Oferta szkoły - Gimnazjum (I Zespół Ogólnokształcących Szkół Społecznych im. Stanisława Konarskiego w Katowicach)\nI Społeczne Gimnazjum im. Stanisława Konarskiego STO w Katowicach\nNasze gimnazjum jest niewielką, kameralną szkołą, co sprzyja tworzeniu dobrej atmosfery i właściwych relacji między uczniami a nauczycielami. Każdy uczeń jest traktowany, jako jednostka, nie "ginie w tłumie". Cechą wyróżniającą naszą szkołę jest jej - dobrze pojęta - elitarność. Ze względu na fakt, że w całym naszym gimnazjum może uczyć się tylko 96 osób, znamy każdego ucznia. Nikt nie jest anonimowy, nie pozostaje jedynie "numerkiem z dziennika". Każdy uczeń jest konkretnym młodym człowiekiem, który nie pozostaje sam ze swoimi problemami, porażkami czy sukcesami. Po prostu znamy się wzajemnie i mamy dla siebie czas.\nW naszej szkole uczniowie mają możliwość uczenia się języków obcych: języka angielskiego w wymiarze czterech godzin lekcyjnych tygodniowo. Zajęcia odbywają się w grupach zróżnicowanych według poziomu wiedzy i umiejętności. Młodzież uczy się również drugiego języka - ma do wyboru język niemiecki, francuski lub hiszpański w wymiarze trzech godzin tygodniowo.\nWysoko kwalifikowana kadra nauczycielska, spełniająca wszystkie wymogi formalne, stara się wychowywać uczniów w szacunku dla drugiego człowieka, ucząc nie tylko zdrowej rywalizacji, ale i współdziałania. Duży nacisk kładziemy również na realizację treści programowych związanych z realizacją ścieżek edukacyjnych. Wiele miejsca w naszych programach zajmuje edukacja kulturalna, europejska, medialna, ekologiczna i prozdrowotna.\nW naszej szkole bardzo troszczymy się o bezpieczeństwo fizyczne i psychiczne uczniów, organizujemy różnorodne zajęcia profilaktyczne prowadzone przez specjalistów: pedagogów, psychologów, terapeutów, przedstawicielami policji czy straży miejskiej.\nNasza szkoła oferuje swoim uczniom możliwość udziału w bezpłatnych konsultacjach z nauczycielami, podczas których uczniowie mogą pogłębiać swoją wiedzę i zainteresowania.\nNajlepszym potwierdzeniem jakości pracy naszej szkoły są bardzo dobre wyniki osiągane przez uczniów na egzaminach zewnętrznych oraz ich sukcesy na różnych płaszczyznach.


Kursy Fotografii Cyfrowej - katalog stron-liteon.pl\nPowodzenie lustrzanek stwarza mniemanie, że prosto jest zrobić dobre zdjęcie. Mimo to najbardziej specjalistyczny sprzęt nie gwarantuje udanych fotek. Żeby nasze prace zostały docenione i uznawane za właściwe, należy dysponować wiedzą i potrafić ją wykorzystać w praktyce. Fotografowania nie da się przyswoić samemu, czy też na stronach w internecie. Ważnym jest, by zdobywać wiedzę pod okiem kompetentnego instruktora. Najlepszym w tym celu są kursy z fotografii cyfrowej.\nFotografia jest sztuką wyboru. Wie to każdy fotografujący niezależnie od rutyny. Powinno się zacząć od wyboru aparatu i obiektywu. Potem wybiera się miejsce a także stwarza sytuację do zrobienia zdjęcia. Znaczenie ma pora dnia. Koniecznym trzeba ustawić prawidłowe ujęcie i parametry aparatu. Procedura dokonywanego wyboru nie kończy się wraz z trzaskiem migawki. Za nią pojawia się selekcja fotografii spośród wykonanych i wskazanie najlepszego. Procedurę wskazania powtarza się wielokrotnie. W podejmowaniu istotnych decyzji w każdym momencie mogą wesprzeć kursy fotografii.\nnauka, fotograficzna, fotografia, fotograficzne, warsztat, szkolenia z fotografii, kursy, lublin, fotografowanie, lubelska, kurs fotografowania, uczelnia, szkoła, kurs fotografii\nlokaty bankowe (16), reklama internetowa (17), uslugi (15), pożyczki (18), Wrocław (19), psychoterapia (14), katalog stron www (22), moda (14), pozycjonowanie stron internetowych (15), promocja stron (19), nieruchomości (27), wroclaw (18), fotografia ślubna (16), Pozycjonowanie stron www (15)


Malowany farbami życia...: Światełko w tunelu...\nDziś można powiedzieć że nastąpił przełom w tym sanatoryjnym horrorze. Załatwiłam Babci sanitariusza, który ma jej towarzyszyć w zabiegach i dziś była prawie całkiem beze mnie na nich. Sanitariusz o wdzięcznym imieniu Mateusz (bardzo młody człowiek) chyba się Babci nie spodobał no ale cóż - nie miała wyjścia. Tym sposobem tylko na jeden (pierwszy) zabieg ją zaprowadziłam a potem już chodziła z sanitariuszem. Wróciła do sanatorium też bez mojej pomocy z kierowcą karetki więc uważam to za ogromny sukces i mam nadzieję że tak będzie zawsze. Tzn do końca jej pobytu tutaj :) Przez to całe zamieszanie z Babcią jakoś tak cicho przeszły mi koło nosa Walentynki i Tłusty Czwartek... Z tym drugim to może i lepiej bo przecież na diecie jestem i muszę się pochwalić że nie zjadłam wczoraj ani jednego pączka ! :) A kusząco było, nie powiem. Twardym trzeba być, nie miętkim i tyle :) Nawet jakoś ta tęsknota za M. i zamartwianie się o niego zeszło na drugi plan - może to i lepiej, ale z drugiej strony miałam większy wycisk psychiczny przez te kilka dni z Babcią niż przez tą tęsknotę. A tak na marginesie to M. już jest w drodze do Polski. Teraz pewnie są gdzieś na terenie Niemiec i do Krakowa dotrą późno w nocy (mam nadzieję że bezpiecznie). W ten weekend są ostatki - no cóż, spędzę je czytając Zwierciadło i Wysokie obcasy EXTRA zakupione dziś w zaskakująco niespodziewanym przypływie wolnego czasu. Zarówno jedno jak i drugie pismo mnie nie zawiodło i w obu są fantastyczne artykuły i wywiady których już się nie mogę doczekać. Szczerze polecam. Można co nieco przeczytać tez w internecie (linki do poszczególnych pism pod zdjęciami).\nhttp://www.wysokieobcasy.pl/wysokie-obcas/56,109835,11157930,Nowe_Wysokie_ Obcasy _Extra_w_kioskach_juz_od_16_lutego_.html\nIda 17 lutego 2012 20:17\nUwielbiam Wysokie Obcasy! Muszę zaopatrzyć się w najnowszy numer! Zwierciadło do mnie jakoś nie przemawiało - sama nie wiem dlaczego. Za to cenię Panią oraz Twój Styl ;) Miłego relaksu oczywiście już z mężem:)\nWiolka 17 lutego 2012 21:15\nJa też lubie WO :) Twój Styl też bardzo przypadł mi do gustu tylko denerwuje mnie to że połowa TS to reklamy :)\nKatsuumi 18 lutego 2012 10:09\nArtykuł o Michalinie naprawdę chętnie przeczytam, skoczę sobie do sklepu :) Pozdrawiam i zapraszam na konkurs- do wygrania bon na zakupy ;)\nWiolka 18 lutego 2012 10:27\nDzięki za zaproszenie, być może się skuszę :)\nAnia Krymarys - Godyń 18 lutego 2012 20:52\nDziękuję za odwiedziny :) Babcia męża też cierpi na tę chorobę - życzę cierpliwości i siły psychicznej! Pozdrawiam cieplutko :)\nWiolka 18 lutego 2012 21:59\nRównież dziękuję za odwiedziny i zapraszam częściej, co do siły psychicznej to jest bardzo potrzebna, mam nadzieję że uporam się z tym niełatwym zadaniem :)\ndevinette 19 lutego 2012 00:27\nWysokie obcasy to ja Kocham! Te zwykle co tygodniowe i te extra tez. Sa EXTRA po prostu. Niestety nie starczyło mi weekendu żeby je przeczytać. Ale nadrobię szybko mam nadzieję :)\nPiękna muzyka tu u Ciebie! :)\nWiolka 19 lutego 2012 12:15\nJa też lubię, ale jakoś nie zawsze jest na tyle czasu żeby tak od deski do deski przeczytać :) Dzięki i zapraszam :)


Zatrzymano mężczyzn w związku z zabójstwem / Wiadomości Polska\nZatrzymano mężczyzn w związku z zabójstwem\n16.02.2013 19:00, aktualizacja 16.02.2013 21:22\nZOBACZ WIĘCEJ Pistorius ma zarzut morderstwa z premedytacją Tragedia w Wołominie. Są wyniki sekcji zwłok Debata o bezpieczeństwie i zaostrzenie kar? "Kraków nie może być miastem nożowników" Zabójstwo trzech osób w centrum Gdańska Śmiertelnie ugodzili nożem 20-latka\nPolicja zatrzymała mieszkańca Łodzi podejrzewanego o zabójstwo 20-latka. Zatrzymany został również mężczyzna, który wraz z podejrzewanym brał udział w zdarzeniu - poinformowała w sobotę PAP rzeczniczka łódzkiej policji Joanna Kącka.\nChłopak zginął, bo stanął w obronie dziewczyny.\nJak powiedziała Kącka, policja wytypowała ewentualne podejrzewane osoby. W chwili, kiedy jechała zatrzymać jednego z poszukiwanych mężczyzn, ten stawił się w komisariacie. Podejrzewanym okazał się 20-letni Rafał M., już wcześniej notowany za rozboje. To on miał ugodzić nożem chłopaka.\nPóźniej policja zatrzymała jego 23-letniego kolegę - Bartłomieja K., również notowanego, ale za narkotyki. Obaj potwierdzili przebieg zdarzenia. Nie potrafili jednak wytłumaczyć swojego zachowania.\nRzecznik łódzkiej prokuratury Krzysztof Kopania poinformował PAP, że podejrzewani będą przesłuchiwani w prokuraturze w niedzielę. W niedzielę też śledczy będą ustalać rolę Bartłomieja K. w zdarzeniu.\nDo zdarzenia doszło ok. godz. 3.00 nad ranem w sobotę. Według wstępnych ustaleń chłopak i dziewczyna bawili się w jednym z łódzkich pubów. Po wyjściu usiedli na pobliskim murku i zaczęli rozmawiać. W tym czasie obok nich przechodziło dwóch mężczyzn. Prawdopodobnie jeden z nich potknął się o nogę dziewczyny. Wrócił i uderzył ją otwartą dłonią w twarz i odszedł. 20-latek pobiegł za napastnikiem. Ten wyciągnął nóż i dziewięć razy ugodził chłopaka. Siedem z tych ran było śmiertelnych.\nJak mówił Kopania, całe zdarzenie trwało niespełna minutę.\nTuż po tragedii policja zabezpieczyła miejsca zdarzenia, przesłuchała świadków i zabezpieczyła nagrania z kamer monitoringu miejskiego. Komendant Miejski Policji w Łodzi powołał specjalną grupę złożoną z najbardziej doświadczonych policjantów do wyjaśnienia okoliczności zabójstwa 20-latka. Wyznaczono też 5 tys. zł nagrody za pomoc w ustaleniu tożsamości sprawców.\nTagi: łódź, łódź - ul piotrkowska, zabójstwo w łodzi


Lud Boży: w Starym Testamencie figura Kościoła; wypełnienie obietnicy starotestamentowej /Am/ w Nowym Testamencie; w hebr: HAM - znaczenie szczepowo-rodowe, jest Ludem pielgrzymującym, którego przewodnikiem jest Bóg.\nFederacja pokoleń: Izrael ludem Dwunastu pokoleń. Liczba dwanaście miała szczególne znaczenie w myśleniu, starożytnym. Jest to liczba kosmiczna znaków zodiaku, miesięcy w roku, liczba okrągła, wyrażająca całość.\nReszta święta: wiąże się z wyborem, podziałem i sądem. Istnienie swe zawdzięczał Izrael postępującemu procesowi zróżnicowania. Pierwszym wybranym był Noe (Rdz), potem Abraham został oddzielony od ludów (Rdz 12,1 nn). W ten sposób postępuje proces redukcji i eliminacji: Lot /Ammonici i Moabici/, Izmael /Izmaelici/, Ezaw /Edomici/ tak, iż w końcu „Dom Jakuba" mógł być nazwany „resztą" i „wybranymi do zbawienia.\nMiasto święte: Świątynia, Syjon, Jeruzalem - oznaczenie miejsca przebywania Boga. Od momentu wygnania Izrael i Jerozolima utożsamiają się: Izrael /Juda/ po powrocie z wygnania zamieszkał Jeruzalem i okolicę najbliższą. „Reszta" została utożsamiona z tą garstką, która powróciła z wygnania (Ezd, Ne) Syjon stał się w rzeczywistości „resztą" pozostawioną przez Boga (Iz) uległ przekształceniu w optyce profetyczno-eschatologicznej (Za). "Syjon" i "Jeruzalem" zaczęto używać jako terminów paralelnych i synonimicznych z nazwą „Izrael" (Iz; So; Ps) „Jakub" (Lm), „Lud Boży" (Iz; Mi; Jr) i „wspólnota świętych" (Ps). „Jeruzalem", „Syjon", „Izrael", „Jakub" zostały oderwane od swego kontekstu geograficznego i historycznego, a przekształcone w symbole Ludu Bożego, Królestwa Bożego, reprezentujące całą wspólnotę w całym świecie i we wszystkich czasach. Jeruzalem miała ogromne znaczenie dla diaspory nawet geograficzno historyczne, jako ośrodek i punkt zborny rozproszonych. W Nowym Testamencie Jeruzalem pozostaje symbolem Kościoła jako Ludu Bożego (Hbr). Jest ono oblegane i atakowane ze wszystkich stron, lecz zostaje nietknięte w swej istocie (Ap; Hbr). Jesteśmy wszyscy na drodze, która prowadzi do Niebiańskiego Jeruzalem (Ap).\nKrólestwo Boże: nowotestamentalne pojęcie Królestwa Bożego jest głęboko zakorzenione w Starym Testamencie. Powszechna władza królewska Boga, która w szczególniejszy sposób dotyczy Izraela, jest przede wszystkim faktem obecnym. Opiera się na mocy zbawczej Boga Prawdziwego i jest opisywana w sposób analogiczny do czynności stwórczej Boga (Iz); Jahwe jest Królem Izraela o tyle, o ile jest jego stworzycielem i odkupicielem. Od chwili wyjścia z Egiptu Izrael stał się „terytorium" Boskiego panowania (Ps) od tej chwili Jahwe jest Królem Izraela w sposób szczególny (Wj). Izrael w odróżnieniu od narodów pogańskich dobrowolnie uznawał to panowanie Boga nad sobą i podporządkowywał się Jego woli. Królestwo Boże było rzeczywistością nie tyle polityczno-terytorialną, ile raczej etyczno-religijną.\nIzrael wobec Boga\nIzrael jest Ludem Bożym o tyle, o ile znajduje się w szczególnym odniesieniu do Boga, który staje się „Bogiem Izraela". Jahwe, jest tym Bogiem, który rzeczywiście istnieje, JEST, dla swego ludu w swoim ludzie, poprzez swój lud i wzajemnie Izrael istnieje poprzez i dzięki swemu Bogu, jest własnością Boga, partnerem przymierza z Bogiem, świątynią Boga.\nWłasność Boga: Izrael istnieje dzięki swemu Bogu, dzięki Jego działaniu. Stanowi własność Boga jako Jego stworzenie, dzieło wykonane przez Niego samego. Do Izraela odnoszone są trzy charakterystyczne określenia czynności stwórczej Boga: stworzyć, uczynić, ukształtować. Wyprowadzając z niewoli egipskiej Jahwe uwolnił Izraela (Pwt; 2 Sm; Mi; Wj; Ps). Jahwe wybrał Izraela na swą własność (Pwt), czyli powołał go (Oz), wydzielił Izraela z Egiptu i innych narodów (Kpł; 1 Krl).\nPartner Przymierza z Bogiem: Jako „sługa" i „syn", „oblubienica" i „towarzyszka" Jahwe Izrael staje wobec Boga w roli partnera. To wyrażone poprzez „Przymierze". Jahwe jest Bogiem Przymierza z Izraelem, Izrael jest Ludem Przymierza z Jahwe. Słowa: „I wezmę sobie was za mój lud i będę waszym Bogiem" (Wj 6,7), „będę waszym Bogiem, a wy będziecie moim ludem" (Kpł 26,12) brzmią analogicznie do starożytnych umów małżeńskich, adopcyjnych, legitymacyjnych na Wschodzie. Wzajemne powiązanie w życiu i wspólnocie opiera się na wzajemnej miłości: Jahwe kocha Izraela a Izrael kocha Jahwe jako swego Boga, bo został pierwej przezeń umiłowany.\nSanktuarium Boga: Jahwe w Starym Testamencie jest Emanuelem, czyli „Bogiem z nami" (Iz). Bóg towarzyszy Izraelowi na pustyni (Wj; Pwt). Izrael stając się niewierny Przymierzu, traci jednocześnie obecność Boga i odwrotnie, tzn. im silniejsze ma być Nowe Przymierze w czasach mesjańskich, tym głębsza i skuteczniejsza ma być wówczas obecność. Miejscem najszlachetniejszym, wokół którego spotykał się lud izraelski. Przymierza, aby sprawować kult religijny, a jednocześnie miejscem szczególnej obecności Boga w pierwszej podróży przez pustynię był „namiot spotkania", a potem w Ziemi Obiecanej świątynia jerozolimska.. Następnie Izrael coraz bardziej utożsamiał się z Jerozolimą, z „tronem Jahwe". Lud Boży staje się świątynią - sanktuarium. Rzeczownik „Kościół", po grecku „EKKLESIA" w Starym Testamencie nigdzie nie oznacza budowli, lecz zawsze Lud Boży i to zebrany dla kultu, wspólnota kultowa. Izrael okazuje się Ludem bliskości Bożej (Ps; Pwt). W służbie religijnej Bóg objawia swoją wolę, staje się obecny, jako „Bóg tronujący na Izraelu", Izrael zawsze korzystał z pokuty ożywiającej i oczyszczającej z grzechu, co jest podstawową rzeczą dla zjednoczenia z Bogiem.\nLud wśród ludów: W jednym i tym samym Starym Testamencie uniwersalizmowi Jahwisty i Deuteroizajasza stoi na przeciw partykularyzm Deuteronomium i Priesterkodexu. Dzieje Izraela są ośrodkiem całych dziejów powszechnych. Na mocy swego wyboru i oddzielenia Izrael jest „Ludem Świętym", co jednak nie przeszkadza, że przyswoił sobie niektóre elementy od narodów sąsiednich.\nLud pośredniczący: Izrael istniał dla ludów i do nich był skierowany. Izrael został wybrany dla zbawienia. Izrael ukazuje ludom chwałę Jahwe, jego moc i potęgę. Idea ta jest bliska zwłaszcza dwu wielkim prorokom okresu wygnania, Ezechie1owi i Deuteroizajaszowi. Izrael stanowi sanktuarium Jahwe, Bóg staje się obecny w świecie wśród narodów, Izrael staje ośrodkiem uświęcenia. Izrael ma być w świecie źródłem błogosławieństwa dla ludów. Izrael ma współpracować z Bożym planem zbawienia, jako pośrednik królewski, prorocki i kapłański, ofiarując na każdy czas swe modlitwy za rodzaj ludzki, wstawiając się i wielbiąc Boga.\nPowszechność zbawienia: Wszyscy powinni poznać Jahwe, Boga prawdziwego. Syjon przy końcu czasów, jako miejsce obecności Boga wśród swego ludu, wzniesione ponad wszystkie kraje sąsiednie, stanie się sakramentem obecności Bożej, obejmującej i odnawiającej cały świat.


Co się u nas dzieje? - czerwiec 2014\nMiesiąc czerwiec rozpoczęliśmy od bardzo podniosłego wydarzenia. Otrzymaliśmy od pani Marzeny Sedlaczek, Prezesa Opolskiego Oddziału TPD zaproszenie do udziału w imprezie organizowanej z okazji Dnia Dziecka. Reprezentacja grupy Motylki wystąpiła na Placu Wolności z przedstawieniem Bal w pokoiku Lal. Jak widać aktorstwo mają we krwi i o żadnej tremie nie było mowy.\nDzięki współpracy z opolskim oddziałem Towarzystwa Przyjaciół Dzieci, zdjęcia naszych wychowanków znalazły się na wystawie fotograficznej autorstwa Spółdzielni Fotograficznej, zorganizowanej na Placu Wolności.\nW przedszkolu jak zawsze z okazji Dnia Dziecka czekały niespodzianki.\nReprezentacja grupy Biedronek w składzie: Karolina, Wiktor, Oliwia, Kuba i Karol, pod przewodnictwem pani Izy, wzięła udział w kolejnej edycji olimpiady międzydszkolnej Ruch i witaminki dla chłopczyka i dziewczynki. Olimpiada zorganizowana była przez Urząd Miasta Opola i odbyła się w Przedszkolu Publicznym nr 23. Dzieci, oprócz sprawności fizycznej, musiały wykazać się wiedzą z zakresu zdrowego odżywiania, higieny i bezpieczeństwa. Poszło im świetnie i zajęły II miejsce, zdobywając w nagrodę radiomagnetofon. Gratulujemy!\n6 czerwca odbyło się w naszym przedszkolu III Święto Optymizmu. Z tej okazji do wspólnego świętowania zaprosiliśmy wyjątkowych gości - dzieci z Przedszkola nr 53 wraz z opiekunami. Były występy, wspólna zabawa, owocowy piknik i Optymistyczna Parada ulicami osiedla. Trzeba przyznać, że nasze dzieci stanęły na wysokości zadania i z ogromną troską zajmowały się naszymi gośćmi. Po powrocie w naszym Optymistycznym Sadzie zasadziliśmy kolejne, już trzecie, drzewko. Tym razem była to grusza.\nCzerwiec w przedszkolu to wyjątkowy miesiąc - czas podsumowań, nagród, dyplomów i niestety pożegnań.\nZakończyliśmy zajęcia z języka angielskiego i szachów?\nPodsumowaliśmy cały rok zbierania kamyczków i koralików?\nUhonorowaliśmy Przyjaciół Przyrody za troskę o środowisko i zbieranie surowców wtórnych?\nAle najtrudniejsze, a zarazem bardzo wzruszające i podniosłe chwile, miały miejsce 17 czerwca, podczas Pożegnania Starszaków. Zaczęliśmy już rano, kiedy to Motylki przyszły pożegnać swoich starszych kolegów - były wierszyki, miłe słowa, życzenia sukcesów i własnoręcznie wykonane zakładki do książek.\nPo południu, w obecności rodziców, nauczycieli i wszystkich pracowników przedszkola, nasze Starszaki zabrały nas w swoją ostatnią, przedszkolną podróż. Przenieśliśmy się w krainę piratów, pełną przygód, tańca, głośnych okrzyków, a nawet wystrzałów. Były podziękowania, wspomnienia, oklaski i łzy wzruszenia.\nDrodzy Rodzice! Jeszcze raz dziękujemy za wspaniałą atmosferę i wszystkie miłe słowa, które są dla nas ogromną motywacją do dalszej pracy!\nKochane Starszaki! Życzymy Wam wiele wytrwałości i otwartości na nowe wyzwania. Patrzcie w przyszłość z optymizmem i nie zapominajcie o swojej wartości!\nW miesiącu czerwcu urodziny obchodzili: Kajtek, Bartosz i Amelka z grupy Biedronek oraz Nikodem z grupy Motylków. Wszystkiego najlepszego!\nNa zakończenie życzymy wszystkim dzieciom niezapomnianych i słonecznych wakacji!


Ukraińscy oligarchowie zarabiają na wojnie | AUTONOM.PL | autonomiczni nacjonaliści nowoczesny nacjonalizm AN\nProblematyczny jest zwłaszcza sektor energetyczny. Miał on zostać przeżarty korupcją, dlatego kierownictwo państwowych koncernów stara się przywrócić „schematy korupcyjne” jeszcze sprzed rosyjskiej inwazji na Ukrainę.\nObecne władze spółek energetycznych w ciągu ostatnich dwóch lat naraziły je na straty w wysokości 6 mld hrywien, czyli około 870 mln złotych. W ten sposób zamierzają one przejąć następnie zrujnowane przez siebie firmy. Ich zakup po obniżonych cenach jest intratnym interesem, bo ukraiński sektor energetyczny produkuje nadwyżki energii, eksportowane później do innych państw.\n„Ekonomiczna Prawda” zauważa, że władze koncernów ze wspomnianej branży nie robią niczego, aby poprawić ich kondycję. Od początku roku wyprodukowały one więc nadwyżkę 1 650 000 MWh energii, która nie została sprzedana na rynku. Z tego powodu ostatecznie zbyto ją za czterokrotnie niższą cenę.\nPaństwowe spółki energetyczne coraz częściej upadają, natomiast bardzo dobrze radzi sobie sektor prywatny. Wyprodukowana przez nie energia jest więc sprzedawana bez problemu, choć koszty jej wytworzenia są większe niż w sektorze publicznym.\nNie tylko na tym odcinku doskonale radzą sobie oligarchowie. Rosną również zyski biznesmenów i polityków z tytułu zarządzania złomem pochodzącym głównie ze zniszczonego rosyjskiego sprzętu. W niektórych regionach zakazano z tego powodu sprzedaży złomu, bo ma być on potrzebny Siłom Zbrojnym Ukrainy.\nWedług Money.pl Ukraina co prawda przyjęła kilka miesięcy temu przepisy uderzające w oligarchów, tym niemniej spada ona wciąż w rankingach dotyczących korupcji. Tymczasem państwa zachodnie widząc dokąd trafia przekazywana przez nie pomoc, mogą zdecydować się na jej wstrzymanie.\nTagi: biznes, energetyka, korupcja, oligarchia, oligarchowie, ukraina, wojna na ukrainie\nPoprzedni postPublicysta chwali rząd za ukrywanie transformacji energetycznej przed wyborcami Następny postNawet liderzy PiS-u nie znają szczegółów "Krajowego Planu Odbudowy"?


Nowy Sącz: Iwona Mularczyk kandydatką PiS na prezydenta miasta | Polityka - Wiadomości Gazeta.pl\nNowy Sącz: Iwona Mularczyk kandydatką PiS na prezydenta miasta\nUZ 23.07.2018 18:07\nKim jest Iwona Mularczyk? Internet wrze od oskarżeń o nepotyzm\nO tym, że Iwona Mularczyk pokonała konkurentów, którzy również chcieli ubiegać się o stanowisko prezydenta Nowego Sącza z ramienia PiS, Prawo i Sprawiedliwość poinformowało na swojej stronie internetowej. W środowisku politycznym Małopolski zawrzało – nieznana wcześniej Iwona Mularczyk, osoba bez doświadczenia w polityce, pokonała takich ludzi jak Krzysztof Głuca, Andrzej Bulzak, Małgorzata Belska czy wiceprezydent Nowego Sącza Jerzy Gwiżdż. W Internecie nie brakuje komentarzy o tym, że jest to nepotyzm i próba zbicia politycznego kapitału na rozpoznawalnym nazwisku.\nIwona Mularczyk, kandydatka PiS na stanowisko prezydenta Nowego Sącza jest żoną posła Arkadiusza Mularczyka Fot. Sławomir Kamiński / Agencja Gazeta\nRyszard Nowak rezygnuje z członkostwa w PiS. „Złożyłem rezygnację na ręce Jarosława Kaczyńskiego”\nTo nie jedyna rewelacja z Nowego Sącza. Aktualny prezydent miasta, Ryszard Nowak, poinformował na swoim Facebooku o tym, że na ręce Jarosława Kaczyńskiego złożył rezygnację z członkostwa w partii Prawo i Sprawiedliwość. Ryszard Nowak był związany z tą partią od wielu lat. W latach 2001-2005 był posłem PiS, od 2006 roku pełnił funkcję prezydenta Nowego Sącza. Nieoficjalnie mówi się, że decyzja o rezygnacji z członkostwa w partii Jarosława Kaczyńskiego ma związek z wyborem Iwony Mularczyk na kandydatkę PiS w zbliżających się wyborach samorządowych.\n„Czuję się zażenowany”. Zegzda ostro o kandydaturze Iwony Mularczyk\nIwona Mularczyk nie była do tej pory związana z polityką. Do tej pory wiadomo o niej niewiele. Jest nauczycielką historii i psychologiem oraz pedagogiem szkolnym w Zespole Szkół nr 4 w Nowym Sączu, jest żoną posła PiS Arkadiusza Mularczyka i matką dwójki dzieci. Jej głównym kontrkandydatem będzie Leszek Zegzda – kandydat PO, członek Zarządu Województwa Małopolskiego. Oponent Iwony Mularczyk wypowiedział się krytycznie na temat kandydatury wystawionej przez PiS. „Czuję się zażenowany tą kandydaturą. To pokazuje, jak bardzo PiS jest środowiskiem podzielonym wewnętrznie. Uważam, że to gra polityczna i próba wykorzystania znanego nazwiska męża, żeby pomóc wygrać wybory żonie - komentuje, podkreślając, że Iwona Mularczyk nie ma żadnego doświadczenia politycznego. - Czy Mularczykowie nie obawiają się komentarzy społeczeństwa, które nie akceptuje przecież, że ważne stanowiska obsadzane są rodzinnie?” - cytuje słowa Zegzdy Gazeta Krakowska.\nParlament Europejski, Rada Europejska, Rada Unii Europejskiej. Czym zajmują się unijne instytucje?\nZaczynają się ruchy tektoniczne. Szambo zaczyna przeciekać. Poseł Mularczyk i jego rodzina na Swoim.\nŁadne zdjęcie, ale gdyby był w czarnym skórzanym płaszczu i kapeluszu a w dodatku kulał lekko to kogoś by mi przypominał. Twarz jak z filmu.\nTo nie nepotyzm. To TKM. i wszystko w temacie. Są tacy sami. Pazerni na władzę. Nie mają hamulców. Nie mają przyzwoitości za grosz. Po prostu tacy sami jak ci ktorych codziennie w tvpis grilują. Obrzydliwe.\nObleśna , faszystowska gęba.....oczywiście pisuar pełen g...na w głowiźnie!\nMularczyk. Żałosna puta wsławiona jedną rzeczą.\nCzerwony jak burak kłamał przed Trybunałem Konstytucyjnym.\nZona Mularczykai kandydatka PIS-u. To samo przez sie oznacza calkowita dyskwalifikacje tej osobniczki.\nPZPR=Praca Znajomkom Praca Rodzinie.A wystarczy nie kraść.Wieruszka PIS górą ,,....im się należy"A szeregowym pisiorką parkingi za 9zł i podatki w górę .Brawo pisiorki ,a was tak bez wazeliny?\nZaczyna się również wyścig do parlamentu UE aby uciec przed trybunałem stanu w Polsce. Klempa, Straszydło, Kucharek nibymarszałek i reszta PiSSdzielców już przygotowuje się do skoku.\nPiSowska Rodzina Na Swoim!


' Poczytanie 77. Rokita Czyta „Moją znikającą połowę” Brit Bennett – Pokładykultury.eu\nPoczytanie 77. Rokita Czyta „Moją znikającą połowę” Brit Bennett\n15 czerwca / 08:00\n« Koncert Charytatywny dla Krzysztofa\nNocne zwiedzanie Szybu Maciej »\nKartel Kulturalny i Rokita Czyta zapraszają na Poczytanie 77. Rokita Czyta „Moją znikającą połowę” Brit Bennett\nBliźniaczki Stella i Desiree są identyczne we wszystkim. Do czasu ucieczki z domu w wieku 16 lat. „Moja znikająca połowa” to pełna emocji historia bliskich, a zarazem odległych sobie, sióstr. Brit Bennett tworzy psychologiczne studium trudnej miłości.\nImponujące. Genialna druga powieść Bennett przebija nawet jej olśniewający debiut – „Publishers Weekly”\nPotężna i wciągająca opowieść o kształtowaniu się tożsamości – „Kirkus”\nPo latach kłamstw losy sióstr rozdzielonych setkami kilometrów splotą się na nowo, gdy niespodziewanie skrzyżują się drogi ich własnych córek. Łącząc wiele wątków i pokoleń, od Głębokiego Południa po Kalifornię, od lat 50. do 90. XX w., Brit Bennett tworzy emocjonującą historię relacji dwóch sióstr i stawia jedno z najważniejszych pytań: czy jesteśmy tym, kim się czujemy, czy tym, za kogo uważają nas inni? Czym jest tożsamość? Czy, uwikłani w system ról i gier społecznych, możemy nadać ją sobie sami? Co hamuje nas przed pokazaniem innym własnego, często niejednoznacznego oblicza? Bohaterowie Bennett szukają dróg ucieczki przed światem, do którego nie chcą przynależeć, i udowadniają, że życie w zgodzie z samym sobą jest możliwe. Nawet jeśli czasem płaci się za to wysoką cenę.\nBrit Bennett – została okrzyknięta jedną z najbardziej utalentowanych amerykańskich pisarek młodego pokolenia. Wychowała się w południowej Kalifornii, ukończyła Uniwersytet Stanforda i Uniwersytet Michigan, na którym w 2014 roku zdobyła Hurston/Wright Award for College Writers. Jej teksty ukazywały się na łamach wielu czasopism, m.in. „The New Yorker”, „The New York Times Magazine” czy „Jezebel”. Zadebiutowała powieścią „Matki”, która długo nie schodziła z list bestsellerów, zdobywając m.in. nominację do prestiżowej nagrody PEN/Robert W. Bingham Prize. Najnowsza powieść „Moja znikająca połowa” stała się najgłośniejszą premierą 2020 r. w Stanach Zjednoczonych i została nominowana do prestiżowej National Book Award. Stacja HBO zakupiła prawa filmowe do tej bestsellerowej powieści.\nczas wolny, książki, poczytanie


Opinia: terroryści mogą przygotowywać nowe ataki - Sputnik Polska\n21:11 01 Marzec 2021\nOpinia: terroryści mogą przygotowywać nowe ataki\n17:30 14.11.2015 (zaktualizowano 19:31 14.11.2015) Krótki link\nBrytyjski ekspert ds. bezpieczeństwa Martin Reardon uważa, że ataki terrorystyczne we francuskiej stolicy nie są nowym etapem przemocy, a świat zobaczy jeszcze coś więcej w Europie, Ameryce Północnej i w Azji.\nZamachy w Paryżu były dokładnie zaplanowane. Terroryści mogą przygotowywać nowe zamachy w Europie i Stanach Zjednoczonych – oświadczył brytyjski ekspert ds. bezpieczeństwa Martin Reardon.\n— Oni (terroryści) musieli przemieścić się w różne części miasta, głównie na stadion i do sali koncertowej, by dowiedzieć się, jakie wyjścia byłyby najlepsze i jak najlepiej kontrolować sytuację – powiedział ekspert, oceniając informacje w mediach.\nJego zdaniem na razie nie można wyciągać ostatecznych wniosków, czy ataku dokonali Francuzi, którzy należeli do ugrupowania terrorystycznego Państwo Islamskie czy obywatele innych państw.\n— Według niektórych wstępnych informacji, terroryści rozmawiali po francusku i bardzo dobrze znali obiekty, które atakowali. Oznacza to, że byli obywatelami Francji lub mieszkali we Francji jakiś czas – stwierdził Reardon.\nJednak, jego zdaniem, nie jest to ostatni duży atak terrorystyczny.\n— Nie jest to jakiś nowy etap (przemocy). Ale zobaczymy jeszcze coś więcej w Europie, Ameryce Północnej, a nawet w Azji – podsumował Brytyjczyk.\nSamolot z Amsterdamu do Francji zatrzymano z powodu pogróżek na Twitterze\nPod Strasburgiem wykoleił się francuski pociąg TGV\nLuwr i Wieża Eiffla zamknięte\nterroryzm, seria zamachów w Paryżu, Europa, Francja


The voice of Chwalidzidki | eioba.pl\nWyświetlenia: 1.394 Zamieszczono 21/02/2017\nAh, ta ambicja. Zmienia ludzi.\nNosz... żeby tak z rańca bez uprzedzenia, jaja poważnie se robić z ukrycia...zadławić człeka bez szansy na kawy łyczek do popicia. A teraz jam po pępek cały usmarkany, z braku chusteczki w pobliżu i prześcieradło do wymiany. Ale...pretensji zbytnich ja do Cię nie wnoszę, gimnastyki brzuszka miałem choć po trosze. ;-))\nZbigniew Kostka, 22/02/2017\nHa, ha - to najzwyklejszy plagiat, mojego wywiadu miesiąca!\n@Z. Kostka: - domyślałem się, że szanowny pan kuma wolno i niewiele, ale rozwiałeś wątpliwości. W każdym razie nie utrudniasz diagnozy. Biegnij z tym plagiatem szybciutko do sądu. Zostaniesz biegłym sądowym w zakresie prawa autorskiego. W nowym, zdeformowanym sądownictwie z taką wiedzą będziesz rozchwytywany. Czeka cię świetlana przyszłość. Będziecie błyszczeć razem ze Zdziskem jak dwie szprotki w zatoce w dzień morza.\nJan Stasica, 26/02/2017\nAle to jest jednak inteligentne i oddaje, że tak to ujmę, ducha czasów.


Paweł Krupa OP: Ciemność musi być ciemna - Więź\nPaweł Krupa OP: Ciemność musi być ciemna\nPaweł Krupa OP. Fot. Wydawnictwo W Drodze / YouTube\nJeżeli mamy dojść do kraju, którego nie znamy, to nie możemy iść drogą, którą znamy, bo droga, którą znamy, doprowadzi nas do kraju, który znamy. Proste. Tylko że tak naprawdę to wcale nie jest proste. Bo jak iść drogą, której nie znamy? I to z zamkniętymi oczami? Paweł Krupa OP w rozmowie z Sebastianem Dudą i Zbigniewem Nosowskim („Więź”).\nWIĘŹ: Od kilku miesięcy w publicystyce kwartalnika „Więź” i portalu Więź.pl pojawia się motyw przechodzenia przez zbiorową noc ciemną Kościoła w Polsce*. Jeden jej aspekt to przeżycia osobiste każdej osoby: rozczarowanie Kościołem, ale też trudności natury duchowej – Pascha dwukrotnie przeżywana bez żywej liturgii, nieustanna Wielka Sobota, poczucie oddalenia od Boga. Drugi aspekt to doświadczenie zbiorowego zagubienia jako wspólnoty Kościoła. Stare drogi są wyraźnie niewystarczające, a nowych nie widać. Zło wyłazi ze wszystkich stron, w nowej i nieznanej skali, nie nadążamy z cerowaniem dziur. Stare bukłaki się rozpadają, a skąd wziąć nowe?\nOjciec jest historykiem Kościoła, od dwóch lat patrzącym na polską rzeczywistość z oddalenia, bo z Petersburga. Czasem z daleka widać więcej, a na pewno szerzej. Wcześniej kilkanaście lat spędził Ojciec we Francji i Włoszech (1992–2010), co daje dodatkową perspektywę porównawczą. Jaki ma Ojciec pogląd co do tej nocy ciemnej Kościoła? A może my przesadzamy z tymi ciemnościami i po prostu nie potrafimy zobaczyć dobra i światłości?\nPaweł Krupa OP: To prawda, że patrzę na Polskę z oddalenia. Ale staram się patrzeć uważnie i zastanawiać się, o co w tym wszystkim chodzi. Rzecz jasna, to również perspektywa niewygodna. Owszem, z daleka widać pewne rzeczy lepiej, a na pewno inaczej. Wielokrotnie jednak, przyjeżdżając do Polski z Francji czy Włoch, słyszałem od współbraci dominikanów jeden argument w odpowiedzi na moje uwagi: ty tu nie jesteś z nami, więc nie wiesz, nie rozumiesz…


Jeśli nie przebaczam, cierpię / Psychologia na co dzień\nJeśli nie przebaczam, cierpię\nRaffaele Cavaliere / slo\n17.12.2013 16:56, aktualizacja 22.12.2013 17:31\n(fot. SimplyShutterbug / flickr.com)\nZOBACZ WIĘCEJ Jak pozbyć się złości, gniewu, nienawiści? Dlaczego ludzie nie chcą przebaczać? Przebaczenie nie jest zapomnieniem krzywd Przebaczanie? Dobre dla przegranych Droga do wnętrza. Próba poznania siebie Czy łatwo jest przebaczyć samemu sobie?\nIle goryczy, nienawiści i uczuć złości odczuwają osoby, którym przebaczenie nie przychodzi łatwo. Sądzę, że w każdym z nas tkwią wspomnienia o emocjonalnie negatywnym zabarwieniu.\nZdanie sobie sprawy, ile zła wyrządzamy, nie przebaczając innym i sobie, pomaga zrozumieć, jak ważna jest troska o siebie, miłość siebie i czynienie dobra, a jak bezużyteczne jest zadręczanie się cierpieniami, które niczemu i nikomu nie służą. Kolejne przykłady wyjaśnią nam tę kwestię: "Z trudem przychodzi mi przebaczyć osobie, która, po zadaniu mi bólu, udaje, że nic się nie stało. Kiedy gest lub słowo mocno mnie upokorzyły, długo czuję się zraniona".\nPewna kobieta opowiadała, że została bardzo głęboko zraniona kłamstwem i nadużyciem zaufania. "Straciłam szacunek do niego, bardzo długo byłam przekonana, że mój ból nigdy nie minie".\nCzas konieczny, aby dojść do stanu przebaczenia, zależy od wielu czynników, między innymi od ciężaru bólu, który udziela się doświadczeniu. Bardzo często fakty, widziane z zewnątrz, wydają się bez znaczenia, lecz decydujące jest to, jak odbiera je ten, kogo dotyczą. "Kiedy człowiek, który jest mi bardzo bliski, zapomina o moich urodzinach, czuję się głęboko zraniona, smutna, prawie w depresji i nie potrafię tego zapomnieć". Długość okresu pojednania zależy od czynników, które określamy jako ułatwiające i hamujące. Czynnikiem, który skraca czas, może być prośba o przebaczenie lub wyrażenie chęci zmiany postępowania.\nKlasycznym przykładem projekcji swoich trudności jest pewien nauczyciel, który osierocony w wieku czterech lat przez zmarłego na raka ojca, ku niemu kierował swoje oskarżenia, czując się porzucony. Ten fakt negatywnie wpłynął na jego rozwój. Nauczyciel, człowiek inteligentny, myślący, świadomy społecznego znaczenia funkcji, psychologicznie starał się zrzucić z siebie odpowiedzialność, w ten sposób interpretując swoje doświadczenie egzystencjalne. Można zrozumieć, ile cierpienia musiał znosić tylko dlatego, że nie chciał być szczery sam ze sobą. Porównajmy to doświadczenie z innymi tego samego typu:\n"Dobrze pamiętam, jak potępiałem moich rodziców za to, że byli Żydami, ponieważ gdyby nimi nie byli, to ja mógłbym być jak inni i nie byłbym nigdy narażony na ataki antysemickie". Często odczuwam zakłopotanie, kiedy słyszę dorosłych synów i córki oskarżających rodziców o coś, na co nie mogliby mieć nigdy żadnego wpływu, a w konsekwencji nie mogli przecież ponosić za to żadnej odpowiedzialności.\nKiedy jest trudniej znaleźć kozła ofiarnego, często winę przypisuje się rzeczywistości abstrakcyjnej: polityce, społeczeństwu, kulturze. Wystarczy uważnie posłuchać codziennych rozmów w swoim środowisku, a przykłady tego rodzaju mogłyby zapełnić całe biblioteki. Słowa usprawiedliwienia, do jakich się posuwamy, aby uciec od "prawdy", brzmią często absurdalnie, ukazując, jak ludzie zniekształcają przeszłość oraz wydarzenia, próbując usprawiedliwić własne ograniczenia i niezdolności.\nPrawdopodobnie każdy człowiek ma tendencję do zrzucania na innych swoich problemów i własnego niezadowolenia, kiedy nie potrafi ich rozwiązać. Z pewnością sprawia to ulgę jego świadomości. Chwilowa ulga i zastosowanie mechanizmów obronnych nie gwarantują jednak zadowolenia i pogody ducha, tak jak nie pomagają wzrastać i osiągać pełni życia.\nZrozumienie tego, jakie uczucia są ważne oraz jakie znaczenie mają w naszym życiu inni ludzie, może pomóc w przezwyciężeniu konfliktów, kryzysów i cierpienia. Szczypta pokory, trochę dobrej woli, umiejętność patrzenia poza siebie, chęć dawania siebie drugiemu i bezwarunkowego kochania go są głównymi motywami, które zachęcają do aktu pojednania. Te cechy są charakterystyczne głównie dla kobiet: może dlatego, że są one wychowywane do wyrzeczeń, może dlatego, że są wrażliwsze, a może dlatego, że ich uczucia nabierają wielkiego znaczenia wobec ważności przypisywanych im ról. Wydaje się, że kobiety inaczej przeżywają działanie mechanizmów obronnych. Niewykluczone, że ich działanie pozwala osiągać cele mniej egocentryczne, a racjonalizacja i sublimacja często nasilają otwartość na innych; cele altruistyczne i solidarność stanowią bardziej o naturze kobiety niż mężczyzny. Ten bowiem dąży do wykorzystania procesów identyfikacji i projekcji, mieszając je z bodźcem agresywności.\nTakże potrzeba wyzwania, przygody, osiągnięcia czegoś może mieć znaczenie w tworzeniu ludzkich relacji, a jej zrozumienie często przerasta treści emocjonalne doświadczenia. Wydaje się, że mężczyźni dążą do popisywania się w formie agresywnej w większym stopniu niż kobiety, które, jeśli już posługują się strategią zdobywcy, optują za perswazją, za uwodzeniem czy wzbudzeniem poczucia winy, starając się okazać słabość wobec pozycji mężczyzny. Pamiętajmy, że kobieta biologicznie przeznaczona jest do prokreacji, do macierzyństwa. W konsekwencji silniej, a przynajmniej inaczej, odczuwa wartość życia niż mężczyzna. Takie postawy zostały genetycznie przekazane w fenotypach lub są uzależnione od równowagi hormonalnej. Faktycznie kobieta inaczej przeżywa świat emocji i nadaje inne znaczenie ludzkim relacjom. Uznaje ich ważność i jest jej łatwiej przejść z pozycji egoistycznej i egocentrycznej na bardziej altruistyczną. Mężczyźni chętnie "grają" twardzieli i udają, że potrafią wyprzeć i zakwestionować emocje i uczucia, wpadając w bardzo banalne stereotypy społeczne.\nMężczyzna woli ukrywać swoją potrzebę opieki, ciepła, uczucia, używając do tego strategii bardziej agresywnych, które często zmierzają do podporządkowania sobie partnera. Proces identyfikacji kobiety z partnerem prowadzi natomiast do większego zrozumienia własnej sytuacji. Kobieta dąży do ukierunkowania swoich wyborów bardziej ku jedności, aby doznać większej opieki i większego poczucia stabilizacji; w takim znaczeniu przywiązuje większą wagę do budowania niż do niszczenia. Poczucie "komórki rodzinnej", jedności jest bardziej kobiece, a przynajmniej kobiety bardziej otwarcie je manifestują. Ta tendencja ukazuje wagę kompromisu, który pozwala na osiągnięcie własnego celu. Pozwala odnowić poczucie opieki, która wypływa z relacji.\nZ danych zebranych w różnych badaniach wyłoniły się pewne motywy, które ułatwiają przebaczenie:\n1) empatyczne zainteresowanie: polega na zrozumieniu tego, co się dzieje w drugiej osobie, i chęci czynienia dobra - z miłości do niej, wyzwalając ją z poczucia winy;\n2) zakłóconą relację trzeba odnowić, na nowo powinno się podjąć kontakt z drugim człowiekiem. Pewna 31-letnia kobieta powiedziała: "Moim zamiarem jest to, żeby zgadzać się z wszystkimi i być zadowoloną. Nie mogę odgrywać roli sędziego. Wolę wykorzystać moją energię na sprawy, które sprawiają mi satysfakcję niż zawsze żywić urazy, bo przecież to nic mi nie daje".\nTen typ racjonalizacji pomaga przezwyciężyć wiele negatywnych emocji, związanych z obroną własnej dumy, egoistycznej pozycji, postawy zamykania się na trudne sytuacje;\n3) ludzie przebaczają, aby być w harmonii z sobą i z innymi, aby nie stawać się ofiarą uczuć złości, gniewu, nienawiści i zgorzknienia. Niektóre z poniższych stwierdzeń dobrze oddają tę sytuację: "Przebaczenie pozwala mi się czuć lepiej, lżej. Czuję się szczęśliwszy i lepiej pojmuję, czym jest miłość".\n"Kiedy trwam w konflikcie z innymi ludźmi, jest mi ciężko na sercu, na duchu i na umyśle. Moje samopoczucie psychiczne zostało zakłócone. Prawdopodobnie ten drugi doznaje podobnych uczuć. Przebaczając, uszczęśliwiam nas obydwu. Życie ponownie się rozjaśnia".\n"Jeśli nie przebaczam, cierpię. Bez usunięcia nienawiści, cierpienie nigdy by nie minęło. Kiedy przebaczę, odczuwam ulgę, natychmiast znika rozgoryczenie i złość".\n"Dla mnie najważniejszą funkcją przebaczenia jest ponowne pojednanie się z samym sobą, ze światem, a także powrót do stanu zadowolenia i pogody ducha".\n"Kiedy przebaczam, odczuwam równowagę ducha. Mogę zacząć od nowa. Nie chcę, aby dręczące i bolesne sprawy oddzielały mnie od innych ludzi. Wiem, że negatywne myśli mogą doprowadzić do utraty zdrowia i uczynić mnie nieszczęśliwym. Czuję moc, która kryje się w przebaczeniu".\nTe ostatnie stwierdzenia mówią same za siebie i mogą nam pomóc zrozumieć, jakie wysiłki należy podjąć, aby móc przebaczać oraz co możemy uzyskać, przezwyciężając raz na zawsze własny egocentryzm.\nWiecej w książce: SZTUKA PRZEBACZANIA - Raffaele Cavaliere\nTagi: przebaczenie, cierpienie, wybaczenie, nienawiść, upokorzenie\n~franek 22:20:54 | 2013-12-22\nCo powiedział Jezus jest na pewno dobre dla ludzi - nie tylko wierzących, ale wszystkich, których przecież Bóg powołał do życia - czy w to wierzą czy nie!\nOn powiedział też byśmy odpuszczali naszym winowajcom bo wtedy Bóg nam odpuści.\nNie dziwię się zatem że są argumenty praktyczne i naukowe popierające Jego nauczanie.\nNam wierzącym łatwiej, bez nadmiernej mądrości żyć godnie i zdrowo bo wierzymy Jezusowi.\nNa Deonie mógłby cytowany fragment rozważań Cavaliera być opatrzony komentarzem teologicznym.\n~UA 21:51:22 | 2013-12-22\nSzukam UDUCHOWIONEGO BLONDYNA-->>[email protected]


Temat: Jak nauczyć gryżć 9 miesięczne dziecko?\nPostów 73\tJak nauczyć gryżć 9 miesięczne dziecko?\nHej dziewczyny...mam taki problem moja mała zaczęła właśnie 9 miesięcy i do tej pory jadła głównie jedzenie ze słoiczków...same papki...teraz zaczynam jej już gotować bo wreszcie mam na to czas..mój problem polega tym że jeszcze nie ma zębów a ja nie wiem jak nauczyć ją gryźć?czy mam czekać na zęby?ktoś mi powiedział żeby dawać ugotowane jabłko...daję jej chrupki kukurydziane...raz zjadła zupkę taką od 7 miesięcy i zwymiotowała bo były już małe kawałki jedzenia...\nPostów 1 514\tOdp: Jak nauczyć gryżć 9 miesięczne dziecko?\nTo normalne że zwymiotowała... tak jest na początku. Nawet podczas jedzenia będzie miała odruch wymiotny. Ale jak gotujesz sama zupki to możesz dać tylko troszeczkę rozgniecionej widelcem a resztę zmiksować, stopniowo zwiększaj tą część gniecioną. Mój Kuba ma 13m-cy a nadal mięsa podrobionego nie chce jeść (ma odruch wymiotny) więc puki co mu je miksuję a gryźć uczy się na chlebie, bułce i warzywach.... powolutku dojdziecie do wprawy ale trzeba dziecku dawać rzeczy które zmuszają do gryzienia.\nCytuj 15-09-2008, 23:35\nPostów 981\tOdp: Jak nauczyć gryżć 9 miesięczne dziecko?\nu mnie to samo bylo maly tylko sloiczki dostawal i nie uczyl sie rozdrabniania pokarmow tylko połykania coraz większych kawałków ale poczekaj z czasem nauczy sie moj maly podgryzal od nas to kawalek buleczki lub jakiegos chrupka lub cale jabluszko do skrobania zabkami lub inny owoc moj maly wcina wsztsko i tak sie nauczył teraz z checia gryzie kanapeczki ( te kradzione z naszego talerza lepiej mu smakują) parówkę tez wcina i nie jes zle, poczekajcie troche i dawajcie tzw. przegryzki\nCytuj 15-09-2008, 23:55\nPostów 3 617\tOdp: Jak nauczyć gryżć 9 miesięczne dziecko?\nja mojemu synowi część miksuje głównie mięso a warzywka siekam norzem na drobne kawałeczki tez ma czasem taki odruch wymiotny ale gryzie leniuch jak jest jakis wiekszy kawałek to wypluwa ale daję mu chrupki chrupaczki czy chlebek do gryzienia czasem też jakieś miekke jabłuszko lub brzoskwinię\nCytuj 16-09-2008, 14:27\nPostów 34\tOdp: Jak nauczyć gryżć 9 miesięczne dziecko?\nNO własnie, dawajcie jak najwięcej przegryzek - do łapki i niech sie uczy... szkoda że tak późno zaczynacie z tymi przegryzkami (w ogóle to to jedzenie ze słoików potrafi narobic rodzicom sporo problemów!!! ale to temat na inny wątek).\nWidziałam tez kiedyś na allegro taki smoczek siateczowy - wklada się tam np. banana i dziecko sobie to mlaska, gryzie itp. i robi się papka, którym dziecko się nie zakrztusi - ciekawe jak to działa - czy dobre jest? słyszal ktoś?\nCytuj 17-09-2008, 00:46\nPostów 156\tOdp: Jak nauczyć gryżć 9 miesięczne dziecko?\nSadzałam córkę obok siebie, dawałam jej chrupkę do ręki, i sama też brałam. Otwierałam szeroko usta, wkładałam sobie chrupkę, odgryzałam kawałek i na całego ciamkałam. A Lusia się patrzyła.\nI potem ona gryzła, a ja razem z nią, i znów ciamkalam jak szalona Ona to pochwyciła bardzo szybko i w ten sposób nauczyłam ją gryźć.\nJak czasem coś większego ugryzie i widzę, że "chce połknąć bez gryzienia", to ciamkam na sucho, ona sobie przypomina o co chodzi i zaczyna gryźć.\nTeraz sobie radzi już całkiem OK :)


5 pokoje, dom na sprzedaż - Grodzisk Wielkopolski, grodziski, wielkopolskie - 52594683 • www.otodom.pl\nDom, 120 m², Grodzisk Wielkopolski\nDom na sprzedaż, wielkopolskie, grodziski, Grodzisk Wielkopolski - Zobacz na mapie\nDom na sprzedaż, Grodzisk Wielkopolski, grodziski, wielkopolskie\nTen dom na sprzedaż (ID w Otodom 52594683) wydaje mi się interesujący. Chętnie poznam więcej szczegółów przed umówieniem wizyty. Pozdrawiam.\npl. Chopina 6, 64-300, Nowy Tomyśl, nowotomyski, wielkopolskie\nDom na sprzedaż, wielkopolskie, grodziski, Grodzisk Wielkopolski\nCena 343 200 zł 2 860 zł/m²\nOd lutego br. nowe wyższe ceny.\nPrawa strona - wolna\nLewa strona - rezerwacja\nDom składa się: wiatrołapu, holu, kotłowni, wc, kuchni, przedpokoju, pokoju dziennego oraz 4 pokoi i łazienki.\nOddawany dom jednorodzinny będzie posiadał:\n- kompletnie wykończoną elewację zewnętrzną zgodnie z wizualizacją,\n- stolarkę okienną PCV wraz z zamontowanymi parapetami wewnętrznymi,\n- drzwi wejściowe i bramę garażową,\n- zamontowany dzwonek do drzwi i domofon.\nTeren wokół będzie zagospodarowany poprzez:\n- wykończony taras z kostki betonowej,\n- wejście od bramki do domu wyłożone chodnikiem,\n- podjazd do garażu z kostki betonowej,\n- ogrodzenie systemowe stalowe wraz z bramą i furtką,\n- a pozostała części działki to czarnoziem.\nWewnątrz budynku rozprowadzane będą instalacje:\n- elektryczne i multimedialne podtynkowe zakończone gniazdami,\nZamontowane będą również wszelkie elementy grzewcze (kaloryfery) wraz z piecem gazowym. Wykonane będą wylewki, zatem posadzki są gotowe do położenia podłóg, schody betonowe a ściany będą wykonane z tynku gipsowego.\nDom położony jest ok. 800 m od ronda w Słocinie.\nwięcej ofert na stronie: nyga.nieruchomosci\nUmów się z nami a obliczymy Twoją zdolność kredytową.\nPowyższa oferta nie stanowi oferty handlowej w rozumieniu art.66 par.1 kodeksu cywilnego oraz innych właściwych przepisów prawnych, lecz stanowi zaproszenie do rokowań w myśl art.71 kodeksu cywilnego.\nPorównywalne domy poniżej 343 200 zł\nWszystkie domy poniżej 343 200 zł\nTa oferta 5 pokoi 343 200 zł\nTa oferta 343 200 zł\nŚrednia cena wynajmu 5-pokojowego domu w lokalizacji: Grodzisk Wielkopolski\nNr oferty w Otodom: 52594683\nNr oferty w biurze nieruchomości: 404\nLiczba wyświetleń strony: 4068


Tomasz Zimoch zawieszony - HARROLD KONTRA ŚWIAT\nJerzy Sosnowski czy Tomasz Zimoch, już nie mówiąc o Tomaszu Lisie i wielu innych mniej znanych dziennikarzach - wszyscy oni musieli odejść z pracy lub zostali zawieszeni bo mieli swoje zdanie, charakter i osobowość. Pracowali z pasją a praca jest i była ich życiem. Ale akurat nikogo u władz to nie obchodziło. Ważne że nie byli po linii obowiązującej i można ich było wywalić lub zawiesić. Najnowszą ofiarą debilizmu politycznego jest zawieszenie Tomasza Zimocha za wypowiedź krytyczną o sytuacji z trybunałem konstytucyjnym.\nWładze rozgłośni postanowiły zawiesić w obowiązkach legendarnego komentatora – poinformował "Press". "używając sformułowań i gestów naruszających dobre imię nadawcy, czym złamał Uchwałę Zarządu Polskiego Radia z 2004 roku dotyczącą przestrzegania etyki zawodowej" – taki uzasadnienie podaje cytując nadawcę, Polskie Radio, portal Wirtualne Media.\nA dodatkowo warto wiedzieć, że polityczne zagrywki umniejszyły niezwykle mocno pracę i autorytet zawodu dziennikarza. I w mojej opinii to jest jedna z największych zbrodni na tym zawodzie, jaka ostatnio została zainicjowana i postepuje.


Philips, Sonicare, InterCare, standardowe główki szczoteczki sonicznej, HX9012/10 - smyk.com\nPhilips, sonicare, intercare, standardowe główki szczoteczki sonicznej, hx9012/10\nCena: 59,99 zł69,99 zł\nPhilips Sonicare Intercare, standardowe główki szczoteczki sonicznej\nPoprawia zdrowie dziąseł zaledwie w 2 tygodnie.\nAutomatycznie wybiera optymalny tryb, dając wspaniałe efekty.\nDzięki funkcji parowania w trybie BrushSync osiągniesz najwyższy możliwy poziom czystości. Główka szczoteczki InterCare synchronizuje się z wyposażonym w tryb BrushSync uchwytem Philips Sonicare oraz wybiera najlepszy tryb i intensywność szczotkowania, zapewniając wyjątkowo skuteczne czyszczenie. Wystarczy tylko zacząć szczotkować.\nZawsze wiesz, kiedy dokonać wymiany.\nZawsze skutecznie szczotkujesz. Główki szczoteczki stają się mniej skuteczne po 3 miesiącach użytkowania, ale BrushSync przypomni Ci, zanim tak się stanie. Inteligentna szczoteczka do zębów rejestruje, jak często i jak mocno szczotkujesz zęby, i informuje, gdy nadejdzie czas na wymianę główki. Nie masz inteligentnej szczoteczki do zębów Philips Sonicare? Wystarczy, że będziesz monitorować niebieskie włosie, które informuje o konieczności wymiany główki na nową, gdy zmieni kolor na biały.\nDynamiczny sposób czyszczenia kieruje płyn między zęby.\nTestowane pod kątem potrzeb związanych z pielęgnacją jamy ustnej.\nOral-B, CrossAction, końcówki do szczoteczki elektrycznej, 8 szt.\nPhilips, Sonicare, I InterCare, standardowe główki do szczoteczki sonicznej, 2 szt.\nOral-B, EB-10 Stages Power, Księżniczki Disneya, Myszka Minnie, Auta, końcówki do szczoteczki dla dzieci, 4 szt.\n51,99 zł74,99 zł-31%\nOral-B, końcówki do szczoteczki elektrycznej ,Precision Clean, EB20-10, 10 szt.\nPhilips, Sonicare, InterCare, standardowe główki szczoteczki sonicznej, HX9004/10\nPanasonic, WEW0929, wymienne końcówki do szczoteczek Panasonic EW-DE92, EW-DL82, EW1031, 2 szt.\nPhilips Sonicare, Premium Mix Pack, główka do szczoteczki, 3 szt., HX9073/07\nPhilips, Sonicare, C2 Optimal Plaque Defence, 2 szt.\nOral-B, Sensi UltraThin, końcówki do szczoteczki elektrycznej, 4 szt.\n53,99 zł64,99 zł-17%\nOral-B, CrossAction, końcówki do szczoteczki elektrycznej, 10 szt.\nMeriden, Sonic+ Smart, końcówki, czarne, 4 szt.\nPhilips, Sonicare for kids, Aqua Stickers, szczoteczka z Bluetooth, HX6321/04\n188,99 zł199,99 zł-6%\nPhilips Sonicare, Let's Start, szczoteczka, czarna, HX6212/89\n249,00 zł259,99 zł-4%\n86,99 zł99,99 zł-13%\nPhilips Sonicare, Diamont Clean, szczoteczka soniczna, HX9394/40\n829,00 zł899,99 zł-8%\nPhilips, Sonicare DiamondClean, główka do szczoteczki sonicznej, 8 szt., HX6068/26\n177,99 zł199,99 zł-11%\nPhilips, Sonicare Combo: DiamondClean, szczoteczka soniczna + AirFloss, irygator, HX8391/02\n839,00 zł1169,00 zł-28%\nPhilips Sonicare, Tongue Care+, 2 szt., białe\n699,00 zł809,00 zł-14%\nPhilips, Sonicare, TongueCare+, główki do czyszczenia języka, HX8072/11\nPhilips, Sonicare AirFloss, irygator, HX8211/02\n299,00 zł369,00 zł-19%\nPhilips, Sonicare, AirFloss Ultra Nozzles, dysza do irygatora, 2 szt., HX8032/07


Pogoda długoterminowa w Sierczynku na 15 dni ⇒ Prognoza pogody na 15 - 16 dni w Sierczynku> - METEOPROG.PL\nDługoterminowa prognoza pogody w Sierczynku.\nPrognoza pogody w Sierczynku na 27 01 - 31 01\nPogoda w Sierczynku: Niewielki deszcz - 0, 0-3 mm/12 h. Pochmurnie - 7-10 stopni piętra niskiego.\nPogoda w Sierczynku: Niewielki deszcz - 0, 0-3 mm/12 h. Niebo niewidoczne - 10 stopni chmur piętra niskiego.\nPogoda w Sierczynku: Deszcz - 4-14 mm/12 h. Niebo niewidoczne - 10 stopni chmur piętra niskiego.\nPogoda w Sierczynku: Bez istotnych opadów - 0, 0-0, 3 mm/12 h. Niebo niewidoczne - 10 stopni chmur piętra niskiego.


Puchar Hiszpanii - Barcelona po dogrywce w finale - Dziennik Związkowy | Polish Daily News\nStrona głównaSportPuchar Hiszpanii - Barcelona po dogrywce w finale\nBarcelona odrobiła straty z pierwszego meczu i awansowała do finału Pucharu Hiszpanii fot.Alberto Estevez/EPA-EFE/Shutterstock\nPiłkarze Barcelony wygrali z Sevillą 3:0 i awansowali do finału Pucharu Hiszpanii. W pierwszym meczu “Duma Katalonii” przegrała 0:2 i dopiero w ostatnich minutach środowego spotkania doprowadziła do dogrywki, którą rozstrzygnęła na swoją korzyść.\nSpotkanie trzymało w napięciu do ostatnich chwil. “Barca” była drużyną zdecydowanie lepszą, ale początkowo niewiele z tego wynikało. Wprawdzie wyszła szybko, bo już w 12. minucie, na prowadzenie dzięki bramce Francuza Ousmane Dembele, ale potem długo raziła nieskutecznością.\nZ powodu pandemii wciąż nie rozegrano finału poprzedniej edycji. Spotkanie Athletic Bilbao – Real Sociedad San Sebastian zaplanowano na 4 kwietnia w Sewilli.\nPoprzedni artykułLiga włoska – szczęśliwy remis Milanu, gol Zielińskiego\nNastępny artykułHappy Birthday, Chicago!


Kartki z kotami - Kot pocztowy. Koci blog Ryśka i Marchewki rudomi.pl\n10 grudnia 2015 · komentarze 22 ·\nKartki z kotami to moja nowa przypadłość. Z rodzinnego domu pamiętam przede wszystkim kartki świąteczne, te z życzeniami wesołych, pogodnych i rodzinnych. Bardzo miło wspominam pocztówki, które bliscy wysyłali do mnie ze swoich podróży. Doskonale pamiętam także kartki, które wypisywałam do rodziców, kiedy byłam jeszcze dzieckiem. Pozdrowienia z obozu sportowego, słowa tęsknoty, błagalna lista niezbędnych do życia potrzeb.\nCzy mi tego brakuje? I tak, i nie. Wszystko zależy od formy. To się tyczy komunikacji między ludźmi w ogóle. Nie lubię sztampowych życzeń wysyłanych hurtowo do znajomych i rodziny w jakiejkolwiek postaci. Teraz króluje Facebook, wciąż jeszcze sms. Wszystkiego najlepszego, sto lat, wesołych świąt. Czy to naprawdę szczyt możliwości składającego życzenia? Czy raczej pośpiech i traktowanie tej czynności jak obowiązku? Kiedy staje się to zwykłą koniecznością, traci całkowicie swój czar.\nBliskim osobom staram się składać życzenia kierowane tylko do nich. Przywołuję w pamięci ich marzenia, potrzeby i tęsknoty, po czym dobieram właściwe słowa, aby przyjmując życzenia wiedzieli, że myślałam właśnie o nich. Nie składam tych życzeń każdej osobie, którą znam, tylko tym najbliższym. Jeśli dla kogoś mam być kolejnym nazwiskiem do wykreślenia z listy obowiązkowych, copy-paste’owych życzeń, to wolę ich po prostu nie dostawać. Szkoda mojego i czyjegoś czasu. Sama tego nie robię, więc i od innych nie oczekuję.\nTradycyjne kartki wysyłam teraz już tylko do siostry, która nie mieszka w Polsce (o ile zdążę na czas…), a z wszelkich moich wyjazdów do babci. Złapałam się na tym, że wybierając pocztówki, szukam takich z kotami. Tak, ta choroba się rozwija i rozprzestrzenia o kolejne obszary mojego życia. Kiedy szukałam kartek na ślub i narodziny dziecka, wtedy też wypatrywałam takich z kocim akcentem. Nawiązujących do okoliczności, ale z kotami. Nie wiem, czego dokładnie oczekiwałam. Kotki w sukni ślubnej, z welonem upiętym za uszami i z bukietem w zębach? Pary kotów z obrączkami na ogonach? Kociątka w beciku i w ramionach kociej mamy? Takich kartek jeszcze nie znalazłam, ale świąteczne, bożonarodzeniowe koty są jak najbardziej do kupienia. Są też urodzinowe, są takie bez szczególnej okazji.\nAby przypomnieć Wam o zwyczaju wysyłania kartek i zachęcić do składania bliskim przemyślanych życzeń, postanowiłam zrobić dwie rzeczy. Po pierwsze chciałam Wam pokazać swoje znaleziska. Jest to niewielki ułamek kartek z kotami, które są w sklepach (głównie online i za granicą), ale i tak jest z czego wybierać.\n1, 4 – Tula Moon (Empik) 2, 8, 11, 12 – Ilustris 3 – 1973 (Rzeczownik), 5, 6 – New Yorker Cartoons 7 – Beleco (grudniowy Kot w worku) 9 – Meow Parlour 10 – Rzeczownik\nPo drugie chciałabym złożyć Wam życzenia. Wybranym osobom, na jednej z tych kartek, wysłanej pocztą.\nJeśli chcecie, żeby zagościł u Was Kot Pocztowy, zgłoście się w komentarzu pod tym wpisem. Napiszcie o tym, czego życzylibyście swojemu kotu lub swoim kotom i zamieśćcie ich zdjęcia, tak bym sama mogła je zobaczyć.\nNa pewno doskonale znacie ich potrzeby i wiecie, co mogłoby uczynić je najszczęśliwszymi na Ziemi. Dzięki temu będę wiedziała, w czym Waszym kotom kibicować i czego im życzyć. Postaram się też dołączyć podpisy Rudych ;)\nCzekam na Wasze komentarze (to jak list do Mikołaja w imieniu kotów!) do 13 grudnia. Następnego dnia wskażę tutaj troje z Was, których „listy” zrobią na mnie największe wrażenie i skontaktuję się z Wami poprzez podany w komentarzu adres email. Będę prosić Was o podanie adresów pocztowych, abym mogła spełnić swoje zadanie i wysłać do Was kartki.\nPS Jeśli z jakiegoś powodu nie macie kota, możecie się zgłosić pisząc o swoich własnych marzeniach i pragnieniach lub potrzebach kota innej, bliskiej osoby (wówczas kartkę wyślę do tej osoby). Wyjątkowo dopuszczam taką możliwość, bo wiem, że są tu też czytelnicy, którzy bardzo pragną mieć kota, ale sytuacja życiowa im na to nie pozwala.\nOgłoszenie wyników zabawy\nRude skrobną kartki do:\nAgn – komentarz klik i następny pod nim\nMagdalena – komentarz klik\nKornelia – komentarz klik\nDziękuję za wszystkie pozostawione życzenia dla swoich kotów! Miałam naprawdę trudny wybór (jak zawsze…), dlatego tym kotom, które nie otrzymają kartek, życzę tutaj zbiorczo, biorąc pod uwagę wszystkie Wasze potrzeby: nieustającej miłości ludzi, samych pyszności każdego dnia, dużo wspólnej z ludźmi zabawy, wykradania im każdej wolnej chwili, fantastycznych widoków za oknem, angażujących zabawek, dużo słońca, spokojnego, niczym niezakłócanego snu, pieszczot, kiedy sobie tego życzą, ogromu zdrowia, a ich ludziom… więcej czasu dla kotów :) Wszystkim kotom życzymy razem z Ryśkiem i Marchewką troskliwych, kochających i odpowiedzialnych opiekunów w ciepłych domach!\nDesign, moda i gadżety • kocie gadżetykonkursmarchewkarysiekrysiek i marchewkaświętażyczenia\nMyślę, że moim kotkom najbardziej brakuje zabaw. Bo zauważyłam, że marzą im się zabawy właśnie wtedy kiedy ja muszę wyjść a jeszcze bardziej mnie zaczepiają kiedy się spieszę. To chyba najlepszym życzeniem byłoby dla Nich więcej mojego czasu ;)\n10 grudnia 2015 o 21:56 · Odpowiedz\nMoże też jeszcze żeby pańcia nie kochała platonicznie tylu kotów w necie :P Bo ona kocha 4 rude koty :'( o imionach Marchewka, Ryszard, Karmel i Biszkopt. Zaczynamy myśleć, że żałuje iż nie jesteśmy rudzielcami. Choć Max coś tam rudego ma. To pisałem ja Kicek. Pozdro dla Rudych\n10 grudnia 2015 o 21:59 · Odpowiedz\nDrogi Mikolaju ( a może Rudołaju? :)) nazywam się Masza mam 7 miesięcy moja pańcia mówi, że jestem najszczęśliwszym kotem na świecie,\nmówi że zostałam uratowana jak miałam dwa i pół tygodnia więc chciałabym tylko żeby było więcej takich uratowanych kocich dzieci jak ja :)\nPrzesyłam pozdrowienia Rudym i Tobie – Mikołaju :)\n10 grudnia 2015 o 23:04 · Odpowiedz\nMam na imię Darla i naprawdę byłam grzeczna w tym roku.\nTak mi się marzy, żebym mogła łapać myszki codziennie.. i te drzwi.. żeby były otwarte, a nie muszę skakać na klamkę; przecież muszę je dostarczyć do pokoju. I ten Jack – pies, musi biegać wieczorem? Jak wstaję o 19 to się nie wyrabiam z wyjściem na dwór bo on tam jest. I jeszcze taki drobiazg. Chrupiące paszteciki w karmie, gdyby tak było ich trochę więcej.. Pozdrawiam.\n10 grudnia 2015 o 23:49 · Odpowiedz\nJuż wkrótce zaświeci pierwsza gwiazdka w Wigilijną Noc, a ty przemówisz do mnie po raz 11 swoim kocim głosem życząc mi wszystkiego dobrego.W tym roku postanowiłam ponownie wcześniej złożyć Ci życzenia, aby w Święty Mikołaj mógł zawczasu spełnić niektóre z nich. Pusielko z całego serduszka życzę Ci: udany letnich łowów, mniej denerwujących much i wróbelków, ZAWSZE pełnej miski ulubionego pokarmu, dużo zabaw i świętego spokoju-(tak wiem, że nie zawsze masz ochotę na zabawę w tym samym momencie co ja). Życzę Ci również rzadszych spotkań z psami sąsiadów jak i naszym domowym odkurzaczem, ale przede wszystkim życzę Ci jednak zdrówka, abyś mogła spędzić z nami kolejne 11 lat.\nTwoja Pańcia Angelika\n11 grudnia 2015 o 01:46 · Odpowiedz\njestem Rita. Nie jestem grzeczna (przynajmniej tak twierdzi moja pani), lubię skakać po meblach, szafkach kuchennych, framugach drzwi, próbuję wskakiwać na lampę kiedy akurat upatrzę sobie jakąś muchę, często muszą mnie gonić po klatce schodowej bo gdy tylko otwierają się drzwi do mieszkania lubię sprawdzić co słychać u sąsiadów. Zdarza mi się zająć całe łóżko kiedy ktoś z domowników akurat chce się położyć, a kiedy próbuje się mnie pozbyć – gryzę. Ale mimo wszystko czuję, że mnie kochają. Dbają o mnie, głaszczą, pozwalają się pluskać pod prysznicem, jeść dają, spać mam gdzie. Spraw proszę, żeby każdy kociak miał swój kochający dom.\nAaaa i skoro już tak sobie rozmawiamy, to pamiętaj o mojej pani – jakiś wyjazd do spa by się jej przydał, żeby odpoczęła ode mnie, od dzieci, od pracy i wiecznego hałasu, a dla dzieci – to Ty już wiesz :)\nściskam gorąco, Rita.\n11 grudnia 2015 o 04:47 · Odpowiedz\nKochani to skoro nie ma takich kartek jak szukacie, czemu nie zrobicie wlasnych, macie cudowna pare wiec nic nie stoi na przeszkodzie. Stellus i Atmanek zycza Wam wesołych swiat.\n11 grudnia 2015 o 06:07 · Odpowiedz\n11 grudnia 2015 o 06:08 · Odpowiedz\nObu moim futrzakom życzyłabym, żeby ich pani miała dla nich więcej czasu… Od półtora roku dojeżdżam do pracy 120 km w jedną stronę. Trzeba przyznać, że moje dziewczyny są bardzo cierpliwe – nauczyły się wstawać razem ze mną o 3:20, przesypiają cały dzień i około 19 witają mnie radosnym, stęsknionym miauczeniem, kiedy wracam padnięta do domu. Kocham je ogromnie, ale myślę, że rozumieją, ze ta praca pozwoliła nam stanąć na nogi. Weekendy spędzamy, tuląc się do siebie, drzemiąc i bawiąc (to znaczy: one pacają zabawki, a ja co rusz wyciągam je spod szaf ;) ). Czas, który mogę im podarować, skurczył się, a na pewno jest dla nich najcenniejszy. Na Gwiazdkę dostaną prezent – obietnicę przeprowadzki, a co za tym idzie – pańcia będzie wstawać o normalnej porze i wracać do domu o normalnej porze :) Poza tym życzę im, żeby zawsze pozostały takie, jakie są: zabawne, ale i dumne, z wariackimi pomysłami, ale też spokojne i skupione, gdy wyglądają przez okno za ptakami, a na pewno – piękne, puszyste i mruczące :) Miau.\n11 grudnia 2015 o 08:52 · Odpowiedz\nFelutek dla siebie marzy o legowisku na kaloryfer a dla bezdomniakòw pod blokiem marzy o dużej ilości dobrego jedzonka na zimę.\n12 grudnia 2015 o 15:50 · Odpowiedz\nMoje kochane koty, każdemu z Was życzę zdrowia i duużo głaskania, ale też każdemu z Was życzę czegoś innego. Batik życzę, żeby przestała bawić się w Copperfielda. Żeby nauczyła się, że jak coś jest, to ma być, że jak coś stoi, to nie ma latać. Szaliemu życzę, żeby miał większą celność w trafianiu do kuwety, a Winiemu [zdjęcie], żebyśmy w końcu przestali mówić do niego per Tymczasowicz. <3\n12 grudnia 2015 o 18:02 · Odpowiedz\nDomi, najwyższa pora, żeby Wini otrzymał status rezydenta. Nie wyobrażam sobie Ciebie bez Szalomka i Winiusia. :-)\n12 grudnia 2015 o 20:18 ·\nMoim rudzielcom wystarczy niewiele: poduszka, słońce, wygodny fotel. Ale ich los mógłby być zupełnie inny. Dlatego życzę wszystkim kotom, które nie mają tak dobrze jak nasze, żeby znalazły ludzi, szacunek i opiekę na jaką zasługują.\n13 grudnia 2015 o 16:41 · Odpowiedz\nSoni i Niusi życzę przede wszystkim kolejnego roku razem, wspólnych gonitw o 4 rano, spania razem wtulonych w siebie jakby były jedną futrzastą kulką, wspólnego wyłudzania przysmaków i obserwacji latających ptaków za oknem.\n13 grudnia 2015 o 22:43 · Odpowiedz\nKochany Mikołaju, to my- baaaardzo grzeczne koty trzy! Generalnie to chcieliśmy powiedzieć, że byliśmy w tym roku wyjątkowo nie…grzeczni, zdecydowanie grzeczni byliśmy. I to nieprawda, że rozrabialiśmy, po nocach się darliśmy i terror wprowadzaliśmy. To nie my! Naprawdę… (No może trochę, ale to tak między nami. Wiesz jak jest, nie chcieliśmy, żeby nudno było, o!) Także Mikołaju… dogadamy się, nie? Marzy nam się zapas przekąsek i piórka, duuuuużo- jednego i drugiego. Bo przekąski to my bardzo, a piórka robią stanowczo za mało wytrzymałe. Taka tandeta, no naprawdę, raz przeżujesz i po piórkach, no nie może tak być, prawda Mikołaju? No… A tak poza tym, to chcielibyśmy dostać kartkę świąteczną! Bo nie uwierzysz, ale nigdy nie dostaliśmy. Niedopuszczalne niedopatrzenie, ot co! A przecież Ty wiesz, bo już Ci powiedzieliśmy, że jesteśmy generalnie (zazwyczaj) bardzo grzeczni. To chyba zasłużyliśmy? Zasłużyliśmy???\nLuna, Kosmo, Morfeusz\nPs. Możesz dorzucić do kartki przekąski! Bo wiesz, przekąski to my bardzo…\n13 grudnia 2015 o 22:54 · Odpowiedz\nMikołaju zdążyłam??? Dopiero zauważyłam..\nJestem GIENIA :) czasem jak coś popsocę to nazywają mnie Karotą ;) (wolę juz Gienisławę)\nJestem niewielkim kłębkiem rudego futerka.\nNiewielkim, ale jak bardzo szalonym i nieprzewidywalnym.\nUrocza, psotna, o wariackim usposobieniu. Tak o mnie w domu mówią.\nUwielbiam dzikie zabawy, mówić po kociemu i wyciągać z buzi domowników wszystko to, co da się włożyć do mojego pyszczka. Pyszka :) Kiełbaskę wyczuję na kilometr. A jak otwierają lodówkę, to w mig tam już jestem :) Tyle tam smakołyków.\nPrzytulak jestem ogromny, miziak też i ogrzewacz kolan DUŻYCH.\nWprowadziłam podobno niezły zamęt w rodzinie swoim dzikim usposobieniem- tak słyszałam. Podobno beze mnie było cicho i spokojnie.\nNie sposób się jednak denerwować na mnie.\nZawsze przeproszę DUŻYCH liżąc ich po noskach w nocy ;) Wtedy budzą się i głaszczą mnie po brzuszku aż zasnę, tak mi dobrze, że mruczę sobie kocie mruczanki.\nOni maja kota na moim punkcie, chyba kochają mnie, dlatego Mikołaju, jeśli istniejesz to podeślij im kartkę z podziękowaniami za troskę, opiekę, codziennie świeżą wodę i pełną miseczkę, za czysta kuwetkę i za mizianki, za spanie pod cieplutką kołderką i wspólne harce. Rude, a Wy dopilnujcie tego, ok???? Liczę na Was, bo ja tez z rudej bandy. Tylko za kąpanie im nie dziękuj, nie pozwalam. Nie cierpię tego. No to chyba wszystko. codziennie będę zaglądać do skrzynki. MRRRRRAUUUU :)p\n13 grudnia 2015 o 23:17 · Odpowiedz\nGienia jesteś PRZECUDNA!!! Ale jakby moje koteły pytały to się wyprę, że tak pomyślałam i że się wew Tobie Gieniu zakochałam <3\n13 grudnia 2015 o 23:37 ·\n14 grudnia 2015 o 18:11 ·\nMojemu Miszy życzę więcej cierpliwości na kolejnej świątecznej sesji zdjęciowej z moją młodszą siostrą ;) … jedyne czym Mikołaj będzie mógł wynagrodzić te cierpienia to pyszny mus z królika :)\n14 grudnia 2015 o 07:40 · Odpowiedz\nOj, oj, i się 15 grudnia zrobił! Wkrótce (dzisiaj) podam wyniki :) Przepraszam za opóźnienie, obowiązki!\n15 grudnia 2015 o 00:18 · Odpowiedz\nWyniki zabawy już są! :)\n16 grudnia 2015 o 11:29 ·\nBardzo dziękujemy i serdecznie pozdrawiamy Rude i ich Dużych :)\nFutrzaste i Duża ;)\n16 grudnia 2015 o 11:49 · Odpowiedz


paweł kępień | blog rowerowy: 04/01/2015 - 05/01/2015\nKrótkie spodenki i koszulka z krótkim rękawem - wreszcie! W sobotę pogoda była naprawdę wiosenna, słońce pięknie świeciło i było 20°C. Aż dziwnie się czułem, kiedy zakładałem tylko spodenki i koszulkę, a nie spodenki, nogawki, potówkę, wiatrówkę, rękawiczki i czapkę pod kask ;)\nNie pojawiłem się niestety na starobabickiej ustawce. Chciałem sobie mimo to przejechać coś dłuższego niż standardowe kilkadziesiąt kilometrów. W głowie zaświtał więc Sochaczew, ale z lekkim urozmaiceniem po drodze. W Zaborówku skierowałem się na Witki, jednak po przejechaniu zakrętów nie odbiłem tak jak zwykle na Białutki, ale pojechałem w lewo w stronę Radzikowa, tak jak zdarzało się nam jeździć ze starobabicką ekipą, a jak chyba jeszcze nigdy nie jechałem sam. Następnie przez Białuty, Wawrzyszew i Rochaliki, aby za Walentowem odbić na Gawartową Wolę i dalej już prosto do Sochaczewa przez Zawady i Żelazową Wolę. Zbliżoną trasą jechaliśmy niedawno z kolegami ze Starych Babic, ale wówczas za Walentowem odbiliśmy w prawo na Grądki i Leszno.\nW tym roku, standardem jest już chyba to, że wieje. Mocno. I z każdej strony. Chociaż nie, nie z każdej... Nie wieje z tej, z której by się chciało ;) Nie inaczej było też w sobotę. Wiał głównie boczny wiatr, który dość skutecznie utrudniał pedałowanie. Najgorzej było chyba jednak kiedy jechałem na południe, między Białutami a Wawrzyszewem. Jest tam wyjątkowo otwarta przestrzeń i zazwyczaj wieje w twarz ;)\nNie miałem nawet zbyt dużej nadziei, że w drodze powrotnej wiatr będzie wiał w plecy. Trzeba było dzielnie cisnąć i się nie poddawać. Miałem okazję przejechać jeden z odcinków, które wyjątkowo lubię - drogę między Gawartową Wolą a Zawadami:\nJak widać na powyższym zdjęciu, jest tam przyjemny, równiutki asfalt i praktycznie zerowy ruch samochodów. Ze względu na wspomniany wiatr, nie było jednak idealnie ;)\nDojechałem do Sochaczewa, skręcając w Łazach w lewo na DW580. Na rondzie JPII zawróciłem i skierowałem się z powrotem w stronę Warszawy. Również drogą przez Łazy i Zawady.\nZgodnie z moimi przewidywaniami (albo raczej obawami) wiatr w drodze powrotnej niezbyt pomagał. Chociaż było ich już znacznie mniej, to sił do walki z tym dziadostwem jeszcze trochę było, a promienie słońca podnosiły morale ;) Co prawda na niebie zaczynały powoli pojawiać się jakieś podejrzane chmury, ale na szczęście na podejrzeniach się skończyło i nie padało.\nW Gawartowej Woli spotkałem grupkę ok. 10 kolarzy, ale nie zauważyłem nikogo z naszych. Wracałem trasą bardzo zbliżoną do tej, którą jechałem w tamtą stronę, ale przed Walentowem nie odbiłem w prawo na Rochaliki, a pojechałem w stronę Leszna przez Grądki.\nDalej już przez Białutki, Zaborówek, Mariew i Stare Babice. Przez ostatnie 20 km mocno już czułem wcześniejsze wietrzne 100 km, ale udało mi się nie paść i dojechałem do domu. Miałem wrażenie, że prawie cały dystans jakoś słabo mi się kręciło i ogólnie brakowało lekkości. Biorąc jednak pod uwagę, że jechałem praktycznie cały czas z niesprzyjającym wiatrem, nie mam się w sumie czemu dziwić. Tak właściwie, mogę chyba być całkiem zadowolony, bo do domu wróciłem po czterech godzinach. Cóż, na Paryż - Roubaix to jeszcze ciągle mało... ;)\nSobotni wypad mogę więc uznać za całkiem udany. Kilka kilometrów wpadło, pogoda była piękna, przed Mariewem widziałem sarnę i pojawiły się pierwsze oznaki rowerowej opalenizny ;) Przed kolejną jazdą muszę jednak założyć drugi łańcuch, bo ten już swój przydział kilometrów przejechał i zaczyna lekko hałasować. A kiedy ta kolejna jazda nastąpi, niestety nie wiem, bo czasowo będzie mi chyba w najbliższej przyszłości ciężko wpasować rower w plan dnia, a i prognozy straszą jakimś załamaniem pogody. Bądźmy jednak dobrej myśli :)\nDzisiejsza jazda stała pod znakiem zapytania. A właściwie pod dwoma znakami zapytania. Pierwszego byłem świadomy od kilku dni - ICM pokazywał, że dziś od ok. 11 ma solidnie padać. Drugi znak zapytania pojawił się zaś dopiero dziś rano. Ubiegły tydzień był dość męczący, przez co w piątkowy wieczór, po nastawieniu prania (m.in. rowerowych ciuchów) chciałem się chwilę zdrzemnąć. Padliśmy z żoną na kanapie i... obudziliśmy się dopiero dziś rano :) Obudziłem się tak naprawdę nieco przypadkiem, bo niestety nie nastawiłem budzika. Była 6:45. Mokre ciuchy przeleżały w pralce całą noc :) Czym prędzej wrzuciłem je na grzejnik, chociaż tak naprawdę ciągle nie byłem przekonany żeby jechać. Grupa ze Starych Babic rusza o 9, a ja po wyjęciu prania jeszcze na chwilę padłem, wskutek czego wstałem dopiero ok. 8. Ciągle nie byłem zdecydowany żeby jechać, ale pomyślałem, że skoro jeszcze nie pada, a już wstałem to warto zaryzykować. Czym prędzej wziąłem się za ładowanie akumulatorów w kuchni żeby mieć na czym jechać. Szybko przesuwające się ciemne chmury za oknem ciągle straszyły, ale starałem się być optymistą ;) No i ruszyłem.\nOd razu dał o sobie znać silny wiatr. Skutecznie obniżał temperaturę, którą pokazywał termometr - 10°C. Obstawiałem, że jeśli pod starobabickim kościołem stawią się tamtejsi killerzy to z uwagi na tempo i siłę wiatru mogę długo nie pożyć. Dojechałem do Babic punktualnie. Było nas pięciu, więc frekwencja nie za wysoka. Pozostali może skusili się na Tour de Warsaw (przy dzisiejszych warunkach naprawdę współczuję) albo zniechęcili się prognozami. Oprócz mnie był Mirek, Trochan i jeszcze dwóch Kolegów (i znowu dziś miałem problem z imionami - Łukasz i Staszek?).\nPojechaliśmy w kierunku Leszna. Wiało naprawdę mocno. Na premii w Wólce nikt nie skoczył. Przez chwilę zastanawiałem się czy nie przycisnąć mocniej, ale stwierdziłem, że lepie zostawić siły na późniejszą walkę z wiatrem. Jechaliśmy na zmianach w miarę stałym tempem. Za Zaborowem odbiliśmy w lewo na Witki. Trochan dał ładną zmianę pod 50 km/h. Dojechaliśmy do zakrętów. Z przodu był akurat Mirek, który dzielnie cisnął pod wiatr ok. 35 km/h. Byłem zaraz za nim, ale na chwilę puściłem koło i dostałem od razu taki podmuch w twarz, że momentalnie zwolniłem. Jakbym przywalił w ścianę... :) Koledzy doszli do Mirka i trochę uspokoiliśmy tempo. Pojechaliśmy dalej przez Radzików, Białuty, Wawrzyszew, Rochaliki i Walentów.\nNa otwartych przestrzeniach wiało naprawdę mocno i przez sporą część trasy jechaliśmy wachlarzem, ustawiając się zależnie od kierunku wiatru. Trzymaliśmy 30 - 35 km/h, bo więcej było po prostu utrzymać wyjątkowo ciężko, a trzeba było jeszcze jakoś wrócić. Na szczęście nikt nie miał dziś parcia na bicie rekordów prędkości ;)\nKawałek przed Lesznem zaczęło kropić, po czym deszczyk przeszedł w grad. Wesoło. Trochę nas obsypało, ale na szczęście po chwili grad odpuścił i do końca jazdy nic już z nieba nie spadło.\nW Lesznie Trochan odbił do siebie w kierunku Łomianek, my we czterech skręciliśmy w lewo w stronę drogi na Białutki. Wiatr przeszkadzał już teraz nieco mniej. Po drodze nawet dało się jakoś porozmawiać.\nPrzejechaliśmy standardowo przez Pilaszków, Pogroszew i Strzykuły. W Wieruchowie Kolega na bullsie pojechał prosto, a my odbiliśmy w lewo na Stare Babice. Z kolei na rondzie na DW580 ja z Mirkiem pojechaliśmy prosto, a ostatni Kolega odbił w lewo ;)\nPogadaliśmy jeszcze jadąc sobie rozjazdowym tempem. Na skrzyżowaniu Kocjana i Lazurowej odbiliśmy w lewo w stronę WATu. Jechałem za Mirkiem, kiedy zdarzyła się mało przyjemna sytuacja... Przejeżdżając przez tory tramwajowe, które w tym miejscu przecinają ulicę pod kątem, przednie koło roweru Mirka utknęło w nich i zaliczył on groźnie wyglądający upadek na pobocze, które w tym miejscu jest wyjątkowo nieprzyjemne (ubity piach i wystające z niego kamienie). Nie zdążyłem do końca wyhamować i przejechałem po przednim kole - leżącego już - mirkowego roweru. Udało mi się jednak jakoś utrzymać i czym prędzej podjechałem do Mirka. Spytałem czy wszystko gra i poprosiłem żeby usiadł albo się położył. Zabrałem jego rower z drogi, jakaś pani zapytała z samochodu czy może pomóc. Na szczęście nie było potrzeby. Skończyło się na otarciach, podartych spodenkach (nowych...) i pękniętym kasku. Całe szczęście, że go miał. Wiadomo, szkoda sprzętu, ale najważniejsze, że skończyło się takich stratach. Wygląda na to, że nowe ciuchy mają magiczną moc powodowania upadków... W grudniu sam zaliczyłem glebę jadąc w mało dotychczas używanym stroju ;) Wystarczy chwila nieuwagi... Przejechaliśmy dziś z Mirkiem całą trasę, wiało jak nie wiem co, niejednokrotnie dyktował naprawdę niezłe tempo, po czym pech dopadł go praktycznie na sam koniec. Dzielnie się jednak pozbierał i zaczęliśmy spokojnie jechać dalej. Upewniłem się, że da radę dojechać do domu i rozdzieliliśmy się na rondzie na Radiowej.\nPomimo tej mało fajnej przygody na koniec udało się dziś zaliczyć naprawdę fajny, choć wietrzny, trening. Obyło się bez skurczów jak w ostatnią sobotę ;) a i mam wrażenie, że czwartkowa jazda też trochę mi dała. Super, że nie padało tak jak według prognoz miało padać. Jeżeli zostałbym w domu, pewnie bardzo bym żałował straconej pogody. Dożyłem dziś do końca, więc wypad można uznać za udany ;)\nPojawiła się dziś możliwość wyskoczenia na szosę po pracy, więc nie omieszkałem z niej skorzystać :) Pomijając całkiem mocny zachodni wiatr, pogoda była naprawdę niezła, a że dzień jest już coraz dłuższy, mogło wpaść kilka kilometrów. Wyruszyłem co prawda dopiero przed 19, więc jakkolwiek akceptowalnej widoczności nie zostało mi zbyt wiele, ale dobre i to.\nPodświadomie czułem, że nogi będą dziś fajnie pracować. Chciałem przejechać przynajmniej 50 km, ale po cichu liczyłem na nieco więcej - sporo zależało od tego jak długo będzie względnie jasno.\nPoleciałem przez Stare Babice, Lipków i z Traktu Królewskiego skręciłem na Mariew - standardzik. Po drodze minąłem dwóch szosowców, w tym jednego kolegę, który jechał z nami w ostatnią sobotę. Słońce chowało się już za horyzont, ale zdążyłem je jeszcze uwiecznić ;)\nOgólnie rzecz biorąc, starałem się dziś pojechać trochę mocniej - skoro kilometrów miało nie być za wiele, chciałem skatować się w nieco inny sposób ;) Kiedy jechałem w tamtą stronę, plan pomagał mi zrealizować wspomniany zachodni wiatr, który wiał prawie cały czas prosto w twarz. Nogi nie dawały za wygraną i udawało mi się utrzymywać całkiem znośną prędkość.\nTrochę mnie dziś w ogóle nosiło i parę razy przycisnąłem nieco mocniej. Czułem się naprawdę fajnie i byłbym niezmiernie szczęśliwy, gdyby na starobabickich ustawkach jechało mi się równie dobrze ;) W Wiktorowie odbiłem w prawo w ul. Wiosenną, tak jak pojechaliśmy w sobotę. Naprawdę przyjemny jest ten odcinek.\nChociaż słońce już zaszło, było jeszcze cokolwiek widać. Chciałem to w miarę możliwości wykorzystać i postanowiłem za Zaborowem nie odbijać w lewo, ale dociągnąć do Leszna i wrócić przez Białutki i Pilaszków. Liczyłem na to, że wiatr wiejący dotąd w paszczę, będzie teraz wiał w plecy. Przyznam szczerze, że jakoś bardzo tego nie odczułem. Sił jednak ciągle nie brakowało, więc tragedii nie było. Pewien problem stanowiły jednak coraz większe ciemności.\nNa tym odcinku nie wszędzie są latarnie, więc zależało mi na tym żeby przejechać jak najwięcej przed nastaniem kompletnych ciemności, bo moja przednia lampka do najmocniejszych nie należy. Plan nie do końca wypalił i widoki dość szybko zaczęły przypominać te z jednego z niedawnych wypadów. Na czarnych odcinkach starałem się jechać nieco ostrożniej, na lepiej oświetlonych cisnąłem trochę mocniej. Najgorzej było przed Strzykułami, gdzie widać było naprawdę niewiele... Na szczęście jednak w nic nie wjechałem, a od ronda było już lepiej z latarniami.\nWróciłem przez Stare Babice i trochę mnie kusiło żeby zrobić jeszcze parę kilometrów, ale jazda po mieście i perspektywa zatrzymywania się co chwilę na światłach nieco mnie zniechęciła. Z dzisiejszego wypadu i tak jestem zadowolony. Chociaż to tylko 60 km, to nogi naprawdę fajnie dziś pracowały, nie były tak zamulone jak ostatnio i sił nie brakowało do końca. Dostały swoją porcję bólu ;) i niewykluczone, że przez mało optymistyczne prognozy na najbliższe dni, będą musiały trochę odpocząć. No ale prognozy prognozami, a jak będzie naprawdę - zobaczymy...\ntagi: cateye, licznik, sprzęt\nWpis o tytułowym liczniku czekał od pewnego czasu w kolejce. Mogłem sobie ostatnio pozwolić na kilka szosowych wypadów, więc było też o czym pisać. To opóźnienie ma też jednak dobrą stronę, bo dzięki temu miałem kilka okazji więcej do lepszego poznania nowego licznika w praktyce. Jak by nie było, najwyższy czas napisać parę słów.\nPomysł na nowy licznik zrodził się po przejściach z lekkim uszkodzeniem sigmy, przez co jej obsługa stała się dość uciążliwa. Stwierdziłem też, że jak na moje amatorskie jeżdżenie, z pomiaru kadencji (chociaż w tym przypadku wyrobiłem sobie dzięki sigmie jakieś nawyki) i pulsu mogę zrezygnować. Daleko mi do trenowania jako takiego, więc zacząłem rozglądać się za czymś, nazwijmy to, prostszym. Trafiłem na Stradę Slim (CC-RD310W), napisałem list do Św. Mikołaja, a że byłem grzeczny, to od początku 2015 roku mogłem korzystać już z nowego licznika ;)\nTo, co od razu rzuca się w oczy (i na co oczywiście zwraca uwagę producent, podkreślając, że licznik jest o 35% mniejszy i lżejszy niż Strada Wireless oraz ma o 23% większy wyświetlacz niż ten model ;)) to naprawdę niewielkie wymiary i waga licznika. Obawiam się, że zdjęcia nie do końca to oddadzą, ale sprzęt faktycznie jest mocno kompaktowy. Dla porównania pozwoliłem sobie wykorzystać pudełko zapałek. Ich nazwa może być myląca, ale tak - są to zapałki z jednego z dyskontów, a nie smartfon (ha, suchar! :)).\nLicznik waży 13 g wraz z baterią CR1616. Czujnik zaś 12 g (wraz z baterią CR2032). Nie żebym odczuł ten drastyczny spadek wagi w czasie jazdy, ale przyjmijmy, że takie wyniki mogą zainteresować fanów odchudzania rowerów. Tym bardziej, że licznik jest teoretycznie dedykowany do rowerów szosowych.\nJak Strada Slim prezentuje się na kokpicie? Mniej więcej tak:\nChociaż wyświetlacz może się wydawać niewielki, to informacje są wyświetlane w przejrzysty sposób. Na górze zawsze widoczny jest pomiar prędkości (wraz ze strzałkowym porównaniem do prędkości średniej), zaś poniżej możemy wybrać aktualnie wyświetlane informacje. Fajnym rozwiązaniem jest to, że w menu możemy zdecydować, które z nich (czas, dystans1, dystans2, średnia prędkość, maksymalna prędkość, całkowity dystans, zegar) będą wyświetlane i dzięki temu ograniczyć się np. tylko do dwóch czy trzech najbardziej nas interesujących (czyli np. dystans1 i czas) żeby nie musieć przeskakiwać w czasie jazdy przez np. mniej interesujący nas dystans całkowity czy średnią prędkość. W czasie jazdy wykorzystuje się tylko jeden przycisk. W tym miejscu wspomnę też o tym, co wyróżnia Stradę Slim - producent pisze, że jako przycisk wykorzystywany jest cały licznik. W dzisiejszych czasach może to nasunąć skojarzenie, że licznik ma ekran dotykowy - otóż nie ;) Z tyłu, w dolnej części licznika znajduje się przycisk, który wciskany jest poprzez wciskanie ekranu/całego licznika w czasie jazdy:\nCzyli tak naprawdę mamy podejście do tematu niejako od drugiej strony - nie wciskamy bezpośrednio przycisku, ale wciskamy go samym licznikiem. Ot, czary ;) Rozwiązanie takie jest jednak o tyle dobre, że w czasie jazdy nie jest konieczne wyjątkowo precyzyjne celowanie w gumowane guziczki żeby tylko móc zmienić wyświetlaną funkcję. Stradę Slim można przycisnąć właściwie w dowolnym miejscu i efekt jest identyczny. Jest to wygodne zwłaszcza podczas jazdy w zimowych rękawiczkach. Zdarza się jednak (powiedzmy raz na kilkanaście wciśnięć), że przycisk nie załapie i trzeba wówczas spróbować jeszcze raz.\nSam licznik siedzi stabilnie w uchwycie. Ten z kolei mocowany jest zarówno elastyczną gumową opaską jak i plastikowym zipem. Pod spodem montowana jest gumowa podkładka.\nTak jak licznik sam w sobie jest niewielki, tak spece od kosmicznych technologii z CatEye'a pogłówkowali też nad zmniejszeniem czujnika montowanego na widelcu (jest 47% cieńszy niż model SPD-01! ;)). Co jak co, ale przecież w kolarstwie szosowym aerodynamika to jedna z kluczowych kwestii - czujnik ściśle przylega do wewnętrznej strony widelca i jest naprawdę płaski, dzięki czemu na 100 km urwałem ostatnio 0,036 sekundy ;)\nJak by nie patrzeć, całkiem zgrabnie się to prezentuje i z zewnątrz czujnik jest praktycznie niewidoczny. W przypadku magnesu mocowanego na szprychę niestety żadnej nowatorskiej technologii nie wykorzystano i jest to zwykły, pospolity, niewyróżniający się z tłumu magnes widoczny na przedostatnim zdjęciu. Po prostu... ;)\nNo. To sobie posłodziliśmy. Teraz czas na kilka - mniej lub bardziej - negatywnych kwestii...\nPrzez pewien czas rozważałem reklamację licznika. Zachowywał się on co najmniej dziwnie, a mianowicie, podczas wciskania menu lub głównego przycisku, zdarzało mu się samoczynnie zresetować. Na ekranie pojawiały się na moment wszystkie możliwe do wyświetlenia elementy, po czym licznik zdychał i trzeba było wszystko ustawiać od początku (wraz z całkowitym dystansem, który na szczęście można wprowadzać ręcznie, jednak bez części dziesiętnych). Godzina, obwód koła, wszystko. Wyjmowałem baterię, wkładałem ją na nowo, ale sytuacja czasem się powtarzała. Nie ukrywam, że było to naprawdę irytujące. Przed ewentualną reklamacją postanowiłem dać mu jeszcze jedną szansę, ostatni raz wyjąłem i włożyłem jeszcze raz baterię i - nie chciałbym zapeszać - od tamtego momentu wszystko działa poprawnie. Udało mi się nawet bez komplikacji przestawić godzinę przy okazji niedawnej zmiany czasu! ;) Zakładam więc, że ten problem na razie sam się rozwiązał, ale jeśli pojawi się ponownie, zapewne będę zmuszony zareklamować licznik.\nSkoro już przy resetowaniu jesteśmy, chciałbym zwrócić na jeszcze jedną kwestię. Aby zresetować wyniki z danej jazdy, trzeba przez ok. dwie sekundy przytrzymać główny przycisk. Według mnie, jest to na początku mało komfortowe czy bezpieczne rozwiązanie, biorąc pod uwagę to, że licznik zdejmuje się dwoma rękoma - jedną nieco podważamy górną część, drugą wysuwamy licznik z uchwytu. Zanim nabierze się pewnej wprawy, bardzo łatwo jest zresetować wyniki podczas próby zdjęcia licznika z uchwytu. Nie chwaląc się, udało mi się zrobić coś takiego przy okazji zdejmowania go w celu zrobienia jednego z powyższych zdjęć ;) Na szczęście, nie resetuje się (robi się to osobno) dystans2 - wiedziałem chociaż ile kilometrów wówczas przejechałem, jednak np. czas jazdy już diabli wzięli. Nie ukrywam, że sposób zdejmowania sigmy (obrót) zdecydowanie bardziej mi odpowiadał i bez problemu robiło się to jedną ręką. Zdjęcie Strady z uchwytu trzeba po prostu kilka razy przećwiczyć i się do niego przyzwyczaić. Nie zaszkodzi też asekuracyjne spisanie wszystkich wartości przed próbą demontażu... ;) Może lepszym rozwiązaniem byłoby przytrzymanie przycisku przez bezpieczniejsze np. pięć sekund w celu zresetowania? Być może takie mocowanie ma poprawić stabilność licznika oraz jego pewniejsze trzymanie w uchwycie. Można też licznika nie zdejmować w ogóle, ale nie jestem pewien czy konstruktorom na pewno o to chodziło (tym bardziej, że możemy z niego korzystać na dwóch rowerach z różnymi obwodami koła, więc łatwe przełożenie z jednego do drugiego byłoby wskazane).\nDla niektórych może to być pewną wadą, dla mnie akurat nie jest, ale Strada Slim nie zlicza całkowitego czasu jazdy. Mamy więc tylko pomiar z bieżącej jazdy. Cóż, zawsze jedna liczba mniej do wpisania po przypadkowym zresetowaniu licznika... ;)\nTym, co mnie zaskoczyło był fakt, że pewnego dnia podczas leżenia na stoliku, licznik sam przejechał kilkadziesiąt metrów w parę sekund. Tzn. pomimo tego, że leżał daleko od roweru, w dystansie i czasie jazdy nie wiadomo skąd pojawiły się jakieś wartości. Nie wiem co było przyczyną, nie znam się na tym i nie pracuję w NASA, ale może to Wi-Fi, telefon albo kosmici spowodowali jakiś zakłócenia, które licznik zinterpretował jako jazdę. Sygnał nie jest kodowany, więc może to było po części przyczyną. Co prawda taka sytuacja miała miejsce tylko raz, ale i tak mnie nieco zdziwiła...\nW porównaniu do sigmy, Strada Slim nie ma też podświetlenia i termometru. Z podświetlenia korzystałem czasem ze względu na pory, w jakich zdarza mi się jeździć ;) a termometr stanowił niejednokrotnie częściowe źródło informacji o pogodzie do wpisów na blogu (żona się ze mnie śmieje, że często piszę więcej o samej pogodzie niż o jeździe i to nie powinien być blog rowerowy tylko blog meteo :D). Bez jednego i drugiego na pewno dam sobie jakoś radę, aczkolwiek czasami powyższe opcje były całkiem przydatne. W przypadku sigmy możliwe było też odliczanie ustawionego wcześniej dystansu. Ta opcja pomagała mi regularnie zmieniać łańcuch na drugi. Strada Slim oferuje dystans2 (który, jak wspomniałem, nie zeruje się razem z pozostałymi pomiarami z danej jazdy), więc w tym przypadku akurat jest zamiennik.\nWypadałoby zatem napisać jakieś podsumowanie... Obecnie, z licznika korzysta mi się całkiem przyjemnie i jestem z niego zadowolony. Ciągle jednak w głowie siedzi lekki uraz związany z jego dziwnym zachowaniem na początku użytkowania, a i za każdym razem zdejmując licznik zastanawiam się, czy akurat go przypadkiem nie zresetuję. Strada Slim oferuje tak naprawdę tylko podstawowe funkcje, które serwowane są użytkownikowi w naprawdę małej obudowie. Jeżeli ktoś chce wiedzieć przede wszystkim ile kilometrów przejechał i ile czasu mu to zajęło oraz jaką miał średnią czy maksymalną prędkość, powinien być zadowolony. Tylko ilu jest takich minimalistów wśród szosowców? ;) Czy zatem warto kupić Stradę Slim? Według mnie (jeżeli dostępne funkcje licznika są dla kogoś wystarczające) tak. Zastanawiałbym się tylko, czy za taką (obecnie 219 zł) cenę...\nWygląda na to, że wiosna wreszcie wzięła sprawy w swoje ręce i zdecydowała się zawitać na dłużej. A przynajmniej taką mam nadzieję. Wczorajsza pogoda była naprawdę świetna - piękne słoneczko i niecałe 20°C. Trąbili o tym w ubiegłotygodniowych prognozach, dlatego tym bardziej niecierpliwie czekałem na sobotnią starobabicką ustawkę.\nJadąc Hubala-Dobrzańskiego do Starych Babic spotkałem Jacka. Pogadaliśmy chwilę i razem dojechaliśmy na miejsce zbiórki. Po cichu liczyłem na wysoką frekwencję i nie zawiodłem się - było ok. 15 osób. Nie wszystkich kojarzyłem, dlatego jeżeli przy kolejnej okazji pomylę czyjeś imię - z góry przepraszam ;) Część planowała pojechać dłuższą trasę dookoła Kampinosu, część obstawiała coś bliżej 100 km. Ponieważ byłem troszkę ograniczony czasowo, zakładałem że pojadę krótszy wariant. Można powiedzieć, że jednocześnie mi się udało i nie udało - szczegóły za chwilę ;)\nRuszyliśmy spokojnym tempem przez Lipków i Koczargi Stare, po czym z Traktu Królewskiego odbiliśmy na Mariew.\nNa premii między Wólką a Wiktorowem parę osób skoczyło do przodu (m.in. Witek, który wcześniej deklarował równe tempo - od początku wyczuwałem podstęp! ;)). W Wiktorowie skręciliśmy w ul. Leśną - wcześniej nią nie jechałem, a to bardzo przyjemna alternatywa (zamiast DW580) dojazdu do Zaborowa.\nNa zjeździe i podjeździe koło stawów byłem akurat na zmianie z Piotrkiem (mam nadzieję, że nie pomyliłem imienia... :)). Podkręciliśmy do 40 km/h, jednak na wypłaszczeniu trochę opadłem z sił i musiałem wskoczyć mu na koło. Generalnie rzecz biorąc, często i gęsto wiało dziś w twarz, co miałem okazję poczuć jeszcze bardziej na dalszych kilometrach.\nW Zaborówku skręciliśmy na Wąsy. Podjechałem do przodu i zrobiłem chłopakom zdjęcie - jak się po chwili okazało - ostatnie grupowe tego dnia:\nZjeżdżając na tył grupy zostałem zaatakowany. Nie przez kogoś z grupy, nie przez jakiegoś dzikiego zwierza z okolicznych pól, ale przez Skurcz. Tak, Skurcz przez wielkie S ;) Dawno mnie taki mocny skubaniec nie złapał. A dokładniej mojej prawej łydki. No i cóż... Nie jestem jeszcze (jeszcze! ;)) w stanie gonić jedną nogą grupy jadącej pod wiatr ok. 35 km/h. Starałem się cisnąć ile się da byle nie odpaść, bo wiedziałem, że wtedy już będzie pozamiatane, ale siłą rzeczy zacząłem w końcu zostawać z tyłu. Kilka, kilkanaście, kilkadziesiąt metrów... Grupa coraz szybciej się oddalała, a poza skurczem, musiałem teraz jeszcze walczyć samotnie z wiatrem. Peszek. Nie ma to jak odpaść przez skurcz po 30 km... Nie zdążyłem się nawet pożegnać ;)\nJazda w grupie się skończyła, ale wciąż przecież mogłem jechać dalej. Skurcz w końcu odpuścił i trochę sił wróciło. Na zakrętach widziałem jeszcze w oddali grupę jadącą już po prostej. Skierowałem się na Leszno żeby polecieć dalej w kierunku Czosnowa. Za Białutkami spotkałem kolegę (wydaje mi się, że jechał z nami), który dłubał na poboczu w rowerze. Zapytałem czy jakoś pomóc, ale powiedział, że musi sobie tylko coś podregulować i życzył miłej jazdy ;)\nWiatr. Przez to dziadostwo dalsza jazda nie była niestety wyjątkowo miła. Tak naprawdę, w plecy wiało tylko na DW579 kiedy jechałem na północ. Na wszystkich pozostałych odcinkach miałem wrażenie, że zawsze wali prosto w paszczę. Albo z boku.\nZ DW579 odbiłem na pętlę przez KPN i po dojeździe do ronda w Kaliszkach nie pojechałem prosto na Czosnów, ale postanowiłem odbić w lewo i przez Augustówek dojechać z powrotem do DW579. Zawsze jechałem tym odcinkiem z przeciwnego kierunku, wyjeżdżając od strony Brzozówki. Wczoraj pomyślałem sobie, że pocisnę dalej prosto zakładając wcześniej, że ul. Wojska Polskiego łączy się bezpośrednio z DW579. Dojechałem do Sowiej Woli Folwarcznej, a tę miejscowość kojarzyłem już ze znaków przy DW579, więc przyjąłem, że moje założenie okazało się słuszne ;)\nWróciłem na DW579 i poleciałem w kierunku Czosnowa. Miałem nadzieję, że na Rolniczej wiatr będzie po mojej stronie. Oczywiście... Wiało jeszcze gorzej niż wcześniej :) Tempo solidnie spadło i dość opornie toczyłem się w kierunku domu.\nOstatecznie dotoczyłem się w jednym kawałku, ale przyznam szczerze, że czułem się jakbym przejechał 150 a nie 105 km. Strasznie mnie wczoraj ten wiatr sponiewierał. Fajnie jednak, że poza tym drobnym szczegółem pogoda była genialna. Stęskniłem się już za słońcem, a z nim zawsze jedzie się przyjemniej. Chociaż wietrzna setka wpadła, to przez wspomniany skurcz czuję jakiś niedosyt. Człowiek czeka dwa tygodnie żeby pokręcić w grupie a potem odpada po marnych 30 km. Zaiste żałosne... ;)\nJak to zazwyczaj bywa, święta, święta i po świętach. Dziś trzeba było wrócić do codzienności. O tyle fajnie, że miałem też okazję wrócić do jazdy po trwającej nieco ponad tydzień przerwie (chociaż w moim przypadku taka przerwa to jeszcze nie tragedia - bywały znacznie dłuższe ;)). Tak jak w ubiegłą sobotę zrobiliśmy z kolegami przyjemne 80 km całkiem fajnym tempem, tak dziś musiałem zadowolić się samotną jazdą po pracy. Poza tym już nieco mniej fajnym tempem, ale o tym zaraz ;)\nWyjechałem dopiero przed 19. Co prawda po zmianie czasu i tak jest o tej godzinie jeszcze nienajgorzej, więc jeszcze chwila na kręcenie przed zapadnięciem egipskich ciemności jest. Plan był taki żeby skorzystać ile się da z tego, że jest jeszcze w miarę jasno i pojechać za miasto żeby uniknąć zatrzymywania się co chwilę na światłach. Owo w miarę jasno zobrazuje lepiej poniższe ponure, nudne, nieostre i ziarniste zdjęcie ;)\nI tak, skierowałem się przez Stare Babice do Wojcieszyna. Po drodze minąłem dwóch szosowców. W Wojcieszynie sobie zawróciłem i wróciłem - o zgrozo - tą samą drogą. Od ostatniego spotkania z policją mam jakiś uraz do DW580... ;)\nDruga część planu - po zapadnięciu zmroku - zakładała standardowe już udanie się na Powiśle, a konkretnie na Oboźną i Tamkę. Druga część była zatem wolniejsza i obfitowała w znacznie większą ilość samochodów.\nTak jak na płaskim nogi jeszcze jakoś sobie radziły (chociaż i tak bez rewelacji, może poza jednym fajnym sprintem pod 55 km/h), tak pod górę szału nie było. Delikatnie mówiąc... ;) Podjeżdżałem bez jakiegokolwiek polotu, ciężko i jakoś ospale. To widocznie nie był mój dzień na zdobywanie warszawskich szczytów ;) Czas jakoś szybko zleciał i trzeba było powoli kierować się w stronę domu.\nJak by nie było, dziś jechało mi się tak sobie, ale cieszę się, że ruszyłem się w ogóle. Chciałem trochę rozruszać nieco zastane przez ostatnie dni nogi. Mam nadzieję, że w sobotę uda mi się pojawić na starobabickiej ustawce, a że zapowiadają ładną pogodę, wszystko zaczyna składać się w logiczną całość... ;)


SYSTEM ZARZĄDZANIA ŚRODKAMI OCHRONY INDYWIDUALNEJ - ppt pobierz\nOpublikowałSzymon Kaźmierczak Został zmieniony 4 lata temu\nPrezentacja na temat: "SYSTEM ZARZĄDZANIA ŚRODKAMI OCHRONY INDYWIDUALNEJ"— Zapis prezentacji:\n1 SYSTEM ZARZĄDZANIA ŚRODKAMI OCHRONY INDYWIDUALNEJ\nAUTOMATY „KAZIK” Ul. Legionów 92C Czechowice-Dziedzice Tel. +48 (32) Tel./fax Tel. kom Tel. kom 1\n2 TYPY MASZYN\n3 INFORMACJE OGÓLNE System stanowi kompleksowe narzędzie zarządzające obrotem produktów BHP. Pełna kontrola nad zużyciami na poszczególnych szczeblach produkcyjnych. Od pracownika, poprzez stanowiska, poszczególne działy firmy itp. Udostępnienie artykułów w pobliżu stanowiska pracy. Jednostkowe lub pakietowe wydawanie artykułów (np. rękawice, zatyczki, okulary) Analiza i kontrola nad całkowitym ruchem (pobrania, zwroty, zaopatrzenie) poprzez rozbudowany system raportów. Automatyczne zarządzanie zaopatrzeniem. Możliwość połączenia systemu z programami (kadrowymi, rejestrującymi czas pracy itp.) używanymi w firmie. Możliwość uruchomienia monitoringu zewnętrznego lub zapis obrazu monitora jako dodatkowe zabezpieczenie i źródło informacji.\n4 DEFINICJA STANOWISK\n5 SCHEMAT DANYCH O PRACOWNIKU\nKOD KARTY 0006 STANOWISKO SPAWACZ ZWROT TOWARU NIE KIEROWNIK ROZMIAR DŁONI 10 JAN KOWALSKI\n6 ZAKRES DZIAŁANIA SYSTEMU\nDostęp do środków ochrony indywidualnej 7 dni w tygodniu, 24 godziny na dobę. Gospodarka magazynowa (magazyn bieżący oraz dokładny stan zapotrzebowania). CEL: Ograniczenie ilości pracowników uczestniczących w procesie wydania ochron. Gospodarka magazynowa (magazyn bieżący oraz dokładny stan zapotrzebowania). CEL: Zminimalizowanie magazynów. Usystematyzowanie dostaw. Limity ilościowe. Przydziały definiowane dla konkretnych stanowisk lub pracowników. CEL: Optymalizacja zużycia, podniesienie jakości ochron oraz bezpieczeństwa na stanowiskach pracy. Potwierdzenie wydanie towaru (data i godzina każdej operacji) CEL: Weryfikacja zużycia, statystyki pobrań, dostosowanie do obowiązujących przepisów prawa. System raportowania i statystyk. CEL: Alarm w przypadku wystąpienia minimalnych stanów towarów, podsumowania sprzedaży definiowane przez użytkownika.\n7 PRACOWNIK BEZ UPRAWNIEŃ\nPracownik widzi na ekranie tylko produkty przypisane do jego stanowiska pracy. Rozmiar zapisany jest w bazie danych. Strzałkami można wybrać produkt, następnie zatwierdzić wydanie przyciskiem „Wybierz”. Pozwala to maksymalnie skrócić czas wydania towaru.\n8 PRACOWNIK Z UPRAWNIENIAMI KIEROWNIKA\nKierownik oprócz pobrania towaru ma dostęp do funkcji: „Pokaż sprzedane artykuły” gdzie może zweryfikować bieżące pobrania oraz, w przypadku zgłoszenia problemów, otworzyć ponownie lokacje. Tu można też zwrócić pobrany towar. „Ustawienia” gdzie może modyfikować dane pracowników: Rozmiar Stanowisko Kod karty pracownika\n9 BIEŻĄCY STAN MAGAZYNU System wyposażony jest w funkcję powiadamiania\no wystąpieniu stanu Minimalnego każdego produktu. Dodatkowo uprawniony pracownik może sprawdzić stan napełnienia maszyny.\n10 RAPORT SZCZEGÓŁOWY\n11 RAPORTY ZBIORCZE Raporty są dowolnie definiowane przez użytkownika:\nIlościowe Wartościowe z podziałem na pracowników Wartościowe z podziałem na stanowiska (działy, MPK itp.) Zestawienia, wykresy, podsumowania\n12 PODSUMOWANIE System automatów „Kazik” zapewnia pełną kontrolę nad zużyciem produktów BHP przy minimalnej ingerencji pracowników. Zwykle w proces wydania ochron pracownikom zaangażowanych jest kilkanaście osób. Magazynier, mistrzowie, kierownicy, pracownicy biurowi tworzący analizy i zamówienia. Automaty wyręczą ich z wielu zadań, co pozwoli zaoszczędzić ich cenny czas. Wdrożenie maszyn zapewnia możliwość optymalizacji środków ochrony indywidualnej, poprzez dokładne statystyki zużycia. W prosty sposób możemy sprawdzić, czy opłacalna jest zmiana produktów na droższe, z dłuższym okresem użytkowania.\n13 Ul. Legionów 92C 43-502 Czechowice-Dziedzice Tel\nUl. Legionów 92C Czechowice-Dziedzice Tel. +48 (32) Tel./fax Tel. kom Tel. kom\nPobierz ppt "SYSTEM ZARZĄDZANIA ŚRODKAMI OCHRONY INDYWIDUALNEJ"