Klątwa silnych przekonań | Aktualności\nBlask euro przygasł, choć dane z Niemiec dziś rano przypominają o silnych fundamentach. Uleciała też para z walut rynków wschodzących, co uderza w złotego. Nagły spadek USD/JPY (USDJPY, 112.953 -0.18%, News) dziś w nocy wziął się ze spekulacji, które wydają się nieuzasadnione.\nMocne euro było powszechnym typem na 2018 r. i retoryka o „zmuszeniu” EBC do szybszego wychodzenia z programu QE rządziła w ubiegłym tygodniu, jednak po weekendzie inwestorów dopadają wątpliwości. Brak przyspieszenia w danych o inflacji z Eurolandu i brak katalizatora do wyłamania 1,21 na EUR/USD (EURUSD, 1.19361 -0.27%, News) (bo raport z rynku pracy USA nie był wcale zły) zachwiały pewnością siebie. Rynek dosięga klątwa tzw. „conviction trade” - jeśli rynek jest mocno o czymś przekonany, z czasem zaczyna brakować siły, by na świeżo pociągnąć rynek w danym kierunku i przychodzi korekta. Ale jak pokazały dzisiaj rano bardzo dobre dane z Niemiec (produkcja przemysłowa w listopadzie wzrosła o 3,4 proc. m/m, prog. 1,8 proc.), fundamenty w dalszym ciągu stoją za euro. Może w ubiegłym tygodniu inwestorzy zbyt gorączkowo i po „złych” poziomach kupowali euro, ale teraz mają okazję zbudować ekspozycję na nieco lepszych warunkach. Póki EUR/USD broni się ponad 1,19, wzrostowy scenariusz jest aktualny.\nZachwianie przekonania dotyka też złotego, gdyż osłabł zapał na pompowanie walut rynków wschodzących. Tutaj jednak więcej jest znamion technicznej korekty niż fali ucieczki kapitału. Przede wszystkim rynek akcji na świecie pozostaje „zielony”, więc apetyt na ryzyko ma się dobrze. Unikałbym tłumaczenia, że zapowiedź rekonstrukcji rządu podsycała wyprzedaż złotego (PLN był wczoraj najsłabszy w segmencie emerging markets). Jeśli w poprzedzającym okresie zyskujesz najmocniej, przy korekcie tracisz najwięcej. Prosta zasada, a złoty pod koniec 2017 r. zyskał dużo, jeśli nie za dużo. Rynek zdyskontował już imponujące tempo wzrostu PKB, ale też upiera się przy wycenie pierwszej podwyżki stóp procentowych przed końcem roku, mimo że RPP wysyła jasne sygnały, że się jej nie spieszy. Jutro prezes NBP na konferencji po posiedzeniu zapewne przypomni, jak bardzo gołębie są jego poglądy. Złotego czeka rewizja oczekiwań dotyczących krajowej polityki monetarnej. Może jeszcze nie jutro, ale EUR/PLN (EURPLN, 4.17655 +0.12%, News) bliżej 4,25-4,30 wydaje mi się bardziej uzasadniony.


TRAVELBOOK - BOLONIA I EMILIA-ROMANIA W.2018 - 7942122046 - oficjalne archiwum allegro\nTRAVELBOOK - BOLONIA I EMILIA-ROMANIA W.2018 (7942122046)\noferta nr 7942122046\nRozpostarta między Adriatykiem i Apeninami Emilia-Romania to jeden z najciekawszych regionów Włoch. Na żyznej Nizinie Padańskiej leżą historyczne miasta pamiętające Etrusków i czasy Cesarstwa Rzymskiego, z Bolonią, Ferrarą, Parmą i Rawenną na czele. Nadmorskie plaże zachęcają do wypoczynku i kąpieli, zaś górskie tereny chronione do pieszych wędrówek i podpatrywania unikatowej przyrody. Coś dla siebie znajdą tu też koneserzy kuchni opartej na daniach mięsnych i słynnej polencie, uszlachetnionej regionalnymi winami, serem Grana Padano i parmeńską szynką. - Średniowieczna zabudowa Bolonii - Renesansowe zabytki Ferrary - Plaże i kurorty nad Adriatykiem - Krajobrazy i przyroda Apeninów - Majolika i samochody wyścigowe - Znakomita kuchnia regionalna\n[Kod oferty,288528,9788328349209,2019-03-30 04:47:11]


Papier ozdobny perłowy biały 215g A4 18 ark – Korporacja papiernicza\nilość Papier ozdobny perłowy biały 215g A4 18 ark\nSKU: 5904183790565 Kategoria: Papiery perłowe i metalizowane\nKlasyczny papier perłowy o białym odcieniu do sporządzania zaproszeń , kopert, wydruków, do wykrawania , bigowania, tłoczenia.\nDruk offsetowy- zalecane jest stosowanie farb utrwalających się przez utlenianie.\nDruk cyfrowy- producent nie gwarantuje zadruku w technice ink jet, lub laserowej chociaż uzyskano dobre rezultaty na wielu maszynach, należy przed zadrukiem przeprowadzić próby. Papier nie nadaje się do druku HP INDIGO.\nNapisz pierwszą opinię o „Papier ozdobny perłowy biały 215g A4 18 ark” Anuluj pisanie odpowiedzi\nPapier ozdobny perłowy brązowy 250g A4\nPapier ozdobny perłowy czarny 250g A4 18 ark\nPapier ozdobny perłowy biały 230g A4 18 ark


Modne bluzki damskie w wersji codziennej. Ponadczasowe. Oui.pl\n10 najmodniejszych bluzek tego sezonu\nKobiety kochają to, co modne. Na szczęście nie oznacza to, że każdego roku należy diametralnie zmieniać zawartość swojej szafy, tym bardziej, że trendy wracają niczym bumerang. Modne bluzki to jeden z tych elementów, na które kobiety zwracają szczególną uwagę. Chcielibyśmy zaproponować modne koszule damskie, które powinny zainteresować każdą kobietę.\nModne bluzki damskie eleganckie i ponadczasowe.\nWśród naszych propozycji z pewnością każda kobieta znajdzie idealne rozwiązanie dla siebie – i to nie jedno. Pokażemy, które fasony oraz kolory cieszą się największym zainteresowaniem najlepszych projektantów, a wskazane przez nas modne bluzki damskie pomogą ubrać się kobietom w każdej sytuacji – zarówno na co dzień, jak i na eleganckie wydarzenie.\nKoszule damskie nie muszą być nudne\nJeśli szukacie inspiracji, tutaj na pewno je znajdziecie. Pokażemy, jakie trendy dominują w najlepszych sklepach oraz udowodnimy, że nawet biała koszula może mieć dużo większe zastosowanie niż może się to wydawać – a już na pewno nie jest ona niczym nudnym, banalnym i przeznaczonym tylko na szkolne akademie.\nPoprzedni artykułJak się ubrać na rozmowę kwalifikacyjną?\nNastępny artykułPozwól sobie na bluzę damską\nDieta śródziemnomorska i jej wpływ na zdrowie\nZaburzenia błędnika [Objawy i przyczyny problemów]\nChoroba Hashimoto pod lupą\nDlaczego wakacje w Chorwacji to idealny pomysł na urlop? Sprawdź co...


Geertz o naturze antropologicznego rozumienia - Notatek.pl\nGeertz o naturze antropologicznego rozumienia\nGEERTZ „Z PUNKTU WIDZENIA TUBYLCA”. O NATURZE ANTROPOLOGICZNEGO ROZUMIENIA\nMalinowski w Dzienniki w ścisłym znaczeniu tego słowa łamie mit antropologa-kameleona, doskonale zestrojonego z otoczeniem, wcielonego ideału empatii, taktu, cierpliwości, za którego sam był powszechnie uważany. Po ukazaniu się tego pamiętnika nastała wielka wrzawa.\nZ pamiętnika: Malinowski o tubylcach wyrażał się nieprzyzwoicie, ciągle marzył o tym by być gdzieś indziej, stał się przykładem najbardziej niezadowolonego człowieka a jednocześnie stworzył wizję człowieka oddanego niecodziennemu powołaniu. Problem poruszony w książce: antropologiczna wiedza, o tym jak tubylcy myślą, czują, postrzegają uzyskuje się poprzez nadzwyczajną wrażliwość, genetycznie zakodowaną zdolność do myślenia, czucia i postrzegania identycznie z tubylcami, CZY TO JEST W OGÓLE MOŻLIWE??? Nie jest to problem moralny. Moralna idealizacja badacza jest tylko sentymentalnym urojeniem. Chodzi o problem natury epistemologicznej: jeśli mamy przestrzegać zasady spoglądania na świat oczyma tubylca, to co robić gdy stwierdzimy, że brak nam tej wyjątkowej bliskości psychologicznej, trans kulturowej identyfikacji z naszym przedmiotem badań.\nRóżne sposoby podejścia: pisanie w pierwszej lub 3 osobie. Kohut wprowadził podział na bliskie doświadczenia i dalekie doświadczenia. Bliskie doświadczenia do zdefiniowania tego, co on lub jego współplemieńcy widzą, czują, myślą, i która byłaby czytelna dla niego, gdyby inni się nią posługiwali. Koncepcja daleka od doświadczenia to tak, któ®a specjalista wykorzystuje do zdefiniowania swoich naukowych, filozoficznych celów. Dalekość i bliskość jest kwestią stopnia. Ograniczenie do pojęć bliskich doświadczenia zanurza etnografa w bezpośredniości i wiąże z lokalnymi realiami. Skupienie się na pojęciu dalekim od doświadczenia wikła go w abstrakcjach i przytłacza żargonem. Istotnym pytaniem jakie Malinowski postawił, udowadniając, że w przypadku „tubylców” nie trzeba do nich przynależeć, żeby ich poznać, brzmi: jaką rolę te dwa rodzaje pojęć odgrywają w analizie antropologicznej. W jaki sposób powinno się je w konkretnym przypadku stosować, by możliwa stała się interpretacja sposobu życia danego ludu. Pytanie o sposób przeprowadzenia analizy antropologicznej i opisania jej wyników a nie psychologiczne predyspozycje antropologa. Chodzi o uchwycenie pojęć, któ®e dla innych ludzi są bliskie doświadczenia, rozpoznanie ich dostatecznie trafnie, by móc je umieścić w znaczącym związku z pojęciami dalekimi od doświadczenia, któ®e teoretycznie sformułowali w celu wyodrębnienia ogólnych cech życia społecznego. Rzecz nie polega na nawiązywaniu duchowej łączności z informatorami, sedno tkwi w tym by zrozumieć co oni sami o sobie myślą. Oczywiście nikt od nich tego lepiej nie wie, ale ważne jest zanurzenie się w ich doświadczeniu oraz złudzenie, które się na tym tle jawi.\n… jako zbiorowości i jednostki. KONCEPCJA ISTOTY jest kluczem do złożonego procesu wnikania w meandry umysłu innej społeczności. Aby zrozumieć INNEGO należy się do niego zdystansować i spojrzeć na to w optyce jego własnego wyobrażenia jaźni, a nie poprzez empatię. Przykłady:\nNA JAWIE: bieda, depresyjna sceneria, jednak mimo tego duża witalność intelektualna ludności. Opozycja między zewnętrznym a wewnętrznym…\n… a nie aktorzy zachowują życie. Realni ludzi przychodzą i odchodzą, ale maski które noszą na scenie i role, które wypełniają to stanowi istotę ich jaźni. Balijczycy mają rozbudowany symboliczny repertuar oznaczeń i tytułów, które odnosi się do kogoś i któ®e ktoś może przypisać komuś innemu by usytuować go wśród ziomków. Są to oznaczenia związane z kolejnością urodzin, terminy pokrewieństwa. Stanowią one złożony…\nBadania terenowe - założenia i techniki\nZaświadczające "ja" - wykład


Sukces Seniorów, porażka Karpatek\n16 stycznia, 2018 Sport / Krosno\nWygrana Seniorów w Ropczycach i niestety porażka Karpatek z drużyną Energetyka Poznań.\nW ostatniej ligowej kolejce obie nasze drużyny rozgrywały swoje mecze. W piątek (12 stycznia) panowie walczyli w Ropczycach z zawsze groźną drużyną Błękitnych. Nasz lider nie zawiódł i po bardzo zaciętym meczu pokonał drużynę gospodarzy 3:1. Krośnianie w poprzedniej kolejce stracili swojego kapitana, który zerwał ścięgno Achillesa i w tym sezonie już nie zagra.\nKrośnianie znani są jednak z wielkiej ambicji i woli walki. Tak też było w Ropczycach. Nasi chłopcy pokazali te cechy na boisku w Ropczycach i po czterech setach, z których wszystkie były grane na przewagi (28:26, 35:37, 26:24, 39:37) przywieźli do Krosna 3 punkty. Karpaty mają już nad drugą drużyną w tabeli 7 punktów przewagi i pewnie zmierzają do wygrania rundy zasadniczej tegorocznych rozgrywek w grupie VI drugoligowej rywalizacji. W najbliższej kolejce nasza drużyna pauzuje, a 27 stycznia zagra w Niebylcu. W Krośnie zobaczymy siatkarzy dopiero 24 lutego w meczu z drużyną AKS V LO Rzeszów.\nSmutni wracali z meczu Karpatek kibice krośnieńskie drużyny w piątkowy wieczór. Po serii czterech kolejnych zwycięstw (Szczyrk, Opole, Tarnów, AWF Warszawa) liczyli na kolejną, jakąkolwiek zdobycz punktową drużyny pozwalającą na "odskoczenie" w górną część tabeli. Jednak rzeczywistość boiskowa okazała się okrutna. Drużyna Energetyka Poznań choć miała przed spotkaniem tyle samo punktów co Krośnianki, nie dała żadnych szans na zdobycie choćby jednego punktu. Poza pierwszym setem, w którym walka toczyła się punkt za punkt do stanu 23:22 dla Karpat, w całym meczu Poznanianki były lepszą drużyną. Lepsza organizacja gry, konsekwencja w realizacji założeń, umiejętność odczytywania wydarzeń na boisku, szybkość, lepsza obrona i skuteczność w ataku to w tym meczu złożyło się na pewną wygraną Energetyka.\nOwszem nasza drużyna potrafiła postraszyć zagrywką, pojedynczymi bardzo dobrymi zagraniami w ataku i bloku, ale to było za mało na wygranie choćby seta. Brak skutecznego ataku, dobrego przyjęcia i gry w obronie to obraz zespołu w tym meczu. Po 15 kolejce Karpatki zajmują 8 miejsce w tabeli z 19 punktami. Za nimi dwie kolejne drużyny (SMS Szczyrk i Joker Świecie) mają tyle samo punktów i walka o strefę play off gwarantującą pozostanie w I lidze będzie trwała do samego końca rundy zasadniczej. Nasz zespół musi szukać punktów w każdym meczu choć terminarz nie jest tego sprzymierzeńcem. Jednak należy pamiętać, że każdy mecz można wygrać. Trzeba tylko wyzwolić w sobie tę boiskową złość, ambicję i wiarę w swoje umiejętności, chęć zwyciężania. Cały czas wierzymy w nasze dziewczyny, ich ambicję, umiejętności, ich młodość i chęć pokazania się z jak najlepszej strony na siatkarskich boiskach. Liczymy na dobre wieści z meczu w Radomiu w najbliższej kolejce oraz na waleczność i niespodziankę w kolejnym meczu w Krośnie z Wisłą Warszawa 27 stycznia.


Ja, diablica (243664) - Miszczuk Katarzyna Berenika - książka, recenzja, streszczenie\nTom 1 cyklu Wiktoria Biankowska\nOcena: 5.1 (51 głosów) 5.10 51\nTemat śmierci podany na pięknie przystrojonym talerzu, udekorowany zmysłowością, romansem, humorem, zagadką i żądzą władzy. www.stacjakultura.pl\nJa, Wiktoria Biankowska (zwana dalej Potępioną), zgadzam się przez kolejne 66 lat służyć Lucyferowi i całej Niższej Arkadii na stanowisku Diablicy. - Przysięgam lojalność w pozyskiwaniu dusz i skuteczność w namawianiu, kuszeniu, przekonywaniu i okłamywaniu śmiertelników. - Obiecuję nie nadużywać mocy piekielnych na własne potrzeby ani nie podejmować prób zdobycia władzy nad światem. - Na ziemię będę wracać tylko i wyłącznie w celach służbowych, nigdy prywatnych. - W czasie targów o dusze zobowiązuję się do kulturalnego zachowania wobec aniołów, co obejmuje: wystrzeganie się kłótni, wyzwisk, nieprzyzwoitych uwag na temat anielskiego stroju, wszelkich prób przekupstwa, uwodzenia, rękoczynów. - Po zakwaterowaniu w przydzielonej rezydencji w Los Diablos obiecuję zapoznać się gruntownie z Regulaminem Piekła (tomy I-VI). - Zgadzam się na wykorzystanie moich danych osobowych w najnowszym wydaniu Przewodnika po Niższej Arkadii.\nKatarzyna Berenika Miszczuk (ur. 1988) – studentka kierunku lekarskiego na Warszawskim Uniwersytecie Medycznym. Wilka (2006), swoją debiutancką powieść, napisała w wieku piętnastu lat, a wydała trzy lata później. Została za nią nominowana do Nagrody Nautilus, będącej corocznym plebiscytem czytelników na najlepszy polski fantastyczny utwór literacki. W roku 2009 ukazała się kontynuacja tej książki – Wilczyca. Ja, diablica to najnowsza powieść Miszczuk. Autorka pracuje obecnie nad jej dalszym ciągiem.\nZapraszamy na profil Wiktorii Biankowskiej, bohaterki książki, na Facebooku:\nna profil książki:\noraz na blog:\nKup książkę Ja, diablica\nOpinie o książce - Ja, diablica\nNiedawno w filmiku z podsumowaniem miesiąca wspominałam, że przeczytałam wszystkie książki pani Miszczuk. Zrobiłam niezłą wtopę, ponieważ zapomniałam o tej serii jak i o książkach Wilk i Wilczyca. dlatego musiałam to naprawić. Dzięki temu, że Wydawnictwo wznowiło serię o Wiktorii, w nowych okładkach, nadarzyła się ku temu świetna okazja, której nie mogłam przegapić.\nWiktoria to młoda studentka po uszy zakochana w Piotrku, która nie myśli o przyszłości, bo do śmierci jej jeszcze daleko. A jednak w jednej chwili idzie do domu z imprezy, a zaraz ląduje w piekle i dowiaduje się, że umarła. Jako osoba spełniająca kryteria dostała propozycję zostania diablicą, co w tym miejscu jest prestiżowym zajęciem. Bereth wyjaśnia jej zasady i pokazuje jakie życie w piekle jest ciekawe i ile znanych zmarłych można spotkać. To było świetne. Autorka wspominała o naprawdę znanych osobach, które według nas powinny być w niebie a wybrali piekło.\nWiktoria jako główna bohaterka była naprawdę interesująca. Potrafiła szybko dostosować się do sytuacji, ale nie pozwalała sobą rządzić. To jedna z tych myślących bohaterek, a nie że wszystko uzależnia od faceta. Miała niewyparzony język, co dawało dużo okazji do komizmów sytuacyjnych i słownych. To dziewczyna, która da się lubić, mimo że czasami spowodowała niemałe zamieszanie. Beretha na początku też polubiłam, za jego dwuznaczne zdania i śmieszne zachowania, ale im dalej, tym bardziej mi podpadał i powodował, że miałam wobec niego mieszane uczucia. No i jest jeszcze Azazel, ten to jest fenomen! To postać istnie szalona. Co chwila robi co innego, miesza, manipuluje i myli bohaterów. Trudno przewidzieć co za chwile wykombinuje.\nPodsumowując, Ja diablica to naprawdę dobre rozpoczęcie serii. Nie dziwię się, że dzięki tej serii autorka zyskała większą popularność, a niedawno ta seria znalazła się w zagranicznych księgarniach (czego autorce serdecznie gratuluję!). Jeżeli macie ochotę na książkę, która Was pochłonie, przy której będziecie się śmiać i przeżywać z bohaterami wzloty i upadki, to gorąco polecam. Zwłaszcza dla tego zakończenia, przez które od razu musiałam sięgnąć po kontynuację! Naprawdę Wam ją polecam, bo to świetna polska fantastyka z zabawnym wątkiem, a może nawet trójkątem miłosnym!\nBardzo spodobał mi się też styl autorki. Był lekki, przyjemny i wciągający. Książkę czytało mi się bardzo szybko. Pani Miszczuk sprawiła, że sama wkręciłam się w fabułę i razem z Wiktorią próbowałam rozwiązać zagadkę jej śmierci i inne problemy. Nie każdy pisarz to potrafi, a tutaj to się udało. Może to nie jest literatura najwyższych lotów, ale można z nią spędzić kilka fajnych godzin w iście piekielnym stylu i zapomnieć o osobistych problemach.\nDokładnie dwa lata temu, miałam okazję przeczytać duologię pani Miszczuk, tj. „Wilk” i „Wilczyca”. Autorka napisała tą historię będąc jeszcze nastolatką. Być może przez wzgląd na młody wiek autorki, znalazłam wiele mankamentów w jej powieściach, przez co wypadły one dość średnio.\nO cyklu opowiadającym przygody diablicy Wiktorii, słyszałam już bardzo wiele dobrych opinii, dlatego też, gdy nadarzyła się taka okazja, postanowiłam po nią sięgnąć.\nByć może i nie jest to literatura górnych lotów, nie mniej jednak ja się przy niej świetnie bawiłam. Bardzo spodobała mi się wizja autorki dotycząca piekła. Pani Miszczuk wyzbyła się wszelkich stereotypów i z ognistego, pełnego jęków i lamentów miejsca, stworzyła nietuzinkowe Piekło, w którym diabły podróżują ekskluzywnymi samochodami, nie pracują, chodzą na imprezy i „żyją” pełną parą.\nPostacie diabelskie bardzo mi się spodobały. Co prawda mam zastrzeżenie do głównej bohaterki, która momentami była prawdziwą życiową niedojdą. Nie mniej jednak trzeba przyznać, że gdy wchodziła w rolę diablicy Wiktorii, to była zdecydowanie bardziej przekonywująca. Jedyną postacią, której kompletnie nie mogłam rozgryźć jest Piotruś. Swoją drogą, dlaczego Piotruś a nie Piotrek?\nFabuła była ciekawa, wydarzenia odpowiednio dawkowane. Wątek romantyczny niestety kompletnie mi się nie podobał. Nie potrafiłam zrozumieć co takiego bohaterka widzi w swoim obiekcie westchnień. Dodatkowo jej niezaradność w kwestiach miłosnych momentami była irytująca.\nOczekiwałam jakiegoś efektu „Wow” na koniec, ale niestety autorka nie do końca sprostała moim oczekiwaniom. Już w trakcie lektury domyśliłam się, że historia ta, może iść w takim kierunku. Nie mniej jednak pod względem całości, książkę tę uważam za jak najbardziej udaną.\nKatarzyna Berenika Miszczuk ma bardzo lekki i przyjemny do czytania styl. Dodatkowo umiejętnie przelewa na papier swoje poczucie humoru, dzięki czemu podczas lektury nie raz na mojej twarzy gościł uśmiech.\n„Ja, diablica” skierowana jest głównie do młodzieży, lubiącej zaczytywać się w fantastyce. Być może i czytałam lepsze historie z tego gatunku, nie mniej jednak nie zmienia to faktu, że książka mi się spodobała i spędziłam z nią kilka przyjemnych godzin. Na mojej półce czeka już „Ja, anielica”, czyli kolejny tom serii, po który niebawem sięgnę.\nPrzeczytane:2020-08-16, Ocena: 5, Przeczytałam, E-booki, 2020, 52 książki 2020, Fantasy,\n"Ja, diablica" Katarzyna Berenika Miszczuk to pierwszy tom z serii "Wiktoria Biankowska". Powieść należy do fantastyki. I opowiada historię dwudziestoletniej Wiktorii, która zostaje zamordowana i zaczyna nowe życie. I to dosłownie. Trafia do piekielnego Los Diablos gdzie dostaje posadę diablicy. Jej zadaniem jest targowanie się o duszę zmarłych czyli potencjalnych nowych obywateli Piekła. Jednak Wiktoria nie może się pogodzić ze swoją śmiercią i dlatego też ciągle wraca na ziemię.\nKsiążka napisana jest bardzo dobrze i przyjemnie się ją czyta. Jednak główna bohaterka jest trochę irytująca. W każdym razie jest to powieść godna polecenia i przeczytania.\nNie mogę się doczekać dalszych losów Wiktorii. Jestem ciekawa co wymyśliła autorka.\nKatarzynę Berenikę Miszczuk znam już z jej poprzednich powieści, które miałam przyjemność czytać i jej twórczość przypadła mi do gustu. Jednak ta książka jest trochę inna. Właśnie ze względu na trochę irytującą bohaterkę. Przynajmniej dla mnie taka jest. Mam nadzieję, że w następnym tomie nie będzie się to tak rzucało w oczy.\nPrzeczytane:2018-12-02, Ocena: 5, Przeczytałam, 52 książki 2018,\nKatarzyna Berenika Miszczuk zaczęła tworzyć bardzo wcześnie. Pierwsza swoją książkę wydała w wieku 15 lat. Nie miałam jednak przyjemności przeczytania „Wilka” ani jego kontynuacji „Wilczycy”. Późniejsza seria „Ja diablica” po pierwszym tomie jak najbardziej zaczyna przypadać mi do gustu.\nPrzyznam, że na początku sceptycznie podeszłam do tej książki. Romansów z aniołami, czy diabłami (podobnie jak wampirami i wilkołakami) jest nasianych tak dużo, że ciężko wyłapać perełki wśród słabego podążania za modą. Wzmianka z tyłu okładki zwraca uwagę na parlandowany watek romantyczny „Kogo wybierze? Seksowny diabeł. Przystojny śmiertelnik.\nJeśli miałbym wymienić słabe strony książki to na pierwszym miejscy byłby właśnie wątek romantyczny. Oklepany motyw, że dziewczyna nie może się zdecydować to jedno ale jeden z jej wybranków (na dodatek ten który jest jej bliższy) po prostu strasznie irytuje. Choć nie aż tak bardzo jak głupiutko zakochana bohaterka. Przewracałam oczami za każdym razem gdy w książce padało hasło „Piotruś” Ku memu nieszczęściu padało co chwilę. Drugi mega przystojny, mega bogaty, na dodatek diabeł i świata poza nią nie widzi (chyba gdzieś to już było). Jedyne co staje w obronie tej postaci to jego zabójcze, rozbrajające teksty mające na celu skłonić bohaterkę aby w końcu uległa pokusie.\nCo więc sprawiło, że mimo tak oklepanego wątku od książki trudno się oderwać i czyta ją się z nieustannym uśmiechem na ustach. Autorka ma świetne poczucie humoru (można powitać ją w gronie polskich pisarzy fantasy – oni chyba wszyscy mają poczucie humoru). Podczas czytania co chwilę parskałam śmiechem a i ogółem fabuła jest całkiem zabawna.\nDo sięgnięcia po książkę zachęciła mnie zamieszczona z tyłu „umowa o pracę na stanowisku diablicy”. Pomyślałam, że może być zabawnie i miałam rację. Nasza bohaterka Wiktoria zostaje zamordowana na imprezie przerywa swoje cudowne studenckie życie i trafia do piekła. Straszne? Ani trochę. Do piekła wykreowanego w tej książce każdy by chciał trafić (oprócz tych strasznie cnotliwych ludzi których czekają sandałki jezuski, białe skarpetki i granie na harfie). W królestwie Lucyfera mają najlepsze kluby, luksusowe domy i samochody, imprezy na plaży (oczywiście jest zawsze ciepło w przeciwieństwie do raju) wszelkiego rodzaju używki.\nMożna powiedzieć, że naszej bohaterce się poszczęściło ale to jeszcze nic. Dostaje ona bowiem ofertę pracy nie do odrzucenia. Zadaniem diablicy jest namawianie ludzi by po śmierci wybrali piekło (tak można sobie wybrać) w zamian za to otrzymuje moc. Wiktoria może stworzyć sobie rzeczy o których marzy. Na dodatek pewien przystojny diabeł mocno się w niej zadurza.\nWszystko jest cudowne jednak ona tęskni za powrotem do swojego życia, za „Piotrsiem” u którego wkopała się w frienzone. Pragnie tez poznać tajemnice dlaczego musiała umrzeć. Kto był jej mordercą i dlaczego to zrobił? Tu już zaczynają się schodki głównej fabuły. Może nie jest ona jakaś porywająca ale całkiem przyjemnie się czyta.\nGłówni bohaterowie czasem irytują za to wszystkie postacie poboczne są znakomite. Kleopatra ze swoją wyniosłością i kompleksem księżniczki. Azazel, który pragnie być Szatanem. Śmierć wydaje mi się po prostu urocza. Oprócz tego w książce pojawia się wiele postaci historycznych, które trafiły do piekła a także najróżniejsze demony Goecji.\nWiele ciekawych nawiązań historycznych, a także do typowych polskich realiów (mammy nawet typowy moherowy beret). Trochę podróży po całym świecie. Wszystko to w klimacie oczywiście dobrego humoru.\nWiktoria doprowadza bowiem do niezłego zmieszania w piekle. Z ta książka na pewno nie można się nudzić. Można naprawdę wyłapać dużo zabawnych i ciekawych szczegółów.\nMoże zakończenie w pełni mnie nie usatysfakcjonowało, ale nie narzekam bowiem są jeszcze dwie kolejne części po które z pewnością sięgnę.\nPrzeczytane:2014-02-07, Ocena: 4, Przeczytałam, 52 książki 2014, Mam, Przeczytane,\nPrzeczytane:2016-01-04, Ocena: 6, Przeczytałam, 52 książki 2016, Idealne na prezent dla mnie <3, Wyzwanie - fantastyka 2016 ,\n(Kliknij aby rozwinąć opinię) Niesamowita książka, która pokazuje (niekiedy w zabójczo zabawny sposób) możliwość życia po śmierci :D Piekło jest na prawdę niesamowitym miejscem, w którym dzieje się wiele ciekawych rzeczy :D Zakochałam się w niej już po pierwszym rozdziale...\n(Kliknij aby rozwinąć opinię) Piekło kojarzy nam się ze złem, boimy się go i na pewno nikt nie chce tam trafić po swojej śmierci. Słysząc to słowo wyobrażamy sobie cierpiące dusze, które za swoje winy smażą się w ogniu. A gdyby było inaczej? Młoda, polska autorka - Katarzyna Berenika Miszczuk w pierwszej części anielsko- diabelskiej trylogii: ,,Ja, diablica" całkowicie łamie nasze schematyczne myślenie. Wykreowana przez nią Niższa Arkadia to miejsce pełne ogromnych domów pochodzących z różnych epok, klubów, w których bezustannie mogą bawić się jej mieszkańcy, plaż, pięknych widoków, relaksu. Paradoksalnie jest ona pełna życia. Książkę poleciła mi moja najlepsza przyjaciółka. Początkowo byłam negatywnie nastawiona do tego tytułu i zwlekałam z czytaniem, ponieważ nie przepadam za polską literaturą. Dzisiaj wiem, że był to błąd. ,,Ja, diablica" okazała się moją wielką miłością. Dwudziestoletnia Wiktoria Biankowska trafia do Niższej Arkadii. Nie może się pogodzić ze swoją śmiercią, ponieważ została zamordowana kiedy wracała z dyskoteki. Na mocy umowy podpisanej w piekielnym urzędzie obejmuje stanowisko diablicy na kolejne sześćdziesiąt sześć lat. Z piastowaniem tego stanowiska wiąże się otrzymanie diabelskiego klucza, który pozwala przenieść się w dowolne miejsce. Dzięki zjedzeniu jabłka z drzewa poznania dobra i zła Wiktoria otrzymuje diabelskie moce, przez co mogła między innym stworzyć dowolną rzeczy (ubranie, jedzenie, itp.) jedynie machnięciem ręki. Bohaterka szkoli się w targowaniu o dusze, jest to obowiązkowa praca, którą musi wykonywać każdy diabeł i diablica. W piekle Wiki poznaje wiele ciekawych osobowości , w tym: przebiegłego Azazela ogarniętego manią władzy, piękną królową Kleopatrę zapatrzoną w swój kraj, śmierć, Napoleona, diabła Belfegora lubiącego przebierać się w damskie ciuch, samego Lucyfera. Oczywiście nie mogę pominąć przystojnego diabła Beletha, któremu Wiktoria wpadła w oko. Dziewczyna nie przejmuje się jednak jego zalotami, jej serce należy do kolegi z uczelni. Książka jest bardzo lekka, pomimo faktu, że porusza temat śmierci i życia pozagrobowego. Autorka pisze stylem współczesnym, często spotykamy wtrącenia z mowy potocznej, jak sama pisze Niższa Arkadia jest nowoczesna. Powieść czyta się bardzo szybko, nie znajdziemy tutaj długich, niepotrzebnych opisów rozwlekających akcję. Każda postać stworzona przez Panią Miszczuk jest jedyna w swoim rodzaju, niepowtarzalna i wyrazista. Nie raz podczas czytania parsknęłam głośnym śmiechem, mało tego, zdarzyło mi się popłakać z powodu bardzo ,,subtelnego" żartu"- A wyglądasz na starszego od małej. Beleth uniósł brwi. - Małej? - zwrócił się do mnie. - No doprawdy... a wczoraj w nocy twierdziłaś, że jesteś pełnoletnia..." , sprośnych tekstów ,,Po raz kolejny musiałam przesunąć jego dłoń z mojej pupy na talię. Cały czas jego ręce tam wędrowały. - Obmacujesz mnie - zwróciłam mu uwagę. - Ja? - zdziwił się, uśmiechając się szelmowsko, i znowu przesunął dłonie znacznie poniżej mojej talii. - Nic nie poradzę. Ciągnie mnie tam siła grawitacji", czy jakiejś komicznej, niedorzecznej sytuacji ,,Przypomniałam sobie ulubione powiedzenie mojej przyjaciółki Zuzy: "Celuj w Księżyc, bo nawet jeśli nie trafisz, będziesz między gwiazdami" .My niestety trafiliśmy...". Muszę tutaj wyszczególnić Azazela, którego wypowiedzi potrafią doprowadzić do łez, rzecz jasna spowodowanych śmiechem ,, Kochanie, mam nowy pomysł.Posłuchaj, jak to brzmi:Archanioł Azazel.W skrócie AA-skwitował -To zupełnie jak Anonimowi Alkoholicy-skwitowała -No właśnie!Czy nie sądzisz,że to wspaniałe skojarzenie?".\nPrzeczytane:2016-10-31, Ocena: 5, Przeczytałam, 52 książki 2016,\n(Kliknij aby rozwinąć opinię) Rewelacyjna książka,uśmiałam się przy niej do łez.Przyznam szczerze że wielokrotnie widziałam ją w księgarniach ale nigdy nie zwróciłam na nią większej uwagi,nigdy nie czytałam opisu i bardzo zdziwiłam się że książka jest polskiej autorki.Nie wiem czemu ale zmyliła mnie okładka,niby prosta a jednak coś w niej jest.Niemniej jednak nie za bardzo mnie zainteresowała dopóki nie dorwałam jej w bibliotece.Jak już zaczęłam czytać to przepadłam.Książka jest dokładnie w takim klimacie jaki lubię.Po tragicznej śmierci młodziutka Wiktoria trafia do piekła.Ale to piekło to istny raj,przyznam szczerze że sama chciałabym do takiego trafić.Piękne widoki,super domy i samochody,umiejętności tworzenia rzeczy,imprezy,to tylko kropla w morzu możliwości.A w niebie co?Nuda.Nie to co w piekle gdzie aż roi się od znanych osobistości takich jak na przykład Kleopatra,Napoleon,Elvis Presley czy nawet Janosik.Sama śmietanka towarzyska.No więc Wiki trafia do piekła gdzie dostaje pracę jako diablica która musi toczyć targi o dusze śmiertelników.Niestety trochę narozrabiała w piekle i musi z niego uciekać.Razem z diabłami Azazelem i Belethem chcą uchronić kilkoro ludzi przed śmiercią.W wyniku strat jakich dokonali Wiki zostaje ukarana.A jak?Sami się dowiedzcie.Polecam\nPrzeczytane:2016-10-08, Ocena: 6, Przeczytałam, Mam,\n(Kliknij aby rozwinąć opinię) Nie ma na świecie osoby, która choć raz nie zastanowiła się czy istnieje życie pozagrobowe. Zawsze uczono nas, że dobre duszyczki idą do Nieba, a złe do Piekła, by się w nim smażyć. Ale czy faktycznie tak jest? Katarzyna Berenika Miszczuk przedstawiła swoją wizję egzystencji po śmierci. Książka ,,Ja, Diablica" otwiera cudowną trylogię, od której wręcz nie mogłam się oderwać, a nie przespane noce dawały mi się we znaki. Do tej pozycji nikt mnie nie zachęcał, mało tego, byłam do niej jakoś negatywnie nastawiona. Czemu? Nie wiem, myślałam że to będzie kolejna banalna i przewidywalna młodzieżówka o diabłach i aniołach, których ostatnio w księgarniach na pęczki. Jednak w moje ręce wpadł audiobook (których nie trawię za bardzo) i podczas stania w nudnym korku, postanowiłam posłuchać jeden rozdział. Potem kolejny i kolejny... Skończyłam na rozdziale 5, bo więcej przy sobie nie miałam. Lektor nie drażnił mnie, jednak ja mimo wszystko wolę czytać sama, wyobrażając sobie intonację głosu i całą resztę sama. Tak więc nabyłam ebooka, by poznać dalszą, intrygującą historię młodej diablicy. Dwudziestoletnia Wiktoria ginie śmiercią brutalną, niespodziewaną. Zostaje zamordowana w parku, przez nieznajomego, którego nawet nie pamięta. Jednak jej żywot dopiero się zaczyna. Trafia do Urzędu ... Piekła, gdzie otrzymuje diabelski klucz, dom oraz przydział do pracy. To w Niższej Arkadii się pracuje? Tak, choć to zajęcie dla chętnych. Jednak nic nie robienie z czasem się nudzi, a wieczność jest długa. Zostaje diablicą, która współpracując ze Śmiercią i aniołami zawzięcie walczy o nowo przybyłe dusze. Jej przewodnikiem po Piekle jest nieziemsko przystojny diabeł Beleth, który niestrudzenie konkuruje o uczucia Wiki, która nadal darzy nieodwzajemnionym uczuciem śmiertelnika Piotrusia. Dziewczyna szybko dowiaduje się, że jest obdarzona niezwykła mocą, a tym samym zagraża innym istotom. Dar ten wpędza ją jednak w spore niebezpieczeństwo. Ale przecież Wiki nie żyje, drugi raz umrzeć nie może. Co w takim razie może się jej stać? Jaką role w tym wszystkim odegra Beleth, diabeł Azazel, Szatan i ukochany Piotruś? I co najważniejsze, kto chciał jej śmierci? ,,Na lekcjach religii grałam z najlepszą przyjaciółką w kropki, kółko i krzyżyk albo po prostu gadałyśmy o facetach. Sądzę, że mogłoby to urazić uczucia nawet byłego anioła." Niesztampowa już sytuacja, w której znajduje się Diablica zamienia się w serię zabawnych, mrocznych i szalonych akcji, które toczą się w zawrotnym tempie. Jak tylko wpadłam w wir nadnaturalnych istot i wydarzeń niczym z powieści J.K.Rowling czy Stephanie Meyer, przepadłam jak kamień w wodę. Musiałam wiedzieć co będzie dalej. Czy Wiktoria naprawdę umarła, czy Piekło jest takie straszne jak je opisują, czy Beleth jest dobrym diabełkiem? Zauroczona fabułą, brnęłam dalej, kończąc dopiero na trzecim i ostatnim tomie serii. Nigdy wcześniej nie miałam styczności z powieściami tej autorki, wiem jednak, że ta trylogia udała się jej nieziemsko. Pozycja ,,Ja, Diablica" to frapująca historia z gatunku paranormal romance połączona z New Adult, która wydawać by się mogło, będzie bardziej lekturą dla młodzieży, a jak się okazuje, może być także idealną pozycją dla młodej kobiety. Czytając ,,Diablicę" odniosłam wrażenie klimatu podobnego do Zmierzchu, jednak nie bójcie się, że to książka o naiwnej, zakochanej w dwóch chłopakach naraz, dziewczynie która boryka się z wielkim dylematem życiowym. Chodzi mi tu bardziej o utrzymany nastrój, trochę mroczny, nieraz zabawny, mocno okraszony nutą romantyczności czy gestów dżentelmena. To wszystko sprawia, że jest to powieść magnetyzująca swoją innością. ,,Moherowe berety idą naprawiać Piekło. Jakie to szczęście, że chociaż fale radiowe ich ukochanej stacji tam nie docierają..." Bohaterzy poznani w fabule są tak ciekawi i dający się polubić, co tylko dodaje uroku książce. Wiktoria jest osóbką pewną siebie, dobrą, ciekawską, choć na początku dość skromną. Z czasem przechodzi metamorfozę, ale jaką, tego nie zdradzę. Beleth to sympatyczny, kulturalny i cholernie czarujący diabeł i kurtuazyjny niczym średniowieczny rycerz. Nie jest jednak nudną postacią, gdyż jest też intrygantem jak na księcia ciemności przystało. Swoim zachowaniem sprawia, że nie da się go nie lubić. Od razu go kochamy i za nim szalejemy, jak zakochane nastolatki. ,,-Latanie... jest jak pierwsza miłość. Jak zakochanie. Nie umiem znaleźć porównania, dopóki cię nie spotkałem." Natomiast Śmierć jest tak pocieszną i humorystyczną osóbką, a gdy tylko pojawia się w czytanej scenie, wiemy że będzie ubaw po pachy. Nawet Szatan Lucyfer ,,nie jest taki straszny, jak go rysują". ,,Śmierć widocznie miała swoje sposoby transportu. Już miałam zamknąć drzwi, kiedy dobiegł mnie jej głos: - I postaraj się nie wyglądać na targu tak, jakbyś właśnie wstała z łóżka po ciężkiej balandze. Dobiegł mnie tylko głośny furkot jej habitu i już jej nie było. Czad! Też chcę przenośną czarną dziurę!" Powieść ,,Ja, Diablica" to pełna humoru, pociągająca i kreatywna historia, którą trzeba znać. To także książka, która pochłonie każdego mola książkowego, nawet tego nie lubiącego młodzieżówek fantasy. Do diabła, to trzeba przeczytać!\nPrzeczytane:2016-07-16, Ocena: 6, Przeczytałam,\n(Kliknij aby rozwinąć opinię) Przyznam szczerze, że na początku byłam nastawiona dość sceptycznie do tej książki. Nie przepadam za jakimiś tam fantasty, a przygody o piekle i niebie wydawały mi się banalne. Nic bardziej mylnego! Przedstawiona wizja zaświatów, z którą się nigdy nie spotkalam, ba! nigdy bym nawet o takiej nie pomyślała. Do tego dobra akcja i świetnie wpakowany humor w postaci. Nic dodać, nic ująć!\nPrzeczytane:2016-05-08, Ocena: 6, Przeczytałam, 52 książki 2016, Wyzwanie - książki dla młodzieży 2016,\n(Kliknij aby rozwinąć opinię) Uśmiałam się jak nigdy. Azazel jest moim zdaniem najlepszą i najbardziej odjechaną postacią z jaką kiedykolwiek się spotkałam. Uwielbiam go!\nPrzeczytane:2016-04-13, Ocena: 2, Przeczytałam, - 2016 -, Posiadam, Zrecenzowane, | bluszczowe-recenzje.blogspot.com |,\nCzemu to właśnie Wiktoria musiała zostać diablicą? Przecież jest ona zwyczajną dziewczyną. A może posiada ona coś niezwykłego, że to właśnie ona musiała umrzeć? I właśnie - czy to był naturalny zgon? A może ktoś jej pomógł opuścić ludzkie ciało?\n,,Teraz jesteś istotą wieczną. Czas już nie ma na ciebie wpływu. Gdy umarłaś, pojawiły się przy tobie dwie postacie: anioł i diabeł. Następnie rozpoczęły targ o twoją duszę. Wyliczały twoje dobre uczynki, ile grzechów głównych popełniłaś, ile przykazań złamałaś."\nW tej książce królują restauracyjne opisy. Autorka próbowała zasypać mnie kilkunastoma informacjami, serwując je w dość spłyconej wersji. Starałam się robić dobrą minę do złej gry z nadzieją, że za jakiś czas otrzymam solidną porcję słów, które zadowolą moje czytelnicze kubki smakowe. Na próżno. To właśnie dzięki temu akcja leciała tak szybko, a to powodowało, że nie umiałam za tym nadążyć. W jednym momencie przebywałam z główną bohaterką w Piekle, a już po chwili wylądowałyśmy na ziemi. Mrugnęłam tylko raz i znowu byłyśmy gdzie indziej. To powodowało dezorientację i za nic nie pomagało wczuć się w całą fabułę. Na palcach jednej ręki mogę zliczyć momenty, przy których zaczytywałam się i nie mogłam doczekać się dalszego rozwoju akcji i... Pudło. W tej sekundzie przychodziły denne przemyślenia Wiktorii oraz niesmaczne żarty (które były śmieszne dekadę temu). Wiem - książka nie jest pierwszej świeżości, ale autor powinien myśleć przyszłościowo. Jeżeli tego nie zrobi to powstaje właśnie taka przykra niespodzianka.\nJako że [Ja, diablica] należy do grupy literatury młodzieżowej, to nie mogło tutaj zabraknąć przereklamowanego schematu, jakim jest trójkąt miłosny. Beleth kocha Wiktorię. Wiktoria kocha Piotrusia, ale Beleth nie jest jej obojętny. Piotruś to ogromny znak zapytania. Diabeł robił śmiałe próby podboju serca głównej bohaterki, które nieraz były tak nachalne, że aż głowa pęka. Były też takie momenty, że już się w tym wszystkim gubiłam, ale nie prosiłam o dobrą mapę. Chciałam zostać pożarta przez dzikie zwierzęta, byle tylko nie znosić tej słodyczy i ,,namiętności".\n,,Dla nas nie ma szarości. Jest tylko czerń i biel."\n[Ja, diablica] nie powaliła mnie na kolana, nie wywołała czytelniczego kaca ani nie zmusiła do szybkiego sięgnięcia po kolejny tom. Do tej chwili nie umiem zrozumieć tych zachwytów nad tą książką, bo jak dla mnie pani Miszczuk tutaj się nie popisała. Irytująca główna bohaterka, zdawkowe opisy czy przereklamowane młodzieżowe teksty (zwane przeze mnie nieudolnym sarkazmem) - to nie dla mnie. Wolę wizję tego straszniejszego Piekła.\nPrzeczytane:2015-06-07, Ocena: 5, Przeczytałam, 26 książek 2015, Wyzwanie - wszystkie stworzenia duże i małe,\n(Kliknij aby rozwinąć opinię) Interesująca powieść, która na pewno spodoba się fanom literatury młodzieżowej, przygodowej oraz fantastyki. Są diabły, anioły, osoby z Iskrą Bożą, a także... diabelski kot! Kocur oczywiście nosi imię Behemot (bo jakżeby inaczej). Słodka, niezależna istotka, która czasem potrafi pokazać pazur... Ale i ostrzegać swą właścicielkę przed niebezpieczeństwem! I jak się okazuje, koty zostały "wymyślone" przez jednego z diabłów! (Może dlatego istnieje przeświadczenie, że koty bywają wredne;))\nPrzeczytane:2015-06-05, Ocena: 4, Przeczytałam, Fantastyka, Mam,\n(Kliknij aby rozwinąć opinię) Jak wygląda piekło? Myśląc o tym "miejscu" mamy przed oczami wyobraźni obraz ognia, jakichś kotłów, krat, miejsc tortur czy tym podobnych rzeczy. A jeśli piekło wcale tak nie wygląda lecz jest miejscem nieustannych imprez i robienia tego, na co się naprawdę ma ochotę? Taki właśnie obraz przedstawia nam w swojej trzeciej powieści młoda pisarka, Katarzyna Berenika Miszczuk. Główna bohaterka, Wiktoria Biankowska, ginie w dziwnych okolicznościach i trafia do Niższej Arkadii. Pierwsze o czym się dowiaduje to to, że umarła i teraz będzie diablicą. Otrzymuje moce a jej zajęciem będzie pozyskiwanie nowych obywateli piekła. Praca ta sprawia, że może wracać na ziemię i dalej prowadzić swoje "życie-nie życie" z czego chętnie korzysta. W piekle również nie brakuje rozrywek, w czasie których towarzyszy jej przystojny diabeł Beleth. Wiktoria jednak jest beznadziejnie zakochana w Piotrku (lub Piotrusiu jak go w myślach nazywa) - chłopakowi ze studiów, który nie zwraca na nią uwagi. Jednak Beleth tak na nią "działa", że sama nie wie, kogo woli. Dzięki mocom piekielnym Wiki może prowadzić podwójne życie. Studiuje, chodzi na imprezy i jednocześnie pracuje dla piekła. Układ, jakby się wydawało idealny. Jednak nie do końca. Wspomnienie nocy śmierci ją dręczy. Dlaczego zginęła? Nawet Śmierć stwierdza, ze jej śmierć nie była planowana. Jak to się mogło stać? Książka przeznaczona jest zdecydowanie dla dziewczyn. Napisana w pierwszej osobie powieść urzeka bogatymi plastycznymi opisami, humorem i interesującą fabułą. Styl jest dość prosty, co sprawia, że książkę czyta się przyjemnie choć czasem można dostrzec pewne błędy. Autorka łączy w powieści fantastykę, literaturę młodzieżową z historią powszechną. Jest to książka dobra do poczytania w podróży czy na poprawę humoru. Na koniec dodam, że powieść warta przeczytania chociażby ze względu na osobę Beletha - przystojny, seksowny i do tego dzięki niemu kobieta może poczuć się jak prawdziwa dama. Chodzący ideał. ;-)\nPrzeczytane:2015-01-10, Ocena: 6, Przeczytałam,\n(Kliknij aby rozwinąć opinię) Świetna książka.\nPrzeczytane:2014-02-06, Ocena: 6, Przeczytałam, 52 Książki w 2014 roku ,\n(Kliknij aby rozwinąć opinię) Gorąco polecam. Wspaniała książka\nPrzeczytane:2011-08-31, Ocena: 6, Przeczytałam, 52 książki 2013, Mam,\n(Kliknij aby rozwinąć opinię) Zakochałam się w tej książce :*\nPrzeczytane:2012-09-22, Ocena: 6, Przeczytałam,\n(Kliknij aby rozwinąć opinię) Powieść napisana niezwykle ciekawym, prostym językiem.Przygoda goni przygodę. Świetna.\nPrzeczytane:2011-08-24, Ocena: 6, Przeczytałam,\n(Kliknij aby rozwinąć opinię) Gorąco polecam :) lubisz czytać o ludziach niegrzecznych? to dla Ciebie ;)\nPrzeczytane:2022-02-25, Ocena: 6, Przeczytałam, Audiobooki, 52 książki 2022, Mam,\nPrzeczytane:2021-04-25, Ocena: 5, Przeczytałem, Przeczytane, Przeczytaj tyle, ile masz wzrostu – edycja 2021, 52 książki 2021,\nPewnego wieczoru Wiktoria poszła do klubu, a wylądowała w piekle. Niewiele pamięta z tego wieczoru i stara się dowiedzieć, jak do tego doszło. Świetny pomysł na przedstawienie piekła ! Los diablos jest miejscem, które bardzo mi się podoba. Książka jest ciekawa i trzyma w napięciu. Ciekawe zwroty akcji. Polecam!\nPrzeczytane:2020-11-01, Ocena: 4, Przeczytałem, 52 książki 2020, 26 książek 2020, 12 książek 2020, Insta challenge. Wyzwanie dla bookstagramerów 2020,\nCiekawa seria o oryginalnej fabule, niestety między nami nie zaiskrzyło.\nPrzeczytane:2020-10-30, Ocena: 5, Przeczytałam, 52 książki 2020, Przeczytaj tyle, ile masz wzrostu – edycja 2020,\nCzy piekło może być atrakcyjne i zwykły śmiertelnik znalazłby tam ukojenie i radość? Według Katarzyny Bereniki Miszczuk - tak. Właśnie taki nietuzinkowy obraz tego świata przedstawiła w swojej powieści Ja, diablica.\nWiki umiera i trafia do piekła. To na pierwszy rzut oka wygląda jak każdy urząd, zniechęcająco, a w katach stoją pousychane paprotki. Dziewczyna dzięki swojej urodzie dostaje posadę diablicy - ma werbować ludzi w szeregi piekielne. Okazuje się nader pojętną uczennicą, dość szybko zaczyna panować nad swoimi mocami. Wiktoria jednak jest idealnie obrazuje przysłowie: gdzie diabeł nie może, tam babę pośle. Wobec tego postępuje nierozważnie i pod uwagę bierze właściwie jedynie swoje upodobania. W taki sposób przysparza (nie tylko sobie) wielu problemów i kłopotów.\nCo tu dużo pisać, książka Ja, diablica jest diabelnie zabawna. Z niedowierzaniem śledziłam losy Wiki, jej ziemskich i piekielnych znajomych. Obraz piekła ukazany przez autorkę jest bardzo zaskakujący i zupełnie nietuzinkowy. Wiktoria nie jest najmądrzejsza i nie raz jej postępowanie kazało pukać mi się w głowę, co nie zmieniło faktu, że uśmiałam się z tej opowieści nieziemsko. Całość podkręciła mnogość dialogów i szybka akcja, nie sposób się przy tej powieści nudzić.\nKatarzyna Berenika Miszczuk ma lekkie i bardzo plastyczne pióro. W książce nie ma dłużyzn, a opisy ograniczają się jedynie do najważniejszych kwestii. Co ciekawe w książce pojawiają się też postaci z mitologii i historii egipskiej. W lekkiej formie można się zapoznać z taką wiedzą.\nJa, diablica to świetny początek intrygującego cyklu. Książka jest lekka i przyjemna, czyta się migiem, bo fabuła wciąga od pierwszej strony i niesamowicie bawi.


Potężna obstawa. Te osoby towarzyszą Lewandowskiemu na gali Złotej Piłki - Sport WP SportoweFakty\nAż osiem osób jest razem z Robertem Lewandowskim w Paryżu, przy okazji najbardziej prestiżowego plebiscytu piłkarskiego na świecie. To rodzina, przyjaciele, pracownicy Bayernu Monachium.\nMarek Bobakowski 29 Listopada 2021, 20:06\nPAP/EPA / YOAN VALAT / Na zdjęciu: Robert Lewandowski z żoną Anną na gali Złotej Piłki\nTo wyjątkowy wieczór dla Roberta Lewandowskiego. Nie ma bardziej uroczystego i bardziej prestiżowego wyróżnienia dla piłkarza, jak plebiscyt Złotej Piłki, który jest organizowany od blisko 70 lat przez magazyn "France Football". Tym większe brawa, że polski napastnik znalazł się wśród najlepszych z najlepszych.\nNapastnik reprezentacji Polski i Bayernu Monachium nie przyjechał do Francji sam. Towarzyszą mu osoby z bliskiej rodziny, przyjaciele, są pracownicy klubu z Bawarii. Lewandowski ma potężną "obstawę".\nZastępca redaktora naczelnego DieRoten.pl, który zajmuje się pisaniem o Bayernie Monachium, Gabriel Stach wyliczył wszystkich. Oto cała lista: Julian Nagelsmann, Oliver Kahn, Hasan Salihamidzić, Herbert Hainer, żona Anna, mama Iwona, siostra Milena Lewandowska-Miros i jego bliski przyjaciel Tomasz Zawiślak.\nKumulując wszystkie doniesienia i nie tylko.\nRobertowi Lewandowskiemu towarzyszą/mają towarzyszyć w Paryżu:\nJulian Nagelsmann, Oliver Kahn, Hasan Salihamidzic, Herbert Hainer, żona Anna, mama Iwona, siostra Milena i jego bliski przyjaciel Tomek Zawiślak.\n— Gabriel Stach (@GabrielStachPL) November 29, 2021\nTak prezentują się ludzie związani z Bayernem...\nSupport für den Besten beim #BallonDor! Hol' dir das Ding, @lewy_official! #WeiterImmerWeiter #MiaSanMia pic.twitter.com/4tVqCraPYd\nPrzypomnijmy, że w zeszłym roku (2020) plebiscyt został anulowany ze względu na ogólnoświatową pandemię koronawirusa. A w opinii większości ekspertów Złotą Piłkę wygrałby właśnie on - Robert Lewandowski.\nCzytaj także: Ależ klasa! Tak na galę wystroił się Robert Lewandowski >>\nWitalis 30-11 19:36 Zgłoś komentarz\n@Omen Nomen: Kucharskiemu Lewy wysłał z Paryża bombonierkę (jak Kwinto z Duńczykiem wysłali ze Szwajcarii Kramerowi - patrz "Vabank") :)))\nOmen Nomen 29-11 21:30 Zgłoś komentarz\nA dlaczego Kucharskiego nie zaprosił ? :-)\nMKSKorona1973 29-11 20:40 Zgłoś komentarz\nJak on nie wygra to będzie czysty skandal.\nDorota Sikorska 29-11 20:37 Zgłoś komentarz\nDorota Sikorska 29-11 20:36 Zgłoś komentarz\njest najlepszy na świecie i żaden werdykt nie jest potrzebny Lewandowski Jest NAJ\nKwazimoto 29-11 20:24 Zgłoś komentarz\njeszcze Brylanta Dudy brakuje\nyes 29-11 20:11 Zgłoś komentarz\nMoże wicepremier ds. bezpieczeństwa wysłał do obstawy kogoś incognito? SF nie muszą o tym wiedzieć...\nLegionowiak 3.0 29-11 20:09 Zgłoś komentarz\nRobert ze swoją kompanią raczej wątpię, by przyćmił dziś Paryż!\nSportowyBar Piłka nożna Bayern Monachium Robert Lewandowski Hasan Salihamidzić Oliver Kahn Iwona Lewandowska Anna Lewandowska Julian Nagelsmann Milena Lewandowska-Miros Herbert Hainer Koronawirus


Faktoring to nie chwilówka - BREWE Leasing sp. z o.o.\nFaktoring to nie chwilówka\nPani Sylwia Wedziuk w dzisiejszym Pulsie Biznesu pisze o tym, że „coraz więcej fintechów oferuje mikrofirmom faktoring online. Tyle, że wielu ich produktom bliżej do krótkoterminowych pożyczek.” – jest to niepokojący sygnał.\n„Wymieniamy twoje faktury sprzedażowe na gotówkę już dziś” — zachwala Finiata w swoich sloganach reklamowych. Finansowanie faktur w ostatnim czasie zyskuje na popularności w sieci. Jednak usługi niektórych przedsiębiorców, stojących za takimi biznesami, bardziej przypominają chwilówki niż faktoring”.\nPoprosiliśmy Rafała Macocha naszego Szefa sprzedaży aby krótko skomentował materiał.\n„Obserwujemy wysyp firm oferujących faktoring online. Niestety wielu klientów ze sporą rezerwą podchodzi do rozwiązań cyfrowych, czując nieuzasadnione ryzyko tej formy kontaktu z Faktorami i szukając haczyków w umowach zawieranych na odległość.\nPostęp technologiczny wymusza tego typu rozwiązania. Faktoring online wprowadza bowiem optymalizację procesu sprzedaży po stronie Faktora.\nPozwala m.in. obniżyć koszty operacyjne związane z obsługą klienta, weryfikacją jego sytuacji, oceną skoringową. Automatyzacja procesów oceny klienta i zbudowanie odpowiednich algorytmów jego weryfikacji znacznie przyspiesza proces decyzyjny.\nPodążają za tym trendem rozpoczęliśmy wdrożenie tego typu rozwiązania także w naszej organizacji. W ciągu najbliższych miesięcy będziemy w stanie zaproponować taki system naszym klientom. Wiemy, że istotne dla klientów faktoringowych są warunki umowy. Dlatego też mimo wdrożenia usługi online, nasze umowy w dalszym ciągu będą proste, z jasnymi i czytelnymi zasadami współpracy, bez ukrytych dodatkowych opłat, których dzisiaj obawiają się klienci faktoringowi”.\nWięcej ……….Chwilówki opakowane w faktoring


Sólheimajökull i Nasza Pierwsza Wspinaczka Lodowcowa\nWyprawa na Lodowiec Sólheimajökull i Nasza Pierwsza Wspinaczka Lodowcowa.\nBy Monopolka\t3 marca 2019 19 marca, 2020 Aktualności, Islandia\nCiągniemy za sobą ciężkie buciory, a czasami źle staniemy na dość wymagającym gruncie. Nie jesteśmy przyzwyczajone do wielkich, wyglądających groźnie raków wspinaczkowych. Chwilami nawet myślimy, że wyprawa na lodowiec nie była najlepszym pomysłem xD Idziemy jak kaczki, żeby nie potknąć się o własne nogi i nie zlecieć kilka metrów w dół, albo jeszcze gorzej – spaść z krawędzi lodowca. A to przecież dopiero początek. Ten uroczy czwartkowy spacerek po jęzorze lodowcowym Sólheimajökull (części większego okazu – Mýrdalsjökull) jest dopiero wstępem do właściwej przygody. W niezwykle interesujących warunkach pogodowych zamierzamy uprawiać dość nietypowy sport. Wspinaczka lodowcowa to coś czego jeszcze nigdy nie poczułyśmy na własnej skórze. A zatem do dzieła!\nLodowiec Sólheimajökull mocno nas zaskoczył.\nPoczątkowo piękne słoneczne popołudnie niespodziewanie przeszło w arktyczną zamieć.\nWspinaczka Lodowcowa i Sólheimajökull.\nO lodowcu Sólheimajökull pisaliśmy już wcześniej. Położony dość blisko Reykjaviku, jest łatwym i szybkim celem. Tam właśnie jedziemy z firmą Iceland Mountain Guides. A jadę ja, tym razem bez Piotra, a z dwiema kumpelami z pracy. Robota w turystyce ma swoje niewątpliwe zalety, wśród nich jest możliwość podróżowania za darmo 😛 Oczywiście wszystko dla dobra naszych przyszłych klientów!\nSólheimajökull. Topnienie Lodowca.\nPierwsze co rzuciło mi się w oczy, to duża różnica w kształcie lodowca Sólheimajökull. Zdaję sobie sprawę, że lodowiec się topi. Jednak obserwacja tego zjawiska mrozi krew w żyłach. A to szczególne miejsce mam okazję odwiedzać kilka razy w roku. Ostatnia wizyta miała miejsce chwilę przed rozpoczęciem sezonu letniego i po tej dłuższej przerwie doznałam szoku! Sólheimajökull stracił w rok mniej więcej 100 m! „Jaskinia”, a raczej mała jama na początku jęzora mieściła kilka dorosłych osób, teraz mogą się tam wślizgnąć ze 2 psy co najwyżej… Po małym lodowym wzniesieniu, z którego podziwiałam okolicę pozostały tylko wspomnienia…\nSólheimajökull. Wyprawa na Lodowiec.\nPo chwilowej melancholii przychodzi czas na działanie. Serce bije mocniej z każdym stawianym krokiem. Oddalamy się od znanego mi miejsca i idziemy w nieznane. Póki co nie jest zimno, rozgrzewa nas, płynąca w żyłach, adrenalina.\nDocieramy do dość sporej szczeliny. Przewodnik nas lekko straszy, że lodowiec prawdopodobnie w tym miejscu pęknie. Miejmy nadzieję, że nie dzisiaj. Otaczają nas niesamowite formacje niebieskiego lodu (typowo lodowcowe formy). Wspaniałe, co natura potrafi stworzyć. Budzi respekt i podziw.\nWyprawa na Lodowiec Sólheimajökull z firmą Iceland Mountain Guides.\nChwilę błądzimy między górkami i dolinami, aż wreszcie wychodzimy na płaską powierzchnię. Tutaj dopiero zaczyna się zabawa. Teraz otacza nas tylko biel. Niebo lekko niebieskie wpadające w biel, białe wzniesienia w oddali, biały lód pod nogami i fontanny białego śniegu. Fontanny śniegu to popularne określenie na Islandii. Przecież w tym północnym języku jest ponad 30 różnych określeń na śnieg! Fontanny to nic innego jak „pływające” z wiatrem płatki śniegu. Często spotykane na drogach, kiedy mocny wiatr zdmuchuje nagromadzony wokół jezdni pył.\nCzujemy się jak na prawdziwej arktycznej ekspedycji. Zdobywamy biegun! 😛 Wiatr smaga nas niemiłosiernie, praktycznie nic nie widać, przydałyby się gogle, lód jest twardy, trzeba stąpać ostrożnie. Do tego co jakiś czas ktoś z przerażeniem wpada po pas w śnieg. Hmm… nie wszystko jest tak stabilne jak się wydaje… Zmieniamy formację, idziemy gęsiego.\nNasza Wyprawa na Lodowiec Robi się Coraz Bardziej Wymagająca, co Oczywiście Widać na Zdjęciach xD\nWspinaczka Lodowcowa. Czas. Start.\nCałkiem niespodziewanie zmieniamy kierunek marszu. Po jakichś 2 minutach docieramy do celu. W jak do tej pory płaskim lodowcu pojawił się wąwóz z podejrzanie wyglądającą, wysoką, pionową ścianą. O kurde. To się dzieje. To jest to miejsce.\nPrezentacja techniki jest dość krótka, po czym dają nam sprzęt i wchodzimy. Nieźle. W uszach czuję ciśnienie, gulę w gardle, lekki strach i presję. A co jeżeli dam ciała jako jedyna? Mam zerowe doświadczenie, a może nawet minusowe jeżeli chodzi o tego typu przeszkody. Ścianki wspinaczkowe to również absolutna czarna magia. Jednak Bjartur (nasz instruktor) mówi, że to nie o siłę chodzi czy doświadczenie. Należy zastosować właściwą technikę i pójdzie gładko. Nooo zobaczymy xD Ja przecież mam specjalne umiejętności potykania się o własne nogi i podejmowanie prób samobójczych w najmniej spodziewanych momentach xD\nNo i poszła! xD Wbijam pierwszy czekan, za nim drugi i wskakuję na ścianę. Pamiętam o uginaniu nóg, później przytulaniu się do lodu. Prostuję się i wbijam czekan wyżej. Powtarzam i powtarzam. Pnę się w górę totalnie na ślepo, mam zamarznięte palce, a wbijanie się w ścianę sprawia mi coraz więcej trudności. Głównie chodzi właśnie o to, że nie czuję rąk. Trafiła nam się iście arktyczna pogoda trzeba przyznać. Cud, że wiatr nie zwiał mnie ze ściany xD Kawałki lodu strzelają mi w twarz i mogę przysiądź, iż wiatr wzmaga się z każdą chwilą, a ja wciąż pruję do przodu.\nWspinaczka Lodowcowa. Taaak, Zrobiłam TO! 😛\nWspinaczka Lodowcowa. Jak dla mnie – Przygoda Życia.\nJako że kompletnie nic nie widziałam, byłam mocno zdziwiona, że już dotarłam na górę. Poszło łatwo, szybko i sprawnie. Wow! Bjartur powiedział, że to, co zrobiłam na górze było całkiem imponujące. Dziewczyny krzyczały, że ruszyłam w górę jak strzała i poruszałam się tak naturalnie, jakby była to dla mnie codzienność. Cóż. Sama mam wrażenie, że było dobrze 😛\nWyprawa na lodowiec z Iceland Mountain Guides była przygodą jedyną w swoim rodzaju! Trzeba ten wyczyn powtórzyć z Piotrkiem. To przecież totalnie w jego stylu! A Wy jeżeli ruszycie na wspinaczkę lodowcową, pamiętajcie, że nie ma co się przesadnie mocno ubierać. Fakt jesteście na lodowcu, musicie być zatem gotowi na zimno. Jednak garderoba powinna umożliwiać Wam również swobodę ruchów. Coś jakbyście jechali na narty. Pamiętajcie też o porządnych rękawiczkach. Gogle też ułatwiłyby sprawę. Kask, buty, czekan i raki dostaniecie od firmy, z którą pojedziecie. Powodzenia!\nKarta Islandii, wszystkie posty i poradniki – klik.\nPrevious PostKambodża – Skrajne Ubóstwo, Phnom Penh i Czerwoni Khmerzy.\nNext PostRéttir i Rétt - Zganiamy Owce z Gór [Fiordy Zachodnie, Islandia]\n5 marca 2019 o 06:06\nWidoki niesamowite 🙂\n5 marca 2019 o 12:45\nDzięki. Nasza fascynacja lodowcami nabiera tempa 😛 Pozdrawiamy z dość słonecznej już Islandii 🙂


mig 13.04.2012 12:03\nAwantura w Sejmie. Posłów podzieliła propozycja skierowania do Rosji uchwały ws. zwrotu wraku Tu-154M. Na zarzuty PiS premier Tusk odpowiedział ostro: - Wolałbym się nie urodzić, niż na grobach zmarłych budować swoją karierę polityczną. - Zapisze się pan na polskiej liście hańby - odpowiedział mu Jarosław Kaczyński. Sejm na razie uchwałą się nie zajmie.\nPiS złożył w czwartek w Sejmie projekt uchwały, w której izba miałaby zobowiązać rosyjski rząd do przekazania Polsce wraku Tu-154M. Platforma była przeciwna tej uchwale. Sejm głosami koalicji PO-PSL oraz posłów Ruchu Palikota i SLD zdecydował, że nie zajmie się projektem PiS na obecnym posiedzeniu. Głosowanie poprzedziła potężna awantura.\nMacierewicz: "Zdrada". Tusk: "Atmosfera nienawiści"\n- Sejm RP, jako reprezentacja narodu, ma obowiązek ująć się za prawami naszej ojczyzny - mówił Antoni Macierewicz. Wezwał premiera, by wyjaśnił, dlaczego zamierza "przyłożyć pieczęć zdrady" do tego, co robi. Chwilę później Tusk mu odpowiedział. Bardzo ostro.\n- Wolałbym się nie urodzić, niż na grobach zmarłych budować swoją karierę polityczną - powiedział Donald Tusk. Mówił też o "rocznicy w atmosferze nienawiści" i "cynicznym planie politycznym". Dodał, że "uważa milczenie, skupienie i chwilę modlitwy za lepsze zachowanie niż krzyki, wrzaski, wyzwiska i polityczne transparenty".\n- Jesteśmy kilka dni po bardzo głośnych obchodach. Część z nas 10 kwietnia klękała, jak nakazuje nasza dobra tradycja, przy grobach. Z narastającym zdumieniem wszyscy ci, którzy z katastrofy nie robią wiecu politycznego, dla których katastrofa jest powodem do autentycznej głębokiej zadumy i troski o nasze państwo, obserwowali tych, dla których katastrofa jest przede wszystkim polityczną drogą do domniemanego zwycięstwa w przyszłości - podkreślił Tusk.\nTusk: "Nie zakrzyczycie prawdy o Smoleńsku"\n- Na naszych oczach powstaje wspólnota polityczna, której celem jest wykluczenie większości Polaków z tej wspólnoty. Nie można kultywować dobrej pamięci o zmarłych na fundamencie kłamstwa i politycznej agresji - mówił dalej premier. "To niech pan nie kłamie" - odpowiedziała mu sala. Posłowie PiS, uderzając w pulpity sejmowych ław, krzyczeli: "Chcemy prawdy o Smoleńsku".\n- Tej prawdy o Smoleńsku nie zagłuszy ani skandowanie pod Pałacem Prezydenckim, ani na tej sali, nie zagłuszy krzyk PiS ani innych polityków, którzy z katastrofy robią machinę polityczną. Możecie krzyczeć przez cały rok, nie zakrzyczycie prawdy - odpowiedział z trybuny sejmowej Tusk. Dodał, że w Polsce mamy do czynienia "z wielkim kłamstwem smoleńskim".\n- To kłamstwo to zarzuty o zdradę i o kłamstwo wobec władz, państwa, obywateli, którzy mają dość tej agresji. To jest to kłamstwo - podkreślił. Mówił też o "wywoływaniu zimnej wojny domowej" i stwierdził, że "tylko ludzie opętani nienawiścią są gotowi na uchwałę skierowaną do Rosji o tym, że polskie państwo nie działa". Ostro skrytykował projekt uchwały PiS. - W historii Polski tego typu działania przeszły do historii zdrady narodowej. Tylko ludzie opętani nienawiścią do własnego państwa, pogardą do swoich oponentów, pozbawieni naturalnego szacunku do ojczyzny, w której żyją tu i teraz, dzisiaj, są gotowi wnosić projekt uchwały, adres do władz Federacji Rosyjskiej, adres do Dumy, adres do cara, po to, by stwierdzić, że państwo polskie źle działa - powiedział Tusk.\nKaczyński do Tuska: Zapisze się pan na liście hańby\nSłowa Tuska wywołały błyskawiczną reakcję PiS. Na mównicę wszedł Jarosław Kaczyński. Gdy Ewa Kopacz nie chciała udzielić mu głosu, tłumacząc, że trwa głosowanie, grupa posłów PiS podeszła do mównicy. Prezes PiS w końcu wywalczył dopuszczenie do głosu. Ostro odpowiedział Tuskowi. Stwierdził, że wystąpienie Tuska przypominało "wystąpienia z bardzo niedobrych czasów, z czasów, gdy można było mówić całkowicie wbrew faktom. Stwierdził, że "zastępca Tuska w PO (chodzi o Janusza Palikota - red.) "w sposób zupełnie niebywały obrażał najpierw żyjącego prezydenta, a później zmarłego prezydenta".\n- Przypomnę "kaczkę po smoleńsku" i "krwawą Mary". To jest pańska wina. To wszystko, co wydarzyło się przed katastrofą, ta wojna, rozdzielenie wizyt, to jest z pańskiej winy. Nie byłoby katastrofy, gdyby nie było rozdzielenia wizyt. To jest wynik waszej polityki - oskarżał prezes PiS. - Ponosicie - zwrócił się do Tuska i Palikota - stuprocentową odpowiedzialność za to, że w kilka dni po tym rzeczywistym zjednoczeniu narodu rozpoczęliście kampanię, by go skłócić i spotwarzyć tych, którzy zginęli. Szef PiS stwierdził też, że "haniebny charakter tej kampanii nie ma precedensu w historii Polski".\n- I to pan jest za to odpowiedzialny - powiedział do premiera Kaczyński. - Więc jeśli pan ośmiela się tu dzisiaj łgać, to to jest hańba, która przejdzie do historii i pan się zapisze w tej historii na polskiej liście hańby - dodał.\n"Dziś kolejna rocznica odkrycia masowych grobów w Katyniu. Gdzie jest Prezes? Gdzie jest PiS? Jaki Katyń? Smoleńsk, kurtka na wacie. Smoleńsk" - zobacz gorąca dyskusja użytkowników naszego facebookowego profilu politycznego\nNowa uchwała ws. zwrotu wraku. "Poprosić o pomoc ONZ, NATO..."


Czy warto wziąć trenera? - Forum odchudzanie !\nWysłany: Wto 9:47, 09 Sty 2018 Temat postu: Czy warto wziąć trenera?\nZastanawiam się nad wykupieniem treningów dla mojego syna. Trenował boks w szkółce, ale idzie mu fantastycznie. Więc nie chcę zmarnować jego talentu. Niby koszta, ale to inwestycja. Co myślcie? Znalazłam tę stronę [link widoczny dla zalogowanych] i okazuje się, że wcale nie jest tak drogo. Można sobie przejrzeć oferty i od razu zapisać się na trening\nWysłany: Pon 14:18, 07 Maj 2018 Temat postu:\nUważam, że jeżeli masz na tyle funduszy, a syn wyraża chęć takich treningów to jak najbardziej zapisałbym dziecko na twoim miejscu. W przyszłości może to dobrze zaprocentować.\nmoim zdaniem warto, może dużo dla nas zrobić, a sama mam i sobie chwalę.\nWysłany: Pią 20:18, 14 Gru 2018 Temat postu:\nTeraz jest tyle filmów na różnych youtubach i innych, że właściwie każdy trening można ogarnąć samemu. Ja nie decydowałbym się na branie trenera.\nWysłany: Śro 11:38, 02 Sty 2019 Temat postu:\nAkurat tutaj uważam, ze jak najbardziej warto bo zawsze zdecydowanie lepiej jest pracować z fachowcem który nas prowadzi i pomoże osiągnąć efekt, cenowo nie wychodzi to drogo.


Oddano nowy parking i pierwsze sklepy w rozbudowywanym Centrum Handlowym Janki - PiasecznoNEWS\nStrona główna Piaseczno Oddano nowy parking i pierwsze sklepy w rozbudowywanym Centrum Handlowym Janki\nOddano nowy parking i pierwsze sklepy w rozbudowywanym Centrum Handlowym Janki\nPIASECZNO Od kilku dni w Jankach można robić zakupy w nowych salonach marek Reserved, Sinsay, Cropp oraz House. Kolejnych sklepów będzie przybywać. Po kilkumiesięcznych utrudnieniach odetchną kierowcy – do ich dyspozycji oddano parking podziemny z 700 miejscami postojowymi\nMinął pierwszy weekend, w którym klienci mogli korzystać z podziemnego parkingu oraz sklepów w nowej części centrum. Na razie w większości nowych lokali trwają jeszcze prace wykończeniowe. Zgodnie z zapowiedziami inwestora CH Janki powiększy się o kolejne 21 tys. m kw. pod dachem, czyli w sumie 71 dodatkowych lokali (większość ma już najemców). Wstępne umowy najmu podpisały firmy, do których należą takie marki odzieżowe jak: Zara, Pull&Bear, Stradivarius, Bershka, Oysho, Reserved, Mohito, Cropp, House, Sinsay, a także sieci Rossmann, Świat Książki, English Home, Jubitom, CCC, Pizza Hut, Superpharm, Costa Coffee, Home&You, Martes Sport, Okaidi Obaibi, Starbucks, The Body Shop, Yes, Tea&Tea, Pandora, Blue Diamond, Sun Loox, Telakces, HopChop, MAC oraz Mennica. Największymi najemcami pozostaną hipermarket Auchan, a także H&M, C&A oraz Go Sport. Otwarcie pierwszego etapu inwestycji (jej finał ma nastąpić za niespełna rok) zbiegło się ze złymi informacjami z rynku. Jak podała wczoraj „Rzeczpospolita” opisując raport Retail Institute, od początku tego roku centra handlowe odwiedziło 3,1 mln klientów mniej niż w ciągu pierwszych 20 tygodni 2017 roku. Wedle badań najmocniej na ograniczeniu handlu w niedziele straciły sklepy odzieżowe oraz galeryjne restauracje czy kina.\nNastępny artykułWidzisz podwójnie pasy na Kalwaryjskiej? Spokojnie, to dzieło drogowców\nGość 14/06/2018 13:56 At 13:56\nFuszerka firmy STRABAG, wiele nie dokończonych spraw.