Jesteś tutaj: Home Prace naszych uczniów Biedronkowe szaleństwo\nOpublikowano: sobota, 06, grudzień 2014 19:55\nczyli frywolna twórczość z biedronką w tle\nPewnego słonecznego dnia urodziła się biedronka Ania, która nie wiedziała jak wygląda biedronka.\nNastępnego dnia Ania zapytała ptaka Stasia jak wygląda biedronka.\nStaś powiedział, że chętnie jej pokaże.\nStaś zaprowadził Anię nad brzeg strumyczka i tam powiedział jej żeby spojrzała w wodę.\nBiedronka zobaczyła swoje odbicie.\nStaś powiedział jej, że biedronki wyglądają tak jak ona.\nAnia ucieszyła się, że jest biedronką.\nAutor: Antoni Dolata IIIc\n„Baśń o biedronce Bronce”.\nZa górami, za lasami, za siedmioma rzekami żyła sobie w małym ulu czerwona biedronka Bronka z trzema małymi kropkami. Niestety w okolicy nie było innych biedronek więc Bronka myślała, że jest pszczółką, ponieważ wychowały ją pszczoły. Od zawsze zastanawiała się, dlaczego różni się od innych pszczółek, które były czarno- żółte, a ona była czerwona.\nPewnego dnia na łące zobaczyła czerwone stworzenie. Zaciekawiona podleciała do tego zwierzątka i zapytała:\n- Kim jesteś czerwony przybyszu?\n-Jestem biedronką, tak jak Ty. Na imię mam Romka – odpowiedziało zaskoczone tym pytaniem zwierzątko. A następnie opowiedziało Bronce o tym jak żyją biedronki i zaprosiło ją na spotkanie z innymi przedstawicielami tego gatunku.\nBiedroneczki bardzo się zaprzyjaźniły i często się spotykały .\nautor: Kornelia Piasecka klasa IIIc\n“Biedronka co nie wiedziała jak wygląda”.\nByła kiedyś Biedronka o imieniu Marysia. Nie wiedziała jednak jak wygląda, ponieważ nie miała innych koleżanek, które były biedronkami. Pewnego upalnego dnia postanowiła wybrać się na piknik. Położyła się na trawie i tak odpoczywała w cieniu drzew. Słonko jednak tak mocno grzało, że biedronka postanowiła wziąć kąpiel w pobliskiej rzece. Kiedy podfrunęła bliżej ujrzała nagle swoje odbicie w tafli wody. Okazało się, że Marysia jest piękną czerwoną biedronką z czarnymi kropkami.\nautor: Asia Nowak IIIc\nIle skrzydeł ma biedronka?\nCzy poleci dziś do słonka?\nCzy ma minkę uśmiechniętą?\nCzy biedronki lubią latać po drzewach czy po kwiatach.\nJaki kolor ma biedronka?\nKażdy dobrze o tym wie, że biedronka w kropki jest.\nautor: Zuzanna Rochowska IIIc\n„Biedronka, która nie wiedziała jak wygląda”.\nPewnego słonecznego dnia ze swojego domku wyszła biedronka. Nie miała ona pojęcia jak wygląda. Nigdy się nad tym nie zastanawiała bo była bardzo zapracowana. Nadszedł dzień jej urodzin. Na przyjęcie do biedronki zjawili się jej przyjaciele. W prezencie przynieśli jej lusterko. Biedronka nie wiedziała co to jest. Mrówka powiedziała jej że to lusterko, w którym będzie mogła się zobaczyć. Prezent bardzo spodobał się biedronce. Od tego dnia biedronka codziennie przeglądała się w lusterku i podziwiała swój wygląd.\nOliwia Wojciechowska IIIc\nPewnego słonecznego dnia piękny, kolorowy motyl spotkał na liściu larwę. Larwa była szara, miała kolce i trzy duże odnóża. Motyl nie chciał się z nią bawić, bo nie miała skrzydeł, a poza tym była bardzo brzydka i ciągle jadła mszyce.\nPo pewnym czasie motyl przysiadł na kwiatku i zobaczył grubą larwę, która zmieniła się w żółtawą, nieruchomą grudkę – nimfę. Pomyślał, że jest brzydsza od larwy i pofrunął dalej.\nPo tygodniu od ostatniej wizyty, motyl zauważył, że z nimfy wydostaje się piękny owad. Ma on czerwone skrzydełka z czarnymi kropkami. Motyl rozpoznał koleżankę – to była biedronka siedmiokropka. Motyl dowiedział się, że biedronki są bardzo pożyteczne, gdyż żywią się szkodnikami roślin. Od tej chwili motyl zaprzyjaźnił się z biedronką. Motyl zapylał kwiatki, a biedronka zjadała mszyce.\nOwad zrozumiał, że tak jak brzydkie kaczątko zamienia się w łabędzia, tak z larwy powstaje piękny, kolorowy owad.\nautor: Magdalena Klupś IIIc\nMała biedronka mieszkała w lesie. Była jeszcze bardzo młoda i ciekawa świata. Najbardziej ciekawiło ją to, jak wyglądają biedronki. Postanowiła za wszelką cenę tego się tego dowiedzieć. Pewnego słonecznego dnia mała biedronka wybrała się na spacer po lesie. Spotkała mrówki i zapytała:\n-Kochane mróweczki, czy możecie mi powiedzieć, jak ja wyglądam ?\n-Jesteś gruba, brzydka i w kropki – odpowiedziały mrówki. Smutna biedroneczka poszła dalej. Spotkała żuczka, który zapytał: -Dlaczego jesteś taka smutna biedroneczko ?-Jestem gruba i brzydka- powiedziała biedronka.\n-Wcale nie jesteś brzydka. Masz ładne, czerwone skrzydełka, jesteś piękna i delikatna. Biedronka teraz już sama nie wiedziała, co o tym wszystkim myśleć.\nPewnego dnia spacerując, zauważyła pięknego, czerwonego, w czarne kropki owada . Zapytała:\n-Jestem biedronką tak jak ty.- Biedronka była zachwycona.\nautor: Antoni Kosmalski IIIc\n„O biedronce, która nie wiedziała, jak wygląda”.\nPewnego słonecznego dnia, na parapecie przysiadła czerwona w czarne kropki biedronka Gabrysia. Po chwili przyfrunęła mucha. Gabrysia zapytała ją o to jak wyglądają biedronki. Much odpowiedziała:- Jak to nie wiesz? Tak samo, jak ty.- Ale , jak ja wyglądam?- dopytywała Gabrysia. – Przecież jesteś biedronką, powinnaś wiedzieć, jak wyglądasz- odpowiedziała mucha. Następnie przyfrunął komar Stefan. Zapytał: - O co chodzi?- Nie wiem, jak wyglądam- odpowiedziała biedronka. Stefan poleciał z Gabrysią nad staw. Tam powiedział: - Spójrz w wodę, tak właśnie wyglądasz. Biedronka była zdziwiona, że posiada tak piękne kolory. Gdy rozwinęła swe skrzydła, była bardzo szczęśliwa i podziękowała Stefanowi, że ją przyprowadził nad staw. Do dzisiaj owad chwali się swoim pięknym wyglądem.\nSylwia Dominiak kl. IIIc\n„Biedronka, która nie wiedziała, jak wygląda”.\nPewnego słonecznego dnia biedronka obudziła się i zrozumiała, że nie wie, jak wygląda. Przyszedł na łąkę pewien chłopiec o imieniu Marek. Zobaczył owada i postanowił zabrać go do domu. Chłopiec zapytał mamy, czy może go zatrzymać, a mama się zgodziła. Kilka godzin opiekował się biedronką, ale po południu Marek musiał pójść na przyjęcie. Zostawił lustro na szafce. Zapomniał zamknąć terrarium, bo się spieszył. Biedronka pofrunęła zobaczyć ten dziwny przedmiot na szafce i wówczas ujrzała swoje obicie. Od tego momentu, biedronka już wie, jak wygląda.\nautor: Piotr Wielebinski kl. IIIc\nMała biedroneczka po gałązce chodziła\nGdy tak szła, nagle się przewróciła.\nNiestety kropeczki swoje, czarne pogubiła.\nSmutno biedronce z tego powodu\nSzuka ich szybciutko!- lecz słońce ją oślepia.\nKto pomoże małej biedronce,\nZnaleźć kropeczki czarne i lśniące?\nautor: Patryk Struczak kl. IIIc\nMała biedronka problem wciąż miała,\nbo nie wiedziała jak wyglądała.\nInnym owadom się przyglądała\ni ciągle o tym tylko myślała:\nCzy jestem duża? Czy jestem mała?\nCzy wszystkim będę się podobała?\nA gdy nad strumyk raz przyleciała\ni swe odbicie w wodzie ujrzała,\nuradowana głośno krzyczała:\nJa jestem piękna! Ja jestem mała!\nOdtąd biedronka problemu nie miała,\nbo już wiedziała jak wyglądała.\nautor: Nikola Gano kl. IIIc\nSłońca blask rozświetla łąki,\nte, na których są biedronki.\nCała jest tam ich gromada,\nUciekają, kiedy pada.\nPodczas tej szybkiej ucieczki\nJedna zgubiła kropeczki.\nI szukają zrozpaczone\nPięciu kropek, jak szalone.\nWszystkie biedroneczki szukały kropeczki,\nAle nie znalazły ani ołóweczki.\nDeszczyk przestał padać,\nZniknął deszcz ponury.\nNe biedronkę spadły kropki\nJak deszcz z chmury.\nMimo, że wróciły,\nNazwały Biedronkę śmiesznie, bo… Kropeczka.\nautor: Kamil Frąckowiak IIIc\nKonie mają w życiu niezbyt dużo radości\nbo choć są karmione nie mają wolności.\nPracy się nie boją, pracują wytrwale\ni za to są przez ludzi bardzo mocno kochane.\nNa zielonej łące, tuż koło strumienia\nbiega para koni w słonecznych promieniach .\nA mały źrebaczek przygląda się bacznie\njak jego rodzice skubią trawkę smacznie.\nautor: Zofia Trąbała kl. IIIc\n“Historia dwóch braci”\nPewnego ciepłego dnia dwóch braci grało w piłkę nożną. W pewnym momencie spojrzeli w górę i zobaczyli spadający samolot, z którego unosił się dym. Po chwili wyskoczył z niego prosto do rzeki pies. Ciekawe dzieci pobiegły szukać zwierzaka. Udało im się wyciągnąć pieska z wody .Bracia postanowili zabrać go do domu. Tam go wysuszyły i dały mu jeść. Wówczas zwierzak podziękował chłopcom za uratowanie.Bracia zdziwili się, że pies potrafi mówić. Okazało się, że zwierzę pochodzi z innej planet. Chłopcy przygarnęli wyjątkowego pieska i nadali mu imię Alex. Od tego czasu piesek jest ich wiernym przyjacielem.\nautor: Cezary Kenig kl. IIIc\n"Kapitan Bil Czarne Oko zdobywa CZARNEGO PAJĄKA".\nDawno temu żył sobie Bil. Urodził się na Karaibach. Marzył o tym, że jak dorośnie, zostanie piratem. Pierwszy raz widział prawdziwego pirata kiedy miał 10 lat. Jak miał 20 lat sam został piratem. Od tego czasu też zmienił imię: teraz nazywa się kapitan Bil Czarne Oko. Pojechał na Barbudę szukać piratów do swojej przyszłej załogi. Znalazł czterdziestu ludzi. Ale był też mały problem: on i jego załoga nie mieli statku. Na szczęście Bil Czarne Oko już upatrzył sobie statek, który nazywał się CZARNY PAJĄK. -Tolko jak go zdobyć? - pomyślał. Rano miał już plan. Jednak było jedno ALE. Bil nie wiedział, gdzie znajduje się ten statek. Bil Czarne Oko wypytywał piratów siedem dni. I nic. Siódmego dnia znalazł dawnego pirata, który służył na CZARNYM PAJĄKU. A on tak dziwnie rzekł: - CZARNY PAJĄK przy brzegu Barbudy w liściach jest ukryty. I nic więcej już nie powiedział. Bil Czarne Oko natychmiast zarządził obchód dookoła Barbudy. Piraci szli i szli i nic nie znaleźli. Nagle wyłonił się przed nimi CZARNY PAJĄK. W tej chwili Bil Czarne Oko tak powiedział: – Na trzy do ataku. I zaczął liczyć: 1 2 3. - Do ataku !!!! Zaskoczeni piraci z Czarnego Pająka zaczęli się bronić, ale przegrali. Wszyscy zginęli. -HURRA! CZARNY PAJĄK JEST NASZ!!!! Bil Czarne Oko krzyknął: - Kotwica w górę!\n"Pierwszy wróg Bila"\nPo tym jak Bil Czarne Oko przejął CZARNEGO PAJĄKA, stał się postrachem wód i oceanów. Bil, jak każdy pirat, miał swoich wrogów. A byli nimi Francuzi. Jak to się stało, za chwilę opowiem. Zaczęło się od tego, że Francuzi wysłali list do Bila, który brzmiał tak:\n-Piracie Bilu! Chcielibyśmy, żebyś został korsarzem.\n(Korsarz to ktoś, kto jest też piratem, ale w służbie króla).\nJednak Bil Czarne Oko chciał być TYLKO piratem.I on napisał list.\n- Nie, dziękuję. Wolę być piratem.\nFrancuzów to strasznie zezłościło, więc kapitan floty, który się nazywał Robert, miał nasłać na Bila okręty. Jednak wysłali za mało okrętów. CZARNY PAJĄK wszystkie je pozatapiał. To jeszcze bardziej rozzłościło Francuzów. Więc Robert miał wysłać najlepszy okręt francuski, czyli SKORPIONA. Na SKORPIONIE miał płynąć sam kapitan floty Robert z załogą stu marynarzy. Robert kazał przygotować SKORPIONA do odpłynięcia oraz swoją szablę. Przygotowywali się jedną godzinę. Po godzinie wypłynęli na bitwę.\n"SKORPION kontra CZARNY PAJĄK"\nSkorpion płynął przed siebie. Lecz Bil Czarne Oko przeczuł zamiary Francuzów. Kazał więc załadować armaty. Nagle SKORPION zobaczył CZARNEGO PAJĄKA. Bil Czarne Oko też zobaczył SKORPIONA i rozkazał przygotować się do bitwy. Po chwili rozległy się strzały. Piraci zaczęli się zbliżać. Kapitan Robert kazał przestać. A marynarze SKORPIONA pytali dlaczego. I nagle rozległo się wielkie: BUM BUM BUM BUM BUM !!!!!!!!!!!! To piraci z CZARNEGO PAJĄKA wystrzelili kolejną salwę . Robert nie chciał już walczyć. I dał taki rozkaz.- Nie mamy już prochu! Musimy zawrócić !!!\nNagle od horyzontu nadpłynęły dwa statki francuskie z odsieczą. Teraz piraci mieli mały problem, bo z jednego statku zrobiły się trzy. Bil krzyknął. - Więcej prochu! Niestety, jeden z marynarzy zawołał:- Nie mamy już kul, musimy się poddać!! Bil Czarne Oko ze smutkiem to potwierdził. Glośno krzyknął:- Dajcie mi tu gołębia pocztowego! Bil tak napisał :„Z wielkim smutkiem musimy się poddać. Bil Czarne Oko i załoga”.Kapitan wypuścił gołębia, który poleciał na SKORPIONA.\nautor: Tomek Listwoń 3c


Buty piłkarskie Nike Mercurial Vapor 13 Academy TF JUNIOR AT8145 801 - Sklep piłkarski NO10.pl\nKod towaru: B14233\nButy piłkarskie dla dzieci Nike przeznaczone do rozgrywek na orlikach oferują większą prędkość, doskonałe czucie piłki i długotrwały komfort. Model utrzymany w pomarańczowo-białej kolorystyce jest przeznaczony dla młodych piłkarzy, którzy wyróżniają się stylem gry i doprecyzowanymi podaniami. Nowy format logo Nike dodaje wymownego charakteru i dynamiki całej sylwetce. Syntetyczna cholewka oferuje zapewnienie długotrwałego komfortu. Wzmocniony zapiętek gwarantuje większą stabilizację, a wkładka wspiera nisko profilową amortyzację. Znaczący wpływ na przyczepność do podłoża ma podeszwa zewnętrzna z gumowymi kołeczkami. Buty na sztuczną trawę dla dzieci z kolekcji Daybreak to wybór spełniający liczne wymagania. Profesjonalnym zawodnikiem grającym w butach z linii Mercurial jest Cristiano Ronaldo.\nKod EAN 194494154759\nSymbol AT8145 801


Szybkie w wykonaniu potrawy | szybkikes.pl\nHome » Dania na wynos » Szybkie w wykonaniu potrawy\nCzym jest Twitter Dokładnie\nW ciągu ostatniego półtora roku, wydaje się, bez względu na to gdzie jesteś ktoś mówi o Twitterze. Czy jest jakaś sławna jak Ashton Kutcher, dużej firmy jak Whole Foods, lub niewiele osób jak ty czy ja, wydaje się, że wszyscy i wszystko jest dzielenie się tym na Twitterze.\nAle co to jest Twitter dokładnie?\nTwitter to darmowy serwis mikro-blogów, które pozwala użytkownikom wysyłać krótkie wiadomości, zwany tweetów, które niech wysokotonowy szybko komunikować się z przyjaciółmi, rodziną, współpracownikami i partnerami biznesowymi lub ktokolwiek dzieje się po nich. Och, nie wspominając już, że stanowiska te muszą być musi wynosić 140 znaków lub mniej?\nTwitter jest jednym z najszybciej rozwijających się stron w Internecie, z czego ponad 20 milionów obecnych użytkowników i setki tysięcy ludzi łączących się codziennie na całym świecie. W rzeczywistości, według najnowszych danych, w ubiegłym luty, Twitter rosła na poziomie ponad 1000% miesięcznie. To zdumiewające!\nLudzie odkryli wiele zastosowań na Twitterze i ich tweetów, korzystanie z serwisu, aby robić rzeczy, począwszy od najmu swoich znajomych wiem, co czas, aby spotkać się na film do dzielenia strony internetowej z członków rodziny do pobytu w kontakcie z klientami.\nTwitter stał się bardzo potężne narzędzie dla właścicieli firm i sprzedawców internetowych, aby znaleźć potencjalnych klientów w ich docelowym niszy i zacząć tworząc związek, nawet przed dokonaniem jakiejkolwiek sprzedaży.\nW rzeczywistości, Twitter stał się tak ważny i tak silne, że wielu aktywnych użytkowników Twitter nawet użyć profesjonalnego oprogramowania i usług, aby rozwijać swoją bazę popychacza i wysyłać swoje Tweets.\nProszę odwiedzić Top Twitter programy, aby uzyskać więcej informacji na temat oprogramowania Twitterze! Najlepsze oprogramowanie Twitter może rzeczywiście coś ze swoim doświadczeniem Twitterze!


Relokacja maszyn, linii produkcyjnych Radom Warszawa Kielce Kraków\nPrzewóz takich maszyn jak tokarki, frezarki, linie produkcyjne, gilotyny, szlifierki, frezarki CNC oraz wiele innych urządzeń to dla nas pestka. Relokacja to jedno z naszych ulubionych zajęć. Oznacza ono przemieszczanie się i zmianę miejsca. W streszczeniu nasza firma zajmuje się transportem nie tylko maszyn i urządzeń przemysłowych ale i całych fabryk. Takie miejsca rozkręcamy na czynniki pierwsze, następnie składamy i uruchamiamy w nowym miejscu wyznaczonym przez klienta. Posiadamy odpowiedni sprzęt zapewniający bezpieczną podróż, montaż i demontaż linii produkcyjnych.\nDynamiczny rozwój firm i zakładów produkcyjnych przyczynił się do przystosowania firmy A-Z TECHNIK do profesjonalnej relokacji i przewozu linii produkcyjnych. Nasze usługi gwarantują naszym klientom kompleksowy transport urządzeń i maszyn wykorzystywanych w procesach produkcji. Zajmujemy się demontażem linii produkcyjnych, przygotowaniem do załadunku, rozładunkiem oraz ponownym montażem i rozruchem sprzętu. Dzięki wieloletniemu doświadczeniu naszych pracowników usługi wykonywane przez nas pozwolą Państwu zaoszczędzić czas na wynajmowanie dodatkowych firm do demontażu, załadunku i podłączeniu maszyn.\nZapraszamy do kontaktu telefonicznego w celu wyceny naszych usług:\n-montaż i demontaż linii produkcyjnych\n-transport (załadunek i rozładunek)


Gdy pragniesz ściągnąć na własną stronę wielu użytkowników, musisz zatroszczyć się o wyjątkową treść | Dazoo IT\nHome » Gdy pragniesz ściągnąć na własną stronę wielu użytkowników, musisz zatroszczyć się o wyjątkową treść\nDla administratorów stron i portali internetowych ważną kwestią jest dążenie do tego, żeby znaleźć się na samej górze rankingu wyszukiwarki Google. Staje się to o tyle ważne, że wybitną renomą oraz zaufaniem wśród użytkowników internetu cieszą się właśnie witryny zlokalizowane na przodzie rankingu wyszukiwarek. Powoduje to, że specjaliści od SEO i właściciele stron czynią wszystko, żeby polepszyć pozycję swojej witryny w wykazie, często stosując nieetyczne metody.\nAlgorytmy - inteligentne narzędzia wyszukiwarki\nPrzez jakiś czas administratorzy witryn sieciowych potrafili wzbudzać zainteresowanie robotów Google i treścią oraz linkami publikowanymi w swoich witrynach skłaniać je do windowania się na szczyt wykazu.\nPoszukujesz podobnych materiałów na prezentowany w tym miejscu temat? To nie problem, po prostu wejdź dalej akcje spółek giełdowych a zobaczysz, że to było niezwykle proste.\nZałożeniem narzędzia, jakim okazuje się wyszukiwarka Google, bywa jednakże dostarczanie użytkownikom internetu rezultatów jak najbardziej trafnych i wartościowych. Z myślą o dążeniu do zagwarantowania optymalnych i satysfakcjonujących wyników stworzono specjalne algorytmy, które pozwalają zwiększać widoczność stron oferujących unikalną i wartościową dla internautów treść.\nJednym z algorytmów, które stoją na straży prawidłowej pracy wyszukiwarki Google, okazuje się algorytm panda. Nazwa algorytmu Panda nawiązuje do osoby jego twórcy Navneeta Pandy. Narzędzie to zadebiutowało w Polsce latem 2011 roku. Jego głównym zadaniem jest zwiększenie widoczności stron unikatowych i starannie przygotowanych. Algorytm tworzy zestaw reguł oraz procesów, które typują czynniki wywierające wpływ na to, na jakiej pozycji dana strona pojawi się w klasyfikacji Google.\nPanda kontroluje głównie unikalność, wiarygodność i rzetelność treści zamieszczonej na stronie. Im porządniej oraz bardziej kompetentnie treść została przygotowana, tym znaczniejsza szansa, że Panda -Mało treści o niewielkiej lub żadnej wartości - spostrzeże jej unikalność oraz wyniesie ją w górę rankingu.\nPragniesz, żeby twoja strona odniosła powodzenie?\nJeśli chce się, żeby strona internetowa odniosła sukces oraz (zobacz) przyciągała użytkowników, trzeba zadbać o unikatową i wartościową treść. Otrzyma się wtedy pewność, że roboty Google ocenią ją odpowiednio oraz docenią jej możliwości, polecając ją internautom w swoich rankingach.


Tytuł: [WIP] Class E SSTC modulacja audio\nNapisane: 7 lip 2012, 14:17\nJako że głośnik plazmowy mam już za sobą postanowiłem zbudować teslę.\nNa początku mam pytanie czy macie jakieś sprawdzone układy (chodzi o schematy)?. Oczywiście chodzi o tesle z modulacją audio jak w temacie.\nPolecono mi ten układ:\nNapisane: 7 lip 2012, 20:39\nTo ma być modulacja AM czy PWM?\nMania-C budował coś takiego: viewtopic.php?f=7&t=157 na początku z trafem mikrofonowym, potem modulator AM.\nJeśli PWM wystarczy to ten projekt powinien się nadać: http://uzzors2k.4hv.org/index.php?page=4MHzclassE1D\nNapisane: 7 lip 2012, 21:13\nChodzi o coś takiego jak głośnik plazmowy, tzn. gra jak zwykły głośnik.\nNapisane: 8 lip 2012, 14:17\nKolego, to nie jest elektroda. Tutaj nie odnawiamy w ten sposób tematów. właściwie to w ogóle ich nie odnawiamy HVman podesłał Ci dwa linki. Możesz jeszce4 zajrzeć na stronę c4r0 ewentualnie samemu coś znaleźć, wymyślić i nam polecić\nNapisane: 8 lip 2012, 14:23\nJa pytałem się o ten układ co podesłałem w 1-szym poście.\nNapisane: 8 lip 2012, 14:33\nTen układ wygląda mi na dzieło CTC, a z nim bywało różnie, wszystko robi po swojemu i te starsze projekty bywają bezsensowne a nawet z poważnymi wadami. Nie mówię, że ten zły, po prostu nie chce mi się go analizować bo ja sam robię po swojemu ; ) Najlepiej poszukać u źródła - raczej forum bo na stronie coś mu wcięło (http://ctc-labs.de/phpBB_3/index.php). A tak to polecam zajrzeć do tematu Mania-Ca i skorzystać z jego dzieła i pomocy, tak będzie najprościej.\nWychodzi, że dyskutował o tym na 4hv (jego nick tam to Reaching): http://4hv.org/print.php?plugin:forum.44674\nNapisane: 8 lip 2012, 20:13\nTen schemat polecił mi użytkownik lechoo na elektrodzie.\nNapisane: 8 lip 2012, 20:22\nNo jak lechoo polecił to będzie OK.\nNapisane: 8 lip 2012, 20:27\nA masz rady co do całego projektu? Baaaardzo dokładnie, jeżeli możesz .\nNapisane: 8 lip 2012, 21:04\nNie budowałem ani specjalnie nie analizowałem SSTC klasy E więc specjalnie nie poradzę. Klasa E to nie takie hop siup i ja bym najpierw zaczął od zbudowania podstawowego układu bez bloku audio. Zacznij od tego, gdy pojawią się problemy wtedy możemy dalej myśleć co z nimi, a dopiero potem zająć się audio. Na temat układu, który wrzuciłeś masz trochę info na http://4hv.org/print.php?plugin:forum.44674 od samego autora. Lechoo też ci co nieco na elce powiedział.\nNapisane: 8 lip 2012, 21:16\nWłaśnie chciałbym zacząć od tego, później może klasyk, kto wie.\nMam pytanie, czy ten kondensator filtrujący 50v koniecznie musi być 10 000uF?\nNapisane: 9 lip 2012, 11:35\nMoim zdaniem klasa E zamiast klasyka SSTC na początek to nie jest dobry wybór . w klasie e jak i ogólnikowo przy pracy z paroma mhz masz nieustanna walkę z stałą indukcyjnością , rezystancjami a już totalnie dobijające problemy pojawiają się gdy chcesz wysterować z rozsądnymi zboczami trise i tfall jakieś tranzystor który ma o parę set pikofaradów więcej niż być powinien ... Pojawia się efekt millera co w przetłumaczeniu = "Miller is the real killer" . Problem z stratami mocy i odprowadzeniem ciepła...\nCo do powyższego schematu brak diody zenera przy kwarcu prawdopodobnie zniszczy go ... R3 i R4 lepiej zamienić na potencjometr\nBD139 i BD140 powinny mieć rezystor do masy na bazie ... po za tym amplituda przy 6zwojach na wyjściu T1 będzie bardzo malutka ... Niskie napięcie bramy głównego tranzystora Q6 = mały maksymalny prąd miedzy D-S na 100% wzrośnie też rezystancja miedzy D-S = więcej ciepła musi odprowadzić struktura ...\nNapisane: 9 lip 2012, 12:00\nGdzie dokładnie umieścić tę diodę?\nJak zaradzić temu t1?\nNapisane: 9 lip 2012, 12:52\nDać kolejny stopień mocy\nPatrz jak to wykonał richard w swoim projekcie\nWarto również poczytać jego stronę . jest tam mnóstwo wskazówek jak dostroić klase e\nA co do diody katoda do nóżki nr 14 anoda do gnd.\nDioda zenera 4.3V wystarczy 0.5W\nOstatnio edytowano 9 lip 2012, 20:54 przez Mania-C, łącznie edytowano 2 razy\nNapisane: 9 lip 2012, 13:02\nPrzecież on dał później schemat z poprawkami sprawdzonymi, i to jest właśnie ten schemat co w temacie.\nWracając do diody to, o które gnd Ci chodzi? Domyślam się że oscylatora, popraw mnie jeżeli źle myślę.\nNapisane: 9 lip 2012, 13:51\nNiestety to nie tak , schematy swoja drogą a wykonanie swoją drogą. Podpowiem tak ,u mnie na tym stopniu mocy jest amplituda max = 4.5V (6 do 4 zw)...dla porównania na bramce ostatniego stopnia mam max 40V p-p. Jeśli miało by to dziać w tej konfiguracji musiał byś dodać bias - (takie napięcie progowe) ...patrz schemat powyżej\nPS: tak chodzi o gnd oscylatora\nNapisane: 9 lip 2012, 14:07\nCzyli co musiałbym zrobić z tym t1?\nNapisane: 9 lip 2012, 20:57\na no to co opisałem idziesz na skróty dodajesz tylko biasa i powiedzmy "finał" bądz idziesz dalej i budujesz kolejny stopień mocy ... Zobacz z tego schematu który ja zamieściłem jak wygląda biass . jest tam napis "biass 3V"\nNapisane: 9 lip 2012, 21:18\nJak ładnie wkomponować biassa w ten układzik?\nJeżeli mógłbyś, narysuj z grubsza schemacik jak miałby wyglądać biass i stopień mocy, ok?\nNapisane: 10 lip 2012, 18:24


Sufity Armstrong - sufityarmstrong.pl - Nowoczesny portal ogłoszeń, dodaj darmowe ogłoszenia!\nMagnificent to firma wykonująca kompleksowe remonty. Działamy na rynku od siedmiu lat. Świadczymy wszelkie usługi remontowo-budowlane ? najczęściej remonty biur Warszawa, aranżacje wnętrz i prac instalacyjnych, zajmujemy się montażem podwieszanych sufitów Armstrong, montażem ścianki działowej, układamy wykładziny obiektowe, panele podłogowe, a także wykonujemy malowanie, montujemy sufity mineralne, układamy glazurę, montujemy drzwi i okna, zajmujemy się budową domów i wykonywaniem elewacji.


Musimy nauczyć się nowych reguł funkcjonowania rynków | Kapitał Dolnoślaski\n20 października 2020 Możliwość komentowania Musimy nauczyć się nowych reguł funkcjonowania rynków została wyłączona Aktualności, Biznes, firma tygodnia Like\nZ Krzysztofem Domareckim prezesem zarządu Grupy Selena, rozmawia Radosław Nosek\nKrzysztof Domarecki prezes zarządu Grupy Selena fot. mat. prasowe\nFirma znalazła się w gronie tegorocznych laureatów tytułu „Inwestora bez granic” prestiżowego wyróżnienia przyznanego podczas XII edycji Europejskiego Kongresu Gospodarczego w Katowicach. Czy spodziewał się Pan tego wyróżnienia i z jakimi uczuciami przyjmował Pan tę nagrodę ?\nTo dla nas zaszczyt, że Selena została odznaczona tytułem „Inwestor bez granic” przez EKG. Cieszę się, że kapituła nagrody dostrzegła w tym trudnym czasie Grupę Selena, która od lat z powodzeniem inwestuje na wielu odległych rynkach, stawiając na współpracę i budowanie relacji z lokalnymi budowniczymi. Sama nazwa „Inwestor bez granic” jest nazwą, która urodziła się w złotej epoce globalizacji, którą już niestety mamy za sobą. Była to epoka, w której działały reguły WTO, a rządy na całym świecie ich przestrzegały. W Unii Europejskiej wdrażaliśmy 4 wolności. Selena w tym okresie zdążyła ze swoją ekspansją i eksportem do ponad 100 krajów świata i rzeczywiście można powiedzieć, że była to ekspansja bez granic. W tym sensie Selena jest dzieckiem i beneficjentem globalizacji. Przez minione 20 lat mieliśmy festiwal rozwoju w Europie, obu Amerykach czy Azji. Teraz musimy się nauczyć całkiem nowej rzeczywistości. Tym niemniej okazuje się, że wiele rozwiązań, które wypracowaliśmy w ostatnich 20 latach teraz dobrze się sprawdza. Musimy się nauczyć nowych reguł funkcjonowania rynków, które będą znacznie trudniejsze, a współpraca międzynarodowa będzie napotykać wiele trudności.\nW jaki sposób państwo może skutecznie wspierać ekspansję zagraniczną przedsiębiorstwa?\nŻeby mówić o skutecznej ekspansji zagranicznej polskich przedsiębiorstw przede wszystkim powinniśmy zadbać o to, aby mieć wystarczającą ilość silnych polskich przedsiębiorstw. W Polsce około 65% eksportu realizują montownie i zakłady należące do zagranicznych koncernów. Jest to i tak lepszy wynik niż w przypadku Rumunii i Bułgarii, gdzie odsetek ten wynosi 85%. Współczynnik ten pokazuje słabość krajowych przedsiębiorstw.\nDlatego wsparcie eksportu polskich przedsiębiorstw powinno rozpocząć się na etapie wsparcia rozwoju polskich firm.\nW tym kontekście czynnikiem niesprzyjającym i wymagającym zmiany jest skomplikowane w treści i w interpretacji prawo. Od lat mówimy o tym problemie, a jego rozwiązanie służy temu, aby polskie firmy miały jasne i klarowne reguły umożliwiające im wzrost w kraju.\nZ drugiej strony są również szanse na poważne wsparcie rozwoju przedsiębiorstw krajowych. Są to m.in. środki z budżetu państwa oraz programów unijnych przeznaczonych na inwestycje i rozwój. Od urzędników zależy czy zlecenia, inwestycje, granty lub zamówienia są alokowane w polskich czy w zagranicznych firmach. 40 lat temu Hiszpania zastosowała taki model, kiedy prowadziła pokaźny program odbudowy autostrad przy dużym zaangażowaniu firm lokalnych. W tamtym okresie wiele hiszpańskich firm zajmujących się infrastrukturą zyskało na sile do tego stopnia, że obecnie prowadzą międzynarodową ekspansję. Jak wszyscy pamiętamy, przy okazji wielu polskich inwestycji infrastrukturalnych wielu wykonawców borykało się z problemami, które kończyły się nawet bankructwem. A przecież takie inwestycje to idealna szansa, aby na ich bazie powstały silne polskie firmy.\nJeśli to nastąpi – naturalną konsekwencją będzie ekspansja zagraniczna polskich przedsiębiorstw. Silne i duże przedsiębiorstwa nie będą potrzebowały dodatkowych działań ze strony rządu, wówczas będzie to faktycznie jedynie wsparcie rodzimych firm.\nGrupę Selena uhonorowano za skuteczną konkurencję na międzynarodowych rynkach chemii budowlanej. Jakie są najważniejsze osiągnięcia firmy w tym zakresie?\nOd początku działalności Selena kładła duży akcent na własną produkcję, innowacyjność i wysoką jakość dostarczanych wyrobów. Posiadamy własne laboratorium R&D, które koordynuje pracę ośrodków w Chinach, Turcji, we Włoszech i Hiszpanii. Aż 90% sprzedaży stanowią produkty wykreowane w ośrodkach R&D Grupy – koordynowane przez Selenę Labs. Produkty te dedykowane są do potrzeb klientów w różnych lokalizacjach z uwzględnieniem różnic kulturowych, technologii budowlanej oraz różnic klimatycznych. Stale kładziemy duży nacisk na rozwój lokalnej dystrybucji i sprzedaży w krajach, w których posiadamy swoje spółki. Pod tym względem kluczowe dla firmy są takie kraje jak: Polska, Rosja, Hiszpania, Kazachstan, Włochy, Rumunia, USA i Turcja. Od początku lat 90. firma konsekwentnie realizuje wzrost organiczny, a od 10 lat proces przejęć. Dzięki czemu zwiększa udział w rynkach światowych, a dywersyfikacja rynków zbytu pozwala na stabilny i zrównoważony rozwój Grupy. Selena cały czas rozwija portfolio produktów i skupia się na wzroście sprzedaży. Działanie te są skorelowane ze zmianami w technologii pracy wynikającymi z digitalizacji oraz podnoszenia poziomu serwisu dla klientów.\nRezultatem powyższych działań jest 8% udział w światowym rynku pian OCF oraz pozycja lidera (top 3 w zależności od rynku), w takich krajach jak: Rosja, Polska, Kazachstan, Hiszpania oraz w Centralnej Europie – w segmentach rynku, które obsługuje Selena.\nAktualności, Biznes, firma tygodnia Musimy nauczyć się nowych reguł funkcjonowania rynków


Jakie zwyczaje związane z aktywnością fizyczną powinniśmy zaszczepiać w dzieciach od najmłodszych lat? - E-szkrab.pl\nStrona domowa > Aktualności > Jakie zwyczaje związane z aktywnością fizyczną powinniśmy zaszczepiać w dzieciach od najmłodszych lat?\nJakie zwyczaje związane z aktywnością fizyczną powinniśmy zaszczepiać w dzieciach od najmłodszych lat?\nby Redakcja - 5 stycznia 2020 5 lutego 2020 0\n1 Na rower wyłącznie w kasku!\n2 Pływaj bezpiecznie\n3 Szybka reakcja w przypadku kontuzji\n4 Strój dostosowany do pogody\n5 Regularne nawadnianie ciała\nW dobie Internetu, elektronicznych gadżetów i gier komputerowych warto zachęcać dzieci do aktywności fizycznej. Korzystnie wpłynie to na ich rozwój i sprawność fizyczną. Jednocześnie musimy pamiętać, że zanim się obejrzymy to nie my – rodzice – będziemy sportowymi towarzyszami dzieciaków. Wkrótce zastąpią nas kompani ze szkoły, podwórka czy klubu sportowego. Dlatego zanim to nastąpi, warto być dla dziecka wzorem i zaszczepić w nim kilka niezwykle istotnych nawyków związanych z aktywnością fizyczną.\nNa rower wyłącznie w kasku!\nCo różni maluchy wybierające się na przejażdżkę rowerową z rodzicami, a grupki dzieci w wieku szkolnym poruszające się wesoło po okolicy na swoich jednośladach? Niestety obecność kasku na głowie. A przecież to właśnie w naszym towarzystwie dziecko jest bardziej bezpieczne – w grupie rówieśników nie możemy go dobrze przypilnować. Dlatego od najmłodszych lat powinniśmy uczyć dzieci, że zanim wsiądą na rower, koniecznie muszą założyć kask. Sami traktujmy tę czynność jako rytuał, na którym najmłodsi będą się wzorować.\nRegularne pływanie wspiera rozwój całego ciała, dlatego już kilkuletnie dzieci powinny uczyć się pływać. Naukę zaczynamy od oswojenia z wodą w płytkim, ciepłym basenie. Gdy ewentualny lęk zostanie pokonany, możemy zacząć właściwe treningi – na początku z pomocą piłek lub desek pomagających utrzymać się na wodzie. Można skorzystać z pomocy doświadczonego instruktora, który dopasuje ćwiczenia indywidualnie do potrzeb dziecka. Warto jest też przekazać maluchom jedną zasadę: ,,nie trać gruntu pod nogami”. Co prawda wysyłając nieco starsze dziecko na basen czy na kolonie, możemy mieć pewność, że będzie pod dobra opieką, jednak w życiu zdarzają się różne sytuacje… Dlatego lepiej od najmłodszych lat uczyć malucha bezpiecznego obcowania z wodą.\nSzybka reakcja w przypadku kontuzji\nPoważne urazy na szczęście należą do rzadkości. Za to w trakcie gry w piłkę, wspomnianej jazdy na rowerze i wielu innych aktywności i zabaw, nasze pociechy nie unikną siniaków i stłuczeń. Niektóre z nich są niemal niezauważalne, inne – większe – stanowią źródło bólu i dyskomfortu. Dlatego warto uczyć dzieci, jak postępować z bolesnymi urazami. W końcu nie zawsze będziemy w zasięgu ich wzroku. Podstawą jest szybkie obłożenie stłuczonego lub objętego krwiakiem miejsca lodem lub butelką zimnej wody. W dalszej kolejności warto smarować je specjalnym preparatem, który najlepiej zawsze mieć w domu. Dobrze sprawdzą się żele dostosowane do potrzeb i specyfiki dziecięcej skóry – na przykład nowy Fastum Junior. Jego naturalne składniki pomagają redukować obrzęk, dyskomfort i zaczerwienienie, a mentol działa chłodząco. Dlaczego jeszcze preparaty w żelu są dobre? Szybko się wchłaniają, co przyspiesza działanie i nie pozostawiają tłustych plam.\nCZYTAJ TAKŻE: Pierwsze samodzielne wakacje dziecka – czy to dobry pomysł?\nStrój dostosowany do pogody\nJuż od najmłodszych lat powinniśmy uczyć nasze dzieci, jak ważne jest dobranie odpowiedniego stroju do warunków atmosferycznych. W końcu w wieku wczesnoszkolnym zaczną się samodzielne wyjścia na boisko, podwórko czy przejażdżki rowerowe z rówieśnikami. Warto dawać dziecku przykład – nie wychładzać i nie przegrzewać młodych organizmów oraz wyjaśniać przykre konsekwencje noszenia ubioru niedostosowanego do pogody.\nNasz podopieczny, który oddaje się aktywności fizycznej powinien regularnie uzupełniać płyny. Dlatego, aby przed wkroczeniem w okres częściowej samodzielność o tym pamiętał, warto już u kilkuletnich dzieci wyrabiać prawidłowe zwyczaje. Wybieramy się na bosko lub przejażdżkę rowerową? To znaczy, że musimy zabrać bidon pełen wody mineralnej lub napoju z elektrolitami. Czeka nas dłuższa wycieczka w chłodniejszy dzień? Przydatny będzie termos. Dziecko w czasie aktywności fizycznej powinno wypijać 0,5 l płynów na godzinę.\nZaszczepienie w dzieciach dobrych nawyków związanych z aktywnością fizyczną z pewnością zaprocentuje w chwili, gdy zaczną uprawiać sport lub aktywną zabawę już bez naszej bezpośredniej kontroli!


W wirydarzu kultury ziemiańskiej\nW XIX wieku ściślejsze zespolenie się środowiska wiejskiego nastąpiło w wyniku ewolucji stosunków społeczno-gospodarczych, którą przyspieszył postęp naukowo-techniczny i uwłaszczenie chłopów. W nowym systemie ekonomicznym wymagającym większej operatywności, bliższej współpracy, ale i krzykliwego współzawodnictwa osoba stawała się mniej anonimowa, więcej zaś społeczna. Na wsi nadejście kapitalizmu zwiastowało uwłaszczenie, które dawało chłopom na własność uprawianą przez nich ziemię i znosiło krępujące obciążenia feudalne, wręcz nakazało szlachetnie urodzonym opłacać każdą pracę najemczą. Na ziemiach polskich prekursorem kapitalistycznego myślenia był Dezydery Chłapowski (†1879), właściciel majątku ziemskiego Turwia pod Poznaniem, który po 1818 roku wykorzystując swoje angielskie doświadczenia jako pierwszy wprowadził płodozmian zasiewając pola koniczyną, do której posadzenia stosował żelazne pługi służące głębszej orce. I choć wówczas wielu uznawało go za szaleńca1, wkrótce i na pozostałych ziemiach polskich przyjmowano nowinki gospodarcze, demokratyzowano stosunki społeczne uwalniając chłopów od poddaństwa i darmowego świadczenia pracy. Ostatecznie po upadku powstania styczniowego, także w najbardziej konserwatywnym zaborze rosyjskim jak nigdy przedtem zaczęła liczyć się przedsiębiorczość i wolność o samostanowieniu o sobie. W tym wyścigu z czasem w środowisku wiejskim prym wiodła inteligencja wiejska, zapobiegliwe ziemiaństwo, które dysponując środkami i fachową wiedzą przeorganizowało swoje majątki ziemskie w sprawne, samowystarczalne gospodarstwa, przeorganizowało w duchu kapitalistycznym z solidaryzmem jako motywem sprawczym. Jak wyglądał i działał ten organizm wiejski i jakie mechanizmy społeczne kształtowały jego pozycję?\nPunktem wyjścia do zrozumienia tamtego świata stanowiło same posadowienie dworu, rodowego siedliska i aranżacja jego otoczenia. Na ten czas, czyli po powstaniu styczniowym przypadała restauracja starych i pobudowywanie całkiem nowych, wygodniejszych siedzib w stylu dworkowym jak również ujarzmianie otaczającej przyrody w parki krajobrazowe. Najczęściej ziemianie sadowili swoje domostwa na skraju wsi na niewielkich choćby wzniesieniach, równie często w centrum życia wiejskiego w pobliżu kościoła, niekiedy nieopodal jeziora czy rzeki w jej bystrych zakolach, także choć rzadziej w najbliższej bliskości lasu, który po przekształceniach przynajmniej w części przybierał postać parku. Tak czy inaczej zawsze chodziło o to samo: jak malowniczo wyróżniać się na tle otoczenia i jaki mieć stąd widok na całą okolicę. Z takim właśnie zamysłem przystąpili do uszlachetnienia swego widoku właściciele dworku w Uniszkach Zawadzkich pod Mławą odsłaniając siedzibę położoną „na najwyższym miejscu w parku [gdzie – przyp. aut.] teren od dworu łagodnie opada w kierunku stawu”2. Podobne rozwiązanie zastosował Jan Eustachy Kossakowski (†1979) sytuując swój wojtkuski pałac w perspektywie, której „całe rozwiązanie ogrodu wojtkuskiego wynikało z usytuowania pałacu – z wojtkuskiej góry kilku parowami i przełęczami schodziło się stopniowo w dół, aż do poziomu wspomnianego Traktu Wileńskiego, idącego w dół do Poszelina”3.\nTak więc zazwyczaj na byle jakim wzniesieniu, ale nie z byle jakim widokiem wznoszono konstrukcje murowane, ale i drewniane na wysokiej, kamiennej podmurówce z wysuniętymi gankami będącymi w najlepszej komitywie ze słoneczną stroną świata, gdzie nigdy nie brakowało naturalnego światła. W przekroju nową budowlę od ganku ku werandzie przecinała oś sieni po jednej stronie sytuując pomieszczenia reprezentacyjne i mieszkalne, po drugiej zaś gospodarcze i służbowe. W pierwszej części dominowała przestronna jadalnia tzw. pokój stołowy, gdzie zawsze o tej samej porze spożywano rodzinne posiłki, także tu mieściło się duże pomieszczenie tzw. salon, w którym przyjmowano gości i spędzano czas na wspólnych rozrywkach. W tej części również znajdowały się pokoje mieszkalne z przeznaczeniem dla dziedzica i jego małżonki, rzadziej dziecięca bawialnia. Po przeciwnej stronie nadal na parterze z sieni wchodziło się do tzw. kredensu, gdzie przechowano naczynia i zastawy stołowe, skąd dalej przechodziło się wprost do kuchni, w której przyrządzano jedzenie i gromadziła się przy stole służba dworska. W tej części mieściły się również pomieszczenia o charakterze gospodarczym, w tym spiżarnia na zapasy, podręczna apteczka na zioła i lekarstwa, także kancelaria dziedzica z osobnym, bocznym wejściem od folwarku, gdzie pan i rządca naradzali się z sobą. Po sąsiedzku w samej kuchni, najczęściej za prostą jedynie zasłonką lub osobno w małym pokoiku pomieszkiwała służba domowa, zwłaszcza pokojówki i posługaczki, rzadziej kucharze. Co ciekawe w całym dworze pokoi nie trzymano rygorystycznie pod kluczem, może za wyjątkiem spiżarni, do której wejście regulowała sama pani domu zawsze nosząc przy sobie „strategiczne” klucze. Z sieni, gdzie wieszano ubrania, gdzie znajdowała się też poczekalnia na piętro prowadziły proste lub kręcone schody, z których szczególnie w świąteczny lany poniedziałek „woda spływała […] ciurkając [i mocząc – przyp. aut.] przebywających akurat na dole”4. A zatem nie inaczej jak na piętrze lokowano pokoje gościnne i dziecięce. Jeszcze klika słów o werandzie. W osi sieni, ale od strony elewacji tylnej rozciągał się rozległy taras z widokiem na ogród, rzadziej na sad. Pierwotnie przystawka (weranda) miała stanowić dobudowane do dworu podwyższenie „od strony najpiękniejszej i najrozleglejszej widok dającej”5 z murowanymi schodami i poręczami naturalnie opadającymi w kompozycje ogrodowo-parkowe. Z czasem, prócz tradycyjnego przeznaczenia na werandzie po prostuj odpoczywano relaksując się miłą rozmową, lekkim poczęstunkiem i rzecz jasna pięknem krajobrazu. I tak na przykład w Młocku-Kopaczach pod Ciechanowem goście „byli przyjmowani na werandzie, częstowani owocami, chłodnymi napojami z lodem, herbatą lub kawą.”6.\nZupełnie inaczej jak również ze zdecydowanie większym rozmachem kształtowano otoczenie od strony werandy u stóp, której najczęściej rozciągały się bujne ogrody i parki krajobrazowe, także mniej efektowne, ale za to praktyczniejsze ogródki owocowo-warzywne. I tak schodząc z werandy jak wiemy wstępowało się do parku, gdzie rosły potężne dęby, strzeliste świerki lub pachnące akacje, które samotnie, częściej zaś w grupach wyznaczały naturalną przestrzeń dla mniej lub bardziej geometrycznie wijących się dróżek i alejek. Nic nie ujmując tej estetyce trzeba przyznać, że wszystkie aranżacje parkowe miały charakter także praktyczny. Bowiem, gdy zasadzano aleje pamiętano o takiej odległości między sadzonkami, żeby w przyszłości gęste już korony drzew chroniły przed nagłym, rzęsistym deszczem. W parku rzecz jasna sytuowano ławeczki niektóre ze stolikami z pnia dębowego, gdzie można było postawić np. kokilkę7 ze świeżo zaparzoną kawą. Obowiązkowo i nie przypadkowo dostawiano także owalne i prostokątne altanki, które na starych fotografiach niejako wstępują w objęcia pnących się kapryfolium8, w których często przesiadywały dzieci, a to bawiąc się, to czytając, kiedy indziej zaś odrabiając lekcje szkolne. Szczególnie w ciepłe pory roku w parku spędzano sporo czasu „przesiadywały tam panie, bawiły się starsze dzieci, maluchy spacerowały pod opieką bony, urządzano plac do gry w krykieta [lub palanta9 – przyp. aut.], a w późniejszych latach – w tenisa. Po obiedzie domownicy, a często i ich goście wychodzili na przechadzkę, zaś w romantycznych zakątkach panienki snuły marzenia”10. Jeśli taki park miał charakter publiczny z jego dobrodziejstw korzystała także służba folwarczna wraz z rodzinami, rzadziej ubogie dzieci z pobliskiej wsi.\nJeszcze bliżej dworu rozpościerała się kwietna część parku z rozległymi trawnikami, z kępami bzów i jaśminów, ze szpalerami krategusów, także z klombami i egzotycznymi roślinami z dalekich wojaży, choć i nie brakowało bardziej popularnych przez co łatwiej dostępnych czerwonolistnych sumaków11. Z niejednego, dużego okna centralnie usytuowanego dworku rozpościerał się widok na sady, gdzie rosły drzewa owocowe, gdzie stał również domek ogrodnika, a w jego pobliżu przechowalnie na owoce, szklarnie i tzw. inspekty, czyli przeszklone od góry skrzynie, za którymi wegetowały rośliny pospolite i egzotyczne. Również obowiązkowo w samym sadzie instalowano tzw. słomiane banie, czyli spiczaste ule z drewnianym, spadzistym daszkiem, z których potem podbierano miód specjalistkom od zapylania falującego kwiatostanu. W cieniu drzew owocowych częstokroć odpoczywano, ale i przygotowywano szczególnie latem smakowite, mlekiem i miodem płynące podwieczorki. W rzeczywistości sady najczęściej oddawano w dzierżawę w zamian zadowalając się niewielkim czynszem i słodkimi owocami, które po przetworzeniu wędrowały do miejsca pod strategicznym nadzorem. Z podobnym nastawieniem przystępowano do zakładania ogródków owocowo-warzywnych, których okopowe kopcowano lub przechowywano w ciemnych ziemiankach, zaś drobne owoce zrywano, a następnie wyciskano w soki i smażono na przetwory. O ile w samym parku czuć było męską rękę, o tyle w ogrodzie, a jeszcze bardziej w ogródku niepodzielnie królowało gospodarstwo kobiece. W uboższych dworach ogródkowe prace pielęgnacyjne wykonywały przede wszystkim same dziedziczki, u zamożniejszych – ogrodnik, posługaczki i służba najemna. W pracach pielęgnacyjnych i zbiorach uczestniczyły także dzieci nie zawsze jednak z uśmiechem na twarzy12. Poza tym, praktyczna uprawa roślin pospolitych, w tym selerowatych, strączkowych, głowiastych czy niskopiennych nie tylko zaspokajała potrzeby głównego czy pośledniego stołu, ale co więcej przynosiła dodatkowy dochód w gospodarstwie nastawionym na uprawy pastewne i przemysłowe.\nO specyfice krajobrazu przydworskiego decydowały również liczne stawy, w części endemiczne i naturalne, w części ukształtowane i sztuczne. W Szulmierzu pod Ciechanowem mieniły się w słońcu „stawy: zielone, kryte rzęsą, otoczone gęstymi chaszczami. Było ich pięć, trzy stanowiły jakby obramowanie parku, dwa znajdowały się po jego zewnętrznej stronie, w nich fornale poili krowy, pławili konie.”13. W stawach zatapiano także beczki z kiszonymi ogórkami, utrzymywano w nich urządzenia zwane pijawczarnią, gdzie hodowano pierścienice od dawien dawna służące do walki z chorobami zapalnymi. W tzw. rybnikach, czyli w akwenach o przeznaczeniu hodowlanym przebywały ryby słodkowodne, przeważnie karpie, karasie, liny i szczupaki, które po odłowieniu, przetworzeniu i podaniu zdobiły stoły właściciela, czasem księdza, rzadziej wójta. W pobliżu stawu, rzadziej rzeki bądź strumienia instalowano małą pralnię, gdzie służba dworska na tarze przepierała odzież, czasem gotowała magle, a nawet prasowała na przysłowiowej duszy żelazka. Nad stawami budowano również szczelne groble i specjalne urządzenia nawadniająco-spustowe mające regulować przepływ, natlenienie, także sam poziom wody14. Czasem przydomowe akweny umyślnie osuszano dając asumpt do uprawiania zboża, szczególnie owsa, do programowego odkwaszenia gleby i do utrzymywania w pogotowiu zapasowej łąki, której urodzaj mierzono w kopach siana.\nW przeciętnym gospodarstwie ziemiańskim, zwłaszcza o dużym areale istniało duże zapotrzebowanie na siłę roboczą. W okresie poprzedzającym uwłaszczenie służba folwarczna mieszkała w swym miejscu pracy, głównie w stajniach, stodołach, a nawet oborach. Wraz z uwłaszczeniem ta sytuacja życiowa poprawiła się im na lepsze. Nieopodal zabudowań gospodarczych wznoszono bowiem drewniane, parterowe budynki z czterema mieszkaniami i osobnymi wejściami, konstrukcje pokryte strzechą, niestety niepodpiwniczone, ale za to od frontu bielone i od ilości zamieszkujących w nich rodzin nazywane popularnie czworakami, czasem sześciorakami, rzadziej ośmiorakami15. W Jancewiczach nad Bugiem, kiedy stawiano nowy czworak „Ojciec głosował za dużymi izbami i dużymi (weneckimi trzydziałowymi) oknami. W nagrodę dostawali te mieszkania zasłużeni starsi pracownicy.”16. W bardziej cywilizowanych dzielnicach zaboru pruskiego wznoszono obszerniejsze i murowane dwojaki częstokroć wzdłuż drogi dojazdowej wiodącej do dworu. W takich można powiedzieć domkach mieściły się dwa, osobne mieszkania z dwiema izbami i kuchnią, także z dwoma wejściami w sieni, skąd tylnym każda rodzina wracała z małego ogródka, gdzie mogła uprawiać warzywa i kwiaty. Oprócz tego, po drugiej stronie drogi wszyscy dostawali małe poletko pod własne zasiewy. Oczywiście nie poprzestawano tylko na jednorazowej akcji budowlanej ciągle poprawiając niedoskonałe konstrukcje budynków. W Czerninie niedaleko Sztumu dziedzic „co roku przeprowadzał kapitalny remont i modernizację jednego domu, stopniowo likwidując słomiane strzechy, pozostałe jeszcze z dawnych lat na kilku domach. Pamiętam jego zadowolenie, gdy kolejne zastępowano dachówką.”17. W zamożniejszych dworach, oprócz służby folwarcznej samodzielnie na folwarku lub rzadziej na wsi mieszkali wraz z rodzinami także najważniejsi oficjele dworscy: rządcy, ekonomowie, a nawet kucharze. Pozostali, w tym zwłaszcza służba domowa, pomieszkiwała zazwyczaj we dworze.\nW typowej przestrzeni folwarcznej najwięcej miejsca zajmowały budynki gospodarcze, które oddalone od dworu o przynajmniej kilkaset metrów miały nie drażnić zapachami właściciela i jego rodziny. W swej mnogości i różnorodności największe znaczenie miały murowane stajnie, gdzie stały konie pociągowe i hodowlane, którymi zajmował się fornal karmiąc, pojąc i dbając o stan ich kopyt, a u tych drugich również i o stan sierści. W stajni znajdowała się również powozownia, w której dominowały wolne zaprzęgi, w tym zwłaszcza sanie, bryczki i powozy, potem także samochody. Po sąsiedzku razem z powozownią wygospodarowywano miejsce na pomieszczenia warsztatowe, gdzie stały przyrządy, narzędzia i części zapasowe np. buksy18, okucia i koła, także te do samochodu. W połowie drogi między stajnią i oborą lokowano drewnianą i trójdzielną stodołę z dawien dawna nazywaną gumnem lub boiskiem, gdzie przechowywano siano i słomę, gdzie gromadzono także rozmaite gatunki zboża z przeznaczeniem na pasze. W stodole na klepisku trzymano również najcenniejsze maszyny rolnicze, takie jak siewnik, żniwiarkę, później młockarnię z lokomobilą. Przed stodołą znajdował się tzw. kierat z długim wałkiem metalowym i przegubem do urządzeń przetwarzających zboże na pasze, w tym do śrutownika, sieczkarni i wialni. W codziennej praktyce wał napędowy i przekładnie kieratu obsługiwały konie pociągowe, ale i one z upływem lat musiały ustąpić miejsca elektrycznym motorom napędzanym pasem transmisyjnym. W oborze inaczej szopie hodowano bydło i trzodę chlewną. W rzędach i na stanowiskach stały krowy i młode jałówki, także buhaje i nieporadne bukaty19. Pod jednym dachem przebywało bydło dworskie i tzw. ordynarii folwarcznej. Najczęściej przy tzw. godzeniu w kontrakcie ustnym z dziedzicem ordynariusze otrzymywali jedną lub dwie dojne krowy, które mogli paść na łące razem z dworskimi. W drugiej części szopy, rzadziej w osobnym budynku instalowano chlewnie. W kojcach leżały maciory z warchlakami i tuczniki, a obok w pomieszczeniu, zwanym przygotowalnią tłuczono i w parniku parzono ziemniaki, tutaj również ręcznie rozdrabniano brukiew i buraki pastewne. W czworoboku folwarcznej zabudowy przestrzeń zamykała owczarnia, gdzie za przepierzeniem z uchylną bramką stały merynosy, a jeśli dziedzic nie prowadził takiej hodowli przechowywano torf i drewno opałowe. W zamożniejszych i lepiej rozwiniętych dworach środkowej oraz zachodniej Polski popularnymi były własne kuźnie, a nawet 3-piętrowe spichlerze20. W wysokich, drewnianych spichlerzach z portykami i arkadowymi podcieniami składowano ziarno robiąc zapasy z myślą o nieurodzajach, ale także przechowując je w celu osiągnięcia lepszej ceny na rynku o zmiennej koniunkturze. W części spichlerza zwanej porządkowaniem stały proste narzędzia polne takie jak motyki, grabie, piły do drewna, siekiery i duże młoty, czasem części zamienne do maszyn rolniczych.\nNa środku podwórza, ale bliżej stajni w słońcu jaśniała studnia z żurawiem, którego długie ramię z kołowrotkiem i wiadrem pozwalało zaczerpnąć z ocembrowanej głębi idealnie zimną i krystaliczną wodę. W pobliżu, w korycie z pnia dębowego fornale poili spragnione konie, a ze studni roześmiane, bose dziewczyny z jarzemkami21 nosiły ją do dworu i do czworaków. Na podwórzu stały również pośledniejsze narzędzia rolnicze takie jak pługi, radła, brony, drapacze i grabiarki, a o ściany stajni opierały się wozy na deskach, które w zależności od potrzeb przerabiano na drabiniaste. Na obrzeżach podwórza z ziemi wyrastały obsypane darnią ziemianki i drobne, murowane piwniczki, w których przechowywano selerowate, bulwiaste warzywa i co większe owoce. Szczelne zaciemnienie takiej komórki nie dawało dostępu światłu dziennemu, które mogło tylko przyspieszyć wegetacje i narazić owoc np. na zepsucie. O wiele ciekawiej prezentowały się na podwórzu tzw. lodownie, w których przechowywano desery i peklowane mięsa. W Karszewie w Poznańskiem w mroźne dni stycznia „kopano lód z głębokiego zamarzniętego stawu i bryły lodowe umieszczano w głębokim, wysłanym słomą, obszernym dole. Lód układano w wysoką pryzmę, izolując go od otaczającego powietrza warstwą słomy i torfu, a następnie grubo przysypaną ziemią.”22.\nW swojej złożoności służba dzieliła się na domową i folwarczną. W samym dworze ziemiańskim, oprócz pani domu niepodzielne rządy sprawowała „stara gospodyni”, gdzie indziej kucharz, rzadziej kucharka. W Siemkowicach pod Sieradzem o „kucharzyczku” mówiło się, że „w młodości wysłany był do Paryża, aby nabył umiejętności wypieku ciast francuskich. Był rzeczywiście mistrzem w swej klasie: od zupy rakowej i chłodnika, poprzez kołduny litewskie i podwędzane ryby, kuropatwy, bażanty i słonki, wędzone szynki dzicze i jelenie, po lody pistacjowe i babki śmietanowe”23. Do takiej pracy potrzebna była nie jedna posługaczka, która przynosiła drewno, wodę i świeże produkty, która także obierała zwłaszcza warzywa, następnie zmywała naczynia, a i raz w tygodniu szorowała drewniane podłogi. W zamożniejszych dworach ziemiańskich utrzymywano tzw. lokaja, który dumnie krocząc w liberii anonsował proszonych gości, także przekazywał polecenia jaśnie państwa pozostałej służbie, choć już w pośledniejszych wystarczała sama pokojówka, która zajmowała się również sprzątaniem pokoi, przynoszeniem wody do mycia, dyskretnym usługiwaniem przy stole, a nawet dokładaniem węgla do kaflowego pieca. W dobrze zapowiadającym się dworze nie mogło zabraknąć nauczycielki, która do wieku szkolnego opiekowała się i wychowywała dziatwę dziedzica dając pierwsze lekcje, w tym lekcje dobrego wychowania, tudzież podstaw gry na jakimś instrumencie np. na pianinie. W pośledniejszych dworach rolę opiekunki pełniła najczęściej miejscowa niańka, a wychowaniem i przygotowaniem do pierwszych lekcji w szkole zajmowała się sama pani domu. Do niepracujących w polu należał także stangret, którego zajęciem było powożenie końmi, którymi dziedzic wraz z rodziną w bryczce bądź powozie podróżował nader często. Z czasem prowadzenie samochodu stawało się równie ważne jak zacinanie batem, a powożącego częściej widywano za kółkiem niż na koźle. Drugim sługą domowym, choć pracującym fizycznie był ogrodnik, który pomieszkiwał w domku w sadzie, ale bywało, że i w pobliskich czworakach. W samym dworze często mieszkali jeszcze tzw. rezydenci, jacyś krewni bądź znajomi dziedzica, dziedziczki, z jakichś przyczyn stanu wolnego, owdowiali lub osamotnieni, choć dla gospodarzy zawsze mili jako byli towarzysze broni bądź świadkowie dawnych przygód, niekiedy z godną pożałowania reputacją.\nW systemie patriarchalnym, jakim jawił się dwór ziemiański korzyści z pracy czerpali także mieszkający w czworakach robotnicy rolni inaczej zwani fornalami lub ordynariuszami. W kontakcie ustnym z dziedzicem fornal zobowiązywał się do opieki nad czwórką koni, dla których dostawał ruchomy przydział śruty i owsa. Niejako w zamian do pracy w polu miał on przychodzić z dwojgiem parobków, czyli tzw. posyłką bez względu na to czy posiadał własną rodzinę i dzieci czy też nie. W klauzuli takiego kontraktu dziewczęta w wieku produkcyjnym miały stanąć do takich robót rolnych jak pielenie, wykopki i pomoc przy żniwach, zaś chłopców potrzebowano głównie jako kosiarzy i stajennych. W strukturze dochodów stała pensja fornala była stosunkowo niska. O jego sile więcej mówiła tzw. ordynaria na którą składała się zapłata w naturze, w tym prawo do posiadania dwóch krów, kilku tuczników i kilkunastu sztuk drobiu, także własnej ziemi pod ziemniaki i przeróżnych dóbr z przydomowego ogródka. Ponadto ze strony opiekuna ordynariusze mieli zapewnioną darmową opiekę medyczną w kasie chorych24, także ubezpieczenie powypadkowe i emerytalne. Nieco gorzej wiodło się lub raczej nie wiodło się wcale niestałym mieszkańcom czworaków tzw. komornikom25, którzy tak jak w przypadku robotników sezonowych musieli najczęściej liczyć tylko na siebie. W kontrakcie ustnym zawieranym między dziedzicem, a ordynariuszem obowiązki zawodowe rozumiano znacznie szerzej niż nakazywałoby proste nazywanie wykonywanego zajęcia po zwyczajowym imieniu. I tak fornal, który miał w umowie parać się kowalstwem służył swemu miejscu pracy umiejętnościami, które dobrze charakteryzuje przymiotnik artystyczne. To kowalowi zlecano konserwację i renowację żelaznych balustrad i poręczy, wyrób pomysłowych bram, konstrukcji ogrodzeniowych i prostych narzędzi rolniczych, także niektórych mebli ogrodowych i domowego oświetlenia w metalowej oprawie. W przypadku stelmacha, zwanego też kołodziejem do naprawy kół i obejm dochodziła również stolarka, tapicerka i struganie przedmiotów codziennego użytku. Gdzie indziej z bednarstwem kojarzono wyrób plecionek i koszy wiklinowych. W gospodarstwie kobiecym z uprawą lnu, który moczono i suszono nad stawem wiązało się szycie koszul, spodni i pościeli, dzierganie serwetek i wyszywanie obrusów z ciekawymi, ludowymi mereżkami. Jednym słowem o sukcesie społeczności ziemiańskiej decydowały osobiste zdolności każdego z pracowników, które w połączeniu z pasją i zaangażowaniem w pracę przekładało się na samowystarczalność i atrakcyjność całego przedsiębiorstwa rolnego. Nic zatem dziwnego, że takie przedsiębiorstwo potrzebowało jedynie produktów ze sklepu kolonialnego26, czasem i bardziej luksusowych wyrobów przemysłu rodzimego, a w późniejszych latach także maszyn i urządzeń rolniczych.\nW przeciętnym folwarku ziemiańskim życie płynęło wartko niejako za pan brat z nakładem pracy i zmiennymi porami roku, które przemijały jak burza przechodząca gdzieś bokiem. Dzień powszedni na podwórzu zaczynał się donośnym gongiem wzywającym robotników na pole, a u dziedzica nie mniej hałaśliwym, ale zawsze tym samym ruchem szufli w kaflowym piecu sypialnego pokoju. Po ociąganiu się i porannych ablucjach domownicy zazwyczaj schodzili się na śniadanie. Mówiło się zazwyczaj bowiem „tylko dla śniadania był robiony wyjątek i można było o nie prosić [do łóżka – przyp. aut.] między siódmą a dziewiątą”27. Po śniadaniu dziedzic znowu udawał się na przegląd pola, niekiedy jechał do miasta bądź po sąsiedzku za interesami, a w tym samym czasie dziedziczka krzątała się po domu obmyślając pilne zajęcia domowe, dzieci zaś na kilka godzin z przerwami przechodziły pod kuratelę domowej nauczycielki. Na folwarku o 8.30-ci spożywano śniadanie, o 9-tej wracano do zajęć, od 12-tej do 14-tej czas wykorzystywano na przerwę obiadową, a między 16.30-ci, a 17-tą na podwieczorek. Na ogół o 18-tej ogłaszano koniec robót, choć w sezonie letnim, szczególnie w okresie żniwnym pracowano nawet do godziny 20-tej oczywiście nie inaczej jak za dodatkowym wynagrodzeniem. We dworze ci sami domownicy ponownie spotykali się na obiedzie i przy długim stole, gdzie „rozmawiali niewiele, cichym głosem zwracając się do osoby siedzącej obok”, a „trzeba się było bardzo pilnować, żeby ani słowem, ani skrzywioną miną, nie okazać, że się czegoś nie lubi. Nie należało też zbyt hałaśliwie demonstrować radości na widok jakiejś ulubionej potrawy. Musiało się spróbować każdego dania, nie wolno było niczego odmówić – poza czerniną i flakami.”28. Generalnie i dość jednak pryncypialnie na posiłki nie można było się spóźniać, nie można było również przychodzić w zbyt swobodnym stroju. Po obiedzie dziedzic nadal krążył za nurtującymi go sprawami, pani domu dalej wydawała polecenia służbie domowej, a dzieci wracały do nauki, w tej części dnia bardziej przykładając się do obowiązkowej lekcji śpiewu i do gry na ulubionym instrumencie muzycznym. Z podwieczorkiem wiązało się myszkowanie dzieci za słodyczami, a u dorosłych celebrowanie picia orzeźwiających napoi, potem degustowanie deserów i układanie dedykowanych pasjansów, a także czytanie ulubionych czasopism popularno-naukowych i nieco skromniejszych gazet o profilu ogólnym lub zawodowym29. Po lekkiej i cichej kolacji dziedzic udawał się do swej kancelarii, gdzie miał rozmówić się z rządcą i zaplanować z nim prace polne na dzień następny, gdzie również przeglądał księgi rachunkowe, w których bilansując się miesięcznie doliczał się zysków i strat30, gdzie również, ale już późnym wieczorem odpisywał na korespondencję prywatną i służbową. Pozostali domownicy gromadzili się w salonie, w którym wspólnie zaczytywali się literaturą polsko i obcojęzyczną, namiętnie oddawali się grom towarzyskim, w tym zwłaszcza karcianym z pikietą, dżenkisem i brydżem na czele, rzadziej przenosili się do sąsiedniego pokoju zwanego bilardowym na szczęście grając tylko między sobą w dosłowne kulki31. Czasem urządzano wieczorki deklamacyjne, wspólne muzykowanie przy fortepianie, a i popularne już w większym towarzystwie domowe przedstawienia tzw. żywe obrazy o tematyce żartobliwej i codziennej, poważnej, ale i patriotycznej, także o metaforycznej nawiązującej wprost lub pośrednio do znanych wątków literackich32. Niemałą atrakcję stanowiło również wspólne korzystanie z tzw. kryształkowego radia, dzięki któremu można było przy użyciu słuchawek dowiedzieć się, co było słychać w dalekim, jakże szerokim świecie. Rzadko jednak te rozrywki przeciągały się do późnych godzin nocnych, bowiem nad zabawą górowały zdrowy rozsądek i prosta kalkulacja, które nakazywały oszczędzanie świec, lamp naftowych i karbidowych, później także i światła. Chodzono zatem nie za późno spać, ale pamiętajmy, że i wstawano dosyć wcześnie z rana znowu poddając się kolejnym, wręcz rutynowym zajęciom z tą samą, niegasnącą pasją.\nDzięki takiej, a nie innej organizacji życia społecznego, które przenikało się z wytrwałą pracą całego organizmu folwarcznego dziedzice mieli wystarczająco dużo czasu na pracę edukacyjną i dobroczynną na rzecz miejscowego ludu. W najbliższym sąsiedztwie na pobliskiej wsi dziedziczka sama doglądała chorych, którzy bojąc się lub nie wierząc lekarzom ufali jej zbawczej ręce i do ust przyjmowali z wdzięcznością parzone zioła i dostępne lekarstwa. W niejednym dworze dziedziczki prowadziły podstawowe nauczanie i tzw. ochronki dając dziatwie folwarczno-chłopskiej aktywną opiekę na czas nieobecności zapracowanych rodziców w domu. Podczas klęsk żywiołowych, zwłaszcza pożogi wojennej dwór dawał schronienie-azyl półsierotom i sierotom w tym niejako wyręczając miejskie sierocińce, które właśnie wtedy nie mogły sobie poradzić z nadmiarem potrzebujących. W czasach pokoju dziedziczki organizowały w swym majątku kolonie i półkolonie, gdzie pod opieką własną, ale i pań kolonijnych dzieci hartowały ciało i ducha. Pod swoim dachem jaśnie panie przyjmowały też dorosłe chłopki, które w kole gospodyń wiejskich uczyły się jak przyrządza\nkanapki i smakowite potrawy, jak żyć higienicznie, a zwłaszcza zdrowo, jak obchodzić się z rabatkami, kwietnikami i bukieciarskim układaniem, jak wreszcie śpiewać nie tylko nabożne pieśni. W swym wolnym czasie dziedzic aktywizował na wsi bierne chłopstwo, którym w kółkach rolniczych przekazywał wiedzę o rentowności i technice upraw popularnych roślin okopowych, kiedy indziej mówił o przedsiębiorczości i zrzeszaniu się w zarobkowe, niekoniecznie też od razu rolnicze spółdzielnie produkcyjne i samopomocowe. Często od słów przechodzono wówczas do czynów, a chłopi wkrótce mogli cieszyć się z własnej zaradności. Równie chętnie dziedzice interesowali się zakładaniem elementarnych szkół powszechnych, a w przypadku prywatnych szkół ponadgimnazjalnych pełnieniem w nich roli stałego opiekuna i hojnego, corocznego darczyńcy.\nZ poczuciem bezpieczeństwa, spokojnego azylu i dostatku kojarzyły się przez lata majątki dworskie, a pogląd ten na tyle silnie zakorzenił się w zbiorowej świadomości ludzkiej, że w czasie okupacji hitlerowskiej młodzi ludzie mogli o nich wypowiadać się równie żartobliwie jak i prawdziwie: „- Ja będę rekwirować żywność w okolicznych dworach. – A jak nie będzie dworu? – Zawsze jest jakiś dwór.”33.\n„Rocznik Towarzystwa Naukowego Płockiego” 2015, nr 7, str. 202-221\n1 Już samo zniknięcie tarczy herbowej znad głównego wejścia do pałacu, a zastąpienie jej dużym zegarem było wystarczającą oznaką ekscentryczności; Por. Stanisław Wasylewski, Życie polskie w XIX wieku, Iskry, Warszawa 2008, s. 391.\n2Narodowy Instytut Dziedzictwa, Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, Przedsiębiorstwo Polonijno-Zagraniczne ARPEX, Hanna Spychaj, Ewa Rzetecka, Ewidencja zabytkowego parku w Uniszkach Zawadzkich, woj. ciechanowskie, Warszawa 1983, nr inw. 4540, s. 7.\n3 Zofia Kossakowska-Szanajca, Zapiski dla wnuków, Więzi, Warszawa 2009, s. 68.\n4 Wanda Bojanowska-Oleńska, Historia naszej rodziny, Warszawa 2009, s. 33.\n5 Dwór polski. Architektura. Tradycja. Historia, Wydawnictwo Kluszczyński, Kraków 2007, s. 53.\n6 Pamiętniki o miłości, o wojnie, o ziemi ciechanowskiej, Polskie Towarzystwo Historyczne, Ciechanów 2005, s. 270.\n7 Kokilka - małe naczynie w kształcie otwartej muszli, w którym się zapieka używki i ciepłe przystawki.\n8Kapryfolium, inaczej wiciokrzew przewiercień – ozdobna roślina pnąca z rodziny wiciokrzewów o białych, żółtych lub różowych kwiatach.\n9 Palant – zespołowa gra na punkty z użyciem drewnianego kija i piłeczki; występowała w dwóch odmianach: jako gra szkolna i ludowa; prekursor amerykańskiego baseballu.\n10 Irena Domańska-Kubiak, Zakątek pamięci. Życie w XIX-wiecznych dworkach kresowych, Iskry, Warszawa 2004, s. 46.\n11 Krategus, inaczej zwany głogiem – roślina z rodziny różowatych, występująca jako cierniste krzewy bądź niewysokie drzewa z czerwonym owocem przypominającym jarzębinę; Sumak octowiec – roślina z rodziny nanerczowatych, występująca jako drzewko.\n12 O czym wspomina Wanda Bojanowska opisując swoją awersję do pracy w ogródku, której nie akceptowała ani Mama, bo dla niej ta praca była prawdziwą pasją ani Tata, który nie rozumiał jak można nie chcieć wykonać polecenia, nie chcieć zrobić czegoś od ręki. Por. Wanda Bojanowska-Oleńska, Historia…, s. 133.\n13 Stanisław Załuski, Wygnanie z arkadii, Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Ciechanowskiej, Ciechanów 2006, s. 47.\n14 Tak na co dzień groble i spusty pomagały przy zarybianiu i pozyskiwaniu szlamu jako nawozu. Por. Dwór polski. Architektura. Tradycja. Historia… s. 89.\n15 Na przykład w Klicach pod Ciechanowem, gdzie w ośmioraku mieszkała podstawowa służba folwarczna; Por. List Pani Jadwigi Zaręby z Mierzanowa do Mariusza Mysiakowskiego, s. 1-2.\n16 Helena z Jaczynowskich Roth, Czasy. Miejsca. Ludzie. Wspomnienia z Kresów Wschodnich, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2009, s. 45.\n17 Halina Donimirska-Szymerowa, Był taki świat…, Cyklady, Warszawa 2007, s. 44-45.\n18 Buksa – w gwarze chłopskiej środkowa część koła w wozie drabiniastym.\n19 Bukat – młody byczek w wieku 18-20 miesięcy przeznaczany do rzeźnickiego uboju.\n20 Aniela z Belinów Kowalska, Niczego nie żałuję….,Czytelnik, Warszawa 2009, s. 8.\n21 Jarzemka, także koromysło, kluki, sądy, kule, szelki, pedy - nosidło, drewniany przyrząd do noszenia najczęściej wiader z wodą o kształcie pałąkowatej belki z wycięciem na szyję zakładanej na ramiona.\n22 Teresa Karśnicka-Kozłowska, Dawniej niż wczoraj, Arcana, Kraków 2008, s. 108.\n23 Tamże, s. 39.\n24 Por. Stanisław Załuski, Wygnanie z arkadii…, s. 68-69.\n25 Komornik – chłop nieposiadający własnej ziemi, mieszkający „kątem” u gospodarza bądź ordynariusza, którym pomagał w zamian „za dach nad głową” np. syn z synową i dziećmi.\n26 Sklep kolonialny – miejsce, gdzie sprzedawano towary importowane z krajów wówczas kolonialnych, sklepy oferujące m.in. kawę, herbatę, przyprawy, owoce itp..\n27 Aniela z Belinów Kowalska, Niczego nie żałuję..., s. 18.\n29 Por. Mirosław Ustrzycki, Ziemianie polscy na Kresach 1864-1914, Arcana, Kraków 2006, s. 87-88.\n30 Por. Elżbieta Kowecka, W salonie i kuchni, Zysk i S-ka, Poznań 2008, s. 241-255.\n31 Por. Tomasz Adam Pruszak, O ziemiańskim świętowaniu, Neriton, Warszawa 2006, s. 120-121.\n32 Por. Maja Łozińska, W ziemiańskim dworze, PWN, Warszawa, 2011, s. 281-284.\n33 Jarosław Sokół, Czas Honoru, Zwierciadło, Warszawa 2011, s. 131.


aleksander wasilewski photoblog: 01/01/2018 - 02/01/2018\nul. Niedurnego, Ruda Śląska; styczeń 2018\nul. Baildona, Katowice; kwiecień 2016\nAutor: alekw o 23:36 Brak komentarzy:\nul. Średnia, Świętochłowice; styczeń 2018\nAutor: alekw o 20:29 Brak komentarzy:\n#638 - kaufhaus\nAutor: alekw o 08:48 Brak komentarzy:\nul. Chorzowska, Katowice; styczeń 2018\nAutor: alekw o 21:13 2 komentarze:\nAutor: alekw o 08:42 Brak komentarzy:\nAutor: alekw o 20:14 14 komentarzy:\n#634 - gwardii ludowej czyli witolda pileckiego\nul. Witolda Pileckiego, Ruda Śląska; styczeń 2018\nAutor: alekw o 12:24 Brak komentarzy:\nul. Podgórze, Ruda Śląska; styczeń 2018\nAutor: alekw o 21:05 Brak komentarzy:\nul. Roździeńska, Katowice; kwiecień 2016\nStaw Marcina, Ruda Śląska; styczeń 2018\nAutor: alekw o 18:27 Brak komentarzy:\nAutor: alekw o 16:33 Brak komentarzy:


5 najciekawszych książek historycznych w księgarni Nieprzeczytane.pl! - Portal historyczny Histmag.org - historia dla każdego\n5 najciekawszych książek historycznych w księgarni Nieprzeczytane.pl!\nPrezentujemy wybór najciekawszych książek historycznych w najlepszych cenach w księgarni Nieprzeczytane.pl. Historia wojskowości, starożytny Rzym i jego religie, II wojna światowa, Napoleon, czy dawna Rzeczpospolita. Sprawdź wybrane przez nas książki poruszające te tematy i nie tylko!\nPrzeglądy nowości, Książki\n1.) Marek Plewczyński, „Wojny i wojskowość Polska XVI wieku. Lata 1500-1548\nZłoty wiek w historii Polski kojarzy się przede wszystkim ze sferą polityczną. A jak na tym tle wyglądała polska wojskowość? Przeczytajcie o tym w książce Marka Plewczyńskiego!\nW zamyśle autora „Wojny i wojskowość polska XVI wieku” miały być kompendium wiedzy opartym o aktualny stan badań i zawierającym możliwie pełny obraz dziejów wojska polskiego, przebiegu wojen toczonych w kraju i poza jego granicami, stosowanej w ich toku sztuce wojennej i wynikających stąd wniosków i doświadczeń.\nDążenie do wyczerpującego ujęcia tematu miało i to na względzie, by sam czytelnik mógł określić, czy dany fakt historyczny miał duże, czy małe znaczenie, a czyny żołnierskie uznać za nieudane lub doniosłe i godne pamięci. Zdaniem autora utrwalenie dla potomnych nazwisk wielu dowódców niższego szczebla, a nawet prostych żołnierzy, którzy przelewali pot i krew i tracili życie za „króla i Rzeczypospolitą” warte było podjętego wysiłku.\nNikt bowiem nie może nas zwolnić z obowiązku spłacenia długu pamięci wobec przeszłych pokoleń. Cele te wypływają z miejsca historii wojskowej w naukach humanistycznych i jej roli w kształtowaniu świadomości historycznej. Stąd też zamiar autora, aby niniejsza praca spełniała również rolę podręcznika dla zainteresowanych słuchaczy wyższych uczelni, zarówno wojskowych, jak i cywilnych oraz dla wszystkich pragnących zdobyć bardziej ugruntowaną wiedzę o przeszłości polskiego wojska i sztuki wojennej.\n2.) Mary Beard, John North, Simon Price, „Religie Rzymu”\nMary Beard, autorka świetnej i bardzo dobrze przyjętej na polskim rynku książki „SPQR Historia Starożytnego Rzymu”, tym razem wraz z innymi badaczami zajmuje się rzymskimi wierzeniami. Jej spojrzenie na starożytny Rzym jest świeże i oryginalne. Sprawdźcie sami!\n3.) Mariusz Borowiak, „Niszczyciel ORP Burza”\nORP Burza to jeden ze sławniejszych polskich okrętów zbudowanych przed wojną. Zapoznajcie się z jego burzliwą, wojenną historią!\nKsiążka jest jednym z pierwszych tomów nowej serii wydawnictwa Napoleon V, poświęconej historii polskich okrętów wojennych w Wielkiej Brytanii w latach 1939-1945.\nW jej ramach opublikowanych zostanie 20 tomów. Omówione zostaną wszystkie znaczące wydarzenia, patrole bojowe oraz starcia jednostek nawodnych i podwodnych „małej floty”, które składają się na dzieje biało-czerwonej bandery na Zachodzie podczas II wojny światowej.\n4. ) Fryderyk Masson „Kawalerzyści Napoleona”\nTo reprint pracy Fryderyka Massona z 1896 roku. Autor, wykorzystując bogatą wiedzę historyczną, zajął kawalerią w armii Napoleona. To świetna książka, którą i dziś warto się zainteresować.\n31 ilustracji Édouarda Detaille'go\nByła północ, kiedy zmarły cesarz odbywał na Polach Elizejskich ostatni przegląd swoich wiarusów. Kawalerzyści wymachiwali szablami i lancami trzymanymi w niematerialnych dłoniach. Wydając z ust okrzyki, których żaden żyjący nie mógł usłyszeć, pędzili w piekielnym galopie. Stopniowo wyłonili się z obłoku, aby stanąć przed Nim. Zauważył ich i wezwał do siebie.\nDumne istoty podobne były do zjaw w szarawych mundurach, których barwy stłumiła śmierć i noc. Ich twarze pozostawały niewidoczne. Żaden z nich nie dbał o swoją chwałę. Dla nich ważne było tylko jedno imię. Zarazem powszechne i wspólne, imię formacji, w której służyli i walczyli. Imię to, wybrane i wymówione przez Niego, wystarczyło, aby poczuli się nieśmiertelni.\n5.) Leon Koczy, „Polska i Skandynawia za pierwszych Piastów”\nJakie były związki Polski i Skandynawii za czasów pierwszych Piastów? To pytanie od lat rozpala polskich historyków wczesnego średniowiecza. Sensowną odpowiedź na nie znajdziecie w książce Leona Koczego.\nAleksander Bruckner pisał kiedyś, że z poglądami naukowymi rzecz ma się podobnie jak z herezjami religijnymi. Mają one to do siebie, że się ciągle odnawiają i że niełatwo je wykorzenić – „starłeś łeb hydrze, alić po chwili odrasta i zaczynaj walkę z nią na nowo…” .\nTaką herezją, głęboko zakorzenioną i ciągle ponawianą, jest w naszej nauce skandynawizm, czyli dopatrywanie się silnych związków między Polską a Ultima Thule za panowania pierwszych Piastów.\nJest ta herezja bardzo stara, gdyż rozpoczęła się jeszcze w początkach XIX stulecia, a że znajdowała i ciągle znajduje wyznawców pośród najtęższych historyków, bardzo trudno ją wytępić. W pierwszym okresie skandynawizm objawił się w hołdowaniu poglądom o zależności państwa polskiego od normańskich wikingów, od których przyszło do Lachów prawo, a którzy u nas, podobnie jak na Rusi, zorganizowali państwowość.\nZobaczcie także inne najlepsze książki historyczne w najlepszych cenach tutaj!\nMichał Baranowski | 2017-03-01 18:43\n"Prezentujemy wybór najciekawszych książek historycznych w najlepszych cenach w księgarni Nieprzeczytane.pl. Historia wojskowości, starożytny Rzym i jego religia,..." - zważywszy na to, że w całej książce podkreśla się, że nie było jednej religii Rzymu, a wiele, stąd tytuł RELIGIE RZYMU, to notka jest chyba sporządzona przez kogoś, kto książki nie czytał :)\nMaciej Zaremba Administrator | 2017-03-01 19:44\n@ Michał Baranowski Przepraszamy, literówka już poprawiona.


Flex 2: stycznia 2007\nShader and MovieTexture\nMovieTexture jest węzłem który umożliwia zastosowanie jako tekstury pliku video. BS Contact dodał obsługę shaderów do scen VRML/X3D.\nZrobiłem kilka przykładów jak shadery mogą pełnić funkcję filtrów postprodukcyjnych dla filmów video. Oto przykłady: obraz czarno-biały, kontury na czarnym tle, szarość, kwantyzacja, odwrócenie kolorów, sepia, płaskorzeźba, przebarwienie.\nCała rzecz opiera się na wykorzystaniu HLSL a szczególnie Pixel Shader v 2.\nOto przykładowy kod Pixel Shader odpowiedzialny za tworzenie szarości\nsampler2D image : register(s0);\nfloat2 texCoord: TEXCOORD0) : COLOR\nfloat4 img = tex2D(image, texCoord);\n// konwersja do szarości\nfloat4 sum = dot(img, float4(0.30f, 0.59f, 0.11f, 0.0f));\nsum.a = img.a;\nAutor: Michał Małaj o godzinie 12:52 1 komentarzy\nAdobe wypuściło uaktualnienie do wersji 2.0.1\nFlash Builder 2.0.1 działa pod Eclipse 3.2\nDodano narzędzie dokumentujące kod ASDoc\nMożna wpływać na wygląd aplikacji poprzez to można zmieniać w czasie działania arkusze styli kaskadowych CSS ( nowa wersja Flex Store pokazuje że wystarczy zmienić CSS podczas działania i zmieni się wygląd) Przykłady: OrangeFlash Opis można przeczytać w dokumentacji\nNajważniejsza rzecz to wprowadzenie modułów. Moduły są to takie biblioteki które są uruchamiane i ładowane do aplikacji podczas jej działania. Pierwszy o nich pisał Roger Gonzales a także Peter Ent M0duły są tym co AJAX dla stron internetowych. Oto przykład (wraz z kodem) wykorzystujący modularność. Od strony ActionScriptu dodano pakiety mx.modules.* a dla MXML znacznik Warto przejrzeć dokumentację o tworzeniu modularnych aplikacji\nAutor: Michał Małaj o godzinie 20:09 0 komentarzy\nPluginy VRML / X3D\nOd pewnego czasu testuję sporo światów 3D napisanych w VRML/X3D. Jak na komputerze mam kilka wtyczek to czasami uruchamia się nie ta przeglądarka VRML/X3D co powinna.\nPod Internet Explorerem rzadziej się to zdarza, niż pod Firefoxem. Internet Explorer bazuje na atrybucie classid znacznika OBJECT, a potem na rozszerzeniu. Natomiast Firefox bazuje na atrybucie type znacznika OBJECT/EMBED, a potem na rozszerzeniu.\nAutor: Michał Małaj o godzinie 21:20 2 komentarzy\nA może jednak MPEG-4?\nZastanawiając się nad dalsza ewolucją technologii internetowych warto wspomnieć o standardzie MPEG-4. Od strony technicznej jest to odpowiednio przegotowany plik zawierający informacje o tym jak przetwarzać dane zawarte w nim.\nPonieważ VRML97 i jak X3D są standardami ISO więc można było dodać obsługę tych standardów w do MPEG-4.\nJak to wygląda dziś? Otóż standard MPEG-4 jest kojarzony z plikami mp4. W większości przypadków są to pliki video zakodowane według kodeków które są zaaprobowane przez MPEG-4 jako część specyfikacji MPEG-4 Audio (znane bardziej jako kodek AAC) czy MPEG-4 Video (znane jako MPEG-4 Part 2, albo MPEG-4 Part 10 czyli H.262).\nAle to nie koniec możliwości MPEG-4. Do MPEG-4 przewidziano też obsługę opisu prezentacji danych zarówno treści, multimediów oraz światów i modeli 3D.\nW praktyce to polega na tym ze kod prezentacji pisze się w języku wyższego poziomu pod nazwą kodową B4 i następnie to się kompiluje do postaci zgodnej ze standardem o nazwie XMT natomiast grafikę i dane binarne konwertuje do postaci BIFS.\nBIFS to skrót od Binary Information Format for Scene, jest to binarny format w jakim zapisywane są informacje w pliku mp4 (mp4 to coś jak spakowany plik zawierający informacje) Do opisu danych używa się formatu XMT (Extensible MPEG-4 Textual format), który opiera się na XML. Oznacza to że do tego formatu można wstawiać dane typu Layer2D, SVG, SMIL, X3D.\nIBM zrobił aplet JAVA który miał odtwarzać pliki XMT-0 zapisane jako mp4x.\nwięcej można zobaczyć na tej stronie\nJeden z współtwórców standardu MPEG-4 firma ENST opublikowała przeglądarkę Osmo-4, która ma otwarty kod źródłowy. Na podstawie tego rozwinął się GPAC to pakiet narzędzi do odtwarzania danych MPEG-4 i MP4Box jako narzędzie do tworzenia danych MPEG-4.\nJest to jedno z najbardziej zaawansowanych technologii multimedialnych z jakimi zetknąłem się. Najbardziej mnie zaskoczyło to że jest wtyczka do przeglądarek internetowych. Ponieważ z powodów licencyjnych nie można umieszczać plików binarnych do GPAC więc znaleźli się tacy co zrobili wersje binarne tych programów. Skompilowaną wersję na Windows można ściągnać od Celtic Druida Są to MP4MenuGui\nMP4BoxGUI czy samo MP4Yoolkit\nZ innych odtwarzaczy plików mp4 można zaliczyć BS Contact MPEG-4 a dema można obejrzeć na tej stronie Kolejny przykład to wykorzystanie MAXPEG Playera\ni jego przykłady wysokiej jakości filmów i jak interaktywności\nDo MPEG-4 playerów można też zaliczyć Dicas Mpegable (do ściagniecia stąd) i Envivio Player\noraz Philips WebCine Player\nAutor: Michał Małaj o godzinie 09:45 0 komentarzy


Restauracje – ARCHITOM TOMASZ MIDURA\nStworzymy dla Ciebie nieszablonowe wnętrze z klimatem.\nTwoja wizja biznesu jest dla nas ważna- jesteśmy gotowi na każde kreatywne wyzwania. Zaprojektujemy i zrealizujemy projekt zgodnie z najnowszymi trendami. Doradzimy w wyborze lokalu i ocenimy jego potencjał. Zapewnimy kompleksony projekt wraz z technologią kuchni oraz wszelkimi pozwoleniami. Pomożemy w wykreować wizerunek lokalu wraz jego identyfikację graficzną.\nprojekt identyfikacji wizualnej lokalu\npełny projekt wielobranżowy wraz z opracowaniem technologii kuchni\ndobór materiałów i elementów wykończeniowych\nprojekt “pod klucz”\n© Copyright 2019 tomaszmidura.pl. Wszelkie prawa zastrzeżone. Wdrożenie: SIPLEX Studio\nInformujemy, iż firma BIURO PROJEKTOWE ARCHITOM TOMASZ MIDURA przetwarza dane osobowe zgodnie z Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych. Więcej informacji. Akceptuję


W jaki sposób zabezpieczyć auto przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi panującymi zimą na drogach? | Atone.waw.pl\nOpłaci się sprawdzić przed zimą w jakim stanie są chlapacze. Ten wydawałoby się nic nie znaczący element naszego auta, przez część kierowców traktowany jest jako zbędny dodatek. Jednak jak widzimy chociażby patrząc na warunki zimowe, całkiem się przydaje. Właśnie w tym czasie na naszych drogach znajdują się ogromne ilości soli jak również żwiru czy piasku. Takie niewinnie wyglądające cząstki są w stanie bardzo uszkadzać powłokę samochodu. Do tego trzeba wiedzieć, że sól jest czynnikiem przyspieszającym proces rdzewienia powłoki naszego pojazdu. Z tego powodu warto zadbać o to, by chlapacze były w jak najlepszym porządku, gdyż zatrzymują one te wszystkie nieczystości wylatujące spod kół auta – sprawdź serwis. Oszczędzi nam to sporo nerwów (wybierz listwę zderzaka).\nOprócz tego dobrze jest w jakimś stopniu ochronić nasz pojazd przed negatywnym działaniem wilgoci. Wiadomo, że w roli takiego izolatora sprawdzają się doskonale wszelkie tłuste specyfiki, różnego typu oleje, pasty, lub też wosk. Należy szczególnie przed zimą nanieść wosk na karoserię, nawet jeśli wcześniej raczej nie używaliśmy tego rodzaju specyfików. Pewnie uważaliśmy, iż jest to niepotrzebny wydatek, jednak będziemy zaskoczeni widząc rezultat użycia takich specyfików, który jak się przekonamy po czasie jest nie tylko wizualny. Warto zabezpieczyć też chromowane akcesoria samochodowe (sprawdź szczegóły). Na rynku mamy sporo preparatów, jakie prócz wstawek w środku, doskonale zakonserwują też elementy chromowane posiadające dużą styczność z wilgocią, jak choćby felgi. Dobrze jest zatem wcześniej zainteresować się powyższym tematem, a po czasie przekonamy się, iż nasz trud i wydanie dodatkowych pieniędzy się opłaciło.\nThis entry was posted in Aktualności motoryzacyjne and tagged Auto, felgi, samochód. Bookmark the permalink.\nJak chronić samochód przed korozją? O jakich sprawach w szczególności musimy pamiętać?\nPoduszki pneumatyczne zapewniają pewniejszą jazdę\nauta Auto bezpieczeństwo biznes ceny czas części dom firma firmy Internet jazda kierowca kierowcy klient mechanika motoryzacja oferty opon opony pieniądze pojazd pojazdy praca samochody samochód serwis transport usługi


Leszczynska 022. Wszystkie informacje o Leszczynska 022 zostały zaktualizowane 2022.\nes de Tyrrell 022 Tyrrell 022 Leszczynska 022 nl cs 022. Tyrrell hu da sv no fi tr\nInformacje, które udało nam się zgromadzić na temat Leszczynska 022, zostały starannie sprawdzone i uporządkowane, aby były jak najbardziej przydatne. Prawdopodobnie trafiłeś tutaj, aby dowiedzieć się więcej na temat Leszczynska 022. W Internecie łatwo zgubić się w gąszczu stron, które mówią o Leszczynska 022, a jednocześnie nie podają tego, co chcemy wiedzieć o Leszczynska 022. Mamy nadzieję, że dasz nam znać w komentarzach, czy podoba Ci się to, co przeczytałeś o Leszczynska 022 poniżej. Jeśli informacje o Leszczynska 022, które podajemy, nie są tym, czego szukałeś, daj nam znać, abyśmy mogli codziennie ulepszać tę stronę.\nMarka Blundella Tyrrell 022 podczas Grand Prix Wielkiej Brytanii w 1994 roku\n700 KM przy 13 300 obr./min\nPóautomatyczny poprzeczny Tyrrell\nRozstaw osi: 2900 mm Rozstaw kó\nprzednich: 1698 mm Rozstaw kó\ntylnych: 1610 mm\n3. Ukyo Katayama 4. Mark Blundell\nGrand Prix Brazylii w 1994 roku\n7 i 13 punktów\nMark Blundell: 12 th\nUkyo Katayama: 17 th\nChronologia modeli ( 1994 )\nTyrrell 022 jest Formua 1 jednomiejscowy wprowadzone przez zespó Tyrrell Racing na 1994 Formuy 1 sezonu . Prowadzony jest przez Japoczyka Ukyo Katayam , który robi z druyn swój drugi sezon, oraz Brytyjczyka Marka Blundella z druyny Ligier . 022 wyrónia si wieloma problemami z niezawodnoci, Katayama dojeda do mety tylko cztery razy w szesnastu startach.\nUkyo Katayama na pokadzie Tyrrell 022 podczas Grand Prix Wielkiej Brytanii w 1994 roku.\nGara Marka Blundella w Silverstone.\nSezon zaczyna si od pitego miejsca Ukyo Katayamy w Grand Prix Brazylii, który startowa z dziesitego miejsca na starcie. Mark Blundell, który zakwalifikowa si na dwunastej pozycji, przeszed na emerytur na dwudziestym pierwszym okreniu po wypadku. Podczas Grand Prix Pacyfiku aden Tyrrell nie dotar do mety, Katayama wycofa si z powodu awarii silnika, a Blundell po zderzeniu na pierwszym okreniu z Nicol Larini i Ayrtonem Senn . W San Marino Katayama zgosi punkty za pite miejsce, podczas gdy jego kolega z druyny zaj dziewite.\nMonaco Grand Prix okazao si trudniejsze dla zespou, który widzia jego dwóch kierowców porzuci, Katayama z powodu awarii skrzyni biegów i Blundell z powodu awarii silnika. W Hiszpanii Blundell, autor jedenastego razu w kwalifikacjach, zaj trzecie miejsce, zdobywajc tym samym trzecie i ostatnie podium w swojej karierze, siedemdziesite siódme i ostatnie podium dla Tyrrella w Formule 1 oraz pierwsze z silnika Yamahy w Formule 1. 1.\nReszta sezonu bya trudniejsza: w Kanadzie i Francji Blundell zaj dziesite miejsce, podczas gdy Katayama przeszed na emerytur po dwóch obrotach. W Wielkiej Brytanii Katayama, szczupy z ósmego miejsca, zaj szóste miejsce, a Blundell pad ofiar swojej skrzyni biegów. Jeli Japoczyk nie ukoczy adnego z nastpnych piciu wycigów z powodu zawodnoci 022, Blundell zaj pite miejsce na Wgrzech i w Belgii .\nW ostatnich trzech rundach dwaj kolarze Tyrrell, którzy docieraj do mety dopiero podczas Grand Prix Europy .\nTyrrell zaj siódme miejsce w mistrzostwach konstruktorów z trzynastoma punktami. Ukyo Katayama zajmuje siedemnast pozycj z picioma punktami, a Mark Blundell zajmuje dwunaste miejsce z omioma punktami. Jeli ta kocowa pozycja Tyrrella jest znacznie nisza od jej wspaniaego debiutu, to z drugiej strony jest to najlepszy ranking Yamahy, a take najwikszy zbiór punktów w sezonie.\nSzczegóowe wyniki Tyrrell 022 w Mistrzostwach wiata Formuy 1\n1994 Organizacja wycigów Tyrrell Yamaha OX10B\nV10 Dobry rok BRÉ PAC SMR MÓJ ESP MOG ENG GBR WSZYSTKO HON BEL ITA POR EUR JAP AUS 13 7 th\nUkyo Katayama 5 th Abd 5 th Abd Abd Abd Abd 6 th Abd Abd Abd Abd Abd 7 th Abd Abd\nMark Blundell Abd Abd 9 tys Abd 3 rd 10 tys 10 tys Abd Abd 5 th 5 th Abd Abd 13 tys Abd Abd\nKwalifikacje do Grand Prix Brazylii 1994 , na statsf1.com (dostp 10 maja 2013 )\n" Ranking Grand Prix Brazylii 1994 " , na statsf1.com (dostp 10 maja 2013 )\n" Ranking 1994 Pacific Grand Prix " , na statsf1.com (dostp 10 maja 2013 )\n" Ranking Grand Prix San Marino 1994 " , na statsf1.com (dostp 10 maja 2013 )\n" Ranking Grand Prix Monako 1994 " , na statsf1.com (dostp 10 maja 2013 )\n" Ranking Grand Prix Hiszpanii 1994 " , na statsf1.com (dostp 10 maja 2013 )\nMark Blundel's Podiums na statsf1.com (dostp 10 maja 2013 )\nTyrrell Racing Podiums na statsf1.com (dostp 10 maja 2013 )\nYamaha Podiums in Formula 1 (dostp 10 sierpnia 2019 )\n" Ranking Grand Prix Kanady 1994 " , na statsf1.com (dostp 10 maja 2013 )\n" Ranking Grand Prix de France 1994 " , na statsf1.com (dostp 10 maja 2013 )\nKwalifikacje do Grand Prix Wielkiej Brytanii 1994 , na statsf1.com (dostp 10 maja 2013 )\n" Ranking Grand Prix Wielkiej Brytanii 1994 " , na statsf1.com (dostp 10 maja 2013 )\n" Ranking Grand Prix Wgier 1994 " , na statsf1.com (dostp 10 maja 2013 )\nRanking Grand Prix Belgii 1994 , na statsf1.com (dostp 10 maja 2013 )\n" Ranking Grand Prix Europy 1994 " , na statsf1.com (dostp 10 maja 2013 )\n" Rankingi Mistrzostw wiata Formuy 1 1994 " , na statsf1.com (dostp 25 kwietnia 2013 )\nSezony silników Yamaha w Formule 1 , na statsf1.com (dostp 10 sierpnia 2019 )\nMamy nadzieję, że informacje, które zgromadziliśmy na temat Leszczynska 022, były dla Ciebie przydatne. Jeśli tak, nie zapomnij polecić nas swoim przyjaciołom i rodzinie oraz pamiętaj, że zawsze możesz się z nami skontaktować, jeśli będziesz nas potrzebować. Jeśli mimo naszych starań uznasz, że informacje podane na temat _title nie są całkowicie poprawne lub że powinniśmy coś dodać lub poprawić, będziemy wdzięczni za poinformowanie nas o tym. Dostarczanie najlepszych i najbardziej wyczerpujących informacji na temat Leszczynska 022 i każdego innego tematu jest istotą tej strony internetowej; kierujemy się tym samym duchem, który inspirował twórców Encyclopedia Project, i z tego powodu mamy nadzieję, że to, co znalazłeś o Leszczynska 022 na tej stronie pomogło Ci poszerzyć swoją wiedzę.\nTen wpis na Leszczynska 022 sprawił, że wygrałem zakład, co mniej niż uzyskanie dobrego wyniku.\nMój tata rzucił mi wyzwanie, abym odrobił pracę domową bez używania czegokolwiek z Wikipedii. Powiedziałem mu, że mogę to zrobić, przeszukując wiele innych witryn. Na szczęście znalazłem tę witrynę, a ten artykuł o zmiennej Leszczynska 022 pomógł mi odrobić pracę domową. wpadłem w pokusę pójścia na Wikipedię, bo nie mogłem znaleźć nic o zmiennej _, ale na szczęście znalazłem ją tutaj, bo wtedy mój tata sprawdził historię przeglądania, żeby zobaczyć, gdzie był. przejdź do Wikipedii? Mam szczęście, że znalazłem tę stronę i artykuł o Leszczynska 022 tutaj. Dlatego daję ci moje pięć gwiazdek.\nWreszcie artykuł o Leszczynska 022, który jest łatwy do przeczytania.\nUważam, że ten wpis o zmiennej Leszczynska 022 jest sformułowany bardzo ciekawie, przypomina mi lata szkolne. Jakie piękne czasy, dzięki za sprowadzenie mnie do nich.


Bitwa pod nie-Borodino | wywiad z prof. UŁ, dr hab. Rafałem Kowalczykiem » Strona 2 z 3 » Historykon.pl\nZacieśnienie stosunków na linii Paryż–Wiedeń, po ślubie z Marią Luizą spowodowało, że dla Polaków wojna roku 1812 było to przełomowym wydarzeniem. Rosja zagarnęła najwięcej obszaru Rzeczpospolitej szlacheckiej. Polacy zaczęli wierzyć w odbudowę państwa polskiego w granicach sprzed zaborów. Na ile było to realne? Trudno ocenić. Musimy pokusić się tu o przekonanie, że w przypadku zwycięstwa nad Aleksandrem, dla Napoleona korzystne byłoby istnienie silnego i lojalnego gwaranta nowego układu sił w Europie – Polski. Dlatego na pewno chciałby odbudować Polskę. Pozostaje pytanie w jakich granicach? Czy z przed roku 1772? Osobiście w to akurat wątpię. Polaków w tym przekonaniu utwierdzało zachowanie Paryża. Przed wojną roku 1812 znana była kwestia wymiany Galicji Wschodniej na Prowincje Iliryjskie. Pomysłu, który narodził się w Paryżu. Dlatego też wojnę roku 1812 wręcz musimy uznawać za przełomowy moment epoki napoleońskiej. Dla Napoleona, dla Francji, dla sojuszników Napoleona, całej Europy napoleońskiej, dla Wschodu – Cesarstwa Rosyjskiego, Aleksandra I, dla Polaków, dla Księstwa Warszawskiego, dla Wielkiej Brytanii, dla Habsburgów, dla całej ówczesnej Europy i Azji w rozumieniu panowania nad jej częścią – Rosji. Wojna roku 1812 mogła być albo wygrana, albo też przegrana. I tak też się stało. Klęska Wielkiej Armii w Rosji spowodowała odwrócenie sojuszy. Moment ten wykorzystali Hohenzollernowie, którzy stali się silnym spoiwem sojuszu przeciw Napoleonowi i jego wizji Europy. Z drugiej strony, Napoleon po utracie kadr nie był w stanie odbudować tak silnej, doświadczonej Wielkiej Armii. Wojna roku 1813 przekonała, że mimo odbudowy armii, rocznik Marii Luizy nie był w stanie tak szybko stać się pełnowartościowym żołnierzem, jak ten utracony w Rosji. Dla Polaków był to koniec marzeń o wolnej Polsce. Księstwo Warszawskie dostało się w ręce rosyjskie. Napoleon utracił kadry wiernego żołnierza, a Polacy znaleźli się na 100 lat pod okupacją. Dopiero wyniszczająca I wojna światowa i walka w dwóch obozach wojsk państw zaborczych Cesarstwa Rosyjskiego, Cesarstwa Niemieckiego i Cesarstwa Austro-Węgierskiego otworzyła przed Polską możliwość odbudowy wolnej niepodległej Polski. Skutki wojny roku 1812 spowodowały, że Europa wpadła w ręce aliansu państw feudalnych. Kongres Wiedeński, Święte Przymierze cofnęły Europę. Wszystko to było wynikiem przegranej wojny roku 1812.\nJedną z najbardziej znanych bitew wspomnianej drugiej wojny polskiej jest bitwa stoczona dnia 7 września 1812 roku. Według Rosjan była to bitwa pod Borodino, według Francuzów było to starcie nad rzeką Moskwą, natomiast w polskiej historiografii figuruje jako bitwa pod Możajskiem. Z nazewnictwem owej bitwy wiąże się siła propagandy. Jakiej zatem nazwy powinniśmy używać na określenie wspomnianej batalii?\nTo prawda. Do roku 1939 w badaniach nad wojną roku 1812 historycy polscy czerpali z dorobku historiografii zachodnioeuropejskiej i rosyjskiej oraz wykorzystywali relacje pamiętnikarskie strony napoleońskiej. Rosjanie nie pisali wspomnień, ze względu na powszechny analfabetyzm. Bitwę dziś tak szeroko nazywaną „bitwą pod Borodino” literatura francuska nazywała bitwą nad rzeką Moskwą, a polska – bitwą pod Możajskiem. Walka z propagandą, utwierdzoną przez sowiecką, potem radziecką machinę przez ponad 70 lat jest niezwykle trudna. Szczerze wątpię, by udało się to odwrócić. Dziś historycy, pasjonaci, z wygody używają nazwy Borodino. Warto jednak pamiętać, czemu bitwa pod Możajskiem stała się bardziej znana, jako bitwa pod Borodino. W latach 30. ubiegłego wieku w Związku Sowieckim rozpoczęto badania nad wojną roku 1812. Cel był jeden. Odcięcie się od wówczas w sowieckiej historiografii jeszcze funkcjonujących badań bazujących na dorobku historiografii zachodnioeuropejskiej i rosyjskiej (carskiej). Nastąpiło wówczas obalenie poglądów naukowych Pokrowskiego, który bazował właśnie na dorobku historiografii zachodnioeuropejskiej i rosyjskiej. W radzieckich badaniach zaczęły dominować poglądy o narodowym charakterze wojny roku 1812. Dla Stalina był to dobry obraz. Kutuzow stał się bohaterem wojny roku 1812 i to narodowym. Kutuzow w historiografii zachodnioeuropejskiej i rosyjskiej był bardzo negatywnie oceniany. Akcentowo, że właściwie nic twórczego nie wymyślił. Realizował plan nakreślony przez generała Barclaya de Tolly, głównodowodzącego armii rosyjskiej, niezwykle zdolnego oficera, odpowiedzialnego dowódcę. Aleksander I bardzo go cenił. Barclay de Tolly nie zdecydował się podjąć decyzję o stoczeniu bitwy z nacierającą Wielką Armią Napoleona. Odradzał to Aleksandrowi. Jego słuszna strategia była bardzo krytykowana w Petersburgu. Koterie pragnące wojny chciały zmiany na stanowisku dowódcy i car Aleksander mimo tego, że nie cenił Kutuzowa, uczynił tak po zajęciu przez Napoleona Smoleńska – bramy Moskwy. Kutuzow nie dowodził w bitwie pod Możajskiem. Dowodzili Miłoradowicz i Gorczakow. Poświęcił dla swoich celów Moskwę. W odwrocie też się nie wykazał. Taki obraz był zły dla wizji Stalina, który siebie chciał lansować na generalissimusa, obrońcę narodów radzieckich, zwłaszcza po roku 1941. A Borodino to miejsce jakich wiele, gdzie toczyły się walki we wrześniu 1812 roku. Francuzi mieli rację. Walki toczyły się nad rzeką Moskwą. Polacy również. Możajsk – miasteczko, ośrodek, tam stoczono ciężkie boje, a po zakończeniu walk Możajsk został przez Rosjan zniszczony, właściwie spalony wraz z około 10 tys. rannych rosyjskich żołnierzy. Ale to Stalin zajął w II wojnie pół Europy. Została więc bitwa pod Borodino. Nikogo więc nie powinno dziwić, że po roku 1945, Borodino zakorzeniło się w polskiej historiografii.\nZanim jednak doszło do owej bitwy, 5 września toczyły się krwawe walki o redutę Szewardino. Jak ważnym punktem, ze strategicznego punktu widzenia, było zdobycie przez wojska napoleońskie wspomnianej reduty?\nWalki o Redutę, którą z uwagi na to, że znajdowała się w pobliżu miejscowości Szewardino były kluczowe. Jednak uważam, jako osoba stawiająca sobie za cel odbrązawianie historii, tam gdzie to jest tylko możliwe, że ważne jest co innego. Nie krwawe walki. Nie heroizm. Nie śmierć tysięcy. Nie to, że bój pod Możajskiem stał się najkrwawszą ówcześnie bitwą epoki napoleońskiej (do dnia 7 września 1812 roku), ale to że Napoleon dążący przez całą kampanię do decydującej bitwy, do decydującego uderzenia, na miarę Austerlitz, pozostał bierny. Mimo próśb swoich marszałków, nie użył Gwardii. Dzięki temu Rosjanom udało się wyprowadzić z bitwy około 50 % stanu, a wojna roku 1812 nie zakończyła się 7 września 1812. To największa klęska Napoleona. Niezdecydowanie w takim momencie. To, o czym marzył, pragnął od początku wojny roku 1812, było w zasięgu jego ręki. Nie udało mu się przeprowadzić manewru wileńskiego, nie udało mu się z manewrem smoleńskim, ale w bitwie pod Możajskiem, miał szansę na zniszczenie, pokonanie armii carskiej i nie skorzystał z niej. To była klęska dla Napoleona. Zdobycie reduty bez zniszczenia sił rosyjskich było bez znaczenia. Zwłaszcza, że kilka dni później w walkach pod Krimskoje marszałek Murat bez celu wykrwawił pułki Młodej Gwardii i Średniej (Legia Nadwiślańska – ranny został wówczas Chłopicki) w walkach z ariergardą Miłoradowicza.