Twist of fate [dwie osoby, obyczajowe, romans]\n#1 Temat: Twist of fate [dwie osoby, obyczajowe, romans] Pon Lip 03, 2017 1:47 am\nP O S T A C I E\nVisaerix jako H a d l e y M a x w e l l\nSempiterna jako A a r o n W i n s l e t\nNie wymieniliby się spojrzeniami, ba, prawdopodobnie by się nie spotkali, gdyby młodsze rodzeństwo nie wciągnęło ich we wspólne bagno, a oni sami nie wybrali sali treningowej jako miejsca schadzek. On – walczący z agresją i natłokiem pracy mężczyzna, próbujący za wszelką cenę utrzymać i tak już niepełną rodzinę w kupie. Ona – przytłoczona wymaganiami rodziców (niedoszła) studentka, szukająca i odskoczni od pracy, i pomysłu na ułożenie sobie życia. Dwie różne osoby, dwie zbieżności – boks, czyli kiełkująca wśród smrodu przepoconych ubrań pasja oraz istniejąca dzięki niej możliwość obicia worka treningowego. Lub czyjejś mordy.\n#2 Temat: Re: Twist of fate [dwie osoby, obyczajowe, romans] Nie Sty 14, 2018 6:51 pm\n❂ A a r o n W i n s l e t – jeden z tych typów, pod którego spojrzeniem nogi rozmówcy się uginają (nie wiadomo czy ze strachu, czy z podziwu), w skrócie Win\n❂ mimo dwudziestu jeden lat na karku często zachowuje się niczym mentalny trzynastolatek, innym razem zgrywa doświadczonego życiem faceta poharatanego przez los (co nie jest dziwne, biorąc po uwagę historię jego rodziny)\n❂ najcenniejszymi osobami w jego życiu są matka Piper i siostra Leah\n❂ pracuje w rodzinnej knajpce, nie podjął się rozpoczęcia studiów\n❂ brzydzi się alkoholem, za to, jak mówi: „częstowanych papierosów się nie odmawia”, co nieco gryzie się z jego (od niedawna) sportowym trybem życia\n❂ nie lubi namolnych ludzi i nierozwiązanych spraw\nOstatnio zmieniony przez Sempiterna dnia Pon Sty 29, 2018 6:02 pm, w całości zmieniany 1 raz\n#3 Temat: Re: Twist of fate [dwie osoby, obyczajowe, romans] Nie Sty 14, 2018 8:59 pm\nO H a d l e y M a x w e l l nie można powiedzieć, że jest kobietą sukcesu. Cóż, przynajmniej sama by się tak nie określiła. Jednak trzeba jej to przyznać - niemal jej się udało. Niemal dostała się na prestiżowe studia, później niemal nie doznała z tego powodu załamania nerwowego, a przez to niemal wszystko w jej życiu się zmieniło. Począwszy od dachu nad głową, a na planach na życie skończywszy. A właściwie to na ich braku. Żyje tu i teraz, od zmiany w jednym barze do zmiany w drugim, próbuje związać koniec z końcem i wystrzega się problemów... a przynajmniej tak sądzi.\n20 lat | gap year | Brat Desmond | Rodzice Howard & Grace | Londyn\n#4 Temat: Re: Twist of fate [dwie osoby, obyczajowe, romans] Pon Sty 29, 2018 5:57 pm\nJedyną rzeczą, która wyjątkowo podobała mu się tej zimy, był nieoczekiwany – jak na londyńskie standardy – opad śniegu. Biały puch iskrzył się delikatnie pod nikłym blaskiem ulicznych latarni i posłusznie zapadał się pod naciskiem jego skórzanych butów, formując prowizoryczną drogę w kierunku ogromnego, nowiutkiego budynku sportowego. Aaron rozprostował kilkukrotnie skostniałe od zimna palce, skinieniem głowy przywitał siedzącą na recepcji kobietę i zniknął w szatni, ciągle mając na uwadze głos tlący się gdzieś w potylicy, drażniący i dokuczliwy. Co ty tu w ogóle robisz, Win? – zdawało się słyszeć.\nW gruncie rzeczy sam nie mógł zrozumieć, dlaczego się tu znalazł. Interes Piper ledwo się kręcił i pomimo tysiąca godzin zmian przeletanych w firmowym fartuszku, rodzinny budżet nadal stał w miejscu. Jakby tego było mało, Leah zachowywała się niczym księżniczka, odmawiając wszelkiej współpracy przy rodzinnym biznesie, zasłaniając się wszystkim, co przyszło jej do głowy – od okresu, przez zły dzień w szkole, do bólu nieistniejącej ósemki. A on? Zamiast zastanowić się nad znalezieniem lepiej płatnej pracy lub chociaż przemyśleć rzeczowo ewentualny plan na przeżycie najbliższych miesięcy, tkwił w miejscu, podjąwszy jedną jedyną niespodziewaną (i nielogiczną) decyzję, na którą było go stać.\nPrzecież intensywne treningi boksu w momencie, gdy sypie ci się rodzina, są idealnym rozwiązaniem na wszystkie problemy.\nNie zauważyłby, że przeszedł całą szerokość sali z zaciśniętymi pięściami, gdyby nie irytujące spostrzeżenie stojącego obok kolesia, z politowaniem lustrującego jego znoszone, fioletowe adidasy.\n– Spoko stary, trening się nawet jeszcze nie zaczął, zluzuj. – Aaron kiwnął głową, starając się uśmiechnąć, czego wynikiem był tylko sztuczny grymas. – Adam – dodał chłopak naprędce, wyciągając przed siebie dłoń.\nDzięki Bogu Adam, którego Win zdążył określić w myślach mianem Pana Irytującego, nie zdążył zadać jakiegokolwiek pytania, bo zgiełk na sali przerwało wejście trenera.\nNiski i nieprzesadnie umięśniony nie sprawiałby wrażenia człowieka despotycznego, gdyby nie jego ostre spojrzenie, przeszywające na wskroś każdego studenta i bokserska gracja, z jaką sunął po sali. W jednej chwili Wis zdał sobie sprawę, jak bardzo nie chciałby bezpośredniej konfrontacji, by przypadkiem nie dostać w mordę już przy okazji pierwszego ciosu.\n– Nazywam się Scott Evans i od dziś będę was trenował. Jeżeli zamierzacie pojawiać się tutaj raz na trzy tygodnie, to lepiej nie zawracajcie głowy ani mi, ani reszcie grupy – sprostował na wstępie. – Zaczniemy od przedstawienia wszystkich zapisanych, potem wytłumaczę podstawy, następnie bierzecie do rąk skakanki i zaczynamy rozgrzewkę. Ustawcie się w szeregu.\nCo my, w wojsku jesteśmy?\n– Brown? – niewysoki mężczyzną w średnim wieku wystąpił przed szereg. Evans rzucił mu tylko krótkie spojrzenie.\n– Cook? – Pan Irytujący postawił krok.\n– Maxwell? – Winslet zacisnął, tym razem świadomie, prawą pięść. Znajome nazwisko wzmogło tylko jego poddenerwowanie. Był gotów dopaść gnojka, który ostatnimi czasy wyjątkowo boleśnie zmącił spokój Leah, doprowadzając do zawieszenia jej w obowiązkach szkolnych. Wcześniej nie wiedział zbyt dokładnie, jak wygląda Desmond. Szczęście chciało, że spotkał go na zajęciach z boksu, gdzie w przyszłości bez większego pretekstu mógł bez zahamowań obić jego buźkę, raz na zawsze ścierając z niej gówniarski, cwaniaczy uśmieszek.\nSzkoda tylko, że zamiast pryszczatego wyrostka na środku pojawiła się dresiara, jedna z nielicznych kobiet w całej grupie, która nijak pasowała do otoczenia, wypełnionego nie tylko zdesperowanymi facetami, ale też kilkunastoma workami treningowymi i stosem rękawic bokserskich po prawej stronie sali. Była całkiem ładna, szczupła (na tyle, że wątpił, czy przy pierwszym uderzeniu w worek nie złamie sobie ręki), o brązowych włosach i długich – aż zdziwił się, że zamiast na tyłek, zwrócił uwagę na coś innego – palcach. Przy okazji została też pokarana paskudnym nazwiskiem.\nJak zapowiedział trener, zaczęło się od teorii, Evans opisał prawidłowo wyglądającą gardę, ogólne zasady walki, mechanikę ciosów. Nawet przyjemnie się go słuchało. Do czasu, gdy nie kazał wziąć skakanek i nie rozpoczął rozgrzewki, gdzie po dziesięciu intensywnych minutach ćwiczeń Winslet wykorzystał połowę swoich sił. Po osiemnastu był pewien, że wyzionie ducha, a po dwudziestu pięciu, gdy słony pot wpadł mu do prawego oka, był tak rozczarowany swoją kondycją palacza, że nie wiedział, czy czerwień na jego twarzy to efekt rozszerzonych od wysiłku naczyń krwionośnych, czy zwykłego wstydu.\nPo półtorej godziny siedział już w szatni, zmordowany na tyle, że wzięcie zimnego prysznica było dla niego wyzwaniem. Obolałe mięśnie nadal płonęły, gdy wychodził z kompleksu sportowego, wełniana czapka przysłaniała jego wciąż wilgotne włosy. Jedyne, na co miał ochotę, to położyć się na łóżku i zasnąć przy akompaniamencie muzyki płynącej z małego radia, które dostał od Piper na swoje czternaste urodziny.\n#5 Temat: Re: Twist of fate [dwie osoby, obyczajowe, romans] Wto Sty 30, 2018 10:27 pm\nCzasami życie przybiera tak nieoczekiwany obrót, że decydujemy się na rzeczy, którym niegdyś nie poświęcilibyśmy nawet strzępa myśli, nie mówiąc już o tym, by się w daną ideę faktycznie zaangażować. Taka po prostu jest ludzka natura - mało kto ma skłonności do wiecznego zaskakiwania, trzymamy się tego, co do nas pasuje. Lub też tego, czego inni od nas oczekują.\nHadley już to nie dotyczyło. Od miesięcy nawet wobec siebie samej nie miała żadnych oczekiwań.\nWychodząc dziś z pracy wzięła od jakiejś kobiety ulotkę. Zawsze to robiła. Zanim znalazła robotę w kawiarni ulotki dosłownie dawały jej chleb, przynajmniej przez pierwsze dwa tygodnie po wyprowadzce. Z całego serca nienawidziła tej pracy: po niezliczonych odmowach, bycia traktowanym jak powietrze, zaczepianym przez pijaków i ciągle gnębionym przez wiecznie niezadowolonego z liczb pracodawcę nie mogła nie gardzić tą profesją. Ale nie mogłaby pogardzać ludźmi. W końcu nie tak dawno temu sama była w ich butach, a przynajmniej do pewnego dnia, kiedy jej szef - łysawy Czech, podpadający pod pięćdziesiątkę, przyszedł i wręczył jej kolejny plik ulotek, które wypełzły z kiepskiej jakości drukarki na jeszcze gorszej jakości papierze i traktowały o tym, że jakaś kawiarenka na Southwark potrzebuje kelnerek. W tej samej chwili oddała mu te kartki i z jednym egzemplarzem udała się na miejsce, by dostać pracę.\nDlatego też zawsze brała z uśmiechem tyle ulotek, ile dostawała, nawet jeśli tylko po to, by za następnym zakrętem wyrzucić je do pierwszego lepszego kosza. Każdy tak robił; niektórzy po prostu mieli o tyle mniej taktu, że wyrzucali je pod samym nosem, jakby jeszcze dobitniej chcieli pokazać, jak bardzo niepożyteczna społecznie jest ta praca. Zupełnie tak, jakby roznoszący ulotki sami nie zdawali sobie z tego sprawy, pomyślała wtedy Hadley, ale nie wiedzieć dlaczego, tuż przed wyrzuceniem własnej ulotki do kosza, zerknęła na jej treść.\nI o to była, tu i teraz, w sporym pomieszczeniu wypełnionym praktycznie samymi mężczyznami, przed swoimi pierwszymi zajęciami z boksu.\nCiekawe co powiedziałaby mama, pomyślała Hadley. Nie, żeby miało to jakieś znaczenie.\nZaskakująco drobnej postury mężczyzna, który przedstawił się jako ich trener sprawdził obecność i zaczął opowiadać o istocie tego sportu bez nadmiernej emfazy, za to w konkretny i rzeczowy sposób, wyjaśniając jego podstawy. Jednakże Hadley wiedziała, że będzie słyszała te rzeczy wielokrotnie, dlatego nie mogła się powstrzymać od błądzenia wzrokiem po sali i, jak wszystko na to wskazywało, nowych znajomych z grupy. Nie żeby kogokolwiek z nich zdążyła już poznać. Tworzyli razem zbieraninę, jaką często widywała na ulicach - ot normalni Londyńczycy, patchwork odcieni skóry, kolorów włosów i wieku. Wśród kilkunastu twarzy widziała tylko dwie kobiece, bardzo do siebie podobne, na tyle, że mogłaby wziąć je za siostry. Haddy mimochodem pomyślała, że jeśli czekają ich jakieś ćwiczenia w parach, a zważywszy na naturę tego sportu czekają na pewno, ona pewnie będzie tym jedynym rodzynkiem walczącym z workiem w kącie. Albo z trenerem. Ale jeśli tak ma być, to niech tak będzie.\nScott Evans najwidoczniej skończył już swoją przemowę, bo zamaszystym ruchem wskazał na pudełko ze skakankami, tym samym serdecznie zachęcając grupę do ich wzięcia. Hadley podążyła za resztą i wygospodarowała sobie kawałek przestrzeni życiowej, by rozpocząć rozgrzewkę. Zawsze była dosyć wysportowana, przez jakiś czas w collegu, zanim została zgnieciona przez wymagania własnych rodziców była nawet członkinią kadry biegaczek. Jednak pół roku przerwy i fakt, że miała rozwinięte nie te partie mięśni co trzeba sprawiły, że następne trzydzieści minut były horrorem. Kiedy trener zarządził pięć minut przerwy, była jednym wielkim oceanem słonego potu i nie wiedziała, jak sobie dziękować za wybór ciemnej koszulki.\nNastępna godzina nie była lepsza. Całe sześćdziesiąt minut poprawiania postaw, tworzenia wyimaginowanych scenariuszy ciosów i bicia w powietrze. A potem pan Evans zaprosił ich na zajęcia za dwa dni. I to było na tyle.\nKiedy kolejne dwadzieścia później Haddy wychodziła w noc, poczuła mieszaninę ulgi i... coś w rodzaju podekscytowania. Nie były to wymarzone pierwsze zajęcia, na których człowiek od razu czuje kiełkujące ziarno pasji, albo przynajmniej czuje się zainspirowany pasją innych; Hadley czuła się bardziej jak przejechana walcem, a potem wyżęta ścierka, ale w końcu od czegoś trzeba zacząć. A to nie był taki zły początek.\n#6 Temat: Re: Twist of fate [dwie osoby, obyczajowe, romans] Czw Lut 01, 2018 6:12 pm\nCzasem miał wrażenie, że cały świat jest przeciwko niemu. I czuł w kościach, że akurat w ten pierwszy poniedziałek grudnia wszyscy zmówili się, by celowo uprzykrzyć jego – i tak ostatnio nieszczególnie ciekawe – życie. Od rana zdążył stoczyć batalię słowną ze starusieńkim dostawcą z piekarni, który nie dowiózł części zamówionego przez Piper towaru, potem przez sześć godzin latał po firmowej kawiarence, gdzie dwa razy został zrugany za podanie złej kawy, aż w końcu przy zbieraniu zużytych naczyń ze stołów poplamił, oprócz firmowego fartuszka, ukochaną koszulkę z marvelowskim nadrukiem.\nŁudził się, że na czwartych zajęciach z boksu Scott Evans po raz kolejny pozwoli im powyżywać się na workach treningowych. Aaron lubił taką samowolkę – uderzał w swoim tempie, porzucając chwilowo myśli o codziennym życiu, skupiając się na dobrze technicznie wykonanym lewym sierpowym. Z boku ciosy nie wyglądały tak atrakcyjnie, jak się mu wydawało, o czym na poprzednich zajęciach Evans zdążył mu dobitnie przypomnieć.\nMiał więc nadzieję, że dopracuje dziś nie tylko swoją gardę, ale też ruchy lewej ręki, które nijak współgrały z prawą, a przy okazji pozbyje się całej swojej frustracji na skóropodobnym materiale worka.\nTrener, przekreślając pragnienie Aarona na samotne ćwiczenia, zarządził dobranie się w pary. Pech chciał, że znów stał obok Adama, wyraźnie chętnego na małe mordobicie. Winslet z każdym treningiem tylko upewniał się, że ma w sobie coś, co przyciąga ludzi irytujących i problemowych, dokładnie takich, jak jego nowy partner od sparingu, bogaty facet o umyśle dzieciaka w profesjonalnych, bokserskich butach.\nNie oszczędzali się. W każdy prawy prosty wkładali mnóstwo energii, ale dało się od razu zauważyć, że Adam przewyższa technicznie Aarona o głowę, jak gdyby trenował już wcześniej. Każdy przypominający o powtórzeniu serii głos trenera kwitował znużonym westchnieniem i pretensjonalnym przewróceniem niebieskimi oczami. Po skończonym treningu w parach Aaron z ulgą odsunął się od swojego, pożal się Boże, partnera i złapał za skakankę, zaczynając pierwszą z trzech serii skoków żabką, energicznie napinając swoje, już i tak wymęczone, mięśnie łydek.\nLeah nie jadła. Mało tego, myślała, że nikt nie zauważa jej pogarszającego się stanu – matka pracoholiczka nie bywała w domu na tyle często, by codziennie gotować jej ciepły obiad, spędzać z nią wystarczająco dużo czasu, czy przesadnie martwić się jej postępami szkolnymi. Jednak Aaron widział, że od paru miesięcy siostra była nerwowa, ciągle spięta, skwaszona. Niejednokrotnie próbował z nią o tym porozmawiać, lecz ta zbywała go tylko machnięciem ręki, denerwując się, że nie potrzebuje drugiej opiekunki w postaci dorosłego brata, który powinien skupić się na własnym życiu. I gasła, pogrążona we własnych problemach, gdzie czara goryczy została przelana trzy tygodnie wcześniej wraz z wizytą u dyrektora, który zawiesił ją w prawach ucznia. A to wszystko w wyniku wydarzeń, o których ani Leah, ani mama nie chciały mu powiedzieć. Wiedział tylko, że za sprawą zawieszenia siedział niejaki Desmon Maxwell, który w momencie złożenia doniesienia na Leah, przekreślił doszczętnie swoje bezpieczeństwo. Aaron zamierzał go dopaść bez względu na konsekwencje, pogrozić, wyciągnąć wszystko, co się dało i ukarać za to, że na barki Leah, już i tak w kruchym stanie psychicznym, został dołożony kolejny ciężar w postaci zawieszenia.\nCzekał na niego przed szkolną bramą od strony małego parku – nie był na tyle głupi, by szarpać młodziaka przy głównym wejściu, gdzie kręciły się tłumy uczniów. Wiedział, o której Desmond kończył lekcje, co było łatwe do sprawdzenia na ogólnodostępnym planie, wywieszonym na stronie internetowej szkoły. O szesnastej było już ciemno na tyle, że kamery znajdujące się przy bramie ledwo rejestrowały posturę człowieka. Jeżeli, oczywiście, w ogóle działały.\nZauważył go po pięciu minutach, samego, w czarnej czapce i plecaku w szaro-białą szachownicę. Nie wahał się i nie czekał – ledwo nastolatek wyszedł z bramy, podszedł do niego z nieodgadnionym wyrazem twarzy.\n– Ty jesteś Desmond? – zapytał, lustrując wyraźnie młodą twarz.\n– Tak – odpowiedział po chwili wahania. – Ale... czy my się znamy?\nAaron uśmiechnął się tylko pod nosem.\n– Może nie bezpośrednio, ale tak, znamy się – mówił. – Kojarzysz może Leah Winslet? – Powoli akcentował jej nazwisko. – Jestem jej bratem i zamierzam wyjaśnić z tobą kilka spraw – mówiąc to, złapał go za kurtkę w okolicy klatki piersiowej, podnosząc do góry oniemiałego ze strachu chłopaka, by zaraz potem rzucić nim w śnieżną zaspę i przygnieść go częstotliwością swoich ciosów, nie szczędząc przy tym kłykciów.\n– Co powiedziałeś dyrektorowi? Wiesz, jak na jej przyszłe życie wpłynie obecna kartoteka szkolna?! – krzyczał, unosząc ostrzegawczo w górę prawą, tę silniejszą pięść, lewą ręką próbując przytrzymać wierzgającego, próbującego się wyrwać Desmonda. Chciał skrzywdzić go na tyle dotkliwie, by ten nie mógł następnego dnia spojrzeć na siebie w lustro. Już miał się zamachnąć, roztrzaskując jego łuk brwiowy w pięknym otoczeniu białego puchu, gdy poczuł coś niezwykle twardego i zimnego w okolicy potylicy, a wibrujący, damski głos uniósł się w mroźnym powietrzu, wprowadzając w chwilowe zdumienie lekko oszołomionego Aarona.\n– Puść go! – usłyszał rozhisteryzowany krzyk gdzieś za plecami.\n#7 Temat: Re: Twist of fate [dwie osoby, obyczajowe, romans] Pią Lut 02, 2018 2:03 am\nHadley już następnego poranka przyszło pożałować, że postanowiła wziąć sobie dodatkową zmianę w kawiarni. Normalnie nie miała nic przeciwko pracy w niedzielę, wręcz przeciwnie. Z wielką radością witała każde dodatkowe źródło gotówki, które pozwoli jej przetrwać o czymś innym niż wątpliwej jakości daniach instant i pieczywie, które z pojęciem "razowy" ma wspólną tylko barwę. Dzisiaj jednak po otworzeniu oczu i przeciągnięciu się, poczuła jedynie ból przemęczonych mięśni. Tuż po wczorajszym treningu poniekąd przeczuwała, że właśnie tak będzie i tuż po tym, jak podjęła się nadludzkiego wysiłku podniesienia z łóżka, natychmiast zanotowała w głowie, że najwyższy czas wrócić do biegania.\nPrysznic pomógł, a przynajmniej sprawił, że poczuła się trochę bardziej rześko. Po workach pod oczami i typowej dla niej nocnej opuchliźnie nie było już śladu, kiedy pół godziny później wychodziła ze swojej klitki, kierując swe obolałe nogi w stronę przystanku, zastanawiając się, co takiego przyniesie jej ten dzień.\nCóż, nie była już na tyle naiwna, by spodziewać się cudów. Płynęła wartkim niczym katar z nosa strumieniem rutyny, więc jej zredukowane przez realizm kontemplacje mogły się opierać jedynie na dociekaniach, jak będzie tego dnia wyglądał makijaż ich stałej klientki, Pani Abott. Do wyboru miała opcje w skali od "niewyobrażalnie zły" do "ponad wszelkie ludzkie pojęcie okropny". W drodze na Southwark nie mogła się również nie zastanawiać nad tym, jaką niemożliwą wręcz historią z mijającego weekendu uraczy ją dzisiaj jedna z kelnerek w kawiarni, Tessa. Hadley nie musiała nawet pytać, Theresa podawała jej wszystkie szczegóły ze swojego życia rodzinnego i uczuciowego na tacy. A że wydawało się ono niezwykle bogate, potrafiła nie zamykać się przez całe godziny ich wspólnych zmian. Nie raz doprowadzało to Hadley do agonii, stanu w którym nie wiedziała, czy ma zacząć liczyć w myślach serwetki czy zmyślone owce, tylko po to by choć minimalnie zagłuszyć niekończące się tyrady.\nJednak nieważne, jak bardzo irytująca potrafiła być Tessa – była jej pierwszą koleżanką odkąd wszystko się... skomplikowało; zwłaszcza, że jej najlepsza przyjaciółka wyjechała studiować do Stanów i utrzymywanie kontaktu stało się trudne. Szczególnie dla Hadley, która odniosiła wrażenie, że cała planeta, wszyscy jej znajomi, wciąż parli do przodu, a ona sama pewnego dnia zatrzymała się, a od ruszenia dalej powstrzymuje ją to, że najzwyczajniej w świecie zapomniała jak się biegnie.\nDlatego Tessa była zdecydowanie lepsza od zostawania z własnymi myślami sam na sam.\nW pracy było dokładnie tak jak się spodziewała. Pani Abott zawitawszy w ich progi po swoją rytualną kawę przelewową w dziedzinie makijażu balansowała blisko "niewyobrażalnie złego", Tessa po raz trzydziesty trzeci zerwała ze swoim chłopakiem, w dodatku zepsuł się jeden z ekspresów do kawy i Maxwell musiała odbyć nieprzyjemną rozmowę z szefową, wyjaśniając, że to nie była wina żadnej z nich. "Karma", bo tak nazywał się owy przybytek, a była to nazwa prosta i bardzo się Hadley podobała, w niedzielę zawsze miała trochę mniej klientów niż zwykle, to też pracy nie było jakoś szczególnie dużo. A mimo to Hadley wyszła z niej styrana jak nigdy, dziękując sobie w duchu, że dzisiaj nie musi pracować w barze. Zamiast tego, najedzona słodkościami, które nie zdążyły zostać dziś sprzedane, ruszyła prosto do wynajmowanego przez siebie mieszkania, marząc tylko o wtuleniu się w poduszkę.\nNastępne kilka dni mijały jej podobnie - chodziła trochę zmęczona i poobijana, odbyła już cztery treningi, ale wróciła też do biegania, więc przeczuwała, że to tylko kwestia czasu, aż jej kondycja poprawi się na tyle, by w przerwach pomiędzy zadawaniem kolejnych ciosów prosto w rękawicę Evansa nie musiała zginać się w pół, łapczywie łapiąc oddechy. Trener godnie znosił niedogodność bycia od czasu do czasu jej partnerem sparingowym. Tak jak się spodziewała, była piątym kołem u wozu w tej grupie i ten stan rzeczy nie zmieni się, jeśli do grupy nikt nie dojdzie, bądź z niej nie odejdzie. Miało to też swoje dobre strony, Evans poświęcał jej minimalnie więcej uwagi, co zaprocentowało tym, że ostatnio powiedział jej, że mimo braku imponującej siły fizycznej, jest dosyć szybka i dobrze łapie techniczne niuanse.\nHaddy nie pamiętała kiedy ostatnio tak bardzo cieszyła się z czyjejkolwiek pochwały. Nie pamiętała kiedy ostatnio jakąś dostała.\nI wiedziała też, że prędko też żadnej nie dostanie. Wręcz przeciwnie. Zważywszy na to, że właśnie wybierała się po swojego brata, by razem udać się na kolację w jej domu rodzinnym.\nNie była to dla niej zachwycająca perspektywa, żeby nie powiedzieć, że przez cały dzień było jej niedobrze na samą myśl. Telefon od matki tego poranka spadł na nią jak grom z jasnego nieba i jakkolwiek ostatnie dwa miesiące jej życia naznaczone były ciągłą ucieczką od odpowiedzialności, dzisiejsze wezwanie było tym, na które czuła, że musiała odpowiedzieć.\nDex chodził do tej samej szkoły co ona i Haddy czuła się trochę niezręcznie wracając w te okolice po raz pierwszy od kilku miesięcy.\n– Oddychaj, podchodzisz tylko pod bramę i odchodzisz. Nie musisz nawet na ten budynek patrzeć – powtarzała sobie w myślach do znudzenia jak mantrę i przyspieszyła kroku, gdy zza zakrętu wyłonił się wysoki mur i zachodnia brama. Niemal od razu zobaczyła plecak Dexa, któregoś razu pomogła mu go wybrać w sklepie.\nDopiero chwilę zajęło jej uświadomienie sobie, że oprócz kształtu jej brata, w półmroku jest jeszcze jedna sylwetka, po posturze nie było trudno się domyślić, że kogoś o wiele starszego. Kimkolwiek był, spotkanie miłe nie było. Maxwell jeszcze bardziej przyspieszyła kroku, gdy tylko jej brat został przyciągnięty przez obcego. Po drodze zgarnęła trochę śniegu z przypruszonej nim ławki i rzuciła się biegiem, formując w dłoni kulę. Kiedy była już na tyle blisko, zaryzykowała rzut i była niezwykle zdziwiona, gdy okazało się, że wysoki jegomość dostał prosto w potylicę.\n– Puść go – krzyknęła, zbliżając się do brata. Nie do końca wiedziała co ma robić, ale doskonale zdawała sobie sprawdę z tego, czego robić nie chce – a nie miała najmniejszego zamiaru podczas pierwszego spotkania z rodzicami od miesięcy tłumaczyć się z tego, czemu jej brat, będąc pod jej opieką, dostał wpierdol.\nJeśli ktokolwiek będzie się zastanawiał, czy oprócz tego Hadley coś sobie myślała, odpowiedź brzmi nie. Hadley nie myślała sobie nic. W tym jakże genialnym przebłysku mentalnej pustki, nie zauważyła nawet kiedy jej torba powędrowała na śnieg, a ona sama rozpędziła się i skoczyła chłopakowi na plecy.\nNie ważyła jakoś dużo (może nie w tej konkretnej chwili, ale zazwyczaj miała taką nadzieję), jednak impet sprawił, że chwyt oprawcy poluźnił się i Dex upadł na ziemię, a ona sama zaplotła ręce wokół szyi chłopaka.\n– Uprzejma prośba – powiedziała, poprawiając uchwyt, który jednocześnie chronił ją przed przed upadkiem, chociaż mentalnie upadła już dawno. – Albo nie, rozmyśliłam się. Nie waż się dotykać mojego brata.\nI właśnie w tej chwili Hadley sama zaczęła się zastanawiać, czy coś sobie myślała. Bo jeśli do tej pory nie, to właśnie w tej chwili pomyślała w jak niekomfortowej sytuacji się znalazła. Tymczasem uścisk na jej splecionych dłoniach przybrał na sile.\n#8 Temat: Re: Twist of fate [dwie osoby, obyczajowe, romans] Sob Lut 03, 2018 6:14 pm\nDoskonale wiedział, że kobiety potrafią być nieobliczalne, co niejednokrotnie zauważył po zachowaniu Piper czy Leah, ale nie spodziewał się, że jedna z trzech koleżanek z klubu jest na tyle szalona, by przywalić mu lodową kulką w łeb, a potem skoczyć na plecy, dusząc go swoim nieoczekiwanym chwytem. W innej sytuacji byłby skłonny powiedzieć, że noszenie drugiej połówki na barana było całkiem urocze. Szkoda tylko, że kobieta na jego plecach nie była ani jego dziewczyną*, ani bliższą znajomą, tylko zwykłą wariatką, która w obronie (pewnie równie mocno pokręconego) brata dyndała na jego plecach, wrzeszcząc mu do ucha heroiczne farmazony.\nDesmond dosłownie wysunął się z jego rąk. Win zachwiał się pod jej naporem – nie była specjalnie ciężka, ale impet, z jakim wskoczyła mu na barki, zwalił go z nóg. I to dosłownie, bo chwilę potem obydwoje leżeli na tej samej zaspie, na której minutę wcześniej bita przez Aarona ofiara niemal nie straciła wszystkich zębów.\nStarał się przygwoździć dziewczynę do ziemi, jednak, jak mógł się spodziewać, szarpała się jak dzikie zwierzę, kopiąc na oślep to w jego brzuch, to w twarz. Przeturlali się kilka metrów dalej w akompaniamencie wyzwisk i krzyków, a Desmon – ciągle oniemiały z wrażenia – jakby zastygł, ze zdziwieniem w oczach patrząc na damsko-męską potyczkę.\n– Uspokój się, wariatko! – krzyknął Aaron, gdy jej palec z wyjątkowo długim, pomalowanym na niebiesko paznokciem, znalazł się milimetr od jego oka.\nNie był w stanie jej oddać, starał się tylko ją przytrzymać, ale energia, z jaką próbowała mu się wyrwać, wprowadzała go w osłupienie. Ją samą pewnie też. Szatyn nie myślał trzeźwo – chwycił w garść biały puch i, nieoczekiwanie, wtarł go kobiecie w twarz, rozsmarowując zimny śnieg po czerwonych policzkach, prawdopodobnie licząc na to, że taki zabieg choć częściowo ostudzi jej – dosyć gorący – temperament. Zesztywniała na sekundę z oniemienia, by zaraz przywalić mu w klatkę piersiową z taką siłą, że przez chwilę, dosłownie, zapomniał jak się oddycha.\nOdskoczył na odległość metra, a Hadley Maxwell, ta dresiara z ringu, została otoczona ramionami brata, który wpatrywał się w Aarona spojrzeniem przepełnionym strachem, ale też złością.\n– No, no, widzę, że mały, bezbronny Desmond zasłania się starszą siostrzyczką. Jak żałośnie – warknął Aaron, mierząc rodzeństwo rozjuszonym spojrzeniem. – Nie powinnaś była się wtrącać – zwrócił się do niej. – Wiesz, że nie masz ze mną szans, więc z łaski swojej zostaw swojego braciszka i pozwól mi dokończyć z nim parę spraw, M a x w e l l. – Zacisnął pięści, akcentując jej nazwisko. Gdyby nie to, że była rodzoną siostrą tego bachora, mogła być naprawdę fajną laską. Jednak, koniec końców, w jednej chwili znienawidził ją tak szybko, jak młodego Desmonda.\nPatrzyła na niego butnie, unosząc podbródek do góry, jak gdyby chciała podkreślić swoją kobiecą dumę i wyższość. Kompletnie nie współgrało to z jej rozmazanym na powiekach tuszem do rzęs i maksymalnie czerwonymi policzkami, co zamiast kobiety gotowej do walki robiło z Hadley małą pandę z nieumiejętnie nałożonym różem na policzkach.\nAaron wiedział, że jest na straconej pozycji. Mimo, że wygrywał siłą, przegrywał liczbą, więc w każdej chwili jedno z rodzeństwa mogło wykonać szybki telefon, po którym znalazłby się nigdzie indziej jak na tyle policyjnego wozu.\nCzekał więc na jakikolwiek ruch z ich strony, wpatrując się w niezrównoważone rodzeństwo. Jedyną rzeczą, która sprawiła mu częściową radość po odbyciu dwóch walk z dwoma różnymi przeciwnikami, był widok krwawiącej wargi Desmonda.\n#9 Temat: Re: Twist of fate [dwie osoby, obyczajowe, romans] Nie Lut 04, 2018 2:33 am\nI pomyśleć, że jeszcze kilka godzin temu jadąc do "Karmy", Hadley starym zwyczajem śmiała narzekać na swoją rutynę. A tu proszę, najpierw natarczywy telefon od matki i pilne wezwanie na przesłuchanie, a teraz, jakby ta pierwsza niespodzianka nie miała zburzyć jej spokoju ducha i wewnętrznego zen na okres najbliższych dwóch tygodni, wdała się, żeby nie użyć słowa bójka, w dosyć niecodzienny i niespodziewany kontakt z mężczyzną. Pewnie tak byłoby to opisane w horoskopie, gdyby jakieś czytała.\nMoże powinna zacząć.\nJeśli była jakaś szansa, że to mogłoby jej pomóc przygotować się mentalnie na upadek w, płytszą niż Hadley miała nadzieję, zaspę, to na przyszłość warto było spróbować. Bo tak się składa, że nie była przygotowana na stracenie równowagi przez swojego oponenta. Tym bardziej na upadek, gdzie jego ciężar dosłownie wybil jej całe powietrze z płuc i zamroczył na ułamki sekund.\nTo był ten moment, kiedy uświadomiła sobie, że to raczej nie są przelewki i w dzikim przejawie instynktu przetrwania, zaczęła szarpać się, byle tylko nie dopuścić do tego, że chłopak ją unieruchomi. Była daleka od paniki, a mimo to nie mogła nic poradzić na fakt, że gdzieś z tyłu głowy zaczynał formować się obraz jej samej, poćwiartowanej i porzuconej gdzieś w rowie. Może biorąc pod uwagę nadchodzące spotkanie z rodzicami nie była to taka zła opcja, ale gdyby później coś się stało jej bratu, Howard i Grace ścigali by ją pośmiertnie. Po rozważeniu za i przeciw nie było innego wyjścia - musiała się bronić. Dlatego, przeklinając, wyrywała się i kopała, najmocniej jak potrafiła, a tak się szczęśliwie składało, że nogi miała raczej silne.\nNa nic się to jednak zdało w obliczu góry na pół zamarzniętego śniegu z głębszych warstw zaspy, które zostały wtarte w jej twarz, powodując szok w zetknięciu z rozgrzanymi policzkami. Haddy wzdrygnęła się i, korzystając z tego, że ten świr miał zajęte ręce, podkuliła nogi do swojej klatki piersiowej, po czym wyrzuciła je do przodu, kopiąc go w jego własną pierś.\nChłopak odskoczył i to dało jej na tyle przestrzeni, by zerwać się na równe nogi. Dopiero teraz, gdy miała go na przeciwko siebie, oświetlonego z jednej strony pobliską latarnią, rozpoznała w nim tego mięśniaka z zajęć boksu, który, oprócz stosowania środków fizycznych, próbował mordować ludzi spojrzeniem.\n– No, no, widzę, że mały, bezbronny Desmond zasłania się starszą siostrzyczką. Jak żałośnie – mówił, kiedy ścierała resztki śniegu z twarzy rękawem i tak już poplamionej kurtki. Dopiero teraz, kiedy stanął obok, uświadomiła sobie na nowo obecność swojego brata. Haddy zlustrowała go wzrokiem od góry do dołu i zacisnęła zęby, kiedy zobaczyła rozciętą wargę, z której wątłą strużką sączyła się krew. Podejrzewała, że sama nie wygląda najlepiej. Na policzku czuła pieczenie i spodziewała się, że kawałki lodu pomieszane ze śniegiem mogły zrobić swoje. – Nie powinnaś była się wtrącać – Aaron, tak miał na imię, wciąż mówił. – Wiesz, że nie masz ze mną szans, więc z łaski swojej zostaw swojego braciszka i pozwól mi dokończyć z nim parę spraw, M a x w e l l.\n– No proszę, skąd tyle jadu w twoim głosie? – Uniosła kącik wargi do góry. – Kto by pomyślał, że po zajęciach, po których jesteś zielony z wyczerpania i wyglądasz jakbyś miał się zrzygać na Evansa, zostało ci na tyle testosteronu, żebyś musiał wypocić go bijąc kobiety i dzieci.\nOminęła brata i zbliżyła się do Winsleta, cały czas mierząc go wzrokiem.\n– Słuchaj, nie wiem, gdzie i jak mocno upadłeś na głowę, żeby uroić sobie, że ten imbecyl coś ci zrobił, albo komukolwiek, w czyjej obronie teraz tak r y c e r s k o stajesz, ale nie zbliżaj się do niego więcej. – Stała już tak blisko, że niemal stykali się czubkami butów. Z tej odleglości mogła rozróżnić już szczegóły twarzy, formujący się na kości jarzmowej siniak, duże oczy. Patrzył na nią z determinacją, ale jednocześnie wiedziała, że dzisiaj nie będzie już walki. Mogła mieć tylko nadzieję, że będzie na miejscu, kiedy dojdzie do niej w przyszłości.\n– Do zobaczenia na zajęciach – to mówiąc, schyliła się po swoją torbę i odwróciła w stronę swojego brata, który wciąż stał napięty, niczym kot gotowy do skoku. Hadley była świadoma, że byłby to skok do ucieczki, ale nie było to złe, w końcu potrzebowała go żywego przed kolejną walką, którą miała dzisiaj stoczyć.\n#10 Temat: Re: Twist of fate [dwie osoby, obyczajowe, romans] Sro Lut 07, 2018 5:25 pm\nPo kilku gorzkich słowach odeszła wraz z bratem, zamachując się na pożegnanie swoimi wilgotnymi od śniegu włosami.\n– Do zobaczenia – odpowiedział tylko, rozczarowany takim a nie innym obrotem wydarzeń. Wizja bójki z Maxwellem bardzo mu się podobała (do czasu); sęk w tym, że liczył na przeciwnika młodszego, o krótkich włosach i z penisem pomiędzy nogami, nie jego dorosłą siostrzyczkę.\nNie wiedziała, na co się pisze, rzucając mu nieme wyzwanie. A on, mimo płci, nie zamierzał odpuścić Hadley na następnym treningu. I podświadomie liczył na to, że oprócz niewyparzonej gęby i pokazu kilkunastu zadanych na oślep ciosów, ma o wiele więcej do zaoferowania.\nPiper, wyjątkowo, siedziała przy kuchennym stole, słodząc herbatę dwoma łyżeczkami cukru, jak to miała w zwyczaju. Nerwowe stukanie jej spracowanych rąk o blat zaintrygowało Aarona już po przekroczeniu progu jego przytulnego, trzypokojowego mieszkanka.\n– Gdzie byłeś? – zapytała, patrząc przelotnie na jego twarz. Metalowa łyżka uderzała regularnie o brzeg kubka.\n– Na spacerze – odparł krótko, gotowy na usłyszenie prawdziwej bomby. Była dziwnie nieobecna, jak gdyby czekała na jego powrót tylko po to, by coś w końcu mu powiedzieć.\n– Synku... – zaczęła. Aaron kompletnie nie wiedział, czego mógł się spodziewać. Nazywała go synkiem tylko w wyjątkowych sytuacjach. – ...mógłbyś wziąć wieczorną zmianę w kawiarni w poniedziałek? Mam bardzo pilne spotkanie – dokończyła szybko, zerkając na niego błagalnym wzorkiem.\nWażne spotkanie i mama? Coś wyraźnie nie trzymało się kupy. Piper, oprócz pracy, rzadko wychodziła gdzieś z koleżankami. A jeśli już, to robiła to na weekendach. Uniósł tylko brew, lustrując ją szczegółowym spojrzeniem – tak, jak gdyby był rodzicem, rugającym dziecko za jego kolejny głupi pomysł.\n– Mamo, przecież wiesz, że mam wtedy trening boksu.\n– Wiem, Aaron, wiem. To tylko jeden raz. Kupię ci za to nowe rękawice –\nzawahała się przez chwilę. – Prędzej czy później, ale kupię!\nKiwnął tylko głową, ze zrezygnowaniem opuszczając kuchnię. Mimo szczerej chęci odmowy, nie mógł jej tego zrobić. Co za tym szło, miał też na uwadze to, że Hadley jawnie rozczaruje się jego nieobecnością, będąc pewną, że stchórzył.\nCholerna kawiarenka – pomyślał.\nFioletowy fartuch w kwiaty uparcie zsuwał się z jego bioder, silna wichura dudniła o szyby Słodkiej Prowansji, a klienci, dziś wyjątkowo liczni, co chwilę prosili go o podanie kolejnego kawałka firmowego sernika. Co prawda sześciogodzinna zmiana w kawiarni nie umywała się do dwugodzinnego treningu u Evansa, ale z ręką na sercu Aaron mógł przyznać, że był zmęczony. Dochodziła dziewiętnasta, ludzi nie ubywało, roboty było coraz więcej, a gęsty deszcz, bo tak wnioskował Win, był efektem ciągłego dźwięku dzwoneczka, umieszczonego tuż nad drzwiami wejściowymi. Mimo wszystko zapach mielonej kawy i delikatny smak babeczki owocowej, którą właśnie konsumował za kontuarem, sprawiał, że nawet zawód z powodu pierwszej nieobecności na zajęciach z boksu bolał jakoś mniej.\n#11 Temat: Re: Twist of fate [dwie osoby, obyczajowe, romans] Czw Lut 08, 2018 2:01 am\nDroga do ich rodzinnego domu upływała im w milczeniu, a im bardziej się doń zbliżali, tym bardziej Hadley stawała się świadoma pewnego faktu: mieli przesrane. Mimo dwóch przystanków po drodze - jednym w aptece, a drugim w jakimś barze, gdzie w łazience przy pomocy swoich kosmetyków podjęła próbę zatuszowania ostatniego zajścia – wciąż obawiała się, a raczej była pewna, że to niewystarczające kroki.\nRazem z Dexem ustalili, że w najgorszym wypadku sprzedadzą bajkę o tym, że pobili się na śnieżki, a później zabawa wymknęła się z pod kontroli. Hadley wiedziała, że kilka lat wcześniej ta historia by przeszła. Teraz musiała zdać się na szczęście.\nOczywiście też nie omieszkała zapytać go powód wizyty Winsleta pod szkołą. Była to kolejna sprawa, od której dziewczynę zaczynała boleć głowa i też kolejna, którą postanowiła przełożyć na potem. W tej chwili miała o wiele poważniejsze problemy.\nJeśli rodzice, Howard i Grace Maxwell, zauważyli haniebny wręcz stan swoich dzieci – a Hadley chcąc nie chcąc podejrzewała najgorsze – to nie zareagowali, a na swój sposób było to o wiele bardziej przerażające. Gorzki deser zostawiony na koniec kolacji.\nPo wymianie typowych uprzejmości, zasiedli do stołu, a w ruch poszły sztućce i półmiski z pieczenią. Była tak pyszna, że w kącikach oczu stanęły jej łzy; jedzenie przygotowywane przez jej matkę było jedną z rzeczy, z którą najtrudniej było jej się rozstać i na swój sposób Grace wydawała się o tym wiedzieć, bowiem po chwili powiedziała:\n– Smakuje? Powinnaś częściej wpadać.\n– Powiem inaczej – przerwał jej ojciec, powolutku siwiejący postawny mężczyzna o gęstych brwiach, nadających jego spojrzeniu ostry wyraz – powinnaś się z powrotem wprowadzić. Byliśmy pobłażliwi przez ostatnie miesiące, ale najwyższa pora stawić czoła własnym błędom i ponieść konsekwencje...\nI o to jesteśmy, walka wieczoru, runda pierwsza...\nZ każdą kolejną wizytą na siłowni, zaczynała coraz bardziej doceniać boks i swoje zajęcia.\nNie chodziło już nawet o zdrowy dla organizmu wysiłek fizyczny, ale o to, co ten wysiłek robił z jej psychiką. Kiedyś uderzanie w worek (albo człowieka), cios za ciosem, wymiana za wymianą, wydawało jej się bezcelowe. Po piątkowej katastrofie, zwanej inaczej kolacją, przepłakała prawie cały weekend z przerwami na zmiany w barze i wydawało się, że nic nie może jej pomóc odzyskać równowagę. Aż do poniedziałkowego treningu, kiedy po dwóch godzinach sumiennego wykonywania poleceń generała Evansa i wylewania z siebie siódmych potów, po raz pierwszy od dawna poczuła się naprawdę spokojna.\nNie dało się też ukryć, że jej lepszy humor miał również związek z tym, że pewnego buńczucznego osobnika, ku jej uciesze, a niezadowoleniu trenera, nie było na zajęciach. To z kolei dawało jej dodatkowy czas na ucieczkę przed kolejnymi problemami, dla odmiany nie jej własnymi, a brata. Jednak Hadley miała pewność, że to wkrótce będzie jej problem, jeśli się nim nie zajmie. To jednak nie miało stać się dzisiaj.\nTego wieczoru w planach miała kontynuację serialu i obżeranie się lodami.\nByło już późno, kiedy, odświeżona po prysznicu, wyszła na londyńskie ulice. Przepowiednie synoptyków sprawdziły się i nadeszło lekkie ocieplenie, śnieg niemal całkiem stopniał, przeistaczając się w brązową breję, która bryzgała na wszystkie strony spod kół samochodów. Jednakże to, o czym Ramona Jones – topowa brytyjska pogodynka – nie wspomniała podczas dzisiejszej, wysłuchanej jednym uchem przez Hadley, prognozy, okazało się ulewą, która niespodziewanie spadła na Londyn, pogrążając wszystkich pieszych w wodzie.\n– Akurat w dzień, kiedy postanowiłam wracać na piechotę – mruknęła do siebie Maxwell i ruszyła biegiem, mając nadzieję, że zdoła pokonać przynajmniej trochę dystansu, nim całkiem przemoknie.\nDeszcz jednak tylko przybierał na sile, więc chcąc nie chcąc, Haddy musiała rozejrzeć się za schronieniem. Znalazła je pod fioletowym szyldem kawiarni, spiesząc tak bardzo, że nie zdążyła nawet przeczytać do końca jej nazwy. Wystrój był miły i nazwa pewnie też, ale Haddy była tak przemarznięta, że w tej chwili marzyła tylko o kubku czegoś ciepłego i miejscu przy grzejniku.\nUstawiła się w małej kolejce do kasy, jednocześnie przeglądając wywieszoną nad kontuarem ofertę.\n– Co mogę podać? – Usłyszała i opuściła wzrok, a brwi natychmiast podjechały jej do góry, gdy dostrzegła nikogo innego jak Aarona Winsleta w barwnym fartuchu, co najmniej tak samo zdziwionego jak ona.\n– Gorącą czekoladę – powiedziała w końcu, jeszcze raz lustrując menu w milczeniu, sprawdzając, czy na pewno ten napój w nim figuruje. – I kawałek ciasta, obojętnie jakiego – dodała.\nNie była specjalnie głodna, ale mogła być, zwłaszcza jeśli miała zamiar czekać, aż Winslet skończy pracę. Skoro przewrotny los zesłał jej szansę na szybsze załatwienie spraw, powinna z niej skorzystać.\nOstatnio zmieniony przez Visaerix dnia Wto Lut 13, 2018 7:26 pm, w całości zmieniany 2 razy\n#12 Temat: Parasolka Wto Lut 13, 2018 12:02 am\nWidok Hadley, ostatniej klientki w przydługawej kolejce, był największym zwrotem akcji dzisiejszego dnia. Aaron uniósł brew, wpatrując się w jej zaróżowione policzki i wilgotne kosmyki włosów – tym razem zmoczone przez deszcz, nie przez wspólne taplanie w śniegu. Szybko jednak zastąpił cień zdumienia, który niespodziewanie pojawił się na jego twarzy, swoją miną numer trzy, pełną powagi i udawanego profesjonalizmu, zarezerwowaną dla wszystkich gości w kawiarni. Przyjął zamówienie, odłożył pieniądze do kasy i z precyzją przygotował kubek gorącej czekolady, w międzyczasie odkrajając kawałek ciasta dnia, sernika. Jak na dobrą kawiarnię przystało – bez rodzynek.\nZastanawiał się przez chwilę, czy koleżanka z zajęć boksu nie zjawiła się w Słodkiej Prowansji w celu rozmowy czy zgrywania idiotycznej mediatorki w sprawie pomiędzy jej bratem a Winsletem. Szybko jednak odrzucił tę myśl, mając nadzieję, że nie jest psycholką, a fakt jej obecności w rodzinnej firmie był tylko czystym zbiegiem okoliczności.\n– Gorąca czekolada i firmowy sernik – powiedział, kładąc uroczą, fioletową zastawę na stoliku, przy którym siedziała. – Życzę smacznego – rzucił możliwie jak najmilszym tonem, jednak pomimo (nie)szczerych chęci Aarona w jego głosie słychać było wibrujące, kąśliwe brzmienie, co nijak współgrało z jego rozkosznym, firmowym outfitem – obcisłym, anielsko białym t-shirtem i obwiązanym nad biodrami fikuśnym fartuszkiem.\nWrócił do roboty i odpłynął w myślach, pochłonięty całkowicie ścieraniem blatu i ustawianiem na nowo różnorakich pudełeczek z każdym możliwym rodzajem kawy. Nie mógł zrozumieć, jakim cudem jego myśli powędrowały tak daleko. Czy to za sprawą paskudnej wichury, z impetem uderzającej o budynek kawiarni, czy za sprawą zmęczenia po całodniowej harówie, czy przez ciszę, która nagle zapadła. Oprócz starszego pana w okularach i Hadley siedzącej w rogu nie miał już w kafejce żadnego towarzystwa.\nCzuł się psychicznie źle przez to, jak potoczyło się jego życie. Jasne, od początku wiedział, że nie zamierza kontynuować nauki po liceum, ale nie myślał wtedy serio o pełnoetatowej pracy w bistro rodzicielki jako kelnereczka. Na dodatek nie na tyle urocza i atrakcyjna, by dostać choć kilka godnych uwagi napiwków. Chciał stabilnej pracy, przyzwoitej pensji, odbudowania rodzinnych relacji. W zamian dostał przepracowaną mamę, rozchwianą emocjonalnie siostrę, posadę sprzedawcy-kelnera i Hadley Maxwell, która, prawdopodobnie, była skłonna złożyć pozew za pobicie jej brata prędzej czy później. I prędzej czy później niszcząc tym już i tak niekoniecznie udane życie Winsleta.\n– Zaraz zamykamy – mruknął do niej, widząc wskazówki zegara niebezpiecznie zbliżające się do wybicia godziny dwudziestej. Posprzątał nieliczne kupki okruszków walających się po stołach, pogasił światła na zapleczu, by w końcu przepuścić ją w drzwiach, zamknąć rodzinny sklep i oddalić się możliwie jak najszybciej, niknąc w ciemnych uliczkach miasta. Pech chciał, że burza szalała nadal, zacinający deszcz brutalnie smagał jego policzki, prawie na nic nie zdała się przeciwdeszczowa kurtka i duży, czerwony parasol. Mało tego, pani Hadley stała obok niego jak trusia, kuląc się z zimna i ciągle kryjąc się pod neonowym szyldem, jakby mając nadzieję, że za chwilę wyjdzie słońce, zaczną ćwierkać ptaszki, a na niebie pojawi się wielka tęcza.\nWestchnął głośno, patrząc na jej mizerne ruchy. Płynące w jego żyłach gentlemaństwo wygrało, a on, skruszony, uniósł wyżej parasol, częściowo osłoniwszy ją od deszczu. Cholera by to, tak spoufalać się z wrogiem.\n– Jak daleko stąd mieszkasz? Wolałbym dać ci parasol i zostawić samą, ale jak już pewnie zdążyłaś zauważyć, bez pomocy tego czerwonego ohydztwa sam nie wrócę do domu. A szkoda.\n#13 Temat: Re: Twist of fate [dwie osoby, obyczajowe, romans] Nie Lut 18, 2018 12:11 am\nHaddy delektowała się smakiem sernika, a gorący kubek ogrzewał jej dłonie, całkiem zziębnięte od przebywania na dworze. Myślała o wszystkim i o niczym, chwytała się różnych wspomnień, obserwowała klientelę i uwijającego się wokół nich Aarona, kontemplowała wystrój i niezmieniający się krajobraz za oknem, a minuty mijały, obracając wskazówkami zegara.\nOprócz wpatrywania się w przestrzeń, Hadley próbowała zająć sobie czas wymianą smsów z Tessą i przeglądaniem wszystkich stron z memami jakie zdołała sobie przypomnieć, aż w końcu Aaron oznajmił jej, że zaraz zamyka kawiarnię.\nTak też Hadley nie pozostało nic innego jak ubrać się i stanąć w drzwiach w oczekiwaniu na Winsleta. Po sposobie i szybkości, w jaki doprowadzał kawiarnię do neutralnego stanu, dziewczyna wnioskowała, że dosyć mu się spieszyło. Prawie zrobiło jej się przykro, że zamierzała zająć mu jeszcze chwilę, ale im szybciej porozmawiają, tym mniejsza będzie szansa na to, że Dexowi oberwie się za coś czego nie zrobił. I, jakkolwiek odwrotnie mogłoby się wydawać, jej przedłużony pobyt w kawianrni nie miał nic wspólnego z pewnym przeciwdeszczowym przedmiotem, w którego posiadaniu znajdował się chłopak.\nNiemniej jednak propozycja jego współdzielenia spotkała się z jej aprobatą.\n- Mieszkam w pobliżu i doskonale się składa - zaczęła, przysuwając się w granicach rozsądku, nie bardzo blisko, ale na tyle, żeby woda z parasola nie kapała jej na ramię - bo, jak pewnie się domyśliłeś, chcę z tobą porozmawiać.\nWskazała mu kierunek i ruszyli w dół ulicy. Do jej mieszkania, niewielkiej kawalerki w średnio bezpiecznej okolicy, zamieszkałej w większości przez imigrantów (Hadley miała nadzieję, że legalnych), było niedaleko. Oceniając długość kroków dosyć wysokiego Winsleta, za którym ledwo nadążała, spacer miał im zająć nie więcej niż dziesięć minut.\n- Rozmawiałam z Dexem - zaczęła, patrząc na niego z ukosa. - Jeśli zdążyłeś zapomnieć kto to, to jest to mój brat którego chciałeś sprać. Otóż Dex był tak samo zaskoczony twoją wizytą pod szkołą, jak jak ja. Próbowałam poskładać fakty, możesz poprawić mnie jeśli się mylę, ale na ten moment są one następujące - to mówiąc, zaczęła wyliczać na palcach - twoja siostra została zawieszona, mój brat wie za co; ja nie wiem, choć się domyślam. Twoja gonitwa za sprawiedliwością, którą próbujesz wycelować w mojego brata przypisuję temu, że zwyczajnie myślisz, że ją wsypał. - Poprawiła torbę, której pasek uwierał ją w ramię. - Pozwól, że cię oświecę; nie zrobił tego. Ale wiedziałbyś to, gdybyś go zapytał, zanim przeszedłeś do rękoczynów.\n#14 Temat: Re: Twist of fate [dwie osoby, obyczajowe, romans] Pon Lut 26, 2018 11:18 pm\nDeszcz kapał miarowo, ulice pustoszały i gdyby nie denerwujący głosik Maxwell gdzieś w tle, mógłby przyznać, że orzeźwiający spacer tuż po pracy nie był znowu aż tak głupim pomysłem. Nie wiedział jednak, co mogło być gorsze – nieprzyjemnie chlupocząca woda w trampkach czy jej pseudo stanowczy głos, taki, jakim Piper często witała go w progu domu. Ton, który z góry informował o wadze danej rozmowy i nucie zrezygnowania z oczekiwanego efektu jeszcze przed tym, nim rozmowa na dobre się zaczęła.\n– Pozwól, że poukładam twoje fakty. – Odczekał z pozornym spokojem na koniec jej przemowy, by powoli zrzucać z siebie maskę parasolowego gentlemana i zastąpić ją inną, bardziej bucowatą i niesympatyczną. – Moja siostra została zawieszona, a twój brat wie za co. Skąd? Bo pośrednio czy bezpośrednio ją wkopał, a teraz próbuje zasłaniać się starszą siostrzyczką, która wie o całej sprawie najmniej ze wszystkich – wyrzucił z siebie, lustrując ją chłodnym spojrzeniem.\nJej wszechwiedzący ton tylko wzmagał poirytowanie Aarona, obskurna dzielnica, w której się znaleźli, zniechęcała do dalszego spaceru, a deszcz – o ile to było w ogóle możliwe – przybierał na sile. Liczył, że utnie tę niepotrzebną pogawędkę szybciej, niż zdążył się w nią wplątać.\n– Nie spodziewałem się, że jesteś na tyle naiwna, żeby myśleć, że uwierzę pierwszej lepszej dziewczynce na siłę wciskającej mi stos kłamstw. – Powstrzymał się od nazwania jej małolatą, mając na uwadze to, że mogła być niewiele młodsza od niego. Co z tego, że wydawała się dorosła, skoro gadała kompletnie od rzeczy?\nMinuty mijały, a osiedle, które rzekomo było dziesięć minut drogi z kawiarni, nadal się nie pojawiło. Wzdychnął ciężko, rzucając nagle pół żartem, pół serio:\n– Lepiej zapisz tego swojego Dexa na zajęcia z boksu, żeby następnym razem nie wierzgał jak przestraszony szczeniak. Przydałoby się, żeby trenował swoje pięści częściej niż niektóre... – spojrzał na nią z niechęcią, zatrzymując się przed, prawdopodobnie, jej blokiem. – ... baby – dokończył.\nW istocie – maska chama była jego jednym z najbardziej dopracowanych przebrań.\n#15 Temat: Re: Twist of fate [dwie osoby, obyczajowe, romans] Sob Mar 10, 2018 4:52 pm\nJaki ten człowiek jest irytujący, pomyślała, stawiając ciut większe kroki ponad kałużami, o które w szaleńczym i niezmordowanym tempie dudniły ciężkie, zimne krople. Czy on był głuchy? Fakty przez nią podane znajdowały się w idealnym porządku i absolutnie nie było potrzeby cokolwiek więcej z nimi robić. Niemniej jednak wygląda na to, że jeśli Winslet nie przekręci ich po swojemu, to pochoruje się. Jeśli nie na głowę, to na inne części ciała (bo z tym pierwszym już i tak jest coś nie w porządku).\n– Jeśli skończyłeś już bełkotać... – zaczęła, prowadząc go w odnogę ulicy, prowadzącą prosto do miejsca jej zamieszkania. – Oboje zgadzamy się w tym, że twoja siostra została wsypana. Jeśli została wsypana, znaczy to, że ktoś ją widział. - Zobaczyła, że Aaron otwiera usta, więc błyskawicznie uniosła do góry dłoń z wyciągniętym wskazującym palcem, na tyle szybko, że prawie musnęła nim jego twarz. - Proszę cię, nie przerywaj mi. Dałam ci twoje pięć minut na mówienie, mimo tego jakie bzdury to były.\n– Problemem jest to, że twoja siostra dała się zobaczyć, a mówiąc konkretniej, to z czym dała się zobaczyć. Wiem, że za fajki czy alkohol w tej szkole nie zawieszają, też tu chodziłam. W przeciwieństwie do ciebie nie chcę się bawić w oskarżenia, ale rozważ fakt, że twoja siostra mogła coś brać - to mówiąc, kopnęła znajdujący się na chodniku kamyk, pochodzący z podłużnego pęknięcia. Byli już pod jej blokiem, średnio zachęcającym z wyglądu budynkiem, który niestety, stanowił jej lokum na najbliższe chwile.\n– Jeśli Desmond ją widział, dlaczego zakładasz, że tylko on? Czy twoja siostra w ciągu ostatnich miesięcy nie mogła mieć kosy z kimś innym? Znam swojego brata. Nie wsypie nikogo, nieważne jak bardzo tego kogoś nie lubi. Możesz mi wierzyć lub nie, ale na twoim miejscu najpierw pogadałabym z siostrą, a potem zaczęła machać mięśniami, zwłaszcza w stronę niewinnej, jak to błyskotliwie ująłeś, baby.\nMiała nadzieję, że zostały w nim resztki zdrowego rozsądku. Inaczej pozostanie jej tylko przewrócenie oczami i położenie na ulicy, żeby umrzeć. Nie wiedziała, czy jej cierpliwość zniesie kolejną porcję prostackiego gadania.\n#16 Temat: Re: Twist of fate [dwie osoby, obyczajowe, romans] Wto Kwi 03, 2018 12:40 am\nZ każdym jej słowem, choć ciężko było mu się przyznać przed samym sobą, dostrzegał coraz większe luki w swoim lojalnym wobec siostry, aczkolwiek pozbawionym właściwych argumentów rozumowaniu. Pozwolił Haddy mówić, z uwagą obserwując, jak zacinające krople deszczu smagają jej mocno zaróżowioną – podobnie jak wtedy, gdy wysmarował jej facjatę śniegiem – twarz. Jej przyjemny głos sympatycznie rozbrzmiewał wśród nieprzyjemnego otoczenia, a tor rozmowy niebezpiecznie zbiegał na temat tabu. Nie dał rady dalej słuchać – przerwał jej w momencie, gdy wspomniała o domniemanej ćpuńskiej sytuacji, w którą mogła być zamieszana jego młodsza siostra.\n– Nie uwierzę w to, że Leah coś brała – stwierdził kategorycznie. – Wątpię, żeby widziała marihuanę gdzieś indziej niż w internecie czy na bluzach zbuntowanych nastolatków, nalegających na legalizację marychy. Dlatego nie jestem skłonny nawet sobie wyobrazić, żeby dealowała za szkołą czy kupowała zielsko od dealerów-ósmoklasistów.\nFakt, często ją wybielał. Prawdą było też to, że wszystkie jej humorki bagatelizował, a dziewczęce zachcianki – w miarę możliwości – spełniał wspólnie z mamą. Winę za jej płacz zrzucał na ciężką sytuację finansową i obarczał nią ojca, który (pomimo tego, że Piper odeszła od niego siedem lat temu) potrafił pojawić się niespodziewanie, w sekundę burząc budowany przez kilka lat rodzinny spokój. Mimo wszystko znał ją zbyt dobrze i wiedział, że nie mogła zostać słusznie zawieszona w prawach ucznia. Nawet jeśli z każdym dniem się od siebie oddalali, ciągle była tylko jego młodszą, bezbronną siostrą. Bezbronną, ale nie głupią.\n– Porozmawiam z nią – podsumował wszystko krótko, odwracając się do Haddy plecami, powoli idąc w stronę, z której przyszedł. Czekał go intensywny spacer w deszczu, który – i ile to było w ogóle możliwe – przybierał na sile. Rzucił na pożegnanie tylko jedno zdanie. Nie widział, czy była to próba nieudanego komplementu, czy po prostu czysta złośliwość.\n– Jak na b a b ę... – zaakcentował. – ... nie gadasz tak całkiem od rzeczy.\n#17 Temat: Re: Twist of fate [dwie osoby, obyczajowe, romans] Pią Cze 01, 2018 7:31 pm\nHaddy również nie mogła mówić o całkowitej pewności, że jej racja jest słuszna, ale było to niebagatelnie mniejsze od czarnej dziury w rozumowaniu Aarona. Trzeba było to tylko chłopakowi uświadomić, że ślepa lojalność wobec jego siostry na pewno nie doprowadzi go do prawdy. Nie, jeśli siostra była uczącą się w szkole średniej nastolatką.\nMaxwell nie oczekiwała, że osiągnie spekakularny sukces i od razu przemówi chłopakowi do rozsądku. Aaron był mało podatnym gruntem, na które wpierw trzeba było rzucić ziarno, a potem modlić się o deszcz, który je ożywi. Dlatego też ucieszyła się, słysząc pierwszy pomruk zgody, przebijający się przez - jak na ironię - ulewę. Nawet, jeśli kryła się w tym pewna doza przekory.\n- A ty nie jesteś takim neandertalczykiem na jakiego wyglądasz - pomachała mu i zniknęła za masywnymi obdartymi drzwiami w kolorze brązu.\nKlatka była ciasna i nie pachniało w niej dobrze. Pora roku była taka, że coraz częściej społeczności bloku o numerze 47 zdarzało się miewać dodatkowych lokatorów.\n"Dokładnie tak, jakby sami mieszkańcy byli porządni..." - Haddy pomyślała z przekąsem, wspinając się po schodach, krok za krokiem, nieubłaganie w stronę czwartego piętra. Zbiorowisko ludzi zamieszkujące to osiedle stanowiło o bogactwie kulturowym Londynu - oprócz bogactwa przekroju niższych klas społecznych Brytyjczyków, większość stanowili imigranci wszelkiej maści o najróżniejszych kolorach skóry. Była to mieszanka tak wybuchowa i niebezpieczna, że Maxwell nie miała już nawet siły dziwić się, że nie stało się jeszcze nic poważniejszego od zalania. Na szczęście wspomniany problem ją ominął.\nHaddy osiągnęła drzwi swojego lokum po krótkim marszu i otworzyła je ciężkim kluczem. Ciężko było nazwać to mieszkaniem, a nawet określenie "ciasna kawalerka" nie oddawało sprawiedliwości mikroskopijności tego miejsca. Czasem kiedy w kawiarni nie było ruchu zdarzało jej się przeglądać przyniesione przez szefową lub Tessę magazyny. Widziała wiele artykułów o tym jak w pomysłowy sposób zagospodarować maleńkie wnętrza, żeby były funkcjonalne i estetyczne, ale tutaj było po prostu cholernie ciasno i niepraktycznie. Każdego dnia walczyła, by nie zabić się o kanty mebli zajmujące każdy wolny kąt klitki, które nie były jej w żaden sposón potrzebne, bo niemal nie miała swoich rzeczy. Bywały takie dni, kiedy w trakcie swojej porannej kawy przed praca miała kilka minut ekstra, podczas których spacerowała po skrzypiącej podłodze i śmiała marzyć, jak przerobiłaby to wnętrze, gdyby miała na to środki (nie wspominając już o chęci pozostania w tej okolicy).\nNie byłby to jednak taki dobry pomysł i wiedziała o tym doskonale.\nDziewczyna zrzuciła buty i ubrania i zawędrowała pod prysznic, modląd się o to, żeby zawór z ciepłą wodą nie szwankował i pozwolił jej zmyć z siebie poruszające sam szpik jej kości zimno, na którym spędziła ostatnie minuty.\nJutro czekały ją dwie zmiany i jeśli chciała je przeżyć, musiała się wyspać, a natłok myśli, które wirowały jej w głowie nie wróżył niczego podobnego.\n#18 Temat: Pozorna monotonia Czw Sie 16, 2018 12:01 am\nZ dnia na dzień robiło się coraz chłodniej, a monotonia wgryzała się w Aarona, przenikając jego ciało do szpiku samych kości. Z ręką na sercu mógł przyznać, że podczas dwóch ostatnich tygodni nie zdarzyło się nic, co warte byłoby zapamiętania czy chociażby minimalnej uwagi. Wstawał, jadł, szedł do pracy, wracał z pracy, szedł na trening, brał prysznic, spał. Jeżeli zajęcia akurat się nie odbywały (początkowo stwierdził, że w zamian będzie biegać - po pierwszym kilometrze jego czerwony, odmrożony noc ukrócił mu każde następne podejście), spędzał czas na szukaniu nowych rękawic. Leah też była jakaś cichsza niż zazwyczaj. Nie pyskowała do Piper, nie poruszała tematu powrotu do szkoły po jej miesięcznym zawieszeniu, w ogóle mało co się odzywała - jeśli już o coś zapytała, to o to, co miała kupić w sklepie.\nJedynym, co choć częściowo mogło eliminować resztki ospałości z jego życia, były treningi. Oprócz felernego dnia, gdy zastępował Piper w kawiarni, nie opuścił ani jednej okazji, by masakrować czy to worek, czy to tarczę, którą akurat trzymał Adam. Ten sam Adam, który z wkurwiającego stał się lekko irytującym partnerem od boksu. Póki co rzeczą, która jako tako sprawiała, że Aarona miał do niego jakiś tam szacunek, był fakt, że obydwoje w każdy cios wkładali mnóstwo energii. Nie oszczędzali się, swoich knykci czy twarzy. Początkowo bili na oślep, z czasem każdy cios wydawał się przemyślany. I chociaż ich technika leżała, jak leżała, nie można było odmówić im zapału, który zamiast gasnąć, stawał się coraz większy z każdym kolejnym dniem.\nOminęła go pierwsza fala sparingów. Trener, jak zresztą można się było spodziewać, odmówił nowikom walk z sąsiednią drużyną bokserską, dając jasno do zrozumienia, że nie mają na co liczyć zanim nie stopnieje londyński śnieg. Ich umiejętności w większości były poniżej przeciętnej - wystawiając ich na ring, trener-socjopata skazałby się tylko i wyłącznie na ośmieszenie. Aaron nie wracał do domu w szczególnie złym humorze. Wiedział, że nie jest gotowy na więcej niż nieudolne ciosy w rękawice Adama - a przynajmniej nie w najbliższym czasie. Patrzył na wszystko dziwnie trzeźwym wzrokiem. Podwórkowe bijatyki nijak miały się do bokserskich sparingów - tu bardziej niż siła liczyła się wytrzymałość, szybkość i zwinność. Umiejętności unikania ciosów i wyhaczenia luki, którą atakowało się szybciej, niż przeciwnik zdążyłby osłonić. Aaron nie łudził się, że przetrwałby choć dwie minuty pierwszego sparingu ze swoimi umiejętnościami zwanymi wal ile fabryka dała.\nNie był więc specjalnie niezadowolony, gdy zbliżał się do mieszkania. Piper siedziała w kawiarni, śnieg błyszczał na chodniku, a chłopak oddychał szybko, próbując uspokoić potreningowy, przyśpieszony oddech. Sunął powoli po schodach, kolejny raz psiocząc w myślach na mieszkanie, które ze wszystkich pięter znajdowało się właśnie na ostatnim. Początkowo nic nie wzbudziło w nim większych podejrzeń - dopóki nie zobaczył lekko uchylonych drzwi, a zaraz potem do jego uszu nie doszedł dziewczęcy pisk - jego siostra wrzeszczała tak, że dłonie Aarona mimowolnie zacisnęły się w pięści. Szarpnął za drzwi i od razu wpadł do salonu, skąd dochodziły krzyki po czym... stanął jak wryty. Wszystkie szuflady były powywracane do góry nogami, siostra płakała histerycznie na kanapie, a wielki, dwumetrowy mężczyzna przewracał nerwowo kasetkę z biżuterią Piper, która stała na jej dębowej toaletce. Ich spojrzenia spotkały się, a chwilę później leżeli już na podłodze - szamocząc się i tłukąc, wszystko w akompaniamencie zrozpaczonych krzyków Leah. Miał ochotę go zabić, mimo że dla niego umarł już pięć lat temu. Chciał go sprać, skopać i wrzucić do pobliskiego rowu, by raz na zawsze pozbyć się szumowiny, która zmąciła spokój jego rodziny. Bił pięściami na oślep, z czystą chęcią mordu w brutalny sposób zmieniał rysy twarzy swojego, pożal się Boże, ojca.\nNie był już chuderlawym piętnastolatkiem, ale mimo wszystko ojciec również posiadał w sobie resztki dawnej krzepy - tej samej, która ujawniała się, gdy prał Piper za najgłupsze przewinienie. Tej samej, która uaktywniała się, gdy chlał na umór, przynosząc wstyd i strach każdemu członkowi rodziny.\nAaron nie mógł uwierzyć, że ojciec miał czelność pojawić się w domu - i to jeszcze w poszukiwaniu pieniędzy, czego chłopak domyślił się od razu po zobaczeniu otwartej kasetki z perłami.\nI wtedy dostał w łuk brwiowy, na tyle mocno, by w jednej chwili stracić wzrok - krew spłynęła mu po twarzy, ograniczając pole widzenia prawego oka. Nie odpuszczał, wziął zamach, a jego prawa pięść, wymęczona półtoragodzinnym treningiem, wylądowała na szczęce ojca. Przeturlali się po dywanie raz jeszcze, słysząc wrzaski Leah, grożącej telefonem na policję. Nawet nie zauważył, kiedy znaleźli się znów w pozycji stojącej, a w zasadzie kiedy Aaron przyparty został do ściany, dostając kolejne uderzenie, ponownie w łuk brwiowy.\n- Nienawidzę cię - wycharczał chłopak, by zaraz potem czuć, jak uścisk na jego klatce piersiowej stopniowo maleje. Ojciec zabrał rękę, cofnął się o krok i rozejrzał nerwowo - telefon ściskany przez Leah przywrócił mu trzeźwość umysłu - wycofał się bowiem i opuścił dom, rzucając złowieszcze "jeszcze się spotkamy" na pożegnanie.\nOtumaniony, zmęczony i przygnieciony irracjonalnością tego krótkiego zdarzenia, padł na kolana, a chwilę potem znalazła się przy nim Leah z miską zimnej wody, ścierką, plastrami i wodą utlenioną. Nim zdążyła go dotknąć, powiedział tylko:\n- Piper nie może się o niczym dowiedzieć. - Po czym oddał się w ręce siostry, prosząc tylko o to, by szycie łuku brwiowego nie okazało się konieczne.\nUkrywanie zdarzenia przed Piper było trudniejsze, niż się spodziewał. Wiedział, że póki co Leah nie puści pary z ust, ale nie dawało mu to żadnej przewagi. Stan jego twarzy był na tyle tragiczny, że sama matka, słysząc bajeczkę o wyjątkowo trudnym sparingu, kręciła zmartwiona głową, jak gdyby czekając, aż Aaron sam się przyzna. Nie drążyła zbyt mocno, ale z uwagą lustrowała kondycję jego prawego policzka i brwi. A prezentowała się ona iście katastrofalnie.\nI pomyśleć, że do wszystkiego doszło dlatego, że Leah nie zamknęła mieszkania na klucz - myślał z odrazą w drodze na trening. Jedno zdarzenie doszczętnie zniszczyło poczucie bezpieczeństwa - nie tylko u siostry, ale też u niego. Pluł sobie w brodę za to, że mimo wszystko to nie on był górą. Że ciosy, chociaż liczne, wciąż były za słabe. Właśnie z tego względu pędził na trening niecałe dwa dni po tym zdarzeniu. Wiedział, że zarówno trener jak i Adam mają stan jego twarzy na tyle głęboko w dupie, by nawet nie zahaczać o temat jego pokiereszowanej buźki. Wysmarowany grubą warstwą maści i z białym plastrem przyklejonym przy prawej skroni, wkroczył na salę treningową - nie wiedząc jeszcze, że jego partner od boksu wylądował w szpitalu z powodu ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego. A nowym towarzyszem od trzymania tarczy miał zostać nie kto inny, jak najbardziej irytująca baba w całym ośrodku - Hadley Maxwell.\nJakież więc było jego zdziwienie, gdy trener, krzycząc o dobraniu się w pary, dodał tylko:\n- Winslet, trenujesz dziś z Hadley.\nSam nie wiedział, co jest gorsze. Fakt, że dresiara z uwagą lustrowała stan jego twarzy z nieodgadnionym wzrokiem, czy to, że został przez trenera wymieniony po nazwisku w tym samym zdaniu, w którym wspomniał on po imieniu o jego nowej partnerce. Czyżby awansowała? Nim zdążył o to zgryźliwie zapytać, ta z impetem odwróciła się po leżącą za nią tarczę, którą rzuciła w jego stronę, by móc w spokoju zająć się swoimi dłońmi - te, obdrapane i lekko zasiniaczone, oplatała właśnie czerwonymi, bokserskimi owijkami.\n#19 Temat: Re: Twist of fate [dwie osoby, obyczajowe, romans]


Dostała absurdalny mandat parkingowy. Za to trafiła do sądu! | ANGLIA.today\nOpublikowano: 31 października 2016 o 10:07\nDostała absurdalny mandat parkingowy. Za to trafiła do sądu!\nKobieta z Huddersfield przeżyła urzędniczy horror - w ten mandat trudno uwierzyć/\nLiz Taylor wzięła udział w urzędniczej i sądowej przeprawie, którą trudno sobie wyobrazić. Zaczęło się od tego, że zaparkowała samochód na darmowym, limitowanym parkingu przy Castlegate Retail Park przy St John's Road w Huddersfield. Tydzień później dostała list z mandatem.\nKobieta zmaga się z biurokracją i sprawami sądowymi już od roku, od kiedy to jej Skoda została obciążona karą za przekroczenie czasu darmowego parkowania... o 2 sekundy. Fotograficzny system rejestrowania parkingu uznał, że kobieta zasługuje na mandat.\n8 października ubiegłego roku Liz zaparkowała samochód i poszła po małe zakupy. Niestety nie znalazła tego, co chciała kupić, więc przewinęła 2-letniego syna w toalecie i wróciła do auta. Była w szoku, kiedy otrzymała mandat - początkowo w wysokości £85. Wkrótce jej sprawa trafiła do sądu, gdzie nakazano jej jednak zapłacić aż £185, czyli więcej niż jej tygodniowa pensja.\nSprawa Liz toczy się przed sądem. Kobieta odmawia zapłaty mandatu - uważa, że dwie sekundy spóźnienia to nie powód do tak dużej kary, tym bardziej, że nawet błąd zegara w systemie parkingowym może być większy.\n3Transport 2016-10-29 15:28:12


Noclegi w Tavagnacco - Oferty noclegów w Tavagnacco - eSky.pl\nNoclegi w Tavagnacco\nTanie Noclegi - Tavagnacco\nZobacz najlepsze oferty noclegów w Tavagnacco!\nTavagnacco, 16 kwietnia 2021, 2 noce\nSprawdź inne oferty Sprawdź więcej ofert w Tavagnacco\nWybierając się do Tavagnacco, znajdziesz noclegi na każdą kieszeń przeznaczone dla turystów o zróżnicowanych potrzebach. Na przyjezdnych czekają przestronne i komfortowo wyposażone obiekty z wieloma udogodnieniami oraz tanie hostele, w których przenocuje się podczas kilkudniowego city break. Noclegi w Tavagnacco są dostępne zarówno w centrum, jak i w pobliżu lotniska oraz w mniej popularnych dzielnicach lub regionach. Dzięki temu wybierzesz nocleg w Tavagnacco w dogodnej lokalizacji w zależności od Twoich dalszych planów. Wcześniejsza rezerwacja noclegu w Tavagnacco daje pewność, że po dotarciu na miejsce wypocznie się po podróży bez stresu związanego z poszukiwaniem hotelu, apartamentu lub innego obiektu dla podróżnych. Zarezerwuj nocleg zanim pojedziesz do Tavagnacco, a podróż upłynie w przyjemniejszej atmosferze.\nNajlepsze noclegi - Tavagnacco\nNoclegi w Tavagnacco obejmują rozbudowaną ofertę z wielu obiektów dla turystów podróżujących w pojedynkę, par, rodzin, seniorów oraz grup. Przyjezdni mogą przenocować w apartamentach, hotelach i pensjonatach, oferujących maksimum prywatności oraz znajdujących się w centrum Tavagnacco. Udogodnienia w postaci bliskości wypożyczalni samochodów, komunikacji publicznej, sklepów, obiektów usługowych oraz rekreacyjnych są gwarancją udanego wypoczynku. Jeśli interesują Cię luksusowe noclegi, Tavagnacco ma szeroką ofertę dla Ciebie. W wybranym miejscu znajdziesz wszystko, czego potrzebujesz podczas urlopu lub podróży w celach biznesowych. Nocleg na terenie Tavagnacco zarezerwujesz w obiektach z udogodnieniami dla niepełnosprawnych, niemowląt i małych dzieci oraz podróżujących wraz ze zwierzętami.\nJak znaleźć noclegi w Tavagnacco?\nNoclegi w Tavagnacco szybko znajdzie się przez wyszukiwarkę po podaniu kierunku podróży oraz daty zameldowania i wymeldowania. Po zaznaczeniu liczby podróżnych wyszukiwarka wskaże, które noclegi na terenie Tavagnacco są dostępne. Wybór noclegu ułatwiają filtry typu obiektu i liczby gwiazdek, oceny gości, odległości od centrum oraz bezpłatnego anulowania rezerwacji. Dzięki temu bez trudu wybierzesz nocleg w Tavagnacco już w kilka minut. Możesz zarezerwować sam nocleg lub nocleg wraz z przelotem w zależności od potrzeby.\nJakie udogodnienia znajdę przy noclegach w Tavagnacco?\nUdogodnienia przy noclegach w Tavagnacco są zależne od wybranego typu obiektu oraz liczby gwiazdek. W dostępnych miejscach na gości czekają pokoje z aneksami kuchennymi, balkonem, klimatyzacją, zestawem do kawy i herbaty, kompletem ręczników i dostępem do Internetu. Przyjezdni mogą skorzystać z bezpłatnego parkingu przy obiekcie, zamówić posiłek w restauracji lub wybrać hotel z basenem. Dodatkowo noclegi w Tavagnacco zarezerwujesz w obiektach zapewniających gościom transfer z lotniska i na lotnisko.\nGdzie rezerwować noclegi w Tavagnacco?\nRezerwacji noclegów w Tavagnacco można dokonać przez Internet. Decydując się na rezerwację na eSky.pl, wybierasz jedynie sprawdzone obiekty. Dzięki temu po dotarciu do Tavagnacco, nocleg jest przygotowany zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami. Płatność za wybrany pokój odbywa się przez bezpieczny system PayU lub za pomocą karty kredytowej. W razie rezygnacji z wyjazdu, przysługuje Ci prawo do bezpłatnej anulacji rezerwacji noclegu w Tavagnacco. Termin bezpłatnego odwołania rezerwacji jest podawany podczas wyszukiwania obiektu.\nIle kosztuje nocleg w Tavagnacco?\nKoszt noclegów w Tavagnacco jest zależny od kilku czynników. Najtańsze są zajazdy, hostele i kempingi, najwięcej kosztują noclegi w hotelach i luksusowych apartamentach. Cena rezerwacji jest związana z terminem, długością pobytu oraz liczbą gości. Jeżeli chodzi o noclegi, Tavagnacco cechuje się przystępnością cenową przez cały rok, jednak najmniej płaci się poza sezonem. Koszty pobytu maleją, gdy w jednym pokoju melduje się większa liczba osób oraz gdy rezerwuje się nocleg w Tavagnacco na okres powyżej tygodnia.\nNoclegi w Kuttikkanam\nNoclegi w Los Cantos\nNoclegi w Beruete\nNoclegi w Molat


Jakie dni? / Dla początkujących / Trening w domu / ZapytajTrenera.pl\nStrona główna Trening w domu Dla początkujących Jakie dni?\nMoim zdaniem najrozsądniej będzie wykonywać treningi systemem 2-1 bądź też 3-1-2-1\nW pierwszym z nich planujesz dwa dni treningowe, po czym masz dzień przerwy. Następnie wykonujesz kolejne dwa dni treningowe i ponownie przerwa i tak w kółko. Minusem tego planu jest to, że musisz być dyspozycyjny i mieć możliwość trenowania dosłownie codziennie, ponieważ dni treningowe będą się zmieniać.\nW drugim wariancie wykonujesz trzy treningi dzień po dniu, następnie masz jeden dzień regeneracji po czym planujesz kolejne dwa dni treningowe. Tydzień kończysz kolejnym dniem regeneracji. W tym przypadku minusem może być dla niektórych intensywnośc treningowa, ponieważ jeden z treningów będzie się powtarzał w danym tygodniu a średnio partia będzie wykonywana co 5-6 dni a nie co 7.\nJeżeli masz możliwośc trenowania tylko 4 razy w tygodniu to najlepszym rozwiązaniem będzie schemat 2-1-2-2, czyli dwa dni treningowe, jeden przerwy, dwa dni treningowe, dwa dni przerwy.


Patryk Borkowski, Agent Nieruchomości | Freedom Nieruchomości\nLubi wyzwania, nie ma dla niego rzeczy niemożliwych. Swoją przygodę z nieruchomościami zaczynał od książek - teorii, postanowił to przełożyć na praktykę i to właśnie dzięki temu świetnie się odnalazł we Freedom Nieruchomości. Poza istniejącymi nieruchomościami, zgłębia wiedzę na temat ich budowania.\nRola agenta nieruchomości pozwala mu na stały kontakt z ludźmi i rozpoznawanie ich potrzeb.\nOd zawsze lubił wracać do historii i porównywać rodzinny Sochaczew jaki zna, z tym ze zdjęć sprzed kilkudziesięciu lat.\nŻyje zgodnie z myślą: "Słabe oczy ograniczają nasze widzenie, słaba wizja ogranicza nasze działanie".\nW przerwach od pracy i nauki jest częstym gościem na pływalni, wakacje spędza w kajaku lub przy wędce.\nBardzo polecam Biuro Nieruchomości Freedom Łódź Centrum w szczególności dziękuję panu Patrykowi oraz pani Marcie, którzy zapewnili nam profesjonalną i kompleksową usługę zachowując przy tym przemiłą atmosferę.\nTo wszystko sprawiło, że kupno mieszkania okazało się dla nas czystą przyjemnością.


K Boutique Hotel - Rhodes. Zarezerwuj online! HOTELS.ITAKA.PL\n28 Irakleidon Ave, 85101 Rhodes - Zobacz na mapie Drukuj\nOpis K Boutique Hotel\nW czasie pobytu w obiekcie takim jak K Boutique Hotel w mieście Rodos zamieszkasz niedaleko plaży, 15 minut samochodem od atrakcji takich jak Akropol na Rodos i Świątynia Apollina. Ten 4-gwiazdkowy hotel znajduje się 9,7 km od atrakcji takiej jak Pałac Wielkich Mistrzów Zakonu Joannitów i 9,8 km od miejsca takiego jak Akwarium Rodos.\nPoczuj się jak w domu w 23 klimatyzowanych pokojach, których wyposażenie to lodówka. Do pokoju przylega umeblowany balkon. Bezpłatny bezprzewodowy dostęp do Internetu zapewni łączność ze światem, a telewizja satelitarna — rozrywkę. Prywatna łazienka — wyposażenie: wanna, kąpiele w wodzie źródlanej i bezpłatne przybory toaletowe.\nW obiekcie takim jak hotel do dyspozycji gości pozostają Main Restaurant i 2 kawiarnie. Po całym dniu zrelaksujesz się w naszym barze/salonie klubowym lub barze przy basenie. Hotel oferuje bezpłatne śniadanie w formie bufetu ciepłego i zimnego codziennie.\n28 Irakleidon Ave, 85101 Rhodes\nOcena: 3.5 / 131 opinii Kod hotelu: 267705\nCollachium - 9.8 km / 6.1 mi\nOpłata klimatyczna: 3.00 EUR za kwaterę, za noc


Nobo - Plecak - czarny - MODNAPOLKA.pl\nponiedziałek, 25 marca 2019 Kobiety Akcesoria Plecaki Nobo - Plecak - czarny\nNobo - Plecak - czarny\nPlecak z kolekcji Nobo. Model wykonany z gładkiego materiału. - Jednokomorowy model. - Uchwyt do ręki. - Nie mieści formatu A4. - Regulowana długość pasków. - Głębokość: 14 cm. - Wysokość: 25 cm. - Szerokość u podstawy: 26 cm. Skład: Podszewka: 100 % Poliester, Materiał zasadniczy: 80 % Poliester, 20 % PU, ID produktu: 4920-PKD038 Kod producenta: NBAG.F0590


Kill Strain, Neverwinter, Videoball, ADR1FT i więcej. Sony prezentuje nowości na PSN - PPE.pl\nStrona głównaAktualnościKill Strain, Neverwinter, Videoball, ADR1FT i więcej. Sony prezentuje nowości na PSN\nWojciech Gruszczyk 12.07.2016 14:33\nKill Strain, Neverwinter, Videoball, ADR1FT i więcej. Sony prezentuje nowości na PSN\nJapończycy zapraszają na zakupy. Sony opublikowało zestawienie nowych produkcji na PlayStation Store i na liście znajdują się wyłącznie gry na PlayStation 4 i PlayStation Vitę. Fani pozycji free-2-play mogą od dzisiaj wypróbować Kill Strain – musicie tylko posiadać subskrypcję PlayStation Plus.\nPełne wersje gier i demo na PlayStation 4\nNeverwinter - 84 zł\nKill Strain - za darmo\nSuper Mutant Alien Assault - 39,20 zł\nType:Rider - 29,70 zł\nVideoball - 42 zł\nMilitAnt - demo\nMobile Suit Gundam Extreme Vs Force - 159 zł\nDrinkbox Vita Collection\nParagon 1 - 1 dodatek\nCall of Duty: Black Ops III - 1 dodatek\nNeverwinter - 11 dodatków\nKillstrain - 7 dodatków\nWarframe - 1 dodatek\nGhostbusters - 1 dodatek


Atak Niemiec na ZSRR, niemiecki kryptonim operacja Barbarossa (niem. Unternehmen Barbarossa) – agresja III Rzeszy na Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich w trakcie II wojny światowej. Rozpoczął tak zwaną w historiografii radzieckiej wielką wojnę ojczyźnianą i spowodował przystąpienie ZSRR do koalicji antyhitlerowskiej.\nPlan operacji był przygotowany i podpisany przez Adolfa Hitlera 18 grudnia 1940 (dyrektywa nr 21). Pierwotnie przewidywano atak 15 maja 1941, ale z powodu obalenia proniemieckiego rządu księcia Pawła Niemcy musiały interweniować na Bałkanach i w Jugosławii, a także w Grecji, dlatego atak przełożono na 22 czerwca 1941. Była to największa i najważniejsza operacja niemiecka w czasie wojny, której klęska zdecydowała ostatecznie o niemieckiej przegranej w całej wojnie. Walki na froncie wschodnim, gdzie realizowano operację „Barbarossa” były jednymi z najbrutalniejszych i najbardziej wyniszczających bitew II wojny światowej. Nazwa planu „Barbarossa” wywodzi się od przydomku cesarza Fryderyka I Barbarossy. Pomysł użycia jego przydomku jako kryptonimu operacji podsunął Hitlerowi Alfred Jodl na naradzie sztabowej w grudniu 1940 roku.\nBrak zwycięstwa nad Wielką Brytanią oznaczał dla niego gorsze warunki, zdecydował się jednak na wykorzystanie pomyślnych okoliczności do zdobycia "przestrzeni życiowej" i przełamania strategicznego impasu, w jaki wpędził Rzeszę swą polityką. Hitler od dawna akceptował ryzyko prób zakłócenia globalnej równowagi sił i zerwania więzów, które według niego krępowały Niemcy. Realizując tę politykę, musiał uderzać szybko, by przejąć inicjatywę i ją zachować. Ryzyko nowej wojny, którą wraz z doradcami militarnymi uznał za możliwą do szybkiego zakończenia, okazywało się mniejsze od bierności, pozwalającej mocarstwom anglo-amerykańskim na zebranie sił i nową wyniszczającą walkę. Hitler rozumiał, że podbite dotąd obszary nie mogły podtrzymać wojny, musiał więc zdobyć europejską część Rosji, by ostatecznie rozwiązać gospodarczy dylemat Rzeszy.\nAtak III Rzeszy zaskoczył Stalina, który wprowadzając Hitlera w strategiczny impas (za sprawą paktu Ribbentrop-Mołotow) czekał, aż nastanie ostatni akord wojny na zachodzie – desant na Wyspy Brytyjskie. Nie mógł uwierzyć, że Hitler mając po jednej stronie nieosiągalną Brytanię, a po drugiej swojego sojusznika w postaci ZSRR złamie pakt i zaatakuje go rozpraszając swoje siły, czyli zrobi coś, czego skrupulatnie unikał w latach 1939–40.\nNa początku lat 40. ZSRR nie można było określić mianem słabego państwa. Szybka industrializacja w latach 30. spowodowała, że pod względem uprzemysłowienia Związek Radziecki na świecie wyprzedzały jedynie Stany Zjednoczone i Brytyjska Wspólnota Narodów. Z punktu widzenia odsetka przemysłu pracującego na potrzeby wojskowe, ZSRR bezapelacyjnie zajmował pierwsze miejsce. Produkcja militarna znacznie przekraczała produkcję w nazistowskich Niemczech, w których nadal – mimo 1,5 roku trwania wojny – bezwzględne zasady gospodarki wojennej wdrażano niespiesznie. Szacuje się, że w dniu ataku Armia Czerwona łącznie liczyła 5 373 000 żołnierzy (w tym 793 500 świeżo powołanych, w drodze do jednostek). Oficjalnie w zachodnich okręgach wojskowych znajdowało się jedynie 2 517 054 żołnierzy[b], uformowanych w 171 dywizji. W rzeczywistości jednak dane te są zaniżone, ponieważ nie obejmowały znacznej ilości samodzielnych brygad (tylko w krajach bałtyckich było ich 15) oraz wojsk NKWD, a także drugiego rzutu strategicznego wojsk radzieckich. Przesądzającym czynnikiem była tu jednak nie tyle liczebność Armii Czerwonej, ile jej całkowite nieprzygotowanie do obrony. Na skutek intensywnej mobilizacji udawało się uzupełniać na bieżąco stany szeregowych w dywizjach, jednakże w licznych jednostkach brakowało przede wszystkim doświadczonych oficerów liniowych i sztabowych, personelu łączności, specjalistów od rozpoznania, saperów i mechaników. Wyszkolenie taktyczne i techniczne żołnierzy było często na bardzo niskim poziomie (np. kierowcy czołgowi mający za sobą kilka godzin jazdy szkolnej). Przygotowywana do działań ofensywnych Armia Czerwona, posiadająca największe na świecie wojska pancerne (20 do 25 tys. czołgów) i powietrznodesantowe, nie posiadała jednak wystarczającej ilości broni przeciwpancernej, przeciwlotniczej oraz wojsk fortecznych, a istniejące umocnienia Linii Stalina zostały zdemontowane. Dla rozbudowywanych ponad możliwości kraju zgrupowań pancernych (92 nowe dywizje pancerne i zmechanizowane) nie wystarczało samochodów ciężarowych, ciągników artyleryjskich, cystern paliwowych, czy pojazdów zwiadowczych (np. motocykli). Należy pamiętać jednak, że niedobory te dotyczyły wyłącznie jednostek świeżo formowanych, dywizje kadrowe były skompletowane ponad limit (np. 1. Moskiewska Proletariacka Dywizja Zmotoryzowana liczyła około 12 tysięcy ludzi przy etacie 11 534 żołnierzy oraz posiadała 265 czołgów; 4. Dywizja Strzelecka liczyła 14,5 tysiąca ludzi oraz 64 czołgi; same bataliony rozpoznania radzieckich dywizji strzeleckich posiadały więcej czołgów niż cały Wehrmacht).\nBitwy w historii Słowacji\nBitwy w historii Chorwacji\nTę stronę ostatnio edytowano 12 maj 2022, 12:43.


„Las otwarty dla pszczół” – pracownicy Nestlé w Rzeszowie w akcji wspierającej populację pszczół. | Nestlé\n„Las otwarty dla pszczół” – pracownicy Nestlé w Rzeszowie w akcji wspierającej populację pszczół.\nJuż po raz drugi pracownicy Nestlé w Rzeszowie uczestniczą w akcji na rzecz wspierania populacji pszczół w regionie. W sobotę 3 sierpnia wolontariusze z fabryki w Rzeszowie zasadzili 150 krzewów głogu i wzięli udział w zajęciach edukacyjnych poświęconych znaczeniu pszczół dla środowiska.\nAkcja „Las otwarty dla pszczół” to wspólne przedsięwzięcie firm Nestlé Polska, DB Schenker, sklepu Allepszczoła i Lasów Państwowych, która odbyła się 3 sierpnia w Leśniczówce Kłapówka. Działania wolontariuszy miały na celu pomoc europejskiej pszczole miodnej. Zasadzono 150 krzewów głogu i złożono tablicę informacyjną „Dzieje bartnictwa”. Dodatkowo ufundowano 4 ule, w których podczas wydarzenia umieszczone rodziny pszczele. A wszyscy zebrani mieli rzadką okazję poznać pracę pszczelarzy „od kuchni”, własnoręcznie przygotować ramki do uli i wysłuchać ciekawych prelekcji na temat pszczelego życia.\nPodczas pikników rodzinnych nie może zabraknąć dodatkowych atrakcji i nie inaczej było w tym roku w Leśniczówce Kłapówce. Koło Gospodyń Wiejskich z Raniżowa przygotowało kiełbaski z grilla i pyszne pajdy chleba, a Radosław Kucza degustację produktów z ekologicznych upraw. Wszyscy uczestnicy mogli również nabyć różne miody i produkty pszczelarskie prosto z pasieki.\nPracowite pszczółki są niezwykle ważne\nPszczoły są chyba najbardziej pożytecznymi owadami w naszym ekosystemie. Albert Einstein stwierdził nawet, że: „Gdy zginie ostatnia pszczoła, ludzkości pozostaną tylko cztery lata życia”. Pszczoły miodne są tak ważne dla nas, ludzi, bo ich udział w zapyleniu roślin wynosi aż 90%. Szacuje się, że 1/3 produktów spożywanych przez człowieka wymaga zapylenia przez owady. Dzięki pszczołom mamy między innymi pomidory, jabłka, maliny, śliwki, porzeczki, czosnek czy borówki. Pszczoła miodna jest uważana za doskonałego zapylacza, co wynika z jej społecznego trybu życia. Już od wczesnej wiosny ul jest w stanie wysyłać około 20 tys. robotnic, z których każda odwiedza 70 kwiatów dziennie. Jednak od pewnego czasu populacja pszczół ulega drastycznemu i gwałtownemu zmniejszeniu. Powodów, dla których giną pszczoły, jest wiele. Jednak by nie wypełniły się słowa Einsteina, konieczne są działania mające na celu wspieranie populacji tych owadów takie jak akcja „Las otwarty dla pszczół”.\nTegoroczna akcja jest kontynuacją działań rozpoczętych w ubiegłym roku. Dla przypomnienia w 2018 roku ochotnicy z Rzeszowa budowali hotele dla dzikich zapylaczy, które stały się domem dla murarek, miesiarek czy nożycówek.\nNestle _ Las otwarty dla pszczół _ komunikat prasowy_ 2.08.2019 - FINAL.docx\nNestle _ Las otwarty dla pszczół _ komunikat prasowy_ 2.08.2019 - FINAL.pdf\nCHF 108.80 (+0.38%)


O firmie Decopak:\nJakość, profesjonalizm i stałe dopasowywanie się do potrzeb klientów – firma Decopak to polskie przedsiębiorstwo z długimi tradycjami. Już od ponad 13 lat zajmujemy się kompleksowym zaopatrzeniem punktów gastronomicznych na terenie całej Polski. Systematycznie dostarczamy produkty dla restauracji, knajp, cukierni, piekarni, placówek handlowych, przemysłu garmażeryjnego, a także firm zajmujących się obsługą cateringową. Zawodowo organizujesz uroczystości, przyjęcia, bankiety czy wesela? Od lat zajmujemy się również sprzedażą artykułów ozdobnych, takich jak serwetki dekoracyjne, balony, obrusy czy girlandy. Jesteśmy dystrybutorem wielu polskich i zagranicznych firm produkujących dekoracje oraz jednorazowe opakowania najwyższej jakości.\nJesteśmy firmą dystrybuującą polskie i zagraniczne opakowania jednorazowe\nStale rozbudowujemy ofertę sklepu – tak, aby sprostała aktualnym wymaganiom nowoczesnego klienta. Filarem działalności firmy jest dystrybucja opakowań. W naszej ofercie znajdą Państwo opakowania na wynos wykonane z różnych tworzyw, np. pojemniki styropianowe, plastikowe, papierowe czy tekturowe. Zgodnie z indywidualnymi zamówieniami wykonujemy również nadruki na opakowaniach jednorazowego użytku. To chętnie wybierana przez naszych klientów usługa, szczególnie w przypadku opakowań cukierniczych, np. pudełek na torty. Idąc z duchem czasu, poszerzyliśmy nasz asortyment o opakowania ekologiczne wykonane z drewna, trzciny cukrowej, a nawet liści palmowych. Takie naczynia są nie tylko przyjazne dla planety, ale też eleganckie. Robią dziś furorę wśród klientów!\nJeśli szukają Państwo profesjonalnej hurtowni, która zapewnia szeroki wybór produktów i opakowań pakowanych po kilkaset sztuk, będziemy strzałem w dziesiątkę. Nasza oferta jest dostosowana do właścicieli sklepów, magazynów oraz lokali gastronomicznych czy garmażeryjnych, którzy potrzebują hurtowych ilości woreczków strunowych, produktów do utrzymania czystości, folii aluminiowej spożywczej, artykułów gospodarstwa domowego, chemii, a nawet gadżetów fingerfood, jak miseczki czy wykałaczki bankietowe.\nZapewniamy fachową obsługę, a także bezpłatną dostawę na terenie Krakowa i okolic. Nasi fachowi doradcy profesjonalnie doradzą w wyborze odpowiednich produktów. Serdecznie zapraszamy do kontaktu!


10 fantastycznych domów mniejszych niż 90 metrów kwadratowych | homify\n10 fantastycznych domów mniejszych niż 90 metrów kwadratowych\nAlicja Olko 16 Жовтня, 2016 20:00\nWspółcześnie architekci prześcigają się w projektowaniu domów, które na jak najmniejszej powierzchni zapewniają jak największą wygodę mieszkania. Kiedyś wygodny dom dla czteroosobowej rodziny musiał mieć przynajmniej 150 metrów kwadratowych, aby gwarantować komfortowe warunki do życia. Dziś jednak nawet te domy, których metraż oscyluje w okolicach 90 metrów kwadratowych, są w pełni funkcjonalne. Ten Katalog Inspiracji jest zbiorem dziesięciu takich domów, które zachwycają nie tylko designem, ale i kompaktowym rozmiarem.\n1. Nietypowa konstrukcja\nDom ten odznacza się nie tylko wyjątkowym kształtem, ale i zaskakującym wykonaniem. Stworzono go z betonu, stali i szkła, a jego elewację ozdobiono etnicznymi wzorami, wyrzeźbionymi w bocznych ścianach. Duży balkon i przestronny taras rekompensują ograniczoną przestrzeń wewnątrz domu.\n2. Zaskakująca bryła\nNiezwykłą kreatywnością popisali się autorzy tego projektu. Mały dom został przystosowany nie tylko do dryfowania na wodzie, ale i zamknięto go w przypominającej jajo skorupie z drewna. Wygląda jak z innej galaktyki, ale niech Was nie zwiedzie nietypowy design- w środku znajdują się wszystkie wygody nowoczesnego domu.\n3. Prosty i stylowy\nEkologiczny, modny i stylowy- mały dom wzniesiony na owalnym planie zachwyca niepowtarzalnym designem i piękną drewnianą elewacją. Prostota tego projektu stanowi o jego sile i czyni go ponadczasowym.\n4. Surowa prostota\nNiewielki dom o prostej bryle został wzniesiony z naturalnego kamienia i betonu. Duże przeszklenia otwierają go na otoczenie, wpuszczając do środka mnóstwo naturalnego światła. Także i wnętrza wykończono naturalnymi, jasnymi materiałami.\n5. Nowoczesność w najlepszym wydaniu\nMiłośnikom nowoczesnej architektury ten dom z pewnością przypadnie do gustu. Jego design łączy czarne stalowe elementy z elewacją z drewna. Prosta bryła, wielkoformatowe przeszklenia i przestronny ogród składają się na imponującą całość.\n6. W harmonii z naturą\nTen fantastyczny budynek został zaprojektowany tak, aby wpisywać się w naturalny krajobraz okolicy. Dom nie ingeruje w topografię działki, ale wykorzystuje jej właściwości- lekkie wzniesienie czy gęste zadrzewienie.\n7. Mikro dom\nTrudno w to uwierzyć, ale architekci zaprojektowali nawet dom o powierzchni 10 metrów kwadratowych, w którym również da się zamieszkać. Jest to opcja niezwykle podstawowa, wyposażona jedynie w łazienkę, łóżko oraz zlew kuchenny, jednak świetnie sprawdzi się jako miejsce na tymczasowe zakwaterowanie.\n8. Drewniana chatka\nMałe domy z drewna odznaczają się niezwykłym urokiem. Najlepiej sprawdzą się jako domki letniskowe, zlokalizowane w okolicy cechującej się pięknym, naturalnym krajobrazem. Zapewniają podstawowe warunki mieszkaniowe i zachęcają do spędzania czasu na zewnątrz.\n9. Jak z bajki\nBielone drewno, romantyczna weranda i sielska okolica czynią ten dom niczym z baśniowej opowieści. Nowoczesnego charakteru nadają mu wielkoformatowe okna, dzięki którym mieszkańcy w pełni korzystać mogą z malowniczego otoczenia.\n10. Niczym chata w górach\nNa koniec dom w stylu góralskim, skonstruowany z grubo ciosanego drewna. Czarujący z zewnątrz, przytulny w środku- doskonała kombinacja, zwłaszcza na dom letniskowy.


Lekarz Aneta Wekwejt - neurolog - Mój profil - Umów wizytę Lekarz Aneta Wekwejt - neurolog - Mój profil\nBardzo profesjonalny lekarz poświęcający czas pacjetowi i ciepła oraz sympatyczna osoba .\nWspaniały lekarz i człowiek. Jedyny lekarz, który podszedł do leczenia mojego syna rzetelnie i z sercem. Pomimo, iż syn nie był jeszcze pełnoletni, Pani doktor podjęła się leczenia. Neurolog dziecięcy w Warszawie zlekceważył problem i objawy, tym samym skreślając dalszą możliwość uprawiania sportu przez syna. Pani doktor "postawiła" syna na nogi, tak że na chwilę obecną trenuje i gra profesjonalnie w piłkę . Badanie w gabinecie odbywa się w sposób dokładny, profesjonalny, ze szczegółowym wywiadem dotyczącym momentu urazu jak również okresu po urazie. Dla porównania w Warszawie badanie trwało 2 minuty i nigdy nie zapytano się nas jak wyglądał uraz oraz jak syn czuł się i jakie były objawy po urazie. Żadne słowa nie wyrażą wdzięczności mojej i syna. LEKARZ I CZŁOWIEK ANIOŁ. DZIĘKUJEMY !!!!!!!\nJedyny lekarz na neurologii, który zrobił na mnie tak dobre wrażenie! Bardzo profesjonalna i zaangażowana w swoją pracę. Niech nie traci tego zapału widać, że jest tam dla pacjenta! Dziękuje to za mało :)\nBardzo dobrym lekarz\nWspaniała lekarz, słucha pacjenta , bardzo zaangażowana i profesjonalna a przede wszystkim bardzo sympatyczna przemiła osoba\nBardzo dziękuję Pani Dotor Anecie Wekwejt za zazajęcie się mną w ciężkich chwilach mojego życia, gdy zostałem sparaliżowany od stóp do piersi. Pani dr bardzo chętnie i w profesjonalny sposób zajęła się mną nie patrząc na godziny swojej pracy co przynioło efeky w postaci bardzo szybkich badań i zastosowania odpowiedniego leczenia. Teraz jestem na etapie rehabilitacji i dochodzę powoli do zdroia, jest to bardzo powolny etap ale jestem dobrj myśli. Jeszcze raz bardzo dziękję za pooc.


Tablice interaktywne a znacznie większy poziom zaangażowania nauczycieli oraz uczniów | serwis ametystowy\nUczniowie zawsze są o wiele bardziej zaintrygowani, jeśli w ramach nauczania i to właśnie dzięki takiej tablicy nauczyciele zintegrują tekst, obrazy, filmy i / lub też pliki audio. Na przykład nauczyciel ma okazję odtwarzać plik audio, żeby pokazać wymowę słowa wyświetlanego na tablicy. Uczniowie otrzymają w owym czasie możliwość wymówienia innych słów, żeby spowodować, czy robią to odpowiednio. Wykorzystanie nagrań wideo w nauce może również skłonić uczniów do myślenia poza konwencjonalnym środowiskiem klasowym. To wywołuje kreatywną oraz świeżą perspektywę uczenia się, co może prowadzić do wkładu uczniów w ich pomysły na lekcjach. Na dłuższą metę lekcje będą znacznie bardziej wciągające i z pewnością o wiele bardziej produktywne.\nDni używania suchych tablic po jakich pisało się kredą już dawno przeminęły. Dziś nauczyciele w szkołach zaczynają coraz to częściej nauczać używając monitorów LCD wspólnie z tablicami interaktywnymi. Dzięki takiej technologii stosowanej w klasie każdy uczeń będzie chciał wypróbować działanie tablicy, a to ma prawo pobudzić zapał uczniów do angażowania się w proces kształcenia się. Jednakże za pomocą interakcyjnych tablic można osiągnąć sporo więcej aniżeli to, że uczniowie w takim środowisku edukacyjnym będą mieli znacznie więcej radości z nauki. Spójrzmy bliżej na to dzisiejsze wyposażenie szkół.\nSłuchacze zawsze są bardziej zaciekawieni, jeżeli w ramach nauczania oraz to naturalnie dzięki takiej tablicy nauczyciele zintegrują tekst, obrazy, filmy i / bądź pliki audio. Na przykład nauczyciel ma prawo odtwarzać plik audio, aby pokazać wymowę słowa wyświetlanego na tablicy. Uczniowie otrzymają w owym czasie szansę wymówienia innych słów, aby uczynić, czy robią to odpowiednio. Użycie nagrań wideo w nauce może także skłonić uczniów do myślenia poza konwencjonalnym środowiskiem klasowym. To aktywuje kreatywną oraz świeżą perspektywę uczenia się, co może prowadzić do wkładu uczniów w ich pomysły na lekcjach. Na dłuższą metę lekcje będą o wiele bardziej wciągające i z pewnością o wiele bardziej produktywne.


Private WiFi Kupony i oferty, Lipiec 2021\nKupony na Private WiFi\nObecnie nie ma aktywnych kuponów dla Private WiFi. Zobacz dostępne kupony alternatywne .\n89% użytkowników wybiera ExpressVPN zamiast Private WiFi\nPokaż kod EX 173735 użytkowników skorzystało z tego kuponu\nPokaż kod 0M\nMaksymalnie 16% rabatu w skali całej witryny PrivateWiFi.\nOdbierz 16% zniżki na całą ofertę sprzedawcy Private WiFi.\n248 użytkowników skorzystało z tego kuponu\n8 (Liczba opinii użytkowników: 3)\nPrivate WiFi jest dostawcą VPN, który koncentruje się na zapewnieniu bezpiecznych połączeń internetowych dla osób korzystających z publicznych hotspotów WiFi. Usługa wykorzystuje protokoły OpenVPN i PPTP z szyfrowaniem 128-bitowym, aby chronić Twoje połączenia. Oferuje ona szereg lokalizacji serwerów w krajach takich jak: Stany Zjednoczone Ameryki Północnej, Francja, Wielkia Bryt...\nPrzeczytaj pełną recenzję Private WiFi >>


Akcjonariusze Banku Millennium zdecydowali o niewypłacaniu dywidendy za 2018 r. - Money.pl\nStrona głównaGiełdaAkcjonariusze Banku Millennium zdecydowali o niewypłacaniu dywidendy za 2018 r.\nAkcjonariusze Banku Millennium zdecydowali o niewypłacaniu dywidendy za 2018 r.\nWarszawa, 25.03.2019 (ISBnews) - Akcjonariusze Banku Millennium zdecydowali o przeznaczeniu zysku netto za 2018 rok częściowo na pokrycie efektu wdrożenia Międzynarodowego Standardu Sprawozdawczości Finansowej (MSSF) 9 oraz na kapitał rezerwowy, wynika z podjętych uchwał.\n"Zwyczajne walne zgromadzenie uchwala, co następuje:\nZysk netto Banku Millennium S.A. za rok obrotowy kończący się w dniu 31 grudnia 2018 r. w kwocie 722 300 047,72 zł postanawia podzielić i przeznaczyć na:\n- pokrycie - w kwocie 235 413 586,56 zł - efektu wdrożenia Międzynarodowego Standardu Sprawozdawczości Finansowej (MSSF) 9 'Instrumenty finansowe';\n- pozostałą kwotę 486 886 461,16 zł w całości przeznaczyć na kapitał rezerwowy" - podano w uchwałach.\n"Uwzględniając stanowisko KNF w sprawie polityki dywidendowej banków w roku 2019 i biorąc pod uwagę planowane przejęcie Euro Banku S.A., walne zgromadzenie zdecydowało o zatrzymaniu całego zysku netto w wysokości 722,3 mln zł wypracowanego w roku 2018 w kapitałach własnych banku, w tym 235,4 mln zł na pokrycie efektu wdrożenia Międzynarodowego Standardu Sprawozdawczości Finansowej (MSSF) 9 "Instrumenty finansowe". Pozostałą kwotę 486,9 mln zł w całości przeznaczyć na kapitał rezerwowy. Decyzja ta wpływa w istotny sposób na dalszą poprawę i tak wysokich współczynników kapitałowych banku (21,5%) i grupy kapitałowej (21,7%)" - podał bank w komunikacie.


Archives for Sierpień 2017 | SP 25 w Kielcach\nDowóz uczniów w dniu 4 września 2017 r.\nNa godzinę 8.00 /Klasy V-VII/ Z końcowych przystanków Odjazd 7.00 ul. Piekoszowska Odjazd 7.15 ul. Kruszelnickiego Odjazd 7.30 ul. Batalionów Chłopskich Powrót spod szkoły 9.20 Na godzinę 9.00 /Klasy IV/ Z końcowych przystanków Odjazd 8.00 ul. Piekoszowska Odjazd 8.15 ul. Kruszelnickiego Odjazd 8.30 ul. Batalionów Chłopskich Powrót spod szkoły 10.10 Na godzinę 10.00 /Klasy II-III/ Z końcowych przystanków Odjazd 9.00 ul. Piekoszowska\nRozpoczęcie zajęć dydaktyczno-wychowawczych w roku szkolnym 2017/2018\nZajęcia dydaktyczno-wychowawcze w roku szkolnym 2017/2018 rozpoczną się w dniu: 4 września 2017 r. Klasy V - VII godzina 8.00 Klasy IV godzina 9.00 Klasy II - III godzina 10.00 Oddziały przedszkolne godzina 11.00 Klasy I godzina 12.00 podstawa prawna: § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 18 kwietnia 2002 r. w sprawie organizacji roku szkolnego (Dz. U. z 2002 r. Nr 46 poz. 432 z późn.


Środowisko pracy inżyniera jakości - Praca inżynier jakości\ninformacja, inżynier ds. jakości, zawód | 20 maja 2018 | Inżynier jakości: o pracy, Inżynier jakości: warunki zatrudnienia\nInżynier jakości, w przeciwieństwie do niższego stanowiska kontrolera jakości, zdecydowanie więcej czasu spędza w pomieszczaniach biurowych niż na halach magazynowych i produkcyjnych. Niemniej specyfika jego obowiązków również wymaga regularnej obecności w miejscach, mogących stwarzać zagrożenia dla zdrowia, zwłaszcza w momencie niestosowania się do przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy.\nInżynier jakości może być zatem narażony na zagrożenia mechaniczne, wynikające między innymi z utraty kontroli nad ruchomymi częściami maszyn. Narażony jest ponadto na porażenia prądem elektrycznym oraz negatywne oddziaływania czynników szkodliwych takich, jak hałas, zapylenie, wibracje, itp. Czynnikiem stresowym jest również stres i niejednokrotnie praca pod presją czasu, a także sytuacje konfliktowe, wynikające z konieczności dowodzenia grupą ludzi.\nInżynier jakości może pracować na jedną, dwie lub trzy zmiany, a swoje obowiązki wykonuje w pomieszczaniach zamkniętych. Podczas ich wykonywania posługuje się narzędziami kontrolno-pomiarowymi, których niewłaściwie użycie również może skutkować drobnymi urazami. Ścieżka kariery inżyniera jakości przebiega od młodszego specjalisty, poprzez starszego specjalistę, aż do kierownika działu.\nŚrodowisko pracy wymaga od inżynierów posiadania w pełni sprawnych i zintegrowanych sensorycznie zmysłów wzroku, węchu i dotyku oraz pełnej sprawności motorycznej.


Ruso witryna REG2W2D Kategoria Witryny Kolor Ciemne drewno Styl Nowoczesny\nWitryna Ruso – odkryje to, co najlepsze\nProste formy, ciemne wybarwienie i oszczędne detale wyróżniają kolekcję Ruso, która wpisze się w klasyczne aranżacje wnętrz.\n- Efektowna witryna Ruso to idealny mebel do salonu. Za frontem z hartowanego szkła możesz ustawić wszystko to, co ozdobi Twoje mieszkanie. Zamykana szafka w dolnej części to miejsce, w którym zorganizujesz przechowywane przedmioty.\n- Energooszczędne oświetlenie LED, dostępne w opcji, podkreśli eksponowane przedmioty i stworzy wyjątkowy nastrój w salonie.\n- Połączenie kolorystyczne dąb April (korpus) i perłowy wysoki połysk (fronty) będzie bazą stylowych aranżacji. Korpus oddaje piękno naturalnego usłojenia drzewa.\n- Zwróć uwagę na wcięcia frontów, które służą za uchwyty oraz ozdobne cokoły w kolorze lava.\n- Zwiększony komfort użytkowania witryny to zasługa zawiasów z cichym domykiem i regulacją siły hamowania.\n- Dwudrzwiową witrynę Ruso zestaw z innymi elementami kolekcji i stwórz przestrzeń dopasowaną do potrzeb Twojej rodziny.\nWysokość 159.00 cm\nCiemne drewno Ciemnoszary