Do mam stale noszących dzieci na rękach - Forum 2021 - RODZICE.PL\ncztuję to forum i narasta we mnie coraz większa ciekawość – jak wy to robicie. Skoro cały czas nosicie dzieci na rękach (bo marudzą) to jak możecie zrobić cokolwiek w domu?\nOd razu się przyznam, że jestem z “innego obozu” :), bo moje dziecko głównie leży w leżaczku i śpi w swoim łóżeczku. Mimo tych “udogodnień” i tak muszę się sporo nabiegać, aby ze wszystkim zdążyć. Nie mogę sobie więc wyobrazić jak wy sobie z wszystkim radzicie. Proszę wiec o wyjaśnienie mi jak się wypełnia obowiązki domowe mając przy cycu cały czas dzidziusia, a jeśli nie robicie zbyt dużo w domu, to czy uważacie, że to dobrze i dlaczego.\nWiem, że się nie obrazicie na to pytanie, bo jesteście bardzo przekonane co do swoich poglądów, dlatego proszę podyskutujmy ( w końcu byłoby nudno, gdyby wszystcy myśleli tak samo, nie?)\nPozdrawiam wszystkie mamy. Lka.\n64 odpowiedzi na pytanie: Do mam stale noszących dzieci na rękach\nRe: Do mam stale noszących dzieci na rękach\ncoprawda moja Nat nie była aż tak domagającą się noszenia ale i tak z wszystkim musiałam się uporać kiedy spała, [w ciagu dnia lub wieczorem] teraz jest lepiej bo odkąd chodzi to sama potrafi znaleźć sobie zajęcie ale za to trzeba jej bardziej pilnować, zdarza się nam razem gotować/prać/sprzatać najlepiej jednak jest [i było] wieczorami bo jest więcej chętnych do noszenia czy zajmowania się Natalką\nchyba ci nie odpowiem.\nprzede wszystkim dlatego, że nie bardzo wiem, co masz na myśli pisząc o wypełnianiu obowiązków domowych.\npewnie, ze fajnie coś ugotować czy sprzątnąć w domu, ale nie uważam, zeby to było ważniejsze od własnego dziecka. czyli jest to kwestia wyłacznie priorytetów, tego, co ważniejsze – mycie garów czy dziecko.\nJulka jest właśnie takim dzieckiem wymagającym bezustannej uwagi, kiedy była malutka nie chciała zająć sie sobą dłużej nic 10 – 15 minut, nawet do łazienki brałam ją ze sobą.\nwszelkie gotowania, sprzątania dobywały się albo w czasie, kiedy mała śpi albo kiedy mój mąż wrócił do domu i dzieliliśmy się pracą – jedno dzieckiem a drugie pracami domowymi.\ntak jest zresztą do dziś – Julka generalnie wisi u moich spodni i chce “opa”, więc jakakolwiek praca jest bez sensu. zresztą pracuję, więc nie mam ochoty poświęcać popołudnia garom zamiast dziecku.\nprzez to mam, co prawda, zaległości w prasowaniu takie, że już wersalki nie widać, ale ja z tym mogę żyć zupełnie spokojnie. pranie wstawiam normalnie, właściwie już obie to robimy, wieszamy też razem – to jest jedyna praca domowa opanowana.\ngotowanie właściwie odpada, bo Julka ciągle mnie ciągnie za spodnie i coś mi próbuje ściągnąć ze stołu albo kręci kuchenką albo wymyśla tysiąc innych psotek. jeszcze jakoś sobie radzimy z odkurzaniem, bo wtedy Julka ma zabawę a przy ścieraniu kurzu macha swoją własną ściereczką.\nwiec podsmowując- wolę zajmować się Julką niż “wypełniać obowiązki domowe”, które w moim przekonaniu są obowiązkami rozłożonymi na obie strony w związku.\nJeśli więc komuś nie pasuje brak obiadu u mnie, to musi go sobie zrobić, bo rączki ma też dwie.\nA co ci te biedne “gary” zrobiły, że tak zaciekle je atakujesz? 🙂 Wyczuwam wrogość w twojej wypowiedzi, gdy o nich piszesz. Coś ci więc leży na sumieniu. Przepraszam, że wnikam głębiej, ale interesuje mnie jak sobie to tłumaczycie.\nZ Twojej wypowiedzi wnioskuję, że mąż godzi się na to, że ma niewyprasowane i nie ma obiadu – bardzo mu się to chwali :), ale czy dziecko nie stało się dla Ciebie ważniejsze od męża. Czy nie powinni być traktowani z równą miłością? Chyba, że zakładasz, że mąż jest dorosły i ma zrozumieć, że dziecko jest ważniejsze.\nMąż może i chodzić bez obiadu, ale dziecku chyba domowy obiad się należy, a może się mylę? Jak rozwiązujecie ten problem? Widzisz mój synek też ma 1000 pomysłów na minutę, ale wie, że czasem musimy coś zrobić. Przyzwyczaił się. Gdy gotuję to on np. siada niedaleko i bawi się zawartością szuflady. Nie dlatego, że taką miał od początku ochotę. Po prostu wie, że musimy teraz siedzieć w kuchni i znalazł sobie coś ciekawego ( nie za dużo ma do wyboru, bo dotykanie piekarnika i lodówki jest zakazane). I jakoś wytrzymuje. Gdy był mniejszy to w ogóle nie było kłoptu, gdyż był przyzwyczajony do leżaczka, więc po prostu leżał sobie w kuchni i się przyglądał.\nNie wiem, nie chcę abyście się obraziły, ale mam wrażenie, że hasło “dziecko jest najważniejsze” ukrywa za sobą – dziecko mnie usprawiedliwia, bo nie chce mi się nic w domu robić. Znam wiele domów z małymi dziećmi, gdzie godzi się obowiązki domowe z wychowaniem dzieci, a dzieci te naprawdę nie wyglądają na zaniedbane.\nJeśli jestem w błędzie to przekonajcie mnie.\nhmmm,Hubi wisial jakbyl maly albo nonstop przy cycu albo na moich rekach. Nauczylam sie mase rzeczy robic z nim na rekach.Ale i tak bylo ciezko,jak mial 2 miesiace to wkladalam go do nosidelka i sprzatalam a on wisial mi na brzuchu:)tak tez gotowalam obiad.\nJezeli Hubi byl wyjatkowo nieznosny to olewalam “obowiazku domowe”jak to nazwalas,bo wazniejsze dla mnie bylo przebywanie z dzieckiem.A wkoncu kontakt z matka jest wazniejszy niz ugotowany obiad i pomyte podlogi.Hubi tez lubil lezec w lezaczku,ale lezal tam ok,10-15 minut wiec starczalo mi czasu jedynie na mycie podlogi i naczyn-zawsze to bylo rano.Reszte rzeczy robilam jak spal lub jak wrocil maz.\nTeraz za to Hubi pomaga mi we wszystkim co robie:wrzuca pranie do pralki,wyciera kurze,wczoraj mieszal salatke warzywna:),podaje mi kramerki jak wieszam pranie i wogole jest super.\nFajnie masz:)Patryk lubił sobie powisieć przy cycusiu, a teraz lubi wisieć przy nogawce:) Większość rzeczy robię jak Patryk śpi-sprzątam, gotuję, siedzę na forum:)Nie prasuję-wszystko idzie pod żelazko na bieżąco. Nocki mam przechlapane-Patryk budzi się średnio co godzinę. Moim zdaniem to kwestia przyzwyczajenie i -jak ktoś napisał-priorytetów. Dla jednego najważniejsze dziecko, dla innego czyste mieszkanie:)\nOrlika&Patryś 19-08-03<img src=”/upload/20/68/_236065_n.jpg”>\nEdited by orlika on 2004/06/17 14:52.\nSadze ze nie jest tlumaczenie, ze dziecko wazniejsze,powiem Ci szczerze, ze dla mnie slowo”przyzyczajone”kojarzy sie z tym ze dziecko plakalo a i tak nikt go nie wzial na rece bo byly WAZNIEJSZE rzeczy do roboty.\nHubi tez ma swoja szafke z garnkami,piekarnik,lodowka tez sa zakazane,tak jak pozostale szafki w kuchni.\nObiad teraz gotuje bezproblemu,a jak wiem ze moge nie miec czasu danego dnia to gotuje dzien wczesniej wieczorem.I chyba duzo mam tak robi.\nDodam, ze Hubi jest na diecie bezglutenowej to przygotowanie dla niego posilku to zupelnie inna bajka-bardziej pracochlonna ale i tak ma je:plus upieczny cieply chlebek,ciastka, zrobione zakupy itd.\nCo do prasowania to moj maz ma rece i jak nie ma uprasowane to prasuje sobie sam i wie ze i tak jest kochany!\nMoim zdaniem,albo chcesz zrobic kontrowersyjny watek,ale….szkoda gadac!\nwcale nie musze sobie radzic z “wypelnianiem domowych obowiazkow”, bo najwazniejsze jest to co jest najwazniejsze, a najwazniejszy jest Frani. jemu posiwecam wiekszosc mojego czasu, z nim sie bawie, chodze na spacery, smieje sie, pocieszam gdy smutny, karmie, przewijam. a dom moze poczekac. pranie mozna zrobic w locie, obiad mozna ugotowac wieczorem. posprzatac gdy spi. nie wiem w czym problem, choc moj Ptys jest z tych wymagajacych Ptysiow:-))))\nNależę do mam noszących może nie “stale” ale bardzo często córeczkę na rękach.\nOczywiście, teraz kiedy Buba ma 8 miesięcy i raczkuje po całym mieszkaniu ilość czasu spędzanego z dzieckiem na ręku zmniejszyła się, ale…. o ile malucha można położyć na leżaczku i jest spoko – to duże samodzielne dziecko chodzące (raczkujące) swoimi drogami jest jeszcze bardziej absorbujące.\nJak była malutka (0-3 miesiące) obowiązki domowe miałam gdzieś…. sprzątał mąż, pranie do pralki można bez problemu włożyć jedną ręką, a rozwieszał mąż, śniadania i kolacje robił mąż a obiadów jakoś specjalnie nie gotowałam. W sumie nie miałam z powodu maluszka problemów.\nPóżniej (3-6 miesięcy) Buba była w rozpórce na biodrach i nie mogła leżeć na brzuszku, do leżaczka się nie mieściła i rzeczywiście cały czas była noszona. Metodą prób i błędów stwierdziłam, że poza krojeniem chleba i odkurzaniem wszystko od biedy można w domu zrobić z dzieckiem na ręku. Ale przyznam się szczerze, że nie jestem perfekcyjną gospodynią gotującą codziennie obiady dla całej rodziny i namiętnie sprzatającej mieszkanie.\nDzieci są różne – jedne bez problemu zadowalają się leżaczkiem i widokiem mamy, a drugie muszą być na rękach, przytulone i nie jest to ich widzimisię tylko naturalna potrzeba.\nJakoś mnie dziwi twoja wypowiedź o tym, że dziecko jest ważniejsze od mężą i że powinni być traktowani z jednakową miłością….\nKurcze, ja czegoś chyba nie rozumiem.\nOk, kochasz mężą, więc musisz mu codziennie ugotować, uprać i wyprasować, bo inaczej może poczuć, że dziecko jest ważniejsze… Co ma piernik do wiatraka? Chyba nie chciała bym takiego męża, który nie rozumie, że maluszek jest najważniejszy !!!!!\nOwszem powinni (dziecko i mąż) być traktowani z taką samą miłośćą, ale ta miłość może przejawiać jednak w różny sposób. Mąż jest dorosły i samodzielny, a maluszek….. zresztą sama wiesz…. w 100% zależny od ciebie, jeżeli ty mu nie dasz, to sam sobie nie weźmie.\nChyba rzeczywiście zaczęłaś kontrowersyjny wątek….\nJa tez pracuje i po pracy nie mam ochoty zajmowac sie naczyniami. Zreszta wydaje mi sie, ze mezczyzna powinien umiec sobie wyprasowac i ugotowac. U mnie jest taka sytuacja, ze musimy oddzielnie gotowac, bo michalek jest alergikiem, wiec musze uwazac na to co jem. Nie wyobrazam sobie, zebym miala robic 2 obiady, wieczorem grzebac sie w wyparzanie butelek, w nocy wstawac, a rano przed szosta wstawac i leciec do pracy. U mnie jest podzial obowiazkow- maz gotuje sobie sam, prasuje tez, pierze i “zmywa” (w zmywarce), ja sprzatam i w wiekszosci zajmuje sie dzieckiem (on cyca nie da). Sprzatanie jest raz na tydzien i jakos musimy przezyc balagan. Bao wole z dzieckiem posiedziec, niz sprzatac. Tez chce sobie czasem poczytac gazete czy po prostu posiedziec. W szpitalu lezalam z dziewczyna ktora strasznie narzekala na meza, ze nic nie robi. Kilka godzin wczesniej powiedziala mi, ze po slubie odsunela meza od wszelki obowiazkow, bo nic nie potrafi zrobic- gdzie tu konsekwencja. Albo sie wymaga, albo nie.\nja coprawda nie jestem mama “noszaca” bo Gosia doskonale sie sama potrafi soba zajac tzn. bawi sie na macie, lezy i oglada lusterka, siedzi w lezaczku i obserwuje co ja robie… Ale sa dni kiedy marudzi, jeczy i wtedy ja nosze i nie widze w tym nic zlego.\nmoj maz nie wymaga odemnie wysprzatanego mieszkania, cieplych obiadkow na czas itp….to nie jest przekaladnik tego czy jest dla mnie najwazniejszy czy nie i czy go kocham…troche inaczej okazujemy sobie milosc i to ze jestesmy dla siebie najwazniejsi.\nzarowno Mariusz jak i Gosia sa dla mnie tak samo wazni tylko ze Mariusz ma dwie sprawne raczki, ma 28 lat i jest calkowicie niezalezny… A Gosia ma pol roczku i to ona wymaga najwiekszej uwagi…wiekszej niz Mariusz i niz ktokolwiek inny (dla mnie oczywiscie)….\na jesli chodzi o te techniczne sprawy to u nas wyglada to tak: w soboty sprzatamy razem tzn jedno opiekuje sie Gosia lub idzie z nia na dlugi spacer a drugie sprzata, obiady robimy zazwyczaj ok 17 jak maz przyjdzie z pracy (zajmuje to jakies pol godziny, bardziej wymysle potrawy robimy w weekendy)….zakupy drobne robie w czasie spacerow, a raz na tydzien, dwa jedziemy do tesco.\nto oczywiscie nie znaczy ze nic nie robie….jak Gosia jest grzeczna to lezy w lezaczku i obserwuje jak myje wanne, szoruje kibelek, prasuje, czy gotuje…wtedy weekend mamy bardziej wolny i sie wszyscy byczymy:) no ale jak mi nic Gosia nie daje zrobic to poprostu nic nie robie i sie nia zajmuje i nosze a do meza dzwonie zeby kupil pierogi jak bedzie wracal z pracy:)\nCo mogłam, to robiłam jedną ręką (prawą), bo Sylwię nosiłam tylko na lewej. Z czasem doszłam do perfekcji w sprzataniu tylko prawą ręką.\nAle i tak wiekszość rzeczy w domu robil mąż, bo ja zajmowałam się Syl. Bo najważniejsze dla nas było zapewnienie jej maksimum miłości, ciepła i bezpieczeństwa- otrzymywała to kiedy tylko potrzebowała – na moich rekach, czując bliskość mamusi, przy cycusiu.\nJa byminaczej sformłowała pytanie\nCzy w Waszym życiu po urodzeniu dzieck ajest jeszcze miejsce dla Was?\nCzy dziecko tak diamtralnie zmieniło światopogląd że liczy sie ono i tylko ono. Mąż w zapomnienie – ma dwie ręce -poradzi sobie. Dom w zapomnienie – jest maż – zrobi. I wreszcie pewnie Ty sama w zapomnenie – bo lepiej dziecku kupić…\nCzy jestem (mam nadzieje!!) w błedzie?\nWiadomo dziecko jest centralnym punktem życia domowego, zwłaszcza jeżeli jest małe i bezradne ale czy zastępuje Wam wszystko? Czy jedyna radość jaką potraficie czerpać z życia to opieka nad dzieckiem?? Bo ja tak rozumiem non-stop noszenie.\nA potem statystyki mówią o rozpadzie rodziny w 3 – 5 roku życia dziecka. Ciekawe dlaczego? Może dlatego że dziecko zajmując i przesłaniając świat odciąga naszą uwagę od życia codziennego, męża i wreszcie nas samych?\nMoże w pędzie za wychowaniem, rozwojem edukacją szkraba nie widzimy że mąż chciałby zamienić dwa zdania o pracy, potrzymać za rękę, wyjść do kina czy zafundować nam kosmetyczke..\nNiestety zbyt wiele z nas dostaje delikatnie rzecz ujmiujac fioła na punkcie dziecka. I to bardzo często na długo zanim pojawi sie na świecie.\nRozumiem, że kierujesz to pytanie do mam które zdecydowały się na dłuższe pozostanie w domu z dzieciaczkami i nie pracują zawodowo? bo jeśli jesteś mamą, która od 9:00 do 18:00 jest w pracy a potem pędem biegnie do domu, żeby ugotować smaczny obiadek dla męża, uprać i uprasować mu koszule a w między czasie jeszcze zrobi zakupy i przytaszczy siaty do domu to gratuluję, bo ja do tej pory nie znalazłam przepisu jak to wszystko pogodzić. Codzinnie nie sprzatam, rzadko gotuję, raz-dwa razy w tygodniu zmywam (tzn. zmywarka) i nie widzę możliwości bycia doskonałą kucharką, sprzątaczką, żoną i matką przy moim trybie życia. I nie narzekam z tego powodu, że mam kurz na telewizorze czy “koty” pod łóżkiem. Jest czas sprzątania, prania i prasowania, ale nie kosztem czasu spędzonego z dzieckiem. W ciągu tygodnia mam dla Tomka najdłużej 4h dziennie i nie zamierzam ich marnować na to, żeby mąż miał codzinnie usmażone kotleciki i wyprasowaną koszulę.\nDomowe obowiązki zostawiam zazwyczaj na weekendy kiedy mam dużo więcej czasu…\nnajpierws może ogólnie do wszystkich 🙂\n– moje mieszkanie na pewno nie jest sterylne, ale jest o dziwo o wiele czystsze niż w okresie, gdy nie było dzieci (bo np. muszę je codziennie odkurzać).\n– mój mąż baaaaaaaardzo dużo robi przy dzieciach i nigdy nie ma do mnie pretensji o obiad czy inne tego typu sprawy (dlatego tym bardziej człowiek ma ochotę coś robić).\n– moje dzieci nie płaczą w drugim pokoju, gdy ja np. prasuje 🙂\nTo tak celem wyjaśnienia, bo czytając wasze posty doszłam do wniosku, że możecie nabrać mylnego wyobrażenia co do mojej osoby.\nMoje pytanie do was wzięło się stąd, że jak ktoś pisze na tym forum, że chciałby coś porobić w domu, czy wyspać się w nocy to wszyscy na niego naskakują (oczywiście mówię o swoim subiektywnym odczuciu), że co on sobie wyobraża, skoro ma dziecko to ma myśleć tylko o nim a nie o sobie ani domu. Tak jakby po narodzeniu dziecka wszystko się urwało, istnieje już tylko ona, reszta się nie liczy.\nJa myślę trochę inaczej. Dla mnie dzieci to uzupełnienie życia. Owszem, należy im poświęcać czas, ale z rozsądkiem – tzn. nie przerywać dotychczasowych swoich obowiązków dlatego, że są. Powinny widzieć jak rodzice sprzątają, gotują, prasują, a nie tylko mamę która stale tylko się z nimi bawi i nie robi nic innego. Przynajmniej ja widziałam moich rodziców wykonujących te wszystkie czynności i dlatego wydaje mi sie to normalne.\nA że chcę sobie ułatwiać życie? Taka jest prawda. Chcę mieć więcej dzieci, dlatego muszę to moje życie tak zorganizować, aby okres 0-2 lat nie był całkowicie wycięty z mojego życiorysu.\nNo widzisz, ja czytam twój post i się dziwię (szczerze, nie złośliwie). Mówisz, że masz przechlapane nocki, ale moim zdaniem masz to na własne życzenie. Na forum jesteś pewnie za to chwalona – taka dobra mama – dla mnie natomiast to jest dziwne. Ja nie chciałam mieć takich nocek, dlatego oduczałam dziecko jeść w nocy. w wieku 9 mies spał już od 8.00 do 7.00. I mam pełną świadomość, że nie był to przypadek, tylko mój wkład w to, że sytuacja wyglądała tak a nie inaczej.\nNie chcę Cię oczywiście pouczać :), bo wiem, że ty też mogłabyś pouczać mnie – jak to możliwe, że twoje biedne dziecko głodowało nocami :), ale ja takiego podejścia nie rozumiem i na pewno u mnie dzieci tak jadać nie będą.\nTwojemu jednak życzę smacznego 🙂\nNie wiem co napisały dziewczyny, bo niestety nie mam czasu na czytanie. Napiszę jak to jest u nas. Kiedy próbowałam prowadzić czyściutki dom stwierdziłam, że kompletnie nie mam czasu dla dziecka, bo Mały cały czas albo leżał w leżaczku, albo bawił się na brzuszku. A przecież jestem na wychowawczym. Poza tym porządki poczekają a Natan już nigdy nie będzie miał tych 6, 7, 8 itd. miesięcy. Już nigdy nie będzie taki przytuliński jak teraz. Nie chcę żeby mi te chwile uciekły i postawiłam na dziecko. I tak dużo czasu poswięcam na gotowanie, zakupy itp. Mam wyrzuty że jestem złą matką, nie przytulam go. Będzie z niego facet, ale chcę żeby był wrażliwy i delikatny. Nie wiem czy uda mi się to osiągnąć przez przytulanie i moją z nim bliskość, ale wydaje mi się że to może coś pomóc. Jeśli chodzi o dom to nie jest to na zasadzie że w domu jest syf, ale nie ma muzeum. Fakt że wszędzie są zabawki dziecięce, klocki itp. ale to jest dziecko. Już teraz jak na niego patrzę to widzę jak zaczyna się usamodzielniać (raczkuje) i nie zawsze mnie potrzebuje. Jest mi nawet przykro że kiedyś minie ten czas przytulania. Wtedy będę miała czas na porządki w domu i wszystko inne.\nMam nadzieję że mnie zrozumiałaś…\nmimo, że mówisz, że wypełnianie obowiązków domowych nie jest najważniejsze to dalej opisujesz jak je wypełniasz 🙂 a że wtedy kiedy się da – to jest jak najbardziej zrozumiałe 🙂\nNie, mój mąż nie konkuruje z dziećmi i nie mam o to obaw. Może właśnie dlatego tak chcę, aby mu było dobrze w życiu? tak samo jak dzieciom.\nTemat postu wziął się stąd, ze czytając różne wątki jakoś tak rzucały mi się w oczy teksty w stylu “on potrzebuje teraz twojego ciepła, musisz go cały czas nosić aby słyszał bicie twego” etc. Dotyczyły one marudnych dzieci. Wyobraziłam sobie więc, że są mamy, które większość dnia noszą dziecko na rękach, albo przy piersi.\nStrasznie ci zazdroszczę, że masz ju 3 dzieciaczków. Dzieci są super, tylko produkcja niestety długa, więc na następne będę musiała jeszcze poczekać 🙂\nZnasz odpowiedź na pytanie: Do mam stale noszących dzieci na rękach


Jak się uczyć języków? Nauka języka holenderskiego\nBy Artur 31/08/2019\nUczysz się języka holenderskiego już długi czas, ale masz wrażenie że stoisz w miejscu? Czujesz, że nie robisz postępów w nauce, lub są one delikatnie mówiąc niezadowalające? Dlaczego tak się dzieje?\nZanim zaczniemy odpowiedz sobie na pytanie czym dla ciebie jest nauka języka holenderskiego? Czy jest to chodzenie na zajęcia? Odrabianie zadań domowych z kursu? Zajrzenie od czasu do czasu do książki? Oglądanie holenderskiej telewizji?\nTo nie było podchwytliwe pytanie bo tak właśnie wygląda uczenie się dla wielu z nas. Jednak jest jeszcze coś z czego możesz nie zdawać sobie sprawy. Jest to znacznie ważniejsze w całym procesie nauki niż klepanie słówek, czy przeglądanie książki przed zajęciami. Czego zignorowanie sprawi, że nawet po najlepszym kursie zrobisz ledwie mały krok. Zaraz ci powiem co to jest, ale najpierw\nCo ma wspólnego nauka języka holenderskiego z randką z siostrą Godlewską?\nChodzi o przetrwanie. Żeby sobie nie zrobić dużej krzywdy czuwa nad tobą mózg. Ma on zapewnić ci przetrwanie na tej planecie.\nW całej swojej złożoności lubi on proste rozwiązania, nieskomplikowane wybory i chodzenie na skróty. Mózg chce, aby było lekko, łatwo i przyjemnie. No, a co jest lekkie łatwe i przyjemne? Spacerek po Primarku – ooo taaak. Oglądanie Netflixa z paczką chrupek – tak poproszę i daj mnie więcej. Lajkowanie fitneserek na Instagramie – oooo to to.\nNa naukę czasu zostaje bardzo mało, o ile w ogóle. Dlaczego tak się dzieje? Co sprawia, że to boli? Jeżeli myślisz, w negatywny sposób o nauce języka obcego to twój umysł postrzega go jako realne zagrożenie, którego trzeba unikać. Jego działanie nie zmieniło się od tysięcy lat, człowiek pierwotny unikał aktywności które mogły go zabić i ty też to robisz. Nie ważne, czy zagrożenie jest realne, czy tylko w głowie. Zatem\nSposób myślenia o języku\nMa znaczenie. Jeżeli ciągle powtarzasz sobie “ale mi się dzisiaj nie chce, dzisiaj sobie odpuszczę”, “co za durny język, no nie rozumiem tego, nigdy się nie nauczę!” to tak naprawdę chcesz się nauczyć, ale nie chcesz. Dokładnie tak samo jest z odchudzaniem. Od poniedziałku do piątku dieta, a weekend granic nie ma, niech wali się świat.\nJeżeli chcesz zmienić coś w swojej nauce, musisz zmienić to w jaki sposób nauka ci się kojarzy. Przełączyć się na tryb “muszę się nauczyć tego języka, muszę w końcu coś zmienić w swoim życiu!”. Nie twierdzę, że język holenderski ma się od razu stać pasją i jedynym celem w życiu.\nJednak, aby wszystkie twoje działa miały sens musisz zbudować pozytywne skojarzenia, bo twój mózg zawsze wybiera to co przyjemne. Polub język, posłuchaj jego melodyjności, zobacz jak jest logicznie zbudowany. Doceń swoją wytrwałość w dążeniu do celu, gdy inni bezsensownie skrolują fejsa. Nie bądź tą osobą, która sama sobie podstawia nogę.\nBez zmiany myślenia, nigdy nie osiągniesz swojego celu. Nauka to proces, jeżeli dzisiaj sobie nie odpuścisz to jesteś krok dalej.


blog o fotografii – Przemysl transportowy\nInternet jest różnorodnym źródłem wiadomości. Znajdują się tam wiadomości z dowolnej dziedziny. Owo na pewno znacznie poszerza horyzonty. Ludzie mogą czerpać z tegoż o wszelakiej chwili oraz w dowolnym miejscu. Jest toż bez kwestionowania wspaniałe udogodnienie. Niegdyś było o sporo trudniej doskonalić własne zainteresowania plus szczególnie wynikało toż z tegoż, że dostępność do czegokolwiek była utrudniona. Dzisiaj dzięki internetowi nie trzeba się z tymże borykać. Jest pewnie sporo miłośników fotografii, jednakowoż osób, którzy z tego żyją. Zatem również polecamy blog o fotografii, jaki ma wyjątkowo bogatą treść. Tam zasób wiedzy na ów temat jest przeogromny. Co istotne został on przede wszystkim stworzony dlatego, ażeby być inspiracją dla innych. Na pewno blog fotograficznyjest skierowany nie zaledwie dla zawodowców w niniejszej dziedzinie, ale także dla amatorów. Potrzeba również podkreślić, iż oprócz pozyskiwania tam informacji istnieje również opcja owego, żeby podzielić się własnymi spostrzeżeniami. Jakkolwiek nie wyłącznie sama treść fascynuje, ale jeszcze forma. Gdyż wszystko pozostało przeprowadzone przejrzyście plus każdemu artykułowi towarzyszą doskonałej klasy zdjęcia. Względem tegoż bardzo gorąco zachęcamy wejść na stronę elektroniczną: fotology.pl.\n29 marca 2018 blog fotograficzny, blog o fotografiiDodaj komentarz


Mowa nienawiści na ustach funkcjonariusza « Otwarta Rzeczpospolita\nWiadomości z Otwartej Rzeczpospolitej\t> Mowa nienawiści na ustach funkcjonariusza\nMowa nienawiści na ustach funkcjonariusza 2012/07/20\nPo ponad rocznym śledztwie udało się ustalić personalia człowieka, który pod pseudonimem „Protagoras” wypisywał na forach internetowych obraźliwe komentarze pod adresem Czeczenów. Winnym nawoływania do nienawiści jest 33-letni funkcjonariusz straży granicznej.\nZakładał nowe wątki, toczył dyskusję z internautami. Pisał między innymi: „Czeczeni zabijają w imię religii – jakiś rysownik namalował ich Wielkiego Pedofila i w odwecie chcą zabijać niewinnych ludzi.” „Maruda – wiesz dlaczego Francuzi, Holendrzy uciekają z własnych krajów? Bo kiedyś byli na tyle głupi, że wpuścili do siebie to ścierwo pasożytnicze a ono im się rozmnożyło. (…)\nProkuratura Rejonowa w Łomży oskarżyła funkcjonariusza o nawoływanie do nienawiści wobec uchodźców oraz znieważanie na tle różnic rasowych, narodowościowych i wyznaniowych osób narodowości czeczeńskiej. Oskarżony nie przyznaje się do winy twierdząc, że nikogo nie chciał obrażać, a jedynie wygłaszał w tej sposób swoje opinie.\nKategorie: Wiadomości z Otwartej Rzeczpospolitej


Event marketing: jak wykorzystać Halloween do zwiększenia obrotów w restauracji? - Smazymy\nStrona główna > Event marketing: jak wykorzystać Halloween do zwiększenia obrotów w restauracji?\nLampiony z dyni, wampirze zęby, paluchy wiedźmy – podpowiadamy jak przygotować Halloween w restauracji. Wielu restauratorów zastanawia się, jak podejść do promocji swojej restauracji. Czy lepiej wynająć zewnętrzną agencję, czy zatrudnić marketing managera? A może w ogóle do sprawy nie podchodzić i dobry produkt sam się obroni? Jeśli nurtują was podobne pytania – śpieszymy z pomocą. Na początek podpowiadamy, jak sprawnie wykorzystać event marketing. Zacząć możecie już zaraz – Halloween tuż tuż.\nDlaczego warto organizować wydarzenia tematyczne?\nKonkurencja na rynku restauracyjnym jest olbrzymia. W Polsce funkcjonuje około 68 tysięcy placówek gastronomicznych i każda z nich walczy o klienta. Aby osiągnąć sukces, należy mieć świadomość tego, co nas wyróżnia i umiejętnie to zakomunikować. Trzeba odpowiedzieć sobie na pytania: Co odróżnia mnie od konkurencji? W czym jestem lepszy? Co robię ciekawiej? Taka analiza jest potrzebna w każdym obszarze prowadzenia restauracji, także w event marketingu.\nTo, czym możemy się wyróżnić to na pewno dostosowanie do aktualnych trendów i potrzeb gości. Nie trzeba szukać daleko – wystarczy zajrzeć do kalendarza i wybrać kilka wydarzeń w roku, którymi zainteresujemy naszych klientów. Niech będą to wydarzenia, które pozwalają nam na dużą swobodę w działaniach np. stworzenie specjalnego menu, zmianę scenografii, angażującą komunikację w social media. Idealnym przykładem jest nadchodzące Halloween. Święto znane kiedyś głównie z amerykańskich filmów od paru lat zyskuje dużą popularność w Polsce. Nikogo nie dziwią już bale przebierańców, wydrążone dynie i dzieci w strojach wampirów pukające do drzwi z prośbą o cukierki. Warto skorzystać z tej mody.\nJak organizować wydarzenia tematyczne?\nHalloween to świetna okazja do przeprowadzenia ciekawych działań event marketingowych. Zacznijmy od menu. Środek jesieni, a więc też pełnia sezonu na dynie, dziczyznę, gęsinę, grzyby. Skorzystajmy z bogactwa tych produktów i stwórzmy halloweenową kartę, która przyciągnie gości do restauracji. Jeśli możemy pozwolić sobie na pewną dozę luzu i kreatywności, skorzystajmy z przepisów “mrożących krew w żyłach” – do kawy podajmy gościom gratis krwawe paluchy wiedźmy, a zamiast klasycznych drinków pikantną Bloody Mary.\nDo wydarzenia warto dostosować też wystrój restauracji, który znacząco wpływa na odczucia klientów. Najważniejsze jest stworzenie przytulnej atmosfery w miejscu z ciepłym, nieinwazyjnym światłem, gdzie każdy czuje się swobodnie. Podczas Halloween nie wahajmy się przygotować lampionów z dyni, które idealnie zastąpią zwykłe świeczki. Możemy także przygasić światło, stworzyć klimat nawiedzonego domu. Świetnie zadziałają przebrania obsługi kelnerskiej. Peleryna drakuli lub kapelusz wiedźmy będą atrakcją szczególnie dla najmłodszych gości.\nJak promować organizowany event?\nWydarzenie tematyczne jest doskonałym pretekstem do intensywnej komunikacji. Wokół niego możemy stworzyć treści do mediów społecznościowych, wysłać mailing i poinformować media o wydarzeniu.\nZacznijmy od mediów społecznościowych. Po co organizować Halloween, jeśli informacja o nim nie dotrze do naszych gości? W tym celu stwórzmy wydarzenie na Facebooku. Wymyślmy ciekawą nazwę, która nie będzie nudna, ale też jasno zakomunikuje, co tak właściwie organizujemy. Dlatego zrezygnujmy z nazw “Halloween w restauracji U Kasi” na rzecz nazw i ofert bardziej sprecyzowanych “Bloody Halloween u Kasi! Przez tydzień Krwawa Mery za 2 PLN!” Wydarzenie możemy wesprzeć płatną kampanią reklamową targetowaną pod odpowiednią grupę np. dorosłych w wieku do 40 lat mieszkających w promilu 10 km od restauracji.\nJeśli mamy bazę mailową klientów – koniecznie wyślijmy mailing dedykowany wydarzeniu. Możemy też skorzystać z mailingów zewnętrznych na portalach gastronomicznych – mamy wtedy większe szanse, że dotrzemy do nowych odbiorców.\nWarto także przygotować notkę prasową, w której poinformujemy media o organizowanym wydarzeniu. Pamiętajmy, żeby nie miała ona formatu stricte reklamowego. Postarajmy się zainteresować dziennikarzy opowieścią o restauracji i atrakcyjną ofertą. Nawet jeśli nie napiszą o nas od razu – może akurat znajdziemy się w zestawieniu miejsc z najlepszymi atrakcjami na Halloween?\nBurgerownie fastfood halloween Hotele marketing Minibary\nrestauracje Sushi zarządzanie


Czyste, słoneczne, prywatne i idealnie położone.\nDomek gościnny Howard Street to przestronny i wykwintny apartament w południowej części Burlington. Patroni pensjonaty odkryją, że to miejsce łączy urok i intymność pensjonatu z niezwykłą prywatnością i niezależnością. Ten słoneczny i nieskazitelny pokój znajduje się na całym drugim piętrze wolnostojącego powozowni. Apartament z dużym łóżkiem i pojedynczym łóżkiem oraz aneksem kuchennym (pamiętaj, że w aneksie kuchennym nie ma kuchenki ani piekarnika. Istnieje wiele małych urządzeń na blacie.), prywatna łazienka, część mieszkalna, jadalnia, wejście na zewnątrz, Wi-Fi, telewizor, klimatyzacja i parking. Miejsce to jest wyjątkowe ze względu na swoją prywatność i wystrój oraz jest odpowiednie dla tych, którzy szukają romantycznych wypadów, a także dla osób podróżujących służbowo, które chcą mieć miejsce do pracy.\nApartament z miękkimi kolorami i szafkami z baldachimem jest urządzony w słonecznym domku na plaży. Świetliki zapewniają całoroczną jasność. Południowy taras z widokiem na rozległe dziedzińce, które niedawno zostały przedstawione podczas wycieczki po ogrodzie The Flynn Theater Garden.\nDomek gościnny Howard Street znajduje się niecałą milę stąd lub niedaleko uczelni, targu Burlington, dzielnicy South End Arts i wybrzeża jeziora Champlain.\nNIE MA ŻADNEJ DODATKOWEJ OPŁATY ZA SPRZĄTANIE.\nWszyscy dorośli goście muszą być w pełni zaszkoleni.\nTen wyjątkowy apartament znajduje się w odległości spaceru od centrum Burlington oraz sklepów i restauracji. Góry Zielone i Szampan wabią Tereny uprawne Shelburne Farms ukołyszą duszę. W samym sercu South End w Burlington, browary, studia i miejsca rozrywki znajdują się zaledwie kilka kroków od Howard Street Guest House.\nTwoja gospodyni, Andrea, jest na miejscu i dostępna do konsultacji na temat lokalnych działań lub innych pytań. Usługa prania jest świadczona dla podróżnych, którzy przebywają poza domem przez dłuższy czas.


Rewolucja na Twitterze. Polubienia przy pomocy serduszek - Polsat News\nRewolucja na Twitterze. Polubienia przy pomocy serduszek\n03.11.2015, 20:01 Kultura\nFlickr/keiyac/CC BY 2.0\n- Najwięcej możesz powiedzieć sercem - czytamy w najnowszym wpisie twórców Twittera. Serca to od dziś nowa metoda wyrażania entuzjazmu na tym portalu społecznościowym.\n— Twitter (@twitter) listopad 3, 2015\nSerca zastąpiły inny symbol - gwiazdki, które do tej pory służyły internautom do dodawania tweetów do ulubionych. Mają taką samą funkcję, jak dobrze znany kciuk z facebook’a i oznaczają to samo: lubię to.\nTwitter wyjaśnia, że zmiana została podjęta dlatego, że gwiazdki i dodawanie do ulubionych wywoływały dezorientację u nowych użytkowników portalu. - Możesz lubić wiele rzeczy, ale nie wszystkie muszą należeć do ulubionych - dodają twórcy serwisu.\nO wyborze symbolu serca zadecydowała jego uniwersalność. - Serce jest bardziej ekspresywne, wyraża więcej emocji, łączy ludzi. W czasie testów okazało się, że użytkownicy je uwielbiają - podają twórcy Twittera.


mantykora | Mityczne Potwory, chińskie demony, mityczne stworzenia, mitologiczny potwór. Gormiti oraz Bakugany.\nMantykora to przerażający potwór o ciele i nogach lwa,ogonie olbrzymiego skorpiona i okropnie zniekształconej twarzy człowieka. Słowo mantykora pochodzi z dawnego perskiego określenia mardkhora, oznaczającego,, ludojada,,. Mantykora często grasuję w lesie i podkrada się do ofiar z ostrożnością wielkiego kota.\nTagi: mantykora mit, pół lew pół skorpion pół brzydki człowiek, przerażający potwór


Co oznacza LGPIN i ASAP w wyniku biopsji gruczołu krokowego?\nW wyniku biopsji gruczołu krokowego mam napisane: w płacie prawym dominuje rozrost o charakterze śródnabłonkowej neoplazji małego stopnia - LGPIN. W płacie lewym Hyperplasia nodularis oraz ognisko o morfologii małych atypowych cewek - ASAP. Biopsja była wykonana z powodu wysokiego PSA - 11 ng/ml. Co oznaczają terminy ASAP i LGPIN?\nASAP jest skrótem od pierwszych liter rozpoznania histopatologicznego w języku angielskim - Atypical Small Acinal Proliferation oznaczającego atypową proliferację małych zrazików. Zmiany o charakterze ASAP podejrzane są w kierunku złośliwości, ale nie spełniają wszystkich kryteriów upoważniających do rozpoznania raka gruczołu krokowego. Rozpoznanie atypowej proliferacji w obrębie gruczołów pęcherzykowych zmusza do bacznej obserwacji pacjenta i w większości przypadków jest wskazaniem do wykonania ponownej biopsji gruczołu krokowego.


Wysłany: 22:37:06 02-07-08 Temat postu:\nok napisze ale chyba bede w Slytherinie bo tam byla moja mama a tata to mugol\na jak mam sie dosatc do hogwartu jak mam na razie 12 k ?? musze dalej zbierac ?\nOstatnio zmieniony przez KlaudiaLaFleur dnia 22:38:29 02-07-08, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 22:39:31 02-07-08 Temat postu:\nA to pewnie tak...ja jestem w Hufflepuff'ie.\nZnalazłaś już jakieś pieniądze ?\nWysłany: 22:40:16 02-07-08 Temat postu:\nnom mam 12k na razie ale w domu jestem, a trzeba kupic kufer i te inne rzeczy\nOstatnio zmieniony przez KlaudiaLaFleur dnia 22:40:38 02-07-08, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 22:47:29 02-07-08 Temat postu:\nJa pojechałam do Hogwartu niemając niczego Ale później z Hogwartu poszłam do Hogsmeade a z tamtąd do Londynu i wtedy kupiłam sobie dużo rzeczy (najważniejsze czyli: księge, kociołek, różdżkę i kufer. a i jeszcze przybory do pisania. Na reszte zbieram kase (mam dopiero 3g 15s 2k) czyli nawet sowy nie kupie (chyba...bo nie pamiętam ile dokładnie kosztuje, a jeśli kupie to taką najgorszą;p),\nOstatnio zmieniony przez ...::Justyna::... dnia 22:48:11 02-07-08, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 22:48:32 02-07-08 Temat postu:\nno to zaraz pojade do Hogwardu XD\nWysłany: 22:51:04 02-07-08 Temat postu:\nA zrobiłaś liste zadań dzięki którym będziesz mogła tam jechać?\nWysłany: 22:54:11 02-07-08 Temat postu:\nnom zrobilam i juz jestm w Hogwarcie ^^\nWysłany: 22:55:01 02-07-08 Temat postu:\nO to szybka jesteś ;D ja robiłam i robiłam te zadania....\nWysłany: 22:56:40 02-07-08 Temat postu:\nlatwe byly te zadania XD\nWysłany: 23:00:54 02-07-08 Temat postu:\nMi dużo czasu zajmowały widziałam Twój profil wyśpij się i zbieraj kase i doświadczenie by móc iść do Hogsmeade\nWysłany: 23:10:37 02-07-08 Temat postu:\na jak sie zycie zdobywa ?\nWysłany: 23:12:02 02-07-08 Temat postu:\nIdź do skrzydła szpitalnego lub zjedz czekoladową żabe\nWysłany: 19:25:34 03-07-08 Temat postu:\nA jaki Ty masz tam nick i od jak dawna tam jesteś ?\nGram w to od połowy lutego. Jusstyna (Puchonka) kojarzę Cię z WS. Klaudii jess jeszcze nie widziałam, ale się przyjrzę. Cieszę się, że się wam podoba.\nOstatnio zmieniony przez Vivianna dnia 19:26:50 03-07-08, w całości zmieniany 2 razy\nWysłany: 19:38:00 03-07-08 Temat postu:\nJa ostatnio znalazłam w necie taką grę Chuzzle, ściągnęłam ją i czasami sobie pogram, dobra jest żeby wyostrzyć koncentrację Może i trochę prostacka, ale ja tam ją lubię\nWysłany: 19:51:23 03-07-08 Temat postu:\nFuj, zboczency .


Sklepowicz i Rola o zamordowaniu Jolanty Brzeskiej oraz upadku Kościoła katolickiego – Tajne Archiwum Watykańskie, czyli Wielka Pobudka Słowian\n31 października 2017 31 października 2017 afera reprywatyzacyjna, aneks do raportu ws. WSI, Czarnuszka siewna (Nigella sativa), islamizacja Niemiec, Jolanta Brzeska, o. Grzegorz Kramer SJ, papież Franciszek, ul. Nabielaka 9\nPoprzedni Poprzedni wpis: Mięso świeciło w ciemności. Sanepid zamiast strzec bezpieczeństwa żywnościowego Polaków, truje Naród szczepionkami\nDalej Następny wpis: Janusz Zagórski: Informacja z pierwszej Narady Środowisk Niezależnych i Alternatywnych, jaka miała miejsce w dniach 28-29.10.2017 r. we Wrocławiu


Brzeźno. Przed szkołami policjanci rozmawiają o bezpieczeństwie\nDodano: 5.09.2019 12:25\nPolicjanci z Komendy Miejskiej Policji w Koninie pojawiają się przed szkołami i rozmawiają o bezpieczeństwie. Odwiedzili między innymi szkołę w Brzeźnie, w gminie Krzymów.\nWraz z funkcjonariuszami byli pracownicy Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego oraz przedstawiciel Urzędu Gminy. Pracownicy WORD zabrali ze sobą specjalną maszynę, pokazującą skutki kolizji drogowej. Chętny siada na samochodowy fotel, przypinany jest pasami bezpieczeństwa i po niewielkiej pochylni zjeżdża w dół, aby na końcu uderzyć w przeszkodę. Ten zjazd imituje uderzenie samochodem w przeszkodę przy prędkości około 7 km/h. Poza próbami na tym sprzęcie, uczniowie i rodzice mogli poświęcić chwilę na rozmowę z policjantami.\nCzytaj więcej na temat:policja Konin, policjanci w Brzeźnie, szkołą Brzeźno, profilaktyka,\nDodano: 05.09.2019 17:28 Przez: monia


Jak uprościć system fakturowania?\nOrganizacje osiągają założone cele poprzez tworzenie najlepszego produktu lub usługi dla klientów oraz optymalizację całkowitego kosztu posiadania. Jednym z systemów pomagających firmom jest Procure to Pay (P2P).\nWdrożenie DDMRP w praktyce\nDlaczego stosowane obecnie metody zarządzania materiałami i towarami w łańcuchu dostaw działają coraz gorzej i dlaczego DDMRP rozwiązuje wiele problemów, z którymi boryka się obecnie ogromna większość przedsiębiorstw produkcyjnych i dystrybucyjnych?\nKonferencja Demand Driven Technologies\nSerdecznie zapraszamy na konferencję organizowaną przez Demand Driven Technologies, która odbędzie się w dniach 7-8 czerwca w Nicei. Na konferencję zapraszamy w szczególności kadrę zarządzającą średniego i wysokiego szczebla zarządzającą zakupami i łańcuchem dostaw.


Maraton Pisania Listów w Zespole Szkół Technicznych i Ogólnokształcących - Starostwo Powiatowe w Kędzierzynie-Koźlu\nMaraton Pisania Listów w Zespole Szkół Technicznych i Ogólnokształcących\n11 grudnia szkolna grupa Amnesty International działająca przy Zespole Szkół Technicznych i Ogólnokształcących w Kędzierzynie-Koźlu zorganizowała Maraton Pisania Listów. Pisano w obronie wielu osób pochodzących m.in. z Białorusi, Grecji, Chin, Azerbejdżanu, Egiptu, których podstawowe prawa zapisane w Deklaracji Praw Człowieka są łamane. Wśród uczestników maratonu byli nauczyciele, dyrekcja szkoły oraz bardzo wielu zwolenników akcji – wśród nich Jerzy Pałys - Członek Zarządu Powiatu Kędzierzyńsko-Kozielskiego reprezentujący Starostę Powiatu Józefa Gismana, uczennice Publicznego Gimnazjum Nr 10 w Kędzierzynie – Koźlu i absolwenci szkoły. W ciągu 12 godzin uczestnicy maratonu napisali 1300 listów. Wszystkie wysłane zostały do decydentów politycznych, którzy mogą mieć wpływ na uwolnienie poszczególnych osób, w obronie których napisano listy.\nOpublikował: Administrator Strony Data publikacji: 14-12-2009 10:51


Fachowy program księgowy | Zaskocz siebie\nNie brakuje na terenie naszego kraju osób chcących zwyczajnie w najbliższym czasie zdecydować się na profesjonalny pod wieloma względami oraz na wielu płaszczyznach program typowo księgowy. Obecnie nie brakuje zaś rozmaite rozwiązań, które są popularne w gronie wielu Klientów, którzy lubią zwyczajnie zalety a także walory – elementów tego konkretnego typu. Czym jednakże odróżnia się realnie fachowy program księgowy? Jakie ma tak de fakto bardzo istotne zalety oraz walory właśnie po swojej stronie? Bez wątpienia profesjonalny program księgowy jest tak popularny, ponieważ między innymi można liczyć na wyjątkowo atrakcyjne warunki w temacie finansowym.\nNie trzeba zatem wydawać niepotrzebnie zbyt dużo gotówki, co tak rzeczywiście ma niebagatelne znaczenie i w sumie jest po prostu wyjątkowo kluczowe. Czym jeszcze odróżnia się faktycznie profesjonalny program księgowy? To na pewno taka sprawa, że elementy właśnie tego konkretnego typu są po prostu jedyne w swoim rodzaju. Odróżniają się między innymi tym, że obsługa jest rzeczywiście wyjątkowo prosta i nikomu nie powoduje żadnych większych trudności. Na dodatek programy księgowe tego właśnie konkretnego typu posiadają zwyczajnie rozmaite funkcje. Bez żadnego kłopotu można wykonywać rozmaite rozliczenia, które są tak realnie konieczne np w aspekcie prowadzenia własnej firmy lub przedsiębiorstwa. Oprócz tego fachowy program księgowy jest – kolokwialnie pisząc – pod opieką specjalistów. Można zatem liczyć na serwis, gdyby coś nie działało do końca optymalnie i ukazały się którekolwiek błędy właśnie na tym konkretnym polu.\nZobacz także: https://www.ksiega-podatkowa.pl/historia-wersji/skp-2016-2020.


Habring² Chrono-Felix [dostępność, cena] - CH24.PL\nMaria i Richard Habring stworzyli w swoim małym, austriackim atelier jeden z bardzo niewielu przyczółków prawdziwej, zegarmistrzowskiej sztuki poza Szwajcarią. Marka nazwana ich nazwiskiem sama tworzy nie tylko własne zegarkowe projekty, ale i napędzające je mechanizmy. Zadanie to niełatwe, ale wytrwałość Marii i Richarda doceniają wszyscy, na czele z genewskim GPHG. A11, pierwszy w pełni manufakturowy kaliber Habring², powstał dokładnie na 10. urodziny firmy, dokładnie 4 lata temu (czytaj TUTAJ). Teraz na jego bazie stworzony został ręcznie nakręcany kaliber z chronografem – A11C-H1.\nLiczący sobie raptem 6,5 mm grubości mechanizm ma licznik 30-minutowy i centralną sekundę. Start, stop i reset obsługiwany jest jednym przyciskiem, ulokowanym na godz.2 koperty. Ręcznie nakręcana sprężyna kumuluje energię wystarczającą na 48h pracy.\nKopertę Chrono-Felixa zrobiono ze stali i zwymiarowano na 38,5 mm średnicy oraz 10,5 mm wysokości. Od frontu zamyka ją wypukłe, szafirowe szkiełko. Pod nim z kolei widać srebrną tarczę z delikatną fakturą i prostymi indeksami, niebieskimi wskazówkami oraz dwoma małymi licznikami – sekundą i licznikiem minutowym stopera.\nHabring² Chrono-Felix kosztuje 6.250EUR (~26.790PLN). Dostępny od zaraz u wybranych dystrybutorów marki.\nNazwa modelu Felix-Chrono\nSymbol mechanizmu A11C-H1\nCena (PLN) 26,790\nKategorie: AktualnościTagi: chronograf, Felix, Habring\nOne thought on “Habring² Chrono-Felix [dostępność, cena]”\n9.10.2018 o 9:33\nAbsolutnie mój gust lecz absolutnie nie mój zasięg finansowy.


Pszczyna. ogrody zoologiczne - Otwarty Przewodnik Krajoznawczy\nW pokazowej zagrodzie żubrów\nWiosną 1865 książę von Pless podarował carowi Rosji Aleksandrowi II. 20 jeleni pszczyńskich, a w zamian otrzymał z Białowieży cztery żubry ? byka i trzy krowy. Dzięki temu uratowano polskie żubry przed zagładą.\nTeren parku stanowią głównie śródleśne łąki umożliwiające zwierzętom i ptakom bytowanie w warunkach zbliżonych do naturalnych. Żyją w nich, na różnych ogrodzonych obszarach, na które wchodzi się po drewnianych drabinach przerzuconych nad płotami, różne gatunki.\nZoo, czyli największe tropiki w Europie\nW najstarszym ogrodzie zoologicznym świata ? został założony w 1878 r. ? w lipcu 2011 roku oddano do użytku największy kompleks lasów tropikalnych na terenie całej Europy.\nSamo miasteczko to mały kurort. Wzdłuż wybrzeża ciągnie się deptak. Przy nim wiele knajpek i sklepików. Plaża jest kamienista. Przy plaży jest wielka atrakcja Koktebelu ? Delfinarium.\nPołożona jest niedaleko Słupska, na skraju wsi, wśród bukowego lasu. To... kompleks rekreacyjny. Nad brzegiem jeziora Zamełowskiego stoi okazały hotel (spa), a na sztucznej wyspie ? restauracja i domy z luksusowymi apartamentami.


home – CentroZap\nDo wydarzeń w ludzkim życiu, jakie są w rzeczywistości ważne zalicza się między innymi ślub. W lokalnej tradycji zawarcie związku małżeńskiego zawsze wiąże się z weselem, na jakie zaprasza się gości. O ile panowie nie mają większego kłopotu, jak ubrać się z tej okazji, to panie notorycznie zastanawiają się, jaka sukienka na wesele będzie dobra. […]\nPoszukujesz fachowca, jakim jest prywatny detektyw w Krakowie? Wypatrujesz profesjonalnych usług detektywistycznych, które będą stały na niesłychanie wysokim poziomie? Pragniesz mieć pewność, iż wybrane przez Ciebie biuro detektywistyczne w Krakowie spełni Twoje wymagania? Prowadzona przez nas agencja detektywistyczna świetnie wpisuje się w Twoje wymogi. Proponujemy usługi doświadczonych detektywów, którzy posiadają wszystkie wymagane obowiązującym aktualnie prawem […]\nBrak słusznego wyświetlania się strony przekładać się będzie na straty finansowe, co wolno ograniczyć poprzez monitoring dostępności stron internetowych. Gdy nie jest dostępna dla Użytkowników, wtedy w coraz to bardziej konkurencyjnym otoczeniu będą oni wypatrywać alternatywy. Tracić wolno w ten sposób nowych internautów, czy konsumentów. Inwestując w monitoring działania stron www, wolno korzystać z dostępu […]\nPomoc trafnych służb detektywistycznych jest koniecznością w co niektórych przypadkach, jakie zdarzają się w życiu. Oglądając filmy sensacyjno-kryminalne z detektywem w roli głównej wolno poznać wiele nieprawdziwych stereotypów o pracy detektywa. Warto niemniej jednak zderzyć się z rzeczywistością oraz zaznajomić realne sposoby działań wywiadowców oraz dowiedzieć się, kiedy z takich metod wypada skorzystać.Zadania, z jakimi […]\nJestem fachowym stolarzem, który swoje usługi świadczy już od dawna. Od samego początku dbam o to, aby to jakość moim usług była na pierwszym miejscu. Ci, którzy zdecydują się skorzystać właśnie z mojej propozycji, mogą być pewni własnej całkowitej satysfakcji. Na rynku usług stolarskich wyróżniam się w głównej mierze dostatnią ofertą, rzetelnym podejściem do powierzonych […]\nPragnąc zdobyć wiedzę i doświadczenie o interdyscyplinarnym charakterze – należałoby zwrócić uwagę na okazję, jaką dają uprawnienia budowlane. To naturalnie do tych zaszczytnych uprawnień pomagamy się przygotowywać – z kompletnym spektrum materiałów oraz możliwości. Czas wobec tego zagłębić się w temat nieco bardziej oraz co istotniejsze wątki, które się z tym łączą. Uprawnienia budowlane – […]\nKosmetyki naturalne cieszą się coraz większą wziętością wśród pań, jakie nie chcą już dostarczać swojej skórze chemii. Kobiety mają przytomność, iż wiele kosmetyków dostępnych dziś na rynku znamionuje się kiepskim działaniem na skórę. Wychodząc vis-a-vis potrzebom współczesnych kobiet chcących odpowiednio zatroszczyć się o swoją skórę, oferujemy ekologiczne preparaty naturalne najwyższej jakości. Ekologiczne kosmetyki naturalne – […]\nMedi-Optyka gorąco zaprasza do zapoznania się z propozycją! To salon optyczny Tarnów, w którym każdy pacjent otrzyma najlepszej jakości usługi dostosowane do indywidualnych wymogów. Dążymy do spełnienia wszelkich indywidualnych wymagań, jakkolwiek przenigdy kosztem jakości proponowanej usługi. Jesteśmy pewni, iż spersonalizowana pomoc, jaką gwarantujemy w stworzonym przez nas Centrum Okulistycznym będzie całościową odpowiedzią na potrzeby w […]


SONY XAV-AX100C2 6,4" Android Auto BT USB STOPOL GROUP\nKENWOOD stacje multimedialne\nALPINE stacje multimedialne\n» SONY stacje multimedialne\n» SONY XAV-AX100C2 6,4" Android Auto BT USB\nPHANTOM dedykowane stacje multimedialne(15)\nUNIWERSALNE STACJE MULTIMEDIALNE(36)\nPHANTOM stacje multimedialne(12)\nKENWOOD stacje multimedialne(2)\nALPINE stacje multimedialne(3)\nPIONEER stacje multimedialne(10)\nPIONEER Radia samochodowe(6)\nSONY stacje multimedialne(3)\nPHANTOM samochodowe odtwarzacze DVD(1)\nNEXT BASE Przenośne odtwarzacze DVD(2)\nBMW Głośniki dedykowane Ground Zero(47)\nMERCEDES Głośniki dedykowane Ground Zero(9)\nRejestratory jazdy DVR(8)\nHANTOM Czujniki parkowania(13)\nwybierz ALPINE AMPIO DDPAI Ground Zero HANTOM KENWOOD KICX LEGENFORD NaviPremium NEXT BASE Phantom Pioneer SONY TESA XBLITZ\nDDPAI MINI ONE "NIGHT VISION" FULL HD 32GB\nSONY XAV-AX100C2 6,4" Android Auto BT USB\nSONY XAV-AX100C2 USB BT STACJA MULTIMEDIALNA ANDROID\n2-DIN 6,4" Android Auto™\nStacja multimedialna z ekranem (6,4˝) i łączem Bluetooth®\nAndroid Auto to technologia, która umożliwia korzystanie z platformy Android również w trakcie jazdy samochodem. Prosty, intuicyjny system obsługi i nowe polecenia głosowe zaprojektowano tak, by prowadzący pozostawał skoncentrowany na drodze.\nZestaw XAV-AX100C2 jest wyposażony w wyraźny i czuły ekran dotykowy. Do złudzenia przypomina on ekran smartfona, co ułatwia obsługę i zwiększa bezpieczeństwo korzystania z zestawu w trakcie jazdy. Większa wrażliwość na dotyk i lepsza widoczność obrazu poprawiają komfort użytkowania, szczególnie podczas jazdy późną nocą i w oślepiającym słońcu.\nZestaw XAV-AX100 to również sprzęt audio o dużej mocy. Wzmacniacz Dynamic Reality Amp 2 o mocy 4 x 55 watów oraz system wzmacniania basu EXTRA BASS zapewni głęboki i dynamiczny dźwięk. Uzupełnieniem systemu EXTRA BASS jest 10-pasmowy korektor graficzny, który daje użytkownikowi pełną kontrolę nad brzmieniem. Ponadto, 3 wyjścia na wzmacniacz umożliwią podłączenie dodatkowych wzmacniaczy i głośników, które pozwolą na stworzenie niepowtarzalnego, „skrojonego na miarę” systemu audio dla najbardziej zasłuchanych kierowców.\nNa uwagę zasługuje też opracowana przez firmę Sony technologia Dynamic Stage Organizer (DSO), która poprawi odbiór dźwięku z głośników zainstalowanych w przednich drzwiach samochodu. DSO pozwala odpowiednio skorygować sygnał i stworzyć wrażenie reprodukcji dźwięku przez wirtualne głośniki zainstalowane w desce rozdzielczej.


15 kwietnia 1942: W kamieniołomach w krakowskiej dzielnicy...\nWydarzenia z kalendarza historycznego: 15 kwietnia 1942\nWydarzenie z dnia 15 IV 1942 - 77 lat temu.\nKraków, małopolskie, 15 kwietnia 1942, środa\n: W kamieniołomach w krakowskiej dzielnicy Podgórze Niemcy utworzyli obóz pracy ”Liban”. Okres: XX wiek, zakres terytorialny: Polska, ziemie polskie, z Polską związane. Wydarzenie wybrano z bazy liczącej 53 825 pozycji. Dane o wydarzeniu pochodzą z bazy z dnia 20 sierpnia 2019 roku (dzień tygodnia: wtorek, godzina 09:53). Kod identyfikacyjny wydarzenia w19420415ppk00.\nZwiązane w kalendarzu z datą wydarzenia - 15 kwietnia 1942\nKalendarz wydarzeń - wydarzenia w dniu 15 kwietnia 1942\nKalendarz urodzin - urodzeni 15 kwietnia 1942\nKalendarz zgonów - zmarli 15 kwietnia 1942


Filmy o wielkich górach zawsze inspirują tak filmowców jak i kompozytorów filmowych. Zapadającą w pamięć, znakomitą muzykę napisali do takich filmów w latach 90-ych Hans Zimmer przy okazji K2 czy Trevor Jones do Na krawędzi. Sprawdzony w kinie epickim i przygodowym James Newton Howard również dostał taką szansę w 2000 roku, w przypadku rozgrywającego się w Himalajach filmu przygodowego Martina Campbella pt. Granice wytrzymałości. Sam film to może nie klasa K2, ale zapewnia bardzo dobrą akcję i rozrywkę z wieloma scenami mrożącymi krew w żyłach, gdy bohaterowie wiszą nad niebotyczną przepaścią lub gdy próbują uratować się przed zabójczą lawiną. Znając twórczość Jamesa Newtona Howarda, ilustracja muzyczna do takiego filmu prawdopodobnie będzie rozpisana na wielką orkiestrę, prowadzoną przez znakomite u tego kompozytora wyczucie rytmu i melodii.\nI pomyłki nie będzie. Vertical Limit to częściowo epicki, porywający Howard, który doskonale wykorzystuje szansę muzycznego sportretowania na ekranie epickich krajobrazów i oszałamiających widoków. Vertical Limit pochodzi z roku 2000 i znając kompozycję Howarda do wyśmienitego Dinozaura, od razu "rzuci" nam się w uszy dość stylistyczne podobieństwo obu tych ścieżek dźwiękowych. Album rozpoczyna się porywająco. Pierwsze utwory intonują nam brawurowo główny temat, który posiada wszystko czego zażyczyć sobie może fan heroicznej i brawurowej muzyki orkiestrowej. Ścieżka Three Years Later akompaniuje w filmie scenom przelotu helikoptera pomiędzy górskimi przełęczami i sposób, w który Howard portretuje te sceny swym muzycznym pędzlem przywołuje w pamięci słynny wlot śmigłowca na wyspę w Parku Jurajskim i ilustrację Williamsa, co chyba jest nie lada komplementem dla autora Vertical Limit. W pewnym również sensie Howard otwiera album w ten sam sposób jak kapitalne Egg Travels kompozycję z Dinozaura. Po Howardzie można zawsze spodziewać się znakomitych i zapadających w pamięć tematów głównych, które spajają całą partyturę i nie inaczej jest w tym przypadku. Drugi z tematów głównych, równie znakomity co wyżej opisany, mamy okazję usłyszeć w You Wanna Do This?. Niestety jest to mniej więcej przeróbka jednego z pomniejszych tematów Dinozaura, choć nadal brzmi, trzeba to przyznać: rewelacyjnie. Howard obok potężnego, symfonicznego brzmienia jak zwykle nie zawodzi w temacie perkusji, czy jest to etniczny podkład bębnowy czy monumentalna perkusja w stylu Jerry Goldsmitha.\nPartytura posiada sporo momentów wejścia heroicznych fanfar, również opisujących potężne góry (podobnie jak Zimmer w K2), zaimplementowane są krótkie partie chóralne, które wzmacniają poczucie epickości a elementem, który robi duże wrażenie jest wykorzystanie etnicznych fletów w przeciągłych, niemal mistycznych interwałach, co jeszcze bardziej podnosi wrażenie kolosalnej wielkości. W naprawdę bardzo dobrej muzyce akcji szczególnie na kolana rzuca intensywność i rozmach jednego utworu, a mianowicie Avalanche. Synkopowana sekcja dęta wykonuje budujące sekwencje, wsparta napełnioną adrenaliną perkusją. Howard osiąga tym utworem raczej nieosiągalny poziom jeżeli chodzi o opartą o orkiestrę muzykę akcji w dzisiejszej muzyce filmowej z Hollywood. Jedynie wypada żałować, iż utwór jest tak krótki....\nJak widzimy, dotąd soundtrack ten kwalifikował się do miana rewelacji, ale niestety sprawy przybierają dziwny obrót od otworu ósmego, kiedy kompozycja traci swój wyraz... Tematyczna płodność i brawurowe prowadzenie orkiestry zamienia się nagle w subtelny underscore, prowadzony przez delikatne, liryczne brzmienie orkiestry, które można zaobserwować również w innych projektach kompozytora. Niestety, muzyka wydaje się iść ku "nikąd". Howard tworzy trochę napięcia, zabarwia muzykę etniką instrumentów drewnianych i choć jest to ilustracja w pewnej mierze refleksyjna i subtelna, trudno się oswoić z takim "wyhamowaniem" po tak brawurowej i pełnej adrenaliny pierwszej fazie. Zaryzykowałbym stwierdzenie iż James Newton Howard jest w tej fazie albumu bardzo "kliszowy". Stosunkowo rzadko autor nawet sięga po swoje dwa znakomite, główne tematy. Trochę ożywienia daje trzymające w napięciu Nitro, gdy włączona zostaje potężna, pulsująca perkusja i terminowany przez Howarda w filmach Shyamalana mroczny nastrój. Drugim utworem, który wydaje się być "wybudzeniem" z usypiającego tła jest Peter's Jump/Tom's Heart z ponownie doskonałym użyciem etnicznych fletów (przypominających Jurassic Park Williamsa) i wybuchowej, synkopowanej akcji. Ale nawet mimo tych epizodycznych wejść brawurowej orkiestry, muzyka niestety w większości jest dość nudna i absolutnie słabo inspirowana, wydaje się, że jest tylko po to aby zapełnić wydarzenia na ekranie - pozbawiona jest jakiejś myśli przewodniej.\nVertical Limit ma niezaprzeczalne zalety. Pierwsze 20 minut to James Newton Howard na swoim absolutnie najwyższym poziomie. Wada to niezbyt wciągająca i ciekawa muzyka w drugiej połowie albumu. Problem nie leży w kwestii jakości samej muzyki, ale tym razem w sekwensowaniu albumu, na którego początek zostało wrzucone wszystko co najlepsze. Błędem producentów jest to iż tym razem umieścili muzykę chronologicznie w stosunku do jej występowania w filmie a należało stworzyć album, który zachowywałby balans między swoją epicką a liryczną naturą - na pewno wrażenia byłyby jeszcze lepsze. Jak już wspomniałem, Granice wytrzymałości czerpią dużo z pół roku wcześniejszej kompozycji do Dinozaura, natomiast w jednym z lirycznych podtematów możemy się doszukać podobieństwa do emocjonalnego tematu z Niezniszczalnego, również z tego samego roku. Jak widzimy rok 2000 był dla Jamesa Newtona Howarda rokiem znakomitym, tworząc trzy ścieżki dźwiękowe na naprawdę wysokim poziomie. Choć ta kompozycja nie posiada takiej klasy jak dwie w/w, śmiało można polecić ją każdemu fanowi JNH i wystawnej, epickiej muzyki napisanej z "nerwem".\n14. Peter's Jump/Tom's Heart (6:00)\nmi się tam podoba ta płytka - sporo zapożyczeń, sporo niespójności, ale jednak w jakiś sposób urzeka.\nprzecież nie piszę, że mi się nie podoba ;) Jako w pewnym sensie "kryrtyk" musiałem wypunktować pewne wady, jednak Vertical Limit ma również niezaprzeczalne zalety. Często wracam do tej ścieżki, bo bardzo fajnie się jej słucha - jak mówisz: urzeka :)\nPS. Czy planujecie reckę Alive, skoro już jesteśmy przy górskich tematach?\nRozszerzając nieco swoją wypowiedź... Solidny temat główny oraz całkiem niezła pierwsza połowa albumu (do utworu nr 7), lecz dalej score traci na wartości. Stąd "tylko poprawnie".


HomeAmerican Experience (Polski)\nSkopiuj Link Schowaj\nsenator Henry Cabot Lodge. 1916. Dzięki uprzejmości: Biblioteka Kongresu\nJeśli Woodrow Wilson miał jednego nieprzejednanego wroga politycznego, był nim Senator z Massachusetts, Henry Cabot Lodge., Lodge, Dziedzic morskiej fortuny, był synem dwóch zamożnych bostońskich rodzin-Cabots i Lodges. Był błękitnokrwistym Republikaninem, konserwatystą, nie lubiącym imigrantów i zdeterminowanym, aby chronić suwerenność Stanów Zjednoczonych, pokonując Ligę Narodów.\nLodge urodził się w maju 1850 roku w Bostonie, chociaż to nadmorskie miasto Nahant, które kochał jako chłopiec, i przyszedł reprezentować w Izbie Reprezentantów. Po ukończeniu Harvardu w 1876 roku z pierwszym doktoratem., w naukach politycznych przyznawanych przez tę instytucję, Lodge ożenił się z kuzynką, Anną Cabot Mills Davis i został przyjęty do palestry. Zamiast praktykować prawo, Lodge pracował ze swoim mentorem Henry ' m Adamsem przy redagowaniu North American Review, a następnie wstąpił na wydział Harvardu. Adams opisał Lodge 'a jako” znakomitego mówcę, żarłocznego czytelnika, gotowego dowcipu, utalentowanego mówcę, z czystym umysłem i potężną pamięcią…”Ale jego patrycjuszowska osobowość nie zdobyła mu wszędzie przyjaciół; Mark Hanna, potężny Republikanin, nazwał go upartym człowiekiem, jakiego kiedykolwiek spotkał.,\nLoża weszła w politykę Republikańską na poziomie stanowym i przez dekadę piastowała różne urzędy, w tym miejsce w Izbie Reprezentantów Massachusetts. Po dwóch nieudanych wyborach do Kongresu, Lodge wygrał wybory do Izby Reprezentantów Stanów Zjednoczonych w 1887 roku, a następnie z powodzeniem kandydował do Senatu Stanów Zjednoczonych w 1893 roku, zajmując stanowisko, które piastował przez 32 lata. Partia Republikańska, Lodge był zwolennikiem złotego standardu, wysokiej taryfy ochronnej, gotowości, agresywnego podejścia do globalnej polityki i Marynarki Wojennej wystarczająco dużej, aby ją poprzeć.,\nKiedy Woodrow Wilson został prezydentem, było to kosztem przyjaciela Lodge 'a, Theodore' a Roosevelta. Od początku, Lodge i Wilson kłócili się o politykę zagraniczną. Wraz z wybuchem wojny loża Jastrzębska chciała rozbić Niemcy i osadzić je w surowej osadzie. Sprzeciwiał się także planowi pokojowemu Wilsona. Kiedy Wilson przyniósł Traktat Wersalski do ratyfikacji, Lodge, jako przewodniczący senackiej Komisji Stosunków Zagranicznych, nalegał na wprowadzenie konkretnych i ograniczających zmian w celu ochrony interesów USA. Wilson nie poszedłby na kompromis., Nie mogąc i być może nie chcąc osiągnąć porozumienia z Wilsonem, Lodge wykorzystał swoją władzę i pozycję, aby zapewnić porażkę Traktatu i zapobiec amerykańskiemu udziałowi w Lidze Narodów.\n.. jeśli wplątasz ją w intrygi Europy, zniszczysz jej potężne dobro i zagrozisz jej istnieniu… Strzeżcie się, jak droczycie się ze swoim cudownym dziedzictwem-tą wielką ziemią uporządkowanej wolności. Bo jeśli potkniemy się i upadniemy, wolność i Cywilizacja wszędzie popadną w ruinę.,”\nHenry Cabot Lodge doznał udaru mózgu i zmarł zaledwie dziewięć miesięcy po Wilsonie, w listopadzie 1924 roku.\n« 5 mało znanych faktów o Easy Company „Band of Brothers”\n10 argumentów za i przeciw neutralności sieci, Część 1 »


We własnym sumieniu. Z Jarosławem Fretem i Grzegorzem Ziółkowskim, dyrektorami Instytutu im. Jerzego Grotowskiego we Wrocławiu, rozmawia Jacek Kopciński | grotowski.net\nTekst ukazał się w „Teatrze” 2007 nr 4, s. 44–501\nJacek Kopciński: W styczniu tego roku, po szesnastu latach działalności, Ośrodek Badań Twórczości Jerzego Grotowskiego i Poszukiwań Teatralno-Kulturowych zmienił swój status. Od pewnego czasu jesteście szefami Instytutu im. Jerzego Grotowskiego. Zanim porozmawiamy o tej zmianie, chciałbym Was prosić o pewne wyjaśnienie. Podobno, aby uzyskać dostęp do materiałów na temat Grotowskiego, należy zdać u Was jakiś egzamin, przejść weryfikację, wykazać się odpowiednim przygotowaniem, wiedzą. O co chodzi?\nGrzegorz Ziółkowski: Te nieścisłe informacje są zapewne echem sytuacji, która zdarzyła się na poprzednim Festiwalu Festiwali Teatralnych „Spotkania”, kiedy udaremniliśmy organizatorom pełną prezentację filmu Apocalypsis cum figuris. Niejako w to miejsce odczytany został nieznany w Polsce tekst Jerzego Grotowskiego o powstawaniu Apocalypsis… w opracowaniu Leszka Kolankiewicza (tekst ten był publikowany dotąd jedynie po włosku)2. Byliśmy przekonani, że w kontekście prezentacji spektaklu The Poor Theater The Wooster Group o wiele bardziej uzasadnione będzie pokazanie filmu Akropolis, do którego odwołali się amerykańscy twórcy. Jest to zresztą jedyny satysfakcjonujący artystycznie film, dokumentujący spektakle Teatru Laboratorium. Jednocześnie takim filmem nie jest na pewno Apocalypsis…. Grotowski nie życzył sobie, aby dokument ten był kiedykolwiek pokazywany publicznie. Nie jest to jednak dla nas jedyny wyznacznik, bo przecież w przypadku tych kilku „skrawków” filmowych, jakie zostały, na przykład po Meyerholdzie, nikt nie zawaha się ich zaprezentować. Chodzi raczej o to, że w opinii tych, którzy widzieli Apocalypsis…, film wypacza obraz sztuki (nie tylko poprzez fakt braku ostatniej kwestii przedstawienia). Stąd decyzja, że będziemy go udostępniać tylko w przypadku realizacji projektu badawczego, jak czyni się to z materiałami z kategorii „zbiory specjalne”.\nJarosław Fret: Film z Apocalypsis… to dokument, który czyta się trudno. Trzeba dysponować znacznie szerszą wiedzą na temat tego przedstawienia, aby przedrzeć się przez jego ułomności.\nJacek Kopciński: Rozumiem, ale czy nie rozsądniej byłoby taką wiedzę rozpowszechniać, a film udostępniać każdemu, kto przyjedzie do Instytutu i poprosi o jego wyświetlenie?\nGrzegorz Ziółkowski: Ale istnieje przecież szereg publikacji na temat tego spektaklu. Razem z profesorem Januszem Deglerem zbieramy większość z nich w tomie Misterium zgrozy i urzeczenia3, aby ułatwić do nich dostęp. Pozostaje więc sprawdzić, czy osoba zainteresowana filmem zna te artykuły oraz okoliczności powstania dokumentu, bo zaważyły one na jakości obrazu – wówczas może film obejrzeć. Oczywiście tego rodzaju „egzaminu” nie aplikujemy takim badaczom jak Richard Schechner, bo byłoby to niepoważne. Ale dla ludzi młodych, którzy nie mieli szans obejrzenia spektaklu na żywo, a którzy przychodzą do nas w sprawie tego dokumentu, przyciągani otoczką tajemnicy, spełnienie tych wymogów stanowi nieraz początek głębszego zainteresowania tradycją Teatru Laboratorium.\nJacek Kopciński: Czy obawiacie się tego, że osoba nieprzygotowana wyrobi sobie błędny pogląd na temat przedstawienia Grotowskiego?\nGrzegorz Ziółkowski: Film jest tylko jednym ze świadectw tego niezwykłego zjawiska, jakim było przedstawienie Grotowskiego. Na dodatek obarczonym szeregiem niedoskonałości. Przypomnę, że powstał w schyłkowej fazie przedstawienia, w 1979 roku, kiedy jeden z aktorów, Antoni Jahołkowski, był ciężko chory. Dodatkowo wybór reżysera był dość przypadkowy – przez długi czas toczyły się rozmowy z Andrzejem Wajdą, ale ostatecznie realizację powierzono Ermanno Olmiemu, który słabo znał pracę Laboratorium. Dochodzi do tego fatalny wybór przestrzeni: film nakręcono w studio, podczas gdy przedstawienie grano w specjalnie znajdowanych salach, często o charakterze sakralnym. Nie zdecydowano się też, czy rejestrować spektakl, czy przekładać go na język filmu, odpowiednio dobierając środki. Jest to więc swoisty dokument porażki pewnego projektu – mniej zaś dokument spektaklu.\nJeśli zaś chodzi o dostępność innych materiałów archiwalnych w Instytucie, istnieją w tej kwestii bardzo precyzyjne zasady. Materiały opublikowane są udostępniane bez ograniczeń; w przypadku niepublikowanych – dopiero po zapoznaniu się przeze mnie lub/i przez Jarosława Freta z projektem badawczym interesanta. Jeśli przedsięwzięcie zyska naszą aprobatę, badacz może liczyć na wszechstronną pomoc. Osobną kategorię stanowią depozyty – tutaj to osoby oddające nam swoje zbiory na przechowanie najczęściej formułują warunki ich udostępniania.\nJacek Kopciński: Prowadzicie instytucję, której formuła została wypracowana wcześniej. Jej współtwórcą był pierwszy dyrektor Ośrodka, profesor Zbigniew Osiński. Czy wprowadziliście do niej jakieś zmiany? Czym będzie Instytut im. Jerzego Grotowskiego?\nGrzegorz Ziółkowski: Formuła instytucji realizującej rozmaite przedsięwzięcia na przecięciu teorii i praktyki została wypracowana przez naszych poprzedników, Stanisława Krotoskiego i Zbigniewa Osińskiego. To im należą się słowa uznania za to, że Ośrodek Grotowskiego stał się miejscem tętniącym życiem, a nie mauzoleum, gdzie odkurza się popiersia. Objęliśmy placówkę trzy lata temu i zrealizowaliśmy szereg projektów, w tym wiele wydawniczych. Te najważniejsze to: wizyta Petera Brooka ze spektaklem Tierno Bokar, czternasta sesja Międzynarodowej Szkoły Antropologii Teatru (ISTA) Eugenia Barby, prezentacje Workcenter Grotowskiego i Richardsa, a także konferencja „Performatyka: perspektywy rozwojowe”, podczas której w międzynarodowym gronie zastanawialiśmy się, jaka przyszłość czeka performance studies. W tempie, które narzuciliśmy, dopiero po jakimś czasie zaczęło do nas docierać z całą mocą, że sytuujemy się w przestrzeni „pomiędzy” – jak w imadle. Z jednej strony istnieje nacisk tradycji (swoją obecnością zaszczycają nas osoby blisko związane z Grotowskim, na przykład Ludwik Flaszen czy Alina Obidniak), z drugiej – oczekiwań ludzi młodych, którzy pytają głównie o żywą praktykę, niekoniecznie wypływającą wprost z pracy Grotowskiego. Oni nie chcą karmić się legendą, a i my sądzimy, że dawanie im podróbek czy namiastek byłoby nieuczciwe. Funkcjonujemy też pomiędzy spadkobiercami Grotowskiego, Thomasem Richardsem i Mariem Biaginim, a wszystkimi, którzy interesują się dziełem polskiego twórcy. Dochodzi do tego nietypowość (jak na warunki polskie) kształtu organizacyjnego instytucji: lokującej się pomiędzy archiwum i wydawnictwem a instytucją impresaryjną, artystyczną, badawczą i dydaktyczną. Od stycznia wydajemy też „Didaskalia”.\nJarosław Fret: Instytut będzie także wspierał projekty należące do szeroko rozumianego teatru niezależnego. Jednak praktyka realizowana w Instytucie to przede wszystkim kontynuacja działań aktorów Teatru Laboratorium – Reny Mireckiej i Zygmunta Molika, którzy od kilku dekad realizują swe warsztaty na całym świecie (w czym pomaga im organizacyjnie Stefania Gardecka). Wymiar żywej praktyki oznacza również powrót – w osobie Thomasa Richardsa, dyrektora artystycznego Workcenter of Jerzy Grotowski and Thomas Richards – dziedzictwa Grotowskiego do Polski. W latach 2007–2009 Workcenter zrealizuje we Wrocławiu projekt „Horyzonty”, który zakłada trzymiesięczną rezydencję w naszym mieście zespołu Richardsa.\nJacek Kopciński: Spadkobiercami Grotowskiego są Richards i Biagini. Jak rozumiem, to przede wszystkim oni troszczą się o to, aby dokumenty po Grotowskim stały się dostępne.\nGrzegorz Ziółkowski: Potrzebne jest tu pewne uściślenie: Richards i Biagini są spadkobiercami dokumentów, listów i części książek Grotowskiego, natomiast spadkobiercą polskiego twórcy w sensie artystycznym jest wyłącznie Richards. Spadkobiercy przekazali dokumenty po Grotowskim do IMEC, instytucji we Francji, gdzie zdeponowane są na przykład zbiory Akademii Teatrów Eksperymentalnych Michelle Kokosowski i Georgesa Banu. Tam od dłuższego czasu podlegają opracowaniu. Nie wiemy, jak długo przyjdzie nam czekać, aż wgląd w dokumenty stanie się możliwy. Jesteśmy co prawda po rozmowach z Albertem Dichy, szefem francuskiego archiwum, ale zezwolenie na przekazanie kopii dokumentów do Wrocławia wydać mogą jedynie Richards i Biagini. To oni decydują też, gdzie, kiedy i w jakiej formie mogą ukazać się teksty Grotowskiego. Muszę zaznaczyć tutaj, że niektóre z ich decyzji w tym zakresie nie wydają się nam przejrzyste. Jak ta na przykład, aby świeżo wydany fiński odpowiednik edycji tekstów Grotowskiego z lat 1965–1969, w wyborze Janusza Deglera i Zbigniewa Osińskiego (do niedawna jedyna książka Grotowskiego dostępna po polsku), opatrzony został tytułem Ku teatrowi ubogiemu. Mamy nadzieję, że to nieporozumienie. Sami jesteśmy wydawcami polskiego tłumaczenia tej historycznej już książki Grotowskiego po prawie czterdziestu latach od pierwszej publikacji w języku angielskim w opracowaniu Eugenia Barby. Zarówno dla nas, jak i dla redaktora polskiego wydania, Leszka Kolankiewicza, jasne było, że konieczne jest jak najściślejsze podążanie za oryginałem, będącym wszak dokumentem swojego czasu, teatralnego okresu działalności Laboratorium. Do tego potrzebna jest zresztą spora praca filologiczna, której świadectwem jest Dodatek edytorski Kolankiewicza towarzyszący wydawnictwu. Osobiście wątpię, aby spadkobierców stać było na podobne zaangażowanie – są przecież przede wszystkim praktykami.\nJacek Kopociński: Powiedziałeś, że Thomas Richards jest artystycznym spadkobiercą Grotowskiego? Co to oznacza? Czy została mu przekazana jakaś umiejętność czy wiedza niedostępna innym artystom?\nGrzegorz Ziółkowski: Grotowski pracował z Richardsem od połowy lat osiemdziesiątych, jeszcze w Stanach Zjednoczonych, dokąd wyemigrował w 1982 roku. Szczególnie intensywnie zaś od połowy 1986 roku, kiedy przeniósł się z Irvine w Kalifornii do toskańskiej Pontedery. Trzeba zauważyć, że Grotowskiemu towarzyszyli wówczas trzej asystenci: Richards, James Slowiak i Pablo Jimenez. Richards zaczął prowadzić jedną grupę, Slowiak – drugą. Niedługo potem Slowiaka zastąpiła Haitanka Maud Robart, współpracująca z Grotowskim w Teatrze Źródeł, a potem w Dramacie Obiektywnym w Irvine. Jej grupa została rozwiązana w 1993 roku i Richards został jedynym liderem pracy w Workcenter Grotowskiego. A zatem przez trzynaście lat, aż do śmierci Grotowskiego w 1999 roku, pozostawał z polskim twórcą w bardzo bliskim kontakcie – był stażystą, potem asystentem, a w końcu prowadzącym pracę, którą Grotowski nadzorował. To on pod okiem Grotowskiego stworzył Action. Jest jasne, że w tym stosunkowo długim procesie Grotowski przekazał mu esencję swych życiowych poszukiwań. Mówi o tym zresztą wprost we wstępie do książki Richardsa Pracując z Grotowskim nad działaniami fizycznymi, nazywając Amerykanina swym „esencjalnym współpracownikiem”.\nJarosław Fret: W 1996 roku, tuż przed przyjazdem do Polski, Grotowski poszerzył nazwę Workcenter właśnie o nazwisko Richardsa.\nJacek Kopciński: Na czym polegało „wtajemniczenie” Richardsa i czego dowiedział się on od Grotowskiego?\nGrzegorz Ziółkowski: Współpracy z Grotowskim Richards zawdzięcza umiejętność konstruowania sekwencji działań fizycznych na bazie wspomnień (jeśli chodzi o pieśni z tradycji afrokaraibskiej, które stanowią jeden z głównych materiałów i napędów w tej pracy, Richards niewątpliwie wiele nauczył się od Maud Robart). Polski twórca pokierował też jego pracą nad zespoleniem tych dwóch elementów: pieśni i akcji, tak aby stały się nierozdzielne, aby jeden aspekt zasilał i wzmacniał drugi. Ale nade wszystko Grotowski przekazał Richardsowi tradycję pracy w domenie człowieczej, pracy nad sobą i pracy sobą. Chodzi tu o poszukiwanie tego, co Grotowski nazwał „koniunkcją”, czyli połączeniem (sam posługiwał się angielskim zwrotem higher connection). To, do czego odsyłają te wyrażenia, wiąże się ze słowem „joga”, które oznacza również związanie – tego, co poza sferą społeczną, horyzontalną, poza sferą więzi międzyludzkich w ich rozmaitych manifestacjach, z tym, z czym przychodzimy na świat, co zostaje albo przez nas rozwinięte, albo pozostawione same sobie i jawi się potem w całej swej surowości. Trzeba zaznaczyć, że Grotowski wielokrotnie wskazywał na nieporadność słów w odniesieniu do tych kwestii i bronił się przed jednoznacznymi kategoryzacjami.\nJarosław Fret: O tym, czym jest „przekaz” i co jest jego potencjalną treścią, traktuje tekst Performer, w którym Grotowski pisze o pracy nad ciałem i esencją oraz o momencie, w którym wyłania się „ciało esencji”. Grotowski pracował z Richardsem tak, jak wcześniej z Ryszardem Cieślakiem nad Księciem Niezłomnym – bezpośrednio, lecz cele tej pracy były inne niż w Teatrze Laboratorium, pomimo że narzędzia (pieśni, struktury działań, mikrokompozycje) stanowią pochodną aktorskiego instrumentarium. To Richards staje się jedynym celem Grotowskiego, jako ten, który ma dalej przenieść tę praktykę; to on jest żywym laboratorium badań.\nJacek Kopciński: Czy nie obawiacie się, że podczas wrocławskich staży Richards będzie wchodził w rolę Grotowskiego. Jako szefowie Instytutu znajdziecie się w dość niezręcznej sytuacji – oto pojawi się „żywa inkarnacja” osoby, której dzieło chcecie badać, utrwalać, popularyzować.\nGrzegorz Ziółkowski: Nie sądzę, aby to było jego ambicją. Podejrzewam, że zależy mu przede wszystkim na własnej pracy. Nasze zadanie polega na stworzeniu mu warunków do rozwijania i upowszechniania poszukiwań. Piszę w tej chwili książkę Guślarz i eremita4 na temat pracy Grotowskiego po jego wyjeździe z Polski w 1982 roku. Oświadczyłem Richardsowi, że moja wypowiedź w sprawie Grotowskiego, jakiego znał (chyba jak nikt inny), pozostanie wyłącznie moją wypowiedzią. A zatem krótko: nie boimy się.\nJacek Kopciński: „Spadek” po Grotowskim jest więc raczej jakąś wiedzą ezoteryczną i związaną z nią praktyką duchową?\nGrzegorz Ziółkowski: Myślę, że w zrozumieniu tego, co ostatecznie osiągnął Grotowski, bardzo instruktywny jest cykl dziewięciu wykładów, które wygłosił w 1997 roku i w styczniu 1998 roku jako profesor specjalnie dla niego utworzonej katedry antropologii teatralnej w Collège de France w Paryżu. Twórca zostawia na sicie pamięci to, co miało dla niego szczególną wartość – jest to jego swoiste przesłanie. Mówi między innymi o współzależności, komplementarności organiczności – rozumianej jako spontaniczność i swoista lekkość, niewymuszoność działania, jego przepływ – z rygorem formy, z kompozycją. Warunkiem realności przebiegu organicznego, czegoś, co przekracza wywoływanie jedynie efektu organiczności, jest mozolne utrwalanie tego przebiegu w ciele, inkorporowanie go w działaniu, czyli – jak powiedziałby Ludwik Flaszen – niezbędne jest „wędzidło formy”. Sprawę tę rozpoznał Grotowski już w okresie teatralnym, czego świadectwem są teksty zawarte w Ku teatrowi ubogiemu. Trzeba też zauważyć, że akt całkowity Ryszarda Cieślaka w Księciu Niezłomnym czy przedstawienie Apocalypsis cum figuris trudno sytuować wyłącznie w domenie teatralnej – ich miejsce widzieć trzeba raczej w domenie człowieczej. Świadkowie Apocalypsis… widzieli w tym przedstawieniu ciemną otchłań, majestatyczną silę ujętą w artystyczny rygor. Również w Akcji precyzja, czy – jak chciałoby się powiedzieć – okrutna precyzja, pomagała zamanifestować się tej sile – przebić się przez rzeczywistość widzialną i objawić jako obiektywne odczucie ludzkiej kondycji.\nJarosław Fret: Zauważmy, że po wrocławskiej premierze Księcia Niezłomnego, w kwietniu 1965 roku, następuje okres zmagań o następną pracę teatralną, która wyłania się ostatecznie jako Apocalypsis cum figuris. Jednak niedługo po oficjalnej premierze Grotowski mówi: „odchodzę z teatru”. Jakby zrozumiał, że wyczerpała się domena przedstawień i że pewna sfera przenoszona przez teatr – ogromna potencja życia, przynależna człowiekowi i stanowiąca o jego tajemnicy – umożliwia mu zgromadzenie wokół siebie ludzi, którym teatr już nie wystarcza. W końcu dochodzi do Performera (tak, dużą literą), do człowieka działającego, czyniącego.\nJacek Kopciński: Mówicie o „majestatycznej sile”, „potencji życia”, którą wyzwalały działania Grotowskiego. Co było jej źródłem? Jak rozumiecie wyrażenie „domena człowiecza”?\nGrzegorz Ziółkowski: Gdy mówimy o „potencji”, cytując Grotowskiego, wyrywamy to, co chciał przekazać, z kontekstu – przede wszystkim z kontekstu praktyki, a nie innych słów. Kiedy mówię o przebijaniu się człowieka do absolutu, mam na myśli to, co Wasilij Rozanow, prowokacyjny rosyjski myśliciel chrześcijański z początku XX wieku, dostrzegł u modlących się, którzy „jakby mieli skrzydła i lecieli”. I że „było im lekko, nie męczyli się”. To jest paradoks – przebijanie się pozbawione wysiłku. A jednocześnie jest to „potencjalne” w człowieku, wpisane w jego „domenę”, czy – jeśli wolisz – w kondycję, jak zadanie, jak pewne nawoływanie. Można to nazywać, jak się komu podoba: poszukiwanie prawdy, dążenie do Boga, osiąganie tego, co subtelne. Słowa są tu drugorzędne. Ważne, aby nie zagłuszyć w sobie tego nawoływania – tak rozumiem przesłanie Grotowskiego. Jest ono w swej istocie religijne, czyli „nie jest wiedzą, ale biciem serca”, by jeszcze raz przywołać Rozanowa z Ciemnego oblicza.\nJacek Kopciński: Kim jest człowiek, który formułuje takie przesłanie – prorokiem, mesjaszem? Jak traktujecie Grotowskiego?\nGrzegorz Ziółkowski: To był człowiek czynu, wzorem antycznych filozofów próbujący ucieleśnić posiadaną wiedzę. A jednocześnie człowiek poszukujący własnej ścieżki: ten, któremu nie wystarczał Kościół, jak powiedziałby Osterwa.\nJacek Kopciński: Które aspekty artystycznych poszukiwań Grotowskiego są dziś, waszym zdaniem, najżywsze?\nGrzegorz Ziółkowski: Myślę, że najżywiej oddziałuje dziś myśl Grotowskiego zawarta w jego tekstach, które powstawały przy wsparciu kolejnych jego współpracowników, Flaszena, Barby, Kolankiewicza, na różnych etapach jego drogi twórczej. Nie sposób w tej chwili wskazać na wszystkie wartościowe postulaty i idee Grotowskiego bądź ustalenia będące pochodną praktyki – zwrócę uwagę tylko na tytuł jednego z tekstów Grotowskiego: Świat powinien być miejscem prawdy. Druga sprawa to fakt czerpania z rozmaitych tradycji (ze szczególnym wskazaniem na tę ukształtowaną w łonie polskiego romantyzmu) i sposób ich potraktowania, który wydaje mi się równie inspirujący. Przykład Grotowskiego uczy, że w świecie, który z całą przejrzystością jawi się nam dziś jako wielokulturowy, można, ba, należy czerpać z różnych doświadczeń, bo w związku z utratą całych połaci doświadczenia duchowego przez zachodnią cywilizację trzeba się chwytać „brzytwy”, jaką mogą okazać się narzędzia (pieśni, brzmienia, narracje, tańce) z innych, obcych nam jako środowisko, mateczników. Myślę, że kwestia ta w obliczu postępującej globalizacji jawić się będzie jako coraz bardziej aktualna.\nJacek Kopciński: Czy badania w Instytucie dotyczyć będą gnozy? Czy z gnozą związane będą organizowane przez Was warsztaty?\nGrzegorz Ziółkowski: Grotowski wyznaczył nam, oczywiście pośrednio, wiele zadań – jednym z nich jest rozpoznanie potencji kryjącej się w gnostyckich ewangeliach apokryficznych, na czele z ideą tworzenia w sobie przestrzeni dla rozwoju człowieka wewnętrznego, i bycie „przechodzeniem” (z Calderonowym: „bo ta ziemia, to gospoda w ogromnej naszej podróży” jako echem). Ale należy pytać też o heretycki polski romantyzm, o próbę stworzenia teatru sakralnego przez Osterwę i Limanowskiego czy o święte tańce Gurdżijewa. To tylko garść zagadnień, które jako następstwo praktyki Grotowskiego i jego zainteresowań Ośrodek wielokrotnie podejmował. Jeśli zaś chodzi o sesje pracy warsztatowej, oscylują one wokół rzemiosła teatralnego, ze szczególnym wskazaniem na śpiew i na sztuki walki jako na dziedzinę, w której to, co zewnętrzne (realne zagrożenie) spaja się z tym, co wewnętrzne (praca nad przemianą energii). W tym roku po raz pierwszy ujmujemy doświadczenie pracy praktycznej w ramy miesięcznego Atelier „Techniki źródłowe – źródła technik”, chcąc przesunąć akcent z tygodniowych, a więc bardzo krótkich, workshopów. Pragniemy zwrócić w ten sposób uwagę na niebezpieczeństwo pozostawania „wiecznym warsztatowiczem”, który traktuje udział w warsztatach jako substytut kreacji.\nJarosław Fret: O swoistości kierunków naszej działalności najpełniej świadczy jej historia. To w Ośrodku realizowane były, zainicjowane przez Zbigniewa Osińskiego, sympozja na temat różnych tradycji ezoterycznych czy z zakresu szeroko rozumianych poszukiwań humanistycznych, stanowiących źródła inspiracji dla teatru w XX wieku. Należy przypomnieć spotkania poświęcone antropozofii Rudolfa Steinera, psychologii głębi Carla Gustawa Junga, tradycji polskiego romantyzmu, czy też „zarażeniu etnologią” (formuła Leszka Kolankiewicza) niektórych nurtów współczesnego teatru. Podejmujemy te wątki. Warto wspomnieć o konferencji „W stronę esencji” (2001), z udziałem m.in. Petera Brooka i Tila Ulbrichta, poświęconej osobie i oddziaływaniu Georgija Iwanowicza Gurdżijewa oraz o sesji Międzynarodowej Szkoły Antropologii Teatru Eugenia Barby (2005). W dziedzinie praktyk teatralnych istotne były sesje pracy Maud Robart w Brzezince, warsztaty pieśni, m.in. gruzińskich, ukraińskich czy sardyńskich, a także realizacja sesji praktycznych kalaripayatu – hinduskiej techniki walki, której trening stał się podwaliną wielu technik teatralnych subkontynentu indyjskiego. Myślimy nawet o budowie w nowej siedzibie, przy ulicy Na Grobli, specjalnego kalari – miejsca prowadzenia treningów.\nJacek Kopciński: Czy lekcja Grotowskiego była dla Ciebie ważna, gdy realizowałeś Ewangelie dzieciństwa?\nJarosław Fret: Tych lekcji było wiele. Wśród nich niebywała lekcja reżyserii zawarta w Akropolis oraz lekcja lektury wpisana w Księcia Niezłomnego, Apocalypsis… czy w próby Ewangelii. Scena improwizacji Mai Komorowskiej i Reny Mireckiej do spektaklu, który okazał się być jednym z etapów przygotowawczych do Apocalypsis…, weszła na prawach cytatu do struktury naszego przedstawienia. Narzędzia naszej pracy pozostają jednak przede wszystkim „gardzienickie”. Współpraca z Włodzimierzem Staniewskim, Tomaszem Rodowiczem czy Mariuszem Gołajem ukształtowała moje myślenie o teatrze w ogóle i o Teatrze ZAR w szczególności. Teatr wyłania się dla mnie z ducha muzyki. W sferze poszukiwań intelektualnych ważny jest tu kontekst gnostycki, odniesiony bezpośrednio do tygla wczesnochrześcijańskiego. Wielokrotnie podróżowaliśmy do Gruzji i Armenii oraz do Grecji i Bułgarii, zbierając materiał muzyczny do pracy i do rozwoju warsztatu. Ale udawaliśmy się także do Iranu – do mandejczyków, jedynej przetrwałej do naszych czasów grupy gnostyckiej, której członkowie przechowali wśród swych rytuałów chrzest w formie, jaką uprawiał Jan Chrzciciel. W spektaklu odwołaliśmy się do apokryficznych ewangelii Tomasza, Filipa i Marii Magdaleny, zadając pytanie o wskrzeszenie, o późniejsze życie ciała – zadając je ustami Marii i Marty, sióstr Łazarza. Przedstawienie realizuje się w poetyce fragmentu i w ostatecznym rozrachunku pozostaje muzyką czynioną.\nJacek Kopciński: Odwołując się do Grotowskiego, zwracacie się więc ku rozmaitym tradycjom ezoterycznym i traktujecie je jako żywe źródło praktyk podejmowanych w Instytucie przez artystów z całego świata. Czy nie sądzicie, że tego typu „praca w domenie człowieczej” to zadanie wykraczające jednak poza program prowadzonej przez Was instytucji?\nGrzegorz Ziółkowski: Instytut nakierowany jest nie tylko na bezpośrednie dziedzictwo Grotowskiego, ale również na poszukiwania kulturowe – podążając w tym zresztą ścieżkami wskazanymi przez niego. Trudno za tradycje ezoteryczne uznać pracę z pieśniami z różnych kultur i techniki bazujące na sztukach walki. Na poziomie wykonawczym nie są to rzeczy spowite mgłą tajemnicy, ale dotyczą podstawowych spraw rzemieślniczych. Rzemiosło – jak sformułowałem to w programie Atelier – jest „nauką posługiwania się narzędziami, nauką porządkowania warsztatu pracy, nauką odkrywania w sobie twórczej motywacji”. Tradycje ezoteryczne, na przykład praca Gurdżijewa czy antropozofia Steinera, mogą stanowić dla nas jedynie punkty odniesienia, a nie źródła technik, bo nie jesteśmy w tej materii kompetentni.\nJacek Kopciński: Jak oceniacie działalność grup i osób, które do tradycji Grotowskiego się odwołują?\nGrzegorz Ziółkowski: To zależy, jak spojrzymy na sprawę tradycji – czy źródłowo, czy inspiracyjnie, czy kontekstowo, by nawiązać do tytułu książki Osińskiego o Grotowskim. Bo jeśli źródłowo, to nie padną tu żadne nazwy czy nazwiska. Inspirację Grotowskim widać zaś silnie w Studium Teatralnym Piotra Borowskiego, którego praca jest bardzo rzetelna. Do tradycji Grotowskiego nawiązywał też Zygmunt Duczyński z Teatru Kana, traktując ją jako bodaj najważniejszy dla siebie punkt odniesienia. Ale co najistotniejsze – dokonania Grotowskiego stanowiły kontekst pracy Gardzienic Włodzimierza Staniewskiego i Odin Teatret Eugenia Barby. Są to zjawiska w światowym teatrze, które zbudowały własną tradycję, wchodząc z Grotowskim w dialog, nierzadko w mniej lub bardziej otwarty sposób. Artystów, którzy posługują się nazwiskiem Grotowskiego jak promocyjnym wytrychem, jest na świecie bez liku – tych oryginalnych jednak bardzo niewielu. Bez wątpienia należą do nich Ang Gey Pin z Singapuru i Domenico Castaldo z Mediolanu. A bliżej – Natalka Połowynka z Majsterni Pisni ze Lwowa. Z całą trójką współpracujemy: zapraszamy na warsztaty, przedstawiamy w Polsce ich prace w postaci koncertów, demonstracji pracy czy spektakli.\nJarosław Fret: Trudno mówić o kontynuatorach Grotowskiego. W istocie doszło do sytuacji paradoksalnej, bo przecież Grotowski w pewnym sensie unieważnił teatr. Po pierwsze, „ogołocił”, rozbroił aktora i jak cebulę obrał sytuację dramatyczną i teatralną. Podważył jednocześnie wszystkie fundamentalne, jak się wówczas wydawało, kategorie i pojęcia teatralne. Jego działania miały jednak także aspekt pozytywny, niemalże prawodawczy. Grotowski – myśliciel, teatrozof, jak chciałby Flaszen, czy filozof kultury – sam jest dla analizy swej twórczości źródłem terminów, pojęć – całego słownika, z którym obcujemy. W tej sytuacji niczego w gruncie rzeczy nie da się naśladować. Można się jednak od Grotowskiego uczyć.\nGrzegorz Ziółkowski: Wrócę na chwilę do kwestii jakości – dla mnie kluczowej. Richard Schechner w swojej książce Performatyka. Wstęp rozdział o treningu zilustrował zdjęciami aktorów Grotowskiego podczas treningów i spektakli. Pracując nad polskim wydaniem tej książki (przetłumaczonej przez Tomasza Kubikowskiego), zwróciłem się z prośbą do Włodzimierza Staniewskiego, aby użyczył nam zdjęć przedstawiających trening gardzienicki. Za zgodą Schechnera postanowiłem uzupełnić jego propozycję, gdyż w naszym przekonaniu praktyka Gardzienic jest niezwykle nośna i wciąż warto konfrontować się z zasadami, jakie stoją u jej podstaw. To na tym poziomie pytałbym o podobieństwa i różnice, a nie na poziomie manifestacji artystycznych, które stanowią przecież wypadkową szeregu zmiennych.\nJacek Kopciński: Układając program działalności Instytutu, jesteście zmuszeni do ciągłej weryfikacji dokonań artystów pozostających w orbicie myśli Grotowskiego. Jakie jest najważniejsze kryterium, które stosujecie? Jakości artystycznej Jakości pracy?\nGrzegorz Ziółkowski: Jakości pracy, ale też jakości stawianych pytań. Chcemy prezentować twórców uczciwych w tym, co robią; takich, dla których etyka zawodu nie jest tylko pusto brzmiącym hasłem. Ważna też jest kategoria zespołowości pracy, gdyż stajemy się w Polsce coraz bardziej project oriented – nastawieni na jednorazowe przedsięwzięcia, a to wyjaławia przecież nie tylko grunt teatralny, ale kulturę w ogóle.\nJarosław Fret: Chodzi o to, aby nie przestawać wciąż na nowo definiować pytań. W sensie formy, języka teatralnego twórcy mogą przecież odchodzić bardzo daleko od tego, co robił Grotowski. Nawet spektakl Workcenter Dies Irae, który powstał w ramach projektu „The Bridge”, jest odległy od Grotowskiego; jest to po prostu praca reżyserska Richardsa, zrealizowana we współpracy z Biaginim.\nJacek Kopciński: Czy nie obawiacie się, że odsiewając „ziarno” od „plew”, wejdziecie w rolę „strażników pieczęci”, stróżów gnostyckiej ortodoksji Grotowskiego?\nJarosław Fret: Nie, taka rola byłaby przerażająca... Ortodoksja zagłusza prawdziwy przekaz...\nGrzegorz Ziółkowski: To, z czym się dzisiaj spotykamy, jeśli chodzi o ocenę dzieła Grotowskiego i jego osoby, to pewnego rodzaju kakofonia. Z jednej strony apologeci, z drugiej oszczercy, pośrodku „bagno” – ci, którzy udają, że Grotowski nigdy nam się „nie zdarzył”. Prawdziwą rzadkość stanowi rzetelność poznawcza i naukowa. Symptomatyczne jednocześnie jest to, że dopiero po śmierci Grotowskiego pojawiają się głosy, które bezpośrednio dotyczą jego osoby. Szkoda, że autorzy nie mieli dość odwagi do wyrażenia swoich opinii wtedy, gdy Grotowski żył i mógł odpowiedzieć. My jednak uciekamy od roli cenzorów czy (wielkich?) inkwizytorów.\nJacek Kopciński: Istnieje „czarna legenda” Grotowskiego, cień jego działalności. Mówi się zwłaszcza o niedobrym wpływie Grotowskiego na różne aspekty psychiki aktorów, o jego skłonności do manipulowania ludźmi, wchodzenie w rolę duchowego guru. Jak odnosicie się do tych opinii?\nGrzegorz Ziółkowski: Nie jestem pewien, czy to trafne postawienie sprawy, bo posługując się taką logiką, powinniśmy zapytać, ile osób rozpiło się w tradycyjnym teatrze, ilu aktorów czy reżyserów zeszło na manowce w teatrze alternatywnym. Bez wątpienia Grotowski był wymagający, miał charyzmę, a pewnie i jakiś osobisty czar, któremu ulegało wiele osób. Ale skoro ludzie spalali się u niego w pracy – to chyba nieźle potrafił pompować w nich tlen...\nJarosław Fret: Teatr i praca Grotowskiego wiele razy się zmieniały. Zmieniał się także on sam. Inny był Grotowski w okresie teatru przedstawień, inny w czasie realizacji projektów amerykańskich, inny w Pontederze. I na każdym etapie jego działalności możemy zaobserwować coś, co określić można mianem „cienia”. Ale czy eksponowanie „cienia” rzeczywiście wspomaga rozumienie?\nGrzegorz Ziółkowski: Istnieje historia o człowieku, który uciekał przed własnym cieniem. Uciekał, uciekał, a cień nie odstępował go ani na krok. Dopiero, gdy człowiek ów usiadł pod drzewem, cień zniknął. Dla mnie ta wschodnia opowieść to figura rachunku sumienia. Pozostawać w zgodzie z własnym sumieniem – oto sztuka nie lada. Niech we własnym sumieniu rozsądzą tę sprawę ci, których dotyczy ona bezpośrednio.\nJacek Kopciński: Ale „czarna legenda” Grotowskiego wzięła się z krytyki samej metody pracy z aktorem i dotyczy m.in. technik wchodzenia w stany transowe. To jest krytyka źródeł pracy Grotowskiego, a nie jej skutków ubocznych.\nGrzegorz Ziółkowski: Ale co rozumiesz przez „stany transowe”? Chodzi ci o przekroczenie własnych możliwości psychofizycznych, czy o nawiedzenie przez ducha przodka (utrwalonego w archetypie), jak w kultach afrobrazylijskich? Grotowski zaznaczał, że w pokutującym na Zachodzie wyobrażeniu o transie dominuje obraz drgawek, wykręconych członków, krańcowego napięcia. W istocie rzecz ma się inaczej – podkreślał. Człowiek w transie wzbija się na inny poziom percepcji, a jego ruchy stają się płynne i pewne jednocześnie. Jeśli więc tzw. trans kojarzyć z przejrzystością oglądu świata zewnętrznego i rzeczywistości wewnętrznej, nie widzę związku z zagrożeniem, na które wskazywałeś. Najlepszym świadectwem pracy Grotowskiego jest zaś pamięć tych, którzy widzieli jego działania lub/i brali w nich udział; pamięć, którą wspierają takie dokumenty jak książka Ku teatrowi ubogiemu czy film Książę Niezłomny, odnowiony ostatnio na Uniwersytecie La Sapienza w Rzymie.\nJacek Kopciński: Groźny jest sposób wprowadzania aktora w trans – w teatrze Grotowskiego polegający m.in. na manipulacji psychologicznej, czasami dość bezwzględnej – a także stan późniejszy, gdy uzyskana w transie „przejrzystość” gaśnie, pojawiają się natomiast lęki, depresje, stany abuliczne, z którymi aktor musi walczyć sam, bez pomocy reżysera. Ująłbym rzecz ogólniej: niebezpieczne jest posługiwanie się archaicznymi praktykami transowymi bez rozmaitych „zabezpieczeń”, jakie wypracowali dawni mistrzowie w zupełnie innych warunkach kulturowych, społecznych i religijnych.\nGrzegorz Ziółkowski: Nie jestem pewien, na jakich podstawach fundujesz swoją opinię o manipulacji psychologicznej. Grotowski mówiąc o transie (zauważmy, że tylko w okresie teatralnym i tylko przez stosunkowo krótki czas), miał na myśli „integrację wszystkich władz duchowych i fizycznych aktora, wzbierających od sfery intymno-instynktowej do «prześwietlenia»”, jak ujmował to w manifeście Ku teatrowi ubogiemu. W rozmowie z Eugeniem Barbą pt. Nowy Testament teatru uściślał, że chodzi o „zdolność do koncentracji w szczególny teatralny sposób” i dopowiadał: „gdybym musiał wszystko wyrazić w jednym zdaniu, powiedziałbym, że polega to na oddaniu siebie. Trzeba oddać siebie zupełnie, w swojej najgłębszej intymności, z ufnością, jak wtedy, gdy dajemy siebie w miłości”. Chodzi zatem o integrację, koncentrację i o akt oddania, bliski aktowi spowiedzi. To stanowi wyzwanie – a każde wyzwanie pociąga za sobą niebezpieczeństwo. Ale tam, gdzie jest zagrożenie, pojawia się też szansa – nie bez racji przypomina nam Grotowski w Performerze. Pamiętajmy też o zdaniu wyrażonym przez Konstantego Puzynę w jego opisie Apocalypsis…: „samoobnażenie aktora jest tu nie większe niż u wielu pisarzy i tak samo poddane twardym rygorom kompozycji”.\nJacek Kopciński: Jeżeli pojawi się dobrze udokumentowana praca poświęcona „cieniom” działalności Grotowskiego, czy wydacie ją w Instytucie?\nGrzegorz Ziółkowski: Co prawda nasze plany wydawnicze są już dokładnie sprecyzowane, ale zawsze istnieje możliwość wprowadzenia korekt. Wszystko zależy od jakości propozycji.\nJacek Kopciński: Prowadzony przez Was Instytut będzie odpowiedzialny za organizację w 2009 roku obchodów Roku Grotowskiego. Co wydarzy się z tej okazji we Wrocławiu i w całej Polsce?\nJarosław Fret: Myślimy wielotorowo, w skali przekraczającej Wrocław, a nawet Polskę. Chcemy, aby w roku pięćdziesiątej rocznicy objęcia Teatru Laboratorium przez Flaszena i Grotowskiego przyjrzeć się perspektywom, jakie wciąż ma przed sobą XXI wiek; aby zadać sobie pytanie: czy będzie to wiek teatru wielkich inscenizacji realizowanych w oparciu o niespotykane wcześniej możliwości techniczne, czy wiek człowieka-aktora w teatrze? Chcemy, aby w czasie festiwalu realizowanego latem zaprezentowali swoje spektakle m.in.: Eugenio Barba, Peter Brook, Ariane Mnouchkine, Włodzimierz Staniewski, Anatolij Wasiljew i Roberto Bacci. Liczymy, że przyjedzie Pina Bausch, a także Tadashi Suzuki i inni mistrzowie najważniejszych tradycji teatru drugiej połowy XX wieku. Niektórzy kuszeni są przez nas, aby do Wrocławia przywieźć prace premierowe. Ten aspekt działalności Instytutu – współrealizowanie premier największych twórców – rozwijany będzie również w kolejnych latach. Wszystko wskazuje też na to, że swoją czterdziestą piątą rocznicę urodzin Odin Teatret świętować będzie w Polsce.\nRok Grotowskiego to oczywiście seminaria, konferencje, wystawy – również we Francji, Włoszech i USA. We Wrocławiu zrealizujemy dwa międzynarodowe sympozja – jedno poświęcone recepcji twórczości Grotowskiego i jej projekcji w przyszłość, a drugie – „Kości mi wewnętrzne połamał” – skupiające się na tradycji romantycznej w Teatrze Laboratorium, a ściślej na Słowackim i Grotowskim (pamiętajmy, że rok 2009 to również dwusetna rocznica urodzin wieszcza i sto sześćdziesiąta – jego śmierci). Będziemy realizować także seminaria praktyczne: w kwietniu ruszy specjalna edycja „Giving Voice” we współpracy z Centre for Performance Research z Walii, a w sierpniu seminarium „Techniki źródłowe – źródła technik”. Tu akcent położony zostaje na tradycje performatywne Indii. Na rozmaite formy inkarnacji energii tekstu, muzyki i działań fizycznych, co stanowi o istocie teatru. Do tego dochodzą wydawnictwa i projekty badawcze.\nJacek Kopciński: Życzę Wam sukcesów i dziękuję za rozmowę.\n1. Tekst w „Teatrze” został opatrzony następująca informacją: „Rozmowie z Grzegorzem Ziółkowskim i Jarosławem Fretem miał towarzyszyć blok tekstów poświęconych Jerzemu Grotowskiemu. Nasi rozmówcy zapowiedzieli jednak, że nie wydadzą zgody na publikację wywiadu, jeśli będą mu towarzyszyć inne materiały o twórcy Teatru Laboratorium. Rozmowę uważamy za ciekawą i wartościową. Chcieliśmy, żeby mogli się z nią zapoznać także nasi czytelnicy, dlatego przyjęliśmy ten warunek. Uważamy jednak, że decyzje dotyczące merytorycznego kształtu pisma leżą w wyłącznej kompetencji redakcji, rozmówcy zaś odpowiadają jedynie za słowa, które wypowiedzieli i autoryzowali. Pozostałe materiały z bloku poświęconego Jerzemu Grotowskiemu opublikujemy więc w następnym numerze.”\n2. Wspomniany tekst pod tytułem O powstawaniu „Apocalypsis” ukazał się kila lat później w książce Jerzy Grotowski: Teksty zebrane, redakcja: Agata Adamiecka-Sitek, Mario Biagini, Dariusz Kosiński, Carla Pollastrelli, Thomas Richards, Igor Stokfiszewski, Wydawnictwo Krytyki Politycznej, Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego, Instytut im. Jerzego Grotowskiego, Warszawa 2012, s. 449–463 [przyp. red.].\n3. Misterium zgrozy i urzeczenia. Przedstawienia Jerzego Grotowskiego i Teatru Laboratorium, pod redakcją Janusza Deglera i Grzegorza Ziółkowskiego, Instytut im. Jerzego Grotowskiego, Wrocław 2006. W rzeczywistości książka ukazała się rok później [przyp. red.].\n4. Książka ukazała się w Instytucie Grotowskiego w 2007 [przyp. red.].


Utworzono: poniedziałek, 11, marzec 2019 08:14\nW Suskim Ośrodku Kultury odbył się koncert z okazji Dnia Kobiet. Dyrektor Suskiego Ośrodka Kultury Czesław Radzicki przywitał gości oraz złożył życzenia z okazji wszystkim zebranym Paniom.\nCzytaj więcej: Dzień Kobiet 2019 w rytmach włoskich przebojów\nUtworzono: poniedziałek, 28, styczeń 2019 06:24\nUtworzono: wtorek, 18, grudzień 2018 06:41\nUtworzono: piątek, 07, grudzień 2018 06:47\nPodobnie jak w ubiegłych latach na początku grudnia do naszego Ośrodka zawitał św. Mikołaj, który spotkał się z dziećmi z terenu miasta i gminy Susz. Spotkanie poprzedziły wspólne zabawy, śpiewy i konkursy prowadzone przez pomocników Mikołaja. Na zakończenie każde dziecko otrzymało słodki upominek. Nie zabrakło także wspólnych zdjęć z Mikołajem.\nNasze dzieci walczyły w Mistrzostwach Polski\nUtworzono: piątek, 30, listopad 2018 12:31\nReprezentacja Klubu Gier Planszowych SKAMA działającego w Suskim Ośrodku Kultury wzięła udział w Mistrzostwach Polski w grze Wsiąść do Pociągu w Gdańsku, podczas festiwalu GRAMY, do którego zakwalifikowali się we wcześniejszych eliminacjach Ogólnopolskich.\nCzytaj więcej: Nasze dzieci walczyły w Mistrzostwach Polski\nDzieci odwiedziły wystawę\nKoncert Chóru Camerata za nami