Z serii: Cykl Demoniczny #4\nKup i pobierz za 33,68 zł ($ 7,81)\nTagi: demony, tajemnicza proza, thriller proza, fantastyczne światyEdytuj\nThesa – mapa\nMężczyzna jest niczym\nJaja większe niż rozum\nDrzewo genealogiczne Rodu Jardira\n333 ROK PLAGI, JESIEŃ\nNie! – Inevera wyciągnęła rękę, ale złapała tylko powietrze, gdy Par’chin zwalił się wraz z jej mężem z urwiska.\nA wraz z nimi upadły wszelkie nadzieje ludzkiej rasy.\nPo drugiej stronie kręgu walki Leesha również krzyknęła to samo.\nNagle zapomniano o surowym rytualnym prawie Domin Sharum – świadkowie po obu stronach popędzili do skraju przepaści i stłoczyli się, próbując wzrokiem przebić ciemność, która pochłonęła walczących.\nDzięki światłu Everama Inevera widziała w ciemności równie dobrze jak w słoneczny dzień, świat spowity był magicznym blaskiem. Ale to życie przyciągało magię, tymczasem w dole nie było niczego poza skałami i piaskiem. Obaj mężczyźni, jaśniejący jeszcze niedawno niczym dwa słońca, zniknęli w stłumionym mroku rozproszonej magii, która wysączała się na powierzchnię.\nInevera obróciła kolczyk z wprawioną hora, dostrojoną do drugiego klejnotu z pary, noszonego przez męża, ale nic nie usłyszała. Może kolczyk znajdował się za daleko albo uległ zniszczeniu przy upadku.\nAlbo nie ma już czego nasłuchiwać. Inevera opanowała dreszcz wywołany podmuchem zimnego wiatru od gór.\nSpojrzała na ludzi zgromadzonych przy skraju przepaści. Szukała w ich twarzach cienia zdrady, jakichkolwiek oznak, że choć jeden z nich wiedział, co się stanie. Odczytywała również magię, którą emanowali. Noszony przez kobietę diadem z oznakowanych runami monet z elektrum nie pozwalał czytać dusz tak sprawnie, jak robił to jej mąż po założeniu Korony Kajiego, ale Inevera coraz lepiej radziła sobie z rozpoznawaniem uczuć. Zgromadzeni wyraźnie byli wstrząśnięci. Jedni okazywali to bardziej niż pozostali, ale takiego zakończenia nikt się nie spodziewał.\nNawet Abban, przebiegły oszust, który zawsze coś ukrywał, zamarł z przerażenia. On i Inevera rywalizowali ze sobą zajadle i próbowali się pokonać, ale ten khaffit bez honoru kochał Ahmanna naprawdę mocno i miał więcej do stracenia niż inni, gdyby okazało się, że władca nie żyje.\nPowinnam była zatruć herbatę dla Par’china, pomyślała Inevera, gdy wspomniała szczerą twarz obcego z tamtej nocy, gdy przyszedł z pustyni, dzierżąc Włócznię Kajiego. Ukłuć go igłą z jadem. Wpuścić żmiję na jego posłanie, gdy odpoczywał przed alagai’sharak. A nawet udać obrazę i zabić go własnymi rękoma. Byle tylko nie zostawić tego Ahmannowi. Jego serce było zbyt szczere na morderstwo i zdradę, nawet gdy chodziło o równowagę i losy Ala.\nByło. Już myślała o mężu w czasie przeszłym, chociaż zniknął zaledwie przed chwilą.\n– Musimy go odnaleźć – głos Jayana zdawał się dochodzić z daleka, choć najstarszy syn stał tuż obok Inevery.\n– Tak – zgodziła się, choć w głowie nadal miała gonitwę myśli. – Ale w ciemności nie będzie to łatwe.\nZnad urwiska zaczynały się już unosić krzyki wichrowych demonów, którym z dołu odpowiadały niskie pomruki skalnych.\n– Rzucę hora, żeby nas poprowadziły.\n– Na Otchłań, nie będę czekać – oznajmiła Jiwah Ka Par’china, po czym odepchnęła Rojera i Gareda, opadła na brzuch i przerzuciła nogi za krawędź przepaści.\n– Renno! – Leesha chciała złapać ją za rękę, ale tamta szybko zsunęła się niżej, poza zasięg ramion drugiej kobiety. Obca Jiwah Ka świeciła od magii. Nie tak mocno jak Par’chin, lecz o wiele jaśniej niż ktokolwiek inny, kogo Inevera znała. Palce dłoni i stóp młodej kobiety wbijały się w skalną ścianę jak szpony demona, krusząc skałę, by stworzyć oparcie.\nInevera spojrzała na Shanjata.\n– Ruszaj za nią. Znacz swój szlak.\nTrzeba przyznać, że Shanjat nie okazał strachu, jaki zamigotał w jego aurze, gdy mężczyzna spojrzał w przepaść.\n– Tak, Damajah. – Uderzył się pięścią w pierś, a potem zawiesił sobie tarczę i włócznię na plecach, opadł na brzuch i zaczął ostrożnie schodzić śladem Renny.\nInevera zastanawiała się, czy zadanie go nie przerasta. Shanjat był silny jak każdy mężczyzna, ale tej nocy nie zabił żadnego demona i nie posiadł nieludzkiej mocy, która pozwoliła tak zręcznie schodzić po skale Rennie am’Bales.\nJednak kai’Sharum zaskoczył Ineverę i zapewne także siebie, gdy wykorzystał wyłomy, które pozostawiła po swoim przejściu żona Par’china. Wkrótce on również zniknął w mroku.\n– Jeżeli zamierzasz rzucić swoje kości, lepiej zrób to teraz, żebyśmy mogli zacząć poszukiwania – odezwała się Leesha.\nInevera zerknęła na dziwkę z zielonych krain i stłumiła warknięcie, które cisnęło jej się na surowo zaciśnięte usta. Zielarka oczywiście chciała zobaczyć, jak Damajah rzuca kości – bez wątpienia rozpaczliwie pragnęła nauczyć się sztuki przepowiadania. Jakby nie dość już ukradła Ineverze.\nNikt z reszty zgromadzonych nie wiedział, ale kości już zdradziły, że Leesha nosi dziecko Ahmanna, a to zagrażało wszystkiemu, co Inevera osiągnęła. Jiwah Ka zwalczyła ochotę, aby wyjąć nóż i wydobyć dziecko na świat już teraz. Pozbyłaby się w ten sposób kłopotów, zanim nadejdą. Nikt nie zdołałby jej powstrzymać. Ludzie z zielonych krain byli groźni, ale nie sprostaliby synom Inevery i mistrzom Damaji sharusahk.\nOdetchnęła, szukając wewnętrznej równowagi. Pragnęła zrzucić na tę dziwkę z Północy cały swój gniew i strach, choć przecież ta kobieta nie ponosiła winy za to, że mężczyźni to dumni głupcy. Bez wątpienia Leesha próbowała odwieść Par’china od rzucenia wyzwania równie mocno, jak Inevera starała się namówić Ahmanna, aby wyzwania nie podjął.\nMoże ich walka była nieunikniona. Może Ala nie mogłaby znieść dwóch Wybawicieli. Jednak teraz nie było żadnego, a to wydawało się o wiele gorsze.\nBez Ahmanna krasjański sojusz się rozpadnie, a Damaji zmienią się z powrotem w skłóconych wodzów. Zabiją synów Ahmanna, po czym zaczną knuć przeciw sobie, a z nadejściem Sharak Ka skończą w pustce Nie.\nInevera spojrzała na Damaji Aleveraka z plemienia Majah, który okazał się największym przeciwnikiem wyniesienia Ahmanna na tron oraz jednym z jego najcenniejszych doradców. Lojalność tego mężczyzny wobec Shar’Dama Ka nie podlegała dyskusji, lecz nie powstrzymałoby to wodza od zamordowania Majiego, syna Ahmanna z plemienia Majah, ponieważ Maji nigdy nie ugiąłby się przed Aleveranem, synem Aleveraka.\nNastępca Jardira zapewne utrzymałby zjednoczenie plemion, ale kto miałby nim zostać? Żaden z synów Inevery nie był gotowy do wypełnienia takiego zadania, jak powiedziały kości, chociaż oni z pewnością tak nie uważali. I na pewno nie oddaliby tymczasowej władzy, pragnęliby utrzymać ją na stałe. Jayan i Asome zawsze byli rywalami i do obu pośpieszą silni sojusznicy. Jeżeli Damaji nie rozedrą jedności plemion, zapewne synowie Inevery zrobią to za nich.\nW milczeniu Damajah przeszła do kręgu, gdzie jeszcze niedawno walczyli dwaj Wybawiciele. Obaj pozostawili na ziemi krew, więc Inevera uklękła i przycisnęła dłonie tam, gdzie wsiąkła czerwień. Potem wyjęła kości i potrząsnęła nimi lekko. Krasjanie ustawili się wokół niej w krąg, zasłaniając przed wzrokiem cudzoziemców.\nGrawerowane symbolami i obleczone elektrum kości demoniego księcia były najpotężniejsze z tych, których używały dama’ting od czasów pierwszej Damajah. Wibrowały od mocy, oślepiająco lśniły w ciemności. Inevera wykonała rzut i wróżebne runy zapłonęły, zatrzymując kości w ten nienaturalny sposób, aby utworzyć wzór, który Inevera mogła odczytać. Dla większości był on niezrozumiały. Nawet dama’ting niekiedy spierały się o interpretację rzutów, ale Inevera potrafiła odczytywać kości równie łatwo jak słowa na pergaminie. Przepowiednie hora prowadziły ją przez dziesięciolecia zamętu i chaosu, jednak zdarzało się często, że to, co wróżyły rzuty, było niejasne i nie przynosiło ukojenia.\n„Nie ma zwycięzcy”.\nCo to miało znaczyć? Czy upadek w przepaść zabił obu walczących? Czy też pojedynek trwał nadal? Przez głowę Inevery przemknęło tysiące pytań. Rzuciła kości jeszcze raz, lecz wzór, jaki utworzyły, pozostał niezmieniony. Wiedziała, że tak będzie.\n– No? – zniecierpliwiła się dziwka z Północy. – Co mówią kości?\nInevera powstrzymała się od ostrej riposty. Wiedziała, że jej odpowiedź będzie miała duże znaczenie. W ostateczności zdecydowała, że prawda – a przynajmniej część prawdy – wystarczy, aby przynajmniej na razie powstrzymać ambitnych ludzi wokół od spiskowania i knucia.\n– Nie ma zwycięzcy – oznajmiła. – Walka trwa w dole i tylko Everam wie, jak się zakończy. Musimy ich znaleźć, i to jak najszybciej.\nZejście z góry ciągnęło się godzinami. Ciemność im nie przeszkadzała, wszyscy w tej grupie potrafili dostrzegać magiczną poświatę, lecz ataki skalnych i kamiennych demonów, tak doskonale kryjących się w otoczeniu, spowalniały wędrówkę. Wichrowe demony skrzeczały przenikliwie, krążąc ludziom nad głowami.\nRojer ujął swój instrument i dobył ze strun smutne akordy „Pieśni o Nowiu”, trzymające alagai na dystans. Amanvah przyłączyła się do męża śpiewem i ich muzyka wzmocniona magią hora wypełniła noc. Nawet wśród wycia wiatru rozpaczy, grożącego złamaniem palmy wewnętrznej równowagi Inevery, kobieta poczuła dumę z talentu córki.\nLudzie otoczeni ochronną barierą obcej magii syna Jessuma byli bezpieczni od alagai, ale poruszali się powoli. Ineverę świerzbiły dłonie, chciała zza pasa wyjąć różdżkę z elektrum i odpędzić demony z drogi jednym uderzeniem, a potem pobiec do boku męża. Wolała jednak nie ujawniać tej siły obcym z Północy. Zresztą użycie elektrum przyciągnęłoby tylko więcej alagai. Dlatego Inevera zmusiła się do utrzymania powolnego tempa narzuconego przez Rojera, mimo że w tej zapadłej i zapomnianej kotlinie Ahmann i Par’chin mogli właśnie wykrwawiać się na śmierć.\nOdepchnęła tę myśl. Ahmann był wybrańcem Everama. Inevera musiała zaufać, że On zapewni swojemu Shar’Dama Ka choć jeden cud w godzinie najważniejszej próby.\nAhmann żył. Musiał żyć.\nLeesha jechała w milczeniu i nawet Thamos nie był na tyle głupi, żeby ją zagadywać. Hrabia może i dzielił z nią łoże częściej, niż sypiał sam, ale nie kochała go tak jak Arlena... i Ahmanna. Patrzenie, jak ze sobą walczyli, rozdzierało Leeshy serce.\nWydawało się, że Arlen ma wyraźną przewagę, i gdyby Leesha miała decydować, też wolałaby, żeby tak właśnie było. Jednak stargana dusza tego mężczyzny dopiero ostatnio zaznała spokoju i Zielarka miała nadzieję, że przyjacielowi uda się jakoś zmusić Ahmanna do poddania się i żaden z nich nie zginie w tym pojedynku.\nKrzyknęła, gdy Jardir przebił Arlena Włócznią Kajiego, zapewne jedyną bronią na świecie mogącą zranić Naznaczonego. Przebieg bitwy zmienił się wtedy i po raz pierwszy gniew Leeshy na Ahmanna omal nie przeobraził się w nienawiść.\nKiedy jednak okazało się, że Arlen woli spaść wraz ze swoim przeciwnikiem w przepaść, niż przegrać, serce jej zamarło. Nie chciała stracić Ahmanna. Dziecko, które nosiła w łonie, miało dopiero osiem tygodni, ale Leesha mogłaby przysiąc, że kopnęło, gdy Jardir spadł w ciemność.\nMoce Arlena wzrosły od czasu, gdy się poznali. Niekiedy wydawało się, że nie ma dla niego rzeczy niemożliwych, i nawet Leesha zaczęła się zastanawiać, czy to jednak nie Wybawiciel. Arlen mógł się rozproszyć i ochronić przed zderzeniem z ziemią. Ahmann nie.\nJednak nawet Naznaczony miał swoje ograniczenia, a Jardir sprawdzał granice mocy przeciwnika w sposób, jakiego nikt się nie spodziewał. Leesha dobrze pamiętała upadek sprzed zaledwie paru tygodni, po którym Arlen leżał ranny na bruku w Zakątku, z czaszką popękaną jak skorupka rozbitego jajka.\nGdyby tylko Renna nie poszła za walczącymi! Ta kobieta znała w jakimś stopniu plany Arlena. Wiedziała więcej, niż mówiła.\nPoszukiwacze pogonili wierzchowce, zanim jeszcze dotarli do podnóża góry. Unikali ścieżek strzeżonych przez zwiadowców obu armii. Może wojna była nieuchronna, ale żadna ze stron nie chciała rozpoczynać jej dziś w nocy.\nGórska ścieżka wiła się i rozdzielała na kolejne. Niejeden raz Inevera musiała radzić się kości, żeby wskazać kierunek. Kobieta klękała wtedy na ziemi, żeby wykonać rzut, podczas gdy reszta czekała niecierpliwie. Leesha chciałaby wiedzieć, co dostrzegała Inevera w rozrzuconych symbolach – jednak to, co widziała dotychczas, nauczyło ją, aby wierzyć w moc przepowiedni.\nŚwitało niemal, gdy znaleźli pierwszy ze znaków pozostawionych przez Shanjata. Inevera przyśpieszyła kroku, a inni ruszyli wskazanym szlakiem, gdy różowy blask zabarwił horyzont.\nCzekający u podnóża góry Wypatrywacze nie zauważyli poszukiwaczy, ale strażniczki Inevery, Ashia i Shanvah, podkradły się niezauważenie po zboczu i dołączyły do grupy. Książę z zielonej krainy zerknął na nie, ale tylko potrząsnął obojętnie głową, gdy zorientował się, że to kobiety.\nWreszcie dotarli do Renny i Shanjata. Tych dwoje stało naprzeciw siebie i mierzyło się nieufnym spojrzeniem. Shanjat szybko podszedł do Inevery, uderzył pięścią w pierś i skłonił głowę.\n– Ślad urywa się tutaj, Damajah.\nPoszukiwacze zsiedli z wierzchowców. Wojownik poprowadził ich do miejsca nieopodal, gdzie rysowało się wyraźne wgniecenie wielkości człowieka, a rozrzucona ziemia i spękana skała świadczyły o silnym uderzeniu. Widać też było krew i ślady stóp – oznaki toczonej po upadku walki.\n– Poszedłeś za śladem? – zapytała Inevera.\nShanjat skinął głową.\n– Znika niedaleko stąd. Pomyślałem, że lepiej będzie poczekać na polecenia, niż się oddalić.\n– Renno? – odezwała się Leesha.\nJiwah Ka Par’china przyglądała się zakrwawionemu wgłębieniu, oczy miała szkliste, aurę potężną i nieczytelną. Przytaknęła sztywno.\n– Godzinami krążyliśmy po okolicy. Wygląda to tak, jakby wyrosły im skrzydła.\n– Może porwał ich wichrowy demon? – zasugerowała Wonda.\nRenna wzruszyła ramionami.\n– Zastanawiałam się nad tym, ale trudno mi uwierzyć.\n– Żaden demon nie ośmieliłby się nawet tknąć mojego świętego męża bez jego zgody – wtrąciła Inevera.\n– A co z włócznią? – zaniepokoił się Jayan.\nDamajah popatrzyła na niego ze smutkiem. Nie zaskoczyło jej ani trochę, że najstarszego syna bardziej obchodziła wyjątkowa broń niż rodzony ojciec, ale żal pozostał. Asome miał przynajmniej dość przyzwoitości, aby takie myśli zatrzymać dla siebie.\nShanjat pokręcił głową.\n– Nie było ani śladu świętej broni, Sharum Ka.\n– Widzę świeżą krew. – Inevera spojrzała na horyzont. Świt był blisko, ale mogłaby wykonać jeszcze jeden rzut. Sięgnęła do sakiewki po hora i zacisnęła palce na kościach tak mocno, że niemal przebiły jej dłoń. Przyklękła przy wgłębieniu.\nW normalnych warunkach nie ośmieliłaby się wystawić wrażliwych hora na światło dnia, nawet wczesnym świtem. Promienie słońca zniszczyłyby kości demona, a i słaby blask mógł wyrządzić nieodwracalne szkody. Ale elektrum, którym Inevera pokryła swoje hora, chroniło je nawet za dnia. Jak w przypadku Włóczni Kajiego, ich moc słabła gwałtownie w dzień, ale odzyskiwały ją, gdy tylko zapadała noc.\nRęka jej zadrżała. Musiała odetchnąć kilka razy, żeby odnaleźć w sobie równowagę, zanim zaczęła. Dotknęła krwi męża po raz drugi tej nocy i użyła jej do spojrzenia w jego przeznaczenie.\n– Błogosławiony Everamie, Stwórco wszystkiego, pozwól mi poznać los walczących, Ahmanna asu Hoshkamin am’Jardir am’Kaji i Arlena asu Jeph am’Bales am’Potok. Zaklinam Cię, ukaż mi, co się z nimi stało, i pozwól poznać los, jaki ich czeka.\nMoc pulsowała jej przez palce. Inevera rzuciła kości, a potem spojrzała na wzór, w jaki się ułożyły.\nKiedy pytało się o to, co jest albo już się zdarzyło, kości przemawiały z zimną – choć często niejasną – pewnością. Jednak przyszłość była zawsze zmienna, jej piaski rozwiewały wiatry zmian przy każdym dokonanym wyborze. Hora dawały wskazówki, niczym drogowskazy na pustyni, lecz im dalej się patrzyło, tym więcej rozgałęziało się ścieżek i tym łatwiej można się było zgubić wśród wydm.\nPrzyszłość Ahmanna zawsze była wypełniona rozgałęzieniami. Rozchodziły się tam ścieżki, na których los ludzkości spoczywał na barkach męża Inevery, i takie, na których Ahmann umierał w hańbie. Śmierć od szponów demona pojawiała się najczęściej, ale mógł to być również nóż w plecach albo włócznia wymierzona w serce. Na wszystkich ścieżkach pojawiali się ludzie gotowi oddać za Ahmanna życie i tacy, którzy czekali tylko, aby go zdradzić.\nWiele z tych ścieżek było teraz zamkniętych. To, co się stało, sprawiło, że Ahmann szybko nie wróci, możliwe, że nigdy. Na tę myśl Inevera poczuła zimny ucisk w sercu.\nInni wstrzymywali oddech, czekając na to, co powie, a Damajah miała świadomość, że od tego zależy los jej ludzi. Przypomniała sobie słowa, jakie przekazały jej hora wiele lat temu: „Wybawiciel się nie rodzi. Wybawiciela się tworzy”.\nJeżeli Ahmann do niej nie wróci, będzie musiała stworzyć następnego.\nPopatrzyła na tysiące rodzajów śmierci, jaka mogła spotkać jej ukochanego, i wybrała jedną. Jedyny los, który pozwalał zachować Ineverze władzę, dopóki nie znajdzie się odpowiedni następca.\n– Wybawiciel znalazł się poza naszym zasięgiem – oznajmiła wreszcie Inevera. – Podąża za demonem na samo dno pustki Nie.\n– Więc Par’chin to jednak demon – skwitował Ashan.\nKości nic takiego nie sugerowały, ale Inevera skinęła głową.\nGared splunął na ziemię.\n– Powiedziały „Wybawiciel”, nie „Shar’Dama Ka”.\nDamaji odwrócił się i zmierzył go spojrzeniem, jakim człowiek mógłby spoglądać na owada i zastanawiać się, czy chce mu się go rozdeptać.\nTym razem splunęła Wonda.\n– Akurat, niech to Otchłań.\nJayan wystąpił z zaciśniętymi pięściami, gotów ją uderzyć, ale Renna Tanner przyjęła postawę bojową. Runy na jej skórze błysnęły i nawet impulsywny syn Inevery szybko się rozmyślił. Wolał nie wyzywać Jiwah Ka Par’china na pojedynek. Źle by to wyglądało, gdyby Jayan został pobity przez kobietę na oczach mężczyzn, których będzie musiał przekonać, aby pozwolili mu zasiąść na tronie.\nNastępca odwrócił się do matki.\n– A włócznia? – zapytał ponownie.\n– Stracona – westchnęła Inevera. – Z woli Everama zostanie ponownie odnaleziona, gdy nadejdzie czas, ale nie wcześniej.\n– Zatem mamy po prostu się poddać? – wtrącił Asome. – Pozostawić ojca własnemu losowi?\n– Oczywiście, że nie. – Inevera spojrzała na Shanjata. – Znajdź ślad i ruszaj za tropem. Sprawdź każde złamane źdźbło trawy i poruszony kamyk. Nie wracaj bez Wybawiciela albo wieści o jego losie, nawet jeżeli miałoby to potrwać tysiąc lat.\n– Tak, Damajah. – Shanjat przycisnął pięść do piersi.\nInevera odwróciła się do Shanvah.\n– Ruszaj z ojcem. Bądź mu posłuszna i chroń go podczas wędrówki. Jego cel jest twoim celem.\nMłoda kobieta skłoniła się w milczeniu. Ashia ścisnęła jej ramię i popatrzyła w oczy, a potem ojciec i córka odeszli.\nLeesha podeszła do Wondy.\n– Ty też się rozejrzyj, ale wróć za godzinę.\nWonda uśmiechnęła się szeroko, z pewnością siebie, która wzbudziła w Ineverze zazdrość.\n– Nie zamierzam tropić, aż osiwieję. Wybawiciel przychodzi i odchodzi, ale zawsze wraca, zobaczycie.\nI ona również się oddaliła.\n– Też pójdę – postanowiła Renna, ale Leesha chwyciła ją za ramię.\nŻona Arlena spojrzała groźnie, Zielarka jednak cofnęła tylko rękę i nie odstąpiła.\n– Proszę, zostań przez chwilę.\nNawet ci z Północy boją się Par’china i jego Jiwah Ka, zauważyła Inevera. Zapamiętała tę informację, podczas gdy Leesha i Renna oddaliły się, aby porozmawiać na osobności.\n– Ashanie, przejdź się ze mną – zwróciła się do Damaji.\nOdeszli, pozostała część grupy trwała nieruchomo, wciąż odrętwiała z zaskoczenia.\n– Nie mogę uwierzyć, że przepadł – powiedział cicho Ashan. On i Ahmann byli jak bracia przez prawie dwadzieścia lat. Ashan jako pierwszy dama poparł wyniesienie Ahmanna na stanowisko Shar’Dama Ka i niezachwianie wierzył w jego boskość. – To jak zły sen.\nInevera nie podjęła tematu.\n– Musisz przejąć Tron z Czaszek jako Andrah. Tylko ty możesz to zrobić bez wywołania zamieszek i utrzymać go, jeśli mój mąż nie powróci.\nAshan pokręcił głową.\n– Mylisz się, jeśli tak myślisz, Damajah.\n– Takie było życzenie Shar’Dama Ka – przypomniała mu Inevera. – Złożyłeś przysięgę jemu i mnie.\n– Na wypadek gdyby zginął w Nowiu podczas bitwy – zaoponował Ashan. – Nie zabity przez jakiegoś mieszkańca zielonych krain gdzieś na zapomnianym przez Everama stoku. Tron powinien przejąć Jayan albo Asome.\n– Mój mąż powiedział ci, że jego synowie nie są jeszcze gotowi na takie brzemię. Myślisz, że to się zmieniło przez ostatnie dwa tygodnie? Moi synowie są przebiegli, lecz nie nabyli jeszcze mądrości. Kości przepowiedziały, że rozedrą Lenno Everama w walce o tron, a nawet jeżeli uda się któremuś wspiąć na szczyt po skrwawionych stopniach, nie utrzyma się u władzy do powrotu ojca.\n– O ile Wybawiciel powróci.\n– Powróci – zapewniła Inevera. – Zapewne ścigany przez wszystkie zastępy Otchłani. A wtedy będzie potrzebował całej armii Ala na swoje rozkazy. Na pewno nie będzie miał czasu ani ochoty na zamordowanie syna, żeby odzyskać władzę.\n– Nie podoba mi się to – stwierdził Ashan. – Nigdy nie pragnąłem władzy.\n– Oto właśnie inevera – odparła twardo. – Twoje pragnienia są nieistotne, a twoja pokora wobec Everama świadczy, że właśnie ty musisz przejąć tron.\n– Tylko krótko – rozkazała Renna, gdy Leesha odprowadziła ją na bok. – Zmarnowałam już dość czasu na czekanie, aż się pojawicie. Arlen gdzieś tam jest i muszę go znaleźć.\n– Nie wciskaj mi tego demoniego łajna – syknęła Leesha. – Nie znam cię za dobrze, Renno Bales, ale wiem, że nie czekałabyś na mnie i resztę ani chwili, gdyby ważyły się losy twojego męża. Ty i Arlen zaplanowaliście to wszystko. Dokąd poszedł? Co zrobił z Ahmannem?\n– Zarzucasz mi kłamstwo? – warknęła Renna. Zmarszczyła groźnie brwi, zacisnęła pięści.\nTen pokaz gniewu upewnił tylko Leeshę, że jej domysły są słuszne. Tak naprawdę nie obawiała się ataku ze strony Renny, jednak na wszelki wypadek ukryła w dłoni szczyptę oślepiającego proszku. Użyłaby go w razie konieczności.\n– Proszę. – Zielarka starała się, aby jej głos pozostał spokojny. – Jeżeli coś wiesz, powiedz mi. Przysięgam na Stwórcę, że możesz mi zaufać.\nWydawało się, że Renna trochę się uspokoiła na te słowa. Rozluźniła palce, ale nie opuściła rąk.\n– Przeszukaj mnie, niczego nie ukrywam.\n– Renno... – Leesha starała się nie stracić panowania nad sobą. – Wiem, że nie zaczęłyśmy dobrze naszej znajomości. Nie masz powodu, żeby mnie lubić, ale to nie gra. Przez ukrywanie sekretów narażasz innych.\nRenna parsknęła śmiechem.\n– Przyganiał kocioł garnkowi. – Puknęła Leeshę w pierś na tyle mocno, że Zielarka musiała się cofnąć. – To ty nosisz dziecko demona pustyni w swoim brzuchu. I myślisz, że to ja narażam swoich?\nLeeshę ogarnął chłód, ale postąpiła krok naprzód, chociaż milczeniem potwierdziła domysły Renny.\n– Kto ci naopowiadał takich bzdur? – wyszeptała ochryple.\n– Ty – stwierdziła Renna. – Mogę usłyszeć szmer skrzydeł motyla lecącego nad polem kukurydzy. Arlen też. Oboje słyszeliśmy, co powiedziałaś Jardirowi. Nosisz jego dziecko, ale sypiasz z hrabią, żeby go wrobić.\nTo była prawda. Idiotyczny podstęp matki, tak lekkomyślnie wprowadzony przez Leeshę w życie. Wątpliwe, aby dało się utrzymać prawdę w tajemnicy, na pewno nie po narodzinach, ale nastąpi to dopiero za siedem miesięcy, więc Leesha miała dość czasu, żeby się przygotować – albo uciec i znaleźć kryjówkę – zanim Krasjanie spróbują odebrać jej dziecko.\n– Tym bardziej chcę wiedzieć, co stało się z Ahmannem. – Skrzywiła się w duchu, bo do jej głosu wkradły się błagalne nuty.\n– Nie mam pojęcia. – Renna wzruszyła ramionami. – Marnuję czas, który mogłabym poświęcić na szukanie.\nLeesha pokiwała głową. Wiedziała, kiedy zostaje pokonana.\n– Nie mów, proszę, Thamosowi. Sama mu to wyznam w odpowiednim czasie, przyrzekam. Ale nie teraz, gdy połowa krasjańskiej armii czai się o parę mil stąd.\n– Nie jestem głupia. A tak w ogóle, jak to się stało, że Zielarka zaszła w ciążę? Nawet głupi Tanner wiedział, kiedy przerwać.\nLeesha spuściła oczy. Nie mogła znieść uważnego spojrzenia drugiej kobiety.\n– Zadawałam sobie to samo pytanie. – Skrzywiła się. – Historia pełna jest ludzi, których rodzice nie pomyśleli.\n– Nie pytałam o historię. – Renna nie spuszczała z Leeshy wzroku. – Pytałam, dlaczego najmądrzejsza kobieta w Zakątku ma siano w głowie. Nikt ci nie powiedział, skąd się biorą dzieci?\nNa te słowa Leesha odsłoniła zęby w gniewnym grymasie. Ta kobieta miała rację, ale nie dawało jej to prawa, by osądzać innych.\n– Skoro ty nie zdradzasz mi swoich sekretów, nie mam powodu, żeby powierzać ci moje. – Machnięciem ręki wskazała dolinę. – Idź. Udawaj, że szukasz Arlena, dopóki jesteś na widoku, a potem spotkaj się z nim w jakimś ustroniu. Nie będę cię zatrzymywać.\nRenna uśmiechnęła się wyzywająco.\n– Nie zdołałabyś. – Jej postać rozmyła się w ruchu i znikła.\nDlaczego pozwoliłam, żeby dotknęły mnie jej słowa? – zastanawiała się Leesha. Pogłaskała lekko swój brzuch i wtedy już wiedziała.\nPonieważ Renna miała rację.\nLeesha była pijana couzi za pierwszym razem, gdy pocałowała Ahmanna. Nie planowała, że będzie się z nim kochać tamtego popołudnia, ale też nie stawiała oporu, gdy chciał ją posiąść. Lekkomyślnie założyła, że nie wytryśnie w niej przed ślubem. A przecież Krasjanie uznawali marnowanie nasienia przez mężczyznę za grzech. Leesha czuła, że Ahmann zaczął poruszać się szybciej i jęczeć, ale ani myślał się wycofać. W głębi duszy dziewczyna też tego chciała. Chciała poczuć, jak ten mężczyzna pulsuje w niej do końca, ryzykuje poczęcie. Właśnie to ryzyko podnieciło ją wtedy najbardziej.\nZamierzała jeszcze tamtej nocy naparzyć sobie herbaty, która zapobiegłaby ciąży, ale nie spodziewała się, że zostanie porwana przez strażniczki Inevery, a potem u boku Damajah stoczy bitwę z demonem umysłu. Następnego dnia Leesha zażyła podwójną dawkę, a potem codziennie piła herbatę, gdy sypiała z Ahmannem, ale jak kiedyś powiedziała jej mentorka Bruna: „Cokolwiek by się zrobiło, silnemu dziecku czasami udaje się przeżyć”.\nInevera przyjrzała się Thamosowi, książątku z zielonych krain, gdy stał przed Ashanem. Był to duży mężczyzna, wysoki, muskularny i niepozbawiony wdzięku. Poruszał się jak wojownik.\n– Domyślam się, że chcecie przeszukać dolinę ze swoimi ludźmi – powiedział.\nAshan potwierdził skinieniem głowy.\n– A wy ze swoimi.\nThamos również odpowiedział potaknięciem.\n– Stu ludzi z każdej armii?\n– Pięciuset – sprostował Ashan. – Zastosują się do rozejmu Domin Sharum.\nInevera dostrzegła, że hrabia zaciska zęby. Pięciuset ludzi było niczym dla Krasjan, stanowiło niewielki oddział w armii Wybawiciela. Ale było to więcej, niż Thamos by sobie życzył. Nie chciał uszczuplać tak bardzo swoich sił.\nNie miał jednak wyboru, musiał się zgodzić.\n– Skąd mam wiedzieć, że wasi wojownicy utrzymają pokój? Nie chciałbym, żeby ta dolina zamieniła się w pole bitwy.\n– Moi wojownicy będą nosić zasłony nawet w dzień – zapewnił Ashan. – Nie ośmielą się naruszyć rozejmu. Martwią mnie wasi ludzie. Nie zniósłbym, gdyby spotkała ich krzywda z powodu zwykłego nieporozumienia.\nKsiążę skrzywił się gniewnie na te słowa.\n– Sądzę, że wysłanie ich do doliny uznają za wystarczającą krzywdę. Ale jak ukrywanie twarzy ma zapewnić pokój? Człowiek z zasłoniętą twarzą nie lęka się kary za swoje czyny.\n– To prawdziwy cud, że wam, dzikusom, udawało się tak długo przetrwać noc. Mężczyźni pamiętają twarze tych, którzy ich obrazili, a takie urazy trudno zapomnieć. Nosimy zasłony w nocy, dzięki czemu wszyscy mogą walczyć jak bracia i zapomnieć o waśniach. Jeżeli wasi ludzie zasłonią twarze, nie będzie żadnego przelewu krwi w tej zapomnianej przez Everama dolinie.\n– Dobrze – zgodził się hrabia. – Tak się stanie. – Skłonił się lekko, ledwie okazując szacunek człowiekowi, który go po wielokroć przewyższał, po czym odwrócił się i odszedł. Pozostali cudzoziemcy poszli za swoim książątkiem.\n– Obcy zapłacą za ten brak szacunku – stwierdził Jayan.\n– Może – odparła Inevera. – Ale nie dzisiaj. Musimy jak najszybciej wrócić do Lenna Everama.


Pyskowice - Zasady odbioru odpadów - Dla mieszkańców\nW gminie Pyskowice odpady od wszystkich właścicieli nieruchomości zamieszkałych odbiera wyłoniona w przetargu firma PreZero Service Południe Sp. z o.o. z siedzibą w Rudzie Śląskiej oraz PreZero Recykling Południe Sp. z o.o. z siedzibą w Knurowie. Za odbiór odpadów wszyscy mieszkańcy mają obowiązek uiszczać opłatę wynikającą ze stawki określonej przez Radę Miejską w Pyskowicach.\nRada miejska ustala stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Nowe stawki do pobrania pod linkiem "Opłata za gospodarowanie odpadami".\nKogo obejmuje system?\nNieruchomości zamieszkałe, czyli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy.\nNieruchomości o charakterze mieszanym, na terenie których zamieszkują mieszkańcy i prowadzona jest działalność gospodarcza.\nNa podstawie uchwały nr XVII/156/2020 Rady Miejskiej w Pyskowicach z dnia 29 stycznia 2020r. właściciele nieruchomości, które w części stanowią nieruchomość, na której zamieszkują mieszkańcy, a w części nieruchomość, na której nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, zobowiązani są do złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.\nTak więc osoby, które są właścicielami lub zarządcami zamieszkałych nieruchomości, gdzie dodatkowo jest prowadzona działalność gospodarcza, muszą dodatkowo uiszczać opłatę wyliczoną jako iloczyn powierzchni użytkowej lokalu i stawki wynoszącej 1,40 zł za m2. Przykładem jest tutaj budynek wspólnoty mieszkaniowej, w którym oprócz mieszkań mamy sklep wielobranżowy. W takim przypadku, by opłata poprawnie została nałożona, należy przeliczyć wszystkich mieszkańców i wskazać metry powierzchni użytkowej zajęte pod prowadzenie działalności.\nSystem nie obejmuje nieruchomości niezamieszkałych, czyli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a jednak powstają tam odpady komunalne. W tym przypadku należy posiadać własną umowę z przedsiębiorcą odbierającym odpady komunalne, który posiada wpis do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych.\nRada miejska przyjęła uchwały określające zasady funkcjonowania systemu odbioru odpadów komunalnych na terenie gminy Pyskowice, w tym uchwałę w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku. Poniżej link do prowadzącej do nich strony.\nUchwały do pobrania.\nJak uniknąć w kolejnych latach podwyżki?\nPytanie to jest o tyle trudne, że nie na wszystkie czynniki wpływające na wzrost ceny odpadów mamy wpływ. Co jednak możemy zrobić?\nOgraniczyć ilość opakowań wprowadzanych do środowiska poprzez noszenie na zakupy własnej wielorazowej torby oraz wybieranie produktów bez zbędnych opakowań.\nDlaczego? Bo od początku roku 2020 firma odbierająca odpady obciąża nas opłatą naliczoną za każdy kilogram zebranych odpadów według cennika obowiązującego dla konkretnej frakcji.\nKompostować bioodpady. Kompostowanie można nazwać organicznym recyklingiem. W przypadku domków jednorodzinnych odpady biodegradowalne można składować w przydomowych kompostownikach. Bioodpady oddawane z terenu Pyskowic stanowią ok. 7 % odpadów.\nSegregować odpady komunalne zgodnie z obowiązującymi zasadami. Koszt utylizacji tony odpadów segregowanych jest relatywnie niższy niż tej samej tony odpadów zmieszanych, które trafią na składowisko.\nUczciwie podawać liczbę osób zamieszkałych i metrów zajętych pod prowadzenie działalności gospodarczej. Opłatę naliczoną przez wykonawcę dzieli się przez liczbę mieszkańców i metrów zgłoszonych do systemu. Więc czym nas więcej tym opłata jest mniejsza.\nRacjonalnie korzystać z pojemników na odpady i worków. Firma wywozowa w swojej kalkulacji kosztów uwzględnia obowiązek wyposażenia nieruchomości w pojemniki na odpady oraz worki. Tak więc worki na segregację, które pobierzemy i nie wykorzystamy w pełni oraz zgodnie z przeznaczeniem, w bezpośredni sposób wpływają na wysokość opłaty. To samo dotyczy kosztów wymiany zniszczonych kubłów lub pojemników, które stoją na naszej nieruchomości i nie są wykorzystywane. W gniazdach śmietnikowych zabudowy wielorodzinnej należy unikać dostawiania nowych pojemników na odpady segregowane i braku równoczesnej rezygnacji z pojemników na odpady zmieszane.\nPrzedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowo-Usługowe “Komart” Sp. z o.o., 44-193 Knurów ul. Szybowa 44, tel. 32/235-11-83 wew. 1, 2, adres e-mail: dhgo@komart.pl, dgo2@komart.pl.


Harry Style daje ostatnie koncerty w Europie\nHarry Styles (https://www.facebook.com/harrystyles/)\nByły członek grupy One Direction, przed świętami miał sporo pracy. Ostatnie dni marca spędził w Hiszpanii, gdzie zagrał dwa koncerty. W Wielkanocny Poniedziałkowy wieczór, Harry'ego również czeka kolejny występ. Tym razem artysta będzie śpiewał dla publiczności w Mediolanie.\nBrytyjczyk, ze swoją trasą Live On Toure odwiedził już kilka miast, zarówno w Stanach Zjednoczonych, Azji i w Europie. Przed świętami Wielkanocnymi, Harry zawitał do Hiszpanii. Dał koncerty w dwóch największych miastach: 30 marca w Barcelonie, oraz dzień później w Madrycie.\nObecnie wokalista przebywa we Włoszech gdzie czekają go kolejne dwa koncerty. Pierwszy odbędzie się już dziś w Mediolanie a kolejny 4 kwietnia w Bolonii.\nNa liście państw, które odwiedzi Harry, niestety zabrakło naszego kraju.\nKwiecień to ostatnia możliwość aby usłyszeć muzyka na żywo. Polscy fani muszą udać się albo do Niemiec albo do Wielkiej Brytanii. Ostatnią szansą jest stolica Irlandii – Dublin, gdzie 16 kwietnia Style da ostatni koncert w Europie. Bilety sprzedają się błyskawicznie więc trzeba się śpieszyć.\nharry styles rock


Premier League – zakład bez ryzyka za 299 PLN w BETFAN - Legalny Bukmacher\nTak jest! Dzisiaj startuje najlepsza liga na świecie i z tej okazji BETFAN ma dla Was coś specjalnego w ramach Radaru365. Zagrajcie bez ryzyka za 299 zł na mecz otwarcia, w którym Liverpool zmierzy się z Norwich. Myślicie, że drużynę Kloppa czeka lekka przeprawa? Nam się wydaje, że o wiele łatwiej będzie Graczom, którzy skorzystają z dzisiejszego Radaru365! Zarejestruj się z kodem LEGALNY i odbierz należne bonusy!\nPromocja obowiązuje w dniu 09.08\nKupon musi zawierać typ z meczu Liverpool – Norwich z kursem co najmniej 1,5. Wszystkie zdarzenia na kuponie muszą zostać rozliczone do 09.08, 23:59\nBonus zostanie dopisany w sobotę, 10.08\nPrevious Darmowy Mobile Bonus 40 PLN na start Premier League\nNext Największa oferta bukmachera Premier League na rynku!


'Todo posible, nada seguro' czyli dramatyczne acz udane zakończenie podróży\n'Todo posible, nada seguro' czyli 'wszystko możliwe, nic pewne' - to często powtarzane przez Boliwijczyków wyrażenie najlepiej chyba opisuje dość dramatyczna końcówkę mojej podroży po Boliwii. Teraz, gdy siedzę już sobie wygodnie w domu popijając mate de coca (niestety z torebki, bo trudno wyobrazić sobie przewiezienie liści koki przez obsesyjne na tym punkcie Stany - musiałam zostawić cala torebkę liści recepcjoniście w hotelu), łatwo o tym pisać, ale w Rurrenabaque, gdy po raz setny słyszałam z ust pani z agencji "No te preocupes", które należało według nich interpretować jako zapewnienie, że wszystko będzie w porządku, miałam ochotę odkrzyknąć jej, że dosyć mam już tych nic nie wartych w Boliwii zapewnień. Ale wiedziałam, że to nie ma najmniejszego sensu. A co się działo? Otóż ta pani, która naprawdę się starała, zapewniła nas już w południe, że ma potwierdzone 2 jeepy, tylko na 5 po południu, gdy zwyczajowo zjadą z pampy. Dziesięć razy pytaliśmy czy to pewne i za każdym razem dostawaliśmy stuprocentowe potwierdzenie, że tak. Udało nam się w międzyczasie dobrać do naszej trójki 4 osoby, które za wszelką cenę chciały wydostać się z tego przeklętego przez nich miasta i stawiliśmy się zgodnie z umową o 16.30 przed agencją, gdzie powinny już na nas czekać wymarzone 'quatro por quatro'. Ale minął kwadrans (to jeszcze nic), pół godziny, godzina, kolejna godzina, a jeepy z pampy nie zjeżdżały. Pani coraz bardziej nerwowo gdzieś biegała (niestety nie mogła skontaktować się z kierowcami, bo byli poza zasięgiem) i zapewniała nas, że muszą wrócić i nie wie, dlaczego ich jeszcze nie ma. Po półtorej godziny zaczęliśmy już rozglądać się po innych biurach, ale zdaje się, że turyści wynajęli już wszystkie dostępne jeepy (ku uciesze agencji turystycznych), bo po 2 godzinach z trudem udało nam się znaleźć wolnego jeepa, który wyglądał na grata, ale pomyśleliśmy, że to w Boliwii normalne i już bez wahania zdecydowaliśmy się go wynająć (zresztą agencja dała nam 10 minut na podjęcie decyzji). Pojechali go umyć (miało to trwać 15 minut trwało godzinę) i około 20.30 szczęśliwi zasiedliśmy do naszego czerwonego grata i było nam już wszystko jedno, że droga z Rurrenabaque do La Paz jest jedną z najgorszych przepraw w kraju (3/4 to wyboista nieasfaltowana droga), a podróż do stolicy trwa mniej więcej 13, 14 godzin. Mieliśmy jeepa i to było najważniejsze. Nieważne, że po pół godziny musieliśmy wrócić do miasta, bo na stację za miastem, gdzie nasz kierowca chciał zatankować nie dowieźli benzyny, nieważne, że jak zapewniała nas agencja dostaliśmy na tę trudną nocną podróż dwóch kierowców i szybko zorientowaliśmy, że jeden to żółtodziób, którego rola polegała na tym, że wyjechał z miasta, szybko zamienił się miejscami z drugim, bardziej doświadczonym i jego rola ograniczała się do powstrzymywania tego doświadczonego przed zaśnięciem. Nieważne, że do przodu wepchała się jeszcze młoda matka z 3-letnim dzieckiem, która jak się okazało miała jechać z nami do La Paz. Ważne było, że siedzieliśmy w jeepie i jechaliśmy. Droga była rzeczywiście okropna i o spaniu można było jedynie śnić....gdyby było to możliwe. Starałam się w ogóle nie myśleć, że tak będzie przez 14 godzin i wyobrażałam sobie wszystkie możliwe najgorsze sytuacje, w jakich może się znaleźć człowiek, by jak najmniej odczuwać dolegliwości tej podróży. I było w miarę w porządku mniej więcej do piątej godziny podróży, kiedy nasz jeep nagle zgasł. Chwila grozy, kierowcy coś tam pomajstrowali i odpalili samochód. Uffff...jedziemy. Radość trwała przez kolejną godzinę. Samochód znowu zgasł i majstrowanie przy nim zajęło już z pół godziny. Kierowcy mieli ewidentny problem, bo nie mieli klucza, który pozwoliłby im na naprawę uszkodzonej części. Była już noc, staliśmy w jakiejś zapadłej dziurze, gdzie stał jeden dom (a jego obudzeni właściciele nie mogli nam pomóc). Kierowcy próbowali jak to w Boliwii zastosować środki zastępcze. Rezultat - straciliśmy napęd na przednie koła, ale w sumie nie był on nam poprzedni, więc pojechaliśmy dalej.\nKolejny etap podróży trwał może ze 40 minut. Kiedy tym razem samochód padł, wiedzieliśmy, że sprawa jest poważna. Przyznał to nawet sam kierowca, który wcześnie jak to Boliwijczycy mają w zwyczaju zapewniał, że wszystko zaraz się rozwiąże i na pewno dojedziemy do La Paz. Samochód był kaput, staliśmy o 4 nad ranem na jakiejś zapyziałej drodze, gdzie raz na pół godziny przejeżdżała ciężarówka i mimo naszych namów, żeby je zatrzymać nasi opiekunowie wykazywali się dość dużą biernością. W końcu zdobyli się na odwagę, by zatrzymać jadącego w przeciwnym kierunku jeepa (jak się okazało z 3 turystami). Kierowca, zdecydowanie bardziej zaradny od naszych próbował pomóc, wspólnie z naszymi zidentyfikował usterkę (wystarczyło wymienić w kole jakieś zardzewiałe śruby i polecił dojechać do najbliższej wioski, w której był mechanik. Wsparł nas jeszcze linką holowniczą (za kasę, bo tu nic nie ma za darmo, szczególnie jak są turyści) i pomógł zatrzymać ciężarówkę, która nas sholowała z 8 kilometrów do mechanika.\nByła 5 rano, w wiosce wszyscy spali, mechanik też. Młody kierowca z kobietą pukali do domu mechanika i okolicznych budynków, ale bez skutku. Starszy kierowca już widać się poddał i nie robił nic. I w tym momencie odczułam już porządny stres. Wiedziałam, że następny możliwy transport do La Paz to autobus, który wyrusza z Rurrenabaque o 11 rano i jest w stolicy o 6 rano następnego dnia. Dla mnie to było już za późno, bo miałam lot w piątek o 6.55, a La Paz w hotelu jeszcze bagaż do odebrania. Dopytywałam się naszych opiekunów, jakie jest wyjście z tej sytuacji, a oni jak zwykle zapewniali, że wszystko będzie ok, że znajdzie się mechanik, naprawi jeepa i za 7 godzin będziemy w La Paz. Nie potrafili znaleźć alternatywy. I kiedy już naprawdę zrobiło się kiepsko nadjechał wielki autobus, który musiał się zatrzymać, bo nasz jeep blokował drogę. Zmusiłam niemalże młodego kierowcę, żeby skorzystał z okazji i zapytał się dokąd ten autobus jedzie. Okazało się, że to lokalny autobus na trasie Riberalta-La Paz (chyba ze 24 godziny jazdy) i że miał dokładnie 7 wolnych miejsc. I choć w międzyczasie znalazł się mechanik, nie chcieliśmy ryzykować i skorzystaliśmy z tej jedynej możliwej alternatywy dostania się do La Paz autobusem floty Yungeña. Nasza ekipa z jeepa musiała kupić nam bilety (40 boliwianów na głowę czyli ok. 5 USD). Na szczęście para Belgów, która z nami jechała wpłaciła w Rurre tylko połowę kwoty (na resztę musiała zastawić w paszporty), na co agencja zgodziła się w drodze wyjątku, dzięki czemu tę pozostałą kwotę rozdystrybuowała pomiędzy pięć osób, które musiały z góry zapłacić całość. Odzyskaliśmy więc część pieniędzy.\nJedyną zaletą tej dość długiej jeszcze podróży do La Paz był fakt, że udało mi się zobaczyć Yungas i przejechać wzdłuż najniebezpieczniejszej drogi na świecie, która dziś już zamknięta jest dla ruchu, bo 300 metrów niżej biegnie otwarta niedawno druga droga. Ale momentami człowiek i tak ma stracha, bo ta droga wije się po stokach i czasami robi się na niej dość ciasno. Ale widoki piękne.\nDo La Paz udało nam się szczęśliwie dostać o 15.45 w czwartek. Udało nam się też odzyskać zwrot pieniędzy z Amaszonas za niewykorzystany bilet lotniczy i częściowy zwrot pieniędzy z agencji Travel Trucks za nie do końca zgodny z zaprezentowanym przez nią programem wyprawy do dżungli. Czyli przynajmniej jakiś miły element w tym dramatycznym powrocie do La Paz.\nNa zakupy souvenirów zostało mi niewiele czasu. Wieczorem zjedliśmy z Cecile i Pierigiem pożegnalną kolację, potem pobiegłam do hotelu spakować się, przespać jakieś 4 godziny, by wstać przed 4 rano, bo już o 4.30 musiałam być na lotnisku.\nNo i jestem w domu. 3 ostanie dni spędziłam praktycznie w różnych środkach komunikacji, próbując dotrzeć do upragnionego celu.\nPrzez te ostatnie dni chciałam jeszcze zobaczyć Zona Sur czyli dzielnicę La Paz, w której mieszka najwyższa klasa, ale chyba muszę zostawić to sobie na inny czas.\nA z taksówki naprędce strzeliłam jeszcze kilka pożegnalnych fot La Paz.\nTo była ciekawa choć wymagająca podróż.\nI trochę chyba przyzwyczaiłam się do tego boliwijskiego porządku "todo posible, nada seguro' :).\nAutobus, który nas wyciągnął z kryzysu\nOstanie spojrzenie na La Paz (przez okno taksówki)\nA tu po starcie z lotniska w La Paz pięknie objawił się wystający ponad chmury szczyt Huayna Potosi (6088 m n.p.m.)\nDzungla i... przymusowy pobyt w Rurrenabaque\nWczoraj wrocilam z 4-dniowego pobytu w dzungli, a teraz siedze w Rurrenabaque. Od 8 do 12 probowalismy zalatwic jeepa do La Paz, bo od dwoch dni linie Aeroszonas anuluja wszystkie loty La Paz - Rurrenabaque - La Paz. Powod? Tutaj trudno dowiedziec sie o prawdziwa przyczyne rzeczy. Kazdy mowi cos innego. Trzy dni temu niespodziewanie przez okolice przeszla burza i dosc obfite deszcze i od tego czasu nisko wiszace chmury ograniczaja widocznosc - male samolociki nie moga ladowac i startowac, bo okolica jest dosc gorzysta. Inna wersja, ktora krazy po miescie - przyczyna wiszacego w powietrzu dymu sa chlopì, ktorzy masowo ostatnio wypalali pola, a poniewaz nie ma wiatru, dym zgromadzony w powietrzu zawisl gesta chmura nad Parkiem Madidi. Rurrenabaque wypelnilo sie wiec turystami, ktorzy jakkolwiek probuja wyrwac sie do La Paz, bo stamtad maja loty do domu albo do kolejnego kraju. A lokalne agencje czerpia z tego zyski.\nAle...wracajac do dzungli, niezla to byla przygoda. Wprawdzie biuro, ktore ten moj pobyt w dzungli organizowalo bylo do kitu, ale przewodnik Walter robil wszystko, zeby wyprawa byla udana. Wielu turystow, przyzwyczajonych jednak do jakiegos komfortu, konczy tour po dzungli z duza niechecia - ja wyladowalam w najgorszych mozliwych warunkach jesli chodzi o nocleg etc., ale to wlasnie chyba bylo najlepsze, bo naprawde czulam, ze bylam w dzungli. Bylam w koncu sama z przewodnikiem, choc pierwszej i ostatniej nocy w moim kampie nocowaly jeszcze dwie dodatkowe osoby. Najpierw para ze Szwecji, a 3 dnia pojawila sie znajoma mi doskonale para Francuzow, Pierig i Cecile, ktorych spotkalam podczas podrzozy z Tupizy do Salar de Uyuni. Wyglada na to, ze spedzimy razem czas juz do konca naszego pobytu w Boliwii, bo razem jedziemy dzis do La Paz, a pojutrze wylatujemy z Boliwii.\n3 i 4 dzien mielismy tego samego przewodnika i razem zrobilismy ostatniego dnia niezly 5-godzinny treking po dzungli - weszlismy na gorke, z ktorej mozna bylo ogarnac niezly kawal dzungli i pampy, choc widocznosc byla nieco ograniczona przez dosc geste i wilgotne powietrze, ktore jest wlasnie przyczyna anulowanych lotow.\nAle wracajac do samej dzungli - o tej porze roku nie ma w niej za duzo zwierzat, bo to sucha pora i musza isc dalej szukac wody. Za to niemal kazde drzewo, kazda roslina ma jakies zastosowanie lecznicze. Mieszkancy dzungli maja nawet lek na raka! Walter codziennie ciagal mnie na trekingi po dzungli i tlumaczyl mi z jakiej rosliny co mozna zrobic, co jest toksyczne a co nie etc. etc. On tej dzungli uczyl sie od dziecka, wiec jego wiedza byla bardziej ludowa, pelna raczej nazw potocznych niz wlasciwych, ale i tak byly to fascynujace opowiesci Np. o drzewie, z ktorego wyciagu robi sie napoj antykoncepcyjny. Wystarczy wypic raz na trzy lata taki wywar i ma sie spokoj z ciaza. No raczej tego nie sprawdze, wiec nie mam innego wyjscia jak wierzyc Walterowi na slowo.\nDodatkowa atrakcja bylo obserwowanie umiejetnosci Waltera radzenia sobie w kazdych warunkach - spedzil w dzungli samotnie wiele czasu i chyba wszystko potrafi w niej i z niej zrobic. Trudno bylo sie czegokolwiek z nim obawiac. Ale i tak swoje przezylam. Drugiej nocy, tej ktorej bylam sama o 4 nad ranem nad dzungla przeszla trzygodzinna burza i niezla ulewa, dosc nietypowa na te pore roku. Burza w dzungli, gdzie drzewo stoi obok drzewa naprawde porazila moja chora wyobrazie, w dodatku odglos naprawde silnego wiatru uruchomil w mojej glowie wrecz Lynchowskie wizje, mimo zapewnien Waltera, ze burza nie potrwa dluzej niz godzine. A to wszystko chyba dlatego, ze w dzungli najwieksze wrazenie robia jej odglosy, wieczorem glosno tam jak w fabryce. Moze jak wroce do domu, to wrzuce tu plik z telefonu komorkowego - odglos dzungli naprawde jest niesamowity i tylko dla niego warto tu spedzic te 4 dni. Mimo ze, powtarzam, wiekszosc spotkancyh ludzi nie bylo zadowolonych z pobytu tutaj - ale trudno sie dziwic - to nie miejsce dla przyzwyczajonych do komfortu mieszczuchow i ja tez bylam szczesliwa, ze po 4 dniach moglam wziac w hotelu prysznic ;).\nZdjeciowo raczej tu marnie, bo troche malo swiatla, a ile tez mozna fotografowac roslin i instektow, ale troche fot jest.\nTaki sobie dzunglowy krabik i pajaczek\nA to najladniejszy i najwiekszy motyl dzungli o nazwie Visita (to nazwa Waltera) - sporo teraz w dzungli motyli, bo to okres ich wylegu\nDzrzewa i liany (tych drugich jest chyba z 15 gatunkow)\nTo drzewo kolcami chroni sie przed wrogami, a to drugie ´arbol de agua´ w porze deszczowej gromadzi w srodku wode, by w porze suchej rozprowadzac je miedzy wysuszonymi korzeniami roslin dookola\nA to drzewo o nazwie ´drzewo, ktore spaceruje´ co dwa lata przesuwa sie o metr do przodu. Jak? Galezie z tylu obumieraja, a drzewo wypuszcza nowe z przodu i tak sie przemieszcza. A to drugie drzewko dostarcza barwnik do farbowania ubran i nazywa sie 'sangre de torro' czyli bycza krew.\nLiana ´escalera´ czyli schody - sluzy zwierzetom do wspinania sie na drzewa. Z tej drugiej liany pochodzi Ayahuasca - halucynogenny rytualny srodek Indian Ameryki Poludniowej, ktory miesza sie jeszcze z inna roslina, by zapewnic sobie mistyczne wizje i przezycia. W Rurrenabaque sa agencje, ktore organizuja takie toury (afisze ponizej) - Ayahuaske trzeba bowiem brac pod przewodnictwem mistrza - ale niezla kase biora za te 'tripy'.\nA ponizej na pierwsyzm zdjeciu liana, ktora zabija drzewa. Obrasta je swymi ramionami i drzewo umiera, a liana zajmuje jego miejsce. A obok korzenie drzewa, ktore ma z 500 lat (wedlug Waltera)\nI jeszcze liana o nazwie 'uña de gato' czyli koci pazur, z ktorej mozna pic wode - duzo wody, warto ja znac, gdy zabraknie nam wody w dzungli. Ponoc woda ta ma tez wlasciwosci lecznicze - jest dobra na nerki, ale tez ma najlepsze ze wszystkich roslin dzialanie przeciwrakowe. I chyba dziala, bo napilam sie jej wczoraj i niezle mi nerki przeczyscilo ;)\nKilka rzutow na dzungle z ´miradora´ czyli naszego punktu widokowego, na ktory sie wspinalismy ostatniego dnia\nA to moje obozowiska w dzungli\nZwiedzalam dzungle w Reserva Pilon Lajas - tu znajduje sie tez lokalna wioska, ktora po czesci zyje z ekoturystyki. Tu mieszka Walter i jego rodzina (czyli zona i szescioro dzieci, na zdjeciu tylko piecioro)\nSzkola i dzieciaki z wioski\nZachod slonca nad Rio Beni i kilka rzutow na zamglona tudziez zadymiona rzeke\nA to juz na brzegu Rio Beni w Rurrenabaque - chamas czyli tutejsi lokalesi, ktorzy zyja na dziko, gdzie popadnie, czesto zajmuja porzucone lodzie\nI to by bylo na tyle - teraz modlimy sie, zeby wydostac sie z Rurrenabaque, nie mamy innej opcji jak wynajac jeepa, bo wszystkie loty znowu zostaly anulowane. Ludzie chodza po miescie i szukaja kompanow do jeepa, bo ta podroz niestety troche kosztuje.\nI znow ladowanie w Rurrenabaque po 3 dniach spedzonych w boliwijskiej pampie. Wrazenia glownie przyrodnicze. Pierwszy dzien: 3 godziny jazdy jeepem z Rurrenabaque do Parku Narodowego Santa Rosa. Potem wjazd na lodke i 3 godziny splyw rzeka Yakuma do campu. Atrakcje po drodze: dziesiatki zolwi, ptakow roznej masci, aligatorow, rozowe delfiny, z ktorymi mozna plywac (niestety niezwykle ciezko je sfotografowac) etc. Pierwszego dnia wieczorem wyplywamy zobaczyc tysiace swiecacych oczu aligatorow (tez trudno sfotografowac). Drugiego dnia treking po pampie w poszukiwaniu anakondy (udalo nam sie znalezc), potem siesta, wyplyw na polow piranii (na szczescie nie olbrzymich), a dzis splyw rzeka o 5.30, by posluchac odglosow pampy (niesamowitych - trudno spac) i splyw spowrotem do Santa Rosa. Troche jak dla mnie wyprawa za bardzo zorganizowana, ale inaczej trudno sie tam dostac. Za to swietne jedzenie, bo na miejscu sa lokalne kucharki. Zdjec za duzo nie zrobilam, bo dla nikogo w mojej grupie nie byly one priorytetem, wiec rzadko mielismy porzadny przystanek na uchwycenie jakiejs ciekawostki przyrodniczej. Grupa: dwoch mlodych brytyjskich studentow, srednio zorientowanych na ludzi, bardziej na siebie i ciekawa para: Austriak lewicowiec i alterglobalista, ktory studiowal w Angli i Stanach i jego dziewczyna Niemka, tez wloczaca sie po swiecie (oboje po socjologii, obecnie zmierzaja w kierunku Buenos Aires, by tam zamieszkac).\nI troche fot jak zwykle.\nSrodek transportu po rzece Beni i boliwijska pampa o zachodzie slonca:\nPonizej rajskie ptaki, ktore na przekor swej nazwie wydaja bardzo brzydkie, skrzeczace odglosy i aligatory, ktore odglosow nie wydaja.\nA to amfibie - przedziwne zwierzeta, kapiwary, ktore wystepuja ponoc tylko tutaj - straszne brzydule, ale maja w sobie cos sympatycznego\nNo i anakonda - dusi w 3 sedundy, ale z przewodnikiem mozna sie z nia nawet bawic (czego nie robilismy z szacunku do natury, a co chetnie robia izraelscy turysci)\nA to moje wariacje na temat piranii, bo troche sie nudzilam (nie zlowilam zadnej)\nI treking po pampie\nTo tyle na dzis, jutro znowu znikam na 4 dni - tym razem ide na treking po dzungli, prawdopodobnie sama z przewodnikiem, bo akurat jestem w niskim sezonie, na szczescie.\nRurrenabaque - w koncu cieplo, zeby nie rzec goraco!\nNo nareszcie! O ile do tej pory umieralam wieczorami z zimna i szczytem moich marzen bylo wziac cieply prysznic, o tyle teraz znalazlam sie w miejscu, gdzie marzeniem jest zimny prysznic. 30 stopni, wilgotno, upalnie, leniwie. Czlowiek sie snuje po malym i przyjaznym miescie bez celu i wcale tego celu nie stara sie szukac.\nPrzylecialam tu dzis rano Amoszonas Aerolineas - malutkim samolotem, moze na 20 osob. Wystartowalam sposrod osniezonych Cordillera Real a wyladowalam w gestej dzungli - pas startowy to po prostu pas gestej trawy. Jutro wybieram sie na 3 dni na pampe do Parku Narodowego Santa Rosa, a potem na 4 dni do dzungli, do Parku Narodowego Madidi. Kajmany, krokodyle, rozowe delfiny, tysiace roslin i insektow - to mnie czeka od jutra. Dzisiaj szwedalam sie ulicami Rurrenabaque, polozonym nad rzeka Beni. Na szczescie jest bardzo malo turystow, bo to nie jest najwyzszy sezon. Rurrenabaque zamieszkiwali ponoc kiedys Tacana, jedno z niewielu plemion nizinnych, ktore oparlo sie chrzescijanstwu. To ponoc oni odpowiadaja za nazwe Beni (co oznacza wiatr) oraz Rurrenabaque.\nA glownym srodkiem transportu sa tu motory, glownym zajeciem....no coz, troche na zdjeciach. Ponoc sa piekne zachody slonca. A i ludzie sa tu zdecydowanie bardziej wyluzowani niz na Altiplano i... bardzo powolni.\nTakim samolotem lecialam z La Paz do Rurre\nA to obrazki z przechadzki po miescie\nA tu na drugim zdjeciu na dole reklama jednego z wielu biur, ktore oferuja etno toury z...wtajemniczeni beda wiedzieli ;)\nPsu tez goraco\nA takie scenki sa w Rurre najczestsze (to nie jest biedne porzucone dziecko, po prostu mu sia zasnelo :)\nI to tez scenka zwykla tu\nA tu jeszcze cos co swojsko brzmi :)\nOdwiedzilam tez lokalny cmentarz - tu tez jest kolorowo\nLa Paz po raz drugi\nDzisiaj zlazilam sie po La Paz. Zaczelam od dzielnicy w okolicach Mercado Negro i Mercado de Hechiceria. Na tym drugim cholas sprzedaja najprzerozniejsze specyfiki na wszystkie dolegliwosci swiata - mozna tez kupic zestaw ofiarny dla matki ziemi czyli Pachamamy i zasuszony embrion lamy, ktory trzeba wkopac w ziemie pod nowo budowany dom.\nRoznice, jakie mozna zobaczyc w La Paz najlepiej odzwierciedlaja podzial spoleczenstwa boliwijskiego, ktore jakos nie moze sie zlozyc w jedna calosc. Evo Morales witany byl z nadzieja, ze po ladach dyktatorkich rzadow, przy calkiem dobrej sytuacji ekonomicznej uda mu sie w koncu zjednoczyc spoleczenstwo. Od ubieglego roku specjalne cialo (La Asamblea Constituyente), ktore zostalo powolane sposrod reprezentantow wszystkich klas do stworzenia nowej konstytucji nie moze sobie poradzic z trudnym zadaniem pogodzenia roznych interesow poszczegolnych grup. Coraz czesciej slychac narzekania, ze pokladane w Evo nadzieje nie zostaly spelnione.\nPodzial La Paz - najwyzej mieszkaja najbiedniejsi i indigenios, im nizej tym bardziej zamoznie, klasa srednia, a potem na samym dole w Zona Sur klasa wyzsza. Ale tam wybiore sie w przyszlym tygodniu. Dzis dotarlam do Sopocachi, dzielnicy nowych biurowcow i nowoczesnych budynkow, wypomadowanych i pieknie ubranych facetow, modnych restauracji i klubow. I gdzies pomiedzy tym europejsko wygladajacym tlumem da sie zobaczyc chole sprzedajace ze swoich ulicznych straganikow slodycze, chipsy, chrupki, orzeszki, wlasciwie wszystko od mysla do powidla.\nSwiatlo bylo dzis beznadziejne, ale kilka fotek strzelilam.\nKolonialna Calle Jaen (odwiedzila tu dzisiaj swietne muzeum instrumentow, glownie boliwijskich - sporo tego jest, nie tylko charango)\nTroche kolonialnej architektury - nieco podniszczonej\nDzieciaki przed collegem - we wszystkich szkolach obowiazuja jednolite stroje. Giertych by sie ucieszyl.\nI cholas - nie moge sie im oprzec\nA Evo buduje socjalizm\nA stare dodge wciaz swietnie sie spisuja w roli trasportu miejskiego\nEmbriony lamy na Mercado de Hechiceria\nI widok na La Paz z mojego hotelu i Plaza del Estudiante (to juz jest El Prado czyli dzielnica klasy sredniej)\nZ Tupizy do Uyuni czyli 4-dniowa wyprawa po Los Lipez i salarach\nTo byla super podroz. Podrozowalam znowu z czworka Francuzow - para z Paryza i para z Tuluzy. Bardzo fajni ludzie. Mielismy duzo zabawy i zobaczylismy naprawde piekny kawal Boliwii. Dzis wyladowalismy w La Paz. Czas wziac porzadny prysznic i zgrac zdjecia. To za pare godzin.\nPoki co ide sie zainstalowac w pokoju.\nPierwszy nocleg w malenkiej miejscowosci gdzies na 4000 m n.p.m.\nW kazdej dziurze maja przynajmniej jedno boisko - ale Indianki grajace w kosza nie chcialy sie dac sfotografowac, za to liamy nie maja nic przeciwko :)\nW dali wulkan Uturuncu i Laguna Celeste\nCo chwila jakas laguna, nie pamietam juz wszystkich nazw. Pamietam tylko, ze pelne sa mineralow, a nawet substancji toksycznych co poniektore.\nnp. Laguna Verde, ktora przez kiepska pogode nie jest taka turkusowa jak zwykle\nA to pustynia Dalego (tak sie nazywa i cos w tym jest)\nA ponizej gejzery na 5000 m n.p.m. - tu zlapala nas sniezyca\nI moja ukochana Laguna Colorada, ktora tez przez pogode za czerwona jak zwykle nie byla, ale...\nArbol de piedra czyli drzewo z kamienia\nMoje ukochane rozowe flamingi, ktore masowo zyja na nietoksycznych lagunach\nI vicunas - piekne zwierzaki\nI Salar de Uyuni - najwieksza pustynia solna na swiecie\nI moja ekipa\nI na razie to tyle, bo mi zamykaja kafeje.\nPozdrowienia z La Paz!\nA dzisiaj bylam na 5-godzinnej konnej przejazdzce w okolicach Tupizy. Samo miasto to calkiem mila dziura i lezy tylko na 2950 m n.p.m., wiec jest cieplo. Od jutra czeka mnie 4-dniowa wyprawa po Los Lipez i Salarach de Uyuni. Brrrr....\nMoj kon Tabuco\nNo niestety, chcialam zaladowac wiecej zdjec, ale sie zaciela maszyna. Ide wiec spac.\nNo dobra - nie zanudzam juz tekstem, a dziele sie fotami. Coraz mniej czasu na pisanie.\nMoje sniadanie na mercado\nMercado central w Sucre\ntumbas te po prawej\na to ich deserki - sporo maja galaretek i budyni, nieco bardziej wodnistych niz u nas\nmozna tez sobie kupic gotowy torcik - panie robia je na miejscu\nTroche kolonialnej architektury Sucre\nI wszedzie transparenty (pozostalosc po strajku glodowym)\nI inne scenki\nCiezko z dodawaniem fot - strasznie to skomplikowane i zabiera duzo czasu.\nDzis poszlam sobie rano na sniadanie na lokalne mercado czyli rodzaj rynku, ktory tu w Sucre ma miejsce w hali zaraz naprzeciwko mojego hostelu. W hostelach serwuja tylko sniadania kontynentalne, a ja chce cos lokalnego. Zasiadlam wiec sobie przy jednym ze stolikow w wielkiej hali, gdzie panie nawoluja ¨Sientase mamita, papita¨ (tak mowia do wszystkich) zjadlam sniadanie skladajace sie z tojori con leche (to cieply napoj z kukurydzy - wersja con leche czyli z mlekiem ma konsystence zupy mlecznej z zacierkami), un pastel (nadmuchane ciacho z cienkiego ciasta z serem w srodku) i bunuelos (cos w stylu donatow). Bylo pysznie i tanio (jakies 1 PLN) i pogadalam sobie przy okacji z Boliwijczykem, ktory siedzial przy moim stoliku. Swietnie oglada sie budze sie do zyia mercado. Powloczylam sie po nim jeszcze troche i poszlam kupic bilet do Tupizy.\nPani z biura, gdzie kupowalam bilet okazala sie niezla gadula (niezwykle sympatyczna zreszta). Rozmawialysmy chyba z godzine. Tu rozmawia sie teraz glownie o polityce. Z czwartku na piatek byla w Sucre nocna manifestacja, w ktorej brali udzial glownie studenci - doszlo nawet do konfrontacji z policja. A dzis zjechalo do Sucre mase campesinos, zeby znowu demonstrowac, ale ludzie z miasta nie chca konfrontacji.\nPonoc wioza z Potosi ciezarowke dynamitu. Ja na szczescie wyjezdzam dzis do Tupizy przez Potosi. Mam nadzieje, ze nie natkne sie na maszerujacych na Sucre Indian. Choc juz sie do tych marszow i manifestcji przyzwyczailam.\nPani z biura skarzyla sie, jak wiekszosc tu w Sucre ludzi, ktorych obecny rzad niewiadomo czemu ma za oligarchow (ona np. zarabia jakies 300 blolivianos miesiecznie czyli ze 40 dolarow), ze Evo Morales, choc dobry czlowiek, kierowany jest przez Hugo Chaveza.\nCopacabana, Fran, Isla del Sol i Sucre\nChwile nie pisalam, bo bylam zajeta podrozowaniem, ale postaram sie dzis troche nadrobic. W srode wyladowalam w Copacabana, o ktorej juz troche tu pisalam. To dosc turystyczne miejsce, ale trudno sie dziwic, bo to punkt wyjscia do Isla del Sol (Wyspy slonca), najwiekszej wyspy na jeziorze Titicaca. A wyspe te naprawde mozna nazwac rajem na ziemi. Trudno sie dziwic, ze lud Tiahuanaco jeszcze przed Inkami wierzyl, ze z wod jeziora powstalo zarowno slonce jak i ich krol-bog z biala broda - Viracocha. Z kolei Inkowie wierzyli, ze jezioro bylo kolebka ich cywilizacji. Kiedy w polowie XVI w. przybyli tu Hiszpanie, zaczely krazyc legendy na temat skarbow, jakie kryje jezioro Titicaca. Wedle jednej z opowiesci, Inkowie ukryli w nim swoje zloto, by ocalic je przed Hiszpanami.\nPo upadku cywilizacji Tiahuanaco w rejnie Titicaca zaczeli osiadac i rosnac w sile Kollas (tak sami sie nazywali Indianie Aamara, ktorzy mieszkaja tu do dzis i do dzisiaj mowia w swoim jezyku). Ich najwazniejsze bostwa to slonce i ksiezyc (ktore uwazano za meza i zone), matka ziemia czyli wszechobecna do dzis Pachamama, a takze duchy: achahilas (duchy gorskie - wierzono, ze to duchy przodkow opiekujace sie soimi plemionami czyli ayllus) oraz apus (duchy gorskie, ktore chronia podroznych i dostarczaja wode dla pol upranych) czesto kojarzone z poszczegolnymi nevados (osnizonymi szczytami gor).\nKiedy ludy Aymara wchlonelo krolestwo Inkow, inkaski wladca Tupac Yupanqui zalozyl osade Copacabana, ktora miala sluzyc za miejsce odpoczynku dla pielgrzymow odwiedzajacych huaca (swiatynie) Titi Khar´ka (Skale Pumy), gdzie dawniej skladano ofiary z ludzi. Titi Khar´ka znajduje sie na polnocy Isla del Sol.\nPrzed przybyciem hiszpanskich ksiezy w pol. XVI w. Inkowie podzielili Aymara na dwie grupy: wiernych Inkom Hurinsaya, ktorym przypady wysokie stanowiska oraz opozycjonistow, ktorzy sluzyli jako sila robocza. Taki podzial klocil sie calkowicie ze zorientowana na spolecznosc kultura Aymara (do dzisiaj jest to bardzo widoczne).\nSkonczylo se na tym, ze Aymara odrzycili religie Inkow i czesciowo przyjeli chrzescijanstwo zakladajac Sanctuario de Copacabana, ktore jest mieszanka tradycyjnych wierzen Aymara i chrzescijanstwa. Cpacabana to narodowe sanktuarium, do ktorego co roku zmierzaja pielgrzymki.\nWszystko na niej wyglada jakby zywcem bylo wziete z broszury o wymarzonych wakacjach. Niestety w Copacabanie i na Isla del Sol w nocy ostro w kosc dalo nam zimno. W dodatku padal deszcz i byly straszne burze. Do zimna zreszta juz sie powoli przyzwyczajam. Juz pierwszej nocy w Copacabanie zaczelo padac - z tego tez wzgledu zamiast o 8.30 poplynelam na Isla o 13.30. I na lodce usiadlam jak sie po chwili okazlo obok Fran, z ktora spedzilam kolejne dwa dni. Fran jest z Kapsztadu i podrozuje po Ameryce Poludniowej od kwietnia, po tym jak ze sporym zyskiem sprzedala swoje mieszkanie. Ma 39 lat i urodzila sie tego samego dnia co ja. Skonczylo sie na tym, ze aby obnizyc koszty pobytu na wyspie dzielilysmy pokoj w hostelu Inti Kala, do ktorego z portu trzeba sie bylo wspinac 45 minut pod gore. Ale warto bylo, bo mialysmy stamtad wspanialy widok na zachod slonca, z tym tylko zastrzezeniem, ze zawsze tuz przed zachodem slonca niebo pokrywaly chmury. Ale widok i tak zapieral dech w piersiach. Titicaca wyglada jak moze.\nNa Isla del Sol sa trzy wioski, najbardziej rozwinieta i turystyczna to Yumani, na poludniu. Na polnocy, gdzie doplynelysmy nastepnego dnia znajduje sie Cha`llapampa, a miedzy nimi Challa.\nNa Isla del Sol spedzilysmy dwie noce - dzien po przyplynieciu zrobilysmy sobie trek z polnocy na poludnie odwiedzajac po drodze dosc skape ruiny Chincana. Na wyspie mieszkaja wylacznie Aymara, campesinos, w przeciwienstwie do cholos czyli tradycyjnie ubierajacych sie Indian mieszkajacych w miastach. Jedynym srodkiem transportu na wyspie sa osly, dlatego woda na samej gorze kosztuje o boliwiano wiecej niz na dole, bo trzeba ja tam wwiezc.\nZ Fran rozstalysmy sie wczoraj w Copacabanie. Ja wrocilam do La Paz i wsiadlam w nocny (calkowiecie bezpieczny) autobus do Sucre, gdzie wlasnie uzupelniam bloga.\nAutobusem jechali sami lokalesi, ale raczej wiecej bylo wsrod nich potomkow Hiszpanow i mestizo. No i od czlowieka, campesino spod Sucre, ktory siedzial obok mnie dowiedzialam sie, jaki dzis jest ajwiekszy problem polityczny tego niezwyle upolitycznonego kraju. Stety badz niestety, Evo Morales jest skrajnym socjalista i preferuje grupe indigenos czyli rdzennych Indian, ignorujac postulaty klasy sredniej i wyzszej. Evo jest tez przyjacielem Fidela Castro i Hugo Chaveza. A obecnym problemem numer jeden, ktory zaostrza konflikty, co potwierdzila dzisiejsza gazeta Corero del Sur jest fakt, ze rzad nie chce przeniesc siedziby rzadu do oficjalnej stolicy kraju, Sucre, ktore jest uwazane za centrum uniwersyteckie kraju. To chyba tez najpiekniejsze miasto Boliwii, z kolonialna, jednolita architektura, i bardzo europejskie - w poronaniu do La Paz niewielu tu widac indigenos. No i wczoraj skonczyl sie dosc dlugi strajk glodowy, podczas ktorego potestujacy domagali sie, by rzad podjal decyzje w sprawie przeniesienia swej siedziby do Sucre.\nNo a z lzejszych rzeczy, caly czas staram sie smakowac lokalne przsmaki - dzis wybralam sie na mercado (doslownie naprzeciwko mojego hostelu) i wypytywalam sie o rozne owoce, ktore wydawaly mi sie niezajome. Nawet udalo mi sie prawie zaprzyjaznic z jedna chola, ktora dala mi probowac rozne lokalne przysmaki. Kupilam od niej tumbos czyli rodzaj passion fruit (rany, jak to jest po polsku?) i melon de agua (wodnistego melona), ktory smakuje nieco inaczje niz melon, jaki znamy w Polsce.\nJutro wybieram sie chyba do Tupizy (nie wspomnialam, ze spotkalam na Isla del Sol Vivienne, te z lotniska w Miami) i umowilysmy sie, ze spotkamy sie w Tupizie.\nWidok na Cordillera Real\nWidok z hostelu Inti Kala na szczycie Isla del Sol za dnia i o zmierzchu (A view from the hostel Inti Kala on the top of Isla del Sol at day and at dusk)\nZwierzęta at Isla del Sol (animals at Isla del Sol)\nuparte lamy (stubborn lamas)\nDzieci na Isla del Sol (Isla del Sol kids)\nVanessa (9 lat - nasza ulubienica) i dzieci spotkane podczas treku (Vanessa and kids met during the trek)\n"Pagame" (zaplac mi) to czesto sie slyszy od dzieci na Isla, dalam im dlugopisy i caramelos czyli cukierki za rada znajomego z Copacabany\nDziewczynki Aymara w tradycyjnych strojach (Aymara girls in traditional dress)\nZebranie starszyzny w Cha'llapampa na północy Isla del Sol (The Elders' meeting at Cha'llapampa in the northern part of Isla del Sol)\nTrek z północy na południe Isla del Sol (trek from the north to the south of Isla del Sol)\nNa trasie Chincana (on the Chincana route)\nRuiny Chincana z Palacio del Inca (Chincana ruins with the Palacio del Inca)\nStól ceremonialny (Ceremonial Table) i Inti Kha'rka czyli Skała Pumy (The Rock of the Puma)\nmate de Coca po drodze (mate de Coca on the way)\nKoa - wszechobecna na wyspie rytualna roślina Aymara o zapachu mięty (koa - a ritual Aymara incense bush smelling of mynth, omnipresent at Isla del Sol)\nW porcie Yumani (in the Yumani port)


TaxPress nr 44/2019 – DMS TAX\nW dzisiejszym numerze DMS TAX Press polecamy Państwu artykuł Przemysława Wojtasika pt. „Exit tax: skarbówka chce podatku od darowizny i przeprowadzki za granicę”, mówiący o surowych interpretacjach skarbówki związanych z przepisami exit tax. Za istotny uznaliśmy również tekst tego samego autora pt. „WSA: zagraniczne szkolenie w kosztach”.\nWażny jest także artykuł Wiesławy Moczydłowskiej pt. „NSA: Hotel dla pracowników kosztem ogólnym z prawem odliczenia VAT”. Polecamy także Państwa uwadze tekst Aleksandry Tarki pt. „Stawki VAT: woda w ciastku bez znaczenia dla klienta”, w którym autorka opisuje wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczący stawki VAT.\nIstotny jest także artykuł Pawła Rochowicza pt. „Zwykły odpis kosztów auta wygląda na optymalizację”, który podnosi zawiłość przepisów związanych z ujawnianiem schematów podatkowych. Zwracamy również uwagę na tekst Moniki Pogroszewskiej pt. „Spółka nie może zapłacić PIT za wspólnika – interpretacja podatkowa”.\nPolecamy także lekturę artykułu Grażyny J. Leśniak pt. „NSA: To podatnik, a nie organ ma wskazać przepis, który ma być przedmiotem interpretacji”, w której autorka opisuje sprawę podatnika, który został wezwany do uzupełnienia wniosku o interpretację podatkową celem wskazania przepisów ordynacji podatkowej, których interpretacji oczekuje.


Polacy w drodze na Broad Peak - zima 2012/2013 - Wielicki/Berbeka - Page 3 - Sport, Zawody, Zawodnicy - SkiForum\nCałe swoje dotychczasowe życie myślałem ,że góry łączą a przynajmniej powinny łączyć szczególnie w ekstremalnych warunkach ,a tu kolejny przykład może brawury, młodości i braku zrozumienia istoty gór!?\nMłodości? - chyba tak bo tuż po maturze też doświadczyłem podobnego zachowania (oczywiście w mniejszym wymiarze!) pozostawiając współtowarzysza wędrówki na przeł.Liliowe a sam udając się w śniegu i mgle na Świnice...\nEdited by rycho65, 18 September 2013 - 10:24.\nNiestety, popełniamy takie błędy w górach.\nDla mnie ta tragedia jest nauczką że ważniejszy jest towarzysz przygody niż cel.\nRzeczywiście polecam przeczytać na spokojnie raport bez subiektywnej oceny innych i wyciągnąć własne wnioski.\nDla mnie inny punkt jest dużo ważniejszy... pomimo wielkiego uznania za zasługi dla Polskiego Himalaizmu dla Pana Krzysztofa Wielickiego to punkt 8.1. jest główną przyczyną tej tragedii. Jeżeli ustalone byłby aspekty w punkcie 8.1. można by szukać kogo jest wina, bo ktoś złamałby ustalenia. Niestety nie każdy wybitny sportowiec musi być dobrym kierownikiem/trenerem do tego trzeba mieć odpowiednie predyspozycje, których tutaj najprawdopodobniej zabrakło.\nŁańcuch jest tak mocny jak jego najsłabsze ogniwo, czasami 2 ogniwa są wstanie pociągnąć lokomotywę, a 10 się rozerwie. Jeżeli głównym celem jest zdobycie góry to jeden zespół idzie a drugi go zabezpiecza, jeżeli wychodzą wszyscy to w przypadku gdy ktoś słabnie (oznaki choroby, wycieńczenia lub dużo wolniejsze tempo) to drugi udziela mu pomocy a inna dwójka wychodzi i realizuje cel i taka decyzję podejmuje kierowniki wyprawy! i nie ma że on nakazuje komuś sprowadzić inną osobę do bazy a ktoś "marudzi" powinno być całkowite podporządkowanie bo to nie są zabawy w przedszkolu że ja chce i koniec. W mojej prywatnej opinie w przypadku wolnego tempa, powinni albo wszyscy zawrócić, albo dwójka wraca dwójka wychodzi i realizuje cel, ale decyzję o tym znowu podejmuje kierownik wyprawy! Oczywiście łatwo się to komentuje po fakcie albo raczej tragedii, jednak tutaj nie chodzi o osądzanie tylko o wnioski na kolejne wyprawy. Nie skreślałbym całkowicie Bieleckiego i Małka, oczywiście oni popełnili błędy i to kategoryczne, ale mam wrażenie że nie mieli nikogo "nad sobą". W raporcie też nie napisano nic negatywnego na Maćka B. wiadomo o zmarłych źle się nie mówi tym bardziej że nie mogą się bronić. Ale w sumie to on był najbardziej doświadczony i mógł podjąć decyzję o odwrocie, albo skontaktować się z kierownikiem wyprawy (i dalej brak ustaleń aspektów punktu 8.1.), a z informacji wynika że nie chciał się kontaktować? inna sprawą jest że niby schodzili razem z Tomkiem K. , ale w momencie gdy był ktoś potrzebny koło Tomka aby podać mu np. leki to chyba Tomek był sam? Pytanie czy Maciek już wtedy wpadł w szczelinę? jeżeli tak to dlaczego Tomek o tym nie poinformował skoro byli blisko siebie?\nNiestety zachowania z codziennego życia - a ostatnio są pełne egoizmu, wyrachowania i myślenia głównie o sobie, oraz dojście do głosu ( nie uwłaczając nikomu ) pokolenia wychowywanego bezstresowo - skutkuje takimi zachowaniami w górach. Na szczęście nie dla każdego jest ta presja osiągnięcia celu najważniejsza,. są jeszcze osoby mające humanitarne odruchy\nWielicki nie został oczyszczony, jak ktoś tu pisał, był kierownikiem wyprawy i na nim tez ciąży odpowiedzialność za to co się stało.\nZ momentu samego zaginięcia, kiedy jeszcze nie było wiadomo co się stało, kojarzy mi się wypowiedź Wielickiego, że on nie mógł powiedzieć Berbece "nie idź", bo on i tak by poszedł. Trudno gdybać co by było gdyby trzymali się razem, czy przeżyliby czy razem zginęli, ale z raportu wynika że Bielecki z Małkiem mogli zwolnić tempo, a najwyraźniej Bielecki zaczął panikować. Za duże chyba było parcie na szczyt, za dużo indywidualizmu w grupie, brak racjonalnej możliwości oceny zespołu. Od tego jest chyba kierownik wyprawy żeby umieć powiedzieć koniec, szlus, schodzicie na dół. No i problemy z radiem, pytanie czy rzeczywiste czy nie\nWłaśnie, jakoś mnie się w głowie nie mieści, że tak można zostawić kogoś, że jest taka obojętność właśnie tam , w ekstremalnych warunkach. Wiecie co mnie najbardziej uderzyło w tym co pisała pani Monika Witkowska? Sytuacja, gdzie ludzie przechodzili obojętnie obok zwłok człowieka, który zmarł kilka dni wcześniej, Ona sama napisała, że ma wrażenie, że ludzie tam obojętnieją na takie zdarzenia. A może to rzeczywiście wysokośc na jakiej przyszło sie znależc zmienia myślenie i pojmowanie świata, bo przeciez jest to tzw. strefa smierci, gdzie organizm nie funkcjonuje prawidłowo\nOna sama napisała, że ma wrażenie, że ludzie tam obojętnieją na takie zdarzenia. A może to rzeczywiście wysokośc na jakiej przyszło sie znależc zmienia myślenie i pojmowanie świata, bo przeciez jest to tzw. strefa smierci, gdzie organizm nie funkcjonuje prawidłowo\nNiedotlenienie upośledza przede wszystkim funkcjonowanie układu nerwowego, poszczególnych zmysłów, kory mózgowej a więc i myślenie, poważnie zmiejsza samokrytycyzm.\nW przypadku braku aklimatyzacji pierwsze objawy niedotlenienia pojawiają się już po przekroczeniu 3000 m. Należy się zastanowić, czy od osoby przebywającej długo na wys. pow. 7000m możemy wymagać tego co tu na nizinach nazywamy logicznym, analitycznym myśleniem koniecznym do skutecznego działania w ekstremalnych sytuacjach. A wiec czy wchodzenie na 8000 m bez tlenu ma sens i kto powinien podejmować istotne decyzje a kto powinien się do nich bezwzględnie stosować.\nwysokosc nie usprawiedliwia obojetnosci………\nczy mam tlen czy nie,na pewno rzucil bym sie ratowac\n- najblizszych: zone i corke\n- moje psy\nreszta - nie wiem, nie byle w takich warunkach\nJa uważam, że nikt z nas nie jest uprawniony do formułowania jakichkolwiek ocen pod adresem któregokolwiek z uczestników tej wyprawy. Nikt z nas nie był bowiem w takich warunkach i nikt z nas nie potrafi ocenić czy dane zachowanie w danych warunkach było w porządku czy nie.\nBroad Peak to nie piaskownica i myślę, że od pewnej wysokości i od pewnego stopnia zmęczenia zaczyna się dosłowna walka o życie... przede wszystkim (stety lub niestety) o swoje życie...\nJa mimo wielu podejść do tematu nie potrafię ocenić które rozwiązanie w takich warunkach jest lepsze:\n1) ratować siebie i pozwolić zginąć koledze (i zostać nazwanym zdrajcą)\n2) pomóc koledze i zginąć razem z nim (i zostać nazwanym bohaterem)\nPodobne dylematy pojawiły się na głupim kursie OWD, kiedy instruktor zadał nam pytanie co byśmy zrobili w sytuacji, gdy na głębokości powiedzmy 15-20 m zauważylibyśmy, że ktoś z naszej grupy np. stracił przytomność i zaczyna dość gwałtownie opadać w toń. Do pewnej głębokości można w miarę bezpiecznie go "gonić", ale co zrobić w sytuacji, kiedy wiemy, że musimy zejść na tyle głęboko, że sami praktycznie nie mamy szans na wyjście cało z tej sytuacji... Pamiętam, że po tym pytaniu zapadła grobowa cisza i nikt z 15 osobowej grupy nie pokusił się o udzielenie odpowiedzi.\nW sprawie Broad Peak drażni (o ile mogę tak powiedzieć) mnie jedno - skoro Adam Bielecki jako pierwszy stanął na szczycie (czyli zrealizował cel wyprawy) to czemu podczas jego schodzenia i mijanki z resztą ekipy, nikt nie podjął męskiej decyzji pt: "Panowie udało się. Mamy sukces. Teraz razem schodzimy."\nUżytkownik sese edytował ten post 19 wrzesień 2013 - 06:06\nNo właśnie! Ponieważ nie byliśmy na podobnej wysokości w podobnych warunkach (?) nigdy tego nie zrozumiemy!\nCzym dalej od tragedii tym więcej zapytań - jak po wojnie! Szkoda ,że nie ma czarnych skrzynek...\nTak mi się zdaje, że od takich decyzji jest kierownik wyprawy, jako osoba z najlepszym dostępem do atmosferycznego tlenu, ale musi mieć łączność i autorytet. Poza tym z raportu wynika, że choć wyszli trochę późno, to mieli jeszcze zapas czasu. Za mały jestem żeby kogokolwiek oceniać, ale w moim osobistym odczuciu, była tam rywalizacja, grupa się podzieliła i każdy zaczął dbać o własny rekord. Wydaje mi się, że Bielecki jest świetnym wyczynowcem i rekordzistą, można śmiało puścić go przodem i pójdzie jak czołg, ale... trzeba umieć za nim nadążyć. Ja nie chciałbym go ani na mojego przewodnika ani ratownika. Nie ta psychika. Mógł też obawiać się że jeśli zwolni tempo, to zbliży go to do konieczności podejmowania decyzji o których piał Sese. Niewątpliwie niedobór tlenu powoduje zdejmowanie hamulców z ludzkiej psychiki i mogą wychodzić na wierzch różne wady osobowości których w normalnym życiu nie widać, bo każdy własne lęki i fobie głęboko ukrywa przed innymi\nz jednej strony piszesz że nie mamy prawa oceniać, bo nie byliśmy nigdy w Himalajach na tak dużych wysokościach,\na jednak stawiasz pytania które są sugestiami oceny\nzastanawiające jest to że wszyscy tam działali bardzo indywidualnie, tak przynajmniej wynika ze słów Bieleckiego,\nw czasie wejścia nikt nie podjął dyskusji że nie wszyscy są w stanie wejść i trzeba odpuścić,\nto wcale nie jest bohaterstwo powiedzieć: rezygnujemy z wejście nie damy rady, zawracamy,\nnikt wtedy nie ryzykuje swoim życiem, wręcz przeciwnie - zwiększają szansę przeżycia swojego i kolegi poprzez wycofanie,\nale wówczas nie ma sukcesu, nie ma celu\nczyli tutaj problem polega raczej na poświęceniu swojego celu i pomoc koledze czy choćby podjęcie dyskusji o ewentualnej rezygnacji\n(chodzi mi o moment wejścia kiedy były już symptomy że część grupy idzie za wolno), niż na wyciągniecie ręki do kolegi który już tonie, a ja sam nie dam rady (moment zejścia)\nwczoraj był długi wywiad z Bieleckim w Tvn24,\non nic nie wspomniał o tym żeby w czasie ataku podjęli jakąś dyskusję, kto jest silny kto da radę wejść,\na kto powinien odpuścić, po prostu każdy indywidualnie podjął decyzję jakim idzie tempem i reszta go nie interesuje,\nmoże tak to właśnie musi wyglądać tam wysoko\nproblem jest tylko taki że część wspinaczy ma inną ocenę ...\nnas ta sprawa zamartwia, dlatego że środowisko wysokogórskie (mimo raportu) nie ma jednego zdania na temat tej tragedii,\nprzedstawiając niby nasze oceny i pytania, tak naprawdę powołujemy się na wypowiedzi różnych wspinaczy\nUżytkownik MarioJ edytował ten post 19 wrzesień 2013 - 09:01\nto też "proces pewnego współzawodnictwa" tak jak na bieżni lub trasie biegowej, trasie rowerowej, itp - jedni pomagają (np Kukuczka by pomógł a Messner chyba nie?) a drudzy powiadają - ratujcie się sami!\nja chyba też ,co zasygnalizowałem wcześniej.\nDo ewentualnego usprawiedliwienia Bieleckiego najwyraźniej brakuje czarnych skrzynek.\nPonadto boję się o jego dalszą karierę.\nPrzez ten wybryk może zostać "zgnojony" (zdołowany psychicznie - coś w tym rodzaju?!) jak to wczoraj ktoś powiedział.\nUżytkownik rycho65 edytował ten post 19 wrzesień 2013 - 09:18\nMyślę, że warto poznać zdanie człowieka, którego o brak doświadczenia w tej dziedzinie trudno posądzać.\n""Szczyt zapłacony musi zostać zdobyty" - tak powiedział Polak, himalaista, zdobywca ośmiotysięczników, już nie żyje.\nZa wyprawę płacą sponsorzy, aby na ekranach pojawiło się logo ich firmy i w umyśle potencjalnego kupca wytworzyło potrzebę zakupu.\nAby pojawiło się w mediach - relacje, wywiady, oczywiście w strojach obwieszonych reklamami - wyprawa musi odnieś sukces, czyli zdobyć szczyt.\nWyprawa, która nie zdobyła szczytu, często nawet nie zasługuje na notkę na ostatniej stronie gazety i wtedy nici z kasy od sponsora na następne wyjazdy.\nCo może wzbudzić jeszcze większe zainteresowanie?\nWyprawa której udało się zdobyć szczy, ale zginęli ludzie.\nDwa w jednym - kumulacja!\nI niekończące się relacje ze zdobycia, obowiązkowo w strojach reklamowych i relacje pogrążonych oczywiście w smutku kolegów w takiż też strojach a na końcu dramatyczne apele o akcje poszukiwawczą znów, o ile to możliwe, w strojach reklamowych.\nSponsorzy podwójnie lub potrójnie zadowoleni i jest kasa na następne wyprawy.\nJak zatem wyprawa jest najbardziej opłacalna dla wspinaczy?\nDo celu po trupach."\nCała ta dyskusja, raporty, wywiady i inne bzdety nie mają najmniejszego sensu.\nGdy w szpitalu u pacjenta odnotuje się saturacje krwi tlenem na poziomie poniżej 80-90% to jest to uznane za stan zagrożenia życia. Saturacja na wysokościach 7000m i więcej wynosi maksymalnie 60-70% a często mniej. W bardzo poważnym stopniu upośledza to możliwości zarówno fizyczne jak i umysłowe.\n- 100m w terenie płaskim to jest 20x 10 kroków rozdzielone odpoczynkami\n- zwykłe rozstawianie namiotu powoduje zawroty głowy z wyczerpania\n- często upośledzona jest zdolność logicznego myślenia, występują zaburzenia koordynacji wzrokowo-ruchowej, znane są przypadki halucynacji i zaburzeń psychicznych.\nOsobiście nocowałem na wysokości 7200m bez dodatkowego tlenu, będąc w pełni zdrowym i w idealnych warunkach. Mimo tego doświadczyłem lekkich halucynacji i nieuzasadnionych stanów lękowych a kolega nocujący w tym samym obozie miał identyczne spostrzeżenia.\nZ uwagi na powyższe czynniki, jakakolwiek ocena zachowań zimą na 8000m, jest pozbawiona sensu. Z uwagi na bardzo indywidualną reakcję na niedotlenienie mózgu i wyczerpanie, nie można też określić, realnych możliwości danych osób, na podstawie doświadczeń innych, nawet doświadczonych himalaistów.\nMało tego, w większości wypominane błędy, byłyby zupełnie odwrotnie postrzegane gdyby wyprawa zakończyła się sukcesem.\nZa późna godzina wyjścia? Z uwagi na temperatury ta pora jest wręcz idealna. Część wypraw wychodziła nawet później.\nBrak tlenu w wysokim obozie? Oczywiście, że lepiej jakby był ale raz, że nic by nie zmienił a dwa że setki wypraw obyło się bez niego.\nNie można mieć też pretensji do wspinaczy, że dążyli do zdobycia szczytu. Że nie zawrócili, że wszystko trwało za długo. Podobnie "błędne" decyzje podejmowali najlepsi i najbardziej podziwiani himalaiści, odnosząc spektakularne sukcesy.\nTu nie chodzi o indywidualna odporność tego czy innego osobnika, bo to powinien ocenić kierownik wyprawy w czasie jej kompletowania i wypraw przygotowawczych. W końcu tam nie jadą amatorzy.\nZ drugiej strony są juz komercyjne wejścia „z ogłoszenia" na Mont Everest.\nProblem leży gdzie indziej - w zasadach.\nNie wspinam się, ale nurkuje i to od bardzo dawna.\nJeśli zespół, jedna czy dwie dwójki idzie razem, to w przypadku jakichkolwiek kłopotów cały zespół przerywa zejście i się wynurza. To kardynalna zasada i nie ma od niej odstępstw. W tej sytuacji to nieważne, że przyjechałeś na to jedno nurkowanie z drugiego końca Polski, że bardzo chcesz, że następne może będzie za rok, albo już nigdy - zespół to zespół i nie zostawia się nikogo.\nPo wypadku zapytałem wytrawnych wspinaczy, czy takiej solidarności nie ma miedzy nimi. Odpowiedzi bardzo mnie zdziwiły. Stąd zacytowana wypowiedź i jeszcze jedna - „Partnera nie zostawia się, nawet jeśli jest bryłą lodu, mówiło się za moich czasów. Przydałoby się, by z młodymi ktoś porozmawiał o etyce. I o pokorze. Rozmowa z jedną z najwybitniejszych polskich himalaistek Anną Czerwińską”\nKażą nam wychowywać synów jak dziewczynki a potem pretensje, że zachowują się jak baby.\nJeżeli nurkujesz od dawana to zapewne wiesz, że zasada ta tyczy się nurkowań rekreacyjnych. Powiedz mi jak w przypadku nurkowań technicznych na głębokościach przekraczających np 200m pomożesz partnerowi? Przecież wiesz, żę już poniżej głębokości uznanych za tzw. rekreacyjne czasem jeden błąd np. w użyciu niepodpowiedniej mieszanki spowoduje już poważne kłopoty bądź śmierć. W takiej sytuacji nie pomoże już nawet partner. Tu jest podobna zasada, czasem przebywając tak wysoko, w niskiej zawartości tlenu w powietrzu już się poprostu nie da nic zrobić. Trzeba walczyć o siebie, czasem może i można coś więcej, ale ja nikgo nie winię. To są zupełnie innne realia, niz wspinaczka w Tatrach czy Bieszczadach. Nie ma tam juz zastępów ratowniczych gotowych nieść pomoc, człowiek myśli i zachowuje się zupełnie nieracjonalnie, bo włączają mu się instynkty przetrwania. Myślę, żę pora zakończyć ten temat. Zupełnie nie wiemy o czym rozmawiamy . Jedno jest pewne, że byli to dobrzy wspinacze i, że jadąc tam wiedzieli jakimi zagrożeniami przyjdzie im się zmierzyć. Podobne prawa rządzą w nurkowaniach technicznych. Tam też każdy jest świadomy zagrożeń i liczy na siebie bo wie, że partner mu tego nie zagwarantuje, bo nie będzie w stanie.\nUżytkownik grzegorzf edytował ten post 20 wrzesień 2013 - 06:05\nnie wiem jak mozna sformulowac takie stwierdzenie w obliczu ludzkiego dramatu...\ndla kogo oplacalna? dla jakich sponsorow?....\njaki sponosor chce aby jego reklama pojawila sie w takich okolicznosciach, kto przy takiej relacji patrzy marketingowo.... ktory sponsor chcialby aby jego logo bylo tlem dla takiego dramatu\nprzeciez sponsoring sportowy opiera sie pozytywnych emocjach, na radosci, na sukcesie na skutecznosci itd, dlugo by tu pisac\nwierze w ludzi i dlatego mam glebokie przekonanie, graniczace z pewnoscia ze nawet najbardziej nieczuly i nieludzki szef marketingu wolalby zaplacic 2 razy wiecej za nieudana wyprawe niz taki sukces marketingowy o ktorym napisales\nnie moge uwierzyc ze mozna wysunac takie wnioski jak Twoje, po prostu mnie to poruszylo\nMiałem kiedyś przyjemność słuchać tej pani w opowieściach o Wandzie Rutkiewicz (już nieżyjącej).\nNie wiem czy to dobry wzór. Mogłem jednak coś źle zrozumieć z Jej wypowiedzi.\nCóż nie zostawia się? Myślę że jest zupełnie inaczej. Jest taki cytacik\nCzasem dochodzi nawet do sytuacji gdy grupa zdobywająca szczyt natknie się na leżącą w śniegu wciąż żywą osobę błagającą o pomoc w zejściu. Góra zmusza jednak ludzi do tego, aby taką osobę pozostawili na miejscu - ze względu na własne bezpieczeństwo.\nTo co publicznie wypowiedział pan Berbeka chyba jednoznacznie określa jak wyglądało zimowe zdobywanie góry, niestety. Dlatego rozumiem spotykaną niechęć do wyprawy po ciała.\nCzyli w bardzo prestiżowym przedsięwzięciu wszechobecne polskie druciarstwo, ciekawe kto za to odpowiada, Adam Bielecki? na którym wszyscy wieszaja swoje pretensje?\nBerbeka, Kowalski później Hajzer - cześć ich pamięci!\nJak komuś mało, to ukazała się właśnie książka Hugo-Badera, który uczestniczył w wyprawie pogrzebowej\nSese - niestety, to co nazywasz "zdrajca' - to 99% postaw ludzi tam wysoko - nikt tam nie bedzie ratowal kogos innego. taka jest prawda\npoczytalem troche ksiazek, troche rozmawialem ze wspinaczami (nie, mnie wsrod nich nei bedzie…..) hm……. moze to drastyczne, ale ilustracja postaw tam w gorze jest to, ze kolejni wspinacze uzywali zamarznietego ciala Kowalskiego jako stopien, ulatwiajacy wspinaczke - po prostu wbijali raki w jego cialo, zeby sie wspiac wyzej……….\nna poziomie mmorza trudno wymyslic okreslenine na takie czynnosci - tam, to normalne…….\nPS nie pisze tego,zeby krytykowac wspinaczy - taka jest prawda - dla mnie wspinacze w tym wymiarze musza byc pieprznieci - poziom zycia i ewolucje zycia mozna prowadzic bardziej logicznymi dzialaniami, a nie z pogranicza ludobojstwa (biernego, bo biernego, ale zawsze ludobojstwa)\ndorabianie toerii bohaterskich, to jak konie przeciw tankom…. dla jednych bohaterstwo, dla innych glupota\nJak sie OBECNIE przypatruje przemyslwoi wspinaczkowemu, to sie wlosy jeza na glowie - te prowadzenia gosci, ktorzy nie maja pojecia o wspinaczce wysokogorskiej, ale placa kupe pieniedzy, zeby im zbudowano mostki, wyciagi itp itd, zeby ich po prostu wciagnieto na Mt Everest, takie wydarzenia, jak na BP (nie odosobnione, zapewniam) - to jest przemysl, a nie bohaterstwo…..\njest waska grupa wspinaczy, ktorzy sa prawdziwymi ludzmi (wsrod nich wiekszosc POlakow-wspinaczy - prawdopodobnie dlatego, ze POlacy maja swoista mentalnosc, z ktorej moga byc dumni), ktorzy nie splamili sie zostawieniem ludziw gorach, ale, powtarzam: standartem jest zachowanie WLASNEGO zycia i nieryzykowania jego dla ratowania drugiego czlowieka..\nNp akcja zniesienia ciala Kowalskiego przez wielu byla oceniana jako idiotyczna…….\ndo dzis, na poboczach znanych szlakow leza zamarzniete ciala, duzo cial, obok ktorych wielu spinaczy przechodzi rok w rok…….. sobie leza, a inni sobie przechodza i ida dalej.\nCzy z tego mamy byc dumni jako rodzaj ludzki????\nCzy takie schematy sprowadzily rodzaj ludzki z drzew?? smiem watpic\nCzy jadąc na bardzo stromym takim gdzie upadek=grób oczekujesz od kogoś pomocy??? Podejmujesz wyzwanie i liczysz na swoje umiejętności i tyle. Z wspinaczami jest analogicznie - nie liczą na innych tylko siebie. I zresztą dokładnie tak samo jest z innymi ekstremalnymi wyzwaniami. Koniec końców jest się z tym samotnie. Zupełnie inaczej jest na niższych wysokościach - tutaj jest kooperacja bo jest to możliwe. Koniec końców razem zakładali obozy, poręczówki i wnosili ekwipunek. Kooperowali tak długo jak było to możliwe a później zaczął się wysiłek gdzie przeżycie jest sukcesem i tam każdy był SAM.\nCo do przemysłu "wspinaczkowego" to masz 100% racji, szerzej dotyczy to też innych aktywności (w tym i narciarstwa). Wszystko staje się teraz szybko towarem - idee, pomysły, zachowania. Może to dobrze bo jednak jest to egalitarne a wcześniej bawili się w to nieliczni. Teraz jesteś managerem w korporacji ale na 2 tygodnie chciałbyś przeżyć wielką przygodę i dobrze bo dzięki temu wiesz, że żyjesz. Ale oczywiście ma to wymiar 2 tygodniowej przygody a nie pomysłu na całe życie.\nA ja myślę, że to właśnie ten mechanizm sprowadził nas z drzewa.\nTo mamy już dwie książki.


Wernisaż Grand Press Photo 2016 – z udziałem Jacka Turczyka (jednego z laureatów tegorocznej, XII edycji konkursu) – odbędzie się 3 listopada (czwartek) w Galerii „Beczkownia” w Centrum Kultury „Browar B.”\nNajwyższa jakość systemów zarządzania ANWIL\nANWIL został laureatem VIII edycji programu Najwyższa Jakość Quality International 2014. Kapituła programu doceniła szczególnie działania spółki z GK ORLEN związane z wdrażaniem i promowaniem jakości we wszystkich aspektach działalności Spółki.\nZAK S.A laureatem ogólnopolskiego programu "Dobra Firma"\nZAK S.A. została laureatem ogólnopolskiego programu Liderzy Społecznej Odpowiedzialności - Dobra Firma 2010 pod patronatem Instytutu Filozofii i Socjologii Polskiej Akademii Nauk.\nKonkurs Poliwęglan 9x - Tylko w TUPLEX\nKonkurs dla Klientów Tuplex promujący zakup materiału Poliwęglan 9x.\nXXII Finał Konkursu Poezji Śpiewanej za nami\nUroczystym koncertem w malowniczej scenerii parku im. Henryka Sienkiewicza zakończyła się tegoroczna edycja Konkursu Poezji Śpiewanej. Dla ANWIL była to edycja szczególna.\nGrupa Azoty nagradza rolników\nGrupa Azoty wyłoniła zwycięzców konkursu na najlepsze hasło reklamujące Grupę i produkowane przez nią nawozy. Laureaci – rolnicy – otrzymali nagrody pieniężne oraz trzy Mercedesy. Nagrody rozdano w Szczecinie podczas gali podsumowującej konkurs.


Infom - Informacja medyczna - Moderowany katalog stron WWW\nAdresy, numery telefonów gabinetów lekarskich, lekarzy specjalistów, przychodni z Brzegu, Kielc, Lublina, Opola, Puław, Radomia i Rzeszowa. Aktualnie posiadamy około stu pięćdziesięciu tablic formatu A1 i B2, które są umieszczone w aptekach w siedmiu miasta wymienionych wyżej. Tablice są przeznaczone na Punkt Informacji Medycznej i pełnią rolę stacjonarnego informatora o gabinetach lekarskich, przychodniach oraz innych placówkach medycznych działających w okolicy. Oprócz udostępnienia tych informacji w aptekach plakat informacyjny wyświetla się na naszej stronie firmowej.\nSzczegóły strony www.infom.pl:\nTytuł: Infom - Informacja medyczna\nSłowa kluczowe: lekarze Brzeg, lekarze Kielce, lekarze Lublin, lekarze Opole, lekarze Puławy, lekarze Radom, lekarze Rzeszów, gabinety, spis lekarzy, informacja medyczna, adresy lekarzy, informator medyczny


Domki dla dzieci - Drewnolandia - Białystok ogłoszenia. Serwis Ogłoszeniowy Bstok.pl - bstok\ndodano: 2021.08.12 ważne do: 2021.10.11 wyświetleń: 148\nJesteśmy specjalistami w budowie domków dla dzieci, które wykonujemy wyłącznie z litego drewna iglastego. Konstrukcję zabezpieczamy podwójną impregnacją dla lepszej ochrony. Dach domku ogrodowego pokryty jest gontem bitumicznym, co zapewnia skuteczne zabezpieczenie przed deszczem, śniegiem, słońcem.\nKażdy domek ogrodowy dla dzieci można oprócz tego wzbogacić w dodatkowe elementy, takie jak piaskownicę, platformę ze schodkami i ślizgawką, huśtawkę, a nawet ściankę wspinaczkową. Możliwość budowy domku z antresolą i tarasem.\nProjekty domków zostały przetestowane pod względem bezpieczeństwa dla dzieci i otrzymały certyfikat zgodności z wymaganiami normy PN-EN 1176-1:2009+Ap1:2013.\nZamawiając domki dla dzieci marki Drewnolandia przyczyniasz się do wsparcia programu Pajacyk, organizowanego przez Polską Akcję Humanitarną, na rzecz dożywiania dzieci w Polsce. Każdy wybudowany przez nas domek, umożliwi zafundować 40 posiłków w ramach tego programu. Spraw prezent nie tylko swojemu dziecku, ale także innym!\nSkorzystanie z oferty z Drewnolandia to gwarancja solidności, przejrzystej wyceny i terminowości. Nasze usługi przeprowadzamy na obszarze całego kraju.\npokaż telefon\thttps://drewnolandia.pl/oferta/7/domki-dla-dzieci


Kajak pneumatyczny 2 osobowy / Długość 395 cm. / Wyporność 170 kg. - Home Garden and More\n» Kajak pneumatyczny 2 osobowy / Długość 395 cm. / Wyporność 170 kg.\nKod produktu: 9E4E-163CF\nJest to dmuchany kajak dwu osobowy, który wygodnie zabierzesz na wyprawę bez konieczności ładowania go na dach samochodu ani męczenia się z przyczepką do kajaków.\nKajak jest przeznaczony dla jednej osoby o maksymalne macie ciała do 170 kg.\nW zestawie z kajakiem znajdują się następujące akcesoria:\nIlość miejsc – 2 osobowy\nWyporność – 170 kg.\nWymiary zewnętrzne – 395 x 90 cm. (DxS)\nWymiary po złożeniu – 64 x 44 x 32 cm. (WxSxG)\nMasa – 16,00 kg.


Cyberprzestępcy atakują wnioskodawców - wGospodarce.pl\nWnioski przez Internet / autor: Pixabay\nOpublikowano · 6 sierpnia 2019, 19:03\nTagi: 500 plus i Dobry start biznes cyberprzestępcy wnioski\nPrzy składaniu drogą elektroniczną wniosku o „500 plus” i „Dobry start” trzeba zachować czujność i nie dać się oszukać cyberprzestępcom - ostrzega ministerstwo rodziny, pracy i polityki społecznej. Cyberprzestępcy próbują oszukać osoby składające wniosek, przekierowując na fałszywe strony lub wysyłając SMS-a.\nPamiętajmy, aby nie wchodzić na podejrzane strony oraz nie odpowiadać na SMS-y z nieznanych numerów - ostrzega MRPiPS.\nRodziny przekonały się do elektronicznej formy składania wniosków. Dzięki temu oszczędzają czas, a pieniądze szybciej trafiają na ich konta. Pamiętajmy, że złożenie wniosku przez internet jest całkowicie bezpłatne” - przypomina minister rodziny, pracy i polityki społecznej Bożena Borys-Szopa.\nŚwiadczenie z programu „Dobry start” w wysokości 300 zł przysługuje raz w roku na dziecko uczące się w szkole, aż do ukończenia przez nie 20 lat. Dzieci niepełnosprawne, uczące się w szkole, mogą otrzymać świadczenie do ukończenia przez nie 24 lat. Od 1 sierpnia o świadczenie będą mogli ubiegać się także uczniowie szkół dla dorosłych i szkół policealnych. Termin składania wniosków upływa 30 listopada.(PAP)