W obecnych czasach Internet stanowi podstawowe narzędzie do szukania towarów czy usług, których się chce czy potrzebuje. Właśnie dlatego obecność firmy w sieci to nieodzowny element prowadzenia biznesu, który umożliwia działanie nie tylko na poziomie lokalnym, a wręcz niezależnym od miejsca wykonywania pracy. Jednym z najważniejszych aspektów istnienia przedsiębiorstwa w Internecie jest strona internetowa. Właśnie dlatego warto wiedzieć, w jaki sposób ją wykorzystać i jak przebiega tworzenie strony WWW.\nStrona internetowa firmy to wirtualna przestrzeń posiadana przez przedsiębiorstwo. W zależności od potrzeb i specyfiki działalności może pełnić różne funkcje. W witrynie mogą znaleźć się takie elementy jak:\npodstawowe informacje na temat działalności,\nprzedstawienie oferowanych produktów i usług,\nmiejsce do dzielenia się wiedzą dotyczącą branży,\nmożliwość komunikacji z klientami.\nZanim rozpoczniesz tworzenie strony internetowej — niezależnie od tego, czy samodzielnie, czy z pomocą zewnętrzną — określ, co zamierzasz osiągnąć za pomocą strony internetowej. Niektórzy przedsiębiorcy decydują się na prostą firmową wizytówkę. Inni jednak mają nieco większe ambicje, chcąc zbudować pozycję eksperta w branży, który będzie dzielić się swoim know-how i jest w stanie wiele zaoferować. Dodatkową ścieżką jest jeszcze handel online oferujący sporo możliwości.\nW zależności od tego, jaką decyzję podejmiesz, kolejne kroki mogą się znacznie różnić. Właśnie dlatego jest to tak ważne. Warto w tym celu przejrzeć strony konkurencji w celu inspiracji i znalezienia odpowiedniego kierunku dla swojej własnej witryny internetowej.\nZapytaj o ofertę na tworzenie stron WWW dla Twojej firmy lub sprawdź nasze realizacje.\nDomena to adres strony internetowej. Powinien nazywać do nazwy firmy lub oferowanych produktów czy usług. Warto, żeby była chwytliwa, łatwa do zapamiętania i krótka. Każda domena składa się z dwóch podstawowych elementów:\nnazwy głównej — to ją wybiera się samodzielnie,\nkońcówki — takich jak.pl,.com i innych.\nPod swoją domeną można stworzyć także adres e-mail, który wygląda o wiele bardziej profesjonalnie w porównaniu z tym, co można stworzyć w darmowych serwisach poczty elektronicznych.\nRejestracja domena nie jest trudna. Należy wybrać jedną z firm, które się tym zajmują, i opłacić koszty. Najkrótszy cykl wynajmu domeny to 12 miesięcy. Kiedy ten okres minie, należy przedłużyć abonament, aby zachować domenę.\nHosting — co to jest?\nHosting to inaczej miejsce na serwerze, które można wykupić, aby postawić na nim stronę internetową. Właśnie tam będą znajdować się wszystkie pliki, które tworzą witrynę. Serwery firm oferujących takie usługi działają bez przerwy 24 godziny na dobę, dzięki czemu użytkownicy mają dostęp do oferty niezależnie od tego, kiedy chcieliby ją sprawdzić.\nCena hostingu jest zależna od takich aspektów jak liczba odwiedzin czy wielkość strony internetowej (ile będą ważyć jej wszystkie pliki). Do najcięższych elementów każdej witryny należą grafiki. Także oprogramowanie e-commerce czy wtyczki są w stanie znacznie zwiększyć wagę całkowitą strony.\nWiększość stron internetowych, które widzisz, nie było stworzonych od zera. Oparte są na tzw. CMS-ach, czyli systemach zarządzania treścią. W ten sposób każdy może samodzielnie tworzyć i modyfikować treści witryny bez znajomości programowania.\nAktualnie najpopularniejszym CMS-em jest WordPress i to właśnie on jest wybierany najczęściej. Oferuje wiele możliwości zarządzania treściami i tworzenia ich, a także ma ogromną społeczność, która tworzy dodatkowe modyfikacje i usprawnienia.\nWięcej o CMS znajdzie w artykule dlaczego wybrać CMS.\nKolejnym krokiem jest stworzenie mapy serwisu. To lista podstron, które znajdują się w witrynie. Dokładnie zaplanuj, co i gdzie powinno się znajdować na Twojej stronie. Bardzo ważne są także odnośniki, czyli elementy, dzięki którym użytkownicy będą mogli poruszać się po witrynie — skąd mogą dotrzeć w jakie miejsca i gdzie dalej może to ich zaprowadzić.\nPrzygotowanie contentu — grafiki, teksty\nPo określeniu spraw technicznych czas na treść. Warto ją przygotować jeszcze przed debiutem strony internetowej w sieci, dzięki czemu będzie się przygotowanym na wszystko.\nZawartość witryny możesz stworzyć sam. Warto zająć się pisaniem artykułów związanych z branżą, nagrać krótkie filmiki i zrobić zdjęcia dotyczące działalności. Niektórzy przedsiębiorcy nagrywają podcasty, które w ostatnim czasie stały się niezwykle popularne. Jednak równie dobrze możesz pozostawić te kwestie profesjonalistom, którzy będą w stanie stworzyć treści odpowiednie zarówno dla algorytmów wyszukiwarek internetowych, jak i potencjalnych klientów Twojej firmy.\nNie da się ukryć, że tworzenie treści na stronę wymaga nie lada kreatywności i pomysłowości. Dlatego, jeżeli nie jest to Twoją najlepszą stroną, delegacja tego zadania osobom, które o wiele lepiej radzą sobie w tym zakresie, może być dobrym pomysłem. Pamiętaj tylko, że Internet lubi, kiedy cały czas coś się dzieje, dlatego witryna musi być na bieżąco aktualizowana i wzbogacana.\nDzięki wykorzystaniu CMS-u takiego jak WordPress, jesteś w stanie stworzyć samodzielnie stronę internetową. To zdecydowanie opłacalny krok pod względem finansowym. Jednak jeżeli jednak nie masz wystarczająco dużo wolnego czasu, zlecenie tego zadania profesjonalistom będzie dobrym pomysłem.\nW drugim przypadku możesz mieć pewność, że strona zostanie solidnie przygotowana. Zarówno pod względem jej wyglądu, jak i ochrony przed hakerami, aktualizacji danych czy terminowych płatności za domenę i hosting.


„Tysiąc powodów by czytać” to konkurs wyjątkowy. Dzieci najpierw przygotowują pracę konkursową, a potem same decydują, jakie książkowe nagrody ucieszą je najbardziej. Szkoły z największą liczbą głosów otrzymują od Empiku po tysiąc wybranych przez uczniów książek. W tym roku zadaniem było przygotowanie plakatu, który zachęci rówieśników do sięgania po książki, pokaże bogactwo literatury, jej wartość i różnorodność. Opiekunka ze szkolnej świetlicy opisała pracę uczniów tak: „praca wykonana metodą kolażu. Intensywne barwy symbolizują ogrom bodźców odbieranych każdego dnia. Plakat pokazuje, że we współczesnym chaosie, jaki panuje wśród ludzi jest możliwość otulenia się ciszą. Wewnętrzny spokój uzyskujemy zagłębiając się w lekturę książki. Niezależnie od wieku czytelnika, każdy w domu znajdzie miejsce by poczytać. Stąd białe książeczki w okienkach. Biel symbolizuje wyciszenie w momencie czytania. Hałas zewnętrzny i natłok informacji z różnych środków przekazu powodują, że chcemy się od tego oderwać, uciec w ciszę i czytać. Hasło jest prośbą właśnie o tę chwilę spokoju”.\nŚwięto książki w Dulczy Małej\nJuż 8 lutego do Dulczy Małej przybędzie empikowa ciężarówka wypełniona „tysiącem powodów by czytać”, czyli tysiącem książek. Najpierw kolorowy pojazd objedzie miejscowość, by podziękować mieszkańcom za kibicowanie i oddane głosy, a następnie w samo południe rozpocznie się uroczystość w szkole – na uczniów będzie czekała dodatkowa niespodzianka, w podziękowaniu za ich zaangażowanie. W Dulczy Małej, podobnie jak i w całej Polsce, dla wielu dzieci wypożyczanie książek z biblioteki to okazja, by poznać losy rozpalających wyobraźnię bohaterów i rozwijać nowe pasje. Nagroda w konkursie to nie tylko spełnienie czytelniczych marzeń, ale też duże wsparcie dla szkół. Placówki zapewniają uczniom dostęp do lektur, a nie zawsze są w stanie uzupełnić zbiory o najnowsze wydawnictwa z kręgu literatury dziecięcej i młodzieżowej, o bestsellerowe tytuły, po które chętnie sięgają uczniowie podstawówek.\nW tym roku do konkursu „Tysiąc powodów by czytać”, w którym Empik rozdaje szkolnym bibliotekom łącznie ponad 10 000 książek przystąpiło 400 podstawówek, na które łącznie oddano rekordową liczbę 560 tysięcy głosów. Spośród placówek, które zgłosiły się do konkursu i spełniły wytyczne regulaminu, wybranych zostało wyjątkowo aż dwanaście szkół podstawowych – w tym Niepubliczna Szkoła Podstawowa w Dulczy Małej. W konkursie „Tysiąc powodów by czytać” zgłoszenia podzielone zostały na dwie kategorie, wyrównując szanse na zwycięstwo: placówki powyżej i do 120 uczniów. W każdej kategorii wygrało po sześć szkół, które zdobyły największą liczbę głosów. Organizując akcję pod hasłem „Tysiąc powodów by czytać”, Empik już po raz trzeci wspiera szkolne biblioteki. Konkurs cieszy się coraz większym zainteresowaniem. Poza tysiącami książek, które kolorowa ciężarówka przywiezie do laureatów, do co 50. zgłoszonej w konkursie biblioteki, powędruje zestaw 10 książek Wydawnictwa Wilga. W każdym z nich znajdą się klasyki literatury dziecięcej. Dodatkowo, wszystkie szkoły, które zgłosiły się do akcji, mają możliwość realizacji fotoksiążki ufundowanej przez Empik Foto.


Gdzie ta budowa kanalizacji w Starowej Górze? | miesięcznik "Nowy Rzgów"\nGdzie ta budowa kanalizacji w Starowej Górze?\n04/07/2018 29/06/2018 Dodaj komentarz (0)\nUmowę na budowę kanalizacji podpisano 7 września 2017 r.\nPrzez 9 miesięcy nie rozpoczęto dużych prac budowlanych!\nPrace podobno uniemożliwiły zimowe warunki i brak materiałów budowlanych.\nBurmistrz zapowiedział, że prace na ul. Tunelowej zostaną wznowione 11.06.\nCzy wykonawca wyrobi się w terminie, a gmina zdąży rozliczyć dotację?\n30 maja Pan Zygmunt Kaliszuk napisał:\n„Mieli wejść z kanalizacją na Szklarniową w Starowej Górze 10 maja. Mamy koniec maja i nic się nie dzieje, a z Tunelowej zabrali sprzęt już dwa tygodnie temu. Mieli tam zakończyć roboty 17 maja a do dziś są nieskończone”.\nObiecaliśmy panu Zygmuntowi, że będziemy przyglądać się tej sprawie. Tak też czynimy.\nPodobno opóźnieniom winna zima? Przecież mroźnie zrobiło się w drugiej połowie lutego!\nDo kwestii opóźnień w budowie kanalizacji odniósł się na sesji Rady Miejskiej w dniu 6 czerwca burmistrz Mateusz Kamiński, który powiedział podczas omawiania wykonania budżetu na rok 2017: „Planowane rozpoczęcie prac było na rok 2017, ale ze względu na trudne warunki zimowe te prace rozpoczęły się teraz”. Jednocześnie na prezentacji pokazywanej przez burmistrza zgromadzeni mogli przeczytać, że: „(…) ze względu na nasilenie opadów w okresie jesiennym oraz z obawy przed niemożnością prowadzenia prac w warunkach zimowych w porozumieniu z wykonawcą przesunięto termin rozpoczęcia prac na kwiecień, a ulicę Stropową na czerwiec 2018 r. Planowane zakończenie inwestycji sierpień 2019”.\nA przecież jesień i zima nie były ani przesadnie mokre, ani zimne. Mrozy na stałe zagościły dopiero w drugiej połowie lutego! Jak mówią fachowcy, których poprosiliśmy o opinię, zmarnowano 4 miesiące wystarczająco dobrej pogody. Od października do stycznia można było spokojnie prowadzić prace.\nCzy na elementy do budowy kanalizacji trzeba czekać 9 miesięcy?!\nPodczas składania sprawozdania z działalności międzysesyjnej burmistrz mówił także: „Rozpoczęliśmy prace związane z budową kanalizacji w Starej Gadce i w Starowej Górze. Pierwszą ulicą do której przystąpiono do budowy jest ulica Tunelowa w Starowej Górze. Proszę Państwa nasza kanalizacja jest kanalizacją w systemie podciśnieniowym. Jest tylko kilku producentów kształtek do tego typu kanalizacji. To nie są kształtki, które się kupuje na składzie budowlanym zwykłym. I tutaj zgłosił nam wykonawca, że czeka na kształtki z Niemiec. Te kształtki mają być dostarczone i zgodnie z deklaracjami prace ruszą pełną parą od 11.06”.\nPrzecież umowę na budowę kanalizacji podpisano 7 września 2017 r. Czy naprawdę na kształtki czeka się 9 miesięcy? Tyle minie od podpisania umowy do 11.06, kiedy prace wreszcie miały ruszyć pełną parą.\nIle kilometrów kanalizacji buduje gmina Rzgów?\nBudowa kanalizacji, która kosztować będzie łącznie 18 mln zł, zaczyna więc wyglądać coraz bardziej chaotycznie. Zaczęło się od kilkumiesięcznego poślizgu w rozpoczęciu prac. Teraz okazuje się, że brakuje materiałów. Jakby tego było mało, inwestycji towarzyszą niejasności. W grudniu burmistrz dał w „Gazecie Rzgowskiej” płatne ogłoszenie, w którym napisano, że „projekt zakłada budowę 14,1 km sieci kanalizacji”. Na prezentacji, którą 6 czerwca pokazał radnym burmistrz, napisane było, że w ramach inwestycji „ma powstać prawie 17 km kanalizacji podciśnieniowej”. To w końcu ile kilometrów kanalizacji buduje gmina Rzgów – 14 czy 17?\nTak 18.06 wyglądała ul. Tunelowa, gdzie według burmistrza od 11.06 roboty miały ruszyć „pełną parą”.\nTagi: kanalizacja, opóźnienia w budowie, Rzgów, Starowa Góra\nStrażacy z OSP w Rzgowie proszą o rozliczenie wyjazdów\nCzy będzie chodnik wzdłuż Pabianickiej od trasy DK-91 do Gospodarza?


UFO I LUDZIE WSZECHOCEANU: TRZY MILIMETRY OD ZAGŁADY...\nDziura ozonowa w latach 1979-2008 nad Antarktydą\nGdyby rozproszony w całej atmosferze ziemskiej ozon uporządkować w postać jednorodnej warstwy (pod normalnym ciśnieniem atmosferycznym) i ulokować go na wysokości około 20 km nad Ziemią, utworzyłby się 3 milimetrowej grubości przeźroczysty niebieski kokon. Nie zdajemy sobie sprawy od jak niewielkiej ilości niezwykłego gazu zależy nasze istnienie na Ziemi.\nSłońce i jego błękity\nEnergia promieniowania Słońca docierająca do Ziemi w 91% mieści się w paśmie widzialnym, i jest tym, co potocznie nazywamy światłem.\nPozostałe 9% to ultrafiolet. Ze względu na swoje właściwości i znaczenie dla życia naszej planety można o nim powiedzieć , że jest w pewnym sensie promieniowaniem kontrowersyjnym.\nPasmo promieniowania ultrafioletowego UV, dzieli się na cztery główne zakresy:\n1. UV A - promieniowanie w zakresie fali 380-315 nm.\n2. UV B - promieniowanie w zakresie fali 315-280 nm\n3. UV C – promieniowanie w zakresie fali 280-200 nm\n4. UV V – promieniowanie w zakresie fali 200-100 nm\nPierwsze dwa rodzaje promieniowania odpowiedzialne są za opalanie skóry poprzez stymulację procesów pigmentacji. Ważną rolę odgrywają również w syntezie przekształcającej ergosterol ( prekursora witaminy) w witaminę D2. Ogólnie mówiąc umiarkowana ekspozycja tym promieniowaniem działa pożytecznie i leczniczo.\nInaczej sprawa ma się z zakresem UV C i UV V. Są to tzw. twarde pasma promieniowania ultrafioletowego. Uważa się, że najgroźniejszym z nich jest pasmo UV C, bowiem w nadmiarze działa mutagennie. Jego działanie w swej istocie polega na ingerencji w utrwalony porządek sekwencji zasad kwasu dezoksyrybonukleinowego (DNA). Dzieje się to w procesie reakcji fotochemicznej prowadzącej do tworzenia się diamerów , a w pierwszej kolejności diamerów Tyminy. Konsekwencją tego zjawiska jest blokowanie syntezy Adeniny. Powoduje to wiele przypadkowych mutacji prowadzących do chorób nowotworowych lub przy dużej ekspozycji do prawie natychmiastowej dezaktywizacji organizmu. Zjawisko wykorzystano np. do dezynfekcji wody. Proces można porównać do mechanicznego cięcia łańcucha DNA w żywej komórce i przypadkowego łączenia się porozcinanych jego fragmentów. To w oczywisty sposób prowadzi do zmiany informacji w kodzie podczas replikacji , wywołuje informacyjny chaos.\nBardzo ważną właściwością promieniowania UV C jest jego rola w tworzeniu się trójatomowego tlenu czyli ozonu .\nI wreszcie pasmo niezwykłe, a mianowicie promieniowanie UV V graniczące bezpośrednio z promieniowaniem rentgenowskim . Ten rodzaj promieniowania występuje wyłącznie w próżni kosmicznej, toteż nie bierze się go pod uwagę jako pasma mogącego mieć wpływ na zjawiska dokonujące się na Ziemi, głównie z powodu braku zdolności przenikania w głąb atmosfery ziemskiej. Pasmo UV V jest niezwykle groźnym rodzajem promieniowania z racji swojej ogromnej energii – to promieniowanie zabija natychmiast! Jeśli już się o nim wspomina, to tylko w kontekście potencjalnych zagrożeń czyhających na astronautów podczas ich kosmicznych misji. Warto tu wspomnieć, że używane w kosmosie skafandry są nieprzepuszczalne dla tego rodzaju promieniowania, podobnie zresztą jak i metalowe kapsuły statków kosmicznych. Wydaje się jednak, że właśnie ten, lekceważony przez naukę, rodzaj promieniowania stanowić może klucz do rozwikłania zagadki powstawania dziur ozonowych, ale o tym nieco później...\nNa to, że promieniowanie ultrafioletowe może mieć związek z ozonem zwrócono uwagę już pod koniec XIX wieku, ale dopiero w latach dwudziestych XX wieku opracowano pierwszy jakościowo poprawny opis mechanizmów tworzenia się i rozpadu ozonu w atmosferze ziemskiej. Dokonał tego, jako pierwszy, angielski matematyk i geofizyk Sidney Chapman.\nZdaniem Chapmana w górnych warstwach atmosfery ziemskiej dwuatomowa cząsteczka tlenu (naturalna, stabilna postać tlenu) w wyniku pochłonięcia wysokoenergetycznego fotonu UV ulega fotodysocjacji na dwa atomy tlenu zgodnie z poniższą reakcją:\nTworzą się dwa atomy wysokoreaktywnego tlenu, z których każdy ma prawie pewną szansę spotkania dwuatomowej stabilnej cząsteczki tlenu O2. Takie spotkanie musi się skończyć powstaniem cząsteczki trójatomowej. Powstaje ozon (O3).\nO + O2 +M (dowolna cząsteczka materii, która odprowadza nadmiar energii) => O3 + M\nNależy tu mocno podkreślić, że proces powstawania ozonu odkryty przez Chapmana nie jest incydentalnym zjawiskiem. Jest procesem ciągłym, trwającym nieprzerwanie odkąd Ziemię spowiła atmosfera zawierająca tlen i trwać będzie nieprzerwanie, w każdej sekundzie, do czasu istnienia układu : Słońce – atmosfera ziemska. Dotyczy to nie całej planety jednocześnie, a jej części aktualnie oświetlanej przez Słońce, co wydaje się chyba oczywiste.\nŁatwo więc zauważyć, że w każdej sekundzie po oświetlonej Słońcem stronie Ziemi produkowane są gigantyczne ilości ozonu gdyż proces jest niezwykle wydajny (im krótsze pasmo UV tym proces wydajniejszy) i jednocześnie samoregulujący się, ale tylko do momentu, kiedy nie zostanie zakłócony stan chwiejnej równowagi jakimś istotnym czynnikiem. Proces cały czas dąży do stanu równowagi, czyli produkcja ozonu równoważona jest jego rozchodami a mianowicie niewielka część produkowanego ozonu spożytkowywana jest do utleniania wielu substancji znajdujących się jako zanieczyszczenia atmosfery, a większość migrując w kierunku Ziemi (ozon jest cięższy od każdego ze składników powietrza), ulega szybkiej degradacji do tlenu atomowego i cząsteczkowego. Pewna ilość ozonu osiąga szybko powierzchnię planety wraz z opadami atmosferycznymi. Łatwo więc zauważyć, że gdyby zachwiana została równowaga i zaczęłoby przybywać w atmosferze ozonu ponad ustalone przez Naturę potrzeby, groziłoby to całkowitym odcięciem Ziemi od promieniowania UV. Byłoby to zjawisko równie niekorzystne co jego niedobór, gdyż ozon jako taki (w stanie czystym ) jest gazem trującym i jego nadmierne stężenie w atmosferze stałoby się śmiertelne dla życia biologicznego na Ziemi. Tak więc niska stabilność cząsteczki ozonu, mówiąc nieco żartobliwie, – ma sens . W warunkach tzw. domowych ozon powstały podczas np. świecenia lampy ultrafioletowej lub jakiegoś wysokonapięciowego wyładowania w urządzeniach elektrycznych ulega bardzo szybkiemu rozpadowi, jego żywotność nie przekracza zwykle kilkudziesięciu minut, i zależy to od wielu czynników, głównie temperatury.\nNobel za wielkie (?) odkrycie\nSystematyczne obserwacje i pomiary zawartości ozonu w atmosferze wskazywały na okresowe jego zmniejszanie się prowadzące do występowania obszarów w atmosferze przez które swobodnie docierało do Ziemi promieniowanie UV /A,B,C/ w ilościach mogących wywierać istotny wpływ na życie biologiczne planety. Obszary te nazwano dziurami ozonowymi.\nW roku 1995 trzem uczonych - Paulowi Crutzenowi, Sherwoodowi Rowlandowi i Mario Molinie przyznano Nagrodę Nobla za stworzenie teorii wyjaśniającej mechanizm powstawania w atmosferze Ziemi dziur ozonowych. Winowajcą groźnego zjawiska zdaniem Noblistów miał się okazać człowiek, a ściślej jeden z jego produktów uważanych za milowy krok w rozwoju cywilizacji, czyli freon.\nPonad 60 lat temu międzynarodowy koncern chemiczny Du Pont wprowadził na rynek produkt o tej właśnie nazwie. Z chemicznego punktu widzenia freon jest węglowodorem nasyconym należącym do perhalogenoalkanów. Freon bardzo łatwo w określonych warunkach zmienia stan skupienia: gaz-ciecz-gaz, i dzięki tej właściwości stał się doskonałym medium do urządzeń obniżających temperaturę (chłodnie, lodówki, klimatyzacja), a także jako czynnik atomizujący w przemyśle kosmetycznym – np. dezodoranty. Jego dużej trwałości, jako pierwszorzędnej cesze, przypisuje się główną rolę w niszczeniu warstwy ozonowej atmosfery. Warto w tym miejscu wspomnieć, że aczkolwiek cząsteczka freonu jest dużo cięższa od powietrza to twierdzi się, że uwolniona np. z dezodorantu migruje w górne warstwy atmosfery nawet przez 20 lat by tam dotarłszy, dokonywać spustoszenia warstwy ozonowej. Niszczycielski mechanizm działania freonu zgodnie z teorią „wycenioną” na Nagrodę Nobla przebiega następująco:\nFreon +UV => C (spala się do CO2) + F + Cl\nUwolnione atomy chloru (Cl) reagują z ozonem (O3) tworząc tlenek chloru ClO i cząsteczkowy tlen (O2) – zmniejsza się ilość ozonu, czyli dochodzi do tworzenia się dziury ozonowej. Otwiera się droga dla głębokiej penetracji promieniowania UV wszystkich jego zakresów . ... Ale przecież w tej „dziurze” jest znowu tlen (!) i znowu działa na niego promieniowanie UV, gdyż ma otwartą szeroko drogę! Czyż teraz w tej dziurze nie będzie się natychmiast tworzył ozon?! – Takie retoryczne pytanie łatwo musi się tu nasunąć. Odpowiedź więc może być tylko jedna: ozon po prostu powinien się wytworzyć w powstałej dziurze, ... ale przecież nie zawsze tak się dzieje ....!\nDziury ozonowe nad biegunami i nie tylko\nOd kiedy chemią atmosfery zaczęto zajmować się w sposób systemowy, zauważono pewne niespójności w teorii powstawania dziur ozonowych ogłoszonej przez wcześniej wspomnianych Noblistów. Okazało się bowiem, że największe braki ozonu a tym samym najokazalsze dziury ozonowe odkryto nad biegunami Ziemi, najpierw południowym, później północnym. Jak więc wytłumaczyć ten zaskakujący fakt? Zjawisko wystąpiło najsilniej tam, gdzie zgodnie z „teorią freonową„ praktycznie nie powinno nigdy wystąpić! Aby być konsekwentnym w twierdzeniu, że winien jest wyłącznie człowiek, (a ściślej jego freon), uzupełniono szybko teorię freonową o pewne „uściślenia”. Jak łatwo zauważyć raczej trudno w tym momencie byłoby mówić o bezpośrednim antropogenicznym wpływie na powstawanie dużych dziur ozonowych nad biegunami, ... no bo w końcu ileż wypuszczonego do atmosfery freonu można przypisać garstce przebywających tam polarników!\nPoradzono sobie z tym problemem dość sprytnie , Założono bowiem, że sprawcą zjawiska są zawieszone w arktycznej atmosferze cząsteczki chlorowodoru (HCl) i zestalonych kryształków hydratu kwasu azotowego (ClONO2) na których to substancjach zachodzą pewne procesy fizyczne i reakcje chemiczne, w rezultacie czego powstaje cząsteczkowy chlor (Cl2) , który reagując z ozonem atmosferycznym tworzy tlenek chloru (ClO) i cząsteczkowy tlen (O2). Ubywa znowu ozonu, a dzieje się to w sposób następujący:\nClO + ClO => Cl2 + O2 (dimer)\nPowstałe dimery bardzo łatwo rozkładają się pod wpływem światła (bez uściślenia jakiego światła?) na cząsteczkowy tlen (O2) i atomowy chlor (Cl). Zdaniem Noblistów cykl rozkładu ozonu może się zacząć od nowa bo „odzyskany” atom chloru może z powrotem wchodzić w reakcję z ozonem i reakcja może „kręcić się” w nieskończoność...\nI wszystko wydawałoby się w najlepszym porządku, bo produkcja ozonu praktycznie ustaje wobec braku promieniowania UV (arktyczna noc) , a wiosną jego resztki w pierwszych promieniach Słońca, gdy uruchomiona zostaje sublimacja substratów (HCl i ClONO2), zostają szybko pożarte przez wspomniane wyżej reakcje. Może tak i mogłoby być, gdyby nie małe „ale”.\nTo „ale” jest przecież najczyściejsza enklawa jaką można znaleźć na Ziemi, skąd raptem w najczystszej na Ziemi atmosferze znalazły się potrzebne do przebiegu niszczycielskich reakcji substraty – akurat właśnie tam?\n„Zanieczyszczenia zawierające chlorowce ( np. freon ) transportowane są do biegunowej atmosfery przez wiatr...” –twierdzą Nobliści. Hmm...\nZrodzić się też może pytanie następne: jak to się dzieje, że mimo znacznego zmniejszenia zużycia freonów (spadło z 1,3 mld kg w roku 1988 do 0,5 mld kg w roku 1993), to jakby na przekór temu, zmniejszenie jego emisji nie miało żadnego wpływu na zwiększenie się koncentracji ozonu w atmosferze ziemskiej, wręcz obserwowano sezonowe powiększanie się dziur ozonowych nad niektórymi obszarami Ziemi. Nobliści wyjaśnili ten fakt bardzo długim okresem wędrówki cząsteczek freonu w górne warstwy atmosfery ziemskiej, okresem trwającym nawet 20 lat. Tak długi czas migracji cząsteczki freonu w atmosferze ziemskiej wydaje się mimo wszystko trudny do zaakceptowania, bo freon jako substancja cięższa od powietrza, mimo chwilowych „wzlotów” w wstępujących prądach powietrza musi w końcu opaść na Ziemię, i na pewno opadnie dużo prędzej niż w ciągu tych dwudziestu lat. Na Ziemię szybko sprowadzić go też mogą opady atmosferyczne i wpłukać do gleby lub umieścić w jakimś zbiorniku wodnym, a tam – szczególnie w glebie, freon jak każda substancja organiczna szybko ulegnie mineralizacji. Gleba to niezwykle skomplikowane „laboratorium” fizykochemiczne i na dodatek żywe, którego ostatecznym celem jest właśnie mineralizacja substancji organicznych. Nie wzięto tu również pod uwagę pewnego faktu znanego od dawna, a mianowicie , że zanieczyszczenia takie jak chlorowodór czy też hydrat kwasu azotowego , zresztą nie tylko one, czyli substancje, które „ulepszyły” teorię ozonową, są skwapliwie wykorzystywane przez Naturę jako inicjatory opadów atmosferycznych, a mówiąc dokładniej jako jądra kondensacji. Te i inne związki (np. jodki srebra itp.) wykorzystuje się w eksperymentach sztucznego wywoływania deszczu. Tak na marginesie mówiąc, to gdyby takie długodystansowe (również w górę) wędrówki ciężkich cząstek były możliwe, już dawno nasze niebo zakryłaby nieprzenikniona warstwa ziemskich śmieci – już dawno byłoby „po wszystkim” !\nPrzedstawiona przez Noblistów teoria powstawania dziur ozonowych z pewnością jako teoretyczny model, przy pewnych założeniach, jest poprawna, i co do tego nawet nie wypada mieć wątpliwości, lecz skala zjawiska, jeśli ono nawet w takiej postaci zachodzi, z pewnością jest na tyle znikoma ilościowo, że nie może być znaczącą przyczyną powstawania ogromnych dziur ozonowych. Zmniejszanie się warstwy ozonowej nad ziemskimi biegunami wydaje się być wcale nie takie sensacyjne, a nawet w pewnym sensie jest to proces przebiegający cyklicznie i zupełnie prawidłowo. Zmniejszenie warstwy ozonowej nad biegunami spowodowane jest ujemnym bilansem cyklu ozonowego w czasie długich polarnych nocy. Ozon jako niestabilna odmiana alotropowa tlenu posiada bardzo krótki czas trwania – o czym wcześniej wspomniano. Zjawisko występowało z całą pewnością zawsze, ale ujawnione zostało od niedawna, od kiedy możliwa stała się jego obserwacja i pomiar – stąd sensacyjność i groza zjawiska.\nJeśliby przyjąć teorię autorstwa wspomnianych Noblistów, wskazującą działalność człowieka jako jedyną w tym przypadku przyczynę powstawania dziur ozonowych należałoby szybko przedsięwziąć jakieś radykalne działania. A zatem co należałoby natychmiast uczynić ? Wyrzec się lodówek, chłodni, klimatyzacji, wycofać się z zaawansowanych technologii? Wyrzec się produkcji i stosowania freonu . Ja w każdym razie, póki co , nie wyrażam zgody na odebranie mi mojej lodówki, mogę co najwyżej zrezygnować z różnych psiukanych kosmetyków, ale też tylko wtedy, kiedy byłbym przekonany o słuszności teorii freonowej. A, że daleko mi do takiego przekonania, więc dopóki nie znajdzie się inny sposób obniżania temperatury, dopóty świadom jego znikomego, albo żadnego wpływu na powstawanie dziur ozonowych, będę bronił freonu. Nie oznacza to, co chciałbym mocno podkreślić, że nie widzę wielu zgubnych dla środowiska skutków działalności człowieka a głownie w sferze wytwarzania energii. Niczym nie okiełznana obłąkańcza idea zysku za wszelką cenę, widoczne „gołym okiem” blokowanie wszelkich poważnych idei w kierunku powszechnego wykorzystania energii odnawialnych (słońce, wiatr, kinetyka wód), często niezrozumiała głupota pseudoekonomistów, musi doprowadzić do katastrofy. Chociaż wierząc w nieograniczoną mądrość Natury, to tylko czekać, kiedy straci ona cierpliwość, i ...wciśnie funkcję „Napraw”. Wracając jednak do technologii obniżania temperatury należy przypuszczać, że pomysł wprowadzenia nowych , szybciej rozkładających się mediów chłodzących opartych na węglowodorach nienasyconych, zaprowadzi w ślepą uliczkę, bo ich chemiczna natura jest taka , że są po prostu aktywniejsze chemicznie i to znacznie, a wtedy dopiero może powiać grozą...\nNasza egzystencja na błękitnej planecie przypomina ciągły marsz przez nie mające końca pole minowe, i choćby nie wiedzieć ile mielibyśmy szczęścia podczas tego marszu, to rachunek prawdopodobieństwa jest okrutnie bezlitosny...\nWe wrześniu 1980 roku i październiku 2000 roku w godzinach południowych obserwowałem bardzo dziwne zjawisko. Byłem w obydwu przypadkach na otwartej szerokiej przestrzeni w okolicach Giżycka. Niebo było nieskazitelnie czyste, lazurowe, bez najmniejszej chmurki – to bardzo ważne w tym momencie! Nagle otaczająca mnie przestrzeń przybrała dziwne, monochromatyczne rubinowe zabarwienie. Było to światło nienaturalne, wręcz niesamowite. Odruchowo spojrzałem na słońce i oto okazało się, że to ono świeciło takim kolorem! Wyglądało jakby ktoś nałożył na jego tarczę gigantyczny filtr fotograficzny o takim właśnie kolorze. Zjawisko trwało około 3-4 minut i również dość nagle się skończyło. Jak się później dowiedziałem wiele osób potwierdzało obserwację podobnych zdarzeń.\nNie bez przypadku przywołałem dziwne zjawisko świetlne , bo wspomniany fenomen może mieć kluczowe znaczenie w wyjaśnieniu rzeczywistej przyczyny powstawania dziur ozonowych. W tym jednak miejscu należy włączyć w całą sprawę ...komety. Otóż te tajemnicze obiekty kosmiczne, kiedy w swojej niezmierzonej wędrówce po wszechświecie przecinają wewnętrzny Układ Słoneczny, pod wpływem słonecznego ciepła odparowują i uwalniają gigantyczne ilości gazów i pyłów, które zerwane z bryły kosmicznego przybysza i rozciągnięte wiatrem słonecznym na wiele milionów kilometrów tworzą błękitno białe spektakularne ogony komet. Te gigantyczne ilości gazów i pyłów zgubione przez komety pozostają niestety w mrocznej kosmicznej przestrzeni niczym smugi kondensacyjne odrzutowców, znacząc w kosmosie swoje niebiańskie szlaki. Z czasem powoli ubywa „zguby”, bo część materii jest przechwytywana przez grawitacje dużych kosmicznych obiektów (ostatnio odkryto gazowe księżyce) lub wtedy, kiedy ich trajektorie mają okazję przeciąć się. Kiedy Ziemia wpada w taką zaśmieconą drogę liczymy na spełnienie naszych marzeń, obserwując spadające z nieba „gwiazdy”. Zjawisko powtarza się na Ziemi cyklicznie kilka razy w roku, bo i śladów tych dalekich gości jest wiele np. Leonidy.\nDrogi Czytelniku, jestem przekonany, że wiele razy obserwowałeś słoneczną tarczę przez dymną zasłonę , choćby przez dym palącego się ogniska – czyż wtedy słońce nie przybiera barwy bursztynowej lub rubinowej! Co z tego wszystkiego wynika ?\nMusimy się tu cofnąć do początku niniejszego tekstu, a mianowicie przypomnieć sobie, że promieniowanie UV V o długości poniżej 200 nm istnieje tylko w kosmicznej próżni i zdaniem nauki nie ma żadnego wpływu na zjawiska zachodzące na Ziemi, w tym również na problem bilansu ozonowego. Nasuwa się tu jednak pytanie, wręcz ciśnie się ono na usta: dlaczego właśnie ten rodzaj promieniowania istnieje tylko tam, w kosmicznej pustce, a nie propaguje w głąb atmosfery ziemskiej?\nOdpowiedź może być tylko jedna: – bo istnieje bariera, która go zatrzymuje!\nI żeby było ciekawiej taką barierę pasmo UV V ( <200 nm ) buduje sobie samo! (Omawiany tu mechanizm ilustruje załączony w tekście rysunek). Mianowicie, jako promieniowanie o najwyższej energii spośród zakresu obejmującego wszystkie rodzaje promieniowania UV, bo wynoszącej 99 x 10^22 J, czyli energii dwukrotnie wyższej od zakresu „opalającego” skórę, jest ono najwydajniejszym „producentem” ozonu. Dzieje się to w procesie jednoczesnym in statu nascendi – UV V tworzy ozon, który staje się w tym momencie nieprzenikliwą dla tego promieniowania barierą. Proces rozpoczyna się już na początku stratosfery z wykorzystaniem pierwszych napotkanych tam atomów tlenu. Mówi się więc, że UV V istnieje tylko w kosmicznej próżni, to tak jakby z natury rzeczy nie miało „ochoty” na dalszą, ku Ziemi wędrówkę. Dłuższe pasma fal UV (A,B,C) pokonują jednak w znacznej części ozonową barierę, bo taka jest prawidłowość wynikająca z właściwości fal. One to nas opalają i katalizują syntezę witaminy D2. I jeszcze jedno, panuje powszechna zgoda – bo nie może być inaczej – , że ozon jako gaz cięższy od pozostałych składników atmosfery, powoli opada w dolne jej warstwy. Ale przypomnijmy sobie „teorię freonową”! mówiącą, że podobno i inne gazy równie ciężkie (np.freon), potrafią wznosić się do góry, nawet przez 20 lat tam wisząc! Można tu zapytać: to jak to wreszcie jest z migracją cząsteczek cięższych od powietrza ?\nWróćmy jednak do komet. Co mają one w końcu wspólnego z ozonowymi dziurami?\nAno mają! Ich pozostawione na osi Słońce – Ziemia, gazowe i pyłowe śmieci w pewnych miejscach kosmosu działają jak fotograficzny filtr UV, odcinając emitowane przez naszą dzienną gwiazdę pasmo UV V – najwydajniejszego producenta ozonu . To tam i wtedy , tworzą się de facto dziury ozonowe. Bez większych zaś strat pozostałe pasma UV (A,B,C) nie zatrzymywane kometarnym „filtrem” ani dostatecznym stężeniem ozonu w atmosferze (wiadomo dlaczego) docierają do powierzchni Ziemi, a w tej sytuacji w znacznie zawyżonych ilościach. Jako zakresy o niższej energii nie są w stanie wytworzyć w atmosferze dostatecznej ilości ozonu , który mógłby zatrzymać ich głęboką, do powierzchni Ziemi włącznie, penetrację.\nOd zarania dziejów pojawienie się na niebie komety budziło strach i przerażenie, i nie bez przypadku, bo po każdym takim przelocie, ludzi na Ziemi gnębiły p r z e z l a t a choroby i śmierć – motyw znany chyba wszystkim kulturom .\nPo stwierdzeniu w roku 1985 znacznych ubytków ozonu nad Australią i Nową Zelandią zaobserwowano w tych rejonach świata wielokrotny wzrost chorób nowotworowych skóry – ach te legendy ...!\nMoże w tej sytuacji warto byłoby coś zrobić?\nMoże warto byłoby przeanalizować „rozkłady jazdy” komet, ich trajektorie, czyli zaśmiecone obszary kosmosu, i korelację tych zdarzeń, i porównać to z natężeniem i rozkładem dziur ozonowych w atmosferze Ziemi. Może w ten sposób udałoby się stworzyć precyzyjny system prognozowania groźnego zjawiska. I na koniec taka konstatacja: czy ludzki strach zaklęty w legendach o kometach, czy to li tylko barwny folklor? A no właśnie, gdyby podjąć badania o jakich wspomniałem wyżej, to również i antropolodzy otrzymaliby ciekawą odpowiedź. Kapitule Noblowskiej też dałoby to dużo do myślenia, jeśli chodzi o typowanie naukowców do tego wielkiego zaszczytu, jakim jest Nagroda Nobla.\nAutor: R.K.L. o poniedziałek, stycznia 09, 2017\nEtykiety: dziura ozonowa, ekologia


Klinika Upadłości - Upadłość Konsumencka\nKlinika Upadłości zapewnia kompleksową ochronę klientów przed wierzycielami. Klinika Upadłości pomoc adresuje w szczególności do osób z nadmiernym zadłużeniem. ...\nKancelaria Sprawy Rozwodowe Wrocław Joanna Olszewska-Bilska\nKancelaria Spraw Rozwodowych i Rodzinnych we Wrocławiu, prowadzona przez radcę prawnego Joannę Olszewską-Bilską, od lat pomaga osobom decydującym się na rozwód ...\nFachowa porada prawna bez wychodzenia z domu? Już dziś napisz do nasz i dowiedz się więcej o naszych usługach. Służymy doradztwem prawnym przez internet, a swoj...


MIESZKANIEWYNAJEMmiejscowość: DOŁUJEusuń wszystkie parametry\nNa wynajem lokal mieszkalny z możliwością najmu również pod siedzibę firmy, gabinety itp. znajdujący się w Dołujach pod Szczecinem. BEZCZYNSZOWY ! Nieruchomość o powierzchni ok.90m2 usytuowana na I poziomie dużej willi. Budynek ogrodzony, a pod nim możliwość parkowania kilku samochodów. W skład jej wchodzą trzy oddzielne, duże pokoje, obszerna kuchnia w zabudowie mebli, hall, łazienka z prysznicem wraz z wc. Umeblowanie widoczne na zdjęciach, może pozostać do dyspozycji najemcy. Pod budynkiem znajdują się gabinety lekarskie oraz firma usługowa. Do ceny najmu doliczyć trzeba ryczałt za zużycie prądu, gazu i wody. Kaucja jednomiesięcznego czynszu i umowa najmu na minimum rok. Polecam i zapraszam na prezentacje POZNAJ MOC MULTIKORZYŚCI: *10% rabatu na wykonanie mebli w firmie DMiR *10% rabatu na wszystkie produkty w LEROY MERLIN oraz projekt kuchni i łazienki gratis *10% rabatu w Hiper Stolarka *voucher na projekt domu w Superdom *oferta specjalna w Gaspol Kupuj taniej dzięki MULTI NIERUCHOMOŚCI!\nDo wynajęcia 3 pokojowe mieszkanie położone na pietrze domu jednorodzinnego. Wejście do mieszkania niezależne. Na parterze prowadzona działalność- gabinet medyczny. Czynsz najmu 2800 zł. +opłata ryczałtowa za gaz+prąd+woda i śmieci. Kaucja 3500 zł. Wynajem na minimum 12 miesięcy. Pokoje w układzie amfiladowym, umeblowane z łóżkami dwuosobowymi, szafka. Kuchnia z oknem, zabudowa meblowa, lodówko- zamrażarka. Łazienka z wanną i kabiną prysznicową, glazura i terakota. Ogrzewanie gazowe. Do mieszkania przynależą 2 miejsca postojowe. Teren ogrodzony, monitorowany, spokojne miejsce w Dołujach. Zapraszam do obejrzenia. POZNAJ MOC MULTIKORZYŚCI: *10% rabatu na wykonanie mebli w firmie DMiR *10% rabatu na wszystkie produkty w LEROY MERLIN oraz projekt kuchni i łazienki gratis *10% rabatu w Hiper Stolarka *voucher na projekt domu w Superdom *oferta specjalna w Gaspol Kupuj taniej dzięki MULTI NIERUCHOMOŚCI!


Czy państwa zachodnie mogły powstrzymać ludobójstwo w Bośni i Hercegowinie? | Portal historyczny Histmag.org - historia dla każdego!\nTagi: Artykuły, Historia polityczna, Historia społeczna, Historia wojskowości, Historia współczesna, Bałkany, Europa\nOpublikowany: 2021-10-26 11:00\nCzy państwa zachodnie mogły powstrzymać ludobójstwo w Bośni i Hercegowinie?\nBośnia i Hercegowina określana jest często jako „Jugosławia w miniaturze”. W latach 1992-1995 walki zbrojne w tym kraju były prowadzone przez wszystkich ze wszystkimi. Czy państwa zachodnie mogły zrobić więcej, aby zapobiec dezintegracji republiki i powstrzymać brutalny konflikt?\nWięźniowie obozu na górze Manjača w pobliżu Banja Luki, 1992 r., fot. International Criminal Tribunal for the former Yugoslavia\nBośnia i Hercegowina była sztucznym tworem, republiką inną niż pozostałe. Została utworzona po II wojnie światowej przez komunistów jugosłowiańskich, zapewne w celu powstrzymania sporów terytorialnych pomiędzy Chorwacją a Serbią oraz osłabienia tej ostatniej. Po rozpadzie Jugosławii powstało państwo bez tradycji państwowej, bo za taką nie można raczej uznać średniowiecznego państwa bośniackiego, w którym notabene żyło w owym czasie niewielu wyznawców islamu. Proklamacja i uznanie przez państwa zachodnie niepodległości Bośni i Hercegowiny rozpoczęło krwawą wojnę z wieloma frontami: Serbowie walczyli z Chorwatami i Muzułmanami, okresowo Chorwaci z Muzułmanami, a także Muzułmanie pomiędzy sobą.\nBośnia i Hercegowina była najbardziej zróżnicowaną etnicznie republiką wchodzącą w skład byłej Jugosławii. Według spisu powszechnego w 1991 roku była zamieszkiwana przez: 1,9 miliona Muzułmanów (43,6% ogółu ludności), 1,3 miliona Serbów (31,2%), 760 tysięcy Chorwatów (17,2%) oraz 240 tysięcy Jugosłowian (5,6%). Muzułmanie, obecnie określani częściej jako Boszniacy (w odróżnieniu od Bośniaków, tj. obywateli Bośni i Hercegowiny) posiadali status odrębnego narodu od lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku. Jugosłowianie natomiast pochodzą głównie z rodzin mieszanych i po raz pierwszy pojawili się w spisie powszechnym w 1961 roku. Jak doszło do wybuchu walk? Czy państwa zachodnie należy uznać za współodpowiedzialne popełnionym zbrodniom?\nZa początek końca państwa przez wiele lat rządzonego przez Josipa Broz Titę należy uznać XIV Nadzwyczajny Kongres Związku Komunistów Jugosławii (styczeń 1990 roku). Kiedy delegacje słoweńska i chorwacka opuściły obrady, doszło de facto do upadku partii rządzącej krajem od czterdziestu pięciu lat. W nowych warunkach politycznego pluralizmu w Bośni i Hercegowinie powstały trzy duże partie narodowe: muzułmańska Partia Akcji Demokratycznej Aliji Izetbegovicia, Serbska Partia Demokratyczna Radovana Karadžicia oraz Chorwacka Wspólnota Demokratyczna. Jak twierdzi cytowany przez Szymona Sochackiego profesor Nenad Kecmanović, już w pierwszym okresie funkcjonowania nowych partii ich liderzy „wykorzystywali już istniejące etnonarodowe animozje, rozszerzali je i nawet kreowali, aby skonsolidować swoje pozycje w strukturach władzy”. Choć po wyborach początkowo współpraca układała się w miarę harmonijnie, napięcia pomiędzy partiami zaczęły rosnąć po wyjściu z Jugosławii Chorwacji i Słowenii oraz w związku z pytaniem, czy Bośnia i Hercegowina ma pozostać w granicach rozpadającej się federacji czy też nie. Karadžić sprzeciwiał się wyjściu Bośni i Hercegowiny z Jugosławii, pozostałe dwie największe partie opowiadały się za niepodległością.\nWiosną 1991 roku rozpoczęły się pierwsze starcia w Chorwacji. Rządzący Bośnią i Hercegowiną Izetbegović ogłosił neutralność. Nie zapobiegło to jednak zaostrzeniu się sytuacji także w samej Bośni i już w lipcu prezydent zwrócił się do wspólnoty międzynarodowej z prośbą o przysłanie wojsk pokojowych, które mogłyby powstrzymać rozpad kraju. Propozycja spotkała się ze sprzeciwem mocarstw zasiadających w Radzie Bezpieczeństwa ONZ, szczególnie USA, które po zakończeniu zimnej wojny nie miały zamiaru pełnić roli światowego żandarma i nie doceniły wagi sytuacji na Bałkanach.\nWe wrześniu 1991 roku powołano cztery serbskie okręgi autonomiczne w ramach Bośni i Hercegowiny, a w następnym miesiącu posłowie muzułmańscy i chorwaccy uchwalili deklarację niepodległości republiki (posłowie serbscy opuścili zgromadzenie). W konsekwencji nastąpiła mobilizacja Serbów, którzy zorganizowali referendum i wypowiedzieli się za odłączeniem od Bośni. Z uwagi na status mniejszości serbskiej, niepodległość Bośni i Hercegowiny nie została uznana decyzją Komisji Arbitrażowej powołanej do życia przez Wspólnotę Europejską (poprzedniczka Unii Europejskiej). Chcąc wypełnić wymagania stawiane przez państwa europejskie władze w Sarajewie zdecydowały się przeprowadzić, zbojkotowane przez stronę serbską, referendum. W głosowaniu (luty 1992 roku) 99% uczestników poparło niepodległość i odłączenie się Bośni i Hercegowiny od Jugosławii. Mimo kontrowersji i nieuregulowania statusu ludności serbskiej suwerenność Bośni i Hercegowiny została uznana na arenie międzynarodowej. W maju 1992 roku Bośnia i Hercegowina została przyjęta w skład ONZ.\nNagrobki na Cmentarzu i Pomniku Ofiar Ludobójstwa w Srebrenicy-Potočari, fot. Michael Büker, na licencji CC BY-SA 3.0\n6 kwietnia 1992 roku Wspólnota Europejska uznała niepodległość Bośni i Hercegowiny. Główną rolę w tym akcie odegrali Niemcy. Po latach ówczesny prezydent Francji Francois Mitterand wspominał, że politycy byli wówczas “zaskoczeni i uniesieni przez prąd”, nie myślano o konsekwencjach tej decyzji, “poniosły emocje”. 7 kwietnia podobną decyzję podjęły Stany Zjednoczone. Henry Kissinger podsumował, że “uznanie przez NATO w 1992 roku niepodległego, suwerennego państwa bośniackiego spowodowało nie narodziny państwa, lecz wojnę domową”.\nNajbrutalniejszy konflikt zbrojny w Europie po II wojnie światowej\nPierwsze walki na terenie Bośni i Hercegowiny rozpoczęły się jeszcze przed referendum niepodległościowym. Brutalny konflikt trwał trzy i pół roku, zakończył się porozumieniem zawartym w Dayton w listopadzie 1995 roku. Wszystkie trzy główne narody zamieszkujące republikę utworzyły swoje oddziały wojskowe i paramilitarne. Belgrad przekazał stronie serbskiej ciężki sprzęt (m.in. czołgi, śmigłowce, myśliwce, działa), stąd głównie dzięki wsparciu ze strony Jugosłowiańskiej Armii Ludowej to strona serbska przez większą część trwania konfliktu miała inicjatywę. Z Serbii przybyły także liczne oddziały paramilitarne, w tym owiane złą sławą „Tygrysy” Željko Ražnatovicia. Jednostka ta, dowodzona przez przestępcę i mordercę o cechach psychopaty, stała się symbolem zbrodni dokonywanych podczas wojny w byłej Jugosławii.\nNa początku konfliktu w najgorszej sytuacji znaleźli się Boszniacy, którym brakowało broni i wsparcia z zewnątrz. Sytuacja dodatkowo pogorszyła się po tym, jak Rada Bezpieczeństwa ONZ nałożyła embargo na handel bronią (mimo wielokrotnego łamania nie zniesiono go do końca wojny), co faworyzowało bośniackich Serbów, którzy odziedziczyli broń po armii jugosłowiańskiej. Izetbegović miał nadzieję, że wspólnota międzynarodowa “będzie bronić państwo, które uznała”. Tak się jednak nie stało i co więcej, brak wsparcia ze strony Zachodu niejako popchnął Sarajewo w kierunku współpracy z islamskimi fundamentalistami. Oddziały mudżahedinów były brutalne nie tylko dla Serbów i Chorwatów, ale także laickich Muzułmanów. Jedną z negatywnych konsekwencji konfliktu była religijna radykalizacja jugosłowiańskich Muzułmanów.\nPrzez większą część trwania działań zbrojnych przewaga była po stronie wojsk dowodzonych przez generała Radko Mladicia, które w pewnym momencie zajęły aż 70% terytorium Bośni i Hercegowiny. Skala serbskich zbrodni powodowała, że długo uważani byli za jedynych zbrodniarzy w trakcie tej wojny. Należy jednak pamiętać, co udowodniły powojenne rozrachunki i procesy, że także Bośniacy i wspierani przez Zagrzeb Chorwaci działali z dużą brutalnością.\nNa terenie Bośni dokonywano grabieży, mordów na ludności cywilnej, gwałtów, czystek etnicznych, a także zbrodni ludobójstwa (za które uznać należy choćby masakrę popełnioną w okolicach Srebrenicy). Uchodźcy ze stref zajętych przez Serbów opisywali zbiorowe egzekucje, palenie żywcem cywilów. Niszczono zabytki, pomniki i miejsca kultu. Sarajewo od marca 1992 roku było w stanie oblężenia. Najcięższe walki trwały ponadto we wschodniej Bośni oraz regionie Posavinie, który łączył obie części samozwańczego państwa serbskiego. Kwestią dyskusyjną, wciąż nierozstrzygniętą, pozostaje wyważenie odpowiedzialności. Czy winą za zbrodnie i eskalację przemocy ponoszą polityczni liderzy sądzeni później przez Międzynarodowy Trybunał Karny dla byłej Jugosławii? Czy też okrucieństwa należy przypisać przede wszystkim zwykłym żołnierzom, watażkom i często pijanym oficerom?\nF-16C z US Air Force podczas operacji „Deliberate Force”, domena publiczna\nNie ulega wątpliwości, że wśród głównych odpowiedzialnych za bestialstwa konfliktu był Karadžić, prezydent Serbskiej Republiki Bośni i Hercegowiny (później Republika Serbska). Polityk został w 1995 roku oskarżony o ludobójstwo. Ukrywał się do 2008 roku. Wreszcie w 2016 roku Międzynarodowy Trybunał Karny dla byłej Jugosławii uznał Serba winnym zbrodni przeciwko ludzkości i skazał na czterdzieści lat pozbawienia wolności (wyrok zamieniono później na dożywocie). W 1992 roku Karadžić prowadził politykę „czystki etnicznej”, która oznaczała wymordowanie lub wysiedlenie, m.in. z obszaru bośniackiej Krajiny, niepożądanej grupy etnicznej (Muzułmanów) wraz z usunięciem śladów obecności tej grupy. Tworzono obozy koncentracyjne, przez obrońców strony serbskiej określane mianem „obozów przejściowych” lub „obozów dla zatrzymanych”. Nie były to wprawdzie obozy zagłady znane z II wojny światowej, ale miejsca gromadzenia cywilów (a więc nie jeńców wojennych) z uwagi na ich tożsamość etniczną. W połowie 1992 roku brytyjscy dziennikarze z „Guardiana” ujawnili istnienie trzech spośród obozów utworzonych po udanej serbskiej ofensywie: Omarska, Keraterm i Trnopolje. Pierwszy z wymienionych utworzono w byłej kopalni rudy żelaza. Zamordowano i torturowano tam tysiące cywilów, Boszniaków i Chorwatów. Z kolei obóz Keraterm utworzono w dawnej fabryce. Było to miejsce masakry stu pięćdziesięciu mężczyzn. We wszystkich obozach bito, gwałcono i torturowano cywilnych więźniów.\nW sierpniu 1992 roku w Londynie odbyła się konferencja poświęcona rozwiązaniu konfliktu bośniackiego, która rozpoczęła cały cykl nieskutecznych mediacji z ramienia Wspólnoty Europejskiej i ONZ. Kolejne propozycje i plany pokojowe były odrzucane, m.in. z uwagi na przyznanie zbyt dużych terytoriów stronie serbskiej, co było odbierane jako „nagradzanie agresji”. Wreszcie pałeczkę w zdominowanych przez Europejczyków rozmowach zdecydowały się przejąć Stany Zjednoczone. W marcu 1994 roku w Waszyngtonie zawarto porozumienie pomiędzy Chorwatami i Boszniakami. Powstała Federacja Bośni i Hercegowiny, zakończyły się walki muzułmańsko-chorwackie trwające od końca 1992 roku. 51% byłej republiki wchodzącej w skład Jugosławii miało zająć państwo chorwacko-muzułmańskie, do którego miano - na odmiennych zasadach - dołączyć część serbską. Nakłonienie Serbów do negocjacji pokojowych nie było jednak takie proste, bowiem cały czas mieli przewagę i nie zamierzali oddawać zajętych ziem. Muzułmańskie władze w Sarajewie zarzucały przedstawianym przez zachodnich dyplomatów koncepcjom pokojowym dwa podstawowe błędy: konflikt w Bośni nie powinien być ich zdaniem uważany za wojnę domową z uwagi na militarne zaangażowanie Serbii, sprzeciwiali się także uznaniu aktualnego stanu posiadania, co de facto równało się z akceptacją użycia siły w stosunkach międzynarodowych.\nBaza holenderskich sił ONZ w Potočari, fot. Mazbln, na licencji CC BY-SA 3.0\nDlaczego czystkom i ludobójstwu nie zapobiegły siły międzynarodowe? Oddziały ONZ w Chorwacji rozdzielały zwaśnione strony. Tymczasem celem wojsk obecnych od połowy 1992 roku w Bośni i Hercegowinie była przede wszystkim ochrona konwojów humanitarnych. Broni mieli używać tylko i wyłącznie w obronie własnej. UNPROFOR liczyły w 1995 roku dwadzieścia trzy tysiące żołnierzy. Udział sił NATO był natomiast marginalny i ograniczał się do ataków z powietrza. Wojska pokojowe nie zapobiegły eskalacji przemocy. W maju 1993 roku decyzją Rady Bezpieczeństwa ONZ utworzono na terenie Bośni i Hercegowiny kilka stref bezpieczeństwa - m.in. wokół Sarajewa, Tuzli i Srebrenicy. Mimo to w lipcu 1995 roku, w sąsiedztwie i „pod nosem” batalionu holenderskiego, Serbowie zdobyli Srebrenicę i wymordowali tam siedem tysięcy muzułmańskich mężczyzn i chłopców...\nSierpień i wrzesień 1995 roku były ostatnimi miesiącami konfliktu, do którego zakończenia przyczyniły się przede wszystkim, bierne w jego pierwszej fazie, Stany Zjednoczone. Mimo sukcesów ofensywy muzułmańsko-chorwackiej, Serbowie odrzucili kolejny plan pokojowy i kontynuowali ostrzał Sarajewa. 28 sierpnia na plac Markale w stolicy Bośni i Hercegowiny spadł pocisk zabijając i raniąc ponad sto osób. W odpowiedzi - choć znane są przesłanki mówiące o tym, że masakra była prowokacją uznaną za casus belli, a faktycznie mieliśmy do czynienia z „trupami na życzenie” - NATO rozpoczęło wymierzoną w Serbów akcję „Deliberate Force” (przed „incydentem” siły powietrzne Sojuszu również okresowo atakowały oddziały serbskie). Już po kilku dniach rozpoczęły się rozmowy pokojowe w Belgradzie, równocześnie w Genewie zainaugurowano spotkanie ministrów spraw zagranicznych zwaśnionych stron. Ze strony serbskiej, wobec obarczenia Karadžicia i Mladicia odpowiedzialnością za zbrodnie wojenne, negocjację prowadził prezydent Jugosławii Slobodan Milošević, który gotowy był pójść na ustępstwa terytorialne.\nPodtrzymano propozycję podziału kraju na dwie części: chorwacko-muzułmańską Federację Bośni i Hercegowiny oraz Republikę Serbską w stosunku 51 do 49 % terytorium. Potwierdzono również prawo powrotu uchodźców w rodzinne strony. W tym momencie wojska Mladicia wciąż kontrolowały ponad 60% państwa, jednak jeszcze we wrześniu ruszyła kolejna ofensywa wspomagana przez Zagrzeb i naloty NATO. Tysiące Serbów ruszyło do ucieczki obawiając się zemsty ze strony Muzułmanów i Chorwatów. Karadžić zdał sobie sprawę, że tej wojny nie będzie w stanie wygrać. Wreszcie 5 października 1995 roku wszystkie strony zgodziły się na sześćdziesięciodniowe zawieszenie broni. Było to trzydzieste szóste i jak się okazało ostatnie zawieszenie broni podczas tego konfliktu. Do końca walk każda ze stron prowadziła politykę wysiedleń dążąc do zakończenia wojny z jak najbardziej jednolitym etnicznie terytorium w ramach kontrolowanych granic.\n21 listopada 1995 roku negocjacje prowadzone przez kilkanaście dni w amerykańskiej bazie wojskowej pod Dayton zakończyły się sukcesem. Parafowano układ pokojowy, który został oficjalnie podpisany 14 grudnia w Paryżu i zakończył najbrutalniejszy konflikt zbrojny w Europie od zakończenia II wojny światowej.\nWobec wymierzonej w Serbię „wojny propagandowej” ciężko oszacować prawdziwą liczbę ofiar wojny. Rząd w Sarajewie świadomie zawyżał statystyki, mówiąc nawet o ćwierć miliona zabitych. Tymczasem bliższe prawdy wydają się szacunki mówiące o liczbie od kilkudziesięciu do maksymalnie stu dwudziestu tysiącach zabitych. Skala gwałtów najprawdopodobniej również była mniejsza, niż podawana oficjalnie szacunkowa liczba stu tysięcy ofiar. Trudno także oszacować liczbę osób wypędzonych przez każdą ze stron.\nZdjęcia lotnicze z zasobu US Army Center for Military History wskazujące na istnienie masowych grobów w pobliżu miejscowości Nova Kasaba, domena publiczna\nZbrodnie „trzy kroki od Wenecji”\nNależy się zgodzić ze słowami Eda Vulliamy, brytyjskiego dziennikarza, który od 1992 roku informował świat o serbskich zbrodniach, że „wojny, w odróżnieniu od meczów piłkarskich, nie kończą się wraz z ostatnim gwizdkiem sędziego”. Przeważnie nie mają też zwycięzców, bowiem faktycznie wszystkie strony konfliktu są przegrane. Zarówno ocena układu pokojowego kończącego konflikt w Bośni i Hercegowinie, jak i działalności Międzynarodowego Trybunału Karnego dla byłej Jugosławii oraz generalnie bośniackich rozrachunków powojennych, nie mogą być jednoznaczne. Z jednej strony porozumienie podpisane w Paryżu zakończyło krwawy konflikt, z drugiej natomiast w Dayton skonstruowano ustrój utrwalający odmienności pomiędzy narodami i utrudniający sprawne funkcjonowanie sztucznego państwa, a także jego relacje z sąsiadami oraz ewentualną integrację z Unią Europejską.\nPolski pisarz Wojciech Tochman brał udział w powojennych ekshumacjach masowych grobów oraz identyfikowaniu i scalaniu ludzkich kości. Ocalałe Boszniaczki po zakończeniu konfliktu chciały pochować swoich zaginionych mężów, ale najpierw musiały odnaleźć ich ciała. Reporter opisuje trudne powroty w rodzinne strony i podkreśla, że „zabijanie w Bośni było zabijaniem sąsiedzkim. Mordercy i mordowani znali się. Byli sobie bliscy”. Recenzent Jakbyś kamień jadła z „Literary Review” słusznie napisał, że gdyby książkę wysłać sekretarzom ONZ, prezydentom USA i premierowi Wielkiej Brytanii, ta z pewnością „zmąciłaby spokój ich emerytury”.\nCzy państwa zachodnie ponoszą współodpowiedzialność za czystkę etniczną i ludobójstwo w Bośni i Hercegowinie? Wspomniany wyżej Vulliamy pisze wprost o „dziwnej apatii Europy i Stanów Zjednoczonych wobec zbrodni dokonywanych, jak to ujął jeden z winowajców, „trzy kroki od Wenecji”. Doprowadzało mnie do szaleństwa, gdy w czasie wojny wracałem do Anglii lub Włoch i przekonywałem się, że większość ludzi zupełnie nie przejmuje się tymi potwornościami [...] Ta obojętność trwa do dziś i to w stopniu większym niż w stosunku do, na przykład, konfliktów na Bliskim Wschodzie czy w Afryce, a ja często się zastanawiam, co jest tego powodem”.\nMiędzynarodowy Trybunał Karny dla byłej Jugosławii, utworzony w 1993 roku, mimo udanych początków oraz skazania Karadžicia i Mladicia na karę dożywotniego pozbawienia wolności, z biegiem lat działał coraz mniej wydajnie, a sąd apelacyjny kilkukrotnie, wobec braku w materiale dowodowym „konkretnych rozkazów”, uniewinnił skazanych wcześniej zbrodniarzy. Krytycznie należy też ocenić działalność Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości w Hadze. Bośnia i Hercegowina przegrała sprawę, w której podała Serbię do sądu za ludobójstwo. Najważniejszym elementem oskarżenia była Srebrenica, uznana wcześniej w niejednym wyroku przez Międzynarodowy Trybunał Karny dla byłej Jugosławii za ludobójstwo.\nRichard Holbrooke, amerykański dyplomata i główny negocjator porozumienia w Dayton napisał wprost, odnosząc się do wydarzeń mających miejsce w latach 1990-1992, że polityka Europy i USA wobec rozpadającej się Jugosławii była „największą klęskę Zachodu w zakresie kolektywnego politycznego bezpieczeństwa od lat trzydziestych”. Wśród zewnętrznych przyczyn rozbicia Jugosławii należy wymienić politykę Austrii i Niemiec, które nakłaniały Słowenię i Chorwację do wyjścia z federacji. Do działań wiodącego w tym temacie rządu niemieckiego dostosowała się Francja. Uznanie secesji miało fatalne następstwa, a deklaracja Wspólnoty Europejskiej z 26 marca 1991 roku, wzywająca wszystkie strony do powstrzymania się od przemocy, była praktycznie bez znaczenia. Zwłaszcza wobec faktu, że USA były skupione na Bliskim Wschodzie i za kadencji George'a Busha seniora nie zamierzały angażować się na Półwyspie Bałkańskim. Jeszcze gorsze konsekwencje, o czym wspomniano wyżej, miało uznanie niepodległości Bośni i Hercegowiny.\nWśród największych krytyków polityki państw zachodnich wobec byłej Jugosławii jest Marek Waldenberg, który nazywa Bośnię i Hercegowinę państwem sztucznym i niechcianym. Polski badacz wskazuje, że polityka zarówno Wspólnoty Europejskiej, jak i administracji Billa Clintona była niespójna, wielokrotnie błędna, jednokierunkowo antyserbska i wpłynęła negatywnie na rozwój sytuacji w regionie. Przykładowo Muzułmanie osiągnęli w Dayton dokładnie to, co mogli uzyskać już dwa lata wcześniej, gdyby nie zawierzyli sugestiom amerykańskich dyplomatów, którzy twierdzili, że kontynuując wojnę Boszniacy mają szansę uzyskać więcej. Waldenberg pisze, że „w przypadku Bośni i Hercegowiny fiasko polityki Zachodu okazało się znacznie większe niż w przypadku Chorwacji. Za ignorancję i arogancję oraz przekonanie, że polityką możni tego świata zdołają zmusić miliony ludzi do zaakceptowania narzuconych im sztucznych organizmów politycznych, sprzecznych z ich głębokimi emocjami i bogatym, a także bolesnym doświadczeniem dziejowym, wszystkie trzy społeczności etniczne Bośni i Hercegowiny zapłaciły ogromnie wysoką cenę”.\nRozpad Jugosławii – polityczny „rozwód” przed wybuchem krwawej wojny\nKuczyński Maciej, Krwawiąca Europa. Konflikty zbrojne i punkty zapalne w latach 1990-2000. Tło historyczne i stan obecny, Dom Wydawniczy Bellona, Warszawa 2001.\nSochacki Szymon, Bośnia i Hercegowina 1995-2012. Studium politologiczne, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2015.\nTochman Wojciech, Jakbyś kamień jadła, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2018.\nVulliamy Ed, Wojna umarła, niech żyje wojna. Bośniackie rozrachunki, Wydawnictwo Czarne, Wołowiec 2016.\nWaldenberg Marek, Rozbicie Jugosławii. Jugosłowiańskie lustro międzynarodowej polityki, Wydawnictwo Naukowe Scholar, Warszawa 2005.\nWalkiewicz Wiesław, Jugosławia. Państwa sukcesyjne, Wydawnictwo Trio, Warszawa 2009.


Powtórzonego Prawa 22:23-27 | Świadkowie Jehowy\nChcąc zrozumieć sposób postępowania w przypadku zgwałcenia zaręczonej dziewczyny będącej dziewicą w kontekście Prawa Mojżeszowego, a dokładnie przepisów wynikających z Księgi Powtórzonego Prawa 22:23-27, najpierw należy wyjaśnić kilka pojęć – status ofiary, miejsce w którym doszło do wspomnianego procederu oraz dowody w sprawie.\n1. Status ofiary.\nZ w/w wersetów Księgi Powtórzonego Prawa wynika, że przepisy dotyczą zaręczonej dziewczyny będącej dziewicą. Co prawda w drugim przypadku opisanym w Księdze Powtórzonego Prawa 22:25-27 nie wspomniano o dziewictwie dziewczyny, lecz z kilku powodów za taką należy ją uważać. Wskazuje na to m.in. kontekst. Po drugie, sprawa dotyczy dziewczyny (na`arah), a nie dojrzałej kobiety. Dziewictwo według Prawa Mojżeszowego miało istotne znaczenie nie tylko dla mężczyzny pragnącego zawrzeć związek małżeński, lecz także ze względów moralnych. Należy dodać, iż z chwilą zaręczenia dziewczyna była traktowana jako mężatka i nie będąc dziewicą w przypadku zawarcia małżeństwa, według przepisów z Księgi Powtórzonego Prawa 22:13-21 podlegałaby ukamienowaniu, a nie ochronie.\nWarto podkreślić, iż dziewczynę, o której mowa w Księdze Powtórzonego Prawa 22:23-27, nie należy traktować jako „dziecko”, gdyż w języku hebrajskim do określenia dziecka używa się innych słów (np. jéled, olél, olál, ná’ar, taf).\nDla określenia statusu ofiary – zaręczonej dziewczyny, należy też wyjaśnić problem wieku uprawniającego do zawarcia małżeństwa, jaki stosowano w starożytnym Izraelu.\nBiblia nie określa wieku uprawniającego do zawarcia związku małżeńskiego. Można jednak przypuszczać, iż był on uzależniony od płodności i gotowości do wydawania potomstwa. I tak na przykład król judzki Jozjasz ożenił się w wieku 14 lat. Podobnie uczynił to król judzki Amon. Natomiast król judzki Jehojakim ożenił się w wieku 16 lat.\nZawieranie małżeństw w czasach biblijnych może dziś szokować, ale należy na to spojrzeć przez kontekst kulturowy, społeczny i historyczny tamtych czasów.\nWiek uprawniający do małżeństwa ustaliły w późniejszych czasach Talmud i Miszna. Według jednej z norm, chłopiec mógł zawrzeć związek małżeński w wieku pomiędzy 18 a 24 rokiem życia, a według drugiej w przedziale między 16 a 22 rokiem życia. Dziewczyna natomiast osiągała wiek dojrzałości około 12 roku życia i wtedy była gotowa do zamążpójścia. Zdaniem innych, chłopiec mógł się zaręczyć po osiągnięciu wieku 13 lat i jednego dnia, a dziewczyna w wieku 12 lat i jednego dnia. Na Bliskim Wschodzie obecnie dziewczyna może zawrzeć związek małżeński w wieku 16 lat, a czasem wcześniej.\nW naszych czasach dojrzałość płciową biologiczną chłopcy osiągają pomiędzy 14 a 16 rokiem życia, a dziewczyny zwykle pomiędzy 11 a 14 rokiem życia, co nie odbiega zasadniczo od norm wiekowych uprawniających do zawarcia małżeństwa stosowanych w starożytności, jeżeli przyjąć kryterium dojrzałości płciowej, a takie w Izraelu odgrywało bardzo ważną rolę.\n2. Miejsce procederu.\nMiejsce, w którym dokonano zgwałcenia ma istotne znaczenie przy kwalifikacji czynu, jak i sankcji dla sprawcy. W opisanych przypadkach mamy do czynienia z pojęciami „miasto” oraz „pole”.\n„Miasto” to obszar, w którym występują miejsca (publiczne), dostępne dla każdego (place, ulice, drogi itp.) oraz obiekty służące do celów publicznych (sklepy, punkty usługowe itp.) a także ma miejsce koncentracja domów mieszkalnych, położonych blisko siebie. „Pole” natomiast jest jego przeciwieństwem i można je dziś utożsamiać ze wsią. W miejskiej przestrzeni spotkać można większą liczbę ludzi, którzy są w stanie zapewnić nam pomoc i pewną dozę ochrony z uwagi na ich bliskie sąsiedztwo. Trzeba dodać, iż domy w ówczesnych czasach nie były dźwiękoszczelne, nie miały w oknach szyb, więc wszelki mocny głos wydobywający się z ich pomieszczeń był słyszalny w sąsiedztwie, a krzyk z łatwością zaalarmowałby sąsiadów. Jak widać, o wiele łatwiej było w mieście uzyskać pomoc, niż o nią się starać w miejscu odludnym, a takim jest „pole”. „Pole”, to miejsce gdzie niełatwo o pomoc w przypadku napaści i trudno o świadków tego zdarzenia, którzy dowiedliby niewinności jednej czy drugiej strony. Prawo Mojżeszowe regulowało jednak kwestię zgwałcenia w miejscu odosobnionym, gdzie ofiara nie mogła liczyć na pomoc sąsiadów i świadków zdarzenia.\nCudzołóstwo w Prawie Mojżeszowym karane było śmiercią, więc proceder ten należało traktować ze szczególną dbałością podczas rozpatrywania sprawy sądowej. Wątpliwe jest, by dowodem w sprawie zgwałcenia mogła być przysięga lub zeznanie jednego świadka czy tylko osoby poszkodowanej. O winie sprawcy musiały decydować inne dowody. W przypadku zgwałcenia dziewczyny będącej dziewicą, takim dowodem w sprawie mogły być ślady walki na ciele (siniaki, rany, otarcia i inne uszkodzenia ciała, a zwłaszcza części intymnych) zarówno u sprawcy jak i ofiary, a także zakrwawione i uszkodzone odzienie ofiary lub sprawcy. Jeżeli sprawa została szybko zgłoszona, z łatwością można było zweryfikować te dowody. Jakie jednak znaczenie w tej sprawie miał fakt, iż zgwałcenia dokonano w „polu”? Autorowi prawa chodziło o zapewnienie ochrony osobie poszkodowanej w przypadku, gdyby znalazła się w okolicznościach, które utrudniałyby jej dochodzenie sprawiedliwości. Miało to olbrzymie znacznie dla niej, gdyż w przypadku braku dowodów ją uniewinniających, a o takie trudno było w „polu”, mogła stać się współwinna cudzołóstwa i ponieść śmierć razem ze sprawcą. Autor prawa chciał więc bronić niewinne osoby, stąd też ustanowił je w takim kształcie.\nNależy bliżej przyjrzeć się dowodowi, który uniewinniałby ofiarę od współudziału w cudzołóstwie, tj. jej krzyk. W przypadku braku świadków oporu stawianego przez ofiarę okazywanego m.in. przez krzyk, w zasadzie to trudno dowieść, iż miał on miejsce. W jaki sposób sędziowie podczas rozprawy przyjmowali niepotwierdzony przez świadków krzyk ofiary jako dowód? Tego nie wiadomo. Być może w takiej sytuacji, co też jest i przyjęte w naszym systemie prawnym, że wątpliwości należy zawsze tłumaczyć na korzyść strony (In dubio pro reo), dla nich wystarczającym argumentem przemawiającym na korzyść ofiary był fakt, iż do gwałtu doszło w „polu”, gdzie ofiara mogła krzyczeć, lecz z racji miejsca, nikt nie mógł jej usłyszeć i poświadczyć jej wersję wydarzeń.\nOczywiście można też założyć, że ofiara zgodziła się na akt seksualny, nie protestowała, nie broniła się i nie krzyczała, lecz z jakichś innych powodów chciała zemścić się na mężczyźnie, z którym odbyła stosunek. Według Prawa Mojżeszowego za zgwałcenie nie było innej kary, jak tylko kara śmierci. Dziewczyna niewinnie oskarżając mężczyznę czy chłopaka, niczego więcej nie mogła uzyskać, dlatego wątpliwe jest, by decydowała się na fałszywe oskarżenie, które także było karalne. Ponadto, akceptując zbliżenie z mężczyzną byłaby pozbawiona śladów gwałtu na swym ciele, a ten dowód z łatwością wykorzystałby oskarżony, by dowieść swej niewinności.\nTrzeba też zwrócić uwagę na działanie sprawcy, który wybierając miejsce dokonania gwałtu, a więc „pole”, musiał być świadomy swojego czynu. Izraelici od dziecka byli nauczani Prawa i doskonale je znali. Znali także konsekwencje zabronionych przez Prawo czynów i wiedzieli, iż skutkiem gwałtu na zaręczonej dziewczynie w „polu” jest śmierć.\nPodkreślić należy też, iż dziewczyny z natury są fizycznie słabsze od mężczyzn, więc słusznie Prawo Mojżeszowe w takiej sprawie brało ich stronę. Autor Prawa kierując się miłością i sprawiedliwością, jak zwykle otoczył swą opieką i troską osoby słabsze, zapewniając im przypadku zgwałcenia, ochronę prawną.\nA co z oskarżonym? Osoba oskarżona o zgwałcenie nie była jednak pozbawiona prawa do obrony, mogła przedstawiać świadków na potwierdzenie swej niewinności i posiadanie tzw. alibi. Jeżeli oskarżony przedstawił przynajmniej dwóch świadków na swoją obronę, strona oskarżająca nie mogła wtedy powoływać się na fakt, iż gwałt miał miejsce w „polu”. Warto zauważyć, że zeznania świadków według Prawa Mojżeszowego odgrywały nadrzędną rolę w procesie sądowym, zwłaszcza w przypadkach, gdy oskarżonemu groził najwyższy wymiar kary – śmierć.\nStosowanie norm wynikających z w/w przepisów zwartych w Księdze Powtórzonego Prawa nie ma odniesienia do współcześnie pojętej pedofilii. Według przyjętej definicji (za Wikipedią), pedofilia to stan, w którym jedynym lub preferowanym sposobem osiągania satysfakcji seksualnej jest kontakt z dziećmi w okresie przedpokwitaniowym lub wczesnej fazie pokwitania. Granicą dzieciństwa jest granica biologiczna, wyznaczona przez zmiany wyglądu związane z dojrzewaniem. Dziecko, z punktu widzenia biologii, to osoba w wieku przedpokwitaniowym – taka, u której nie pojawiły się jeszcze oznaki dojrzewania. Preferowanym przez pedofila obiektem pożądania jest właśnie dziecko przed okresem dojrzewania. Czynnikiem decydującym jest brak wtórnych (drugorzędowych, a według innej klasyfikacji trzeciorzędowych) cech płciowych (przede wszystkim owłosienia łonowego), a nie konkretny wiek. W opisanych przypadkach, o których mowa w Księdze Powtórzonego Prawa 22:25-27 mamy do czynienia z dziewczyną zaręczoną a nie dzieckiem, które nie osiągnęło dojrzałości płciowej i nie jest gotowe do wydawania potomstwa. Należy podkreślić, iż w starożytnym Izraelu, płodność i gotowość do wydawania na świat dzieci odgrywały olbrzymią rolę a kwestię posiadania licznego potomstwa traktowano jak nakaz (Rdz. 47:27, Wj. 1:7). Zrozumiałe jest więc dlaczego Izraelici w tak młodym dla nas wieku, byli gotowi zawierać małżeństwa. Oczywiście nikt nie zdecydowałby się zaręczyć z osobą, która nie była dojrzała płciowo, więc jakiekolwiek argumenty, iż w Izraelu przyzwalano na pedofilię są nieuprawnione, zwłaszcza że nie ma na to żadnych dowodów. Należy także dodać, iż ówczesne społeczeństwo doskonale rozumiało zasady dotyczące moralności płciowej.\nWedług zasad prawa (Lex retro non agit lub lex prospicit non respicit ) nie można stosować norm obecnie obowiązujących w stosunku do spraw, które miały miejsce przed ich wprowadzeniem, stąd też próba kwestionowania niektórych faktów opisanych w Biblii przez pryzmat prawa obowiązującego obecnie w danym kraju jest nieuzasadniona.\nPrawo Mojżeszowe zawierało ok. 600 przepisów i było wystarczające w owych czasach, by regulować stosunki między człowiekiem i Bogiem oraz między ludźmi. Nie istniała konieczność korzystania z usług radców prawnych czy adwokatów, gdyż Prawo było przejrzyste i zrozumiałe, stąd też takie zawody nie funkcjonowały w narodzie izraelskim. Dziś sprawa wygląda zdecydowanie inaczej, prawo jest tak obszerne i mało zrozumiałe dla przeciętnego człowieka, że nietrudno o pomyłkę, zwłaszcza że jego interpretacja nie podlega żadnej kontroli i może być dowolnie przez sąd oceniana i przyjmowana. Stan obecnego prawa wynika z faktu, iż ludzkość z wieku na wiek traci doskonałość, także tę moralną, jaka miała miejsce na początku w Edenie. Wiele kwestii, które niegdyś były jednoznacznie oceniane, dziś wymagają czasu i wielu zabiegów prawnych, by na przykład osoba niewinnie oskarżona mogła dochodzić swojej sprawiedliwości. Obecnie bada się dowody, wszelkie ślady, by wykluczyć czyjąś winę z użyciem nowoczesnej techniki i środków, co w czasach narodu Izraelskiego było oczywiście niemożliwe i niepotrzebne, gdyż ówczesne społeczeństwo będąc bliżej doskonałości niż obecne, nie uciekało się do sprytnych i oszukańczych metod uniknięcia kary, powszechnie znanych współczesnemu człowiekowi.\nPoniżej również nowa i zrewidowana wersja artykułu w wersji pdf:


14-latek utopił się w jeziorze Otomińskim; Otomin, Otomińskie, jezioro, utopił się, topielec Gdańsk, Gdynia, Sopot\n14-latek utopił się w jeziorze Otomińskim\n10 maja 2012 (artykuł sprzed 5 lat) (182 opinie) autor: piw\nCiało nastolatka znaleźli policyjni nurkowie. fot. Łukasz Unterschuetz/Trojmiasto.pl\nW czwartek przed południem policyjni nurkowie znaleźli ciało 14-latka, który w środę wieczorem próbował przepłynąć wpław jezioro Otomińskie i zaginął.\n14-latek był jedną z sześciu osób, które w środę urządziły sobie piknik nad jeziorem. Towarzyszyło mu czterech kolegów i koleżanka. Wszyscy w wieku od 13 do 18 lat. Rozstawili na brzegu jeziora namiot. W pewnym momencie, chwilę po godz. 18, trzech chłopców wpadło na pomysł, aby przepłynąć wpław zatokę jeziora.\n- W połowie drogi jeden z nich zaczął tracić siły. Dwaj pozostali próbowali mu pomóc i dopłynąć z nim do brzegu. Niestety, kiedy jeden z nich zaczął iść na dno razem z tonącym, musieli ratować się sami. Wszyscy byli trzeźwi - mówi asp. Robert Nowicki z Komendy Wojewódzkiej Policji w Gdańsku.\nWczoraj 14-latka szukano do godz. 22. Na noc poszukiwania wstrzymano, powrócono do nich dziś rano.\nza wcześnie na kąpiel jeszcze\nTemperatura madrugorzedne znaczenie (2)\nBrak wyobraźni - to ma znaczenie pierwszorzędne.\nPływam często i zawsze mam ze sobą "pamelkę" i informuję kogoś. Zresztą samotnie pokonuję jeziora, które znam. Na nowych staram się o asekurację z łódki lub roweru wodnego.\nBrak powyższego lub słaba dyspozycja danego dnia - nie płynę.\nDokładnie, pływam w tym jeziorze od lat i zawsze mam przy sobie bojkę. Kosztuje grosze, a może uratować życie...\nWyrazy wspólczucia Rodzicom i Bliskim!\nludzie trochę mniej głupich komentarzy...uszanujcie cudzą tragedię...\nKijanka ja mam tak samo\ntylko nie pływam po trzeźwemu, bo się boje. Walnę te 10 piwek i jak młody bóg wskakuje do wody. Alkohol dodaje mi skrzydeł (takich do pływania) i chyba wpływa na lepszą wyporność (ma większą gęstość od wody więc będzie się unosił na powierzchni!). Nie ma to jak popływać kompletnie na bani.\nMogli przynajmniej kamizelki założyć.\nprubowales kiedykolwiek plywac w kapoku? jest to praktycznie nie mozliwe....\nMożliwe - delfinkiem ;]\nNigdy nie pływałem, stad ta wypowiedź, ale przyszło mi na myśl. Na pewno by w tym nie utonęli.\naha i jeszcze jedno, Chuck Norris pływa bez problemu, w kapoku. Reszta prÓbuje.\nDZIECIOM BRAKUJE WYOBRAŹNI !!!!!! (5)\nPilnujcie dzieci nad wodą i morzem !!!!!!!\nnad wodą i morzem??? (3)\nA morze to nie woda???\nco do naszego "morza" to mam wątpliwości...\nnasze morze to melasa\nPilnujcie- ok, ale nastolatek potrafi być uparty i się nie posłuchać\newentualnie by trzeba :\nwiedzieć, że ma akurat taki pomysł\nwynajać ratownika, by płynął razem z nim\nale nie każdego na to stać\ntrzymaj się stary ... ;(\nTrzeba współczuć rodzicom, a nie się kłócić\nTo dobrzy, kochajacy swoje dzieci, ale nie da się tak nastolatkowi każdemu wszystko wytłumaczyć\nci wszyscy, którzy tak się mądrzą na forum, nie maja pojęcia o wychowaniu dzieci\nwychowałem sie z nim razem na podwórku\nJasik był fajny\nwidziałam tą akcję poszukiwawczą dziś :((( tragedia i rozpacz. (22)\nNajstraszniejsze jest to że ojciec cały czas był podczas poszukiwań dna jeziora i modlił się ((( z nadzieją... a jak znaleziono zwłoki tego małego to wpadł w taki szał że złapał siekierę i ganiał ludzi przy brzegu... masakra... dobrze że policja wezwała karetkę psychiatryczną i do czasu przyjazdu go uspokajała :((( RIP\ni po co kretynko piszesz takie rzeczy\nfajnie tak upubliczniać czyjąś tragedię nie?\nzapal jeszcze netową "świeczkę"\noby ciebie coś takiego nie spotkało bo kto wie co by o tobie napisali\nŚwieczki nie widzę, ale już jakis debil wklepał trzy litery z angielskiego (5)\nco za parchy tu piszą\nZ angielskiego powiadasz...\nZ łaciny, donko, z łaciny. (3)\nRIP to requiescat in pace.\nAlbo Rest in Peace (2)\nChcesz się kłócić? (1)\nMoże jeszcze powiesz, że najpierw było po angielsku, a potem po łacinie? Troglodyta.\nizuniu, a masz juz słit focie na fejsika? (1)\njak ja nie cierpie tępych bab\nCo ty za głupoty ludziom żenisz jaka karetka psychiatryczna !!!!!!!! nie ma czegoś takiego\na Gregor Trans to co?\noni zawożą ludzi na Srebrzysko\nmasz coś z deklem i to zdrowo popier...pod beretem.\nPamiętam, że kiedyś przy innej tragedii dopisywałaś podobne schematy, zapamiętaj Pan Bóg nierychliwy ale sprawiedliwy!\nA niby skąd wziął siekierę??\nto choroba, nazywa się mitomania\nuszanuj tragedię drugiej osoby (2)\npiszesz niczym Fakt czy inny Super Express :((( co za mało rozgarnięta baba, aż mi wstyd! w dodatku imienniczka :[\nten człowiek stracił dziecko - rozumiesz?? ludzie różnie mogą reagować na osobistą tragedię, nie ma potrzeby o tym pisać postronnym osobom\ntrochę więcej zwykłego taktu\njeśli jego reakcją na swoją tragedię jest możliwość doprowadzenia do drugiej tragedi (1)\nto powinno się go zamknąć do wariatkowa dożywotnio\nco najmniej lekkie przegięcie\nnie ma karetek psychiatrycznych jpdl -,-\nmoze i nie ma karetek psychiatrycznych, ale inteligentni wiedza o co chodzi\nuważam, że takie obserwacje powinnaś zachować dla siebie a nie dzielić sie nimi z czytelnikami.\nwariat biega z siekierą za ludźmi,ale my zachowajmy to dla siebie ?\ntrzeba ostrzec innych że psychol grasuje w okolicy\njest gdzieś film na necie\nnagrał ktoś ?\nnie chcieli czekac do swietego jana kszciciela (6)\ni tak ich pokaralo\nto juz kolejne ostrzezenie\ntak samo jak ty nie poczekales na zakonczenie edukacji w podstawowce\nNie krzciciela tylko trzciciela. (2)\nnastepny inteligent (1)\nwidać ty też masz problemy z głową skoro nie widzisz że on to napisał specjalnie\nty durny człowieku\nMam nadzieję, że nie pili alkoholu lub (3)\nmam nadzieje ze nastepnym razem nauczysz sie czytac cos wiecej niz tytul\n"byli trzeźwi" (1)\nA co to ma do rzeczy? Czy picie alkoholu czyni nas gorszymi ludźmi? Pijący alkohol zasługuje na śmierć? Czy gdyby był pijany to nie byłoby sprawy? Właśnie nie, pijany sobie zawsze poradzi. Nigdy nie widziałem, żeby ktoś pijany się utopił.\nmoże nie widziałeś, może faktycznie pijany ma zawsze więcej szczęścia, ale\nstatystycznie rzecz ujmując pijani (ew. wskazujący na spożycie) częściej się topią choć przyznać należy, iż szok termiczny i kurcze są częstą przyczyną utonięć\nDlaczego rodzice nie pilnują swoich dzieci?? Jak to jest możliwe, że (12)\npo 22 na osieldu widuję małolatów włóczacych się bez celu? Rodzice wolą biegać za kasą.\no godz. 22 biegają za kasą? (1)\nnie w każdej sytuacji warto powtarzać niemądre banały\nTak to niestety jest jak ludzie o mentalności dresów mają dzieci\nZE W 21 WIEKU NIE TRZEBA INTERESOWAC SIE CO WŁASNE DZIECKO ROBI?\nhee latem ja kiedys tez latałam po osiedlu nawet do 23 i rózne rzeczy sie wyprawiało ale sie zylo....i nadal sie żyje...kazdy nastolatek musi cos odwalic ze znajomymi no normalka tylko trzeba pewe rzeczy robic z głową....fakt teraz woda jest jeszcze za zimna na pływanie szkoda dzieciaka...a pozatym jezioro otomińskie nie jest zbyt czyste tak jak kiedyś...\nSerio w wieku 14 lat wszędzie chodziłeś z mamą i miałeś areszt domowy od 22?\nto był 14 latek, poszedł ze znajomymi nad jezioro. serio uważasz że 14 letnie "dzieci" powinny wszędzie chodzić z rodzicami?\nZa kasą? Racze\_j korzystają, że chata wolna i się rżną.\npo necie krazy krotka historia urodzonych w 80-tych latach naszych zabaw,swiata w jakim zylismy itd. wiec nie marudz skoro ja majac 15/16 lat juz na calonocne imprezy biegalem regularnie i jakos zyje to czemu dzieciak majacy 14 lat nie mialby o 22:00 spotkac sie ze znajomymi nad jeziorem bez alko itp.\nSwoja droga jak w wieku 14 lat wszedzie z rodzicami laziles to tylko zostaje wspolczuc straconego dziecinstwa.\nKazdy szalal za mlodu i coz jedni wyszli bez szwanku innym sie nie udalo takie zycie dzisiaj zyjesz jutro gnijesz.\ntez mialem troche swobody a moje dziecinstwo przypada na koniec 80 i poczatek 90. jak mama kazala wrocic o 20 to sie wracalo o 22 i mowilo ze "przeciez pod blokiem bylem, na klatce siedzialem". niestety temu gosciowi sie nie udalo, ale jak sobie przypomne co ja robilem i ile razy nam sie udalo to az mnie ciarki przechodza. pamietacie tych kolesi co ich zasypalo jak sobie zrobili jaskinie w skarpie na starym "poligonie" za centrum handlowym na chelmie? tez tam mialem isc. to akurat bylo mega niemadre ale fantazja 12 latka ...\nile to razy sie pochlastalo drutem kolczastym, jakis pies pogryzl, spadlo sie z pietra na budowie.\njakby mi tego zabronili to bym nie pamietal dziecinstwa, bo wlasnie takie "atrakcje" zapadaly w pamiec najbardziej. i jak kolega powiedzial, jednym sie udalo innym nie. to przykre ale z powodu paru wypadkow zabronic dizeciaom wszystkiego?\nOn nie płynał o 22 -czytaj ze zrozumieniem\nMasz nastoletnie dzieci ?\nto je upilnuj\nbez patologii, przy kontroli i dobrym kontakcie rodzic-dziecko, gdy znasz rówieśników -kolegów, ich rodziców,\ndziecko moze wpaść na pomysł ze twojego upilnowania\noni byli w dzień na tym pikniku a nie w nocy\nBardzo przykro :( (2)\nWyrazy wspólczucia Rodzicom i Bliskim :( Brak słów .....\nokropna tragedia stracic ukochane dziecko... :(\nJasne, napisz jeszcze "RIP"\nna pewno rodzice to przeczytają i od razy poczują się lepiej.\nJak ja nie cierpię tępych bab\nPływajcie w dal z bananem uwiązanym na lince do pasa. (2)\nTrochę dodatkowej wyporności pomoże gdy złapie skurcz.\nBanan może być (1)\nale ja polecam pływać z garściami pełnymi agrestu. Może on okazać się bezużyteczny na środku jeziora, ale za to jest pyszny.\nDmuchany banan sensei....\nMoże i trzeźwi byli, ale rozumu za grosz nie mieli !!!!! Ludzie myślcie, nie popisujcie się, bo nie warto!!! Współczuję rodzinie...\ni do kogo sie drzesz? on juz nie uslyszy twego karcaxcego glosu i nie zobaczy palca skierowanego w jego kierunku,mlodosc to mlodosc jednym sie uda innym no coz i nic na to nie poradzi.


Produkty biobójcze zostaną na rynku do końca ważności pozwoleń „szybkiej ścieżki” - Artykuły - Biotechnologia.pl - łączymy wszystkie strony biobiznesu\nochrona środowiska dezynfekcja urpl pzpk prawo kosmetyczne produkty biobójcze szybka ścieżka\nRedakcja portalu, 05.07.2021 , Tagi: ochrona środowiska, dezynfekcja, urpl, pzpk, prawo kosmetyczne, produkty biobójcze, szybka ścieżka\nDla firm oznaczało to, że w zaledwie tydzień muszą wyprzedać stoki magazynowe, przygotowane już do wprowadzenia na rynek, zgodnie z pozwoleniem wydanym w „szybkiej ścieżce”. Na decyzję szybko zareagował Polski Związek Przemysłu Kosmetycznego, który wypracował z Urzędem rozwiązanie korzystne dla branży. – Po komunikacie prezesa URPL rozdzwoniły się w naszym biurze telefony. Tydzień to zbyt krótki czas, aby firmy mogły wyprzedać zapasy magazynowe już wytworzonych produktów. Plany produkcyjne również uniemożliwiały natychmiastowe wstrzymanie produkcji czy zużycie zakupionych na ten cel surowców. W naszej branży harmonogramów produkcji, sprzedaży czy zakupów nie zmienia się z dnia na dzień. Dlatego poprosiliśmy Urząd o utrzymanie możliwości wprowadzania do obrotu produktów biobójczych, na które zostało wydane pozwolenie w trybie art. 55 ust. 1 rozporządzenia nr 528/2012, do upływu terminu ważności tych pozwoleń. Zwróciliśmy uwagę na fakt, że konieczność utylizacji produktów i etykiet wygeneruje także nieuzasadnione koszty środowiskowe – podsumowuje działania związku Blanka Chmurzyńska-Brown, dyrektor generalna PZPK.\nKosmetyczniPL zwracali uwagę, że zablokowanie możliwości wyprzedania stoków magazynowych i dalszej produkcji do momentu upływu ważności pozwoleń, prawidłowo wydanych przed 1 czerwca 2021 r., wydaje się działaniem wbrew jednej z podstawowych zasad demokratycznego państwa prawa – „Prawo nie działa wstecz”. Według tej zasady nie powinno mieć miejsca tworzenie i stosowanie prawa, które odnosi się do zdarzeń prawnych, mających miejsce przed jego wejściem w życie. W tym przypadku pozwolenia na udostępnianie na rynku produktów biobójczych do dezynfekcji, prawidłowo wydane przed 1 czerwca 2021 r., powinny być realizowane do momentu upływu ich ważności. – Przedsiębiorcy zostali postawieni przed koniecznością utylizacji produktów, etykiet oraz surowców, mimo że nadal posiadają ważne pozwolenie na udostępnianie na rynku produktów, wydane przed 1 czerwca 2021 r. Taka sytuacja była krzywdząca przede wszystkim dla tych przedsiębiorstw, które takie pozwolenie otrzymały dopiero w ostatnim miesiącu (tj. w maju 2021 r.) wydawania pozwoleń – dodaje Chmurzyńska-Brown.\nURPL skonsultował postulaty Związku z prawnikami i przychylił się do prośby branży. Dzięki temu firmy będą mogły wprowadzać na rynek produkty biobójcze do dezynfekcji do końca ważności pozwoleń wydanych w procedurze tzw. „szybkiej ścieżki”. O samo pozwolenie w tej procedurze nie będzie się już jednak można starać, bo poprawa sytuacji pandemicznej w Polsce nie daje powodów do dalszego jej stosowania. Produkty wprowadzone na rynek do 1 czerwca 2021 r. mogą pozostać na rynku do upływu terminu ważności produktów, określonego na etykiecie. O terminie pozostania na rynku produktów wprowadzonych po 1 czerwca 2021 r. zadecyduje natomiast Główny Inspektorat Sanitarny, organ nadzoru rynku.


ᐅ JBL Club One - Ceny, opinie, dane techniczne | VideoTesty.pl\nJBL Club One to nowoczesne słuchawki, które generują dźwięk wysokiej jakości. Model ten jest następującego typu: nauszne. Pasmo przenoszenia rozpoczyna się od pułapu 20 Hz. Impedancja wynosi dokładnie 32 Ω om. 378 g g to waga tego sprzętu. Maksymalne pasmo przenoszenia osiąga poziom: 20000 kHz. JBL Club One mogą mieć całkiem szerokie zastosowanie.\nJBL Club One - Kup na Raty - RRSO 0%\nInformacje dodatkowe: czas ładowania do 2h\nKod Producenta: CLUB ONE BT CZARNE\nCena JBL Club One\nOPIS JBL Club One\nJBL Club One to bardzo ciekawy sprzęt audio o dobrej specyfikacji. CLUB ONE BT CZARNE to kod producenta. Kod EAN tego produktu: 6925281967603. Słuchawki muszą być przede wszystkim wygodne i dobrze grać, ale jeżeli ich wygląd ma dla Was znaczenie, to poznajcie kolorystykę omawianego modelu: czarny. Istotną informacją jest ta o typie słuchawek: nauszne. Minimalne pasmo przenoszenia osiąga poziom 20 Hz. 20000 kHz to maksymalne pasmo przenoszenia słuchawek. Impedancja wynosi 32 Ω om. JBL Club One cechują się atrakcyjnym stosunkiem ceny do jakości. Jeżeli słuchawki mają także służyć do rozmowy ze znajomymi, to warto sprawdzić czy posiadają udogodnienie w postaci aktywnej redukcji szumów z otoczenia: nie. Czy konstrukcja słuchawek jest składana: tak. Produkt waży dokładnie 378 g g. W komplecie ze słuchawkami otrzymujemy także następujące akcesoria i dodatki: instrukcja obsługi, przewód audio, przewód USB, przewód z mikrofonem. JBL to firma odpowiedzialna za stworzenie tego sprzętu. Według producenta, przeznaczeniem tych słuchawek jest głównie: smartfon. Regulacja głośności: tak. 40 mm mm to średnica przetwornika. JBL Club One gwarantują wysoki komfort użytkowania nawet podczas dłuższych maratonów z naszą ulubioną muzyką.\nInstrukcja obsługi do JBL Club One\nSpecyfikacja JBL Club One\nRodzaj Club One\nInformacje dodatkowe czas ładowania do 2h\nKod Producenta CLUB ONE BT CZARNE\nWyposażenie instrukcja obsługi, przewód audio, przewód USB, przewód z mikrofonem\nCiężar 378 g\nPOWIĄZANE PRODUKTY DO JBL Club One\nOceń JBL Club One\nGdzie kupić JBL Club One? Kup od godnych zaufania dostawców!


20 maja 2019r. dzieci z grup „Wiewióreczki”, „Misiaczki” i „Biedroneczki” pojechały na wycieczkę do kina w Lublinie.\nPrzedszkolaki obejrzały film pt. „Manu. Bądź sobą!”- animowaną komedię familijną o sympatycznym ptaszku, który przez całe dzieciństwo myślał, że jest mewą. To piękna i zabawna opowieść o tym, że naprawdę warto być sobą, różnice nie mają znaczenia, a wiara we własne siły może czynić cuda. Uśmiechnięte buzie dzieci były potwierdzeniem, iż bajka bardzo się podobała.\nDodatkową atrakcją była wizyta w Sali zabaw „Koziołek”. Dzieci radośnie spędziły czas wspinając się na różne przeszkody, zjeżdżając po zjeżdżalniach i kąpiąc się w basenie pełnym kolorowych piłeczek. Miały również do dyspozycji podłogę interaktywną oraz różnego rodzaju gry zręcznościowe.\nCelem naszej wycieczki była przede wszystkim integracja rówieśniczych grup, rozwijanie motoryki dużej i małej oraz stworzenie możliwości radosnego spędzenia czasu. Ponadto dzieci poznały zasady właściwego zachowania podczas pobytu w miejscach publicznych.\nPo przedniej zabawie i udanym seansie wszyscy w doskonałych nastrojach wróciliśmy do przedszkola.


miniwycieczki: Opuszczone miejsca wschodniego Mazowsza, część 1\nNa początku maja wybrałam się na objazd wschodniego Mazowsza, tym razem głównie pod kątem opuszczonych wiejskich chatek. Teren okazał się zaskakująco trudny. Zdawałoby się, że wschodnie Mazowsze, tereny blisko Podlasia to samograj. Tymczasem w tym dniu nieźle się najeździłam, zanim coś znalazłam i przez cały dzień zrobiłam tylko trzy obiekty, w tym dwa większe - za to fajne. Jednym z powodów może być to, że sporo miejsc okazało się terenami typowo letniskowymi, zwłaszcza bliżej Wyszkowa i Kamieńczyka. Całe wsie składały się tam z mniejszych lub większych domów letniskowych i działek grodzonych siatką. Ale można było też znaleźć miejsca zupełnie naturalne.\nDom z okularkami zauważyłam z samochodu z dala od drogi, za polem. Przeszłam miedzą i okazało się, że jednak obiekt stoi przy innej, niewidocznej stamtąd wąskiej jezdni. Ale był zarośnięty i weszłam powoli na podwórko.\nTam wątpliwości zostały rozwiane - powybijane szyby, bałagan.\nZobaczyłam klasyczne wnętrze opuszczonego domu. Tapety, święte obrazy, piec, kredensik, makatka na ścianie. Gdy przyjrzałam się bliżej, znalazłam na podłodze stare zdjęcia rodzinne.\nNa łóżku leżał znicz. Czasem spotyka się je też przed wejściem do opuszczonego domu. Pewnie sąsiedzi lub rodzina palą znicze po śmierci właścicieli.\nGdy się przyjrzeć, widać, że to zdjęcie przedstawia pogrzeb małego dziecka. Przed otwartą trumienką klęczy chyba inne dziecko, chłopiec?\nTo nie pocztówka, tylko normalne zdjęcie papieża, jeśli wierzyć napisowi na odwrocie:\nW kolejnej izbie - lustro, szafa, pocztówka od rodziny z Australii, wiewiórka grozy.\nW ostatnim pomieszczeniu leżał na stole chyba najbardziej oryginalny fant - bardzo małe, plastikowe okularki.\nDom z połamaną figurą stał pośrodku wsi, tuż obok zamieszkałych domów. Najpierw nie miałam pewności, czy jest opuszczony.\nWeszłam ostrożnie na podwórko, a tam tył budynku kompletnie rozwalony, brakuje części ścian. Pierwsze pomieszczenie - zupełna demolka, ale i piękny, drewniany rzeźbiony kredens w zielonkawym, więc nietypowym (jak na ten rodzaj mebla w opuszczonych chatach) kolorze.\nW drugim pomieszczeniu też wszystko rozwalone. Zajrzałam więc do innej części budynku, nie spodziewając się dobrze zachowanego pomieszczenia, a tam:\nDom należy do spotykanego dosyć często typu "jedna połowa wybebeszona-druga świetnie zachowana". Nie wiem, z czego to wynika, ale takie domki regularnie się pojawiają na mojej wiesiexowej drodze. Jedna izba ma pozrywane podłogi i jest w niej pusto lub wszystko zostało zniszczone, a druga nagle wygląda, jakby dopiero co ktoś stamtąd wyszedł. Może po prostu te "gorsze połowy" zostały wcześniej "zbadane" przez szabrowników, a może były dłużej opuszczone. Trudno powiedzieć.\nGdy weszłam do drugiego pokoju, zdziwiłam się jeszcze bardziej. Kolejne kurtki, nietypowy mebelek z różnymi kryształami i budzikiem, następne obrazy. A na stole najlepsze - duża, znajdowana już przeze mnie w opuszczonych domach figura Matki Boskiej, tym razem połamana, bez głowy, leżącej zresztą obok. Został po niej ostry odłamek. Na stole była też druga, mała Maryjka.\nW jednym rogu, zamiast tapety, było to;>\nPod obrazami, obok wiszących kurtek, wciąż stoją buty:\nDom matematyczny znalazłam jako pierwszy. Stał przy krętej, gruntowej drodze przez wieś. Był osamotniony w tym rejonie - wszędzie wokół same zamieszkałe domy i to raczej takie letniskowe. Na pierwszy rzut oka - raczej pusty, bo widać przez niego na wylot.\nNa drugi rzut oka - jeszcze bardziej pusty. Gdy weszłam do środka, zastanawiałam się nawet, czy to nie jakaś dawna stodoła. Ale nie, po prostu podłogi były pozrywane, wszystko wybebeszone. Pozostawało dokładne przyjrzenie się piaszczystej podłodze bez desek. No i coś jednak przetrwało to bebeszenie - zwłaszcza podręcznik arytmetyki, chyba z lat 60-tych. Jak dla mnie piękna książka, ładniejsza od współczesnych podręczników.\nTrochę innych rzeczy, w tym "Pielgrzymi puszczy", a raczej ich kawałek:> Czyli książka o Indianach.\nNagle na podłodze - litera W:>\nPo drodze zerknęłam też na pałac w Starejwsi. Nie jest opuszczony, jest tam ośrodek konferencyjny, ale można wejść do parku. Już raz tam byłam. Wtedy, korzystając z jakiegoś konferencyjnego zamieszania, połaziłam nawet po wnętrzach.\nNa koniec - różne okoliczne bezdroża:\nAutor: Zofia Dąbrowska o 03:54\nPanoramaQueen. 30 maja 2015 09:21\n"papierza" - o, zgrozo... Podręcznik jest piękny.\nluknefilm 9 czerwca 2015 01:26\nZapraszam do powiatu sokolowskiego :)\nWiejskie Klimaty 19 września 2015 13:21\nJesteś świetna w tym co robisz. Zapraszam na mojego bloga gdzie też mam opuszczone domy ;)\nDorota Zapiór 27 kwietnia 2018 00:20\nTrzeba Ci przyznać ze talent fotograficzny to pikuś! Reszty trudno wymienić , same talenty.Pozwolę sobie udostepnić Twój blog na mojej stronie na fb.Kredensowy dom. Mogłabym tak siedzieć i patrzeć . Pozdrawiam Dorota.


Kaligrafia japońska. Trzy traktaty o drodze pisma - jedynie 31,92 zł w matras.pl\nPublikację stanowią przekłady trzech najbardziej reprezentatywnych traktatów o kaligrafii: Jubokushō (Komentarz na temat kaligrafii, 1352), Yakaku teikinshō (Sekretne nauki nocnego żurawia, XII w., uważany za pierwsze japońskie dzieło w całości poświęcone kaligrafii) oraz Saiyōshō (Uwagi na temat talentu, 1177). Przełożone traktaty zostały opatrzone bogatym komentarzem i ukazane w szerokim kontekś ... cie historyczno-kulturowym. W Kaligrafii japońskiej znajdują się: * Informacje o historii pisma i pisania w Japonii. * Historia sztuki kaligrafii w Japonii oraz jej miejsce w japońskim rozumieniu sztuki i estetyki. * Przykłady piśmiennictwa poświęconego kaligrafii przed powstaniem traktatów. * Informacje o autorach dzieł, ich odbiorcach, okolicznościach powstania, oddźwięku i późniejszym piśmiennictwie. * Wyjaśnienie pojęcia drogi w kulturze japońskiej i w sztukach tradycyjnych (kaligrafia, herbata, poezja i in.). Książka jest ukazaniem kaligrafii, czyli „drogi pisma” (shodō) nie tylko, jako formy pisarstwa a nawet sztuki, lecz przedstawienie filozoficznej i kulturowej tradycji, z których się ona wywodzi. To pierwsza tego typu książka dostępna w języku polskim. Czytaj dalej >> << Zwiń