Money czyli jak pomnożyć swój kapitał [Bodo Schäfer] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00180 005921 18486283 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Bodo Schäfer Liczba stron: 224\nISBN: 978-83-7746-680-3 Data wydania: 2013-11-19\nDla Jessiki, Miguela i Marlona\nTytuł oryginału: Money oder das 1×1 des Geldes: Spielerisch zu Erfolg und Wohlstand Przekład: Mieczysław Dutkiewicz Redakcja: Anna Żółcińska Korekta: Agnieszka Al-Jawahiri Projekt okładki: Wladzimier Michnievič Ilustracje na okładce: Agnieszka Wiśniewska Skład: STUDIO MAGENTA, Nadzieja Michnievič Copyright © 2000 F. A. Herbig Verlagsbuchhandlung, München. Alle Rechte vorbehalten. Das Werk darf – auch teilweise – nur mit Genehmigung des Verlages wiedergegeben werden. Copyright © 2012 for the Polish edition by MT Biznes Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentów niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci zabronione. Wykonywanie kopii metodą elektroniczną, fotograficzną, a także kopiowanie książki na nośniku filmowym, magnetycznym, optycznym lub innym powoduje naruszenie praw autorskich niniejszej publikacji. Niniejsza publikacja została elektronicznie zabezpieczona przed nieautoryzowanym kopiowaniem, dystrybucją i użytkowaniem. Usuwanie, omijanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa. Warszawa 2013 MT Biznes sp. z o.o. ul. Oksywska 32, 01-694 Warszawa tel./faks (22) 632 64 20 www.mtbiznes.pl sekretariat@mtbiznes.pl ISBN 978-83-7746-680-3 (format e-pub) ISBN 978-83-7746-681-0 (format mobi) Konwersja:\nPrzedmowa Mało kto nie chciałby być zamożniejszy, niż jest obecnie. U niektórych osób pragnienie wzbogacenia się jest bardziej gorące i świadome niż u większości z nas. Inni utrzymują, że chcieliby być bogaci jedynie w pewnych konkretnych sferach życia. W gruncie rzeczy jednak większość ludzi pragnie zaznać w życiu jak najwięcej szczęścia i sukcesów – i chce mieć więcej pieniędzy. W tym pragnieniu nie ma nic zdrożnego. Bo przecież dobrobyt to prawo przyrodzone człowiekowi. Dysponując odpowiednią kwotą, możemy żyć godniej, w większym stopniu zaspokajać potrzeby własne, a także innych ludzi. Pogląd, że człowiek powinien wieść skromne życie, ograniczone pod względem finansowym, albo nawet że takie życie miałoby przedstawiać model bardziej wartościowy i szlachetny, to jeden z najbardziej fatalnych błędów ludzkości. Skończmy z tym nieporozumieniem A jednak większość ludzi skazuje się na taki właśnie los. Marzenia i rzeczywistość to u nich dwa diametralnie odmienne światy. Co gorsza, są oni przy tym przekonani, że taka sytuacja jest najzupełniej normalna. Postanowiłem więc wyprowadzić ich z błędu i dlatego napisałem książkę Droga do finansowej wolności. Krok po kroku przedstawiłem w niej reguły mojej metody, która pomaga dojść do zamożności. Ta książka to drogowskaz dla pragnących zdobyć swój pierwszy milion (w ciągu siedmiu lat). Dlaczego opowieść? Money. Jak pomnożyć swój kapitał jest natomiast opowieścią. Znajdziesz w niej omówienie metod, które przedstawiłem w Drodze do finansowej wolności, ale tym razem ukazane są one nie od strony teorii, lecz praktyki. Jest to opowieść o wyzwaniach, z jakimi się spotykamy, kiedy przechodzimy od teorii do praktyki. Znajdziesz tu niemal niewiarygodne rzeczy, wynikłe z tych działań. Money to mówiący ludzkim głosem pies, który uczy pewną dwunastoletnią dziewczynkę, jak obchodzić się z pieniędzmi. A ona nie tylko sama poznaje zasady racjonalnego postępowania z pieniędzmi, lecz również przyczynia się w rezultacie do wyciągnięcia rodziców z zapaści finansowej. Chciałem napisać książkę, która poruszy nasze serca i tym samym otworzy je na liczne dobra, jakie oferuje nam życie – w tym na pieniądze. Co może dać ci lektura tej książki? Jeśli przeczytałeś już Drogę do finansowej wolności, to po zapoznaniu się z tą opowieścią twoja wiedza w tej kwestii jeszcze się pogłębi. Zapewne poczynisz też nowe postanowienia (i zechcesz uaktualnić wcześniejsze). Co więcej, wzbogacisz się o świeże poglądy i punkty widzenia, dzięki którym zdołasz zmierzyć się skutecznie z wyzwaniami życia w odmienny od dotychczasowych, bo bardziej kreatywny sposób. Jeśli zaś nie przeczytałeś jeszcze Drogi do finansowej wolności, lektura tej opowieści odnowi twoją wiarę we własny potencjał. Przeżycia jej bohaterów zainspirują cię i zmobilizują do właściwego działania, ze świeżą energią i satysfakcją zaczniesz korzystać ze swojej wolności, siły i z własnych możliwości. Opowieści nie są pozbawione problematyki W tym miejscu muszę jednak wyznać, że nie zawsze wierzyłem w wielką wagę tego typu historii. Obawiałem się na przykład, że ludzie mogą upraszczać sprawę, próbując kopiować odniesiony przez kogoś innego sukces, zamiast analizować reguły, które legły u jego podstaw. Imponujące osiągnięcia rzadko dają się adaptować w odmiennych okolicznościach. Ale znajomość reguł, przyswojenie sobie ich sensu umożliwia nam w trudnych momentach odnalezienie najlepszych dróg działania. Martwi mnie również tendencja, aby ograniczać się do zachwytu nad autorem oraz prób naśladowania go, zamiast przyswajać sobie odwieczne w gruncie rzeczy prawdy zawarte w książce. Przeżycia i doświadczenia osobiste są nie do przeniesienia na inne osoby, nadają się zaś do tego jak najbardziej fundamentalne prawdy. Nurtowała mnie także obawa, że ze względu na formę mojej opowieści usłyszę zarzut, że brakuje w niej głębi. Ale przecież adresatami moich książek nie są eksperci finansowi; nie zamierzam zdradzać im którejś już z kolei tajemnej wskazówki. Chciałbym raczej trafić do zwykłych Czytelników, takich, jacy stanowią zdecydowaną większość: jedni podchodzą do tego tematu z obawą i po prostu nie dowierzają sobie, że mogliby naprawdę osiągnąć dobrobyt finansowy, inni uważają się za zbyt „zajętych” i odsuwają na dalszy plan zajęcie się własnymi finansami, jeszcze inni odczuwają mniej lub bardziej zaawansowaną niechęć do tematu pieniędzy. I wreszcie są też tacy, którzy po prostu muszą się oprzeć na doświadczeniach innych, skorzystać z tego rodzaju silnego bodźca. Co więcej, liczne skomplikowane modele postępowania często wiodą na manowce. W naszej wysoce stechnologizowanej epoce może panować błędne przekonanie, że jedynie skomplikowane metody, trudne do zrozumienia, spełniają wymogi tej właściwej drogi. Skłaniamy się do tego, aby nie zwracać uwagi na proste, fundamentalne prawdy, aby je wręcz ignorować. W myśl powiedzenia: „To za proste, by mogło być skuteczne”. Lecz w rzeczywistości to naprawdę jest tak „proste”. Tak jak opisałem to w swojej książce. Chciałbym jednak zwrócić twoją uwagę na pewną istotną różnicę. Chociaż te zasady postępowania są proste, wcale nie jest proste wprowadzanie ich w czyn. Reguły osiągania zamożności łatwo zrozumieć, ale przechodzenie do czynów, od słów do działania, wcale nie jest łatwe. Często niezbędna jest przy tym pomoc. A w następnych rozdziałach opisuję także, na czym taka pomoc polega. Książkę tę, zatytułowaną początkowo O psie, który wabi się Money, napisałem właściwie dla dzieci. (Nadal jest ona zresztą dostępna również w wersji przeznaczonej dla dzieci). Taka forma opowieści wydawała mi się właściwa. Chciałem w ten przystępny sposób przybliżyć dzieciom kwestię pieniędzy i sukcesu. Temat w wielu rodzinach skrzętnie unikany. A jednak się myliłem… Ale potem zaczęły napływać do mnie setki listów – od osób dorosłych. Ich treść brzmiała za każdym razem podobnie: „Ta opowieść jeszcze bardziej zmobilizowała mnie do działania, bo pasowała jak ulał do moich odczuć”. „Książka bardzo mnie poruszyła”. „Po raz pierwszy temat finansów wydał mi się przystępny”. „Nareszcie dotarło do mnie, w jaki sposób mogę naprawdę stać się zamożnym człowiekiem”. Właśnie te opinie pozwoliły mi pojąć, jak bardzo się myliłem. Dzisiaj już wiem, że nie tylko ilustracja potrafi przemawiać. Wiem, że obraz, który poprzez opowieść dociera do serca człowieka, jest wart więcej niż tysiące słów. I dlatego ta książka jest odpowiednia zarówno dla dzieci, jak i dla dorosłych. Opowieści pomagają zachować dystans Lektura historii małej dziewczynki jest dla nas, dorosłych, łatwa i przyjemna. Pomaga nam bowiem – przy całej bliskości – zachować wygodny dystans. Chodzi tu przecież tylko o historię dziecka z dziecięcymi problemami, które my mamy już dawno za sobą. Troski małej Kiry nie dotykają nas tak silnie jak nasze własne. I jest w tym coś kojącego. Bo przecież nie jest to coś poważnego. Zresztą zdajemy sobie przy tym sprawę, że z wieloma wyzwaniami poradziliśmy już sobie sami. A gdybyśmy wyciągnęli z tego naukę? Gdybyśmy zaczęli postrzegać nasze życie – przynajmniej chwilowo – jak opowieść. Gdybyśmy wyobrazili sobie, że jesteśmy już bardzo zamożni i wracamy teraz pamięcią do własnego „finansowego dzieciństwa”, a do naszej obecnej sytuacji usiłowalibyśmy podejść z odpowiednim dystansem. Takim jak przy czytaniu opowieści. Opowieści z typowymi problemami, z których zdążyliśmy już dawno wyrosnąć. Może wtedy uda się nam pośmiać trochę z nas samych, nie traktując już tak poważnie ani siebie, ani naszych problemów. Zobaczymy, że nie jesteśmy wcale zakładnikami zaistniałej sytuacji. Tu właśnie może nam pomóc taka opowieść. Właściwa orientacja ma dziś większe znaczenie niż kiedykolwiek przedtem Ale moja książka to coś więcej niż prosta opowieść. Mamy tu raczej do czynienia z praktyczną realizacją zasad osiągania sukcesu i zamożności, opisanych w Drodze do finansowej wolności. Owe zasady to uniwersalne i ponadczasowe aksjomaty, pewna droga do sukcesu. Określając je mianem uniwersalnych, mam na myśli to, że zasady te sprawdzają się wszędzie: w każdej społeczności i kulturze, a tam w każdej sytuacji. Są też ponadczasowe, gdyż nigdy się nie zmieniają. Fakt ten ma tym większe znaczenie, że żyjemy w czasach, kiedy coraz więcej zmian dokonuje się w coraz szybszym tempie. Wszystko staje się bardziej kompleksowe, przebiega bardziej gwałtownie, jeden nowy, udoskonalony produkt goni kolejny. W takich okolicznościach przydatna okazuje się właściwa orientacja, którą można zawdzięczać takim właśnie ponadczasowym, niezmiennym zasadom. Nazwałem je aksjomatami, ponieważ moim zdaniem ich efektywność nie ulega wątpliwości. Zasady stare jak świat Jeśli uważasz, że moje ostatnie słowa brzmią zbyt arogancko, pozwól, że dodam tu jeszcze dwie uwagi. Po pierwsze, nie ja wymyśliłem te zasady. Są one czymś w rodzaju praw natury, które funkcjonują od zawsze. Czy tego chcemy, czy nie, rządzą one naszym życiem; zachowują swą ważkość nawet wtedy, gdy je odrzucamy. Moja rola polega jedynie na tym, że prawidła dotyczące drogi do zamożności i sukcesu przetworzyłem na swój język. Po drugie, jestem przekonany, że tymi prawidłami kierują się w życiu wszyscy prawdziwi ludzie sukcesu. Dziennikarze i prezenterzy pytają mnie często o dowody skuteczności owych zasad, a wtedy podaję liczne przykłady osób, które przeczytały moje książki i uczestniczyły w prowadzonych przeze mnie seminariach. Ale najbardziej trafne przykłady i niezbite dowody znajdziesz, jak sądzę, skupiając myśli na jakiejś konkretnej osobie, która odniosła sukces, na grupie osób, organizacji lub firmie. Postaraj się poznać ich bliżej, przeanalizuj drogę, jaką obrali, a wtedy odpowiednie przykłady i dowody będziesz miał jak na dłoni. Nie ma przy tym decydującego znaczenia, czy owi analizowani przez ciebie ludzie znają z nazwy prawidła wiodące do zamożności. Niektórym może też nie odpowiadać język mojej książki; mają do tego prawo i jest to całkowicie w porządku. Mogą się odezwać głosy krytyki. I również w tym nie ma nic złego. Kto bowiem zajmuje się działalnością pisarską, wystawia się na ogień krytyki. Może znajdą się też tacy, którzy przedstawioną w książce opowieść uznają za mało przystępną. Niewykluczone nawet, że przyjdzie im na myśl zupełnie inny przykład, bardziej według nich odpowiedni do zilustrowania owych prawideł. Albo też pokuszą się o dokonanie odmiennej oceny. Wszystko to jest jak najbardziej w porządku i świadczy po prostu o tym, że u każdego z nas rozwój może przebiegać inaczej, dając w rezultacie różne typy osobowości. Mimo to nasze życie stanowi dowód na uniwersalną, ponadczasową funkcję omawianych przeze mnie prawideł. Wiedza użyteczna i niezbędna Ta opowieść będzie towarzyszyła ci w drodze do dobrobytu i sukcesu. Ale nie jest to jedna z licznych książek o pieniądzach, w których aż się roi od wszelakich informacji, takich jak na przykład początki i historia pieniądza. Tego rodzaju wiedza może wprawdzie być użyteczna, ale nie posunie nas do przodu, nie pomoże nam w osiągnięciu dobrobytu i szczęścia w życiu. Ograniczyłem się zatem do takiego zakresu wiedzy, jaki uznałem za niezbędny. Do konkretnych poszczególnych kroków, jakie należy wykonać, jeśli chce się osiągnąć sukces finansowy. Znam je z własnego doświadczenia, gdyż sam wykonywałem identyczne kroki i podążałem wytyczoną przez nie drogą. Zagrożenie wynikające z prostoty Podobnie jak zbyt skomplikowane opisy mogą prowadzić do odwrócenia uwagi od istoty sprawy, również omawianie prawd fundamentalnych może się okazać ryzykowne. Często skłaniamy się wtedy do zbyt pochopnego osądu: „Przecież o tym wiem!” – do takiego wniosku dochodzimy nieraz tylko dlatego, że w informacji znalazło się między innymi kilka poszczególnych słów, z którymi zetknęliśmy się już wcześniej. Ale tego rodzaju myślenie stanowi niejednokrotnie pułapkę. Bowiem w chwili, gdy uznajemy jakiś temat za dobrze nam znany, zazwyczaj przestajemy się uczyć. Od tej chwili nie jesteśmy już otwarci na kierowane do nas faktyczne przesłanie, gdyż jesteśmy przekonani, że wszystko już o nim wiemy. Ponadto chodzi nie tylko o nauczenie się czegoś nowego, lecz o to, by umieć zrealizować wyuczone prawidła teoretyczne, zastosować je w praktyce. Prawidła dotyczące zamożności Kira, dziewczynka, która w mojej opowieści uczy się obchodzić z pieniędzmi, stopniowo poznaje poszczególne prawidła dotyczące zamożności, jedno po drugim. Chciałbym teraz wymienić najważniejsze z nich. Chodzi tu o myśl przewodnią systemu pomnażania pieniędzy. Odnajdując następnie owe prawidła w opowieści o Kirze, łatwiej i skuteczniej utrwalisz sobie wszystko w pamięci, a także odkryjesz w sobie motywację do działania. Musimy zacząć od ustalenia, co właściwie oznaczają dla ciebie pieniądze. Należy określić najważniejsze cele, uświadomić sobie, dlaczego konieczne jest wybranie tylko kilku z naszego „wielkiego katalogu życzeń” . Dlaczego pojemnik na marzenia i album marzeń mają tak duże znaczenie? W jaki sposób wspiera nas nasza podświadomość i jakie warunki musimy spełnić w tym celu? Dlaczego wyższe dochody nie mogą być jedynym czynnikiem przy rozwiązywaniu naszych problemów finansowych? Co robić, aby nie dać się odwieść od uczynionych postanowień? Sztuka wizualizacji. Nie zawsze będzie łatwo. Niektórzy ludzie będą chcieli nas powstrzymać w dążeniu do wyznaczonych już celów. Nierzadko będą to nawet przyjaciele i członkowie rodzin. Istnieją jednak proste środki i sposoby, dzięki którym nie damy się im obałamucić. Dlaczego kronika sukcesów przyczynia się do tego, że regularnie powiększamy nasze dochody, zarabiamy coraz więcej i więcej? A także: dlaczego decydującym czynnikiem jest tu nasza samoświadomość? Co zrobić, aby ulubione hobby przybrało charakter pracy zawodowej i w ten sposób wpłynęło w znaczącym stopniu na wzrost uzyskiwanego przez nas dochodu? Na czym polega różnica między tym, co ważne, a tym, co pilne? Co robić, aby nie dać się odwieść od poczynionych wcześniej słusznych postanowień – zarówno w dobrych, jak i w złych momentach? Najważniejsza reguła dla każdej formy praktycznego dążenia do zamożności: zasada 72 godzin. Jak zarobić dużo pieniędzy – w nieskomplikowany sposób. Cztery najważniejsze zasady likwidowania długów. Opowieść o gęsi znoszącej złote jaja – albo jak utrzymywać się ze swoich dochodów. Sensowne oszczędzanie w banku może sprawiać satysfakcję. Prawdziwa istota szczęścia oraz w jaki sposób można zwiększać swoje poczucie szczęścia. Czy to na pewno w porządku – lubić pieniądze? Sztuczka z gotówką w sejfie. Co to znaczy: „pieniądz neutralny”? Związek pomiędzy pieniędzmi i byciem szczęśliwym. Znaczenie gestu, jakim jest oddanie części tego, co sami otrzymaliśmy. Jak najlepiej postępować, mając do czynienia z własnym lękiem? Jaką rolę odgrywa przy tym kronika sukcesów? Jeden z najbardziej efektywnych sposobów pomnażania swoich pieniędzy: udział w klubie inwestycyjnym. Pięć zasad gwarantujących sukces takiego przedsięwzięcia. Magiczne zaklęcie dla zdobycia pieniędzy „z powietrza”. Trzy najważniejsze zasady dla każdej lokaty kapitału. Co to właściwie są akcje? W jaki sposób funkcjonują one naprawdę? Skąd się biorą zyski (zysk kursowy i dywidendy)? Czy lokata kapitału w akcjach jest w twoim wypadku właściwa? Dzięki tym informacjom będziesz mógł szybko zdobyć orientację w tej kwestii i podjąć stosowną decyzję. Dlaczego może to mieć duże znaczenie, jeśli co pewien czas opuścimy nasz wygodny, przytulny azyl i zdecydujemy się na coś, co właściwie budzi nasze obawy? W jaki sposób osiągnąć oprocentowanie swoich oszczędności na poziomie 12% rocznie. Niemal optymalna forma i optymalna strategia lokaty. Dlaczego fundusze akcyjne są tak bezpieczne i oferują wysokie zyski. Trzy kryteria wyboru bezpiecznego funduszu akcyjnego. Jak najprościej inwestować w fundusz akcyjny. Co może się stać w ten sposób z twoimi pieniędzmi. Potęga odsetek składanych. Wahania kursów giełdowych: jak rozważyć ewentualne ryzyko i spodziewane zyski. Jak w prosty sposób obliczyć w pamięci wysokość odsetek i odsetek składanych? Co należy zrobić, jeśli kursy na giełdzie spadną? Jak w takiej sytuacji uzyskać spory zysk? Co należy wiedzieć, aby inwestując w fundusz akcyjny, uzyskiwać bezpiecznie wysoki zysk? Co naprawdę oznacza inflacja i w jaki sposób można bez trudu obliczyć w pamięci jej wpływ na stan swojego kapitału. A także: co robić, aby inflacja stała się twoim najlepszym sprzymierzeńcem i przyjacielem – o ile wybierzesz właściwy rodzaj lokaty. Wpływ pieniędzy również na inne sfery naszego życia. Dokąd to wszystko może nas zaprowadzić, jeśli tematem pieniędzy będziemy się zajmowali jeszcze bardziej intensywnie? Niespodzianki nie są wykluczone Nieraz wystarczy nawet jeden pojedynczy pomysł, aby znaleźć się na drodze do zamożności. Chciałbym jednak w tym miejscu zwrócić twoją uwagę na pewien zdumiewający fakt, poniekąd jako ostrzeżenie: kiedy już ta „wielka forsa” zaczyna płynąć, w sprzyjających okolicznościach przybywa jej tak szybko i w tak dużych ilościach, że zaczynamy się zastanawiać ze zdumieniem, gdzie ona podziewała się tak długo. Zjawisko to może zaskakiwać tym bardziej, że pozostaje ono w całkowitej sprzeczności z szeroko rozpowszechnioną obiegową opinią, jakoby wyłącznie ciężka wieloletnia praca otwierała drogę ku zamożności. A przecież bogactwo i dobrobyt są raczej produktem określonej mentalności, określonych dogmatów ukierunkowanych na zamożność. Jeśli te warunki zostają spełnione, cel osiąga się znacznie łatwiej, niż spodziewa się tego większość ludzi. Dlatego podtytuł mojej książki brzmi: Prosta droga do sukcesu i dobrobytu. Ignorancja oznacza kapitulację Większość ludzi nie troszczy się w dostatecznym stopniu o własne finanse. Pod tym względem przypominają trzyletnie dziecko, które zakrywa sobie oczy, sądząc, że staje się w ten sposób niewidoczne. Ale finanse nie znikają – a jeśli nie troszczymy się o nie należycie, przybierają charakter jakiejś negatywnej siły, która odbiera nam niemało walorów decydujących o jakości życia. Kto odwraca się plecami do swoich finansów, odwraca się tym samym plecami do osoby, jaką mógłby być. Oczywiście potrzeba dużej odwagi, aby poszukiwać życia, jakie naprawdę pragniemy wieść. Ale finansowa wolność stała się obecnie dostępna dla każdego. Seneka ujmuje to w następujący sposób: „Nie dlatego nie bierzemy się do dzieła, że to trudne, lecz dlatego jest to trudne, że nie bierzemy się do dzieła”. Nic nie może cię powstrzymać Kto przyswoił sobie wymienione wyżej prawidła mnożenia pieniędzy, sam dostrzeże po pewnym czasie, że jego sytuacja finansowa stale się poprawia. Nic nie jest w stanie postawić tamy idei, której czas realizacji już nadszedł. To samo dotyczy życia każdego człowieka. Nic nie może cię powstrzymać w korzystaniu z przyrodzonego człowiekowi prawa do dobrobytu. Jest to nasze naturalne powołanie – żyć godnie i w warunkach finansowej wolności. Nic ci w tym nie przeszkodzi, jeśli na to nie zezwolisz. Dlaczego? Bo właśnie nadeszła na to pora. Teraz. Nasze życie jest niczym podróż. Jeśli opanujemy temat finansów, owa podróż może otworzyć przed nami możliwości i kierunki rozwoju, jakich nawet sobie nie wyobrażaliśmy. Najlepszy przykład to Kira. Początkowo nawet nie uświadamiała sobie w pełni własnych marzeń, potem nie wierzyła, że mogłyby się spełnić. Oczywiście wynikły też pewne trudności. Ale gdy Kira osiągnęła swoje cele – a stało się to szybciej, niż sądziła, że to możliwe – doszła do przekonania, że nie mogło być w ogóle inaczej. Uznała, że to nieuniknione. I wreszcie doświadczyła rzeczy, które znacznie przerosły jej marzenia. I takie właśnie mam pragnienie wobec ciebie: rozpoznaj swoje marzenia, uwierz w nie i wciel je w życie. Życzę ci, abyś podczas tej podróży, jaką jest twe życie, dokonał odkryć, które nawet przerosną twoje marzenia. A teraz nadeszła wreszcie pora na moją opowieść. Opowieść o psie imieniem Money, o sposobach pomnażania pieniędzy, o dziewczynce imieniem Kira i… Z pozdrowieniami Bodo Schäfer\nBiały labrador O tym, żeby mieć psa, marzyłam od dawna, chyba od zawsze. Ale przez pewien czas korzystaliśmy z wynajętego mieszkania, a jego właściciel zwyczajnie nie pozwalał na trzymanie psów. Tata próbował porozmawiać z nim na ten temat, ale to nie miało najmniejszego sensu. Są ludzie, z którymi po prostu nie da się rozmawiać. Właściciel kamienicy twierdził, że inni lokatorzy byliby niezadowoleni z obecności psa w domu, co było po prostu bzdurą. Znałam ludzi, którzy mieszkali na drugim piętrze, i tych z trzeciego piętra, i dobrze wiem, że oni również chcieliby mieć psa. Wyjaśnienie sprawy może być tylko jedno: w rzeczywistości to on sam, właściciel domu, nie lubił psów. – Jemu wcale nie chodzi o psa – powiedział któregoś dnia tata. – On nie lubi samego siebie i dlatego nie chce, aby inni ludzie zaznali choć trochę szczęścia. Parę dni później miałam okazję przypatrzeć się właścicielowi domu dokładniej. Rzeczywiście wyglądał na człowieka nieprzyjemnego i wiecznie niezadowolonego. Kiedy mama jeszcze raz spróbowała porozmawiać z nim o psie, wysłał do nas nazajutrz list polecony, w którym zagroził wypowiedzeniem najmu. Jeszcze dziś uważam, że żaden człowiek nie powinien mieć prawa zakazywać innym posiadania psa. I że warto zdobyć się na własny dom, choćby ze względu na zwierzęta, które można wtedy trzymać u siebie. Minął jakiś czas i moi rodzice rzeczywiście kupili dom z ogrodem. Od tej pory miałam już swój pokój i byłam w siódmym niebie. Ale moi rodzice nie czuli się tak szczęśliwi jak ja. Chyba wydali na ten dom więcej, niż to sobie zaplanowali. I oczywiście zorientowałam się od razu, że z pieniędzmi u nas jest teraz krucho. Dlatego postanowiłam nie mówić nic o swoich marzeniach, przynajmniej przez kilka tygodni. A najgorętszym z moich marzeń było mieć wreszcie psa. Pewnego ranka mama obudziła mnie wcześniej niż zwykle, bardzo podekscytowana. – Kira, wstawaj, szybko! Zobacz, przed domem leży jakiś ranny pies. Śpi! Wyskoczyłam z łóżka i szybciutko zbiegłam na dół. Rzeczywiście: na trawniku między domem i garażem leżał biały pies. Spał mocno, ale niespokojnie. Na grzbiecie, tuż nad tylnymi łapami, widniała długa na jakieś sześć centymetrów, głęboka rana, obficie zbroczona krwią. Wyglądało to tak, jakby zaatakował go inny pies. Biedak na pewno dowlókł się tu ostatkiem sił i zasnął wyczerpany. Omal się nie rozpłakałam. Co za obrzydliwy potwór pogryzł tak pięknego psa?! A on nagle ocknął się i spojrzał na mnie wielkimi oczami. Potem, drżąc cały, zrobił kilka niezdarnych kroków w moją stronę, ale najwidoczniej był zbyt osłabiony, bo łapy rozjechały mu się na boki i opadł ciężko na brzuch. W jednej chwili przylgnęłam do niego całym sercem. Ostrożnie przeniosłyśmy go do auta i pojechałyśmy do weterynarza, a ten zszył ranę i zrobił psu kilka zastrzyków. Biedak znowu zasnął, a weterynarz wyjaśnił nam, że jest to, tak jak podejrzewałyśmy, rana kąsana, która jednak nie powinna się długo goić. Powiedział nam też coś niecoś o naszej białej znajdzie: że to labrador, a więc niezwykle dobroduszna i inteligentna rasa, bardzo przyjacielska wobec ludzi. Labrador jest wyjątkowo cierpliwym i tolerancyjnym towarzyszem dla dzieci, a ze względu na swój charakter nadaje się idealnie na psa przewodnika dla osób niewidomych. Słuchając tych objaśnień, głaskałam psa. Jaka miękka sierść! Jaki on słodki! Nie zdawał sobie nawet sprawy z tego, że zabieramy go z powrotem do domu. W kuchni ułożyłyśmy go pieczołowicie na kocyku. Nie mogłam oderwać od niego wzroku. Oby tylko wyzdrowiał, myślałam. Ale, jak się na szczęście okazało, nie miałam powodów do niepokoju. Biały pies bardzo szybko doszedł do siebie. Wtedy jednak dostrzegłam pewien poważny problem: nie wiedzieliśmy przecież, skąd pies pochodzi i do kogo należy. Czy możemy go tak po prostu zatrzymać? Nagle ogarnął mnie paniczny lęk. A co, jeśli rodzice nie pozwolą mi zatrzymać psa? Przecież brakuje nam teraz pieniędzy. Oczywiście musieliśmy rozejrzeć się za właścicielem labradora, chociaż w duchu miałam nadzieję, że nie uda się nam go odnaleźć. Na początek tata dał ogłoszenie do prasy. Obdzwonił też wszystkie okoliczne schroniska dla zwierząt. Nikt jednak nie słyszał o zaginionym białym labradorze. A on z każdym kolejnym dniem spędzonym w naszym domu podbijał coraz bardziej także serca moich rodziców. I wkrótce stał się w pewnym sensie członkiem naszej rodziny. W krótkim czasie labrador odzyskał w pełni zdrowie. Któregoś dnia bawiłam się z nim do upadłego, a potem usiadłam do śniadania. Rodzice, jak zwykle, rozmawiali o pieniądzach. Nie cierpiałam tego tematu. Po pierwsze mało co z niego rozumiałam, a po drugie ani mama, ani tata nie wyglądali na szczęśliwych, kiedy o tym rozmawiali. Postanowiłam więc wykorzystać krótki moment przerwy w ich wymianie zdań i skierować rozmowę na coś znacznie dla mnie ważniejszego. – Jak właściwie wabi się ten pies? – zapytałam. Wszyscy nagle sobie uświadomiliśmy, że nie znamy jego imienia. Stało się dla mnie jasne, że tak dłużej być nie może. Przecież każdy pies powinien mieć jakieś imię. Wpatrywałam się w biały kłębek szczęśliwości, pogrążony nieopodal na swoim kocyku w błogim śnie, i rozmyślałam usilnie, ale żadne odpowiednie imię nie przychodziło mi do głowy. Tymczasem rodzice na nowo podjęli swoją dyskusję o budżecie rodzinnym. W pewnej chwili tata westchnął przeciągle: – Pieniądze, pieniądze… Wszystko się kręci wokół nich. Tak jak w tej piosence „Money, money…”! – Nie dokończył zdania, bo labrador nieoczekiwanie zerwał się z posłania i podbiegł do niego. – Money! – zawołałam. – On reaguje na imię Money! – Tym razem pies natychmiast znalazł się przy mnie. – Wobec tego niech się wabi Money. Sam wybrał sobie takie imię – zaproponowałam. Ale mama nie była tym zachwycona. – Przecież Money to angielskie słowo, które znaczy: pieniądze. Nie można nazwać psa „Pieniądze”! – zaprotestowała. Jednak tata uznał mój pomysł za zabawny. – To brzmi nawet nieźle. Zawołamy: Pieniądze! – i pieniądze przybędą do nas. W ten sposób pozbędziemy się wreszcie naszych kłopotów. Oczywiście tata nie miał jeszcze wtedy najmniejszego pojęcia o tym, jak bliski jest prawdy… W każdym razie labrador zyskał sobie tego dnia imię Money. Minęło jeszcze sześć tygodni, a my nadal nie wiedzieliśmy, skąd Money pochodzi. Zresztą ja wcale nie chciałam się tego dowiedzieć. Bo gdyby odnalazł się jego właściciel, może musiałabym oddać mu psa, a zależało mi przecież na tym, aby Money został u nas na zawsze. Moi rodzice też zdążyli się już do niego przyzwyczaić. I w ten sposób Money stał się wreszcie naszym domownikiem, chociaż długo jeszcze prześladowała mnie obawa, że jego poprzedni właściciel mógłby się zjawić u nas pewnego dnia i odebrać mi psa. Nie muszę chyba przy tym dodawać, że Money i ja zostaliśmy nierozłącznymi przyjaciółmi. Upłynęło sześć miesięcy. Money rzeczywiście okazał się nadzwyczaj miłym, cierpliwym i mądrym psem. Miał najinteligentniejsze oczy, jakie kiedykolwiek widziałam. Czasem odnosiłam wrażenie, że potrafi zrozumieć wszystko, co mówię. Labradory uwielbiają pływać, ale wydaje mi się, że żaden labrador nie spędzał w wodzie tak dużo czasu jak mój przyjaciel. Money nie przepuścił żadnej okazji do kąpieli, czy to w potoku, czy w jeziorze, i dlatego przyszło mi na myśl, że pewnie spodobałoby mu się prawdziwe morze, z rozległą piaszczystą plażą i falami. Niestety, rodzice uznali, że chwilowo nie możemy zaplanować takiego urlopu; po prostu nie pozwalała na to nasza sytuacja finansowa, zwłaszcza że interesy w firmie ojca nie szły najlepiej. W niedziele spacerowaliśmy zazwyczaj po nabrzeżu dużej rzeki, nad którą leżało nasze miasto. Była tak szeroka, że troszkę mogła się kojarzyć z morzem, a jej nurt był – zwłaszcza pod mostem – rwący i niebezpieczny. Nie wiem, co owej pamiętnej niedzieli wstąpiło w Moneya. Przez cały ranek był dziwnie rozdokazywany, a kiedy wyszliśmy wszyscy na spacer, nagle puścił się pędem przed siebie i znikł nam z oczu. Wołaliśmy go, niestrudzenie przepatrywaliśmy całą okolicę i wreszcie ujrzeliśmy go, unoszonego przez prąd rzeki. Do dziś nie wiem, w jaki sposób się tam dostał. Przecież wiedział, że na tym odcinku brzegu nie wolno mu wchodzić do wody. Nurt przybierał tu znacznie na sile w miarę zbliżania się do mostu. Co gorsza, pomiędzy dwoma filarami rozpięta była sieć. I w nią właśnie wpadł Money. Fale raz po raz zalewały mu głowę, odcinając dopływ powietrza, i widać było, że z coraz większym trudem i coraz rzadziej Money utrzymuje ją nad powierzchnią wody. Wiedziałam, że muszę jakoś przyjść mu z pomocą. Nie mogłam przecież patrzeć bezczynnie, jak tonie. Jeszcze chwila i nagle, odrzucając na bok wszelkie względy bezpieczeństwa, wskoczyłam do wody. Nie było czasu do namysłu. Musiałam ratować Moneya! Od tego momentu wszystko potoczyło się błyskawicznie. Natychmiast pochłonęła mnie ciemna głębia, zachłysnęłam się wodą, wpadłam w panikę. Otaczała mnie zewsząd brudna, zimna woda, straciłam wszelką orientację, nie wiedziałam już, czy jestem tuż pod powierzchnią rzeki, czy też bliżej dna. A potem ogarnęła mnie ciemność i nie pamiętam, co się dalej działo. Rodzice opowiedzieli mi potem, że prąd rzeki wepchnął mnie w tę samą sieć, w której utknął Money. Na szczęście w pobliżu przepływała łódź policji rzecznej. Musiałam odruchowo objąć oburącz Moneya, zanim straciłam przytomność. W każdym razie policjanci niemal jednocześnie wciągnęli do łodzi mnie i psa. Jakoś udało im się mnie odratować, a w szpitalu zatrzymano mnie jedynie na parę godzin. Ale przez kilka następnych dni byłam bardzo osłabiona i musiałam spędzić cały ten czas w łóżku. Money wydobrzał znacznie szybciej niż ja, a potem nie odchodził ode mnie nawet na krok. Godzinami siedział przy łóżku, wpatrując się we mnie. W jego oczach wyczytałam, że dobrze rozumie, co się stało. Z pewnością nie wszyscy o tym wiedzą, ale psy naprawdę potrafią wyrażać swoim spojrzeniem wdzięczność. A Money spoglądał na mnie właśnie bardzo tkliwie, jakby dziękując mi. Oczywiście wtedy nie miałam jeszcze pojęcia, jaki obrót przybiorą sprawy… Jakiś czas potem ukończyłam dwanaście lat, ale nic się nie zmieniło. Nadal nie wyjeżdżaliśmy nad morze. Rodzice nie przestali jeszcze odczuwać skutków „recesji”, jak to określali. Mieli tu na myśli ogólną sytuację gospodarczą, którą uważali za winną naszych problemów finansowych. Moje pytanie, dlaczego w takim razie rodzicom mojej koleżanki Moniki wiedzie się cały czas lepiej niż nam, mimo że ogólnokrajowa sytuacja gospodarcza musi chyba dotykać także ich, rodzice pominęli pełnym urazy milczeniem. A tata miał przed sobą jeszcze wiele miesięcy kłopotów z budżetem. Nastrój w domu często bywał przygnębiający. Mama napomykała kilkakrotnie, że może nie należało kupować tego domu, ale dla mnie tego rodzaju rozważania były jedynie stratą czasu, bo przecież wiadomo, że co się stało, już się nie odstanie. Zresztą gdybyśmy nie zamieszkali w tym domu, nie mogłabym zatrzymać Moneya, a więc nie ma czego żałować. I wreszcie nadszedł dzień, kiedy wydarzyło się coś zupełnie niezwykłego. Zamierzałam zamówić telefonicznie najnowszą płytę CD z utworami mojego ulubionego zespołu. W telewizji ujrzałam właśnie reklamę tej płyty z numerem telefonu, pod jakim można składać zamówienia. Wzięłam więc słuchawkę i zaczęłam wystukiwać numer. Ale nagle usłyszałam czyjś głos: – Kiro, powinnaś się najpierw dobrze zastanowić, czy naprawdę stać cię teraz na kupno tej płyty! Przerażona rozejrzałam się dokoła. Drzwi są zamknięte, w pokoju nie ma nikogo… To znaczy, nie ma innego człowieka poza mną, bo oczywiście tuż przy mnie stoi Money. Może mi się tylko zdawało, że słyszę czyjś głos… Po chwili ponownie podniosłam słuchawkę, którą przedtem odruchowo odłożyłam na miejsce i jeszcze raz zaczęłam wystukiwać numer. Ale głos odezwał się po raz drugi: – Kiro, jeśli kupisz tę płytę, wydasz na nią całe swoje miesięczne kieszonkowe! Przede mną stał Money, z lekko przechyloną głową. Czyżby był to jego głos? Niemożliwe! Poczułam, że robi mi się na przemian zimno i gorąco. Przecież psy nie mówią ludzkim głosem! Nie potrafiłby tego zrobić nawet tak inteligentny pies jak Money! – Dawno, dawno temu wszystkie psy trochę mówiły, ale na swój sposób, nie tak jak wy, ludzie. Niestety w późniejszym czasie utraciliśmy przez lata tę umiejętność. – Money nie spuszczał ze mnie wzroku. – Jednak mnie udało się ją zachować. Myśli kłębiły mi się w głowie. Kiedyś widziałam w telewizji wielbłąda, który mówił. Ale to był film! A ja przecież nie oglądam teraz filmu. To, co się tu dzieje w tej chwili, to rzeczywistość! Nagle przyszło mi coś na myśl. Może to tylko sen? Czym prędzej uszczypnęłam się w ramię. Auu, zabolało! A więc nie śnię! Money nadal wlepiał we mnie oczy. Potem znowu usłyszałam jego głos: – Czy możemy teraz porozmawiać sensownie, czy też zamierzasz jeszcze jakiś czas szczypać się i dziwić? Nie potrafię tego wyjaśnić, ale nagle wydało mi się to zupełnie normalne i całkiem w porządku, że Money mówi ludzkim głosem. Tak jakbyśmy już od lat prowadzili takie pogawędki. Bawiło mnie przy tym tylko jedno: że Money, mówiąc, nie porusza w ogóle szczęką. – My, psy, umieliśmy się porozumiewać w znacznie bardziej wyrafinowany sposób niż wy, ludzie – odezwał się znowu. – Kiedy któryś z nas chciał przekazać jakąś wiadomość, przesyłał odpowiednie myśli wprost do mózgu tego drugiego. Dlatego wiem też, o czym myślisz. Tym razem przeraził mnie nie na żarty. – Chcesz powiedzieć, że odczytujesz też w ten sposób wszystkie moje myśli?! – zawołałam. Gorączkowo próbowałam sobie przypomnieć wszystkie myśli na jego temat, jakie chodziły mi po głowie. Ale Money przerwał moje rozmyślania: – Pewnie, że wiem, o czym myślisz. Jeśli dwie żywe istoty są sobie bliskie, to zawsze każda z nich może do pewnego stopnia odczytywać myśli tej drugiej. I dlatego wiem między innymi, jak bardzo martwią cię problemy finansowe rodziców. Ale widzę również, że zaczynasz powielać błędy popełnione przez nich. Bo to, czy człowiek będzie umiał radzić sobie ze swoimi pieniędzmi, rozstrzyga się już na wczesnym etapie jego życia. Właściwie nie powinienem z tobą rozmawiać. Gdyby dowiedzieli się o tym naukowcy, zamknęliby mnie w klatce, aby przeprowadzać na mnie rozmaite eksperymenty. Właśnie z tego powodu nie opowiedziałem jeszcze nikomu o swoich umiejętnościach. Ale z tobą jest inna sprawa. Uratowałaś mi życie, ryzykując przy tym własne. Zasłużyłaś więc na to, abym potraktował cię wyjątkowo. Ale musi to pozostać naszą tajemnicą. Nikt nie może się o tym dowiedzieć. Nigdy! Miałam już na końcu języka mnóstwo pytań. Chciałam się dowiedzieć, skąd Money pochodzi, kim był jego poprzedni właściciel i jak wyglądał, skąd się wzięła na jego grzbiecie ta wielka rana kąsana… ale Money nie dał mi jeszcze dojść do słowa: – Już sam fakt, że możemy sobie porozmawiać, jest wielkim darem. Później zrozumiesz wszystko znacznie lepiej. Ale teraz nie traćmy już czasu na pytania i wyjaśnienia. Myślę, że powinienem rozmawiać z tobą tylko na jeden temat: pieniędzy. Tak będzie bezpieczniej. Nie chciałbym za wiele ryzykować. Ale przecież są inne tematy, które interesują mnie o wiele bardziej, pomyślałam. Zresztą mama powtarzała mi często, że pieniądze nie są w życiu najważniejsze. – Ja również nie uważam, że najważniejsze w życiu są pieniądze. Ale jednak zyskują one niewiarygodnie dużo na znaczeniu wtedy, gdy zaczyna ich brakować na każdym kroku. Przypomnij sobie moment, kiedy ty i ja tonęliśmy w rzece. Wtedy liczyło się tylko jedno: wydostać się za wszelką cenę na powierzchnię. Wszystko inne miało drugorzędne znaczenie. Podobnie dzieje się teraz z twoimi rodzicami. Ich sytuacja finansowa jest tak zła, że nie potrafią mówić o niczym innym. W pewnym sensie toną teraz, tak jak my wtedy. Chciałbym ci pomóc, tak abyś nauczyła się postępować inaczej niż oni i nigdy nie znalazła się w takiej sytuacji. Jeśli chcesz, pokażę ci, co robić, aby pieniądze stały się w twoim życiu siłą dającą radość i szczęście. Tak naprawdę nigdy jeszcze nie zastanawiałam się nad tym w ten sposób. Oczywiście chciałabym, żeby rodzice mieli więcej pieniędzy. Ale nie byłam pewna, czy w takich sprawach najlepszym doradcą może być pies. – O tym się jeszcze przekonasz – przerwał znowu moje rozmyślania Money i (takie przynajmniej odniosłam wrażenie) uśmiechnął się przy tym dość zarozumiale. – Ale muszę tu dodać coś bardzo ważnego: jestem w stanie pomóc ci tylko pod warunkiem, że naprawdę tego chcesz. Dlatego chciałbym cię poprosić, abyś to sobie przemyślała. Wy, ludzie, jesteście skłonni mamić się własnymi myślami. Proponuję więc, abyś coś sobie zapisywała co jakiś czas. Zanotuj sobie do jutra dziesięć powodów, dla których chciałabyś stać się zamożna. A jutro po południu o godzinie szesnastej pospacerujemy sobie po lesie. Przyszło mi na myśl, że jestem jeszcze o wiele za młoda, aby uczyć się trudnych spraw związanych z pieniędzmi. Zresztą, sądząc po tym, co widziałam w naszym domu, w zachowaniu rodziców, pieniądze to naprawdę nic przyjemnego. Money oczywiście i tym razem zdołał odczytać moje myśli. – Twoim rodzicom wiedzie się tak źle – pospieszył z wyjaśnieniem – bo nie nauczyli się obchodzić należycie z pieniędzmi, gdy byli w twoim wieku. Chińskie przysłowie mówi: Czyń rzeczy wielkie, dopóki są jeszcze drobne, bo wszystko, co wielkie, zaczyna się od małego. Jest kilka tajemnych prawd na temat pieniędzy, kilka prawideł, które chciałbym ci objaśnić. Ale będzie to miało sens tylko o tyle, o ile i ty tego naprawdę chcesz. Z tego względu musisz wypisać dziesięć powodów, dla których pragniesz być zamożna. Póki tego nie zrobisz, nie będziemy w ogóle rozmawiali. Resztę dnia spędziłam na rozmyślaniach. A miałam naprawdę o czym dumać. W każdym razie postanowiłam nie mówić nikomu o swoim odkryciu. W żadnym wypadku nie chciałam narażać Moneya na to, by padł ofiarą najprzeróżniejszych eksperymentów przeprowadzanych przez naukowców. Wyobrażałam już sobie, jak zamykają go w ciasnej klatce i podłączają do jakiejś plątaniny rurek. Nie, nie można na to pozwolić! A więc: nikt nie może się ode mnie dowiedzieć, że Money „mówi” ludzkim głosem. Postanowiłam też, że i ja nie będę zadawała sobie zbyt wielu pytań na temat Moneya i jego niezwykłej umiejętności. Czułam, że taka ciekawość nie doprowadziłaby mnie daleko. Nie byłam jeszcze przekonana, czy to dobrze, że już teraz mam rozmyślać o pieniądzach. Ale potem przypomniałam sobie to chińskie porzekadło: „Czyń rzeczy wielkie, dopóki są jeszcze drobne, bo wszystko, co wielkie, zaczyna się od małego”. Jaki właściwie jest sens tych słów? I nagle zaświtała mi w głowie pewna myśl. Może to jest tak jak z Henrym, terierem sąsiadów. Wzięli go do domu, kiedy miał już pięć lat. I okazało się, że wcale się ich nie słucha. Sąsiedzi opowiadali potem, że teraz już trudno jest go wychować, bo zdążył przyswoić sobie pewne nawyki w zachowaniu. I że o wiele łatwiej nauczyć czegoś psa, dopóki jest jeszcze bardzo młody. Może moi rodzice, jeśli chodzi o kwestię pieniędzy, byli jak ten Henry. Zresztą wyglądało na to, że Money dokładnie wie, co mówi. Dobrze więc, muszę w takim razie znaleźć dziesięć powodów, dla których chciałabym być zamożna. Tylko że to wcale nie jest takie proste. Bo większość marzeń, jakie chodziły mi po głowie, wcale nie wiązała się z posiadaniem dużej ilości pieniędzy. Jednak po trzech godzinach lista moich marzeń była gotowa: Rower trekingowy z 18-stopniową przerzutką. Możność zakupu dowolnej liczby płyt CD. Piękne buty sportowe, o jakich marzyłam już od dawna. Chciałabym móc dłużej rozmawiać przez telefon z przyjaciółką, która mieszka w miejscowości oddalonej od mojej o 200 kilometrów. Możność wzięcia latem udziału w programie wymiany młodzieży i wyjazdu w ramach tego programu do Stanów Zjednoczonych. Dzięki temu mogłabym poprawić swój angielski. Mogłabym podarować rodzicom trochę pieniędzy, aby nie mieli stale tak przygnębionych min. W ten sposób pomogłabym im zlikwidować długi. Zaprosić rodzinę do restauracji włoskiej na wystawny obiad. Chciałabym w miarę możliwości pomóc jakimś ubogim dzieciom, które mają smutne dzieciństwo. Czarne szykowne dżinsy. Komputer. Kiedy sporządziłam już całą listę, uświadomiłam sobie nagle, że aby zrealizować wszystkie jej punkty, warto jednak mieć sporo pieniędzy. Ludzie zamożni na pewno mogą sobie bez trudu kupować takie rzeczy i robić to, co ich interesuje. Ponadto, szykując tę listę, pomyślałam mimo woli o Jenny, mojej przyjaciółce. Postanowiłam zapytać Moneya, czy mogę przekazać Jenny to wszystko, czego dowiem się od niego na temat pieniędzy. Zdałam sobie nagle sprawę, że nie mogę się już doczekać tej godziny szesnastej. Bo dowiem się wtedy, co robić, by stać się osobą zamożną…\nSpis treści Przedmowa Biały labrador Pojemniki na marzenia i album marzeń Daryl, chłopiec, który zarabia mnóstwo pieniędzy Skąd się biorą wysokie zarobki mojego kuzyna Poprzedni właściciel mojego Moneya Długi – na czym polegają błędy moich rodziców U pana Złocistego Pani Chomik Przygoda W starej piwnicy Moi rodzice nie rozumieją… Pani Chomik powraca Wielki kryzys Klub inwestycyjny Przemowa Klub inwestuje Dziadkowie wolą nie ryzykować Koniec wielkiej przygody Stanąć na nogi Suplement O autorze\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Money_czyli_jak_pomnozyc_swoj_kapital-ebookRO/p83866i98987" target="_blank" title="Money czyli jak pomnożyć swój kapitał [Bodo Schäfer] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Money czyli jak pomnożyć swój kapitał [Bodo Schäfer] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Internetowe zakupy dla myśliwych | ukcs.pl\nHome Myślistwo Internetowe zakupy dla myśliwych\nSzukamy internetowego sklepu dla myśliwych\nPoszukując dobrego sklepu dla myśliwych natrafiliśmy na wiele sklepów, które niestety nie były w stanie spełnić naszych podstawowych kryteriów doboru. Kryteria te zaś wcale nie były jakoś specjalnie wygórowane. Po prostu szukaliśmy takich sklepów, które będą w swojej ofercie posiadały sprzęt produkowany przez najlepszych producentów, takich jak chociażby Harkila czy też Fjall Raven, a co za tym idzie, sprzęt dobrej jakości i klasy, który zawsze będzie sprawdzać w trudnych warunkach polowania. Musimy przecież pamiętać iż w takich sytuacjach najważniejsza jest zawsze jakość sprzętu, oraz poziom bezpieczeństwa jaki nam zagwarantuje odzież myśliwska. Można więc powiedzieć iż dobry, profesjonalny, internetowy sklep dla myśliwych będzie w swojej ofercie posiadać właśnie sprzęty najbardziej uznanych producentów, markowe produkty, których użytkowanie przez myśliwych w trakcie polowania, będzie w stu procentach bezpieczne, a co za tym idzie, myśliwi nie będą narażeni na jakiekolwiek zagrożenia, których przecież w czasie polowań absolutnie nie brakuje.\nGdzie więc robić zakupy wyposażenia myśliwskiego w sieci?\nSzukając więc odpowiedniego sklepu internetowego z wyposażeniem myśliwskim, musimy znaleźć sklep który zapewni nam wszystkie powyższe warunki. Jednym z nich jest sklep Dolasu, w którym możemy liczyć nie tylko na pozyskanie profesjonalnego wyposażenia najlepszych i najbardziej uznanych producentów, ale także na całkiem przystępny ceny tegoż sprzętu. Warto tutaj zajrzeć na stronę internetową sklepu pod adresem dolasu.pl, gdzie będzie można się szybko przekonać, iż dystrybuowany sprzęt myśliwski należy do najlepszych, dostępnych na rynku, a co więcej ceny nie są wcale Az tak wysokie jakby się tego można było spodziewać. Po prostu jest to sklep w którym warto wykonywać swoje zakupy myśliwskie, bowiem dzięki temu zapewnimy sobie wysoki poziom komfortu oraz bezpieczeństwa podczas polowania, a to przecież kwestia najważniejsza.


Dziś, 29 marca PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. podpiszą umowy na kontynuowanie prac na odcinku Dęblin – Lublin. W rozszerzonym zakresie znalazła się łącznica, która zwiększy możliwości przewozów w lubelskim węźle kolejowym. Efektem inwestycji będzie skrócenie czasu podróży do Warszawy do 1,5 godz. oraz zwiększenie komfortu obsługi podróżnych na stacjach i przystankach.\n– Doprowadzenie do jak najszybszego wznowienia prac było priorytetem władz wojewódzkich. Od początku zajęliśmy się sprawą podwykonawców pozostawionych bez zapłaty przez firmę Astaldi. Wspólnie z PKP Polskimi Liniami Kolejowymi S.A. wypracowywaliśmy także rozwiązania, które miały doprowadzić do jak najszybszego przywrócenia niezbędnego dla regionu i Polski kolejowego połączenia – powiedział Przemysław Czarnek, wojewoda lubelski.\n– Wykorzystaliśmy okres zimowy, by jak najszybciej, zgodnie z obowiązującym prawem, kontynuować inwestycje na odcinku Lublin – Dęblin. Dziś podpiszemy umowy, już w pierwszych dniach kwietnia wykonawcy powinni ruszyć z pracami. Pozwoli to na wznowienie ruchu po jednym torze w stronę Warszawy jesienią 2019 roku – mówi Arnold Bresch, członek Zarządu PKP Polskich Linii Kolejowych S.A.


Czy ogrodzenie jest ważne w ogrodzie? - http://glodowka.info.pl/\nDodane: 25-07-2018 02:25\nSamochÃ³d w warsztacieBiaÅ‚ka serwetkowe i inne suplementyKancelaria Adwokacka Katowice2020 czas aby lepiej klimatyzować pomieszczeniaObrabiarki do metaliElectric services on the riseO problemach z sercem...ZdarzyÅ‚ siÄ™ uraz? ZnajdÅº dobrego lekarzaCzemu naleÅ¼y zastanowiÄ‡ siÄ™ nad autokaremBudowlane maszyny w skrócieWeterynarz w pracyCo kupiÄ‡ dl niemowlaka?Article about plumbers and plumbingGood car service - your car deserve itNaturalne kosmetyki - co warto wiedziećPrzewodnik po stylu prowansalskimArtykuł o drzwiach antywłamaniowychImplanty ChorzówPunkt pobrańNa fotelu u stomatologaPolacy pracujÄ… za granicÄ…Someone who help You with often problems - plumberJak pozbyÄ‡ siÄ™ groÅºnych szczurÃ³w?Sposób na to aby wybielić zęby na sto procent!Obrona w sÄ…dzie. PrawnikO cenach transferowychOutsourcing bhp WarszawaWoreczki materiaÅ‚owe na buty. Lepsze od foliÃ³wki?UWAGA! Stosując Te 9 Błędów NIGDY Nie Dowiesz Się Jak naprawiać sklepy prestashopAdres dla twojej firmy - o wirtualnym biurze


Podwyżki dla samorządowców, dopłaty do śmieci, geotermia. Dziś sesja wieluńskiej rady | Wieluń Nasze Miasto\nZbigniew Rybczyński 25 listopada 2021, 8:04\nPodwyżki dla samorządowców, dopłata do śmieci, powołanie młodzieżowej rady, sprawozdanie z działalności komisji ds. geotermii – to niektóre tematy, którymi zajmą się dziś radni Wielunia\nNa 25 listopada zwołano posiedzenie Rady Miejskiej w Wieluniu. Czym zajmą się samorządowcy? Podjęte zostaną uchwały dotyczące zwiększenia wynagrodzenia burmistrza i diet radnych. Szeroko piszemy o tym TUTAJ.\nZapadnie również decyzja w sprawie dopłaty z budżetu gminy do gospodarki odpadami komunalnymi. Opłaty uiszczane przez mieszkańców nie pokrywają kosztów odbioru i przetworzenia śmieci, które ponosi Przedsiębiorstwo Komunalne. Na sesji powinno stać się jasne, ile pieniędzy aktualnie brakuje w gminnym systemie.\nZOBACZ W GALERII ZDJĘĆ: PORZĄDEK OBRAD I SPRAWOZDANIE Z DZIAŁALNOŚCI URZĘDU MIEJSKIEGO MIĘDZY SESJAMI\nSamorząd planuje reaktywować Młodzieżową Radę Miejską, a zasady jej działania określa uchwała, która widnieje w dzisiejszym porządku obrad. Kolejna uchwała dotyczy zlecenia komisji rewizyjnej kontroli w zakresie przebudowy ul. Torowej w Dąbrowie.\nRadni przyjmą sprawozdanie z działalności komisji geotermalnej i protokół z kontroli obejmującej wydatki promocyjne ratusza poniesione w 2020 r. Pochylą się także nad informacją o funkcjonowaniu szkół podstawowych w roku szkolnym 2020/21.\nCzwartkowa sesja rady w sali 101 rozpocznie się o godz. 9 i będzie transmitowana na stronie wielun.sesja.pl\nMożna składać uwagi do propozycji zmian przestrzennych w ośmiu lokalizacjach na terenie Wielunia. Mapki zamieściliśmy w galerii zdjęć.\nPodczas czwartkowej sesji przegłosowane zostały uchwały podwyższające wynagrodzenie burmistrza Wielunia z 10,3 do niespełna 17 tys. zł brutto. Zgodnie z planem...\nPodwyżki dla burmistrza Wielunia i radnych miejskich. Wiemy, o ile ma wzrosnąć pensja Pawła Okrasy i diety\nDo niespełna 17 tys. zł brutto ma wzrosnąć wynagrodzenie burmistrza Wielunia według projektu uchwały, który będzie rozpatrywany na sesji 25 listopada. W górę...\nwynagrodzenie burmistrza wieluń


Konwersja PNM do PDF online, bezpłatna konwersja .PNM w .PDF\nKonwerter plików / Obrazy / Dokumenty / Konwertuj na PNM / Konwerter PDF / PNM to PDF\nKonwersja PNM w PDF\nMożesz zmienić format obrazu pnm na pdf i wiele innych formatów za pomocą darmowego konwertera online.\nJak przekonwertować pnm w pdf?\nOnline i za darmo konwerter pnm pdf\nWystarczy upuścić pliki na stronie pnm do pdf lub konwersji można przekonwertować go do ponad 250 różnych formatów plików bez rejestracji, podając e-mail lub znaku wodnego.\nUsuwamy przesłanych plików pnm natychmiast i przekonwertowane pliki pdf po 24 godzinach. Wszystkie pliki przenieść z zamocowanym na poziomie zaawansowanym szyfrowaniem SSL.\nNie trzeba instalować żadnego oprogramowania. Wszystko pnm do pdf dokonać konwersji w chmurze i nie używać żadnych zasobów komputera.\n❓ Jak mogę przekonwertować pnm do pdf?\nPo pierwsze, wybierz pnm plik, który chcesz przekonwertować lub przeciągnij i upuść. Po drugie, wybierz pdf lub innym formacie, który chcesz przekonwertować plik do. Następnie kliknij konwertować i czekać, aż plik jest przetwarzany\n⏳ Jak długo muszę czekać do konwersji pnm do pdf?\nObraz konwersja trwa zwykle kilka sekund. Będziesz konwertować pnm do pdf bardzo szybko.\n🛡 Czy to bezpieczne do konwersji pnm do pdf na OnlineConvertFree?\nPewnie! Usuwamy przesłanych i przekonwertowane pliki, więc nikt nie ma dostępu do informacji. Wszystkie typy konwersji na OnlineConvertFree (łącznie pnm do pdf) jest w 100% bezpieczny.\n📱 mogę przekonwertować pnm do pdf bez instalacji oprogramowania?\nAbsolutnie! OnlineConvertFree nie wymaga instalacji. Można konwertować wszystkie pliki (w tym pnm do pdf) online na komputerze lub telefonu komórkowego.\npnm W cgmpnm W gifpnm W hdrpnm W hrzpnm W jpegpnm W mngpnm W otbpnm W pngpnm W sunpnm W xwdpnm W pdfpnm W jpg


Ciasto z serków homogenizowanych – puszyste i łatwe. Uroda i Zdrowie - serwis nie tylko dla kobiet!\nChyba każdy zna serki homogenizowane np: Danio prawda? Co powiecie na to, aby wykorzystać je do zrobienia ciasta? Koniecznie musicie spróbować wykonać przepis. Ciasto jest puszyste, pyszne i łatwe w wykonaniu.\n5 opakowania budyniów waniliowych\n4 opakowania serków homogenizowanych np: Danio\nZaczynamy od ubicia białek na sztywno po czym stopniowo dodajemy cukier oraz pojedynczo żółtka. Następnie należy przygotować budynie i wymieszać je z proszkiem od pieczenia. Masę jajeczną mieszamy z budyniami i wykładamy ciasto na blaszkę ok 30 x 40. Ciasto piecz w 180 stopniach do 40 minut. W międzyczasie rozpuść galaretkę i odstaw do wystudzenia. Śmietanę należy ubić mikserem i powoli mieszać z serkami oraz galaretką. Po wystudzeniu biszkopt podziel na pół. Jedno ciasto wysmaruj masą i przykryj drugą połową ciasta. Na wierzch połóż dżem i posyp migdałami. Trzymaj w lodówce ok 3 godziny.


Za nami 16. Zaduszki Jazzowe w Pińczowie - Pińczowskie Zaduszki Jazzowe\nZa nami 16. Zaduszki Jazzowe w Pińczowie\nKameralne, ale jak zawsze w wyjątkowym dla Pińczowa klimacie. Za nami 16. Edycja Zaduszek Jazzowych. Festiwal, pomimo wielu przeciwności, po raz kolejny był wielkim świętem muzyki improwizowanej a artyści oddali na scenie całe serce, by przez chwilę dać nam odrobinę spokoju, wytchnienia i normalności. Wszystkie koncerty transmitowane były on-line i dostępne będą do ponownego odtworzenia na kanale YouTube centrum kultury.\n„Od 15 lat wzrasta nasza tradycja zaduszkowa. Myślę, że każdy wie, co to jest muzyka jazzowa. Poznaliśmy mnóstwo gatunków muzycznych, instrumentów. Dziś ta muzyka jest przeciwna covidowi. Słuchając dobrej sztuki, mówiąc o pozytywnych wartościach, możemy podwyższyć naszą odporność – przekonuje.” – mówił Artur Dutkiewicz – dyrektor artystyczny otwierając tegoroczne Zaduszki.\nNa scenie festiwalowej zaprezentowali się wspaniali artyści z polskiej sceny jazzowej: Szymon Mika Trio, Wojciech Niedziela Quartet oraz Patrycja Zarychta z zespołem. Po raz kolejny Zaduszki stały się też okazją do promowania młodych talentów – uczestników warsztatów jazzowych, jakie zrealizowane zostały w ramach projektu Pińczowskiego Samorządowego Centrum Kultury „J@zzowa improwizacja w sieci”. Relacje z tegorocznej edycji Festiwalu znalazły się w sobotnim wydaniu Teleexpresu a także na ogólnopolskiej antenie TVP Info.\nPatronat honorowy nad Zaduszkami Jazzowymi sprawowali: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Wojewoda Świętokrzyski oraz Burmistrz Miasta i Gminy Pińczów.


Biuro, Iława, Iławski (pow.), 20 m² - 11194490501 - oficjalne archiwum Allegro\nBiuro, Iława, Iławski (pow.), 20 m² (11194490501)\nZakończona o 17:51 dnia 30.09.2021 r.\noferta nr 11194490501\nBiuro, Iława, Iławski (pow.), 20 m²\nNr oferty ogłoszeniodawcy: SESE042\nPowierzchnia użytkowa: 20.40 m²\nPrzedmiotem oferty jest lokal o pow. 20 m2, znajdujący się w centrum miasta Iława.\nGłówne atuty nieruchomości: • lokalizacja w sąsiedztwie biur/sklepów• dobra komunikacja• bliskość komunikacji• do indywidualnej aranżacji• z wejściem od ulicy• duży ruch pieszych\nNieruchomość złożona z: • biuro open space 19,5 • wc 0,9\nBiuro z wejściem od ulicy - 19,5 m2.\nWC - 0,9 m2\nNieruchomość do własnej aranżacji przyszłego najemcy.\nLokal jest idealnie nadający się pod gabinet lekarski, sklep, punkt obsługi klienta czy siedziba firmy.\nJednym z licznych atutów nieruchomości jest lokalizacja, lokal położony przy ulicy Jagiellończyka.\nW bliskiej odległości znajdują się placówki użyteczności publicznej takie jak poczta, Amfiteatr, Hala sportowo - widowiskowa, Bank PKO BP, Urząd Miasta oraz Galeria Jeziorak.\nZapraszam do obejrzenia lokalu na żywo, żeby ocenić możliwości powiększenia lub stworzenia warunków do własnego biznesu.


Teraz jest 17 paź 2017, 00:12\n4922 • Strona 286 z 352 • 1 ... 283, 284, 285, 286, 287, 288, 289 ... 352\nprzez pani nn. 25 lut 2016, 13:49\ntomek23 - tak ma i to dużo. Im więcej oglądasz tym bardziej się wkręcasz. Gdzieś był artykuł o uzależnieniu od tego. Pisało tam że potrzeba nowych bodźców, bo tamte poprzednie się znudziły. Jedynym lekarstwem jest przestać to oglądać, bo to ogłupia. Dopiero po jakimś czasie zacznie wszystko się normować. Poszukam tego bo tam coś było o OCD i jak to wygląda. Nie przejmuj się i skończ w końcu to oglądać, bo będzie się tylko pogarszać i coraz nowe natręctwa będziesz miał i coraz gorsze (tak przynajmniej będzie ci się wydawać). Spróbuj sobie pomyśleć, że przecież masz rozum i znasz siebie i takiej rzeczy byś nie zrobił. Nerwica karmi się strachem i przynajmniej u mnie nasila się kiedy się stresuje i denerwuje, albo jestem spięta. Wtedy pojawiają się myśli. Nic nie poradzisz, nie masz kontroli, więc dopóki ich nie olejesz nawet jak włożysz głowę w imadło to nie pomoże.\n"My head is a jungle"\n28 paź 2015, 11:18\nprzez tomek23 25 lut 2016, 14:46\nGejem nie ale moze bi chociaz tyle razy oglądałem to gejowskie porno i jakos tego nie czuje ani mnie to nie podnieca ani jakos szczególnie nie obrzydza ale czuje ze to nie jest mój swiat. A co do porno to sam wiem ze musze z tym zerwac totalnie na zawsze ze tez wczesniej nie zauwazyłem ze moge miec z tym problem. Ale czytałem artykuły o nieszkodliwosci masturbacji i porno i uznawałem ze po prostu wyładowuje napięcie i jest spoko teraz widzę ze jest cos nie tak. Ja pewnie przez to nawet nigdy na dobrą sprawę nie zaznałem takiej prawdziwej przyjemnosci z seksu . Umysł mi tylko wmawia ze jak przestane to robic to poczuje pociąg do facetów ale gdyby tak było naprawdę to te filmy gejowskie sprawiałyby mi jakąś tam frajde\nprzez tomek23 25 lut 2016, 15:33\nMoze to natręctwo tez tak we mnie trafiło bo ja byłem bardzo dumny i zadowolony ze swojej orientacji. Często powtarzałem dziewczynie jestem 100 procent hetero w ogóle nie odczuwam chęci zrobienia tego z facetem. Nawet jak byłem z nią gdzies na miescie to czesto mówiłem w zartach zobacz jakie ciacho ale bym mu zrobił dobrze. Bo wiedziałem ze to jest nierealne i nigdy w zyciu czegos takiego bym nie zrobił a teraz po wypowiedzeniu tego typu słów to ja bym miał tydzien rozmyslan . Mogło tez uderzyc z drugiego powodu ja bardo kocham dziewczyne i jak to uderzyło to miałem poczucie ze zawiodłem ją , zmarnowałem jej 3 lata zycia i gdybym tylko wczesniej o tym wiedział to całe zycie bym sie z nikim nie wiązał. A takie natręctwa trafiają w cos na czym nam najbardziej zalezy\nprzez pani nn. 25 lut 2016, 16:59\nWiem coś o natręctwach. Są najgorsze jakie mogą być. Początkowo zaczynało się że przez myśl przeskoczyło mi żeby kogoś uderzyć i pamiętam siedziałam jak na szpilkach by tego nie zrobić. Jeszcze wcześniej miałam religijne natręctwa, że wyrzekałam się "niby" Boga i nie mogłam zapanować nad tym. Myślałam że mnie coś opętało albo pójdę do Piekła. Wiem że w tamtym czasie to było okropieństwem, a teraz się śmieje z tego bo wcale tego nie chciałam i nie powiedziałabym tego.\nWidzisz natrectwa takie są, wystarczy artykuł, program, czasem nawet słowo i kolejne natręctwo się pojawia. To jest dokładne zaprzeczenie twoich myśli, a nerwica dodaje do tego wątpliwości, do tego co jest oczywiste. Bardzo pomaga jak się wygadasz. Z orientacją nie jest tak że się zmieni w tydzień. Sam sobie zaprzeczasz. Mówisz najpierw że może jesteś bi, a potem mówisz że to cię nie kręci. Skoro cię to nie kręci to nie jesteś ani bi ani gejem. Oglądając te pierdoły tylko się nakręcasz. Przecież to że oglądasz takie rzeczy nie oznacza że masz inną orientację. Po prostu jak nie chcesz się zadręczać bardziej to zablokuj sobie te strony na które wchodzisz, albo rozwal komputer Po prostu spróbuj przestać, nawet jakby od środka miało cię rozerwać i nawet gdyby myśli nie dawałyby ci spokoju.\nprzez refren 25 lut 2016, 17:44\nMichellea napisał(a): Nie mogę sobie wybaczyć myśli takich jak "Dlaczego niby pedofilia jest zła?" albo "Dlaczego mam rezygnować z takich myśli, skoro sprawiają mi przyjemność?".\nPytania normalne dla istoty rozumnej.\nMichellea napisał(a): Może i normalne, ale nie wtedy, gdy człowiek czuje jakby chciał być pedofilem i dlatego je zadaje. Bycie pedofilem już raczej normalne nie jest.\nByć może jest tak:\nTwoje natręctwa dotyczą pewnego tabu, czegoś, co się raczej spycha ze świadomości. W dodatku teraz chcesz pewne treści wypchnąć wyjątkowo intensywnie, bo budzą w Tobie lęk. Jako że stosujesz wobec siebie przymus, rodzi się w Tobie automatycznie opór wobec niego. Dla mnie pytania typu "dlaczego pedofilia jest zła" to w istocie pytanie "dlaczego muszę być opresyjna względem siebie?". Uznanie, że jakieś zakazane myśli sprawiają Ci przyjemność, może być chęcią powrotu po prostu do spontaniczności myślenia i przeżywania, bez nakazów i zakazów (czy bez nadmiernej kontroli). Represjonujesz uczucie przyjemności, i ono Ci mówi "a kuku, jestem, nie blokuj mnie".\nTo, że myśli wyrzucone poza świadomość chcą wrócić nie oznacza, że to prawdziwa Ty.\nprzez tomek23 25 lut 2016, 19:11\nNo własnie umysł tworzy jakies wątpliwosci pisałem ze jakos mnie to nie kręci a on i tak stworzy jakies ale lub co jesli to prawda. Czasami jak mysli podsuwają mi takie obrazy to mam wrazenie ze mnie to podnieca. Wtedy stres tez sie włącza , juz nie wiem jak mam o tym pisac ciężko to wyjasnic i szczerze mówiąc jestem tym zmęczony\nprzez tomek23 25 lut 2016, 20:14\nTeraz znowu na ROCD mi sie przełącza ja nie wiem czy wmawiam sobie nerwice natręctw i te mysli są prawdziwe czy na odwrót . Wiem ze te mysli męczą mnie i sprawiają ze nie moge sie niczym cieszyc rodzina twierdzi ze wmawiam sobie nerwice i tak naprawdę pewnie nic mi nie jest i musze sie uspokoic. Ale ja jakos nie potrafie chciałbym zeby znowu wróciła radosc z zycia czasami mam przebłyski kiedy wydaje sie ze wszystko wróciło do normy. Teraz mam natręctwo ze chce zerwac z dziewczyną takie silne poczucie zerwania tylko boze swięty ja tego nie chce od razu płakac mi sie chce jak o tym pomysle jak ta mysl jest chyba najbardziej męcząca juz mysli o gejowstwie nie są taką torturą. Czy naprawdę wizyta u psychiatry moze pomóc ? bo nie chce zyc na lekarstwach które juz totalnie mnie z zycia wyłączą\nprzez cozicozicozi 25 lut 2016, 21:52\ntomek23 napisał(a): Teraz znowu na ROCD mi sie przełącza ja nie wiem czy wmawiam sobie nerwice natręctw i te mysli są prawdziwe czy na odwrót . Wiem ze te mysli męczą mnie i sprawiają ze nie moge sie niczym cieszyc rodzina twierdzi ze wmawiam sobie nerwice i tak naprawdę pewnie nic mi nie jest i musze sie uspokoic. Ale ja jakos nie potrafie chciałbym zeby znowu wróciła radosc z zycia czasami mam przebłyski kiedy wydaje sie ze wszystko wróciło do normy. Teraz mam natręctwo ze chce zerwac z dziewczyną takie silne poczucie zerwania tylko boze swięty ja tego nie chce od razu płakac mi sie chce jak o tym pomysle jak ta mysl jest chyba najbardziej męcząca juz mysli o gejowstwie nie są taką torturą. Czy naprawdę wizyta u psychiatry moze pomóc ? bo nie chce zyc na lekarstwach które juz totalnie mnie z zycia wyłączą\nTak, wizyta u psychiatry nie tylko może pomóc ale jestem przekonany, że Ci pomoże. Czemu leki miałyby Cię wyłączyć z życia? Przecież nikt Cię nie będzie szprycował nie wiadomo czym.Prawdopodobnie dostaniesz jakieś SSRI, ewentualnie w miksie z czymś jeśli masz problemy ze snem (np. nadmierne rozmyślanie przed snem wzmagające niepokój i natłok natrętnych myśli) .Nie bój się tych leków. One nie uzależniają, a objawy uboczne są tylko na początku i to nie zawsze. Ja np. nie miałam żadnych. I tak jak już pisałem kiedyś, nie ma się co męczyć. Ja bym się do tej pory "zagnębił" chyba na śmierć. Znajoma mojej siostry cierpi na typową nerwicę natręctw. Długo się nie leczyła ale w końcu doszło do tego, że zamykała się w łazience na klucz i ciągle się myła, bo bała się ubrudzić, bała się bakterii. Przestała jeść, bo ciągle "musiała" się myć. Myjąc się płakała, bo wiedziała, że jest chora ale nie mogła zwyczajnie przestać. W końcu rodzina ją namówiła na wizytę u lekarza. Nie wiem dokładnie co dostała za lek ale wróciła "do żywych" i ma się całkiem dobrze. Wiadomo, że nie ma cudownych leków, które sprawią, że wszytko zniknie. Ale naprawdę dużo Ci ułatwią.\nprzez tomek23 25 lut 2016, 22:00\nPo za tym mam wrazenie ze ostro od pornografii sie uzaleznilem nawet 3 razy pod rząd potrafie to zrobic. Juz kilka razy mówiłem koniec z tym ale nie moge jakos zwłaszcza ze po tych sesjach ten lęk mija i moge normalnie spac\nprzez tomek23 25 lut 2016, 23:27\nA i cięzko mi sie od tego uwolnic bo gdy staram sie od tego uniezaleznic to włącza sie lęk ze jestem gejem oraz wyobraznia podsuwa mi obrazy seksu z facetem wtedy jakos te obrazy wydają sie bardziej realne i prawdopodobne. To od razu siadam do kompa włączyc pornole i tak z 4 razy pod rząd i jest ulga. Chciałbym sie od tego uwolnic i poczuc sie takim wolnym człowiekiem. W totalnym dole sie znalazłem i nie mam pojęcia jak ja z tego wyjde\nprzez Michellea 26 lut 2016, 00:38\nrefren, może masz rację. Podejrzewam, że to jest efekt prób wyparcia myśli ze świadomości. Ostatnio na innym forum podesłali mi kilka artykułów na ten temat. Ogólnie staram się to traktować jako zapętlenie się, wpadniecie w błędne koło natrętnych myśli. Tylko mam jedno takie wspomnienie z tym pytaniem, które jest przerażające, ale staram się sobie tego nie przypominać.\nCzy ktoś z Was ma może coś takiego, że czasem jak czyta czyjąś wypowiedź albo kogoś słucha, a ta osoba mówi coś co jest kompletnie sprzeczne z naszymi poglądami, to ma wrażenie, że zaraz stanie się jak ta osoba? Tak jakby ta osoba miała mnie zarazić swoimi poglądami albo stylem życia. Zdaje sobie sprawę, że to mega irracjonalne, ale strasznie mnie to irytuje. I jeszcze to sie nasila, gdy tą osobę lubię ale nie zgadam sie w czymś z nią\nprzez tomek23 26 lut 2016, 05:26\nMoze ktos mi powiedziec czy w nerwicy natręctw normalne jest wmawianie sobie ze jestem transeksualistą ze chce byc kobietą. Nie moge spac staram sie odsunąć tą mysl od siebie bo to jest takie niedorzeczne i głupie ze az brak słów\nprzez tomek23 26 lut 2016, 05:33\nRzecz w tym ze ja jak na faceta to jestem osobą szczupłą odkąd pamiętam było to zródłem moich kompleksów chyba dlatego nerwica znalazła sobie kolejne natręctwo. Ale musze sie tego pozbyc juz wole miec miec HOCD przynajmniej nie jest tak niedorzeczne\nprzez Bartoszek 26 lut 2016, 11:21\nTak to jest normalne. Też mam to natręctwo. Teraz trochę przechodzi. Miałem go 8 tygodni. To było najgorsze z moich natręctw. Jak go miałem to prosiłem Boga, żeby już nawet to z gejem wróciło. Mam parę kobiecych cech, ale nie chcę być kobietą. U mnie się zaczęło od myśli o Annie Grodzkiej. Broń Boże nie rozwijaj tego natręctwa, bo bardzo ciężko z niego wyjść. Przez to natręctwo, boje się spojrzeć na jakąkolwiek kobietę.


Blockchain – cyfrowa rewolucja czy puszka Pandory? | Niezależna\nBlockchain – cyfrowa rewolucja czy puszka…\nNowe Technologie / WIADOMOŚĆ / 17.05.2018, godz. 06:06\nBlockchain – cyfrowa rewolucja czy puszka Pandory?\nTechnologia blockchain zyskuje na popularności, a jej użycie zaczyna wychodzić poza branżę fin-tech. Coraz częściej wykorzystywana jest również w IT, marketingu czy reklamie. Co należy wiedzieć o nowej technologii? Jaki będzie miała wpływ na branżę reklamową i konsumentów?\nZacznijmy jednak od początku. Czym w ogóle jest blockchain?\n- Czym zatem jest blockchain? Jego nazwa odpowiada temu, w jaki sposób technologia strukturyzuje dane. Dosłownie oznacza „łańcuch bloków”, w którym zapisane są dane o transakcjach zawieranych w Internecie. Podstawowym zadaniem blockchain jest budowanie zdecentralizowanego rejestru transakcji, pozbawionych możliwości cofania. Uniemożliwia to usuwanie informacji i danych, które już zostały wprowadzone – wyjaśnia Mariusz Maksymiuk, CEO Adexon.\n- Blockchain jest cyfrową księgą transakcji, nie tylko finansowych, dokonywanych w sieci. Brak możliwości ich usunięcia lub zmiany powoduje, że technologia zmniejsza, bądź całkowicie uniemożliwia dokonywanie oszustw reklamowych. Dzięki temu zwiększa się przejrzystość wydatków przeznaczanych na reklamę – mówi Mariusz Maksymiuk, CEO Adexon.\nZdaniem eksperta technologia ta pozwoli reklamodawcom weryfikować kto, jak i gdzie wyświetla reklamy. Zaletą blockchain wykorzystywanego w branży reklamowej jest więc zwiększenie szans na dotarcie z przekazem do docelowego użytkownika, w jeszcze bardziej efektywny sposób. Dzięki niemu, marketerzy będą mogli kontrolować sposób dostarczania reklam oraz dokładnie monitorować miejsce, w którym jest umieszczany ich przekaz.\nJedną z korzyści płynących z użycia technologii blockchain jest wzrost zaufania konsumentów do reklamodawców i marek. Podstawowym celem technologii jest zapewnienie przejrzystości i bezpieczeństwa, tak by każde działanie było weryfikowane i zabezpieczone. Oferuje usługę, która pozwala na zdecentralizowane wyszukiwanie.\n- Jest ono możliwe dzięki obsłudze rozproszonych, ukierunkowanych na klienta danych, takich jak profile klientów, preferencje wyszukiwania i zainteresowania, które zostają zebrane w anonimowej księdze działań. To pozwala konsumentom na kontrolę nad tym, jakie dane i komu udostępniają. Pojawienie się technologii blockchain zapewniło im przejrzysty obraz tego, w jaki sposób informacje o nich są wykorzystywane przez marketingowców i reklamodawców tłumaczy Mariusz Maksymiuk.


Bliżej nieba: Via ferrata Giovanni Lipella\nDrugie dnia zdecydowaliśmy się na ferratę Giovanni Lipella. Wyruszyliśmy samochodem z Misuriny koło 9. Po około 40 min jazdy zaparkowaliśmy na parkingu koło szlaku prowadzącego do schroniska Dibona z dna doliny. To był błąd, jak się później przekonaliśmy bardzo kosztowny. Wyruszyliśmy pełni zapału ścieżką przez las i po około półtorej godzinie forsownego marszu doszliśmy do schroniska Dibona. Na miejscu okazało się, że baz najmniejszego problemu można dotrzeć tam autem, straciliśmy tylko niepotrzebnie siły i czas. Lekko rozdrażnienie ruszyliśmy szlakiem prowadzącą przez piargi do początku ferraty. Czas podejścia 1.5 h, który jest w opisie trochę się wydłużył i po około 2.h stanęliśmy u stup sztolni.\nOstatnie przygotowania przed ruszeniem do sztolni\nZ uwagi na to, że panuje w niej całkowita ciemność niezbędne są czołówki. Przejście tej olbrzymiej sztolni nie zajmuje długo, ale budzi podziw dla wytrwałości żołnierzy, którzy pracowicie ją drążyli. Po wyjściu natrafiliśmy na dwa szerokie i strome płaty śniegu kończące się od dołu malowniczą przepaścią. Musieliśmy je przejść w poprzek, ale pojawił się mały problem –Słoń z powodu ran na nogach (otwarte żylaki) nie mógł zakładać przez cały wyjazd butów treningowych używał, więc adidasów. Na płatach śniegu szedł wolno i uważał na każdy krok.\nSłoń przekraczający płat śniegu w adidasach.\nNastępnie zaczyna się właściwa ferrata -pięknie poprowadzona, eksponowanymi półkami w poprzek zbocza. Zdążały się momenty pionowe, w których przydawały się umiejętności wspinaczkowe.\nGdy doszliśmy do rozwidlenia szlaku byliśmy już solidnie zmęczeni. Pogoda, zaczęła robić się brzydka -wiał lodowaty wiatr i zanosiło się na burze. Ponadto było już znacznie później niż się spodziewaliśmy, wynikało to z całkowicie niepotrzebnego podejścia z dna doliny i nierealnych czasów w przewodniku. W tych okolicznościach zdecydowaliśmy się odpuścić wejście na szczyt i wycofać się szlakiem do schroniska Giussani. Po drodze minęliśmy Tre Dita (trzy palce), turnie wykute przez żołnierzy w czasie wolnym od drążenia wspomnianej wcześniej sztolni.\nTre Dita -Trzy Palce\nJak się okazało decyzja o wybraniu drogi do schroniska była jak najbardziej właściwa, bo zamiast widniejących w przewodniku 20 min schodziliśmy ponad godzinę – a tępo było zabójcze. Od Rif. Giussani do Rif. Dibona mieliśmy schodzić 40 min, tu na szczęście autor mylił się tylko o około 25 min. Pozostała nam jeszcze tylko droga przez las do samochodu. Niestety podczas zejścia poślizgnąłem się na błocie (akurat jedyny razy podczas całego wyjazdu Słoń pożyczył ode mnie kijki) i przeciążyłem mocno prawe kolano. Z trudem dowlekłem się do samochodu, a ból towarzyszył mi już do końca pobytu i jeszcze długo po powrocie do domu… Tak Minoł dzień drugi, który upewnił nas w przekonaniu, że czasy w przewodniku to bajka. Po długich dyskusjach zapadła decyzja, że rezygnujemy z obejścia Popera i obejścia Sorapiss. Każda z tych ferrat zajęłaby nam dwa dni, a niestety nie byliśmy przygotowani na coś takiego.\nMalowniczo położone Rif. Giussani.\nVia ferrata Giovanni Lipella jest długą ale bardzo zróżnicowaną ferratą, z pięknymi widokami i licznymi eksponowanymi fragmentami, z chęcią wybrał bym się na nią jeszcze raz.\nAutor: Qho o 10:33\nEtykiety: Dolomity, Via Ferraty/Klettersteigi\nVia ferraty Ivano Dibona i Marino Bianchi.\nDlaczego nie lubię polskich Tatr.\nVia ferratay Innerkofler +Percorso delle Forcelle


W dzisiejszych czasach wszyscy musimy posiadać jakiekolwiek oszczędności - Porady i wskazówki biznesowe - logobuilders.net\nW dzisiejszych czasach wszyscy musimy posiadać jakiekolwiek oszczędności\nW obecnych niepewnych czasach wszyscy musimy mieć jakiekolwiek oszczędności w innym wypadku nie uda nam się zasnąć spokojnie. Niestety, choć Polska wydaje się krajem dość stabilnym gospodarczo to czasem, gdy posłuchamy wiadomości to wręcz nóż nam się w kieszeni otwiera i zaczynamy się zastanawiać, czy aby na pewno te emerytury to będą na nas czekały?\nDlatego też dobrze jest założyć konto oszczędnościowe – , jak stare przysłowie mówi „lepiej dmuchać na zimne”.\nJeżeli zaciekawił Cię taki materiał, sprawdź szybko ten świetny tekst (http://kancelaria-mackowiak.pl/porady-prawne) – on też jest godny uwagi, zatem na pewno się nie rozczarujesz!\nNie chodzi tu tylko o problemy gospodarcze całego państwa, ale też o momenty, gdy nadchodzi nasza osobista czarna godzina. Nagle okazuje się, że na gwałt potrzebujemy pieniędzy, a jeśli nie mamy oszczędności, to niestety musimy się zadłużyć. Czasem zostajemy zwolnieni z pracy wręcz z dnia na dzień w dodatku bez odprawy, w takich chwilach oszczędności stają się naszym wybawieniem.\nDawniej trzymaliśmy nasze dodatkowe pieniądze w skarpecie. Brakowało nam zaufania do banków, obecnie nie trzeba się martwić. Oczywiście, jeżeli będziemy korzystać z usług sprawdzonych banków. W związku z aferami, które zaistniały w ostatnich latach ludzie zaczęli przenosić swoje aktywa do domów. Jednak jeżeli nasze pieniądze złożymy w zwykłym banku, a nie jakiejś szemranej „złotej spółce” to na pewno będą tam bezoieczne. A zakładając konto oszczędnościowe w banku, z którym jesteśmy związani od lat na pewno będzie dobrym rozwiązaniem.\nWszyscy wiemy, że, nie zawsze jest różowo i czasem po prostu musimy się zadłużyć. Sporo osób bierze tak zwane „chwilówki”, które połykają przy spłacie dwa razy tyle ile otrzymaliśmy. To kiepski sposób na chwilowy zastrzyk gotówki. Dlatego o kredyt najlepiej starać się w banku. Banki oczywiście też oprocentowują zaciągany kredyt, ale nie są to horrendalne kwoty.\nKredyty są różne. Wszystko zależy od tego ile pieniędzy chcemy dostać, a to czy pieniążki zostaną nam przyznane zależy od wysokości naszych dochodów.\nPrzydatny tekst? Jeżeli tak myślisz, przeczytaj towarzyszące artykuły na rozważany temat – bez obaw kliknij tu, więcej zobaczysz w linku (http://twojprawnik.net/).\nJeżeli dochód nie jest duży bank nie udzieli nam wielkiej pożyczki. Jednak możemy liczyć na dostosowanie kredytu do naszej sytuacji materialnej. Co najważniejsze raty będą możliwe do spłacenia i nie będziemy musieli bać się dodatkowych gwiazdek w umowach jak to bywa przy pożyczkach zaciąganych w firmach „krzak”.\nTagged with: bankfirmagospodarkakredytpieniądzepożyczka |


Michał Żebrowski i jego żona świętują 8 rocznicę ślubu | ZnanePary.pl\nMichał i Ola Żebrowscy to jedna z najpiękniejszych par polskiego show-biznesu! Małżonkowie są ze sobą już osiem lat, a nadal wyglądają na świeżo zakochanych. Para poznała się wiele lat temu, kiedy Ola miała zaledwie 5 lat (!), ale potem los krzyżował ich drogi jeszcze wielokrotnie… To musiało być przeznaczenie! Zobaczcie po raz pierwszy piękne zdjęcie ze ślubu Żebrowskich!\nŻebrowski i Aleksandra kilka dni temu, a dokładnie 20 czerwca, obchodzili 8. rocznicę ślubu! Para pobrała się w 2009 roku, a ich wesele zorganizowane zostało w stylu góralskim. Ceremonia odbyła się na polanie Rynias niedaleko domu rodzinnego Michała. Podobno tuż przed ślubem aktor zajechał na koniu w stroju góralskim pod swoją willę w Tatrach, gdzie czekała na niego narzeczona wraz z rodziną (wówczas nazywała się Aleksandra Adamczyk). Tam Żebrowski padł przed przyszłymi teściami na kolana i poprosił ich o błogosławieństwo. Jak donosił Fakt, na wydarzeniu zabrakło przyjaciół z planu filmowego aktora oraz znajomych celebrytów – zamiast tego na weselu, które odbywało się w specjalnym namiocie, gościli… miejscowi górale. A jak wyglądała historia miłości Żebrowskich?\nPaństwo Żebrowscy poznali się bardzo dawno temu, kiedy Michał miał 18 lat, a Ola zaledwie… 5! Potem, wiele lat później, los skrzyżował ich drogi ponownie, gdy obydwoje zapisali się na kurs angielskiego i przypadkowo trafili do tej samej grupy. Żebrowski podobno od razu zwrócił uwagę na urodę przyszłej małżonki:\n„Uczyliśmy się razem angielskiego. Niestety, po miesiącu musieliśmy przerwać lekcje. Ola nie była jeszcze gotowa na ślub ze starym dziadem” – żartował w wywiadzie dla ELLE Michał.\nMichał Jan Żebrowski (ur. 17 czerwca 1972 w Warszawie) – polski aktor teatralny, filmowy, radiowy i telewizyjny, dyrektor naczelny Teatru 6. piętro.\nAutor adminData publikacji 29/06/2017 22/04/2022 Kategorie Newsy o znanych parach, Rocznice ślubu\nPoprzedni Poprzedni wpis: Nergal ma nową partnerkę?\nNastępny Następny wpis: Leo Messi i Antonella Roccuzzo wzięli ślub


Nasza wolonatriuszka w Pau we Francji – Fosa\nNasza wolonatriuszka w Pau we Francji\nPosted on 10 lipca 2019 24 lipca 2019 by rzecznik\nFederacja FOSa z pięcioma partnerami z różnych krajów europejskich: Community Action Dacorum (Anglia), Pistes Solidaires (Francja), REPLAY Network (Włochy), Gulbene Municipality Council (Łotwa) i Associacao Mais Cidadania (Portugalia) od dwóch lat realizuje projekt „Local and International Acitve Seniors” („Lokalni i Międzynarodowi Aktywni Seniorzy”), którego celem jest zwiększenie wolontariatu osób w wieku 50+. W ramach projektu zebrane zostaną dobre praktyki z zakresu organizacji wolontariatu przez organizację z różnych zakątków Europy.\nJednym z najważniejszych etapów projektu jest międzynarodowa wymiana wolontariuszy między partnerskimi organizacjami. Dzięki temu wolontariusze – seniorzy z Olsztyna pojechali drugiej połowie czerwca do Pau we Francji oraz Rzymu, gdzie zdobyli cenne doświadczenia pracując w lokalnych organizacjach i poznając sposoby ich funkcjonowania. Z kolei wolontariusze z Francji i Włoch przebywali w Polsce\n– Po raz pierwszy miałam możliwość uczestniczenia w tego rodzaju międzynarodowym projekcie, dzięki któremu mogłam wyjechać do Pau, miejscowości tuż u podnóża francuskich Pirenejów – przyznaje Barbara Dolecka, emerytowana nauczycielka języka francuskiego z Olsztyna. – Nigdy wcześniej nie wiedziałam, że istnieje również program Erasmus + dla seniorów. Bardzo się cieszę, że miałam okazję w nim uczestniczyć.\nTrzeba zaznaczyć, że dzięki międzynarodwemu projektowi FOSy, który jest realizowany z partnerami z Łotwy, Anglii, Włoch, Francji i Portugalii, a finansowanym przez europejski fundusz Erasmus+, seniorzy mogą uczestniczyć w „Local and International Active Seniors”. Jego celem jest wypracowanie programów dla organizacji pozarządowych zajmujących się osobami starszymi, a także metod aktywizacji samych seniorów, zwłaszcza rozwoju wolontariatu 50+.\nWartością międzynarodowych projektów jest wymiana uczestników między partnerskimi organizacjami. Dzięki temu polscy seniorzy wyjechali na dwa tygodnie do Rzymu, gdzie pracowali jako wolontariusze. W czerwcu kolejna dwójka znalazła się w Pau we Francji. Wśród nich była właśnie Barbara Dolecka z Olsztyna.\n– Najgorszą rzeczą, jaką można zrobić na emeryturze, to zamknąć się w domu – uważa Barbara Dolecka. – Wtedy skupiamy się wyłącznie na wizytach u lekarza i naszych dolegliwościach. Kiedy nie mamy na to czasu mamy siłę i werwę, by robić różne rzeczy.\nBarbara Dolecka postawiła na wolontariat i zapoznanie się z pracą stowarzyszeń we Francji. Dzięki temu mogła m.in. zobaczyć z bliska, jak działa miejscowy ośrodek społeczny – La Pepiniere, z którego usług korzystają nie tylko seniorzy, ale ludzie w różnym wieku.\n– To duży budynek, który ma około trzech tysięcy mkw. Jest tam kawiarnia i sale do różnych aktywności – wspomina Barbara Dolecka. – To miejsce, gdzie można przyjść, nawet nie uczestniczyć w zajęciach, ale napić się na przykład kawy w kawiarni, którą w dodatku można kupić za naprawdę niewielkie pieniądze. W Pau miasto prowadzi program, który ma przeciwdziałać samotności, który adresowany jest nie tylko do seniorów, ale także do młodzieży.\nW ośrodku społecznym są też dwie kuchnie. W jednej z nich odbywają się m.in. warsztaty kulinarne. Są organizowane również zajęcia z malarstwa. Co je wyróżnia? Wszystkie są darmowe.\n– W tym ośrodku pracuje niewiele osób na etacie, a większość zajęć prowadzą wolontariusze – dodaje Barbara Dolecka. – We Francji ogromnie rozwinięte jest społeczeństwo obywatelskie. Wiele osób udziela się w różnych stowarzyszeniach, głównie właśnie jako wolontariusze.\nWolontariat jest powszechny i jak podkreśla Barbara Dolecka nie jest on zależny od statusu ekonomicznego.\n– Oczywiście każdy naród ma swoje złe i dobre strony, ale moim zdaniem Francuzi są bogatsi mentalnie i osobowościowo – dodaje. – Dlatego też chętniej angażują się w wolontariat.\nW czasie wolontariatu we Francji pani Barbara mogła uczestniczyć m.in. w nietypowej lekcji języka francuskiego.\n– Zajęcia prowadziła emrytowana nauczycielka hiszpańskiego – wspomina. – W lekcji uczestniczyło aż siedem narodowości, więc musiała zachować wszelkie tradycje i wzorce kulturowe, których używa się w ich krajach. Nie mogła użyć gestu, który dla innych kultur może mieć negatywny wydźwięk. Były tam osoby z Malezji, Erytrei, Iraku czy Sri Lanki. Narody z różnych stron świata. Wolontariuszka prowadzi lekcje za darmo, a uczestnicy również nic nie płacą.\nBędąc jako wolontariusz we Francji wzięła też udział w niezwykłej lekcji czytania, w której wzięły udział osoby niedowidzące i niewidome.\nOdwiedziła też Emaus, czyli ośrodki, które pomagają wyjść z bezdomności. Mówi się, że Emaus to wspólnota ludzi doświadczonych przez los. Niektórzy z rezydentów to byli bezrobotni, inni stracili domy. Założyli wspólnotę, by razem pracować na godne życie. Sami zarabiają na życie. Jak? Zbierają używane meble, ubrania, sprzęt elektroniczny, drobiazgi. Rzeczy, których nikt już nie potrzebuje. W razie potrzeby są naprawiane i sprzedawane.\nObecnie utrzymują się dzięki renowacji i sprzedaży używanych mebli, ubrań i sprzętów.\n– Z rozmowy z rezydentem, który tam pracuje dowiedziałam się, że w Emaus w Pau znajduje się obecnie 250 osób, które były bezdomne. Mogą przyjść tam i zostać tak długo, jak chcą – opowiada Barbara Dolecka. – To wyłącznie ludzie zranieni, po różnych doświadczeniach. To naprawdę wartościowy projekt.\nJak ocenia, wiele inicjatyw warto przenieść również na nasz grunt.\n– Myślę, że podzielę się spostrzeżeniami w trakcie najbliższych spotkań m.in. z seniorami. Dobrze, by miasto zainteresowało się, że na świecie osoby na emeryturze są aktywne i za aktywność nie muszą ponosić żadnych kosztów. U nas senior za wszystko płaci. Gdyby kawa kosztowała złotówkę, to senior by chętnie wyszedłby z domu. A tak niewiele osób może sobie na to pozwolić. I zamyka się w czterech ścianach – tłumaczy wolontariuszka. – We Francji są też przy ośrodkach społecznych są też ogrody, gdzie uprawiane są warzywa. Każdy może przyjść, zerwać własnoręcznie warzywa i dzięki temu kupić je w niższej cenie. To również bardzo pomocne rozwiązanie.\nDodaje, że w Olsztynie brakuje również miejsca podobnego do ośrodka społecznego, który mieści się w Pau.\n– Polecam, bo to bardzo ciekawe. Dzięki ośrodkowi senior ma codziennie dokąd pójść. Czekają na niego sale, gdzie może się spotkać z innymi. Osoby starsze mają swoje lokum i mogą z niego bez przeszkód korzystać – dodaje.\nJa jako wolontariusz mogła uczestniczyć w życiu codziennym, a także wynieść ciekawe obserwacje.\n– Człowiek uczy się przez całe życie, a inspiracji nigdy nie jest za wiele. Cieszę się więc, że dzięki programowi Erasmus + mogłam być wolontariuszką i wyjechać do Francji – podsumowuje Barbara Dolecka\nKatarzyna Janków-Mazurkiewicz (artykuł ukaże się w Generacji nr 22)\n← Aktywne Rady Seniorów – trwają…\nZ Borek Wielkich i Bęsi do Fromborka →


589,00 zł519,00 zł / szt.\nDwukomorowy plecak na kółkach CAT® Selfie 83297-01.\nMateriał odporny na przemoczenia: nylon.\nPojemna komora główna z elastyczną przegródką zabezpieczającą.\nGłowna komora z trzema kieszeniami na akcesoria i amortyzowanymi przegrodami na laptop do 15,6" oraz tablet.\nRegulowany system nośny mocowany na przedniej części plecaka zewnętrzna kieszeń maskująca szelki\nElastyczna kieszeń boczna.\nDwa solidne kauczukowe kółka na łożyskach.\nWysuwany teleskopowo aluminiowy stelaż z przyciskiem blokującym w uchwycie.\nDwie regulowane szelki do przenoszenia.\nKod produktu: 83297-01.\nWymiary: 52 x 38 x 19 cm.\nLaptop: do 15,6".\nIlość komór: 2 komory.


nowy laptop problem 02.08.2017 - Forum | GRYOnline.pl\nForum: nowy laptop problem\nnowy laptop problem\nDzisiaj kupiłem laptop Lenovo Legion i mam z nim problem.\nPo pierwszym włączeniu standardowe kilka godzin aktualizacji po których komputer chodzi zastraszająco wolno, pierwszym krokiem jaki zrobiłem to zainstalowanie google chrome zajęło to kilkanaście minut i wtedy wiedziałem, że jest źle. Chciałem sprawdzić w ustawieniach czy są jakieś aktualizacje, ale laptop ma nawet problem z wejściem w te ustawienia. W pewnym momencie komputer postanowił się zawiesić, włączył czarny ekran więc pozostał reset. Teraz ma problemy nawet z samym włączeniem. W menadżerze zadań zużycie dysku jest cały czas na 100%.\nWiecie co może być przyczyną tak niemożliwie wolno działającego laptopa?\nMiałem to samo po zakupie Legiona Y520. Frustrowało mnie to bardzo zwłaszcza, że system czysty, aktualizacje wszystkie porobione itd. U mnie pomógł CCleaner a zwłaszcza czyszczenie rejestru. Mimo to wydajność nadal nie była wzorowa. Dołożyłem drugą kość ramu i teraz jest tak jak być powinno w sprzęcie tej klasy.\nJak to nowy laptop to wydaje mi się, że najlepiej byłoby udać się z nim do sklepu, gdzie został kupiony i na gwarancje, powinni przyjąć od ręki.\nnajlepiej pójdź z tym od razu do sklepu w którym sprzęt zakupiłeś i niech się męczą. Chyba, że masz ochotę wykorzystać/rozwinąć swoje umiejętności konfigurowania systemu operacyjnego i wyrzucić większość rzeczy, które nigdy nie będą potrzebne i zamulają sprzęt. Tutaj magicznego rozwiązania nie ma tylko oranie ugoru jakim jest windows...


„Kroniki Archeo. Zagadka Diamentowej Doliny”\nw dniu grudnia 16, 2012\n„Zagadka Diamentowej Doliny” to już piąte spotkanie z sympatyczną rodziną Ostrowskich oraz ich przyjaciółmi Gardnerami. Tym razem Bartek i Ania razem z mamą oraz panną Ofelią wyruszają do Australii, gdzie mają spędzić ferie zimowe w towarzystwie ciotki Barbary.\nKierując się dziennikarskim nosem, kobieta trafia na trop niezwykłego miejsca – legendarnej Diamentowej Doliny, do której kluczem jest stara mapa, należąca dawniej do Szalonego Lorda. Młodzi Ostrowscy nie byliby sobą, gdyby nie starali się jej odnaleźć na własną rękę. Okazuje się jednak, że nie tylko oni zainteresowani są miejscem, gdzie można znaleźć diamenty wielkości orzechów włoskich. Im bliżej są rozwiązania zagadki Doliny, tym więcej niebezpieczeństw na nich czyha…\nPiąty tom cyklu „Kroniki Archeo” to bardzo dobra i stojąca na wysokim poziomie kontynuacja poprzednich części przygód rodzeństwa Ostrowskich i Gardnerów. Podobnie jak inne powieści wchodzące w skład serii, stanowi oddzielną i niezależną historię, może więc stanowić świetną lekturę także dla osób, które do tej pory nie miały okazji poznać żadnego tomu „Kronik Archeo”. Książka stanowi interesującą mieszankę przygody, zagadek i sensacji, co będzie z pewnością stanowiło smakowity kąsek dla młodych czytelników.\nAgnieszka Stelmaszyk w umiejętny sposób łączy pełną zwrotów akcji fabułę powieści przygodowej z elementami dydaktycznymi. Dzięki książce mali czytelnicy poznają wiele faktów na temat Australii – jej geografii, historii, a także garstkę ciekawostek dotyczących roślin i zwierząt charakterystycznych dla tej części świata. Na drodze Ani i Bartka stanie między innymi przesympatyczny wombat oraz drapieżne diabły tasmańskie, a panna Ofelia przeżyje dramatyczne spotkania z koalą i ogromnym kazuarem. Ponadto, dzięki zamieszczonych w niemal każdym rozdziale ramkom informacyjnym, dzieci mogą dowiedzieć się, kim byli James Cook, Edmund Strzelecki czy Niezatapialna Molly Brown.\nBardzo ucieszył mnie także fakt, że opowiadając o Aborygenach, rdzennych mieszkańcach Australii, autorka nie ukrywa tego, jak bardzo zostali oni skrzywdzeni przez białych osadników. Informacje na temat prześladowań trwających jeszcze w dwudziestym wieku nie są na tyle drastyczne, by przestraszyć małych czytelników, ale sygnalizują, że proces kolonizacji nie był wcale taki kolorowy.\nCały cykl zasługuje na uwagę jeszcze z jednego powodu – niesamowitej szaty graficznej, która zachwyca równie mocno przy okazji wydania każdego z tomów. Nie inaczej jest z „Zagadką Diamentowej Doliny”. Okładka w sztywnej oprawie jest stylizowana na notatnik prowadzony przez Anię i dosyć jednoznacznie kojarzy się z Australią – widać na niej aborygeński rysunek, diamenty oraz jadowitego pająka o nazwie redback. Ponadto, niemal każda strona książki ozdobiona jest ilustracją odwzorowującą treść danego fragmentu powieści, a co kilka rozdziałów można znaleźć wycinek z oryginalnych Kronik Archeo.\nWłaściwie jedynym mankamentem powieści jest pewna schematyczność, z jaką została stworzona fabuła każdego z tomów. Może to być nieco męczące, jeśli czyta się wszystkie części jedna po drugiej. Nie powinno mieć to jednak znaczenia przy zachowaniu odstępu czasowego między lekturą kolejnych tomów cyklu.\nPodsumowując, „Zagadka Diamentowej Doliny” to bardzo dobra i z pewnością godna polecenia pozycja dla każdego młodego czytelnika lubiącego przygodę i tajemnice. Książka skierowana jest przede wszystkim do dzieci w wieku 10+, ale oczarowała także i mnie, choć zbliżam się do trzydziestki. Polecam!\nPrzeczytaj recenzje poprzednich tomów cyklu:\nStelmaszyk Agnieszka, Kroniki Archeo 1. Tajemnica klejnotu Nefertiti\nStelmaszyk Agnieszka, Kroniki Archeo 2. Skarb Atlantów\nStelmaszyk Agnieszka, Kroniki Archeo 3. Sekret Wielkiego Mistrza\nStelmaszyk Agnieszka, Kroniki Archeo 4. Klątwa złotego smoka\nIsadora 16 grudnia 2012 09:47\nUwielbiam tę serię, mam do niej podejście zupełnie nie licujące z moim statecznym wiekiem :)\nKatarzyna Abramova 16 grudnia 2012 20:56\nMam podobnie jak Ty ;)\nPaulina K. 16 grudnia 2012 12:42\nZ chęcią bym się zagłębiła w całą serię ;)\nPrzypominam o konkursie z PRYMAT i zapraszam : http://book-and-cooking.blogspot.com/2012/11/konkurs-z-firma-prymat-edycja-swiateczna.html\nDziękuję za zaproszenie, ale niekoniecznie odnajduję się w gotowaniu ;)\nPolaris 16 grudnia 2012 16:17\nPodoba mi się ta seria, a najbardziej przemawia do mnie to, że nawet starsi czytelnicy są nią zachwyceni. Muszę kiedyś ją dorwać! :)\nKatarzyna Abramova 16 grudnia 2012 20:57\nMyślę, że starszych czytelników przede wszystkim zachwyca wydanie. Takich książek zdecydowanie kiedyś nie było :)\nMiłośniczka Książek 16 grudnia 2012 19:20\nOj musiałabym wpierw zdobyć pierwszy tom i po jego lekturze zdecydować, czy ruszam dalej :)\nOd pierwszego warto zacząć, ale generalnie są to oddzielne historie :)\nasymaka 17 grudnia 2012 09:57\nja zaczęłam od piatego, ale tak wsiąkłam, że na pewno przeczytam teraz od początku\nAnonimowy 5 stycznia 2013 13:24\nCzytałam całą serie i już nie mogę się doczekać " Klucza do Asgardu".\nAlicja S. 2 stycznia 2014 11:49\nCzytałam i bardzo mi się spodobała :)


Licówka porcelanowa w Starych Babicach - 20 Polecanych Specjalistów | ZnanyLekarz.pl\nLicówka porcelanowa specjaliści w Starych Babicach\nlek. dent. Natalia Złotkowska\n„Jestem bardzo zadowolona i polecam dr Złotkowską. Trafiłam na wizytę ze złamanym zębem. Doktor spojrzała na mnie kompleksowo, wytłumaczyła mi dlaczego ząb się złamał, opowiedziała dokładnie o tym co należało by zrobić. Naprawdę byłam zaskoczona, ponieważ chodziłam w miarę regularnie do dentysty i nikt wcześniej nie podszedł do mnie tak kompleksowo. Odrazu czuć, że to prawdziwy lekarz z pasji. Czuję, że trafiłam w dobre ręce i polecam ;)” „Jestem bardzo zadowolona i polecam dr Złotkowską. Trafiłam na wizytę ze złamanym zębem. Doktor spojrzała na mnie kompleksowo, wytłumaczyła mi dlaczego ząb się złamał, opowiedziała dokładnie o tym co należało by zrobić. Naprawdę byłam zaskoczona, ponieważ chodziłam w miarę regularnie do dentysty i nikt wcześniej nie podszedł do mnie tak kompleksowo. Odrazu czuć, że to prawdziwy lekarz z pasji. Czuję, że trafiłam w dobre ręce i polecam ;)” …więcej\nlek. dent. Jerzy Brydak\n„Czy można chodzić do dentysty z uśmiechem na ustach, lekkością w sercu, całkiem na luzie i z przyjemnością? Do Pana Jurka tak! Odkąd zaczął mi leczyć zęby tak właśnie się mam, kiedy idę na umówioną wizytę. Dziękuję losowi, że dane mi było trafić do Pana Brydaka. Dojeżdżam na wizyty prawie 1000 km. Warto!” „Czy można chodzić do dentysty z uśmiechem na ustach, lekkością w sercu, całkiem na luzie i z przyjemnością? Do Pana Jurka tak! Odkąd zaczął mi leczyć zęby tak właśnie się mam, kiedy idę na umówioną wizytę. Dziękuję losowi, że dane mi było trafić do Pana Brydaka. Dojeżdżam na wizyty prawie 1000 km. Warto!” …więcej\nlek. dent. Magdalena Gierasińska-Tyrkiel\n„Bardzo złe doświadczenia z przeszłości i głęboki strach sprawiały, że całymi latami trzymałam się z daleka od stomatologów. Do przymusowego odwiedzenia gabinetu skłaniał mnie tylko ból zęba. Do lekarzy tej specjalności też szczęścia nigdy nie miałam aż do teraz. Dopiero wizyta u dr Magdaleny Gierasińskiej sprawiła, że mój stosunek do tego zawodu zaczął ulegać gwałtownym przemianom. Dr Magdalena bez pomocy żadnych środków medycznych potrafi sprawić, że po paru minutach rozmowy z najbardziej zestresowanego pacjenta wyparowują wszelkie złe emocje. Pacjenta traktuje holistycznie, jest bardzo cierpliwa, precyzyjna i pedantycznie dokładna. Na pierwszej wizycie robi szczegółowe badanie, potem plan leczenia, który bardzo dokładnie omawia z pacjentem. Skrupulatnie wszystko wyjaśnia, odpowiada na każde pytanie. Przedstawia kilka wariantów leczenia, podpowiada ten najkorzystniejszy. Pani doktor jest pasjonatką swego zawodu, co najlepiej widać właśnie podczas pracy z pacjentem. Serdeczna, troskliwa i empatyczna. Dr Magdę Gierasińską-Tyrkiel szczególnie polecam wszystkim wielkim cykorom i ludziom uprzedzonym z różnych powodów do foteli dentystycznych. To naprawdę wspaniała stomatolog. Hanka cykor.” „Bardzo złe doświadczenia z przeszłości i głęboki strach sprawiały, że całymi latami trzymałam się z daleka od stomatologów. Do przymusowego odwiedzenia gabinetu skłaniał mnie tylko ból zęba. Do lekarzy tej specjalności też szczęścia nigdy nie miałam aż do teraz. Dopiero wizyta u dr Magdaleny Gierasińskiej sprawiła, że mój stosunek do tego zawodu zaczął ulegać gwałtownym przemianom. Dr Magdalena bez pomocy żadnych środków medycznych potrafi sprawić, że po paru minutach rozmowy z najbardziej zestresowanego pacjenta wyparowują wszelkie złe emocje. Pacjenta traktuje holistycznie, jest bardzo cierpliwa, precyzyjna i pedantycznie dokładna. Na pierwszej wizycie robi szczegółowe badanie, potem plan leczenia, który bardzo dokładnie omawia z pacjentem. Skrupulatnie wszystko wyjaśnia, odpowiada na każde pytanie. Przedstawia kilka wariantów leczenia, podpowiada ten najkorzystniejszy. Pani doktor jest pasjonatką swego zawodu, co najlepiej widać właśnie podczas pracy z pacjentem. Serdeczna, troskliwa i empatyczna. Dr Magdę Gierasińską-Tyrkiel szczególnie polecam wszystkim wielkim cykorom i ludziom uprzedzonym z różnych powodów do foteli dentystycznych. To naprawdę wspaniała stomatolog. Hanka cykor.” …więcej\nlek. dent. Monika Kruszyńska\n„Pani Monika to wspaniały specjalista. Pomogła pozbyć się mojego odwiecznego kompleksu. Odkąd wróciłam do domu co chwila przeglądam się w lustrze podziwiając piękny uśmiech, który zawdzięczam Pani Monice. Jeśli chodzi o samą wizytę Pani Doktor była delikatna, bardzo dokładna, wysłuchała wszystkich moich uwag i sprawiła, że w końcu po tylu latach mam piękny uśmiech. Na pewno wrócę gdy tylko zajdzie taka potrzeba. Polecam wszystkim!” „Pani Monika to wspaniały specjalista. Pomogła pozbyć się mojego odwiecznego kompleksu. Odkąd wróciłam do domu co chwila przeglądam się w lustrze podziwiając piękny uśmiech, który zawdzięczam Pani Monice. Jeśli chodzi o samą wizytę Pani Doktor była delikatna, bardzo dokładna, wysłuchała wszystkich moich uwag i sprawiła, że w końcu po tylu latach mam piękny uśmiech. Na pewno wrócę gdy tylko zajdzie taka potrzeba. Polecam wszystkim!” …więcej


Gdańsk: stare budynki UCK w fatalnym stanie technicznym - Inwestycje\nGdańsk: stare budynki UCK w fatalnym stanie technicznym\nAutor: Dziennik Bałtycki/Rynek Zdrowia • • 07 lutego 2014 09:32\nKażdego dnia usuwane są awarie w starej części Uniwersyteckiego Centrum Klinicznego w Gdańsku, jednak to nie wystarcza. Gdyby szpital zrealizował remonty wskazane przez sanepid i straż pożarną, musiałby wydać 15 mln zł.\nTo już nie tylko drobne usterki instalacji elektrycznej czy sieci wodociągowej. Kilka tygodni temu zawalił się kawałek dachu nad magazynem w budynku administracji. W budynku nr 3 wciąż psuje się winda, która prowadzi na blok operacyjny kardiochirurgii.\nTymczasem to nie koniec wydatków: do końca 2016 roku szpital ma czas na przystosowanie placówki do wymogów unijnych. Aby to osiągnąć potrzebuje 75 mln zł.\nZ danych przygotowanych przez szpital dla Ministerstwa Zdrowia jasno wynika, że utrzymanie jednego metra kwadratowego w Centrum Medycyny Inwazyjnej UCK kosztuje o 20 zł mniej niż w starych budynkach. A im mniejsze opłaty, tym więcej pieniędzy na leczenie chorych.\nWłaściciel szpitala, Gdański Uniwersytet Medyczny, zdecydował się wziąć kredyt na przygotowanie projektu budowlanego z pozwoleniem na budowę nowego szpitala.