Marcelina i pamięć przodków [Izabela Skorupka] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00032 003696 20994870 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Izabela Skorupka Liczba stron:\nISBN: 9788364980206 Data wydania:\nAXIS MUNDI Projekt okładki: Borys Borowski Skład: Positive Studio Redakcja i korekta: Aleksandra Sekuła Fotografia Autorki: Adam Bondarowicz Wydanie I ISBN: 978-83-64980-19-0 EAN: 9788364980190 ISBN e-book: 978-83-64980-20-6 Copyright ©2016 by Izabela Skorupka Copyright by this edition ©2016 by Axis Mundi Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część książki nie może być wykorzystana bez zgody wydawcy. Współpraca wydawnicza: Eklekta Konwersja publikacji do wersji elektronicznej\nSpis treści 1. Pewien zimowy, wtorkowy poranek 2. Znane – nieznane 3. Gdzie jest Marcelina? 4. Ciotka Klara i ktoś jeszcze 5. Pamięć Przodków 6. Azalia 7. Kilka rad zza oceanu 8. W tunelu 9. Wizyta 10. Księga Odpowiedzi 11. Wizyt ciąg dalszy 12. Z powrotem 13. Co dalej? 14. Powitanie 15. Ulica Nieduża 16 16. Dom 17. Dawid Glessman 18. Skrybarium 19. Kolekcjoner 20. Uczta 21. Michałek 22. Pierwszy Strażnik 23. Łucja Degis 24. Molo 25. Ekspedycja 26. Samotnia 27. Nocne marki (czyli takie niewielkie mary) 28. Głos 29. Nieufność 30. Cudzysłów 31. Piwnica 32. Klucz 33. Latarnia\nMojej Mamie, która pierwsza uwierzyła w moc słów... ROZDZIAŁ PIERWSZY Pewien zimowy, wtorkowy poranek Marcelina obudziła się nadspodziewanie wcześnie, od razu czując, że ten dzień będzie niezwykły. Właściwie wszystkie dni uważała za niezwykłe, ale ten mógł być niezwykle niezwykły, bo Marcelinę przeszedł dreszcz, a jak pojawiał się Marcelinkowy dreszcz, to można było się wszystkiego spodziewać. Leżała w swoim łóżku, patrząc w sufit, i słyszała, że na dole, podobnie jak każdego ranka, rozbrzmiewał rodzinny rozgardiasz, który zarówno irytował, jak i budził do życia. Mama oczywiście doskonale wiedziała, kiedy przerwać poranne rozmyślania: – Marcyśka, no chodźże już na dół. Nie dość, że naleśniki stygną, to jeszcze dziadek założył się z babcią o to, że zje siedem z twarogiem i polewą truskawkową i się nie pochoruje. Robimy zakłady... – No przecież już idę... Czy oni wszyscy powariowali? – To ostatnie zdanie chciała wypowiedzieć w myślach, ale chyba się nie udało. – Marcyśka, nie idziesz, bo kroków nie słychać, a powinny być słyszalne na skrzypiących schodach, nie uważasz? Proszę zatem, nie wymyślaj i wyrażaj się od rana kulturalnie – powiedziała mechanicznie mama i zajęła się dopingowaniem dziadka, swojego ukochanego teścia. – Nie wymyślam i wyrażam się najlepiej, jak umiem – już pod nosem mruknęła Marcysia i zsunęła obie nogi z łóżka. Żadna z nich nie chciała zrobić pierwszego kroku, ale jak tylko przypomniała im o Marcelinkowym dreszczu, obie ruszyły jednocześnie i dziewczynka runęła jak długa. Na szczęście upadła na puchaty dywan leżący na środku zielonego pokoju na poddaszu. Wstała żwawo i wciągnęła na siebie, jak zwykle szybko, zielone dresy. Marcysia właściwie nie nosiła ubrań w innym niż zielony kolorze. Czasem oczywiście musiała założyć jakieś granatowo-białe koszmary szkolne, ale starała się szybko o tym zapomnieć. Brązowe, lśniące włosy po szybkim szczotkowaniu rozbłysły rudawym blaskiem. Marcysia umyła zęby i zadowolona spojrzała w lustro. Patrzyły na nią niebieskie oczy ładnie osadzone w jasnej, trochę piegowatej twarzy z prostym, wąskim, ani za małym, ani za dużym nosem. Takim w sam raz. Bródka (po babci), nieco spiczasta i wesoła, gotowa była na nowy dzień. Podobnie jak Marcelina. Zbiegła na dół. Jak zwykle przeskakując co trzeci stopień skrzypiących uroczo schodów. Kochała je, kochała ten hol pełen książek, podobnie jak wszystkie inne pomieszczenia. Po prostu uwielbiała swój dom. W rozległej kuchni jej najbliżsi siedzieli przy wielkim, drewnianym stole – rodzinnej pamiątce, równie starej jak zabytkowy budynek, w którym mieszkali. Stół mógł pomieścić nawet dwadzieścia osób (co niejednokrotnie zdarzało się w tym otwartym dla gości domu) i można było znaleźć na nim właściwie wszystko. Tym, co w tej chwili rzucało się tu w oczy, były z pewnością złociste naleśniki, chluba i duma babci, wtorkowa pokusa dla wszystkich członków rodziny. Każdy wtorek zaczynano tu właśnie od naleśników. – Tato, ja cię proszę, nie zjadaj czwartego... Pochorujesz się jak nic. – Nie pochoruję się na pewno, Martusiu, bo te naleśniki to pokarm bogów, a nie trucizna – powiedział dziadek, dość wyraźnie jak na kogoś, kto mówiąc, jednocześnie delektuje się smakiem. – Cześć wszystkim, ja też chcę naleśnika, to znaczy poproszę, ale JEDNEGO! – Marcysia spojrzała wymownie na dziadka, który uśmiechnął się z dumą. Dziadek był wesołym, nieco władczym człowiekiem (która to cecha pryskała niczym bańka mydlana w obecności jego siostry). Wnuczka jednak wybaczała mu wszystko. – Pyszne są – powiedział na zachętę, choć nie musiał nikogo zachęcać, w całym domu pachniało wprost bosko złocistymi krążkami. – Ja nie rozumiem, jak jedenastoletnie dziewczę może tak mało jeść! Przecież niedługo z ciebie zostaną same zielone dresy. – Babcia, mówiąc do Marceliny, patrzyła krytycznie na dziadka. – Henryku, zlituj się i skończ z tymi naleśnikami. – Nie skończę, dopóki nie skończę – zachichotał dziadek. – A tobie, zielona panno, nie przeszkadza, że tło na zewnątrz dziś białe i sypkie? Nie myślałaś o lepszym dopasowaniu się do okoliczności i zmianie barwy na białą lub raczej szarą? Porzuć zielony! – zaproponował tata znad tabletu, w którym przeglądał codzienną gazetę. Na zewnątrz zima popisywała się talentem plastycznym, tworząc w oknie piękne obrazy. Dzisiejsza wyprawa do szkoły mogła się okazać bardzo miła, po drodze były chyba trzy ślizgawki. – Ha, ha, ha... Naprawdę bardzo śmieszne, tato. A ty porzuć czytanie. – Marcysia usiadła przy stole przy jednym z pustych talerzy i zaczęła bawić się jakimś przedmiotem, który wpadł jej w ręce. Oczekując na naleśnika, wyglądała z rozmarzeniem przez okno i próbowała sobie wyobrazić nieczytającego tatę. Było to bardzo trudne. Tata czytał właściwie bez przerwy. Wszyscy tu czytali bez przerwy, łącznie z nią. – Z twarogiem? – spytała mama. – Z twarogiem – odpowiedziała córka – i z czekoladą... – I z czekoladą... – potwierdziła niezbyt zadowolona mama, miłośniczka zdrowej kuchni. Marcysia nalała sobie herbaty, która była kolejną specjalnością tego domu. Dziadek codziennie przygotowywał esencję z siedmiu rodzajów liści. Właściwie tylko on wiedział, jak ją przyrządzić, i trzeba mu przyznać, że jej smak był niepowtarzalny. Wielu znajomych i przyjaciół próbowało podrobić recepturę – na próżno. Henryk Łobzowski był bezsprzecznie herbacianym mistrzem. Marcelina, delektując się naleśnikiem, obracała w dłoni gładki, niewielki przedmiot i przysłuchiwała się rodzinnym przekomarzaniom. – Nie mogę już... Pyszne, ale poddaję się. Piąty mnie pokonał. – Tato, niemożliwe! Chcesz powiedzieć, że pokonały cię naleśniki? – Łukaszku, nie zachęcaj! Znasz tatę i wiesz, że gotów jest dla zabawy zjeść jeszcze ty... Babcia przerwała tak nagle, że wszyscy podnieśli wzrok znad talerzy. Mama zastygła i patrzyła na babcię, której mina rzeczywiście była tak niezwykła, że aż budziła niepokój. Co też mogło ją tak przestraszyć? – Żabeńko, ja już wiekowy jestem, więc proszę, nie rób takiej miny, gdyż mogę tego spojrzenia nie przetrzymać! – Mama patrzy na Marcyśkę! – powiedział odkrywczo tata. Babcia rzeczywiście zatopiła spojrzenie we wnuczce, a właściwie z przerażeniem patrzyła na jej dłoń. – Ona ma... Ona trzyma... Ona... Czy to nie jest...? – Co ona, Żabeńko, no wykrztuś wreszcie! – Dziadek nie należał do osób cierpliwych. – Motyla noga, coś się stało! Może zakrztusiła się naleśnikiem? – Mama Marcysi wstała od stołu i w mgnieniu oka znalazła się przy babci. Zaczęła dziarsko poklepywać ją po plecach, ale babcia starała się unikać razów. – Przestań natychmiast mnie klepać. Ona ma chyba... – nie dokończyła i palcem wskazała w stronę wnuczki. I wtedy dziadek zrozumiał, zrozumiał też tata i tylko mama nie rozumiała, co się dzieje. Dziadek, babcia i tata mieli podobne miny i Marcysia aż prychnęła rozbawiona. – Naśladujecie babcię? Jeśli tak, to brawo, udało wam się! – stwierdziła dziewczynka, podrzucając gładki przedmiot. Zdawało jej się, że to właśnie na niego gapili się członkowie jej rodziny. Podrzuciła go i dopiero wtedy naprawdę mu się przyjrzała. Był to kamień: gładki i podobny nieco do bursztynu, ale odcień miał dużo bardziej głęboki niż bursztyny, które Marcysia do tej pory widziała. Kiedy kamień poszybował w górę i wylądował z powrotem na jej dłoni, wszyscy wydali podobny jęk. Coś jej ten kamyczek przypominał. Tylko co, u licha? Podrzuciła go więc jeszcze raz, bo uznała, że to było nawet zabawne patrzeć na zmiany malujące się na twarzach zwróconych w jej stronę. Ciekawe tylko, dlaczego miny mieli coraz bardziej przerażone. – Marcyśka... – Głos babci nie brzmiał łagodnie jak zazwyczaj. – Tak, babciu... – Nie waż się tego jeszcze raz podrzucać! – Niech cię ręka boska broni – dla odmiany łagodnie dorzucił dziadek. – A co to jest? – Marcyśka spytała z zaciekawieniem, bo sytuacja wydawała się jej coraz bardziej niezwykła. – Ona to zrobi! Tak, tata doskonale znał swoją córkę i jej złożoną osobowość. Tę cechę, przekorę, którą odziedziczyła po nim, znał lepiej niż ktokolwiek inny. – Nie! – krzyknął dziadek. – To... to, zdaje się, Kamień Przodków. Nie możesz go już podrzucać. Nie trzeci raz! I wtedy Marcysia zrobiła to, czego spodziewali się wszyscy. Od berbecia nie umiała sobie radzić z zakazami. Właściwie każdy w rodzinie wiedział, że wszystkie polecenia i wytyczne dla Marcysi należało konstruować w formie innej niż zakaz. Lubiła prośby, uwielbiała propozycje, znosiła sugestie, zakazy natomiast działały na nią jak płachta na byka. Miała alergię na zakazy. Tym dziwniejsze było „nie”, które wydobyło się z ust dziadka. Można je jednak wytłumaczyć szczególnymi okolicznościami, o których Marcysia w tamtym momencie nie miała zielonego pojęcia. Niemniej, na wszelkie tłumaczenia było za późno. Jak tylko kamień, po wykonaniu kilku obrotów w powietrzu, po raz trzeci dotknął dłoni dziewczynki, Marcysia wraz ze lśniącym przedmiotem zniknęła z oczu mamy, taty, babci i dziadka, którzy jednocześnie wstrzymali oddech.\nROZDZIAŁ DRUGI Znane – nieznane Kamień Przodków – szepnęła Marcysia, przypomniawszy sobie ostatnie słowa dziadka i obraz, który, odkąd pamiętała, wisiał w salonie. Ach tak, Kamień Przodków, coś niecoś o tym słyszała, ale chyba nie dość dobrze skupiła się na tych opowieściach. Zastanowiło ją to, jak cicho nagle zrobiło się wokół. Oczekiwała jakiejś bury, głosów pełnych zniecierpliwienia, pouczeń. A tu cisza... Jej dłoń nadal znajdowała się w pozycji, którą wymusiło podrzucanie kamienia, a sam klejnot (teraz Marcysia zaczęła podejrzewać, że kamień jest wyjątkowy) leżał jakby nigdy nic na otwartej dłoni dziewczynki. „Przekora: ta cecha kiedyś mnie zgubi” – pomyślała, ale wiedziała, że niewiele jest w stanie na to poradzić. Tata nauczył ją akceptować wszystkie własne cechy bezkrytycznie i chociaż nie pozostawiało to wiele miejsca na zmianę, dawało poczucie komfortu, o jakim wielu mogło tylko pomarzyć. Marcysia zazwyczaj nie martwiła się przesadnie, tak jak zwykła to robić mama, która z kolei martwiła się cały czas. Teraz chyba można było uznać, że istnieją prawdziwe powody do niepokoju. Coś się wydarzyło. Ale co właściwie? Jadła śniadanie, wtorkowy naleśnik smakował jak zawsze wybornie, rodzina zaczęła robić raban o jakiś przedmiot, którego wcześniej na oczy nie widziała, a który podrzuciła raptem parę razy. Potem nastąpiła cisza i... chyba tyle. Teraz pozostawało mieć nadzieję, że zdąży do szkoły. Dziś na pierwszej lekcji miała oddać pracę na konkurs literacki. Powinna się pospieszyć. Nie, Marcelina nie była kujonem, prawdę powiedziawszy, stopnie miała niezbyt imponujące, ale też nie bardzo się tym przejmowała. Zdążyła się już zorientować, że stopnie to pic na wodę i o coś zupełnie innego chodzi w życiu, niż o zdobywanie wysokich not. Chodziło o pasję, to wiedziała na pewno. Marcelina uwielbiała czytać i pisać opowiadania. Lubiła poznawać i tworzyć nowe światy, układać słowa w zaskakujące, ciekawe zdania i lubiła popisywać się swoją bujną wyobraźnią, choć teraz nawet ona ją zawodziła. Nie miała zielonego pojęcia, co się zadziało, ale czuła, że coś jest nie w porządku. Nic nie przychodziło jej do głowy, a to nie był dla niej zwyczajny stan. Marcelina miała zazwyczaj głowę pełną pomysłów i rozwiązań. Teraz martwiła się, że przepadnie jej sprawdzian. I jeszcze niepokoiła ją jedna rzecz – dlaczego, u licha, przestało pachnieć naleśnikami. Rozejrzała się dookoła. Za oknem szalała zima – to pierwsze, co rzuciło się jej w oczy. Gałęzie drzew w ogrodzie uginały się pod ciężarem białych poduch. Słońce świeciło i wpadało do kuchni, zostawiając ślady na lśniącym fornirze blatu wielkiego, starego stołu... Zaraz, zaraz... Znała ten stół. Wprawdzie tamten, który pamiętała, nie lśnił tak bardzo, miał raczej matowy blat z licznymi śladami po gorących szklankach wypełnionych dziadkową herbatą, ale nie zmieniało to faktu, że był to ten sam mebel, z tymi samymi rzeźbionymi nogami i szufladką pośrodku. Obejrzała go dokładnie. Stół stał w przestronnej, kwadratowej kuchni: kuchni, którą również znała. Niewymowne uczucie ulgi zawładnęło jej ciałem. Niezwykle ekscytujące byłoby znalezienie się nagle gdzie indziej po podrzuceniu kamienia, ale ucieszyła się, że nie musi mierzyć się z jakimiś magicznymi zabawami w chowanego. Pogładziła prawą ręką blat, lewa cały czas była uniesiona, a na niej spoczywał Kamień Przodków lub też, po prostu, kamień... Niezłe żarty z tymi przodkami. Marcelinkowy dreszcz pojawiał się zwykle w najmniej spodziewanym momencie. Tym razem poczuła go, gdy tylko zaczęły docierać do niej nowe szczegóły. Kuchnia, w rzeczy samej, była tym samym jasnym pomieszczeniem z wielkim kredensem, pamiątką po słynnym Zbigniewie, rodzinnym artyście stolarzu, a ściany pokrywały zabytkowe kafelki, ceramiczne cuda wypalane przez żonę Zbigniewa, Melanię. Gdzieś jednak zniknęły proste, nowoczesne meble, które mama tak długo wybierała. Marcelina pamiętała jak dziś wycieczki do różnych zakładów, salonów, sklepów i ciągłe porównywanie materiałów i cen. Pamiętała też doskonale, jak wybór padł na waniliowy odcień frontów lakierowanych na wysoki połysk. Musiała przyznać, że pięknie mama to zestawiła z błękitem kafelków Melanii. Marcelina bardzo lubiła swoją kuchnię. No właśnie, gdzie podziały się waniliowe fronty? Nie miała pojęcia. Wstała z ręką uniesioną w górę i udała się w stronę salonu, do którego drzwi, dębowe i dobrze jej znane, były zamknięte. Nacisnęła (również znaną dobrze) mosiężną klamkę w kształcie głowy łabędzia i wtedy skrzydło ochoczo ustąpiło, ale otwierając się, nie wydało żadnego dźwięku i to było podejrzane. W domu, w którym mieszkała, wszystko skrzypiało. Marcelina weszła nieśmiało do salonu. Regał na książki był ten sam, wypełniony od góry do dołu tomami; ta sama lampa z kwiecistym abażurem, wyjście na werandę przesłonięte delikatną firanką, to by się również zgadzało. Nawet skrzynkowe, drewniane okna, które mróz pomalował w szalone wzory – identyczne. Niestety sofka z mahoniowymi podłokietnikami wyglądała jak nowa, a to na pewno nie powinna być nowa sofka. To jest przecież stara sofka, pamiętająca jeszcze prababcię i pradziadka, niewygodna, ale kochana przez wszystkich. Ta sofka wyglądała na niedostatecznie zużytą i to się Marcelinie nie spodobało. Podobnie jak zawartość ukochanej witrynki babci. Z tego, co pamiętała, wypełniała ją zwykle porcelana w pomarańczowe groszki, używana tylko podczas naprawdę specjalnych okazji, a tu po brzegi upchano w niej książki. Właściwie od początku czuła, że coś jest nie w porządku. Teraz miała pewność. Albo ktoś zrobił szybkie przemeblowanie, albo znalazła się w innym miejscu, do złudzenia przypominającym jej ukochany dom mieszczący się przy ulicy Nenufarów 9. Marcysia nie urodziła się wczoraj, jako jedenastolatka zdawała sobie sprawę, że nie da się w takim tempie zrobić przemeblowania. Dobrze wiedziała, ile czasu zajmują remonty. Mama była dekoratorem wnętrz i trochę „naużerała się z terminami”, jak zwykła mawiać. Ten dom był z gruntu podejrzany. A szczególnie te książki. Teraz dopiero zdała sobie sprawę, że są wszędzie. Coś za dużo ich tu było. Leżały na parapecie, na podłodze, pod sofką i na sofce. Tworzyły niezwykłe, czasem zaskakujące instalacje, stonowane kolorystycznie i lekko przykurzone. W domu Marceliny wszyscy kochali książki, ale gospodarz tego salonu miał najwyraźniej na ich punkcie bzika. Teraz mogła to stwierdzić bez grama wątpliwości: nie była u siebie. – Czyli że jednak nie pójdę dziś do szkoły – powiedziała cicho i zabrzmiało to jak stwierdzenie oczywistego dla wszystkich faktu. Usiadła zrezygnowana na sofie. Atłasowe obicie było w dużo lepszym stanie, niż zapamiętała. Drobne listki miały nawet widoczne żyłki. Nigdy wcześniej ich nie dostrzegła. Ręka jej nieco zdrętwiała, a miejsce na dłoni, które zajmował od dłuższego czasu kamień, zwilgotniało. Popatrzyła na jego strukturę, miodowo-pomarańczowy kolor i złociste plamki. Naprawdę był niezwykły i coraz mniej dziwne wydawało się to, że znalazła się w tym domu. Czemu od razu nie zauważyła, że podrzuca coś takiego: przedmiot, który samym swoim wyglądem powinien wzbudzić jej niepokój. Dlaczego musiała zrobić to, czego babcia tak wyraźnie jej zabroniła? Schowała kamień do kieszeni. Nie było już potrzeby odpowiadać na te pytania. Nagle Marcelina zdrętwiała. Niespodziewanie usłyszała dźwięk, który spowodował, że jej serce zatrzymało się na chwilę, a potem zaczęło bić w przyspieszonym tempie. Wytężyła słuch i wtedy nie miała już wątpliwości. Wyraźnie słyszała miarowy, dość płytki oddech. Ktoś był w tym pokoju i najprawdopodobniej przez cały czas ją obserwował. Nie minęła sekunda, a kątem oka zauważyła postać stojącą w cieniu kotary, pomiędzy oknem a witryną. Postać również zauważyła, że została zauważona, i wyszła z ukrycia, nie przestając przyglądać się poczynaniom Marceliny. Ta wsunęła się głębiej w sofkę, nie spuszczając wzroku z wyłaniającej się coraz wyraźniej osoby. Teraz mogła dokładnie zobaczyć szczupłą, niewysoką sylwetkę chłopaka, który, zdaje się, był tu przez cały czas i na pewno miał niezły ubaw, gapiąc się na nią. Równie zaskakujący, jak jego obecność, był fakt, że się odezwał i to zupełnie bezsensownie. – Czy mógłbym dowiedzieć się czegoś o szkole? Przyznam, że instytucja ta, jako taka, jest mi obca. Niewiele pamiętam – rzekł bezceremonialnie i stanął na tyle blisko, że mogła go wyraźnie zobaczyć i zauważyć, że miał bardzo miłą, wyjątkowo pociągłą twarz, z ciekawymi, intensywnie zielonymi oczami. „Niespotykany kolor” pomyślała i zaraz samą siebie zganiła za takie absurdalne rozmyślania. Zganiła też nieznajomego. – Czyś ty zwariował? Chcesz, żebym zawału dostała przez ciebie? Marcelina przyglądała się chłopcu, który był chyba mniej więcej w jej wieku lub niewiele starszy, ale na pewno nie przypominał żadnego z jej kolegów. Nienagannie ubrany, starannie uczesany i wyprostowany zdawał się być kimś z zupełnie innej epoki. Musiała przyznać, że bardzo dobrze wyglądał w ciemnozielonej marynarce, kanarkowej koszuli i błękitnym krawacie. Szerokie spodnie do kolan i podkolanówki były dość niecodziennym strojem, zważywszy na fakt, że za oknem panowała zima. W nieco innym świetle ujrzała teraz swoje ukochane zielone dresy. Co tu dużo mówić, brakowało jej sporo, aby osiągnąć klasę, którą reprezentował młodzieniec. – Jak to „instytucja ta, jako taka, jest mi obca”? – zapytała, starając się nadać swojej postawie nieco więcej powagi i luzu jednocześnie, co, umówmy się, w zaistniałych okolicznościach wcale nie było łatwe. I to nie tylko z powodu zielonych, schodzonych dresów. – Panienka powiedziała przed chwilą: „Czyli że jednak nie pójdę dziś do szkoły”. – Chłopak odtworzył bardzo dokładnie intonację i barwę jej głosu. Na pewno miał zdolności aktorskie. Zgrabny, lekko haczykowaty nos pokryty drobnymi piegami podniósł dumnie do góry i zastygł w teatralnej pozie. – To się nie dzieje naprawdę. To jest jakiś żart, prawda? – Nie zwykłem żartować z nowo poznanych osób. Panienka wybaczy, jeśli uraziłem... – Chłopiec skłonił się pięknie i głęboko, a Marcysia natychmiast prychnęła. Zdaje się, że trochę go tym zbiła z pantałyku. – Nie chciałbym się narzucać, ale zdaje się, że mogę się przydać. Nie zdziwiłbym się, gdyby panienka czuła się zdezorientowana i zafrasowana sytuacją, w jakiej się znalazła. – A co ty wiesz o sytuacji, w jakiej się znalazłam? – Jestem tu, aby pomóc, i nie chciałbym, w żadnym razie, budzić niepokoju. – A dlaczegóż miałabym czuć niepokój? – spytała hardo Marcelina, nie bacząc na odczuwany niepokój, ale zaraz potem uznała, że to nie mogło zabrzmieć wiarygodnie. – Czekałem tu, aż panienka się zjawi i pomyliłem się jedynie o dwa niedługie poematy. Czekałem cierpliwie... – Czekałeś, aż się panienka zjawi? Jak to czekałeś? Jakie poematy dokładnie masz na myśli? – Marcelina mogła precyzyjnie opisać stan, w którym się znalazła. Nazywano go „stanąć jak wryty”. Właśnie w tej chwili stała jak wryta, aż z osłupienia wyrwały ją nowe odgłosy. Usłyszała stukanie obcasów dochodzące z kuchni i głos nieprzyjemnie wibrujący, zmieniający się z wysokich na dość niskie tony. – Eryku, Eryku, gdzie jesteś? – Marcelino, trzeba się schować, natychmiast. – Spojrzenie chłopaka nabrało ostrości brzytwy, a jego szept był ledwo słyszalny. Gdzieś zniknęła „panienka” i bardziej oficjalny ton. Chłopiec zareagował dużo szybciej, niż można było się po nim spodziewać. Złapał ją za rękę i pociągnął w stronę okna. – Musisz natychmiast schować się za kotarą i nie możesz się nawet poruszyć, choćby nie wiem co... – był wyraźnie, z chwili na chwilę coraz bardziej zdenerwowany. – Przestań mnie szarpać, co ty wyprawiasz, zwariowałeś? – również szeptem, bo niepokój najwyraźniej jej się udzielił, próbowała sprzeczać się Marcysia. – Marcelino, zapewniam cię, że nie chcesz spotkać się z ciotką Klarą, a na pewno jeszcze nie teraz – powiedział to dużo ostrzej i jednym ruchem umieścił ją za bordową kotarą, grubą i mięsistą, taką, która na pewno spodobałaby się mamie. Marcelina wstrzymała oddech i pozostała w bezruchu, czując, że to był najlepszy pomysł tego poranka. Podczas gdy przylepiona do ściany próbowała przeistoczyć się w niebyt, dwie natrętne myśli tłukły jej się po głowie: skąd, u licha, ten dandys znał jej imię i kto to jest ciotka Klara. [...]\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Marcelina_i_pamiec_przodkow-ebookRO/p0406836i040" target="_blank" title="Marcelina i pamięć przodków [Izabela Skorupka] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Marcelina i pamięć przodków [Izabela Skorupka] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Co to jest trening kardio? - poradnik - Ceneria.pl\nWiele osób twierdzi, że im bardziej intensywny trening, im głośniejsza zadyszka i im bardziej mokra koszulka, tym efekty będą lepsze. Efekty w zmęczeniu na pewno, ale czy w spalaniu tłuszczyku? Okazuje się, że nie do końca…\nTo trening cardio jest jednym z najbardziej efektywnych w spalaniu tkanki tłuszczowej, a jednocześnie wzmocnieniu wydolności serca i wytrzymałości organizmu. Polega on na utrzymywaniu umiarkowanej intensywności ćwiczeń przez stosunkowo długi czas. Ważne jest w tym przypadku kontrolowanie poziomu pulsu. O fazach spalania tłuszczu na odpowiednich poziomach pulsu pisaliśmy w notce: “Pulsometr - osobisty trener”.\nPoprzez taki rodzaj ćwiczeń możliwe jest kształtowanie wytrzymałości organizmu, ale także spalanie tkanki tłuszczowej i kalorii. Warto zapamiętać, że spalanie tłuszczu odbywa się tylko w środowisku tlenowym, czyli wtedy gdy nasz trening jest długi i umiarkowany. Gdy ktoś jednak uparcie twierdzi, że najlepsze efekty osiągnie trenując szybko i intensywnie, to jest w błędzie. Podczas bardzo intensywnego wysiłku, organizm nie jest w stanie pokryć zapotrzebowania naszego organizmu w tlen, włączają się wtedy procesy beztlenowe i ze spalania tkanki tłuszczowej nici.\nAby trening cardio przyniósł pożądane efekty, powinien być wykonywany minimum 3 razy w tygodniu powyżej 30 minut. Na jakich urządzeniach trenujemy cardio?\nNa dobrze nam już znanych\nOsobiście polecamy 20 minut rozgrzewki na orbitreku, a potem 30 minut na bieżni. Oczywiście w tempie umiarkowanym, by po osiągnięciu fazy spalania tłuszczu, móc ją utrzymywać przez cały trening.\nWięcej informacji: www.Fitbay.pl\nOrbitrek elektromagnetyczny Atlanta / INSPORTLINE\nTrenażer eliptyczny Quick / BH FITNESS\nRower poziomy Cardio Comfort Pacer / BREMSHEY


Blog brata.pl :: 30 lat gwarancji\nJakiś czas temu miałem okazję rozmawiać z pewnym Panem. Był to właściciel firmy zajmującej się sprzedażą wkładów kominkowych, a także systemów kominowych zarówno stalowych jak i ceramicznych wraz z całym szeregiem akcesoriów. Nie zdradzając mojej tożsamości zacząłem go wypytywać o to, co sprzedaje i z jakimi producentami współpracuje. Wymienił w tym momencie bardzo znanego polskiego producenta kominów stalowych oraz niemieckiego producenta kominów systemowych. Co do tego pierwszego żadnych wątpliwości nie miałem, natomiast słysząc nazwę tego drugiego od razu się w duchu uśmiałem. Nie jest to bowiem żadna niemiecka firma, a jedynie za taką się podająca - chyba dla poprawy poczucia własnej wartości i wprowadzenia klienta w błąd. Nie jest chyba dla nikogo zaskoczeniem, że produkty niemieckie kojarzą nam się z wysoką jakością. Stąd też firma ta kierując się chyba tą przesłanką postanowiła, wypierając się polskości i własnego pochodzenia, przywdziać maskę solidnej niemieckiej marki. Nie jest to jak się okazuje przypadek odosobniony, ponieważ gdziekolwiek bym się nie zetknął z tą firmą, wszędzie, oferujący jej produkty sprzedawcy informują, że jest to firma niemiecka. Najśmieszniejsze jednak w tym wszystkim jest to, że oprócz oczywistego kłamstwa dotyczącego pochodzenia produktu, kolejnym okazuje się być deklarowana z tą samą stanowczością najwyższa niemiecka jakość wyrobów tego podmiotu gospodarczego. W rzeczywistości zaś, począwszy od pierwszego elementu systemu a więc pustaków do ostatniego którymi są akcesoria kominowe , forsowana u tego „producenta” jest raczej idea pewnego sprzedawcy butów a nie polityka jakości, charakterystyczna dla niemieckich firm . Bo jak to jest możliwe że niemiecki producent sprzedaje taniej niż Polacy? W myśl naszego „niemieckiego” przedsiębiorcy - jest, a dzieje się w to wtedy kiedy zamiast pustaków keramzytobetonowych dostarcza się betonowe z dodatkiem tańszych niż keramzyt wypełniaczy. Kiedy zamiast 4 kg certyfikowanego kitu do klejenia wkładu ceramicznego dostarcza się 4 tuby niespełniającego normy uszczelniacza po 300g, a więc 1,2kg. Da się to zrobić kiedy elementy wykonane ze stali nierdzewnej ważą o 40% mniej, a więc między innymi wykonane są z dużo cieńszej blachy. Jest to jak najbardziej możliwe kiedy instrukcję montażu drukuje się na jednej kartce A4 a nie na 50-ciu kilku stronach, a dostarczone do komina akcesoria są po pierwsze niekompletne, a po drugie absolutnie niefunkcjonalne. Wyprodukowane jakby na sztukę. Po to aby były, a nie po to aby ktokolwiek z nich korzystał. Da się więc zrobić „niemiecki produkt z niemiecką” jakością, a do tego z polską ceną. Powinniśmy być dumni, bo Polak faktycznie potrafi … wszystko. Będąc na miejscu prezesa niemieckich stowarzyszeń producentów wytoczyłbym proces takiej firmie za psucie wizerunku niemieckiej jakości, żądając gigantycznego odszkodowania za szkody już wyrządzone :) Ponieważ jednak nim nie jestem, sytuacja ta nie jest mi zupełnie nie na rękę i za tą robotę my wszyscy polscy producenci powinniśmy być tej firmie raczej wdzięczni ;)\nWracając jednak do rozmowy z właścicielem sklepu, myśląc że jestem raczej dociekliwym klientem , od razu zaproponował mi zakup komina stalowego. Zapytałem dlaczego taka akurat jest sugestia z jego strony. Na to on odpowiedział mi, że owszem kominy stalowe mają dużo mniejszą żywotność, ale w przypadku kominów ceramicznych problem jest kiedy popęka wkład ceramiczny, gdyż producenci kominów ceramicznych nigdy takich reklamacji nie uwzględniają. W tym miejscu zamyka nam się błędne koło, a teza postawiona przeze mnie na wstępie znalazła swoje potwierdzenie. Zdanie wypowiedziane przez tegoż Pana, to zdanie klucz otwierające drzwi kolejnym „niemieckim” producentom z ambicjami wojowania rynku i do otwierania swoich biznesów. Bo skoro nie ma ryzyka i odpowiedzialności, a są zyski to czemu nie. I powstaje co rusz nowy taki składacz z biurem, kawałkiem placu, wózkiem widłowym i dwoma magazynierami, mianujący się od tej pory producentem systemów kominowych. I mimo ogromu różnic między wszystkimi firmami działającymi w tej branży, wynikającymi z ilości posiadanego kapitału, wielkości zatrudnienia, jakości poszczególnych elementów, cen czy zasięgu działania, jedna rzecz dla wszystkich pozostaje wspólna. 30- letnia gwarancja. Wszyscy jak jeden mąż udzielają 30 lat gwarancji na produkt. A nawet 50 lat. Owszem, jest jeden producent, który w poczuciu troski o dobro klienta postanowił gwarancję wydłużyć o kolejne 20 lat. Mimo że producent wkładu ceramicznego, a to w głównej mierze na trwałości wkładu opiera się cała rzecz, udziela również tylko 30 lat gwarancji. Skąd więc te dodatkowe 20 lat? Z poczucia bezkarności i arogancji moim zdaniem. Firma która udziela dłuższej gwarancji na produkt niż jego producent, według mnie musi brać pod uwagę, że albo do tego czasu już nie będzie funkcjonowała, albo żadnej takiej reklamacji nie uzna. Muszą więc zakładać to z góry - wnioskuję, a więc z zamierzeniem takiego działania. Jeżeli jest w tym inna logika niż ta, podobna do uprawianej przez naszego „niemieckiego producenta” to chętnie posłucham i napiszę sprostowanie.\nWszyscy pozostali zgodnie z terminem, udzielonym im przez producenta wkładu ceramicznego udzielają swoim klientom 30 letniej gwarancji. Pytanie tylko jak większość z nich w ogóle wywiązuje się z tego zobowiązania skoro na te 50 firm działających w Polsce zaledwie kila ma serwis który takie zobowiązania może realizować? Realizują to w prosty sposób. Na papierze. Widziałem już wiele takich interwencji. Brzmią one mniej więcej tak :\n„ Wkład ceramiczny nie pęka na skutek właściwej instalacji lub użytkowania. Jego pękniecie jest więc wynikiem błędu montażowego, albo niewłaściwego podłączenia urządzenia grzewczego. W związku z powyższym reklamację się odrzuca. Pozdrawiam”\nZdania te są mi doskonale znane nie od wczoraj, gdyż powiela je co rusz szef firmy dystrybuującej wkłady ceramiczne w Polsce. Motywowany chęcią osiągania coraz większych zysków namawia co rusz kolejnych przedsiębiorców do przechodzenia do branży kominiarskiej, oferując im oczywiście dostęp do elementów składowych, a także cytowane powyżej, gotowe rozwiązania na wypadek pojawienia się niepożądanych przez nikogo reklamacji. Klientowi pozostaje w takim wypadku albo droga sądowa, albo szukanie ratunku u innych. Dostajemy więc całą masę wniosków o przeprowadzenie napraw, wszystkie niestety odrzucamy, gdyż przeprowadzamy je wyłącznie w obrębie naszych kominów. Najzabawniejsze jest to, że kierują tych ludzi do nas właśnie ci „producenci”, informując czasami swoich klientów, że w przypadku przeprowadzenia naprawy przez nas, oni dalej będą honorowali udzieloną im gwarancję. Tylko jaką gwarancję i na co? - wypadałoby w tym momencie zapytać.\nDociekliwi mogliby zarzucić nam hipokryzję. Bo skoro tak bardzo się chcemy wyróżniać od pozostałych w tej materii, piętnując ich jednocześnie za takie postępowanie, to na czym w rzeczywistości te różnice polegają, skoro my również większość reklamacji odrzucamy, czego dobitnym dowodem są między innymi artykuły tego bloga. Otóż odpowiadam. Blog ma charakter edukacyjny. A może powinien mięć. Trudno mi oceniać samego siebie, staramy się jednak aby taki był. Poruszamy więc w nim sprawy ku przestrodze dla innych. Nie oznacza to jednak, że wszystkie sprawy i wszystkie reklamacje są w nim zaprezentowane. Stąd pomysł na dzisiejszy artykuł. Aby właśnie zadać kłam tym wszystkim powszechnie panującym opiniom, które mam świadomość nie wzięły się znikąd. Solidnie zapracowali na nie ci koniunkturalni polscy czy „niemieccy” „producenci”, przez pryzmat których dzisiaj patrzy się na tych nielicznych pozostałych, starających się pracować uczciwie, fachowo, ale przede wszystkim z wizją długoterminowego rozwoju.\nOtóż na 3 ostatnie reklamacje dotyczące uszkodzonego podczas eksploatacji trójnika ceramicznego 2 uznaliśmy. Jedna jak matematyka wskazuje została odrzucona. Ponieważ pozwoliłem sobie na być może zbyt długi wstęp, historie tych spraw postaram się przedstawić krótko. Oto pierwsza z nich :\nW zeszłym roku zakupiłem w firmie ( ... )Państwa system kominowy uniwersalny. W zeszłym tygodniu demontowałem piecyk, który podczas robót i jeszcze tej wiosny dogrzewał mi trochę dom. Po demontażu okazało się, że przyłącze do którego zamontowane były rury spalinowe jest luźne. Okazało się, że część tego trójnika można wyjąć. Brak śladów, by coś było ułamane. Nie można też powiedzieć, żeby proces montowania i demontowania rury spalinowej z piecyka wymagał użycia jakiejś wielkiej siły. Piecyk miał niewielką moc, ale też miał jedynie chronić budynek przed spadkiem temperatury wewnątrz poniżej zera.\nNa ten moment trudno mi znaleźć fakturę zakupową, bo nie wszystko jest jeszcze ukończone i uporządkowane, ale kontakt z firmą (...) może potwierdzić mój zakup, zwłaszcza, że zaopatruję się u nich do dziś. Przesyłam w załączniku kilka zdjęć.\nZgłoszenie wysłał do nas Pan Mariusz z Nakła Śląskiego. O brakującą fakturę, faktycznie po kilku dniach, dokumentację uzupełniła firma sprzedająca komin. Całość dopełniło kilka załączonych do korespondencji zdjęć :\nW podobnych przypadkach na miejsce interwencji wysyłamy od razu serwis. Na miejscu oceniając sytuację podejmuje decyzję o kolejnych krokach. Jest oczywiście jak zawsze przygotowany na każdą ewentualność. Po przybyciu na miejsce otrzymałem następującą notatkę :\nW miejscowości Nakło Śląskie dokonałem wklejenia króćca, który odpadł podczas eksploatacji komina. Podczas oględzin komina fi 140 Brata Uniwersal nie stwierdziłem rażących błędów, które mogłyby spowodować odklejenie się króćca. Komin postawiony poprawnie, choć nie według dokładnych wytycznych w instrukcji. Do oględzin załączam dokumentację zdjęciową.\nUszkodzenie więc naprawiliśmy, łącznie z drobnymi niedociągnięciami, które udało się zauważyć :\nStożek prawidłowo montuje się tak :\nA przy okazji sprawdziliśmy również czy nie ma jakiegoś pęknięcia w środku :\nWobec braku innych kluczowych dla bezpieczeństwa usterek sprawę zakończyliśmy.\nKolejna sprawa napłynęła do nas z drugiego końca Polski, bo aż z Bobolic niedaleko Koszalina. Zgłaszający sprawę Pan Paweł napisał :\nDzień dobry Zgłaszam uszkodzenie króćca trójnika w kominie ceramicznym. Podłączając rurę do komina zauważyłem lekką rysę na przyłączu kominowym. Po rozpaleniu w kominku rysa powiększyła się i jest na całej długości. W załączeniu dokumentacja zdjęciowa.\nW tym przypadku murarze montujący komin nie zauważyli, albo nie chcieli zauważyć, iż wmontowują lekko pęknięty trójnik. Doszło do niego z pewnością w trakcie transportu. Dlatego też zważywszy na domniemaną nieumyślność i faktyczną trudność w dostrzeżeniu tak delikatnego pęknięcia, nie widząc innych błędów które mogłyby do takiego uszkodzenia doprowadzić reklamację także uznaliśmy. Pikanterii dodał fakt iż w trakcie prac naprawczych koledzy z serwisu dostrzegli iż nie tylko trójnik był pęknięty, ale zgodnie z zasadą naczyń połączonych pęknięciu uległy także dwie bezpośrednio znajdujące się nad trójnikiem rury :\nNie stanowi to dla nas okoliczności w trakcie których mielibyśmy zmienić front podjętych wcześniej decyzji. Uszkodzony trójnik wraz z dwoma pękniętymi rurami został wymieniony :\nJasno z tego wynika, że ostatni przypadek, o którym napiszę związany jest z naszą decyzją odmowną co do uznania zasadności dokonanego zgłoszenia i żądania dokonania naprawy w ramach udzielonej gwarancji. Tym razem reklamacja napłynęła do nas ze Szczecina. Jak się jednak szybko okazało jechać trzeba było nieco dalej, bo do Niemiec. Zakupiony u naszego dystrybutora komin zamontowany został tuż za naszą zachodnią granicą. Zważywszy na fakt, że był to obszar przygraniczny żadnego kłopotu nie robiliśmy. Będąc najzupełniej szczerym jaka to różnica jechać do Szczecina czy 20 km dalej. Uważam, że żadna. Stąd też mimo zapisu w ogólnych warunkach gwarancji, dotyczących obszaru na którym się jej udziela, a więc na obszarze Polski, zgłoszenie przyjęliśmy i potraktowaliśmy standardowo. Krótki opis problemu, dotyczącego podobnie jak w pierwszym przypadku odstrzelonego króćca trójnika spalinowego uzupełniała fotografia :\nW takich przypadkach niczego nie da się ukryć. Zdjęcie dobitnie przemówiło za siebie i na szczęście nie trzeba było nigdzie jechać aby ustalić przyczyny awarii. Problem tylko polega na tym, że przed wysłaniem oficjalnego pisemnego stanowiska w sprawie, zawsze w przypadku braku interwencji na miejscu, kontaktujemy się przynajmniej telefonicznie tłumacząc taki a nie inny jego charakter. Nie chcemy aby wyglądało to w ten sposób, że unikając wizyty w cztery oczy za chwilę dodatkowo chowamy się za oficjalnym pismem. W takim przypadkach najczęściej kontaktuję się właśnie ja. Zadzwoniłem więc pod podany numer, przedstawiając się uprzejmie jak tylko potrafię. Telefon odebrała Pani Anna. Nie zamierzałem przeciągać tej rozmowy, ale rzeczowo i szybko zmierzać do meritum. Zapytałem jednak na początku kto przeprowadził montaż oraz kiedy był przeprowadzony. Zaraz potem przeszedłem do konkretów. Poinformowałem Panią Annę, że przyczyną awarii jest nieużywanie szablonu murarskiego, dołączanego do zestawu kominowego. Element ten odpowiada za prawidłową aplikację zaprawy murarskiej łączącej ze sobą pustaki kominowe. Nie stosowanie tego elementu skutkuje nadmiarem ilości stosowanej zaprawy, która w konsekwencji tego wyciskana jest do środka. Opada ona wtedy w dół odkładając się właśnie na trójnikach, a także tworząc miejscowe miejsca przymurowań wkładu ceramicznego do obudowy. W tym momencie do rozmowy włączyła się Pani Anna. Z poirytowaniem w głosie mając jakby dosyć już mojego wykładu zapytała wprost czy w takim razie reklamację uznajemy czy nie. Nie mogła oczywiście ode mnie w takim przypadku usłyszeć czegoś innego. Żądania naprawy w ramach udzielonej gwarancji przyjąć nie możemy, ponieważ awaria jest skutkiem zaniedbań które widać gołym okiem, bez konieczności nawet dokonywania oględzin na miejscu. Wtedy oczywiście mi się dostało. Ale przywykłem już. Mam świadomość jak w takiej sytuacji czuje się klient, który zapłacił nie małe pieniądze za towar, kolejno za jego montaż, aby później usłyszeć że w takich przypadkach „ reklamacji nie uznaje się „ Przywykłem do tego tak bardzo, że wiem iż należy to zwyczajnie przetrzymać aż klient wyrzucając z siebie całą złość i frustrację ostatecznie ochłonie. Pani Anna nie ochłonęła. Przywołała za to swojego męża. Pomyślałem, że mam dziś wyjątkowego pecha bo za jedno oberwie mi się dwa razy. Pan Daniel jak się okazało podszedł do tego z nieco chłodniejszą głową. Oczywiście jeszcze raz musiałem, tym razem jemu wyłożyć o przyczynach awarii. Inwestor w odróżnieniu od swojej żony nie zaprzeczał faktowi występowania tych widocznych gołym okiem złogów zalegającej zaprawy. Nie mógł natomiast zupełnie uwierzyć w to, że może to być przyczyną uszkodzenia. Musiałem w tym momencie kontynuując wykład wytłumaczyć mojemu rozmówcy proces rozszerzalności cieplnej wkładu ceramicznego, zachodzący podczas jego pracy oraz jego związek z występującymi miejscowymi przymurowaniami. Pan Daniel dalej jakby pełen podejrzeń i nieufności zapytał co wobec tego dalej. Odpowiedziałem, że po pierwsze dostanie od nas oficjalne stanowisko w sprawie tłumaczące problem oraz przyczyny awarii, na podstawie którego będzie mógł żądać zwrotu kosztów naprawy od swojego wykonawcy. Co do samej naprawy to oczywiście ją wykonamy na wcześniej złożone pisemne zlecenie. Pan Daniel poprosił więc w pierwszej kolejności o pisemne uzasadnienie odrzucenia reklamacji. Otrzymał je ze szczegółowym opisem i przerobionym na potrzeby opisu zdjęciem :\nKolorem czerwonym zaznaczyłem miejsca gdzie nadmiar zaprawy się tworzył, a niebieskim miejsca jego odkładania się na trójniku. Państwo jakby zaczęli całą sprawę „przetrawiać” bo zaraz potem otrzymaliśmy zlecenie przeprowadzenia naprawy. Na miejsce serwis przybył w celu wklejenia odpadniętego króćca trójnika spalinowego. Widząc jednak charakter popełnionych błędów nie mogliśmy nie sprawdzić całego komina, żeby upewnić się czy naprawa ta w ogóle ma jakikolwiek sens. Już uprzednio argumentując nasze stanowisko Panu Danielowi ostrzegałem go , niejako na dowód własnego rozumowania, że te przymurowania muszą występować na całej długości komina i naprawa samego trójnika może się okazać niewystarczająca. Zgodnie jednak z życzeniem inwestorów serwis przybył na miejsce w celu dokonania przedmiotowej naprawy. Naprawa jednak do skutku nie doszła, bo jak przypuszczaliśmy nie było sensu jej przeprowadzać. Kolega Adrian z serwisu wyręczając mnie nieco przesłał fotorelację z tej interwencji :\nW kominie tym zostały popełnione błędu drobne i bardzo poważne. Można powiedzieć wszelakiego rodzaju. To jednak kwestia nieszczelnego, niechlujnego klejenia rur oraz regularne przymurowania, które spowodowały rozległe pęknięcia wkładu niemal na całej jego długości uczyniły z tego komina atrapę. Wymaga on niestety całkowitej przebudowy. Myślę że wywiązaliśmy się ze swojego zadania, chociaż okoliczności w których musimy dowodzić naszej fachowości są raczej mało przyjemne. Pani Anna poprosiła na koniec o dodatkowy raport uzupełniający pierwsze oględziny, uwzględniający wszystkie zaobserwowane w kominie błędy. Miała zamiar udać się z nim na spotkanie z kierownikiem budowy i wykonawcą. Już mi ich szkoda :)\nNapisany przez\tWąsacz\tdnia\t24.02.2016\nTo chyba najdłuższy wpis:-) Jak się tak ogląda to jeszcze idzie jakoś zrozumieć tych inwestorów ze nie scigają wykonawców bo wiadomo robota wykonana bez papieru ale co do cholery z kierownikami budowy? Przecież każdy im płaci a oni się podpisują to dlaczego nie odpowiadają za takie buble?\nNapisany przez\talofoevuyaqo\tdnia\t12.03.2017\nNapisany przez\tecewevejofiu\tdnia\t12.03.2017\nNapisany przez\todidohuit\tdnia\t12.03.2017\nNapisany przez\teriyefihusxic\tdnia\t12.03.2017\nNapisany przez\tiwanomev\tdnia\t12.03.2017\nNapisany przez\tipaceorpe\tdnia\t12.03.2017\nNapisany przez\taparimursac\tdnia\t12.03.2017\nNapisany przez\toiyokatij\tdnia\t12.03.2017\nNapisany przez\temazeyait\tdnia\t12.03.2017\nNapisany przez\tsoqozha\tdnia\t12.03.2017\nNapisany przez\tarzomuszex\tdnia\t12.03.2017\nNapisany przez\tadopoduv\tdnia\t12.03.2017\nNapisany przez\teeyisomowhhih\tdnia\t12.03.2017\nNapisany przez\toseazuq\tdnia\t12.03.2017\nNapisany przez\tehajuzic\tdnia\t12.03.2017\nNapisany przez\tekotuevowez\tdnia\t12.03.2017\nNapisany przez\tocihmab\tdnia\t12.03.2017\nNapisany przez\tepadanohepeq\tdnia\t12.03.2017\nNapisany przez\tifijajuceza\tdnia\t12.03.2017\nNapisany przez\teonahihay\tdnia\t12.03.2017\nNapisany przez\tuanikazizo\tdnia\t12.03.2017\nNapisany przez\ttazanje\tdnia\t12.03.2017\nNapisany przez\toxuyagejeg\tdnia\t12.03.2017\nNapisany przez\tivaziki\tdnia\t12.03.2017\nNapisany przez\taemesfiotuh\tdnia\t12.03.2017


25 lat więzienia za zbrodnię w Nowym Targu? | Gazeta Krakowska\nArtur Drożdżak 11.04.2017\nKary 25 lat więzienia zażądał we wtorek prokurator dla 23-letniego Michała M. z Nowego Targu oskarżonego zabójstwo i zakopanie 25-letniego Michała Marka w lasku przy ul. Kokoszków. Mężczyzna odpowiada też za próbę zabójstwa i rozbój. Wyrok zostanie ogłoszony po świętach.\nProkurator domaga się jeszcze kar od 8 miesięcy do dwóch i pół roku pozbawienia wolności dla pozostałych oskarżonych, którzy opowiadają za utrudnianie śledztwa i zacieranie śladów zbrodni. Takie zarzuty ciążą na\nBartłomieju B., Andrzeju F., Justynie S. Adrianie S. i Mateuszu S.\n23-letni Michał M. w Nowym Targu mieszkał z rodzicami i bratem. Przed laty próbował swoich sił jako hokeista, a potem pracował w firmie Janas, tej samej co starszy o 2 lata zamordowany Michał. Michał M. dorobił się dwóch wyroków za pobicie i uszkodzenie ciała i wyjechał do Holandii, gdzie zarabiał na plantacji pomidorów. Wrócił do kraju kilka dni przed zdarzeniem, które mieniło jego życie. Drogi życiowe dwóch Michałów ciągle się krzyżowały, ale na śmierć i życie ich losy splotły się w nocy z 21 na 22 listopada 2015 r.\nDziś już więcej wiadomo co się zdarzyło. Po wyjściu z domu Michał spotkał się z Bartłomiejem, dobrym kolegą z pracy. Kupili piwo i sączyli je na ławce. Dołączył do nich znajomy Mateusz, a potem pojawił się znany im z widzenia Michał M. To on rzucił pomysł, by skoczyć na imprezę do znajomej Justyny. Było po 22.00, gdy we czterech poszli pod znany im adres. 23-latka wynajmowała tam nieduże lokum. Kiedyś chodziła z Mateuszem, ale się rozstali i od tamtej pory sama zajmowała mieszkanie. Nie stroniła od imprez, więc bez oporu się zgodziła na kolejną balangę z czterema kolegami.\nByła w miarę trzeźwa, czego nie można powiedzieć o jej gościach. Atmosfera luźna, gadali o pracy i popijali piwo. Co pewien czas ktoś wchodził na balkon na papierosa i właśnie wtedy Michał objął Justynę, a ona odsunęła jego rękę. Scenkę widział Michał M. i zasugerował Mateuszowi, że Michał podrywa jego byłą pannę.\nMateusz zareagował, by Michał już sobie poszedł. Do wymiany zdań włączył się Michał M. i głosem pełnym agresywny kazał się Michałowi wynosić. Wulgarnie zagroził mu, że jeśli nie opuści mieszkania to go, jak publicznie powiedział, zabije. Nie czekał na reakcję Michała i w jednym momencie znalazł się w kuchni, z której zabrał ostry nóż. Michał nie rozumiał, z jakiego to powodu atmosfera na imprezie stała się napięta. Na widok uzbrojonego kolegi próbował się bronić, ale alkohol spowolnił jego ruchy. Dostał dwa ciosy w klatkę piersiową, zachwiał się, zrobił kroki w stronę przedpokoju i upadł. Michał M. tam go dopadł i zadał cios w głowę. Bez powodu. Michała M. gonił potem po mieszkaniu z nożem i groził, że wszystkich pozabija i nigdzie nie będą telefonować, by przyjechała karetka .\n- Wszyscy jesteście w to zamieszani i pójdziecie siedzieć! - krzyczał. Kazał wyłączyć komórki i zniszczył aparat Michała. Z Mateuszem zwłoki ułożył w skrzyni, która wcześniej była schronieniem dla królika. Wymiary; metr szerokości, pół metra długości i wysokości. Zagadką było jak się tam zmieścił Michał Marek , który ważył 84 kg i miał 184 cm wzrostu.\nMichał M. przystąpił do zacierania śladów. Wezwał znajomych: Andrzeja F. i Adriana S. i groźbą wymusił udzielenie pomocy w wywiezieniu zwłok i ich zakopaniu w lesie na obrzeżach miasta. Skrzynię porąbano, pozbyto się też zakrwawionego dywanu i noża, narzędzia zbrodni. Michał M. rozebrał zwłoki i dopiero wtedy je ukrył w dole z ziemią. Po kilku dniach pojawił się u Justyny i przemalował jej podłogę, by nie było śladów krwi. Sam milczał o niej wiele dni, ale w końcu podczas imprezy u innego znajomego pochwalił się dokonaniem zabójstwa.\nZatrzymany przez policję trafił do aresztu i wtedy po raz kolejny ujawnił fakt uśmiercenia Michała Marka. Wskazał po 50 dniach miejsce zakopania zwłok w lesie.\n- Liczymy na sprawiedliwy wyrok, prawdę o ostatnich chwilach i o śmierci ukochanego syna już znamy - mówi Piotr Marek, ojciec Michała.\nmichał marek nowy ta...\nwyrok zabójstwo mich...\nBJ 12.04.2017 11:52:43\nSwobodny opis językiem gimnazjalisty..


Jak zaprojektować małe mieszkanie? - ELESKO Polska\nCeny nieruchomości niejednokrotnie przyprawiają nas o zawrót głowy. Zwłaszcza w dużych, rozwijających się aglomeracjach koszt jednego metra kwadratowego w nowym budownictwie może sięgać nawet kilkudziesięciu tysięcy złotych. Ten i kilka innych czynników sprawia, że coraz częściej decydujemy się na zakup mniejszego mieszkania, które jest też znacznie tańsze w późniejszym utrzymaniu.\nAby na kilkudziesięciu metrach kwadratowych dobrze żyło się nawet kilkuosobowej rodzinie, konieczna jest odpowiednia organizacja przestrzeni i wykorzystanie każdego dostępnego centymetra, zachowując przy tym nienaganną estetykę. Projektowanie wnętrz mieszkań o niewielkiej powierzchni zakłada przede wszystkim wysoką funkcjonalność. Różnego rodzaju schowki i skrytki stanowią dodatkowe miejsce do przechowywania, odpowiednio organizując nasze miejsce do życia. Nie należy jednak przesadzać i jak we wszystkim dobrze sprawdzi się tutaj umiar. O ile schowek na miotłę czy odkurzacz to doskonały pomysł, to już nieskończona ilość półek nad kanapą w salonie może nadmiernie przytłoczyć to pomieszczenie, czyniąc je optycznie jeszcze mniejszym niż ma to miejsce w rzeczywistości.\nKolejną niezwykle ważną kwestią jest kolor. Do małych pomieszczeń najczęściej wybiera się jasne, pastelowe odcienie lub najbardziej uniwersalną ze wszystkich możliwości biel, która stanowi doskonałe tło dla kolorowych, wyrazistych dodatków. Ogromne znaczenie ma również odpowiednie oświetlenie. Punktowy reflektor zwróci uwagę na zasługujące na szczególne wyróżnienie miejsce w naszej sypialni, a nastrojowe lampy w salonie wprowadzą odpowiedni, przytulny klimat. Dobrym pomysłem są również lustra, które optycznie potrafią znacznie powiększyć przestrzeń, jednak z tymi elementami również nie można przesadzić. Duże zwierciadło w łazience to doskonały wybór, ale lustrzana ściana w salonie nie zawsze będzie dobrym rozwiązaniem, zwłaszcza jeśli w domu mieszkają małe dzieci.\nW projektowaniu wnętrz zawsze dobrze jest zachować umiar i w myśl zasady, że mniej znaczy więcej stawiajmy na uniwersalne, klasyczne kolory, które zawsze w zależności od nastroju czy pory roku możemy podrasować stylowym, wyrazistym elementem. Zwłaszcza na małych powierzchniach takie rozwiązania sprawią, że przestrzeń nie będzie przytłoczona nadmiarem wzorów i barw, co dodatkowo potęgowałoby poczucie ograniczenia miejsca do funkcjonowania. Połączenie estetyki, nowoczesności i minimalizmu z funkcjonalnością jest możliwe i doskonale sprawdzi się w małych mieszkaniach.


Polak, Węgier, dwa bratanki... Czy w kwestii SEO też się zgadzamy? - Blog Delante\nWęgry są krajem położonym w Europie Środkowej, członkiem Unii Europejskiej oraz strefy Schengen. Pod względem terytorialnym są ponad 3 razy mniejsze od Polski, ale tak samo jak my nie mogą narzekać na brak sąsiadów (graniczą aż z siedmioma państwami). Uważane są za kraj o średnio-wysokim dochodzie z bardzo wysokim wskaźnikiem rozwoju społecznego. Językiem urzędowym jest język węgierski a oficjalną walutą forint.\nZ czym kojarzą się Węgry?\nWęgry to kraina papryki. Uprawia się tam przeszło 1000 odmian tego warzywa. Mówi się, że niektóre rodzaje są 100 razy ostrzejsze od papryczek chilli. Na pewno każdy słyszał też o słynnym gulaszu i tradycyjnym alkoholu węgierskim – Pálince. Dziś jednak nie będziemy pisać o węgierskiej kuchni (chociaż jest naprawdę pyszna), ale o tym, czym charakteryzuje się rynek e-commerce i jak pozycjonować strony internetowe w tym kraju.\nE-commerce po węgiersku\nAnalizując węgierski rynek e-commerce, możemy śmiało stwierdzić, że rozwija się on bardzo szybko i swój najlepszy czas ma dopiero przed sobą. Na początku roku 2019 przychody z tego tytułu sięgnęły 2042 miliony dolarów. Szacuje się, że 6,8 miliona Węgrów korzysta z Internetu, co stanowi około 70% całego społeczeństwa. (źródło: https://www.statista.com/outlook/243/139/ecommerce/hungary)\nEkspansja na Węgry może okazać się dla zagranicznych sprzedawców bardzo korzystna. Online marketing i prowadzenie sklepu internetowego jest w tym kraju dość proste i tanie. Rynek ten rządzi się jednak pewnymi specyficznymi prawami. Międzynarodowe sklepy internetowe muszą zmierzyć się z niezwykle silnym rynkiem lokalnym i jednym z najwyższych podatków na świecie, który w przypadku Węgier wynosi 27%.\nWęgierski zakupowicz – kim jest i co kupuje?\nNajwiększy odsetek Węgrów robiących zakupy online to osoby pomiędzy 25 a 55 rokiem życia. Witryny e-commerce, z jakich najczęściej korzystają to przede wszystkim eBay, Alibaba i Booking.com oraz Amazon.com. Jednymi z najpopularniejszych i największych sklepów internetowych na Węgrzech są eMAG, Tesco, Media Markt, Vatera.hu i Ujjé.hu. Wśród węgierskich kupujących online największą popularnością cieszy się wszelka elektronika, sprzęt AGD oraz zabawki. Oferowanie produktów z tych kategorii może mieć znaczący wpływ na popularność i wzmocnienie obecności na rynku e-commerce.\nMetoda płatności ma duże znaczenie\nNajbardziej popularną metodą płatność za zakupy online na Węgrzech jest płatność przy odbiorze. Mimo, iż z roku na rok wzrasta liczba posiadaczy kart kredytowych, to Węgrzy zdecydowanie bardziej preferują płatność gotówką dopiero, gdy zamówienie dotrze pod wskazany adres. Decydując się na sprzedaż online w tym kraju, bardzo ważne jest, aby zapewnić swoim (potencjalnym) klientom metody płatności zgodne z ich preferencjami. W wielu przypadkach, jeśli kupujący online nie mogą znaleźć preferowanych lub zaufanych metod płatności podczas realizacji transakcji, całkowicie zrezygnują z zakupów.\nCo ciekawe, Węgrzy bardzo chętnie korzystają z zagranicznych sklepów online. W takim wypadku optymalizacja płatności może mieć duży wpływ na współczynniki konwersji. Zapewnienie międzynarodowej płatności, przeliczania walut i odpowiednich metod wysyłki ma zatem kluczowe znaczenie dla zagranicznych sklepów internetowych.\nHandel mobilny, czy niekoniecznie?\nSzacuje się, że prawie 90% Węgrów składa zamówienia online za pośrednictwem komputera. Stanowi to wyraźny kontrast w stosunku do kupujących przez smartfony i tablety. Niemniej jednak, handel mobilny kształtuje przyszłość e-commerce na całym świecie, również na Węgrzech. Sprzedawcy powinni pamiętać o tym podczas tworzenia swoich sklepów internetowych i ofert produktów. Optymalizacja mobilna jest koniecznością, jeśli chcemy jak najdłużej utrzymać się na rynku.\nPozycjonowanie na Węgrzech i potencjał sprzedaży e-commerce\nNajlepszym sposobem na przyciągnięcie węgierskich klientów mogą okazać się lokalnie zmodyfikowane kanały SEO i dobry content marketing. Warto zwrócić również uwagę na fakt, iż około 83% węgierskich internautów w wieku od 16 do 74 lat korzysta z sieci społecznościowych, co stanowi najwyższy wskaźnik w Unii Europejskiej. Dogłębne zrozumienie mentalności mieszkańców danego kraju i ich rynku jest kluczem do sukcesu. Więcej na ten temat przeczytać możesz w naszym poradniku na temat strategii SEO i sprzedaży za granicą: https://delante.pl/seo-za-granica/\nPozycjonowanie na Węgrzech wcale nie musi być trudne. Wystarczy zadbać o odpowiednią strategię i wiedzieć, na co zwrócić szczególną uwagę w trakcie działań SEO. Konieczna będzie analiza zachowań użytkowników oraz wdrożenie elementów mających największy wpływ na widoczność i popularność naszej strony internetowej, czyli:\ntłumaczenia zoptymalizowane pod kątem e-commerce,\nlokalny marketing i SEO,\ndbałość o aspekty prawne.\nGłówny adres domen internetowych na Węgrzech to .hu. Rejestracji dokonać może każdy, kto pochodzi z dowolnego kraju Unii Europejskiej. Właściciele sklepów online nie muszą posiadać zarejestrowanej działalności ani przedstawiciela na terenie tego państwa, aby kupić domenę. Minimalny okres rejestracji wynosi 2 lata, to samo tyczy się jej przedłużenia. Alternatywne adresy internetowe, z jakimi możemy spotkać się w tym kraju to .co.hu oraz info.hu.\nJęzykiem powszechnie używanym na Węgrzech jest oczywiście węgierski. Jeśli planujemy rozszerzyć swoją działalność w tym państwie, pierwszym krokiem powinno być dobre przetłumaczenie witryny i oferowanych produktów lub usług na język węgierski, zgodnie z wymaganiami wyszukiwarek w kraju. Tłumaczenie musi być również dostosowane do lokalnej kultury i zwyczajów.\nDominującą wyszukiwarką na Węgrzech jest Google. Korzysta z niej ponad 98% użytkowników. Warto o tym pamiętać i poprawnie optymalizować witryny pod kątem danej wyszukiwarki. Przełoży się to na zwiększenie wygody użytkowników oraz poprawi widoczność strony. Optymalizacja pomaga wyszukiwarkom zrozumieć i prezentować zawartość strony internetowej.\nJakość treści jest bardzo ważna\nDobrze napisane materiały wzbudzają większe zaufanie. Jeśli treści są czytelne i nie zawierają na przykład błędów ortograficznych, będą lepiej odebrane przez użytkowników i przyczynią się do osiągnięcia lepszych efektów Ułatwia to Węgrom zrozumienie i odbiór strony internetowej oraz zwiększa szansę na jej ponowne odwiedzenie. Niemniej ważny jest również dobór słów kluczowych, dopasowanych do zawartości witryny.\nJak już wcześniej pisałam, ponad 83% węgierskich internautów korzysta z różnych kanałów Social Media. Jest to bardzo ważna informacja w kontekście SEO. Prowadzone w języku węgierskim są świetnym narzędziem do interakcji użytkownikami oraz źródłem wartościowych linków. Najpopularniejszym portalem społecznościowym na Węgrzech jest oczywiście Facebook.\nWęgierski rynek, jego dynamiczny rozwój i konkurencja sprawiają, że jest to idealne miejsce do ekspansji sklepów internetowych. Firmy e-commerce z bardziej rozwiniętych środowisk zachodnich i innych krajów Europy Środkowej bardzo chętnie rozszerzają swoją działalność, oferująć swoje usługi i produkty na Węgrzech. Wymaga to oczywiście wcześniejszego przygotowania oraz dokładnej analizy klientów oraz regionu kraju, w jakim chcemy zaistnieć.\nJednym z najlepszych sposobów na przyciągnięcie węgierskich klientów jest lokalne SEO oraz działalność za pośrednictwem kanałów Social Media. Kolejnym krokiem jest poprawna i przyjazna witryna. Często mało przekonywujące tłumaczenia na język węgierski i inne kluczowe elementy (np. złe opisy produktów, nieprawidłowa forma waluty, mały wybór opcji dostawy) zniechęcają potencjalnych kupujących. Tylko dogłębne zrozumienie zasad działania tamtejszego rynku oferuje niezliczone możliwości zaistnienia w kraju, który pod względem sprzedaży online rozwija się niezwykle szybko.\nCzytaj więcej o SEO za granicą: Pozycjonowanie zagraniczne


Poznań: od niedzieli w stolicy Wielkopolski Dni Lwowa i Kresów Wschodnich – RadioMaryja.pl\nJesteś tutaj: Strona główna / Informacje / Polska / Poznań: od niedzieli w stolicy Wielkopolski Dni Lwowa i Kresów Wschodn...\nKalendarz wydarzeń obejmuje najbliższe miesiące – aż do października. Organizatorem jest poznański oddział Towarzystwa Miłośników Lwowa i Kresów Południowo-Wschodnich.\n„W tym roku chcemy zaakcentować fakt, że i Lwów i Poznań to były w przeszłości miasta kresowe. Po II wojnie światowej, po przesunięciu granic, Poznań stracił kresowy charakter, Lwów znalazł się poza granicą Polski. Obu kresowym miastom poświęcona jest wystawa, którą otwieramy w poniedziałek w gmachu urzędu wojewódzkiego w Poznaniu” – powiedział w imieniu organizatorów obchodów Andrzej Kuczyński.\nWiceprezes Towarzystwa Janusz Furmaniuk podkreślił, że w Poznaniu mało kto zdaje sobie sprawę, jak wiele elementów łączyło i łączy oba miasta.\n„Niebawem swoje stulecie obchodzić będzie poznański uniwersytet – uczelnia nie mogłaby powstać, gdyby nie kadra, która kształciła się we Lwowie. Także kadrę obecnej politechniki przez lata stanowili wykładowcy, fachowcy z Kresów. Układ urbanistyczny Poznania zaplanował lwowiak Władysław Czarnecki” – powiedział.\nW poniedziałek w Wielkopolskim Urzędzie Wojewódzkim otwarta zostanie wystawa „Poznań-Lwów – miasta kresowe”. Towarzyszyć jej będzie prelekcja poświęcona wspólnej historii obu miast.\nW lipcu w Poznaniu celebrowana będzie 75. rocznica rzezi wołyńskiej. W kościele oo. Dominikanów poświęcona i wmurowana zostanie urna z ziemią z miejscowości kresowych. Także wówczas nagrodą Towarzystwa, statuetką Lwa „Seper Fidelis” uhonorowany zostanie ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski. Obchody zwieńczy 2 października Msza św. z okazji Dnia Jedności Kresowian.\nTagi: Kresy Wschodnie, Lwów, Poznań\nChiny i USA porozumiały się wstępnie ws. zwiększenia wymiany handlowej Obserwatorium: bojownicy ISIS opuścili enklawę w pobliżu Damaszku


Posty: 112 |Strona 3 z 4|1, 2, 3, 4\nprzez Kura » 7 października 2009, o 21:12\nja tam sie klocil nie bede co jest co. ja i moi znajomi tak to postrzegamy, buzer na crosa (albo zbroja) na inne moto zbroja i tyle.\nbuzer nie przylega do ciala jak zbroja i nie krepuje tak ruchow (a w terenie to wazne) :mrgreen: - doczytalem na innym forum.\nprzez BoBoGPZ » 8 października 2009, o 12:00\nA czy w takiej zbroi jaką wstawił kuraś wypada wskakiwać na Przecinaka? Czy to raczej wioska jest?\nprzez zdrojek » 8 października 2009, o 12:16\nA czy w takiej zbroi jaką wstawił kuraś wypada wskakiwać na Przecinaka\nwypada,latem mozesz smiało smigac ;-)\nprzez rat » 8 października 2009, o 13:44\nj atam ubieram latem zborje na siatce na siebie, wszystko ladnie przylega, i latam tylni w niej. moze wygladam jak dziwny "rycerz" ale przynajmneij fajnie klima w tym dziala\nprzez drc_huna » 8 października 2009, o 14:42\nKuraś napisał(a): zbroja Obrazek pytania?\nTo co zamieściłeś to zbroja EarthWorks - czy ona się nada na moto-śmiganie oraz leśne-wojaże? czy to bardziej na rower?\nW jakich zbrojach jeździcie i jakie polecacie? Znalazłem fajną Dainese - ale kosztuje tyle, że jej nie chce :(\nprzez Kura » 8 października 2009, o 19:26\nto co podalem sa przyklady jak wyglac owa powina wg mnie i innych ludzi ( niektorzy sadza inaczej :mrgreen: )\nprzez Dawid Ninja » 11 kwietnia 2010, o 10:19\nWitam, mam w planach zakup ochraniacza na kręgosłup - zakładany oddzielnie na szelkach pod kombi. Chętnie dowiem się od Was jakie macie, ile kosztowały itp\nOstatnio edytowano 22 czerwca 2011, o 22:12 przez Dawid Ninja, łącznie edytowano 1 raz\nprzez kriszx-6r » 11 kwietnia 2010, o 12:20\nJa jezdze w Alpinestars Bionic 2 kupilem go z calym buzerem,jest on z niego wypinany.\nOgolnie jestem zadowolony co do wygody,sam nie testowalem(i obym nie musial),ogolnie w testach wypadl dobrze i jak mialbym kupic,kupilbym chyba jeszcze raz.\nprzez Slesz » 11 kwietnia 2010, o 14:14\nja mam DAINESE - BAP2\ncena ok. 350zł, wyrwałem za 280zł.\npodwójne pasy na żepy na brzuchu. mega wygodny. ale testy nie wiem jak przeszedł.\nprzez Filip_ER6F » 11 kwietnia 2010, o 15:53\nJa kupiłem Knox Contour - obecnie najlepszy na świecie protektor.\nSpełnia normy CE 2 jako jeden z kilku (reszta tylko CE 1), ochrania całe plecy razem z łopatkami i barkami, ma pas nerkowy, dobre szelki które nie idą pod pachami (!!!) i możesz je zapiąć na krzyż na klatce.\nMożna do niego podpiąć ochraniacz klatki piersiowej.\nDo tego ochraniacz osłania jeszcze kawałek kości ogonowej, można do niego dokupic spodnie które osłaniają całą kość ogonową (na tor) i do tego jest cholernie lekki (ok 600g).\nJest cienki, dobrze przylega do pleców i nie wystaje.\nMi wszedł pod jeszcze nie rozciągniety dobrze kombiak (!).\nCena jest wysoka (pod 6 stów u dystrybutora) ale plecy się ma jedne więc warto sobie zadać pytanie czy po powaznym upadku chce się mieć jeszcze możliwość chodzenia..\nJak ktoś chce mogę fotki wrzucić a jak ktoś jest bardzo zainteresowany mogę dać namiary na sklep gdzie można dostać ten ochraniacz za ok. 350 pln ;-) .\nOczywiście nowy, chyba mają jeszcze 2 sztuki.\nprzez Dawid Ninja » 11 kwietnia 2010, o 19:46\nPoznałem trochę temat, dzięki chłopy za rady i tak;\nSlesz - w Dainese jest taki typu Wave za 480 i chyba by grał na mnie, w kombinezon.pl mają zniżkę na niego i też słyszałem od ziomków że jest wygodny, a szczególnie że mam kombi tej dainese\nFilip - proszę o namiary bo trza chronić stare, zbolałe plery i jak ma CE2 to bedzie pewnie git, a te ochraniacze na barki są odpinane bo na barkach mam w kombi (a bary jak u górala ... po wypasie ;) i jak masz foty to chętnie luknę\nI gdybym wyrwał na zlot to 300km pęknie bezpieczniej :mrgreen: z mojej "wiochy" hehe i żonusia będzie spokojniejsza\n[ Dodano: 11 Kwiecień 2010, 19:49 ]\nkris - cały buzer pod to moje ciasne kombi (głównie w rejonie pasibrzucha ... ;) może nie wejść a mam numer 50 (ciasnota jak cholera) ale powiedz czy latasz w całym tym ustrojstwie pod kombi?, bo ewentualnie na lato są też same koszulki z ochraniaczami na klatę i plery\nprzez Slesz » 11 kwietnia 2010, o 22:38\nDawid Ninja, przymierzałem też ten DAINESE, o którym mówisz, ale dla mnie był za drogi.\npotwierdzam, że wygodne i wg mnie pod kombi nada się spokojnie.\ntylko że mi sięga trochę wyżej, niż na strone kombinezon.pl\n[ Dodano: 12 Kwiecień 2010, 19:04 ]\nw MARVELU w Gdańsku jest jeszcze 30% zniżki na DAINESE\nprzez kowaal11 » 12 kwietnia 2010, o 16:04\nWitam znowu w dziale Akcesoria :P\nDziewczyna z okazji imienin chce mi kupić ochraniacze na kolana bo raz trochę się skarżyłem ze mi zimno w kolana.\nKwotowo do 50zł i jedyne które w tej cenie byłyby "chyba dobre" to te..\nchyba ze ktoś z Was ma jakieś inne co bardzo sobie chwali mniej wiecej w tej cenie...\nprzez Bartollini » 12 kwietnia 2010, o 16:12\njak zimno to chyba to\nhttp://allegro.pl/item983374307_nakolan ... ezent.html\nprzez locked » 12 kwietnia 2010, o 16:15\nTroche nie rozumiem. Jak sie skarżysz że Ci zimno to nie potrzebujesz ochraniaczy na kolana tylko ocieplaczy, czyli takie coś\nhttp://moto.allegro.pl/item960238604_ma ... _kobi.html\nhttp://moto.allegro.pl/item983374307_na ... ezent.html\nTe pierwsze kiedyś miałem i raczej spełniały swoją funkcję. "Dogrzewać" kolan nie bedą bo to nie webasto ale zawsze jakaś tam ochrona przed wiatrem, chłodem i ewentualnym reumatyzmem jest ;)\nprzez kowaal11 » 12 kwietnia 2010, o 16:23\ntak chłodno mi w kolana jak troche pośmigam ALE...\ntak sobie pomyślałem że zamiast ocieplaczy kupić ochraniacze bo one na pewno też trochę chronią przed wiatrem i temperature też utrzymują. Zdaję sobie sprawę że nie tak jak ocieplacze ale na pewno jest to już coś :)\nprzez locked » 12 kwietnia 2010, o 16:30\nno napewno wiatr tak po kosciach nie bedzie hulał jak bez a dodatkowo jak to na aukcji jest napisane choroni przed kontuzjami. To jak wszystko pasuje to podsyłaj aukcje dla dziewczyny i niech kupuje prezent :-D\nprzez 636 » 12 kwietnia 2010, o 17:32\nj.w nie kupuj ochraniaczy tylko ocieplacze :mrgreen:\n[ Dodano: 12 Kwiecień 2010, 17:33 ]\npolecam te... mozna zalozyc pod spodnie na spodnie gites majonez i przy tym nie wygladasz smiesznie i sa wygodne (testuje moja dziolcha)\nzapytanie w jakich ty spodniach kolego latasz?\nprzez kowaal11 » 12 kwietnia 2010, o 18:02\nno to już link zaraz wyślę dziewczynie :) Dzięki wielkie za szybkie i konkretne wypowiedzi !\nprzez Kamyk » 13 kwietnia 2010, o 10:35\nNo wlasnie tez sie zastanawiam nad ocieplaczami :) Mam Spodnie tekstylne + ochraniacze w spodniach na kolana, wiec mam pytanie - zakladacie ocieplacze pod spodnie?\nCo maja takie ocieplacze w sobie? Czy mozna zamiast nich zakladac takie usztywiniacze na kolana? Usztywniacze z rozciagliwego materialu np. takie:\nhttp://allegro.pl/item994588332_stabili ... mocja.html\nPytam bo mam takie dwa :) Uzywam ich do gry w pilke :)\nprzez 636 » 13 kwietnia 2010, o 10:39\nte ocieplacze kobi ktore masz wyzej posiadaja windstoper :mrgreen: a te twoje stabilizatory to raczej przed tym chronic nie beda :mrgreen:\nj.w mozesz zakladac na spodnie i pod spodnie :-P\nprzez Kamyk » 13 kwietnia 2010, o 10:41\nI oto mi chodzilo :)\nprzez Bartollini » 13 kwietnia 2010, o 11:20\n636 napisał(a): j.w mozesz zakladac na spodnie i pod spodnie :-P\nna teksy nie wiem czy się zmieszczą. teksy są grubsze niż jeansy, a w dodatku dochodzą jeszcze protektory. Rzepy moga być za krótkie.\nprzez Kamyk » 13 kwietnia 2010, o 11:21\nTez tak myslalem, ale sadze, ze i tak bede zakladal pod spodnie. No zobaczymy jak beda sie sprawdzaly.\nprzez Bartollini » 13 kwietnia 2010, o 11:30\nPod spodnie to mnie rzepy obcierały pod kolanami... ale ja wysoki jestem to kolana mam odpowiednio mocno zgięte. Przy innym ułożeniu nóg może nie być tego problemu.\nprzez kaszub » 14 kwietnia 2010, o 01:24\nKamyk, jkak jako ochraniacze to polecam to\nściągane w jednym miejscu paskiem-rzep\nprzez Kamyk » 14 kwietnia 2010, o 09:33\nOchraniaczy nie szukam ;) Poniewaz mam w spodniach, ale ocieplacze to tak :)\nprzez Biniek » 14 kwietnia 2010, o 09:36\nNie wiem czy do tekstyli z membrana oplaca sie kupowac ocieplacze. Ja jechalem w swoich tekstylach z podpinka w temp. 5st i w kolana bynajmniej zimno mi nie bylo. Nie wiem jak tam bedzie bez podpinki w cieplejsze dni, ale raczej nie bedzie inaczej. A ocieplacze zawsze daje dla plecaczka tak samo jak pas nerkowy ;-)\nprzez BERLUSCONI » 18 kwietnia 2010, o 14:44\nMam zamiar kupic opas nerkowy ale by nie kupic jakiegos bardziewia spisze sie na wasze sugestie i porady.\nChodzi mi o cos sprawdzonego :mrgreen:\nprzez Kura » 18 kwietnia 2010, o 19:47\npas z lidla :D\nja mam z poprzedniego roku, pas z podpinka- grzeje az milo :D\n[ Dodano: 18 Kwiecień 2010, 19:47 ]\na kupic mozna na allegro czasem ktos nowke wystawi tylko trzeba poszperac


Tramwajarze pracują w dwóch miejscach – na ul. Kasprzaka przy Karolkowej i przy Redutowej. W pierwszym miejscu trwają roboty związane z budową nowych torów. Zespawano przywiezione szyny. Wkrótce zaczną się kolejne etapy konstruowania nowego torowiska obsadzonego rozchodnikiem, rośliną która nie wymaga podlewania i zakwita wieloma kolorami. W Warszawie jest już ponad 25 km zielonych torów i przybędą kolejne.\nPrzy ul. Redutowej tramwajarze pracują przy przejściu podziemnym prowadzącym do przystanku tramwajowego, a na Wolskiej są prowadzone prace przygotowawcze przed budową wiaduktów dla nowej jezdni. Ruch tramwajowy w rejonie przystanku Reduta Wolska będzie oddzielony od ruchu samochodowego (tramwaj pojedzie obecnym wykopem dla samochodów). A na perony i do przejścia będzie można dostać się z pomocą schodów, wind i pochylni. Niebawem zostaną usunięte kolizje sieci sanitarnej i elektroenergetycznej z zaprojektowaną infrastrukturą.\nW sumie tramwajarze wybudują ok. 2,3 km nowych torów w ciągu Kasprzaka między ulicami Wolską i Skierniewicką oraz zmodernizują ok. 1,2 km istniejącego torowiska w ciągu Wolskiej i Kasprzaka. Pasażerowie skorzystają z nowych przystanków: przy Płockiej, przy przystanku kolejowym Warszawa Wola oraz przy Ordona. Budowa nowej trasy ma się zakończyć w 2023 roku.\nNowa trasa zapewni szybki dojazd do dwóch stacji metra – Rondo Daszyńskiego i Rondo ONZ. Na otwarcie tramwaju na Kasprzaka czekają mieszkańcy szybko rozbudowujących się osiedli na Odolanach i okolic ul. Jana Kazimierza. Ale skorzystają nie tylko mieszkańcy Woli. Tramwaj dowiezie pasażerów do przystanku kolejowego Warszawa Wola.\nW ramach inwestycji tramwajarze zasadzą aż 94 nowe drzewa. Będą to rodzime gatunki liściaste – klon pospolity, jesion wyniosły, wiąz szypułkowy oraz dąb szypułkowy. Parametry drzew będą zgodne ze standardami kształtowania zieleni Warszawy. Średnica pni powinna być nie mniejsza niż 16-18 cm. Będą to drzewa o docelowych wysokościach od 8 m do nawet 20 m i średnicy korony od 2 m do nawet 15 m. Nasadzonych zostanie także 413 m² traw ozdobnych i bylin oraz 6603 m² krzewów. Nasadzenia krzewów, traw ozdobnych i bylin wyznaczono przy peronach tramwajowych, przy skrzyżowaniach, w pasach między jezdniami oraz wzdłuż Wolskiej. Z kolei drzewa zaprojektowano jako uzupełnienie szpalerów wzdłuż Wolskiej i Kasprzaka i w obrębie inwestycji. Betonowe ściany przy przystanku w wykopie u zbiegu Wolskiej i Kasprzaka będą obsadzone pnącymi roślinami. W tym miejscu zwiększy się powierzchnia terenów zielonych – na skraju torowiska i parku Powstańców Warszawy będzie podwójny, a miejscami nawet potrójny szpaler drzew.\nWarszawa: Odkopano stare torowisko na Kasprzaka. Teraz powstaje tu nowa trasa 7,9k\nWarszawa: Rusza budowa tramwaju na Kasprzaka. Tramwaje wracają na Os. Górczewska 3,4k


Posiłki w insulinooporności – przykłady złych kompozycji i jak je naprawić cz.2 - Kreatornia Zmian\nW pierszym wpisie z serii złych kompozycji posiłków w insulinooporności pokazałam 5 różnych propozycji i wyjaśniłam jak je poprawić. Dzisiaj czas na kolejne, bardzo częste błędy kompozycyjne. 🙂\n1. Makaron ze szpinakiem i suszonymi pomidorami\nTo bardzo częste danie w dzienniczkach żywieniowych. Problem polega na tym, że oprócz oliwy na, której zwykle zasmażany jest szpinak z pomidorami, do makaronu nie ma innego dodatku. Mamy więc dużo węglowodanów i nieco tłuszczów.\nJak to poprawić? Na diecie tradycyjnej dobrze jest do takiego dania dodać np. indyka/kurczaka (źródło białka), na diecie wegetariańskiej np. fetę, mozarellę lub innych ser, a na diecie wegańskiej ciecierzycę, soczewicę czy fasolę. Oprócz tego ja polecałabym jeszcze posypać całość pestkami/nasionami np. słonecznikiem lub dynią, aby przemycić nie tylko zdrowe tłuszcze, ale też składniki mineralne.\n2. Makaron z pesto i pomidorami\nSytuacja analogiczna do powyższej. Wiele osób jada makaron z samym pesto i ewentualnie pomidorami. To za mało, aby posiłek był dobrze skomponowany w insulinooporności . Należy poprawić kompozycję zgodnie z propozycjami przedstawionymi wyżej. Ja bym jeszcze do takiego dania zrobiła surówkę z różnych sałat z dodatkiem oliwy, czosnku i np. podprażonego na patelni słonecznika.\n3. Kanapka z serkiem homogenizowanym waniliowym\nGeneralnie to ten serek homogenizowany smakowy powinien zostać raczej całkowicie wyrzucony, bo ma za dużo cukru dodanego. 🙂 Czy można jednak coś z tym zrobić szczególnie jeśli ktoś lubi zjeść taki posiłek od czasu do czasu? Oczywiście 🙂\nJak to naprawić? Ja bym polecała serek homogenizowany naturalny (bez dodatków i nie 0% tłuszczu a normotłuszczowy) do tego dodatek ekstraktu waniliowego naturalnego i w ramach dodania słodkości użycie erytrolu lub stewii. Do takiej kanapki niezbędnę będzie dodanie tłuszczów więc postawiłabym po prostu na garść orzechów np. włoskich (dobre źródło roślinne omega-3). Takim sposobem mamy zdecydowanie lepiej zbilansowany posiłek pod kątem insulinooporności.\nNic nie przeszkadza też w tym, żeby przed takim posiłkiem wsunąć sobie jakie warzywa surowe i zwiększyć ilość błonnika, a przy okazji sytość po posiłku 🙂\n4. Parówki z chlebem pszennym i ketchupem\nWOW! Serio, Kamila? Parówki tutaj pokazujesz? Tak! A to dlatego, że w dzienniczkach podczas konsultacji indywidualnych widzę je bardzo często. Nie ma się co czarować, że nikt ich nie je. Szczególnie, że móżna znaleźć całkiem dobre w składzie parówki z mięsa. Co jednak jest złego w tym posiłku? Przede wszystkim sam ketchup i pieczywo.\nJak to naprawić? Jeśli już chcesz zjeść parówki to naprawdę wybierz te z bardzo dobrym składem czyli w całości niemal z mięsa i bez żadnych dodatków w postaci wypełniaczy, wzmaczniaczy smaku. Po drugie wybierz chleb żytni na zakwasie lub inny razowy/pełnoziarnisty, a nie pszenny (biały). Zamiast ketchupu postaw na musztardę/chrzan. Dodatkowo w tym posiłku brakuje zwyczajnie warzywa. Zestaw całość więc z np. surówką z pomidora i ogórka oraz sałaty. Takim sposobem nawet te parówki nie są tak straszne, a posiłek całościowo tak tragiczny.\n5. Smoothie z jabłka, szpinaku i wody z łodygą selera naciowego\nWłaściwie tu są zblendowane same węglowodany. Taki posiłek „przeleci” przez nas jak mało co i nie da sytości. Dodatkowo insulina wystrzeli zdecydowanie bardziej niż wtedy, kiedy byśmy dodali tu chociażby tłuszcze.\nJak to naprawić? Przede wszystkim można zrobić takie smoothie na mleku roślinnym np. sojowym (ma najwięcej białka ze wszystkich mlek roślinnych), dodatkowo niezbędne bedzie dodanie tłuszczów np. masła orzechowego lub nasion chia, sezamu, lnu czy słonecznika lub dyni. To co można też w tym przypadku zrobić to użyć np. 1/2 miarki dobrej jakości odżywki białkowej (może być też roślinna), żeby dostarczyć białka (zwiększy dodatkowo sytość).\nOprócz tego zjedzenie surowych warzyw „obok” tego smoothie również pomoże.\nMam nadzieję, że kolejna porcja inspiracji odnośnie „naprawiania” kompozycji posiłków w insulinooporności Wam przypadła do gustu. Jeśli nie jesteście pewni jak skomponować jakieś posiłki dajcie znać. Chętnie zrobię kolejne zestawienie z Waszymi propozycjami. To co? Macie takie problematyczne propozycje? 🙂\nTagi: insulinoopornośćjak komponować posiłki\nPreviousPrevious post:Nie umiem przyprawiać! Przegląd przypraw, które zrobią to za Ciebie: Kotanyi i KamisNextNext post:Hummus z dobrym składem czyli przegląd gotowych hummusów, które poleca dietetyk


Ruszył konkurs na kreatywne CV | Kurier Lubelski\nRuszył konkurs na kreatywne CV\nBM 07.12.2009 Zaktualizowano 07.12.2009\nCV napisane alfabetem Braille’a, zbudowane z klocków lub nagrane na wideo - takie oryginalne sposoby prezentacji siebie mają szansę na powodzenie w konkursie serwisu otoPraca.pl.\nAutorzy pięciu najlepszych prac wezmą udział w szkoleniu z autoprezentacji. Kreatywne CV należy przesłać do 15 stycznia 2010 r. na adres: konkurs@otopraca.pl\nWięcej informacji na stronie: otopraca.pl/konkurs.\nmicra 08.12.2009 07:43:37\nSzkoda tylko, że kompletnie bez sensu. Ludzie przywiązują za dużą wagę do formy, za małą do treści - w tym konkretnym wypadku - treść ma wynikać z ich doświadczenia życiowego i wykształcenia, te są najważniejsze, wystarczy je przelać na papier.\nPomysły opisane tutaj pewnie przydadzą się w branżach kreatywnych, często oderwanych od rzeczywistości. Tam mogą mieć wzięcie. Białe kołnierzyki uwielbiają takie nic nie znaczące bzdury.\nyeti 07.12.2009 18:27:45\na jak przychodzi delikwent do roboty,to człowiek ręce załamuje i myśli:" ...gdzie to się k..a uplęgło??? "


Publicystyka, literatura faktu 160\nWyniki wyszukiwania: (170)\nNajwiększy skarbNajwiększy skarb\nRzecz o Eucharystii\nJacek Salij OP Wydawca: Wydawnictwo Polskiej Prowincji Dominikanów W drodze MOBI + EPUB + PDF (w wersji papierowej 156 stron)\nWiem, że masz duszęWiem, że masz duszę\nDlaczego Clarkson chciałby zostać kapitanem łodzi podwodnej? Co przesądziło, że Brytyjczycy wygrali wojnę z Niemcami? Angielski dziennikarz zaprasza nas do świata niezwykłych maszyn.\nO maszynach, które mają „to coś”\nZwierz w łóżkuZwierz w łóżku\nZnana doktor weterynarii, gospodarz niezwykle interesujących programów o zwierzętach, przekonuje, że niewiele różnimy się od naszych braci mniejszych. Zwłaszcza jeśli chodzi o relacje damsko-męskie.\nZwierz w łóżku Dorota Sumińska Wydawca: Wydawnictwo Literackie MOBI + EPUB\nKuracja wiedząKuracja wiedzą\nZbiór felietonów, który jest dowodem na to, że problemy społeczne, polityczne i ekonomiczne można przedstawić nie tylko interesująco, lecz także z humorem.\nPrzed przeczytaniem wstrząsnąć (mózgiem)\nKrzysztof Prendecki Wydawca: Placet PDF\nFascynujący zbiór felietonów sportowych autorstwa Stefana Szczepłka, który o piłce nożnej wie wszystko. To lektura obowiązkowa nie tylko na Euro i nie tylko dla zagorzałych kibiców!\nŻonglerka Stefan Szczepłek Wydawca: Oficyna Wydawnicza Przybylik MOBI + EPUB\nO Lechu Kaczyńskim – przyjacielu, ojcu, mężu, polityku i wielkim patriocie – opowiadają jego współpracownicy, przyjaciele, znajomi, historycy i publicyści.\nWydawca: Wydawnictwo M MOBI + EPUB\nDo czytania pod prysznicemDo czytania pod prysznicem\nZnalezione w osobistej szufladzie\nZygmunt Kałużyński Wydawca: Instytut Wydawniczy Latarnik MOBI + EPUB\nWytrącony z równowagiWytrącony z równowagi\nJeremy Clarkson w swoim żywiole! Humorystycznie i z pasją o motoryzacji, ludzkich przyzwyczajeniach i współczesnym życiu. Jak to jest patrzeć na świat z perspektywy czterech kółek? Sprawdźmy!\nWytrącony z równowagi Jeremy Clarkson Wydawca: Insignis Media MOBI + EPUB


przeprowadzanego wywiadu dentystycznego. Dobrze przeprowadzany wywiad dentystyczny powinien dać odpowiedź na to, jakie ubytki zębowe występują u pacjenta oraz na to, na jakie schorzenia on choruje. Posiadane przez pacjenta chorob\nBezpieczne przeprowadzanie zabiegów dentystycznych uzależnione jest najpierw od skuteczności przeprowadzanego wywiadu dentystycznego. Dobrze przeprowadzany wywiad dentystyczny powinien dać odpowiedź na to, jakie ubytki zębowe występują u pacjenta oraz na to, na jakie schorzenia on choruje. Posiadane przez pacjenta choroby mogą wpływać bardzo wyraźnie na sposób przeprowadza\nRomantyczne wakacje?Hiszpania!Szkolenia bhp onlineUzupełnianie braków w zębach. O protezach i implantachOptima EPRSerwis komputerowy w centrum uwagiKrótko o tworzeniu wwwCo to jest hala namiotowa?Meble do siedzenia na imprezyNowe dane jak zainwestować w fotowoltaikę6 Największych Mitów O Tym Jak Kupić Dobrą KawęModna odzież dla każdej kobiety- o ubieraniu sięChoose the best solutionCzy warto inwestować w indywidualne oprogramowanie?O dedykowanym oprogramowaniu i aplikacjach webowychKrótko o architektach i projektach domówKraj wina, słońca i morzaO marketingu typu outdoor i nie tylkoJak prowadzić firmę i uniknąć katastrofy?Stomatologia - krótki poradnik dla pacjentówArtykuł o dywanachNie potrzebujesz tradycyjnego biuraDobrze zapełniony ogródRodzaje suplementacji w sporcieMapki, pomiary i obliczenia - czyli praca w geodezjiPrawnik - o poradach prawnychArtykuł o kwestiach kulinarnychKrótki informator o sprawach związanych z prawem Give Me 10 Days And I Will Show You How To Repair a Car Kwestia etykiet- druk, projekt i poligrafiaSzkolenia BHPGdzie pozycjonować stronę?


MIASTO BIAŁA PODLASKA - Kościół - Spotkanie z Wojciechem Sumlińskim\n2019-01-17 16:08:26 Artykuł czytany 336 razy\n10 lutego w kościele pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Białej Podlaskiej, odbędzie się spotkanie ze znanym dziennikarzem i publicystą, Wojciechem Sumlińskim. Początek o 19.00.\nSpotkanie będzie promowało najnowszą książkę Wojciecha Sumlińskiego "Komisarz. Pomiędzy niebem a piekłem" i połączone będzie ze świadectwem Państwa Joanny i Jacka Wronów, których córka Gloria Maria została uzdrowiona za wstawiennictwem Jana Pawła II.\nJacek Wrona jest również współautorem i bohaterem ksiązki "Komisarz. Pomiędzy niebem a piekłem."\nUstalili sprawców włamania oraz...\nDo Białej Podlaskiej zjechały...\nW Białej Podlaskiej powstanie...\nMiasto chce upamiętnić św....\nBiała Podlaska: Kino Letnie w Parku...\nMIASTO BIAŁA PODLASKA, 29.07\nMIASTO BIAŁA PODLASKA, 30.07


Terrarium APK (Ostatnia wersja: 1.9.9)\nOstatnia wersja: 1.9.9\nPobieranie APK(23.2 MB)\nMasz dostęp do całej biblioteki mediów z całego świata - wszystko od hollywoodzkich hitów oraz klasycznych filmów niezależnych zagranicznych filmów i programów telewizyjnych nie miałeś wcześniej. Montaż zobaczyć. Więc nie trzeba się martwić o znalezienie ulubionych programów lub filmów przesyłanych strumieniowo na konkretnej usługi.\nZe względu na wymagania czasowe do badania, różnica w strefach czasowych na różnych kontynentach, wpływając na monitorowanie swoich ulubionych programów, może spowodować ich przegapić. Ta aplikacja pomoże Ci nie przegapić tych programów można przeglądać harmonogram łatwo.\nZnalezienie filmów lub pokazów w tej aplikacji również odbywa się łatwo i szybko.\nNie ma absolutnie żadnych opłat za pobranie aplikacji lub za usługę streamingu i masz dostęp do wszystkich mediów. Dla innych usług trzeba wydać dużą kwotę pieniędzy do wykorzystania więc ta aplikacja jest idealnym rozwiązaniem.\nWystarczy smartfon, można oglądać co chcesz i gdziekolwiek, kiedykolwiek. Pozwoli to zaoszczędzić dużo czasu i pieniędzy na chodzenie do kina, aby obejrzeć, a także absolutnie mieć własną przestrzeń przy użyciu tej aplikacji.\nElegancki i intuicyjny interfejs aplikacji, istnieją różne wersje w zależności od jakości obrazu wraz z wielu różnych języków napisów do zaspokojenia widzów z całego świata.\nFilmy i programy są oglądane w wysokiej jakości HD, bez opóźnień.\nOprócz oglądania online, absolutnie można pobrać swoje ulubione filmy i programy w jakości HD i oglądać je w trybie offline kiedy tylko chcesz.\nJak grać Terrarium APK\nTerrarium APK przyniosła satysfakcję wielu ludzi, ze względu na dużą ilość filmów i pokazów oraz wysoką jakość oglądania filmów. Aplikacja pomoże Ci zakończyć zabawę, należy użyć tej aplikacji w następujący sposób:\nKrok 1: Najpierw pobierz i zainstaluj aplikację na stronie internetowej\nSub będzie domyślnie język zgodnie z językiem instalowanego na Androida. Czy można przejść do ustawienia, przejdź do napisów> wybierz Wybierz napisy języków> wybierz swój język.\nKrok 2: Pobierz i zainstaluj aplikację YesPlayer że odtwarzanie obsługuje wideo\nKrok 3: Otwórz aplikację Terrarium APK i wybierz domyślny odtwarzacz wideo jest YesPlayer.\nKrok 4: Następnie poszukać programu, który chcesz obejrzeć i wybrać serwer, który chcesz obejrzeć, kliknij na play.\nKrok 5: Aplikacja uruchomi pobrać sub, proszę kliknąć na Napisy, a potem rozpocząć oglądanie.\nAplikacja pozwoli Ci oglądać wiele swoich ulubionych programów i filmów, nie wydając pieniędzy i jest to niezwykle skuteczne stosowanie rozrywki.\nZobacz więcej: Adult Dating One Night


W jakich sytuacjach niezbędna jest operacja laserowa oczu? - Co w modzie piszczy\nOczy jeden z najważniejszych organów człowieka. To dzięki nim ma się możliwość oglądania świata, podziwiana jego piękna. Jednak nie zawsze wszystko będzie tak kolorowe jakby się wydawało. Chodzi tutaj o chorobę oczu. Kiedy szybko będzie wykryta tym lepiej, bo można zacząć pomagać oraz wtedy jest dość spore prawdopodobieństwo na uleczenie schorzenia.\nNatomiast nie zawsze będą takie wady, przy których proste działania będą owocne. Wyjątkowo często osoby również stawiają na poprawę wzroku z czynników czysto harmonijnych. Dla wielu po prostu życie bez okularów będzie jak doścignięcie marzeń.\nTo świetny pomysł, aby przeanalizować omawiany tekst, gdyż inne polecane www zawierają równie wciągające treści, które zaabsorbują Cię całkiem.\nPewne jest, iż pojawienie się soczewek wywróciło rynek okulistyczny, jednak nie każdy może je nosić. I właśnie dlatego stawiają na poprawę wzroku – .\nA więc pierwsze co trzeba zrobić to pójść do okulisty, żeby zdołał powiedzieć, jaką posiada się wadę oraz postanowić który sposób kurowania wdrożyć.W tym miejscu uzyska wydelegowanie do kliniki na wykonanie zabiegu a także późniejsze już właściwsze badania. Kiedy okaże się, że konieczny będzie bardziej skomplikowany zabieg należy odszukać właściwą klinikę, w której zrobiona zostanie operacja laserowa oczu.\nÓw zabieg jest wyjątkowo pracochłonny a także należy do jednych z najtrudniejszych. Przy czym technika dążąca wciąż na przód jest w stanie z sukcesem zapewnić, że ten zabieg kończy się pomyślnie. Wg analiz wykonywanych wśród osób korzystających z operacji laserowej oczu , jednomyślnie twierdzą, że są zaspokojeni oraz szczęśliwi bez okularów bądź soczewek.\nJednak jak przy każdej operacji i w tym miejscu nim wszystko się wyprofiluje konieczny będzie czas rekonwalescencji i tutaj również trzeba napomnieć, iż wszystko zależy od typu zabiegu jaki był przeprowadzany.\nŚrednio szacuje się, że wynosi od 1-2 dni nawet do 2 tygodni. Jest to również bardzo drogi zabieg, jednak jeśli komuś zależy to zainwestuje w niego. Operacja laserowa oczu to czasami jedyne wyjście, by skorygować swoją ocenę a także życie. W niektórych przypadkach to również ostateczna decyzja, żeby dalej żyć spoglądając na piękno tego świata.


Czerwcowe testowanie :) - Starając się - ogólne - strona 23 - Forum OvuFriend\nJa też jestem sentymentalna;) moja mama też. Dzięki temu mam mój pierwszy smoczek. Pewnie to dziwne, ale nadal pod poduszką mam mój ukochany kocyk z dzieciństwa😂\nJa mam swoją grzechotke a mój tato w portfelu moje pierwsze obcięte włoski które z jasnego blond zrobiły się ciemne tak jak moje\n[QUOTE=OwaOrzeszkowa]Ja też jestem sentymentalna;) moja mama też. Dzięki temu mam mój pierwszy smoczek. Pewnie to dziwne, ale nadal pod poduszką mam mój ukochany kocyk z dzieciństwa😂[/QUOTE] Ja mam swoją grzechotke a mój tato w portfelu moje pierwsze obcięte włoski które z jasnego blond zrobiły się ciemne tak jak moje\nWysłany: 29 maja 2019, 22:14\nMoja mama wie, jakoś tak wyszło przy rozmowie. Ale to raczej na zasadzie, że myślimy o drugim. Jak się uda to wszyscy się zdziwią bo przez długi czas mówiliśmy, że poprzestaniemy na jedynaku. Tak było przez jakiś czas, ale się nam odmieniło 🙂\nTez mam kilka rzeczy po synku na pamiątkę, śliniaczek, pierwszy bodziak i kombinezon, w którym wyglądał jak mały miś 🙂\nWiadomość wyedytowana przez autora: 29 maja 2019, 22:16\nNona, Nera1986 lubią tę wiadomość\nMoja mama wie, jakoś tak wyszło przy rozmowie. Ale to raczej na zasadzie, że myślimy o drugim. Jak się uda to wszyscy się zdziwią bo przez długi czas mówiliśmy, że poprzestaniemy na jedynaku. Tak było przez jakiś czas, ale się nam odmieniło 🙂 Tez mam kilka rzeczy po synku na pamiątkę, śliniaczek, pierwszy bodziak i kombinezon, w którym wyglądał jak mały miś 🙂\nWysłany: 29 maja 2019, 22:15\nWiadomość wyedytowana przez autora: 8 października 2019, 18:48\nWysłany: 29 maja 2019, 22:16\nWysłany: 29 maja 2019, 22:26\nDziewczyny czy test w 11 dpo negatywny przesądza o braku ciąży czy jest jeszcze sens testować?\nWysłany: 29 maja 2019, 22:35\nPre-seed mi pomogl . Zastoosowalam 4 dni pod rząd e najbardziej płodne\nA powiedz mi Justyś- jaką macie "taktykę serduszkowania"?\nNo co 2-3 dni.. Teraz mieliśmy serduszkować co 3 dni żeby plemniki się mogły regenerowac ale wyszło że w płodne znowu co 2 dni.. Może zbyt często..?\n[QUOTE=Nera1986]Pre-seed mi pomogl . Zastoosowalam 4 dni pod rząd e najbardziej płodne A powiedz mi Justyś- jaką macie "taktykę serduszkowania"?[/QUOTE] No co 2-3 dni.. Teraz mieliśmy serduszkować co 3 dni żeby plemniki się mogły regenerowac ale wyszło że w płodne znowu co 2 dni.. Może zbyt często..?\nWysłany: 29 maja 2019, 22:37\nElunia myślę, że jeszcze możesz spróbować w 14 lub 15 dpo , wtedy już jak by coś było to będzie widać.\nDo mam, które planują drugie, jak planujecie rozwiązać sprawę z pokojem dla dzieci? Najpierw z wami a potem wspólny pokój przez jakiś czas czy jak?\nJa na początku do ok roku myślę, że maluch byłby z nami w pokoju a potem przetransportuje się do pokoju córki. A z czasem jak już dzieciaki będą starsze i jedno będzie mieć już te 10-12 lat to fajnie by było gdyby miały oddzielnie. ale to dopiero za jeszcze kawałek czasu\nElunia myślę, że jeszcze możesz spróbować w 14 lub 15 dpo , wtedy już jak by coś było to będzie widać. Do mam, które planują drugie, jak planujecie rozwiązać sprawę z pokojem dla dzieci? Najpierw z wami a potem wspólny pokój przez jakiś czas czy jak? Ja na początku do ok roku myślę, że maluch byłby z nami w pokoju a potem przetransportuje się do pokoju córki. A z czasem jak już dzieciaki będą starsze i jedno będzie mieć już te 10-12 lat to fajnie by było gdyby miały oddzielnie. ale to dopiero za jeszcze kawałek czasu :)\nDopóki [email protected] zawsze jest sens ❤ niektórym test wychodzi dopiero później 😊 a ile trwa twoja faza lutealna??\n[QUOTE=Elunia]Dziewczyny czy test w 11 dpo negatywny przesądza o braku ciąży czy jest jeszcze sens testować?[/QUOTE] Dopóki niema@ zawsze jest sens ❤ niektórym test wychodzi dopiero później 😊 a ile trwa twoja faza lutealna??\nWysłany: 29 maja 2019, 22:41\nFajnie, że niektóre z was mogą tak z mamą porozmawiać, ja jakoś nie za bardzo, bo mamę od zawsze pamiętam krepowaly takie tematy jak seks , okres itd :p więc i ja nie cczuje się jakoś komfortowo z nią o tym rozmawiać, że chociażby chce teraz drugie. Kiedyś coś przebąkbelam ale to było dawno.\nWięc zazdroszczę tym, które mogą z mamą pogadać na luzie.\nNona, Majowa_nadzieja, Niedziela_2007 lubią tę wiadomość\nFajnie, że niektóre z was mogą tak z mamą porozmawiać, ja jakoś nie za bardzo, bo mamę od zawsze pamiętam krepowaly takie tematy jak seks , okres itd :p więc i ja nie cczuje się jakoś komfortowo z nią o tym rozmawiać, że chociażby chce teraz drugie. Kiedyś coś przebąkbelam ale to było dawno. Więc zazdroszczę tym, które mogą z mamą pogadać na luzie.\nWysłany: 29 maja 2019, 22:55\nWysłany: 29 maja 2019, 22:58\nWiadomość wyedytowana przez autora: 8 października 2019, 18:49\nWysłany: 29 maja 2019, 23:39\nZależy od fl. Mojej koleżance 14dpo test wyszedł z synkiem negatywny,a 16dpo pozytywny i 78beta\n[QUOTE=Elunia]Dziewczyny czy test w 11 dpo negatywny przesądza o braku ciąży czy jest jeszcze sens testować?[/QUOTE] Zależy od fl. Mojej koleżance 14dpo test wyszedł z synkiem negatywny,a 16dpo pozytywny i 78beta\nWysłany: 29 maja 2019, 23:40\nCo 48h jest idealnie\n[QUOTE=Justyna1719]No co 2-3 dni.. Teraz mieliśmy serduszkować co 3 dni żeby plemniki się mogły regenerowac ale wyszło że w płodne znowu co 2 dni.. Może zbyt często..?[/QUOTE] Co 48h jest idealnie\nWysłany: 29 maja 2019, 23:57\nJa mam wszystkich trzech córek testy , pierwsze smoczki ,a nawet kikut od pepowiny. Jestem dość sentymentalną osobą\nJa trzymam wszystkie usg, opaski ze szpitala, też jestem sentymentalna, tylko zestaw inny ;(\n[QUOTE=Nera1986]Ja mam wszystkich trzech córek testy , pierwsze smoczki ,a nawet kikut od pepowiny. Jestem dość sentymentalną osobą :)[/QUOTE] Ja trzymam wszystkie usg, opaski ze szpitala, też jestem sentymentalna, tylko zestaw inny ;(\nWysłany: 30 maja 2019, 00:06\nMaluch na pewno przez pierwsze 1,5-2 lata bedzie spał z nami, zabawki itp, pewnie będziemy trzymac u młodej, bo tu nie będzie juz miejsca. Później przeprowadzi się do niej a bliżej wieku nastoletniego, albo przedzielimy pokoj dzieciecy na dwa (16m2 i 2 osobne okna, więc się da), albo zmiana mieszkania albo wyprowadzimy się do salonu a sypialnie przerobimy na osobny pokój. Wszystko zalezy od sytuacji, ciężko mi jeszcze wybiegac tak daleko w przód. Poki co, nie wiem czy nie będzie jedynaczka, skoro tak marnie nam idzie\nWiadomość wyedytowana przez autora: 30 maja 2019, 00:07\n[QUOTE=dysiak]Elunia myślę, że jeszcze możesz spróbować w 14 lub 15 dpo , wtedy już jak by coś było to będzie widać. Do mam, które planują drugie, jak planujecie rozwiązać sprawę z pokojem dla dzieci? Najpierw z wami a potem wspólny pokój przez jakiś czas czy jak? Ja na początku do ok roku myślę, że maluch byłby z nami w pokoju a potem przetransportuje się do pokoju córki. A z czasem jak już dzieciaki będą starsze i jedno będzie mieć już te 10-12 lat to fajnie by było gdyby miały oddzielnie. ale to dopiero za jeszcze kawałek czasu :)[/QUOTE] Maluch na pewno przez pierwsze 1,5-2 lata bedzie spał z nami, zabawki itp, pewnie będziemy trzymac u młodej, bo tu nie będzie juz miejsca. Później przeprowadzi się do niej a bliżej wieku nastoletniego, albo przedzielimy pokoj dzieciecy na dwa (16m2 i 2 osobne okna, więc się da), albo zmiana mieszkania albo wyprowadzimy się do salonu a sypialnie przerobimy na osobny pokój. Wszystko zalezy od sytuacji, ciężko mi jeszcze wybiegac tak daleko w przód. Poki co, nie wiem czy nie będzie jedynaczka, skoro tak marnie nam idzie\nWysłany: 30 maja 2019, 01:01\nNona mamy 60m2.\nMyślę z czasem o zmianie mieszkania na większe ew. Właśnie my oddalibysmy nasz pokój dzieciom a wzięli mniejszy. Zależy też od sytuacji jaka będzie za ta pare lat, póki małe mogą być wspólnie. Znam kilka rodzeństw, co mogą być osobno ale nawet nie chcą. Albo mają osobne pokoje a i tak zazwyczaj przesiadują razem w jednym. Tak sobie myślę, że kurczę nie wszyscy co Maja dzieci mają apartamenty po 120m albo ogromne domy. A i znam też rodzine co ma 5 dzieci w różnym wieku, 3 pokoje i super si2 im żyje a mieszkanie 62m2. Także jak sie chce to można ale teraz ma sie takie chce się jeszcze większe .\nJednak mnie też przeraża trochę ogrom zabawek, lezaczkow, bujaczkow itd. Choć teraz z racji zdobytego doświadczenia wiem, że im mniej tym naprawdę lepiej! Na początku to kupowałam taką zabawke a to taką a to takie coś a połowa okazała zbędnym gadżetem a z zabawek najlepszy był prawdziwy polilot od TV, klawiatura od komputera, garnki, łyżki i onne domowe przybory .\nA teraz to jak ktoś się pyta co kupić to mówię albo niech da kasę albo ew. Coś do ubrania albo coś naprawdę praktycznego, bo zabawki to jest 5 min zabawy i w kąt a jak jest ladna pogoda to całe prawie dni jest ba dworzu na placu zabaw albo na rowerku\nWiadomość wyedytowana przez autora: 30 maja 2019, 01:04\nNona mamy 60m2. Myślę z czasem o zmianie mieszkania na większe ew. Właśnie my oddalibysmy nasz pokój dzieciom a wzięli mniejszy. Zależy też od sytuacji jaka będzie za ta pare lat, póki małe mogą być wspólnie. Znam kilka rodzeństw, co mogą być osobno ale nawet nie chcą. Albo mają osobne pokoje a i tak zazwyczaj przesiadują razem w jednym. Tak sobie myślę, że kurczę nie wszyscy co Maja dzieci mają apartamenty po 120m albo ogromne domy. A i znam też rodzine co ma 5 dzieci w różnym wieku, 3 pokoje i super si2 im żyje a mieszkanie 62m2. Także jak sie chce to można ale teraz ma sie takie chce się jeszcze większe :) . Jednak mnie też przeraża trochę ogrom zabawek, lezaczkow, bujaczkow itd. Choć teraz z racji zdobytego doświadczenia wiem, że im mniej tym naprawdę lepiej! Na początku to kupowałam taką zabawke a to taką a to takie coś a połowa okazała zbędnym gadżetem a z zabawek najlepszy był prawdziwy polilot od TV, klawiatura od komputera, garnki, łyżki i onne domowe przybory :). A teraz to jak ktoś się pyta co kupić to mówię albo niech da kasę albo ew. Coś do ubrania albo coś naprawdę praktycznego, bo zabawki to jest 5 min zabawy i w kąt :) a jak jest ladna pogoda to całe prawie dni jest ba dworzu na placu zabaw albo na rowerku :)\nWysłany: 30 maja 2019, 04:46\n25dc biały śluz, cyce duże jak zawsze, pryszcze, zero objawów jak zawsze także pewnie @ w sobotę planowo...\nMnie caly czas brzuch boli od noedzieli tak jakby na @ ale nie widze u siebie zmian aaa i mam dwa pryszcze zlozylam u siebie wypowiedzenie bo zupelnie nie licze na ciaze a czas cos zmienic w swoim zyciu\n[QUOTE=Nona]25dc biały śluz, cyce duże jak zawsze, pryszcze, zero objawów jak zawsze także pewnie @ w sobotę planowo...[/QUOTE] Mnie caly czas brzuch boli od noedzieli tak jakby na @ ale nie widze u siebie zmian aaa i mam dwa pryszcze zlozylam u siebie wypowiedzenie bo zupelnie nie licze na ciaze a czas cos zmienic w swoim zyciu\nWysłany: 30 maja 2019, 07:01\nOkoło 16 dni.\nW ogóle to chciałabym się przywitać dziewczyny. Z mężem staramy się już naprawdę długo bo praktycznie 4 lata ale z przerwami. Co do samego testowania to z jednej strony nie jestem zbyt cierpliwa w oczekiwaniu na termin @ a z drugiej biorę Luteinę która mnie serio wykańcza i jest obrzydliwa i chciałabym już wiedzieć czy jest sens brać nadal to paskudztwo:-)\nW tym cyklu mieliśmy się w ogóle nie starać ale mam w przyszłym histeroskopie której się strasznie boje i stwierdziłam ze jeśli jest jakaś szansa uchronić się przed tym badaniem to spróbujemy ))\n[QUOTE=Justyna1719]Dopóki niema@ zawsze jest sens ❤ niektórym test wychodzi dopiero później 😊 a ile trwa twoja faza lutealna??[/QUOTE] Około 16 dni. W ogóle to chciałabym się przywitać dziewczyny. Z mężem staramy się już naprawdę długo bo praktycznie 4 lata ale z przerwami. Co do samego testowania to z jednej strony nie jestem zbyt cierpliwa w oczekiwaniu na termin @;) a z drugiej biorę Luteinę która mnie serio wykańcza i jest obrzydliwa i chciałabym już wiedzieć czy jest sens brać nadal to paskudztwo:-) W tym cyklu mieliśmy się w ogóle nie starać ale mam w przyszłym histeroskopie której się strasznie boje i stwierdziłam ze jeśli jest jakaś szansa uchronić się przed tym badaniem to spróbujemy :-)))\nWysłany: 30 maja 2019, 07:03\nDziewczyny zazdroszczę wam tych super pamiątek:-) moje niestety nie przetrwały do dzisiaj bo rodzicie mieli pożar ale ja na pewno jak już uda się zostać mamą będę trzymać takie rzeczy!