100 dni bez spodni - wrażenia - Aniamaluje - blog lifestylowy dla młodych kobiet.\nautor\tAniamaluje Posted on 24 maja, 2014 15 czerwca, 2019\nPrzeglądając przypadkowe zdjęcia stwierdziłam, że jest idealna pora na to, aby napisać, jak idzie mi wyzwanie 100 dni bez spodni. Oczywiście nie chodzi w nim o chodzenie 100 dni pod rząd w sukience, ani o to, aby nie zakładać nic na „dół’. To tak gwoli wyjaśnienia, bo czasami czytanie ze zrozumieniem sprawia niektórym duży problem 😉 Przyznaję, że jest z tym u mnie różnie i naciągałam, zamalowując na zielono kwadracik w każdy dzień, kiedy miałam na sobie sukienkę/spódniczkę chociaż trochę. Np. cały dzień biegałam w rurkach, a potem wskoczyłam w kieckę na urodziny koleżanki.\nObecnie wygląda to tak 🙂\nNie jestem żadną szafiarką , zdjęcia powstały „przy okazji”, stąd kluczyki do samochodu w ręku itp, ;-)) Można też podziwiać, jak pięknie odznaczają się stopy od reszty nóg – trampki i spodenki zagwarantowały mi nieplanowaną opaleniznę i białe stopy w gratisie 🙂\nPiękne miny strzelam, gdy krzywię twarz do słońca 😀 Ta prawdopodobnie wyrażała coś w stylu „idź z tym aparatem”.\nJednak wracając do sukienek i spódnic to:\nspodnie zakładam, gdy gdzieś dłużej jadę, np.pociągiem, albo chcę usiąść w siadzie skrzyżnym (bardzo częste u mnie :))\nNajwygodniejsze są spódnice maxi z kieszeniami. Takich cudów niestety nie szyją prawie nigdzie 🙂\nSukienki i spódnice są łatwiejsze w obsłudze w ciepłe dni, kiedy rajstopy nie są potrzebne\nMając na sobie sukienkę czuję się lepiej\nTo, co mnie zaskoczyło to fakt, że mimo wcześniejszych uprzedzeń odkryłam, że sukienki i spódnice są po prostu wygodniejsze od spodni. Natknęłam się nawet na badania opisujące związek pomiędzy noszeniem spodni a większą częstotliwością infekcji dróg rodnych. No ale nie o tym jest tekst ;))\nRobi się coraz cieplej, ja po spódnice sięgam z dużo większym zapałem. Do maxi mogę założyć dowolne buty, a jest chłodniej i przyjemniej. Myślę, że ograniczę kupowanie spodni do minimum. Łapię się na tym, że zaczynam traktować je jak „ubiór roboczy” 😉 Oczywiście nic do nich nie mam i doceniam zalety tej części garderoby, ale wyzwanie nauczyło mnie, by patrzeć na sukienki dużo przychylniej.\nTekst z wyzwaniem\nCzy szkoła może być przyjazna? Czyli kilka słów o pedagogice Montessori\nZaproszenie na warsztaty dla czytelników\nciałosamodoskonaleniew co się ubraćwyzwanie\npiękna sukienka, skąd?\nwow, wygladasz super!\nfajnie, ze zamieszczaz wiecej swoich zdjec, wpisy dzieki temu sa bardziej autentyczne?bardziej do mnie przemawiaja?nie wiem, ale fajnie mi sie czyta Twojego bloga ostatanio, kidys zagladalam od czasu do czasu, teraz sledze na biezaco:)\nnie ma sprawy, oto i ja 😉\nszkoda, ze nie udalo mi sie przeczytac Twojej ksiazki w czasie drzwi otwartych, 2 razy sie rejestrowalam sie nie udalo, niestety, ale bd na nia polowac:)\noto ja, drzwi jeszcze trwają, chyba do poniedziałku, moze się uda 🙂\nja juz jestem za półmetkiem\nale ja uwielbiam sukienki 🙂\nta ktora masz jest sliczna i bardzo w moim stylu 🙂\nReply to ewulas77\nOstatnio kupiłam pierwszą krótką sukienkę od lat i próbuję się przełamać. 🙂\nAch.. 100 dni.. też myślę nad takim wyzwaniem, ale raczej 30 – dniowym 🙂\nJa wyzwania nie podejmowałam, bo bez spodni prawie codziennie, więc pewnie już bym "zaliczyła" 🙂 Teraz jak jest gorąco rzadziej, bo niestety nie mogę chodzić bez rajstop, więc zakładam jak najlżejsze spodnie.\nReply to Ala lala\nMaxi spoczko ale rajtuzy albo chociaż spodenki tak czy siak trzeba będzie wrzucić pod spód – mam uda tak puchate, że bez rajstop ocierają się o siebie do krwi, szaleństwo. Żadnych alladynek, luźniejszych spodni, kiecek dla mnie 🙂 Smutna sprawa, ale co robić (schudnąć 30 kilo, wiadomka).\nA maxi z kieszeniami znalazłam w H&M i New Looku, nie w tym roku wprawdzie, ale widziałam bardzo podobne jak byłam ostatnio; nie sprawdziłam ich wprawdzie na okoliczność kieszeni, ale może mają!\nWłaśnie też chciałam pisać, ze maxi z kieszeniami są w H&M. O takie: http://www.hm.com/pl/product/10278?article=10278-A\nbtw. pięknie wyglądasz i popieram autora drugiego komentarza, im więcej tu zdjęć, tym częściej zaglądam, ale tak mnie zastanawiają te kluczyki 🙂\nAch jak slicznie wygladasz!!! Ja sukienki czesto nosze i mam ich mnostwo, wiec tez wyzwania nie podejmowalam.\nprezentujesz najlepsze podejście do rozwoju jakie kiedykolwiek widziałam. Nie zgrywasz panny idealnej i nie udajesz, że chodzisz w sukienkach 24/h 🙂 Zdjęcia są naturalne, nawet literówki nadają blogu charakteru, czuję, że pisze dziewczyna, która rzeczywiście poza blogiem robi coś w życiu. A jestem jedną z grammar nazi więc to dla mnie nietypowe 🙂 Jestem z Tobą od tekstu dotyczącym gronkowca (pomogło,za co bardzo dziękuję) i czuję, że zostanę na dłużej. Wczoraj czytałam w nocy prawie całe archiwum, myślałam, że jesteś dużo starsza, dopiero przy którymś tekście zauważyłam, że jesteś młodą dziewczyną.\nPięknie wyglądasz, chyba sama zdecyduję się na wyzwanie 🙂\nPięknie wyglądasz w tej sukienca. :)Zdjęcia są świetne, bardzo naturalne. 🙂\nwreszcie blog normalnej, niezblazowanej dziewczyny, gdzie pokazujesz sukienkę, nie outfit, normalne miny, własne wpadki, wszystko to zamiast wymuskanych sesji typu Kasia Tusk, gdzie blogerka uczy jak mimo cięzkiej pracy biega na szpilkach w lawendowanych sukienkach, z perfekcyjnym makijażem, pomalowanymi paznokciami i udaje, że włosy rozjasniły się jej od słońca 🙂 Lubię popatrzeć na ładne zdjęcia, ale to nierealne i frustrujące.\nJa swoich dni nie liczę, ale idzie mi wolniej, bo poruszam się na rowerze, i mało która spódnica/sukienka się nadaje. I mam podobnie jak Ty – traktuję już spodnie jako strój roboczy, na dni pełne bieganiny.\nChodziło mi raczej o to, że obcierają mi się uda o siodełko w za krótkiej spódnicy (w szortach tuż za tyłek zresztą też). Ale ten patent też jest niezły. A na miniówki ze sztywnego materiału i to nie pomoże – majtki będzie widać. Miałam zresztą taką akcję niedawno, na światłach stałam i się ulotkarz kręcił koło mnie i zaglądał. Tak bardzo mnie zdziwiła jego bezczelność, że osłupiałam, nie wiedziałam co z nim zrobić. Ze względu na rower najlepsze są długości midi, o linii A albo z koła.\nZgrabnioszka! Nie pamiętam kiedy miałam kieckę na sobie:/\nBardzo lubię nosić sukienki, gdybym mogła chodziłabym w nich ciągle:) Kiedyś myślałam, że są niezbyt wygodne i rezerwowałam je na jakieś specjalne wyjścia ale mój chłopak jest fanem sukienek maxi i namówił mnie na kilka. I teraz uważam, że nie ma nic wygodniejszego:)\nOstatnio myślałam o zakupie sukienki na te upały jednak niestety niczego odpowiedniego dla siebie jeszcze nie znalazłam a szkoda, bo przymierzając kilka z nich stwierdziłam, że nie wyglądam w nich aż tak tragicznie jak się tego spodziewałam ;))\nKiedyś chodziłam tylko w spodniach – dziś (prócz dresów) mam tylko jedną parę spodni. Sama jestem w szoku;).\nMoże też o tym napiszę? Zainspirowałaś mnie;).\nJa to od kilku lat biegam w sukienkach i spódnicach, czy to deszcz, śnieg czy upał. Po prostu są dla mnie najwygodniejsze :)Trzymam kciuki za jak najczęstsze ich noszenie 🙂\nDla mnie też! I przynajmniej czuję się oryginalna wśród tłumu spodniowców 😉 gorzej latem,wszyscy nagle kochają kiecki i niektórzy klienci z mojej pracy mówią do mnie "oo,wiosna przyszła to spódnicę pani założyła!". No cóż,ostatni raz spodnie miałam na sobie parę lat temu;/\nAniu,jak znajdziesz maxi spódnicę z kieszeniami to daj znać, namiętnie takiej szukam!(która będzie dla mnie do ziemi, bo wszystkie niestety do kostek albo do połowy łydki…)\nno właśnie lipa z tym, nie ma nigdzie 🙁\nwczoraj założyłam sukienkę. trochę, bo tylko na zakupy, ale jednak 😉\nnie mam butów do sukienek 😛\nMając takie piękne nogi to aż żal ich nie pokazywać. Ja nie mam szans na spódnicę, moje nogi są fatalne.\nBardzo lubię szerokie spódnice tuż za kolano albo te maxi, do samej ziemi.\na gdzie kupilas buty? bo wlasnie takich szukam\nPowiem Ci, że niezła laska z Ciebie 😀\nJa niestety bardzo mało chodzę w spódnicach/sukienkach. Wydaje mi się, że w wielu fasonach wyglądam niekorzystnie 🙁\nPrzydałaby się i dla mnie taka akcja.\nMoże w sukienkach mało chodzę, ale w spódniczkach coraz częściej właśnie dzięki temu wyzwaniu. Chociaż sporo wolniej mi idzie niż Tobie i tak jest fajnie 😀\n"Spodnie jako strój roboczy" 🙂 Skąd to znam! Jak idę do dzieciaków to nie chcę świecić majtami tarzając się z nimi po dywanie i stąd ubieranie spódniczek/sukienek ograniczyłam do minimum… Śliczna sukienka 🙂\nale masz ładne nogi <3\nŚlicznie Ci w sukienkach.\nJa się trzymam, ostatnio cały tydzień biegam w sukienkach i zaczęłam się czuć w nich bardzo dobrze!\nPięknie wyglądasz Aniu, takie zgrabne nogi wręcz trzeba pokazywać! 🙂 Przyznaję, że ja również pokochałam sukienki i spódnice, lubię się wyróżniać i fakt, są mega wygodne 🙂 Pozdrawiam!\nCo do spódnic maxi, widziałam taką szarą, z kieszeniami, dobrą gatunkowo w House, było jeszcze parę innych, równie ładnych.\nWyglądasz dużo dużo lepiej niż wszystkie "szafiarki" razem wzięte 🙂 Bardzo chciałabym nosić sukienki, mam kilka ładnych w szafie, ale niestety mam problemy z krążeniem i nie chcę paradować z fioletowymi nogami 🙁\nmasz rację, po prostu zbyt łatwo popadam w zachwyt gdy mi się coś podoba 😀\nteż mam problemy z krążeniem i fioletowe nogi ale.. przestałam się tym przejmować 🙂 noszę krótkie spodenki i sukienki, a jeżeli ktoś się będzie o mnie "martwił" to jego problem 😀\nCiekawe wyzwanie :). Chyba za bardzo lubię spodnie, żeby się przełamać 🙂\nchyba bym niewytrzymała dnia bez spodni rzadko kiedy ubieram spódnice, sukienkę raczej jedynie okazjonalnie 🙂\nW spódnicach/sukienkach "niemini" o luźniejszym kroju da się siedzieć skrzyżnie, ja to praktykuję 😀\npowodzenia w dalszym wyzwaniu!\nśliczna sukienka , ja też uwielbiam chodzić w sukienkach i spódniczkach zwłaszcza jak jest tak ciepło:)\nja też lubię chodzić w sukienkach, ale niestety obcierają mi się uda i to nie jest fajne, raz założę sukienkę a potem przez tydzień mi się to goi ;/\nu mnie nietypowo, bo 'bez spodni' chodzę całą zimę 😀 odkąd odkryłam, że w zestawie grube rajstopy+ spódnica jest cieplej przy niskich temperaturach niż w dżinsach. w dżinsach mi często było za zimno w temp. około 0 i poniżej, a rajstop pod spodnie zakładać – brrr, nienawidzę 😉 za to latem czy wiosną tak jak teraz, raczej rzadko, bo nie lubię chodzić w krótkiej spódnicy bez rajstop np. na uczelnię, a długich spódnic nie lubię, w ogóle cienkich rajstop nie lubię, więc zdarza się głównie w wolne, naprawdę ciepłe dni 😉\nPodziwiam Cie za tyle już dni. U mnie jednak cały czas królują spodnie, przymierzałam jednak ulubioną posiadaną spódniczkę, ale… jeszcze nie dla mnie. 🙂 Musze resztę wyciągnąć spódniczkę i sukienek.\nBardzo fajne maxi spódnice i właśnie z kieszeniami są w reserved. Nawet sama taką kupiłam 🙂\np.s mój pierwszy komentarz u Ciebie 😉\nPasuje Ci taka sukienka 🙂 Ja jakieś 4 lata temu miałam taką fazę, że codziennie chodziłam w spódniczkach i spodnie leżały w dalekim kącie zapomniane 😉\nHalo Bydgoszcz! Poleci ktoś jakieś fajne second handy?? Takie z młodzieżowymi ubraniami, bo te, które odwiedziłam proponowały ubrania 60+ ;/\nAniu, ta sukienka z F&F jest śliczna, koniecznie muszę się wybrać do Tesco; moja koleżanka też tam sobie ostatnio kupiła piękną kwiecistą sukienkę (nomen omen koleżanka też Ania ;p)\nReply to Karolina Cieślak\nSuper pomysł, gratuluję. Więcej dziewczyn powinno podjąć takie wyzwanie.\nosobiście wolę spodnie,bardziej komfortowo się w nich czuję choć nie sądzę,że w przypadku sukienek/spódnic tak nie jest 😉\nUwielbiam spódnice i sukienki, choć kiedyś wcale tak nie było. Mam nieporównywalną ilość spódnic w stosunku do spodni. Ale zawsze mam problem z zakupami sukienek, takich zwykłych na co dzień, bo albo nie taki materiał, albo za eleganckie, albo za krótkie, albo o tak wymyślnym kroju lub wzorze, że szkoda gadać.\nO matko, stopy! 😀 To również moja zmora, z tym że ja zawsze jadę blokerem SPF 50+ po całym ciele, a o stopach zapominam. Śmigając przez cały dzień w sandałach. I stopy są wtedy piękne, czerwoniutkie.\nJa ostatnio pokochałam krótkie spodenki, a najbardziej lubię sukienki odcinane w talii z rozkloszowaną spódnicą.\nale wyładniałaś! śliczna sukienka <3\nPięknie Aniu wyglądasz:))\nJestem za mało zorganizowana, żeby zaznaczać kwadraciki 😀\nChodzę w sukienkach i spódnicach bo to w spodniach bym się uparowała chyba, ale mam problem z butami do nich, więc noszę trampki.. Chyba muszę nowe buty kupić bo niewygodnie mi w nich bez skarpetek.\nWow śliczna figura. Pasują ci sukienki 🙂 Pozdrawiam\nHej, piękne zdjęcia i super wyglądasz nawet się krzywiąc heh 🙂Ja czytając Twój pierwszy post o wyzwaniu pomyślałam, że to może być świetna sprawa. Sama, jak wyrosłam już z gimnazjalnych kompleksów gdy nigdy nie zakładałam spódnic i sukienek po prostu je pokochałam. Od dziecka uwielbiałam, ale zawsze twierdziłam, że jestem za gruba choć tak nie było. Czy Ty nosząc spódnice, sukienki nie spotykasz się z dziwnymi komentarzami ?Mi ostatnio przytrafiła się nie fajna sytuacja. Nie chce chodzić do szkoły w sukienkach/spódnicach, nie lubię słuchać opinii ludzi z klasy, którzy są strasznie fałszywi. Ale zrobiłam sobie z koleżanką wolne, wybrałyśmy się… Czytaj więcej »\nDziękuję Ci za rady. Ja też nie rozumiem co takimi facetami kieruję. W każdym razie muszę być bardziej pewna siebie.\nJeszcze raz dzięki ! 🙂\nAniu, a mogłabyś napisać coś o powiązaniu spodni z infekcjami dróg rodnych? Wiem, że mogłabym sama tego szukać, ale nie będę oszukiwać – Twoje teksty są o wiele przyjaźniejsze dla czytelnika niż jakieś super uber mądre wykłady profesora XYZ który nie zawsze jest świadomy, że przeciętny szary człowiek połowy tych wywodów nie zrozumie tak jak by chciał.\nJa już prawie codziennie noszę spódnice lub sukienki chociaż przyznam, że nie zapisuję. Zaczęłam zapominać o zamalowaniu kwadracika i teraz bym już musiała skłamać. Ale kiedy ostatnie spodnie mi się rozwaliły stwierdziłam: muszę kupić 2 pary rajstop i nie popędzilam do sklepu po spodnie. 🙂


Dodał: DL, 22-04-2021 12:56, odsłon: 2559\n– Historia tego konkursu sięga 2003 roku. Początkowo odbywał się on pod hasłem „Czytamy i piszemy”, a swoim zasięgiem obejmował dawne województwo radomskie. Z każdym rokiem konkurs budził coraz większe zainteresowanie literatów i zyskiwał na prestiżu, dlatego w 2010 roku zdecydowaliśmy, aby miał on charakter ogólnopolski. Z kolei od 2012 nosi on imię Marii Komornickiej, wybitnej poetki pochodzącej z regionu kozienickiego. Konkurs zatem służy nie tylko propagowaniu współczesnej twórczości literackiej, ale przybliża też, zwłaszcza młodszym osobom, postać Marii Komornickiej – wyjaśnia dyrektor Kozienickiego Domu Kultury Elwira Kozłowska.\n– Każdy uczestnik może zgłosić do konkursu trzy wierze i / lub jedno krótkie opowiadanie, liczące do trzech stron formatu A4. W jednym i drugim przypadku wybór tematyki jest dowolny. Należy pamiętać, że nie można zgłaszać prac wcześniej publikowanych i wcześniej nagradzanych w innych konkursach – tłumaczy Elwira Kozłowska.\n– Serdecznie zachęcam do udziału wszystkich miłośników słowa pisanego. Jak co roku, szczególnie zależy nam na udziale młodzieży w konkursie. W ubiegłej edycji w tej kategorii było około 40 zgłoszeń. Mam nadzieję, że tym razem będzie ich jeszcze więcej – dodaje Elwira Kozłowska.


Przenosisz swój biznes do świata online? Wskazówki prawne! - Legalny Biznes Online\nAktualności / Biznes online / Koronawirus / Praktyczne porady / Prawa przedsiębiorców\nKoronawirus, który przewija się niemal w każdym moim artykule, sprawił, że szybko o nim nie zapomnimy. Całkowicie zrewolucjonizował nasze plany zawodowe. W tym moje. Przeniósł naszą uwagę na bycie online.\nWielu przedsiębiorców chcąc nie chcąc, musiało przenieść swoje działania na wirtualne podwórko. Rozpoczęły się dylematy związane ze stroną formalną pracy online.\nProwadzący swoje biznesy online, nie mieli także pewności, czy pamiętali o wszystkich ważnych aspektach takiego biznesu. Czy poczynili niezbędne kroki prawne i działają w pełni legalnie.\nDlatego jako kompilacja legalnych tipów dotyczących biznesu online, napisałam ten artykuł. Cel – wskazanie tego, na co musisz zwrócić uwagę przy prowadzeniu firmy wirtualnie.\nZaczynasz działać online w swoim biznesie? Koniecznie sprawdź jakie dodać PKD do Twojego wpisu w CEIDG i jak to zrobić >>>\nJeżeli zamierzasz pracować zdalnie lub skierować swoich pracowników do takiej formy pracy, sprawdź na co musisz zwrócić uwagę i o czym powinieneś pamiętać.\nPraca w takiej formie, to nie tylko po prostu siedzenie w domu, ale także szereg wytycznych, jakie powinny spełnić obie strony: pracownik i pracodawca. Przede wszystkim należy wziąć pod uwagę, że pojęcie „praca zdalna” nie istnieje w Kodeksie pracy.\nMowa jest o „telepracy”, obwarowanej pewnymi obostrzeniami i obowiązkami po stronie pracodawcy. Tym bardziej że można ją świadczyć na stałe.\nJeżeli interesuje Cię tematyka ochrony danych osobowych podczas pracy zdalnej, odsyłam do mojego artykułu na ten temat:\nObowiązki pracodawcy a praca online pracownika\nZgodnie z art. 6711§ 1 Kodeksu pracy, pracodawca jest obowiązany:\nA może tak praca zdalna na stałe i ciągle na umowę o pracę? Czy to możliwe?\nW przypadku telepracy tak. Wprost zezwalają na to przepisy kodeksu pracy.\nPrzepisy Kodeksu pracy zakładają, że po 3 miesiącach od podjęcia pracy zdalnej, strony mogą powrócić do poprzedniej stacjonarnej formy wykonywania pracy.\nMożna to więc interpretować, że te 3 miesiące to taki sprawdzian dla obu stron, aby ocenić, czy przejście na pracę zdalną był dobrym pomysłem. W związku z tym, nie ma żadnego ograniczenia czasowego.\nCo zrobić krok po kroku, jeśli pracodawca chce zlecić pracownikowi pracę zdalną z powodu koronawirusa? Checklista.\nPraca zdalna w relacjach biznesowych – współpraca z wirtualnym współpracownikiem\nW przypadku relacji B2B jest to bardzo często norma. Dlatego zawód wirtualnej asystentki staje się coraz bardziej popularny.\nZatrudnienie takiej wirtualnej pomocy, okazuje się świetnym rozwiązaniem dla przedsiębiorcy, który woli zająć się materią, w której się specjalizuję niż sprawami technicznymi czy informatycznymi.\nJednakże profesja wirtualnej asystentki, to nie tylko przygotowywanie grafik czy też prowadzenie profilu w social mediach.\nWiąże się to również z koniecznością prawnego zabezpieczenia takiego biznesu.\nObie strony umowy: wirtualna asystentka i jej klient, powinni zgodnie uzgodnić takie kwestie jak prawa autorskie czy też poufność współpracy. Pominięcie tych prawnych aspektów, może rodzić później problemy czy wątpliwości, które mogą wpływać na płynność oraz przejrzystość współpracy.\nWzory niezbędnych umów możesz teraz dobyć w wyjątkowej promocji dla Wirtualnych Asystentek! KLIKNIJ TUTAJ>>>\nA może chcesz postawić swoją pierwszą stronę lub sklep online i zrobić to zgodnie z wymaganiami prawnymi? Chcesz dostosować swój biznes do świata Internetu?\nJeżeli odpowiedź na jedno z tych pytań, brzmi TAK, musisz wiedzieć, że przed Tobą trochę obowiązków do wypełnienia. Ale nie są one niemożliwe do wykonania i na szczęście nie musisz tego robić samodzielnie.\nPoniżej znajdziesz wskazówki dotyczące sklepu internetowego oraz strony internetowej – na co musisz zwrócić uwagę oraz o czym pamiętać, jeżeli mają być one w pełni legalne.\nSkorzystaj z gotowego pakietu dokumentów >> Legalny e-sklep – wzory dokumentów z instrukcjami << który zawiera wzór polityki prywatności, regulaminu, checkboxów do sklepu i newslettera oraz poradniki!\nMożesz też zapisać się na listę zainteresowanych pełnym kursem #Legalna Sprzedaż Online. Prowadzę Cię w nim krok po kroku, dzieląc się gotowymi dokumentami, instrukcjami i doświadczeniem w biznesie online. Kampania tego kursu ruszy już niedługo!\nJeżeli zamierzasz prowadzić sklep internetowy i sprzedawać w sieci, sprawdź na co musisz zwrócić uwagę.\nHandel w sieci to już praktycznie norma. Duże marki odzieżowe, sprzedają nie tylko w galeriach handlowych, ale także w Internecie.\nW czas epidemii koronawirusa, kiedy obowiązywał zakaz handlu w galeriach handlowych i były one po prostu zamknięte, możliwość sprzedaży online, uratowała niejeden biznes.\nJak zapewne dobrze wiesz, legalny sklep internetowy musi posiadać regulamin sprzedaży. Wraz ze wszystkimi niezbędnymi checkboxami.\njasną i przejrzystą ścieżkę zakupów,\nwyliczenie metod płatności oraz dostawy,\nwymagania techniczne związane z korzystaniem ze sklepu,\nopis procesu składania reklamacji w sklepie,\ninformacje dotyczące możliwości odstąpienia od umowy,\nklauzule informacyjne związane z przetwarzaniem danych osobowych,\nwskazanie sądu, który rozpatrzy ewentualny spór na linii sprzedawca-klient.\nKonstruując te i inne punkty regulaminu (bo to tylko niektóre), należy pamiętać, aby były one w pełni zgodne z prawem i nie zawierały tzw. klauzul niedozwolonych.\nW związku z tym odsyłam Cię do mojego artykułu: Regulamin sklepu internetowego – pięć zakazanych błędów :\nWskazuje w nim, na jakie błędy należy uważać przy konstruowaniu takiego regulaminu.\nObejrzyj także #Legalną kawę nr 72, w której mówię o 10 obowiązkach sprzedającego w Internecie:\n10 obowiązków sprzedającego w Internecie – #LegalnaKawa 72\nStawiając swój sklep internetowy lub dostosowując go do wymagań prawnych, musisz wiedzieć, że wraz z nowym rokiem czekają Cię kolejne zmiany.\nNa szczęście, mamy czas aby się do nich przygotować, bo zmiany szykują się wraz z nadejściem nowego roku 2021.\nOd 1 czerwca 2020 r., a więc od wczoraj (!) miały wejść w życie zmiany polegające m.in. na dodaniu nowego artykułu (38a) do Ustawy o prawach konsumenta. Stanie się to od stycznia 2021 r.\nZmiana dokona się więc, w sferze praw konsumenta. Poprzez wprowadzone zmiany powstanie nowy podmiot, który zostanie objęty ochroną konsumencką.\nMowa o przedsiębiorcy prowadzącym jednoosobową działalność gospodarczą, który dokonuje zakupów niezwiązanych ze swoją działalnością zawodową.\nWięcej o tych zmianach i o tym, na co będą musieli zwrócić uwagę przedsiębiorcy, przeczytasz w moim artykule, w którym opisałam tą rewolucję:\nJest ona kolejnym elementem, bez którego trudno wyobrazić sobie legalną działalność w Internecie. W przepisach nie ma wprawdzie wprost wskazania mówiącego o obowiązku jej posiadania, ale są inne istotne elementy, jakie prowadzący stronę internetową musi spełnić. W związku z tym najlepiej jest je zebrać i uporządkować w formie polityki prywatności.\ndotyczące powierzenia przetwarzania danych osobowych,\no formularzach stosowanych na stronie,\nzwiązane z newsletterem,\ninformacje o komentarzach,\no technologiach, jakie stosujesz,\nTo między innymi obowiązkowe elementy, jakich RODO wymaga w przypadku legalnej www.\nUżytkownik korzystający z Twojej strony internetowej, musi zostać poinformowany o wszystkich aspektach związanych z przetwarzaniem i gromadzeniem przez Ciebie jego danych osobowych.\nDlatego, należy te wszystkie informacje uporządkować i ująć w polityce prywatności, do której dostęp ma każdy odwiedzający Twoją stronę.\nJeżeli jednak nie wiesz dokładnie jak to zrobić albo nie masz pewności czy Twoja polityka prywatności jest w pełni legalna, zachęcam Cię do skorzystania z przygotowanego przeze mnie wzoru!\nWzór możesz samodzielnie uzupełnić.\nDostaniesz 3 wersje – wersję edytowalną z moimi komentarzami i instrukcjami, wersję edytowalną bez komentarzy i wersję w formacie pdf, gdybyś obsługiwał inne programy niż Word i istniałoby ryzyko, że coś „się rozjedzie”.\nPdf przyda się też wtedy, gdy chcesz od razu wydrukować pełną treść polityki prywatności i wypełnić ją ręcznie (bo tak lubisz).\nKrótko podsumowując – jeżeli zamierzasz rozpocząć nowy biznes online lub też przenieść swój obecny do świata online, musisz spełnić szereg obowiązków.\nJuż dziś przekonaj się, czy działaś legalnie w sieci! Pobierz prezent i zrób audyt na swojej stronie www oraz w biznesie. Działaj legalnie! Kliknij grafikę i sprawdź swój biznes!\nJedne z najważniejszych wymieniłam właśnie w tym artykule. Jednakże pamiętaj, że każdy biznes to indywidualna sprawa i obowiązki związane z legalnym działaniem w sieci mogą znacznie się poszerzyć.\nAle nie martw się! Wraz z moją pomocą a właściwie mojego nowego kursu, zmienisz swój biznes online w legalny biznes online. Śledź moje działania, a już niedługo poznasz szczegóły lub od razu zapisz się wyżej na listę zainteresowanych kursem #Legalna Sprzedaż Online.\nStan prawny na dzień 02.06.2020\nTagi biznes onlinewirtualna asystentka


Poland - travel destination - http://posrednik.walbrzych.pl/\nDodane: 20-03-2016 12:05\nCzy problemy z insektami to konsekwencja braku czystości?Kilka faktów i i formacji o dentystachJak leczyć żylaki i inne defekty?Nie chcesz stawiać rusztowania do wykonania prac wokół domu? Zobacz inne rozwiązanieKredyty, nieruchomości i mieszkaniaOzdobne, małe, duże i te własnoręcznie zrobione- kartki wielkanocneOptima EPRSport to zdrowie. Jak się suplementowaćPrawo - kilka przydatnych informacjiJak dobrze porządkować rzeczyWszystko o serwisowaniu komputerówEnergia słoneczna - jak ją wykorzystać?Ogólnie o tenisieCzy praca DJ'a jest trudna?Co musisz wiedzieć o kartkach świątecznychDlaczego czystość jest ważna?Aplikacje z przeglądarki? Tak to możliwe. Kilka faktów o programach dla firmCo warto wiedzieć o myjniach bezdotykowychPrawdziwa ekologia - o oszczędzaniu wodyMechanika i technika w naszym życiuPrzemysł spożywczy - ogólnieJaki zegarek wybraćSkuteczne pozycjonowanieLeaks? Call a plumberWszędzie dobrze, ale w geodezji najlepiej!O zabawkach z drewnaKrętkowica kleszczowaBezpieczne naczynia i zabawki podstawą dla rodzicaTo jest bardzo nudny tekst, bo i dietachDziałanie odżywek przy treningu- ogółem


Jak wyznaczyć okres, z którego koszty podlegają rekompensacie za wydłużenie\nW przypadku gdy straty spowodowane przez wydłużenie kontraktu podlegają rekompensacie, często punktem sporu jest wyznaczenie „okresu trwania projektu”, z którego podsumowane koszty ustanowią wartość rekompensaty.\n[Zasada] Straty podlegające rekompensacie powinny być spowodowane/związane z przewinieniem/ryzykiem uprawniającym do niej.\nPublikacje i standardy generalizując wskazują, że rekompensacie podlegają straty z okresu opóźnienia.\n[Prosty przypadek] Prostym przykładem zastosowania tej zasady jest przypadek, w którym wystąpiło nagłe wstrzymanie budowy. Kadra zarządzająca budową wraz z zapleczem oczekuje na wznowienie prac, a ich koszt stanowi bezpośrednio wynikłą stratę. W takim przypadku należna rekompensata, zgodnie z zasadą generalną, odpowiada kosztom ponoszonym w okresie opóźnienia.\n[Koszty odsunięte w czasie] W praktyce występuje wiele wyjątków, w których „generalizacja” opisywana w standardach nie uwzględniłaby całkowitej należnej rekompensaty. Jednym z takich wyjątków jest przypadek gdy straty są odsunięte w czasie względem opóźnienia.\nPrzykład mogą stanowić straty wykonawcy zobowiązanego do realizacji projektowania i budowy, który doświadczył opóźnień projektowych. Jeżeli taki wykonawca zakontraktował kadrę na czas budowy z odpowiednim wyprzedzeniem, a opóźnienia projektowe odsuną rozpoczęcie budowy w czasie – straty podlegające rekompensacie powstaną w przyszłości tj. od momentu zaangażowania tej kadry do momentu faktycznego rozpoczęcia budowy.\n[Zdarzenie opóźniające, a opóźnienie] Należy mieć na uwadze, że występujące zdarzenie opóźniające (np. wstrzymanie prac) nie musi bezpośrednio odpowiadać opóźnieniu realizacji budowy. Zdarzenia uprawniające do rekompensaty mogą tylko częściowo, lub w cale nie wpływać na czas realizacji projektu. W takim przypadku należy zwrócić uwagę na fakt, że straty powstają w okresie w jakim występuje faktyczny wpływ na projekt.\n[Wiele zdarzeń] W praktyce występują przypadki, w których wskazanie dokładnego okresu powstawania strat jest problematyczne. Przykładem może być wielokrotnie zakłócana realizacja – o ile umiemy precyzyjnie wyznaczyć długość trwania opóźnienia, o tyle problematyczne jest jednoznaczne wskazanie w których konkretnie dniach wystąpiło to opóźnienie.\nW takim przypadku praktykuje się wskazanie dodatkowych nakładów na podstawie porównania na podstawie harmonogramu, zasobów przewidzianych pierwotnym planem z rzeczywistym zaangażowaniem.\n[Częsty błąd – odsunięcie okresu podsumowania kosztów na ostatnią część projektu] Często spotykamy się z propozycjami, aby ewentualną rekompensatę za wydłużenie wyznaczyć na podstawie kosztów, które zostaną odnotowane w okresie po upływie umownego czasu realizacji projektu - do czasu rzeczywistego zakończenia projektu. Takie propozycje mogą być motywowane faktem, że w zamykających etapach realizacji ponosi się mniejsze koszty niż w intensywniejszym środkowym okresie realizacji. Za takimi propozycjami może przemawiać chęć odsunięcia rozstrzygnięcia roszczenia w czasie. Należy zaznaczyć, że wartość kosztów wyznaczanych na podstawie końcowego okresu realizacji, zwykle nie ma żadnego związku z wielkością strat spowodowanych przez opóźnienia występujące w trakcie realizacji.


„W moim poduszkowcu...”, czyli na śmierć Terry’ego Jonesa | Tygodnik Powszechny\nStrona główna » Kultura » „W moim poduszkowcu...”, czyli na śmierć Terry’ego Jonesa\nBywał dystyngowaną damą i statecznym dżentelmenem w meloniku. Nie wiem jak Wam, ale mnie będzie brakować zmarłego właśnie członka grupy Monty Python.\nTerry Jones w "Monty Python’s Life of Brian" (1979) / FOT. HandMade Films / PYTHON/Collection Christophel/East News\nBycie Nagim Organistą łączył z funkcją Biskupa-detektywa, który z pastorałem w ręku i w mitrze na głowie ściga przestępców. Zanim we francuskiej restauracji rozerwało go na strzępy po spożyciu miętowego opłatka, zdążył jeszcze urodzić kandydata na mesjasza, jako Karol Marks niemal wygrał komplet mebli w teleturnieju sportowym dla ideologów ustrojów totalitarnych i liznął angielskiego dzięki rozmówkom, w których węgierskie zdanie „czy może mi pan wskazać drogę na dworzec” przetłumaczono na angielskie „proszę, popieść mój tyłeczek”.\nBywał dystyngowaną damą i statecznym dżentelmenem w meloniku, choć na czele gangu staruszek zdarzało mu się także napadać bezbronnych młodych mężczyzn; raz wziął nawet udział w supertajnym teście Najzabawniejszego Żartu Świata, którego alianci użyli potem przeciwko Niemcom w Ardenach. Przykuty do ściany lochu nauczył się szanować starożytnych Rzymian. Ręce na szczęście wytrzymały tortury i już wkrótce mógł zagrać pierwszy koncert fortepianowy Czajkowskiego wydostając się przy tym z worka i zrzucając kajdanki. To było naprawdę ciekawe życie. Nie wiem jak Wam, ale mnie bardzo będzie brakować zmarłego właśnie – a do tego zmarłego tym razem całkiem serio – Terry’ego Jonesa (1942-2020).\nZ członkami grupy Monty Python bywa podobnie jak z Beatlesami – kochając twórczość zespołu można mieć jednocześnie ulubieńca. Choćby Johna Cleese’a w klasycznym numerze o Ministerstwie Głupich Kroków albo grającego Hitlera, który startuje w wyborach municypalnych gdzieś na angielskiej prowincji. Grahama Chapmana jako Briana. Michaela Palina w roli Poncjusza Piłata, rzymskiego (ang. roman) namiestnika nieumiejącego wyartykułować prawidłowo głoski R. Czy wreszcie Erica Idle’a, który jako szefowa koła gospodyń wiejskich rekonstruuje z koleżankami przebieg bitwy pod Pearl Harbour na zabłoconym polu.\nWśród wielu ról Jonesa dla mnie ikonicznym stało się wcielenie w dżentelmena, który na plaży w Blackpool próbuje znaleźć ustronne miejsce do założenia kąpielówek, aż w końcu, niepokojony przez kolejnych przechodniów i letników, z ulgą zdejmuje spodnie w ciemnym pomieszczeniu – które nagle okazuje się sceną wypełnionego po brzegi teatru. „Być Anglikiem to czuć ustawiczny strach przed kompromitacją lub popełnieniem faux pas” – pisał Jeremy Paxman w swoim bestsellerze „Anglicy. Opis przypadku”.\nUrodzony w Walii Jones od piątego roku życia mieszkał już w Anglii. Na miejsce studiów wybrał także Oksford, ten matecznik panangielskiej tożsamości kulturowej, bez którego Brytania pewnie nigdy nie przekształciłaby się w imperium. We wczesnej twórczości Pythonów przekuwanie imperialnego balona (wtedy, na przełomie lat 60. i 70., już raczej balonika) było jednym z kluczowych toposów, a sam proces, jakim było przekształcenie Brytyjczyków (szczególnie Anglików) w egalitarne społeczeństwo, być może nie poszedłby tak gładko, gdyby w debacie publicznej zabrakło wówczas pythonowskiego absurdu.\n„W moim poduszkowcu jest pełno węgorzy” – mówi we wspomnianym już skeczu o rozmówkach Węgier grany przez Johna Cleese’a, dziś wielkiego orędownika ponownego zanurzenia Brytanii w splendid isolation. Sklepikarz, w którego wciela się z kolei Jones, dopiero po chwili dochodzi do wniosku, że cudzoziemiec prosi go po prostu o pudełko zapałek.\nTo, że brexit nastąpi kilkanaście dni po pogrzebie Terry’ego Jonesa, nie może być doprawdy dziełem przypadku.\nBardzo mi przykro. Nie ma już\nAdres Wysłane przez kalina16 w czwartek, 23.01.2020, 12:42\nBardzo mi przykro. Nie ma już Chapmana, teraz Terry Jones...Kończy się pomału to, co było dobre na tym świecie\nMonty Python to była jedyna w\nAdres Wysłane przez Roman Rospek w czwartek, 23.01.2020, 15:27\nMonty Python to była jedyna w swoim rodzaju supergrupa a Terry Jones miał kiedyś powiedzieć "Pierwsza zasada brzmiała, że w grupie panuje absolutna równość". Jeden z najlepszych skeczów Terry Jonesa to chyba Posterunek Policj (głupie głosy). :-(


Polityka prywatności - ITX-Sklep.pl\n1. Serwis ITX-Sklep.pl zbiera w sposób automatyczny tylko informacje zawarte w plikach cookies.\n3. Operator serwisu ITX-Sklep.pl jest podmiotem zamieszczającym na urządzeniu końcowym swojego użytkownika pliki cookies oraz mającym do nich dostęp.\n4. Operator serwisu ITX-Sklep.pl wykorzystuje pliki (cookies) w celu:\n5. Serwis ITX-Sklep.pl stosuje dwa zasadnicze rodzaje plików (cookies) - sesyjne i stałe. Pliki sesyjne są tymczasowe, przechowuje się je do momentu opuszczenia strony serwisu (poprzez wejście na inną stronę, wylogowanie lub wyłączenie przeglądarki). Pliki stałe przechowywane są w urządzeniu końcowym użytkownika do czasu ich usunięcia przez użytkownika lub przez czas wynikający z ich ustawień.\n7. Operator serwisu ITX-Sklep.pl informuje, że zmiany ustawień w przeglądarce internetowej użytkownika mogą ograniczyć dostęp do niektórych funkcji strony internetowej serwisu.\n8. Pliki (cookies) z których korzysta serwis ITX-Sklep.pl (zamieszczane w urządzeniu końcowym użytkownika) mogą być udostępnione jego partnerom oraz współpracującym z nim reklamodawcą.\n10. Bardziej szczegółowe informacje na temat plików (cookies) dostępne są na stronie wszystkoociasteczkach.pl.


Małgorzata Rozenek zachwyciła kreacją na Balu Dziennikarzy 2019. Lady pojawiła się w czarnej rozłożystej sukni z imponujących rozmiarów trenem. Czarna kreacja z białym podbiciem pochodzi z atelier Roberta Czerwika.\nBal dziennikarzy 2019. To był wspaniały wieczór. Bardzo dziękuje niewiarygodnemu i cudownemu @robertczerwik za stworzenie sukni moich marzeń - napisała na Instagramie zachwycona Gosia.\nNiestety dzień po tym, jak Małgorzata pochwaliła się zdumiewająca kreacją, w sieci pojawiły się zarzuty, że jej suknia to kopia kreacji znanego francuskiego projektanta. Czujne oko internautów natychmiast wychwyciło podobieństwo do sukni, jaką miała na sobie ciężarna Ciara na rozdaniu nagród American Music Awards 2016. Kreacja amerykańskiej wokalistki pochodziła z kolekcji haute couture Stéphane'a Rollanda na sezon jesień-zima 2016.\nSuknie Rozenek i Ciary wyglądają niemal identycznie. Różni je w zasadzie tylko materiał, z jakiego zostały uszyte. Zobaczcie sami.\nSuknia Małgorzaty Rozenek z atelier Roberta Czerwika to plagiat kreacji Stephane'a Rollanda, którą miała na sobie Ciara?


Data dodania lub aktualizacji: czwartek, 29 sierpnia 2013, 11:11:20\nHome » Menu Główne » Zdjęcia » Galerie autorskie » Marek Bednarz\n1. Po pierwsze gratulujemy zwycięstwa w naszym konkursie fotograficznym. Jak długo Pan fotografuję?\nDziękuję za wyróżnienie. Fotografią cyfrową zajmuję się od 5 lat. Wcześniej kilka lat fotografowałem lustrzanką analogową.\n2. Robi Pan zdjęcia głównie Małopolsce Zachodniej. Jest coś szczególnego w tym regionie?\nMieszkam blisko tego regionu, więc aby sfotografować wschód, nie trzeba ekstremalnie wcześnie wstawać. Przyroda w wielu miejscach jest czarująca. Wystarczy tylko przewidzieć warunki pogodowe, wstać i wyjść z domu. Później zarejestrować to na matrycy i zdjęcie gotowe.\n3. Czy ma Pan swoje ulubione zdjęcie?\nUlubionego jeszcze nie. Może opowiem o niespodziewanym zdjęciu. Bażanty, bardzo kolorowe ptaki mogą czasem doprowadzić do "lekkiego zawału", gdy niespodziewanie z przeraźliwym krzykiem wyskoczą z pobliskich krzaków. Gdy zobaczyłem jednego podczas spaceru, to postanowiłem odwdzięczyć mu się tym samym i podszedłem go. Ku mojemu zdumieniu nie wystraszył się i pozwolił mi się sfotografować bez kamuflażu z bliskiej odległości. Czasem zdjęcia powstają, gdy się ich wcale nie spodziewamy.\n4. Jakie miejsce w Małopolsce zawsze chciał Pan zobaczyć, ale jeszcze nie miał okazji?\nChciałbym zobaczyć Zakopane, zimową stolicę Polski. Jednak świadomość tłumu turystów, korków na "zakopiance" powoduje, iż omijam to miejsce szerokim łukiem. Od jakiegoś czasu zastanawiam się nad wyprawą na Spisz. To miejsce z pięknymi widokami na pobliskie Tatry.\n5. Gdyby mógłby Pan polecieć do zobaczenia jakieś niezwykłe miejsce w Małopolsce Zachodniej?\nDla fotografa przyrody obszar Natura 2000 w Brzeszczach jest jak najlepszym wyborem. Znajdzie tam zarówno stawy, lasy, rzekę Wisłę jak również mnogość ptactwa i zwierzyny. Ponadto powinno się zobaczyć Miejsce Pamięci i Muzeum w Oświęcimiu i Brzezince.\n*Marek Bednarz mieszka na Śląsku, w Bieruniu. Od Małopolski dzieli go tylko Królowa Polskich rzek - Wisła. Fotografuje przyrodę, krajobrazy i to wszystko co go otacza. W weekendy raczej nie sypia za długo :-) Wschody mają swoją cenę.\nMarek Bednarz jest zwycięzcą naszego konkursu fotograficznego: "Odkrywamy Małopolskę" dzięki zdjęciu "Bezludna Wyspa". Dowiedz się więcej o historii tego zdjęcia.


Opłacone za pracownika składki ZUS to nie przychód - Podatek dochodowy - rp.pl\nAktualizacja: 31.12.2015, 06:40\nOpłacone za pracownika składki ZUS to nie przychód\nJest dobra wiadomość dla pracowników i firm, które dokonały błędnych rozliczeń od zatrudnionych osób, a następnie swoje uchybienie wykryły i postanowiły naprawić. Zapłata zaległych składek ZUS nie skutkuje powstaniem przychodu i koniecznością jego opodatkowania.\nTakie wnioski płyną z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 października 2015 r. (II FSK 1891/13). Z opinii sądu wynika, że zapłata w późniejszym terminie składek na ZUS nie wpływa na zmianę charakteru tych wpłat, nawet jeśli w dacie ich zapłaty spółka nie jest już związana z pracownikiem żadnym stosunkiem prawnym.\nSprawa, którą zajmował się NSA, dotyczyła firmy zarządzającej drużyną piłkarską. Przyjęła ona za podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne zawodników wyłącznie wynagrodzenie podstawowe, bez uwzględniania nagród za wyniki sportowe. ZUS zakwestionował takie podejście i nakazał doliczyć składki w odniesieniu do nagród.\nKlub sportowy, mimo uregulowania ZUS, stanął przed jeszcze jednym dylematem, tym razem podatkowym. Pojawiła się bowiem wątpliwość, czy wartość zaległych składek odprowadzonych przez spółkę w celu wywiązania się z obowiązków płatnika stanowi dla pracowników dochód podlegający opodatko...


KLIMATYCZNE ZABÓJSTWA – MIEJSCA, KTÓRE WKRÓTCE ZNIKNĄ\nniedziela, 03 czerwca 2018 13:18\nArtykuły miesiąca\t- Nr 172 czerwiec 2018\nNa całym świecie powstają coraz to nowe miejsca turystyczne, które koniecznie trzeba odwiedzić. Pomysłów na promocję jest wiele – od atrakcji historycznych, przez rozrywkę, przyrodę i sporty wyczynowe, po kuchnię, pszczoły czy ekofarmy. Jednym z haseł reklamowych dla coraz większej liczby miejsc powinno być jednak: „Zobacz, zanim znikną z map”. Niestety, wskutek globalnego ocieplenia, fatalnej jakości powietrza, coraz gorszej kondycji gleb i zanieczyszczonych wód, a także zaborczej, ekspansywnej polityki człowieka, wiele prześlicznych zakątków już wkrótce przejdzie do historii. Może więc warto zaplanować w tym roku wakacje nietypowe i odwiedzić miejsce zagrożone wyginięciem? Stosując przy okazji kodeks podróżnika odpowiedzialnego, który ogranicza swój negatywny wpływ na otoczenie – choćby w zakresie transportu, śmieci, hałasu – i stara się wspierać lokalną przedsiębiorczość i kulturę oraz zanikający urok odwiedzanych zakątków.\nWielka Rafa Koralowa, nazywana również Wielką Rafą Barierową, znajduje się u wybrzeży Australii, na Morzu Koralowym. Ta największa na świecie rafa została zapoczątkowana przez organizmy żywe jakieś 25 mln lat temu, choć w dzisiejszym stanie liczy sobie mniej więcej 9 tys. lat. Obejmuje około 3 tys. raf oraz około tysiąca wysp.\nZ kosmosu widać ją jako białą smugę na tle niebieskiego oceanu. Niestety, niegdysiejsze bogactwo kolorów zastąpiła wszechogarniająca biel – ślady wybielania można dziś spotkać na blisko 93 proc. jej powierzchni. Powodem jest migracja alg, które są odpowiedzialne za barwę koralowców, ale nie mogą funkcjonować m.in. w zbyt wysokiej temperaturze. Skutek – obumieranie rafy. Inne zagrożenia to rozwój wybrzeża (w szczególności przemysłowy), cyklony i ławice żarłocznych rozgwiazd. Zdolności regeneracyjne rafy są bardzo duże, ale z powodu tak szybko postępującego ocieplenia klimatu nie będzie ona w stanie się odrodzić. Naukowcy dają jej kilkanaście, góra dwadzieścia kilka lat.\nZIELONE PŁUCA ŚWIATA\nAmazonia, ze swoimi słynnymi tropikalnymi lasami deszczowymi o powierzchni 5,5 mln km², jest jednym z najbardziej zagrożonych wyginięciem miejsc. Oczywiście we współczesnej formie – wilgotnego lasu liściastego, najbogatszego na świecie pod względem występowania różnych gatunków roślin i zwierząt. Ponad połowa lasu deszczowego znajduje się w Brazylii (podobno mieszkają tam plemiona, które nie miały styczności ze współczesną cywilizacją), a reszta na terenie Peru, Kolumbii, Wenezueli, Ekwadoru, Boliwii, Gujany, Surinamu oraz Gujany Francuskiej.\nNajistotniejszym powodem degradacji dżungli amazońskiej jest niestety działalność człowieka, w tym przede wszystkim wylesianie terenów pod pastwiska i grunty rolne. Jeśli tempo wycinki nie zostanie zastopowane, do 2030 r. zniknie ogromna część lasów deszczowych.\nGalapagos to archipelag wysp na Oceanie Spokojnym należący do Ekwadoru, powstały po wybuchu podmorskich wulkanów. Dziewiętnaście wysp, tysiące wysepek i skał, niewystępujące nigdzie indziej gatunki zwierząt, przede wszystkim ptaków, bujna zieleń, skalisty, dziewiczy krajobraz, natura w nieskażonej postaci… To tylko niektóre z ich zalet. Nazywane są Wyspami Żółwimi ze względu na występujące tu ogromne żółwie, Zaczarowanymi Wyspami z powodu rzekomego poruszania się w trakcie żeglugi, a także Archipelagiem Kolumba i Wyspami Ekwadoru. Niestety, dotychczasowe oblicze Galapagos powoli przechodzi do historii – globalne ocieplenie, najazd turystów, zanieczyszczenie środowiska, dziesięciokrotny wzrost liczby ludności w ciągu półwiecza i pojawienie się gatunków inwazyjnych spowodowały, że wyspy z roku na rok tracą swój unikalny charakter.\nBŁOTO I SÓL\nMorze Martwe jest jedną z największych atrakcji Bliskiego Wschodu. Nazywane bywa również Morzem Cuchnącym, Morzem Diabelskim i Jeziorem Asfaltowym, a nawet Morzem Sodomy, ponieważ na jego dnie leżą ponoć ruiny Sodomy i Gomory. Mimo że położone w rejonie niestabilnym politycznie (pomiędzy Jordanią a Izraelem), rokrocznie przyciąga rzesze turystów spragnionych kąpieli w życiodajnych wodach tego zbiornika. Nie jest to morze z prawdziwego zdarzenia, ale jezioro, usytuowane około 420 m p.p.m.; ma 76 km długości i 17 km szerokości. Zawiera mnóstwo zbawiennej soli, która czyni je naturalnym spa, cudem przyrodniczym, niestety – również zanikającym. Jeśli zmiany klimatyczne będą postępować w równomiernym do obecnego tempie, za 40–50 lat Morza Martwego już nie będzie.\nAlpejskie lodowce są idealne do turystyki zimowej od jesieni po wiosnę, a do turystyki górskiej – latem. Niezawodne, wymarzone, z gwarantowaną pogodą i widokami, z czystym powietrzem i wszechogarniającą bielą. Niestety, już niedługo, bo lodowce nikną w oczach. Każdego roku topiącego się lodu jest coraz więcej. W Alpach Szwajcarskich np. przez 40 lat zniknęła aż jedna trzecia powierzchni lodowca. W Alpach Francuskich – jedna czwarta. Alpy włoskie, słoweńskie, niemieckie i austriackie nie mają się o wiele lepiej – zjawisko zanikania lodowców odczuwa powoli cała Europa. W południowych partiach tych gór kilka lodowców prawie całkowicie zniknęło. Przyczyna oczywiście tkwi w globalnym ociepleniu. Wśród naukowców przyjęła się nawet fraza, że lodowce to zanikający świadkowie ocieplenia klimatu. Według szacunków lodowcom alpejskim pozostało już niewiele czasu – maksymalnie 50 lat.\nMalediwy to prawie 12 setek maleńkich wysepek rozrzuconych na 26 atolach koralowych na Oceanie Indyjskim. Z lotu ptaka wyglądają jak sznur pereł. Złoty piasek, smukłe palmy, błękit oceanu – rajski krajobraz to główny powód, dla którego uznawane są za idealne miejsce wypoczynkowe. Jeśli dodać do tego liczne kurorty i atrakcje turystyczne przeznaczone dla żądnych wrażeń klientów, nic nie powinno powstrzymać nas przed odwiedzinami tego miejsca. Może poza kosztami pobytu. I czasem. Malediwy bowiem, na swoje nieszczęście, są najniżej położonym państwem świata. Według naukowców niestety znikną z powierzchni Ziemi wskutek globalnego ocieplenia i podnoszenia się poziomu wód w oceanach. Wątpliwości istnieją tylko co do jednego – kiedy to się stanie, choć wiadomo, że jeszcze w tym stuleciu. Najczarniejsze scenariusze mówią o góra dwóch dekadach. Ewakuacja tubylczej ludności zaplanowana jest na najbliższe lata.\nPark Narodowy Cairngorms położony jest w północnej Szkocji. Obejmuje magnetyzujące skaliste wrzosowiska i tereny górskie przypominające tundrę. Krajobraz jest tu elektryzująco ponury, jak na jeden z najdzikszych i najrzadziej zaludnionych zakątków Europy przystało. Jest to także dom niezwykłych gatunków ptaków i ssaków oraz rzadko spotykanej roślinności, przywodzącej bieszczadzkie skojarzenia. Miejsce to w aktualnej odsłonie również jest skazane na zagładę z powodu globalnego ocieplenia. W swej arktycznej, półtundrowej szacie park Cairngorms pochodzi jeszcze przez zaledwie kilka dekad.\nGazetka 172 – czerwiec 2018


„Razem po sukces” z Atrium Kasztanowa - GłosOnline\n„Razem po sukces” z Atrium Kasztanowa\n19 października 2021 19 października 2021 mich\tBrak komentarzy\n– Od czwartku ruszamy z kolejną serią webinarów z psycholożką Kają Baczyńską. „Razem po sukces” to spotkania, podczas których skupimy się na samodoskonaleniu w różnych aspektach. Serdecznie zapraszamy do wzięcia udziału w nich wszystkie osoby, które potrzebują zewnętrznego wzmocnienia motywacji bądź pragną wprowadzić pozytywne zmiany do swojej codzienności. W pokonaniu przeszkód i problemów często pomaga zwykłe dobre słowo i zachęta ze strony innych. Mamy nadzieję, że nasze webinary staną się inspiracją do działania dla wielu osób – mówi Marta Borsukiewicz, dyrektor Atrium Kasztanowa.\n← Gaudeamus Igitur w murach PUSS\nPomóżmy dziennikarce, która straciła dom w pożarze →\nPieniądze z miasta dla Credo Futsal


Stare / nowe Depeche Mode - Devotees - Forum Depeche Mode\nPo 90 troche jakby zmienili styl, ale przed i po sa fajne kawalki. tak sie tego podzielic nie da...\nTak sobie myśle, że to co zrobił Alan dla DM powinno być zapisane złotymi zgłoskami, ale przypisywanie wszystkiego co najlepsze tylko jego obecności i pisanie, że po jego odejściu to już nie to samo, uważam za lekką przesade. Nie znam zespołu, ktory wydawał by płyte po płycie za każdym razem znakomitą. Lata 80 - te i początek 90 - tych to prawdziwy koniec indywidualności i dla wszystkich gwiazd jak DM jedyne wyjscie to poszukiwania muzyczne (z zapomnieniem co jest modne i odcieńciem sie od tego co już było) może o włos trafione jak "Ultra' lub wielka pomylka jak "exciter" (to tylko moje zdanie), ale trafienie nową płytą do wszystkich, chodzi mi tu do sceptycznie nastawionych do DM jak i do starych fanów to juz jest magia i taki wyczyn zdaża sie tylko nielicznym. Miejmy nadzieje, że to Nas spotka.\nMyślę że jednak to stare DM, czyli w okresie kiedy w zespole był Alan Wilder. Zmienił styl i brzmienie zespołu. Wprowadził kilka nowinek, m. in. nauczył chłopaków korzystać z samplera, co w tamtym czasie było przełomem. Od czasu gdy przyszedł, radykalnie zmieniło się brzmienie. Często wystarczyło posłuchać pierwszych taktów jakiejś piosenki i już było wiadomo że to Depeche Mode. Dzięki Alanowi zespół zyskał swój charakterystyczny, niepowtarzalny styl, którego wcześniej mu brakowało (wystarczy posłuchać jakiejś płyty sprzed "Construction Time Again" żeby zrozumieć co mam na myśli). Po odejściu Alana zespól ponownie zmienił styl, ale to już nie to samo. Właściwie to chyba ostatnim naprawdę typowo "depechowym" albumem jest "Violator", mimo że nie był to ostatni album z udziałem Wildera. Później zabrakło już tego charakterystycznego depechowego "pazurka" i kolejne płyty stały się niemal nudne. Zaznaczam że jest to tylko moja opinia i nie każdy fan Depeche Mode musi się z nią zgadzać.\nJa tylko cieszę się że nie zostali przy tworzeniu muzyki w stylu płyty SOFAD, a wrócili do swojego dawnego elektro DM.\nJa nie dzele DM na stare/nowe bo to wg mnie nie ma sensu. Uwielbiam ich za całokształt muzycznego dorobku. Chociaż łezka w oku się kreci na myśl że nie ma z nimi Alana\nWięc jednak dzielisz.


Świadkowie prawdziwej miłości z gminy Dźwierzuty (zdjęcia) - Tygodnik Szczytno - to się czyta\nAż dziesięć par z gminy Dźwierzuty świętowało 50. rocznicę pożycia małżeńskiego – tak zwane złote gody. Z tej okazji małżonkowie otrzymali między innymi medale od Prezydenta RP. W jego imieniu wręczyła im je Marianna Szydlik, wójt gminy Dźwierzuty. Uroczystości odbyły się w sali widowiskowej miejscowego ośrodka kultury. Wzięło w nich udział 8 par. Dwie z powodów zdrowotnych nie dotarły. Były przemówienia, symboliczna lampka szampana oraz prezenty. Każda para to historia innej, ale prawdziwej miłości.\nData: Wtorek, 2021-11-09 12:00:55\nFot: GOK Dźwierzuty\nZofia i Czesław Banachowie (Dźwierzuty)\nKrystyna i Jerzy Janiccy (Dźwirzuty)\nBarbara i Jerzy Kempowie (Dźwierzuty)\nMarianna i Jan Kowalczykowie (Dźwierzuty)\nTeresa i Bronisław Piotrzkowscy (Dźwierzuty)\nIrena i Mieczysław Sobczukowie (Dźwierzuty)\nIrena i Tadeusz Tomaszewscy Dźweirzuty\nHalina i Wiesław Zawistowscy (Nowe Kiejkuty)\nMarianna i Jan Lenkiewiczowie (Julianowo)\nAlfreda i Roman Kijkowie (Orzyny)


ATB - www.SUBWAY.fora.pl\nWysłany: Sob 18:28, 31 Paź 2009 Temat postu: ATB\nMuszę Wam przyznać, że jestem fanem tego wirtuoza, dlatego tez postanowiłem poruszyć tu kilka kwestii z nim związanych. Dla mnie ATB, który na świecie jest znany i tworzy przynajmniej 1998-2009 to fenomen. Choć z ryja szczególnie mi nie odpowiada.\n"André Tanneberger, pseudonim ATB (ur. 26 lutego 1973 we Freibergu w Niemczech) – DJ, muzyk i producent muzyczny tworzący muzykę elektroniczną. W 1984 roku wyruszył wraz z rodzicami w poszukiwaniu lepszych perspektyw, kierując się na zachód Niemiec. Andrè produkował muzykę od wczesnych lat dziewięćdziesiątych. Był założycielem i producentem projektu Sequential One, w skład którego oprócz jego samego wchodzili również: holenderski DJ i producent Woody van Eyden, DJ Spacekid (Ulrich Poppelbaum) oraz belgijska modelka i wokalistka, Morpha. Przełom w jego karierze nastąpił wraz z nagraniem "9pm (Till I Come)", już pod pseudonimem ATB.\nATB był także członkiem zespołu Trance Allstars, wspólnie z pięcioma innymi DJami, takimi jak: Signum, Talla 2XLC, Taucher, Schiller i DJ Mellow D.\nATB ma na swoim koncie wiele sukcesów. Można do nich przede wszystkim zaliczyć występy na całym świecie – zarówno w mniejszych klubach, jak i na różnych festiwalach. Jego produkcje grają wszystkie większe rozgłośnie radiowe w Europie. W 2005 roku zajął 9. miejsce na liście DJmag Top 100 DJs magazynu DJmag, w roku 2006 miejsce trzynaste a w 2007 26\nW 2005 roku odwiedził halę Arena w Poznaniu oraz festiwal Dance Lake Event w Bytowie. W roku 2006 zagrał już w Silver Clubie w Bielsku-Białej, w Poznaniu oraz podczas festiwalu Soundtropolis w Podzamczu. André zaprezentował swoje umiejętności także na imprezie Sensation White we Wrocławiu, która odbyła się 28 października 2006 roku. Pojawił się również 25 kwietnia 2008 roku w klubie Space w Warszawie, w klubie Discoplex A4 w Pietnej 6 czerwca 2008 roku oraz na festiwalu Global Gathering w Poznaniu dzień później.\nW roku 2007 wraz z Heather Novą stworzył piosenkę "Renegade", która znalazła się w albumie Trilogy, który wcześniej miał mieć nazwę "Justify" pochodzącą od nazwy pierwszego utworu na płycie. Jednym z hitów lata 2007 stał się drugi singel z tej płyty: Feel Alive.\n1 maja 2009 roku światło dzienne ujrzał najnowszy album ATB - Future Memories.\nAlbumy studyjne [edytuj]\n* Movin' Melodies (Kwiecień 1999)\n* Two Worlds (Listopad 2000)\n* Dedicated (Styczeń 2002)\n* Addicted to Music (Kwiecień 2003)\n* No Silence (Maj 2004)\n* Seven Years (Czerwiec 2005)\n* Trilogy (Kwiecień 2007)\n* Future Memories (Maj 2009)\n* The DJ – In The Mix (Listopad 2003)\n* The DJ 2 – In The Mix (Listopad 2004)\n* The DJ 3 – In The Mix (Luty 2006)\n* The DJ 4 – In The Mix (Grudzień 2007)\n* The DJ 5 – In The Mix (Grudzień 2009)\n* 9 pm (Till I Come) (Wrzesień, 1998)\n* Don't Stop! (Marzec, 1999)\n* Killer (Maj, 1999)\n* The Summer (Lipiec, 2000)\n* The Fields of Love (feat. York) (Wrzesień, 2000)\n* Let U Go (Maj, 2001)\n* Hold You (Grudzień, 2001)\n* You're Not Alone (Kwiecień, 2002)\n* I Don't Wanna Stop (Kwiecień, 2003)\n* Long Way Home (Lipiec, 2003)\n* Sunset Girl / In Love With The DJ (Wrzesień, 2003)\n* Marrakech (Marzec, 2004)\n* Ecstasy (Lipiec, 2004)\n* Here With Me / Intencity (Wrzesień, 2004)\n* Believe In Me (Maj, 2005)\n* Humanity (Sierpień, 2005)\n* Let U Go (Reworked 2005) (Grudzień, 2005)\n* Summer Rain (Styczeń, 2006)\n* Renegade (with Heather Nova) (Kwiecień, 2007)\n* Feel Alive (Lipiec, 2007)\n* Justify (Grudzień, 2007)\n* Wrong Medication (presents Jades) (Listopad, 2008)\n* What About Us / L.A. Nights (Kwiecień, 2009)\n* Behind(presents Flanders) (lipiec, 2009)"\nkilka fotek zarzucę\nWyżej okładka najnowszej płyty z 2009 r.\nwyżej laska która mu śpiewa, przy okazji modelka\nPowyższe zdjęcia różnych autorów, nie moje. Wybrane zdjęcia z założenia miały być niegejowskie )\nWysłany: Sob 22:33, 31 Paź 2009 Temat postu:\na pamiętacie to 199-"too much rain in the paradise"? Zajebioza.\nWysłany: Nie 0:00, 01 Lis 2009 Temat postu: yea\nyes, confidents, atb rules my friend. That's right. Nice forum\nWysłany: Pią 20:19, 06 Lis 2009 Temat postu:\nATB jest kultowy to fakt\nWysłany: Sob 18:32, 07 Lis 2009 Temat postu: Koncert ATB po 3 latach przerwy\nJuż 28 listopada 2009, po dwóch latach przerwy, ATB powraca ze swoim projektem „ATB in Concert”. To już IV edycja tego niesamowitego eventu muzycznego w Poznaniu!!! Ostatni raz event ten gościł w Polsce w listopadzie 2007 roku.\nJuż dzisiaj możemy Wam powiedzieć, że na to długo oczekiwane i wspaniałe show zostanie zaprojektowana zupełnie nowa scena, oprawa świetlna oraz wyjątkowa scenografia. Nowością będzie także występ nie jednego, a trzech (!) wokalistów, którzy użyczają swojego głosu do produkcji ATB. Kolejną nowością jest też większa ilość ludzi z teamu ATB, którzy dbać będą o odpowiednie światło oraz dźwięk w czasie show. Czeka nas zatem kolejny wielki event z udziałem jednego z najpopularniejszych Dj’ów świata! Jesteśmy przekonani, że każdy z Was już wie gdzie spędzi tę szaloną andrzejkową noc 28 listopada.\n„ATB in Concert” promować będzie jego najnowszy album „Future Memories”, który światło dzienne ujrzał 1 maja 2009 roku. Sam Andre przyznaje, że musiał naprawdę wiele podróżować podczas tworzenia najnowszego albumu, co dodatkowo inspirowało go do tworzenia nowych kawałków. Tym razem starał się realizować nowe pomysły co przyniosło efekty i jak stwierdza, ten album różni się od poprzednich (bardzo dużo czasu poświęcił stronie instrumentalnej).\nWysłany: Nie 20:04, 08 Lis 2009 Temat postu:\nWiesz co? zainspirowałeś mnie tym ATB i ściągnąłem sobie (oczywiście legalnie opłaciłem) płytkę z 2009 ATB THE DJ 4 IN THE MIX.\nFuture Memories (Maj 2009) już mam.\nWysłany: Pon 20:27, 09 Lis 2009 Temat postu:\nTo chyba MAYDAY na was tak wpłynął, co?\nWysłany: Śro 1:33, 11 Lis 2009 Temat postu:\nWysłany: Śro 17:16, 11 Lis 2009 Temat postu:\nta zajebisty klimat


CONTINENTAL TS810S - Opony Zimowe Sezon 2019\nCONTINENTAL TS810S 185/60 R16 86H\nPln 462 -\nKupiony 5 razy w ciągu ostatnich 7 dni\nOpony dobrej klasy, które zagwarantują bezpieczną i komfortową jazdę nie muszą się wiązać z bardzo dużym wydatkiem. Przykładem są zimowe opony Continental TS810 S przeznaczone do samochodów luksusowych oraz aut o sportowym charakterze. Pomimo klasy premium i wysokiej jakości wykonania znajdują się one na dolnej półce cenowej wśród modeli tego producenta oraz innych opon w tej kategorii. TS810 S są skonstruowane z myślą o szybkiej jeździe po zaśnieżonych i oblodzonych drogach. Uzyskanie optymalnych parametrów, które z jednej strony zagwarantują dobrą przyczepność w trudnych warunkach, a z drugiej pozwolą rozwijać duże prędkości, było prawdziwym wyzwaniem dla projektantów. Continental TS810 S jest doskonałym przykładem, że sukces został osiągnięty. Opony te oferują pasjonatom sportowej jazdy po śniegu: - dynamiczną i komfortową jazdę, - maksimum bezpieczeństwa na śliskiej nawierzchni, - znakomitą sterowność i przyczepność, - wyeliminowanie ryzyka poślizgu. Do innowacji, jakimi wyróżnia się ten model można zaliczyć dodatek ciekłych polimerów do mieszanki gumowej, które poprawiają parametry ogumienia na śniegu. Istotne jest też wyposażenie opony we wskaźnik zużycia bieżnika.\n185/60 R16 366H\nSNOWTRAC 5 VW


NIE zostawiaj dziecka w aucie - FEEDO Blog\nLifestyle, Niemowlę, Nowoczesny rodzic\nMarika Sobczak 1.7.2016, 6:00 1.7.2016 0 886\nKażdego roku z powodu przegrzania umiera w samochodach coraz więcej dzieci. Rodzice pozwalają im spać w foteliku samochodowym, aby sami mogli „odskoczyć” na pocztę czy na zakupy; w chwili nieuwagi dzieci mogą wejść do samochodu i zostać w nim „uwięzione albo po prostu stają się ofiarami rodziców, którzy nieumyślnie o nich zapomną…\nZ roku na rok przybywa historii z nieszczęśliwym zakończeniem. Należy do nich przypadek Amerykanki Mary Parks, która wyjątkowo wiozła swojego syna do żłóbka, a zazwyczaj robił to jej mąż. Zapomniała o dziecku i mały Juan zmarł na skutek przegrzania: „Była to zupełnie nieprawdopodobna sytuacja. Juan normalnie nigdy nie zasypiał podczas jazdy. W samochodzie nie było żadnych przedmiotów, które przypomniałyby mi o jego obecności. Nie miał ze sobą żadnych zabawek, pieluszek, po prostu nic. Zupełnie zapomniałam, że tego ranka wiozę go ze sobą…”\nHistoria jednej mamy…\nZamiast wysadzić syna w żłobku, pojechała do pracy. Zaparkowała. Z fotela pasażera zabrała torebkę, wysiadła, zamknęła auto i odeszła jak zwykle. O tym, że z tyłu śpi Juan, kompletnie zapomniała. W pracy miała dzień jak każdy inny. Kiedy skończyła, pojechała na zakupy. Dopiero w żłóbku, kiedy przyjechała po syna, opiekunka powiedziała jej, że dziś w ogóle go nie było. „W tym momencie wszystko do mnie dotarło” opisywała później Mary. „Odwróciłam się i pobiegłam z powrotem do auta. Nawet nie mogłam oddychać, wiedziałam, jak gorąco było cały dzień, ale cały czas miałam nadzieję, że stanie się cud. Jednak kiedy zobaczyłam go w foteliku, zrozumiałam, że nie żyje”. Nawet wezwany lekarz nie potrafił pomóc dwuletniemu dziecku… Juan zmarł na skutek przegrzania.\nJedna, decyzja może zmienić wszysko, zobacz filmik amerykaańskiej organizacji Cars and Kids, który powstał w ramach akcji nie pozostawiania dzieci w aucie.\nCo to jest przegrzanie?\nW ciągu lata, kiedy rtęć termometru często przekracza 30°C, wnętrze samochodu w okamgnieniu dosłownie staje się sauną. W tym momencie dziecku uwięzionemu w aucie grozi odwodnienie i szok spowodowany utratą płynów. Jeśli interwencja zostanie podjęta na czas, sytuacja nie musi spowodować żadnych złych skutków zdrowotnych. Jeśli jednak dziecko pozostanie w gorącym samochodzie, pod wpływem ciepła może dojść do obrzęku mózgu, bólu głowy, drgawek, trwałej utraty świadomości, a w najgorszym przypadku nawet do śmierci.\n„Pozostawienie dziecka samego w nagrzanym aucie jest tak naprawdę „przestępstwem”, ponieważ w ten sposób rodzice narażają dziecko na wielkie ryzyko. W szybkim tempie może bowiem dojść do poważnych uszczerbków na zdrowiu, a nawet do śmierci. Aby uniknąć podobnych sytuacji, bezwzględnie należy myśleć o możliwym niebezpieczeństwie oraz informować niedoświadczonych rodziców o istniejących zagrożeniach. Objawy odwodnienia, do którego dochodzi w przegrzanym samochodzie, różnią się w zależności od wieku dziecka. U małych dzieci dochodzi do niego szybciej, ponieważ ich organizm nie jest zdolny zupełnie adekwatnie reagować na zmiany temperatury zewnętrznej, przez co dochodzi do szybkiej utraty płynów. Dziecko na początku jest niespokojne, płacze, następnie pojawia się apatia. W początkowej fazie typowa jest tachykardia, która stopniowo przeradza się w bradykardię z obniżonym ciśnieniem. Dziecko przestaje oddawać mocz, jego głos staje się niesłyszalny. W końcowej fazie pojawiają się zaburzenia stanu świadomości, przede wszystkim apatia przeradzająca się w stopniową utratę świadomości” – wyjaśnia pediatra Vladimír Volf.\n…temperatura ciała u niemowląt i małych dzieci wzrasta od trzech do pięciu razy szybciej niż u osoby dorosłej, nagrzane auto potęguje wzrost temperatury ciała.\n…już w ciągu 30 minut na bezpośrednim słońcu temperatura wewnątrz samochodu wzrasta aż o 35°C.\n… dużo zależy od koloru ubrania dziecka oraz od tego, kiedy dziecko ostatni raz piło.\n…zaledwie 15 minut w aucie (przy temperaturze zewnętrznej 24 °C) może spowodować śmierć niemowlęcia na skutek przegrzania.\n…uchylone okienko stanowczo nie uratuje dziecka. Mały otwór nie zapewni wymiany powietrza.\nCo odgrywa się w nagrzanym samochodzie?\nPo wyjeździe z garażu – 26 °C; temperatura, która przy odpowiednim ubiorze i dostatecznym przyjmowaniu płynów nie zagraża życiu.\nPo 10 minutach na bezpośrednim słońcu – 32 °C; dochodzi do wyraźnego pocenia się, u dzieci i starszych (ewentualnie chorych) ludzi pojawia się średnie osłabienie.\nPo 30 minutach – 50 °C; człowiek uwięziony w samochodzie bardzo silnie się poci, a zużycie tlenu zawrotnie wzrasta. Dochodzi do omdlenia i utraty świadomości.\nPo godzinie na bezpośrednim słońcu – 60 °C; samochód staje się sauną. W aucie prawie w ogóle nie można oddychać, nawet zdrowa i silna jednostka nic takiego nie wytrzyma. Dla dziecka taka temperatura jest śmiertelnym ryzykiem!\nSamochód nie jest miejscem do zabaw!\nNa zakończenie należy zwrócić uwagę rodziców na to, że ich samochód służy do całkiem innych celów niż zabawy dzieci (mimo, że na początku może się to wydawać całkiem oczywiste). W okamgnieniu auto może stać się nie tylko śmiertelną pułapką, ale w rękach małego dziecka także śmiertelną bronią.\nCo zrobić, aby nie zapomnieć o dziecku?\nPołóż na przednim siedzeniu kolorową zabawkę, przypomni Ci o obecności dziecka albo połóż portwel i telefon koło dziecięcego fotelika – nie wyjdziesz na zakupy bez portwela, a telefon zawsze chcesz mieć ze sobą. Nie bój się zwracać uwagę innym rodzicom, zawsze lepiej kulturalnie porozmawiać, możesz w ten sposób edukować innych rodziców, którzy tylko na chwilkę muszą “wyskoczyć” po zakupy.\nPoprzedni artykuł5. miesiąc życia Twojego dziecka\nNastępny artykułPrzewodnik ciążowy – 32. tydzień


...Silence... ...Destiny... ...Eternity...: Last Minute in Parva Cracovia.\nBANACH feat DZIUN - 'Ściana'\nPora wrześniowo-południowa, w samochodzie ragge'owe tony "Ściany" nadawanej przez krośnieńskie Radio ESKA.\nLepki żar utrudnia oddychanie i wzmaga kłęby burzowych chmur.\nLada moment lunie siarczystym deszczem, ale na szczęście nie teraz -> teraz rozglądam się za Parkingiem, ażeby zdążyć wyłapać co piękniejsze skrytki Krosna.\nStosunkowo uśpionego zważywszy na liczbę zakwaterowanych w nim studentów.\nW końcu znajduję odpowiednią miejscówkę; wysiadam, niedbale wrzucam kluczyki do torebki i... otwieram szerzej oczy...\nWow ! Miejscowość doznała zupełnej metamorfozy, wypiękniała od lat, kiedy przyjeżdżałam tu na Ferie do Chrzestnej nim wyemigrowała na daleki Zachód.\nZresztą już wcześniej określano ją mianem Parva Cracovia /to znaczy Małym Krakowem/ dlatego, że jej Centrum z renesansowymi Sukiennicami kojarzyło się z krakowskim Starym Miastem.\nPo dzisiaj urzeka średniowiecznymi kościołami oraz zabytkowymi kamieniczkami w przeważającej mierze usytuowanymi na Rynku, który wznosi się na 277 metrów w stosunku do poziomu morza:\nOdmalowane Podcienie od strony północnej:\nTrójkondygnacyjna barokowa Dzwonnica (17 w.) z blaszanym hełmem przy Kościele Farnym.\nZawieszony weń Dzwon Urban w dolnym obwodzie ma 490 m:\nFara chowa piękne dwukopułowe Mauzoleum Rodziny Portiusów ryciny włoskiego architekta Vincenza Petroni, gdzie na ścianach wiszą ich portrety, natomiast szczątki spoczywają w niedostępnym Grobowcu pod posadzką.\nDobrze przy okazji zobaczyć wybitną rzeźbę gotycką pt Grupa Pasji na belce tęczowej, wykonaną w warsztacie krakowskim około 1420 r.\nI Prezbiterium, w którym znajdują się Stalle Mansjonarskie z ok. 1600 r. zdobione malowidłami ze scenami biblijnymi.\nPonad to -> dziesięć 17-wiecznych ołtarzyków bocznych wykonanych przez krośnieńskich snycerzy; cynowa Chrzcielnica w Kaplicy Św. Wojciecha wsparta na trzech leżących lwach  tudzież malarskie personifikacje cnót kardynalnych (wstrzemięźliwości, roztropności i męstwa) oraz cnót teologalnych (miłości, nadziei & wiary).\nDostojny Hotel ORBIS:\n+ Fontanna wabiąca różnej maści (i narodowości ;)) ptaki:\nA nade mną coraz bardziej stalowo...\nI z tej przyczyny zwiększam prędkość - - - > czas na osławione Muzeum Szkła.\nHuty Szkła "Krosno S.A." od roku 1923 są producentem szkła sodowego.\nNiestety niegdysiejszy lider rynku światowego w szklarskiej branży, obecnie znajduje się w upadłości likwidacyjnej:\nObręb dawnego, socjalistycznego Dworca PKS wita przyjezdnych dużo bardziej uroczyście i kolorowo:\nWracając na Parking dostrzegam jeszcze niebagatelne acz bawiące mnie ostrzeżenie, które jednak wartałoby wziąść sobie do serca ;):\n... po czym wsiadam do auta i ustawiam Nawigację na Rzeszów, o jakim w zaplanowanych postach...\nEtykiety: Krosno, Podkarpacie


Dainese AIR FLUX D1 LADY kurtka motocykl tkaniny. Bardzo lekka kurtka lato wagi tkaniny wykonane z perforowanej siatki, która pozwala na strumień powietrza bezpośrednio do ciała.\nW G. Air Flux D1 Lady kurtka dzięki najnowszych tkanin generacji, Boomerang i Szybkie pranie, ma lekkość do nowych poziomów. Perforowana siatka poprawia krążenie powietrza do ciała i tym, że płaszcz ma wiele zmian oznacza, że doskonale dopasowuje się do ciała jeźdźców podczas jazdy. Bezpieczeństwo czynne jest przez certyfikowanych, wymiennych, kompozytowe ochraniacze na ramionach i łokciach, gdy strategicznie rozmieszczone, odblaskowe wstawki zapewniają bezpieczeństwo bierne. Na zakończenie właściwości technicznych, kurtka została zaprojektowana aby pomieścić G1 lub G2 powrotem osłonę. Męskie wersja jest również dostępna.\nOdpinane ochraniacze kompozytowe z certyfikatem EN 1621,1 standardowe: Dzięki specjalnej konstrukcji, kompozytowe ochraniacze na barkach, łokciach i kolanach homologowane EN 1621,1 Oferta standardowa podwyższone ochrony. Sztywna plastikowa powłoka zewnętrzna pochłania energię uderzenia i dystrybuuje ponad obrońcą na całej powierzchni, dzięki opatentowanej konstrukcji posiatkowaną dolną, która oferuje także grubość i wagę. Wewnątrz osłony w pianki polietylenowej o wysokiej gęstości podniosła odkształcalność i wysoką kształt zachowanie pamięci, który zapewnia większy komfort poprzez dostosowanie się do ciała użytkownika, który jest również obsługiwany przez perforacje na zewnątrz, co zwiększa oddychalność.\nDainese Air Flux D1 Tex Jacket Lady kupisz w wielu wariantach i kolorach. Jeśli interesuje Cię zakup Dainese Air Flux D1 Tex Jacket Lady z naszego sklepu online motocykle-wyposazenie - motardinn, nie zastanawiaj się dłużej i kupuj z odstawą do domu. W motardinn znajdziesz najniższe ceny motocykle-wyposazenie sprzętu od Dainese.


Akcje promocyjne - Schronisko dla Bezdomnych Zwierząt w Dyminach\nDodano 11 paź 2020\nW dniu 3.10.2020 r odbyła się akcja promocyjna naszego schroniska w Galerii Echo. Impreza miała na celu promocję zwierząt bezdomnych oraz pobudzenie świadomości, na cierpienie i porzucanie zwierząt. Serdeczne podziękowania dla wszystkich osób, które wsparły nas podczas imprezy w Galerii Echo Dziękujemy organizatorom, wolontariuszom i pracownikom za pomoc w...\nDodano 24 gru 2019\nZbiórka darów w Auchan!\nW dniach 22.12. – 24.12.2019r odbyła się świąteczna zbiórka karmy dla zwierząt w Auchan Kielce, ul. Radomska 20C. Nasi wolontariusze dzielnie kwestowali przy boksach i zachęcali do wsparcia karmą i akcesoriami dla zwierząt. Z ich relacji wiemy, iż ludzie bardzo chętnie wrzucali do boksu ustawionego na zbiórkę oraz zadawali...\nDodano 24 paź 2019\nWarsztaty robienia karmników\nDnia 24 października 2019r. obyły sie warsztaty z udziałem wolontariuszy oraz pracowników, których celem była nauka robienia karmników dla ptaków. Zostało wykonanych kilka karmników, które zawisły na schroniskowych drzewach, a wolontariusze dbają, aby nigdy nie zabrakło tam pokarmu! Serdecznie dziękujemy wszystkim, ktorzy uczestniczyli w naszych warsztatach!


Nieudana próba usunięcia COVEC z polskiego rynku zamówień publicznych ? - Rynek Infrastruktury: Porty, Stocznie, Lotnisko, Porty lotnicze, Autostrada, Obwodnica, Energetyka, Ciepłownictwo, Linie kolejowe, PKP PLK, Telekomunikacja, Operatorzy\n| Ludmil Ludmil ⚫ źródło: Dziennik Gazeta Prawna ⚫ 31.07.2012 ⚫ ▶\nZmiany w prawie o zamówieniach publicznych mają objąć przetargi o wartości powyżej 2 milionów złotych. Nieoficjalnie mówi się, że jest to pomysł na wyeliminowania z polskiego rynku firmy COVEC, która w czerwcu ubiegłego roku odstąpiła od kontraktu na budowę dwóch odcinków autostrady A2 o łącznej wartości 1,3 miliarda złotych.\nJak pisze „Dziennik Gazeta Prawna”, ministerstwo nie ukrywa, że „inspiracją” dla projektu zmian były problemy z COVEC. – Przesłanką przemawiającą za wnioskowaną zmianą był brak możliwości wykluczenia z zamówień publicznych w branży drogowej i energetycznej wykonawców, którzy nienależycie wywiązali się z zadania – wyjaśniał w czasie posiedzenia sejmowej komisji gospodarki Marcin Grabski z Ministerstwa Skarbu Państwa.\nProjekt skrytykowali przedstawiciele branży budowlanej uznając, że jest on nieprzemyślany. – Przed wprowadzeniem przepisu nie zrobiono analizy wpływu legislacji na rynek. Ministerstwo próbowało nie dopuścić Chińczyków do zleceń, ale przy okazji było gotowe wprowadzić rozwiązanie groźne dla całego sektora wykonawczego – twierdzi Rafał Bałdys ze Związku Pracodawców Budownictwa. – Zamawiający dostałby prawo do decydowania o być albo nie być danego wykonawcy na rynku – podkreśla.\nNa razie pomysł MSP nie ma szans na realizację. 27 lipca Biuro Legislacyjne sejmu zakwestionowało zgodność planowanych zmian z konstytucją. Komisja gospodarki podjęła decyzję o usunięciu zapisu.


Ślady uchodźców: wypalone ognisko, rozładowany powerbank i podarte na strzępy bilety lotnicze. Dresowe bluzy i spodnie, rozdeptane buty. Pieluchy i kartoniki po mleku, puszki z białoruskimi napisami, kurtka „Made in Syria”. Po mężczyźnie, którego spotkałem, zostaną tylko zwinięte w kłębek spodnie ciśnięte do rowu. Reportaż Bartosza Rumieńczyka.\nMężczyzna stoi przy drodze i nie bardzo wie, co ze sobą zrobić. Na dżinsy ma naciągnięte mokre dresy, które za chwile zdejmie i rzuci do rowu. Przez cały dzień będzie się chował, wyjedzie dopiero późnym wieczorem. Te zwinięte w kłębek dresy to jedyny ślad, jaki po nim zostanie. Takich śladów po ludziach jest tu więcej.\nNapotkany przeze mnie mężczyzna nie kontaktował się z żadną fundacją ani organizacją pomocową. Nikt z zaangażowanych w pomoc uchodźcom i migrantom się z nim nie widział, nikt z nim nie rozmawiał, nikt mu nie pomagał. Ze względów bezpieczeństwa ukryłem jego tożsamość, a niektóre szczegóły historii zmieniłem.\nGdzie las się kończy, a wieś jeszcze nie zaczyna, jest coś, takie niby nic. Pola i boczne drogi, ścieżki i rowy, zagajniki i łąki, prześwity i zaciemnienia. Kryjówki i pułapki. Niby nic to niby coś, choć nic konkretnego.\nSłychać stąd szum aut mknących w oddali po asfalcie, rumor ciężarówek tłukących się na wybojach oraz syreny karetek pogotowia i policyjnych radiowozów, a w nocy widać światła. Te długie, z szosy, odbijają się od drzew i pełzną bocznymi drogami po ziemi, w głąb lasu niczym snopy patrolowych latarek. Te krótkie, z domów w oddali, tańczą między gałęziami, zmieniają kolory, zbliżają się, oddalają, a w końcu gasną, gdy przestaje się na nie zwracać uwagę.\nWieje wiatr i pada deszcz. Gdzieś w oddali szczekają psy, obok trzaska gałąź. Ktoś idzie? To szepty, czy mi się zdaje? Po zmroku niby nic tętni życiem. Dopiero gdy koło szóstej wstaje dzień, zapada cisza.\nTeraz trzeba wymyślić – co dalej?\nPierwsze rzeczy, które zostają po ludziach, znalazłem kilka tygodni temu, przypadkiem. Leżały w sosnowym lesie, przy drodze do wsi Barszczewo.\n– A to było nie dalej jak wczoraj. Sąsiadka szła na przystanek. Pracuje we wsi obok i jak usłyszała kasłanie w tym lesie, to tak się wystraszyła, że mało co butów nie pogubiła – opowiada mężczyzna ze wsi i ręką wskazuje dom sąsiadki. – Pan sam ją zapyta. –Pytam.\n– Gdy wracałam później, to już nikogo nie było. Ludzi mówili, że ich zgarnęli. Ale ja tam nigdzie nie dzwoniłam. A co mnie to obchodzi? Lepiej swoich spraw pilnować.\nPo ludziach zostały rzeczy, ale i samochód: czerwony dostawczak, który stał na tej drodze, między lasem a polem. Zauważyłem go przypadkiem, jadąc w stronę Starego Masiewa, czyli pod strefę stanu wyjątkowego, żeby pogadać z ludźmi, którzy podobno widzieli wywózkę kilku grup ludzi, w jednej według nich była kobieta w ciąży. Nawet nie chciało mi się więc zjeżdżać – dostawczak na drodze przy polu? Pewnie jakiś rolnik zaparkował. Strata czasu.\nPozostałości po koczowisku. Fot. Bartosz Rumieńczyk\nOkazało się jednak, że to nie auto rolnika. Czerwony dostawczak miał zdjęte blachy i wyłamaną stacyjkę. W środku walały się rachunki za paliwo płacone w euro, puste paczki po papierosach z napisami Rauchen ist tödlich, płyn do szyb kupiony w tureckim markecie gdzieś w Niemczech. Auto stało tak już drugi albo i trzeci tydzień, ludzie nawet nie pamiętali dokładnie.\n– Wtedy też kogoś zgarnęli, ale samochód zostawili. Kiedy zabiorą? A kto to wie?\nDwa tygodnie później auta już nie ma, nie ma też śladu po ludziach w lesie. Ściółka w sosnowym zagajniku wygląda, jakby ją ktoś przejechał odkurzaczem. Została tylko zapalniczka z naklejką po białorusku i folia z turecką etykietą. Zajeżdżam do wsi i witam się z mężczyzną, który pamięta mnie z poprzedniej wizyty.\n– Auto zabrali lawetą, chyba z tydzień temu, a rzeczy to nie wiem, kto pozabierał, może jakieś pijaczki miejscowe?\nPodjeżdża młody chłopak na rowerze.\n– Ja tam posprzątałem. Jedna pani prosiła, bo to jej las.\nPozostawiona w lesie kurtka pochodzenia syryjskiego. Fot. Bartosz Rumieńczyk\nPamiętam, że na ziemi leżał jeszcze świeży, płaski chleb paczkowany w piekarni w Bejrucie. Taki sam jadałem u syryjskich uchodźców w Libanie. Chłopak na rowerze zwrócił z kolei uwagę na ubrania: Armani, Gucci – z błyskiem w oku wymieniał nazwy ekskluzywnych marek, a gdzieś w powietrzu zawisło pytanie: „I co zrobiłeś z tymi rzekomo drogimi ciuchami?”.\nMężczyzna przy drodze ma na sobie zwykłe ubrania – pikowaną, cienką kurtkę, szarą bluzę, czapkę z daszkiem. Zgrabiałymi dłońmi wtyka kabel od powerbanku w telefon. Chce uruchomić aparat, by zapytać kolegów, gdzie są. Ale koledzy nie odbierają, pojechali dalej, a on został sam. Z dresowych spodni wyciąga pomięte dwieście dolarów, za które mógłby się tu wyspać, potem umyć, zjeść porządny obiad i pojechać prosto na Zachód, ale najbliższe godziny będzie musiał spędzić w lesie, ukrywając się przed ludźmi.\nW nocy padało, ale temperatura nadal na plusie. Za to następna noc będzie już ciężka. Zapowiadają trzy stopnie mrozu.\nMężczyzna jeszcze nie wie, ile czasu będzie musiał spędzić w lesie, pod gołym niebem. Nie rozumie też, dlaczego po prostu nie może wynająć pokoju w jakimś zajeździe albo hotelu. Przecież ma i paszport, i pieniądze. Tylko co z tego? Bez wizy w paszporcie jest nielegalny i jeśli ktokolwiek zadzwoni po patrol, pojedzie z powrotem na granicę z Białorusią.\nGłaz-pomnik w miejscowości Nietupa. Fot. Bartosz Rumieńczyk\nPatrol WOT spotykam kilka dni wcześniej, w lesie. Żołnierz, z którym rozmawiam, ma na mundurze powstańczą kotwicę i naszywkę z hasłem „śmierć wrogom ojczyzny”.\n– Widział pan kogoś?\n– Nie, nie widziałem. Fotografuję rzeczy, które zostają po ludziach w lesie.\n– I znalazł pan jakieś przebieralnie?\n– A paczki?\n– Zostawiane przez wolontariuszy?\n– Nie, nie widziałem – odpowiadam zgodnie z prawdą, bo pierwszą paczkę znajdę dopiero za jakieś pół godziny.\n– Proszę uważać, tu zaraz zaczyna się strefa. A jak pan kogoś spotka, proszę dzwonić. Ma pan numer? Dobrze, no to do widzenia.\nPaczka to zatknięte za gałąź opakowanie wafli ryżowych, butelka z wodą mineralną i kremowa, ciepła bluza zawiązana na supeł. Z drugiej strony lasu na pieńku stoi mała woda mineralna – to rzeczy zostawione w ludzkim odruchu serca. Ale są i paczki profesjonalne: termosy z gorącą i słodką herbatą, karimaty i śpiwory, buty oraz ubrania na zmianę: ciepłe kurtki, polary, spodnie, bielizna i skarpety. Do tego pakiety ratunkowe: suchary, czekolady, orzechy, wszystko, co bogate w kalorie, a także woda, folia przeciwdeszczowa, ogrzewacze do ciała i folia NRC.\nPaczka dla uchodźców pozostawiona w lesie. Fot. Bartosz Rumieńczyk\nPrzebieralnie, jak mówi o nich WOT, to stosy przemoczonych po deszczowej nocy ubrań. Dresowe bluzy i spodnie, męskie i damskie, rozchodzone buty, mokre skarpety. Znajduję też pieluchy i kartoniki po mleku, paczki po papierosach i zapalniczki, puszkę po fasoli z polskimi napisami i puszkę po Red Bullu z białoruskimi. Wypalone ognisko, rozładowany powerbank i podarte na drobne kawałeczki wydruki biletów lotniczych, skanów paszportów, maili z rezerwacjami i kolorowych reklamówek biur podróży.\nW lesie ludzie przebierają się w czyste ubrania przed dalszą podróżą. Odświeżeni nawilżanymi chusteczkami i pryśnięci tanimi perfumami marki BOOS, wychodzą na drogę i wsiadają w busy przemytników. Miejscowi mówią o nich: kurierzy. Dla potrzebujących to taxi, friends albo family.\nZa taxi się płaci: od tysiąca dolarów wzwyż, zależy, czy do Warszawy, czy do granicy, czy dalej. Z „przyjaciółmi” i „rodziną” takie sprawy jakoś się załatwia.\nWażne, żeby stąd wyjechać i nie wrócić na granicę.\nPróbka perfum pozostawiona w lesie. Fot. Bartosz Rumieńczyk\nRano mężczyzna wydaje się kompletnie nieświadomy swojej sytuacji. O takich jak on straż graniczna mówi „świeżak” – pewnie jeszcze przed pierwszą wywózką, jeszcze niewymęczony, jeszcze da radę. Wydzwania po znajomych, którzy nie odbierają – no respond, nagrywa wiadomości, które nie dochodzą – no internet. Jest zdezorientowany, najchętniej poszedłby do hotelu albo po prostu zapukał do kogoś i poprosił o nocleg.\nAle wieczorem okaże się, że to żaden świeżak. Gdy będzie miał już umówiony transport, opowie, na ile pozwoli mu znajomość angielskiego, że był zawracany z Polski trzy razy, a jeden raz szedł w grupie z kobietą z Syrii i dziećmi. Udało im się wejść 34 kilometry w głąb Polski. Dopiero wtedy jedna z napotkanych osób zadzwoniła po straż graniczną i wszystkich wywieźli.\n– Da, da – po czasie spędzonym za wschodnią granicą wrzuca w rozmowę proste słowa po rosyjsku.\n– Women and children also border?\nPodarte dokumenty i bilety lotnicze. Fot. Bartosz Rumieńczyk\nKoczowiska wyglądają inaczej niż przebieralnie. W koczowiskach ludzie spędzają dzień, dwa, a czasem więcej, ukrywając się przed strażą graniczną i kolejną wywózką. To do nich docierają z pomocą aktywiści, dlatego w innym miejscu znajduję i porządne śpiwory – te białoruskie to wielkie, ciężkie bele, które po nasiąknięciu ważą i kilka kilogramów – a także folie NRC i karimaty. Są też buty trekkingowe, kalosze i ciepłe czapki, porządne rękawiczki i polarowe szaliki. Z rzeczy osobistych – podpaski i blistry panadolu, kremy nawilżające, mydła, kremy do stóp i ogrzewacze do ciała. Wszędzie papierki po batonach energetycznych lub snickersach. Jeszcze nikt nie zdążył tu posprzątać, przebrać rzeczy i zdecydować, które nadają się do ponownego wykorzystania i zapakowania w pakiety ratunkowe, a które już muszą trafić na śmietnik.\nKoczowiska często wyglądają, jakby były opuszczane w biegu. Rzeczy są porozrzucane, może nawet ktoś je przeszukuje. W okolicach pierwszego, które fotografuję, wojsko zatrzymało około piętnastu osób. Tu znajdę też plastikowe opakowanie po karcie SIM – jest na nim numer, ale nikt nie odbiera, na SMS też nie odpisuje – a także obcęgi do cięcia drutu. Rzadki widok, na Białorusi to już towar deficytowy, taki sprzęt w ostatnich dniach mocno podrożał.\nW innych koczowiskach znajdę te drogie ciuchy, które budzą emocje i służą za argument, by ludziom nie pomagać, skoro stać ich na lepsze rzeczy, niż sami nosimy. Na przykład kurtkę z wielkim logo Dolce&Gabana, która niemal rozsypie mi się w dłoniach, bo derma, z której ją uszyto, już zdążyła nadgnić, czy podróbki markowych dresów lub bluz. Pewnie trafiają się i rzeczy lepsze, od sprzątających lasy słyszę, że ktoś dał kurtkę synowi, ktoś wplótł pasek w spodnie, by dać rzeczom drugie życie, a ktoś wyprał buty i przekazał wolontariuszom, bo jeszcze dobre do lasu. Jednak większości marek po prostu nie rozpoznaję. Na metce jednej z jesiennych damskich kurtek ze sztucznym futerkiem przy kapturze czytam „Made in Syria”.\nNożyce do cięcia drutu pozostawione w opuszczonym koczowisku. Fot. Bartosz Rumieńczyk\nZ koczowisk aktywiści dostają pinezki z prośbą o pomoc, ale do koczowisk docierają też miejscowi, którzy mają problem z zaśnięciem, gdy wiedzą, że za oknem, w zimnym lesie, śpią głodni ludzie. Jednym z nich jest mężczyzna, który powiedział mi o piętnastu zatrzymanych osobach. Dodał też, że jeśli chcę kogoś w lesie spotkać, to muszę tu wrócić nad ranem, przynajmniej on ich wtedy widuje, gdy wraca z pracy.\n– Palą ogniska, czasem zaniosę im coś do jedzenia.\nNastępnego dnia rano nikogo nie spotykam. Po drodze mijam się tylko z mężczyzną, który faktycznie wraca z pracy. Później, gdy zamienię z tutejszymi kilka słów, powiedzą mi, że to Andrzej, miejscowy policjant.\nPozostałości koczowiska. Fot. Bartosz Rumieńczyk\n– Belarus police ok, give bread, Polish police only go back, go back – mężczyzna chce opowiedzieć więcej, ale język pozwala tylko na przekazanie tak uproszczonego obrazu sytuacji na granicy. Czyli: po stronie białoruskiej dostawali jedzenie, a po polskiej tylko ich przeganiali.\nAle wiemy, że to nie takie proste. Że Białorusini ludzi także głodzą i biją pałkami, przepychając przez druty kolczaste. Wiemy też, że polskie służby zabierają ludziom karty SIM, a nawet niszczą telefony.\nNa Podlasiu chodzą też słuchy, że polskie wojsko potrafi odwrócić wzrok, zwłaszcza jak spotyka nie świeżaków, ale ludzi wielokrotnie wypchniętych już za granicę. Z kolei lokalni policjanci mówią, że wożą ze sobą wodę i jedzenie, by zatrzymywanych najpierw nakarmić, a potem oddać straży granicznej.\nMówi się także o ludziach, którzy dzwonili po straż graniczną, ale po sytuacji z dziećmi z Michałowa już nie dzwonią. Inni dzwonią nadal, bo nie widzą innego wyjścia – przecież nie może być tak, żeby ktoś siedział w tym lesie, jak całą noc pada.\nMężczyzna nie chce azylu w Polsce. Chce jechać dalej, na Zachód, gdzie w jednym z państw od kilku lat mieszka jego szwagier. Szwagier ma pracę i kartę pobytu, pewnie obiecał, że i jemu pomoże się ustawić. Przez pięć lat mężczyzna starał się o wizę, ale za każdym razem mu odmawiali, gdy więc nadarzyła się okazja pojechać do Europy przez Białoruś, wsiadł w samolot do Moskwy, potem do Mińska i tak trafił na Podlasie.\nOstatnie dwie godziny spędza, kucając między drzewami obok leśnej drogi i wypatrując auta, które po niego jedzie. Kierowca się spóźnia.\nPola kukurydzy są częstym schronieniem uchodźców. Fot. Bartosz Rumieńczyk\n– Big car, big car. – Jest coraz bardziej nerwowy, gdy szosą sunie tir za tirem, a osobowego auta nie widać. – Danger, danger! – Uspokoi się dopiero, gdy po drugiej stronie w słuchawce usłyszy, że wszystko w porządku i że samochód na pewno jest w drodze.\nDo kolejnej wiadomości opowie, że po stronie białoruskiej koczował w obozie, że było dużo ludzi i że od dawna się nie mył.\nPokaże zdjęcia w telefonie i wyjaśni, że u niego w szkole nie uczyli angielskiego. Opowie też, że jego rodzina ma małe pole, i wymieni nazwy swoich ulubionych potraw.\n– Nervous, nervous. – Położy dłoń na czole, sugerując, że z tych nerwów już pęka mu głowa.\nPo piętnastu minutach dostanie wiadomość: „bus stop” i znów spanikuje. Drżącymi dłońmi wyśle jeszcze raz dokładną lokalizację, a gdy wreszcie zobaczy światła osobowego auta, które zacznie wyraźnie zwalniać, podbiegnie niepewnie do szosy. Wtedy kierowca skręci w zatoczkę, koła zachroboczą na żwirze, drzwi trzasną, auto zawróci i pomknie w przeciwnym kierunku.\nJest 21.30 – tylko półtorej godziny spóźnienia.\nJedyny ślad, jaki zostanie po mężczyźnie, to zwinięte w kłębek spodnie dresowe ciśnięte gdzieś do rowu.\nOd redakcji: w pierwotnej wersji tekstu znajdowała się sugestia, że naszywka z hasłem „śmierć wrogom ojczyzny” jest oficjalnym emblematem Wojsk Obrony Terytorialnej.