Poranny komentarz walutowy 6.04.2016 | ekantor.pl\nPoranny komentarz walutowy 6.04.2016\nPodczas dzisiejszej sesji zostanie opublikowany protokół z posiedzenia Fedu. Również Rada Polityki Pieniężnej podejmie decyzję w sprawie wysokości stóp procentowych. Ropa naftowa powoli powraca do wzrostów, co poprawia nastroje na rynkach finansowych.\nGłówna para walutowa w dalszym ciągu jest niezdecydowana. Jej wahania wskazują na to, że siły euro i dolara rozkładają się mniej więcej po równo. Raz przeważa jedna waluta, raz druga. Wczorajsze dane makro opublikowane w USA były dobre. Indeks PMI dla usług wzrósł do 51,3 pkt z 49,7 pkt, natomiast raport ISM okazał się nieznacznie lepszy od prognoz. Po tych informacjach dolar umocnił się jedynie chwilowo. Dopiero dziś rano USD był bardziej aktywny i zszedł poniżej 1,1370. Przyczynił się do tego prawdopodobnie wzrost w chińskim sektorze usług, indeks PMI z 51,2 pkt podskoczył do 52,2 pkt. Inwestorzy niecierpliwie czekają na publikację protokołu z ostatniego posiedzenia Fedu. Średni kurs euro dziś rano wyniósł 1,13 USD.\nWydarzeniem dnia dla złotego będzie dzisiejsze posiedzenie Rady Polityki Pieniężnej. Wczorajsza sesja niestety nie zakończyła się zbyt dobrze dla naszej waluty. Kurs euro podskoczył do poziomu 4,26. Dopiero dziś rano złoty zaczął odrabiać straty. Również po skoku do 3,91 kurs franka powrócił do spadków. Dziś rano notowania pary CHF/PLN skierowały się w stronę 3,90. Być może dzięki poprawie sytuacji na rynku ropy naftowej. Dolar natomiast nie odpuszcza i kontynuuje rozpoczętą wczoraj fazę wzrostu. Dziś rano zbliżył się do 3,7490. Funt brytyjski mimo kilku prób wybicia powyżej 5,30 ponownie traci wobec naszej waluty. Średni kurs GBP wyniósł dziś rano 5,29 PLN.\nWystąpienie publiczne człowieka zarządu EBC (Daniele Nouy) – Strefa Euro\nProtokół z posiedzenia Fedu – USA.\nTagi: Fedkurs dolararpp


Nowe DC Comics - Przewodnik\n28 lipiec 2021, 06:51:05\n► Nowe DC Comics - Przewodnik\nZaczęty przez kelen, 03 sierpień 2015, 20:21:16\nOdp: Nowe DC Comics - Przewodnik\n04 sierpień 2015, 21:45:34 #1\nDobra robota. Na pewno pomoże to kilku nowym czytelnikom, którzy w przeciwnym razie mogliby, dość słusznie, czuć się zagubionymi tym co się dzieje w świecie DC.\n24 lipiec 2016, 12:31:36 #2\nWłaśnie zacząłem czytać, obecnie jest po "Trybunale Sów" i "Mieście Sów".\nJednak z tego co widziałem to wyszło już trochę więcej komiksów i chciałbym by ten temat został aktualizowany.\nBy było łatwiej niż robić grafikę może rozpocznę rozpiskę, którą zakończy ktoś zorientowany.\nCHRONOLOGIA NOWEGO DC:\n- All Star Western, Tom 1-3 (Wątek Sów w Tomie 2)\n- Batman Tom 4-5 (Rok zerowy 1 i 2)\n- Superman Tom 1\n- Liga Sprawiedliwości Tom 1 (Wprowadzenie do wątku Wieczne zło)\n- Superman Tom 2 i 3\n- Shazam! Tom 1 (Wprowadzenie do wątku Wieczne zło)\n- Wonder Woman Tomy 1-4\n- Batman Tom 1 i 2 (Wątek Sów)\n- Bartman Detective Comics Tom 1 i 2 (Wątek Sów w Tomie 2)\n- Batman Mroczny Rycerz Tom 1 (Wątek Sów)\n- Liga Sprawiedliwości Tom 2 i 3 (Wprowadzenie do wątku Wieczne zło)\n- Batman Tom 3\n- Bartman Detective Comics Tom 3 i 4\n- Batman Mroczny Rycerz Tom 2 i 3\n- Szpon Tom 1 (Wątek Sów)\n- Amerykańska Liga Sprawiedliwości Tom 1 (Wprowadzenie do wątku Wieczne zło)\n- Superman Wyzwolony\n- Batman Tom 6\n- Szpon Tom 2 (Wątek Sów)\n- Liga Sprawiedliwości Tom 4 (Wprowadzenie do wątku Wieczne zło)\nI tu kończy się rozpiska. Byłoby fajnie jakby ktoś znający zagadnienie skopiowałby i uzupełnił tą rozpiskę.\nBo trochę tomów wyszło i nie bardzo wiem gdzie one się znajdują, a ponieważ zacząłem czytać wolałbym nie zaczynać nowych wątków od środka. Więc:\n- Wonder Woman tom 5 jest w tej samie kolumnie co tomy 1-4 czy już dalej?\n- Liga sprawiedliwości Tom 5 i 6 są w tej samej kolumnie co Wieczne zło czy dalej?\n- Gdzie umiejscowić Flash Tom 1?\n- A gdzie Suicide Squad i Harley Quinn?\n- Jak dalej układa się chronologia Batmana ( gdzie m.in. znajduje się Wieczny Batman)?\n- I przede wszystkim jak wygląda Chronologia wiecznego zła?\nNa razie chcę czytać dalej Batmana, bo wątek sów w tomie 1 i 2 wciągnęły mnie na maksa, podoba mi się to uniwersum. Chcę więc najpierw przeczytać Batman Tomy 3-5, Batman Detective Comics, Batman Mroczny Rycerz i zakończyć wątek Sów poprzez Szpon.\nPotem chciałbym wejść w wątek Supermana i Ligi sprawiedliwości ale średnio interesuje mnie Wonder Woman. Czy ogarne wszystkie wątki Ligi bez lektury Tomów o Wonder Woman???\nDalej wiadomo, że jest wątek Wiecznego Zła, dzięki rozpisce wiadomo które tomy wprowadzają w tę historię ale jak jest dalej to już nie mam pojęcia.\n24 lipiec 2016, 13:33:18 #3\nGrafikę robiliśmy w wolnym czasie, więc nie wiem, kiedy będzie najprędzej uzupełniona.\n24 lipiec 2016, 16:55:22 #4\nAle nie chodzi mi o zrobienie grafiki, wiem, że to dużo roboty.\nWystarczy skopiować tą rozpiskę, którą zrobiłem na podstawie grafiki, wkleić i dopisać tytuły w odpowiednich miejscach. Jak ktoś zna historię to zajmie pewnie 5-10 minut.\n25 kwiecień 2021, 11:08:25 #5\nŚwiat Komiksu opublikował przewodnik, jak czytać nowe komiksy DC / z Batmanem, tak zwaną Sagę Metal.\nWersja video (po montażu, nagłówkach i głosie przysiągłbym, że autorem jest kelen)\n27 kwiecień 2021, 13:46:21 #6\n29 kwiecień 2021, 11:17:23 #7\nPodejrzewam, że kilka osób z forum czytało i zna odpowiedź na twoje pytanie... Ale tak jak przypuszczałem po deklaracji Lelka i mojej, chyba wszyscy uznali, że to koniec forum i wszyscy przestali się tu wypowiadać.\n05 maj 2021, 17:07:32 #8


Captur i kapelusz - Made In\nCaptur i kapelusz\nPrzez siedem lat obecności na rynku, Renault Captur w ogóle nie zdążył się zestarzeć. Wydawałoby się, że nie ma w nim za specjalnie czego ulepszać. Aż tu zadebiutowała najnowsza odsłona tego bestsellerowego modelu, która znów wzbudza emocje. Postawcie obydwie generacje obok siebie, a szybko uświadomicie sobie, że w motoryzacji siedem lat to zupełnie inna epoka. Za sprawą naszego gościa, przy sesji i rozmowach wokół najnowszego Renault Captur, też zrodziło się sporo refleksji krzyżujących ze sobą modę, styl i kobiecą fascynację samochodami.\nMADE IN: Nawiązując do naszej sesji: jak łączą się kapelusz i Captur?\nDagmara Alsztyniuk*: To połączenie jest oczywiste i naturalne – stylowe rzeczy po prostu dobrze razem wyglądają.\nCo musi wyrażać styl auta, by skradł serce kobiety?\nTo raczej właściciel auta może chcieć wyrażać swój styl m.in. przez to, jakim autem jeździ, dlatego nie wydaje mi się, żeby były tu jakieś upodobania powiązane z płcią. To zależy od tego co komu we wspomnianym sercu gra. Pewnie typowałabym, że kobiety częściej wybiorą hatchbacka niż sedana. Ale zdradzę ci, że są wśród nas i takie, dla których ważniejsze jest to, co pod maską.\nPrzykładasz wagę do takich zabiegów stylistycznych jak dwukolorowy lakier z kontrastowym dachem?\nPrzykładam, o ile są częścią jakieś całości i się z nią komponują. Chciałabym widzieć w aucie jakiś zamysł – nie po prostu zbiór linii, które składają się na sylwetkę, ale pewną jej płynność, harmonię, kolokwialne „trzymanie się estetycznej kupy”. Chcę mieć takie wrażenie, że to też pewna tożsamość, charakter. Nie kupię auta tylko dlatego, że ma dwukolorowe nadwozie, ale jeśli jest to jeden z elementów budujących jego oryginalność, to na pewno zwrócę na to uwagę.\nCo sądzisz o żywych i odważnych kolorach współczesnych aut? Np. o tym pomarańczowo-rudym?\nJest super, bo jest blisko czerwonego, a wiadomo, że czerwone auta są szybsze. (śmiech) Kolorystyka buduje styl samochodu i jeśli jest wyrazista, to auta też raczej nie postrzegamy nijako, a to duża zaleta.\nCzym kobiety mógł ująć Renault Captur? Polubiły go.\nNo jak to czym? Po prostu jego nowoczesna stylistyka jest tak uniwersalna, że pasuje do każdej torebki i butów! I świetnie prowadzi się z szpilkach, sprawdziłam. A tak poważniej, to myślę, że skoro kobiety go polubiły, to znaczy, że odpowiada ich potrzebom. Może to być kwestia szeroko pojętej funkcjonalności, stylu, może także ekonomii użytkowania, a zapewne jest to kombinacja wielu zalet. Chociaż ja np. w życiu nie wybrałam żadnego auta, ani chyba w ogóle niczego, a już szczególnie ubrań, ze względu na funkcjonalność, bezpieczeństwo czy ekonomię. Mam tę nieszczęsną przypadłość do wybierania rozwiązań niepraktycznych i generujących trudności, ale za to nigdy nie generujących nudy i powszedniości.\nBawimy się właśnie różnorodnością ustawień na tablecie we wnętrzu Captura, zmieniamy kolory oświetlenia wnętrza czy personalizujemy liczniki na styl sportowy. Takie współczesne bajery „kupiły cię”?\nJeśli kupuje mnie cała reszta auta, jego osiągi, wyposażenie itd., to takie bajery są wspaniałą wisienką na torcie. Jestem trochę gadżeciarą i podobają mi się takie możliwości personalizacji. Do tego uwielbiam prowadzić auto, sprawia mi to ogromną przyjemność, więc wszystko co pozwala mi dopasować auto pod moje potrzeby i nawyki, jest super, bo czyni je jeszcze bardziej… moim.\nDAGMARA ALSZTYNIUK jest dyrektorką marketingu w Expo Mazury w Ostródzie, a także dyrektorką marketingu w projekcie Auto Moto Arena – największych targów motoryzacyjnych w regionie; prywatnie fanka motoryzacji.\nCaptur – moda w sezonie 2020\nKompaktowy crossover – słowo, które jeszcze do niedawana w motoryzacji nie istniało, dzisiaj reprezentuje najdynamiczniej rozwijający się segment aut. Użytkownicy rozkochali się w samochodach, które nie są ani minivanami, ani SUV-ami, ani kompaktami, ale udanym miksem wszystkich wymienionych. Wypuszczając pierwszą odsłonę Captura, Renault po raz kolejny udowodniło, że potrafi uwieść klientów. Nowa wersja celowo zatem nie wprowadza rewolucji, a jedynie ewolucję. Powstała jednak na nowej platformie. Na pewno zadowoli spragnionych nowych technologii, tym bardziej, że auto stale jest połączone z internetem. Za pomocą wielkiego tabletu Easy-Link z ekranem wysokiej rozdzielczości, możemy ustawiać rzeczy o których jeszcze dwa-trzy sezony temu nikt nawet nie pomyślałby. Kokpit high-tech plus zaawansowane systemy Captura są już krok przed autonomiczną jazdą. W połowie roku dołączy 160-konna hybrydowa wersja E-Tech Plug-in z możliwością doładowywania z gniazdka, która na samym zasilaniu elektrycznym pojedzie do 50 km, pod warunkiem, że nie przekroczymy 135 km/h.\nDłuższy o 11 cm Nowy Captur siłą rzeczy dostarcza więcej komfortu podróżowania. Ale komfort to nie tylko centymetry swobody we wnętrzu. To też jakość wnętrza. Tu nowość Renault poszła nie o krok do przodu, a dwa. Jakość i smak detali skuszą każdego estetę. A sam wolant automatycznej skrzyni biegów – stylistyczny majstersztyk.\nNa zdjęciach: Renault Captur TCe 1,3 EDC Intense (130 KM, siedmiobiegowy automat) – cena od 91 900 zł (wersja podstawowa od 66 900 zł lub od 599 zł miesięcznie w kredycie Easy Box), silniki: benzynowe TCe 1,0 100 KM, TCe 1,3 130 i 155 KM, diesel dCi 115 KM\nSesja zrealizowana w hali Expo Mazury w Ostródzie. 14-15 marca odbędą się tam targi Auto Moto Arena, gdzie polską premierę targową będzie miał Nowy Renault Captur. Wcześniej, 15-22 lutego, salon Alcar zaprasza na Dni Nowego Renault Captur.


Strefa wybuchu ex\nZe względu na to, iż w regionach Unii Europejskiej obowiązywały nowe przepisy dotyczące bezpieczeństwa, postanowiono ujednolicić przepisy. Wprowadzono wymagania ATEX, które są przywoływane w sukcesu stref zagrożonych wybuchem i akcesoriów do karierze w tych strefach. Celem tych nowości jest spore zminimalizowanie ryzyka lub jego cała eliminacja, które składa się ze stosowaniem produktów w strefach, gdzie może grozić wybuch, czyli strefach EX.\nWymagania EX, a konkretnie mówiąc dyrektywa, definiuje wymagania, które musi robić dany towar, jaki jest przekazany do wprowadzania w okolicach zagrożonych wybuchem. Głównym celem sposobu jest ujednolicenie procedur zgodności narzędzi oraz sposobów obronnych w obecnych zagrożonych wybuchem strefach oraz zagwarantowanie swobodnego ich przepływu na gruncie Unii Europejskiej.\nOwą zasadą są objęte wszystkie urządzenia elektryczne i nieelektryczne i sposoby ochronne, jakie będą brane na placach zagrożonych wybuchem. Wymagania ATEX dotyczą i urządzeń zabezpieczających, zarządzających i kończących, jakie będą podawane poza strefami zagrożenia wybuchem. Nie potrzebują mieć one samodzielnych funkcji, ale dodawać się będą do pewnego bycia urządzeń oraz sposobów ochronnych, jakie będą tam używane.\nDyrektywa definiuje i sposób wykazywania zgodności wyrobu z zastrzeżeniami ATEX. Wyroby wykonujące te chcenia, czyli norm zharmonizowanych z poradą, muszą jeszcze robić jej ważne wymagania. Zastosowanie części nie jest odpowiednia niezbędnością, jednak taż procedura zgodności już tak. Chodzi tu o zgodność co do zasady realizowanej przez jednostkę reagującą na bazie notyfikacji udzielonej przez Komisje Europejską. Odstępstwa potrafią się pojawić chociaż w przypadku urządzeń elektrycznych kategorii trzeciej oraz urządzeń nieelektrycznych kategorii dwa i trzy.\nJeśli należy o te elementy, to deklaracje zgodności że w obecnym faktu wystawić producent tego urządzenia bez udziału jednostki notyfikowanej. Chcenia są jednak słuchane natomiast toż producent będzie obowiązkowy w takiej sytuacji za wpisanie na zbyt swojego produktu.\nJeżeli idzie o główne wymagania, obecne są nimi certyfikacja urządzeń elektrycznych i nieelektrycznych, dopuszczalna jest samocertyfikacja, wymagania dotyczące stanowisk pracy oraz wpływanie na kraju Unii Europejskiej w szkoła obligatoryjny i uważający istotny charakter.


Maciej Maleńczuk skrytykował Pawła Kukiza. Polityk odpowiada: Ani mnie grzeje, ani chłodzi\nDodano: 17 czerwca 2021, 10:40 1\nLider Kukiz'15 Paweł Kukiz odpowiedział swojemu dawnemu koledze po fachu Maciejowi Maleńczukowi. – Nie rozumiem, dlaczego Maleńczuk miałby być autorytetem – uznał, komentując krytyczne uwagi Maleńczuka po informacji, że Kukiz zawarł porozumienie z PiS.\nPrzypomnijmy, że 14 czerwca odbyła się wspólna konferencja założyciela ugrupowania Kukiz'15 Pawła Kukiza i prezesa największej partii rządzącej Jarosława Kaczyńskiego. Politycy poinformowali, że zawarli porozumienie, które ma doprowadzić do wzajemnego wspierania swoich projektów ustaw. Decyzja ta wywołała spore poruszenie, gdyż Paweł Kukiz przed laty wchodził do polityki jako „antysystemowiec” krytykujący m.in. Prawo i Sprawiedliwość.\nMaciej Maleńczuk: Opamiętaj się, wróć na scenę\nJednym z krytyków decyzji Kukiza był muzyk Maciej Maleńczuk, niegdyś kolega po fachu Kukiza. – Patrzę na to z lekkim przerażeniem. Zastanawiam się, co to będzie, jak któregoś dnia Paweł zechce powrócić na scenę. Jak to będzie, gdy przyjdzie do garderoby przybijać piątki z kolegami. Nie widzę tego, zamknął sobie tę drogę, całkowicie spalił ten most – powiedział wokalista w TOK FM.\n– To przecież nie są aż takie pieniądze, żeby siedzieć w tym Sejmie i zastanawiać się, komu tu by jeszcze dać. Bardzo mi jest go żal, wciąż go lubię, ale jak na niego patrzę, to nie jest ten sam Paweł, z którym się spotykałem i z którym niejednego whiskacza żeśmy obalili, gadając o polityce – dodał. Maleńczuk zaapelował przy tym do Kukiza, by ten „opamiętał się i wrócił na scenę”.\nPaweł Kukiz do Macieja Maleńczuka: „To nie moja etyka i moralność”\nW trakcie rozmowy w Salonie politycznym Trójki, Paweł Kukiz był pytany, co sądzi o słowach Maleńczuka. – Nie rozumiem, dlaczego Maleńczuk miałby być autorytetem – uznał na wstępie. Kiedy prowadząca zasugerowała, że być może muzyk czuje się autorytetem w dziedzinie etyki i moralności, Kukiz powiedział: „to nie moja etyka i moralność”. – Ta opinia ani mnie grzeje, ani chłodzi – dodał.\nPaweł Kukiz odcina się od krytycznych komentarzy i przekonuje, że swoje działania realizuje, by ustawy przygotowane przez jego klub miały szansę zostać wprowadzone w życie. Chodzi m.in. o powołanie sędziów pokoju, czy ustawę antykorupcyjną. – PiS potrzebuje kilku głosów, ja mu je dam w zamian za nasze postulaty – argumentuje.\nŹródło: WPROST.pl / Salon polityczny Trójki


Drzewko miłości | Fiołkowa Kuchnia Małgorzaty\n01 środa Kwi 2015\nPosted by fiolkowakuchniamalgorzaty in Ciasteczka, Przepisy\nCiasteczka, dla dzieci, słodki prezent, Walentynki\nOryginalna i słodka dekoracja stołu. Może być również walentynkowym prezentem.\nok. 4 szkl mąki pszennej\n1 łyżka zmiksowanych truskawek\n3-4 styropianowe jajka lub stożki\n1. Miękką margarynę ucieramy z cukrem, cukrem waniliowym. Dodajemy jajko, żółtko, sól. Na koniec stopniowo dosypujemy mąkę. Ciasto powinno być miękkie. Zagniatamy i dzielimy na 4 części. Każdą owijamy folią aluminiową i wstawiamy do lodówki na godzinę.\n2. Stopniowo wyjmujemy po jednym kawałku, wałkujemy na grubość 5 mm i wycinamy małe serduszka.\n3. W każdym robimy słomką dziurkę w dolnej części. W zależności od wielkości foremki powinno wyjść od 90-100 sztuk. Ciasteczka pieczemy około 15 minut w 180 stopniach.\n4. Kiedy przestygną zabieramy się za dekorowanie. Wszystkie składniki na glazurę mieszamy mikserem lub miotełką.\n5. Każde ciasteczko smarujemy cienką warstwą i dekorujemy różnymi posypkami. Zostawiamy do całkowitego wyschnięcia lukru.\n6. Jeżeli do przygotowania drzewka używamy styropianowego jajka należy odciąć dolną część aby stabilnie stało. Na szpilki z małymi główkami nabijamy po jednym większym groszku. Przy użyciu szpilek ozdobnych, z większymi główkami nie musimy tego robić.\n7. Mocujemy serduszka do góry nogami zaczynając od dołu styropianu. Na jedno drzewko zużyłam 26 ciasteczek.\n312,366 fanów dobrej kuchni!\nTorcik serowy z czereśniami


Mieszkanie Wynajem, Bielsko-Biała, Kamienica, 50.00 m2, 2100 zł\nLuksusowy klimatyzowany apartament pod górami o powierzchni 50 m2.\nDo wynajęcia luksusowy , klimatyzowany apartament o powierzchni 50m2 z ogródkiem w nowo wybudowanym ekskluzywnym apartamentowcu. Mieszkanie słoneczne, wykończone i wyposażone w wysokim standardzie. Mieszkanie w doskonałej lokalizacji w KAMIENICY z MIEJSCEM POSTOJOWYM W CENIE!\n- przestronny salon połączony z aneksem kuchennym oraz wyjściem na taras z ogródkiem,\nkuchnia umeblowana, wyposażona w lodówko-zamrażarkę, zmywarkę, płytę z piekarnikiem, okap, zlewozmywak,\nsypialnia z szafą w zabudowie,\nMieszkanie posiada indywidualne miejsce postojowe przed budynkiem.\nGazowe - podłogowe w całym apartamencie.\nApartamentowiec zlokalizowany jest w kameralnej, cichej dzielnicy Kamienica w bliskim sąsiedztwie z górami (Dębowiec, Szyndzielnia). Usytuowany jest w rejonie niezliczonych miejsc do spacerowania oraz jazdy na rowerze. W pobliżu znajdują się sklepy spożywcze, basen, siłownia, przychodnia zdrowia. Osiedle jest dobrze skomunikowane z centrum miasta - odległość od przystanku autobusowego około 50 metrów.\n- odstępne dla właściciela - 2100 zł (miesięcznie),\n- czynsz do wspólnoty 350 zł ( zawiera: f.remontowy, zaliczkę na wodę, wywóz śmieci -\nprzy rozliczeniu 2 osób),\n- media: gaz i prąd rozliczane zgodnie z indywidualnym zużyciem,\n- kaucja zwrotna w wysokości 4200 zł.\nOFERTA ATRAKCYJNA DLA OSÓB POSZUKUJĄCYCH KOMFORTOWEGO MIESZKANIA\nSymbol oferty HAB-MW-17967


Remisowe święto w Krakowie - Inne SPORT4FANS\nSport4fans.pl › Inne › Remisowe święto w Krakowie\nRemisowe święto w Krakowie\nInne | 29 sierpnia 2015 17:51 | Mateusz Decyk\nByć może spotkanie pomiędzy Vive Tauron Kielce, a PSG było tylko meczem towarzyskim, ale na pewno nie traciło przy tym na atrakcyjności. Pietruszka, która była stawką, zgarnianą przez zwycięzców, nie zniechęciła nikogo, ani kibiców, którzy szczelnie wypełnili klimatyzowaną halę, ani samych zawodników, którzy zapewnili nam świetne widowisko, pełne niekonwencjonalnych akcji i rozwiązań.\nPierwsza połowa z miejsca stała się miejscem ciągłe wymiany ciosów. Obie drużyny narzuciły intensywne jak na sparing tempo i nie miały zamiaru wracać się do obrony, bez bagażu zdobytej bramki. Ewidentnie więcej agresji było widać po stronie Paryżan, ale zapędy zarówno Hansena, jak i Nikoli Karabaticia, szybko ostudził arbiter za pomocą żółtych kartek. Duńczyk spisywał się o wiele lepiej, bombardując bramkę Sławomira Szmala, z bardzo dobrą skutecznością. Polski bramkarz nie ma się czego jednak wstydzić, bowiem spisywał się o wiele lepiej niż francuski golkiper. Postać Hansena może być w tym sezonie kluczową postacią dla PSG, ale to bracia Karabatić mają być głównymi działami wytoczonymi na europejskie salony. W barwach Vive najlepiej spisywał się Jurecki, który przez długi czas utrzymywał stuprocentową skuteczność. Karol Bielecki zaskakiwał z dystansu, ale z każdą kolejną minutą, jego rzuty spod łokcia słabły, a bramkarz rywali był na nie przygotowany. Z dobrej strony pokazywali się również Cupić i Aguinagalde. Do przerwy mieliśmy remis 16:16 i chyba nikt nie mógł się doczekać drugiej połowy.\nW drugiej części, na samym początku nieco zwolniło nam tempo, ale tylko na chwilę, tylko po to by zaraz przyśpieszyć jeszcze mocniej. Oba zespoły szły łeb w łeb, przestały się liczyć indywidualne akcje, Paryżanie zaczęli grać bardziej drużynowo i bardziej zachowawczo. Wejście na boisko Omeyera znacznie utrudniało Kielczanom zadanie, bowiem reprezentant Francji spisywał się o wiele lepiej niż jego zmiennik, grający w pierwszej części, a kroku co i rusz dotrzymywał mu Sego Marin. Wydawało się, że dwie bramki Mateusza Jachlewskiego, strzelone w krótkim odstępie czasu, w tym jeden po ogromnym błędzie Paryżan w ofensywie, przesądzą o zwycięstwie. Niestety, chwilę później karę dwóch minut dostał Mateusz Kus, sędzia podyktował rzut karny, a ten wykorzystał Mikkel Hansen.\nRozpoczęła nam się drastyczna końcówka w której zostało już mniej niż dwie minuty. Kara Mateusza Kusa skończyła się, a Vivę wyprowadzało spokojny atak pozycyjny, który wykończył niesamowity Mateusz Jachlewski. Polski szczypiornista była w takiej dyspozycji, że szkoleniowiec PSG, musiał wziąć czas, tak by odpowiednio zaplanować ostatnią minutę gry i uniknąć porażki. Kibice z niecierpliwością oczekiwali na ostatnie pół minuty, przy przewadze jednej bramki Kielczan. W tej akcji kluczowym zawodnikiem okazał się Igor Vori, który wywalczył rzut karny. Faulującym okazał się Jachlewski, który otrzymał dwie minuty kary. Na zegarze zostało już tylko 20 sekund do końca meczu, a Sławomir Szmal wszedł na parkiet, by bronić bramki przed Hansenem, ale nie udało mu się to. Duńczyk wyrównał stan spotkania, do końca zostało 9 sekund, a Dujszebajew wziął czas, by omówić z zawodnikami ostatnią akcję mającą przesądzić o zwycięstwie. Kielczanie nie zdążyli zdobyć bramki z akcji, ale został im rzut wolny, który trzeba było wykorzystać. Jurecki stanął z piłką naprzeciw muru utworzonego z francuskich zawodników, ale przeniósł piłkę nad poprzeczką.\nMecz zakończył się remisem 32:32. Sprawiedliwy wynik, a krakowska publiczność była świadkami fenomenalnego widowiska. Takie spotkania towarzyskie mogłyby odbywać się przez cały sezon i na pewno nikt nie zgłaszałby pretensji w taki wypadku.\nVive Tauron Kielce – Paris Saint-Germain 32:32


Ełk. Kierowca wjechał w grupę robotników. Jedna osoba trafiła do szpitala (zdjęcia) | Gazeta Współczesna\nida 23 maja 2022, 10:35\nW poniedziałek (23 maja) rano kierowca samochodu osobowego wjechał w grupę robotników. Prawdopodobnie był pod wpływem alkoholu lub narkotyków Marcin Waszkiewicz\nW poniedziałek (23 maja) około godziny 7.00 ełccy strażacy otrzymali zgłoszenie o wypadku drogowym przy ul. Targowej w Ełku.\n42-letni kierujący samochodem osobowym marki mercedes wjechał w grupę robotników na chodniku i uderzył w ogrodzenie. Jeden z potrąconych mężczyzn z obrażeniami ciała przewieziony został do szpitala w Ełku.\nPrawdopodobnie 42-latek był nietrzeźwy lub pod wpływem środków odurzających. Policjanci obecnie wyjaśniają dokładne przyczyny i okoliczności tego zdarzenia.\n2 zastępy straży pożarnej z JRG Ełk\nGroźny wypadek na skrzyżowaniu. Potrzebne były aż dwie karetki (zdjęcia)\nNOWE Jeden dzień i aż 60 kierowców po alkoholu. Zatrważające wyniki kontroli w Podlaskiem\nMichałowo. Krowa uwięziona w stawie. Niesforną Nelę uratowali strażacy ochotnicy z Michałowa (zdjęcia)\nTo była nietypowa akcja. W niedzielną noc (3 lipca) strażacy z OSP Michałowo otrzymali wezwanie do... krowy uwięzionej w stawie. Jak zakończyła się nocna misja...\nkrowa w stawie


Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad podpisała z konsorcjum spółek z grupy Mirbud umowę na projekt i budowę obwodnicy Bolkowa - informuje wnp.pl.\nPostępowanie obejmuje projekt i budowę obwodnicy Bolkowa. Powstanie ona w ciągu drogi wojewódzkiej nr 3 i nr 5, a jej długość wyniesie 7,8 km. W ramach inwestycji wybudowane zostaną także trzy estakady i trzy wiadukty.\nNajkorzystniejsza oferta w przetargu została wybrana na podstawie kryterium ceny (90 proc.), gwarancji (5 proc.) oraz terminu realizacji (5 proc.). Każdy z oferentów zadeklarował 34-miesięczny czas realizacji oraz 10 letni okres gwarancji.\nBudżet inwestora na realizację zadania wynosił 78,67 mln zł brutto. Jako najkorzystniejsza została oceniona oferta konsorcjum firmy Mirbud oraz PBDiM Kobylarnia. Jej wartość opiewała na 73,45 mln zł brutto.


"Po latach niepewności możemy spać spokojnie". Wiemy, co stanie się z Bazą Lotniczą w Pruszczu Gdańskim\nFot. Agencja KFP/Krzysztof Mystkowski Fot. Agencja KFP/Krzysztof Mystkowski\nPruszcz Gdański nie straci 49. Bazy Lotniczej. Zamiast likwidacji jednostki, w której stacjonują śmigłowce bojowe, planuje się jej rozwój.\nDecyzja o likwidacji 49. Bazy Lotniczej zapadła w 2010 roku, ale w ostatnim czasie cofnął ją - z upoważnienia Ministra Obrony Narodowej - szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. Wojsko poinformowało o tym już lokalnych samorządowców, w tym burmistrza Pruszcza Gdańskiego Janusza Wróbla.\n- Po latach niepewności możemy w końcu spać spokojnie. Wiemy, że jednostka zostaje. Co więcej, jest tzw. jednostką perspektywiczną, a więc będzie się rozwijać, w planach są wielomilionowe inwestycje. O szczegółach wojsko samo poinformuje w przyszłości, natomiast pewne jest już, że w bazie będzie pracować więcej żołnierzy niż obecnie - cieszy się Janusz Wróbel.\nWładze Pruszcza podkreślają, że 49. Baza Lotnicza jest ważna dla miasta z wielu różnych względów. - Baza wpisała się w krajobraz miasta i trudno wyobrazić sobie Pruszcz bez śmigłowców bojowych. Wojsko w naszym mieście to także aspekt finansowy. Chodzi m.in. o to, że wiele osób pracuje w jednostce, mieszka w Pruszczu, płaci tutaj podatki i wzbogaca nasze miasto. To zazwyczaj młode rodziny z dziećmi, a więc potrzebują przedszkoli i szkół, dzięki czemu nasi nauczyciele mają pracę - mówi Marek Krawyciński, wiceprzewodniczący Rady Miasta Pruszcz Gdański.\nDla pruszczan ważne jest też m.in. to, że w 49. Bazie Lotniczej działa straż pożarna, która - w razie zagrożenia - wspiera działania Państwowej i Ochotniczej Straży Pożarnej.\nWięcej na temat bazy i jej historii w materiale Sylwestra Pięty:


Jest wyrok dla bombera z Wrocławia. Paweł R. skazany na 20 lat - Superstacja\nJest wyrok dla bombera z Wrocławia. Paweł R. skazany na 20 lat\nPaweł R. chciał dokonać zabójstwa wielu osób oraz zmusić organy państwa do przekazania mu złota – podkreślił w uzasadnieniu wyroku sędzia Marcin Sosiński. R. został skazany w środę na 20 lat więzienia za podłożenie w maju ub.r. ładunku wybuchowego we wrocławskim autobusie.\nSędzia Marcin Sosiński w uzasadnieniu wyroku podkreślił, że R. skonstruował i podłożył ładunek wybuchowy, aby zdobyć pieniądze i przez to „zyskać akceptację”. Podkreślił przy tym, że sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego, że nie chciał on nikogo zabić. „Przeczą temu dowody, w tym na przykład te, że długo i dokładnie R. przygotowywał się do tego czynu, konstrukcja ładunku oraz to, że śledził strony internetowe o tematyce terrorystyczne” - mówił.\nZdaniem sądu R. działał w zamiarze bezpośrednim „Chciał dokonać tego czynu, chciał dokonać zabójstwa wielu osób oraz zmusić organy państwa do przekazania mu złota” - mówił.\nProkuratura domagała się dla R. 25 lat więzienia. Obrona chciała wymierzenia oskarżonemu najniższego wymiaru kary.\nWedług prokuratury R. wcześniej powiadomił służby, że podłożył we Wrocławiu cztery bomby, a za ich rozbrojenie żądał 120 kg złota. W ramach śledztwa przeprowadzono dwa eksperymenty procesowe, w których badano skutki detonacji w autobusie ładunku podobnego do tego, który eksplodował na przystanku. Opinie biegłych po tych eksperymentach - zdaniem prokuratury - potwierdziły zasadność postawionych R. zarzutów o charakterze terrorystycznym.\nPodczas pierwszej rozprawy R. powiedział, że przyznaje się do czynu, ale nie do zarzutów sformułowanych przez prokuraturę.


Rynek sztuki w Polsce rośnie jak na drożdżach - Money.pl\nStrona głównaManagerWiadomości biznesoweRynek sztuki w Polsce rośnie jak na drożdżach\nW pierwszej połowie 2011 roku obroty wyniosły 15,8 mln. zł, w pierwszej połowie roku 2012 - 30,1 mln. złotych.\n*Rok 2012 może być najlepszy w historii polskiego rynku sztuki. Tempo wzrostu w pierwszej połowie roku wyniosło ponad 90 proc. - wynika z raportu na temat polskiego rynku sztuki przygotowanego przez dom aukcyjny Abbey House. *\nDom aukcyjny Abbey House przegotował pierwszą edycję raportu okresowego dotyczący polskiego rynku aukcyjnego dzieł sztuki. Raport obejmuje pierwszą połowę roku 2012 i pokazuje bezprecedensowe, jak piszą jego autorzy, tempo wzrostu rynku sztuki w Polsce, które wyniosło ponad 90 proc. w stosunku do analogicznego okresu w zeszłym roku. W pierwszej połowie 2011 roku obroty polskiego rynku sztuki wyniosły 15,8 mln. zł, w pierwszej połowie roku 2012 - 30,1 mln. zł.\n_ Pierwsza połowa 2012 jest najlepszym półroczem na polskim rynku sztuki od 1989 roku. Optymistyczne prognozy wyników na koniec roku można z perspektywy zamkniętego pierwszego półrocza podtrzymać. Uwzględniając regularne zjawisko dużego natężenia handlu aukcyjnego w listopadzie i grudniu, rok 2012 powinien się zakończyć przy obrotach rzędu 70 - 80 mln zł, a więc rynek sztuki w Polsce podwaja swą wielkość w ciągu dwunastu miesięcy. Rok 2012 może być najlepszy w historii polskiego rynku sztuki _ - prognozują autorzy raportu.\nW pierwszej połowie 2012 roku najdroższym wylicytowanym dziełem sztuki był komplet trzech pastelowych portretów rodziny Sternbachów autorstwa Stanisława Wyspiańskiego z 1904 roku, za które zapłacono na aukcji w Agra-Art 1,85 mln zł. Ta cena ustępuje w rankingu najwyższych krajowych licytacji tylko _ Rozbitkowi _ Henryka Siemiradzkiego (2,13 mln uzyskane 12 lat temu). Kolejne miejsca rankingu zajęły obrazy Eugeniusza Zaka, z których najdroższym okazał się autoportret artysty z 1916 roku, a osiągnięta na sali aukcyjnej cena 760 tys. zł to trzeci najwyższy wynik tego artysty. Gdyby portrety Wyspiańskiego potraktować oddzielnie, to właśnie Zak byłby najdrożej wylicytowanym artystą do połowy 2012 roku.\nNa drugiej stronie czytaj, ile kosztują prace artystów z środowiska paryskiego\nImponujące ceny osiągnęły dwie prace artystów z środowiska paryskiego: obraz Meli Muter _ Kobieta z psem _ (275 tys. zł) i olej Henryka Haydena _ Rybak _ (260 tys. zł). Uwagę zwracają również trzy prace klasyków polskiego malarstwa XX wieku z cenami aukcyjnymi powyżej 200 tys. zł: _ #16 _ Wojciecha Fangora, _ Dziewczyna na tle miasta _ Jerzego Nowosielskiego i _ Obraz CCVI _ Stefana Gierowskiego. Jeżeli chodzi o liczbę sprzedanych prac, to w pierwszym półroczu 2012 roku najwięcej sprzedano prac Nikifora Krynickiego - 20 i taką samą liczbę prac Vlastimila Hofmana. Na trzecim miejscu znalazł się Jerzy Nowosielski z liczbą 18 sprzedanych prac.\nRaport przedstawia także analizę opłacalności inwestycji w dzieła sztuki w Polsce. Średnia roczna stopa zwrotu ponad 2-letnich inwestycji zakończonych w pierwszym półroczu 2012 roku wyniosła 11 proc. Inwestorzy, którzy trzymali swoje nabytki powyżej 15 lat zarobili na swojej cierpliwości średnio 47 proc. rocznie. W dużej mierze wynika to ze specyfiki polskiego rynku sztuki, który w tym czasie dopiero się kształtował i można było na nim znaleźć prawdziwe okazje, które bardzo szybko rosły w cenę. Pastel Władysława Podkowińskiego _ Zaułek paryski _ i _ Martwa natura z dzbanem _ Meli Muter zostały wylicytowane na początku lat 90. w cenach poniżej 10 tys. zł. Do roku 2012 ich wartość wzrosła blisko 16-krotnie.\nAle i inwestycje dokonywane w pierwszej dekadzie XXI wieku okazały się bardzo opłacalne. Olej Wojciecha Weissa _ Wenecja _ sprzedano w 2009 roku za 20 tys. zł, kolejny nabywca w 2012 roku zapłacił za niego już 39 tys. zł. _ Suchy kwiatek _ Vlastimila Hofmana w 2010 roku kosztował 4,5 tys. zł, dwa lata później - 6 tys. zł.\nBrandon trafił na aukcję Jeden z najsłynniejszych portretów Andy'ego Warhola zostanie wystawiony na aukcję w listopadzie w Nowym Jorku. Spodziewana cena to nawet 20 milionów dolarów.\nPolski milioner założył muzeum Jeden z najbogatszych Polaków znalazł sposób, by inwestując w finansowe nadwyżki realizować pasję. Pasję otaczania się pięknem.\nTo jedyny taki festiwal w Europie. Zobacz! To jedyny festiwal w Europie, który prezentuje spektakle niewerbalne.\nTagi: handel sztuką, sztuka, rynek sztuki, obrazy, business news, wiadmomości, kraj, gospodarka, manager, czołówki, lifestyle


Morawiecki kandydatem na prezydenta? Zgorzelski: Historyjka obrazkowa dla emerytów na wakacjach - Gość Radia ZET 24.05.2022 | Wiadomości Radio ZET\n- Dziś nie odrzucamy niczego, nie kategoryzujemy niczego. Jest zbyt wiele niewiadomych, by wystawiać się na strzał – mówi Piotr Zgorzelski z Polskiego Stronnictwa Ludowego, pytany przez Beatę Lubecką o wspólną listę całej opozycji.\nGość Radia ZET dodaje: - Jak mówił dalekowschodni, starożytny mędrzec – jeśli przygotowujesz się do wojny, to nie pokazuj przeciwnikowi swoich atutów.\n- Dzisiejszy sondaż może być nieaktualny po przebyciu wszystkich wyborów, które jeszcze przed nami. Prezes PSL na 5. miejscu? Cieszę się, że jest w wyrównanej stawce wszystkich kandydatów – ocenia wicemarszałek Sejmu. To jego komentarz do sondażu IBRiS dla Radia ZET, z którego wynika, że jeśli wybory prezydenckie odbyłyby się teraz, to pierwszą turę wygrałby Mateusz Morawiecki z wynikiem 33,8 proc. Lider ludowców znalazł się dopiero na 5. miejscu, z poparciem na poziomie 6,6 proc. - Historyjka obrazkowa dla emerytów na wakacjach – uważa Zgorzelski. Prawo i Sprawiedliwość planuje wystawić obecnego premiera w następnych wyborach prezydenckich? - To taka zabawa przy kawie i ciasteczkach, że zacytuję mojego sąsiada z korytarza prezydium Sejmu, marszałka Terleckiego – mówi Gość Radia ZET. Jego zdaniem najbliższe wybory mogą zmienić scenę polityczną i „zmieść wiele ugrupowań”.\n- Co Władysław Kosiniak-Kamysz oraz Piotr Zgorzelski robili na konwencji Porozumienia Jarosława Gowina – pyta Beata Lubecka. - A to już nie można przyjść na konwencję? Zostaliśmy zaproszeni i przyszliśmy, wzięliśmy udział w konwencji zorganizowanej przez ugrupowanie opozycyjne – odpowiada polityk ludowców. Piotr Zgorzelski zaznacza, że ugrupowanie Gowina dziś jest po stronie opozycji.\nPrzedterminowe wybory? - Mamy plejadę różnych zachowań, które uprawdopodabniają moją tezę – uważa wicemarszałek Sejmu. Jego zdaniem jeśli prezes PiS powie, że mają by wybory, to wybory będą, a politycy partii rządzącej nie będą mieli nic do powiedzenia. - Skoro nie mamy pewność co do daty i metody według której będą przeprowadzone wybory, to rozmawianie dziś o listach jest pozbawione jakiegokolwiek sensu – ocenia Gość Radia ZET.\nPolityk PSL w superlatywach o Rafale Trzaskowskim: Słowa uznania\nPytany o to, czy to Rafał Trzaskowski powinien być liderem opozycji, Piotr Zgorzelski odpowiada, że prezydent Warszawy „bardzo się zbudował, np. poprzez aktywność w zakresie przyjmowania uchodźców” i dodaje, że „słowa uznania dla tego polityka”. - Jego wizyta w USA, gdzie rozmawiał z wieloma politykami, można przyjąć założenie, że USA życzliwie patrzą na jego osobę… - komentuje. – Poza tym ma swój autorski program – Campus Polska – dodaje. Pytany przez Beatę Lubecką o zaproszenie dla ludowców na „Campus”, Zgorzelski odpowiada: - Bardzo się cieszymy, że wszyscy nas lubią. Dodaje, że PSL stara się nie szukać wrogów. - Na opozycji nie ma wrogów, mamy samych przyjaciół – podsumowuje Gość Radia ZET.\n- Potrzebny jest taki apel, choć Nord Stream I w wymiarze politycznym już jest trupem, ale zobaczymy, czy w wymiarze gospodarczym jeszcze będzie można go reanimować – mówi Gość Radia ZET Piotr Zgorzelski, pytany o apel Mateusza Morawieckiego do Niemiec, o zamknięcie Nord Stream I. - Mam wrażenie, że pan premier dnia nie uznaje za udany, jeśli kogoś nie pogoni, nie zaatakuje. Norwegia? Bezsensowna wypowiedź, wcześniej niepotrzebnie zaatakował Macrona. Po co panie premierze? – komentuje polityk ludowców. - Warto niszczyć reputację Polski i jeździć po każdym państwie, które panu wejdzie na celownik? – dodaje wicemarszałek Sejmu i apeluje do Mateusza Morawieckiego: - Trochę roztropności, rozsądku i powagi.\n- Najprawdopodobniej w przyszłym tygodniu będziemy rozmawiali o tzw. Korpusie Monitoringu Wyborów – zapowiada polityk PSL Piotr Zgorzelski w internetowej części programu „Gość Radia ZET”. - Jest 27 tys. komisji wyborczych, więc tylu potrzeba wolontariuszy, by w każdej komisji siedział przedstawiciel opozycji, będzie czuwał, monitorował, zrobi zdjęcie z protokołu i wyśle do bazy – tłumaczy wicemarszałek Sejmu. Zaznacza, że dopiero wtedy opozycja będzie miała prawdziwe informacje, czy wybory były uczciwe. - A tam, gdzie będą nieprawidłowości – będziemy mieli to w protokołach i będzie to stanowiło asumpt do składania pozwu do Sądu Najwyższego – mówi gość Beaty Lubeckiej.\n„Zbieramy postulaty i stworzymy z nich program”\nJak PSL powalczy o wyborców na wsi? - Mamy plan rozmawiać z mieszkańcami wsi. Pracujemy już w terenie. Zbieramy wszystkie postulaty i z tego stworzymy program – zapowiada Gość Radia ZET. Pytany o „Zielone niedziele”, organizowane przez ludowców, Piotr Zgorzelski zapewnia, że będą się odbywać raz w miesiącu, aż do wyborów parlamentarnych.\nPrzekazuje również pewną ekspertyzę...\n- Dziś wyborów nie wygrywa się w wymiarze centralnym w Polsce, wygrywa się w okręgach. A Polska nie jest jednolita w wymiarze światopoglądowym. Nie lepiej sprofilować ofertę polityczną dla tych wyborców Polski centralnej? Trzeba podejść marketingowo do sprawy – dodaje.\nZgorzelski: To brazylijska nowela. Nie poprzemy, jeśli…\nPytany o prezydencki projekt dotyczycący Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego, polityk PSL ocenia, że jest to „brazylijska nowela”. - Po jednej stronie mamy 12 przebierańców tzw. Izby Dyscyplinarnej nielegalnej. Każdy z nich dziennie kosztuje 83 tys. euro. Jeden facet dziennie kosztuje „Mieszkanie dla młodych” – tłumaczy. Jego zdaniem to „12 nierobów”. Dopytywany przez prowadzącą o to, czy ludowcy poprą projekt Andrzeja Dudy, Piotr Zgorzelski zapowiada: - Jeśli zostaną uwzględnione poprawki Solidarnej Polski, które niszczą projekt prezydencki, to będziemy głosować przeciw.\nPytany przez słuchacza o to, dlaczego PSL nie poparło obniżki PIT z 17 proc. do 12 proc., wicemarszałek Sejmu komentuje, że „PiS jest specjalistą w dokręcaniu śruby tak, że aż przekręcą gwint i t to jest tego przykład”. - Obniżenie podatku de facto jest podwyżką, bo nie uwzględnia składki zdrowotnej – ocenia Gość Radia ZET.\nPiotr Zgorzelski Beata Lubecka Sejm Gość Radia ZET PSL


O MNIE - IliOla\nNazywam się Aleksandra Kubas, jestem założycielką marki i technologiem.\nPomysł na produkty które możesz kupić w naszym sklepie wziął się z potrzeby mojej skóry. Prawie dwa lata walczyłam z pokrzywką kontaktową, a ponad 10 z trądzikiem. Niestety moja „walka”, pomimo, że pod okiem lekarzy specjalistów z dermatologii i alergologii polegała na zaleczaniu objawów, zamiast pozbyciu się przyczyny.\nZ biegiem czasu, dokształcając się z dziedziny fizjologii, kosmetologii, alergologii, dermatologii czy biochemii, zauważyłam wspólny mianownik moich problemów. Potwierdził to jeden z moich lekarzy (lekarz pierwszego kontaktu).\nMoja skóra miała mocno naruszoną naturalną florę bakteryjną. Moje sebum miało niewłaściwy skład. Skóra była sucha przez niedobór lipidów, co wpływało na jej bardzo wolny metabolizm. Stres zwiększał produkcję histaminy, która zwiększała rozdrażnienie i tak w kółko, odporność z dnia na dzień spadała. Prócz pokrzywki i trądziku, pojawiały się zajady, pęknięcia skóry, co oczywiście wpływało na moja psychikę.\nTak narodził się pomysł na kosmetyk, który będzie chronił moją skórę przed czynnikami zewnętrznymi, zapobiegnie utracie wody, zadba o prawidłowe natłuszczenie, prawidłowy skład sebum. Nie będzie podrażniał. Właśnie dlatego nasze kremy nie zawierają wody. Brak wody to brak substancji konserwujących, które mogą mieć działanie drażniące.\nDodatkowo produkcja w niskiej temperaturze nie niszczy nienasyconych kwasów tłuszczowy, które są nieocenione w pielęgnacji skóry. Niska temperatura produkcji zwiększa również przyczepność kosmetyku do skóry. Dzięki temu krem nie ściera się tak szybko, a im dłużej jest na skórze, tym dłużej chroni ją przez czynnikami zewnętrznymi\nDla mnie idealnym kosmetykiem był orientalny krem, mimo dodatku bergamotki nie powodował u mnie żadnych nieprzyjemnych efektów, wręcz przeciwnie, działał na mnie terapeutycznie. Poprawiał moje samopoczucie, zwiększał przyjemność aplikacji.\nKrem naturalny powstał w tym samym czasie, przez przypadek dowiedziałam się, że jest wiele osób, które borykają się z podobnymi problemami skórnymi. Z tym, ze jest to efekt uboczny stosowania chemioterapii, w tym przypadku nie należy stosować żadnych dodatków zapachowych, nawet tych naturalnych.\nJak szybko uporałam się z moimi problemami skórnymi?\nZ pokrzywką prawie natychmiast! W ciągu kilku dni moja skóra zaczęła normalnie funkcjonować. Z trądzikiem trochę dłużej, prawie rok. Ale gdybym wtedy wiedziała to co wiem teraz, mogłabym się go pozbyć w kilka tygodni.\nJeśli i Ty masz podobne problemy, chciałabyś je skonsultować, zapraszam Cię kontaktu. Nie jestem lekarzem, ale dzięki mojej praktyce i współpracy ze specjalistami z różnych dziedzin medycyny, będę mogła wskazać Ci drogę, która zaprowadzi Cię do pięknej skóry. Takiej bez problemów. Zdrowej.\nStudiowałam chemię kosmetyczną na wydziale inżynierii Wyższej Szkoły Inżynierii i Zdrowia w Warszawie, jednak naukę przerwałam po 4 semestrze. Obecnie należę do Rady Pracodawców tego wydziału. Studenci uczelni mogą starać się o praktykę zawodową, zgodną z ich profilem kształcenia w naszej firmie. Praktyka prowadzona jest pod moją opieką.\nW 2019 roku, w październiku odebrałam wyróżnienie za krem naturalny, jako bezpieczny i innowacyjny. Wyróżnienie odebrałam w Brytyjskim Parlamencie, a zaproszenie otrzymałam od Europe India Beauty Summit.\nWspółpracuję z Fundacją Spa for Cancer, której podopieczne walczą z rakiem. Nie zapominając że powrót do zdrowia jest łatwiejszy i szybszy, jeśli dbamy jednocześnie o duszę i ciało. Fundacja założona przez Annę Hencką Zyser, która w 2019 roku w Paryżu zwyciężyła w międzynarodowym konkursie Black Diamond Spa Awards. Jako pierwsza Polka w historii Forum Hotel&Spa, nagroda za „Innowacyjność i Osobowość Roku”. Przyświeca nam podobna droga. Droga, która jest holistycznym podejściem do pielęgnacji, do zdrowia.


Pandamoney Opinie • Exprescredit.pl\nPandamoney.pl to serwis dla osób, które potrzebują bardzo szybko i bez zbędnych formalności pożyczyć niewielką kwotę pieniędzy. Oferuje ona tak zwane chwilówki, czyli pożyczki dostępne całkowicie online. Są to pożyczki w kwotach wynoszących od 100 do 1.800 złotych na okres maksymalnie do 30 dni. Jest to nowa marka na naszym polskim rynku, ale zdążyła już sobie zaskarbić wielu zwolenników wśród pożyczkobiorców, z uwagi na ekspresowe tempo obsługi wniosków, a także przejrzyste i jasne dla wszystkich warunki i brak ukrytych kosztów, którymi byłby obciążony kredytobiorca.\nAby móc wnioskować o pożyczkę od Pandamoney należy być pełnoletnim obywatelem Polski. Konieczne jest również posiadanie ważnego dowodu osobistego, który potwierdza nasz numer pesel, wiek oraz adres stałego zameldowania na terenie kraju. Jeżeli spełniamy wszystkie powyższe warunki, możemy z powodzeniem aplikować o pożyczkę poprzez wypełnienie formularza internetowego. Pandamoney nie wyznacza progów pożyczkowych dla klientów, którzy wnioskują o chwilówkę po raz pierwszy. Wszystko zależy od pozytywnej weryfikacji kredytobiorcy przez system komputerowy.\nPodczas internetowej rejestracji konieczne jest podanie poza podstawowymi danymi również numeru telefonu komórkowego oraz rachunku bankowego, a także źródła i wysokości osiąganych dochodów. Swoją tożsamość możemy potwierdzić następnie poprzez połączenie się z portalem społecznościowym, takim jak facebook czy twitter. W podobny sposób potwierdzamy również numer rachunku bankowego. Wystarczy jedynie dokonanie przelewu w wysokości wynoszącej 1 grosz na wskazany przez pożyczkodawcę numer jego rachunku. Służy to przede wszystkim potwierdzeniu naszej tożsamości, ale także tegoż rachunku. Pamiętajmy koniecznie, aby przelewu dokonać z naszego osobistego konta, którego jesteśmy właścicielami.\nJak widać, aby otrzymać pożyczkę w Pandamoney wystarczy kilka prostych kroków. Brak jest zbędnych formalności i przesyłania obszernej dokumentacji. System sam podejmuje decyzję w przeciągu kilku minut.


Jak zarobić na podróże? - Solarek Family\nWielu z Was chciałoby podróżować po całym świecie, ale martwi się o swój budżet, bo przecież pieniądze trzeba mieć przynajmniej na bilet lotniczy. Tylko jak je zdobyć? Najlepszym rozwiązaniem tego problemu byłoby pracować i podróżować jednocześnie, aby mieć stały przypływ gotówki. Można także dorobić sobie przed wyjazdem, odłożyć pieniądze i w najgorszym wypadku podróżować niskobudżetowo. Jak to wszystko zrobić? My głowiliśmy się nad tym jakiś czas planując kilkumiesięczny wyjazd do Azji i znaleźliśmy kilka rozsądnych rozwiązań.\nKluczem do sukcesu jest oszacowanie sumy jaka będzie Ci potrzebna. Należy uwzględnić ceny za nocleg, wyżywienie, transport, ewentualne atrakcje oraz pewną zakładkę pieniężną (bo nigdy nic nie wiadomo 😀 – może akurat zechcesz wydać 2 tys zł na Skydive w Dubaju 😀 )\nOszczędzanie przed wyjazdem\nTo kluczowy punkt jeśli nie masz stałej pracy a Twoi rodzice nie są milionerami dającymi Ci pieniądze na wszystko czego zapragniesz. U nas wyglądało to tak, że szukaliśmy\npracy dorywczej (np. udzielanie korepetycji, pomoc w sklepie, roznoszenie ulotek, opieka nad dziećmi/ starszymi ludźmi)\nCzyli tak naprawdę chwytaliśmy się wszystkiego, co nam oferowali, w granicach zdrowego rozsądku (trzeba znać swoją wartość!). Stwierdziliśmy, że damy z siebie wszystko, aby zarobić jak najwięcej, bo podróż wszystko nam później zrekompensuje.\nTrzeba pamiętać o tym, że jak człowiek wpada w „szał zarabiania” to w pewnym momencie nastaje etap wydawania – i tu trzeba się opamiętać. Najlepiej odkładać skrupulatnie jakiś procent uzyskiwanej kwoty i wydawać tylko na to, co jest niezbędne. Szaleć będziesz później 😀\nZarabianie podczas podróży\nZarabianie podczas podróży? Tak, to jest możliwe, a nawet najbardziej rozsądne! Obecnie wielu pracodawców oferuje pracę zdalną, którą można wykonywać z każdego miejsca na świecie. Super perspektywa, bo tak naprawdę ciągle jesteś przy kasie. Oczywiście najlepiej, gdybyś mógł pracować w nienormowanym czasie pracy, bądź na pół etatu – żeby nie wyszło Ci nagle 70% pracy zamiast faktycznego podróżowania. Na szczęście i oto dzisiaj nie trudno. Praca zdalna to przeważnie:\nproste prace biurowe – uzupełnianie arkusza excel danymi\ntworzenie muzyki (w tym przypadku potrzebny jest dodatkowo talent)\ngrafika komputerowa (chociażby obróbka zdjęć)\nstawianie stron internetowych i dbanie o ich design\nIstnieją także stałe zawody, które umożliwią Ci jednocześnie wyjeżdżanie do wymarzonych miejsc a zarazem dochód (jeśli uważasz, że nie jest na to za późno i chcesz oddać się podróżowaniu to może warto rozważyć nowy zawód? 😀 )\ninstruktor nurkowania/ jazdy na nartach, desce\nListę moglibyśmy ciągnąć w nieskończoność , ale tak naprawdę sam wiesz co najbardziej lubisz robić 🙂\nInicjatywy pomagające zaoszczędzić pieniądze\nOprócz wyżej wymienionych sposobów – pieniądze można zaoszczędzić także w inny ciekawy sposób. Otóż istnieją tzw. strony crowdfoundingowe, takie jak:\nPolegają one na tym, że tworzysz swój projekt, opisujesz co będziesz robić, jaki cel ma Twoja podróż. Następnie podsumowujesz wszystkie koszty, a ludzie którzy zainteresują się Twoim projektem i chcą Cię w nim wspomóc – wpłacają na Twoje konto dowolną sumę pieniężną. Zasada jednak brzmi: „albo wszystko albo nic”. Suma wpłaconych przez darczyńców pieniędzy musi wynosić co najmniej tyle ile założyłeś na początku projektu. W innym przypadku – pieniądze zostają darczyńcom zwrócone na ich konta – jeśli chodzi o Polak Potrafi.\nNatomiast Patronite działa na trochę innej zasadzie – finansujący uiszczają pewną kwotę co miesiąc na rzecz projektodawcy. W zamian za to twórca projektu nagradza darczyńców różnymi sposobami np. wysyła im upominki z podróży albo tworzy interesującą dla odbiorców treść, czy to w postaci artykułów, czy filmików.\nPewną możliwością zarobkowania jest także nagrywanie videoblogów. Jednakże vlogerów narobiło się ostatnimi czasy tak wielu – że ciężko się wśród nich przebić na YouTubie, ale od czegoś trzeba zacząć, prawda? 🙂\nPrevPoprzednieCo dają i zmieniają podróże?


K2-17-01 na sprzedaż - 4 pokoje 81,9 m2 w cenie 593 024 zł - Atal Warta Towers - ul. Rataje166 - Onet Nieruchomości\nMieszkanie na sprzedaż 4 pokoje o powierzchni 81,9 m2\nCena: 593 024 zł\nCena: 593 024 zł7 237 zł/m2\nPowierzchnia: 81,94 m2\nPowierzchnie dodatkowe: loggia o powierzchni 13,79 m2, loggia o powierzchni 8,71 m2.\nNowe 4 pokojowe mieszkanie na sprzedaż o powierzchni 81,9 m2 znajduje się w nowo budowanej inwestycji mieszkaniowej Atal Warta Towers przy ul. Rataje 166 na Ratajach (3 km od centrum Poznania). Inwestycja jest realizowana przez dewelopera ATAL S.A..\nNowe mieszkanie o oznaczeniu K2-17-01 znajduje się na 16 piętrze, jest 1-poziomowe, a pomieszczenia mają od 260 do 280 centymetrów wysokości. W mieszkaniu znajdują się 4 pokoje, jest 1 łazienka, lokal posiada loggia o powierzchni 13,8 m2, loggia o powierzchni 8,7 m2. Okna w mieszkaniu wychodzą na wschód, zachód. Dla przyszłych mieszkańców deweloper ATAL S.A. przewidział: miejsca postojowe podziemne oraz miejsca postojowe naziemne.\nCena ofertowa mieszkania wynosi 593 024 zł (7 237 zł/m2).


Opolanie nie szanują cmentarza ofiar zarazy | Nowa Trybuna Opolska\nOpolanie nie szanują cmentarza ofiar zarazy\nArtur Janowski 14.09.2015 Zaktualizowano 14.09.2015\nNa groby przy ulicy św. Jacka w Opolu wyrzucane są śmieci. Po naszej interwencji zostały posprzątane, ale jest niemal pewne, że znów się pojawią.\nCmentarz ofiar epidemii cholery z XIX wieku jest zamknięty, ale wystarczy zajrzeć za niski mur, aby zobaczyć, że to nie przeszkadza pozostawiać tam śmieci.\n- To skandal, jak można tak traktować zmarłych! - denerwuje się pan Piotr, który poprosił nas o interwencję. - Problemem są nie tylko śmieci, ale także to, że cmentarz wygląda jak opuszczony. W środku leży pień drzewa, a rośliny porosły już tak mocno, że nie widać nagrobków. Nie można nic z tym zrobić?\nJulian Juszczewski z administracji cmentarnej zapewnia, że już dziś po śmieciach nie będzie śladu.\n- Wywozimy je stale, niestety wciąż są tam wysypywane - przyznaje Juszczewski. - To nie jest trudne, bo mur jest niski i nie podejrzewam o te akcje tylko okolicznych mieszkańców. Niestety obok cmentarza parkują samochody, a niektórzy kierowcy mają to do siebie, że śmieci z bagażnika wyrzucają byle gdzie.\nJuszczewski nie zgadza się jednak z opinią, że cmentarz wygląda jakby był zaniedbany. - Większość nagrobków zniszczono na nim wiele lat temu, teraz cały teren porasta bluszczem, ale właśnie tak powinno być - przekonuje.\nW urzędzie miasta pojawił się niedawno pomysł, aby umożliwić zwiedzanie cmentarza i ponownie wytyczyć na nim alejki. Dziś wielu opolan nie pamięta już bowiem, że są tam groby i być może dlatego wyrzuca tam śmieci.\nJuszczewski uważa jednak, że otwarcie nekropolii jeszcze pogorszy sytuację.\nMieszkańcy: Ulica jest na mapie, ale nie istnieje naprawdę!


komedia kryminalna USA 1978, 104 min\n"Zemsta Różowej Pantery" jest ostatnią z serii znakomitych komedii kryminalnych, w której w roli nieporadnego Clouseau wystąpił Peter Sellers. Tym razem na życie inspektora czyha Philippe Douvier (Robert Webber), przywódca międzynarodowego gangu handlarzy narkotyków. Przestępca zamierza zlikwidować policjanta, który jest coraz bliższy ujęcia go. Tymczasem przypadek sprawia, iż ludzie gangstera zabijają złodzieja, mającego na sobie ubranie funkcjonariusza. Wszyscy są przekonani, że Clouseau nie żyje. Nadinspektor Dreyfus (Herbert Lom) opuszcza szpital psychiatryczny, by nadzorować śledztwo w sprawie zabójstwa swojego byłego przełożonego. Odbywa się uroczysty pogrzeb, na który rzekomy nieboszczyk przybywa w przebraniu księdza. Wkrótce bezwzględny Douvier decyduje się pozbyć kolejnej osoby. Tym razem chodzi o jego kochankę, Simone (Dyan Cannon). Zupełnie przypadkowo Clouseau ratuje życie dziewczynie, za co ona zostaje jego wdzięczną dłużniczką. Simone informuje go o ogromnym transporcie heroiny z Hongkongu. Aby przyłapać groźnych handlarzy na gorącym uczynku, główny bohater filmu "Zemsta Różowej Pantery" udaje "ojca chrzestnego" mafii. W ostatecznej rozgrywce z gangsterami pomaga mu właśnie Simone i oddany służący Cato (Burt Kwouk).\nPeter Sellers (Chief Insp. Jacques Clouseau), Herbert Lom (Chief Insp. Charles Dreyfus), Burt Kwouk (Cato Fong), Robert Webber (Philippe Douvier), Tony Beckley (Guy Algo), Dyan Cannon (Simone Legree), Robert Loggia (Al Marchione), Paul Stewart (Julio Scallini), Graham Stark (profesor Auguste Balls), André Maranne (sierżant François Chevalier)


Chaszcze • Grzegorczyk Jan • książka - recenzje, opisy, opinie » BiblioNETka.pl\nStrona głównaKatalogKsiążka: Grzegorczyk Jan Chaszcze\nStanisław Madej (tom: 1)\nksiążkę oceniło 179 użytkowników zobacz szczegóły\nbuddyzmkatolicyzmmolestowanie seksualnePolskaprzemiana duchowaprzeprowadzkisamobójstwośledztwa\nDodany: 2009-11-01 | Autor: Angell\nStanisław Madej, główny bohater książki to pięćdziesięcioletni niespełniony pisarz pracujący jako tłumacz w wydawnictwie. Mieszkał z matką w Poznaniu. Po jej śmierci stwierdził, że czas na zmiany. Zapragnął przenieść się w jakieś ciche spokojne miejsce na wieś. Kupił dom w Puszczy Noteckiej, gdzie zamieszkał i zaczął poświęcać się swojej nowej pasji - obserwacji ptaków. Pewnego dnia będąc na spacerze odkrywa zwłoki mężczyzny. Policja orzeka, iż to samobójstwo. Żona denata nie może się z tym pogo...\nOdnalezione w chaszczach\nDodany: 2009-10-31 | Autor: Agael\n"Chaszcze" Jana Grzegorczyka - autora trylogii o księdzu Groserze - to pierwsza książka z serii wydawniczej "Powieść z Duszą". Zaiste - duszę ta książka ma. Nie jest to bowiem - jak mogłoby się wydawać - jedynie powieść kryminalna, która poza dreszczem emocji nie przynosi nic innego, ale wspaniale połączone ze sobą intryga, tajemnica, romans i filozofia. Stanisław Madej - niemal pięćdziesięcioletni kawaler, który niedawno stracił matkę - postanawia odnaleźć swoje miejsce na ziemi. Traf chce,...\nDodany: 2009-10-08 | Autor: Skalar\n"Chaszcze" to książka o przebudzeniu, o odkrywaniu na nowo radości życia, satysfakcji z przełamywania kolejnych wewnętrznych barier i otwieraniu się na innych. Jan Grzegorczyk uczynił głównym bohaterem mężczyznę w średnim wieku, niezbyt przystojnego ani bogatego; istne przeciwieństwo "człowieka sukcesu". Mimo, że na końcu opowieści Stanisław Madej nadal nie jest ani młody, ani piękny czy bogaty, jego przemiana robi ogromne wrażenie, inspiruje. Początkiem nieoczekiwanej lawiny zdarzeń jest sza...\n"A gdy się zejdą raz i drugi, kobieta z przeszłością i mężczyzna po przejściach..."\nDodany: 2009-10-02 | Autor: miniwa\nW pewnym poznańskim wydawnictwie wszyscy myślą, że Stanisław Madej, spokojny facet koło pięćdziesiątki, uwikłany jest w toksyczny związek emocjonalny z matką. Prawda okazuje się być całkiem inna, wielu zdarza się przegapić moment. Ale ponieważ lepiej późno niż wcale, Stanisław, po śmierci mamy, postanawia rozpocząć nowe życie: kupuje stary dom na wsi, wprowadza się i odkrywa nowe hobby - ornitologia. Podczas jednego ze spacerów, Stanisław podpatrując ptaki, znajduje w lesie zwłoki mężczyzny. Pos...\nDodany: 2017-09-22 | Autor: il93\nTak zaczyna się powieść Jana Grzegorczyka, autora bestsellerowej trylogii o księdzu Groserze. „Chaszcze” to znakomita powieść, w której mroczne sfery ludzkich dusz, wina, namiętność i zdrada mieszają się z charakterystycznym dla Grzegorczyka humorem i darem obserwacji. Autor intrygująco łączy wielkopolskie legendy i prawdziwe historie z czasów okupacji z sensacyjną intrygą i galerią barwnych bohaterów.


Warszawa, 5 października 2009 r.\nGinąca kultura za dolinami talibów\nNasz furgon gwałtownie hamuje przy wtórze uderzeń drewnianej pałki o blachę maski. Wąsaty policjant szarpie drzwi i siada w szoferce obok mnie, tuż za przerażonym kierowcą.\nCo tam ukrywacie?! Odsłaniać plandekę! - krzyczy.\n- Wieziemy komputery – odpowiadam spokojnie.\n- Gdzie ukradliście?!\nWali Khan siedzący przede mną wyjaśnia:\n- Kupiliśmy. Tu są wszystkie rachunki.\nPolicjant przekazuje mi je z poleceniem: Czytaj!\nOkazuje się, że nie umie czytać.\n- Te rachunki są sfałszowane. Dalej z kradzionym towarem nie pojedziecie. Zdeponujecie towar na komisariacie. Jesteście aresztowani.\nZawiesza głos: No, chyba, że macie inną propozycję...\nRozmowa odbywa się w urdu, a policjant bierze mnie z początku za Pasztuna - z brodą, ubranego w salwar-kamiz, w białej czapeczce topi zakładanej zwyczajowo do modlitwy. Zawsze też siedzę na drugim siedzeniu za kierowcą i nie opuszczam samochodu. Jedziemy we czterech: kierowca Amdżad i jego zmiennik Habib z sąsiedniej doliny, Wali Khan – nauczyciel z plemienia Kalaszów, dla których wieziemy komputery i system baterii słonecznych, oraz ja - wtopiony w lokalny koloryt.\nPodaję paszport policjantowi i wyjaśniam:\n- To są moje komputery. Wiozę je w darze dla szkoły.\nPolicjant nie daje za wygraną:\n- Jakiej szkoły? A gdzie jest pozwolnienie?\n- Pozwolenie na co? - dopytuję się.\n- Żeby móc podarować te komputery! Na wszystko musi być pozwolenie. Nie ma? No to musicie zostawić komputery w komisariacie do czasu uzyskania pozwolenia... A pozwolenie kosztuje... Sami rozumiecie, prawda?\nWali Khan blefuje:\n- On pracuje w ambasadzie, jedziemy z oficjalną wizytą.\nJa zaś pytam o nazwisko. Policjant w końcu daje za wygraną i puszcza nas bez bakszyszu.\nRuszamy. Ale dwadzieścia parę kilometrów dalej sytuacja się powtórzy i będzie się tak powtarzać kilkanaście razy przez najbliższe dwa dni na trasie prowadzącej z Peszawaru przez Dolinę Swat i Dir. Nie uda nam się przejechać w jeden dzień, jak planowaliśmy.\nZ policjantami jest jeszcze drugi problem: nigdy nie wiadomo, który z nich współpracuje z talibami. Telefony komórkowe sporadycznie działają, a w ten sposób można ich powiadomić – w nadziei na stosowną zapłatę - że trasą przejeżdża ktoś dla nich interesujący.\nCały ten obszar - od przełęczy Khajber po przełęcz Lowari - jest niespokojny. Minęło kilkanaście dni od czasu, kiedy pod koniec lipca władze Pakistanu zniosły godzinę policyjną i zakaz poruszania się po trasie między Malakandem a Dir. Jeszcze niedawno strzelano do pojazdów na tej drodze bez ostrzeżenia. Teraz uchodźcy mogą według zapewnień rządu bezpiecznie wracać do domów. Mimo to ruch na drodze jest niewielki i mało kto ryzykuje tędy przejazd. Drogę nadzoruje armia, ale niektóre odcinki na trasie są nadal okresowo kontrolowane przez talibów.\nCzasem zatrzymują nas żołnierze, z karabinami odbezpieczonymi, gotowymi do strzału. Samochód gwałtownie hamuje. Szklano-metalowy panel słoneczny, lekko przymocowany na wierzchu komputerów, z impetem zsuwa się prosto na głowę Wali Khana - trzeba będzie lepiej zawiązać linki mocujące. Żołnierz zagląda do środka, sam otwiera tylne drzwi, zerka pod plandekę, ale nie interesują się pochodzeniem ładunku. Zadaje przenikliwe w swojej mądrości pytanie:\n- Przewozicie broń albo materiały wybuchowe?\n- Nie, nie przewozimy – pada w odpowiedzi.\nCzasem nawet taka wartka wymiana myśli jest zbędna: ustawiona przy drodze wielka biała bramka skanuje zawartość samochodu.\nJuż dawno minęliśmy ostatnie przydrożne obozy dla uchodźców, położone na północ od Peszawaru. Do tych, które widziałem rok temu, doszło wiele nowych i nie były tak przepełnione. Tutaj znalazła schronienie ludność, która uciekła z terenów, przez które prowadzi nasza trasa. W zeszłym roku uchodźców było niespełna 300 tysięcy, w tym roku przez walkami uciekły 2 miliony mieszkańców z dolin Swat i Dir. Żywność dystrybuowana jest także w punktach bezpośrednio znajdujących się przy drodze. Organizacji zagranicznych niosących pomoc, pomimo wielokrotnie ponawianych apelów rządu pakistańskiego do świata, zupełnie tu nie widać. 40 kilometrów za Peszawarem w drodze do Mardanu ciąg obozów się kończy. Te tereny jeszcze dwa tygodnie temu całkowicie kontrolowali talibowie. Teraz zostali wyparci przez armię, choć regularnie powracają.\nSzybko zbliżamy się do kolejnego punktu na mapie, wsi Czakdara. Z daleka informuje na swąd spalenizny, że dopiero co toczyły się tu walki. Za chwilę mijamy świeże zgliszcza spalonych domostw i wielki lej tuż przy drodze.\nAmdżad, kierowca, który regularnie jeździ na tej trasie, przewożąc w swojej furgonetce pasażerów, wyjaśnia:\n- Tu była stacja benzynowa: punkt zaopatrzenia dla talibów.\n- Talibowie przynajmniej płacili za benzynę. A wraz z przybyciem armii właścicielowi nie zostało nic. - Habib dorzuca.\nDrogę zagradza osmolona i pognieciona blacha falista: to resztki dachu zmiecionego podmuchem wybuchu. Zniszczonych wiosek mijamy jeszcze kilka.\nParadoksalnie, nie zawsze miejscowa ludność jest szczęśliwa z powrotu pakistańskiego wojska i policji. Codziennie znajduje się tu zwłoki cywilów, czasem po dwadzieścia kilka ciał. Nie wszyscy giną z rąk talibów - oskarżani o współpracę z władzami pakistańskimi czy szerzenie wartości nieislamskich. Niektórzy są zabijani przez tajne oddziały pakistańskiej armii, która w ten sposób eliminuje podejrzanych o udzielanie talibom schronienia. Oficjalnie rząd Pakistanu zaprzecza tym doniesieniom, ale tu na miejscu wszyscy wiedzą, jak się sprawy mają naprawdę. To właśnie do nich skierowane jest to ostrzeżenie, żeby w żaden sposób nie wspierać ukrywających się talibów.\nLudność zaczęła masowo opuszczać swoje domostwa dopiero wówczas, kiedy armia rozpoczęła wiosenną ofensywę przeciwko talibom. Jeszcze zimą mieszkańcy liczyli na to, że po walkach między pakistańską armią a talibami, które z przerwami trwały od jesieni 2006 roku, nastanie pokój po ogłoszonym 15 lutego br. przez talibów zawieszeniu broni. Bezterminowy rozejm z 24 lutego utwierdzał nadzieje na spokój. Jednak do tamtej pory zdążyło już zginąć ok. tysiąca cywilów – ofiar ostrzału prowadzonego przez armię pakistańską i działań odwetowych talibów. Ostatecznie rząd Pakistanu oddał Dolinę Swat we władanie talibom, którzy zaprowadzili nowy ład koraniczny, znieśli administrację państwową, ustanowili sądy koraniczne, a zlikwidowali państwowe. Wraz z przejęciem pełnej kontroli talibowie zamknęli niemal wszystkie 350 szkół, do których uczęszczały dziewczęta, a spalili niemal dwieście. W zamian obiecali zakończyć swoje operacje militarne i ekspansję na inne doliny. A jeszcze 28 stycznia podczas wizyty w Dolinie Swat głównodowodzący armią pakistańską gen. Ashfaq Parvez Kayani groził:\n- W ciągu najbliższych dwóch tygodni odbijemy Swat.\nNie odbili. Doliny zostały oddane we władanie talibom. Okrucieństwo pierwszych drastycznych wyroków nowych sądów koranicznych wstrząsnęło opinią publiczną w całym Pakistanie. Dwa tygodnie po osiągnięciu porozumienia z rządem, 8 kwietnia, talibowie podjęli ofensywę w sąsiedniej dolinie, okręgu Buner, łamiąc tym samym warunki rozejmu.\nDopiero miesiąc później, 7 maja b.r. nastąpiła pierwsza stanowcza reakcja ze strony rządu: premier Yousaf Raza Gillani wezwał armię do podjęcia zdecydowanych działań, aby wyeliminować talibów z tych terenów. Po latach tolerowania, a często aktywnego wspierania ruchu talibów rząd Pakistanu zdaje się wreszcie rozumieć, że coraz lepiej zorganizowani talibowie, gdy porozumieją się z innymi zbrojnymi organizacjami fundamentalistycznymi działającymi na pozostałych obszarach Pakistanu, mogą doprowadzić do dalszego rozpadu kraju. Dalszego, gdyż Pakistan utracił połowę swoich mieszkańców i jedną piątą terytorium już raz w swej historii: w 1971 roku, gdy powstał Bangladesz.\nNa początku maja ofensywa armii na tych terenach rozpoczęła się na nowo, a walki nie ustały do dziś.\nZmierzcha. Amdżad zwalnia i mówi przez ramię:\n- Do końca doliny Dir jeszcze daleko. Nocą nie jest tu teraz zbyt bezpiecznie. Ciągle krążą talibowie, a nocą wojsko i policja nie kontrolują drogi. Mogą też strzelać, gdy nie widzą, kto jedzie.\n- Do tego wczoraj, gdy jechaliśmy do Peszawaru, padał deszcz i górska droga na przełęczy na pewno teraz zamieniła się w błoto. Jest zbyt ciemno, a samochód może się łatwo zsunąć po zboczu. – Dodaje Habib.\n- Niedaleko mieszka mój brat. Bez problemu możemy się tam zatrzymać. – Proponuje Amdżad.\n‘Brat’ to znaczy po prostu dobry znajomy. Przystajemy na propozycję. Zjeżdżamy z głównej drogi i po kilometrze bezdroży, prowadzących w kierunku wsi Khongi, dojeżdżamy do domostwa otoczonego wysokim glinianym murem, z dala od drogi i ciekawskich spojrzeń. Rozprostowuję nogi po raz pierwszy od dziesięciu godzin.\nKarim, nasz gospodarz, wita nas serdecznie i przyjmuje naszą wizytę jako oczywistość, nie zadając niepotrzebnych pytań. Gdy się już usadowimy na dywanie, częstuje nas zieloną herbatą i migdałami w cukrze. Po godzinie rozkłada na dywanie ceratę, która posłuży za obrus, na półmiskach przynosi jedzenie i wykłada płaski, prążkowany podłużny chleb. Rozmawiamy przy świetle lampy naftowej.\n- Karim, cieszysz się, że talibów tu już nie ma?\n- I tak, i nie. Gdy byli talibowie, było bezpieczniej. Przynajmniej do czasu, zanim armia nie rozpoczęła tutaj ostrzału.\n- Dlaczego bezpieczniej?\n- Talibowie szybko rozprawiali się z przestępcami. Ich sądy działały.\n- To sądy państwowe nie działały?\n- Ależ skąd! To wszystko skorumpowane. Kilka lat temu brat tutejszego nazima (zarządca okręgu) zajął kilka akrów ziemi należącej do mojego sąsiada, twierdząc, że ten zajmuje tę ziemię bezprawnie. Sąsiad poszedł do sądu z dokumentem własności, ale na niewiele się to zdało, bo sędzia jest przyjacielem nazima. Pod pretekstem próby oszukania władzy wsadzili go na kilka miesięcy do aresztu. Bez wyroku sądu, rzecz jasna. Teraz w marcu sprawa się zakończyła. Sąd talibów sprawę rozpatrzył w jedno popołudnie: ziemia wróciła do sąsiada, a tamtego spotkała kara.\n- Przy talibach policjanci bali się żądać bakszyszu. – Włącza się Habib.\n- To chcecie przez to powiedzieć, że lepiej by było, gdyby talibowie zostali? – dopytuję się.\n- Też nie. Teraz nie ma tutaj żadnej szkoły. Gdzie mają się moje dzieci uczyć? A słyszałeś o tej historii w Kala Kalai?\nTę historię z początku kwietnia już znałem. Karim kontynuuje:\n- To nie tak daleko stąd. Wezwano elektryka, żeby coś tam naprawił. W domu były same kobiety, a sąsiedzi donieśli talibom, że między córką Czand Bibi a elektrykiem do czegoś doszło. Talibowie wywlekli ich z domu, oboje publicznie wychłostali, a następnie zmusili ich do ślubu. Potem Muslim Khan, rzecznik talibów, powiedział przez radio, że dziewczyna i tak miała szczęście, bo powinna zostać ukamienowana. To nie jest nasza tradycja!\nRzeczywiście mieszkańcy Swatu i Diru, zbulwersowani brutalnością krótkotrwałych rządów talibów na swoich terenach, z umiarkowaną satysfakcją witają pakistańską armię i powrót rządowej administracji. Dla nich to tylko mniejsze zło. Powraca wszechobecna korupcja, opieszałość administracji i wszechwładza policjantów, którzy wykorzystują każdą okazję, aby wymusić łapówki, czego my doświadczamy wielokrotnie na własnej skórze. Procesy sądowe ciągną się latami, wieśniacy nie mogą dochodzić swoich praw, gdy urzędnicy państwowi zagarniają bezprawnie ich ziemię, liczba przestępstw pospolitych rośnie, a policja przymyka na to oko. Wszyscy liczyli, że talibskie sądy koraniczne wnet rozwiążą zadawnione spory i zaprowadzą sprawiedliwość. I tak też zaczęło się dziać, choć mało kto z miejscowej ludności spodziewał się surowych wyroków w sprawach obyczajowych. Krótki okres władzy talibów zawiesił także obowiązywanie drakońskich praw, datujących się jeszcze na czasy brytyjskiej okupacji, dających policji prawo przetrzymywanie osób w areszcie przez trzy lata bez wyroku sądowego, a administracji prawo konfiskaty lub zniszczenia majątku osób bez wyroku sądowego, jedynie na mocy urzędowej decyzji. Wraz z armią powróciły te prawa.\nNa co mało kto zwraca uwagę, ludność tych dolin od lat czuje się wyalienowana społecznie i polityczne. Region ten jest niedofinansowany, a pieniądze przeznaczane centralnie na jego rozwój przechodzą przez rodzaj ‘administracyjnego filtra’, który na każdym szczeblu decyzyjnym przejmuje dla siebie pewien ‘osad’. W rezultacie na rozwój prowincji już nic nie zostaje.\nUregulowania dotyczące działalności partii politycznych także od dekad sprzyjają politycznej alienacji tych obszarów plemiennych, które nigdy nie zostały administracyjnie i politycznie zintegrowane z resztą kraju. Od 1947 roku, czyli od początku istnienia państwa, obowiązywał tu zakaz działalności partii o zasięgu krajowym. Powodowało to, że partie lokalne nabierały charakteru fundamentalistycznego i skrajnie konserwatywnego, blisko wiążąc się z lokalnymi środowiskami przestępczymi lub religijnymi, co wzmacniało separatyzm i fanatyzm.\nWłaśnie teraz, 14 sierpnia prezydent Pakistanu Asif Ali Zardari ogłasza decyzję, która ten stan rzeczy powinna w końcu zmienić: parlament ma przyjąć ustawę, na mocy której zakaz działalności krajowych partii politycznych na terenach plemiennych zostanie zniesiony. Zardari obiecuje, że w wyborach parlamentarnych w 2013 roku będą mogły one prowadzić kampanię wyborczą także na tzw. Terytoriach Plemiennych Administrowanych Federalnie (FATA), i startować z tutejszych okręgów.\nRano ruszamy dalej, kierując się pomału w stronę miejscowości Dir. Gdy wjeżdżamy na wzniesienie, Amdżad kręci gałką radia. Sygnał dość słaby, ale wystarczający.\n- To „mułła FM”. – uśmiecha się Amdżad.\n- Jak to „mułła FM”?\n- Tak nazywamy radio talibów. Jest tego całkiem sporo. I tak nie ma czego tu słuchać, więc czasem słuchamy tego. Przynajmniej można się czegoś ciekawego dowiedzieć. Trochę mówią o religii, trochę o życiu, trochę o świecie. Bo tak to słucham w samochodzie w kółko tych samych pięciu kaset.\nPaństwowe radio i telewizja są w odległych dolinach niedostępne, brak źródeł informacji i rozrywki, więc lokalne odpowiedniki Radia Maryja wypełniają tę lukę. Nikt nie wie dokładnie, ile funkcjonuje takich nielegalnych przenośnych nadajników. Armia usiłuje walczyć z mułłami FM, instalując urządzenia zakłócające, ale w górzystym terenie ich skuteczność jest ograniczona. Jak informuje Pakistańska Agencja Nadzoru Mediów Elektronicznych (PEMRA), do tej pory udało się zamknąć 160 takich stacji nadawczych na terenach plemiennych graniczących z Afganistanem. Okazuje się, że wielu urzędników pakistańskiej administracji państwowej dorabia sobie, instalując je i oddając talibom. Koszt nadajnika waha się od 200 do 500 złotych.\nW końcu, po niespełna dwóch dniach podróży, docieramy do przełęczy Lowari na wysokości 3118 metrów. Tu kończy się władza talibów. Zatrzymujemy się na krótki postój. Uderza nas zimny podmuch świeżego, górskiego powietrza. Po stromym zboczu poniżej naszych stóp spływa serpentyna aż do kamienistego brzegu górskiej rzeki. Liczę odcinki od zakosu do zakosu: siedemnaście. Dalej już okręg Czitral. Wali Khan, Amdżad i Habib wysiadają i oddychają z wyraźną ulgą:\n- Już ciebie nie porwą.\nBynajmniej nie wyrażają w ten sposób troski o mnie. Wszyscy dobrze wiemy, że los schwytanych przez talibów na współpracy z obcymi jest nieodmiennie ten sam: kończą strzałem w głowę. Wiem o tym nazbyt dobrze. W ciągu ostatnich dwóch lat straciło w ten sposób życie moich dwóch kolegów, z którymi razem budowaliśmy szkoły w Afganistanie.\nWali Khan zaciera z radością ręce:\n- No, to już tylko jakieś 6-7 godzin i jesteśmy w domu.\nPóźnym wieczorem docieramy na koniec świata, do wioski Krakal na końcu doliny Mumuret, jedne z trzech tzw. dolin Kalaszów, obok Rukmu i Biriu. Znane są one najczęściej w zanglicyzowanej wersji jako Bumburet, Rumbur i Birir. Od Krakalu do granicy afgańskiej jest tylko 7 kilometrów. Pomimo swego położenia jest to oaza spokoju, gdzie nie dociera wojna z Afganistanu ani talibowie z dolin Swat i Dir. Paradoksalnie, to tymi dolinami docierało zaopatrzenie dla afgańskich mudżahedinów walczących z Armią Czerwoną w Afganistanie w latach osiemdziesiątych. To tędy, zimą 1980 roku, uciekał z Afganistanu tamtejszy bohater narodowy Ahmad Szah Masud, słynny Lew z Pańdższiru, szukając schronienia w Czitralu. Tutaj też po raz pierwszy założył charakterystyczną czapeczkę pakol, z którą już się nigdy potem nie rozstawał - w dowód wdzięczności dla tutejszej ludności, która udzieliła mu schronienia i pomocy w potrzebie.\n- Iszpata baya! –Z oddali słyszę głos żony Wali Khana. – Witaj bracie!\n- Iszpata baba! – Witaj siostro! - Pruszt thi ai e, baba? – Jak się masz?\n- Pruszt, khodayas meharbani! - Dobrze, dzięki bogu. – Tabiat pruszt e? – Jak twoje zdrowie?\n- Pruszt, khodayas meharbani, baba! – Dobrze, dzięki bogu, siostro! Dura khajr e? – jak się miewa twoja rodzina?\n- Pruszt, pruszt, baya! – Dobrze, dobrze, bracie...\nPo dłuższej wymianie uprzejmości i powitań z dawnymi znajomymi Kalaszami, wypakowujemy z furgonetki nowiutkie komputery i system zasilania słonecznego. Są to pierwsze komputery, jakie trafiają do tych dolin.\nZmęczeni siadamy na kamiennym ganku chaty Wali Khana, przyklejonej do stromego zbocza, i posilamy się au, chlebem przypominającym raczej półmetrowej średnicy naleśnik, i czhamani, świeżym kozim serem. Ten zestaw pojawia się trzy razy dziennie, a urozmaiceniem bywa czasem żąu, chleb z domieszką zmielonych orzechów włoskich. W ciemności nieprzyjemnie pełga na czerwono żarówka, czasem kompletnie gaśnie. Wieszam pod stropem latarkę.\n- Wali, czy w ciągu ostatniego roku pojawiły się może plany doprowadzenia prądu? – pytam się.\n- Nie, skądże. Tak jak nie ma drogi i telefonu, tak też nie ma prądu. I nie ma planów.\n- A ten prąd skąd macie?\n- Parę lat temu Fundacja Aga Khana zbudowała malutką hydroelektrownię, tam w dole rzeki. Ale, jak sam wiesz, prąd dociera tu na parę godzin, i nigdy więcej niż 50-80 Volt.\nTo dlatego wieźliśmy z Peszawaru baterie słoneczne, które w tych dolinach pierwszym źródłem ‘normalnego’ prądu – niezbędnym dla naszego szkolnego centrum komputerowego. W dużym stopniu to eksperyment.\n- Tutaj nikt czegoś takiego nie zna. – Dzieli się wątpliwościami Wali Khan. - Nie tylko tutaj. W całej prowincji wszyscy od zawsze używają generatorów. Może trzeba było nam kupić generator?...\n- A wiesz, ile kosztuje paliwo?\n- No tak, liczyliśmy to już parę razy w Peszawarze. Wychodzi co najmniej półtora dolara na godzinę dla tej liczby komputerów. Gdy będziemy używać ich średnio trzy godziny dziennie, to rocznie potrzeba ponad półtora tysiąca dolarów.\n- Tyle właśnie kosztowały te baterie słoneczne razem z zasilaczem UPS.\n- No tak, faktycznie nie stać nas na paliwo. – przyznaje Wali Khan. – A gdyby nas było stać, to i tak trudno je zimą dowieść do nas. Te baterie to przynajmniej jednorazowy wydatek.\n- Jak wiesz, Naqib Szah z Peszawaru, gdzie je kupiliśmy, już od 7 lat z powodzeniem instaluje baterie słoneczne w Afganistanie. I działają bez zarzutu także w górach, gdzie też zimą pada śnieg i jest pochmurno całymi tygodniami.\n- To prawda. Skoro tam to działa, to może też i u nas będzie działać...\nO świcie, zanim Wali Khan rozpocznie lekcje w szkole, analizujemy, gdzie najlepiej i pod jakim kątem ustawić panele słoneczne oraz jak pociągnąć specjalny kabel do wielkich baterii, które muszą być ustawione blisko paleniska w jednym pomieszczeniu, które także zimą jest ogrzewane. To wspólna sypialnia całej rodziny. Wokół otwartego ognia, ponad którym prześwituje w dachu otwór – wylot na dym, ustawione są proste konstrukcje łóżek. Baterie słoneczne przestają działać w niskich temperaturach, a my chcemy, aby dzieci także zimą mogły się uczyć obsługi komputerów.\nPo południu idziemy z Wali Khanem dołem doliny wzdłuż rzeki do muzułmańskiej Ajun, osady odległej o kilkanaście kilometrów, żeby umówić się z elektrykiem i stolarzem, którzy założą okablowanie pod komputery i zmontują stoliki i ławki. W drodze tam ktoś nas podwiezie, ale wracać trzeba już pieszo.\nNa polach wzdłuż górskiego potoku pracują kobiety Kalaszów. Na tle wysokich pędów kukurydzy w swoich barwnych, bogato haftowanych, powłóczystych sukniach i z ciężkimi sznurami korali i paciorków zawieszonych na szyi wyglądają jak zwiewne motyle. Na głowie, na koczku splecionym z pięciu długich warkoczów, spoczywa szuszutr, zdobne nakrycie głowy z długim ‘ogonem’, wyszywanymi paciorkami, srebrnymi guzikami i muszelkami kauri, tymi samymi, które z Indii trafiły na kapelusze tatrzańskich górali. Widok Kalaszek zadziwia przybysza, który na pakistańskiej prowincji przywykł do tego, że przez całe dnie nie widzi się kobiet w ogóle, a jeżeli się już jakaś objawi, to jest skutecznie otoczona burką.\nKalasze to najbarwniejszy lud w Pakistanie, kultywujący odrębną tradycję religijną liczącą być może nawet 3-4 tysięcy lat. Dla kulturoznawcy i religioznawcy jest to żywa archeologia: kulty religijne Kalaszów, jedynego niemuzułmańskiego plemienia w Pakistanie, i ich zespół wierzeń to pozostałości po okresie, zanim jeszcze nie wykształciła się w pełni religia wedyjska w Indiach i awestyjska w Persji. Są potomkami ludów indoeuropejskich, które przybyły na tereny Afganistanu w III tysiącleciu p.n.e., a które potem poszły dalej na wschód i zachód, dając początek Ariom i Persom. Plemiona, z których wywodzą się Kalasze, pozostały na terenie dzisiejszego Afganistanu i stopniowo zostały zepchnięte w niedostępne góry przez ludność muzułmańską. Spokrewnieni z Kalaszami Nuristańczycy – tradycyjnie zwani Kafirami, czyli niewiernymi – zostali siłą nawróceni na islam przez wojska amira Kabulu Abdur Rahmana Khana w latach 1880-tych. Ich świątynie i miejsca kultu zostały bezpowrotnie zniszczone a wierzenia i mitologia skutecznie wymazane. Kalasze natomiast przetrwali w jeszcze trudniej dostępnych dolinach, które zostają odcięte od świata na pół roku wraz z pierwszymi opadami śniegu. Żyją w warunkach skrajnie surowych, poniżej poziomu ubóstwa, utrzymując się głównie z hodowli kóz o owiec.\nGdy zapytać Kalaszów o ich rodowód, nieodmiennie odpowiadają:\n- Wywodzimy się od Iskandara. To on dał początek naszym rodom.\nI z dumą dodają:\n- Podbić próbował nas Tamerlan, a potem Babur (założyciel dynastii Wielkich Mogołów w Indiach), ale im się nie udało. Nikomu nie udało się nas podbić.\nMit wywodzący początki plemienia od Aleksandra Wielkiego charakterystyczny jest dla wielu plemion na terenach Azji Środkowej, od gór Tien-szan po Karakorum, gdzie od dwóch tysięcy lat powtarzane były opowieści o dobrym, sprawiedliwym i mocarnym władcy, którego ucieleśnieniem jest Iskandar. W tradycji perskiej znamy te opowieści jako Iskandar-nama. Rodowód ten nie znajduje jednak żadnego potwierdzenia w badaniach. Odmiennego zdania są jednak greccy wolontariusze, którzy ulegli mocy tego mitu i od kilku lat przybywają tutaj, aby pomagać swoim ‘pobratymcom’. Wybudowali tutaj okazałe muzeum kultury Kalaszów. Ich siedziba znajduje się ok. 200 metrów poniżej drewnianej chaty, w której mieszkam.\nJak co wieczór, spędzamy chłodnawy sierpniowy wieczór na kamiennym ganku chaty Wali Khana razem dwoma nauczycielami języka kalasza, Iqbal Szahem i Barasem Khanem. Wali stawia na stole dwulitrową plastykową butelkę po Coca-Coli z mętnawym czerwonym płynem w środku.\n- Co to jest? – Pytam.\n- To da-as. Wino. - Komunikuje z dumą. - Nigdzie już o tej porze nie znajdziecie wina w naszych dolinach. Tylko u mnie!\n- A skąd je masz? Z doliny Biriu? – Dopytuję się. Biriu słynie wśród Kalaszów z uprawy winnej latorośli.\n- Nie. Tamtejsze winogrona są cierpkie. Jesienią przywożę owoce z Drosz. To dwie godziny stąd. – Zdradza swoją tajemnicę. – Tam jest niżej i cieplej, więcej słońca, więc winogrona są słodsze. Sam je wyciskam. Głowę dam, że wśród Kalaszów nie znajdziesz lepszego wina niż u mnie.\nWino daje się pić. Butelkę stopniowo wypełnia powietrze.\n- A gdy wina nie ma, to co pijecie?\n- Zawsze mamy coś mocniejszego. Pędzimy a to z kukurydzy, a to ziemniaków. Z czego się da. – Wyjaśnia Iqbal.\n- Co na to muzułmanie – wasi sąsiedzi?\n- Muzułmanie? Wszyscy piją. I to jak! Za wino zapłacą każdą cenę. Ale nie potrafią powiedzieć sobie ‘stop’, więc niechętnie im sprzedajemy.\nGreccy wolontariusze są jednak głęboko przekonani, że znajomość produkcji wina u Kalaszów to najlepszy dowód na to, że są oni potomkami żołnierzy Aleksandra Wielkiego. Zapominają przy tym, że starożytni greccy kronikarze, którzy towarzyszyli wyprawie Aleksandra Wielkiego na Indie w IV w. p.n.e., odnotowują, że tutejsze ludy produkują wino. Spożywanie wina ma tutaj szczególny, religijny charakter i towarzyszy ważnym świętom. Niewykluczone, że rytualne wyciskanie winogron i składanie wina w ofierze zastąpiło jeszcze w starożytnosci ofiarę z somy, praktykowaną przed trzema tysiącami lat przez ludy aryjskie podczas ofiary wedyjskiej.\nWali, Iqbal i Baras, z którymi sączę wino, od lat robią wszystko, aby zachować kulturę i język Kalaszów. Kilka lat temu zaadaptowali na potrzeby ich języka alfabet łaciński, opracowali elementarz i podręcznik do nauki gramatyki. Środków na druk elementarza nie udało się zdobyć od rządu pakistańskiego - pochodziły z prywatnych darowizn. Pomimo kilku prób podejmowanych w przeszłości nikt do tej pory nie spisał ich podań, mitów i legend, od tysiącleci przekazywanych ustnie. Teraz razem opracowujemy projekt całościowej dokumentacji ustnej tradycji, ważnego źródła także dla lepszego zrozumienia źródeł także kultury perskiej i indyjskiej.\nTrójka przyjaciół żali się:\n- Zdjęcia naszych kobiet zobaczysz w każdym folderze turystycznym Pakistanu. Ale za tym nie idzie zupełnie nic, żadnej pomocy, żadnego wsparcia.\n- A podatki, które są pobierane są przez policję od przyjezdnych przy wjeździe do dolin Kalaszów? Ponoć idą na rozwój waszych dolin. – Pytam się.\n- Nie wiemy, dokąd one idą. Na pewno nie trafiają do nas.\n- Jak ma się sprawa z nauczaniem języka kalasza? Uczy go przecież wasza trójka…\n- No tak... Od lat staramy się, aby uruchomiono naukę naszego języka w szkole. Na próżno. My uczymy go za darmo po godzinach. Do niedawna Iqbal dostawał miesięcznie 100 dolarów od zagranicznej organizacji pozarządowej. Ale nagle się to urwało... Przestali się odzywać. I teraz znowu uczymy za darmo.\n- To jakiego języka uczy się tutaj w szkole?\n- Tylko urdu. – Odpowiadają zgorzkniali. – Rodzice nie chcą posyłać dzieci do państwowej szkoły, bo nauczyciele ciągle mówią o swojej religii – islamie, a w urdu czytają z naszymi dziećmi tylko teksty religijne. To żadna nauka. To propaganda religijna.\n- Ale przecież rząd Pakistanu mówi, że kultura Kalaszów to dowód tolerancji religijnej. – dopytuję się.\n- To już znasz odpowiedź... – Wtrąca się Baras. - Od lat nasza społeczność prosi, aby zatrudniać naszych nauczycieli, którzy uszanowaliby naszą tradycję. Na próżno. Przysyłają nam nauczycieli muzułmanów, którzy podczas lekcji wyśmiewają nasze obyczaje.\n- Ciągle ten sam problem. – Włącza się Iqbal. – Nasze córki zaczynają nakrywać głowę chustą na wzór islamski, bo nauczyciele mówią im, że ubierają się nieprzyzwoicie.\n- Co gorsza – dodaje Wali – dzieci przynoszą ze szkoły opowieści o piekle i wiecznym potępieniu niewiernych i zaczynają się bać. Nie chcą być Kalaszami.\n- Spójrz zresztą na fakty. – kontynuuje myśl Baras – W latach 1950-tych było nas 6 tysięcy. A teraz? Tylko 3 tysiące. Połowa z nas porzuciła naszą tradycję.\n- No właśnie! Moja żona – wtrąca się Wali Khan – pochodzi z doliny Rukmu. Jakiś czas temu sąsiad jej ojca, powszechnie szanowany stary Saidaman, ostoja tradycji w Rukmu, uległ wypadkowi i trafił do miejskiego szpitala. Wrócił zdrowy, ale muzułmańscy lekarze opowiadali mu przez cały czas, że po śmierci będzie się smażył w piekle jako niewierny pies. My nie wierzymy w takie piekło, ale on się naprawdę przeraził... I został muzułmaninem. Musiał opuścić wieś Kalaszów.\n- Muzułmanie nie mają prawa mieszkać w naszych wioskach. Są nieczyści, bo nie praktykują naszych rytuałów oczyszczających.\nKulturę Kalaszów faktycznie cechuje silne poczucie czystości rytualnej. Uczestnictwo w pogrzebie, kontakt ze zwłokami czy choroba wymagają zawsze złożenia przez nich ofiary oczyszczającej. Co więcej, w okresie menstruacji czy na czas porodu kobiety muszą udać się do baszali, specjalnego domu poza wsią, aby krwią nie skalać terenu wsi.\n- To chyba bardzo trudno podjąć życie na nowo Kalaszom, którzy przeszli na islam? – Wyrażam wątpliwość.\n- Ależ skąd! – odpowiada Baras. – Tutaj działa wiele organizacji islamskich, które konwertytom dają niezłą zapomogę finansową. Starcza to nie tylko na budowę nowego domu, ale umożliwia kupno żyznej ziemi w dole doliny, tuż przy rzece, na co nas normalnie nie stać.\n- Oni się wcale nie kryją z tym, że chcą nas wszystkich nawrócić – wtóruje Iqbal. – To samo się dzieje, gdy kupujemy w sklepikach. Nam sprzedają drożej, a ‘nowomuzułmanie’ kupują taniej.\n- Bo w sklepach handlują muzułmanie.\n- Przecież wy także możecie otworzyć sklep. – sugeruję.\n- Niby tak... – Zamyśla się Wali. – Ale wiesz… handel nie jest godnym zajęciem dla pasterza.\nMoi rozmówcy są świadomi, że w tych warunkach ich starożytna kultura może bezpowrotnie zaginąć w przeciągu jednej-dwóch generacji.\nNastępnego dnia w drodze do Biriu, sąsiedniej doliny Kalaszów odległej o dzień drogi, przechodzę przez wioskę Gambar po drugiej, ‘nieczystej’ stronie rzeki. Mieszkają tam eks-Kalasze, teraz nazywający siebie ‘Sajid’.\nWzdłuż wyboistej ścieżki ciągnie się po obu stronach wysoki kamienny mur, który skrywa życie codzienne nowych muzułmanów. Nigdzie nie spotka się kobiet, zamkniętych za kamiennym murem. Wieś Sajidów przypomina twierdzę. Struktura zabudowy przestrzennej wskazuje nie tylko na zmianę stylu życia, ale i na nowe wzorce myślenia. Tradycyjne domostwa Kalaszów są otwarte, a ich odkryty ganek jest zaproszeniem dla wędrowca. Na stromych zboczach górskich dach jednego domu jest podłogą drugiego i sąsiedzi mogą odwiedzać się bez przeszkód. U Sajjidów wszystko zaryglowane jest przed obcymi.\nW górę rzeki, po tej samej, ‘nieczystej’ stronie rzeki pod dwudziesto-trzydziestometrowej wysokości jałowcami kryją się porozbijane rzeźbione skrzynie z drewna o kolorze wybielałych kości. Przyprowadził mnie tu przed rokiem Wali Khan, a teraz czasem sam zachodzę do tego uroczyska. Gdy wówczas zapytałem, co tu się stało, Wali z przejęciem wyjaśnił:\n- To było nasze cmentarzysko. Zmarłych chowaliśmy w trumnach, które stawialiśmy na podestach. Tym zacniejszym stawialiśmy także wyciosane posągi. Potem przyszli muzułmanie i wszystko zbeszcześcili, posągi i co ładniejsze trumny rozkradli, ze zwłok zerwali ozdoby.\nPrzez poszycie drzew przebijają się wąskie smużki światła. Dookoła walają się wśród połamanych desek w cieniu drzew przegniłe ubrania, ludzkie kości i rozbite czaszki.\n- Musieliśmy odstąpić od naszej wielowiekowej tradycji. Teraz zmuszeni jesteśmy grzebać naszych przodków w ziemi, bez ozdób i rzeźbionych trumien, bo muzułmanie wszystko wygrzebią.\nDzisiaj, w przeddzień dorocznego obchodów uczau, święta dożynek i płodności, zjechało tutaj kilku pakistańskich turystów. Czasem docierają także turyści spoza Pakistanu, ale od czasu, gdy dojazd stał się niebezpieczny, to uległo zmianie. Gdy siedzę na wielkich granitowych głazach odgradzających rzekę od cmentarzyska, dochodzą mnie okrzyki.\n- Dżai-dżai Pakistan! Dżai-dżai Peszawar! Niech żyje Pakistan, niech żyje Peszawar! – z oddali wykrzykuje machająca w moim kierunku trójka wyrostków, którzy dopiero co przyjechali tu z Peszawaru. Idą w poprzek cmentarzyska, stąpając po drodze po spopielałych kościach. Jeden z nich zatrzymuje się przy przewróconej trumnie, wygrzebuje piszczel, podrzuca parę razy w powietrzu i ciska przed siebie. Odchodzą. Nastaje cisza.\nRzeźby przodków Kalaszów, które ongiś zdobiły ich cmentarzyska i były ustawiane w górach w świętych miejscach, można zobaczyć w muzeum w Peszawarze. W trzech dolinach Kalaszów nie przetrwała już ani jedna.\nPomału kończy się lato. W chatach słuchać terkot maszyn do szycia. Kobiety przygotowują się do sierpniowych obchodów uczau. Zwyczaj nakazuje, żeby każda kobieta założyła tego dnia nową suknię. Święto to kończy formalnie dwumiesięczny letni okres, podczas którego dziewczęta rozglądają się za przyszłymi mężami. Wprawdzie formalnie decyzję podejmują rodzice, ale to dziewczęta bywają aktywną stroną, a swój wybór oznajmiają podczas nocnych obchodów uczau.\nNadchodzi świąteczny dzień. Za chwilę pójdziemy z Walim i innymi mężczyznami z wioski w góry piec chleb ondżeszta – ‘uświęcony’. Niby ten sam, co zawsze, ale teraz dzieje się wszystko odświętnie. Przed pieczeniem chleba na wielkich blachach musimy opłukać twarz i ręce, a w trakcie recytowane są modlitwy. W raz z zachodem słońca udajemy się do ołtarza pod otwartym niebem. Patriarcha jednego z zacniejszych rodów rozpala rytualnie ogień z drewna i igliwia jałowca. W ciemnościach rozchodzi się urzekająca woń jałowcowego dymu. Drobiny chleba i świeżo przyniesionego z pastwisk owczego sera zostają za pośrednictwem ognia przekazane ‘Wielkiemu Bogu’ Mahandeo, który pośredniczy między światem ludzi a najwyższym bogiem Khodai.\nW kilkunastu koszach układamy święte chleby oraz grudki owczego sera, które poniesiemy w dół do wsi. Każdy mężczyzna, pan domu, dostanie jeden kosz. Wszyscy zostają obdzieleni sprawiedliwie. W tym samym czasie kobiety przyrządzają taki sam chleb, przeznaczony jednak tylko dla kobiet. Świętokradztwem było by spożycie go przez mężczyznę.\nDocieramy do wsi. Z głównego placu, otoczonego kamiennymi podstawami, na których stoją drewniane chaty, dobiega nas dudnienie bębnów i śpiewy. Na dobre trwają tańce. Po okręgu tańczą kobiety w szeregu. Wirują ubrane w świeżo utkane suknie, przyozdobione sznurami korali. Co zacniejsze mają na głowie zdobny muszelkami i starymi srebrnymi monetami kupas. W centrum kręgu stoi starszyzna. Przedstawiciele wszystkich klanów, zarówno mężczyźni, jak i kobiety, intonują przy wtórze dwóch bębnów starożytne hymny i pieśni opiewające heroiczne czyny przodków. Około godziny trzeciej idę się zdrzemnąć na dwie godziny. Gdy powracam, na placu dalej wirują te same postacie, te same twarze. Tradycja nakazuje tańczyć dopóty, dopóki pierwsze promienie słońca dotkną ziemi na placu. Stromizna gór powoduje, że promienie docierają tu dopiero około dziesiątej rano. Można by pomyśleć, że ta dolina to oaza beztroski i spokoju, barwny raj na krańcach świata. Rzeczywiście Kalasze powtarzają od lat: „Nasze doliny to jedyne spokojne i szczęśliwe miejsce w Pakistanie”.\nWszystko odbywa się pod czarnym niebem, przy blasku lampy gazowej. Nurtuje mnie jedna rzecz:\n- Wali, powiedz, dlaczego właściwie obchodzicie uczau dzisiaj, choć akurat wypada nów? Przecież tradycyjnie uczau był obchodzony podczas pełni księżyca?\n- Tak, ale teraz zdecydowaliśmy się obchodzić nasze święto zawsze 22 sierpnia, żeby turyści mogli sobie to zaplanować. To dla nas jedyne źródło dochodu – obok naszych owiec i kóz.\nCzas jechać do Peszawaru. Tym razem w pojedynkę. Do wylotu doliny odprowadza mnie tuż przed wschodem słońca Wali Khan. Na pożegnanie padamy sobie w objęcia:\n- Khodajar, khodajar. Bóg ci przyjacielem.\nTym razem powrót do Peszawaru odbywa się sprawnie. Gdy przejeżdżam przez miasto, by podążyć z powrotem do Afganistanu, słyszę dwie eksplozje. To talibowie podłożyli dwie bomby u wylotu miasta.\nNastępnego dnia siedzę już bezpiecznie w Kabulu u Zabiego, mojego wieloletniego przyjaciela, z którym od kilku lat budujemy w Afganistanie szkoły. Właśnie afgański kanał telewizyjny Szamszad poinformował, że dzień wcześniej na trasie mojego przejazdu oddział talibów wywlekł z samochodu i rozstrzelał na miejscu znanego dziennikarza ich stacji Dżanullaha Haszimzada.\n- Miałeś trochę szczęścia... – Komentuje Zabi. – Dobrze, że przynajmniej u Kalaszów jest bezpiecznie i spokojnie.\n- Tak, tam jest bezpiecznie. Za to Ty miałeś parę eksplozji w Kabulu w czasie wyborów...\nDwa tygodnie po moim wyjeździe z dolin Kalaszów Wali Khan wysyła mi krótką wiadomość: „Greka-sąsiada porwali”. Nasz sąsiad to Athanassios Lerounis, grecki wolontariusz przyjeżdżający do Kalaszów od lat i dbający o muzeum. Został porwany przez muzułmanów Nuristańczyków z sąsiedniej wsi Brumutul przy granicy z Afganistanem i odsprzedany talibom. Policjanta, który przybył mu na pomoc, zastrzelono.\nW akcie desperacji, delegacja Kalaszów skierowała do rządu Pakistanu protest: „Nasze doliny Bumboret, Birir i Rumbur położone są przy samej granicy z Afganistanem, przez którą swobodnie przechodzą bandyci i przemytnicy. Rząd Pakistanu nie czyni nic, żeby zapewnić nam bezpieczeństwo i uszczelnić granicę. To godzi w podstawy naszej egzystencji. Jeżeli rząd Pakistanu nie zapewni nam bezpieczeństwa, będziemy zmuszeni przenieść się do innego kraju”.\nTylko jakie góry ich przyjmą? Tatry?...\nTekst został opublikowany w magazynie Duży Format Gazety Wyborczej\n3.12.2009, jako “Kalaszowie. Sąsiedzi talibów”:\nWięcej o Kalaszach patrz:\nhttp://www.orient.uw.edu.pl/edu/sub_txt/kalaszowie.html lub http://www.edukacjadlapokoju.org/sub_txt/kalaszowie.html


Erta Ale - piekło na ziemi - Polskie blogi podróżnicze\nJesteś :Home»Feedy»Erta Ale – piekło na ziemi\nBlog : Szpilki w plecaku , dnia Styczeń 25, 2017 · Przyroda, Reportaż, Survival\nErta Ale w języku amharskim (oficjalnym w Etiopii) znaczy „Góra Dymu”, a w języku lokalnego ludu „Brama do Piekła”. Jest niewysokim wulkanem tarczowym mierzącym 613 m n.p.m. i podstawie o szerokości 50 km! Na szczycie w jednej z dwóch jego kalder bulgocze lawa jak zupa pomidorowa! Takich wybryków natury (a już o kilku wcześniej zdążyłam napisać) na świecie jest tylko kilka. Prowadzone tutaj badania wskazują, że od 1906 roku wnętrze wulkanu cały czas grzmi i przypomina o sobie. Tym samym jest to najdłużej istniejące jezioro lawowe na świecie.\nZobacz post Erta Ale – piekło na ziemi na blogu autora\nLuty 19, 2015 Na sportowo


filtry powietrza, Filtron, SKODA FABIA - Motochemia\nNa tej podstronie znajdziesz listę roczników SKODA FABIA dla których mamy dedykowane filtry powietrza Filtron.\nfiltry powietrza Filtron według rocznika SKODA FABIA:\nDlaczego warto wybrać filtry powietrza Filtron do SKODA FABIA?\nOdpowiedź jest oczywista! Filtron to sprawdzony producent na rynku. filtry powietrza należy wymieniać co jakiś czas w swoim samochodzie. Nieważne czy posiadasz SKODA FABIA z rocznika 1999 - 2007 (6Y2, 6Y5, 6Y3) lub 2007 - ... lub 2007 - ..., ponieważ jest szansa że pasują do nich te same filtry powietrza. Jeżeli chcesz upewnić się czy dla SKODA FABIA z rocznika 1999 - 2007 (6Y2, 6Y5, 6Y3) można dopasować lepsze filtry powietrza to skorzystaj z naszej wyszukiwarki. Dzięki naszemu rozwiązaniu znaleźć odpowiednie filtry powietrza do SKODA FABIA 2007 - ... to bułka z masłem! Aktualnie w bazie mamy 8 produktów które pasują do modelu FABIA. Jeśli chwilowo nie mamy ich - zadzwoń do nas (512 802 277) i zapytaj o dostępność.\nPrzykładowe filtry powietrza Filtron do SKODA FABIA\nUwaga: produkty te są dopasowane tylko do SKODA FABIA. Jeśli szukasz filtry powietrza dla konkretnego rocznika, typu silnika - skorzystaj z tabeli powyżej.


Marta Lempart ukarana grzywną za zakłócanie pikiety pro-life - wPrawo.pl\nMarta Lempart/ fot. twitter\nSąd Rejonowy we Wrocławiu ukarał Martę Lempart grzywną w wysokości 500 zł za zakłócanie legalnego zgromadzenia przedstawicieli Fundacji „Pro-Prawo do Życia”. Lempart ma też zapłacić 10 zł na rzecz tej fundacji. Do zdarzenia doszło 18 listopada 2017 r. we Wrocławiu przed budynkiem, w którym odbywał się Dolnośląski Kongres Kobiet. Wyrok jest nieprawomocny. Lempart zapowiedziała, że złoży odwołanie.\n– Za każdym razem, kiedy panowie będący zwolennikami zmuszania kobiet do rodzenia, będą łamać prawo, prezentując swoje kłamliwe, bo zawierające obrazy płodów po późnych poronieniach, nie po aborcji i naruszające prawo (łamiące przepisy kodeksu wykroczeń poprzez budzenie zgorszenia publicznego) to oczywiście, że będę przeciw temu protestować i reagować na to – oświadczyła Marta Lempart.\nMarta Lempart to liderka Ogólnopolskiego Strajku Kobiet i kandydatka na prezydenta Wrocławia znana z udziału w wielu zadymach organizowanych przez KOD i Obywateli RP. Lempart jest też inicjatorką akcji zastraszania właścicieli lokali, w których miały odbyć się spotkania autorskie Jacka Międlara. Razem z agresywną grupą swoich zwolenników Lempart usiłowała też przerwać spotkanie Międlara na wrocławskim rynku.\nNa portalu wPrawo.pl opisaliśmy sprawę wrocławskiej kamienicy, którą Lempart „przytuliła” za bezcen. W tej sprawie toczy się postępowanie w prokuraturze. Ale to nie wszystko. 11 września br. przed wrocławskim sądem rozpocznie się proces o zniesławienie, który Marcie Lempart wytoczył Jacek Międlar. Sprawa dotyczy nazwania Międlara bandytą i neonazistą.\nŹródło informacji i cytatu: wiadomosci.onet.pl\nDecyzją sądu w Brukseli były premier Katalonii poz... Ośmiu byłych ministrów katalońskiego rządu zostało aresztowanych w Hiszpanii i oskarżonych o wzniecanie rebelii, działalność wywrotową i sprzeniewier...\nStrach w oczach Gronkiewicz-Waltz! „Nie stawię się... Hanna Gronkiewicz-Waltz panicznie boi się stawić przed Komisję Weryfikacyjną ws. reprywatyzacji Warszawy. Jeszcze dzisiaj perorowała: „To spektakl tel...\nNiemcy wycinają las pod kopalnię węgla brunatnego.... Las Hambach położony między Kolonią a Akwizgranem należy do najstarszych lasów mieszanych w Europie Środkowej. Z pierwotnych 4100 hektarów lasu został...\nAgresja zwolenników aborcji. Uczestnik pikiety w o... Fundacja „Pro-prawo do życia” poinformowała o kolejnym akcie agresji wobec uczestników pikiety w obronie życia. Do wydarzenia doszło 18 lipca w Gdyni....\naborcjaFundacja "Pro-prawo do życia"grzywnajacek międlarMarta Lempartpikieta pro-lifesądwrocław\nJak się robi pasztet zajęczy> Bierze się padztet i wali po łbie. Aż zajęczy\nZa moich czasów brzydkie baby szły do zakonu, a nie zostawały feministkami\nZ jednym mogę się zgodzić, wizerunek budzący zgorszenie publiczne powinien być sekowany, usuwany z widoku a nawet karany. To co ta persona robi w przestrzeni publicznej?\nA kiedy Ruda?\nSąd sądem, wyrok wyrokiem… Zastanawia mnie jedynie owe 10 złotych. Serio, nie rozumiem co sędzia miał na myśli… Czyżby chciał zadrwić z tej fundacji? Zakpić? A może jeszcze coś innego?\nTen wyrok to jakas kpina w rodzaju „zeby mi to bylo przedostatni raz”. Widac po czyjej stronie stala „slepa” Temida. Bez zaorania sedziow nic nie zmienimy…\nCo to za paszkfil napewno to jest ,,kobieta” bardziej bym stawial na faceta\nLis 18, 2018 911\t0\nLis 18, 2018 1 154\t0\nLis 17, 2018 1 814\t0