Bosa - Jerzy Mojżeszewicz - ebook - Legimi online\nLegimi > Katalog ebooków i audiobooków > Bosa - ebook\nWydawca: Wydawnictwo Nowy Świat Kategoria: Obyczajowe i romanse Język: polski Rok wydania: 2013\nod 7,59 zł w Klubie Mola Książkowego\nLiczba stron: 532 Jest to ujednolicona liczba stron, która ułatwi Ci porównanie długości książek. Każda strona Legimi to 200 słów. Przeczytaj fragment ebooka\nOpis ebooka Bosa - Jerzy Mojżeszewicz\n„Bosa” autentycznie zrodziła się przed kilku laty z radosnego wakacyjnego snu z okolic Pieskowej Skały i miała być męską odpowiedzią na babskie czytadła i bezpłciowe seriale.\nZa sprawą pobrzmiewającej zewsząd w powieści muzyki rockowej stała się szybko głosem dobiegających czterdziestki powtórnych debiutantów wykrzykujących ze sceny, że „nigdy w życiu nam nie pokażą, jak się gryzie dżdżownicę!” i nie zdradzą ideału triady „miłość, pokój, muzyka”!\nAle żeby nie było tak miło, „Bosa” to także mroczna opowieść o szarych widmach z przeszłości prześladujących sympatycznych skądinąd bohaterów i radzieckich agentach ingerujących mniej lub bardziej brutalnie w życie naszej ojczyzny, reprezentowanej tu przez małe wielkopolskie miasteczko i jego Bogu ducha winnych mieszkańców.\n„Bosa” to wreszcie bajka dla dorosłych z jasnym dla wszystkich przesłaniem na temat prawd ostatecznych, które odkrywa się jednak wciąż na nowo podróżując do krainy szczęśliwego dzieciństwa, Londynu opanowanego przez rosyjskich oligarchów i wyprawy w przerażające zaświaty, do których nam bliżej niż myślimy...\nOpinie o ebooku Bosa - Jerzy Mojżeszewicz\nFragment ebooka Bosa - Jerzy Mojżeszewicz\nPrzebudzenie nie trwało długo. Nigdy nie marnował życia na poranny półsen i długie wylegiwanie się w łóżku. To nie ten typ. Teraz, kiedy pierwszy raz dzisiaj otworzył oczy wiedział, że to jego mieszkanie w W. i że jest szósta. Tak było od zawsze. Szósta rano i ani minuty dalej. Nagłe przebudzenie jak wyplucie z wilgotnej, ciepłej i ciemnej paszczy potwora snu. Potwora, bo przecież nie każdy sen bywa przyjazny, ale w pewnym sensie było to codzienne swoiste odrodzenie, powrót do pełni życia, zaczynanie od nowa, szansa, nadzieja. Nienawidził tego momentu, bo w gruncie rzeczy kochał spać i kochał sny jakiekolwiek by one nie były, ale przywykł przez lata do zimnej nieuniknionej szarości poranka, bo przywykał do tego przecież od dziecka. Przywykł, bo co innego miał niby zrobić?\nOmiótł wzrokiem ciemny pokój. Prześliznął się po niewyraźnym kształcie opartej o małą skrzynkę wzmacniacza, czarnej gitary Fender Jazz Bass, tak jak on sam rocznik 1972, jego wielkiej miłości od lat. Jego miłość od zawsze. Był to skarb okupiony w młodości wieloma wyrzeczeniami i matactwami, przez to tak cenny i taki kochany. Poobijana i przytarta, z odpryskami czarnego lakieru widocznymi w świetle dnia, w nocy prezentowała się nienagannie – pani jego snów – tak często o niej myślał. Pomimo upływu lat i sporej liczby, nie zawsze delikatnych, nieznanych mu jej wcześniejszych kochanków o silnych rękach, była smukła i wyprostowana. Z dumą nosiła piękną czarną główkę wspartą na długiej szyi gryfu, wyrastającej z kształtnych ramion wzniesionych egzaltowanym gestem niczym do modlitwy albo lamentów. Niżej za wcięciem talii, były już tylko krągłe biodra ciepłe i miękkie. Kształtne biodra czarnej namiętnej kochanki. Piotr kochał ją, za ten boski kształt nadany jej mistrzowską kreską Leo Fendera, za jedwab strun śliskich i zimnych zanim rozgrzały je jego spragnione muzyki dłonie oraz niski murzyński, nieco nosowy głos kobiety po przejściach. Kochał ją od lat zawsze tak samo – ni mniej ni więcej, tak jak ona ni mniej ni więcej po prostu w jego życiu niezmiennie była. To nawet nie gra na niej, nie pieszczota strun, czy zachłanne ich szarpanie w poszukiwaniu dźwiękowej ekstazy, a sama jej obecność, sama czuła pieszczota dłonią tych czarnych ramion czy bioder dawała mu mnóstwo radości i dreszcz satysfakcji. Serce biło mu szybciej kiedy miał ją w pobliżu, a dłonie tak idealnie do niej pasowały. Zawsze.\nTak, jeśli ona tu jest – pomyślał – a i on patrzy na nią, na gitarę, przez mrok, jeśli w salonie na sofie dopadała go szósta rano, to znaczy, że w jego mieszkaniu, w sypialni spał jeszcze ktoś trzeci. Spała tam Maja. Często śmiał się, że to właśnie trzecia kobieta jego życia – zaraz po matce i Czarnej, jak nazywał swoją gitarę. Maja zajmowała miejsce szczególne w świecie Piotra i w jego życiu, a mianowicie miejsce siostry, której nigdy nie miał. Co prawda próbowali być kiedyś razem nie jak rodzeństwo, ale nic z tego nie wyszło. Teraz, właściwie od ostatniego lata, to już „dawne” dzieje i oboje dbali, żeby ich nie wspominać zbyt często, a tym bardziej nie dopuścić do powrotu tego szczególnego uczucia połączonego z dziwnym stanem w jaki popadli nie tylko oni sami, ale i kilka osób z ich otoczenia. Maja sypiała czasami u niego, od czasu kiedy miała nieprzyjemny wypadek w drodze z pracy do domu na drugim końcu miasta. Pracowała kilka ulic od mieszkania Piotra w japońskim barze. Z racji swej orientalnej urody i czarnych prostych włosów sięgających pasa, wszyscy brali ją za Azjatkę, chociaż nie miało to sensu, gdyż oboje rodzice byli Polakami. Znali się z Piotrem prawie od dziesięciu lat i kiedyś wraz z Kamilem, siostrą Mai Anią i jeszcze kilkoma przyjaciółmi z firmy byli nierozłączną paczką imprezowo-wyjazdową. Razem pracowali, razem się bawili. Były to czasy kiedy spróbowali, jak sami mówili, wszystkiego i prawie wcale nie trzeźwieli pijani bądź sukcesami, bądź alkoholem, bądź narkotykami we wszelkiej postaci i konfiguracji, lecz na szczęście w ilościach, które nikogo z nich nie zabiły i nie doprowadziły do trwałego uzależnienia.\nTeraz, to znaczy jesienią 2009 roku, wszystko wyglądało inaczej. Kamil z Anią wyjechali i zamieszkali razem na stałe w Anglii. Piotr pisał scenariusze głupich, ale popularnych seriali i dawało mu to trochę kasy, za to niewiele satysfakcji. Siostra Mai, czyli Ania, wyszła w końcu za Kamila i pochłonęło ją całkowicie macierzyństwo. Przyjaciele stali się kolegami, a firma należąca do starego Wrony, ojca Kamila, prężyła się nadal, ale już bez nich i już nie w tym kraju. Tylko Maja wróciła do pracy w japońskim barze skąd porwali ją przed laty w czasie jednej z nocnych wypraw z firmy na miasto. Wróciła też na studia, które przez nich przerwała i tylko czasami, kiedy kończyła pracę po północy, wracała do Piotra i sypiała u niego, jednak już nigdy nie z nim. Ot tak to się wszystko pozmieniał, rozpełzło, skończyło, bo świat nie stoi w miejscu, bo wszyscy ludzie na świecie potrzebują zmian i dokonują ich zmieniając przy tym również życie innym.\nPiotr również coraz częściej czuł, że życie w tym mieście to już nie to, czego chciał od lat chłopięcych, od pierwszych wakacji spędzonych u wujostwa w mieście W. Nie „zrobił kariery jako muzyk rockowy”, nie „grał z najlepszymi w tym kraju”, nie „nagrał wspaniałej, ponadczasowej płyty”, i nie „stworzył czegoś na kształt muzycznej rewolucji hipisowskiej punkowej lub grunge”. Nie „zamieszał” w muzyce rockowej. Nawet nie pooddychał za bardzo „tą atmosferą”. Nic z tych rzeczy! I nic więcej, prócz przyzwyczajenia do tego miejsca i brak miejsca gdzie indziej, go tu nie trzymało… Czas był najwyższy na zmiany!\nWstał w zimny październikowy półmrok. Lubił chłodne mieszkania. W jego mieszkaniu temperatura nawet zimą nie przekraczała nigdy dwudziestu stopni. W drodze do łazienki musnął delikatnie palcami główkę gitary i zimne, stalowe klucze strun. Wsadził głowę do sypialni, by usłyszeć lub chociaż poczuć oddech i zapach śpiącej tam dziewczyny. Czasami musiał podejść do łóżka, aby przekonać się, że oddycha naprawdę i to ją często budziło, ale wiedzieli oboje, że nie ma rady, że musi. Po prostu nauczeni przykrym doświadczeniem oboje troszczyli się o siebie. Dziś Maja oddychała głośno, więc nie musiał wchodzić. Jego też nic nie bolało, a serce biło powoli i spokojnie. Wszystko było w porządku.\nPo dziesięciu minutach bezsensownego błądzenia po domu, zasiadł przy kuchennym stole z szarzejącym oknem w tle i próbował pisać. Zawsze mu nieźle szło, kiedy Maja u niego nocowała. Był wtedy spokojniejszy. Tak, spokojniejszy. – A czy mam powody, by w ogóle się niepokoić? – pytał sam siebie. – Chyba nie – próbował sobie odpowiedzieć uczciwie, ale odpowiedź zmieniała się w kolejne nieprzyjemne pytanie wywołujące jeszcze głębszy niepokój. Niemniej jednak lubił tę świadomość bliskości drugiej osoby i tak czy owak wiedział, że dobrze na niego ona działa.\nDziewczyna wpadała zawsze po północy pukając cicho. Całowała go w policzek nawet kiedy już spał albo gładziła po włosach, które ostatnio zaniedbał, znikała w łazience na szybki prysznic, rozkładała w sypialni albo salonie swoją pościel, którą uparła się kupić i trzymać w jego szafie „tak na wszelki wypadek” – jak to mówiła i po dwudziestu minutach od wejścia już spała. Rano około ósmej wstawała i w jego szlafroku robiła śniadanie, które nie kończyło się nigdy przed południem, a często przechodziło i w obiad. Stare dobre… No właśnie, co? – znów pytał samego siebie, ale bojąc się odpowiedzi odgarniał te myśli. Wtedy było jak dawniej z tym, że teraz byli sami. Zostali sami w tym mieście W. Piotr lubił te chwile bycia z kobietą bliską, a niewymagającą puszenia męskich piórek, pozornego starania się i wytwarzania na siłę erotycznej atmosfery. Nie musiał silić się na nic i niczego udowadniać. Ot po prostu siedzieli, jedli, gadali… Starzy znajomi, po prostu, a nie kobieta i facet, lub „facet i jego kobieta”. Były to jedyne chwile kiedy nie czuł się samotny, taki dziwnie tęsknie i boleśnie samotny, jak przez ostatnie dwa lata.\nNastawił wodę w ekspresie do kawy i zasiadł do odpalonego laptopa. Zanim kawa zaparzyła się pod wielkim ciśnieniem i wypełniła termiczny kubek, z którego lubił popijać przez cały dzień, odczytał jedynego maila jaki przyszedł tej nocy wśród reklam i spamu. Nie mógł uwierzyć, nie tyle w samą treść listu, co w podpis pod nim złożony – Bosa. Oparł się mocno odchylając w krześle, mierząc z daleka ten list, ten podpis, tak jak to czynią dalekowidze, odsuwając na wyciągnięcie ramion od oczu gazetę, by lepiej widzieć nowiny, i zastygł, zapadł się we wspomnienia, odleciał w daleką przeszłość.\nBosa – to było nazwisko. Tak nazwisko, ale używane przez nich wszystkich jak imię albo przezwisko. Nazwisko jego koleżanki z liceum. Sąsiadki z jednej ulicy, dziewczyny z sąsiedztwa, którą znał od urodzenia, i owszem, przyjaźnił się z nią, a co ważniejsze, a co teraz go tak zdziwiło, bo wysunęło się na czoło wszelkich wspomnień, podkochiwał się skrycie marząc nocami o bliższym spotkaniu, pocałunku, trzymaniu za ręce czy wspólnej ucieczce na letnie wakacje pod namiot tam nad jezioro...\nList był lakoniczny, jak dawny telegram, tylko nieprzerywany bezsensownymi słowami „stop”: „Zapraszamy na imprezę z okazji spotkania klasy IVc LO w S. rocznik, 91. 10 listopada br., wiadomo gdzie, czyli tam gdzie zawsze, od 19.00”. I tylko tyle. I tylko jeszcze ten podpis i za nim ukryta Ewa Bosa.\nWstał po kawę, zakręcił i pomieszał kubkiem. Stanął przy oknie gapiąc się tępo w witającą nowy dzień stolicę. Myślał o liście, spotkaniu po latach, o Bosej, o sobie, i o sobie i Bosej teraz i sprzed lat. Kilka razy, zwłaszcza od czasów Facebooka, Naszej Klasy i innych takich „ożywiaczy społecznych”, jak je nazywał, dostawał takie zaproszenia. Właściwie przychodziły co roku, w kwietniu lub w marcu, ale zawsze je lekceważył, nauczony niewypałem 10. rocznicy matury, na której był i żałował do dziś, że był, bo przerodziła się ona w festiwal próżności i pokaz sukcesów życiowych kolegów z klasy. Wszystko skończyło się prawie mordobiciem i płaczem tych idiotek z Naszej Klasy – jak je teraz nazywał. Żenada i kac moralny tego co nie robił, a tylko widział. Tamte zaproszenia wysyłała jednak zawsze Sylwia, ich przewodnicząca i baba od organizacji wszystkiego. To ona zawsze je podpisywała, krótko i rzeczowo: „Przewodnicząca klasy Sylwia”. Teraz, nie wiedzieć czemu, podpisała się Bosa.\nMimo woli wrócił pamięcią do tamtych lat, kiedy jeszcze chodził do szkoły. Boże, to było prawie dwadzieścia lat temu – myślał w gruncie rzeczy z wymuszonym przerażeniem, bo przecież wcale nie czuł tych lat, nie ciążyły mu one, nie miał czego żałować, za niczym konkretnym wreszcie nie tęsknił. On przecież wciąż w swoich szkolnych wspomnieniach stoi na scenie z gitarą i mikrofonem, a nie w klasie i nie przy tablicy z kredą i pomiętym zeszytem. Wciąż stoi na scenie domu kultury w S. i gra koncert ze swoim zespołem! Wciąż jest przecież tak samo młody, wspomnienia są tak żywe, barwy tak niewyblakłe… Wciąż z najlepszym składem jaki kiedykolwiek miał! Ze swoimi najbliższymi przyjaciółmi. On gra na basie, a Kamil siedzi za bębnami – to ich sekcja rytmiczna i serce dudniące! Krzysztof Tomiak vel Mały na gitarze, Adam, brat Kamila na drugiej gitarze i vocalu! To oni! Co oni grają? Boże! to The Cure! Ich długie włosy, tak miał, mieli kiedyś długie włosy, ta podbudowana tanim winem lub kwaśnym piwem pewność siebie, bez prowincjonalnych kompleksów i strachu o przyszłość, której i tak przecież nie było… Nie oni grają Pistolsów! Ciarki biegną mu po plecach w górę i w dół, a oczy wypełniają się łzami szczęścia. Odleciał daleko, daleko. Boże! Co oni robią? Co oni grają? Słyszy pierwsze riffy „Master of Puppets” Metallicy, które z gitary Małego lecąc jak błyskawice, tną publikę na paski, na strzępy! Jaka to siła! Mają władzę nad światem! Tak nie inaczej, władzę nad całym światem. Czwórka młodych ludzi, chłopaków w skórzanych kurtkach! „Four horsemen!” – tak o sobie myśleli, byli jeźdźcami burzy, którą ujarzmili i trzymali na krótkich smyczach. Głowy im skaczą, a wiatr wieje we włosach! Mega mosh rodem z San Francisco z samej Bay Area. Wtedy każdy z nich chciał być Kalifornijczykiem z San Francisco, o długich włosach rodem jeszcze z High Ashbory, z gitarą, deskorolką po próbie i czapeczką z daszkiem do tyłu, w trampkach, a zimą w martensach. Czy może być coś lepszego, coś pełniejszego? Czy mogło być jakieś lepsze marzenie dla chłopaka z prowincji komunistycznej Europy końca lat osiemdziesiątych, kiedy to czuło się, że lody pękają, a świat się odmienia? A teraz to co? Nirvana? Niemożliwe, ona jeszcze wtedy światu nic nie dała, jeszcze nic im nie podarowała, bo po prostu nie mogła, jej jeszcze zwyczajnie nie było. To ich własny utwór, ich kompozycja i jego, Piotra, tekst. Jest szczęśliwy i taki dumny w tej małej mieścinie, na scenie domu kultury wybudowanego w międzywojniu przez towarzystwo „Sokół”! Muzyka, słowa i zespół młodych ludzi, przyjaciół – to pełnia! I jeszcze to miejsce, miasto, które już wkrótce opuszczą na zawsze. Marzenia?! Czy można mieć więcej? Jasne, że nie! Tak wtedy myślał, tak myślał i teraz.\nDlatego właśnie szkoła nigdy nie była dla niego klasą z ławkami i grzecznymi panienkami z kucykiem albo warkoczem oraz młodzieńcami w mundurkach z obowiązkową czerwoną tarczą na ramieniu, na przedramieniu, tak dla buntu, dla szpanu, bo w końcu to wciąż jeszcze lata osiemdziesiąte. To nie była nauka, no chyba że wiersze, bo po prostu je kochał prawie tak bardzo, jak muzykę, chociaż nauczyciele niezbyt łaskawie słuchali jego ich interpretacji. Szkoła to nie było też odrabianie nudnych zadań domowych – te można było odpisać w zadymionym i śmierdzącym szkolnym kiblu na prawym lub lewym kolanie. Tego w pamięci nie miał, nie nosił tego ze sobą przez życie. Nie dlatego, że wcale się nie uczył – ale dlatego, że go to nigdy naprawdę nie interesowało. Zmarnował w szkole, w liceum, przynajmniej dwa, z czterech spędzonych tam, cennych lat życia – tak zawsze myślał, tak czuł.\nSzkoła to była dla niego scena, próby, dwanaście godzin ćwiczenia jednego riffu, jednego przejścia, aż do zawrotów głowy, do upadku na łóżko i natychmiastowego snu.\nSzkoła dla niego to koncerty i próby, piszczące dziewczyny pod sceną, to marzenie o festiwalu w Jarocinie, tanie wino, jak wena szklana przelewana w nabrzmiałe żyły i ta siła, ta siła fatalna pchająca ich do przodu, ale i do zatracenia i wiara, wiara w to, że mimo wszystko coś tam jednak jest, tam, to znaczy w przyszłości i można to mieć, ale tylko dzięki muzyce! Muzyka? Boże, kiedy to było? Kiedy ostatnio z kimś grał? Przeszły go dreszcze wstrętu do samego siebie.\nZ zamyślenia wyrwał go o 6.30 kuchenny zegarek, z budzikiem nastawionym automatycznie na radio – program trzeci. Jedyne radio jakiego słuchał i to od dawna, prawie od urodzenia. A to za sprawą mamy i jej wielkiej miłości do tejże rozgłośni. Podobno matka wkładała mu małe radyjko już do łóżeczka i głębokiego wózka, bo tylko wtedy naprawdę był spokojny i sprawiał wrażenie zadowolonego. Nikt nie pamiętał tylko czy była to już wtedy rzeczywiście radiowa Trójka, czy może inna rozgłośnia Polskiego Radia. Miłość matki do radia (a jak podejrzewał, z wiekiem coraz bardziej się utwierdzając w swoich domysłach, miłości przede wszystkim do radiowych męskich głosów, które tylko tam można było usłyszeć), nie opuściła jej do samej śmierci w szpitalnym łóżku. Wtedy też grało cicho małe tranzystorowe radyjko nastawione na Trójkę. Teraz on przejął radiową pałeczkę, schedę po matce, w postaci radiowych upodobań, bo tej tandetnej papugi telewizji nie znosili oboje. Tak, przejął schedę, bo jego mama nie żyła już od trzech lat, ale pozostawiła po sobie to przyzwyczajenie do cicho brzęczącego w kuchni radyjka, zawsze grającego Trójkę i czarnej mocnej kawy, której zapachem przesiąkły jego wspomnienia.\nOboje uwielbiali te samotne chwile i zimowe wieczory przy liście przebojów, kiedy to ojca oczywiście nie było, bo wiadomo – pracował, bo wiadomo – jak większość mężczyzn z S. pracował w delegacji na zagranicznym kontrakcie. Oni sami we dwoje, a wokoło na przykład stan wojenny i kolejna zima stulecia w niedogrzanym bloku z wielkiej płyty. A niech hulają – ojciec, śnieg i Jaruzel! Nikt i nic im nie przeszkadzało. Świat zamarzł za oknem. W ich mieszkaniu za to było ciepło ich ciepłem, cicho ich radiem i całkiem bezpiecznie. To był ich czas, te lata osiemdziesiąte, więc żaden tam stan wojenny, powódź czy zima stulecia... Potem, kiedy Piotr z woli matki na początku, a później niesiony własną potrzebą i radością czerpaną z muzyki, nauczył się grać na gitarze, śpiewali sobie i grali piosenki Stachury, i może nie było to wtedy zbyt męskie, rock’n’rollowe, i pewnie wstydziłby się o tym powiedzieć kolegom z zespołu, ale teraz po tylu latach, we wspomnieniach, było to jak zapach dzieciństwa lub smak babcinej szarlotki. Nie musiał wracać do S., by coś sobie wspominać, wystarczyło że coś wspomniał, by do S. znowu powrócić.\n„Ale może lepiej pojechać?” – ta myśl mimo woli go męczyła. Wspomnienia, wspomnieniami, ale tam był przecież ojciec, z którym od śmierci matki bardzo się zbliżył i Wszystkich Świętych za pasem…\nU ojca nie był od lata, kiedy to wybrali się z Mają na kilka dni do S. Ojciec dość zabawnie nie przyjmował wtedy do wiadomości, że nie są już parą, ba, że w ogóle nie byli parą, a tylko przyjaciółmi i usilnie, nawet otwarcie, manifestował swoje, jak to ujął „parcie na wnuka”, bo przecież „wszyscy koledzy już mają” a „on nie”. Skrycie i podstępnie z szelmowskim uśmiechem i przymrużonym okiem, szykował im co wieczór we wspólnej sypialni z jednym wąskim łóżkiem, wietrzoną na balkonie co dnia i pachnącą lawendą, pościel w różowe kwiaty. Jeden komplet oczywiście – jedna poduszka i jedna kołdra. To wtedy ostatni raz Piotr spał razem z Majką i było im dobrze (dlaczego więc przestali? sam nie wiedział), a ojciec to wyczuł i powtarzał dręcząc ich niemiłosiernie, że jeśli Kamilowi i Ani się poszczęściło dać Wronie wnuka, to im też może się udać i nie muszą nawet brać ślubu („Do diabła z klechami, i ich czarnym zabobonem!” – tak mawiał wciąż uważając się za postępowego komunistę). Wszystko inne jest nieważne, jemu zależy tylko na wnuku…\n„Może faktycznie lepiej pojechać i na kilka dni rzucić to wszystko tutaj?” – Piotr bił się z myślami. „Można by posprzątać groby, odwiedzić ciotkę nad jeziorem w G., wziąć ze sobą rower i pojeździć po okolicznych lasach i górkach, chociaż trochę tam pobiegać, zmienić klimat…” Wreszcie nic ważnego tu do roboty nie miał. Z Filipem, swoim współpracownikiem od scenariuszy do głupawych seriali, często rozstawali się na dłużej, kombinując kolejne odcinki, ba nawet prawie całe sezony, samemu. Potem do siebie wracali jak stare dobre małżeństwo i nie było z tym nigdy problemów, kłótni o kasę czy rozpadów związku z łzawymi scenami. A teraz? Mógłby jechać, tym bardziej teraz, kiedy pracowali nieprzerwanie, świątek piątek, od września i mieli niezły zapas, taką „górkę”, jak na to mówili, na kilka miesięcy. „Chyba pojadę!” – to była ostatnia myśl, może jeszcze nie decyzja, ale już coś na jej kształt i podobieństwo… – „Ciekawe co mi doradzi moja Maja?” – zrzucił na nią ostatnią niepewność, z góry przewidując co mu odpowie.\nMaja stanęła na środku kuchni opatulona w kołdrę. Na nogach miała wysoko podciągnięte jego narciarskie skarpety. „Skąd ty je wzięłaś?” – pomyślał Piotr, ale nie spytał. Ziewając przeciągle i poprawiając kołdrę, odsłoniła swój nocny strój, który składał się z białych majtek i białej koszulki z długim rękawem. Przez chwilę pokazała mu swoje dość szczupłe, dziewczęce niemal uda i kruczoczarne, poplątane teraz, sięgające pasa, indiańskie włosy. Uwielbiał ją w takich bezradnych pozach, kiedy to mniej czy bardziej świadomie kusiła go i wzruszała zarazem niemal do łez, jak mała dziewczynka z obrazów Wyspiańskiego. Jej duże czarne oczy, wspaniale zazwyczaj roześmiane, a jednak jeśli się lepiej przyjrzeć, głębokie i nieprzeniknione, jak oczy czarnej pantery, prawie teraz niewidoczne, bo jeszcze niezupełnie otwarte i zaspane, powodowały w takich chwilach u niego bezradności – jak córkę wziąłby ją w ramiona i przytulił do siebie klepiąc przez kołdrę po pupie i wybaczając nawet najcięższe grzechy i przewinienia. Usiadła blisko niego, poprawiając znów kołdrę i oparła mu głowę na barku. Pachniała dzieckiem i snem.\n– Włącz ogrzewanie, bo nie wytrzymam w tej psiarni – poprosiła z wyrzutem niskim chrapliwym głosem, zabierając się jednocześnie do jego kubka z kawą, którego sprytnej zakrętki nigdy nie nauczyła się otwierać. Spojrzała jednocześnie na ekran otwartego laptopa, szybko przeczytała wiadomość, nawet nie udając, że tego nie robi i pięknie artykułując wybuchową głoskę „b”, wypowiedziała wcale nie sennie już słowo – zaklęcie: „Bosa”…\n– To moja koleżanka z klasy… – wyjaśnił Piotr wskazując palcem na ekran laptopa i uprzedzając jej ewentualne pytanie. – Koleżanka z dzieciństwa, jeszcze… Jeszcze starsza… Z jednej ulicy… Z jednego podwórka i z piaskownicy… – dodał i chrząknął zarazem, jakby zmieszany i zmuszony do niewygodnych wyjaśnień czy zwierzeń. Wstał żeby odkręcić kuchenny grzejnik i wstawić wodę na herbatę. Czas był najwyższy zacząć śniadanie.\n– No? – Leniwie westchnęła Maja i śledziła jego ruchy czekając na ciąg dalszy wyjaśnień, bo wiedziała, że powie jej wszystko, być może nawet coś zmyśli, pogubi się we wspomnieniach, jak zawsze wracając w nich do S., albo uroczo przyłapie sam siebie na kłamstwie zmyślenia i będzie się z tego tłumaczył długo i tak wyjątkowo zabawnie i nieporadnie, wiedząc, że ona przecież niczego mu nie ma za złe i o nic go nie oskarża, o nic go nawet nie pyta. Cieszyła się tylko, że są razem i że jeszcze ze sobą gadają. Opowieść właśnie się zaczynała. Mieli cały poranek, dawno się nie widzieli, byli stęsknieni i wystarczyło tylko umiejętnie prowadzić tę grę, żeby miło spędzić kilka godzin zanim wyjdzie się w inny, nie zawsze przyjazny świat miasta W.\nMaja szykując śniadanie – obowiązkowo „śniadanie mistrzów”, jak je nazywali, czyli jajecznicę i owsiankę – po raz kolejny wysłuchała opowieści o wspólnych latach szkolnych Piotra i braci Wronów. Większość z historyjek znała na pamięć, bo przez czas ich znajomości i pracy w firmie, nasłuchała się rożności, w różny sposób podawanych, różnie przyprawianych i w różny sposób komentowanych. Wszystko zależało bowiem od opowiadacza, czyli jego zaangażowania emocjonalnego w wydarzenie, jego perspektywy i jego aktualnej kondycji, a z tym bywało doprawdy różnie – od pełnej euforii do załamania nerwowego i ciężkiej depresji. I tak opowiadania o tym samym wydarzeniu słyszane z ust Kamila, jego brata Adama i czasami ojca Piotra i samego Piotra wreszcie – zawsze były trochę inne i inaczej skomentowane, inaczej wysmażone, przyprawione i podane. Niby to samo, a zawsze smakowało inaczej. Ale z ust Piotra wszystkie historyjki zawsze były najlepsze, smakowały najlepiej. „Ma chłopak gadane” – tak zawsze z dumą chwaliła się nim w towarzystwie. Nie rozumiała tego zupełnie, jak to możliwe, ale zawsze jego wersje były świeże i soczyste, nawet jeśli już je znała i zdążyła się nimi znudzić. Piotr dzisiaj, mówił dużo, ale jakoś nieskładnie, nieprecyzyjnie i wyraźnie nie był w najlepszej formie, bo robił przerwy, gubił i mieszał wątki, zawieszał się, gdzieś odpływając myślami i nie wracał zbyt długo. Jednym słowem robił dzisiaj w opowieści bałagan, a ona nie tego chciała. Dlatego zadała mu jedno pytanie, które jak celne trafienie, zmieniło go bardzo, usadowiło na miejscu i pozwoliło mu wreszcie spokojnie mówić, jej dając szansę na satysfakcję ze słuchania.\n– A Bosa? – spytała.\nI to wystarczyło! Piotr, jak zaczarowany, powrócił do najważniejszego roku swojego życia, tak o nim często mówił i myślał, to jest do roku 1991. Opowiedział Mai o Bosej, powrócił do, jak sądził, najważniejszej chwili także w jej – Bosej – całym życiu, do wakacji po maturze i do głośnego wypadku, który wstrząsnął małą mieściną S. na bardzo długo. Który wśród wielu mieszkańców tej pipidówki, wraz z jej okolicznymi przydatkami, a zwłaszcza dla rodzin i znajomych państwa Bosych oraz państwa Poznańskich, często pojawiał się w rozmowach do dziś, pomimo upływu prawie 20 lat.\nByło lato roku ’91. Zdaje się, że początek wakacji, zaraz po maturach i egzaminach wstępnych na studia, kiedy to wszyscy absolwenci miejscowego liceum wybrali już swoją przyszłość i w większości postanowili uciekać z S. gdzie pieprz rośnie, zasilając tym samym własną osobą, tak zwany „wielki świat”. Bosa i jej ówczesny chłopak, a w zasadzie już oficjalny narzeczony, Olaf Poznański też wybierali się w świat, na studia do P. Wielki świat zaczął się właśnie przed nimi otwierać, a wielkie plany co do dalszej kariery i wspaniałego życia tej pary napisane już wcześniej, właśnie zaczynały się realizować. Jak się potem okazało plany, na długo przedtem, wyreżyserowane przez rodziców, zwłaszcza przez matkę Olafa – miejscową lekarkę i jego ojca – dyrektora miejscowego szpitala. Dość powiedzieć, że Ewa i Olaf szczęśliwie zdali maturę i trudne egzaminy na medycynę i już wkrótce mieli wyjechać do miasta P., by tam, wspierani przez rodzinę Poznańskich, uczyć się tego szlachetnego fachu. Licho jednak nie śpi, bo nie sypia nigdy, cierpiąc na bezsenność i pracoholizm nadmierny i nie spało także tego feralnego lipcowego popołudnia, kiedy to oboje narzeczeni wracali autem rodziców Olafa znad pobliskiego jeziora i popularnego kąpieliska w K. Wspaniały dzień spędzony w gronie przyjaciół, (Piotra i Kamila z nimi nie było, bo w zasadzie nigdy nie byli przyjaciółmi Olafa – chłopaka z trochę innego niż oni świata, a poza tym przecież oni grali już muzykę gdzieś w jeszcze większym mieście W.) skończył się tragicznie. W miejscowości G. na niebezpiecznym zakręcie, czarne bmw starych Poznańskich, wpadło w poślizg i z wielką siłą uderzyło w drzewo. Samotne, jedyne tutaj, jak postrach, drzewo. Na drzewie owym, które bezsenne i pracoholiczne licho sobie upatrzyło i umiłowało szczególnie, zatrzymało się już, z różnym skutkiem (często tragicznym), wiele aut i motocykli, dlatego też wszyscy miejscowi wiedzieli, jak niebezpieczne jest to miejsce i że należy tu radykalnie zwolnić nawet latem, nawet przy dobrej pogodzie. Przydrożne krzyże i znicze zawsze tutaj płonące oraz motocyklowy kask przybity do drzewa, cicho, ale wymownie naznaczały ten lokalny zakręt śmierci. Olaf też o tym wiedział, znał to miejsce, bo jeździł na kąpielisko do K., jak oni wszyscy, od dziecka. Ufny jednak w swoje rajdowe umiejętności i doskonałość niemieckiej maszyny, nie chciał pamiętać o fatum miejsca, zwalnianiu, niebezpiecznym zakręcie, i samotnym drzewie. Uderzył z potworną siłą lewym bokiem bmw w samotne, jedyne tutaj, jak na postrach stojące w tym miejscu, drzewo. Zginął na miejscu, jednak nie od miażdżącej siły uderzenia, a nieszczęśliwie przebity na wysokości klatki piersiowej, jedyną nisko wyrastającą z owego drzewa gałęzią. Gałąź przeszła nie przez drzwi, ale przez otwarte okno i nieprzycięta przez nikogo zawczasu, przeniknęła bez przeszkód do wnętrza auta i do serca chłopaka. Nawet gdyby otarli się tylko o drzewo w tym miejscu, a nie uderzyli tak mocno, Olaf i tak by nie przeżył. Traf chciał i licho zabezpieczyło się podwójnie.\nŚmierć dziewiętnastolatka, kimkolwiek by nie był, zawsze jest wielką tragedią i początkiem rozpaczy dla tych co kochali, a pozostali wśród żywych, by dalej się z życiem zmagać. Nie inaczej było z jego rodzicami. Matka Olafa nie pozbierała się po tej tragedii już nigdy. Zaniedbała praktykę lekarską i pogrążała się stopniowo w otchłani swojego smutku, by zatonąć na koniec w alkoholu. Ojciec jakoś sobie poradził, skupiając się na młodszej córce i pracy w szpitalu. Dość powiedzieć, że żył w S. do dziś.\nEwa Bosa przeżyła wypadek. Nie było krwi, złamań, nawet siniaków czy otarć. Cud – tak wszyscy mówili, bo podobno z takich wypadków się nie wychodzi cało, jeśli już w ogóle zdoła się ujść z życiem. Świadkowie i ci, którzy pierwsi udzielali jej pomocy twierdzą, że jak gdyby nigdy nic, siedziała skromnie i cicho, jak we śnie błogim pogrążona, na swoim siedzeniu, przypięta wzorcowo pasami i nawet nie wyglądała jak ktoś, kto stracił przytomność. Podobno tylko spała. Niestety, było to mylące, były to tylko pozory. Coś się jednak stało i musiało dojść do jakiegoś urazu, bo Ewa na pół roku zapadła w śpiączkę bezpośrednio w wypadku nie odnosząc żadnych fizycznych obrażeń. Od tej chwili, na całe pół roku, a niektórzy twierdzili, że i do dziś, czas dla Ewy Bosej zatrzymał się w miejscu, cokolwiek miało to znaczyć.\nPiotr nie znalazł przez dłuższą chwilę odpowiednich słów czy może sił, żeby opowiedzieć Mai co stało się z Bosą po przebudzeniu. Może sam nie wszystko wiedział lub nie pamiętał? Mówił zawsze, że nie byli wszak z Bosą zbyt blisko. Jedna szkoła, jedna klasa, wspólne dzieciństwo, to za mało według niego, żeby z kimś być blisko. Poza tym kiedy doszło do wypadku nie mieszkał już w S.\nMaja znała go dobrze – nigdy nie lgnął do ludzi, nie słuchał plotek, a to co ważne dla niego teraz, szybko stawało się nieistotne już jutro, więc o wielu rzeczach po prostu nie pamiętał. „Zapominanie to dar” – tak mówił na swoje usprawiedliwienie. Tym razem, teraz i tak opowiedziana historia Bosej, wyraźnie go wzięła i Maja wiedziała, że musi tylko poczekać, a z dalszą opowieścią wszystko będzie dobrze. Ciąg dalszy nastąpi gdy tylko się ułoży.\nWreszcie kiedy posprzątali już kosmiczny bałagan jaki robiła zawsze w jego kuchni Maja, przygotowując śniadanie, albo nawet zwykłą kawę (często znajdowała i wyjmowała i używała, co gorsze, takie ustrojstwa kuchenne o istnieniu których i ich egzystencji cichej w swoim mieszkaniu, Piotr nic nie wiedział), usiedli w salonie i Piotr nastawił płytę „Desintegration” brytyjskiej grupy The Cure. Stara płyta jeszcze z czasów licealnych z bardzo anachroniczną perkusją i udziwnionym na siłę elektronicznym brzmieniem, podobnym do brzmienia grup spod znaku legendarnej wytwórni 4AD, ale i o niezwykłym klimacie charakterystycznym raczej dla could wave. Winylowa płyta trzeszcząc co nieco grała, a opowieść snuła się dalej.\nPo pół roku Ewa Bosa nagle, tak jak zasnęła, tak się i obudziła. Była słaba i wyczerpana długim snem i leżeniem w szpitalu, ale szybko odzyskiwała siły i nabierała apetytu na nowe życie. Na zupełnie nowe życie – podkreślił Piotr. Już po miesiącu rehabilitacji wróciła do domu i mogła wyjść z niego na spacer, oczywiście pod czujnym okiem swojego ojca, dla którego Ewa, córka jedynaczka, była zawsze oczkiem w głowie.\nBył tylko jeden problem – Ewa twierdziła, że nic nie pamięta. To znaczy pamiętała i poznała swoich rodziców i swój dom, ale na przykład rodziców Olafa już nie. Rodziców, którzy nawiasem mówiąc bardzo zadbali o niedoszłą synową, używając wszelkich możliwych koneksji, by zapewnić jej najlepszą opiekę lekarską i pielęgniarską, często samemu długie godziny spędzając przy łóżku chorej. Dziwne było też to, że Ewa rozpoznawała tylko niektórych przyjaciół, koleżanki i kolegów, serdecznie się z nimi witając, a innych czasami o wiele bliższych jej kiedyś nie poznawała i dziwiła się, jakby spotykał po raz pierwszy obcych sobie ludzi, a nawet wrogie istoty, których należy się bać i za wszelką cenę unikać. Potem nastąpiła rzecz najdziwniejsza – Bosa zaczęła zdradzać umiejętności, jakby to powiedzieć, Piotr szukał przez moment odpowiedniego słowa, paranormalne, a raczej ponadnaturalne. Zaczęła nagle diagnozować, a co najważniejsze bardzo fachowo i umiejętnie leczyć, ludzkie choroby i przypadłości. Efekty były zdumiewające! Zachowywała się przy tym niezwykle profesjonalnie, jak lekarz, a nie jak było nie było, tylko niedoszła studentka medycyny. Jakby i tego było mało zaczęła zdradzać wielkie zainteresowanie ziołolecznictwem, wiele o tym czytała, sama zbierała na łąkach, w ogrodach, parkach i lasach, wszystko co do leczenia, według niej, mogło się przydać i wkrótce zaczęła leczyć ludzi przyjmując ich zupełnie otwarcie w domu rodziców. Zyskała tym sobie sławę w bliższej i dalszej okolicy, a co najważniejsze ludzki szacunek i wdzięczność.\nNa studia medyczne nigdy nie poszła, nigdzie nie uczyła się dalej. Matura zdana na pięć była całym jej formalnym wykształceniem. Z tego co Piotr wiedział, przede wszystkim od swego ojca, po śmierci matki, Ewa rozbudowała gabinet przyjmując pacjentów często po dziesięć i dwanaście godzin dziennie, bo jej renoma i dobra sława, a i bezinteresowność leczenia za przysłowiowe „co łaska” lub zupełnie za darmo, przysparzały jej wielu pacjentów z odległych często zakątków regionu, a nawet kraju. Za zarobione na leczeniu pieniądze, odnowiła stary dom, jeszcze po jej dziadkach i żyła samotnie, ale szczęśliwie tylko z kochającym ją ojcem i psem.\nIch rodzice, to znaczy Ewy Bosej i Piotra, to starzy znajomi z jednej ulicy, właściwie sąsiedzi, a ich ojcowie to koledzy z pracy. Tacy „co to niejedną budowę razem przepili…” – tak lubili o sobie myśleć i mówić. No właśnie, jedno im pozostało z czasów świetności – do tej pory przepijać do siebie lubili i często się odwiedzali przysparzając Ewie nie lada kłopotów, bo wspominkowe spotkania staruszków, pomimo wieku i nie najlepszego już zdrowia, stawały się suto zakrapianymi kolacyjkami, po których nawet ziółka i witaminki Ewy z trudem przywracały ich normalnemu życiu. Nawet kiedyś będąc w S. Piotr musiał rano odebrać strasznie skacowanego ojca, który u Bosych spędził wieczór i noc. Ewa nawet go wtedy zapraszała do siebie na kawę, ale Piotr wymówił się od kawy i dłuższej rozmowy ze swoją koleżanką, która bardzo miło i szczerze – a to zapamiętał dobrze – się do niego uśmiechała. Uśmiechała się jakby w ogóle nie minęły te wszystkie lata i w dalszym ciągu bawili się razem we wspólnej piaskownicy. Mimo to Piotr o Ewie nie wiedział za wiele, a i widział się z nią przez te wszystkie lata tylko kilka razy, niewiele z nią rozmawiając. Były to nic dla nich nie znaczące spotkania z okazji kolejnych zjazdów klasowych. W gruncie rzeczy byli sobie zupełnie obcy. Dwadzieścia lat to przecież szmat czasu – próbował się dziwnie usprawiedliwiać, bezradnie wzruszając ramionami.\nPłyta The Cure, jak wszystko w życiu, a zwłaszcza to, co najlepsze i mogłoby trwać wiecznie, dobiegła końca. Było koło południa, kiedy Majka zadała mu to pytanie, na które czekał i na które tak długo szukał po swojej głowie nieuchwytnej odpowiedzi.\n– I co, pojedziesz?\n– Tak, to już postanowione! – odpowiedział trochę za głośno, trochę zbyt sztucznie, trochę zbyt pewnie. – Ale muszę sobie kupić garnitur, a ty mi jak zwykle pomożesz… – próbował ukryć swój dziwny stan i dziwnie brzmiącą odpowiedź sprzed chwili.\n– O nie! Litości – jęknęła Maja. – Znowu czarny i znowu do ślubu? – roześmiała się.\nRoześmiali się oboje na wspomnienie ostatniego garnituru, jaki razem dla Piotra kupowali. Wtedy sprzedawca wziął ich za parę narzeczonych szukających czegoś na własny ślub. Wypytywał o kolor sukni ślubnej panny młodej i polecał tylko czarne garnitury o klasycznym kroju do klasycznej białej sukni z welonem, jaką wymyśliła sobie na poczekaniu Maja.\n– Nie, tym razem kupuję szary! – dumnie, zadzierając do góry brodę powiedział Piotr. – Trochę siebie rozjaśnię – dodał z dumą małego chłopca.\n– Niech zgadnę, tylko taki ciemnoszary, że prawie czarny? – spytała Maja, zrzucając z siebie zupełnie kołdrę, rozgrzana śmiechem i dobrymi wspomnieniami.\n– Skąd wiesz, ty małpo? Ty czarownico? – Piotr wziął ją w ramiona i przytulił do siebie, mocno zaciągając się jej zaspanym jeszcze zapachem.\n– Oj, coś mi się wydaje, że to się wszystko źle skończy, głuptasie, a czarownicą to wcale nie ja tutaj jestem, o nie. – Pogroziła mu palcem i pocałowała w nieogolony policzek wyskakując jednocześnie z jego ramion i prezentując wszystko co z tyłu miała tak piękne. W drzwiach do saloniku zatrzymała się i odwróciła do niego, powstrzymując przedramieniem rozfalowane pod białą koszulką duże piersi i uśmiechnęła się jeszcze raz w zawadiacki sposób ze słowami – Szykuj się rycerzyku, jedziemy po szary garniturek i wcale nie czarny i nie taki ciemnoszary, bo coś mi się zdaje, ba, jestem pewna, że jakaś żałoba się właśnie dla ciebie skończyła! – I wytknęła język.\nChwilę po osiemnastej, obładowany zakupami i z nowym garniturem, Piotr wrócił do domu. Kupił też przy okazji nowe buty i kilka drobiazgów jak zapas kawy Jamaica Blue Mountain, która ostatnio mu najbardziej smakowała, trochę aromatycznej Kenii dla ojca, bo ta z kolei starszemu Roszczyckiemu przypominała kawę, jaką pijał w krajach arabskich w czasie kontraktów, nowe struny do gitary ojca i nowe perfumy, które wybrała mu Maja, zmuszając wręcz do tego zakupu. No tak i kupił oczywiście nową książkę swojego ulubieńca z RPA J.M. Coetzee. Samą Maję Piotr odwiózł do pobliskiej japońskiej restauracji, w której była albo kelnerką, albo barmanką, albo kimś kto przygotowywał na oczach klientów wymyślne sushi i nalewał tę ich wódkę. Nie mógł nigdy zapamiętać tej dziwnej nazwy. Nie nazwę sake, a nazwę tej osoby od wszystkiego… Maja obiecała wpaść jutro i się z nim pożegnać, ona też z początkiem listopada leciała na kilka dni do Londynu nacieszyć się swoją chrześniaczką, córką Kamila i Ani.\nW domu, uśpiony komputer włączony rano w kuchni, wciąż działał i to było normalne, wyłączał go tylko na noc. Piotr bez głębszego namysłu sprawdził pocztę usuwając wszystkie śmieci i odpisał na porannego, a w zasadzie nocnego jeszcze maila od Bosej: „Dziękuję. Będę na pewno. Piotr Roszczycki”. Kropka. I tyle.\nWyłączył komputer i przeniósł się do salonu. Rozpakował garnitur i dwie białe koszule, bez kołnierzyka, ze stójką jakie nosił ostatnio mistrz Waglewski. Odwiesił je na wspólnym wieszaku i wraz z garniturem zapakował do specjalnego podróżnego pokrowca. Ojciec mu na pewno wszystko pięknie odprasuje – pomyślał. W końcu podszedł do płyt i wybrał trochę rozmyślnie, a trochę na chybił trafił, czarny album Metallicy. W gruncie rzeczy nie cierpiał tej płyty od chorzowskiego koncertu w ‘91, kiedy to po raz pierwszy usłyszał kilka nowych wtedy kawałków i zobaczył nową twarz tego zespołu i od kiedy Mały puścił mu całą tę płytę w sierpniu tamtego roku, na swoim nowym supersprzęcie. Piotr płytę tę uznawał za zdradę jakichś, sam nie wiedział jakich, wartości i zaprzedanie się brudnej komercji. Była to dla niego wieśniacka kowbojszczyzna, (nie obrażając porządnego country czy amerykańskiego southern rocka), obliczona na zysk i łatwy poklask oraz co najgorsze, bez młodzieńczego i co najważniejsza tego europejskiego, może trochę garażowego ducha! Ducha buntu, niezgody, ducha podziemia… Każdy inny zespół mógł tak grać i Piotr zaakceptowałby to bez mrugnięcia okiem, słuchałby i cieszył, ale nie jego Metallica! Nie Metallica z Kalifornii z San Francisco z Bay Area! James Hetefield w kowbojskich butach i w kapeluszu, bez deskorolki i czapeczki włożonej daszkiem do tyłu był nie do przyjęcia. To już nie był muzyczny underground, a mainstream, jak powiedzielibyśmy dzisiaj. Ale, jak na pocieszenie, był tam, na tej płycie, jeden utwór „My friend of misery” z przepięknym tematem basu w wykonaniu Jasona Newsteda. Niby nic szczególnego, ot temacik, ot solo, a jednak… Zawsze go to brało. Najczystszej próby diamencik smutku zaklęty w kilka dźwięków surowych i oszczędnych, ale po co więcej. Ten i tylko ten moment na tej czarnej płycie lubił. Właśnie tego chciał posłuchać w tej chwili. Nie wiedział tylko czy włączyć samą solówkę, czy cały utwór. Zdecydował się na całość, a do owego basowego solo, rozgrzał lampowy piecyk Fendera i podłączył do niego Czarną. Zaszemrało, zabuczało, zawarczało, aż wreszcie zagrało. W tej chwili byli razem na scenie, Jessy Newsted i on na swoich basowych gitarach. Grali piękne i smutne, niemożliwie smutne, solo zimnych dźwięków, czekając aż przejmie je Kirk Hammet i rozwinie wszystko w swoją gitarową feerię barw i przeróżnych dźwięków, które tylko on potrafił wyczarować ze swoich sześciu strun i utrzymać na wodzy. Pięknie? Było pięknie. Przepięknie!\nGrał później do ósmej różne kawałki nie przejmując się sąsiadami z naprzeciwka, którzy zawarli z nim pakt o nieagresji: on mógł grać dowolnie głośno do dwudziestej, a w zamian oni podsyłali mu raz w tygodniu syna, żeby go uczył gry na gitarze. Odpowiadało mu to, chociaż nie lubił chłopaka, a i grywał ostatnio nieczęsto. Nie żeby wcale nie lubił dzieci, nie. To raczej małe dzieci uwielbiały jego i zawsze same gramoliły mu się na kolana, traktując go bardziej jak rówieśnika, może starszego brata, a nie jak dorosłego mężczyznę. Ten jeden dzieciak sąsiadów szczególnie mu nie pasował, bo był jakby przejrzały na swój wiek. Bo był przemądrzały, arogancki, obnosił się z bogactwem rodziców, źle ich zarazem traktując, a co najgorsze nie miał talentu muzycznego i przy tym za grosz pokory. Piotr w duszy nazywał go małym sadystą, ale wiedział, że to nie jego wina, a raczej zasługa rodziców – zaniedbujących chłopaka emocjonalnie – dorobkiewiczów i bufonów. Mały nie szanował też instrumentu, pięknego Ibaneza, gwiazdkowego prezentu od mamy, dotykając go brudnymi rękami, rzucając na podłogę, kiedy mu coś nie szło albo szarpiąc struny, tak jakby chciał je pozrywać, poszczypać i zadać im fizyczny ból. Piotr tego nie znosił. Widział wtedy oczyma wyobraźni, jak dzieciak szczypie do krwi własną matkę po rękach i nogach, po delikatnej skórze na szyi. On sam wtedy czuł ten ból szczypanego ciała młodej kobiety – ból rwania strun. W pewnych sprawach sam był pedantem i miał obsesję na punkcie pięknych instrumentów, więc postępowanie dziecka drażniło go i stawiało wyraźny mur między nimi.\nOprócz słabości do gitar Piotr miał jeszcze jednego małego bzika – kochał także mechaniczne zegarki... Czyżby miał problem z uciekającym czasem? – często się nad tym zastanawiał. Coś jest nie tak? – pytał sam siebie? Czy boję się, że go zmarnuję, źle wykorzystam dane mi dni? Czy może już coś zepsułem i straciłem? Czy chcę cofnąć czas, żeby to koniecznie naprawić? – Tak, to chyba już prędzej – odpowiadał sobie nieco się tylko uspokajając myślą, że przecież to wszystko jest i tak niemożliwe, a cofanie czasu to mrzonka.\nSpojrzał z czułością i satysfakcją na Hamiltona jazz mastera w kolorze czarnym, którego nosił od kilku lat na lewym nadgarstku. Zawsze z wielką przyjemnością na niego spoglądał, tak było i teraz. Odetchnął z ulgą, bo cieszył go sam widok zegarka, a nie wskazywana przez niego godzina. Była ósma za dwie, więc czas był już kończyć tę grę.


Czy jedzenie mięsa jest szkodliwe? Jakie mięso jeść? Oto cała prawda - Dzień Dobry TVN\nAktualizacja: 8 stycznia 2019, 10:53\nDieta wegetariańska - czego nie jedzą wegetarianie?\nWegetarianizm a weganizm - czym się różnią?\nCzy warto jeść mięso? Jakie mięso jeść, a jakiego unikać?\nSpór o wołowinę - jeść czy nie jeść?\nZobacz też: Dieta wegetariańska i wegańska dla dziecka. Dobry pomysł?\nDieta wegetariańska polega na wykluczeniu ze swojej diety mięsa (czerwonego i białego). Wegetarianie rezygnują również z produktów pochodzenia zwierzęcego, w szczególności pochodzących z uboju, takich jak smalec lub żelatyna. Wyróżnia się różne odmiany wegetarianizmu, mniej lub bardziej rygorystyczne.\nWięcej tutaj: Przepisy dla początkujących wegetarian\nWegetarianin pod żadną postacią nie spożywa mięsa (czerwonego i białego), ryb, owoców morza oraz wszelkich produktów żywnościowych zawierających je w swoim składzie (tzw. dieta jarska). Najważniejsza różnica między weganizmem a wegetarianizmem jest taka, że dieta wegan kategorycznie wyklucza produkty pochodzenia odzwierzęcego.\nWeganie nie jedzą: jajek, nabiału (mleko, jogurty, sery, masło) czy miodu. Bardzo restrykcyjnie podchodzą do sposobu odżywiania.\nO tym czy jeść mięso czy też go unikać, mówi się od wielu lat. Pewne jest, że mięso białe (np. kurczak, indyk) ma mniej tłuszczu od mięsa czerwonego i teoretycznie powinno być zdrowsze. Z drugiej jednak strony należy pamiętać, że wybierając między kurczakiem a indykiem, lepiej wybrać indyka. Dlaczego? Mięso indyka będzie mniej nafaszerowane antybiotykami niż mięso kurczaka.\nJeszcze do niedawna eksperci żywieniowi twierdzili, że należy ograniczyć w diecie spożywanie mięsa czerwonego. Teraz ten trend się odwrócił i jedzenie czerwonego mięsa jest wręcz wskazane. Okazuje się, że chuda wołowina może być bardzo dobrym i zdrowym elementem zbilansowanej diety. Wołowina zawiera ok. 5 proc. tłuszczu. Wołowina dostarcza łatwostrawne i pełnowartościowe białko. Wołowina zawiera również łatwo przyswajalne żelazo, którego często brakuje w naszej diecie. Wołowina ma również witaminę B12 chroniącą przed anemią oraz kwas foliowy. W nowych zaleceniach dobrą, optymalną dawką są dwie porcje wołowiny na tydzień (w sumie około 300 gramów).\nJeśli chcesz zostać wegetarianinem i zrezygnować ostatecznie z mięsa, na pewno zastanawiasz się czym zastąpić mięso w swojej diecie i jak nie doprowadzić do ubytków ważnych witamin i minerałów w naszym organizmie.\nOto przykładowe produkty, którymi można zastąpić mięso w naszej diecie:\nZobacz więcej o dietach:\nIdealna sylwetka na wegańskiej diecie? To możliwe!


Księgarnia Lidla - najlepsze tytuły w najlepszych cenach - Gazetki promocyjne\nOpublikowano: 2021-04-20, wtorek\nZ okazji Światowego Dnia Książki w ofercie Lidla pojawiło się dużo znanych i popularnych pozycji książkowych. Swoją akcję sieć promuje hasłem „Dobra literatura w lidlowych cenach”.\nNajlepsze książki w Lidlu\nWspomniane ceny faktycznie mogą robić wrażenie, ponieważ są niższe od okładkowych. Oznacza to, że za wybrane książki zapłacimy mniej, niż pierwotnie ustalił to wydawca. Takiej okazji nie może przegapić żaden mól książkowy.\nZ najnowszej gazetki promocyjnej Lidla możemy dowiedzieć się, jakie pozycje trafiły do promocyjnej oferty. Coś dla siebie znajdą miłośnicy kryminałów, w tym takich autorów, jak Remigiusz Mróz, Wojciech Chmielarz czy Hanna Greń (ceny od 24,99 zł), reportażu oraz biografii (ceny od 29,99 zł). Na półkach nie zabraknie także ciekawych poradników i literatury obyczajowej (ceny od 29,99 zł) oraz książek kulinarnych na czele z Jadłonomią Marty Dymek. Prawdziwym hitem będą na pewno książki z serii o Harrym Potterze (ceny od 27,99 zł).\nLidl świętuje Światowy Dzień Książki\nKsiążkowa oferta Lidla, która startuje 19 kwietnia i potrwa do wyczerpania zapasów, jest związana ze Światowym Dniem Książki obchodzonym 23 kwietnia. Święto literatury to tradycja rodem z Katalonii, gdzie w dzień świętego Jerzego mężczyźni wręczali kobietom różne, by w zamian otrzymać książki.\nSzczegóły akcji można znaleźć na stronie internetowej lidl.pl


Trwa akcja „Zwierzęce zwierzenia” - Białystok, ESKA.pl\nKażdy może wesprzeć zbiórkę środków na pomoc czworonogom. Wystarczy dodać na Instagram post ze zdjęciem zwierzaka i opisem, w którym pokaże się sposób na jego wsparcie w mniejszych lub większych trudnych chwilach.\nMa pomóc zwierzętom przebywającym w schroniskach walczyć z lękiem i samotnością. Rusza akcja „Zwierzęce zwierzenia”, którą organizuje HempKing. Wystarczy wrzucić w mediach społecznościowych post ze zdjęciem pupila i dodać hasztag konopnezwierzaki.\n– Nasza akcja ma charakter ogólnopolski, ale liczymy na mocne zaangażowanie lokalnej społeczności. Wiemy, że białostoczanie nie są obojętni na los czworonogów, dlatego mamy nadzieję, że wielu z nich dołączy do „Zwierzęcych zwierzeń”. Zwierzaki poszukujące domu mierzą się z wieloma trudnościami – samotnością, stresem, lękiem czy problemami zdrowotnymi. Chcemy je wesprzeć i sprawić, że czas oczekiwania na nowy dom będzie łatwiejszy, dlatego przekazujemy partnerom naszej akcji olejki CBD przeznaczone dla czworonogów - mówi Damian Olędzki, założyciel marki HempKing.\nAby zgłoszenie do akcji było kompletne konieczne jest także oznaczenie profilu marki w poście oraz użycie dedykowanego akcji hashtagu #konopnezwierzaki. Zgłoszenie ma wartość 10 zł – po zakończeniu akcji HempKing podzieli zebraną kwotę na olejki CBD, które przekaże po równo organizacjom działającym na rzecz zwierząt.\nProdukty trafią do Fundacji Zwierzęca Polana oraz Schroniska w Korabiewicach, które jest prowadzone przez Fundację Międzynarodowy Ruch na Rzecz Zwierząt – Viva!


PERK – Zniżki – SII\nPlatforma Edukacyjna Rynku Kapitałowego jest dynamicznie rozwijającą się firmą z branży szkoleniowej. Jako pierwsza na rynku wprowadziła innowacyjne kursy online VOD oraz pakiety do samodzielnej nauki. PERK specjalizuje się w skutecznych kursach przygotowujących do egzaminów na:\nKursy przeprowadzane są przez najlepszych specjalistów na rynku - maklerów oraz doradców inwestycyjnych. To co wyróżnia PERK to doskonałe przygotowaniem prowadzących, dopracowane materiałów, oraz ilość procedur, które wykorzystywane są obecnie podczas organizacji coraz skuteczniejszych szkoleń.\n200 zł zniżki na kursy przygotowujące do egzaminów doradcy inwestycyjnego oraz CFA\n10% zniżki na kursy na maklera, pakiet self study DI oraz self study MPW\n20% zniżki na pozostałe szkolenia online organizowane przez PERK\nAby uzyskać zniżkę należy przy wypełnieniu formularza zgłoszeniowego, znajdującego się na stronie, podać w uwagach swój numer członkowski. Zniżka zostanie przyznana po weryfikacji członkostwa.\nDziękujemy za oddanie głosu. Wyniki z ubiegłego tygodnia:


Tygrys – złożony element Drzewa - Horoskop - Polki.pl\nTygrys – złożony element Drzewa\nTygrys należy do elementu Drzewa i reprezentuje wczesną wiosnę gdy drzewa i inne rośliny zaczynają bujny wzrost. Tygrys zawiera w sobie ziarno Ognia i zarządza lutym, który uważany jest za miesiąc urodzenia elementu Ognia. W Tygrysie więc drzemie potężna ukryta energia Ognia.\nMałgorzata Gałkowska-Błądek / 23.09.2016 13:09\nHistoria pokazała, że Tygrys jest związany z energią atomową lub nuklearną. W poprzednim roku Metalowego Tygrysa 1950, zarówno USA jak i Związek Radziecki uczestniczyły w wyścigu w produkcji bomby wodorowej i atomowej. Był to również rok pełen wypadków związanych z energią nuklearną. 12 lutego 1950, w dniu Tygrysa, miesiącu Tygrysa i roku Tygrysa, Albert Einstein ostrzegł że użycie broni nuklearnej może prowadzić do ogólnej zagłady. 13 lutego u zachodnich wybrzeży Kanady rozbił się amerykański bombowiec niosący bombę atomową. I znów 10 listopada tego samego roku, inny amerykański bombowiec zdetonował bombę nuklearną nad Quebec w Kanadzie.\n8 marca Związek Radziecki ogłosił, że posiada swoją bombę atomową. Również katastrofa nuklearna w Czernobylu wydarzyła się w 1986 roku; był to rok Tygrysa i dzień Metalu Yang. Tak więc w roku Metalowego Tygrysa istnieje duże prawdopodobieństwo, że bezpieczeństwo nuklearne stanie się ważną sprawą, a niewykluczone są też wypadki. Są również możliwe inne katastrofy naturalne związane z Ogniem, jak pożary lasów czy wybuchy wulkanów. Metal Yang będący niszczącym elementem może przynieść większe zniszczenia i więcej ofiar. Pojawia się też niebezpieczeństwo wyprodukowania bomby atomowej w takich państwach jak Północna Korea, Taliban i Iran, co może zagrozić pokojowi ogólnoświatowemu. Może to przynieść nowe drogi rozwoju stosunków międzynarodowych, gdzie powstanie więcej militarnych aliansów i w rezultacie sytuacja może eskalować aż do konfliktu nuklearnego.\nW rzeczywistości Tygrys jest złożonym elementem Drzewa i zawiera Drzewo, Ogień i Ziemię. Przede wszystkim nie jest to silne Drzewo, ponieważ zagrożone jest Metalem i wyczerpywane przez Ziemię i Ogień. Ponieważ Drzewo symbolizuje rośliny i środowisko, możemy oczekiwać Metalu atakującego Drzewo w 2010 roku, czyli różnych wypadków prowadzących do zniszczenia środowiska.\nKatastrofy naturalne takie jak pożary lasów, powodują w efekcie zanieczyszczenie atmosfery. Metal jest również symbolem narządów oddychania i płuc. Konflikt Drzewa, Ognia i Metalu wskazuje na pogorszenie jakości powietrza i większą częstotliwość występowania chorób układu oddechowego. Tygrys jest również częścią pewnego układu w astrologii zwanego "Kara Ognia". Konfiguracja ta powstaje, gdy 3 zwierzęta Tygrys (Drzewo), Wąż (Ogień) i Małpa (Metal) pojawiają się w tym samym czasie. Ten układ może wywołać poważne nieszczęścia związane z elementem Ognia takie jak pożary, katastrofy nuklearne, wybuchy wulkanów a także zapalenia w układzie oddechowym, choroby jelit i skóry.\n2009 rok - jak to przewidziałem - nie był dobrym rokiem dla przemysłu lotniczego. Obok wielu katastrof lotniczych i innych wypadków, zmniejszyła się ilość podróżnych ze względu na obawę przed świńską grypą. Założeniem jest, że przemysł lotniczy należy do elementu Ognia, więc gdy element ten jest nieobecny w 2008 i 2009 roku, przemysł ten może ponieść straty w wyniku różnych problemów i wypadków. W 2010 roku sytuacja się poprawi, ponieważ Tygrys zawiera w sobie element Ognia. Tygrys jest również częścią układu "Kary Ognia" i jest to gwiazda podróży. W związku z tym zobaczymy więcej podróżnych i wyjdzie to na korzyść linii lotniczych i biur podróży.\nArtykuł przetłumaczony z angielskiego za uprzejmą zgodą Mistrza Raymonda Lo. Strona internetowa Mistrza: www.raymond-lo.com\nTagi: chiński horoskop, astrologia, ezoteryka, żywioły


Rooibos – właściwości zdrowotne | Wszystko dla zdrowia i urody, porady kulinarne\nOsobiście pierwszy raz spróbowałam naparu Rooibos u mojej Babci, która przygotowała przepyszną herbatę dodając do niej odrobinę miodu z własnej pasieki… dodatkiem do tej kompozycji był jak zawsze bezkonkurencyjny jabłecznik. Moja Babcia uwielbia ten napar i nazywa go „herbatką życia”. Zastanowiła mnie ta nazwa i postanowiłam to sprawdzić. Dziś wiem, że ma rację. Rooibos nie jest zbyt znany w Europie, więc warto kilka słów o tym cudownym napoju przekazać dalej…\nRooibos ma liczne właściwości zdrowotne. Łagodzi alergię i astmę, korzystnie wpływa na nasze samopoczucie gdyż zawiera flawonoidy, które wpływają na wydzielanie hormonu szczęścia, tak bardzo nam potrzebnego. Wspomaga układ odpornościowy, przemianę materii, opóźnia procesy starzenia i korzystnie wpływa na skórę. Wspomaga proces odchudzania, ponieważ jest niskokaloryczny oraz obniża poziom cukru we krwi. Hamuje produkcję komórek nowotworowych. Zalecany jest szczególnie dla kobiet w ciąży, gdyż niweluje mdłości. Uspokaja i odpręża, łagodzi bezsenność i naturalnie wycisza.\nDo kupienia tutaj: www.mlynek-herbata.pl\nRed. Agnieszka Kozłowska\nBielizna na sylwestra!


Blacha czy dachówka - Pielęgnacja - Forum ZielonyOgrodek.pl\n20 Maj w Pielęgnacja\nBlacha czy dachówka? Plusy / minusy? Jak duże są różnice cenowe? Dachówka jest warta większego nakładu finansowego?\nTo zależy od dachu, u nas dachówka wraz z większymi kosztami jej położenia wyszłaby ok 20 tys drożej. Mamy blachodachówkę z 30 letnią gwarancją, a że dom bez poddasza użytkowego to nie przeszkadza mi, że bardziej słychać deszcz czy że bardziej się nagrzewa. A jeśli chodzi o wygląd to i tak większość osob myśli, że to dachówka Polecam zamówienie blachodachówki u nich:\nA może warto pomyśleć o naturalnie zielonym dachu. Technologia proekologiczna, niosąca za sobą wiele korzyści, w tym finansowych. W lecie to naturalna klimatyzacja pomieszczeń a zimą blokada przed utratą ciepła z domu. Więcej ciekawych informacji na temat zielonego dachu na stronie www.xeroflor.pl\nEdytowane 29 Czerwiec przez planton


Zestaw do herbaty, cena 107,43 zł, kupić w Tius.pl • Tius.pl\ntius.pl Katalog towarów Wszystko dla domu Kuchnia Naczynie dla kawy, herbaty i deseru Naczynie dla kawy, herbaty, deseru, ogólne Zestaw do herbaty\nKod towaru: 16.11.16\nSprzedawca premium Sklep internetowy produktów chińskich: herbata i aksesoria; kosmetyki Demodex-complex\nPodarunkowy zestaw do herbaty\nZestaw do haftowania koralikami "Zmartwychwstanie Pana Jezusa"\nZestaw do haftowania koralikami "Matka boska na tronie"\nZestaw do haftowania koralikami "Matka boska Nieustannej Pomocy"\nZestaw do haftowania koralikami "Matka Boska Karmiąca" (na poduszce)\nOpis towaru Zestaw do herbaty\nZestaw do herbaty z bambusa wytworzony w jednym stylu. Pomoże Ci cieszyć się ceremonją picia herbaty.\nZestaw składa się z: podstawki pod kubki, bambusowy zestaw narzędzi (pęseta do pracy z naczyniami, łyżeczka dla herbaty, pierścień do napełniania herbatą czajnika, itp), bambusowa podstawka z hieroglifem na herbaciarskie narzędzie.\nOdzewy Zestaw do herbaty\nFotografie Zestaw do herbaty\nNaczynie dla kawy, herbaty, deseru, ogólne\nSklep internetowy produktów chińskich: herbata i aksesoria; kosmetyki Demodex-complex\n58000, Ukraina, Czerniowce, Czerniowce, ul. Entuziastów, dom 3\nNumer telefonu: +38 (099) 555 35 XX Pokazać telefony


Biblioteka w Mroczkowie - informacja\nW związku z planowanymi urlopami wypoczynkowymi w m-cu sierpniu,\ninformujemy, że w okresie od 3– 14 sierpnia br.\nBiblioteka w Mroczkowie będzie nieczynna\nZapraszamy do Biblioteki w Bliżynie\n10 lipca przez trzy godziny przed Zameczkiem pod okiem instruktorów i Pani dyrektor J odbyły się gry i zabawy podwórkowe.\nZabawę rozpoczęliśmy od spotkania z policjantami z Komendy Powiatowej Policji w Skarżysku, którzy przekazali wiedzę jak dobrze i bezpiecznie spędzić wolny czas w podróży, w domu, na kąpielisku itp.\nPodczas wspólnej zabawy wszyscy czuliśmy się jak dzieci. Był berek ze spinaczami, była gra w Chłopa. Sami zrobiliśmy płyn do baniek mydlanych oraz potrzebne do puszczania baniek akcesoria. Hitem spotkania była zabawa ruchowa „Kareta”, która połączyła pokolenia (mamę, babcię i dzieci) połączona z wykupem fantów. Nie zabrakło też słodkiego poczęstunku o który zadbał Zameczek.\nZachęcamy do udziału w kolejnych spotkaniach.\nW związku z planowanymi urlopami wypoczynkowymi informujemy,\nże w okresie od 6 – 24 lipca br.\nBiblioteka w Bliżynie będzie czynna:\nw piątek w godz. 9.00 – 12.30\nBiblioteka w Mroczkowie\nbędzie czynna tylko w piątki w godz. 13.00 -17.00\nPomimo niesprzyjającej do zbierania kwiatów i traw deszczowej aury na zaproszenie do konkursu na wianek Świętojański odpowiedziało 8 osób. Wszystkie dostarczone wianki były przepiękne. Tylko niuanse zadecydowały o wynikach konkursu.\nI miejsce – Kinga Markiewicz i Ewelina Osóbka\nII miejsce – Agnieszka Kulińska i Katarzyna Bernatek\nIII miejsce – Anna Półtorak, Karolina i Dominika Bernatek oraz Julia i Oliwia Wrona\nDziękujemy wszystkim bardzo serdecznie. To Wy sprawiliście, że chociaż bardzo skromnie ale tej pięknej tradycji stało się zadość. Pojawiły się również piękne dziewczyny, które puściły wianki na wodę – żadna świeczka nie zgasła. To wróży zdrowie, szczęście, powodzenie i rychłe zamążpójście.\nA jak to wyglądało kiedyś kliknij na link https://www.youtube.com/watch?v=5aH41vMeowU&t=3s


Sauna parowa - MOSiR Konin\nSauna parowa jest integralną częścią basenu i obowiązują w niej przepisy Regulaminu Ogólnego Obiektu oraz niniejszy Regulamin.\nPrzed wejściem do sauny parowej należy umyć ciało z wody basenowej i wytrzeć się do sucha.\nW saunie parowej należy używać własnego ręcznika w celu uniknięcia bezpośredniego kontaktu ciała z powierzchnią siedziska oraz pozostawić obuwie basenowe przed drzwiami sauny. Siadając na siedzisku zachować ostrożność z uwagi na dysze wypuszczające parę.\nW saunie może przebywać jednocześnie 4 osoby.\nZ sauny mogą korzystać tylko osoby, których dolegliwości nie stanowią przeciwskazań do korzystania z niej. Za skutki zdrowotne przebywania w saunie parowej Dyrekcja MOSiR w Koninie nie ponosi odpowiedzialności.\nPrzebywanie w saunie parowej może odbywać się tylko za wiedzą i zgodą ratownika.


Rękodzieło Etoile: Klub Przydasiowej Twórczości\nbalerinaszydełkowanie 20 lutego 2014 23:12\nHej , widzę kwiatki, kartki na Święta chyba Wiosna się zbliża :))\nElunia 21 lutego 2014 13:37\nŚwietnie wykorzystane przydasie.\nSzczególnie zachwycił mnie magnes na lodówkę - bo to moja kolorystyka - i kwiaty z krepiny.\nDiana P 21 lutego 2014 14:15\nAleż pięknie wykorzystane\nkasiak q 22 lutego 2014 18:37\nIle tu cudnych różności, super wykorzystane przydasie :)) Dziękuję za odwiedziny i pozdrawiam :))\nKrysTyna 22 lutego 2014 18:52\nCiekawa i inspirująca zabawa. Pozdrawiam :)\nI przy okazji zapraszam na candy.\nAngela Masa Solna 24 lutego 2014 22:32\nŚwietna zabawa ;) Szkoda,że nie biorę w niej udziału :)\nNotesik na magnes jest super :) No i w moje ukochane kropeczki ;)\nt- renia 25 lutego 2014 10:13\nno i proszę jakie fajne przydasiowe cudeńka powstały :) fajna zabawa :)\nArleta 27 lutego 2014 07:31


Miejsce sera swojskiego w nowoczesnym jadłospisie - Sery Korycińskie\nW związku z trwającą modą na zdrowy styl życia, sięgamy często po produkty domowego wyrobu, ponieważ pozbawione są substancji konserwujących, polepszaczy smaku, słowem – są zdrowe, bo naturalne. Takie też są swojskie sery korycińskie, które na stałe zagościły już w nowoczesnym jadłospisie – sprawdź, dlaczego.\nSer swojski w piramidzie żywienia\nZnana w dietetyce tradycyjna piramida zdrowego żywieniowa ma postać pięciu poziomów, które pozwoliły na usystematyzowanie codziennie spożywanych produktów pod względem ich rodzaju oraz zapotrzebowania organizmu na dostarczane przez nie składki odżywcze. Dolny jej poziom stanowią owoce i warzywa – to one powinny dominować w diecie; nieco wyżej znajdują się produkty dostarczające węglowodanów złożonych (jak pieczywo); dokładnie w środkowej części znajduje się nabiał, czyli produkty powstające na bazie mleka – tu też zaliczmy swojskie sery z Korycina.\nDalej znajduje się piętro z produktami mięsnymi, a nad nimi są produkty oleiste. Im wyższe piętro, tym mniej danych produktów powinniśmy zjadać w ciągu dnia. W praktyce oznacza to, że sery typu swojskiego zaliczane są do tych elementów diety, które możemy i powinniśmy spożywać w umiarkowanej ilości. Im właśnie zawdzięczamy to, że do naszych organizmów trafia:\nwapń – budujący kości i zęby,\nbiałko – budujące mięśnie,\nkwasy tłuszczowe nasycone, jednonasycone i nienasycone,\nwitaminy (A, D, K, E, grupa B),\nminerały (potas, fosfor, sód).\nSery cechuje także – wynikająca z zagęszczenia w nich składników odżywczych – spora wartość kaloryczna – zależna od gatunku, ale możemy przyjąć, że 100 g sera odpowiada od 300 do 500 kcal.\nSer swojski dla urozmaicenia\nSwojskie sery korycińskie zaliczane są do serów dojrzewających. Możne je jednak zjadać zaraz po wytworzeniu – kiedy są wilgotne i lekko skrzypią. Równie dobrze smakują, kiedy damy im czas na leżakowanie – wtedy stają się bardziej suche, intensywności nabiera ich aromat.\nJeśli jako kryterium różnicujące wybierzemy rodzaj sera, z którego powstają sery, te z Korycina zaliczymy do serów krowich, a więc powstających z mleka pochodzącego od podlaskich krów.\nZ kolei pod względem sposobu wytarzania, sery korycińskie swojskie są typem podpuszczkowym – to enzymy zawarte w podpuszczce (mikrobiologicznym koagulacie wytwarzanym dziś z organizmów grzybowych, a nie tradycyjnie ze sproszkowanych cielęcych żołądków) powodują, że mleko się ścina.\nSwojski ser, by poprawić humor i wygląd\nSery zawierają tyrozynę, aminokwas, który:\npodnosi naszą odporność na stres, czego konsekwencją jej poprawa nastroju,\nwspomaga utrzymanie właściwego poziomu dopaminy, której niedobór prowadzi do depresji,\nbierze udział w syntezie kolagenu odpowiadającego za elastyczność skóry,\nwpływa na produkcję melaniny związanej z zabarwieniem skóry,\nwpływa na uczcie sytości i obniżenie apetytu, a w konsekwencji na regulację metabolizmu.\nSwojskie jest dobre\nPotrzebujesz więcej powodów, by sięgnąć po swojski ser? Może przekonają Cię jego smakowe odmiany – opisujemy je w artykułach blogowych.


Nowe produkty pomogą uciec przed kryzysem - Hutnictwo\nKryzys sprawia, że w naszej branży istnieje dość duża doza niepokoju, wszyscy ostrożnie podchodzą do prognoz na przyszły rok. Mamy nadzieję, że cały szereg nowych produktów w połączeniu za aktywnymi działaniami marketingowymi pomoże nam utrzymać dotychczasowy poziom w nadchodzącym roku - mówi Marek Siergiej, prezes Promotechu.\nRok zaliczamy do udanych. Udało się nam wprowadzić na rynek kilka nowych wyrobów, np. z zakresu ukosowarek. Podjęliśmy szeroko zakrojone działania marketingowe, promujące innowacyjne urządzenia do automatyzacji spawania produktów, które będziemy produkowali w nowej hali. Zdobyliśmy wiele obiecujących rynków zbytu, a w związku ze zwiększenie produkcji zatrudniliśmy nowych pracowników - mówi prezes Promotechu Marek Siergiej.


Inwestycja w odnawialne źródła energii coraz bardziej opłacalna - infoWire.pl\nprawo ekonomia/biznes/finanse energetyka\n01.10.2019 | redakcja infoWire.pl\nRosnące ceny energii sprawiają, że zaopatrzenie przedsiębiorców w dostateczną ilość prądu będzie coraz trudniejsze i mniej opłacalne. Dobrym wyjściem jest zainwestowanie np. w panele fotowoltaiczne. Fotowoltaika to przyszłościowa metoda przetwarzania energii z promieniowania słonecznego, która jest nie tylko rozwiązaniem ekologicznym, ale także korzystnym ekonomicznie.\nW świetle przepisów prawnych obowiązujących od sierpnia br. polscy przedsiębiorcy mogą korzystać ze źródeł produkcji własnej energii jak indywidualni prosumenci. Zainteresowanie jest ogromne, przeważnie wśród małych firm, a popyt na panele słoneczne przewyższa podaż.\nIstotnym czynnikiem przy zakupie instalacji fotowoltaicznych, jest wybór autoryzowanego dostawcy, co ułatwi i przyśpieszy otrzymanie pożyczki w banku. Warto zwrócić uwagę, że opłacalność inwestycji zależna jest od doboru sprzętu i parametrów, które powinny zagwarantować całkowite zapotrzebowanie na prąd. Zapewni to najszybszy zwrot inwestycji.\n„Podczas wyboru producenta warto zwrócić uwagę na renomowanych producentów, dzięki czemu klient zyska szybki i łatwy proces obsługi transakcji nawet do 250 tys. zł w okresie do 6 lat. Ponadto autoryzowany dostawca gwarantuje rzetelność kalkulacji inwestycji, gwarancję nawet do 25 lat oraz solidny montaż i serwis” – mówi Piotr Klimczak, Dyrektor Rynku Maszyn i Urządzeń w PKO Leasing w wywiadzie dla agencji informacyjnej infoWire.pl.\nRola fotowoltaiki w polityce energetycznej jest coraz bardziej istotna. Świadczą o tym niedawno wprowadzony pakiet prosumencki, oraz włączenie elektrowni fotowoltaicznych do krajowego systemu energetycznego. Spadek cen urządzeń w związku ze zniesieniem przez Komisję Europejską ceł antydumpingowych na ogniwa i panele produkowane w Chinach jest także istotnym elementem zwiększającym opłacalność tego rozwiązania.\n„Czynnikiem, który wpływa na opłacalność fotowoltaiki są coraz niższe ceny paneli fotowoltaicznych. Jest to związane z rozwojem technologii, a także z tym, że jesienią ubiegłego roku zostało zniesione cło na import paneli z Chin” – mówi Anna Senderowicz, analityk sektorowy PKO Banku Polskiego.\nInwestycja w odnawialne źródła energii coraz bardziej opłacalna 190.24 MB\nInwestycja w odnawialne źródła energii to dobra i tania alternatywa dla firm 594.48 MB\nPakiet prosumencki korzystnym wyjściem dla przedsiębiorców 176.48 MB\nAnna Senderowicz 2.59 MB\nPiotr Klimczak 1.50 MB


Lipcowy urlop nad zalewem Sulejowskim | wiadomo�ci wedkuje.pl\nLipcowy urlop nad zalewem Sulejowskim\nudost�pnij: Grzegorz Le�niak\nZalew Sulejowski. W lipcu wybra�em si� na urlop nad zalew Sulejowski. Wcze�niej zarezerwowa�em sobie przyczep� na stanicy w�dkarskiej. Pierwsze kroki po wypakowaniu toreb i sprz�tu skierowa�em nad wod�. Troszk� zaskoczy� mnie poziom zalewu, lustro wody by�o o metr ni�ej ni� normalny poziom. Nie wiem czy to spuszczenie wody by�o konieczne, pow�d� nie grozi�a. Od kilku dni by�o s�onecznie, a temperatura oscylowa�a w granicach 30-32 stopni celsjusza. Mo�e chodzi�o oto, �e by�o ju� po tarle leszcza i jego ikra z�o�ona na podwodnych krzakach zosta�a odkryta. W ten spos�b zostanie zniszczona przez s�o�ce i ptaki. Narybku by�o sporo, w wi�kszo�ci p�oci. Bo podobnie� wed�ug bada� ichtiolog�w leszcza na zalewie jest w br�d i grozi przeleszczeniem. B�d� wtedy kar�owacie� itp. Co� mi si� jednak nie zgadza�o to z po�owami w�dkarzy, niekt�rzy dziennie �owili po dziesi�� –pi�tna�cie sztuk leszcza, po oko�o dw�ch i wi�cej kilogram�w. Brzegi by�y obstawione od rana do rana. Czyli brak ryby nie grozi�, wr�cz przeciwnie- wed�ug R.A.P.R. taka ilo�� bia�ej ryby do wzi�cia jest ciut za du�a.Bra�y te� mi�tusy (tak, tak), p�ocie, okonie i w mniejszych ilo�ciach sumy. Pogoda w przewa�aj�cej cz�ci by�a s�oneczna, zdarza�y si� przelotne burze. Wi�kszo�� w�dkarzy �owi�a na koszyczki, zak�adaj�c na haczyk bia�e robaki, pinki, lub makaron (gwiazdki). Je�li trafi�o si� na stado leszczy to wok� wszyscy mieli r�ce pe�ne w�dzisk. Najcz�ciej podchodzi�y takie w granicach dw�ch- trzech kilo. Gdy bra�y mniejsze, trzeba by�o rzuca� ze dwa metry dalej.Zaprasza�em koleg�w na rybki, nie wszyscy dojechali. Odmeldowa� si� Darek alias kuna z portalu, kt�ry przez nock� dorwa� pi�kne leszcze i Darek alias piahoo ze swoim przemi�ym goldenem retriverem Gapciem. Przyjecha� te� dwa razy po�owi� m�ody w�dkarz Piotrek Kasperczyk, alias Mcmany, kt�ry �owi� pod moj� opiek�. Ka�dy z nich nie wraca� o kiju. Nawet Piotr z�owi� �adne sztuki. Pozna�em te� w�dkarza, kt�ry na co dzie� jest stra�akiem w �odzi- Rafa�a. �owi� koncertowo. Nawet wybrali�my si� na nock� po�owi�, gdzie pad�o par� leszczy. Og�lnie pisz�c, je�li na kolacj� potrzebowa�em rybk�, nie by� to �aden problem. Rybki bra�y w dzie�, w nocy, w po�udnie. Nie raz zale�a�o to od wyboru miejsca i sposobu podania przyn�ty. Mia�em to szcz�cie, �e woda w okolicy stanicy nie kwit�a. �owi�em te� z Darkiem (piahoo) z ��dki- spiningowali�my- oko�o dw�ch godzin, ale nic nie „ ugryz�o”. To samo by�o, gdy si� wybra�em ze stra�akiem Rafa�em. Tu ju� mieli�my ��dk� z nap�dem motorowym, dop�yn�li�my a� do Marz�cina. Woblery, rippery, twistery, blachy- cz�ste ich zmiany nie znalaz�y ch�tnych do pobicia. Okonki w granicach dwudziestu pi�ciu centymetr�w niekt�rzy �owili (po dwie, trzy sztuki.). Jednym zdaniem warto by�o si� wybra� nad zalew Sulejowski. Ryba jest, w przewa�aj�cej cz�ci leszcz. Ale i sumy po wy�ej metra te� bior�. Mo�e s�abiej w tym roku z sandaczem. My�l�, �e moja relacja z tych dni urlopowych zach�ci koleg�w do w�dkowania nad tym akwenem. Pozdrawiam…\nAutor tekstu: Grzegorz Le�niak\nLipcowy urlop nad zalewem Sulejowskim - opinie i komentarze\nan2212 (2010-08-14 12:52)0Gratuluj� po�ow�w,wida�,�e to fajne �owisko.pozdrawiam.mar83 (2010-08-14 20:19)0Jak dojecha� do stanicy i ile bior� za miejsce lub przyczep� Art pi�taloporr (2010-08-15 10:24)014.07 by�em na zalewam Sulejowski, w celach rekreacyjnych. na ca�ym akwenie obowi�zuje zakaz k�pieli spowodowany wykryciem sinicy. Zero turyst�w, tylko nieliczne �agl�wki na wodzie. Cisza i spok�j. Warto pow�dkowa�...kuna (2010-08-15 11:16)0�wietny artyku�,dok�adnie tak by�o,na �owisku bardzo mi�a atmosfera,a do tego sporo ryb.u�ytkownik26041 (2010-08-15 19:15)0zalew sulejowski to piekny zbiornik leszcza mozna polowic i plocie tez jest ladna gorzej z sandaczem ale ogolnie warto tam po wedkowac kiken (2010-08-16 06:20)0od jakiegos czasu leszczyk przestal brac od betonow po borki jest kiszka i to nie jest tylko moja opinia tylko wiekszosci co tam wedkuje. Jeden leszcz to jest gora co wezmie. Licze ze woda przestanie kwitnac sie ochlodzi i zacznie rybka lepiej zerowac.u�ytkownik1117 (2010-08-17 08:53)0w�dkowa�em na tym zbiorniku w latach 80-tych, ju� mi si� wydawa� wspania�y , ch�tnie powr�ci�bym pow�dkowa� , ale w tej chwili jest to niemo�liwe, mo�e kiedy� ................pawel75 (2010-08-17 21:09)0Super artyku� ! Oczywi�cie oceniam na pi�teczk� i zach�cam do kolejnych opis�w z wypraw. I to si� nazywa �wietny urlopik, nic tylko pogratulowa� takiego wypoczynku z w�deczk�. Tak na marginesie to przepi�kny zalew. Pozdrawiam !kiken (2010-08-18 07:47)0Do pawel75 widac dawno tam nie byles z roku na rok jest coraz gorzej ,nikt nie dba o ten zbiornik turysci z tamtad juz uciekaja i beda uciekac. Wedkarze zreszta tez przyjezdzaja spojrza na wode i sie zastanawiaja czy sie rozkladac czy tez nie. zielony syf a o zapachu nie wspomne. Prawie przez cale wakacje zakaz kopieli z powodu sinicy i bakterii coli a lokalne wladze leja na ten problemw�dkarz95 (2010-10-04 15:48)0By�o super !! Wiele si� nauczy�em od Pana Grze�ka i Rafa�a letek67 (2012-03-04 14:40)0Super opis ,, Zegar ,, :-)skomentuj ten artyku� Gor�ca pi�tka\nRelacja z wyprawy - Rybki z Krzywia K-15. 1 Niedzielny wypad w�dkarski nad rzek� Pilic� 1 Burzowa zasiadka karpiowa 29 Relacje z wypraw Portal


Muzyka klasyczna winyle to gratka dla kolekcjonerów | Muzyka klasyczna winyle to gratka dla kolekcjonerów – Sounddefinition.pl\nJak stworzyć wartościową kolekcję?\nDecydując się na stworzenie swojej własnej kolekcji muzyka klasyczna winyle, trzeba wiedzieć z czego powinna się ona składać. Kupowanie płyt hurtowo, spowoduje, że można stać się posiadaczem chłamu aniżeli płyt z naprawdę wartościową muzyką. Odsłuchiwanie poważnej muzyki z gramofonu może być przyjemnością i na pewno jest, tylko trzeba wiedzieć, co tak naprawdę się odsłuchuje.\nWięcej winyli klasycznych znajdziesz na: https://winylownia.pl/pl/menu/muzyka/plyty-winylowe/klasyka-opera-194.html\nNajlepszym miejscem na poszerzanie swojej kolekcji są sklepy oferujące w swojej sprzedaży płyty winylowe. Każdy taki sklep ma specjalny dział z płytami z muzyką klasyczną, wszystko jest tam porozdzielanie i odpowiednio poukładane, więc z łatwością można pochylić się na płytami tylko z muzyką klasyczną. Ponadto w takim sklepie znaleźć można pasjonata, który zawsze podzieli się swoją wiedzą i podpowie, co najlepiej wybrać i kupić.\nMuzyka dawna i klasyczna na winylach\nJeśli decydujemy się na stworzenie kolekcji płyt winylowych z muzyką poważną, to wiedzieć musimy, że dzisiaj taka muzyka nie jest już wydawana na tego typu nośnikach. Prędzej znaleźć ją można na nośnikach CD. Tym bardziej dla amatorów tego gatunku muzyki, winyle z nią są prawdziwą gratką, a ich poszukiwanie prawdziwym wyzwaniem.\n← Marakasy: co warto wiedzieć o tym instrumencie?\nPrzykłady instrumentów melodycznych i instrumentów niemelodycznych →


leliwka - Fixitpc.pl\n2 304 wyświetleń profilu\nAktualizacja Windows 7 masa błędów krytycznych\nleliwka odpowiedział(a) na leliwka temat w Windows 7\nWchodzę w Panel sterowania\_Wszystkie elementy Panelu sterowania\_Informacje wydajności i narzędzia\_Narzędzia zaawansowane\_ Podgląd zdarzeń Dzięki, jutro poszukam tych sterowników i zrobię tak jak napisałeś i dam znać. Miłego wieczoru\nNie wiem o jakim oknie mówisz, ale z tego co się orientuję, to jest to aplikacja Java, ale nie jestem w 100% pewna ?\nW błędach krytycznych wyczytałam, że sterowniki AMD RADEON spowalniają pracę, a ja mam kartę graficzną ATI mobility RADEON HD 545v czy to jest przypadek? Być może tu leży pies pochowany? Ja nie widzę w menadżerze sterowników AMD Radeon tylko ATI mobility RADEON HD 545v. Sterowniki powodujące przechodzenie systemu win w stan uśpienia lub hibernacji2.txt sterowniki spowalniające pracę windows.txt\nleliwka opublikował(a) temat w Windows 7\nWitam serdecznie, posiadam laptopa Samsung R540, Windows 7 Home Premium , Intel(R) CPU P6000@ 1.87GHz1.87 GHz, 64 bitowy. Po ostatniej aktualizacji 14.02 2020 Windows 7 (i choć niby to była ostatnia aktualizacja jakiś czas potem przyszła jeszcze jakaś aktualizacja) z laptopem zaczynają się dziać dziwne rzeczy. Po uruchomieniu Laptopa: 1. kilkukrotne spowolnienie startu systemu 2. najpierw pokazuje na ekranie nazwę laptopa Samsung 3. następnie czarny ekran przez około 1 min 4. niebieski logowania ekran Home Premium ok.1 min 5. Ekran logowania Windows 7 logo muszę teraz kliknąć , czego wcześniej nie było ( już 2 razy wyłączałam i znów to samo) 6. niebieski ekran logowania Zapraszamy ok. 1 min 7. tylko niebieski ekran ok. 2 min 8. Pulpit - niebieski bez ikon po ok. 0,5 min ikony zaczynają się pojedynczo pojawiać 9. Bardzo wolno łączy się z siecią Robiłam mu też przywracanie systemu, ale bez zmian. Ponadto w podglądzie zdarzeń mnóstwo błędów krytycznych ( załączam plik txt) Temat zgłosiłam w pomocy doraźnej https://www.fixitpc.pl/topic/35243-masa-b%C5%82%C4%99d%C3%B3w-w-systemie-po-ostatniej-aktualizacji-windows-7-by%C4%87-mo%C5%BCe-wirus-zainstalowany-z-ccleaner/?tab=comments#comment-207097 , ale po obejrzeniu logów ( i wykluczeniu wirusa) poinformowano, mnie żeby założyć temat u Was, może Wy coś na to poradzicie. Z góry dziękuję leliwka Podgląd zdarzeń błędy krytyczne.txt Shortcut.txt Addition.txt FRST.txt\nMasa błędów w systemie po ostatniej aktualizacji Windows 7, być może wirus zainstalowany z CCleaner\nleliwka odpowiedział(a) na leliwka temat w Dział pomocy doraźnej\nCoś jest jednak nie tak, bo Menadżer zadań Windows uruchamia się niekompletny tak jak na zdjęciu: Gdzie normalnie powinien się uruchamiać tak, chyba, że się mylę\nA może te błędy systemu powodują jego zachowanie?\nWitaj jessica, ja właśnie przywróciłam system 27.05 do wcześniejszej daty 20.05 i niczego to ne zmieniło niestety. Zapomniałam o tym napisać.\nleliwka opublikował(a) temat w Dział pomocy doraźnej\nWitam serdecznie, posiadam laptopa Samsung R540, Windows 7 Home Premium , Intel(R) CPU P6000@ 1.87GHz1.87 GHz, 64 bitowy. Po ostatniej aktualizacji 14.02 2020 Windows 7 (i choć niby to była ostatnia aktualizacja jakiś czas potem przyszła jeszcze jakaś aktualizacja) z laptopem zaczynają się dziać dziwne rzeczy. Nie wiem czy to nie jest przypadkiem jakiś wirus , po uaktualnieniu Ccleaner. Usunęłam nową wersję i zainstalowałam starą i troszkę jakby lepiej jest, ale mimo wszystko po uruchomieniu Laptopa: 1. kilkukrotne spowolnienie startu systemu 2. najpierw pokazuje na ekranie nazwę laptopa Samsung 3. następnie czarny ekran przez około 1 min 4. niebieski logowania ekran Home Premium ok.1 min 5. Ekran logowania Windows 7 logo muszę teraz kliknąć , czego wcześniej nie było ( już 2 razy wyłączałam i znów to samo) 6. niebieski ekran logowania Zapraszamy ok. 1 min 7. tylko niebieski ekran ok. 2 min 8. Pulpit - niebieski bez ikon po ok. 0,5 min ikony zaczynają się pojedynczo pojawiać Ponadto w podglądzie zdarzeń mnóstwo błędów krytycznych ( załączam plik txt) Byłabym wdzięczna za pomoc. leliwka Podgląd zdarzeń błędy krytyczne.txt Addition.txt FRST.txt Shortcut.txt\nDeinstalacja drukarki HP dziwne zachowanie laptopa\nZrobione jessi . Jeśli chodzi o uruchamianie to: po włączeniu Logo Samsung, czarny ekran, "Trwa uruchamianie systemu Windows", czarny ekran, "Zapraszamy do systemu Windows", czarny ekran, "Zapraszamy do systemu Windows", pulpit poprawnie już bez czarnego ekranu. Po uruchomieniu nadal długo trzeba czekać na połączenie z siecią. Czy można te problemy jeszcze naprawić? leliwka\nWitam serdecznie, Mam laptopa Samsung R450 i system Windows 7 Home Premium, 64 bit system operacyjny. Kilka dni temu odinstalowałam drukarkę HP (typowa deinstalacja , bez grzebania w rejestrze). Od tego momentu laptop wolno pracuje i muli. Uruchamia się wolno, jak dochodzi do uruchamiania Windows pojawia się logo laptopa, potem logo Windows 7 przez parę sekund, a następnie przez jakieś pół minuty czarny ekran, później niebieski ekran z napisem „Zapraszamy do Windows” znowu parę sekund, dalej przez ułamek sekundy czarny ekran, znowu „Zapraszamy do Windows”, czarny ekran i dopiero po 5 sekundach pulpit, wyskakuje czarna plansza, znika cała zawartość pulpitu (czarny pulpit), następnie pomalutku pojawiają się ikonki. Jak już się uruchomi strasznie długo muszę czekać na połączenie z siecią. Byłabym bardzo wdzięczna za pomoc. Wspomnę, że obecnie zainstalowałam drukarkę Brother (może to ważne). Dołączam wymagane skany FRST jak i ostatni pełny skan Malwarebytes z 25.11.2019. Z góry dziękuję za pomoc FRST.txt Addition.txt Shortcut.txt Malwarebytes.txt\nWindows 7 - Czarny ekran, wolna praca laptopa\nDzięki , więc czekam na fachowców\nZrobiłam i co teraz? Fixlog.txt\nJessi czy mam to usunąć i jeśli tak to jak ?\nNie, pierwszy raz widzę...co to może być?\nWitam Pewnego dnia gdy pracowałam na laptopie, laptop gwałtownie się wyłączył z powodu braku zasilania (prądu) w całym domu i jeszcze na dodatek w czasie aktualizacji systemu. Gdy go uruchomiłam kiedy już był prąd, był tylko czarny ekran, więc restartowałam i przy następnym uruchamianiu zrobiłam Recovery i wyglądało, że wszystko wróciło do normy. Z tym, że po ponownym włączeniu następnego dnia, aż do dziś pojawia się logo laptopa, którego posiadam (Samsung R450) i zaraz potem logo Windows 7 przez jakieś 5 sekund, a następnie przez jakieś pół minuty czarny ekran, później niebieski ekran z napisem „Zapraszamy do Windows” znowu parę sekund, dalej przez ułamek sekundy czarny ekran, znowu „Zapraszamy do Windows”, czarny ekran i dopiero po 5 sekundach pulpit, na którym wszystkie ikony są białe, a potem pomału zmieniają się w symbole. Zauważyłam też, że jeśli jest otwarte kilka programów (a zawsze było i śmigał szybko), to w samych programach zdarzają się przekłamania, czyli np.: znikają niektóre opcje , potem się pojawiają, programy się na moment podwieszają. Mozilla (używam codziennie) również zaczęła jakby wolniej działać, a w Internet Explorer (sporadycznie używam) po uruchomieniu pojawia się monit : „Wystąpił problem z certyfikatem zabezpieczeń tej witryny sieci Web”. System strasznie muli. Wolniej też łączy się z siecią. Zazwyczaj przy małych problemach staram radzić sobie sama, ale teraz „ Już dobry Bóg zrobił co mógł, a teraz potrzeba fachowca” J. Nie wiem czy jest to wina jakiegoś wirusa czy może zostało spowodowane nagłym brakiem dopływu prądu i uszkodzeniem jakiś sektorów lub wpisów? Zrobiłam skan. Używam laptopa do pracy i niestety nic nie mogę zrobić z powodu strasznie wolnej pracy laptopa. Posiadam laptopa Samsung R540, Windows 7 Home Premium , Intel(R) CPU P6000@ 1.87GHz1.87 GHz, 64 bitowy , Bardzo prosiłabym o pomoc. leliwka Addition.txt FRST.txt malwarebytes skan.txt Shortcut.txt


ekspres IBERITAL INTENZ 1 GR., dźwig. - Sklep Uno Espresso\nStrona główna / Sprzęt / Ekspresy do kawy / Ekspresy kolbowe / ekspres IBERITAL INTENZ 1 GR., dźwig.\nEkspres ciśnieniowy kolbowy jest gwarancją najlepszego espresso! Aromatyczne, gęste, słodkie, przyjemnie kwasowe, ze sprężystą cremą na wierzchu. Iberital Intenz świetnie sprawdzi się w małych kawiarniach i restauracjach, gdzie dużą wagę przywiązuje się do kawy najwyższej jakości.\nWymiary: 58.5 × 47.6 × 45.1 cm\nTen ekspres zoastał zaprojektowany z myślą o niewielkich przestrzeniach i wysokich oczekiwaniach. W tej małej bryle mieści się solidna maszyna, która wyciska z ziarna to, co najlepsze. Ze względu na wytrzymałość materiałów, z których został wykonany oraz jego doskonałej jakości elementów, ekspres posłuży naprawdę bardzo długo. Urządzenie posiada jedną grupę zaparzającą. Zaparzanie w niej kawy odbywa się za pomocą technologii preinfuzji. Pojedynczy bojler pojemności 6,5l, wypełniający wnętrze maszyny, napełnia się automatycznie. Podświetlane ledowo przyciski można zaprogramować tak, by po ich wybraniu przygotować zawsze powtarzalną kawę. Oprócz tego ekspres wyposażono w dyszę dozującą osobno gorącą wodę oraz dyszę do spieniania mleka. Obie wykonano ze stali nierdzewnej, jak z resztą całą powierzchnię użytkową ekspresu. Jego tył jest pokryty bardzo wytrzymałym tworzywem sztucznym. Dyszę spieniającą mleko uruchamia się poprzez pokrętło, które umożliwia swobodne dozowanie siły strumienia pary. Dwa manometry, znajdujące się na froncie ekspresu, wskazują aktualne ciśnienie wody w bojlerze oraz ciśnienie wytwarzane przez pompę, moc z którą zostanie przygotowane espresso. Tacka ociekowa, która znajduje się u dołu ekspresu jest bardzo łatwa w demontażu czyszczeniu. Dzięki gładkiej, stalowej powierzchni urządzenie można łatwo i szybko czyścić, a także utrzymać w czystości w trakcie długiej pracy. Góra ekspresu, dzięki ciepłu wytwarzanemu przez bojler wewnątrz urządzenia, świetnie ogrzewa filiżanki, przed zaparzeniem do nich aromatycznej kawy. Ekspres posiada podświetlenie led w strefie baristy, czyli pod grupami zaparzającymi.\nwymiary: 45,10 cm x 47,6 cm x 58,5 cm\nKOFEINA: czy pobudza? czy szkodzi?\nNiewątpliwie kawa dodaje skrzydeł każdemu. Dlaczego jednak jednych pobudza bardziej, a innych mniej? Którą kawę wybrać do nocnego kucia przed sesją, a którą na popołudniowe spotkanie z koleżanką? Czy espresso faktycznie zmiecie mnie z powierzchni ziemi? Na to i inne pytania, w bardzo zgrabnym i lekko naukowym wpisie, odpowiedziała Kalina z kawiarni UNO. Ten wpis przeczytasz w ok. 7 minut!\nNapisz pierwszą opinię o „ekspres IBERITAL INTENZ 1 GR., dźwig.” Anuluj pisanie odpowiedzi


Uncategorized | Polskie artykuły 24h. - Part 2\nSięgnął do szuflady nocnej dla Wazelina wykorzystam czasem dostarczyć go.\nWziął do szuflady nocnej dla Wazelina użyję czasem dać go. Pierwsze mnie przewracać dane mnie na kolana również moją klatkę piersiową i głowę na łóżku, bum w powietrzu. Czułam jego palce otarcia na moją dziurę. Cięższe niż normalnie, ale ładny. W stary jeden potem dwa i odbierał mu iść wysoce na mojej dziury. Obrotowy, rozwijania\nStanowisz wyraźny, iż konkurencja kolegi\nPo rzecz policjanta powiedziałem, iż nastąpił czas prysznic dla mnie a odszedł do mojego pokoju, by piżamę. Powracając do salonu John powiedział, iż tworzysz po mnie wąchania pod ramiona. “W W W moglibyśmy kłócić się ponownie” zaryzykowałem. “Jesteś pewny, że walka kolegi”? “TTT faktycznie możemy mieć t t t razem.” John został zabrany w promienia\nNiesamowite piękno wyspy\nNiesamowite piękno wyspy, która jest uważana za jedną z najczystszych i najpiękniejszych wysp na świecie, ukrywając się w południowej Tajlandii, na Morzu Andamańskim. Archipelag Phi Phi składa się z dwóch wysp Phi Phi Don i Phi Phi-Leu. Miejsca te mają tendencję do odwiedzenia wszystkich podróżnych z całego świata, zobaczyć turkusowe morze i białe pesoksobstvennymi oczy!\nPo trudnej drogi na wyspie, po 24 godzinach bez snu\nPo trudnej drogi na wyspie, po 24 godzinach bez snu, po nerwowym stresem przed podróżą do Tajlandii, wszystkie doświadczenia i niepokoje zniknęły na kilka sekund, tak szybko, jak przyjechaliśmy na wyspie Phi Phi Don, wszystkie negatywności z ciężkiej drogi zniknął natychmiast, więc uderzony przez piękno i charakter tej niezwykłej wyspy. Powrót w Kijowie, 2 miesiące\n© 2018 Polskie artykuły 24h.


Naszyjnik Yarn Scraps - Plait in Graphite - Yarn Scraps / Eko dodatki - Tarragon Art - stylowa biżuteria artystyczna\n» Naszyjnik Yarn Scraps - Plait in Graphite\nKod produktu: NA-644\nBiżuteria z kolekcji dodatków ekologicznych Tarragon Art - Yarn Scraps. Niepowtarzalny naszyjnik w kolorze grafitowym. Wykonany z włóczki bawełnianej pochodzącej z recyclingu wysokiej jakości tkanin. Miękka, przyjemna w dotyku tkanina pięknie się układa. Górną część naszyjnika zdobi ciasno spleciony warkocz, w dolnej części paski tkaniny luźno spływają. Dodatkowe elementy ozdobne stanową okrągły łącznik z młotkowanego metalu oraz wygodne zapięcie magnetyczne. Naszyjnik urzeka prostą formą i oryginalnym designem! Co jednak najważniejsze, wykorzystując surowce z recyclingu, dbamy o środowisko!\n- długość 61,5cm\n- grubość splotu ok. 13mm\n- średnica elementu ozdobnego 3,15cm