A co, gdyby zwrócić się do osób znacznie młodszych? Do tych, których poglądy dopiero się kształtują – i zacząć działać, zanim te przekonania się ugruntują? Dlatego to, czym jako szefowa Fundacji „Unaweza” zamierzam się teraz zajmować, to nasze dzieci i młodzież. Zapraszam do współpracy wszystkie zainteresowane fundacje i organizacje, bo wierzę, że trzeba zacząć działać ponad podziałami.\nCzy widziałaś, jakie są statystyki dotyczące samooceny polskich nastolatków, przygotowane przez sieć badawczą HBSC? Jesteśmy na ostatnim miejscu w Europie, z najwyższym wskaźnikiem negatywnego postrzegania własnego ciała! I to mnie przeraża. A dotyczy „tylko” wyglądu. Celowo mówię to w cudzysłowie, bo przecież wygląd to coś, na czym wyjątkowo skupia się uwaga nastolatków, choć z badań wynika, że „za grube” czują się już dziewięciolatki. I wiemy też, że dziewczynki są znacznie bardziej narażone na depresję z tego powodu niż chłopcy. Nasze dzieci czują się nietrakcyjne, zagubione i niezrozumiane, nie dają rady dźwigać presji. Wzrósł odsetek samobójstw wśród najmłodszych i jest to obecnie najczęstsza przyczyna śmierci dzieci w wieku 15–19 lat w krajach bogatych, w Polsce przyczyną co piątego pogrzebu dziecka jest samobójstwo. Nie można nie reagować, a tymczasem coś tak podstawowego jak telefon zaufania dla dzieci i młodzieży nie ma wsparcia państwa i stosownego dofinansowania!\nMartyna Wojciechowska: "Moja dojrzałość polega na tym, że nie tylko wiem, czego chcę – choć czasem jeszcze tego poszukuję – ale też dobrze wiem, czego na pewno nie chcę". (Fot. Marta Wojtal)\nMoże takie statystyki powinny się pojawiać na pasku informacyjnym obok tych covidowych?\nU ilu nastolatków dziś stwierdzono depresję, u ilu bulimię, u ilu anoreksję... Ilu się okaleczyło, ilu targnęło się na życie... Im dłużej i im głębiej grzebię w tym temacie, tym mocniej czuję, że to powinna być teraz nasza najważniejsza misja. Od tego przecież zależy, jakie będą nasze przyszłe pokolenia, jaki będzie świat. Dlatego podczas tej sesji występuję też w koszulce z napisem Beautiful enough, czyli: „Wystarczająco piękna”. To początek kolejnej kampanii Fundacji „Unaweza”, której celem jest praca nad samooceną naszych dzieciaków. Wybrałam prowokacyjnie kolor różowy, który w tym przypadku ma być kolorem siły, a projekt pomogła mi stworzyć moja córka Marysia. „Jestem wystarczająco piękna!” – powtarzajmy to sobie każdego dnia i dawajmy sobie wzajemnie wsparcie. Bez oceniania.\nTo, co robisz, jest bardzo ważne, ale też bardzo trudne, bo trzeba najpierw mocno uderzyć się w pierś. I zastanowić się, co ja robię i mówię. Czy idąc ulicą, nie powiedziałam lub nie pomyślałam o innej kobiecie: „Jak ona się ubrała”? Ja tak. I to nie raz.\nPrzyznaję, że i ja pomyślałam kiedyś o innej kobiecie: „Gdybym miała takie nogi, w życiu nie założyłabym krótkiej spódnicy”. Dziś myślę inaczej. O sobie także. Moje ciało, choć nie jest idealne, jest najwspanialsze, bo pozwoliło mi zrobić rzeczy niezwykłe, a moje nogi zaniosły mnie na szczyty wszystkich najwyższych gór na siedmiu kontynentach i na wiele niezwykłych krańców świata. A poza tym wygląd to prywatna sprawa każdego z nas i nikomu nic do tego.\nNiektórzy mówią, że czyjś strój obraża ich poczucie estetyki.\nNa świecie jest blisko 8 miliardów ludzi. Wyobraźmy sobie, że każdy chciałby, by dbano o jego poczucie estetyki. No, nie jest to możliwe. Poza tym piękno jako wartość uniwersalna nie istnieje. Ja mam to szczęście, że spotykam się z kobietami z najbardziej egzotycznych zakątków naszego globu i za każdym razem mam szansę sobie o tym przypomnieć. Na przykład pobyt w Kolumbii podziałał na mnie bardzo odchudzająco, choć zaznaczam, że moja waga się nie zmieniła. Po prostu stanęłam pomiędzy tymi fantastycznymi, pięknymi Kolumbijkami i wyglądałam przy nich jak drobinka – a żadna z nich nigdy nie powiedziałaby o sobie, że ma za duży tyłek, bo są dumne ze swoich rozmiarów. Natomiast w naszym europejskim kanonie urody uchodzę za kobietę solidnych gabarytów. Dlatego powtarzam, że czasem wystarczy zmienić miejsce na Ziemi – dziś nie jest to już żaden problem ani wyzwanie – żeby nagle to, co jest kompleksem czy powodem do wstydu, urosło do rangi atrybutu atrakcyjności. Co znaczy, że wszystko, a piękno w szczególności, jest względne.\nW twoim cyklu „Kobieta na krańcu świata” było wiele poruszających odcinków, ale ja zapamiętałam szczególnie jeden, który dla mnie – ale i dla ciebie z tego, co pamiętam – był nie lada wyzwaniem. Chodzi o Larisę Renar prowadzącą w Sankt Petersburgu szkołę dla kobiet, które chcą zostać żonami milionerów.\nTo było dla mnie jak lądowanie na innej planecie! A jednocześnie bardzo polubiłam Larisę. Miała tak skrajnie inne niż ja podejście do podstawowych spraw życiowych, że niemal wszystko we mnie chciało się z nią kłócić. A jednocześnie świetnie spędzało się nam ten wspólny czas. Oczywiście jej techniki „szkoleniowe” mogą wzbudzać wiele kontrowersji. Począwszy od tego, jak prosić mężczyznę o prezenty: gdzie i jak wtedy siedzieć, w które oko wybranka patrzeć. Jednak najbardziej zaskoczyła mnie technika „przyciągania bogactwa”. Pamiętam, że wszystkie studentki miały przynieść ze sobą dolary, euro lub ruble i na koniec spotkania trzeba było rzucać te pieniądze do góry i się nimi nacierać. Pomyślałam wtedy: „To się nie dzieje, to jest niemożliwe”. Po czym usiadłam z nimi w kręgu i one zaczęły obsypywać mnie tymi banknotami, a ja dostałam ataku histerycznego śmiechu. Mimo że jechałam do Petersburga z pewną opinią na temat Larisy, to jednak na miejscu otworzyłam głowę, zakładając, że mój punkt widzenia nie jest przecież jedynym słusznym i niech każdy żyje jak chce.\nPamiętam wątek o jej książce…\nTak, Larisa napisała książkę o tym, jak z męża zrobić milionera, która w Rosji stała się bestsellerem. Spytałam ją wprost: „A czy nie byłoby prościej, żebym to ja została milionerką?”. Na co ona zaczęła mi tłumaczyć, że trzeba pozwolić się obdarować, bo kobieta obdarowywana prezentami kwitnie. „A czego ty pragniesz, Martyno?” – zapytała. „Co chciałabyś dostać?”. Powiedziałam, że przydałby mi się nowy kask motocyklowy, a ona gwałtownie zaprotestowała: „Nie, nie! To musi być coś, co napełnia twoją kobiecość, poczucie estetyki, zmysły. To może być biżuteria, pachnąca świeca, coś z zupełnie innego wymiaru niż praktyczny”. Ja z kolei lubię moje praktyczne i raczej minimalistyczne podejście do tematu zakupów, nie mówiąc o tym, że czuję się dumna i niezależna, kiedy sama kupuję sobie prezenty. Larisa – odwrotnie.\nAle za to od jakiegoś czasu lubię dostawać kwiaty. Pamiętam, że kiedy poznałam Przemka, przyszedł i spytał, czy takiej zdeklarowanej feministce jak ja można w ogóle kupić kwiaty. Odpowiedziałam: „Kwiaty? Moje koty je zjadają, a potem wymiotują. To niezbyt dobry pomysł”. Sama nie mogę uwierzyć, że to powiedziałam, dziś byłabym chyba bardziej dyplomatyczna. Ale on któregoś dnia przyszedł z bukietem i powiedział: „Zaryzykuję”. Od tamtego czasu dostaję kwiaty regularnie.\nMartyna Wojciechowska: "Zawsze powtarzam, że kobiety, które spotykam na swojej drodze, są dla mnie największą inspiracją". (Fot. Marta Wojtal)\nA Larisa uśmiecha się do ciebie z Petersburga... W jednym się z nią zgadzam. Za rzadko pozwalamy się obdarować. Cudownie móc i chcieć sobie coś kupić, ale fajnie też coś dostać, nie tylko od mężczyzn.\nJa regularnie doświadczam wspaniałej energii siostrzeństwa. Doszło do tego, że wilczyce, jak mówię o mojej paczce przyjaciółek, nawet mnie nie pytają, czy mi w czymś pomóc. Wiedzą, że odpowiem jak klasyczna Zosia Samosia, że sobie poradzę, co zresztą jest zgodne z prawdą. Więc nie pytają, tylko robią. Kiedy miałam trudny moment w życiu, napisałam na naszej grupie, że jest mi źle, ale nie chcę o tym rozmawiać i w ogóle ogarniam rzeczywistość, więc żeby się nie martwiły. I wiesz co, były u mnie kilka minut później. Rozmawiać faktycznie nie chciałam, ale ze mną pobyły, coś ugotowały. Każdemu życzę takiej watahy, ale przyznaję, że wymaga to też otwarcia się na ludzi. I tu znów uderzmy się w pierś – jak często wykręcamy się od budowania bliskich relacji? Jak wiele stawiamy murów i ograniczeń: „zarobiona jestem”, „oddzwonię”, „może za tydzień”. Uczę się więc mówić, że chętnie przyjmę pomoc, a nawet proszę o nią częściej niż kiedyś. To działa.\nInna sprawa to uprzedzenia i ocenianie innych ludzi jedynie na podstawie wrażenia. Ile razy tak miałam, że myślałam o kimś: „nie lubię jej”, mimo że wcale jej nie znałam.\nWiele lat temu jechałam do Meksyku realizować odcinek o kobiecie wampirzycy – sama nadała sobie taki pseudonim. Maria Jose Cristerna, bo o niej mowa, jest najbardziej zmodyfikowaną kobietą na świecie. Cała jej skóra jest pokryta tatuażami, kolczykami, do tego ma zęby jak wampir i liczne implanty w ciele. Wielkim zaskoczeniem było dla mnie odkrywanie jej wrażliwości oraz historii, która sprawiła, że jej ciało stało się jedyną sferą, nad którą mogła mieć kontrolę i władzę. Doświadczyła przemocy domowej i bardzo długiego zaniedbywania. Jedyne, co było naprawdę jej, to było właśnie jej ciało. I dlatego tak je zmodyfikowała. A ja skarciłam się za to, że wcześniej, patrząc na jej zdjęcia, widziałam w niej dziwaczkę; nie przypuszczałam nawet, że jest absolwentką prawa i udziela bezpłatnie porad kobietom, które są w kryzysie przemocy domowej; albo że jest przykładną mamą trójki dzieci. Scena, w której smaży im naleśniki, a one odrabiają pracę domową, wbiła mi się w pamięć.\nZ drugiej strony to, że kategoryzujemy ludzi na podstawie ich wyglądu, to normalne działanie naszego mózgu. Nie ma co się o to obwiniać, ale trzeba wyjść poza ten pierwszy odruch, ten mechanizm. Nie chciałabym, byśmy teraz biły się w pierś cały czas.\nSłowem kluczem jest „zmiana”. Otwartość na to, że można zrobić coś inaczej. I pozwolenie sobie na to. Zmiana jest niepokojąca, bo wynosi nas poza strefę komfortu, dlatego na samym początku może nas uwierać. Ale warto w niej wytrwać.\nŻycie to ciągła zmiana. Dziś czujemy to bardziej niż kiedykolwiek. Mam wrażenie, że tym trudniej reagujemy na zmiany przychodzące z zewnątrz, im bardziej w środku jesteśmy niepoukładani.\nJa w ogóle powinnam mieć na imię Zmiana. Zresztą swoje prawdziwe imię też zmieniłam, zmieniając tym samym trochę swój los i swoją historię. Marta – piastunka ogniska domowego, słowo z języka aramejskiego – a Martyna – wywodząca się od Marsa, boga wojny – to są dwie różne kobiety. To imię wybrało mnie samo, bo odkąd pamiętam, wszyscy tak do mnie mówili, ale dopiero niedawno zmieniłam je też oficjalnie.\nW moim życiu było wiele zmian, czasem to były zakręty, a czasem dramatyczne zwroty akcji. Przeprowadziłam zmiany o charakterze ewolucyjnym, krok po kroku, ale też wykonałam wiele wolt. Jedną z takich rewolucji było i jest dla mnie doświadczenie macierzyństwa i myślę, że wiele z nas zna to uczucie.\nNie boję się zmian, bo są wpisane w nasze życie. Nasze ciało i nastrój zmieniają się zależnie od dnia miesiąca, podczas ciąży, połogu czy po prostu wraz z upływem czasu. A tobie jakie pierwsze słowo kojarzy ci się, kiedy słyszysz „zmiana”?\nNowość. Lubię nowości.\nCzyli czujesz raczej ekscytację, ciekawość.\nJa też. Choć czasem czuję też lęk, niepokój, i to też naturalna reakcja. Ale wierzę też, że wszystko w naszym życiu jest jednak kwestią decyzji. Odwaga przeprowadzenia zmian to też decyzja. Dziś czuję się dużo bardziej poukładana, ale nie traktuję siebie jako osoby dokończonej. Wiem, że jeszcze wiele zmian przede mną. Kiedyś bardzo lubiłam planować i nadal lubię, ale teraz ma to bardziej postać wyznaczenia kierunku niż robienia listy rzeczy do zrobienia. Życie tyle razy mnie zaskoczyło, często też pozytywnie, że nauczyłam się większej elastyczności i otwartości na nowe.\nNiedawno na Instagramie napisałaś, jak na przestrzeni lat zmieniało się też twoje podejście do kobiecości. Najpierw chciałaś zawojować męski świat, potem, jak dziś to widzisz, przesadnie podkreślałaś kobiecość. A teraz z czym ci się kojarzy to słowo?\nPierwsze skojarzenie to „wrażliwość”, ale po chwili zastanowienia nie chciałabym, żeby wrażliwość była przypisana tylko kobietom, bo to po prostu bardzo piękna ludzka cecha. Kobiecość i męskość zyskują dziś nowe znaczenia, przestaje być aktualny podział na typowo kobiece i typowo męskie cechy, zawody czy zachowania. Myślę, że warto być po prostu sobą. Nie mnie wartościować, co jest bardziej kobiece, a co mniej. Ale faktem jest, że kobiety liderki w dzisiejszych trudnych i niestabilnych czasach radzą sobie lepiej, bo są bardziej empatyczne, chętniej szukają porozumienia ponad podziałami, mają mniejsze ego.\nCo byś chciała, by młode dziewczyny, w wieku twojej córki, myślały o sobie, o kobiecości, o świecie?\nŻe mogą wszystko, a niemożliwe nie istnieje – w tym sensie, żeby nie czuły sztucznych ograniczeń wynikających z płci, roli społecznej, miejsca, w którym się urodziły, a przede wszystkim z cudzych oczekiwań. To jest to, co chciałabym dziś powiedzieć wszystkim młodym ludziom, choć mam też świadomość tego, że jestem dla nich lamusem.\nCzyli takim oldskulem, dinozaurem. Dowiedziałam się tego od mojego dziecka [śmiech].\nZ tym lamusem to jednak mogłabyś się zdziwić. W końcu masz Barbie, która wygląda jak ty i jest sheroską.\nI jestem tym zachwycona! Niedawno opublikowałam u siebie na Instagramie informację o tym, że powstała kolejna Barbie – tym razem z protezą nogi. Inspiracją do jej powstania jest cudowna kobieta – brazylijska modelka Paola Antonini France Costa, która w wyniku wypadku straciła nogę. Dopiero co do grona Barbie Sheros dołączyła Anita Włodarczyk i strasznie się cieszę, że jest Barbie, która rzuca młotem. Moja Barbie ma tatuaże i mały plecaczek, który jest idealną kopią mojego, a do tego ciężkie buty. Ma 46 lat, a zaraz 47, i z pewnością wygląda i żyje niestandardowo.\nMartyna Wojciechowska: "Nie boję się zmian, bo są wpisane w nasze życie. Nasze ciało i nastrój zmieniają się zależnie od dnia miesiąca, podczas ciąży, połogu czy po prostu wraz z upływem czasu".(Fot. Marta Wojtal)\nA tak w ogóle to chciałam ci podziękować za twojego Instagrama. To serwis dobrych informacji, zachwytów nad przyrodą i ludźmi.\nPrzyznaję, że jest to dla mnie bardzo ważna przestrzeń i że czuję się, jakbym codziennie wydawała serwis informacyjny. Podchodzę do tego bardzo poważnie, zresztą grono, które obserwuje moje profile na social mediach, to ponad 2 miliony ludzi na Instagramie, drugie tyle na Facebooku, a to zobowiązuje. Mając świadomość każdego słowa, staram się pisać o inspirujących ludziach, ale też dużo uwagi poświęcam naturze i ochronie środowiska, bo przecież planeta Ziemia to jedyny dom, jaki mamy. Sporo piszę też o fascynujących miejscach, choć wiem, że dziś nasze podróże są raczej wirtualne niż realne. A najbardziej cieszy mnie to, że w przestrzeni moich social mediów nie ma hejtu. Jest za to konstruktywna wymiana myśli.\nKiedy ukaże się ten numer (chodzi o wydanie papierowe naszego pisma, przyp. redakcja), rozpoczniesz kolejną przygodę…\nTak! I to dla mnie zupełna nowość, a pomysł wziął się z tego, że moje dziecko mi powiedziało: „Mamo, jeśli chcesz być naprawdę cool, to powinnaś mieć kanał na YouTubie i podcasty na Spotify”. Kocham moją pracę w telewizji i nie zamierzam z niej rezygnować – wyjeżdżam zresztą zaraz na plan kolejnego sezonu programu „Kobieta na krańcu świata” – ale postanowiłam też zaimponować mojemu dziecku, więc zaczynam szerszą działalność internetową. Mój kanał na YouTubie i jednocześnie podcast noszą tytuł „Dalej”. Opowiadam w nim o ludziach, którym się chce. O tych, którzy chcą więcej, nie w sensie gromadzenia, tylko doświadczania.\nI co Marysia na to?\nWyraziła aprobatę, przychodzi ustawiać scenografię do nagrań, konsultuje moje pomysły, a ja bardzo liczę się z opinią Mani, która jest dla mnie głosem nowego pokolenia. Zapraszam ludzi raczej nie z pierwszych stron gazet, takich, którzy robią rzeczy niesamowite, ale rzadko przebijają się z nimi do mainstreamu. Pierwszym gościem „Dalej” będzie jednak kobieta ikona, która od zawsze była dla mnie inspiracją do odkrywania świata – Elżbieta Dzikowska. Podziwiałam ją już jako mała dziewczynka i bardzo chciałam być taka jak ona. Wciąż mnie zawstydza swoją witalnością i ma oczy dziecka – jest w nich nieustająca ciekawość. Jej się zawsze chce.\nTotalnie i nieustająco mi się chce!\nNawet teraz, kiedy nikomu się nie chce?\nNo różnie bywa, bo przecież jestem człowiekiem, a nie cyborgiem, ale generalnie chce mi się. W tej cholernej pandemii to nawet bardziej mi się chce, jakby na przekór. I chciałabym tą swoją energią podzielić się z innymi, bo mi wystarczy też dla tych, którym chwilowo się nie chce. Pomaga mi to, że jestem otoczona pozytywnymi ludźmi, którzy mają zapał i energię, a to jest zaraźliwe. Co chwila wymieniamy się z dziewczynami z redakcji i z fundacji pomysłami, inspirujemy się, wzajemnie motywujemy, kiedy którejś opadają skrzydła.\nNo i postanowiłam sobie, że przebiegnę maraton. Robiłam wiele rzeczy, ale tego jeszcze nie. Bo skoro kluby sportowe zamknięte, a parki i lasy otwarte, to biegać akurat można, więc biegam coraz więcej. I latam.\nW moim życiu stale przewija się motyw skrzydeł, są obecne wszędzie, w Fundacji „Unaweza”, w mojej kolekcji biżuterii dla W.Kruk. Po prostu zawsze chciałam latać, doświadczyć pędu powietrza. Próbowałam siadać za sterami awionetki, śmigłowca, podobało mi się, ale jakoś nie kliknęło. Okazało się, że dla mnie kwintesencją latania są skoki spadochronowe. Kiedy to zrozumiałam, zapisałam się na kurs, zostałam samodzielnym skoczkiem spadochronowym i zaczęłam skakać. Dopiero doświadczenie swobodnego lotu w powietrzu okazało się spełnieniem moich marzeń. Po pierwszym samodzielnym skoku napisałam: „Zrobiłam to!”, do Heather Swan, bohaterki jednego z odcinków „Kobiety na krańcu świata”, bo to ona wiele lat temu podsunęła mi ten pomysł. Sama jest zresztą rekordzistką świata w kilku dyscyplinach skoków spadochronowych. Zawsze powtarzam, że kobiety, które spotykam na swojej drodze, są dla mnie największą inspiracją.\nJest taka gra, w którą gram ze znajomymi w podróży – „O kim teraz myślę?”. Mają to być bardzo znane osoby. Inni zadają pytania, ty odpowiadasz: tak lub nie. Kiedyś ty byłaś jej bohaterką i było to najtrudniejsze zadanie, bo nie mieściłaś się w żadnej kategorii.\nRzeczywiście, może trudno mnie zaszufladkować, można powiedzieć, że jestem „wielozadaniowa”. Ostatnio Elżbieta Dzikowska mi tłumaczyła, że podróżnik wyjeżdża, żeby coś odkryć, turysta – żeby wypocząć, więc chyba jestem podróżniczką. Jestem też dziennikarką z wyboru, bo nie z wykształcenia. No i jestem mamą. W sumie to też mam problem ze skategoryzowaniem siebie. Najchętniej zostałabym więc po prostu sobą, Martyną. \nMartyna Wojciechowska, podróżniczka, dziennikarka, autorka kilkunastu książek, zdobywczyni między innymi Korony Ziemi. Od 2009 roku realizuje na antenie TVN program „Kobieta na krańcu świata”. Od 2019 roku stoi na czele Fundacji „Unaweza”, która daje kobietom skrzydła poprzez wyrównywanie szans ekonomicznych, społecznych i prawnych. Prywatnie mama Kabuli i Marysi. Żona dziennikarza i podróżnika Przemysława Kossakowskiego\nZa pomoc w realizacji sesji dziękujemy Cicha 23 Event Place w Markach, www.cicha23.pl\nzdjęcia: Marta Wojtal, makijaż: Eryka Sokólska, fryzury: Ewa Pieczarka, stylizacja: Dominika Zasłona-Dukielska i Marcin Brylski, produkcja: Dominika Zasłona-Dukielska. Martyna ma na sobie koszulę dżinsową i dżinsy LEVI'S, botki MAKO, kardigan beżowy MAX MARA/MODIVO.PL, sukienkę jako koszulę POLO RALPH LAUREN/MOLIERA2.COM, top BYNAMESAKKE, dżinsy LEVI'S, buty TAMARIS, sweter beżowy H&M, biustonosz TRIUMPH, spodnie beżowe RESERVED, kardigan na zdjęciu czarno-białym VICHER, top TOMMY HILFIGER/MODIVO.PL, dżinsy LEVI'S, botki MAKO, sweter H&M, koszulę RESERVED, biżuterię W.KRUK.


• timosimo przytulanka myszka ola\nart-Madam.pldla dzieckazabawkitimosimo - przytulanka myszka ola, zabawka bio\nTimosimo - Myszka zabawki\nTimoSimo - Przytulanka Myszka Ola\nhand-made zabawki timosimo - przytulanka myszka ola\n4,6/5 - 10 opinii\nprzytulanka zabawka bio myszka kolorowe zabawki\nPięknie uszyta, specjalnie dla Twojej córeczki i nie tylko- myszka Ola. Towarzyszka zabaw i najlepsza przyjaciólka. Bio Myszka-uszyta z naturalnych tkanin.\nSkład materiałowy: 50% len, 50% bawełna organiczna\n• 15,90 zł (Pocztex Kurier 48)\n• Hand-Made zabawki • dla dziecka - zabawki • zabawki timosimo •\nBŁYSKAWICZNIEMarcel - szydełkowy miś, personalizacja. Misiek wykonany ręcznie z fantazyjnej włóczki na szydełku, Wzrost 34 cm125,00 zł Pomysł na świąteczne prezenty miś me to you - rozmiar m beżowy. Zabawki handmade Uwaga, Szydełkowy Miś Me To You wykonany jest z włoczki przyjaznej dla dzieci, szaliczek199,00 zł\nZając z szalikiem - leśna przytulanka z minky. Miło nam przedstawić zająca, Dla każdej Pociechy, W domu i na spacerze, przy bajce139,00 zł Królewna zaczarowana w żabkę - ula 45 cm. Szmacianka zabawki Oto księżniczka zaczarowana w żabkę o imieniu ula, ale też starszego dziecka68,00 zł\nBŁYSKAWICZNIEŚwięta upominki timosimo - składany domek dla lalek - mata sensoryczna quiet book dla. Fantastyczna zabawa dla każdej małej damy, Ręcznie uszyty, piękny, Kreatywna zabawka199,00 zł ⚡ WYSYŁAMY\nBŁYSKAWICZNIETimosimo - książeczka sensoryczna dla dziecka od 1 roku. Nauka przez fantastyczną zabawę, Książeczka edukacyjna od TimoSimo, Wymiary, dł199,00 zł\nBŁYSKAWICZNIETimosimo - ksiązeczka sensoryczna quiet book dla dziewczynki od 3. Zabawki handmade Nauka przez zabawę, która rozwija w dziecku różne umiejętności, warzyw199,00 zł ⚡ WYSYŁAMY\nBŁYSKAWICZNIE-15%Na święta prezenty timosimo - jednorożec baletnica. Przytulanka jednorożec stanie się ulubienicą małej damy, To tancerka, Handmade, 30cm152,00 zł


Kot rosyjski niebieski – opis, charakter, opinie właścicieli - Zadbany Pupil\n3 listopada 2020 25 lutego 2021 admin\tBrak komentarzy\nKot archangielski lub maltański, znany przede wszystkim jako kot rosyjski niebieski, to jedna z najbardziej charakterystycznych ras w świecie kotów domowych. Pierwsze wzmianki o nim sięgają siedemnastego wieku, a podczas drugiej wojny światowej ledwie uniknął wyginięcia.\nKot rosyjski niebieski ma bardzo smukłą budowę ciała i długie łapy, jednak jego najważniejsza cechą jest nietypowy kolor sierści, który oscyluje pomiędzy niebieskim a szarością.\nJego uszy są duże, ale proporcjonalne, a oczy zielone bądź rzadziej żółte. Nosek i poduszki łapek mają pastelowo fioletowy kolor. Zdarza się, że kot rosyjski niebieski miewa wstawki białej sierści, ale dla ekspertów i hodowców jest to cecha, która zmniejsza jego wartość.\nPluszowe futro rosyjskiej piękności w świecie kotów nie wymaga większej pielęgnacji niż w przypadku dachowców.\nO ile jednak u nich świetnie sprawdzi się regularne czesanie szczoteczką, o tyle w przypadku miękkiego futra rosyjskiego kota, o wiele lepiej sprawdzi się rękawica z wypustkami lub szczoteczka z gumową warstwą. Dzięki temu pozbywamy się również nadmiaru martwego naskórka spod sierści.\nDieta jest zależna od upodobań kota. Powinien dostawać około czterech niewielkich porcji jedzenia dziennie. Jeśli w jego organizmie zabraknie jakichś witamin, szybko zaobserwujemy zmiany na zewnątrz. Przede wszystkim jego sierść się przerzedzi i stanie się bardziej matowa. Dlatego warto dbać o to, aby dieta kota była zbilansowana i pełna witamin.\nWłaściciele rosyjskiego kota niebieskiego utrzymują, że jest to kot, który chodzi wyłącznie własnymi ścieżkami i woli mieć w domy swój kąt, niż spać na kolanach właściciela. Jeśli mieszka z dużą rodziną zazwyczaj wybiera sobie jedną osobę, którą faworyzuje i zaszczyca swoją uwagą, ale nie jest to reguła.\nJeśli zauważymy, że kot ma objawy przeziębienia, powinniśmy zabrać go do weterynarza. Rasowe koty o wiele gorzej znoszą schorzenia, które u niektórych dachowców mijają bez interwencji lekarza.\nJeszcze szybciej powinniśmy reagować, jeśli rosyjski kot niebieski będzie miał stany zapalne w okolicach oczu. Brak antybiotyku może wówczas doprowadzić do poważnych powikłań.\n← Niebieski kot brytyjski – cechy, opinie, żywienie, opieka\nMini Zoo w Żukczynie – Zwierzaki nad Potokiem →


[Aktualizacja] Konkurs z filmem LIFE - do wygrania cenne nagrody! | MiastoGier.pl\n[Aktualizacja] Konkurs z filmem LIFE - do wygrania cenne nagrody!\nRuszamy z naszym wyjątkowym konkursem/zabawą. Do wygrania sprzęt komputerowy.\nbigboy177 @ 03.04.2017, 11:32\nPrzed kilkoma dniami zapowiadaliśmy konkurs z filmem LIFE. Najwyższa pora z nim startować. Jako że nagrody są cenne, mamy dla Was niełatwe zadanie. Musicie wyhodować życie! W tym celu musicie wykazać się sprytem oraz odrobiną podstawowej wiedzy.\nPierwsza osoba rozwiązała naszą łamigłówkę 27 marca, druga i trzecia 28 marca. Różnica pomiędzy 2 i 3 osobą to niespełna 2 godziny. Strona konkursowa działać będzie do końca bieżącego tygodnia, czyli do 9 kwietnia. Przyspieszyliśmy też proces hodowania, jeśli macie ochotę się pobawić. Zwycięzców poprosiliśmy, aby nie publikowali rozwiązania.\nZainteresowanych odsyłamy na podstronę konkursu, na której dostępne są informacje na temat filmu, jak również na temat samego konkursu. Co istotne, podstrona konkursowa została zaprojektowana tak, aby działać poprawnie wyłącznie na komputerach, nie jest przystosowana do urządzeń mobilnych.\nKonkurs z filmem LIFE\nPrzystępując do zabawy dokładnie sprawdźcie jak powstało życie, zainteresujcie się m.in. składem tzw. zupy pierwotnej. Nie wrzucajcie na szalkę Petriego byle czego, albowiem każdy etap zabawy trwa 1 dzień (24h), a o zwycięzcy zdecyduje czas. Nie będzie losowania.\nJeśli to, co napisaliśmy powyżej zdaje się niejasne, zerknijcie na stronę konkursową, na jej ostatnią podstronę. Tam wszystko jest dokładnie rozpisane. Dowiecie się dzięki temu jak się dobrze bawić i wygrać jedną z trzech cennych nagród.\nmiejsce - klawiatura Razer Blackwidow X Chroma\nmiejsce - słuchawki HyperX Cloud II\nmiejsce - myszka Roccat Kova\nMicrosoft rozdaje unikatową konsolę Xbox Series X, przygotowaną we współpracy z firmą Adidas 5dni, 5h temu\nLife is Strange: True Colors z dwoma trybami graficznymi na konsolach obecnej generacji 19dni, 10h temu\nLife is Strange Remastered Collection zadebiutuje w lutym 2022 30dni, 3h temu\nLife is Strange: True Colors - wymagania sprzętowe 46dni, 14h temu\n0 kudosTheCerbis @ 19:36, 05.04.2017\nStworzyłem metan. :> Ale wciąż brakuje mi dwóch.\n0 kudoshunter @ 21:41, 06.04.2017\nChyba mam coś zbugowane z metanem bo żadna kombinacja nie działa :v\n0 kudosTheCerbis @ 23:31, 06.04.2017\n0 kudosdenilson @ 14:06, 07.04.2017\nU mnie jest podobnie. Robię różne kombinacje, mniej lub bardziej dziwne i nic. Próbuję wytworzyć cokolwiek i nic. Jakby konkurs dostał monsturalnego buga po pierwszych trzech osobach co wygrały.\n0 kudostinyLiza @ 15:27, 07.04.2017\nMam identyczne odczucia względem hodowli\n0 kudosbigboy177 @ 17:38, 07.04.2017\nWszystko działa, bo sprawdzałem wielokrotnie. Nawet przed momentem. Nie ręczę natomiast za działanie skryptów w towarzystwie adblockera. Nie mam pojęcia jak wpływa on na konkurs.\n0 kudosremik1976 @ 18:08, 07.04.2017\nUżywam ABP i nie było problemów z tym co udało mi się stworzyć. Jak udało się komuś stworzyć wodę to i z metanem nie powinno być problemu, bo tworzy się w ten sam sposób.\n0 kudostinyLiza @ 19:58, 07.04.2017\nMam wodę i amoniak. Metanu nie mogę otrzymać za nic\n0 kudosbigboy177 @ 20:40, 07.04.2017\nAmoniak wystarczy w zupełności ;) Nie potrzeba metanu. Kolejny krok to aminokwas.\n0 kudosremik1976 @ 20:44, 07.04.2017\n@tinyLiza chyba podałaś mi ostatni brakujący składnik na który bym nie wpadł.\n0 kudostinyLiza @ 20:45, 07.04.2017\nMyślałam, że muszą być wszystkie. Mój błąd, dzięki za podpowiedź Życie nadchodzę!\n0 kudosremik1976 @ 20:50, 07.04.2017\nJa teraz zgłupiałem po odpowiedzi Biga, bo aminokwasy mam, a amoniaku nie mam. Czyżby można było zrobić dużo więcej rzeczy niż jest potrzeba?\n0 kudostinyLiza @ 21:02, 07.04.2017\n@Remik, takie odniosłam wrażenie\n0 kudoshunter @ 22:15, 07.04.2017\nWelp xD Trochę się gubię ale zobaczymy\n0 kudoshunter @ 20:06, 12.04.2017\nJa się poddałem, poproszę odpowiedzi xDD


Zbigniew guzera reumatolog – Maszyny Rolnicze\nZbigniew guzera reumatolog\nZbigniew Guzera – bardzo dobry reumatolog, internista z miasta Starachowice. Sprawdzaj opinie i umawiaj wizyty w największym serwisie z lekarzami w Polsce. Specjalistyczny Gabinet Reumatologiczny.\nPan dr Zbigniew Guzera jest bardzo kulturalnym człowiekiem i wspaniałym . Prywatne Usługi Medyczne Zbigniew Guzera, Maja 6 26-1Skarżysko Kamienna – sprawdź telefon i. Lekarz Zbigniew Guzera (Internista, Reumatolog). Zbigniew Guzera to znany i polecany reumatolog w miejscowości Starachowice.\nSprawdź godziny przyjęć, opinie o lekarzu, cennik usług i kontakt. Lekarz Guzera Zbigniew – Prywatne Usługi Medyczne Zbigniew Guzera na mapie. Choroby wewnętrzne ,; Reumatologia. Zbigniew Guzera specjalista w zakresie chorób wewnętrznych, specjalista reumatolog. Lekarz medycyny Zbigniew Guzera – polecany internista, reumatolog z miasta Starachowice.\nSprawdź telefon, adres i godziny przyjęć tego lekarza. Guzera – ordynator w Starachowicacjh a kiedyś w Końskich. W starachowickim szpitalu uruchomiono trzeci, po Włoszczowie i Końskich, oddział reumatologii. Jak informuje dr Zbigniew Guzera, nowo .\nChoroby wewnętrzne, reumatologia(Poradnia). Gimnazjalna 41B, Końskie, świętokrzyskie. Lekarz z miejscowości Końskie, prowadzi leczenie w obrębie specjalizacji: reumatolog, internista.\nNastępnie głos zabrał sam doktor Guzera, który poinformował m. Miejskiej Zbigniew Rafalski, Kazimierz Kotowski – Członek Zarządu . Stycznia E gabinet nr Telefon komórkowy: 64719. Dodatkowe informacje: Prywatny Gabinet . Zbigniew Guzera to specjalista zaangażowany nieść pomoc swoim pacjentom, aby cieszyli się znowu pełnią zdrowia. Ostatnio moja reumatolog przepisała mi nowy lek.\nW KOŃSKICH W SZPITALU jest lekarz Zbigniew Guzera, KTÓRY PROWADZI LECZENIE . Rozpoczął u nas pracę znany i ceniony reumatolog, internista, Ordynator Oddziału Reumatologii w Starachowicach – ZBIGNIEW GUZERA. W środę odbyło się oficjalne otwarcie starachowickiej reumatologii. Zbigniew Guzera – Pacjenci oddziału mają dostęp do szerokiej bazy .\nGliceryna dla krów


O NAS - AWX2 ARCHITEKCI\nJesteśmy małżeństwem architektów. Poznaliśmy się na studiach w Gliwicach i od tego czasu architektura nieustannie jest w naszych sercach. Mamy dwójkę wspaniałych dzieciaków, które podwajają naszą życiową radość.\nOd 2001 roku pracowaliśmy w naszej rodzinnej pracowni architektonicznej PAB Janiny Dunal w Częstochowie.\nW 2011 roku rozpoczęliśmy blogową przygodę zakładając AWX2 BLOG – jeden z popularniejszych dziś blogów o architekturze. AWX2 BLOG jest próbą odnalezienia dobrego smaku architektury, osiągniętego niekoniecznie dużym kosztem. Nie szukamy gotowych rozwiązań lecz odkrywamy, inspirujemy i budujemy w Polakach pragnienie dobrej Architektury.\nW 2013 roku powstała nasza autorska pracownia AWX2 ARCHITEKCI, którą mamy przyjemność tu zaprezentować.\nArchitektura to dopełnienie naszego życia i z radością dzielimy się nią z innymi. Jesteśmy otwarci na to co nowe, a do każdego zlecenia pochodzimy z tą samą fascynacją i energią jak do pierwszego. W pracy najważniejszy jest dla nas człowiek i jego potrzeby, a współpracę z nim staramy się tworzyć na wzajemnym zrozumieniu i zaufaniu.\nWspółzałożycielka AWX2 ARCHITEKCI.\nWspółzałożyciel AWX2 ARCHITEKCI.


660 Strony « < 654 655 656 657 658 > »\nTym niemniej są pewne przesłanki co do tego, że stanowisko Waszyngtonu jest może nie tyle dwuznaczne, co, hmm, wielowariantowe. Bardzo oględnie pisząc, zdarzają się scenariusze z odbijaniem Bałtów w bardzo ciekawy, brawurowy wręcz sposób, a bywa, że odbijanie Polski kończy się ze strony US Army na Odrze...\nZ symulacjami strategicznymi zawsze tak jest, że wynik zależy od wstępnych założeń jakie się dla nich przyjmuje (a przyjmuje się różne żeby je choćby w symulacji przetestować) więc takie różne wyniki są zrozumiałe.\n.......... o tyle do pomarańczowego pajaca zaufania nie mam w ogóle. Kurdowie Kurdami, ale ten człowiek jest niezrównoważonym idiotą z ego rozmiarów USS Gerald Ford.\nZaufanie można mieć tylko ograniczone do każdego bo co kto (mam na myśli przywódcę państwa) zrobi z sytuacji "W" zależy od wielu czynników. Trumpa jednak nie oceniam negatywnie. Za jego kadencji budżet Pentagonu jest największy w historii i sporo się tam dzieje dobrego sprawach wojskowych.\nPS Co do Kurdów to przypuszczam , że na całej ostatniej aferze wyjdą dobrze w ostatecznym rozrachunku przy wsparciu USA ale sprawa jest w toku - poczekamy zobaczymy (może się mylę a może nie).\nNajbardziej sztandarowy przykład to Niemcy - pomimo ogólnego zainteresowania niemieckiego MON czy samej Angeli Merkel wzrostem budżetu obronnego, z powodów politycznych (różni Zieloni itd.) jest to niemożliwe. Jednocześnie jednak same wydatki Bundeswehry na modernizację są z grubsza takie, jak cały budżet polskiego MON (tak, wiem, oni mają wyższe "koszty pracy)\nSam odpowiedziałeś na swoje pytanie. 1% PKB Niemiec to znacznie więcej niż 2% PKB Polski - ale Bundeswehra jest tak zaniedbana, że w/w wystarczy tylko na jej minimalne utrzymanie i w tej chwili zdaje się zdolności bojowe też ma minimalne (jeżeli w ogóle jakieś).\nPonadto skoro ze względów politycznych trudno tam nawet podnieść budżet obronny to co dopiero mówić o wysłaniu żołnierzy na jakąś prawdziwą operację (czyli inaczej mówiąc na wojnę).\n... ( ...... świadczy o tym, że PiS albo nie wierzy w konflikt z Rosją, albo całkowicie zdaje się na USA) jest jednak nieduża, by nie rzec - zerowa.\nMyślę, że po prostu musi sobie kupować poparcie społeczne a wiadomo, że jak brak na to funduszy to najłatwiej sięgnąć do budżetu MON i tyle. Tak zresztą się robi od dawna i nie tylko w Polsce.\nAle wróćmy do mojej teorii. Otóż Niemcy (Francuzi, Belgowie, Węgrzy...) generalnie kupują albo sprzęt wyłącznie/niemal wyłącznie u siebie, albo ogólnie w Europie.\nFrancuzi kupują u siebie bo mogą. Belgowie pół na pół Europa/US bo latają na F-16 na przykład (i zamówili F-35). Węgrzy - nie kupują prawie nic od nikogo.\nMy zaś jesteśmy tą Wandą, co Caracala nie chciała. Mniejsza o to, czy rzeczywiście śmigłowce powinny być priorytetem czy nie, dlaczego wymiana była pilna, czy idea jednej platformy jest słuszna, czy Caracal był najlepszym wyborem itd.\nMoim zdaniem zerwanie kontraktu na Caracale było wielkim błędem a powody miało wyłącznie polityczne typu "PO zakontraktowało to PiS zerwie żeby pokazać, że jest inny etc"\nZero wierzgania, negocjacje z pozycji "spójrz w rozporek", dostosowanie w pełni do strategicznej zwierzchności SZ USA, transfer gotówki (lub kredyt) bez zająknięcia się o budowie krajowych kompetencji. Jak tu takiego klienta nie kochać?\nJuż o tym rozmawialiśmy. Nie potrafimy jeszcze dobrze negocjować kontraktów ale budowa krajowych kompetencji w związku z tymi kontraktami (zakup jakiejś porządnej licencji na przykład) przekracza na razie nasze możliwości (nawet nie finansowe ale technologiczno/logistyczno/marketingowe). Trzeba było wchodzić w program JSF jak była okazja a teraz taka okazja długo się nie powtórzy.\nA co do 3 czy 5% PKB na MON, to... właściwie po co? Mimo zidiocenia Trumpa, mimo problemów wewnętrznych Wielkiej Brytanii i Niemiec, mimo wszystko NATO i UE wciąż stanowią spory potencjał odstraszający.\nJestem militarystą więc 5% PKB i obowiązkowa służba wojskowa by mi się podobały. Ale masz rację - porządne 2% dobrze wydane wystarczy (ale 2,5% znacznie lepsze) póki mamy USA/NATO.\nA armię zostawi się samą sobie. Bo żołnierze są zdyscyplinowani i za bardzo biadolić nie będą, ludzie nie mają o armii pojęcie więc jak coś się pokaże na defiladzie to będą zadowoleni - i to im starczy, a generalnie to nikt się i tak wojny nie spodziewa więc dużą część Polaków armię uznaje za niepotrzebną. Więc będzie jeszcze gorzej niż jest - i tego jestem pewny. Stąd, jak na mój gust, modlić się należy zacząć już teraz.\nTo niestety jest święta prawda i nieraz już tak bywało.\nQUOTE(Sima Zhao @ 30/10/2019, 20:43)\nTylko to nie całkiem są symulacje. Bardziej ćwiczenie tego, co wg. przewidywań się wydarzy. Symulacje sensu stricte US Army robi trochę na innym poziomie.\nTe minimalne zdolności bojowe są i tak znacznie większe, niż u nas. Posiłkując się bodaj Marysieńką Sobieską, wojna jest u nas bardzo tania w porównaniu do Niemiec, tzn. my z ich budżetem mielibyśmy SZ znacznie silniejsze od BW i odwrotnie, jednakowoż nadal pieniądz robi swoje. U nich nakładają się dwie rzeczy: po pierwsze bardzo ścisłe przestrzeganie procedur (np. przepalona lampka od jakiejś bzdury u nas w MiG-29 to norma, u nich w EF to niesprawny samolot), a po wtóre... Niemcy i Francuzi (ale też Brytyjczycy, Australijczycy, Amerykanie...) są znacznie bardziej przejrzyści dla obywatela, niż armie, czy też nawet całe państwa wschodnie. Mogę napisać, że ze źródeł oficjalnych wiem o rzeczywistym stanie SZ wielu krajów zachodnich tyle samo lub nawet więcej, niż ze źródeł nieoficjalnych o naszych. Ale o tym też już wiele razy pisałem.\nA to jest akurat prawda. Żeby nie offtopować za bardzo, to można chyba pokusić się o stwierdzenie, że denazyfikacja nie dość, że była kapkę pobieżna, to jeszcze nadmiernie wykastrowała Niemców ze skłonności do użycia siły. W tym w obronie sojuszników czy samych siebie. Tzn znowu - BW byłbym pewien, ba, polityków z obecnie wiodących partii niemieckich też, ale na poparcie społeczeństwa w razie czego za wielkich sum bym nie stawiał - sądzę, że nawet nie bardzo inspirowane przez Moskwę protesty antywojenne, strajki w infrastrukturze, może nawet jakieś zamachy, byłyby dla mobilizujących się Niemiec codziennością...\nBelgowie latają na F-16, a Francuzom czy Niemcom zdarzają się zakupy w USA - stąd użyłem słowa generalnie. A co do Węgrów to kapkę pudło - zrobili całkiem niemałe zakupy we Francji i w Niemczech i, o ile się orientuję, to nie koniec. Chcieli zostawić część forintów u nas, ale na poziomie politycznym nie było z kim gadać. Jakieś rozmowy niby trwają, ale czy coś z tego wyjdzie - nie wiem.\nPiszę o 2% "netto" (przyjmijmy, że 2,5% wg. obecnej metody obliczania plus ban na sponsorowanie innych resortów, czy w wersji PO/PSL zwroty do budżetu) jako o bezpiecznym minimum. Im więcej złotówek, tym oczywiście efekt lepszy.\n[quote] A armię zostawi się samą sobie. Bo żołnierze są zdyscyplinowani i za bardzo biadolić nie będą, ludzie nie mają o armii pojęcie więc jak coś się pokaże na defiladzie to będą zadowoleni - i to im starczy, a generalnie to nikt się i tak wojny nie spodziewa więc dużą część Polaków armię uznaje za niepotrzebną. Więc będzie jeszcze gorzej niż jest - i tego jestem pewny. Stąd, jak na mój gust, modlić się należy zacząć już teraz.[/quote]\nX2. Czyli w sumie x3. Niestety...\nTe minimalne zdolności bojowe są i tak znacznie większe, niż u nas.\nOczywiście. Ale od kraju z 2x większą liczbą ludności i z około 6x większym PKB i tak powinno się oczekiwać wciąż znacznie więcej.\n........ sądzę, że nawet nie bardzo inspirowane przez Moskwę protesty antywojenne, strajki w infrastrukturze, może nawet jakieś zamachy, byłyby dla mobilizujących się Niemiec codziennością...\nDokładnie. Niektóre nawet nie bardzo inspirowane a niektóre całkiem inspirowane Cała gama możliwości.\nA co do Węgrów to kapkę pudło - zrobili całkiem niemałe zakupy we Francji i w Niemczech i, o ile się orientuję, to nie koniec.\nMasz rację jakoś nie zanotowałem, że ostatnio Węgry zaczęły kupować. Równocześnie zdaje się oddalają się trochę od Rosji a zbliżają do USA (w sumie można się było tego spodziewać).\nQUOTE(Sima Zhao @ 31/10/2019, 10:03)\nRównocześnie zdaje się oddalają się trochę od Rosji a zbliżają do USA (w sumie można się było tego spodziewać).\nBardziej chyba do UE (a i to niekoniecznie, patrz rosyjska oferta z tańszym gazem), ale poniekąd wychodzi na to samo. Zresztą niektórzy sądzą, może i słusznie, że w ten sposób Orban robi mniej więcej to, co my - on kupuje spokój od Brukseli, my u Amerykanów kupujemy wsparcie polityczno-wojskowe (lub, jak sądzę np. ja, niewypuszczanie taśm z domów publicznych z nieletnimi Ukrainkami dajmy na to ). Tak czy siak, armia węgierska się dozbraja, a jak się uda, to i u nas zostawi może i parę miliardów złotych.\nMGCS a Polska. Ja się z tym, co tu napisano, raczej nie zgadzam (a czemu, to jak nie zapomnę, napiszę wieczorem), ale z kronikarskiego obowiązku warto dać. Uprzedzając - jak ktoś nie wie, co tam jest napisane, niech wrzuci w translator.\nPrzeczytałem (na tłumaczu bo nie znam niemieckiego ale mam nadzieję że dobrze zrozumiałem). Moim zdaniem:\nA. Polska potrzebuje silnego powiązania swojego przemysłu zbrojeniowego z zachodnią nowoczesną technologią co można zdaniem zrobić moim zdaniem tylko przez kooperację w jakimś naprawdę dużym projekcie rozwojowym/produkcyjnym lub zakup dużej licencji - a projekt MGCS jest (na razie) jedynym takim dużym projektem europejskim na horyzoncie.\nB. Francusko - niemieckie oferty współpracy w w/w projektach dla innych są często tak konstruowane, że mają oni ponosić część kosztów a Francja/Niemcy głównie korzystają więc obawy Polski, że tak może być też w projekcie MGCS mogą być uzasadnione (ale oczywiście przez wynegocjowanie dobrej i precyzyjnej umowy można się przed tym zabezpieczyć w pewnym stopniu).\nC. Po zerwaniu kontraktu na Caracale Polska jest mało wiarygodna dla Francji co utrudnia ewentualne wejście Polski w projekt MGCS. etc.\nPS. Poza tym - coś słyszałem, że Rheinmetall (czyli ze strony niemieckiej pewnie główny uczestnik projektu MGCS) ma bardzo dużą ochotę na opracowanie wraz z Polską projektu nowego czołgu opartego o jego rozwiązania technologiczne - całkowicie poza projektem MGCS. Może to być prawda ?\nTen post był edytowany przez Sima Zhao: 1/11/2019, 10:18\nAd. Bartłomiej Kucharski;\n(lub, jak sądzę np. ja, niewypuszczanie taśm z domów publicznych z nieletnimi Ukrainkami dajmy na to )\nO co tu dokładnie się rozchodziło?\nTo chyba dobra wiadomość? Oczywista, moja wiara w zdolności negocjacyjne " polskiej" strony, jest nader ograniczona.\n".....Do tej pory cena jednej maszyny, w zależności od wersji i rodzaju kontraktu, wahała się w przedziale 90-122 mln dol. Teraz, zgodnie z porozumieniem, w 2020 roku najbardziej powszechna wersja maszyny będzie kosztować 82,4 mln dolarów, rok później: 79,17 mln dolarów, natomiast w 2022 roku – 77,9 mln dolarów...."\nTen post był edytowany przez force: 1/11/2019, 18:02\nWniosek taki że lepiej poczekać.\nIm później, tym będzie taniej.\nProponuję się nie spóźnić, bo potem samolot nabierze wartości muzealnej.\nA dzieła sztuki nowoczesnej są drogie.\nQUOTE(Sima Zhao @ 1/11/2019, 11:17)\nZ grubsza tak. Jest jeszcze SCAF, Tempest, są inne programy, pod które moglibyśmy się podpiąć (głównie wprawdzie ze sfery cyber, bezzałogowców czy okrętowe). Jakieś pole do dyskusji jest, np. na wiosnę ponoć ma być u nas pokaz "europejskiego" bezzałogowca THEMiS (jak dobrze pójdzie, to może nawet dołożę do tego swoją cegiełkę, choć do części cywilnej).\nO ile wiem, to te obawy są bardzo mocno uzasadnione. Poza tym, przed pojawieniem się na horyzoncie wejścia Reńskich do KNDS (poprzez przejęcie KMW; nawiasem mówiąc w momencie zawiązywania joint-venture KNDS, wówczas jeszcze pod nazwą KANT, była w całości mniejsza od samego Rheinmetalla) strzępy rozmów stron (wówczas raczej poziom ministerialny) wskazywały, że Francuzi byli nie bardzo zainteresowani wejściem Polski i PGZ do projektu, ale czy to pokłosie Caracala, tego nie wiem. Ponadto w istocie Niemcy oferowali też coś innego, były nawet rozmowy z Merkel (a może z von der Layen?) o tym. A o czym to za chwilę.\nNajwięcej o tym w sumie w sieci pisałem ja, chyba też jako jedyny zamieszczałem grafiki (nie chce mi się szukać innej, na grafikach masz WWB Gepard, NCP Atlas i PT-91M2A2) Potwierdzam. Był swego czasu tzw. projekt Atlas. Miał powstać czołg o masie 50-55 ton, uzbrojony w armatę kalibru 120 mm lub większego (preferowana była Rheinmetall 130 mm L/51), z zaawansowaną wetroniką (SKO na szczytowym obecnie poziomie lub wyższym, zależnie od dostępności rozwiązań w momencie jego wejścia do służby, z funkcją killer-killer i autotrackerem, BMS, system obserwacji dookólnej), z ASOP soft-kill i hard-kill (raczej z systemem zintegrowanym o architekturze otwartej, jak Afganit, amerykański MAPS, tzw. Trophy 2 czy... polski ZASOP). Podział prac podczas budowy prototypu miał być taki, że mniej więcej połowę prac miał wykonywać Rheinmetall, połowę PGZ. W przyszłości także produkcja miała być podzielona. Z różnych powodów, głównie merytorycznych, temat przycichł na rzecz NCP, tzn. oficjalnie własnego czołgu, w praktyce czołgu opracowanego we współpracy z zagranicą.\nA co jest na tapecie? Na pewno strona polska (i rząd, i PGZ, a być może też IU czy SG - o tych nie wiem, ale byłoby to logiczne) prowadziła rozmowy ze stroną włoską na temat alternatywy dla MGCS, czyli przyszłego wozu od KNDS (RKNDS? ). Czy miałoby to sens? Myślę, że jakiś tak, trochę kasy i rozwiązań mamy my, podobnie Włosi. Zresztą wg. niektórych to miałaby być transakcja wiązana, powiedzmy taka bieda-wersja porozumień "Franków": Włosi nam opracowaliby śmigłowiec szturmowy (AW249), my im zaprojektowalibyśmy czołg (NCP, ersatz-Ariete), obydwa projekty byłyby realizowane we współpracy, ze wspólnych środków i być może z udziałem podmiotów trzecich (o innych rozmowach nie wiem nic, ale na pewno nasi chcieli rozmawiać z 3 państwami europejskimi, lecz czy cokolwiek z tego doszło do skutku przed wyborami?). Tak czy siak, o ile by się nie rozjechały zanadto wymagania, to mógłby z tego wyjść sensowny wóz na poziomie powiedzmy T-14, może nawet lepiej zaprojektowany (i niemal na pewno lepiej uzbrojony, IMO armata byłaby ta sama, co w MGCS, więc albo Reńskich, albo Nextera kal. 140 mm). Problemy mogłyby być z lobbingiem za Amerykanami, za różnymi dziwnymi opcjami (np. jeden kochany przez naszych pancerniaków bardziej od własnych matek generał zakochany jest na zabój w ukraińskich silnikach, zaś w ukraińskim przemyśle w ogóle część PGZ - i czort wie czemu), z dogadaniem się z kontrahentami (patrz: wymagania, podział prac, podział budżetu, terminy, podejście do eksportu etc.). Drugą w miarę realną opcją, choć znacznie mniej perspektywiczną, byłaby oferta koreańska z K2PL, gdzie K2PL Block 1 to po prostu spolonizowany (generalnie to, co mamy lub możemy szybko mieć: BMS, drobne wyposażenie itd.) K2 w wersji "dopancerzonej" (oparta na wariancie "tropikalnym"). Docelowym czołgiem miałby być K2PL Block 2, z podwoziem wydłużonym o jedną parę kół, silniej opancerzony (i tym samym cięższy o kilka ton) i w większym stopniu spolonizowany (ASOP, produkcja licencyjna podzespołów w kraju itd.). Taki czołg byłby dostępny z pewnością szybciej, jednakże byłyby prawdopodobnie większe ograniczenia eksportowe wynikające z licencji, ponadto nadal byłby to stosunkowo ciasny K2. Lepszym rozwiązaniem, które ponoć też jest możliwe (acz na nie, w odróżnieniu od K2PL, dowodów nie widziałem), byłaby powiedzmy "droga turecka", tzn. zbudowanie zupełnie nowego czołgu w oparciu o rozwiązania koreańskie (acz nadal trzymałbym się armaty niemieckiej lub francuskiej) i z pomocą inżynierów z Hyundai Rotem, przy czym docelowy wóz nie przypominałby Altaya T.1/T.2 (podstawowe warianty produkcyjne, odpowiednio partia przedseryjna 40 sztuk i pierwsza wersja wielkoseryjna w ilości 210 sztuk), ale raczej Altaya T.3 (wariant z wieżą bezzałogową, przewidywany do testów i dalszej oceny około 2025 roku). Ten wóz byłby dostępny oczywiście później, niż K2PL, szczególnie Block 1.\nOczywiście żeby zrobić cokolwiek, trzeba by wpompować w PGZ (ale nie tylko, bo też warto zaangażować WB Group, czy Teldat) przynajmniej kilka mld złotych, żeby zbudować odpowiednią bazę technologiczną. Część z tego realizowana jest chociażby przy kontrakcie na Leoparda 2PL (a w zasadzie ma być realizowana, bo upośledzona umowa jest... upośledzona), tym niemniej skala inwestycji byłaby niemała. Tyle, że jeżeli nie będziemy mieli własnej bazy produkcyjnej, to przy naszym stosunkowo dużym zapotrzebowaniu na czołgi (SG szacuje je na około 800 wozów, choć prawdopodobnie na aż tyle by nas nie było stać bez znacznego zwiększenia budżetu MON - są inne potrzeby) zwyczajnie zarżnęłyby nas koszty utrzymania, a ponadto całkowicie uzależnilibyśmy się od producenta i widzimisię i jego, i kraju, z którego by pochodził. Stąd też zresztą jestem przeciwnikiem przejmowania używanych Abramsów...\nforce - Jacku, negocjacje negocjacjami, cena samego płatowca to jedno, wartość kontraktu to zupełnie coś innego. W praktyce Korea Południowa przy bodaj 42 maszynach płaciła za 1 sztukę F-35A z pakietem uzbrojenia, części zamiennych, usług oraz z modernizacją lotnisk 175 mln dolarów za sztukę.\nPoldas - czytaj to tak, że na moje po prostu nasi (przynajmniej część, i to raczej młodszych) trzęsą gaciami przed Amerykanami, bo ci dzierżą taśmy i dokumenty różnego rodzaju - nawiązałem akurat do oskarżeń wysuwanych pod adresem Kuchcińskiego. Prawdziwe czy nie, zapewne wielu ludzi z obozu rządzącego ma ciekawe rzeczy na sumieniu. No i dowody można w razie czego sfabrykować\nTen post był edytowany przez Tromp: 1/11/2019, 18:56\nGdyby ktokolwiek u nas myślał w perspektywie dalszej, niż najbliższe wybory, można by się podpiąć pod program SCAF (lub Tempest). Ujawniono jeden z demonstratorów, testowanych w ramach przygotowań do budowy europejskiego samolotu bojowego nowej generacji. Właściwie starszy, niż sam program\nZnajomy kmdr. rez. o modernizacji MW RP: klik.\nTen post był edytowany przez Tromp: 5/11/2019, 14:53\nprzy czym docelowy wóz nie przypominałby Altaya T.1/T.2 (podstawowe warianty produkcyjne, odpowiednio partia przedseryjna 40 sztuk i pierwsza wersja wielkoseryjna w ilości 210 sztuk), ale raczej Altaya T.3 (wariant z wieżą bezzałogową, przewidywany do testów i dalszej oceny około 2025 roku)\nNie chciałbym offtopować, ale nie mam zaufania do wież bezzałogowych.\nRozpiętość płatowca o kształcie diamentu ok.12 m, masa 4 tony. Wg. założeń miał to być samolot poddźwiękowy i trudnowykrywalny nie tylko dla radarów, ale też dla m.in. czujników podczerwieni\nTo fragment z zamieszczonego linku. Moim zdaniem pomysł nieco kontrowersyjny, na pewno mało konwencjonalny. Ciekaw jestem opinii fachowców?\nMoim zdaniem samolot byłby bardzo lekki. Na oka - za lekki (jak oni chcą na nim zmieścić całe wyposażenie i uzbrojenie?). Prędkość też znikoma, choć tu może i nie miałoby to tak dużego znaczenia.\nZnajomy kmdr. rez. o modernizacji MW RP...\nNie uważam się za faceta obeznanego z problematyką współczesnej marynarki, ale podzielam zaprezentowane tam zdanie. Przy czym dość wyraźnie wynika z niego jakie okręty są nam potrzebne.\nQUOTE(Napoleon7 @ 5/11/2019, 17:46)\nTak, wiem i rozumiem. No, ale wszystko wskazuje na to, że zalety jednak przeważają nad wadami.\nPrzeczytaj jeszcze raz - to tylko demonstrator technologii, w dodatku chyba nie do prób w locie. W uproszczeniu jest to po prostu bryła wykonana z określonych materiałów, która służyła do badań określonych rzeczy, w tym wypadku do badań metod redukcji pól fizycznych oraz emisji elektromagnetycznej w ogóle przez samolot. Z SCAF ma toto wspólnego tyle, że wyniki badań oraz być może przetestowane rozwiązania techniczne znajdą zastosowanie w przyszłym europejskim samolocie bojowym lub w towarzyszących mu bezzałogowcach.\nAno Ogrodniczuk zwykle gada z sensem, jeśli chodzi o MW. Oficerowie w służbie czynnej niekoniecznie, patrz MORy (kr. Murena) czy słynny tekst o obronie przeciwlotniczej (najskuteczniejsze są armaty 35 i 76 mm, o rakietach większych od Groma ani słowa).\nWiem, że kapkę przed upływem 24 h, ale IMO wystarczająco interesujący tekst, żeby przymknąć oko. Jak nie, to proszę o połączenie z poprzednim postem.\nRzecz o niedoszacowanym PMT. Jak wiemy, drugi PMT opracowany w czasach PO był co najmniej częściowo niedoszacowany (a dokładniej zapewniał środki tylko do 2022 roku, przy równoczesnej świadomości, że większość SpW zapisanego w nim będzie kupowana później, a więc z zupełnie innej puli). Tymczasem o obecnym PMT (zacytowałem ważniejsze moim zdaniem fragmenty):\nJak mam za dobry nastrój to czytam ten wątek. Od razu pomaga.\nQUOTE(Delwin @ 7/11/2019, 13:08)\nKolejna zmiana specyfikacji w Mustangu Komentarz do tej farsy.\nKto wie, może czeka nas nawet moderka Honkera - tu artykuł z Interii z komentarzem pewnego młodego, przystojnego i mądrego chłopca\nLeonardo oficjalnie zaprasza Polskę do kooperacji w czołgu NG.\nI na deser - chyba rozwiązano problem z Mesko:\nPieniądze mają zostać przeznaczone na wart prawie 440 mln zł projekt inwestycyjny. Pozostałe środki wyłoży Mesko . – Pozyskamy zdolności produkcji nowoczesnych prochów wielobazowych i komponentów do amunicji małokalibrowej, średniokalibrowej oraz wielkokalibrowej: czołgowej i artyleryjskiej. Jeśli chodzi o produkcję amunicji małokalibrowej, to zwiększymy nasze zdolności produkcyjne czterokrotnie. To pozwoli nie tylko zabezpieczyć potrzeby MON, lecz także stworzy szanse pozyskania klientów na rynku eksportowym i cywilnym. Zwiększymy również zdolności produkcyjne rakiet Grom i Piorun m.in. poprzez unowocześnienie parku maszynowego – zapowiada Gabriel Nowina Konopka, wiceprezes Mesko SA odpowiedzialny za rozwój i inwestycje.


Ile karmy dla psa? Ile powinien jeść pies? | Perfect Fit\nOkreślenie idealnej, dziennej porcji jedzenia dla psa jest bardzo istotne, szczególnie w profilaktyce otyłości i chorób towarzyszących. Nieodpowiednie dawkowanie pokarmu przyczynia się do problemów zdrowotnych czworonogów. Od czego zależy zapotrzebowanie energetyczne psa? Jak obliczyć, ile karmy dla psa należy podawać każdego dnia?\n1. Ile karmy dla psa? Najważniejsze zasady\n2. Ile karmy dla psa na poszczególnych etapach życia?\n3. Ile gram karmy dla szczeniaka, a ile dla dorosłego psa?\n4. Ile karmy dla psa, aby go nie przekarmić?\nIle karmy dla psa? Najważniejsze zasady\nNajważniejszą zasadą jest podawanie psu tyle jedzenia, ile dokładnie potrzebuje. W dalszej części artykułu podajemy wzór na obliczenie zapotrzebowania energetycznego zwierzęcia, dzięki czemu można dokładnie określić dzienną porcję karmy dla psa.\nDorosłego psa należy karmić 2-3 razy dziennie. Zbyt duże porcje pokarmu podane jednorazowo pogarszają trawienie i prowadzą do niestrawności. U ras predysponowanych, przeładowanie żołądka pokarmem i gwałtowny ruch, sprzyjają rozszerzeniu i skrętowi żołądka. Podawanie pokarmu tylko raz dziennie prowadzi też do bardziej łapczywego jedzenia, podczas którego pies połyka powietrze, czego konsekwencją są wzdęcia. Dwie- trzy porcje karmy dziennie ograniczają gwałtowne napady głodu między posiłkami oraz tzw. żebranie.\nPsy mają tendencję do przejadania się, dlatego zwierzęta te nie powinny mieć stale pełnej miski. Grozi to rozwojem nadwagi i otyłości. Karmienie powinno odbywać się w określonych godzinach, co sprzyja kształtowaniu prawidłowych nawyków, ale także utrzymaniu tzw. komfortu trawiennego.\nJeśli zdecydujemy się również na podawanie smakołyków dla psów, powinniśmy pamiętać, że mogą one dostarczać maksymalnie 10% dziennej dawki energetycznej. Od dobowej porcji jedzenia dla psa powinniśmy odjąć ilość, będącą równoważnikiem kalorycznym przekąski.\nIle karmy dla psa na poszczególnych etapach życia?\nMłode psy przez pierwsze 3-4 tygodnie życia są całkowicie zależne od matki. To ona kontroluje ilość pokarmu, spożywaną przez szczenięta. W ciągu pierwszego tygodnia życia suka karmi noworodki 6-12 razy na dobę. Zjadają przy tym około 15 ml mleka na 100 g masy ciała dziennie. Następnie częstotliwość karmienia spada do 4-6 razy na dobę.\nPo 3-4. tygodniu życia można wprowadzić do diety szczenięcia stałe pokarmy. Należy rozpocząć od podawania niewielkich ilości wilgotnej karmy lub suchych granulek, namoczonych w preparacie mlekozastępczym lub wodzie.\nOkoło 6.-8. tygodnia życia następuje odsadzenie dietetyczne szczeniąt - suka przestaje karmić swoje młode. Jednak szczenięta powinny pozostać pod jej opieką do około 8.-9. tygodnia życia, aby ich rozwój psychologiczno-społeczny zachodził prawidłowo. Ich dieta powinna opierać się na pełnoporcjowym pokarmie (suchym lub mokrym).\nPo odsadzeniu od mleka matki, karmienie szczeniaka powinno być wykonywane z następującą częstotliwością:\nod 6. do 8. tygodnia życia - 4-5 porcji dziennie,\nod 8. tygodnia do 6. miesiąca życia - 3-4 porcje dziennie,\npo 6. miesiącu życia - 2-4 porcje dziennie,\nPorcje pokarmu powinny być określane indywidualnie dla każdego psa. Ilość podawanego pokarmu zależy od wieku, wielkości rasy i stanu zdrowia psa. U psów rosnących zapotrzebowanie na energię jest wyższe niż u dorosłych osobników. Rasy miniaturowe i małe dużo szybciej osiągają masę ciała dorosłego osobnika, a co za tym idzie, wcześniej powinny przejść na sposób żywienia psów dorosłych. Małe i miniaturowe rasy osiągają dorosłe rozmiary około 6.-10. miesiąca życia, a duże i olbrzymie około 18.-24. miesiąca życia. Większe zapotrzebowanie energetyczne mają psy niepoddane zabiegowi kastracji lub sterylizacji. Z kolei, zapotrzebowanie energetyczne psów seniorów, jest mniejsze niż u zwierząt w sile wieku. Psy stają się mniej aktywne i często pojawiają się u nich choroby układu kostno-stawowego. Wszystko to zwiększa ryzyko wystąpienia otyłości.\nIle gram karmy dla szczeniaka, a ile dla dorosłego psa?\nAby określić, ile karmy powinien otrzymywać pies w ciągu dnia, musimy zacząć od ustalenia dziennego zapotrzebowania energetycznego naszego czworonoga. Zapotrzebowanie energetyczne to energia, którą każdego dnia trzeba dostarczyć psu z pożywieniem. Jest to optymalna ilość kalorii, która pozwala psu prawidłowo funkcjonować. Do obliczenia zapotrzebowania energetycznego psa służą specjalne wzory:\nRER = 70 x masa ciała psa0,75\nRER (ang. resting energy requirement) - spoczynkowe zapotrzebowanie na energię\nDER (ang. daily energy requirement) - dzienne zapotrzebowanie energetyczne\nk - współczynnik przeliczeniowy określający aktywność fizyczną naszego psa\nPrzykładowe wartości „k” dla różnych psów:\nszczenię do 4-5 miesiąca życia - 3\nszczenię do 8-12 miesiąca - 2,5\npies dorosły sterylizowany - 1,6\npies dorosły niesterylizowany - 1,8\npies trenujący lekko - 2,0\npies trenujący średnio - 3\npiec ciężko trenujący - 4-8\nsuka do ok. 6 tygodnia ciąży - 1,8\nsuka w ostatnim trymestrze - 3\nJeśli takie obliczenia są dla nas zbyt skomplikowane, możemy zwrócić się o pomoc do lekarza weterynarii, który dokładnie określi, jakie jest zapotrzebowanie energetyczne naszego czworonoga.\nZnając zapotrzebowanie energetyczne psa, możemy obliczyć, ile karmy dla psa stanowi porcję idealną. Sprawdzamy na etykiecie gotowej karmy, ile kalorii znajduje się w 100 g produktu, a następnie, przy pomocy wagi kuchennej, odmierzamy odpowiednią ilość pokarmu. Jeśli, oprócz suchego jedzenia, podajemy psu również karmę mokrą i przysmaki, należy wszystkie te elementy uwzględnić podczas obliczeń.\nIle karmy dla psa, aby go nie przekarmić?\nPsy tyją, kiedy spożywają zbyt dużo kalorii. Nadwaga i otyłość zwiększają ryzyko rozwoju takich chorób, jak cukrzyca typu 2. czy schorzenia układu kostno-stawowego. Dlatego tak ważne jest, aby zadbać o prawidłowe porcje pokarmu i zachowanie odpowiedniej częstotliwości karmienia. Jeśli pies otrzymuje dwa posiłki dziennie o kaloryczności zgodnej z jego zapotrzebowaniem, a mimo wszystko prosi o więcej, starajmy się odwracać jego uwagę zabawą lub zabierzmy go na spacer.\nPsa należy też regularnie ważyć i kontrolować wygląd jego sylwetki. Za optymalną kondycję ciała uważa się stan, gdy u psa:\nkości kręgosłupa, łopatki, żebra i miednica nie są widoczne, ale łatwo wyczuwalne,\nna żebrach wyczuwalna jest jedynie cienka warstwa tkanki tłuszczowej,\nwystępuje wyraźne wcięcie w odcinku lędźwiowym (patrząc z góry) oraz delikatne podkasanie brzucha (patrząc z boku).


Orędzie do młodych: „Jam jest Drogą i Prawdą, i Życiem” (1989)\nUtworzono: czwartek, 25, czerwiec 2015 15:34\n„Jam jest Drogą i Prawdą, i Życiem” (1989)\n1 Bardzo się cieszę, że w tym roku mogę się do was zwrócić i ogłosić wam IV Światowy Dzień Młodzieży. W moim dialogu z wami ten Dzień ma znaczenie specjalne, pozwala mi bowiem przemówić nie tylko do młodzieży jednego kraju, ale do młodzieży całego świata i powiedzieć wszystkim oraz każdemu z osobna: Papież patrzy na was z wielką miłością i z wielką nadzieją, uważnie was słucha i pragnie odpowiedzieć na wasze najgłębsze oczekiwania.\nW samym centrum Światowego Dnia Młodzieży 1989 znajduje się Jezus Chrystus jako nasza Droga, Prawda i Życie (por. J 14,6). Dlatego Dzień ten powinien stać się dla was nowym, bardziej dojrzałym i głębszym odkryciem Chrystusa we własnym życiu.\nPrawda stanowi najgłębszy wymóg ludzkiego rozumu. Przede wszystkim młodzież złakniona jest prawdy o Bogu, o człowieku, o życiu i o świecie. W mojej pierwszej encyklice Redemptor hominis napisałem: „Człowiek, który chce zrozumieć siebie do końca — nie wedle jakichś tylko doraźnych, częściowych, czasem powierzchownych a nawet pozornych kryteriów i miar swojej własnej istoty — musi ze swoim niepokojem, niepewnością, a także słabością i grzesznością, ze swoim życiem i śmiercią przybliżyć się do Chrystusa” (10). Chrystus jest Słowem prawdy, wypowiedzianym przez samego Boga jako odpowiedź na wszystkie pytania ludzkiego serca. To On w pełni odsłania przed nami tajemnicę człowieka i świata.\nTak, odkrycie Chrystusa to najpiękniejsza przygoda waszego życia. Ale nie wystarczy odkryć Go tylko raz jeden. Każde bowiem odkrycie Go staje się zachętą do tego, by jeszcze bardziej Go szukać i coraz lepiej poznawać poprzez modlitwę, sakramenty, rozważanie Jego słowa, katechezę i wsłuchiwanie się w naukę Kościoła. Takie jest nasze najważniejsze zadanie. Jak dobrze rozumiał to św. Paweł, gdy pisał: Dla mnie bowiem żyć — to Chrystus (Flp 1,21).\n2 Wraz z odkryciem Chrystusa na nowo, jeżeli jest ono autentycznym odkryciem, rodzi się pragnienie niesienia Go innym, czyli zaangażowanie apostolskie. I to właśnie stanowi drugą przewodnią myśl tegorocznego Dnia Młodzieży.\nCały Kościół otrzymał od Chrystusa nakaz misyjny: Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię całemu stworzeniu (Mk 16,15). Cały więc Kościół ma charakter misyjny i ewangelizacyjny, albowiem misyjność stanowi stały element jego istnienia (por. Ad gentes, 2). Być chrześcijaninem znaczy być misjonarzem — apostołem (por. Apostolicam actuositatem, 2). Nie wystarczy odkryć Chrystusa, trzeba Go nieść innym!\nDzisiejszy świat, w tym także kraje o dawnej tradycji chrześcijańskiej, jest wielką ziemią misyjną. Wszędzie neopogaństwo i sekularyzm są dziś wielkim wyzwaniem dla ewangelicznego orędzia. Ale równocześnie za naszych dni otwierają się nowe możliwości głoszenia Ewangelii. Obserwuje się na przykład rosnącą tęsknotę za sacrum, za autentycznymi wartościami, za modlitwą. Dlatego dzisiaj świat potrzebuje wielu apostołów, zwłaszcza młodych i odważnych. Wam właśnie, ludziom młodym przypada na tym polu szczególnie zadanie świadczenia o wierze i głoszenia Ewangelii Chrystusa — Drogi, Prawdy i Życia — w trzecim Milenium chrześcijaństwa, w którym winniście budować nową cywilizację miłości, sprawiedliwości i pokoju.\n3 Słynne hiszpańskie sanktuarium w Santiago de Compostela będzie ważnym punktem odniesienia dla obchodów Dnia Młodzieży 1989 roku. Zgodnie z zapowiedzią, po zwyczajnych obchodach waszego święta w Kościołach partykularnych w Niedzielę Palmową, będę was oczekiwał w tym sanktuarium. Udam się tam z pielgrzymką, tak samo jak wy, w dniach 19-20 sierpnia 1989 roku. Jestem pewien, że odpowiecie na moje zaproszenie przybywając do Santiago de Compostela, podobnie jak stawiliście się na niezapomniane spotkanie w Buenos Aires w roku 1987.\nSantiago de Compostela jest miejscem, które odegrało bardzo istotną rolę w dziejach chrześcijaństwa. Stąd rozchodzi się do wszystkich wymowne przesłanie duchowe. To miejsce „stało się w ciągu wieków punktem przyciągania dla Europy i dla całego chrześcijaństwa (…). Cała Europa odnalazła się wokół «pamiątki» św. Jakuba, w tych samych wiekach, w których budowała się jako kontynent jednorodny i zjednoczony duchowo” (por. „Akt europejski” w Santiago de Compostela, 9 listopada 1982: Insegnamenti V/3, 1982, s. 1257-1258).\n4 Program tegorocznego Dnia Młodzieży jest bardzo bogaty. Ażeby jednak wydał on owoce, potrzebne wam jest szczególne przygotowanie duchowe pod kierunkiem waszych pasterzy w diecezjach, parafiach, stowarzyszeniach i ruchach, zarówno w perspektywie Niedzieli Palmowej, jak i sierpniowej pielgrzymki do Santiago de Compostela. Na początku tego okresu przygotowań zwracam się do wszystkich i do każdego z was słowami Pawła Apostoła: Postępujcie drogą miłości (…); postępujcie jak dzieci światłości (Ef 5,2.8). Z takim duchowym nastawieniem przystępujcie do owych przygotowań!\nWędrujcie więc — mówię do was wszystkich, młodzi pielgrzymi na „Drodze św. Jakuba”. Podczas tej pielgrzymki starajcie się odnaleźć ducha dawnych pielgrzymów, śmiałych świadków wiary chrześcijańskiej. Uczcie się na tej drodze odkrywać Jezusa, który jest naszą Drogą, Prawdą i Życiem.


Spędziłem dwa tygodnie z Samsungiem Galaxy S21 i chcę o tym opowiedzieć. Zanim jednak przejdę do sedna, musimy o czymś poważnie porozmawiać.\nPanie Samsung, kategoria matematyka: ile powinna wynosić w złotówkach cena smartfona, który za oceanem kosztuje 800 dol.?\nPrzyjmując standardowy przelicznik, czyli zmieniając walutę na złotówki i doliczając podatek VAT, powinniśmy otrzymać cenę wynoszącą góra 3600 zł. Ten sam smartfon z jakiegoś powodu kosztuje w Niemczech 849 Euro, ale nawet przeliczając tę kwotę na złotówki, otrzymamy około 3800 zł.\nZ jakiegoś powodu w Polsce został on jednak wyceniony na 3899 zł w najtańszej konfiguracji. Dlaczego?\nByć może Galaxy S21 w świeżych cukierkowych kolorach jest tak słodki, iż objął go nowy podatek cukrowy. Tego jednak nie wiem, więc nie znajduję innego usprawiedliwienia dla tej ceny niż „bo tak”. Galaxy S21 powinien kosztować mniej i pozostaje tylko mieć nadzieję, że jego cena niebawem opadnie poniżej obecnego poziomu. Dodam również, że głupotą jest nie dopłacić do wersji 256 GB, która kosztuje raptem 200 zł więcej od wariantu 128 GB. To smartfon na lata - lepiej mieć więcej pamięci niż mniej.\nA skoro tę kwestię mamy już za sobą, to przejdźmy do przyjemniejszych rzeczy. Np. tego, jak dobrym smartfonem jest Galaxy S21.\nSamsung Galaxy S21 zyskuje przy bliższym poznaniu\nPrzyznaję, gdy zobaczyłem Galaxy S21 na pierwszych grafikach promocyjnych, a nawet zdjęciach wykonanych przez Marcina Połowianiuka, nie byłem przekonany do jego staro-nowego designu. Z jednej strony telefon był zbyt podobny do zeszłorocznego S20, z drugiej strony specyficzne połączenie wyspy aparatów z ramką wydawało mi się nieco przesadzone.\nNa żywo Galaxy S21 prezentuje się jednak wspaniale, choć gdybym miał wybierać, definitywnie postawiłbym na białą lub czarną wersję. Testowy egzemplarz w kolorze fioletu ze złotą ramką jakoś mnie do siebie nie przekonał kolorystyką.\nRozwiejmy może też na początku jeszcze jedną kontrowersję. Tak, Galaxy S21, podobnie jak Samsung Galaxy Note 20 czy Galaxy S20 FE ma plecki wykonane nie ze szkła, lecz z poliwęglanu. I trochę rozumiem krytyków tego rozwiązania, zwłaszcza pamiętając o irracjonalnie wysokiej wycenie Galaxy S21 w Polsce. W codziennym użytkowaniu jednak plastikowe plecki nie dość, że nie przeszkadzają, to są wręcz dla smartfona korzystne. Matowe wykończenie w ogóle nie zbiera odcisków palców. W dotyku jest zaś tak podobne np. do matowo wykończonego szkła w iPhonie 12 Pro Max, że większość osób nie będzie potrafiła rozróżnić jednego od drugiego. Plastik jest też bardziej odporny na upadki, więc istnieje mniejsze ryzyko, że po pierwszym kontakcie z podłożem znajdziemy na pleckach rozległą pajęczynkę i będziemy musieli poddać urządzenie kosztownej naprawie.\nIstnieje też dużo mniejsza szansa, że do kontaktu z podłożem w ogóle dojdzie, gdyż plastikowe plecki nie są tak skore do wysunięcia się z kieszeni czy samoistnego zsunięcia się ze stolika, jak ich szklane odpowiedniki. Obudowa jest też bardzo solidna i oczywiście spełnia normę wodo i pyłoszczelności IP68.\nMając ekran o przekątnej 6,2” i wymiary rzędu 151,7 x 71,2 x 7,9 mm oraz masę 169 g, Samsung Galaxy S21 fantastycznie leży w dłoni. Bez trudu byłem w stanie sięgnąć kciukiem do wszystkich krawędzi, a telefon mieścił się w każdej kieszeni i każdym schowku, do jakiego go wsadziłem. Wiadomo, nadal nie jest to Galaxy Z Flip czy iPhone 12 Mini, ale na tle olbrzymiego Galaxy S21 Ultra (czy większości współczesnych smartfonów…) mały Galaxy S21 jest naprawdę mały.\nEkran złotszy niż ramka.\nNawet złota ramka w moim testowym Galaxy S21 nie jest takim „złotem” jak wyświetlacz w nowym Galaxy. Panel Dynamic AMOLED 2X o przekątnej 6,2”, rozdzielczości 2400 x 1080 px i częstotliwości odświeżania sięgającej 120 Hz prezentuje się rewelacyjnie i jest - całkiem dosłownie - najjaśniejszym elementem tego telefonu, gdyż jego jasność sięga 1300 nitów. Nawet w pełnym słońcu nie miałem żadnego problemu z odczytaniem zawartości ekranu i muszę też pochwalić automatyczne ustawianie jasności. W końcu Samsung dogonił w tej materii iPhone’a, który zawsze bezbłędnie ustawia poziom jasności ekranu.\nMożna się zżymać, że rozdzielczość 2400 x 1080 px to krok wstecz względem ubiegłorocznego S20, ale w praktyce i tak ekran był skalowany do tej rozdzielczości, jeśli chcieliśmy korzystać z odświeżania 120 Hz. W praktyce to żaden kłopot. W praktyce trudno też odczuć różnicę między stałym odświeżaniem 120 Hz, a adaptacyjnym odświeżaniem, regulowanym w zakresie 48-120 Hz. Obraz wyświetlany na ekranie zawsze prezentuje się idealnie płynnie, zaś adaptacja częstotliwości odświeżania jest niezauważalna - czyli taka, jaka powinna być.\nDuży plus należy się też Samsungowi za czytnik linii papilarnych, który w końcu nie jest fatalny. Popłaciło zastosowanie drugiej generacji czytnika Qualcomma, która ma większą powierzchnię i wyższą czułość od poprzedniej generacji. Na tle Galaxy S10, S20 i Note 20 nowy Galaxy S21 wzorowo rejestrował odciski palców i odblokowywał ekran z niemal 100-procentową skutecznością. Nadal preferuję szybkość i bezpieczeństwo oferowane przez Face ID, ale rozwiązanie Samsunga bez dwóch zdań spisuje się lepiej w czasach pandemicznych, gdy musimy mieć zakryte twarze w przestrzeni publicznej.\nSkoro mowa o ekranie, to muszę też wspomnieć o tym, co nad nim i pod nim, czyli o głośnikach. Tu również zaszedł spory progres względem ubiegłorocznych modeli Samsunga. Galaxy S21 gra bardzo głośno, czysto i klarownie. Nadal brakuje mu nieco niskich częstotliwości, w porównaniu np. z iPhone’em 12 czy nawet OnePlusem 8 Pro, ale to wciąż czołówka smartfonowego audio.\nWydajności nikomu nie zabraknie.\nGalaxy S21 w Polsce napędzany jest procesorem Exynos 2100, połączonym z 8 GB RAM-u i 128 GB miejsca na dane. Standardowo wersja dostępna w Stanach Zjednoczonych wyposażona jest w procesor Snapdragon 888, co mogło rodzić pewne obawy. W ubiegłym roku procesor Samsunga (Exynos 990) okazał się nieporównywalnie gorszy od tożsamego procesora Qualcomma (Snapdragon 865). Mieliśmy prawo obawiać się, że znów dostaniemy w Europie wybrakowany produkt, do tego w wyższej cenie niż za oceanem. Tak się jednak nie stało.\nExynos 2100 w niczym nie przypomina Exynosa 990. W sieci można przeczytać kilka niezadowolonych głosów, twierdzących, iż Exynos 2100 się przegrzewa i zwalnia pod wpływem temperatury. W czasie testów jednak niczego takiego nie zauważyłem, nawet w dni, gdy robiłem mnóstwo zdjęć.\nGalaxy Note 20, dla przykładu, przegrzewał się podczas korzystania z Android Auto w samochodzie. Galaxy S21 towarzyszył mi w dwóch pięciogodzinnych trasach i nie miał najmniejszego problemu z temperaturami czy płynnością działania. Mogłem jednocześnie wyświetlać obraz na ekranie samochodu i np. zajrzeć na służbowego Slacka podczas postoju. Wszystko działało idealnie płynnie.\nSporą rolę w tej szybkości i płynności zdecydowanie gra też nowe oprogramowanie Samsunga - One UI 3.1. To najlepsze wcielenie nakładki Samsunga, jakie kiedykolwiek powstało. Ostatecznie zerwało ono z pszaśną stylistyką poprzednich iteracji, stawiając na minimalizm i elegancję. I w końcu - w końcu! - Samsung pozwala zamienić skrajny lewy pulpit z bezużytecznego panelu Galaxy Free na bardzo przydatne Google Discovery. Po Bixby’ym słuch zaginął. Nie ma ani dedykowanego przycisku do wybudzania asystenta, ani też Samsung nie próbuje nam go wciskać na siłę. Asystent oczywiście nadal istnieje; potrafi z nami rozmawiać w języku polskim i nawet nauczył się odblokowywać telefon głosem, jak Asystent Google. Sęk w tym, że to nie czyni go ani trochę mniej bezużytecznym, więc dobrze, że Samsung przestał w końcu nachalnie promować to rozwiązanie.\nPrzy takich podzespołach i szybkim ekranie spodziewałem się bardzo kiepskiego czasu pracy na jednym ładowaniu, ale tu również Samsung mnie zaskoczył. Galaxy S21 zasilają ogniwa o pojemności 4000 mAh, które możemy ładować przewodowo z mocą do 25 W lub bezprzewodowo z mocą do 15 W. Możemy też użyć Galaxy S21 jako ładowarki innych urządzeń dzięki bezprzewodowemu przesyłaniu energii, by naładować np. słuchawki Galaxy Buds Pro.\n4000 mAh to za mało, by zapewnić więcej niż jeden dzień pracy, a tym samym Galaxy S21 nie jest najlepszym smartfonem w swojej klasie, jeśli chodzi o oszczędność energii. Nie zdarzyło mi się jednak ani razu, bym musiał doładować telefon przed końcem dnia. Zwykle kończyłem dzień mając jeszcze 15-20 proc. zapasu przy około 5 godzinach włączonego ekranu, co najmniej godzinie korzystania ze słuchawek Bluetooth i ustawicznemu podłączeniu smartwatcha Garmin Fenix 6. Jak na telefon tego kalibru i tych gabarytów, taki czas pracy jest jak najbardziej akceptowalny.\nCo z tym aparatem? Ile tracimy, kupując Galaxy S21 zamiast S21 Ultra?\nMarcin Połowianiuk przetestował ultra aparat w Samsungu Galaxy S21 Ultra. Jest naprawdę fenomenalnie, prawdopodobnie najlepiej na rynku.\nCzytaj również: Te zdjęcia naprawdę są ultra. Recenzja aparatu Galaxy S21 Ultra\nSamsung Galaxy S21 ma niestety uboższy tor optyczny. Nie ma dwóch obiektywów telefoto, nie ma głównego aparatu o ogromnej rozdzielczości. Jak dużo tracimy od strony fotograficznej, decydując się na mniejszy model?\nO dziwo, relatywnie niewiele.\nGalaxy S21 oferuje z tyłu trzy aparaty: główny sensor 12 Mpix, sensor 12 Mpix z obiektywem ultrawide oraz teleobiektyw z aparatem 64 Mpix, który oferuje 3-krotny zoom optyczny i nawet 30-krotny zoom hybrydowy. Z przodu znajdziemy zaś aparat 10 Mpix.\nJeśli chodzi o zakres ogniskowych pokrywany przez Galaxy S21, jest naprawdę dobrze. Najlepiej wypadają oczywiście powiększenie optyczne 3x i maksymalnie 10-krotne powiększenie cyfrowe. Jest ono gorsze od 10-krotnego powiększenia optycznego w Galaxy S21 Ultra, ale i tak prezentuje się akceptowalnie. Wszystko powyżej niestety akceptowalne nie jest, a ujęcia robione na powiększeniu 20x czy 30x wyglądają po prostu źle.\nCo ciekawe, o ile zdjęcia robione wszystkimi obiektywami oferują ten sam balans bieli, kontrast i nasycenie kolorów (dzięki ci, Samsungu!), tak zdjęcia wykonane aparatem z obiektywem ultrawide są zauważalnie bardziej „miękkie”, zwłaszcza na brzegach kadru.\nZ kolei z aparatem 64 Mpix najsłabiej współpracuje autofocus; ustawianie ostrości na obiektywie 3x trwa zauważalnie dłużej niż na głównym sensorze.\nJeśli jednak chodzi o jakość produkowanych zdjęć, jest rewelacyjnie. Zachwycający jest zwłaszcza zakres dynamiczny i sposób jego przetwarzania. iPhone 12, dla przykładu, ma równie dobry HDR, ale jego przetwarzanie jest takie, iż zdjęcia z dużą ilością detali w cieniach i prześwietleniach wyglądają bardzo płasko. Samsungowi natomiast udało się zachować zarówno detale, jak i kontrastowość i nasycenie barw. Zdjęcia nie są ani cukierkowo-kolorowe, z czego Samsung słynął przez lata, ani sprane i do bólu neutralne.\nNocą również jest bardzo dobrze, zwłaszcza gdy skorzystamy z dedykowanego trybu nocnego, który nie tyle rozjaśnia scenerię, co wyrównuje na niej prześwietlenia i próbuje ograniczyć szumy. Zdjęcia robione nocą są zauważalnie mniej ostre od tych robionych za dnia, ale przez większość czasu ich jakość pozostaje ponadprzeciętnie dobra. Co więcej, zrobienie zdjęcia nocą nie musi trwać kilku sekund, bo fotografie wykonane przy użyciu automatycznej optymalizacji scenerii wyglądają niemal tak dobrze, jak te wykonane przy długim czasie naświetlania w trybie nocnym. A czasem nawet lepiej, bo np. podczas opadów śniegu przy długim czasie naświetlania płatki mogą wyglądać jak smugi.\nNajwiększym zaskoczeniem w Galaxy S21 był dla mnie tryb portretowy, który w mojej opinii działa lepiej nawet od mojego iPhone’a 12 Pro Max, choć przecież Samsung nie oferuje LIDAR-u ani zmyślnych sensorów głębi. Całe odcinanie tła odbywa się tu na poziomie oprogramowania.\nPodczas robienia zdjęcia wydaje się, że aparat się gubi. Ostry jest tylko kawałek zaznaczonego obiektu czy osoby i zdjęcie trzeba robić nieco „na czuja”. Po przejściu do galerii i przetworzeniu obrazu okazuje się jednak, że telefon izoluje obiekt od tła w zasadzie perfekcyjnie. Sporadycznie zdarzyły mi się przypadki, w których Galaxy S21 się pomylił i rozmył nie to, co trzeba. Przez większość czasu telefon radził sobie znakomicie, nawet z moimi potarganymi włosami czy nietypowym kształtem kontrolera. Tryb portretowy działa też równie dobrze w połączeniu z głównym, jak i przednim aparatem.\nA skoro o przednim aparacie mowa, to jest on więcej niż wystarczający, choć… chciałbym więcej megapikseli. Oczywiście to nie rozdzielczość świadczy o jakości sensora, ale na tle nawet 32-megapikselowej kamery przedniej w Galaxy S20 FE ujęcia z S21 są zauważalnie bardziej „miękkie” i brak im tej samej szczegółowości, zwłaszcza po zmroku. Podejrzewam jednak, że znakomita większość nabywców nie będzie miała problemu.\nWielkie brawa należą się za to Samsungowi za jakość wideo i stabilizację super steady. Podczas nagrywania wideo w 4K stabilizacja działa znakomicie, w zasadzie tak dobrze, jak w najnowszych iPhone’ach. Smartfon płynnie ustawia ostrość i nie ma też problemów z nagłymi skokami ekspozycji. Dopiero nocą Galaxy S21 ustępuje nowym iPhone’om pod kątem jakości nagrań, gdy pojawiają się artefakty i ogromne szumy na filmie.\nTak czy inaczej, nie sądzę, by znalazł się ktokolwiek, kto byłby w stanie powiedzieć „Galaxy S21 ma kiepski aparat”. Nowy smartfon Samsunga, nawet jeśli nie jest „ultra”, robi naprawdę fantastyczne zdjęcia w każdych warunkach. To ścisła czołówka smartfonowej fotografii.\nMuszę jednak wspomnieć o jednym szczególe, który może zaważyć na kupnie jakiegokolwiek nowego Galaxy - o kompatybilności z aplikacjami mediów społecznościowych, z Instagramem na czele. Tutaj niestety nadal jest kiepsko.\nJeśli próbujemy zrobić zdjęcie wprost z aplikacji Facebooka czy Instagrama, otrzymujemy ujęcie w jakości na oko 10x niższej niż ta z aparatu. Jeszcze gorzej rzeczy wygląda w przypadku wideo, a najgorzej w przypadku Stories, niezależnie od platformy - wrzucenie zdjęcia czy wideo zrobionego Galaxy S21 na Stories kończy się drastycznym obniżeniem jego jakości. Ten problem trapi urządzenia Samsunga już od czasów modelu S10 i jest widoczny w wielu urządzeniach z Androidem. Problemy sprawia zwłaszcza Instagram, a sama aplikacja na Androidzie jest też uboższa w funkcje w porównaniu do wersji na iOS. Warto mieć to na względzie, jeśli media społecznościowe są ważnym elementem naszego życia.\nPomimo tego, że Samsung Galaxy S21 jest w mojej ocenie smartfonem fenomenalnym i wartym każdej złotówki, nie potrafię jednoznacznie powiedzieć, czy warto go kupić. A wszystko to z powodu innego Samsunga - Galaxy S20 FE.\nWidzicie, Galaxy S20 FE w chwili pisania tej recenzji kosztuje 3099 zł, i to w tej „lepszej” wersji, z procesorem Qualcomm Snapdragon 865 i łącznością 5G. A można go kupić jeszcze taniej, z Exynosem 990.\nGalaxy S20 FE jest co prawda większy, więc bardziej rywalizuje z S21+ niżeli z S21, jednakowoż różnica w cenie jest jeszcze większa niż różnica w rozmiarze. Oszczędzamy 800 zł, a w zamian jedynym kompromisem (prócz rozmiaru) na jaki idziemy jest mniejsza ilość RAM-u, czego i tak znakomita większość użytkowników nie odczuje.\nPrawdę mówiąc sam nie wiem, czy stojąc przed wyborem Galaxy S21 bądź Galaxy S20 FE wybrałbym tego pierwszego. Samsung napytał sobie biedy tym drugim modelem, bo jest on tak dobry, że dla znakomitej większości klientów nie będzie miało sensu dopłacenie choćby złotówki do droższych Galaxy. A przecież w niedalekiej perspektywie czeka nas też premiera modelu S21 FE…\nNie potrafię jednoznacznie odpowiedzieć na pytanie, czy warto dopłacić do Galaxy S21 względem Galaxy S20 FE. Tutaj każdy musi odpowiedzieć sobie sam.\nPotrafię jednak jednoznacznie powiedzieć, iż Galaxy S21 wart jest każdej złotówki, nawet jeśli w Polsce trzeba za niego zapłacić więcej złotówek niż trzeba by było dolarów za oceanem. To rewelacyjny smartfon. Absolutny top topów, jeśli chodzi o świat Androida. Do tego w relatywnie niewielkim, kompaktowym opakowaniu, które wygodnie obsługuje się na co dzień.\nSamsung Galaxy S21 nie ma słabych punktów, które mogłyby odwieść kogoś od zakupu. Nie ma wady, która mogłaby go jednoznacznie zdyskwalifikować. To małe inżynieryjne cudo, które posłuży potencjalnemu nabywcy przez długie lata.\nTagi: galaxy s21galaxy s21 aparatGalaxy S21 cenagalaxy s21 czy galaxy s20 fegalaxy s21 opinierecenzja spider's webSamsungsamsung galaxy


Bezstresowe leczenie zębów - ubezpieczenia-lekarskie.pl\nStomatologia, jak inne dziedziny nauk medycznych, wykazuje stały postęp, który dla pacjenta oznacza bezbolesne oraz nie stresujące wizyty w gabinecie dentystycznym. Dlatego nie należy obawiać się ważnych wizyt kontrolnych, ewentualnego leczenia. Obecny poziom usług medycznych, stomatologicznych zapewnia bezstresowe, bezbolesne leczenie zębów. Bardzo istotne z punktu widzenia pacjentów jest promowanie oraz nacisk na działania profilaktyczne, okresowe badania, wizyty w gabinecie stomatologicznym, zanim ząb zaboli, pojawią się poważne problemy wymagające kilku wizyt obejmujących leczenie zęba albo nawet ingerenci chirurga, ekstrakcji czy tez uzupełniania powstałych braków w uzębieniu. Wiele publikacji, artykuły prasowe, a także lekarze stomatolodzy podkreślają szczególnie odpowiednią dbałość o jamę ustną w warunkach domowych. Dostępne dziś pasty, szczoteczki, płyny, pozwalają kompleksowo zadbać o higienę. Uzupełniając takie domowe zabiegi systematycznymi wizytami kontrolnymi, możemy oszczędzić sobie czasu i nakładów finansowych, jakie pociąga za sobą leczenie zębów, nawet w warunkach nowoczesnych, przyjaznych pacjentowi gabinetach oraz klinikach stomatologicznych.\nUsuwanie kamienia nazębnego, leczenie kanałowe i wiele więcej. Dentysta myślenice Sprawdź atrakcyjną ofertę


Ciągniki Rolnicze John Deere 5E\nNowy John Deere 5E\nCzy potrzebujesz zaawansowanego technicznie ciągnika do drobnych lub specjalistycznych prac?\nCzy posiadasz gospodarstwo z produkcją zwierzęcą? Zbierasz wiśnie lub jabłka? Prowadzisz małą winnicę? W trakcie projektowania nowych ciągników serii 5E wykorzystano ogromną wiedzę techniczną pracowników firmy John Deere, aby sprostać potrzebom drobnych gospodarstw rolnych oraz gospodarstw specjalistycznych i ogrodników.\nPrzekonaj się jak pracują ciągniki serii 5E\nOsiągi – 3-cylindrowy silnik PowerTech M o pojemności 2,9 litra z turbodoładowaniem i chłodnicą powietrza doładowującego\nUniwersalność – 9 biegów do jazdy do przodu i 3 biegi wsteczne, silniki o mocach 40 kW (55 KM), 48 kW (65 KM) i 55 kW (75 KM) oraz WOM ze standardowym i ekonomicznym trybem pracy przy 540 obr/min montowany jako wyposażenie standardowe (we wszystkich modelach)\nDuży udźwig podnośnika – do 1,8 tony\nDoskonały promień skrętu oraz idealny joystick do obsługi ładowacza czołowego\nSzeroki wybór dodatków dla wielu zadań\nAtrakcyjne wyposażenie standardowe – np. światło ostrzegawcze, tylne światło robocze, tylny zawór SCV dwustronnego działania oraz duże pełne błotniki\nMożliwość wyposażenia ciągnika w napęd na 4 koła\nTeraz z opcjonalną fabryczną kabiną\nJeśli myślałeś, że znakomite osiągi John Deere są zarezerwowane tylko dla dużych maszyn to będziesz mile zaskoczony, kiedy odkryjesz, że zaangażowaliśmy całą naszą wiedzę techniczną w stworzenie ciągników serii 5E.


Krajowa Reprezentacja Polityczna - Polska w czasie II wojny światowej\nKrajowa Reprezentacja Polityczna i Rada Jedności Narodowej\nCzysto polityczne funkcje sprawował powołany do życia w 1940 roku Polityczny Komitet Porozumiewawczy, który w sierpniu 1943 roku przekształcił się w Krajową Reprezentację Polityczną (KRP). Ciało to traktować należy jako organ, który miał wpływ na kształtowanie polityki Polskiego Podziemia, koordynując jednocześnie współpracę między czterema największymi stronnictwami (Polska Partia Socjalistyczna, Stronnictwo Ludowe, Stronnictwo Narodowe, Stronnictwo Pracy) oraz Rządem Emigracyjnym. KRP wystosowała szereg dokumentów adresowanych głównie do obywateli polskich na terenach znajdujących się pod okupacją niemiecką. Wśród aktów organu wyróżnić można deklaracje, apele, oświadczenia i odezwy. Należy stanąć na stanowisku, iż dokumenty te pełniły rolę niezobowiązujących informacji.\nWymienione wyżej organy kolegialne trudno uznać za odpowiedniki przedwojennych władz naczelnych II RP, choć Stefan Korboński widział w nich „surogat polskiego parlamentu”. Sytuacja ta zmieniła się 8 stycznia 1944 roku, gdy na mocy uchwały Krajowej KRP, powołano do życia Radę Jedności Narodowej (RJN). W założeniu twórców organu miał on stanowić oficjalny podziemny parlament. W jego skład weszli reprezentanci najważniejszych stronnictw politycznych. Następnego dnia Delegat Rządu na Kraj Jan Stanisław Jankowski poinformował władze w Londynie o powołaniu RJN. Ostateczne ukonstytuowanie organu nastąpiło w marcu 1944 roku. Na zebraniu plenarnym wybrano przewodniczącego w osobie Kazimierza Pużaka oraz uchwalono szereg dokumentów, wśród których wymienić należy deklarację programową „O co walczy Naród Polski” oraz regulamin prac rady.\nJuż w 1942 roku Rada Ministrów uchwaliła „Dekret o tymczasowej organizacji władz na ziemiach Rzeczypospolitej”, który następnie podpisał prezydent Raczkiewicz. W dokumencie zawarto obietnicę przekształcenia KRP w podziemny parlament, jednakże niezbędne były dalsze ustalenia i odpowiedni dekret Prezydenta RP, na mocy którego taka zmiana zostałaby przeprowadzona. Do 1944 roku nie podjęto jednak żadnych kroków w celu utworzenia RJN. W pierwszych dniach stycznia Polska Partia Robotnicza (PPR) powołała Krajową Radę Narodową i Armię Ludową, co skłoniło Krajową Reprezentację Polityczną do aktu samowoli. W związku z samorzutnym utworzeniem politycznego organu niezbędna była reakcja władz emigracyjnych. W kwietniu prezydent Raczkiewicz podpisał dekret o ustanowieniu nowej organizacji władz krajowych, sankcjonując tym samym powstanie RJN. Prace rady organizowano w resortowych komisjach, które powoływano doraźnie, w celu załatwienia konkretnych problemów. Naczelne miejsce zajmowała Komisja Główna, która mogła zastępować postanowienia całej rady. Członkowie RJN dążyli do powołania regularnego podziemnego parlamentu, który miał doczekać w tej formie wyzwolenia ziem polskich, a następnie stanowić podstawę dla odbudowywanych organów konstytucyjnych. Wobec sytuacji polityczno-militarnej, tworzenia zrębów władz komunistycznych oraz późniejszej dekonspiracji członków RJN przed Sowietami (zostali aresztowani i skazani w pokazowym procesie władz Polski Podziemnej) RJN nie odegrała większej roli, a podejmowane przez nią uchwały miały głównie charakter planistyczny. Ostatecznie 1 lipca 1945 roku podjęła uchwałę o zaprzestaniu działalności, dokonując samorozwiązania.