Wspomnienia - Andrzej Wołkowski - Całe życie z hokejem\nZnacie sylwetkę tego sympatycznego pana? Na pewna! Widzicie go codziennie jak przemierza Rynek Cieszyński, widzicie jak spokojnie udziela jeszcze ostatnich wskazówek zawodnikom przed meczem, jak stoi przy bandzie, a później jak nerwowo zapala papierosa lub niecierpliwie bije kijem o bandę, dając swoim chłopcom im tylko wiadome sygnały.\nTo jest właśnie Andrzej Wołkowski - "Jędrek" - ten, który przed wojną spośród 35 tysięcznej rzeszy hokeistów Polski wytypowany był do reprezentacji Europy na mecz z Kanada.\nMówicie, że postarzał się troszeczkę. Może zresztą - czas robi moje. Pozostał jednak młody duchem i wspomnieniami, które jeśli Was nie nudzą, podamy w wielkim skrócie.\nI znowu w Cieszynie. Nie darmo zresztą mieszkancy tego grodu z dumą mówią, że ktokolwiek choć przez krótki okres czasu przebywać będzie w tym bądź co bądź małym mieście, pozostanie mu wierny w sympati - połknie cieszyńskiego bakcyla. Tak właśnie stało się ze mną. Poraz pierwszy byłem w Cieszynie w 1935 roku, później już po wojnie bywałem kilkakrotnie przejeżdżając do Czechosłowacji, Cieszyn, jego stare uliczki, urok piastowskiego grodu, specyfika życia, tak żywe i gorące zaintersowanie hokejem, wreszcie tysiące nagabywań "Jędrek opowiedz, jak to było tam albo tu" skłoniło mnie, że po raz wtóry zabieram się do spisania moich wspomnień, bogatych, jeszcze żywych, nieprzebrzmiarych. Przyznam się, że czynię to z przyjemnością, niepozbawioną jednak bliżej nieokreślonego uczucia. Takiego uczucia, jakim na przykład żegna się zachodzące sierpniowe słońce.\nA więc - jeśli dopisze mi w szczegółach pamięć i pozwoli na to dziennikarskie pióro odbędziemy razem podróż w przeszłość, dla mnie piękną - bo bezpowrotną, a dla Was może ciekawą.\nUwaga! - Gwizdek sędziego zaczynamy!\nNo, cóż wypada powiedzieć, że się urodziłem (nie mogło być niestety inaczej w rolu... kobiety będą ciekawe, nie powiem jednak), w Krakowie, w którym wyrosłem i gdzie otrzymaiem pierwsze ostrogi zawodnika.\nZaczeło się całkiem niewinnie. Chodziłem jak wszyscy chłopcy w moim wieku na ślizgawki, ujeżdzałem ku utrapieniu przechodniów chodniki. Traktowałem to jednak jako zaprawę. Do czego - jeszcze nie bytem zdolny określić, zwłaszcza, że marzyły ml się i narty i łyżwy. Moja matka, która była miłośniczką łyżwiarstwa, ale oczywiście łyżwiarstwa popisowego pasowała mnie niemal od kolebki na "artystę lodu". Śniły jej się zapewne światła kolorowych reflektorów, tłumy rozentuzjazmowanych widzów i je| syn w pięknym czarnym fraku wykonujący piruety, ewolucje, tańczący starą szkołą strausowskiego walca. Nic z tego. W moich żyłach płynęła młoda, rozigrana krew. Jeśli ktokolwiek pamięta mnie z czasów szkolnych lub gimnazjalnych (a zdążyłem się przekonać, że w Cieszynie są tacy) - to przyzna mi rację.\nNie odpowiadało mi łyżwiarstwo figurowe. W tym czasie byłem jak dziki, młody konik, nęciły mnie przestrzenie, gonitwy, przeszkody. Mimo to przypinałem łyżwy (kochana mama tak chciała), uczyłem się jeździć i jeździłem. W miarę jak zacząłem stawać już pewnie na lodzie zasmakowałem w łyżwach. Smak pierwszych zwycięstw przynosiły mi "wygrane" wyścigi, które z kolegami organizowaliśmy na ślizgawkach Sokoła lub w Parku Krakowskim. Odtąd łyżwy zaczęły mnie pasjonować. Punktem zwrotnym, a właściwie początkiem mojej kariery była propozycja pewnego pana, jak się później okazało kierownika sekcji hokejowej Towarzystwa Sportowego "Sokół" - Aleksandra Kłaputa, który ni mniej ni więcej po jakiejś tam gonitwie na ślizgawce oświadczył mi, że zapisze mnie do sekcji hokejowej. No, to już było za wiele jak na moje młode serce i nerwy. Dziś gdy przypominam sobie to pierwsze silne wzruszenie, bledną przy nim wszystkie inne. Wyobraźcie sobie, że nie mogłem spać, jeść, chodziłem odurzony i niecierpliwy, kiedy i czy na pewno dostanę kij i łyżwy z prawdziwego zdarzenia.\nDostałem i wraz z nimi dostawiłem pierwszych wypieków wstydu. Jakże zresztą mogło być inaczej skoro hokeju nie nie miałem zielonego pojęcia, a tu jak na złość znalazłem się w centrum uwagi samego kierownika sekcji.\nNietrudno się domyśleć, że mając szesnaście lat i ani krzty doświadczenia, niepowodzeń miałem bez liku, Krążek uciekał mi spod łopatki kija, nogi drżące z emocji i zdenerwowania odmawiały często posłuszeństwa, Próbowałem strzałów na bramkę. Nie wychodziły z żadnej tak skwapliwie dobieranej pozycji Byłem jednak za duży i w moim pojęciu za dorosły, aby się rozpłakać, choć uczyniłbym to z rozkoszą.\nMimo niepowodzeń i wbrew "nadziejom" wszystkich, których wtajemniczyłem w moje "wieczorowe randki" zniechęcenie nie przychodziło. Przychodziła jednak, o ironio wiedza, oczywiście hokejowa. Po którymś tam treningu prowadzonym zresztą przez samego siebie (o trenerze wtedy nie było słychać), próbowałem strzałów na bramkę. Pomógł ml w tym sam Antoni Reymen - as "Sokoła", który "moimi rękami" kierowanymi przez siebie oddał celny strzał na bramkę.\nAleż to całkiem łatwe - wykrzynąłem. "Poczekaj smarkaczu, jeszcze ci ręce spuchną z tej łatwizny" - zareplikował Reyman. Istotnie, tego samego wieczoru i w wielu, wielu następnyeh miałem możność przekonać się o tym.\nPozwólicie,. że na moment przerwiemy naszą podróż w orzeszłość. Przypomniał mi się bowiem pwien incydent z Cieszyna, kiedy to w roku 1945 wracając z drużyną z Czechosłowacji rozgrywaliśmy tu na lodowsku mecz z "Piastem". Jakiś podenerwowany mocno kibic obrzucał niemiłosiernie wyzwiskami Michalika - wielokrotnego obrońcę polskiej drużyny reprezentacyjnej. Michalik nie wytrzymał nerwowo, zdjął rękawice, i tak silnie nimi uderzył kibica, ze ten upadł na bandę. Dzisiaj przypomniał mi ten fakt jeden z cleszyniaków twierdząc, że to właśnie ja byłem tym, który tak rozłożył niefortunnego krzykacza.\nOtóż nie. Nigdy wbrew pozorom (jestem i byłem przecież wysokim i masywnym mężczyzną) nie rozbijałem się ani na lodzie ani na lądzie. Tak było i w owych dniach na których przerwaliśmy nasze opowiadanie. Mimo, że koledzy nie jeden i nie dwa razy drwili i śmiali się z moich nieudanych "dry-blingów" nie wyszedłem z siebie. Spokój, spokój i dyscyplina wewnętrzna były moimi przewodnikami do kariery.\nHokej wszedł mi już całkowicie w krew. Trenowałem zapamiętale, ale też były wyniki mojej pracy. Dostałem wreszcie granatowy wełniany dres z emblematem Sokoła i z numerem 7. Ten numer zresztą nosiłem do końca moich dni hokejowych, a wtedy w pierwszym spotkaniu z Wawelem strzeliłem 7 bramek. Wszystkie bramki padły z przeboju, każda podniecała mnie do następnej. Szalałem na lodzie, łyżwy same niosły, myśl moja, jeśli pracowała to tylko nad krążkiem.\nl Otrzymałem za to nagrodę. Nie, to nie były ani hymny pochwalne w gazecie, ani zdjęcia na czołowej stronie, ani pocałunek pięknej krakowianki. To było coś większego i cenniejszego dla mnie. Otrzymałem awans do pierwszej drużyny Sokoła.\nDwa dna później rozegraliśmy mecz z Cracovią, w którym grałem na prawym skrzydle ataku Sokoła. To był piękny, niezapomniany dzień. Nie odważyłem się wtedy na żadne samotne rajdy, przeboje. Podawałem zasilając atak. Moim zdaniem było to najlepsze rozwiązanie. Wygraliśmy różnicą jednej wprawdzie bramki, ale przecież wygraliśmy.\nWtedy poczułem prawdziwy, przyjemny aż do skurczu serca smak zwycięstwa. Pamiętam gorący pocałunek mamy (biedaczka pogodziła się, że nie będę "artystą"), uśmiech "mojej" dziewczyny, moje nazwisko w gazecie i zazdrosne nieco spojrzenia innych kolegów. Tak "bohaterem" można czasem być mając 17 lat.\nMÓJ PIERWSZY MIĘDZYNARODOWY DEBIUT\nNowy rok, a był to już 1930, rozpoczął się dla mnie wcale nieźle. Przede wszystkim z mamą podpisane zostało całkowite zawieszenie broni. Zaraz na początku drugiego półrocza 1 klasy (uczęszczałem wtedy do VII Gimnazjum im. Jaworskiego w Krakowie) poprawiłem znacznie stopień z historii. Ten przedmiot był zawsze dla mnie tym, czym święcona woda dla wiernego Izraelity. Dodam, ze wykładowcą historii był zagorzały kibic Cracovii, której przecież ostatnio strzeliłem bramki. Skoro więc byłem nie przygotowany, a o ile miało to miejsce po meczu - dwója murowana. Najważniejsze jednak wydarzenie tego roku to spotkanie z czechosłowacką drużyną z Opawy, w którym miałem grać. Niestety w tym spotkaniu wypadłem poniżej moich możliwości. Zresztą nie tylko ja wszystkim nam po prostu nie wychodziło. W elekcie przegraliśmy różnicą trzech bramek.\nPrzyznam, że po tym meczu obiecywałem sobie bardzo wiele. Czesi w poprzednich okresach i w latach trzydziestych zdobywali laury na wszystkich niemal lodowiskach Europy; Przecież do roku 1928 zdobyli sześć razy tytuł mistrza Europy a kilka razy zajęli drugie miejsce. Podczas gdy nasi sąsiedzi mieli już ustaloną markę, my po roku 1926 na mistrzostwach w Davos stawiamy dopiero pierwsze poważniejsze kroki, ale nie bez skutku. Przegry warny bowiem różnicą jednej bramki z drużynami Austrii i Francji.\nPóźniej dopiero notujemy znaczny rozkwit polskiego hokeja. Dość powiedzieć, że w igrzyskach olimpijskich w St. Moritz zajmujemy piąte miejsce, a na mistrzostwach Europy w Budapeszcie w 1929 roku ulegamy Czechosłowakom tylko 1:2.\nTak .więc mecz z drużyną opawską przegraliśmy. W moim przekonaniu - oczywiście wyolbrzymionym - ja osobiście przegrałem wielką stawkę. Wydawało mi się, że już nigdy nie stanę do zawodów z drużynami zagranicznymi. Zacząłem intensywnie trenować, szlifując przede wszystkim technikę jazdy. Treningi trwały 6 a nawet 8 godzin, (tak, tak, nie dwie godziny, jak to ma miejsce dzisiaj), przeważnie wieczorami i nocami. Nie rzadko wracałem do domu kiedy blady świt osiatnie kładł już ciene na miasto. Trenmgi ułatwiały nam ponadto urocze mamy ze swoimi po ciechami. Wiadomo bowiem ze ucząc małe dziecko jazdy na łyżwach, trzeba stale utrzymywać się w pozycji pochylonej tak charakterystycznej dla hokeja. Prześcigaliśmy się więc z kolegami wybierając dzieci do nauki. Nie zawsze jednak chodziło nam tylko o dzieci, częściej przynętą była... przemiła mamusia.\nWiosną i latem lubiłem wiosłować. To również znacznie poprawiało moją kondycję, zwłaszcza, że ta dyscyplina sportu wyrabia wszystkie niemal mięśnie. Miałem zresztą i tu niezłe wyniki. Przypominam sobie, że brałem , udział w wioślarskich mistrzostwach Polski startując w czwórkach, bezpośrednio po morderczych wyścigach w ósemkach. Sternikiem naszej 4 - ki był sam kierownik drużyny hokejowej "Sokoła" - Olek Kłaput. Wskutek zbyt wielkiego wysiłku no i przypuszczalnie z emocji (wygraliśmy o pół długości) za metą zemdlałem w łodzi. Mimo to nie zaprzestałem tej suchej zaprawy myśląc ciągle o poprawieniu formy przed sezonem hokejowym.\nNadszedł rok 1931. W lutym na lo dowisku krynickim odbywały się mistrzostwa świata w hokeju z udziałem 11 państw.\nNo - nareszcie zobaczę najwyższą klasę mistrzów krążka, świetne drużyny Czechosłowacji, Niemiec, a przede wszystkim samych Kanadyjczyków.\nPojechałem do Krynicy. Tydzień spędzozony tam na oglądaniu zawodów, na rozmowach, rozmyślaniach, a nawet na bezmyślnym kręceniu się wśród zawodników byl dla mnie wielką szkołą. Polska dobrnęła szczęśliwie do rundy finałowej, chociaż nasz pierwszy mecz turniejowy z Czechosłowacją przegraliśmy 1:4, z Kanadyjczykami uzyskaliśmy po zaciętej, a chwilami nawet równorzednej walce wynik 0:3. Piękne przemyślane zagrania Tupalskiego w tym meczu wywoływały niekłamany zachwyt na trybunach, a entuzjazm publiczności doszedł już do szczytu, kiedy w siatce kanadyjskiej znalazł się krążek ze strzału Materskiego. Niestety, sędzia nie uznał tego strzału. Mecz z Francją wygraliśmy po dogrywce 2:1, natomiast z Austrią przegraliśmy 1:2. Mecz ze Szwecią przyniósł nam piękny sukces. Z tak silnym przeciwnikiem wygraliśmy 2:0. minimalnie ulegamy drużynie USA 0:1\nAle oto zbliżała się runda finałowa. Polska drużyna stanęła na tafli ponownie jako przeciwnik Czechosłowacji. W tabeli rozgrywek orientowałem się, rzecz jasna, doskonale. Jeśli wygraamy lub zremisujmy - kombinowałem - tytuł mistrza przypadnie Austrii, dla nas pozostanie wicemistrzostwo.\nMecz należał niewątpliwie do najciekawszych tego turnieju, dlatego też miał bardzo dramatyczny przebieg i obfitował w faule. Ławka kar była niemal stale zajęta przez zawodników obydwu drużyn. Sokołowski zasiada tam dwukrotnie. To ostatnie zwłaszcza orzeczenie arbitra zawodów Pana Lonicq doprowadziło trybuny do białej gorączki, w efekcie której na środku tafli znalazł sięsymboliczny kalosz.\nMecz zakończy} się wynikiem remisowym 0:0 przynosząc tytuł mistrza Europy Austrii, Polsce zaś tytuł wicemistrzowski. Mecz finałowy o mostrzostwo świata, przyniósł zwycięstwo Kanadyjczykom.\nNa lodowisku w barwnej defiladzie raz jeszcze przejrzałem najlepsze drużyny. Pamiętam, stałem, smukły, wyprostowany i chłonąłem szeroko rozwartymi oczyma prężność, siłę i urok szatanów lodu.\nNajbardziej imponował mi - uznany zresztą przez wszystkich oglądających zawody - gracz kanadyjski dr Wattson. Był on dla mnie wówczas niedoścignionym ideałem zawodnika, któremu oczywiście chciałem dorównać, nauczycielem fenomenalnych dryblingów i zwodów ciałem. Dr Wattson potrafił np. na jednym z meczów trzy razy objechać boisko, aby strzelić bramkę, nie oddając ani na moment krążka. Taka kondycja i ten drybling!!!\nNa zakończenie zawodów miał miejsce pikantny moim zdaniem wypadek. Przypominam, że był to rok 1931, rok, w którym między innymi nasze orkiestry rozrywkowe stawiały dopiero pierwsze kroki w Interpretacji nowego stylu muzyki - jazzu. Oczywiście koncerty tych orkiestr przypominały bardziej kakofonię niż jazz. Aby uświetnić turniej krynicki, no i przypuszczalnie "pochwa!ić się" przed gośćmi zagranicznymi, że i my też, a jakże, potrafimy grać na srebrnej trąbce, organizatorzy zaprosili taką właśnie orkiestrę jazzową na bankiet .pożegnalny urządzony w salach: hotelu "Lwi gród".\nPo oficjalnych uroczystościach zamknięcia, wręczeniu nagród i odznaczeń w chwili,. kiedy nie przebrzmiały jeszcze echa spontanicznych oklasków i wielkich wzruszeń, zawodnicy kanadyjscy nie wytrzymując przypuszczalnie nerwowo piskliwego jazgotu granych fox-trotów, schimów : charlestonów, wyszli na podium, odbierając dosłownie muzykom ich instrumenty.\nWszyscy biorący udział w bankiecie na chwilę zamarli w przekonaniu, że "zamorscy diabli" chcą spłatać nowego figla. Porozpruwali przecież uprzednio wszystkie poduszki w hotelu, w którym byli zakwaterowani, wysypując pierze na ulicę, poprzecinali łyżwami dywany i porozbijali stylową ceramikę.\nA tymczasem - popłynęły piękne nowoczesne i w najlepszym wykonaniu melodie jazzowe, takie, jakich nie słyszało jeszcze polskie ucho. Nie muszę mówić, co się działo na sali. Wszystkich ogarnął szał tańca i . muzyki. Właściciele instrumentów nie chcieli nawet słyszeć o swoim powrocie na podium.\nPORAZ DRUGI ZWYCIĘŻA HOKEJ\nSkończył się turniej krYnicki. Mistrzostwa świata były dla mnie wielkim, bardzo wielkim przeżyciem, lekcją, ucztą, ale też i... rozczarowaniem. Przed moimi zachwyconymi oczyma, przed moją rozpaloną wyobraźnią przewinęli się najwięksi mistrzowie krążka. Ta właśnie konfrontacja umiejętności, stylu I talentu hokejowego była dla mnie żenującym wprost rozczarowaniem. Moja gra "mój hokej' nie dostawał tym mistrzom nawet do przysłowiowych kostek. To stwierdzenie piekło, bolało niesamowicie. Uparcie powracała myśl, kłuła jak szpilka - rzuć hokej - to nie ma sensu, klasą i tak nigdy nie będziesz, a być tylko pionkiem, to przeciez nie w twoim stylu. Może mama miała rację? Może lepiej zacząć jazdę figurową, po długich wzmaganiach wewnętrznych zwyciężyła młodość i nie opanowana już namiętność do hokeja. Pozostałem jej wierny. Teraz dopiero. po tylu bolesnych spostrzeżeniach, bogaty w obserwacje i rady niektórych .zawodników kanadyjskich, z którymi udało mi się nawiązać kontakt, postanowiłem usilnie nad sobą pracować. Zacząłem intensywnie trenować, przygotowując się z zapałem do sezonu 1931/32.\nWielkie przeżycia przychodzą w momentach najmniej oczekiwanych To podobno tak, jak z milością "która zjawia^ sie nagle, gdy śnisz, o. niej najmniej. Takie przeżycie spotkało mnie w sezonie 31/32. Był. to mecz z drużyną Kanadyjczyków z Ottawy, rozegrany w Krakowie. Nie trudno się domyśleć, że nasza drużyna "milczała" na lodowisku. Przez dwie tercje na bramke gości nie padł ani jeden strzał. Kilka anemicznych strzałów posyłanych tak "strachliwie" w trzeciej tercji, bramkarz kanadyjski wyłapywał z uśmiechem na twarzv. I nagle już nie pamiętam, jakim cudam znalazłem się oko w oko z uśmiechniętym spoknym bramkarzem. Na moment stracąłem przytomność umysłu. Nie wiedziałem zupełnie co począć z tą uprzykszoną czarna muchą, która trzymałem na łopatce kija. Przyczajony, uśmiechnięty wciąż Ironicznie bramkarz czekał. To mnie poderwało. Czułem iak lecę niemal z chmur na ziemię. Strzelaj, strzelaj - krzyczały trybuny. Wyrzuciłem krążek. Przeleciał lekko ponad bramkę i trafił... w kibica, uczępionego na słupie telegraficznym. Odprężenie na trybunach wyraziło się przeciągłym okrzykiem rozczarowania i salwą śmiechu.\nPodcięło mi nogi. Paliłem się ze wstydu. Najchętniej byłbym uciekł gdzie pieprz rośnie. Tak spudłować!.\nŻe spotkania tego wyniosłem jednak naukę, która zresztą, jak sobie przypominacie nie była mi specjalnie obcą. Spokój, spokój i opanowane nerwy, tylko tym mogłem dojść do wyników. Mecz przegraliśmy w stosunku 0:8.\nSzybkimi krokami zbliżała się Olimpiada Zimowa w Lake Placid (USA). Spośród 30 zawodników polskich wyłoniono reprezentację w składzie: Ludwiczak, Stogowski, Maurer, Sokołowski, Aleksander Kowalski i Adom Kowalski ("Roch"), Marchewczyk. Sabiń ski, Materski, Adamowski, Tupalski, Krygier. A ja?  Tak marzyło mi się w. w 19 - letniej głowie, że może i ja... Nie pojechałem. Po prostu nie "wytypowano" mnie.\nOlimpiada w USA... Oglądana z Krakowa\nSezon 1931/32 upłynął mi przede wszystkim pod znakiem silnego i regularnego treningu. Gratem w spotkaniach międzyklubowych. reprezentowałem barwy Krakowa w spotkaniu z drużyną lwowską (1:1). Największą jednak sensacją sezonu hokejowego było 1. zwycięstwo Sokoła nad Cracovią (2:1). To zwycięstwo - nie chcę być zarozumiałym - było moim udziałem i moją zasługą. Pierwszą bramkę dla Sokola zdobyłem ja, drugą strzelił "Kalman" i (W. Michalik) również z mojego podania.\nW tym czasie obserwowałem pilnie przebieg i rezultaty olimpiady zimowej. Wieści były różne.\nPrzed przybyciem do Lake Placid nadi chłopcy rozegrali kilka spotkań towarzyskich. dość zresztą ciężkich, które jak się później okazało, bardzo ich wyczerpały, nie poprawiając bynajmniej ich kondycji. Tak więc w pierwszym meczu z Niemcami przegrywamy 1:2, z Ameryką 1:4, Kanadzie ulegamy 0:9, w drugim spotkaniu 0:10. Mecz ten w ogóle był "rewelacją", zgromadził bowiem aż... 42 widzów na tys. miejsc, przy czym wszystkie miejsca były na tzw. wolna kartę. Jeszcze jedna porażka z Niemcami (1:4) i hoksiści polscy ostatnie miejsce - czwarte za Kanadą, USA i Niemcami (w olimpiadzie brały udział tylko 4 państwa). W drodze powrotnej rozegrano jeszcze kilka spotkań towarzyskich, ale sukcesy odniesione w nich były raczej wątpliwej wartości i rzecz jasna nie "osłodziły" ani też nie zrehabilitowały polskiego hokeja.\nTakie wiadomości nie budowały mnie wcale. I właśnie z tego wewnętrznego marazmu, ukrytego żalu do naszej, reprezentacji wyrwało mnie wspomniane już powyżej zwycięstwo Sokoła nad Cracovią. Znowu poczułem się pewny, znowu lód. łyżwy, hokej wabiły mnie wszystkimi wdziękami.\nW tym czasie odbywały się w Krynicy mistrzostwa Polski. Sokół zwycięstwem nad Cracovią zapewnił sobie udział w turnieju krynickim.\nNajwiększą jednak klasę reprezentowała w owych latach drużyna AZS Warszawa, z Tupalskim, Adamowskim, Krygierem.\nW ogóle poziom polskiego hokeja z roku na rok stale się podnosił, przede wszystkim zaś, dzięki systematycznej pracy w klubach, kontaktom zagranicznym, otwarciu sztucznego lodowiska w Katowicach i wyławianiu młodych talentów. Bardzo ciekawą i jak się okazało wspaniałą w skutkach formę treningu "wynalazł" Tarłowski, póżniejszy mistrz Polski w tenisie. On to wprowadził grę w tenisa... na lodzie i oczywiście na łyżwach, twierdząc, że taki trening wyrabia doskonale refleks, uczy opanowania, startów i hamowania przez dochodzenie do siatki, cofania itp.\nWRESZCIE NA LODOWISKU MISTRZÓW\nWróćmy jednak w naszych wspomnieniach do turnieju krynickiego., Mimo że tak wiele obiecywano sobie po .reprezentacji Krakowa, a ja osobiście i cieszyłem się, że wreszcie stanąłem na "lodowisku mistrzów" - w turnieju krynickim nie odegraliśmy większej roli. Finały mistrzostw zostały zresztą przerwane ponieważ trzeba.było zająć się .przygotowaniami do zbliżających się mistrzostw świata w Pradze.\nRozegraliśmy kilka spotkań, przy czym do jednych z ciekawszych najeżało spotkanie reprezentacji Krakowa z Ogniskiem Wilno. Bramkarzem naszego przeciwnika był dzisiejszy kierownik szkoleniowy PZHL mgr Wiro-Kiro. W drużynie grali znani bracia Godlewscy. Andrzejewski, prof. uniwersytetu Weysenhoff. Ja grałem w ataku na centrze. W meczu tym próbowałem wszystkich moich "metod", ale jakoś mi "nie wychodziło". Wreszcie, po którymś tam dryblingu pilnowany skwapliwie przez Andrzejewskiego dotarłem do bramki. Stanąłem na przeciw przerażonego bramkarza. W ułamku sekundy uczyniłem ruch jakobym chciał wyrzucić krążek Bramkarz rzucił się na lód, chwycił mnie za nogę w przekonaniu że właśnie tuż obok nogi, a może nawet w jego rękawicy znajduje się krążek. Tymczasem krążek leżał obok. Zrobiłem większy rozkrok i spokojnie wprowadziłem krążek do pustej bramki.. (Ten trick był zresztą moją specjalnością).\nWiro-Kiro trzymał mnie nadał za nogę, mimo, że zabłysło czerwone światełko, a zgromadzona publiczność nagrodziła ten zabawny epizod brawami. Nie wytrzymałem dłużej tego "aresztu" i spokojnie powiedziałem: "Władziu, puść mnie już przecież krążek jest w bramce".\nWyobrażacie sobie minę oniemiałego ze zdumienia bramkarza. Mecz ten wygraliśmy dość wysoko.\nMecz finałowy Pogoń - Legia (AZS odpadł) rozegrany został dopiero w marcu w Katowicach i trwał przeszło 2 godziny 50 minut. Mimo kilku dogrywek stan meczu 0:0 nie uległ zmianie. Mistrza Polski na rok 1933 nie wyłoniono.\nNareszcie spełniły SIę moJe marzenia. Zostałem powołany do kadry reprezentacji Polski i miałem brać udział w mistrzostwach świata na rok 1933 w Pradze.\nCała drużyna, ba. całe zastępy hokelstów i sympatyków polskich brały udział choćby tylko pośredni w przygotowaniach do mistrzostw. Wśród zawodników wyjeżdżających do Pragi ja byłem najmłodszy. Z tego też tytułu (choć moim zdaniem powinno być Ineczej) znosić musiałem różne przykrości od kolegów, którzy "używali sobie" na mnie i zatrudniali mnie do wszelkego rodzaju prac, jak noszenia walizek, czyszczenia butów itp. Nie ominął mnie przy tym "chrzest". Był to właściwie już trzeci z kolei, bowiem po raz pierwszy "lanie" na mniejszą skalę otrzymałem wstępując do pierwszej drużyny Sokoła, drugie, kiedy reprezentowałem barwy Krakowa na turnieju krynickim i trzecie przy pierwszym wyjeździe za granicę. Oczywiście, to było najsilniejsze, "chrzcili" przecież tacy jak: Sokołowski, Ludwiczak. Stogowski. Pamiętam, że leżałem spokojnie i przyjmowałem każde uderzenie bez szemrania. Zacisnąłem usta i liczyłem: 11 12, 13, 14. No nareszcie cała drużyna w komplecie. Piekący ból pewnej części ciała dokuczał mi aż do Pragi, a nawet powiedziałbym, później już zimna tafla lodu nie działała wcale kojąco.\nNo ale dość dygresji. Przyjechaliśmy do Pragi - tej Pragi o której jedni mówią, że jest złota, inni. że jest najpiękniejszym miastem Europy. I jedno i drugie jest prawdą... chociaż kto wie, dla mnie może Kraków... Warszawa - I ale to już sprawa sentymentu.\nJa - nowicjusz poszedłem oczywlście na Zimowy Stadion, gdzie miały rozgrywać się mistrzostwa. Stadion jest pięknie położony w samym sercu Pragi na wyspie Wełtawy. Kryształowe lustro lodu obramowane jakby wygodnymi trybunami, wysokie bandy (o dziwo - nie spotkałem takich dotychczas, katowickie lodowisko, miało przecież bardzo niskie bandy) zrobiły na mnie wielkie wrażenie. Stałem jak przed sanktuarium. A więc to tu? - Muszę pokazać, muszę dać z siebie wszystko! Od tego debiutu zależy może bardzo wiele...\nCo to - gwizdek? Ale tak, zagadaliśmy się proszę państwa. Pierwsza tercja naszych wspomnień pooobniej jak pierwsza tercja w mojej karierze sportowej skończona. Pozwólcie zatem - pójdziemy na papierosa, na herbatkę. A ja... zasłuchany w melodię dawnych dni poruszonych wspomnieniami w waszym spokojnym mieście odnajdę znowu siebie.\nJesteśmy więc już wszyscy w Pradze. Po oficjalnym otwarciu mistrzostw i zrzuceniu z samolotu wieńca Laurowej na stadion, rozpoczęły się mecze hokejowe. W pierwszym dniu rozegrano ich cztery. Polacy należeli do grupy w której znajdowały się Niemcy i Belgia.\nNasz premierowy mecz wypadł nam z Niemcami. Przed meczem przyrzekałem sobie solennie, że nie dam się ponieść własnym ambicjom i staremu przyzwyczajeniu: i raidom. Ale gdzie tam! Dostawszy krą.zek jak oszalały pędziłem na bramkę przeciwnika, głuchy i nieczuły na wołanie kolegów Materskiege i Sabińskiego. I tym razem udało mi się kilkakrotnie przedostać pod bramkę, ale niestety ani jeden raz krążek nie znalazł się w siatce.\nPo pierwszej bezbramkowej tercji, Niemcy wzięli się ostro do roboty w drugiej - w efekcie czego padła pierwsza bramka strzelona przez doskonałego zawodnika Jaennecke. Wkrótce ten Jaennecke ustalił wynik meczu 2:0.\nMoje zachowanie na meczu te właśnie solowe raidy bardzo mi zaszkodziły i w spotkaniu z Belgami kapitan Adamowski chcąc mnie ukarać kazał mi odpoczywać za bandą.\nCzułem się, jakbym dostał obuchem w głowę. To było straszne. Siedzieć bezczynnie i patrzeć jak koledzy nieudolnie kombinują.\nNasi chłopcy atakowali bardzo nieśmało. Belgowie byli również bardzo stremowani. Pierwsze dwie tercje minęły bezbramkowo. W trzeciej Adamowski pozwolił mi wyjść na lód. Mimo, że mięśnie miałem zastygłe od długiego siedzenia, skoro tylko stanąłem na kryształowej tafli, krew zaczęła mi grać jak nigdy. Śledząc spotkanie zza bandy doskonale zauważyłem pewne błędy przeciwnika. Zorientowałem się w mig że w tym składzie łatwiej aniżeli z Niemcami mogę ryzykować solowe przeboje. Minąłem więc atak Belgów i znowu głuchy na wołania kolegów pędziłem jak furiat na bramkę. Obrońcy belgijscy czekali przyczajeni. Rzuciłem parę razy ciałem w lewo w prawo, dla zmylenia przeciwnika i... stanąłem przed olbrzymim jak dąb bramkarzem.\nTo był zaledwie moment, ale chwila te wtedy wydawała mi się że trwa wiecznie. Czekałem przecież co zrobi bramkarz jak zareaguje - czy ja już mam strzelać czy poczekać a jeżeli tak to przecież wkrótce mogą mi odebrać krążek. Myśl moja pracowała z zawrotną wprost szybkością. Belg nie wytrzymał nerwowo. Rzucił się na lód. Wtedy spokojnie zgodnie z ulubionym zwyczajem wŤinąłem poprostu krążek do siatki. Na trybunach po momencie śmiertelnej ciszy wrzawa nie do opisania. Wyjąłem spokojnie krążek z siatki, minąłem bramkarza i z uśmiechem Ba twarzy podałem czarny kauczuk sędziemu. Prowadziliśmy 1:0. Wynik ten zresztą nie uległ już zmianie.\nZakwalifikowaliśmy się do półfinału lecz tam przegrywamy z Czechosłowacją 0:1 i USA 0:4. Potem wałcząc o czwarte miejsce w swojej grupie ulegamy Szwajcarom 1:3 i remisujemy z dość słabą zresztą drużyną Węgier 1:1. Sensacją mistrzostw była porażka drużyny kanadyjskiej w meczu z USA 1:2. Tak więc po finałach pierwsze miejsce zajęła Ameryka, drugie Kanada, trzecie i tytuł mistrza Europy przypadło Czechosłowakom. Poiska uplasowała się na siódmym miejsca.\nPo moich zagraniach w Czechosłowacji, a szczególnie po bramce strzelonej u Belgów byłem pupilkiem drużyny.\nWszyscy nawet ci starzy zawodnicy zaczęli mnie wysoko cenić. Jednym słowem "cena" na mnie niewspółmiernie podskoczyła.\nLatem 1931 roku przeszedłem do Cracovii. Stało się to za sprawą... przykro dziś doświadczonemu człowiekowi przyznać - pewnej młodej uroczej Basi, w której byłem zakochany po czubki włosów. Otóż ta Basia, doskonała zresztą pływaczka Gracovii oświadczyła mi, że przestanie ze mną "chodzić*' jeżeli nie przeniosę się do Gracovii. Cóż miałem robić. Miłość zwyciężyła, choć przykro było mi się rozstać z So.kołem, który mnie wychował.\nKierownictwo Sokoła absolutnie nie chciało zezwolić na moje odejście. Opinia publiczna była jednak zgodna co do tego. że jeżeli już to niechaj Cracovia ma drużynę złożoną z samych asów.\nI tak znalazłem się w Cracovii, gdzie grałem na środku ataku. Za towarzyszy miałem takie podówczas już sławy, jak Marchewczyka. Kowalskiego. Obydwaj podzielili między siebie cenne zalety hokeisty. Marchewczyk miał zaskakujący strzał, Kowalski - świetny refleks i umiał się dobrze ustawiać. Ja natomiast wg. opinii kierownictwa odznaczałem się niebywałem spokojem w akcji, .dobrze opanowanym dryblingiem i znaczną szybkością.\nOd pierwszego miesiąca sezonu 1833/34 cała nasza trójka trenowała na sztucznym lodowisku w Katowicach.\nMoj debiut w ataku "Trzech muszkie terów" (takie miano otrzymaliśmy) odbył się w meczu Kraków - Praga, w którym zwyciężyliśmy 4:1. Było to pierwsze poważniejsze zwycięstwo zwłaszcza że drużyna Czechosłowacji należała przecież do czołówki europejskiej.\nNasz sukces powtórzyliśmy jeszcze wygrywając z drużyną Opawy 3:1.\nZNOWU W KRYNICY\nZwyczajem każdege roku w dniach od 1 - 8 stycznia na lodowisku krynickim odbywał się tzw. turniej noworoczny z udziałem wiedeńskiej drużyny Waering, AZS, Pogoni i Cracovii. Zwyciężyliśmy wiedeńczyków 4:0, AZS 2:0, i Pogoń 3:0. Muszę zaznaczyć że dawniej bramki nie padały tak obficie, stały temu na przeszkodzie przepisy między innymi o spalonym, nie pozwalając na pewne akcje. Przepisy te już po wojnie były trzykrotnie zmieniane, jako nieżyciowe. Można powiedzieć, że cztery bramki strzelone wówczas równały się dziesięciu obecnym.\nW sezonie 33/34 w polskim hokeju nie zaszły żadne szczególne zmiany. W Mediolanie w mistrzostwach Europy pierwsze miejsce zdobyli Niemcy. Decydującą bramkę strzelił młody smarkacz uczeń liceum - George. Jako "prezent" za tą "mistrzowską" bramkę Hitler rozkazał wydać mu świadectwo maturalne bez zdawania egzaminu oraz nowoczesny motocykl BMW. W końcu lutego mieliśmy rozgrywać mecz z Niemcami w Krynicy. Przyszły jednak tak gwałtowne ciepłe dni (termometr wskazywał plus 20 stopni) że z lodowiska pozostała duża brudna plama.\nMecz przeniesiono do Katowic. Torkat pokrył się anemiczną warstwą lodu, tak nikłą, że czuło się po prostu pod łyżwami rury instalacji chłodniczej a miejscami przy zetknięciu łyżwy z betonem leciały iskry.\nDrużyna Niemiec przybyła z całym pociągiem kibiców. Upał panował nie do wytrzymania. Niemcy "okuci" w grube wełniane dresy pocili się jak myszy. Polacy wystąpili w lekkich przewiewwnych koszulkach i to niewątplwie zadecydowało o kondycji no i wygranej.\nPierwsza tercja była bezbramkowa, druga przyniosła pierwszą bramkę strzeloną przez Nowaka. Jaennecke dwoił się i troił. Na próżno! Byliśmy panami lodu i krążka. Uzyskaliśmy drugą i trzecią bramkę.\nW trzeciej tercji Kowalski i Król strzelili następne dwie bramki ustalając wynik dnia 5:0.\nW roku 1935 miały się odbywać się mistrzostwa świata w Davos. Wraz z Marchewczykiem i Kowalskim wyznaczony zostałem do pierwszego ataku naszej reprezentacji.\nDo Davos przyjechaliśmy dosłownie za pięć minut dwunasta. Rzecz jasna zmęczeni podróżą no i zmiana ciśnienia dała nam się porządnie .we znaki i w konsekwencji odbiły się na kondycji.\nZamieszkaliśmy w Davos - Dorf miejscowości o charakterze wybitnie sportowym. Opodal leżące Daves - Platz i Klosters to znowu uzdrowiska. Uwagę moją zwróciło przede wszystkim mnóstwo małych lodowisk przy hotelach i kawiarniach. W ogóle kawiarnie na lodzie i kelnerzy na łyżwach są tam najzwyklejszym zjawiskiem. Na lodowiskach tych starsi panowie przeważnie Anglicy i Holendrzy poubierani dziwacznie grali w ulubiona grę curlinga. Jest to rodzaj kręgli nd lodzie.\nW wolnych chwilach od zajęć urządzaliśmy wycieczki na pobliskie szczyty (oczywiście lylko kolejkami) próbowabimy także swoich sil na torze saneczkowym. Jeden z takich "wypadów" omal nie skończył aę poważną kontuzją.\nNadszedł dzień mistrzostw. Po oficjalnych otwarciach rozpoczęły się rozgrywki. Nasza drużyna rozegrała pierwszy mecz z Niemcami - mistrzami Europy z 1933 r. Wygraliśmy 3:l. Drugi natomiast mecz z Francuzami przegrywamy 2:3. Ten mecz stanowił znowu w historii polskiego hokeja "reweIację". Przyglądało mu się aż.. 10 widzów. Nie dziwiłem się zresztą zbytnio temu - bowiem na głównym lodowisku odbywał się mecz bożków hokeja - Kanadyjczyków z Anglią. Sam gdyby nie obowiązek byłbym chętnie oglądał zamorskich diabłów.\nSpotkanie z Włochami które zakończyło się wynikiem 1:1 zamieniało się chwilami do walki wręcz. Znowu ławka kar byłą ciągłe okupowana. W tym meczu doszło po raz pierwszy do rozdźwięku w naszej trójce. Wyrzucaliśmy pod swoim adresem takie soczysta epilety, że nawet prasa niemiecka określała to jako "nieparlamentarne i niesportowe wyrażenia Polaków".\nNo cóż - Polacy niestety nie umieją trzymać języka za zębami.\nRewanżowy mecz z Niemcami przegraliśmy 1:5 zwyciężyliśmy natomiast Belgię 12:2. W tym spotkaniu strzeliłem 3 bramki.\nW wolnych dniach od spotkań oglądałem z kolegami mecze innych drużyn, opalaliśmy się w łaskawym bardzo stońcu Szwajcarii, jeździliśmy kolejkami a raczej wyciągami krzesełkowymi zwanymi tam "Sie und Er" na pobliskie góry, robiliśmy sobie nawzajem niewinne i bardzo "winne" figle. Ostatni mecz w turnieju pocieszenia rozegraliśmy z Węgrami. Ten mecz rozpoczął się już feralnie. Arbitrzy którzy mieli sędziować spotkanie chrapali smacznie w hotelu (przypuszczalnie odsypiali przetańczoną noc) i nie stawili się na lód.\nJako sędzia wystąpił znaleziony pa długich poszukiwaniach niemiecki bramkarz Ball. Mecz po nieciekawej grze zakończył się wynikiem 1:1.\nSkończyły się mistrzostwa. Pierwsze miejsce i tytuł mistrza świata zdobyte Kanada, mistrzostwo Europy przypadło Szwajcarii. Polska na 15 uczestniczących drużyn zajęła 10 miejsce...\nW drodze powrotnej do kraju rozegraliśmy jeszcze szereg spotkań w Arosie i Opawie. "Po drodze" zdobyliśmy Puchar słońca w Arosie, wygraliśmy z drużyną WEF 2:0 przegraliśmy w Opawie 3-2. W tych latach jak wiadomo bramki nie były zaopatrzone w siatki toteż krążek który wpadł nawet do bramki odbił się i był częstokroć nie zauważony przez sędziego. Tak też było i w tym meczu i może dlatego przegraliśmy.\nW lecie 1935 roku podczas mistrzostw lekkoatletycznych Polski w Krakowie złożyłem wobec Wajsówny Walasiewiczówny i Kusocińskiego przysięgę olimpijską. Zostałem przecież, wraz z Marchewczykiem i Kowalskim powołany z okręgu krakowskiego do kadry olimpijskiej.\nWzruszony powtarzałem wielkie słowa przysięgi. Wierzyłem wtedy święcie że pozostanę jej wierny. I tak się też stało.\nNa .początku sezonu 1935/36 nasz team olimpijski wyjechał do Hamburga, zostaliśmy zaproszeni na otwarcie sztucznego lodowiska.\nW Hamburgu mieliśmy zabawną przygodę która skończyła się... doprowadzeniem nas do władz miejskich. Nie, nie. wcale nie upiliśmy się awanturując się po ulicach. Ot po prostu Stupnicki wypowiedział pod adresem pewnej utlenionej blondynki komplement który ona źle zrozumiała. Siedzący obok niej partner stanął w obranie honoru białogłowy. Wybuchła awantura, która skończyła się jak już powiedziałem w komisariacie. Za zakłócenie spokóju musieliśmy jako karę wpłacić 500 marek na tzw. Winler - hiłfe. Byliśmy wściekli, w kieszeniach pozostały pustki.\nWściekłość ta nie ominęła nas zresztą także na lodzie. Oba spotkania z hamburskim Schlittschu-Clubem miały dramatyczny przebieg. Przegraliśmy 1:2 i 3:4.\nPo powrocie do kraju rozegraliśmy w Katowicach mecz z Rumunią (zwyciężyliśmy 7:2) i Japonią 5:1. Strzeliłem wtedy jedną bramkę i. widocznie moja gra bardzo przypadła do gustu Japończykom skoro zaproponowali mi wyjazd do Tokio w charakterze trenera. Odmówiłem z różnych zresztą przyczyn.. .Co gorliwsi domyślali się, że zatrzymuje mnie..- miłość. Ja twierdziłem, że jestem przywiązany do klubu, do kraju, że nic chcę rezygnować z kariery zawodniczej itp. Mniejsza z tym kto miał rację. Zostałem, to było ważne.\nI znowu staję przed wielkim wydarzeniem w moim życiu. 23 Stycznia 1936 roku drużyna polska w składzie: Głowacki. Kasprzak, Król. Kowalska, Kasprzycki, Ludwiczek. Lemiszko, Marbewczyk. Sokołowski. Stogowki, Przeżdziecki. Stopnicki, Zieliński i ja wyjechała do Garmisch Parłenkirchen.\nZamieszkaliśmy w bardzo przyjemnym hotelu "Zu drei Mohren" gdzie m. in. zakwaterowana byli bobsleiści amerykańscy.\nGarmisch tonęło w powodzi różnokolorowych flag 28 państw, ulicami płynęły lawiny ludzi i sznury samochodów. Panował tak nieopisany ruch i zgiełk, że trudno było usłyszeć własny głos. Niemcy przyjmowali olimpijczyków i podróżnych naprawdę wspaniale. Wzniesiono nowe budowle, obiekty sportowe, zorganizowano specjalną służbę, która po prostu odgadywała myśłi przybyszów...\nCzas dzielący nas od Igrzysk spędzaliśmy na treningach. Miałem wtedy pewną przygodę, która omal nie skończyła się tragicznie a mianowicie wpadłem po uszy do lodowatej zimnej wody jeziora Riesersee. Po wydostaniu się na brzeg rzecz jasna mokry do ostatniej nitki i szczękając zębami (było wtedy 20 stopni mrozu), pobiegłem szybko do szatni. Koledzy ściągnęli ze mnie przemoczone i sztywniejące z mrozu ubranie, natarli mnie śniegiem i napoili gorącą herbatą z rumem. Tylko dzięki tym zabiegom umknąłem zapalenia płuc.\nOLIMPIADA I PIERWSZA KONTUZJA\n6 lutego nastąpiło uroczyste otwarcie IV Zimowych Igrzysk Olimpijskich, pOLska znalazła się w I grupie wraz z kanadą, Austrią i Łotwą.\nPierwszy mecz wypadł nami Kanadyjczykami. Możecie sobie wyobrazić jakie uczucia nami miotały, oczywiście strach brał góręprzed wszystkimi. Mecz z drużyną liścia klonowego rozgrywaliśmy w czasie gwałtownej zamieci śnieżnej, która szalała do tego stopnia, że krążek ginął po prostu w śniegu. Co kilka minut przerywano grę i zamiatano lód.\nPierwsza tercja skończyła się wynikiem 5:0. W drugiej tercji poszło nam nieco lepiej. Uzyskaliśmy i bramkę, którą strzelił... zawodnik kanadyjski olbrzymi Murray a wyjmowaliśmy tylko dwa razy krążek z naszej siatki. Tercja ta odznaczała się juz bardziej przemyślanymi akcjami a nawet odwarzyliśmy się kombinować raidy ofensywne na bramkę Kanadyjczyków. Najlepiej jednak spisaliśmy się w trzeciej tercji, w której jak stwierdzili obserwatorzy i prasa, byliśmy chwilami równorzędnymi partnerami.\nTrzecia tercja - ponieważ zaczęła się ofensywnie - przemieniła się wkrótce w krwawy mecz. Pierwszej kontuzji uległem właśnie ja. A było to tak. Po odebraniu krążka Kanadyjczykowi chcąc za wszelką cenę ratować honor polskich barw, ruszyłem w pełnym gazie na bramkę Moora. Na polu bramkowym "oczekiwało" mnie dwóch zawodników. Jednym z nich był Murray jak już powiedziałem zawodnik o niespotykanej sile, potężny i rosły jak dąb. Gdy sunął na łyżwach trzeszczałia pod nim tafla.\nRozstawili się więc tworząc między sobą lukę. Na moment nawet nie przypuszczałem, że był to podstęp. Gdy mijałem ich rozszałały, Murray chwycił mnie na ramię. Fiknąłem kozła i... straciłem przytomność. Zniesiono mnie z lodu na noszach i odwieziono do szpitala.\nZ tego spotkania wyniosłem "tylko" złamaną kość nosową, rozdarty policzek, przeciętą wargę i nadwyrężony piąty kręg. Po zabiegach odwieziono mnie do hotelu. Lekarze zabronili ml absolutnie brać udział w jutrzejszym spotkaniu z Austrią. Nie wytrzymałem. Z pokiereszowaną twarzą i zaplastrowanym karkiem stanąłem na tafli. Mecz z Austrią broczył przez cały czas Krwią. Pierwszą ofiarą pada Ludwiczak, który dostał kijem w twarz. Byt to złośliwy i umyślny fauł. Niestety sędzia Loieq (przypominacie sobie to ten sam któremu na turnieju w Krynicy rzucono kalosz na lód) chcąc widocznie odgryźć się na Polakach nie widzi tego i nie przerywa gry. Dopiero na nasze kategoryczne żądania przerwał grę, ale nie posłał Austriaka na ławkę kar.\nW chwilę po tym incyndencie Kowalski dostaje znowu kijem w twarz doznając wylewu krwi w gałce ocznej. I znowu sędzia nie zauważył faula.\nTrzecia tercja od samego początku obfituje w brutalne zagrania Austriaków. Nasze nerwy również nie wytrzymują. Marchewczyk niby przypadkowo uderza Austriaka kijem w twarz. Ale tym razem sędzia Loicq momentalnie dostrzega przewinienie. Posyła Marchewczyka na 2-minutowy "odpoczynek". Wtedy to pada pierwsza bramka dla Austrii a wkrótce potem druga strzelona przez Nowaka. Dla wszystkich stało się jasne, że przeciwników mamy dwóch: Austrię i sędziego.\nSądziliśmy, że nie ma już dla nas ratunku. Ale oto pada upragniona bramka ze strzału Kowalskiego. Rzucamy wtedy na lodowisko wszystkie nasze umiejętności, inicjujemy szaleńcze wprost ataki. W jakiś czas potem dostałem krążek na kij. Minąłem błyskawicznie rozstawionych Austriaków i stanąłem sam na sam z bramkarzem. Ostrym strzałem posłałem krążek do siatki. Wtedy odezwała się syrena. A więc jest bramka - to była moja pierwsza myśl. Jakieś było moje i całej drużyny zdziwienie kiedy oznajmiono nam, że sędzia bramki nie uznał twierdząc, że strzał padł już po czasie. Kiedy przypomnieliśmy mu, że czas gry mija dopiero z chwila umilknięcia syreny - oznajmił, że krążek został posłany nieprawidłowo bo łyżwą.\nPrzegraliśmy mecz i to zamknęło nam drogę do dalszych rozgrywek.\nTurniej w Ga-Pa obfitował w wiele sensacji ale tej jaką była porażka Kanady w meczu z Anglią nie pamiętała historia hokeja. Tak więc pierwsze miejsce zajęła Anglia, drugie Kanada dalej USA, CSR, Niemcy i Szwecja.\nWróciliśmy do kraju wszyscy niemal kontuzjowani.\nTYM RAZEM W LONDYNIE\nNie danym nam było solidnie wypocząć. Na progu sezonu 36/37 cały świat sportowy czynił znowu przygotowania do mistrzostw świata w Londynie. Oczywiście zostałem wyznaczony do reprezentacji Polski.\nDroga do Londynu prowadziła m. in. przez Berlin, gdzie rozegraliśmy mecz z tamtejszą drużyną German Canadians ulegając 2:7. Nazajutrz w rewanżowym meczu ulegliśmy już tylko 1:5 przy czym honorową bramkę strzeliłem właśnie ja.\nPo jednodniowym odpoczynku jedziemy do stolicy Anglii. Cóż to była za podroż i jakie pierwsze zetknięcie z Anglią. Do dziś na wspomnienie londyńskich mgieł i deszczy dostaję gęsiej skórki.\nPo rozlokowaniu się w eleganckim Imperial Hotelu rozpoczęliśmy zwiedzanie miasta a przede wszystkim nowoczesnych sztucznych lodowisk. Były to olbrzymie kryte hale mogące pomieścić 10 do 12 tys. widzów. Później obeszliśmy dostępne dla nas skley, magazyny, wystawy, trafiając na koniec do słynnego gabinetu figur woskowych.\nSkończyły aie włóczęgi londyńskie. Nadszedł dzień 19 lutego w którym nastąpiło uroczyste otwarcie mistrzostw świata w hokeju. W mistrzostwach uczestniczyło 11 państw z Kanadą na czele.\nNasz start w igrzyskach wypadł bardzo pomyślnie. Wygraliśmy już w pierwszym spotkaniu ze Szwecją w stosunku 3:0. To zwycięstwo wywołało nie małe zdziwienie i... zamieszanie. Szwecja uchodziła przecież za faworyta igrzysk.\nDrugie spotkanie wypadło nam z Kanada. Godziny poprzedzające te nierówną przecież walkę spędziliśmy na obmyślaniu taktycznych posunięć a ja imaginowałem sam dla siebie szereg akcji. Na idealnie przygotowanym lodowisku Wembley stanęliśmy jednakże bardzo spokojni i opanowani. Pierwsza tercja była raczej wzajemnym poznawaniem. Kanadyjczycy wygrali ją 3:1. Jedyną bramkę dla naszych barw zdobył Marchewczyk z mojego podania. Drugą tercje przegrywamy 5:1. W trzeciej tercji rozegraliśmy się na całego. Niewiele jednak skorzystaliśmy bowiem Kanadyjczycy ustawicznie siedzieli na naszej tercji nękając raz po raz bramkarza Przeździeckiego. Wtedy to dostawszy od bramkarza. krążek, dopingowany przez publiczność puściłem się jak szalony w kierunku bramki przeciwników. Cała piątka spod znaku liścia klonowego pognała za mną co sił. Syszałem za sobą świszczące oddechy gońców. Napróżno. Byłem szybszy. wtedy to właśnie w tak gorącej chwili przypoomniały mi się błyskawicznie wszystkie moje niepowodzenia z okresu "niemowlęctwa hokejowego". Nie - tym razem nie mogę spudłować. Strach? Trema? Te uczucia były mi zupełnie obce. Przyspieszyłem tempa podjeżdżając swoim zwyczajem bardzo blisko bramki. Silnym uderzeniem posłałem krążek do bramki przeciwnika. Strzeloną bramką ustanowiłem wynik dnia 8:2.\nBył to nasz udany mecz a ja osobiście w ocenie sprawozdawców i publiczności dałem koncert gry w hokeja. W szatni odwiedził mnie prezes Kanadyjskiego Związku Hokeja proponując mi wyjazd do Ottawy. Nie przyjąłem tej niewątpliwie bardzo ponętnej oferty. Dlaczego? Pytajcie bocianów dlaczego z takim uporem powracają rok w rok pod strzechy polskie.\nDrużyna polska w dalszych rozgrywkach londyńskich osiągnęła swą .szczytową formę. Wygrałyśmy z Francją 7:1, której 2 bramki strzeliłem właśnie ja. Resztą podzielili się Stupnicki. Sokołowski, Kowalski i Marchewczyk.\nNie będę analizował dalszych spotkań w półfinałach. Dość powiedzieć, że karierę londyńską zakończyliśmy spotkaniem z Czechosłowacją o piąte i szóste miejsce. Ostatecznie zajęliśmy 6 miejsce, choć niewiele brakowało abyśmy uplasowali się w finale.\nMecz mistrzowski Kanada - Anglia miał bardzo burzliwy przebieg. Doszło do strać na kije, ponieważ sędzia posłał na ławę kar Kanadyjczyka. Wtedy to pozostali zawodnicy rzucili się na go spodarzy okładając ich kijami. Na odsiecz zaatakowanym pośpieszyła zgromadzona publiczność, a szczególnie marynarze. Powstał taki nieopisany zgiełk i zamieszanie, że stychać było jedynie dzikie okrzyki i szczek hokejowego oręża.\nSytuację uratował niespodziewanie... kapelmistrz orkiestry, który kazał zagrać hymn angielski. Skoro tylko rozpoczęły się pierwsze takty "God save the King" okładające się bractwo i trybuny zastygli. Zapanowała bezwzględna cisza. Wtedy to sędzia nakazał publiczności opuścić lodowisko a winnych posłał na ławę kar. Wrażenie było imponujące. Mecz wygrała Kanada w stosunku 3:0 zdobywając tym samym tytuł mistrzowski.\nWróciliśmy do kraju rozgrywając jeszcze po drodze szereg spotkań ze zmiennym powodzeniem.\nPod koniec sezonu 1936/37 spotkało mnie duże wyróżnienie. Międzynarodowa Federacja Hokeja na Lodzie powołała mnie jako jednego Polaka w skład reprezentacji Europy przeciwko Kanadzie. Mecz jednak z powodu nagłego wyjazdu drużyny kanadyjskiej do kraju nie doszedł do skutku.\n"SEDMICZKA W PRADZE"\nW sezonie 1037/38 dochodziłem do swojej szczytowej formy życiowej. Wszystkie spotkania stanowiły pasmo moich zwycięstw i zwycięstw mojej drużyny "Cracovii". Powiem tylko, że na 17 spotkań "Cracovia wygrała 13 - przegrała 2 i 2 zremisowała, uzyskując stosunek bramek 51:10. Ale oto zbliżały się znowu mistrzostwa świata w Pradze.\nNasza reprezentacja uzyskuje tam zaledwie 7 miejsce bowiem po trzech zwycięstwach "poprzestaliśmy" na pófinałach - nie dochodząc do rozgrywek finałowych.\nPasmo niepowodzeń zapoczątkowała drużyna Szwecji. Szwajcarii ulegamy w stosunku 1:7, podobnie przegrywamy z Anglią. Ten mecz należał do niezwykle błyskawicznych. Ledwo co przebrzmiały dźwięki hymnu, a już bramkarz polski wyjmował krążek z siatki. Honorową bramkę przy niezwykłym entuzjazmie zgromadzonej publiczności zdobyłem ja. Muszę dodać, że ja właśnie popularny w Czechosłowacji "sedmiczka" byłem ulubieńcem tamtejszej publiczności.\nI znowu w finałowym spotkaniu stanęli naprzeciw siebie "wieczni rywale. Kanada i Anglia. Wygrali Kanadyjczycy wywożąc tytuł mistrza za Ocean. Anglia zadowoliła się tytułem mistrza Europv, a Polska zajęła dopiero 8 miejsce. Turniej praski należał do udanych w całej linii. W ciągu 10 dni mistrzostw, przez Zimowy Stadion przewinęło się 180.000 widzów. Wszystkie billety były rozchwytywane.\nMoje opowiadanie dobiega pomału końca chociaż jesteśmy dopiero w naszej podróży w latach 1938/39. Był to niestety okres szczytowy mojej formy życiowej. Późniejsze lata siłą rzeczy przekreśliły,rozwój polskiego hokeja, a więc i mój. Opowiem jednak o ostatmeh dniach hokeja, tj. o mistrzostwach świata w Bazylei. Mistrzostwa zgromadziły elitę hokejowa świata. Drużyna polska wyjechała do Szwajcarii w następującym składzie: Andrzejewski, Stogowski, Burda, Kasprzycki, Jarecki, Przedpełski, Urson, Werner, Kowalski, Marchewczyk i ja.\nW drugim dniu po otwarciu igrzysk rozegraliśmy już nasz pierwszy mecz turniejowy pokonując Holandię 9:0 przyczym przeciwnicy strzelili sami, dwie samobójcze bramki.\nW meczu z Holandią strzeliłem 4 bramki ale też zdobyłem nową kontuzję. W drugiej tercji środkowy napastnik holenderski uderzył mnie - niechcąco - kijem w brew. powodując przecięcie łiku. Krew zalała mi twarz. Po zabiegach wróciłem ponownie na lód i... strzeliłem dwie dalsze bramki.\nNastępne spotkania, a byty to z Kanadą i Szwajcarią przegraliśmy w identycznych stosunkach 0:4 Nic tu nie pomagały nasze najłepsze chęci i wywszukane kombinacje. Chłopcy z klonowym liściem, byli o niebo lepsi. Szwajcarów natomiast gnietliśmy swoją przewagą. Fakt, że na 7 minut przed końcem meczu wynik był 0:0, świadczy o naszej grze. Później jednak wskutek fałszywie zastosowanej defensywy, zamiast ofensywy otrzymalismy aż 4 bramki.\nSpotkanie z Węgrami rozstrzygamy na naszą korzyść (5:3). Dla mnie osobiście mecz ten stanowi bardzo miłe wspomnienie, zostałem bowiem uznany jako największy gracz - gentlemen turnieju. Otrzymałem z tego tytułu wiele gratulacji, kwiatów no i... pocałunków pięknych kobiet. Przyznam się, że jedna z nich w przerwach między jednym pocałunkiem w policzek, a drugim uczyniła mi wcale przyjemne wyznanie i... propozycję małżeństwa. Była córką bankiera. Byłem jednak niezachwiany w mojej miłości., do Polki.\nWracaliśmy do kra|u wywożąc szóste miejsce w klasyfikacji światowej, a czwarte w europejskiej. Mistrzostwo świata i tym razem przypadło Kanadzie.\nOSTATNIE DNI HOKEJA\nRok 1939 znacznie przybliżył polski poziom hokeja do światowego. OrganIzowano częste spotkania międzynarodowe, a wyniki jakie polska drużyna reprezentacyjna odnosiła w tych spotkaniach mimo porażki mówiły, że jednak niekiedy byliśmy prawie równorzędnymi partnerami.\nWybuchła wojna. Skończyło się wszystko i moja forma, walka i nadzieja. W 1940 roku przeniosłem się z ukochanego Krakowa do Warszawy. Ciężkie, trudne dni pełne niebezpieczeństwa oderwały moją uwagę całkowice od hokeja, zmuszając do walki o kawałek chleba.\nMimo to przypinałem kilkakrotnie łyżwy, jeżdżąc w Dolinie Szwajcarskiej, ale i z tego wkrótce zrezygnowałem. W jakiś czas potem "ślizgałern" aię trochę na ślizgawce w Instytucie Głuchoniemych i Ociemniałych. Ale i tu było niebezpiecznie. Przeniosłem sie więc na niewielką ślizgawkę na Nowym- Świece. Trafili tu jednak pewnego dnia Niemcy urządzając "obławę" tak że zmuszony byłem uciekać ze ślizgawki przez płot.\nZaniechałem więc już zupełnie "treningów" zwątpiwszy, że ta ponura noc hitlerowska może się szybko skończyć. Chwyciłem się ciężkiej pracy, aby oderwać udręczoną myśl i serce od tragedii mojej ojczyzny.\nI taki jest proszę państwa koniec drugiej tercji mojego "meczu życia". Czy skończyłem ją źle? Nie - zmuszono mnie do tego. Przeciwnik - hitlerowskie Niemcy był silniejszy. Ulegli mu niemal wszyscy.\nPOWRÓT NA LÓD\nSkończyło się. Tak, wojna przeorała swoim pazurem nasz kraj wzdłuż i wszerz. Ale oto - i to jest chyba najcenniejsze u nas Poiaków - w 1946 r. kiedy nie przebrzmiały jeszcze salwy karabinowe stanęliśmy wszyscy do budowy "jutra". I ja wraz z moimi kolegami stanąłem w 1945 roku po sześcioletniej przerwie ponownie na lodowisko. Spotkaliśmy aię prawie wszyscy.\nSzczęśliwym zbiegiem okoliczności i dzięki staraniom Michalika udało się zachować dwa komplety ekwipunku hokejowego, jeden reprezentacji Krakowa, drugi Cracovii.\nPo półrocznym prawie treningu zaczęliśmy rozglądać aię za przeciwnikiem. Odnowiliśmy kontakty z Czechosłowacją, w wyniku których był pierwszy mecz, w grudniu 1945 r. na Zimowym Stadionie w Pradze. Przegraliśmy 2:11.\nW drodze powrotnej zatrzymaliśmy sie właśnie w Cieszynie, wygrywając z tutejszym Piastem dwa mecze w stosunku 4:1 i 3:1.\nNastępne lata znaczone są wytężoną pracą nad uzyskaniem formy. Przypominały mi one chwilami moje lata młodzieńcze i pierwsze kroki na lodzie. Z równym jak wtedy zapałem tronowałem, chcąc zdobyć za wszelką cenę dawną swoją formę.\nPierwszą większą międzynarodową imprezą hokejową po wojnie były mistrzostwa świata w Pradze.\nMimo, że na lodowisku w Pradze przyjmowano nas z uznaniem i aplauzem, stanowiliśmy przecież drużynę składającą się ze... starszych panów. Będe dyskretny i powiem tylko, że asy atutowe drużyny miały dobrze po 30.\nWbrew przewidywaniom wypadliśmy w Pradze bardzo dobrze. Np. w meczu z USA powadziliśmy nawet 2:0 - ale w końcu przegrywamy 2:3. Podobnie ze Szwecją - potęgą hokejową Europy - przegrywamy tylko 3:4. Te wyniki zawdzieczamy przede wszystkim ambicji, rutynie i mądrej taktyce.\nKilkuletni zastój w polskim hokeju przerwał dopiero wyjazd naszej reprezentacji do ZSRR w końcu lutego 1949 r. Zrozumiałe, że wyjazd ten wywołał nie tylko ogólne zainteresowanie, ale także, powiedziałbym, zamieszanie. Czyniono gwałtowne przygotowania, forsowne obozy kondycyjne, no a domysłów kto ostatecznie pojedzie, nie było końca. Wszyscy byliśmy bardzo ciekawi poziomu radzieckiego hokeja, o którym na ogół mówiło się, że nie należy do czołówki. Muszę dodać, że hokej kanadyjski wprowadzono tam dopiero w 1948 roku. Przedtem uprawiano tzw. hokej rosyjski. Styl ten polegał na tym. że meczę rozgrywało się na lodowisku o wymiarach boiska piłkarskiego, przy czym drużyna składała się z 11 zawodników. Zamiast krążka używało się piłeczki podobnej do tej jaką rozgrywa się mecze hokeja na trawie.\nPrzyjechaliśmy więc do Moskwy. Witano nas bardzo serdecznie a nawet wylewnie. Na dworzec przybyli tłumnie hokeiści radzieccy ze świetnym Bobrowem. Przez kilka dni rozgrywaliśmy mecze sparringowe dla treningu i poznania przeciwnika. Oficjalne spotkania Warszawa  Moskwa i Polska  ZSRR wyznaczone zostały na pierwsze dni marca. Tak więc przy 18 - stopniowym mrozie i 40.000 widzów rozpoczęliśmy na stadionie Dynamo nasz pierwszy mecz. Nasi przeciwnicy z miejsca narzucili szalone wprost tempo. Zastowali grę zespołową, błyskawiczne i niespodziewane ustawianie się na wolnych pozycjach. Grali przy tym bardzo spokojnie i czysto. Nasza drużyna w przeciwieństwie do ogospodarzy dała początkowo koncert chaotycznej gry. Na bramkę drużyny polskiej raz po raz strzały. W trzeciej tercji Moskwa prowadziła 4:1. Dopiero pod koniec tej tercji drużyna nasza znalazła siebie. Palus strzelił drugą bramkę a nasz atak inicjował częste i przemyślane akcje.\nWtedy to właśnie doznałem kontuzji, która zmusiła mnie do opuszczenia lodowiska. Mianowicie, kiedy w pewnej chwili wystartowałem do krążka, Bobrow, może przypadkowo, a może i nie podciął mi nogi. Będąc w pełnym gazie wylądowałem głową na bandzie. Przytomność odzyskałem dopiero w hotelu, a po przewiezieniu mnie do szpitala, okazało się, że mam pęknięcie czaszki.\nPo 20-dniowym pobycie w szpitalu moskiewskim, wróciłem do zdrowia. Wkrótce też opuściłem Moskwę.\nW następnych latach występowałem jeszcze w barwach Cracovii, nie biorąc juz jednak udziału w imprezach międzynarodowych.\nUkończyłem kurs trenerów i poświęciłem się przede wszystkim tej formie pracy w hokeju. Trenowałem Spartę nowotarską a także wspólnie z Kasprzyckim i Zarzyckim kadrę narodową. Moja praca w Nowym Targu (do 1955 r.) dawała mi dużo zadowolenia. Widziałem, że pod moim okiem wyrastają młodzi, którzy tak jak ja kochają hokej i którzy z pewnością zastąpią mnie na lodowiskach polskich. Powie ktoś, że to jest tzw. cicha rezygnacja. I tak i nie. Umieć w porę zrezygnować z największych namiętności życia to też nie lada sztuka. A zresztą taki już jest porządek świata. Młodzi zastępują starszych.\n1 oto koniec moich wspomnień. Wróciliśmy wspólnie do Cieszyna do początku mojego opowiadania. Pracowałem tu dopiero jeden sezon. I to były silne przeżycia. Spotkałem swoich dawnych kolegów z lat szkolnych krakowskich, mgr Śmitkowskiego, dr Gellena. Spotkałem zawodników: Nikodemowicza, Palucha, Olszowskiego, tak dobrze mi znanych z różnych obozów kondycyjnych. Zetknąłem się z innymi młodszymi i starszymi zapaleńcami hokejowymi. Przez okres kilku miesięcy zżyłem się (drużyna, którą trenowałem, pozwoli mi chyba na to stwierdzenie) ze wszystkimi, polubiliśmy się nawzajem. Lubiłem cichego "Tumbę", dowcipnego "Pietra", niesfornego Romka, młodego "żonkosia" Byrdyego, subtelnego "Bambo". Zresztą nie czas i miejsce wyliczać tu swoje sympatie. Pracowałem z chłopcami i najmilszą zapłatą za mój cieszyński trud było wejście "Piasta" do I ligi Sukces tej drużyny był moim sukcesem, jej radości i smutki były moimi. Wiele razy i słyszałem, jak szeptali niektórzy "cóż może Wołkowskiego obchodzić "Piast". on tu jest trenerem, ma określone zadanie do spełnienia i nic więcej". A jednak to było coś więcej niż zadanie. To była moja ambicja, wcielenie mojej młodości i umiłowanie hokeja. Kochać sport to nie tylko patrzeć na własne osobiste sukcesy, to także cieszyć się z sukcesów innych.\nSkończyłem pierwszy sezon cieszyński pomyślnie. W tym roku obchodzę również 30-lecie mojej "służby dla hokeja". Dziś spoglądam za siebie z przestrzeni tych lat, pięknych, pełnych wzruszeń, przeżyć, zwycięstw i porażek. Dobrze i mocno przeżyłem te lata, pozostaną one najmilszą chyba częścią mojego życia. Mimo to oszałamia mnie ta cyfra 30 lat To jednak kawał czasu, a ja... cóż ja? Wzruszyłem się trochę tymi wspomnieniami. Wybaczycie mi wiec zapewne te mocne osobiste akcenty końcowe i refleksje. Niestety zwykłe to uczucie, kiedy człowiek chwilę przystanie i popatrzy na przebytą długą drogę.\nMaria Różycka (Głos Ziemii Ciesyńskiej - 2.02/9.02/14.02/21.02/1.03/8.03/15.03/22.03/29.03/3.04 - 1957)\nStronę odwiedziło:102342 gości.\nDzisiaj (2020-02-23) stronę odwiedziło: 116 gości.\nWczoraj (2020-02-22) stronę odwiedziło: 654 gości.


Ubezpieczenia po nowemu?\nAgrofakt Prawo Ubezpieczenia po nowemu?\n15 marca 2016 , Piotr Czyszkowski\nUbezpieczenia powinny być powszechne i łatwo dostępne – uważa rząd premier Beaty Szydło. Rada Ministrów przyjęła na wtorkowym posiedzeniu projekt znowelizowanej ustawy o ubezpieczeniach upraw rolnych i zwierząt gospodarskich. Podjęto też uchwałę o notyfikacji przepisów w zakresie dopłat do składek z tytułu tych ubezpieczeń.\nPrzygotowany przez resort rolnictwa i przyjęty przez rząd projekt znowelizowanej ustawy o ubezpieczeniach upraw rolnych i zwierząt gospodarskich zakłada m.in., że dopłata z budżetu państwa do ubezpieczenia wynosić będzie do 65% wysokości składki.\nDotyczyć to będzie rolników, którzy wykupią w pakiecie ubezpieczenie od kilku rodzajów ryzyka, a określona przez zakład ubezpieczeń stawka taryfowa nie przekroczy 9% sumy ubezpieczenia. Dla upraw występujących na gruntach klas: V i VI stawka taryfowa będzie mogła być zwiększona odpowiednio do: 12% i 15% sumy ubezpieczenia. Zdaniem rządu, nowe przepisy powinny zachęcić producentów rolnych do ubezpieczania swoich gospodarstw.\n– To jest krok dobrym kierunku – ocenia Mirosław Maliszewski, poseł PSL, wiceprzewodniczący sejmowej Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi. – Może to stworzyć szansę na upowszechnienie ubezpieczeń, ale tak naprawdę projekt zweryfikuje rynek. Przekonamy się, czy firmy ubezpieczeniowe w ogóle będą zainteresowane przygotowaniem ofert pakietowych, bo pakiety to dla ubezpieczycieli dużo większe ryzyko.\nW przyjętym przez rząd projekcie zapisano również, że w przypadku ubezpieczenia od jednego ryzyka lub łącznie od kilku wybranych rodzajów ryzyk dopłata będzie przewidziana tylko wtedy, gdy stawka opłaty ubezpieczeniowej nie przekroczy 9%, a na gruntach klas V i VI odpowiednio 12 i 15%. W przypadku ubezpieczeń zwierząt gospodarskich utrzymano stawkę 0,5% sumy ubezpieczenia, uprawniającą do dopłaty budżetowej. Jeśli próg zostanie przekroczony, dopłata budżetowa do 65% nie będzie przysługiwać.\n– Ten projekt trzeba dokładnie przeczytać, przeanalizować i policzyć – komentuje Dorota Niedziela, posłanka PO i zastępca przewodniczącego sejmowej Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi. – Cel jest słuszny – zachęcić rolników do ubezpieczania. Trudno jednak zrobić taki projekt, który zadowoli wszystkich, a jednocześnie nie zrujnuje budżetu, dlatego konieczna jest dokładna analiza.\nDzisiaj najczęściej zawierane umowy ubezpieczenia dotyczą pojedynczych rodzajów ryzyk, ale na ogół nie dotyczą suszy. Dlatego wprowadzenie możliwości zawarcia przez producenta rolnego umowy ubezpieczenia zawierającej pakiet rodzajów ryzyk ma umożliwić również ubezpieczenie od suszy. Rząd chce, aby nowe przepisy weszły w życie 1 stycznia 2017 r.


Zdobycie pracy może być świetnym sposobem dla dzieci z New Jersey na zarabianie pieniędzy na noce spędzane w mieście, z wyjątkiem college'u lub na pomoc rodzinom, które walczą o przetrwanie, ale przed rozpoczęciem poszukiwania pracy muszą wiedzieć, czy spełniają minimalne wymagania państwa. prawny wiek do pracy.\nNawet jeśli mają odpowiedni wiek do wykonywania pracy, którą są zainteresowani, młodzi ludzie muszą być świadomi wszelkich ograniczeń związanych z ilością godzin, które mogą przepracować lub jeśli są jakieś zadania, które są poza nimi. .\nZdobądź informacje na temat pracy jako nieletni w Garden State, z tą recenzją.\nIle lat masz być w pracy w Jersey?\nFederalne przepisy prawa pracy określają, że minimalny wiek do pracy to 14 lat (z pewnymi wyjątkami), i to samo dotyczy New Jersey. W przypadku konfliktu między prawem federalnym i stanowym zastosowanie ma bardziej restrykcyjne prawo. Również wiele stanów wymaga, aby pracownicy poniżej 18 roku życia posiadali świadectwo zatrudnienia dziecka, a New Jersey jest wśród nich.\nMłodzi pracownicy mogą uzyskać zaświadczenie o zatrudnieniu potrzebne do pracy w szkole. Idź do szkolnego biura i powiedz im, że jesteś zainteresowany zdobyciem pracy i potrzebujesz tego certyfikatu.\nMłodzi nowozelandzcy pracownicy w wieku od 18 do 21 lat mogą również uzyskać świadectwo ukończenia szkoły, aby przedstawić je potencjalnym pracodawcom. Jednak prawo stanu New Jersey nie wymaga świadectwa wiekowego.\nMinimalny wiek do pracy nie obejmuje sprzedaży bezpośredniej, pracy w rolnictwie i branży rozrywkowej dla dzieci.\nWszystkie te kategorie zatrudnienia mają różne minimalne wymagania wiekowe. Istnieją także inne przepisy dotyczące pracy dzieci, które ograniczają godziny pracy nieletnich i regulują płace minimalne.\nNieletni, którzy nie osiągnęli wieku 14 lat, zwykle wykonują wiele zadań , takich jak trasy papieru i opieka nad dziećmi.\nOgraniczenia dotyczące godzin dla młodych nastolatków\nPodczas gdy nastolatki z New Jersey mogą pracować w różnych zawodach, państwo ma ograniczenia dotyczące godzin, w jakich mogą pracować 14-15 latkowie. Kiedy szkoła jest w trakcie sesji, nie mogą pracować więcej niż 18 godzin tygodniowo lub więcej niż trzy godziny w dni szkolne. Nie mogą pracować więcej niż osiem godzin dziennie w sobotę lub niedzielę i nie więcej niż sześć kolejnych dni w tygodniu płacenia.\nGdy szkoła nie jest zajęta, nastolatki w tej grupie wiekowej mogą pracować do 40 godzin tygodniowo.\nStarsze nastolatki mają większą elastyczność\nStarsze nastolatki, w wieku 16 i 17 lat, mają więcej swobody w miejscu pracy, ale nadal mają pewne ograniczenia. Niezależnie od tego, czy szkoła jest w trakcie sesji, nie mogą pracować więcej niż 40 godzin tygodniowo lub osiem godzin dziennie. Nie mogą pracować więcej niż sześć kolejnych dni w tygodniu wypłaty.\nNastolatki w każdym wieku są generalnie pozbawione wykonywania niebezpiecznych zadań, na przykład związanych z materiałami niebezpiecznymi lub maszynami napędzanymi energią.\nOdpowiednie dla wieku oferty pracy dla 13-latków\nUżytkowanie dronów wojskowych i cywilnych (UAV, UAS)


Wrocław: BSH zatrudnił już 900 pracowników. Planuje zatrudnić kolejnych 400 - Wrocław - investmap.pl\nNiemiecki koncern BSH Sprzęt Gospodarstwa Domowego niespełna rok temu otworzył we Wrocławiu (inwestując ponad pół miliarda złotych) dwie nowe fabryki AGD – lodówek i piekarników, a w zeszłym tygodniu świętował przyjęcie dziewięćsetnego pracownika. W ciągu najbliższych kilku miesięcy planuje zatrudnienie kolejnych 400 osób.\nObie fabryki rozwijają się bardzo dobrze i dlatego BSH ma w planach zatrudnienie kolejnych nowych pracowników. Docelowo ma w nich pracować 1300 osób, ale niewykluczone, że ze względu na szybki rozwój, BSH zdecyduje się jeszcze bardziej rozszerzyć swoje inwestycje we Wrocławiu i zatrudni jeszcze więcej osób.\nDodatkowo w kwietniu niemiecki koncern poinformował, że we Wrocławiu wybuduje również centrum logistyczne o powierzchni 30 tys. mkw., z którego produkty wytwarzane w pobliskich zakładach będą dystrybuowane na niemal całą Europę. Zakończenie inwestycji planowane jest na 2019 rok. W centrum pracę znaleźć ma kolejnych kilkadziesiąt osób.\nBSH Sprzęt Gospodarstwa Domowego Sp. z o.o. jest częścią międzynarodowego koncernu BSH Home Appliances Group. Firma oferuje na polskim rynku szeroki wybór sprzętu AGD marek Bosch, Siemens, Gaggenau i Zelmer. Ma w Polsce sześć fabryk. W trzech łódzkich zakładach produkowane są pralki, zmywarki i suszarki do ubrań, w dwóch wrocławskich (od września 2017 roku) piekarniki i lodówki, a w podrzeszowskiej Rogoźnicy – małe AGD.Firma BSH jest doceniana za dobre i stabilne warunki pracy. Sześciokrotnie zdobyła nagrodę Top Employer Polska.\nTagi:wrocławinwestycjaAGDBSHBSH Sprzęt Gospodarstwa Domowego\nOtwarcie fabryk grupy BSH już we wrześniu. Pracę ma tam znaleźć około 1000 osób


Z pamiętnika książkoholika: "Cień wiatru" Carlos Ruiz Zafon\n„Cień wiatru” czytali już chyba wszyscy – swego czasu strach było do lodówki zajrzeć, żeby z niej nie wyskoczył. I zbierał praktycznie same pozytywne recenzje. Nie powiem, też mnie ta książka zaintrygowała, jednak w czasach największej popularności (właściwie do tej pory to dość popularny tytuł – może nie tak, jak parę lat temu, ale ciągle) nie miałam okazji po nią sięgnąć. Niedawno, dzięki uprzejmości wydawnictwa Muza, w moim posiadaniu znalazł się ebook (jako iż po tych kilku latach wydawca zdecydował się wypuścić powieści Zafona w formie elektronicznej). I co? I się rozczarowałam.\nO czym ta powieść jest, wiedzą chyba już wszyscy (od dawna żyję w przeświadczeniu, że jestem ostatnią osobą, przynajmniej w blogosferze książkowej, która przeczytała „Cień wiatru”), ale dla porządku przypomnę. Narratorem jest Daniel, syn pewnego barcelońskiego księgarza. Poznajemy go w momencie, kiedy ojciec pokazuje mu Cmentarz Zapomnianych Książek – miejsce, gdzie trzyma się tytuły zapomniane i bezpańskie, taki trochę dziwny antykwariat. Daniel może wybrać sobie książkę do „adopcji”, którą będzie się opiekował. Wybór pada na „Ceń wiatru”, powieść niejakiego Juliana Caraxa, którą chłopak z wypiekami na twarzy pochłania w jedną noc. Po tym doświadczeniu, postanawia dowiedzieć się wszystkiego o tajemniczym autorze. Nie wie, że wplącze go to w mroczną i niebezpieczną historię.\nBrzmi zachęcająco, prawda? Książka, sekret i śledztwo dotyczące pisarza to rzeczy, które przyciągną uwagę każdego mola książkowego. I niby wszystko jest w porządku, bo to śledztwo, sekrety i tajemniczy pisarz rzeczywiście w „Cieniu wiatru” są. Tylko jakoś mało satysfakcjonująco.\nPierwszym, co mnie rozczarowało, były opisy miłosnych perypetii Daniela – było ich zdecydowanie za dużo, znacznie więcej niż opowieści o Julianie Caraxie, po której Daniel miał być przecież tylko przewodnikiem. Tymczasem sporo rozdziałów autor poświęcił na opisywanie najpierw nieszczęśliwej miłości do starszej kobiety (dwudziestolatki, która w chwili poznania Daniela była odeń dwukrotnie starsza), później zaś burzliwego romansu z rówieśniczką. Z jednej strony Zafon postąpił w jakimś stopniu logicznie – skoro całą historię poznajemy z ust Daniela, dorastającego w czasie tej opowieści, nie ma się co dziwić, że nastolatek sporo miejsca, czasu i uwagi poświęca niewieścim przymiotom (trochę irytuje za to, że inni mężczyźni zajmujący dość ważne miejsce w narracji też myślą głównie o babskich tyłkach i biustach), z drugiej, nie to mnie jako czytelniczce obiecano.\nZa drugim rozczarowaniem stoją te pochwalne peany, które wylewały się z internetu. Widzicie, po tej fali zachwytów spodziewałam się czegoś przełomowego, zaskakującego, z drugim, a może nawet trzecim i czwartym dnem. Tymczasem dostałam fabułę, która mogłaby być owocem romansu brazylijskiej telenoweli z klasyczną powieścią gotycką. Im bliżej byłam rozwiązania zagadki, tym bardziej przewidywalna się stawała i tym bardziej stawała mi przed oczami wizja bohaterów w scenach i dialogach z jakiegoś „Serca Clarity” rodem. Z telenoweli rodem był też lekarz, który w czasach przed pierwszą wojną światową potrafił rozpoznać ciążę w cztery dni po domniemanym zapłodnieniu, co mnie dość ubawiło (choć dopuszczam też myśl, że doktorek po prostu był z tych, dla których seks=ciążą, zawsze i wszędzie. Ale to z kolei nie najlepiej świadczy o jakości jego usług).\nA właśnie, bohaterowie. Trójwymiarowych mamy może trzech – Daniela, jego przyjaciela Fermina i Caraxa. Daniel to typowy chłopak, nastolatek jak każdy inny, nawet można go polubić, bo miewa i słabości, i porywy szlachetności czy idealizmu. Fermin to postać niezwykle barwna i nawet sympatyczna, niestety, autor każe mu w każdej scenie perorować na temat babskich tyłków, co na początku dodaje postaci kolorytu, ale później wywołuje tylko niecierpliwione przewracanie oczami. Za to sam Carax jest o tyle ciekawy, że Zafon umyślił dla niego rolę typowego bohatera powieści gotyckiej i zgrabnie a konsekwentnie każe mu ją odgrywać. Reszta to tylko jednowymiarowe, płaskie cienie, mające do odegrania określoną partię – już to famme fatale, już to starego ojca, już to młodej ukochanej, już to przyjaciela z młodości. I ani odrobinę poza te ramy nie wychodzą, przez co życia w nich niewiele.\nJak wspominałam, książkę czytałam w formie elektronicznej, więc parę słów i o tym. Zastrzeżeń nie mam, książka ładnie dostosowywała się do czytnikowego formatowania, a i zdjęcia nie straciły wiele (w papierowej wersji również były czarnobiałe, a na czytanie na czytniku nic im z uroku nie ujęło). Co do wad, to zdarzało się przerzucenie tekstu do kolejnego wersu w momentach dość losowych, ale to właściwie wszystko.\nCieszę się, że mam tę książkę w ebooku. Na półce zajmowałaby mi miejsce, a tak ta odrobina zajętej pamięci nikomu nie wadzi. Zafon kompletnie nie sprawdził się dla mnie w dłuższej opowieści, jego młodzieżówki wspominam zdecydowanie lepiej. Cóż, chyba czas zakończyć przygodę z tym panem. Ale wy oczywiście możecie sami go przetestować.\nEtykiety: Carlos Ruiz Zafon, Cmentarz Zapomnianych Książek, hiszpański, Muza, Powieść obca\nwinky 11 maja 2015 11:15\nZawsze tak jest: cały świat się czymś zachwyca i wnosi dzieło na piedestały, a jak się człowiek sam za to weźmie, to okazuje się, że cały hype był mocno przesadzony. Niemniej, tyle osób mi to ciągle poleca, że pewnie kiedyś przeczytam. ;P\nPyzaWedrowniczka 11 maja 2015 11:25\nTo ja się przyznam: nie jesteś ostatnia, ja jeszcze nie czytałam :). Także jak zobaczyłam recenzję, pomyślałam "ach, może to już ten moment, w którym poczuję się zachęcona i trzeba będzie się w końcu zebrać, i zapisać w bibliotece w kolejkę", ale jednak nie :).\nNo, ale pomyślałam, że się podzielę spostrzeżeniem: mam wrażenie, że najpierw była na "Cień..." straszna moda, wszyscy czytali, chwalili i się zachwycali. Potem przyszła fala "ależ to słabe! ależ to Coelho w przebraniu!". Potem na chwilę ucichło, a teraz "Cień..." wraca niemal jako klasyk, taki właśnie co to go w końcu trzeba przeczytać. Takie mam wrażenia.\nKoharu Gosia 11 maja 2015 14:49\nParę lat temu nabyłam wydanie kieszonkowe i czytało mi się je bardzo dobrze, ale nie sądzę, żeby był to przełom czy arcydzieło. Potem sięgnęłam jeszcze po "Grę anioła", która była nieco słabsza. Jeden drobiazg: Fermin, nie Fremin :) Pozdrawiam.\nMoreni 11 maja 2015 16:53\nNie no, czasem się sprawdza (z Wegnerem na przykład mi się sprawdził, no ale to nie był jakoś szczególnie masowy hype). Ale ciekawam, jak Ci się spodoba.:)\nMoreni 11 maja 2015 16:55\nHm, ja raczej odniosłam wrażenie, że ci niezadowoleni zawsze byli, tylko wcześniej ginęli w masie zachwyconych. Teraz fala zachwytów już przeszła i bardziej widać tych mniej licznych rozczarowanych. Z drugiej strony, po tej fali zachwytów znacznie łatwiej się rozczarować...\nMoreni 11 maja 2015 16:56\nA dzięki, już poprawiam.^^'\nAine 11 maja 2015 19:20\nPyzo, też się przyznam - jest nas więcej ;-) Mimo, że "Cień wiatru" czeka na półce. Moreni - zmartwiłaś mnie..\nPyzaWedrowniczka 11 maja 2015 21:32\nPrzemawia do mnie Twoja teza, ale mimo wszystko: Zafona wymienia się teraz na przeróżnych listach i rankingach jako klasyka i coś, co warto znać. Więc dyskusja weszła o oczko wyżej niż "etam" i "super", tak myślę, czy raczej: zmieniła się, skręciła w inną stronę.\nMoreni 11 maja 2015 21:57\nNie zniechęcaj się, w końcu wielu osobom się podobało - może Tobie też się spodoba.:) A w każdym razie warto wyrobić sobie własną opinię.\nMoreni 11 maja 2015 22:00\nCóż, szczerze mówiąc, nie wiem, co składnia do uznania Zafona klasykiem. Ani stylu nie ma szczególnie porywającego (choć przyjemny, trzeba przyznać), ani przesłania, ani diagnozy jakiejkolwiek rzeczywistości nie stawia... no nie rozumiem. Ale z drugiej strony, podobnie kiedyś było z E. E. Schmittem (który IMO pisze dużo ciekawiej od Zafona), a teraz jakoś o nim i jego kanoniczności ciszej.\nAredhel 12 maja 2015 17:01\nZafona też nie czytałam i chciałam sięgnąć po "Cień wiatru", ze względu na pewną inną książkę, ale teraz chyba jednak wezmę się za "Księcia mgły" :P\nMoreni 13 maja 2015 22:04\nCzytałam parę młodzieżówek Zafona ("Księcia mgły" też;)) i powiem szczerze, że jakoś bardzej przypadły mi do gustu.\nPyzaWedrowniczka 14 maja 2015 11:03\nNie umiem powiedzieć, bo nie czytałam jeszcze, myślę, że może chodzić o pewien ton czy kierunek w pisaniu -- bo potem jakoś ten motyw "znajduję tajemniczą książkę" się rozpowszechnił ;).


Okiem Wielkiej Siostry: listopada 2018\nRatunku, duszę się! - czyli opresyjność w literaturze\nPrzemocowiec to nie tylko mąż tyran używający pięści, by okazać wielką miłość, wielkie niezadowolenie lub jakiekolwiek inne, przepełniające go uczucie. To także dziecko, sąsiad, grupa ludzi, całe państwo, a nawet my sami. Literatura, od zawsze będąca sumieniem społeczeństwa, chyba najtrafniej ukazuje wszelkie przejawy opresyjności, otwierając się na kwestie, które nierzadko spychamy na boczny tor, zakładając ich marginalność. Lubimy przecież zamykać oczy – zwłaszcza na to, co nie istnieje na obrzeżach ogólnie pojmowanej, „zdrowej” normy.\nAutor: Olga Majerska o 10:05 Brak komentarzy:\nDebiut Celeste Ng – Wszystko, czego wam nie powiedziałam – był najlepszą zapowiedzią nie tylko umiejętności pisarki, ale także interesujących ją problemów. Małe ogniska tylko potwierdzają, że Ng ciekawią przede wszystkim relacje rodzinne oraz wyniszczające je półprawdy i brak zrozumienia, a może nieumiejętność słuchania. I chociaż najnowsza powieść Amerykanki nadmiernie gra na emocjach czytelników, jest bardziej przekombinowana i – niestety – manipulatorska, trudno odbierać ją tak, jakbym tego chciała: jako rasową powieść obyczajową z psychologicznym zacięciem.\nAutor: Olga Majerska o 11:16 Brak komentarzy:\nEtykiety: literatura amerykańska, Papierowy Księżyc, powieść obyczajowa\nZ góry wszystko lepiej widać\nReportaże mają za zadanie pokazać nam dany kraj, zjawisko czy ludzi takimi, jacy są bądź byli. Możemy się w nich zakochiwać, możemy nienawidzić, współczuć, kibicować – najważniejsze jednak, byśmy odczuwali. Nie każdy tekst na to pozwala, nie każdy mówi o tym, co jest rzeczywiste. Niektóre wolą udawać, pokazując wszystko przez pryzmat opowiadającego, ograbiając czytelnika z tego, co najważniejsze. Z własnych uczuć i myśli. Iwona Szelezińska okazała się jednak nie pryzmatem lecz lustrem, jak przystało na naprawdę dobrą reportażystkę.\nAutor: Olga Majerska o 09:31 Brak komentarzy:\nEtykiety: literatura polska, Nepal, reportaż, Wydawnictwo Marginesy\n"Kopnij piłkę ponad chmury. Reportaże z Nepalu" Iw...


Przetarg na sprzedaż nieruchomości gruntowej pod zabudowę mieszkaniowo-usługową NowaSol.pl - miasto na fali\nPrzetarg na sprzedaż nieruchomości gruntowej pod zabudowę mieszkaniowo-usługową\nna sprzedaż prawa własności nieruchomości gruntowych\npołożonych w obrębie 6 miasta Nowa Sól przy ul. Starostawskiej,\nNieruchomości położone w północnej części miasta przy ul. Starostawskiej zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przeznaczone są pod zabudowę mieszkaniowo-usługową. Na nieruchomościach znajdują się pozostałości po obiektach gospodarczych (ruiny).\nPrzez nieruchomości przebiegają odcinki napowietrznej linii energetycznej wraz ze słupami.\nZnajdujące się na nieruchomościach drzewa i krzewy kolidujące z planowanym zagospodarowaniem nabywcy mogą usunąć na własny koszt, po otrzymaniu decyzji zezwalającej na wycinkę wydanej przez tut. urząd na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz.U.2016.2134 ze zm.).\nPrzetarg odbędzie się w dniu 14 września 2017r. o godzinie 1030 w pokoju nr 2 Wydziału Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miejskiego w Nowej Soli przy ulicy Parafialnej 2.\nWadium w pieniądzu należy wnieść najpóźniej do dnia 8 września 2017r. na konto nr 71 1020 5402 0000 0802 0365 8879 Gminy Nowa Sól – Miasto, PKO Bank Polski S.A. Datą dokonania wniesienia wadium jest data uznania rachunku bankowego Gminy. W tytule wpłaty należy wpisać nr działki i ulicę. Osoby, które chcą brać udział w przetargu na więcej niż jedną nieruchomość muszą wpłacić wadium na każdą nieruchomość oddzielnie.


Żarówki - Salon z Lampami\nŻarówka KULKA E27 7W -LED LEDline G45 biała ciepła\nŹródłem światła lamp dostępnych w naszym sklepie są energooszczędne żarówki LED. Ich cechą szczególną jest zdecydowanie dłuższa żywotność w porównaniu do tradycyjnych żarówek żarowych. Charakteryzują się również podwyższoną odpornością na wstrząsy, co dodatkowo wydłuża ich czas działania. W asortymencie naszego sklepu można znaleźć żarówki pasujące do wszystkich najpopularniejszych gwintów występujących w klasycznych lampach sufitowych, jak i w nowoczesnych modelach.\nJakie żarówki do salonu są najlepsze?\nSalon to miejsce, w którym przede wszystkim liczy się wolna przestrzeń i odpowiednie oświetlenie. Dotyczy to zarówno natężenia, jak i równomiernego rozprowadzenia światła. W przypadku przestronnych salonów najlepiej wybierać lampy z kilkoma punktami świetlnymi. Dzięki nim, nawet najdalsze zakątki pokoju nie będą zacienione. Zatem jakie żarówki do salonu są najlepsze?\nNa początku warto wybrać odpowiednią temperaturę barwową. Zimne światło, czyli takie, które charakteryzuje się niebieskim odcieniem sprzyja koncentracji. Z tego powodu świetnie sprawdzi się w biurze. Z kolei w salonie zdecydowanie lepiej postawić na ciepłe oświetlenie, którego temperatura barwowa zawiera się w zakresie od 2700 K do 3000 K.\nKolejną, niezmiernie istotną kwestią jest rodzaj gwintu żarówki. Oferujemy zarówno modele z gwintem E14, jak i E27. Są one w pełni kompatybilne z lampami utrzymanymi w nowoczenym i klasycznym stylu.\nCiepła barwa żarówek powinna iść również w parze z szerokim kątem świecenia. Dzięki niemu, możliwe jest równomierne oświetlenie salonu. W ofercie naszego sklepu znajdują się m.in. żarówki z 280° kątem świecenia, które zapewniają równomierne oświetlenie nawet dużych pomieszczeń.\nSalon to jedno z najczęściej używanych pomieszczeń w domu lub mieszkaniu. W praktyce oznacza to bardzo dużą liczbę cykli włączania i wyłączania oświetlenia. Z tego powodu warto wybierać żarówki odporne na intensywne użytkowanie. W tej kategorii oferujemy egzemplarze, których łączna liczba cykli przekracza 50 000.\nDo żyrandoli najlepiej sprawdzą się żarówki typu płomyk. Ich konstrukcja tworzy z żyrandolem spójną całość. Ciepła barwa żarówek jest zdecydowanie najlepszym wyborem.\nJakie żarówki do sypialni?\nSypialnia to miejsce, które jednoznacznie kojarzy się z ciszą, spokojem i relaksem. Z tego powodu nie warto instalować w nim żarówek charakteryzujących się wysoką mocą, ponieważ oświetlenie będzie zbyt intensywne. Żarówki do sypialnirównież powinny cechować się ciepłą barwą, która wprowadza błogi nastrój i pomaga się rozluźnić.\nŻarówki LED - pozostałe parametry techniczne\nPodczas wyboru konkretnego modelu warto także wziąć pod uwagę strumień świetlny. W praktyce jest to liczba wyrażona w lumenach. Im jest ich więcej, tym światło jest intensywniejsze. Kolejny istotny czynnik to krótki czas zapłonu, np. poniżej połowy sekundy oraz czas nagrzewania się żarówki. Im jest krótszy (np. 1 sekunda), tym lepiej.


Rower czy spacer? (Strona 8) - Sport i Fitness - urodaizdrowie.pl FORUM\nRower czy spacer? (Strona 8 z 8)\nPosty [ 176 do 180 z 180 ]\n176 Odpowiedź przez nataliakok 2018-04-11 15:14:48\ntak, nie chcę się więzić w domu, zwłaszcza jak jest taka ładna pogoda, to wolę wyjść na spacer albo pojeźdźić na rowerze\n177 Odpowiedź przez niechcemisie 2018-05-11 13:57:03\nGdy jest smog to właśnie najlepiej pojechać za miasto Uciec od tego.\n178 Odpowiedź przez marcola 2018-05-23 21:44:27\noczywiście ze rower lepszy, jak możesz to nad jezioro, do parku do lasu\n179 Odpowiedź przez Kalinka01 2021-04-08 13:29:30\nA ja ostatnio zagustowałam w spacerach, pozwalają przemyśleć na spokojnie wiele spraw, wejść w zakątki, gdzie nie przyszłoby mi do głowy taszczyć się z rowerem, bo za wąsko, bo za wysoko, albo dużo roślinności... Szkoda tylko że brakuje towarzystwa do spacerowania.\n180 Odpowiedź przez niechcemisie Wczoraj 01:10:27\nPrzypomniałaś mi jak wtaszczyłam latem rower na Woronikówkę (836 m.n.p.m.) po mega stromym podejściu. Trzeba było zapierać się rowerem, robić dwa kroki w górę, wciągać rower, zapierać się, dwa kroki i tak dalej. To było szaleństwo, ale miałam taki zamysł, żeby wejść jedną ścieżką, zejść drugą, po drugiej stronie, dlatego nie mogłam zostawić roweru. I tutaj właśnie jest miejsce na to, co napisałaś, że bez roweru da się wszędzie, a z rowerem to czasem trzeba (albo powinno się) pewne trasy odpuścić.\nMi też brakuje towarzysza spacerów. Koleżanka chce tylko po mieście, z kolegą tylko na rower, a do podreptania po lesie nie ma nikogo, tyle że... od kilku lat okoliczny las nie nadaje się do spacerowania. To bardzo smutne, ale przez 24 h na dobę i w moim domu, i w najbliższej okolicy, słychać tylko hałas zakładów, które się rozbudowały. Nie ma żadnej przyjemności ze spacerowania po lesie pełnym huku i smrodu oparów aluminium, a to się niesie naprawdę daleko. Dalej niż nóżki poniosą.


NB5034 huśtawka bocianie gniazdo 100cm orange w sklepie BE-ACTIVE.PL\nNB5034 huśtawka bocianie gniazdo 100cm orange\nModel:Huśtawka bocianie gniazdo 100cm 150kg\npomarańczowyzielone || NB5036 GREEN\nKażde dziecko, uwielbia zabawy na świeżym powietrzu, jedną z ulubionych zabaw jest huśtanie. Rozwija zmysł równowagi, angażuje do aktywności całe ciało, a przy tym daje mnóstwo frajdy. Huśtanie, może być również świetną formą relaksu. Wszystko za sprawą jednego produktu, bocianiego gniazdo. Oryginalne huśtawki bocianie gniazdo, marki NILS CAMP zapewnią wiele radości całej rodzinie. Przedstawiamy model NB5034.\nNB5034 to idealna propozycja dla Ciebie i Twoich dzieci.


Wczoraj Apple pokazał swój najnowszy telefon. Nie jest to nowy iPhone 5, a jedynie odświeżony iPhone 4. Jak na jego tle prezentują się telefony z Androidem? Na jednej ze stron ukazała się ciekawa ... Czytaj Dalej →\nRuszyła aktualizacja Galaxy S2 do Androida 2.3.5 – Samsung Kies\nadm\tPaź 2nd, 2011 6 Komentarzy\nRuszyła aktualizacja Galaxy S2 do Androida 2.3.5 za pomocą Samsung Kies. Wersja ta wydaje się być tą samą, która niedawno wyciekła do internetu (KI3). Poza drobnymi poprawkami wizualnymi, podnosi ... Czytaj Dalej →\nAktualizacja Galaxy Ace i Galaxy S2 do 2.3.5 [UPDATE]\nadm\tWrz 30th, 2011 4 Komentarzy\nSamsung Polska na swoim profilu Twittera ogłosiło, że telefony Galaxy Ace i Galaxy S2 zostaną zaktualizowane.Ace w sieci Plus do wersji Androida 2.3. Natomiast aktualizacja S2 dotyczy dotyczy telefonów ... Czytaj Dalej →\nGalaxy S2 – 10 milionów sprzedanych urządzeń\nadm\tWrz 26th, 2011 0 Komentarzy\nSamsung ogłosił właśnie, ze sprzedał już 10 milionów telefonów Galaxy S2. Z czego 5 milionów w ostatnie 2 miesiące. I to wszystko przed pełną sprzedażą na terenie USA. Ciekawe jak na wyniki ... Czytaj Dalej →


80 milionów w dziennych aktualizacjach zostało osiągnięte! « BOINC Polish National Team nr 1 w Polsce!\nDnia 27 marca 2012 roku zespół Polish National Team zdobył kolejny szczyt. Tym razem 80 milionów punktów w dziennych aktualizacjach! Wynik 84 364 547 pkt, jest kolejnym rekordowym rezultatem dla Polish National Team oraz jako pierwszy Polski zespół przekroczyliśmy barierę 80 milionów. Wczoraj pisałem, że dziś może zrobimy tak ~83 miliony, myliłem się o 1 milion. Polish National Team jedyny Polski zespół robiący ponad 4 razy więcej niż konkurencja!!! Gratulacje dla każdej osoby z zespołu, która dołożyła swojej mocy obliczeniowej na rzecz nauki i zespołu!\nNext Post: Sterowniki 12.3 AMD/ATI.\nPrevious Post: [GPU Force] W.Barczyk dołączył do grona miliarderów!


Strażacy ćwiczyli na lodzie - Wirtualne Mazowsze\nW niedzielę (17.01) na rzece Narwi w Nowym Dworze Mazowieckim, strażacy z Ochotniczej Straży Pożarnej Ratownictwo Wodne przeprowadzili ćwiczenia z zakresu ratownictwa lodowego z założeniem samoratowania po wpadnięciu do wody po załamaniu się lodu.\nSpadek temperatury powietrza spowodował tworzenie się kry i zamarzanie rzeki Narwi. Wykorzystali to strażacy do ćwiczeń z zakresu ratownictwa wodnego w tym samoratowania po zarwaniu się lodu. W ćwiczeniach wzięli udział strażacy – ratownicy wodni wraz z Młodzieżową Drużyną Pożarniczą. Na zaproszenie naczelnika Norberta Wysockiego, ćwiczeniom przyglądali się młodzi strażacy z OSP Legionowo.\nStrażacy zaprezentowali widzom sposoby ewakuacji z wody po pęknięciu lodu. Zrealizowano założenie samoratownia oraz pomocy innych osób w tym psa pomocnika ratownika wodnego, który jest w strukturach OSP Ratownictwo Wodne.\n– Przypominam, że lód z pozoru jest tylko gruby. Wystarczy źle stanąć i możne dojść do pęknięcia a osoba chodząca po zamarzniętym akwenie wpadnie do wody. Jeśli będzie to głęboka rzeka czy jezioro, istnieje ryzyko wpadnięcia pod sam lód. Jeśli nikt nas nie zauważy to osoba taka, ma małe szanse na uratowanie się. Dlatego apeluje o powstrzymanie się od spacerowania po akwenach wodnych – mówi Norbert Wysocki, wiceprezes OSP Ratownictwo Wodne.\nPrevious Odpowie za kradzież 16 telefonów\nNext Areszt dla sprawcy rozboju przy użyciu młotka


Kilka stron z bestiariusza #3, demony wodne w mitologii słowiańskiej! — Steemit\nKilka stron z bestiariusza #3, demony wodne w mitologii słowiańskiej!\nWitam, jest to trzeci artykuł z serii "Strona z Bestiariusza". Zapraszam!\nBagna, rzeki, jeziora oraz tereny podmokłe środowiska wodne w mitologii słowiańskiej były kojarzone z wpływami zła, czyhało tam na ludzi wiele bestii. Dziś opowiem o trzech z nich.\nDemon słowiański znany na obszarze całej słowiańszczyzny. Stwór rodził się z dusz ludzi oraz płodów, gdy nie dostały się do Nawi. Występowały tam gdzie są wszelkie śródlądowe wody: stawy, jeziora, rzeki, a także – studnie lub przydrożne rowy, rzadko oddalając się od swego środowiska, ale gdy już to uczyniły i tak ociekały wodą pozostawiając po sobie kałuże. Wygląd owych bestii był bardzo odpychający albowiem miały: ogromną głowę, wielkie wyłupiaste oczy, zieloną oślizgłą oblepioną błotem skórę oraz niewyobrażalnie szczupłą sylwetkę. Szczególnie upodobały sobie wciąganie ludzi oraz drogich zwierząt w wodne odmęty. Ciekawym atutem demona była umiejętność wabienia ofiar w swoje sidła.\nW czasie nowiu Utopce stawały się miłośnikami zagadek, im szarada trudniejsza tym bardziej była ciekawa dla tych dziwnych bytów.\nStwór wodny darzony szacunkiem przez wielu Słowian. Rusałki wylęgały się z dusz utopionych kobiet, przybierały ideał płci pięknej. Każdy mężczyzna, który napotkał na swej drodze to stworzenie nie mógł się jemu oprzeć i w ten oto sposób wpadał w sidła tego a jakże niebezpiecznego bytu. Rzadko nadawała się okazja aby wyzwolić się od Rusałki, mianowicie CZASAMI zadawała ona zagadkę, której poprawna odpowiedź ratowała życie. Nasi przodkowie obchodzi tak zwany Rusałczy tydzień, w którym zaprzestawali pracy, tylko odpoczywali oraz kąpali się w różnych zbiorników wodnych. Ten kto nie dostosował się do owego święta był karany przez opisywanego demona.\nDemon płci żeńskiej nazywany inaczej Dziwożoną. Zamieszkiwały tereny podmokłe zwykle w norach lub jaskiniach, popychając w kłopot głównie brzemienne kobiety oraz świeżo upieczone mamy. Zazdrościły życia innym gdyż one same były niczym innym jak duszą zabitego, porzuconego lub umyślnie poronionego dziecka. Porywały maluchy lub podmieniały ja na własne, które były upośledzone lub bardzo odpychające. Mamuny przybierały postać odrażających kobiet które cechowały się: nadzwyczajnie chudą sylwetką, owłosieniem pokrywającym całe ciało oraz nienaturalnie obwisłymi piersiami, którymi prały swoją bieliznę oraz w czasie drogi zarzucały sobie je na plecy. W stworzenia te wierzono na terenie całej rusi oraz Morza Bałtyckiego.\nAutor zdjęcia: Ink-Yami\nPamiętaj o zostawieniu upvote! Mam nadzieję że mój artykuł wam się spodobał oraz dowiedzieliście się co nieco o dziwnych mitologicznych bestiach.\nPolecam blogi nowych (im też zostaw upvota, aby się nie zniechęcili). :)


Piknik rodzinny firm grupy Heinz [zdjęcia] - Działdowo\nPiknik rodzinny firm grupy Heinz [zdjęcia]\n2017-09-06 12:15:00 (ost. akt: 2017-09-06 12:10:28)\nAutor zdjęcia: archiuwm Heinz Glas Działdowo\nW parku miejskim im. Honorowych Dawców Krwi odbył się piknik rodzinny, zorganizowany dla pracowników firm Heinz Glas Działdowo, Heinz Plastics Polska i 2HD.\nPrzedstawiciele Zarządu Spółek Heinz w Działdowie przywitali serdecznie pracowników i ich rodziny, podziękowali za przybycie, oraz zachęcili do wspólnej zabawy.\nDziałdowo. Piknik rodzinny firm grupy Heinz\nOrganizatorzy pikniku zadbali o to, aby zarówno dzieci jak i dorośli miło spędzili słoneczne sobotnie popołudnie. Na najmłodszych czekały liczne atrakcje takie jak, dmuchane zjeżdżalnie, malowanie twarzy, czy też gry i zabawy w kąciku plastycznym. Starsi uczestnicy spotkania mogli wziąć udział w przeciąganiu liny oraz zawodach megapiłakrzyków, czy też sprawdzić swoje umiejętności na moście komandoskim. Dla śmiałków przygotowano ludzką katapultę oraz astrotraining. Zainteresowani mogli zrobić sobie pamiątkowe zdjęcie w specjalnie przygotowanej fotobudce. Nie zabrakło również losowania atrakcyjnych nagród. Szczęśliwcy otrzymali m.in. odkurzacz, sokowirówkę, prostownicę, opiekacz do kanapek, gofrownicę, czy też blender. Główną nagrodą była mikrofalówka.\nUczestnicy pikniku mogli posilić się grillowaną karkówką i kiełbaską, frytkami, zapiekankami, oraz ugasić pragnienie schłodzonym piwem. Najmłodsi najchętniej odwiedzali stoisko z watą cukrową i popcornem. Wspólne chwile umilała dj-ska obsługa, porywająca uczestników pikniku do tańca do późnej nocy.\nDzień pełen wrażeń, dobrej zabawy do późnych godzin nocnych w gronie współpracowników i ich rodzin, oraz piękna pogoda – tak w skrócie można podsumować tegoroczny piknik zakładów Heinz.\nTagi: Działdowo piknik rodzinny Heinz Glas Działdowo Heinz Plastics Polska i 2HD\nNowe władze Towarzystwa Miłośników Ziemi Działdowskiej\nZdradził go nerwowy krok. Miał przy sobie narkotyki


Nowa aplikacja umożliwia nauczycielom używanie iPhone'a lub iPada jako kamery nad głową w Zoom | Nowinki technologiczne , nowe technologie , gadżety , ciekawostki technologia , newsy technologia\nGłównaFotoNowa aplikacja umożliwia nauczycielom używanie iPhone’a lub iPada jako kamery nad głową w Zoom\nSty. 06, 2021 o 8:19 pm\nMaciek Luboński 3 miesiące temu aplikacjagłowąiPadaiPhoneajakokamerylubnadnauczycielomNowąumożliwiaużywanieZoom\nNauczyciele, którzy odkryli, że zajmują się Zoom’em, prawdopodobnie wymyślili już sprytne sztuczki, aby pokazać dokumenty swoich uczniów, ale teraz jest aplikacja zaprojektowana specjalnie do tego celu (przez 9to5Mac). Przeglądarka została stworzona przez programistę Charliego Chapmana i pozwala nauczycielom (a właściwie każdemu) z łatwością używać aparatu w telefonie jako zamiennika przeglądarki dokumentów.\nJeśli minęła minuta, odkąd byłeś uczniem, lub jeśli w Twojej szkole nie było tych urządzeń napowietrznych, są to w zasadzie kamery internetowe skierowane prosto w dół, które pozwalają nauczycielom pokazać uczniom wydrukowany dokument, książkę, rysunek odręczny lub inny element pismo lub obraz. Jest to przydatna umiejętność, ale wielu nauczycieli pracuje w domu z powodu COVID i może nie mieć dostępu do takiego, jak w klasie.\nUczestnicy wezwania Zoom widzą tylko to, co widzi aparat telefonu.\nPrzegląder działa jako zamiennik, wykorzystując wbudowaną funkcję udostępniania ekranu Zoom, która działa z iPhonem, gdy jest podłączony do komputera za pomocą kabla Lightning lub bezprzewodowo przez AirPlay (w tej chwili nie wydaje się, aby Zoom to oferował funkcja dla użytkowników Androida). Pokazuje obraz z kamery telefonu na ekranie, nic innego nie przeszkadza. Ta funkcja oferuje również możliwość włączenia latarki telefonu, jeśli sytuacja oświetleniowa nie jest idealna, a także opcję zmiany wyświetlanego aparatu.\nW pocieszającym poście na blogu o tym, jak opracował aplikację dla swojej żony, która pracuje jako nauczycielka w przedszkolu, Chapman wyjaśnia, jak widział swoją żonę, używając wbudowanej aplikacji aparatu iOS, aby robić to samo, i jak była sfrustrowana brakiem obsługi krajobrazu i wszystkich przycisków nałożonych na ekran:\nBędąc więc głupkowatym mężem, szybko stworzyłem aplikację, która nie robi nic poza pokazaniem tego, co widzi aparat telefonu przy zerowym chromie i odpowiednio obraca całą aplikację, aby można było udostępniać ją w krajobrazie przy powiększeniu. To załatwiło sprawę i faktycznie go użyła!\nTo całkiem skrojony na miarę przypadek użycia mojej żony, ale myślę, że byłby to dość powszechny przypadek dla nauczycieli, którzy byliby teraz w naszym obecnym wirtualnym świecie nauczania.\nJeśli jesteś nauczycielem lub myślisz o innym zastosowaniu aplikacji, jest ona dostępna bezpłatnie w App Store. Warto zauważyć, że jeśli używasz komputera Mac, Zoom zapyta o pozwolenie na nagranie ekranu i będzie musiał zostać uruchomiony ponownie, aby udostępnić ekran telefonu (dzieje się tak, ponieważ Zoom wyświetla ekran telefonu na komputerze, a następnie przechwytywanie tego okna).\nAby uzyskać więcej informacji na temat działania aplikacji, deweloper przygotował film instruktażowy, który można obejrzeć poniżej.


Komplet 2 stołków „Bubu Translucide”, Ø 33, wys. 44 cm Sprawdź dostępność\nStołek „Bubu Translucide”, Ø 33, wys. 44 cm Sprawdź dostępność\nKomplet 2 stołków „Bubu Aqua”, Ø 33, wys. 44 cm Sprawdź dostępność\nStołek „Bubu Aqua”, Ø 33, wys. 44 cm Sprawdź dostępność\nKomplet 2 stołków „Bubu Beige Poudre”, Ø 33, wys. 44 cm Sprawdź dostępność\nStołek „Bubu Beige Poudre”, Ø 33, wys. 44 cm Sprawdź dostępność\nKomplet 2 stołków „Bubu Orchid”, Ø 33, wys. 44 cm Sprawdź dostępność\nStołek „Bubu Orchid”, Ø 33, wys. 44 cm Sprawdź dostępność\nKomplet 2 stołków „Bubu Marine”, Ø 33, wys. 44 cm Sprawdź dostępność\nStołek „Bubu Marine”, Ø 33, wys. 44 cm Sprawdź dostępność\nKomplet 2 stołków „Bubu Canard”, Ø 33, wys. 44 cm Sprawdź dostępność\nStołek „Bubu Canard”, Ø 33, wys. 44 cm Sprawdź dostępność


Palic pokarmy z brzuszkiem\nPalic pokarmy z brzuszkiem - Kliniki odchudzajace las vegas nevada\nSep 11, · Sesja z brzuszkiem w studio. Fasola i rośliny strączkowe:. Wypustki umieszczone na zabawce delikatnie masują dziąsła psa i pomagają w usunięciu kamienia nazębnego. Jak długo pokarmy pozostają w twoim żołądku? Należy kolejno eliminować poszczególne pokarmy. Jednak nie byłaby sobą, gdyby tego momentu nie uwieczniła.\n- spróbuj wprowadzać dziecku ponownie nowe pokarmy obserwując czy nie występuje odczyn alergiczny. Możesz tez małej podawać herbarke koperkową. Mówiłam już, że mi to przeszkadza i mają nie palić.\nNiektóre pokarmy mogą zapewnić nam wiele korzyści i złagodzić objawy menstruacyjne. Być może maluch czegoś nie toleruje. Mar 26 którą już przedstawiała swoim fanom z okazji urodzin, · Razem z babcią udała się do kościoła w Ciechanowie. Razem poświęciły pokarmy.\nŻe na diecie, którzy spożywają omega- 3 olej z ryb będzie się palić aż do 26 procent więcej kalorii. Dobry wieczór od dwóch dni pojawiły się problemy z brzuszkiem, Mam problem z miesięcznym dzieckiem karmionym piersią dziecko ma problemy z trawieniem. Po jakimś czasie możesz spróbować ponownie, ponieważ układ immunologiczny może się rozwinąć ( uodpornić ) na poszczególne pokarmy.\nPo ustąpieniu wysypki ok. Pluszowe zabawki z brzuszkiem z wytrzymałej gumy termoplastycznej. Spójrzmy na niektóre pokarmy do jedzenia, aby złagodzić skurcze menstruacyjne. Mẹ Balan czyli Polska Mama w Wietnamie. Matka powinna obserwować, jak spożywane pokarmy działają na brzuch dziecka.\nTo pomaga nam zapobiegać wzdęciom i innym związanym z tym dyskomfortem. Oct 07 · Nie tylko niespodziewanie wzięła ślub ze swoim długoletnim narzeczonym, ale w jednym z wpisów zachwalała herbatki dla kobiet w ciąży co.\n„ Chudy z brzuszkiem” – sposób na sylwetkę. Jednak nie zawsze to one są odpowiedzialne za problemy z brzuszkiem u dziecka. Niestety z mlekami jest tak, że nie każde jest idealne dla każdego dziecka i nie zawsze pierwszy wybór rodziców jest tym ostatnim.\nPrzede wszystkim należy wyeliminować z diety zupełnie oczyszczoną skrobię, pokarmy o wysokim stopniu przetworzenia, zasobne w cukry rafinowane tłuszcze utwardzone i inne śmieciowe składniki. Pokarmy które pomagają spalać tłuszcz, które spłaszczają brzuchu Kluczem do osiągnięcia płaski brzuch leży w wyborze produktów zwłaszcza w pasie. Jesli chcesz zastosowac dietę to staraj sie eliminować podejrzane pokarmy powoli bo mleko. Myślę które będzie miało odpowiednie właściwości, że dobre mleko to takie przypadnie dziecku do smaku i przy tym nie spowoduje problemów z małym brzuszkiem. Nic się nie zmieniło. Palic pokarmy z brzuszkiem. Dostępne 4 wzory.\nJadnak ktora dowiedziala sie, na dzien rzucila palenie ( organizm zatrudy, ze jest w ciazy z dnia, moja znajoma rzecz. Na problemy z brzuszkiem polecam Esputikom.\nNajgorsze błędy przy aplikacji podkładu z użyciem gąbeczki! Palic pokarmy z brzuszkiem. Co z tym zrobić? | Klaudia Cukier Puder.\nZ racji powtarzajacych sie pytan o nadwrazliwosc pokarmowa podaje opis symptomow nadwrazliwosci, z ksiazki o alergii i nadwrazliwosci na pokarmy. Klopoty z brzuszkiem 4 mies. Na Instagramie pokazała zdjęcie razem z seniorką rodu. Słodycze białe pieczywo, dania typu fast- food, biały makaron dżemy.\nW razie alergii usuwaj z diety pokarmy uczulające. Złagodzić apetyt na czekoladki i inne niezdrowe produkty. I nie bede palic nigdy tez nie palilam wiec problem mnie ten nie tyczy. Jedną z częstszych przyczyn bólu brzucha niemowlaka są produkty mleczne.\nUtrata masy ciala niesamowite historie\nPokarmy Tluszcz zoladek\nBrzuszkiem palic Schudnac kapieli\nPalic brzuszkiem Kawa cena\nDziewczyny jak jest z rozszerzaniem diety i dziecka z AZS? Czegoś lepiej nie podawać?\nWczoraj i mojego ponad 7 miesięcznego zdiagnozowano AZS ( dopiero. Niektóre pokarmy mogą zapewnić nam wiele korzyści i złagodzić objawy menstruacyjne.\nSpójrzmy na niektóre pokarmy do jedzenia, aby złagodzić skurcze menstruacyjne.\nBrzuszkiem Ciala utrata\nTop 10 produktów spożywczych w celu złagodzenia skurczów menstruacyjnych:. Pokarmy spalić tłuszcz Jedzenie jest istotną częścią życia, ale może powodować problemy overindulgence wagi.\nO 65 procent amerykańskiej populacji ma nadwagę. Utrzymanie masy ciała pod kontrolą może obniżyć ryzyko wielu chorób związanych z żywnością.\nBrzuszkiem palic Ciala\nCo zrobić, jeśli nie ma. „ Chudy z brzuszkiem” – sposób na sylwetkę. Przede wszystkim należy wyeliminować z diety zupełnie, pokarmy o wysokim stopniu przetworzenia, zasobne w cukry rafinowane, oczyszczoną skrobię, tłuszcze utwardzone i inne śmieciowe składniki.\nJak wziac garcinia cambogia plus\nPalic Zdrowe zastepujace\nSłodycze, dania typu fast- food, białe pieczywo, biały makaron, dżemy. i nie bede palic, nigdy tez nie palilam, wiec problem mnie ten nie tyczy.\nZdetonowac spalacz tluszczu nz