Dziedzictwo przodkow - Cormudian Suren PDF Ebook Książka | pdf-ebook.pl\nDziedzictwo przodkow - Cormudian Suren PDF\nDziedzictwo przodkow - Cormudian Suren\nDziedzictwo przodkow - Cormudian Suren pdf czytaj online lub pobierz na swoje urządzenie. Dokument został dodany przez użytkownika.\nDziedzictwo przodkow - Cormudian Suren Ebook transkrypt - 20 pierwszych stron materiału:\nStrona 1 Strona 2 Spis treści Okładka Strona Tytułowa Prolog Część I - Mgła Część II - Twierdza Część III - Tod Mit Uns Epilog Przypisy Od autora Strona 3 Prolog Dawno temu… Ceglane mury zniknęły już sto kroków wcześniej. Stało się to jakoś niezauważenie. Ciekawe dlaczego? Ach tak! Tam przecież było osuwisko. Zatrzymany w czasie upadek masywnej płyty z sufitu wyhamowany przez wygięte w paragraf, przeżarte rdzą stalowe pręty zbrojeniowe. W ślad za zawaliskiem nieubłaganie pełzły korzenie drzew, szukając jakiejkolwiek szpary w gruncie, by ją wypełnić. Przecisnęli się przez wąską szczelinę i ruszyli dalej prostym korytarzem. I dopiero teraz dotarło do nich, że idealnych w swej łukowej formie sklepień z czerwonej cegły oraz murów naznaczonych zmarszczkami starości i pamiątkami dawno minionej wojny już nie ma. Są za to surowe geometryczne formy podporządkowane zasadzie kąta prostego. Pionowe ściany. Poziomy sufit. I wszystko z żelazobetonu. Ściany nosiły ślady osłon z desek, na które niegdyś ten beton wylewano. Gdzieniegdzie dało się nawet dojrzeć odbity wzór drzewnych włókien. Na ścianach nie było już napisów w rodzaju: „Coj żyje”, „Katia + Pietia”, „FRK-17”, „Eminem”, „Ola - daje + 7955 555…” i tak dalej. Napisy w ogóle zniknęły. Po prostu goły beton. Zardzewiałe metalowe uchwyty pod sufitem miały podtrzymywać wiszące tam dawniej kable. W niektórych miejscach przewody zachowały się i dyndały teraz żałośnie. Sam korytarz był niezbyt szeroki. Gdzieniegdzie w ścianach znajdowały się nisze, tak jakby powinny tam być drzwi. Ale wystarczyło poświecić latarką, by dojrzeć, że wnęki o głębokości zaledwie kilkudziesięciu centymetrów kończyły się taką samą głuchą ścianą. W takim razie po co tu były? Pomyśleli tak pewnie wszyscy, ale tylko Rusłan powiedział to na głos: - A to po jaką cholerę? - Wszedł do wnęki i poklepał ścianę dłonią. - A licho wie. - Jegor o przezwisku Chrust wzruszył ramionami, świecąc latarką to na ścianę, to na tyłek Lenki w obcisłych dżinsach. - Przestań - fuknęła Lenka, wycelowała w Chrusta aparat fotograficzny i zaświeciła mu w oczy lampą błyskową. - Czyś ty zgłupiała?! - zawołał chłopak, potrząsając głową i krzywiąc się. Na ekranie cyfrówki zastygła kostropata fizjonomia Jegora na moment przed tym, jak mocno zacisnął powieki i gwałtownie się odwrócił, miotając przekleństwa pod adresem dziewczyny. - Ej, Chrust! - warknął Rusłan, najwyższy i najsilniejszy z całej czwórki. - Bo zaraz oberwiesz! - To powiedz swojej dupie… - I za dupę też! Pochód zamykał Saniok. Koledzy nazywali go Harry Potek. Aż się prosił o takie przezwisko. Niski. W okularach. Ze śmiesznie poważnym wyrazem twarzy jak na siedemnastoletniego wyrostka. No i mocno się pocił. Jego niepozorność wprost zmuszała go, by był najbardziej oczytany i inteligentny z całej grupy. I oczywiście żeby był prawiczkiem. Rusik Kałancza miał Lenkę. Jegor Chrust w ogóle miał dziewczyny, za każdym razem inną, nie tylko ze szkoły, ale nawet studentki. A spocony Saniok miał książki, internet i najlepsze oceny w klasie. Ze wszystkich przedmiotów oprócz wuefu. A do tego wiedział, jak dostać się do podziemi pod Piątym Fortem, omijając jego kompleks muzealny. - Była tu pewnie jakaś tablica rozdzielcza - powiedział cicho, świecąc latarką we wnękę i przyglądając się uważnie ścianie dookoła niej. - O, z sufitu idą mocowania. To znaczy, że szedł tędy kabel. - Jaka rozdzielnica? - odwrócił się do niego Chrust. - Elektryczna. - Kujon wszystko rozkminił - prychnął Jegor, odwracając się do pozostałych. - Masz jakieś inne wersje? - Ależ nie mam, nie mam. Ty jesteś ten mądry, my po prostu idziemy obok - mrugnął do niego Jegor. Strona 4 - Dobrze było pomarudzić. A teraz w drogę! - machnął latarką Rusłan. Lenka cyfrówką pstryknęła zdjęcie wnęki i dogoniła swojego chłopaka. - Ciekawe. Piąty Fort jest jeszcze większy, niż opowiadają… - powiedziała z podziwem. - To nie jest jeszcze Piąty Fort - przybierając poważną minę, powiedział Sańka, który zamykał pochód i ciągle spoglądał na Lenę. Bardzo często marzył, by być taki wysoki i wysportowany jak Rusłan. Może wtedy Lenka szłaby obok niego jak wierny piesek? - Jak to nie? - odwrócił się Chrust. - Przecież weszliśmy do Piątego Fortu. - Weszliśmy do szybu obok niego. I już z niego wyszliśmy. Te podziemia mają trochę inną architekturę. I wiek. Jesteśmy teraz w korytarzu, który łączył fort z czymś innym. - A z czym? - Na razie nie wiem. Mogę powiedzieć, że z tego wszystkiego, do czego się dokopałem w bibliotece i internecie, wynika, że pod Kaliningradem… mało tego, pod całymi Prusami Wschodnimi są takie podziemia, że się w pale nie mieści! - Wszystko to w większości wymysły - zabrzmiał głos Rusłana. Sania zmarszczył brwi. Nie lubił, kiedy Rusik starał się sprawiać wrażenie mądrzejszego od niego. Co jak co, ale intelekt był w tym towarzystwie przymiotem przede wszystkim Harry’ego Potka. I nie zamierzał oddawać jedynego bastionu swojej kiepskiej, mimo wszystko, samooceny. - A gdzie teraz jesteś? W wymyślonym korytarzu? - Ten korytarz jeszcze nic nie znaczy. Takich podziemi jest pełno i wokół miasta. I pod Bałtyjskiem. I w Czerniachowsku. I cholera wie gdzie jeszcze. W Riabinowce na przykład. - No i sam sobie odpowiedziałeś - uśmiechnął się Saniok. - Do czego służą te tunele? Do spacerów? Dokądś przecież prowadzą? Pamiętasz, jak w Domu Kultury Marynarzy, gdzie tak lubisz chodzić z Lenką na dyskoteki, znaleźli całą fabrykę panzerfaustów? Kilka pięter pod ziemią, Niemcy to wszystko zatopili. A kiedy odkryto ich istnienie? - No, chyba z dziesięć lat temu. - Sam widzisz! Rosjanie mieszkali tu przez pół wieku, zanim dowiedzieli się, co mają pod nogami w jednym tylko budynku. I to dopiero kiedy w Niemczech postanowiono przekazać nam jakieś odnalezione archiwa dotyczące Königsberga. Nie mamy pojęcia, co tu się jeszcze kryje pod ziemią. Nie znamy nawet małej części tego świata. Nawiasem mówiąc, z DKM-u do obecnego Domu Sztuk można było przejść bez wychodzenia na powierzchnię. Wszystkie piwnice budynków były połączone tunelami. Tak więc centralna Kneiphöfische Langgasse była zdublowana pod ziemią. - Co to za Knajpisze Lagasa? - odwrócił się Chrust. - Kneiphöfische Langgasse - poprawił go Saniok. - Tak się kiedyś nazywał Prospekt Lenina. - Kurde! Konstantynopolitańczykowianeczka normalnie. A ja myślałem, że Prospekt Lenina za Niemca nazywał się Prospekt Hitlera - zachichotał Chrust. Zawtórował mu śmiech Rusłana. - Och, Rusik, a co jak znajdziemy Bursztynową Komnatę? - Lenka złapała Kałancza za rękę. - Wyobrażasz sobie? Dostaniemy nagrodę? - A pewnie. Jeszcze pokażą nas w Kaskadzie  - mruknął idący przodem Jegor. - Fajnie by było! Nie, Rusik? - Tak czy owak, Sania, sam się zastanów, kiedy by zdążyli wybudować podziemne miasto, w które tak wierzysz? Bo ile lat faszyści rządzili w Niemczech? - Faszyści nigdy nie byli w Niemczech u władzy - pokręcił głową Saniok. Wszyscy odwrócili się i spojrzeli na niego. Jegor nawet podniósł rękę w geście zwycięstwa, wskazując kolegę palcem, i wydusił z siebie: - Aaa! Zagalopowałeś się, Potek! Głupich chcesz z nas zrobić! Jak to nie byli u władzy? A Hitler to kim był, krysznowcem? Strona 5 - Faktycznie, Saniok. Co ty za bzdurę teraz chlapnąłeś? - rozłożył ręce Rusłan. - Ech, durnie - westchnął Harry. - Faszyści, zapamiętajcie to sobie, rządzili we Włoszech. W Niemczech byli narodowi socjaliści. - A co za różnica? - zapytała Lenka. - Ano taka, że na przykład faszyści nigdy nie prześladowali Żydów. Jegor wybuchnął śmiechem: - Teraz to pojechałeś, kujonie! - Daj spokój! - Czekaj no! - machnął ręką Rusłan. - Niech będą naziści, nie w tym rzecz. Ale tak czy owak: ile lat rządzili? Nie zdążyliby czegoś takiego zbudować. - Po pierwsze, nie mówiłem o podziemnym mieście. Chociaż go nie wykluczam. Mówiłem o przewodach i tunelach łączących ważne obiekty. A jeśli chodzi o czas… Zapomniałeś o jednym istotnym czynniku. - Jakim? - Miliony niewolników, którzy pod groźbą śmierci i tortur będą robić, co zechcesz przez okrągłą dobę, żeby tylko dostać miskę zupy i przeżyć. I jeszcze coś. Mam dla ciebie przykład. Wehrwolf. - Że co? - Wehrwolf. Wilkołak. Albo, w innym tłumaczeniu, „zbrojny wilk”. Tak nazywała się kwatera Hitlera pod Winnicą. Niemcy zajęli te tereny w czterdziestym pierwszym. Nasi wyparli ich stamtąd w czterdziestym czwartym. Tylko trzy lata. I w tym krótkim czasie na pustkowiu pojawił się niezwykły bunkier. I nie tylko bunkier, ale i infrastruktura. Wojskowe miasteczko. Dookoła posadzono drzewa i krzewy dla kamuflażu. Lotnisko, by chronić kwaterę z powietrza. Elektrownia. A przecież i o Wehrwolfie praktycznie nic nie wiadomo. Dopiero niedawno okazało się, że jest tam podwyższone promieniowanie. A w końcu to Ukraina. Tutaj zaś były Niemcy. Ich terytorium. Czasu i więźniów obozów koncentracyjnych mieli aż nadto. A były jeszcze podziemne korytarze fortyfikacji z czasów Drugiej Rzeszy i podziemia zbudowane przez zwariowanych na tym punkcie Krzyżaków siedemset lat wcześniej. Nie można też zapominać o tajnych podziemnych kryjówkach pogańskich Prusów, chowających się tam przed Krzyżakami, którzy urządzali sobie na nich polowania. Wszystko to można było wykorzystać - i z pewnością wykorzystywano - przy budowie tajnej infrastruktury. - Kurczę, Saszka, jak ci się to wszystko mieści pod kopułą? - Lenka chciała chyba powiedzieć mu komplement, ale chłopak odebrał to jako szyderstwo. Spojrzał ponuro na dziewczynę i wycedził: - Dużo tam zostaje miejsca, jak się odejmie myśli o modnych ciuszkach i piosenki Ranetek . - Idiota! - prychnęła Lenka. Gorycz spowodowaną obraźliwym słowem osłodziła radość z tego, że próba wbicia Lence szpilki zakończyła się sukcesem. Sańka uśmiechnął się krzywo: - A wiecie, przyjaciele, co wam jeszcze powiem? - Jakieś kolejne farmazony? - dał się słyszeć głos Chrusta, który coraz bardziej się od nich oddalał. Sania zignorował go i kontynuował: - Nikt z was się nie zastanawiał, dlaczego Kenig  skapitulował? Pierwsze duże niemieckie miasto, najdalej wysunięty punkt obronny w całym regionie - i po prostu się poddał. - A dlatego, że nasi dali im łupnia. Tamci nie mieli wyjścia - machnął ręką Rusłan. - Rusik, trzy dni! - zawołał Sania. - Szóstego kwietnia czerwoni zaczęli, a dziewiątego Otto von Lasch  skapitulował! Dlaczego? A przecież Niemcy stawiali zaciekły opór. W końcu to nie był Stalingrad! To była ich ziemia. Vaterland. A ci pękli po trzech dniach. I to nie przed anglojankesami. Przed dzikimi bolszewikami! Przecież to do nich niepodobne! Tuż obok zgrupowanie sambijskie. Na południu - dwadzieścia dwie dywizje. Königsberg to było miasto twierdza. Terytorium Rzeszy. A ci się poddają. Strona 6 - A ty tak to przedstawiasz, jakby nic się tutaj nie działo! - W głosie Jegora nie pobrzmiewała już prowokacyjna kpina i ironia, lecz wyraźne niezadowolenie. - Wiesz chociaż, idioto, ile to nas kosztowało? Mój pradziadek tam zginął. Wiesz, jakie mieliśmy straty? No i cisnęliśmy ich, aż miło! Nie wytrzymali naszego naporu! I tyle! - Daj spokój! Tamci mogli się bić jeszcze długo. I przez jakiś czas nawet to robili. Przeciągali sprawę. W jakim celu - nie wiadomo. Wiedzieli przecież, jakie siły zostały na nich rzucone. A jednak ósmego odrzucają ultimatum. A dziewiątego - kapitulacja. Po prostu nie chcieli, żeby doszło tu do intensywnych bombardowań. Nasi mieli ciężką artylerię. Nie było wprawdzie dużych samolotów, ale nalot mogli przeprowadzić anglojankesi. Choćby spod Połtawy, gdzie amerykańskie latające fortece miały bazę. Szkopy coś tu miały, pod ziemią. I to nadal tu jest. A zmasowane naloty mogły sprawić, że to coś by się zawaliło. Niemcy już wtedy dobrze wiedzieli, co znaczą bombardowania aliantów, i rozumieli, że jeśli szturm będzie dla nas ciężki, nie będziemy się ceregielić. To nie sowieckie miasto, które trzeba wyzwolić. Nie polski Kraków, który trzeba uchronić przed zniszczeniem za cenę życia naszych żołnierzy. To miasto śmiertelnego wroga. Bomb nikt tu nie będzie żałować. Tym bardziej, że trzeba było jak najszybciej dotrzeć do Berlina. I zrobić to, zanim Niemcy wpadną na pomysł, by zawrzeć pokój z zachodnimi aliantami i zaatakować nas wspólnym frontem. - Wszystko to jakieś naciągane. Po prostu naginasz fakty do swojej teorii… - Jegorze, gdybyś mniej czasu tracił na laski, a więcej czytał, to wiedziałbyś, że jest na to jedno słowo - hipoteza. A każda hipoteza wymaga sprawdzenia w praktyce. Co właśnie robimy. - No dobra. Jakie masz jeszcze dowody na twoją teorię… czy raczej hipotezę? - zainteresował się Rusłan. - Ano mam taką małą sugestię. - Harry przyjrzał się dziwnym, mniej więcej dziesięciocentymetrowej szerokości szczelinom w podłodze i ścianach. Poświecił w górę. Na suficie była stalowa płyta. Nikt poza nim tego nie zauważył. Zresztą Saniok też nie przejął się tymi dziwnymi detalami i ruszył dalej. - Jaką? Kryli tu to, co zagrabili w ZSRR? Bursztynową Komnatę? Złote zęby pomordowanych? - ciągnął dyskusję Kałancza. - Bzdury! Nie warto nawet brać tego pod uwagę. Żadne skarby nie mogły mieć takiego znaczenia. - A więc w czym rzecz? Co tu ukrywali, jeśli, jak twierdzisz, przeciągali sprawę? I co chcieli ochronić, jeśli skapitulowali, żeby uniknąć zmasowanych nalotów? - Rusłan poświecił latarką na Sańka i ten zasłonił twarz dłonią. - Słyszałeś o Heinklu 177? - zapytał zamiast odpowiedzi. - A to co znowu? Mityczne laboratorium w rodzaju bajek o Königsbergu-13? - prychnął Rusłan. - Nie. To samolot He-177. Ciężki bombowiec. - Myślałem, że mieli tylko messerschmitty i junkersy - dał się słyszeć głos Chrusta. - Jegor, nie myśl. Nie wychodzi ci to. - A idź ty… - Dobra - przerwał im Rusłan. - A co ma do tego samolot? - Dużo. Powstała modyfikacja He-177 V-38. Wygląda na to, że w jednym egzemplarzu. Samolot specjalnego przeznaczenia. Eksperymentalny. I jak się zdaje, pod koniec czterdziestego trzeciego roku przerzucono go do 1. Eskadry Bombowej Hindenburg. A gdzie miała bazę ta eskadra? - To też wiesz? - No jasne. Eskadra miała bazę w Prusach Wschodnich. Na lotniskach Prowegen i Seerappen. Niedaleko Keniga. Czyli u nas. - No ale co do tego miał samolot? - Rzecz nie w samym samolocie, tylko w jego przeznaczeniu… Sańka nie zdążył skończyć. Przerwał im okrzyk Jegora i wtórujący mu ostry i przenikliwy pisk Strona 7 Lenki. Rusłan i Harry machnęli latarkami w tamtym kierunku. Tuż przed Chrustem wzniósł się półkolisty fragment podłogi. I takie samo półkole uciekło mu spod nóg. Jegor wypuścił latarkę, wyrzucił ręce w górę, padając na wielki żelbetowy dysk przebity idącą w poprzek korytarza osią, i próbował chwycić za krawędź. Ale obrót dysku wokół osi był nieubłagany. Płyta stała już prawie pionowo, kiedy Chrust krzyknął coś niezrozumiale i w ślad za swoją latarką ześlizgnął się w otchłań niewidocznego szybu. Okrągła pokrywa pułapki zakończyła swój obrót i znów zlała się z podłogą. - Cholera! - ryknął Rusłan i rzucił się w kierunku miejsca, gdzie jeszcze przed chwilą był ich przyjaciel. Ze wszystkich sił nacisnął rękami podłogę. - Rusik! Nie rób tego! Ostrożnie! - wrzasnęła histerycznie Lenka, przestępując z nogi na nogę i machając rękami. Sańka przyskoczył do Kałanczy i pomógł mu wprawić diabelską zapadnię w ruch. Udało im się to z dużym trudem. Przez szczelinę w kształcie półksiężyca ukazał się szyb ukryty pod obrotowym włazem. Dobiegał stamtąd daleki i szybko oddalający się krzyk odbijający się echem od ścian szybu. Potem krzyk ucichł i został tylko rezonujący pogłos w głębokiej studni. Przerażający i szarpiący nerwy. Nagle pozostała trójka wyraźnie poczuła, jak korytarz wibruje. Za nimi rozległ się przenikliwy zgrzyt, po którym nastąpiło głuche, metaliczne uderzenie i powiew powietrza. - A to co znowu?! - zawołał Rusłan. - Rusik, boję się! Co z Chrustem?! - krzyczała Lenka. - Zamknij się! - Kałancza zerwał się i pomknął z powrotem. Sańka podążył za nim. - Nie zostawiajcie mnie! - Dziewczyna pobiegła za nimi. Ale ci wcale nie zamierzali jej zostawiać. W tej chwili interesowało ich tylko jedno: co to za dźwięk słyszeli z tyłu. I dopiero teraz, gdy odkryli, że tam, gdzie przechodzili kilka minut wcześniej, był lity mur, Sańka przypomniał sobie o tych szparach w podłodze i ścianach. I stało się jasne, że tamta metalowa płyta pod sufitem była dolną krawędzią masywnej zasuwy, która wsunęła się w te szczeliny i zamknęła im drogę powrotną. - O mamusiu! - Lenka dosłownie podskoczyła w miejscu, piszcząc i zagryzając palce. - Co to jest?! Sańka i Rusłan popatrzyli po sobie, szukając jakiegokolwiek pomysłu, co robić dalej. Przed nimi była obrotowa podłoga o szerokości kilku metrów. Droga powrotna była odcięta przez nagle powstałą masywną ścianę. A w uszach wciąż jeszcze dźwięczał długi i daleki krzyk spadającego w przepaść Jegora, wyraźnie świadczący o potwornej głębokości ukrytej pod obrotową pokrywą studni. *** Na skraju lasu stał GAZ Gazela Ministerstwa do spraw Sytuacji Nadzwyczajnych w charakterystycznych barwach, dziennikarski volkswagen, kilka osobówek i kamaz służb ratowniczych. Nieco z boku zaparkował wojskowy UAZ. Przy nim stał oficer w nowiutkiej panterce od Judaszkina , w naciągniętej na czoło czapce z daszkiem. Odszedł od reszty grupy i zakrywając sobie jedno ucho dłonią, a do drugiego przyciskając telefon komórkowy, cicho rozmawiał. Obok samochodu dwoje cywili za pośrednictwem tłumacza zwracało się po niemiecku do trójki ludzi w mundurach Ministerstwa do spraw Sytuacji Nadzwyczajnych trzymających dużą i wyraźnie wiekową mapę… Wyczerpany przez głód i odwodnienie chłopak odczołgał się już jakieś czterdzieści metrów od tej wąskiej, wyłożonej cegłą i wyglądającej na bardzo starą szczeliny we wzgórzu, skutecznie ukrytej przed wzrokiem postronnych przez trawę i gęste zarośla. Południowe słońce boleśnie raziło oczy, które przez kilka dni spędzone w podziemiach zdążyły odwyknąć od światła dziennego. Drżącą ręką starł z okrągłych szkieł okularów pajęczynę i zaczął czołgać się w stronę ludzkich głosów… Dziennikarka poprawiła niesforne, poddające się słabym porywom wiatru włosy. - Jak wyglądam? - zapytała operatora. - Tak, że zaraz się z tobą ożenię - mruknął tamten, poprawiając ciężką kamerę na ramieniu. - Może już to nakręcimy? Strona 8 - No dobra. Jedziemy! Operator zmrużył jedno oko, dając znak, że włączył kamerę. - Piątą dobę trwają poszukiwaniu czwórki licealistów, uczniów Szkoły nr 2 w Kaliningradzie. Przypomnę ich nazwiska: Rusłan Machiejew, Jegor Chrustaliow, Lena Berger i Sasza Zagorski. Wiemy, że w ubiegłą sobotę wybrali się, by badać kazamaty Fortu Piątego, które dawno już upatrzyli sobie młodociani poszukiwacze przygód. Szczególnie atrakcyjnym czynią fort liczne opowieści o tajemnicach niemieckich podziemi i historie o tym, jak ludzie przepadają tam bez śladu. Lecz jeśli do niedawna wszystkie te pogłoski były niczym innym, jak tylko miejskimi legendami, nieodłączną częścią współczesnego kaliningradzkiego folkloru, to przypadek czworga uczniów stanie się, być może, potwierdzeniem złej sławy Piątego Fortu. Dziś do poszukiwań przyłączyli się przedstawiciele niemieckiego konsulatu, którzy otrzymali z Berlina archiwalne plany fortu i połączonych z nim podziemnych korytarzy. Być może pozwoli to rozszerzyć teren poszukiwań i odnaleźć błądzące w podziemiach dzieci. Teraz właśnie znajdujemy się w pobliżu byłego stanowiska artylerii przeciwlotniczej numer… „Rusłan Machiejew, Lena Berger, Jegor Chrustaliow”. Chłopak poczuł ostry ból w sercu, słysząc zza zarośli kobiecy głos miarowo powtarzający te imiona. Z oczu pociekły mu łzy. Czuł, że nie jest w stanie krzyczeć ani się czołgać. Nie wierzył, że udało mu się wydostać. I oto tutaj, tuż obok, są ludzie, którzy go szukają. Szukają ich wszystkich… Major coraz bardziej marszczył brwi, wsłuchując się w to, co dochodziło z głośnika komórki. - Tak jest! Tak. Tak, wszystko zrozumiałem, towarzyszu pułkowniku. Tak, wysłałem już żołnierzy do bazy. Tak jak powiedział Suchomlin. Dzwonił do pana… To potwierdzone? Po prostu nie mieści mi się to jakoś w… Tak. Tak jest! Zrozumiałem. Odstawił telefon od ucha i zaczął gorączkowo wyszukiwać w menu inny numer. - Borszczow, taka twoja mać! Gdzie ty jesteś?! Odpalaj UAZ-a, żywo! - ryknął. Niemcy, ratownicy, urzędnicy i dziennikarze spojrzeli z niezadowoleniem w jego stronę. Szczególnie reporterka, wyraźnie zmartwiona tym, że w jej materiale znalazły się głośne przekleństwa. Trzeba będzie kręcić jeszcze raz. Z dalekich krzaków wychynął przestraszony wrzaskami żołnierz. Poprawiając w biegu spodnie i pasek, popędził do samochodu. Major w końcu znalazł właściwy numer i nacisnął przycisk połączenia, dosłownie wtłaczając telefon w zaczerwienione od poprzedniej rozmowy ucho. - Halo! Lida! Ależ zaczekaj, nie przerywaj! Gdzie jesteś? Dzieci są z tobą? Krótko: biegiem się pakujcie, bierzcie taksówkę, za każde pieniądze, i natychmiast uciekajcie z Bałtyjska. Ale tylko Trasą Swietłogorską. W stronę Swietłogorska. Do Otradnego albo Pionierskiego. Znajdę was tam. Czy ty mnie w ogóle słuchasz?! Jaka, do cholery, plaża?! Coś ty, zgłupiała?! Powiedziałem, zabieraj się natychmiast z Bałtyjska! Taksówką! Nieważne ile… To oddaj… pierścionek zaręczynowy i kolczyki! No, co z ciebie za idiotka, no?! Powiedziałem… A dlatego, że tam jest baza wojskowa i zaraz nie będzie żadnego Bałtyjska, kretynko!!! Świadkowie rozmowy umilkli i patrzyli w zdumieniu na majora. Na ich twarzach zastygły jednakowe miny - wyrażające zdziwienie i bezgłośne pytanie: co znaczy ostatnie, tak głośno wykrzyczane zdanie? Major zaklął, zrozumiawszy, że palnął gafę, i wybierając kolejny numer telefonu, szybko skierował się za najbliższe drzewo. Obszedł je i znieruchomiał. Wprost przed nim na pogniecionej trawie leżał nastolatek. Ciemnowłosy. W okularach. W brudnym i miejscami zakrwawionym ubraniu. Z pustym plecakiem na ramionach. Chłopak patrzył na niego przygasłym, pustym wzrokiem. - Skąd się tu wziąłeś? - wykrztusił oficer. - Z… spod ziemi… - ledwie słyszalnie wychrypiał chłopiec. Strona 9 - Najwyższy czas tam wracać. - Wojskowy zmarszczył brwi i nagle zmrużył oczy. Od strony lotniska Czkałowskiego gwałtownie rozbłysło nieznośnie jasne, białe światło. Z placyku, na którym zaparkowały samochody, dobiegły odgłosy przerażenia i krzyk dziennikarki. - Zaczęło się! - wypuścił powietrze major. - Borszczow! Do mnie! Biegiem!!! Gwałtownie się pochylił, chwycił nastolatka i pomknął po śladach pozostawionych w trawie przez czołgającego się chłopaka. - Gdzie to podziemie?! - krzyknął poprzez narastający huk. - Tttam… - kulejący chłopak bezwolnie machnął ręką. Po niebie niczym strzały przemknęły rzadkie obłoki, pędzone przez nieznaną siłę. Huk narastał, aż nagle do lasu wdarł się huragan. Potężna fala pyłu wyrywająca z korzeniami młode drzewa i łamiąca stare. Fruwające krzaki zamieniły się w niekończącą się ulewę. Ściana kurzu, kamieni, ziemi i roślin porwała stojące na skraju lasu samochody i ludzi. Ostatni z miejsca poderwał się kamaz. Najpierw podniosła się lżejsza, tylna część. Zerwana skrzynia przekoziołkowała nad kabiną i zniknęła w mroku fali uderzeniowej… Dzisiaj… Teraz… *** Było zupełnie bezwietrznie. Duża rzadkość. Właśnie ta okoliczność dała pretekst do kolejnego wyjścia na powierzchnię. Potężny korpus PTS-2 , ugniatając stalowymi gąsienicami przybrzeżny piasek, zbliżał się do dawnego poligonu. Dalej na południowym zachodzie wybrzeże Półwyspu Sambijskiego było zasnute gęstą, brudnożółtą mgłą. Bezkresne brunatne fale Bałtyku były skażone nie tylko przez globalny Kataklizm sprzed wielu lat, ale też przez uwolnioną zawartość tysięcy niemieckich pocisków wypełnionych bojowymi środkami trującymi. Dawno temu Hitler ostatecznie nie zdecydował się ich użyć. Straszne dziedzictwo przypadło w udziale zwycięzcom, którzy postanowili zatopić śmiercionośny arsenał w morskich wodach. Minęły lata. Świat pogrążył się w otchłani samozniszczenia. Zniknęły miasta. Kraje. Ludzie. Cywilizacja. A pociski spokojnie leżały sobie w głębinach Bałtyku, toczone przez czas i słoną wodę. I podobnie jak to było z ludzkością, która samą siebie doprowadziła do zguby, morze popełniło samobójczy, choć nieunikniony błąd. Przeżarło powłoki pocisków i bomb, wypuszczając na zewnątrz tysiące dżinnów w postaci pirytu, tabunu, sarinu, cyklonu i innych świństw, które potrafił zsyntetyzować tylko ludzki umysł. Woda była trująca, podobnie jak nadciągająca od morza mgła. Ale teraz, kiedy zupełnie nie było wiatru, garstce ocalałych ludzi nadarzyła się jedna z nielicznych okazji, by wyprawić się w stronę Bałtyjska - dawnej bazy rosyjskiej marynarki wojennej. Ludzie potrzebowali części i podzespołów do pojazdów, których używali, a także paliwa. Wszystko to można było zdobyć również tam - w magazynie inżynieryjnym i w składzie paliwa bazy. Ogromny transporter pływający, zdolny pomieścić w swojej ładowni nawet transporter opancerzony BTR, kontynuował swój miarowy i uparty ruch po piasku, pozostawiając za sobą wyraźne odciski gąsienic. Ślady tak niepasujące do okolicznego pejzażu, przez długie lata po katastrofie całkowicie pozbawionego jakichkolwiek oznak działalności człowieka. W każdym razie na powierzchni. W kabinie siedziało czterech ludzi. Kolejna czwórka znajdowała się w części bagażowej, wśród pustych beczek na paliwo, turlających się leniwie po dnie amfibii. Ludzie byli ubrani w skafandry. Wojskowe kombinezony ochronne sprawiały, że wszyscy wyglądali jak okropni bliźniacy o martwych gumowych twarzach i szklanym wzroku masek przeciwgazowych; jak wytwory globalnej katastrofy. Przerażające fizjonomie w milczeniu rozglądały się na boki. Nieczęsto pojawiała się możliwość, by wypuścić się na powierzchnię pochłoniętego przez mrok świata w poszukiwaniu artefaktów, koniecznych by przedłużyć swoje istnienie. Nieczęsto i nie każdy miał zaszczyt oglądać zewnętrzny świat. Okaleczone przez chemię drzewa podchodzącego do morza lasu, pędy strasznych przedstawicieli zaadaptowanej nowej flory nad beżowym piaskiem martwej plaży. Leniwe brunatne fale napływające z Strona 10 żółtej mgły i pozostawiające w pasie przybrzeżnym rdzawą pianę. Sama mgła, jakby jej nie było, jakby po prostu powietrze zmatowiało, straciła przejrzystość i przybrała brudnożółty kolor. Przebijające przez gęste opary sylwetki samotnych martwych drzew tam, gdzie roślinność nie mogła znieść agonii świata i nielicznym świadkom pozostawiła tylko suche szkielety gałęzi. Borys Kolesnikow - postawny jasnowłosy mężczyzna o niebieskich oczach, z blizną po oparzeniu na prawym policzku - odwrócił głowę, spoglądając na pokonaną drogę. Równoległe kreski pozostawionych przez gąsienice kolein biegły w dal, kopiując krętą linię brzegową, ciągnącą się aż do przylądka, na którym można już było dojrzeć ruiny Jantarnego. Nagle monotonny ryk silnika zmienił wysokość i dwudziestoczterotonowy PTS gwałtownie się zatrzymał, pochylając opancerzony dziób i zadzierając tył. Beczki z łoskotem wywróciły się i poturlały w stronę siedzących ludzi. Borys zatrzymał nogą zbliżającą się do niego beczkę i ta, dudniąc, potoczyła się do tyłu, poddając się inercji opadającej po hamowaniu rufy transportera. Kolesnikow zastukał dłonią w trójpalczastej gumowej rękawicy w tylną szybę kabiny. Dwóch z czterech znajdujących się wewnątrz ludzi odwróciło się. Borys gestykulując, zadał nieme pytanie o powód tak nagłego zatrzymania. Tamci pokręcili głowami w maskach i zaczęli wskazywać gumowymi „kleszczami” przed siebie, na pancerną szybę z przodu kabiny. Kolesnikow jednoznacznie skinął głową i rozłożył ręce, dając im znać, że ni cholery z tego nie zrozumiał. Siedzący w kabinie znów zaczęli pospiesznie gestykulować, wskazując palcami przed siebie. Wtedy Borys i znajdujący się razem z nim w części bagażowej towarzysz weszli na dach pojazdu i zlustrowali teren przed transporterem. To, co pojawiło się przed ich oczami, sprawiło, że aż przetarli rękawicami szkła masek przeciwgazowych. Nie. Nie przywidziało im się. Jakieś trzydzieści metrów przed nimi, na ile pozwalała im ocenić pełznąca powoli mgła, piasek plaży przecinał łańcuch surrealistycznych w otaczającym ich pejzażu śladów człowieka. Ślady wychodziły wprost z wody, gdzie starły je już brudne i leniwe morskie fale. Poruszając się w poprzek plaży, ktoś wdrapał się na wydmę i, jak się zdawało, wszedł w suche zarośla rozgraniczające nadmorski las i szeroką wstęgę piasku… Strona 11 Część I - Mgła Strona 12 Rozdział 1 - Eksklawa Trzej ludzie w skafandrach ochronnych stali w śluzie przeciwgazowej, cierpliwie czekając na wyniki pomiarów. Miejscowy chemik skrupulatnie przestudiował wskazania przyrządów, zapukał dłonią w grubą szybę oddzielającą komorę od pomieszczenia kontrolnego i aprobująco skinął głową. Potem zniknął z pola widzenia ludzi, którzy wrócili z powierzchni. Zaskrzypiały ciężkie hermetyczne wrota. Za nimi ukazał się chemik w podobnym skafandrze, tyle że białym, a nie zgniłozielonym; a zamiast maski przeciwgazowej miał szeroką panoramiczną szybkę z aparatem oddechowym pod spodem. - W normie, chłopaki - wymamrotał przez maskę. Goście poszli za nim. Chemik szczelnie zamknął drzwi. Potem cała trójka przeszła do szatni i zaczęła się rozbierać. Nawet jeśli skafandry nie zostały skażone chemią czy promieniowaniem z powierzchni, nie wolno było wchodzić w nich do sektora mieszkalnego w bunkrze. Ubrania przeznaczone do eksploracji powierzchni nosiło się tylko na powierzchni. W odróżnieniu od nich chemik mógł swobodnie poruszać się w swoim kombinezonie po pozostałej części zamkniętego podziemnego światka - nie wychodził w nim na zewnątrz. Major Stieczkin starannie złożył swój skafander na ławeczce, wyciągnął zza bandoletu czarny beret i, jak to miał w zwyczaju, wcisnął go na krótko ostrzyżoną głowę, ściągając bliżej potylicy. Major był mocno zbudowanym, zbliżającym się do pięćdziesiątki żołnierzem piechoty morskiej. Mimo to był w świetnej formie. Krótkie, kędzierzawe, czarne włosy na wielkiej okrągłej czaszce siwizna zaledwie musnęła. Łuki brwiowe mocno zachodziły mu na oczy, co razem z byczym karkiem i pochyloną nieco do przodu głową nadawało mu groźny wygląd. Ale wystarczyło Stieczkinowi przemówić, by przerażające pierwsze wrażenie rozpłynęło się w niespodziewanie łagodnym, aksamitnym i lekko stłumionym, jakby od kataru, głosie. - Coś się grzebiecie, moi gwardziści - powiedział do pozostałych, ujmując się pod boki z uśmiechem odsłaniającym wyraźny prześwit między górnymi siekaczami. - Już, Pawle Wasiliewiczu. - No, szybko, szybko. - Stieczkin machnął lekko potężną dłonią, odwrócił się do chemika i puścił do niego oko. - Czołem, Mendelejew! Stary chemik uśmiechnął się i skinął głową. Major wyszedł z przebieralni i ruszył korytarzem bunkra. Blok-6, Zamaskowany Ośrodek Dowodzenia, znajdował się pod ziemią w lesie nieopodal wsi Krasnotorowka, siedem kilometrów od Jantarnego. Ludziom, którzy odbywali tu służbę przed katastrofą, poszczęściło się mieć pod bokiem taki obiekt. Większość żołnierzy i członków ich rodzin przeżyła. Schronienie znalazło tu też wielu mieszkańców Bałtyjska, położonego niecałe trzydzieści kilometrów na południe. Jednym z nich był Paweł Wasiliewicz Stieczkin, który został przywódcą wspólnoty Blok-6. Korytarz oświetlała jedna jedyna lampa. To wystarczało, by widzieć ściany i drzwi. Przed przeciwległymi drzwiami, za którymi kiedyś była wartownia, a teraz mieszkanie dowódcy, stał starszy, ale wysoki i barczysty mężczyzna. Tak jak Stieczkin, był ubrany w mundur w panterkę „flora”, ale bez koalicyjki. - Witam po powrocie, dowódco! - chorąży Szestkow błysnął szczerbatym uśmiechem. - Cześć, Edik! - Major uścisnął dłoń starego i wszedł do swojej kwatery. Żelazne, po wojskowemu posłane łóżko. Duży stół ze świecznikiem i popielniczką. Trzy stołki. Pod ścianą naprzeciwko łóżka tylne siedzenie z samochodu osobowego pełniące rolę kanapy. Szafka z bronią. Ogniotrwały sejf. Na ścianie mapa obwodu. Wieszak z ubraniami, wyłącznie wojskowymi. Szafka nocna. Lampa rtęciowa pod sufitem. Oto cała siedziba przywódcy wspólnoty. Major usiadł na łóżku, które zaskrzypiało w proteście, i ciężko westchnął. - Wszystko poszło nie tak, jak chcieliśmy? - zapytał Szestakow, wchodząc i siadając na kanapie. Strona 13 - No, no - przytaknął Stieczkin i nagle położył się na łóżku, osłaniając ręką twarz przed jaskrawym światłem. - Nie tak. Oczywiście dużo mówili o zjednoczeniu. Rozprawiali, że jesteśmy jednym narodem, że powinniśmy być razem. Użyli nawet mądrego słowa „integracja”. W ogóle dużo pięknych słów… - A tak naprawdę, to tak jak zwykle? - A tak naprawdę, to tak jak zwykle. Poczekajcie, mówią. Jeszcze nie jesteśmy gotowi na przyjęcie takiej liczby ludzi. Wytrzymajcie. Tyle lat dawaliście radę, to teraz też dacie… Palić mi się chce! Nie masz papierosów? - Rzucam. Zapomniałeś? - Brawo! - Major znów usiadł, opierając się plecami o betonową ścianę. - Słusznie robisz. Widziałem, że w boksie nie ma PTS-a. Skworcow jednak pojechał do Bałtyjska? Szestakow skinął głową. - Pojechał. - Szkoda, że na mnie nie zaczekał. Mam nadzieję, że starczy mu rozumu i przywiezie więcej paliwa, niż spali ten grat w obie strony. - W końcu głupi nie jest. Domyśli się - chorąży uśmiechnął się, znów pokazując podniszczone zęby. - Słuchaj, Wasilicz. To może zagospodarujemy sobie Bałtyjsk? Tam przecież też jest bunkier. - Edik, a byłeś w nim? - Stieczkin uśmiechnął się niewesoło. - To jest normalna nora. Tu w łaźni mamy więcej miejsca niż w całym tamtym bunkrze. No i… Odwiedziłem go kiedyś. Jakieś… niech sobie przypomnę… pięć albo sześć lat temu. Drzwi zamknięte na głucho. I to od środka. Parę nadtopionych. Widocznie jeszcze od wybuchu. Zaspawały się. Pozostałe nie, ale też zamknięto je od środka. A wejście dawno już zarosło. Czyli wszyscy ze sztabu bazy, którzy wleźli do środka, zostali tam na zawsze. Mogiła. I czemu się dziwić? Ostatni raz remontowali tam wentylację jeszcze za Związku Radzieckiego, drenaż tak samo. Każdej wiosny było wody po kolana. Nie, Edik, nam jest potrzebny Kaliningrad. Piąty Fort. Tam jest przestrzeń. - A gdyby przenieść się do Pionierskiego? Tam nawet nie ma toksycznych mgieł. Zdarzają się tylko z tej strony przylądka Taran. I woda w morzu jest z drugiej strony czystsza. - Edik, oni tam nie mają miejsca, siedzą jak śledzie w beczce. A jeszcze kiedy przypłynęła ta łódź wypchana ludźmi… Potrzebujemy Piątego Fortu. Nie ma innej opcji. - A w ogóle jak im się wiedzie? - Cały czas tak samo. Żyją, nie narzekają. Nasze podziemia z ich nie mogą się równać. Ten ośrodek dowodzenia był obliczony na rok funkcjonowania po wymianie uderzeń jądrowych. A i to tylko po to, żeby pomóc okrętom podwodnym wystrzelić ostatnią salwę. Zaś Piąty Fort Niemcy budowali jako twierdzę. Z koszarami mieszkalnymi. Ze wszystkim. I to dla tysięcy ludzi, spodziewając się potencjalnie długiego oblężenia. I jest tam taki facet, co ma łeb na karku. Wpadł na sposób, jak znaleźć nowe terytoria. - Ach tak? - chorąży podniósł siwe brwi. - No. Głęboko pod ziemią mieszczą się dodatkowe pomieszczenia. Budowane jeszcze przez faszystów. I znalazł tam generatory. Do odpompowywania wód gruntowych i produkcji elektryczności. Wyobraź sobie, że zadziałały! - No, Niemiaszki to potrafiły budować… - mruknął Edik. - To akurat pewnie więźniowie. Cholera, żal tylko paliwa do transportera zmarnowanego na tę „oficjalną wizytę”… - Dowódco, a zarysowałeś im chociaż sytuację? Że nam tu ciasno. Kończą się miejsce i zasoby. Że wszystko wokół jest skażone. Te mgły… - Myślisz, że nie wiedzą - skrzywił się Stieczkin. - Przecież nie po raz pierwszy im o tym mówię. Wszystko wiedzą. I że nasza studnia głębinowa się wyczerpuje. Niedługo zabraknie nam wody nie tylko do dezynfekcji wracających z powierzchni, ale i do picia. I że od morza ciągną do nas trujące mgły. I że dzieci, których tak dużo uratowaliśmy wtedy, na samym początku, dawno już dorosły i same powinny Strona 14 zakładać rodziny, ale nie ma miejsca na mieszkania dla młodych par. Oni to wszystko wiedzą. Ale cały czas powtarzają: bądźcie cierpliwi. A życie ma to do siebie, że cały czas płynie. Życie mija i nie czeka. - Targują się? - uśmiechnął się krzywo Szestakow. - Robią aluzje. Cały czas wypytują o urządzenia techniczne, co i ile mamy oraz co z tego działa. Ile broni i amunicji. Jakie mamy plony z roślin okopowych w oranżerii i jak nam się mnożą króliki. - No tak. Samochin, sukinkot, szuka zysku. - Przecież jest zysk. Być razem - to jest największy zysk! - No, my to akurat rozumiemy. Ale oni… No dobra, to są ich władze. A co myślą ludzie? - Ludzie? - Stieczkin westchnął i wbił wzrok w podłogę. - To jest dobre pytanie. - Co takiego? - zaniepokoił się chorąży. - Spotkałem tam pewnego gościa. Nazywa się tak dziwnie… Powinieneś go pamiętać. - Kto taki? - Żołnierz kontraktowy z Bazy. Często bywał na naszym poligonie po służbie. Przypomnij sobie, taki nierosyjski z wyglądu. Zawsze też przyczepiał sobie odznaki do munduru polowego, a ty z tego żartowałeś. Że to niby prezent dla snajpera. - Tigran? - Aha, właśnie. Tigran. Kurde, dzisiaj z nim rozmawiałem, a całkiem wypadło mi z głowy, jak ma na imię! A ty ostatni raz widziałeś go jeszcze w poprzednim życiu, a pamiętasz. Brawo, staruszku! - Paweł się uśmiechnął. - No i co u niego? - A w porządku. Powiedział mi jedną ciekawą rzecz. W Piątym Forcie robią ludziom pranie mózgu. - W jakim sensie? - A w takim, że niby jest sobie taka Krasnotorowka. Mieszkają tam ludzie. W bunkrze. A rządzi nimi dyktator. Bandyta w mundurze, wojowniczy i surowy. - Ożeż ty! - Eduard klepnął się dłońmi po kolanach. - Jak to rozumieć? Co to za pieprzenie? - Właśnie tak. Propaganda. Wojna informacyjna, jeśli wolisz. Oczywiście niczego takiego byśmy się nie dowiedzieli podczas wizyty, gdyby Tigran nie powiedział mi tego w tajemnicy podczas prywatnej rozmowy w palarni. - A nie kłamie? - A po co? Nigdy nie było między nami żadnych tarć. Równy chłop. Sam sobie przypomnij. I bardzo się ucieszył z naszego spotkania. - Poczekaj no… - Szestakow zmrużył oczy. - Chyba rozumiem. - Co rozumiesz? - Oni się boją. Rozumiesz? - Nie do końca. - No, sam się zastanów! Obawiają się twojego autorytetu. - Jakiego, do cholery, autorytetu? - Momencik, dowódco. Daj mi powiedzieć - chorąży podniósł ręce. - Wyobraź sobie, że się jednoczymy, zaczynamy razem mieszkać. Przyjdziesz tam z dwiema setkami ludzi, którzy dosłownie cię wielbią. I opowiedzą pozostałym, jak zapieprzałeś, ratując wszystkich w okolicy. Jak tu wszystko zorganizowałeś. Jak sam dla nich harowałeś. I w oranżerii czasem sam pracujesz, na równi z resztą. Zasuwasz na fermie z królikami i kuropatwami. Sam naprawiałeś instalację elektryczną. Remontowałeś wiatraki na powierzchni. Łazienkę też remontowałeś, pogłębiałeś studnię, aż znalazłeś czyste wody gruntowe. Opowiedzą też, że nikt tu nigdy nie został skrzywdzony. Wszyscy są równi. Wszytko odbywa się sprawiedliwie. Wreszcie ty też jesteś majorem, tak jak ich Samochin. Ale na tym się całe podobieństwo kończy. Wiem jeszcze z dawnych czasów, jaki z niego dupek, złodziej i sobiepan. I tu pojawia się taki działacz jak ty. Prawdziwy oficer, a nie szczur z pagonami. I dwustu ludzi masz już za Strona 15 sobą, bo są z tobą od początku. Tylko patrzeć, jak pozostali mieszkańcy pomyślą: a niech go szlag, tego Samochina z jego szajką. To jest człowiek. Pracuś i świetny organizator. I to z wieloletnim doświadczeniem przetrwania w niewielkim bunkrze. A tam jest mnóstwo przestrzeni. Ech, jak ty byś to rozwinął! Oto czego się boi Samochin i jego klika. Dlatego właśnie robią ludziom wodę z mózgu. Że niby powinni się bać. Jest taki niedobry Stieczkin. I dlatego zwlekają ze zjednoczeniem, póki nie nastawią opinii publicznej przeciwko tobie. Wtedy nie będziesz dla nich konkurentem do władzy. - A po jakie licho mi ta władza? Ja ludzi stąd muszę zabrać! - I właśnie dlatego masz autorytet. Ty nie o władzę się troszczysz, tylko o ludzi. - Taa… - Stieczkin zwiesił głowę i westchnął. - A więc ludzie są ciągle tacy sami. Do czego to doszło! Została nas garstka, zmieścilibyśmy się na jednym placu apelowym, a wszystko jest tak jak zawsze. Władza. Propaganda. Konkurencja. Chyba masz rację. - Oczywiście, że mam rację. A jeszcze wiedząc, co za gagatek z tego Samochina… - Szestakow wstał, podszedł do dowódcy i usiadł obok niego na łóżku. - Słuchaj, Pasza. A może byśmy, no, wiesz… - Co? - Oficer obrócił się i popatrzył uważnie na towarzysza. - No, broni mamy pod dostatkiem. Transportery opancerzone. Twardzi żołnierze. A może byśmy tam poszli i zrobili porządek? Wtedy nastąpi zjednoczenie. Wtedy będzie przestrzeń życiowa. I wszystko będzie w naszych rękach. Stieczkin zmrużył oczy ze złością. - Eduard, czy ty się dobrze czujesz? - Ależ zaczekaj, dowódco - zaśmiał się chorąży. - To ty zaczekaj. Co ty, proponujesz mi zrobić tu rzeźnię? My i oni to, być może, ostatni tysiąc ludzi na całej Ziemi. I ty mi proponujesz ich zmasakrować? Strzelać do swoich? - Ale co to za swoi? Major Samochin z kamratami to żadni swoi… - Edik. Zakończmy tę rozmowę w tym miejscu, co? Ktoś natarczywie załomotał w metalowe drzwi mieszkania Stieczkina i nie czekając na pozwolenie, otworzył je na oścież. Pojawiła się w nich rozczochrana głowa porucznika Demczenki z lekarskimi naszywkami na kołnierzu munduru. - Wasiliczu! Grupa Skworcowa wróciła! Dzieje się tam coś niepojętego! Awanturują się. Chcą się przedrzeć przez kwarantannę. Wołają cię! *** - Towarzyszu majorze gwardii, jakiś diabeł w nich wstąpił. Może w atmosferze jest jakaś nowa toksyna i filtry ją przepuszczają? Proszę popatrzeć, jak szaleją - trajkotał nerwowo chemik, przekładając z ręki do ręki swoją maskę. Widząc za grubą szybą dowódcę, grupa Skworcowa stłoczyła się tuż obok niej i próbowała coś wyjaśnić gestami. - Co się u was dzieje?! - zawołał Stieczkin. - Nie usłyszą, towarzyszu majorze gwardii. Szkło. Maski. Do tego sami hałasują. - W takim razie wpuść mnie do nich. - No co pan? Na ich skafandrach jest toksyczna rosa! Proszę spojrzeć! Dopiero co wyszli z mgły! Paweł wyrwał z rąk chemika aparat oddechowy, naciągnął go na twarz i wyszedł z pomieszczenia. - Zamknij za mną dokładnie drzwi! - zawołał do chemika, a potem wszedł do śluzy. Grupa Skworcowa natychmiast się uspokoiła. Odsunęli się od dowódcy, przypomniawszy sobie nagle, że zebrały się na nich trujące chemikalia, a major nie miał żadnej ochrony poza maską. - Skworcow, gadaj, co was wszystkich naraz ugryzło! - wykrzyczał dowódca przez swoje filtry. Jeden z ośmiu „bliźniaków” zrobił krok naprzód i pociągnął za karbowany wąż prowadzący od maski do torby z filtrem. - Wasiliczu! Na plaży są ślady! Ludzkie! - z filtra dał się słyszeć podniecony głuchy pomruk. Strona 16 - Gdzie? - Jakiś kilometr przed ODR-em. Na naszym poligonie. Obok stanowiska saperów. - Czyli nie byliście w Bałtyjsku? - Nie, dowódco. Mówię przecież. Znaleźliśmy ślady! - Rozumiem przecież. Jesteś pewien, że należały do człowieka? - Tak. Żłobkowane podeszwy z poprzecznym bieżnikiem. Przy czym ślady prowadzą wprost z wody, a potem do lasu. Przyjrzeliśmy się dokładnie. Z początku myśleliśmy, że to jeden człowiek. Ale tamtędy przeszły minimum trzy osoby. Po prostu szli gęsiego, tworząc jeden ślad. Jak się zorientowaliśmy co i jak, od razu pognaliśmy z powrotem! Stieczkina przeszedł zimny dreszcz. Co to za nieznani ludzie pojawili się nie wiadomo skąd, a właściwie z morza? I jakie mają zamiary i nastawienie, jeśli starają się ukryć swoją liczebność w tak niewyszukany sposób? - Macie przy sobie broń? - Tak, dowódco! - Na górę, szybko! Wsiadajcie do PTS-a i czekajcie na mnie! - Tak jest! Szturchając się wzajemnie, „bliźniacy” w upodabniających ich do siebie skafandrach ochronnych ruszyli do wyjścia. Stieczkin wrócił do pomieszczenia kontrolnego. - Mendelejew, dawaj mi tu mój kombinezon. Natychmiast! Przygotuj go, a ja biegnę po automat! - A co tam się stało, Pawle Wasiliewiczu? - Nie jesteśmy sami we wszechświecie! - żartobliwie zaśmiał się major. *** Garaż z pojazdami znajdował się, naturalnie, na powierzchni. Na jego potrzeby przysposobiono trzy ogromne blaszane hangary, w których kiedyś były magazyny. Sam kompleks, w którym znajdowało się centrum łączności satelitarnej z flotą oceaniczną i jego podziemna część, dublująca jego funkcje na wypadek dużego konfliktu, a także magazyny sprzętu i materiałów nie zostały zaatakowane. Jednostka wojskowa była w stadium rozformowywania i ogłoszono już aukcyjną sprzedaż terenów z przeznaczeniem na cele komercyjne. Wśród zabiegających o łakomy kąsek z obszernymi podziemiami były też firmy zagraniczne. I wróg o tym wiedział. Spadła tu tylko rakieta z głowicą kasetową, która miała za zadanie wybić mieszkańców koszar dla oficerów, co też się stało. Użycie pocisku termojądrowego na garstkę oficerskich żon i dzieci, jak i samych oficerów, którzy stali się zbędni w reformowanej armii i gotujących się, by przejść do cywila, było z ekonomicznego punktu widzenia niedopuszczalną rozrzutnością. Dlatego też posłali na nich deszcz stalowych igieł rozsypanych przez wybuch głowicy kasetowej. Mało kto z miejscowych ocalał. Właśnie dlatego rdzeń podziemnej kolonii stanowili mieszkańcy najbliższej osady i żołnierze piechoty morskiej, którzy feralnego dnia byli na poligonie Chmielowka w leśnym obozie namiotowym. Podziurawione odłamkami bomby kasetowej hangary położone były pięćdziesiąt metrów od głównego wejścia do bunkra. Wiele lat wcześniej ludzie wykonali tytaniczną pracę, tworząc wzdłuż ścieżki prowadzącej do hangarów tunel ze skrzynek po amunicji wypełnionych piaskiem. Po bokach wyrosły ściany. Na górze położyli deski. Na to nasypali tłuczeń i pokryli ziemią. Przykryli darnią. Teraz obecność tunelu zdradzał tylko ziemny wał zarośnięty odpornymi na nieprzyjazną atmosferę nowego świata chwastami. Podziurawione jak sito metalowe dachy hangarów pokryto papą asfaltową i linoleum, chroniąc ukryty w środku sprzęt pochodzący z leśnego obozu przed kwaśnymi i radioaktywnymi deszczami. Cała ta operacja była niełatwa, biorąc pod uwagę, że w tych pierwszych latach w dozymetrach brakowało skali. Że z nieba bez końca padała czarna od nuklearnego popiołu woda. Ale ludzie tego dokonali. Dla przyszłości. Dla ocalenia. Dla siebie i tych, którzy znaleźli się blisko. Strona 17 Stawianie posterunków na powierzchni było po prostu zbędne. Mieszkańcy Kolonii Krasnotorowskiej nic nie wiedzieli o innych ocalałych na świecie oprócz społeczności Piątego Fortu pod Kaliningradem i wspólnoty w Pionierskim, które to miejsca nigdy nie należały do obiektów najbardziej nieprzyjaznych z punktu widzenia skażenia chemicznego i promieniotwórczego. Uwzględniając fakt, że fort praktycznie nie posiadał nadających się do dalekodystansowych wypadów pojazdów (a długim dystansem stało się w tych czasach kilkadziesiąt kilometrów), już od wielu lat nie trzeba było obawiać się o bezpieczeństwo sprzętu w hangarach. Pionierskij też nie miał środków transportu, poza wielkim statkiem, który przycumował na wieki w dawnym porcie. Zresztą jego mieszkańcy mieli dość własnych kłopotów i nie potrzebowali ściągać na siebie kolejnych. Ale teraz wszystko się zmieniło. Wiadomość o czyichś śladach na plaży odległej o kilkadziesiąt kilometrów od podziemnego schronu była w pierwszej kolejności niepokojąca, a dopiero potem budziła nadzieję i optymistyczne myśli o możliwym kontakcie z innymi ocalałymi. Stieczkin wpatrywał się z niepokojem w zamglony horyzont, za którym tonęła linia brzegowa ciągnąca się aż do Bałtyjska. Co oznaczało to wydarzenie w ich dziwnym, rozciągniętym w nieskończoność życiu po wszechogarniającej śmierci? Czy te ślady na piasku nie były zapowiedzią końca epoki, w której przez dwadzieścia lat garstka pozostałych przy życiu ludzi z irracjonalnym uporem przeczyła temu, co się wydarzyło? I czy te ślady naprawdę tam były? Czołgowy silnik PTS-a ryczał miarowo. Pojazd ugniatał gąsienicami swoje własne ślady pozostawione na piasku rano na tej samej trasie. Niebo szczelnie pokrywały kłębiaste chmury. Można się było nie obawiać niebezpiecznego promieniowania słonecznego. Zaś na ostre światło dnia, tak nieznośne dla mieszkańców Piątego Fortu, ludzie z Kolonii Krasnotorowskiej byli bardziej odporni, gdyż oświetlenie w bunkrze zapewniały głównie białe lampy rtęciowe. Piąty Fort musiał się natomiast zadowolić słabymi żarówkami, a nawet pochodniami. Minęli wbite w piasek, przekrzywione zardzewiałe słupy z resztkami drucianego ogrodzenia - granicę oddzielającą brzeg morza od tej jego części, która należała do terytorium poligonu. Okolica była trudna do poznania. Zaraz za plażą zaczynały się gęste zarośla żywotnej dzikiej róży i zwyrodniałe drzewa. Pomimo trujących opadów i promieniowania, rośliny nowej generacji rozpleniły się, zastępując te, które zniszczył kataklizm. Tylko rzadkie suche szkielety starych drzew pamiętających jeszcze ptaki i ludzi zbierających w tych okolicach jagody przypominały czasy, kiedy Stieczkin znał każdy zakątek, każdy krzak i kamień na terenie poligonu, którego kiedyś był naczelnikiem. W oddali, we mgle, pojawiła się ciemna sylwetka ODR-u. Ośrodek Dowodzenia Rejonem. Trzypiętrowy budynek na brzegu morza z dwoma tarasami obserwacyjnymi - na poziomie drugiego piętra i nad trzecim. Właśnie tam zbierało się wyższe dowództwo, by obserwować przebieg ćwiczeń, które odbywały się tu niegdyś regularnie. Transporter stanął. - Jesteśmy na miejscu, dowódco. To one - zadudnił przez maskę siedzący obok Borys Kolesnikow. Stieczkin zamierzał już wydać oddziałowi rozkaz wyjścia z wozu, gdy nagle znieruchomiał, wpatrując się w wyłaniające się z mgły brunatne fale przyboju. W wodzie ukazała się „wysepka”. Czterometrowy grzbiet zwieńczony „grzebieniem” narośli i pokryty polipami. Teraz na brzeg wyszedł i jego właściciel. - Niech to szlag! - wypuścił powietrze Kolesnikow i szarpnął zamkiem automatu. - Uwaga! Krab! - zawołał Stieczkin. - Wszyscy siedzieć w wozie! Nie otwierać ognia! Z luku w suficie kabiny wysunął się Skworcow i zwrócił się do dowódcy, znajdującego się w przestrzeni ładunkowej: - Dlaczego, Wasilicz? Dziewięć gnatów. Szybko go… - Nie bądź głupi, Ptaku  - Paweł klepnął go po ramieniu trójpalczastą rękawicą. - Jeśli ci, który zostawili ślady, jeszcze nie wiedzą o naszym istnieniu, to słysząc strzały, na pewno się dowiedzą. Nie Strona 18 wiemy, czy wrócili na brzeg i widzieli poranne ślady wozu. No i nie wiemy, czy daleko odeszli. Mogli nie usłyszeć silnika, ale walenie z, jak to mówisz, dziewięciu gnatów, będzie słychać i w Bałtyjsku. Szczególnie w czasie mgły. Rozumiesz? Ogromny stwór miał zielonkawo-brunatne zabarwienie, rodzaj kamuflażu. Jego łapy pokrywała niezliczona ilość sztywnych czarnych włosków. Spod „daszka” pancerza wyglądały rozeźlone czerwone oczy, pod którymi nieustannie poruszały się masywne szczęki. Lewa para szczypiec konkurowała rozmiarami z całym tułowiem kraba. Po wyjściu na brzeg, potwór przez jakiś czas stał nieruchomo. Z twardych jak kamień fałdów na opancerzonym grzbiecie ściekały strumienie brudnej morskiej wody. - Dowódco, a może rozjadę go gąsienicami? - zapytał Skworcow. - Zaczekaj. Lepiej wyłącz silnik. Skworcow usłuchał. Pojazd ucichł i krab gwałtownie poruszył tułowiem, wlepiając surowe spojrzenie czerwonych oczu w PTS-a. Potem, szybko przebierając strasznymi włochatymi łapami, zbliżył się do wozu. Znów znieruchomiał, mierząc nieznany przedmiot wzrokiem i cholera wie czym jeszcze. - Przecież one wychodzą tylko w nocy - odezwał się cicho Kolesnikow. - Po jakie licho wylazł dzisiaj? - Może coś go zaniepokoiło? - przypuścił Stieczkin. - Albo ktoś. - O czym mówisz, dowódco? - O tych, których wyśledziłeś na plaży. - Jak to, myślisz, że przyszli po dnie morza? - Oczywiście, że nie - prychnął Paweł, co w masce zabrzmiało jak szum. - Ale za to ich transport… Może to okręt podwodny? „A nie był to przypadkiem wypad mieszkańców Pionierskiego? Wątpliwe. Gnać tutaj, na płytkie wody, ogromny krążownik atomowy… W jakim celu? Zbierać skażone jagody?” Krab spróbował dziabnąć szczypcami gąsienicę amfibii. Na próżno. Zaczął przesuwać się wzdłuż prawego boku pojazdu, szturchając bojowymi kleszczami stalowe koła, takie same jak w czołgu T-64. One też okazały się być niejadalne. Stwór milczał w oburzeniu, obchodząc nieprzystępny wóz. Potem wrócił do zagadkowych ludzkich śladów. Postał obok nich przez chwilę. I nagle podreptał szybko w stronę lasu. - Taka twoja mać, tylko nie to! - krzyknął Stieczkin. - Wracaj do morza, ścierwo! Jednak krab miał wyraźnie własne plany i w tym momencie absolutnie nie były one związane ze skażonym Bałtykiem. Cały oddział odprowadzał wzrokiem ogromnego gościa z morskich głębin, patrząc jak ten, niczym czołg, wdziera się w suchy zagajnik i nieubłaganie posuwa dalej śladem nieznanych ludzi. - Cholera! I co mamy teraz robić? - Borys z żalem machnął ręką. - Jeśli pójdziemy badać ślady, napotkamy to bydlę. Do tego nie wiadomo, czy jego braciszkowie zaraz nie wylezą za nim - spojrzał na Stieczkina, ale ten wciąż patrzył tam, gdzie dopiero co skrył się krab. - Dowódco, co teraz robić? - zapytał Borys głośniej, uznawszy widać, że oficer go nie usłyszał. - Na początek zamknąć się i dać mi pomyśleć - odparł spokojnie Stieczkin. W luku znów pojawiła się głowa Skworcowa. Przeciskał się na zewnątrz w gorączkowym pośpiechu, przez co wychodziło mu to niezgrabnie i tworzyło niepotrzebne zamieszanie. - Wasiliczu! Dowódco! - dochodził spod maski jego stłumiony krzyk. - Co znowu? - Dowódco! Patrz! Musisz to zobaczyć! Popatrz na ODR! - Skworcow podał majorowi lornetkę. Paweł wziął ją i spojrzał w kierunku widniejącego ponad kilometr od nich budynku. Mgłę zwiewało w stronę Bałtyjska i ODR zaczął być coraz wyraźniej widoczny. Oto w szkłach lornetki ukazały się żłobkowane zielone ściany, popękane od upływu czasu. Pozbawione w niektórych miejscach szyb Strona 19 zachodnie okna, wstawione na krótko przed kataklizmem z okazji oczekiwanej podczas manewrów wizyty prezydenta kraju. Oto zewnętrzne schody między piętrami. Połowa stopni dawno zgniła, ale dało się jeszcze po nich wejść. Wielki taras obserwacyjny na drugim poziomie. Tu zwykle zbierała się prasa. Po naciągniętej na niego kiedyś siatce maskującej zostały tylko rzadkie strzępy kołyszące się na wietrze. Górna platforma, przeznaczona dla wyższych dowódców, wychodziła za obręb ścian nad trzecią kondygnacją i nadawała budynkowi kształt młotka. W ośrodku dowodzenia też dawno już brakowało większości szyb. Oto stojący na tym tarasie maszt flagowy. I… - Co za… - wyrwało się z gardła Stieczkinowi. Nad ODR-em powiewała flaga. Ciemnoczerwona, niemal bordowa płachta z wielkim białym kołem i czarną swastyką pośrodku. Strona 20 Rozdział 2 - Fort - Ja bym tej wody nie pił - powiedział Koleś, patrząc w dół zza kamiennej balustrady. Kręte metalowe schody niknęły w ciemnych głębinach studni. Dziwna sprawa: od balustrady do schodów nie prowadziła żadna kładka, zaś same schody zaczynały się pod sufitem, jakieś osiem metrów nad ich głowami. Tego sufitu po prostu nie powinno być. Albo też musiał tam być jakiś właz. Ale choćby nie wiadomo ile razy Digger Kret omiatał to miejsce światłem latarki, nie odkrył niczego, co by wskazywało, że coś takiego istnieje. Gdzie w tym zatem logika? Zresztą wiedział już od dawna, że w głuchej ścianie czy podłodze, a zatem i w suficie, może być taki właz, którego nie zauważysz, póki ten się nie otworzy, poddając się jakiejś tylko jemu znanej sile. - I nikt cię nie zmusza - śmiejąc się, mruknął Gaza, zawijając jednocześnie w kawałek gazety suszony żółty mech, zbierany przez niektórych mieszkańców fortu przy okazji wyjścia na powierzchnię. - Ni cholery nie rozumiem logiki tych fryców. To przecież schody znikąd donikąd. Po co im one? - mamrotał dalej Koleś. Opadł na zardzewiałą skrzypiącą poręcz, pochylił się nad otchłanią i splunął w wodę, patrząc, jak lekko falująca powierzchnia zniekształca odbicie jego twarzy: chudej, o zapadłych policzkach, okolonej długimi brudnymi włosami. - Ta woda może i była dobra. I warto ją było sprawdzić. Ale po tym, jak do niej charknąłeś, już na pewno do niczego się nie nada, cholerny palancie! - powiedział ze złością Kret. - Co tak się rzucasz, szefie? - pisnął urażony Koleś i popatrzył na siedzącego po turecku na kamiennej podłodze Gazę. Ten oblizał już skręta, żeby nie płonął, tylko się tlił, i zapalił. Porządnie się zaciągnął i zacisnąwszy palcami nos, błogo wywrócił oczy. - Ej, facet! Daj się sztachnąć! - Koleś leniwie wyciągnął chudą słabą rękę. Gaza, tak samo chorobliwie chudy dwudziestokilkuletni mężczyzna z brudnymi i zbitymi w dredy włosami pod zaciągniętą na same brwi wełnianą czapką, przez jakiś czas nie reagował, wydymając policzki, zaciskając usta i zatykając sobie palcami nos. Potem stęknął, zakasłał i podał żółty mech koledze, szczerząc w idiotycznym uśmiechu zniszczone pożółkłe zęby. - Czy wam do końca odwaliło?! - krzyknął Digger, poprawiając okulary na nosie. - Cicho, facet. Zaraz zacznie się film - wyjęczał błogo Gaza, kołysząc się na siedząco. Kret splunął i wrócił do swoich poszukiwań. Przeszkadzały mu w tym jednak jego myśli. Po jakie licho Samochin dał mu tych, za przeproszeniem, pomocników? Nie było z nich żadnego pożytku. Przeciwnie. Przeszkadzali. Dokuczali mu tylko swoją tępotą i ignorancją. Chociaż… Czego właściwie się po nich spodziewać? Kiedy wszystko trafił szlag, nie byli jeszcze nawet w szkole. Ale tak czy inaczej, po co mu oni? Początkowo Kret wciąż odrywał się od pracy, znając ich pociąg do żółtego mchu, który po toksycznych deszczach porastał stare cegły zewnętrznych murów fortecznych. Przez cały czas patrzył, czy tych dwóch ćpunów gdzieś się nie ulotniło. Bał się o nich, pamiętając ten odległy, ale niezatarty przez czas i globalną katastrofę krzyk niknący w otchłani szybu pułapki. Tak. Z początku się niepokoił. A teraz często łapał się na myśli, że byłoby całkiem nieźle, gdyby któryś z nich wpadł do jakiejś dziury i wydłużył listę ofiar dziedzictwa Trzeciej Rzeszy. Było jasne, że Samochin dał mu do pomocy najbardziej bezużytecznych ludzi ze wszystkich mieszkańców Piątego Fortu. Komendant kolonii nigdy nie brał na poważnie badań Diggera. Chociaż… Kto jak kto, ale właśnie on, major Samochin, jak nikt inny powinien rozumieć, jaka jest ich wartość. Przecież to właśnie dzięki tym wyprawom odkryto nie tylko miejsca, w których Niemcy uprawiali mało wymagające i niewrażliwe na podziemne warunki rośliny, które nadawały się do jedzenia, ale nawet podziemny kurnik z inkubatorem. Oczywiście, wszystko to już bardzo dawno przestało działać, ale co nieco dało się jeszcze wykorzystać. Tak oto w forcie pojawiło się dodatkowe źródło pożywienia, urozmaicające skąpy jadłospis, którego podstawę stanowiły szczury i ślimaki. A już na pewno Samochin


Biuro - ASCOMP Text-R za darmo | Programy Za Darmo\nBiuro ASCOMP Text-R za darmo\nTags ascomp ascomp text-r edycja pdf ocr promocja text-r za darmo\nProblem: pliki PDF i obrazy wykonane z zeskanowanego dokumentu papierowego zawierają tekst, którego nie można skopiować ani edytować. Jednak ręczne ponowne wpisywanie jest eliminowane ze względu na rozmiar dokumentu i związane z nim wysokie nakłady czasu.\nRozwiązanie: Text-R! Oprogramowanie rozpoznaje również tekst w plikach PDF i zdjęcia dla laika, które można od razu wykorzystać. Tekst można zapisać w nowym edytowalnym dokumencie PDF lub RTF (Word). Formatowanie pozostaje blisko oryginału, więc w większości przypadków nie jest potrzebne żadne przetwarzanie końcowe.\nZintegrowane słowniki i profesjonalne filtry OCR zapewniają wysoką dokładność rozpoznawania tekstu. W ten sposób można wykryć nawet przekrzywione teksty i obrócone dokumenty.\nPolubienia: hocik and OXYGEN THIEF\nFajna promocja ale czy ktoś dzisiaj skorzystał ?, bo dzień z opisu to 1 grudzień, może już pozamiatane,,,\nJest nadal do pobrania:\nPolubienia: Mirko, alinek, Ircus and 2 others\nradzi sobie lepiej z polską literą przy tym samym PDF-ie.


Sprawdzony tonometr na miarę oczekiwań - Sibinski\nStart » Natura » Sprzęt Medyczny » Sprawdzony tonometr na miarę oczekiwań\nDodane: 17Jan Kategoria: Natura / Sprzęt Medyczny\nMDT to firma, która już długi czas oferuje swoim klientom wysokiej klasy sprzęt medyczny związany przede wszystkim z okulistyką. Wysoka jakość, która idzie w parze z rozsądnymi cenami to idealna propozycja dla wszystkich wymagających. Świetnym przykładem będzie tonometr FT-1000, który jest jednym z dostępnych urządzeń w ofercie tej marki. Produkt charakteryzuje się przede wszystkim niewiarygodnie cichym i delikatnym podmuchem pomiarowym. To jednak nie wszystko, bowiem oferuje między innymi system naprowadzania głowicy poprzez ekran, co niezwykle ułatwia badanie pacjenta. Tonometr FT-1000 ma wiele innych ciekawych funkcji, jak na przykład automatyczne osiowanie i wyzwolenie pomiaru czy korekta ciśnienia wewnątrzgałkowego o grubość rogówki. Wszystko to pozwala wykonywać badanie niezwykle precyzyjnie i skutecznie, a dostarczane wyniki są zgodne z prawdą i faktycznym stanem rzeczy. Jeżeli tonometr tego rodzaju Cię zainteresował i chciałbyś mieć go na swoim wyposażeniu- wybierz dostawcę technologii okulistycznej MDT.


Produkt: Nawóz granulowany 100 dni\nSkład: Nawóz WE NPK (Mg) 22+5+11 (2) m/m zawierający ureaform z mieszaniną mikroelementów. Azot całkowity (N) 22%, w tym 3.0% amonowy, 7.6% amidowy, 11.5% ureaform, 3.9% rozp. w zimnej wodzie, 3.8% rozp. w gorącej wodzie. Pięciotlenek fosforu (P2O5) 4.0% rozp. w wodzie, 5% rozp. w oboj. roztworze cytrynianu amonu i w wodzie. Tlenek potasu (K2O) 11% rozp. w wodzie. Tlenek magnezu (MgO) 2%, z mieszaniną mikroskładników pokarmowych: Miedź (Cu) 0.20% rozp. w wodzie, żelazo (Fe) 0.50% rozp. w wodzie, mangan (Mn) 0.10% rozp. w wodzie, molibden (Mo) 0.001% rozp. w wodzie, cynk (Zn) 0.02% rozp. w wodzie.\nNawóz Substral 100 dni. Nawóz długo działający do trawnika – działa 3 razy dłużej i wydajniej niż zwykły granulat. Odżywia trawnik codziennie przez 100 dni, wystarczy więc jedno - dwa nawożenia na sezon. Bez ryzyka przenawożenia. Bogaty w mikroelementy. Duża wydajność – 70% nawozu jest pobierana przez roślinę. Unikalny "mini granulat".


Adam Małysz negocjuje z producentem gier - Cyfrowa\nAdam Małysz negocjuje z producentem ...\nprzez Katarzyna Kucharczyk - 17 lutego 2021\nRoad Studio podpisało list intencyjny ze znanym polskim skoczkiem narciarskim. Będzie doradzał spółce jako konsultant podczas produkcji gier i symulatorów.\nRoad Studio to producent i wydawca gier związanych z tematyką drogi i podróży.\n– Adam Małysz przez lata bił kolejne rekordy w skokach narciarskich oraz odnosił w tej dyscyplinie spektakularne sukcesy. Oprócz tego jest wielkim fanem motoryzacji oraz doświadczonym kierowcą rajdowym. Fakt, że zainteresował się Road Studio oraz wsparciem nas w produkcji gier poświęconych tematyce off-road jest dla nas bardzo dużym wyróżnieniem. Jesteśmy w trakcie negocjacji warunków współpracy – komentuje Maciej Nowak, prezes Road Studio.\nMałysz jest czterokrotnym medalistą olimpijskim oraz czterokrotnym mistrzem świata w skokach narciarskich. Czterokrotnie wygrywał klasyfikację generalną Pucharu Świata w skokach. Po zakończeniu kariery narciarskiej skupił się na uczestnictwie w rajdach terenowych. W 2012 r. zdobył tytuł międzynarodowego rajdowego mistrza Polski i Czech. Rok później odniósł pierwsze w karierze zwycięstwo w rajdach terenowych, a w 2014 r. stanął na podium zawodów Pucharu Świata w rajdach cross-country. W latach 2012-2016 pięciokrotnie uczestniczył w Rajdzie Dakar (najwyżej sklasyfikowany był na 13. miejscu).\nDocelowo, po zawarciu stosownej umowy, Małysz będzie doradzał spółce jako konsultant przy produkcji gier z serii „Road Simulator” – trzeciej serii gier obok „Truck Simulator” oraz „Motorcycle Simulator”.\nNawiązanie współpracy z Małyszem zbiegło się w czasie z sukcesem oferty publicznej Road Studio. we wtorek zakończyło ono IPO, z którego pozyskało 2 mln zł. Zamierza zadebiutować na rynku alternatywnym GPW w najbliższych miesiącach.\nNie jesteśmy gotowi na rewolucję dronów\nPolska z zakorkowanymi miastami i rozkopanymi drogami, wydaje się być idealnym krajem dla transportu ...\nPaweł Rożyński - 16 października 2019


Uwielbiam gotować: Kurczak w sosie słodko-kwaśnym z ananasem i papryką\npojedyncza pierś kurczaka ok. 300 - 350 g\npół szklanki syropu z ananasa z puszki\n1. Pierś kurczaka myję, osuszam i kroję w kostkę. Mięso podsmażam przez kilka minut na rozgrzanym oleju na patelni razem z przeciśniętym czosnkiem.\n2. Oczyszczoną z nasion i umytą paprykę kroję w kostkę. Krążki z ananasa kroję na mniejsze cząstki.\n3. Na patelnię z mięsem wrzucam pokrojoną paprykę i ananasa. Zalewam syropem z puszki i przykrywam patelnię pokrywką. Duszę przez około 10 - 15 minut na niewielkim ogniu dotąd, aż papryka zmięknie, ale jednocześnie nie będzie rozgotowana.\n4. Następnie dodaję ketchup, sos sojowy i przyprawy. Dokładnie mieszam. Na koniec całość zagęszczam mąką ziemniaczaną. W tym celu mąkę ziemniaczaną przesiewam na sitku bezpośrednio na patelnię, cały czas mieszając, do zgęstnienia.\n5. Danie podaję na gorąco z ugotowanym na sypko ryżem lub ulubioną kaszą.\nAnonimowy 29 maja 2019 11:55\nKurczak rewelacja. W końcu znalazłam przepis, który wyszedł idealnie. Tylko u mnie wyszło mniej sosu niż tu na zdjęciu. W smaku pycha. Do częstej powtórki. Pozdrawiam, Agata\nilka_86 7 czerwca 2019 13:53\ncieszę się ogromnie, że kurczak smakował :) z pewnością płyn wyparował w czasie smażenia, jeśli tak się dzieje to należy go uzupełnić poprzez dodatek syropu z ananasa :)\nAnonimowy 10 czerwca 2019 10:58\nDodałam trochę wody oraz soku, doprawiłam i wyszło wyśmienite :) pozdrawiam serdecznie, Agata


Tanie loty z Gdańska na Zakynthos za 260 PLN - Latamy z Gdańska\nZakynthos za 260 PLN\nOferta przelotów czarterowych last minute do Grecji: z Gdańska na Zakynthos polecimy bezpośrednio za 260 PLN w dwie strony od osoby. W cenę biletu wliczone są już wszystkie podatki oraz opłaty, a także przewóz bagażu rejestrowanego.\nBilety rezerwujemy w serwisie Rainbow. W cenę biletu wliczony jest przewóz jednej sztuki bagażu rejestrowanego oraz ubezpieczenie. Naszą podróż z Gdańska na Zakynthos za 260 PLN od osoby w dwie strony możemy zaplanować w terminie: 11 – 18 września 2018 roku. Bezpośrednie przeloty z Gdańska na Zakynthos obsługiwane są przez Small Planet Airlines.\nManchester za 78 PLN\nGruzja za 128 PLN


Tomasz Majewski: Diamentowa Liga w Polsce to wypadkowa rozwoju dyscypliny - Dziennik.pl\nTomasz Majewski: Diamentowa Liga w Polsce to wypadkowa rozwoju dyscypliny\n6 maja 2022, 16:08 Ten tekst przeczytasz w 2 minuty\nTomasz Majewski / PAP / Rafał Guz\nStadion Śląski jako pierwszy w historii polski obiekt zorganizuje lekkoatletyczny mityng Diamentowej Ligi. "To wypadkowa rozwoju całej dyscypliny w naszym kraju" - powiedział wiceprezes PZLA Tomasz Majewski.\nSilesia Memoriał Kamili Skolimowskiej odbędzie się 6 sierpnia, a w kalendarzu prestiżowego cyklu zastąpi dwie odwołane imprezy w Chinach.\nSensacja! Silesia Memoriał Kamili Skolimowskiej w Diamentowej Lidze\nTrochę nam pomogły okoliczności - trzeba to powiedzieć jasno. Jest to jednak w jakimś stopniu wypadkowa rozwoju całej dyscypliny - powiedział wiceprezes PZLA Tomasz Majewski. Dwukrotny mistrz olimpijski w pchnięciu kulą w swojej karierze bywał czasami jedynym reprezentantem Polski startującym w najważniejszym mityngach globu.\nBywało tak (śmiech). Już od pewnego czasu jest jednak normą, że mamy kilkunastu zawodników startujących w mityngach Diamentowej Ligi. To nie jest już takie wydarzenie jak kiedyś. Miło, że w końcu takie zawody zagoszczą w Polsce - wskazał Majewski.\nPolska sprawdza się jako organizator imprez\nDiamentowa Liga to cykl najbardziej prestiżowych mityngów lekkoatletycznych w kalendarzu World Athletics. Znaleźć się w tym gronie nie jest łatwo, bo chętnych jest dużo więcej niż miejsc. Na starcie staje zawsze światowa czołówka zawodników, zaproszona przez organizatorów.\nNasz mityng wskakuje na miejsce Szanghaju. Dwa mityngi z powodu pandemii znowu się nie odbędą, a wszystkie imprezy chińskie są znów kasowane. Prestiż i marka Memoriału Kamili Skolimowskiej pozwoliła wejść na to miejsce. Z tego się trzeba cieszyć, że mamy na tyle profesjonalny mityng, na tak wysokim poziomie organizacyjnym, iż mógł on wskoczyć na to miejsce - wskazał Majewski.\nTelkowski i Bernardelli najlepsi w Biegu Konstytucji 3 maja\nPrzypomniał, że Polska zorganizowała w ostatnich latach sporo imprez międzynarodowych, m.in. halowe mistrzostwa świata w Sopocie (2014) i Halowe Mistrzostwa Europy w Toruniu (2021).\nSprawdzamy się jako organizatorzy. Podobnie jest ze Stadionem Śląskim. Przeprowadziliśmy tam dwie imprezy w czasie pandemii. Do tego otrzymaliśmy już prawa do organizacji mistrzostw Europy, staramy się o mistrzostwa świata. To wszystko pokazuje, że jesteśmy w grze i mamy dobrą markę, a do tego są sukcesy sportowe - powiedział Majewski.\nLepiej nie da się uhonorować pamięci Kamili Skolimowskiej\nMemoriał Kamili Skolimowskiej od lat cieszył się dużym zainteresowaniem lekkoatletów. Do Chorzowa, a wcześniej do Warszawy, przyjeżdżały największe gwiazdy światowej lekkoatletyki. Na Stadionie Narodowym gościł nawet "król sprintu", rekordzista świata na 100 i 200 m Jamajczyk Usain Bolt. Suma wartości wyników, jakie padały w kolejnych edycjach najważniejszego mityngu rozgrywanego na Stadionie Śląskim, regularnie stawiała Chorzów wśród takich lokalizacji jak Monako, Paryż czy Oslo. Mimo wszystko impreza nie była w stanie przebić się do Diamentowej Ligi.\nTrzeba pamiętać o początkach mityngu, przebytej drodze i jego rozwoju. To pokazuje, że jak się bardzo chce - to można wszystko - ocenił dwukrotny mistrz olimpijski. W jego ocenie "lepszej formy uhonorowania pamięci Kamili nie można sobie życzyć".\nUsain Bolt: Nigdy nie chciałem być policjantem\nW 2018 roku Memoriał Kamili Skolimowskiej przyciągnął na trybuny "Kotła Czarownic" ok. 40 tysięcy kibiców.\nCiężko będzie o pełen stadion, bo to będą wakacje i może trzeba by było zmienić termin. Mam nadzieję, że sama ranga oraz to, że przyjadą gwiazdy - pomoże temu. To będzie mityng Diamentowej Ligi po mistrzostwach świata w Eugene. Na pewno przyjedzie do Polski kilka gwiazd, których wcześniej jeszcze nie było. Będzie co oglądać - wskazał.\nCo z finansami?\nPytany o finanse wskazał, że potrzebne będą środki kilka razy większe niż dotychczas.\nOrganizatorem jest fundacja, ale powiedzmy sobie, że zebranie budżetu jest dużym wyzwaniem. To są koszty kilka razy wyższe niż do tej pory. Mam nadzieję, że pomogą sponsorzy i uda się to wszystko posklejać - dodał Majewski.\nTomasz Majewski Diamentowa Liga mityng Silesia Memoriał Kamili Skolimowskiej lekkoatletyka\nAndrejczyk zmienia trenera po 14 latach. "Niesamowity etap kariery"\nIwona Baumgart laureatką konkursu Trenerka Roku 2021\nBrytyjska sztafeta musi oddać srebrne medale igrzysk w Tokio


Cersanit Mito Red | out2source\nStrona główna » Cersanit Mito Red\nMiski WC Cersanit Mito Red są dużo przydatne zaś dużo skora w jedzeniu czystości. Dziwisz się jak odpowiednio używać zakupiony materiał? Pomoce na forum polskich zawodowców w gest rozwieją Twoje wątpliwości! Nasza łazienka nie stanowi głęboka, lecz zwykle osiągali wannę oraz dziś ponadto nie mogło istnieć inaczej. Faktycznie o kupić materiał kompetentnej firmy Cersanit.\nMiski WC Cersanit Mito Red – nowoczesna kolekcja w przystępnej cenie!\nW przykładu Marki Cersanit stanowi cholernie bardzo różnorodnych części produktów. Miski WC Cersanit Mito Red odnaleźć można w handlu komputerowym Oferujemy wielce zachwycające ceny. Cersanit Mito Red to kolekcja, jaka umie podzielone w dyscyplin od dawki najdroższych motywów zestawu. Miski WC Cersanit Mito Red wolno sprawiać także indywidualnie również dostroić kosztuje do teraz dysponowanego wyposażenia swej łazienki. Wanna praktyczna a łatwa w zatrudnieniu higien. Spośród poszczególnej strony jest tanio zaokrąglona zatem trzeba wówczas uzyskać pod obserwację, albowiem w ratunku będzie chwila krótsza. Jedynie woda mogłaby mocno z niej ściekać, bo krople pozostają jeszcze na ściankach.\nZauważ jakie opinie mają nabywcy materiale Cersanit Mito Red plus niczym uczą go pod kątem formie spełnienia, kosztowności zaś wizerunku. Miski WC w podaży Cersanit ze bodźca na rewelacyjną wysoką półkę, jaka aplikuje bogactwo ofert. Czysta w narodowej prostocie bateria, marka i subtelność wykonania wyczuwalna w dowolnym calu. Bez zbędnych formalności, słabo eksponowanych druczków, poręczycieli i przyszłości zapłaty własnej. Na niezwykłych warunkach również w podłożu nieskomplikowane formy, dzięki którym umiesz układać różne pochodzenia przychodu. Miski WC Mito Red została urządzona w technikę, ułatwiającą wybór strefy komfortu pomiędzy zlewozmywakiem oraz instalacją. Mito Red jest naczelną linijką armatury, która w surowy zabieg wspiera wyposażenie ceramiki łazienkowej w sam dopasowane baterie ciekawym wzornictwie. Focus zadziwia nie wyłącznie zewnętrzną elegancją.\nCo musisz wiedzieć o kolekcji Cersanit Mito Red?\nMasa jednostek boryka się z tematem śladowej porcje pomieszczenia w łazience. Zamiast poszukać rozsądnego rozwiązania, limitujemy ilość trzymanych tam przedmiotów do maksimum. Jednakże łazienka, chociażby niezwykle ciemna, dysponuje masa głębszy potencjał niż umieszcza się na pierwszy obraz oka. Projektanci Cersanit, przedstawiając formę Mito Red, pokazują, niczym obecny potencjał wydobyć. Mito Red aktualne kolekcja wyposażenia, oraz ponad znakomitych w bliskiej codzienności paneli meblowych do wanny. Te nowe pozwalają odzyskać przestrzeń pod wanną, jaka dotychczas zapewne była pusta pod pewną obudową. Dyskretnie otwierany schowek że umieścić nawet poważnych wymiarów przedmioty. Szafki, prócz względnie znacznej kubatur względem swych kształtów, są bardzo szykowne. Łagodne odcienie sprawiają łazience upalna a także atmosferze. Wyciągana wylewka czy wylewka prysznicowa spośród dwoma podtypami strumienia. Wanna ma najbardziej skonstruowaną skrzynkę spośród trzema schowanymi modułowymi witrynami ze swoistym organizmem do zachowywania pudrów a także akcesoriów do kąpieli.\nKolejna komora pod wanną dedykowana stanowi na wystawniejsze punkty a akcesoria, które są również stosowane. Miski WC Mito Red są znacznie niejednokrotnie chciane w kolekcji Cersanit ze motywu na wyjątkową wysoką półkę, która wkłada bogactwo ofert. Szeroka półka pracuje również usytuowanie na meblowy panel ze schowkami. Gdyby w przypadku stanowiska cechy materiału wykaże się, że nie podlega ona obecnej gwarancji, to nakłady poczty a ładunku materiału powstaje Konsument. Wystawiam każdym szczególnym się nad gatunkiem tegoż materiału.\nJedna pamiętałaś wątpliwości oraz kupowała ostatni towar zarządzając się opiniami. Niczym zbyt taką należność więc plon wart polecenia. Jeżeli Cersanit zgodzi się na zaplanowane działania, to ponosi wydatki scalone spośród jego działalnością. ile nie uzgodniono inaczej, Klient jest wdzięczny do pobrania nowoczesnego tworu obok najbliższego agenta handlowego Cersanit. W kierunku obejrzenia kosztów dystrybucji należy dodać materiały do kosza, gdzie nastąpi automatyczna symulacja kosztów sprzedaże. Wspomnienie produktów do kosza nie stanowi w żaden możliwość wiążące. Bateria fajna, wyciągana wylewka istnieje wyraźnie zdolna.\nKłopot pojawia się, gdy przeżywam ustawić kran w czytelnym znaczeniu – zsuwa się on samoistnie w nowe miejsce. Miski WC Cersanit Mito Red są znacznie ergonomiczne również znacznie jednoznaczna w zachowaniu higienie. Uderzasz się jak należycie użytkować nabyty produkt? Rady na forum naszych ekspertów w mig zniweczą Twoje wątpliwości! Nasza łazienka nie jest spora, jednakże zawsze osiągali wannę natomiast teraźniejszość ponad nie mogło egzystować inaczej. Tak o zdobyć produkt ekonomicznej reputacje Cersanit.


Czy można samodzielnie zamontować basen? | sensis.pl\nHome›Ogród›Czy można samodzielnie zamontować basen?\nBasen ogrodowy już dawno przestał być luksusem, na który pozwolić mogli sobie tylko nieliczni. Obecnie baseny ogrodowe poliestrowe może mieć każdy. Z basenu stojącego w ogrodzie zadowolone będą nie tylko dzieci, ale również dorośli, którzy przy basenie organizować będą mogli imprezy czy luźne, popołudniowe spotkania ze znajomymi. Własny basen może się okazać bardzo przydatny, kiedy na dworze jest bardzo gorąco.\nBaseny czy inne kąpieliska publiczne są wtedy z reguły bardzo oblegane. Taki zbiornik we własnym ogrodzie umożliwia spędzenie czasu nad wodą w spokoju. Pamiętać tylko należy, że najmłodszych dzieci nie można zostawiać przy basenie samych – zawsze muszą być pod opieką dorosłych. Przed kupnem przenośnego basenu ogrodowego trzeba wybrać tak, który odpowiadał będzie potrzebom późniejszych użytkowników.\nZaletą takich basenów jest fakt, że można je zamontować samodzielnie, bez angażowania specjalistów. Producent basenów zawsze dołącza instrukcje obsługi, dzięki czemu ich montaż nie jest trudny. Czasem jednak będzie potrzebna do tego większa grupa osób.\nTe baseny są jednymi z najczęściej wybieranych basenów ogrodowych. Ich konstrukcja jest trwała, a pojemności i rozmiary naprawdę spore. Baseny rozporowe występują w okrągłym kształcie, którego nabierają poprzez napełnienie ich wodą. Górny brzeg basenu zabezpieczony jest specjalnym kołnierzem napełnianym powietrzem. Zaletą basenów rozporowych jest fakt, że można dostosować ich wysokość do własnych potrzeb – dzięki kołnierzowi wysokość basenu dostosowuje się do wysokości lustra wody.\nBaseny stelażowe są z reguły droższe niż rozporowe, jednak służyć mogą nawet przez kilkanaście sezonów. Żeby je zamontować, trzeba złożyć stelaż z metalowych elementów. Dzięki instrukcji obsługi nie jest to zadanie skomplikowane, jednak nie da rady zrobić tego w pojedynkę. Baseny stelażowe mogą mieć kształt okrągły lub prostokątny.\nStacjonarne baseny ogrodowe\nJeśli chce się mieć w ogrodzie basen na stałe, można zbudować basen stacjonarny. Często stosuje się do nich zadaszenia basenowe, dzięki czemu korzystać z basenu można nawet w czasie deszczu. Jednak budowę takiego basenu trzeba zgłosić do odpowiednich organów i trzeba zaangażować odpowiednią ekipę budowlaną, w związku z czym nie jest możliwe samodzielne zrobienie basenu, który ma stać się stałym elementem ogrodu.\nBaseny poliestrowe – montaż basenu rozporowego\nPierwszym krokiem jest wybór odpowiedniego miejsca. Musi ono zostać oczyszczone ze wszelkich śmieci i kamieni. Trzeba je także wyrównać. Baseny o niewielkich rozmiarach można ustawić nawet na tarasie. Chcąc rozpocząć montaż, basen ustawić trzeba na macie. Zawór odpływu musi być skierowany w stronę kranu, z którego będzie płynęła woda do napełnienia basenu. Z każdej strony zbiornika powinno zostać trochę miejsca, dzięki czemu będzie można swobodnie się poruszać.\nKołnierz znajdujący się przy górnej krawędzi basenu powinien zostać napompowany pompką ręczną. Zamontować trzeba również pompę filtrującą według dołączonej do niej instrukcji. Wszystkie otwory w basenie włącznie z zaworem odpływowym muszą zostać szczelnie zamknięte, żeby woda nie przeciekała. Ostatnim krokiem jest nalanie wody do basenu.\nObsadzanie basenów kąpielowych z laminatu\nBasen wykonany z laminatu wygląda trochę inaczej niż basen ogrodowy poliestrowy. Zaletą basenu z laminatu jest fakt, że można go swobodnie osadzić w ziemi. Montaż takiego basenu jest procesem o wiele tańszym i mniej skomplikowanym niż budowa tradycyjnego basenu stacjonarnego, dlatego swobodnie można zrobić to samemu. Pierwszym krokiem jest wykopanie dołu w ziemi, który będzie nieco większy niż wymiary basenu.\nNa dno wysypać trzeba zaprawę piachu z cementem i wypoziomować dno. Całość należy lekko zrosić wodą. Na całe dno basenu wykłada się twardy styropian, po czym na tak przygotowanym podłożu stawia się basen. Należy nalać do niego trochę wody a boki obsypać niewielką ilością wcześniej przygotowanej zaprawy. Powtarzać te czynności dopóki basen nie zostanie całkowicie napełniony wodą.


„Język obcy jest narzędziem do zdobycia marzeń”. Zbliżają się półkolonie językowe - Gazeta Żoliborza\nStrona główna Miasto Żoliborz\t„Język obcy jest narzędziem do zdobycia marzeń”. Zbliżają się półkolonie językowe\n„Język obcy jest narzędziem do zdobycia marzeń”. Zbliżają się półkolonie językowe\nAutor Prezentacja 16 czerwca 2020\nKoniec roku szkolnego oznacza dla wszystkich uczniów wakacje i odpoczynek od szkoły. Jak zorganizować czas wolny dla swoich dzieci? Jednym ze sposobów są półkolonie językowe, podczas których można nauczyć się języka, spędzić aktywnie czas i przyswoić choćby zasady ekologii.\n– Do mojej szkoły językowej uczęszczają dzieci, które marzą o tym by być m.in. piłkarzem, aktorem czy mieszkać w danym kraju. Język obcy jest narzędziem, który te marzenia pomoże osiągnąć – mówi Katarzyna Murphy, właścicielka i dyrektor Szkoły Językowej Academy of Language. Do znajdującej się na Żoliborzu szkoły uczęszcza kilkuset uczniów uczących się języka obcego pod okiem ponad 40 lektorów. – Warto pokazać znajomość języka obcego jako super moc, która poszerza granice i możliwości – dodaje Katarzyna podczas rozmowy z Gazetą Żoliborza transmitowanej na żywo i przywołuje relacje rodziców swoich podopiecznych, którzy podczas wypadu za granicę dzięki znajomości języków obcych uczą się świata i nawiązują relacje.\nNauka języka obcego w wakacyjnej atmosferze\nSzkoły językowe po za tradycyjnymi kursami, w okresie wakacyjnym organizują półkolonie. Żoliborska szkoła Academy of Language po raz kolejny tworzy półkolonie językowe. Wcześniej tego typu zajęcia odbyły się zimą pod hasłem „Mali naukowcy”. Uczestnicy mogli dowiedzieć się od archeologów, którzy na co dzień zajmują się wykopaliskami, jak wyglądało w dalekiej przeszłości życie na ziemi. Nie zabrakło również eksperymentów w laboratorium pod okiem naukowców. Wszystko to, odbywało się w połączeniu z nauką języka angielskiego.\nAcademy of Language organizuje półkolonie na lato. Odbędą się pod hasłem „Eco Kids”. Tematyka zajęć wybierana jest po długich dyskusjach prowadzonych między lektorami. Kluczem jest wzbudzenie zainteresowania wśród dzieci. – Dodatkowo dobierając tematykę, zawsze obserwuję otoczenie. Według mnie żoliborzanie są bardzo świadomi jeśli chodzi o ekologię – podkreśla właścicielka szkoły językowej i dodaje: – Przybliżenie dzieciom zagadnień z ekologii pomoże wyrobić odpowiednie nawyki, a całość dodatkowo może stanowić pożyteczną zabawą.\nDzieci też mogą mieć wpływ na kondycję naszej planety\nNa każdy dzień półkolonii zaplanowano wyjątkowe atrakcje. Uczestnicy odkryją tajemnice świata zwierząt i nauczą się robić własne eco zabawki. Poruszona zostanie również kwestia zdrowego odżywiania się i pysznego jedzenia oraz tego, jak go nie marnować. Półkolonie z Academy of Language, to okazja by jako projektant mody udekorować swoje ubranie czy torbę na zakupy. Według zapowiedzi, dzieci wykonają swoje magiczne i ekologiczne łapacze snów, a na sam koniec dowiedzą się jak wykorzystać pozornie niepotrzebne przedmioty do stworzenia wyjątkowych gier planszowych puzzli, świeczników i wielu innych rzeczy.\n– W ten sposób chcemy pokazać, że dzieci mogą mieć wpływ na kondycję naszej planety – mówi Katarzyna Murphy.\nProgram edukacyjny półkolonii opracowała Marzena Ożarek – Szilke właścicielka firmy mNauka, naukowiec – koordynuje największy na świecie projekt badań mumii egipskich – Warsaw Mummy Project. Od lat zajmuje się popularyzacją nauki i dotychczas współpracowała m.in. z Centrum Nauki Kopernik czy Instytutem Archeologii UW. W Academy od Language prowadzi również warsztaty naukowe.\nTo idealna propozycja dla tych, którzy zmęczeni są nauczaniem online\nW planie dnia znajdzie się też czas na ruch. Uczestnicy będą mogli wziąć udział w zabawach sportowych i ćwiczeniach wykonywanych w oparciu o techniki mindfulness, które pomogą panować nad ciałem, oddechem i emocjami. Zajęcia odbywać się będą w grupach 12-osobowych.\nW tym roku zajęcia prowadzone będą w Szkole Podstawowej nr 391 przy ulicy Filareckiej niedaleko placu Wilsona. Dzięki udostępnionym klasom będzie możliwe dostosowanie się do wytycznych GIS.\nSzczegóły i zapisy na półkolonie znajdziecie tutaj.\n„Język obcy jest narzędziem do zdobycia marzeń”. Zbliżają się półkolonie językowe was last modified: 16 czerwca, 2020 by Prezentacja\nacademy of languagepółkolonie językowe\n[Tydzień kultury i edukacji] Wakacyjne kursy językowe dla...


Dodano: 05-12-2013 15:14\nOd 3 lat Polska nie wdraża unijnej dyrektywy o odnawialnych źródłach energii; domagamy się pilnego przyjęcia ustawy o OZE dla dobra polskiego społeczeństwa - mówili w czwartek na konferencji m.in. Ryszard Kalisz, Andrzej Rozenek, Anna Grodzka i Dariusz Szwed.\nPolitycy poinformowali, że zorganizowali konferencję w Sejmie w trzecią rocznicę niewprowadzenia ustawy o odnawialnych źródłach energii (OZE). "Ponieważ rząd PO i PSL od 3 lat nie wdraża prawa unijnego, wkrótce grozi nam kara dziennie 133 tys. euro. To są setki milionów złotych, które będą co roku płacone przez polskich obywateli, obywatelki" - mówił Dariusz Szwed z Zielonego Instytutu.\nOświadczył, że domaga się jak najpilniejszego przyjęcia ustawy przez rząd "nawet w tym najgorszym, niestety, jak obecnie, kształcie, po to, żeby parlament mógł zacząć nad nią procedować, tak aby ta ustawa jak najpilniej weszła w życie". "Oczywiście chcielibyśmy, by to była najlepsza z możliwych ustaw, ale nie mamy wątpliwości, że koalicja rządząca nie pozwoli na to, by ta ustawa była taka, jakiej wszyscy byśmy oczekiwali, czyli proobywatelska, zielona, wspierająca wykorzystanie energii odnawialnej" - stwierdził.\nTakże posłanka Twojego Ruchu Anna Grodzka przekonywała, że ustawie o OZE "trzeba w końcu dać priorytet". "Ustawa musi zostać uchwalona" - oświadczyła.\nSzef stowarzyszenia Dom Wszystkich Polska Ryszard Kalisz zwrócił uwagę, że Polska jest najbardziej konserwatywnym krajem w Europie nie tylko w zakresie obyczajowości, ale także pod względem produkcji odnawialnych źródeł energii. "To jest najtańsza produkcja, to może zrobić każdy w swoim domu i państwo powinno stworzyć warunki, by nadwyżka produkowanej energii przez gospodarstwo domowe, rolne, mogła być spożytkowana dla wszystkich" - podkreślił.\n"5 grudnia 2013 roku to nie jest żadna uroczystość, to jest stypa, dlatego że rząd zabija inicjatywę obywatelską, (...) byśmy wzajemnie poprzez swą przedsiębiorczość również sobie pomagali" - stwierdził.


Incentive - czy taki rodzaj motywacji się opłaca? - organizatorzyimprez.pl\nhotel eventy organizatorzy imprez koncerty imprezy Warszawa targi Imprezy integracyjne szkolenia event SBE impreza imprezy firmowe organizacja imprez imprezy w Polsce targi turystyczne konferencje WP Wrocław imprezy nad morzem\nWysokie morale załogi, zwiększona wydajność pracowników w pracy, pozytywne relacje z pracownikami oraz klientami to zasługi dobrze zorganizowanego wyjazdu motywacyjnego. Incentive, bo o nim mowa, to element działań marketingowych, bez których trudno wyobrazić sobie firmy.\nIncentive imprezy motywacyjne motywacja pracowników organizowanie imprez motywacyjnych eventy impreza firmowa\nWyjazdy typu incentive definiuje się jako rodzaj uznania, czy motywacji dla pracowników bądź kontrahentów po tym jak udało się zrealizować wcześniej zamierzone cele. Trudno dzisiaj bowiem szukać pracownika, który czerpał będzie satysfakcję z samej tylko możliwości pracy. Tę, jak i zaangażowanie w wykonywane przez niego zadania, uzyskać można skutecznie motywując do pracy. Samo wypłacanie wynagrodzenia dzisiaj nie jest już wystarczające. Pracodawcy szukając innych sposobów zaadaptowali do polskich warunków modę na turystykę motywacyjną. Co więcej, zauważają, że to się opłaca.


Nitki i niteczki: Wygrzebane z dna szafy...\nAutor: Nitka o 09:50\nAnna 7 sierpnia 2012 11:15\nBardzo fajny sweterek. Z tymi sklepowymi to masz rację. Zawsze kupowałam sweterki z dwa rozmiary większe. Zazwyczaj wtedy były akurat(oczywiście po za rękawami ;-)\nNitka 7 sierpnia 2012 20:53\nDziękuję. Jak go wczoraj znalazłam to pomyślałam, że gdybym robiła go dziś to byłby to raglan od góry ;) Ale i tak te pierwsze najmniejsze sweterki lubię najbardziej.\nseeyouat5 19 sierpnia 2012 03:36\nZe sweterkami sklepowymi nie mam doświadczenia, ale zawsze robię dłuższe niż przewidziano. Malutkiej ślicznie w kapturzastym!!!


Firma CBRE podsumowała rok 2017 oraz wskazała trendy na 2018\nInwestycje w nieruchomości komercyjne w 2017 roku utrzymywały się na wysokim poziomie. Dzięki niezwykle intensywnemu ostatniemu kwartałowi, kiedy zawarto transakcje opiewające na 2,5 miliarda euro, całkowity wolumen inwestycyjny w 2017 przekroczył 5 miliardów euro, tym samym zbliżył się do rekordowego wyniku z 2006 roku. Co więcej, rynek nie zwalnia tempa, gdyż od początku 2018 roku zawarto już transakcje o wartości 1,2 miliarda euro. Szczegółowa analiza rynku w 2017 roku oraz prognozy na rok 2018 prezentowane są w raporcie „Poland Investment MarketView2017” przygotowanym przez ekspertów CBRE.\nWarto zauważyć, iż największy wzrost zainteresowania odnotowano na rynku hotelowym, gdzie aktywność inwestycyjna osiągnęła najwyższy w historii poziom 0,35 miliarda euro. Rośnie również zainteresowanie inwestorów alternatywnymi aktywami - odnotowano pierwsze transakcje w sektorze PRS (Private Rented Sector), z czego największa to nabycie 72 apartamentów w Złota 44 Tower przez Catella Wohnen.\nRok 2017 był intensywny zarówno pod względem inwestycyjnym, jak i wdrażanych zmian politycznych, które niewątpliwie mogą wpłynąć na zmianę sytuacji na rynku nieruchomości komercyjnych w Polsce. Wśród najczęściej omawianych i najbardziej kontrowersyjnych tematów znajduje się przede wszystkim obowiązujący już zakaz handlu w niedziele. Duże zainteresowanie rynku budzi również wciąż dopracowywana ustawa o REIT-ach, czy też obowiązująca już ustawa o zmianie ustawy o CIT i PIT. Mamy nadzieję, że rynek szybko dostosuje się do zachodzących zmian, a silna pozycja ekonomiczna Polski pomoże jej zmierzyć się z zaistniałymi wyzwaniami i nie zakłóci dalszego tempa rozwoju.


Deflacja zdeprecjonowała złotego - Biznes w INTERIA.PL\nPiątek, 14 listopada 2014 (12:01)\nO ile w październiku Chinom udało się utrzymać stabilny poziom inflacji (1,6 proc. r/r) o tyle w przypadku cen producentów nastąpiło znaczące pogorszenie wskaźnika (-2,2 proc. r/r wobec oczekiwań na poziomie 2 proc. oraz 1,8 proc. miesiąc wcześniej). Z kolei produkcja przemysłowa Państwa Środka wzrosła w ub. miesiącu o 7,7 proc. r/r wobec oczekiwanych 8,0 proc., zaś sprzedaż detaliczna zwiększyła się w październiku o 11,5 proc.r/r i tym samym również nie sprostała oczekiwaniom rynkowym.\nW Polsce mamy rekordową deflację. Indeks CPI spadł w październiku do -0,6 proc. co daje o 0,2 pp. niższy odczyt niż zakładał rynek. W ub. miesiącu najmocniej potaniało paliwo, którego ceny były średnio o 1 proc. niższe niż we wrześniu oraz o 4,1 proc. niższe niż przed rokiem. Jak wynika z raportu GUS ceny odzieży i obuwia wzrosły o 3,4 proc. względem września, ale i tak były o 4,6 proc. niższe niż rok temu, a żywność była o 2,4 proc. tańsza niż w październiku 2013 roku. Wiele wskazuje też na to, że ujemna inflacja zagości u nas co najmniej do przełomu 2014/2015 roku.\nW reakcji na publikację indeksu CPI kurs EURPLN zaczął wyraźnie rosnąć. Walutę naszą osłabiła perspektywa jeszcze niższych stóp procentowych. W ocenie ekonomistów decyzja o redukcji kosztu pieniądza podjęta może zostać już w grudniu, szczególnie gdyby wstępny dzisiejszy raport dot. PKB za 3q14 mocno rozczarował. Rynek spodziewa się spadku dynamiki wzrostu do 2,7 proc. r/r wobec 3,3 proc. r/r w 2q14.\nNa rynkach światowych coraz "cieplej" pomimo jesiennej pory roku robi się zaś w Szwajcarii. Notowania szwajcarskiego franka zbliżają się do 1,20 za euro, co może sprowokować Narodowy Bank Szwajcarii (SNB) do podjęcia interwencji na rynku walutowym. Jednym z celów SNB jest bowiem nie dopuścić do zbytniego umocnienia się franka, a wskazana jego wartość stanowi poziom graniczny akceptowany przez władze banku. Tymczasem, CHF pozostaje obecnie pod wpływem zaplanowanego na 30 listopada "złotego referendum". Jeśli głosujący opowiedzą się za powiązaniem franka ze złotem (m.in. poprzez postulat utrzymywania 20 proc. rezerw walutowych w złocie), teoretycznie mogłyby pojawić się ograniczone możliwości interwencyjne SNB. Frank mający fizyczne zabezpieczenie w kruszcu mógłby mocno zacząć mocno zyskiwać na wartości względem walut zabezpieczonych jedynie "dobrym słowem" elit rządzących.\nNajnowsze ankiety przeprowadzone przez Reutera wskazują jednak na niewielkie szanse wygranej zwolenników zmian. To czy należy obawiać się ewentualnego 'TAK' w "złotym referendum" w kontekście notowań kursu EURCHF i jego przełożenia na parę CHFPLN, czy może nie ma czym się przejmować pokaże opublikowany na dniach nasz raport specjalny poświęcony temu właśnie zagadnieniu.


Baby-Led Weaning: Tort naleśnikowy\nmąka, jajko, woda gazowana, mleko, zmielone orzechy włoskie, 2 opakowania mrożonego szpinaku, 3 ząbki czosnku, feta, ser Roquefort (ewentualnie Lazur), masło, gałka muszkatołowa\nNasmażyć górę naleśników. Do ciasta naleśnikowego można dodać garstkę zmielonych orzechów włoskich i użyć trochę wody gazowanej - dzięki niej naleśniki stają się bardziej delikatne w smaku, a orzechy dają nutkę posmaku świetnie komponującego się z farszem szpinakowym.\nSZPINAK: zwykle używam mrożonego; 2 opakowania odparować na patelni, dodać 3 zmiażdżone ząbki czosnku, jedno pudełko fety (tej polskiej, niebieskiej), odczekać aż Feta połączy się ze szpinakiem - mieszać często, potem dodać ok. 15 - 20 dag sera Roquefort i trzymać na wolnym ogniu aż wszystko razem się połączy. Spróbować i jeśli smak wyda Ci się mało słony, doprawić odrobiną soli - oba sery są słone same w sobie więc ja nie solę ale ja raczej małosolna jestem. Roquerot można zamienić na polski Lazur ale smak już nie będzie taki bogaty.\nBESZAMEL robimy, gdy już mamy przełożony tort w formie: w garnuszku rozpuszczamy 2 łyżki masła, dodajemy ok. 1/2 szklanki mleka, szczyptę soli, szczyptę pieprzu i tak 1/2 łyżeczki gałki muszkatołowej - mieszamy trzepaczką i dodajemy 2 łyżki mąki - mieszamy na wolnym ogniu do osiągnięcia jedwabistej konsystencji sosu.\nPolewamy od razu tort. Tort przygotowujemy w tortownicy dostosowanej do wymiaru patelni usmażonych naleśników, ja zrobiłam w formie o średnicy 22 cm. Natłuszczamy formę i przekładamy naleśniki farszem, wierzch polewamy beszamelem. Zapiekamy całość ok. 30 minut w 180 stopniach.\nW wersji dla dzieci: z kilku dużych naleśników wycinamy koła o średnicy posiadanej, małej tartaletki, zanim dodamy sery do szpinaku odkładamy trochę na mini tort dla dziecka, polewamy beszamelem. Ja dałam troszkę fety do szpinaku mojego syna i nie wydarzyło się nic niemiłego z jego brzuszkiem. Mój syn zjadł ten tort w wieku 7 miesięcy. Uwielbia.\nEtykiety: feta, jajka, masło, mleko, nabiał, obiady, orzechy włoskie, szpinak\nagnieszka 7 lipca 2012 22:58\nBardzo mi miło, że dodałaś przepisy - jestem ciekawa, jak Ci będzie smakować...?\nrobaczek 8 lipca 2012 14:05\njeszcze nie przetestowałam ale zamierzam!\nKarlita 10 lipca 2012 01:19