TRADYTOR łączy ludzi - Tradytor | forum\nDzisiaj jest pn kwie 06, 2020 4:50 pm\nTRADYTOR łączy ludzi\nPostautor: UBOOT » ndz sie 14, 2016 8:20 pm\nW dniu 13.08 2016 roku, w kościele pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Sierpcu, nasi przyjaciele, Ania i Piotrek, zawarli związek małżeński. Nowożeńcom w ich święcie towarzyszyli koleżanki oraz koledzy z TRADYTORA. Nasza delegacja uczestniczyła w mszy świętej, podczas której, młodzi złożyli przysięgę oraz wypowiedzieli sakramentalne ,,TAK". Dla wielu z nas była to bardzo wzruszająca uroczystość, bo pamiętamy, zarówno Anię jak i Piotrka, kiedy jako licealiści przyłączyli się do nas, a wspólna pasja połączyła ich na całe życie.\nżyczymy Wam samych radosnych chwil. Sobotnia uroczystość niech będzie początkiem wspaniałej podróży. Bądźcie silni miłością, która wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, wszystko przetrzyma. Idźcie swoją drogą oraz z pasją, która Was prowadzi... i nie zapominajcie o Nas\nIMG_2726.JPG (437.88 KiB) Przejrzano 1604 razy\nIMG_2729.JPG (498.94 KiB) Przejrzano 1604 razy\nPostautor: Thomas » ndz sie 14, 2016 8:35 pm\nPiękna to była uroczystość!\nA Ich pierwsze spotkanie przez nas zaaranżowane podczas wyprawy do Wiączemina, pamiętam jakby było wczoraj. Tradytor z Ultimą pięknie ich połączył\nAniu i Piotrku! Oby te Wasze ostatnie pięć pięknych wspólnych lat, zaowocowało pięcdziecięcioma kolejnymi, jeszcze piękniejszymi!\nPostautor: Nieostatni » pn sie 15, 2016 5:10 pm\nTo prawda - Tradytor łączy ludzi!\nZdjęcia ilustrujące tą uroczystość, potwierdzają postaci znane mi ze zdjęć spotykanych na łamach Tradytora. Pozwólcie i mnie dołączyć najserdeczniejsze życzenia, spełnienia wszelkich marzeń i projektów związanych z Waszą nową, wspólnie wybraną i wytyczoną drogą przez życie. Warto mieć przy boku wiernego towarzysza z którym dzieli się radości i troski, który pomoże i któremu będzie można pomóc. Znam tą radość, mój "tachometr wspólnego przebiegu" zaliczył już pierwszą pięćdziesiątkę. Warto było! Tak trzymajcie.\nZacytuje najlepszego świadka naszych czasów, Naszego Papieża dziś Świętego Jana Pawła II.\nMusicie być mocni miłością, która "cierpliwa jest, łaskawa jest" , "nie zazdrości, nie szuka poklasku, nie unosi się pychą", "nie pamięta złego, nie cieszy się z niesprawiedliwości, lecz współweseli się z prawdą". Która "wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję, wszystko przetrzyma", tej miłości, która "nigdy nie ustaje". (1 Kor 13, 4-8)\nPielgrzymka do Ojczyzny Jan Paweł II - z homilii mszy św. Błonia Krakowskie 10 czerwiec 1979r.\nPostautor: Majsterek » pn sie 15, 2016 7:08 pm\nKochani TRADYTORZY, dziękuję wam z całego serca - dopiero dziś, bo balowaliśmy, poprawialiśmy do ostatków sił. Zarówno widząc was przed sierpeckim sanktuarium, jak i czytając dziś te piękne słowa, nie mogę ukryć wzruszenia, a jednocześnie nie mogę go tutaj w jakiś wymierny sposób okazać, podobnie zresztą jak Ania, która na dłuższy czas zatrzymała się nad powyższym zdjęciem. Jedyne co przychodzi mi do głowy, to zaprosić was na poprawinowe ognisko, do mnie na działkę. Termin jeszcze się ustali.\nWracając do sedna, dla mnie pozostanie faktem, że gdyby nie TRADYTOR, nie byłoby tych pięknych chwil, i pewnie zarówno ja jak i Ania bylibyśmy dziś zupełnie gdzie indziej. Tradytor łączy ludzi, mało tego łączy serca i to jest jego wielką siłą, którą będziemy musieli dalej wyzwalać i wykorzystywać. Mógłbym tu nawet napisać więcej: o poszukiwaniach i uroczystościach związanych z nieznanym żołnierzem w Brwilnie, o filmach nagrywanych w związku z rocznicą lokacji Sierpca, o wspólnych wypadach, również kajakowych, długich spacerach które nas łączą, a mnie i Anię połączyły tak dalece, że spotkaliśmy się przed ołtarzem - również nie przypadkowo - sierpeckiego sanktuarium Maryi Panny. Za to wszystko z całego serca wam dziękujemy i dzieląc się naszym szczęściem i wam życzymy wszelkich możliwych pięknych chwil.\nMajsterek i Sonia 2016\nIMG_1160.JPG (283.47 KiB) Przejrzano 1573 razy\nIMG_1258.JPG (322.15 KiB) Przejrzano 1573 razy\nIMG_1563.JPG (237.88 KiB) Przejrzano 1573 razy\nIMG_1789.JPG (223.2 KiB) Przejrzano 1573 razy\nPostautor: skowron1980 » wt sie 16, 2016 7:32 am\nZ radością dołączam się do życzeń - wszystkiego co najlepsze na nowej drodze życia! Sto lat dla Młodej Pary!!!\nPostautor: Dziadek Jacek » wt sie 16, 2016 9:26 pm\nPostautor: ekologEKO » pt sie 19, 2016 8:29 pm\nNiech żyje Młoda Para ! Wszystkiego najlepszego, szczęścia i radości dla Was.


Cukier wanilinowy - ceny, opinie, sklep BIOSWENA\nKażdy miłośnik słodkości z pewnością zna i używa w swojej kuchni cukru wanilinowego. Niewiele osób jednak zdaje sobie sprawę z tego, że wykorzystywany jest on niemal wyłącznie w Europie i Stanach Zjednoczonych, a poza ich granicami jest niemal niedostępny.\nCukier wanilinowy – najważniejsze i ciekawe informacje\nCo ciekawe, często niepoprawnie określamy go mianem cukru waniliowego – bierze się to często od nasionek wanilii wymieszanych z cukrem. Ich cena na sklepowych półkach jest jednak dość zawrotna, dlatego na co dzień kupujemy cukier wanilinowy.\nWarto więc wiedzieć, że cukier wanilinowy powstaje podczas syntetycznej produkcji waniliny. Jest to związek aromatyczny, który znajduje się w wanilii i decyduje o jej smaku oraz zapachu. Tak więc cukier wanilinowy powstaje na bazie etylowaniliny, która jest całkowicie bezpieczna dla ludzi – niektórzy mogą po prostu nie przepadać za jej smakiem czy aromatem. Co ciekawe, wykazuje ona działanie przeciwzapalne i anty-angiogenicze, będzie miała więc korzystny wpływ dla naszego zdrowia.\nCukier wanilinowy jako dodatek do wypieków i deserów\nWiele ciast, ciasteczek i deserów nie miałoby swojego słodkiego smaku i wyjątkowego aromatu, gdyby nie cukier wanilinowy. Można dodawać go do masy serowej, ciasta drożdżowego lub babki ucieranej – doskonale dopasuje się do ciasta i wzmocni jego smak, dodając przy tym charakterystycznego aromatu. Co ważne, jest łatwy w stosowaniu i dawkowaniu w odróżnieniu od esencji waniliowej czy świeżych lasek wanilii.\nIdealnie, wręcz bezkonkurencyjnie sprawdza się także jako posypka do wypieków, wykończenie deserów czy dodatek do owoców. W wysokiej temperaturze cukier wanilinowy podlega procesom karmelizowania, tworząc na górze pyszną warstwę. Można stosować go także do ciasta naleśnikowego lub wykończenia gotowych naleśników, kruchych ciasteczek, klusek, knedli i innych słodkich dań.\nZ wykorzystaniem cukru wanilinowego można przygotować lody, bitą śmietanę i chłodne kremy, a także koktajli i soków w stylu smoothie. Niektórzy wykorzystują go również do budyniu śmietankowego lub waniliowego, uzyskując dużo mocniejszy aromat waniliowy i redukując potrzebną ilość zwykłego cukru. Co ciekawe, cukier wanilinowy może także posłużyć do przygotowania dań słonych. Dodany do pomidorów pomoże otrzymać wspaniały, nieco tropikalny smak. Na podobnej zasadzie sprawdzi się w przyrządzaniu innych sosów, marynat do mięsa i zup.\nWysokiej jakości cukier wanilinowy w naszym sklepie\nChoć cukier wanilinowy nie dostarczy nam składników odżywczych, takich jak witaminy i minerały, z pewnością wzbogaci smak i aromat naszych potraw, dlatego warto mieć go w swojej kuchennej szafce, ponieważ przyda się podczas przygotowywania wypieków, deserów czy sosów. Zatem jako produkt spożywczy powinien być wysokiej jakości, aby charakteryzować się wspaniałym smakiem i aromatem.\nDokładnie taki cukier wanilinowy znajdą Państwo w ofercie naszego sklepu. Wszystkie dostępne w nim produkty pochodzą od sprawdzonych i zaufanych dostawców, co jest najlepszą gwarancją ich wysokiej jakości. Ponadto nieustannie uzupełniamy nasz asortyment, aby zapewnić naszym Klientom możliwie jak największy wybór interesujących ich produktów. Ceny jak zawsze są atrakcyjne, a dostawa pozostaje szybka i bezproblemowa.\nSerdecznie zapraszamy na zakupy. Szczególnie polecamy Państwu pyszny cukier wanilinowy. W przypadku pytań pozostajemy do Państwa dyspozycji.


Jechał za szybko, stracił prawo jazdy - Warto wiedzieć - KPP Czarnków\nNa trzy miesiące prawo jazdy stracił 60-letni kierowca, który jadąc samochodem marki Ford Focus w terenie zabudowanym przekroczył dozwoloną prędkość o 51 km/h. Dodatkowo mężczyzna za popełnione wykroczenie został ukarany mandatem. Na jego konto wpłynie również 10 punktów karnych.\nW piątek, 16 listopada br. policjanci czarnkowskiej drogówki w Sierakówku gm. Połajewo zatrzymali kierującego samochodem marki Ford Focus 60-latka, który przekroczył dozwoloną prędkość o 51 km/h. Za popełnione wykroczenie mężczyzna został ukarany mandatem karnym. Dodatkowo za przekroczenie dozwolonej prędkości w obszarze zabudowanym o więcej niż 50 km/h kierującemu zostało zatrzymane prawo jazdy na najbliższe trzy miesiące.Na konto 60-latka wpłynie także 10 punktów karnych.\nDla większości kierowców utrata prawa jazdy jest bardzo dotkliwa i często uniemożliwia im wykonywanie pracy. Dlatego przypominamy, że zgodnie z obowiązującymi przepisami za przekroczenie prędkości w terenie zabudowanym o co najmniej 50 km/h zatrzymanie prawa jazdy jest obligatoryjne i odbywa się natychmiast podczas kontroli.\nPonadto jeżeli mimo utraty prawa jazdy, taka osoba nadal będzie poruszała się samochodem i zostanie zatrzymana przez policję, okres zatrzymania wydłuży się do 6 miesięcy.\nPamiętajmy, że nadmierna lub niedostosowana do warunków drogowych prędkość, to najczęściej występująca przyczyna wypadków drogowych. Warto również podkreślić, że nie zawsze konsekwencje „łamania” przepisów ruchu drogowego ponoszą sprawcy tych zdarzeń. Niestety, w wielu przypadkach przez ich lekkomyślność, cierpią inni uczestnicy ruchu drogowego.


Cena: 60300 PLN\nkontrola trakcji (ASR), elektryczne szyby przednie, światła przeciwmgielne, wyjście aux, ogranicznik prędkości, podgrzewane lusterka boczne, poduszka pow. pasażera, poduszka pow. kierowcy, gniazdo USB, poduszki pow. boczne - przód\nI.D. R Pikes Peak - rekordowy przejazd ...I.D. R Pikes Peak ustanowił kolejny rekord. Podczas Festival of Speed francuski kierowca Romain Dumas jadący w pierwszym wyposażonym w wyłącznie elektryczny napęd wyścigowym aucie Volkswagena pokonał wyznaczoną trasę w czasie ... Kia Ceed / Ceed SWPo prezentacji Hyudnaia i30 pojawił się bliźniak od Kii - Ceed. Największą zmianą według niektórych jest to, że w nazwie nie ma już apostrofa. Paleta silnikowa będzie najprawdopodobniej identyczna z i30 z 1,4T-GDi na szczycie ...


Mikroskop Dla Dzieci Akcesoria 80x 200x 450x PAKAMI.PL - Zabawki dla dzieci / SABIS.PL - eleganckie damskie oraz męskie torby i torebki 385_3675\n» Mikroskop Dla Dzieci Akcesoria 80x 200x 450x\nKod produktu: 385_3675\nNauka poprzez zabawę jest najlepszym sposobem na zrozumienie wszystkich tajemnic otaczającego nas Świata. W ten sposób dziecko rozwija nie tylko swą wiedzę, ale i wyobraźnię oraz kreatywności, a także przyswaja bardzo istotne w przyszłości informacje. Mikroskop jest doskonałym wprowadzeniem do świata przyrody . Umożliwia obserwację obiektów w wybranym przez dziecko powiększeniu, co z pewnością sprawi mu frajdę.\nPrezentowane urządzenie będzie doskonałą pomocą w nauce przyrody i biologii . Akcesoria znajdujące się w zestawie są gwarancją udanej, a przede wszystkim rozwijającej zabawy. Konstrukcja zabawkowego urządzenia umożliwia wykorzystywanie światła zarówno dziennego, jak i wbudowanego w mikroskop. Górna część mikroskopu obraca się o 360 stopni , natomiast w uchwycie znajdują się trzy obiektywy z powiększeniem 80-krotnym, 200-krotnym i 450-krotnym . W przedniej części stolika umieszczono obrotowy dysk z czterema filtrami, zmieniającymi kolor próbek. Kolejnym atutem zabawki jest regulowane powiększenie lunety.\nMikroskop wykonany jest z solidnego i trwałego materiału , jakim jest plastik. Jego budowa jest bardzo bezpieczna, za co odpowiadają opływowe kształty pozbawione ostrych zakończeń. Zabawka przeznaczona jest dla dzieci powyżej 3. roku życia, posiada certyfikat CE . By móc wykorzystać wszystkie funkcje mikroskopu, należy umieścić w jego podstawie 3 sztuki baterii AA 1,5V . Zabawka zapakowana jest w estetyczny kartonik z przeźroczystą witrynka .


Rabat -23% Na Zielone Migdały, Czyli Po Co światu Kurdowie Ebook\nEbook Zielone migdały, czyli po co światu Kurdowie\nAutor: Paweł Smoleński, Luty 2016 , 176 stron\nDołącz do 10070 osób\nKażdy słyszał kiedyś o Kurdach, ale czy wiemy o nich coś, co wymykałoby się stereotypom powielanym przez telewizyjne migawki? Zielone migdały to owoc podróży do Iraku i Kurdystanu, które autor odbył w ciągu ostatnich dziesięciu lat. Znajdziemy tu zarówno historię prześladowań Kurdów, jak i ich partyzanckiej walki o niepodległość pod przywództwem klanu Barzanich. Smoleński odw iedza miejsca konstytuujące kurdyjską tożsamość muzeum ludobójstwa w Halabdży i jazydzkie sanktuarium Lalisz, ale spotyka się też ze zwykłymi ludźmi w ich codziennym życiu, pomiędzy pracą a wizytą w centrum handlowym, z powracającymi do kraju emigrantami i tymi, którzy bez wahania oskarżają rządzących o nepotyzm. Ta Ebook to opowieść o autonomicznym regionie z niezależnym prezydentem, własną flagą i ambasadorami, choć wciąż pozbawionym granic. O narodzie, który skutecznie opiera się fundamentalizmowi islamskiemu i o ludziach pełnych marzeń. O Kurdach i Kurdystanie pisze się i mówi coraz więcej, także w Polsce. Niewiele jest jednak książek o Kurdystanie napisanych tak, jak uczynił to Paweł Smoleński przejmująco i dociekliwe. Autor przypomniał czytelnikom o dramatycznych losach Kurdów, nie unikając trudnych tematów, ale jednocześnie z ogromną sympatią. A przede wszystkim pięknie przedstawił niezłomność naszego ducha, determinację i chęć polepszenia swojego losu, które w ostatnich latach doprowadziły do tak zawrotnego rozwoju irackiego Kurdystanu. "Ziyad Raoof, Pełnomocnik Rządu Regionalnego Kurdystanu w Polsce" Ebook porusza temat Zielone. Jedną z istotnych spraw poruszanych w ebooki jest: migdały. Jeśli interesuje Cię: światu, to ebook dla Ciebie. Dużo wiedzy na temat: Kurdowie w formacie EPUB, MOBI i PDF.\nautorbezcodzebookkamigawkimuzeumpaweł smoleńskipipodróżsanktuariumsmoleńsmoleńskiw polsce\nISBN 9788380492455. Porównywarka cen ebooków, które dostępne są w formatach PDF, MOBI i innych. Na urządzenia Kindle i inne. Tutaj znajdziesz ebook, którego szukasz. Nie wszystkie ebooki w ofercie są darmowe. Wspierajmy autorów i kupujmy ebooki.\nTytuł: Zielone migdały, czyli po co światu Kurdowie Ocena: 4.8 Recenzent: Tomasz Smykowski Dodał: Tomasz Smykowski Data recenzji: 3 sierpień 2012 Streszczenie: Ebook polecany Opis: Ebook polecany


Finowie opanowali Katowice ZDJĘCIA Fani przyjechali na FIVB Mistrzostwa Świata w siatkówce - Dziennikzachodni.pl\nFinowie opanowali Katowice ZDJĘCIA Fani przyjechali na FIVB...\n1 września 2014 01.09.2014 Aktualizacja: 1 września 2014 16:25 01.09.2014 16:25\nKibice z Finlandii opanowali Katowice ©Arek Gola\nFIVB Mistrzostwa Świata w siatkówce 2014 w Katowicach: Ubrani w biało-niebieskie koszulki Finowie nic sobie nie robią z wrześniowego chłodu. Kilka tysięcy fanów siatkówki zjechało do Katowic na mecze swojej drużyny\nBlondwłosi Skandynawowie są najbardziej widoczną (na razie) grupą kibiców siatkówki, którzy przyjechali do Katowic na Mistrzostwa Świata w Siatkówce Mężczyzn 2014.\n- Jest nas podobno 3 tysiące - chwali się Matti, którego wraz z grupą znajomych z okolic Turku (jeden pan, w różowej koszulce jest z Helsinek) spotkaliśmy w poniedziałek ok. 13 pod Spodkiem. Choć dopiero za pół godziny miał się zacząć pierwszy mecz w Spodku, i to Brazylia-Niemcy, pod halą zbierali się już Finowie. Czekali na mecz Finlandia-Kuba, który miał się rozpocząć o 16.15.\nMECZ FINLANDIA - KUBA NA ŻYWO + RELACJA + ZDJĘCIA\nFinowie, nawet jak przyjechali do Katowic bez atrybutów kibica, chętnie zatrzymywali się przy stoisku z gadżetami, które ustawiło się już w przejściu podziemnym pod Rondem. Jussi Savolainen i Jonni Rakkonen z Tampere w Finlandii, tuż po zakupie szalików z napisami Finland i Suomi, chętnie zgadzają się na zrobienie im zdjęcia. - Czekajcie, tylko zgaszę papierosa - mówi Jonni.\nFińscy kibice, w 90 proc. mężczyźni, z nieodłączną puszką (polskiego) piwa w ręce, są wyluzowani. W koszulkach z napisem Suomi (po fińsku Finlandia), w krótkich spodenkach albo rybaczkach, zawsze w grupach, ze spokojem czekają na występ swojej reprezentacji. - Nie trzeba nam życzyć powodzenia, bo jesteśmy najlepsi - śmieją się. Jedna z nielicznych pań, Mario, czeka na mecz już w pełnym rynsztunku, ubrana w biało-niebieską perukę z warkoczykami, śmieszne okulary w barwach Finlandii.\nDo Katowic przyjechali na tydzień, od niedzieli do niedzieli. Mieszkają w hotelach w Katowicach albo ościennych miastach. - My mieszkamy w Bytomiu - mówi po angielsku Matti. - Tu przyjechaliśmy dziś taksówką. Mamy co prawda zapewnione autokary, ale one przyjeżdżają z hotelu bezpośrednio przed meczem, a my chcieliśmy przyjechać wcześniej, żeby się trochę tu pokręcić - mówi. Finowie, jak na grzecznych Skandynawów przystało, po polsku znają tylko jedno słowo (a przynajmniej do tego się przyznają): "dziekuja". - Dla nas wasz język jest bardzo trudny, za dużo w nim dzdzdz i szzcz - śmieje się Matti.\nPrzed Spodkiem o 13.00 nie było tłumów. Ludzie z biletami wchodzili do Spodka, chętnych na oglądanie meczu Brazylia-Niemcy na wielkim telebimie praktycznie nie było. Może to kwestia wczesnej godziny albo początku roku szkolnego...\nmistrzostwa siatkowka 2014\nkibice z finlandii


ultra adventure, to blog o tym co najbardziej lubimy, a uwielbiamy przedzierać się nocą z mapą przez krzaki, skrajne wyczerpania, piękne widoki i wszystko co podnosi poziom adrenaliny i pozwala wyciągnąć z życia więcej, czyli ultramaratony Adventure Racing, MTB.\nPodsumowanie A.D. 2014\nRok temu o tej porze napisałem, że 2013 to był zdecydowanie najlepszy rok w mojej karierze, fajne wyniki, bla bla bla i tak dalej. Pozostaje mi ponownie powtórzyć te słowa, ciekawe jeszcze jak długo będę mógł tak mówić ;-)\nZ pewnością był to też najcięższy rok, dużo trudniejszy niż poprzedni. Raz, że apetyt rośnie w miarę jedzenia, a dwa że pewnie nie tylko tak jest w moim przypadku, ale im szybciej czy mocniej coś robię, tym więcej sił te starty kosztują i odpoczynku to wymaga, do czego nie zawsze się stosowałem. Ze statystyk ponad 800 km pokonałem podczas rajdów przygodowych, prawie 1000 w czasie ultra. Do tego jeszcze treningi. Sporo jak na mnie.\nAle od początku, zima to tradycyjnie Rajd Zimowy 360, tym razem w urokliwych mazurskich krajobrazach, wynik pozostawił spory niedosyt, bo stać nas było na więcej, ale przygoda była przednia. Kapitalne odcinki rowerowe, zamarznięte jeziora i zadania specjalne, jak choćby most linowy w Kruklankach. No i bania na koniec z kąpielą w przeręblu. Mnóstwo fajnych, trochę zimnych wspomnień. W 2015 puszcza Knyszyńska, chyba też będzie fajnie i zimno.\nGłówny cel roku, to było Tor des Geants i wszystko po drodze miało mnie przygotować do kolejnej próby z gigantami. Starty w górach zacząłem od 3 miejsca w deszczowej edycji Beskidzkiej 160 na raty, wynik całkiem dobry jak na fakt, że poprzedzające dni zmagałem się z urazem kolana, na szczęście w czasie imprezy wytrzymało i później w trakcie sezonu obyło się bez problemów.\nMaj to tradycyjnie Kierat, udało się utrzymać dotychczasowy trend, że co start to wyższe miejsce i lepszy wynik, tym razem skończyło się na 5 miejscu i czasie poniżej 15 godzin. Startowałem razem z Kamilem, dla którego była to pierwsza setka po krzakach. Niestety trochę się odwodniłem i podium przepadło, ale może jeszcze kiedyś...\nW czerwcu startujemy ponownie z Kamilem pod banderą UltrAspire w Biegu Rzeźnika, dużo radości z biegania tam miałem, Kamil nieco mniej, bo organizm trochę nie chciał współpracować, ale ostatecznie łamiemy 10 h na głównej trasie, ponadto ruszamy na Hardcore'a gdzie zajmujemy 3 miejsce. Rejon Halicza i Rozsypańca to po prostu rewelacja, niesamowite widoki, pusto na trasie. Góry są piękne, Bieszczady są piękne. W ogóle sama impreza była świetna, cała otoczka, koncerty, no i przede wszystkim ludzie, wielkie święto biegania.\nfot. Andrzej Brandt\nW lipcu dobra passa została utrzymana, ale pojawiły się pierwsze kłopoty. Najpierw zrobiłem tygodniowy obóz biegowy, po czym po kilku dniach wystartowałem w biegu o nieco dziwacznej nazwie K - B - L, odbywającym się w ramach Dolnośląskiego Festiwalu Biegów Górskich w Lądku Zdroju, 2 miejsce było fajne, same zawody dla mnie mniej, czymś się strułem i większość trasy walczyłem z żołądkiem, ale na podium wystarczyło.\nKilka dni później start, którego na początku nie planowałem, ale jak pojawił się w kalendarzu, to nie mogłem nie wystartować. Mountain Touch Challenge, czyli 300 km rajd przygodowy z bazą w Szczawnicy, co tam się nie działo. Na początek white water po Popradzie, z wieloma przygodami, później góry, góry, góry, dość powiedzieć, że 50 km trekking po Gorcach robiliśmy ponad 20 godzin. Do tego burze, upał. Było tam wszystko, na koniec wdrapaliśmy się na najniższy stopień podium.\nKolejne kilka dni po rajdzie w Szczawnicy był Chudy Wawrzyniec, już na starcie byłem zmęczony, ale bardzo lubię tą imprezę, więc co tam, pobiegnę krótszą trasę i będzie ok. Tak nie było, dobra pozycja na rozejściu tras na Rycerzowej spowodowała, że wybrałem długą trasę, przeklinałem, to bardzo później, skończyło się na 4 miejscu i podium w kategorii, ale ledwo żywy dotarłem na metę, dość nieodpowiedzialne były te letnie starty, w perspektywie TdG Drugi raz tego błędu nie popełnię.\nDo samego Tor des Geants staram się nie wracać, nie fajnie jest przegrywać, ale jest nieodłączny element sportu. Na trasie było świetnie, do czasu, zgodnie z zasadą żarło, żarło i zdechło. 50 km i trzy podejścia przed metą, z perspektywą złamania 100 godzin, zszedłem z trasy z powodu kłopotów z oddychaniem. Późniejsze badania w szpitalu w Aoście i następnie w kraju, wykluczyły jakieś poważniejsze problemy, po prostu mocne przeziębienie, wysiłek, brak snu i organizm odmówił dokończenia procesu. Szkoda, bo czułem się dobrze przygotowany i forma była. Przygoda w każdym razie niesamowita, bajeczne widoki, fantastyczni ludzie. Może jeszcze kiedyś... Kamil, Tadek i Tomek ukończyli trasę, fajnie było ich też obserwować i cieszyć się z nimi.\nPo Alpach przyszły długie tygodnie dochodzenia do siebie i próby w miarę systematycznego i powolnego odbudowywania formy, próby dość słabo udane. Po drodze jeszcze 150 km podczas Łemkowyna Ultra Trail, kolejny start, której nie byłem w stanie sobie odmówić. Beskid Niski jest cudny, a zwłaszcza jesienią, sama impreza też mi się podobała, a najbardziej tony błota, które było na trasie, ale sam występ był słaby w moim wykonaniu. W zasadzie, to od początku szukałem wymówki, żeby zejść z trasy. Głowa chciała, ale nogi nie miały siły, nawet po płaskim ledwo co biegłem, a często to i szedłem. Dziwne to było uczucie, gdzie wiesz, że nawet nie masz szansy zbliżyć się do swoich możliwości, niby dajesz z siebie co możesz, ale to na niewiele wystarcza. I z każdym kilometrem wiesz, że będzie gorzej. Ciekawe przeżycie, ale raczej drugi raz nie chcę tego doświadczyć.\nOstatni start to Funex Orient, rajd z bazą w Zawoi, odbywający się w zimowych warunkach, co chyba większość startujących zaskoczyło. Ogólnie dalej było słabo z mojej strony, ciągnąłem się za Jurkiem, aż w końcu przestałem i zeszliśmy z trasy. W sumie inne ekipy też miały problemy, bo sklasyfikowano nas na trzecim miejscu, ale jakoś za bardzo to mnie nie ucieszyło. Słaba ta jesień była tego roku.\nNa szczęście w grudniu było lepiej, wróciłem do normalnych, spokojnych treningów, radość z biegania też wróciła. Kalendarz na kolejny sezon w zasadzie jest, na pewno będzie mniej startów, ale mam nadzieję, że dzięki temu za rok będę mógł znowu napisać, że rok 2015 to był najlepszy jak dotąd :-)\nWszystkiego dobrego w Nowym Roku, dużo zdrowia oraz wiele, wiele radości z rajdów, biegów, triathlonów czy czegokolwiek, w co się bawicie.\nAutor: konrad o 20:28 1 komentarz:\nMiejsce 'dramatu': odcinek czerwonego szlaku między Przegibkiem i Wielką Rycerzową, ok 40 km ultramaratonu Chudy Wawrzyniec, przed rozejściem tras 50+ i 80+.\nPostacie: głos 1, głos 2 i biegacz\nBiegacz: to chyba jednak na Rycerzowej polecę w lewo, na krótką trasę?\nGłos 1: Chyba? Przecież nie odpocząłeś dobrze po rajdzie w Szczawnicy, nie trenowałeś ostatnio, to i tak nieźle, że tutaj dobiegłeś w takim stanie. No i na Muńcole dawno nie byłeś.\nBiegacz: Muńcoł, to prawda, lubię ten zbieg.\nGłos 2: Weź nie p... I co chwilę po 9 rano będziesz na mecie, ciekawe co do wieczora będziesz robił?\nGłos 1: Ponoć piwa dużo mają?\nGłos 2: Ale w Glince też mają i będzie lepiej smakować, a to na mecie po 80 km jeszcze lepiej, czyż nie?\nBiegacz: W sumie racja, ale sił już nie mam.\nGłos 1: No właśnie, dlatego zasuwaj już do mety.\nGłos 2: A Beskid Bednarów, a Oszust, przecież on tam czeka.\nBiegacz: Nieładnie nie odwiedzić znajomych.\nGłos 1: To sobie k... z psem na wycieczkę pójdziesz! Przecież Oszust w tym stanie, to Cię zetrze jak jabłka w sokowirówce, przemieli a potem wypluje, chcesz tego?\nBiegacz: W sumie, mogłoby to być ciekawe:)\nGłos 2: A później jeszcze widoki z Lipowskiej. Najfajniejsza część trasy dopiero przed Tobą.\nBiegacz: No wszystko fajne, ale ja nie mam dzisiaj z czego pociągnąć.\nGłos 1: Rycerzowa blisko, nie zastanawiaj się tylko biegnij do mety na piwo.\nBiegacz: No właśnie raczej tak zrobię.\nMniej więcej taka rozmowa rozegrała się w mojej głowie przed Rycerzową, byłem zdecydowany pójść na krótką trasę, ale jak usłyszałem na górze, że tylko dwie osoby są przede mną i to blisko, to głos 'rozsądku' natychmiast zniknął i paru sekundach już zbiegałem z góry, na długiej trasie oczywiście. Nie do końca, to było rozsądne, ale o tym później.\nA wcześniej był przepiękny wschód słońca na Rachowcu, doliny spowite we mgle, nad nimi morze gór Beskidu Żywieckiego i gdzieś w tym wszystkim ja. Uwielbiam takie sceny i jeden z powodów, dlaczego warto wstać czasami w środku nocy i iść pobiegać. Odcinek do Przegibka, gdzie mieścił się pierwszy punkt żywieniowy był bardzo przyjemny, w zasadzie większość biegłem sam, co jakiś czas mijałem innego zawodnika. Biegłem sobie spokojnie ze średnią nieco poniżej 6.00 min/km. Na więcej brakowało sił, lipiec był najintensywniejszym miesiącem w treningach odkąd biegam i o ile początkowo chciałem biec 80+, tak po drodze jakoś mi przeszło. Ale, że racjonalnie nie do końca myślę, to jednak wybrałem dłuższą trasę.\nZbieg z Rycerzowej to była sama przyjemność, a chwilę później na podejściu na Świtkową widzę dwie sylwetki i to nie poruszające się zbyt szybko. Przyspieszam jak tylko mogę, mimo, że czasami na czworaka trzeba wychodzić i zbliżam się na odległość ok 20 m. Organizm cały się gotuje, ale nie zważając na to, ani na fakt, że mam niewiele wody staram się złapać chłopaków jeszcze na podejściu. Niestety trochę zabrakło. Za to na górze poczułem jakby ktoś mi wtyczkę wyłączył. Ledwo truchtam, mimo że ścieżka opada łagodnie w dół. No to się dojechałem, za szybko ich dogoniłem i zrobiłem głupi błąd, że jakieś 30 km przed metą chciałem rozstrzygnąć bieg. Trzeba było się spokojnie przyczaić i trzymać z nimi, a atakować bliżej mety. Trudno, następnym razem będę mądrzejszy. Dalsza droga to jeden wielki koszmar, nie mam sił, żeby pociągnąć. W głowie już sobie układam, że zaraz minie mnie cały tramwaj zawodników, jak będę się w takim tempie toczył. A coraz bardziej zbliżało się podejście na Oszust, górę legendę tego biegu. Tym razem, dla odmiany, wyszedłem bardzo spokojnie, nawet zadyszki nie miał. I w dalszym ciągu nikt mnie nie wyprzedził. W końcu już blisko Glinki dogonił mnie Tomek Klimas, już miałem go spytać, co tak długo? :-)\nKilka minut trzymam się za nim, ale później wracam do swojego tempa. Wody już nie mam, więc może nie będę szarżował. Parę chwil później jestem na kolejnym punkcie w Glince, wypijam Lecha Free, drożdżówka w rękę i dalej na Trzy Kopce. Niedługo potem wyprzedza mnie Ewa Majer, droga pod górę, a ona ładnie sobie biegnie. To ja może najpierw dokończę bułkę, a później się zastanowię, czy mam jeszcze siły biec.\nZapomniałem dodać, że jest już blisko południa i słońce grzeje, nawet bardzo. Jakoś znajduję w sobie jeszcze rezerwy, a może to piwo zaczęło działać i podbiegam pod górę. Drogą na Trzy Kopce mija dość sprawnie, a dalej już tylko ok 14 km, z czego większość w dół. Rok temu znakowałem ten odcinek, więc znam go dość dobrze. Wybiegając Halę Rysiankę widzę jakieś 200 m przed sobą białą koszulkę, idzie pod górę, zmuszam się do kolejnego wysiłku, może się uda jeszcze powalczyć. Przy schronisku na Hali Lipowskiej doganiam Tomka, tym razem nie daję się ponieść, tylko biegnę stałym tempem. Słyszę, że kolega utrzymuje się za mną, zobaczymy co dalej. W okolicach Boraczego Wierchu stawiając nogę na kamień, czuję jak coś rozrywa mi piętę, do tego jakby lawa się rozlewała po mojej stopie. Każdy krok boli jak cholera. Zatrzymuję się, ale chód sprawia jeszcze większy ból, delikatnie na palcach zbiegam dalej. Tomek oczywiście uciekł. Ale nawet o tym nie myślę, odtwarzam w głowie kolejne fragmenty trasy, żeby nie myśleć o stopie. Chyba kamyczek, które jakiś czas temu wyrzuciłem z buta narobił więcej szkód niż myślałem. Ciągnie mi się ta końcówka w nieskończoność. Jest Zapolanka, kawałek dalej będzie kapliczka, a stamtąd jakieś 3 km do mety. Nagle widzę ponownie białą koszulkę, ma skurcze i to solidne. Mijamy się tuż przed kapliczką. Zaciskam zęby i ruszam resztkami sił do mety. Grzeje, nogi mnie już bolą, stopa piecze, wody nie mam. Mało komfortowa sytuacja ;-) Oglądam się co jakiś czas za siebie, ale nikogo nie widać. Jeszcze 2 km, 1 km, w końcówce to już nawet bólu nie czuję. Widać już dachy w Ujsołach. Jeszcze kilka zakrętów, mostek i meta. Zmordowany jestem, strasznie Chudy dał mi w kość, ale był to najlepszy mój bieg w tym sezonie. Za rok postaram się być wypoczęty przed startem.\nAutor: konrad o 22:13 Brak komentarzy:\nStoimy w czwartkowy poranek nad brzegiem Popradu, woda po ostatnich opadach brudna i nie zachęca do wejścia. Niebo pochmurne i co jakiś czas coś z niego kapie. Za kilka chwil wraz z ośmioma innymi ekipami wyruszymy na ok 300 km trasę, jak się później okazało, jednego z ciekawszych i bardziej wymagających rajdów przygodowych w ostatnich latach. Ruszamy, pierwsze bystrza pokonujemy sprawnie, woda pryska dookoła, wlewa się do kajaka, zabawa jest przednia, niektórzy już zaliczyli kąpiel, my płyniemy póki co dalej, co jakiś czas stajemy, żeby wylać wodę z kajaka. Etap white water jest konkretny. Po jakimś czasie widzimy całkiem spory kamień na środku rzeki, który planujemy ominąć, oczywiście takie rzeczy mają moc przyciągania, trafiamy bokiem w kamień i leżymy, udaje nam się złapać kajak i worki i po chwili jesteśmy na brzegu. Pierwsze ostrzeżenie.\nRuszyliśmy, fot. Piotr Dymus\nDalej staramy się płynąć uważniej i omijać w miarę możliwości bystrza, co się skutecznie przez pewnie czas udaje, ale też chyba to nas trochę uśpiło. Widzimy przed sobą kilka zespołów, które przenoszą kajaki za tą kipiącą wodę, do której się zbliżamy, my postanawiamy przez nią przepłynąć, o ile pokonujemy pierwszą i drugą falę, tak trzecia zalewa nas i wywraca kajak, wyglądało to jak w bajkach dla dzieci, najpierw jesteśmy na górze fali, potem na dole, znowu na górze i tak dalej, aż w końcu widzę jak fala się nad nami zamyka. Na szczęście w nic nie uderzyliśmy, ale nurt jest szybki i zajmuje sporo czasu, by się wydostać na brzeg. Dobrze, że Jurek łapie worki i kajak, ja niestety straciłem wiosło w całym tym zamieszaniu. Grubo było. Płyniemy dalej, ale momentalnie robi się zimno, trzęsę się jak galareta, szczęka mi chodzi we wszystkie strony, dostaję wiosło, by się rozgrzać, ale kiepsko się płynie jak tylko osoba siedząca z przodu nim macha. Chwilę później spotykamy Magdę i Darka, z moim wiosłem, które Artur wyłowił ( dzięki!!! ). Teraz to przynajmniej nie zmarznę w kajaku. Wychodzę teraz na brzeg podbijać każdy kolejny punkt, byle tylko się rozgrzać. Zaraz za połączeniem Popradu z Dunajcem mocno szumi, nie zwiastuje to nic dobrego, na wale widzimy zawodników ostrzegających przed wpłynięciem na próg, na którym stoi Agata z On-Sight 2 z połamanym kajakiem.\nfot. Darek Bogumił\nEmocjonujący ten etap, a to dopiero początek rajdu. W Nowym Sączu znowu coś szumi, ale wychodzimy na brzeg wcześniej i przenosimy kajak. Nasza chęć do ryzyka, po drugiej wywrotce, zmalała całkowicie. W sumie to czekam, aż wpłyniemy na spokojne wody Jeziora Rożnowskiego. Okazało się, że wody miejscami były za spokojne, bo szorowaliśmy kajakiem o dno. Po 7 godzinach kończymy kajak. Scenariusz póki co jak u Hitchcocka, było trzęsienie ziemi, ciekawie co dalej?\nWsiadamy na rowery, przed nami 120 km po Beskidzie Wyspowym i Gorcach, znajome Kieratowe tereny. Kolejne odcinki wyglądają podobnie, podjazd asfaltem, do lasu w błoto i zjazd do asfaltu. Zmęczył mnie ten kajak i jakoś średnio mi się kręci. Musze się najeść i odpocząć, żeby organizm wrócił do stanu używalności. Sporą część trasy, w tym uroczą burzę na przystanku autobusowym, spędzamy z Wodzionkami. Burza jest mocna, fajnie tylko, żeby się skończyła, zanim zjemy wszystko, co mamy ze sobą ;-) Po jakimś czasie sobie poszła, ale po chwili zaczyna padać, o ile na podjazdach jest fajnie, o tyle marzniemy na zjazdach. W Limanowej wstępujemy na Orlen, gdzie mijamy się z Nonstopami, na zestaw obowiązkowy, czyli hod-dog i gorącą czekoladę. W cieple jest fajnie, ale musimy wyjść i jechać dalej, przed nami jeszcze 50 km, ale wygląda na to, że więcej po drogach, w tym długi podjazd pod Ostrą, który rozgrzewa nas w tym padającym deszczu. Podjazdy są jednak fajne. Docieramy na przepak do Krościenka, plus jest taki, że niedługo będzie świtać i przynajmniej 55 km trekking zrobimy za widoku, tak nam się wtedy wydawało.\nTo się oczywiście nie udało, etap ten to miejsce na osobną historię. Scenariusz się powtarzał, góra, dół do jaru, do góry i znowu w dół , bardzo często na rympał. Orka na ugorze. Ponownie trafiamy na Nonstopów, z którymi łazimy godzinę po lesie, próbując znaleźć mała polankę. Okazało się, że namierzaliśmy się z nie tej przełęczy co trzeba, po drugiej stronie górki było bliźniacze miejsce :-). Minęło kilka godzin, a my dopiero 3 punkty mamy za sobą z tego etapu, do zmroku to, się nie wyrobimy. W Ochotnicy pit stop, wciągam dwa pączki i colę. Na chwilę robi się przyjemniej, ale tylko na chwilę. Ruszamy dalej na Tworogi, w maju na Kieracie było tam sporo wiatrołomów, ciekawe czy to posprzątali? Słońce grzeje od jakiegoś czasu, ale dopiero teraz jest ono mocno odczuwalne. Widoki wynagradzają trochę nasze męczarnie. Kryzys przychodzi do nas w okolicach Gorca, kładziemy się na polanie pełnej borówek i nikt nie kwapi się, żeby pójść dalej, a w zasadzie to 150m w dół do jaru. Zastanawiam się po co my to wszystko robimy, skoro tu jest tak pięknie, pusto, widoki są cudne, przecież można by po prostu wyjść, położyć się i miło spędzić czas, proste, nie? Kończymy sielankę i ruszamy po punkt i ponownie w stronę Ochotnicy, tym raz Górnej. Kolejny pit stop. Siedzimy nad brzegiem potoku, pijemy piwo i próbujemy się zebrać do dalszej drogi. W oddali słychać nadchodzącą burzę, fajnie, jakbyśmy weszli w masyw Lubonia, to przynajmniej tak nie zmokniemy. W sumie i tak zmokliśmy, ale było lepiej niż na otwartej przestrzeni. Drogą płyną strumienie wody, dookoła pioruny tłuką jeden za drugim. Tempo trochę siada, stopy dostały już mocno w kość, każdy krok boli, sił też za bardzo nie ma, w dodatku czuję zeszłotygodniowy start w K-B-L, wlekę się na końcu próbując nie zasnąć przy tym. Z nieba leje się od jakichś 4 godzin, robi się coraz zimniej. Dobrze po północy, po 21 godzinach treku, przemoczeni i zziębnięci docieramy na przepak, rozbijamy się na tarasie jakiejś knajpy i idziemy spać.\nSen pomógł, przed świtem ruszamy z Jurkiem na kajak po Jeziorze Czorsztyńskim, Magda z Darkiem robią w tym czasie krótki etap pieszy. Mgła spowiła wszystko dookoła, płyniemy w miarę blisko brzegu by jakoś namierzyć punkty, na jeziorze tylko ptaki, wędkarze i my. Etap dość przyjemny, w drodze powrotnej pojawia się coraz więcej krajobrazu, patrzymy na masyw Lubonia, który nas tak wczoraj zmęczył. Dookoła robi się coraz piękniej, z mgły wyłaniają się zamki w Czorsztynie i Niedzicy, jest pięknie. Dopływamy do Magdy i Darka, teraz czeka nas 3,5 km przenoska. Dzięki wózkom, które Jurek skonstruował idzie to całkiem sprawnie, trochę tylko ludzie dziwnie się patrzą jak idziemy droga z kajakiem. Słońce grzeje coraz mocniej, odstawiamy kajaki i przez Pieniny ruszamy do Krościenka, początkowo mieliśmy ten odcinek pokonać kajakiem przełomem Dunajca, ale został on odwołany. Słońce i asfalt męczą ogromnie, wydaję nam się, że wleczemy się bardzo powoli, ale pokonując kolejne odcinki ciągle wyrabiamy się przed czasami szlaków turystycznych i to całkiem znacznie. Morale się nieco podnoszą, ale jesteśmy już mocno zmęczeni. Głowa w jakiś dziwny sposób podpowiada, że trzeba iść dalej, chociaż ciało chciałoby robić coś zupełnie innego. Powinno się udać skończyć rajd za widoku. Na przepaku czeka nas tyrolka z rowerem przez Dunajec, dalej 18 km rowerem po górach, ostatnie zadanie i meta. No blisko już , 2-3 godziny i skończymy tą nierówną walkę.\nAle, żeby nie było tak lekko to gramolimy się w błocie z rowerami w stronę Dzwonkówki, miejscami da się trochę jechać, ale to tylko miłe przerywniki. Słychać kolejną burzę i to całkiem blisko, perfidnie by to było, jakby na sam koniec nas jeszcze zlało. Zjeżdżamy z Dzwonkówki w stronę Przysłopu i dalej już tylko w dół, odcinek jest fantastyczny, najpierw fajna stokówka, później długa dolina po równym szutrze, warto było tą górę przejechać dla tej chwili. Docieramy na ostatnie zadanie specjalne, zjazd z 12 piętrowego hotelu, już w samej Szczawnicy. Widok z góry na Małe Pieniny powala, zjeżdżam ostatni, czekając na swoją kolej przykładam głowę do gzymsu, słonce delikatnie świeci po twarzy i zasypiam. Jesteśmy w trasie już 56 godzin, jeszcze kilka minut i skończymy te bardzo wymagające zawody. Budzi mnie chłopak z obsługi, teraz moja kolej, po kilku chwilach jestem na dole. Kilkaset metrów i będzie meta. Zadowoleni, zmęczeni kończymy na 3 miejscu za AR Team, którzy zdeklasowali wszystkich i Nonstop Adventure. Dotyk gór sponiewierał nas mocno, kawał pięknej i sytej przygody. Dziękujemy.\nAutor: konrad o 22:10 Brak komentarzy:\nTo był rekordowy Bieg Rzeźnika pod wieloma względami, nowy rekord trasy, rekord Hardcore'a, najwięcej uczestników, najwięcej zespołów poniżej 10 godzin na mecie etc. Ale przede wszystkim było to kilkanaście godzin bardzo fajnego biegania, dawno nie miałem tyle radości z zasuwania po górach. Tym bardziej, że zrobiliśmy z Kamilem, to co zakładaliśmy, chociaż mam trochę niedosyt, bo można było tą trasę ogarnąć jeszcze szybciej, ale następnym razem. Punktualnie o 3.30 ruszamy wraz z całym tłumem z Komańczy w stronę jeziorek Duszatyńskich. Lecimy spokojnie po 4.45 min / km, dzięki temu jest koło nas pusto, czołówka pognała do przodu, a my nie forsujemy tempa i nie biegniemy w tłumie. Wszystko idzie dobrze, dopóki nie popełniamy bardzo bardzo głupiego błędu, widzimy szlak na drzewie i skręcamy w boczną drogę i gnamy mocno pod górę, sęk w tym, że na drzewie była strzałka, której nie zauważyliśmy. Chyba trochę zaspani jesteśmy, bo znamy tą trasę, ale w jakiś niewytłumaczalny sposób schodzimy z niej. Oj padło wtedy sporo niecenzuralnych słów pod własnym adresem. Tracimy tam kilka minut, ale co gorsza lądujemy w tramwaju uczestników i bardzo mozolnie przesuwamy się do przodu. Dopiero za przełęczą Żebrak robi się trochę luźniej, szkoda że tak zawaliliśmy początek, ale trzeba zapomnieć i robić swoje dalej. Nie gonimy, ale lecimy swoim tempem. Pogoda nam w tym bardzo pomaga, jest chłodno, czasem coś kapie z nieba, nie ma błota, nic tylko napierać. Dookoła nas bukowe lasy spowite we mgle, taka bardziej listopadowa pogoda niż letnia, a ja bardzo lubię biegać listopadową pogodą, chociaż mam nadzieję, że na połoninach zobaczymy trochę więcej. Jest fajnie jak na razie.\nNa połoninach pomału zaczyna się przejaśniać, udaje nam się wyprzedzić kilka zespołów, mimo że tempo nasze wcale nie jest jakieś mocne, ale widać, że wiele osób jest już mocno dojechanych. Pojawia się też coraz więcej turystów, są życzliwie nastawieni, schodzą z drogi, zachęcają do jeszcze większego wysiłku. Zdobywamy w końcu Smerek, teraz bardzo przyjemny fragment po połoninach w stronę Chatki Puchatka i dalej w dół do Berehów. Kilkaset metrów przed nami widzę kilka kolejnych zespołów, co motywuje nas, żeby nieco zwiększyć tempo, ale nie przychodzi to już tak łatwo. Na zbiegu na ostatni punkt w końcu doganiamy tych, których ścigaliśmy od jakiegoś czasu, podoba mi się ten zbieg, wąsko, korzenie, do tego schodki, wyżywam się tu na całego. Zostaje już połonina Caryńska do pokonania. Było trochę tak jak śpiewała Wiewiórka 'oh Caryńska, coś ty mi krwi napsuła', no nie idzie już tam tak lekko. Liczyłem, że zakręcimy się w okolicach 9.30, ale nie dało rady. W każdym razie łamiemy 10 godzin, robimy kilka minut przerwy, pomidorowa i makaron z oliwkami i cieciorką wchodzą doskonale i ruszamy na trasę Hardcore'a. Więcej przyjemności za tą samą cenę, hm nie wiem, czy to dobre hasło reklamowe, ale chcemy się jeszcze trochę zmęczyć.\nAutor: konrad o 21:18 Brak komentarzy:\nKierat przez płotki\nTo już mój siódmy start w Kieracie, jedyna impreza, która co roku jest w moim kalendarzu. Od Kieratu tak naprawdę zaczęła się ta cała zabawa i duży sentyment mam do tej imprezy. Do tego bardzo lubię Beskid Wyspowy i Gorce. Jak jechałem do Limanowej to zastanawiałem się w którą stronę tym razem pójdziemy i chciałem Gorce no i była miła niespodzianka jak dostałem mapę. Skoro trasa mi pasowała to samemu trzeba było się teraz postarać. Plan był taki, żeby przebiec całość z Kamilem, jako trening przed Biegiem Rzeźnika i jak się uda poprawić dotychczasowe rekordy. W piątkowe popołudnie ruszam z sympatycznego parku w Limanowej w stronę Kuklacza, po początkowym zamieszanie ze znalezieniem drogi przez osiedle dalsza droga jest dość prosta, szybko przesuwamy się do przodu i łączymy w czwórkę, oprócz nas jest jeszcze Andrzej Brandt i Marek Bartyzel. Słońce na szczęście już nie grzeje mocno, biegniemy, rozmawiamy, podziwiamy krajobrazy. Pierwszy dylemat pojawia się na drodze przed PK 2, obiegać górę czy się na nią wbić. Zwycięża druga opcja, podejście mocne, ale dość krótkie, do tego z kapitalnymi widokami, przez chwilę nawet Tatry widać. Dalsza droga w zasadzie bez historii, trochę pól, lasów, asfaltów. Jest miło, jeszcze lekko i przyjemnie. Tylko bardzo dużo piję, a punktów z wodą zbyt wiele nie ma i to mnie trochę martwi w perspektywie dalszej części trasy.\nDrobny błąd popełniamy przed PK 4, przypadkowo opuszczamy grzbiet i lądujemy 60 m poniżej punktu. Droga do piątki wiedzie grzbietem, nawigacyjnie jest łatwo, ale pojawiają się niespodziewane przeszkody, najpierw jedno zwalone drzewo, potem kolejne i kolejne, przechodzimy pod, dookoła, nad, ale wybija to trochę z rytmu i spowalnia. Mam złe przeczucia odnośnie tych wiatrołomów, ale o tym za chwilę. Zrobiło się już ciemno i przed nami ciekawy nawigacyjnie fragment, podejście na Lubań, oczywiście prowadzą tam szlaki, ale są one na szczęście wyjątkowo nie po drodze. Plan jest taki, że podążamy ścieżką przy strumieniu tak długo jak będzie istnieć, a potem zobaczymy. Po drodze kończy się jeszcze woda, ale uzupełniamy ją w strumieniu. Fajnie, że mam bidony, bo trwa to wyjątkowo szybko, a do tego dobry uczynek mam odhaczony, bo kolegom też nalałem :) Droga też się nam skończyła, robimy direttissimę Lubania, jest bardzo stromo, nierówno, gorąco, są powalone drzewa, bardzo mocny odcinek, ale też mi się wyjątkowo podoba. Taki fragment ze świata adventure racing. W końcu wdrapujemy się szczyt, Maciek Więcek był 12 minut przed nami, Maciek Dubaj prawię godzinę, on chyba tam wleciał. Dalszy fragment przebiega Głównym Szlakiem Beskidzkim, kojarzę ten fragment z Gorce Maraton, więc liczę, że będzie się można nieco rozpędzić. Rzeczywistość weryfikuje nasze plany, szlak jest zawalony połamanymi drzewami i to nie, że jedno leży, tylko z dziesięć w jednym miejscu, potem chwila przerwy i znowu to samo. Masakra, bardzo wolno ten fragment pokonujemy i mnóstwo sił to kosztuje. Dość powiedzieć, że 10 km odcinek prowadzący w większości w dół pokonujemy w niecałe 1.45 h!\nJesteśmy na półmetku po siedmiu i pół godziny od startu, szczerze to liczyłem, że będzie szybciej, ale warunki terenowe niespodziewanie pokrzyżowały te plany. Uzupełniamy płyny i kierujemy się w stronę Gorca, do następnego wodopoju jest ponad 30 km i bez strumieni po drodze. Noc jest piękna, gwiazdy w górach święcą inaczej niż na nizinach, do tego księżyc też się ładnie zapalił. Uwielbiam te chwile nocą na grani, gdyby tylko jeszcze tak gonić nie trzeba było :P Nawigacyjnie jest łatwo, sił zaczyna już ubywać, a wody to już nie mam, wschód słońca wita nas na Jasieniu, kolejna piękna chwila. Teraz kierunek Mogielica, chociaż tak fajnie już mi się nie biegnie, co innego Andrzej, zaczyna przyspieszać, chwilę się próbuję za nim utrzymać, ale daję sobie spokój, bez wody długo takim tempem nie pociągnę, Kamil i Marek również odpuszczają pogoń. Liczymy tylko, że obsługa na polanie pod Mogielicą będzie miała wodę. Bardzo dłuży mi się ten fragment, kręci mi się w głowie i bardzo chcę się pić. W końcu docieramy na punkt, stąd już tylko 25 km do mety, takie dłuższe wybieganie, tylko sił już mało. Na nasze i pewnie nie tylko nasze szczęście dostajemy trochę wody. Do tego to prowadzącego mamy 38 minut straty, nie to żebym chciał i miał z czego gonić, ale pozytywnie wpływa to na morale. Trawersujemy Mogielicę i zbiegamy do Słopnic, przed nami najmniej przyjemna część trasy, asfalt, asfalt, asfalt, przerywany czasami jakąś polną ścieżką.\nSłońce coraz mocniej operuje, cieszę się, że nie będę tutaj za kilka godzin, gdy najmocniej będzie grzało. Wspomniane asfalty dłużą się bardzo, w zasadzie to sytuację mamy dość klarowną, do przodu się już raczej nie przesuniemy, za nami też nikogo nie widać, więc trzeba po prostu skupić się na jak najszybszym skończeniu tej nierównej walki. Trasa w większości prowadzi już z górki, bardziej niż na patrzeniu na mapę koncentruję się na okolicznościach przyrody, fajna nagroda na koniec. Ostatni punkt trochę nas przytrzymał, wybieramy, patrząc teraz, dziwny wariant polegający na chodzeniu po krzakach i pokrzywach i trawersowaniu górki, a można było obiec na około. W końcu podbijamy ostatni punkt, zostało 10 km do mety i mamy godzinę i jedenaście minut, żeby złamać 15 godzin. Asfalty dalej nam towarzyszą, ale nawet biegnie się fajnie, Marek zostaje trochę, ale w sumie to się nie dziwię, skoro tydzień wcześniej przebiegł maraton w nieco ponad 3 godziny, to musiał to kiedyś odczuć. Odliczam już ostatnie kilometry, zakręty, w końcu po 14 godzinach i 48 minut meldujemy się w Limanowej, zajmujemy 5 miejsce, dla Kamila był to pierwszy Kierat, dla mnie kolejny najlepszy, ale coraz trudniej już przychodzi każdy progres, a co ważniejsze sprawdzian przed Rzeźnikiem wypadł świetnie. Jest mocno zmęczony, dużo sił to kosztowało, zwłaszcza pokonywanie powalonych drzew, wydaje mi się, że był to chyba najtrudniejszy z dotychczasowych startów, tym bardziej zasłużyliśmy na piwo, mimo że jest dopiero 9 rano.\nAutor: konrad o 20:31 Brak komentarzy:\nPóźno ten sezon biegowy rozpoczynam, ostatnie ultra biegłem z końcem września i trochę mi już tego brakowało. Beskidzka 160 na ratę, którą rok temu wygrałem, tym razem startowała z Goleszowa, edycja jesienna z zeszłego roku stała się wiosenną w tym. Rozpoczynamy w sobotę o 5.00, jest rześko, z nieba sączy się deszcz, który będzie towarzyszył przez sporą część trasy. Początek to szybki zbieg po asfalcie z Góry Chełm i dalej podbieg na Małą i Wielką Czantorię. Trzymam się na końcu kilkuosobowej grupy, która nadaje tempo. Staram się nie zmęczyć na początku i uważam przede wszystkim na kolano, tydzień wcześniej ledwo skończyłem 30 paro km trening i obawiałem się czy wytrzyma całą trasę. Poza tym na Soszowie po kilkunastu kilometrach trasy się rozchodziły, krótka wracała do Goleszowa, a długa miała jeszcze trochę do zrobienia, także liczyłem, że z tych co tak gnają z przodu wybierze krótszą trasę, więc tym bardziej nie było sensu trzymać się ich za wszelką cenę. Podbieg na Czantorię minął dość sprawnie, miejscami jest sporo błota i ślisko, w sumie fajnie, że pada, bo przynajmniej się nie grzeję. Z Czantorii zbieg po milionach kamieni w stronę Soszowa, gdzie zlokalizowano pierwszy punkt kontrolny. Zastanawiałem się czy nie wybrać krótszej trasy, bo trochę czułem kolano, ale gdy okazało się, że przede mną tylko dwie osoby wybrały długą trasę, to jakoś mi przeszło. Dalej błoto, błoto, podążam czerwonym szlakiem na Kubalonkę, dookoła ptaki śpiewają, nawet jakaś spłoszona sarna przemknęła, zieleń coraz intensywniejsza. Wiosna pełną gębą.\nfot. Rafał Brzózka\nBiegnie się coraz fajniej, do tego siadł mi garmin, więc nie mam możliwości kontrolowania tempa i w sumie to bardzo dobrze, pozostaje zabawa bez jakiegoś spinania się. Na kolejny punkt na przełęczy Szarcula docieram jako drugi, także ktoś się zgubił. Chwilę przede mną jest Maciek Więcek, także jak się okazuje tempo nie jest najgorsze. Biorę trochę jedzenia, uzupełniam wodę i kierunek Barania Góra. W okolicy Baraniej błota było trochę więcej, nawet sporo więcej, do tego dmucha i robi się zimniej, ubieram kurtkę, bo zaczynam marznąć, do tego tempo trochę siada, znów jestem głodny, a większość jedzenia już zjadłem. Wciągam kolejny żel, ale nie dobrze mi się robi. Do tego gubię trasę, skręcam jakieś 500 m za wcześnie i spadam za bardzo w dół. Telefon do organizatora utwierdza mnie w przekonaniu, że trochę zawaliłem, trzeba wracać z powrotem na grań. Widzę więcej śladów, więc ktoś mnie już wyprzedził. Ale niedługo doganiam dwójkę zawodników, Wojtek Probst i Tomek Kołder. Jak się okazało to pokonaliśmy razem ostatnie 30 km trasy. Ultra to zazwyczaj samotność, ale fajnie jest też w grupie, zwłaszcza jak biegnie się podobnym tempem, sporo rozmawiamy, żartujemy, nawet jakoś specjalnie nie ciśniemy. Czas i kilometry lecą całkiem szybko, Salmopol, Orłowa i jesteśmy w Ustroniu. Maciek był tu jakieś 8 minut wcześniej, ale nie mamy specjalnie ochoty go gonić.\nZostało jakieś 16-17 km do mety i ponowne podejście na Czantorię. Tym razem idzie dużo trudniej, zmęczenie robi swoje, poza tym z tej strony jest trochę stromiej. Pogoda niestety się poprawia i robi się coraz cieplej, za to pojawiają się też piękne widoki. Męczymy się chwilę z Czantorią, ale w końcu puszcza i zbiegamy w stronę ostatniej przeszkody zwanej Wyrgórą. Do tego jest bardzo błotniście, przed nami tą trasę pokonało ponad 100 nóg z trasy krótkiej, momentami buty chcą zostać w tej brei. Wracają do Wyrgóry to stary kamieniołom, na szczyt którego wije się wąska i błotnista ścieżka, miejscami idę na czworakach, widok z góry rekompensuje trudy wejścia, ale i tak mi się ten fragment bardzo podobał. Nie mogę tego powiedzieć o asfaltowej końcówce, zwłaszcza o 2 km podbiegu do mety. To mi się wyjątkowo nie podoba. Wojtek odrywa się od nas, ale jak ktoś biega maraton w 2:40, to nic dziwnego. Kończymy razem z Tomkiem na 3 miejscu, czas 10:14, 8 minut za zwycięzcą. Sama impreza bardzo udana, organizatorzy spisali się świetnie, trasa zwłaszcza w tych warunkach była wymagająca. Podobało mi się i wynik też fajny jak na początek sezonu, kolano wytrzymało, co dobrze wróży. Czas się zabrać, za porządne treningi, bo jakoś w marcu i kwietniu, to nie bardzo mi to wychodziło:)\nAutor: konrad o 22:04 Brak komentarzy:\nNie były to tak do końca wczasy, bo trochę sił nas to kosztowało i nie zawsze było miło i przyjemnie, ale okoliczności przyrody były cudne i choćby dla tych widoków warto było wystartować w Rajdzie Zimowym 360 stopni, z bazą w małej wiosce Gawliki Wielkie nad jeziorem Gawlik. Na starcie trasy długiej liczącej ok 430 km 9 ekip, w tym nasz Tetrahedron. Pogoda była wyjątkowo łaskawa w tym roku, sporo słońca, ok -5/6 stopni na starcie, z każdym dniem miało być cieplej, śniegu po kostki, ale dobrze, że w ogóle był.\nJurek, Konrad, Piotrek i Magda, na starcie to wszyscy są zadowoleni:)\nZaczynamy na rowerze by szybko dotrzeć do Folwarku Łękuk, świetne miejsce na wypoczynek, do tego z banią ruską na jeziorze, korzystaliśmy po rajdzie i kąpiel w przeręblu to jest to :). Jednak mowy o wypoczynku nie mogło być. Wychodzimy na ok 25 km trekking, głównie wiodący wśród okolicznych pól. Trochę biegamy, sporo idziemy na azymut, ogólnie bez jakiegoś większego ciśnienia, jemy, pijemy, żartujemy, jak na wczasach. Słońce świeci, telefony nie dzwonią, cisza i spokój, chwilo trwaj. Kolejny etap to 65 km rowerem, głównie po asfaltach bądź leśnych drogach, trzeba było mieć trochę szczęścia w wyborze wariantu, bo nie wszystkie drogi były przejezdne, ale obyło się bez większych problemów. Po drodze czekało nas zadanie specjalne, podejście i zjazd z wieży widokowej. Staraliśmy się trochę przycisnąć na rowerze przed ZS, bo organizator zapowiadał, że nie będzie zbyt wielu stanowisk, a czekać kilkadziesiąt minut i marznąć nam się nie uśmiechało.\nZadanie poszło dość sprawnie, do tego dogoniliśmy ekipę z Czech, co trochę podniosło nam morale. Na rowerach udaliśmy się w dalszą drogę do Orzysza, gdzie zlokalizowano kolejny przepak. Rower na tym etapie był dość szybki, po drodze wraz z Czechami szukaliśmy przez ok. 10 minut punktu, który ktoś zwinął i drugie tyle straciliśmy na naprawę łańcucha, który Jurek zerwał w swoim rowerze. Póki co szło nam całkiem dobrze, ale to było tak naprawdę dopiero 100 km za nami, chociaż w czasie znacznie wyprzedzającym nasze założenia. Kolejny 50 km etap narciarski składający się z dwóch odcinków na mapie do bno, mówiąc delikatnie nam nie wyszedł. Na początku nie mogłem się wstrzelić w mapę, w efekcie czego wylądowaliśmy znacznie dalej niż tam, gdzie planowaliśmy wejść w mapę bno. Nie zabraliśmy na ten odcinek butów biegowych, co też było błędem, bo sporo fragmentów trasy szybciej można było pokonać biegnąc niż na siłę jeżdżąc na nartach. Tempo też nieco siadło, etap kończyliśmy nad ranem i chyba tym można wytłumaczyć błędy w końcówce, wychodząc z ostatniego punktu mieliśmy kierować się na zachód, po czym po kilku minutach uświadamiamy sobie, że idziemy zupełnie w przeciwną stronę. Zawracamy obierając poprawny kierunek, po czym po chwili znowu idziemy na wschód, czyli nie tam gdzie trzeba. Trochę nas zamroczyło. Dużo straciliśmy na tym etapie, ale zabawa dopiero miała się zacząć.\nCzekał na nas najdłuższy 95 km etap rowerowy, dla mnie najfajniejszy etap na całym rajdzie, w większości prowadzący po zaśnieżonych drogach wśród mazurskich pól i łąk, po drodze dotarliśmy nawet do wyciągu narciarskiego, do tego w mocno świecącym słońcu. Czasami rower trzeba było nosić, ale etap ten dał mi bardzo dużo radości i frajdy z jazdy, chyba każdy z nas miał sporo zabawy. W trakcie etapu organizator przygotował jeszcze perfidne zadanie polegające na eksploracji bunkrów, na początek trzeba było zmieścić się w otwór o wymiarach ekranu komputerowego, a później łatwo też nie było, ale zabawa super oraz jeszcze fajniejszy most linowy na ruinach wiaduktu w Kruklankach, padło tam sporo niecenzuralnych słów pod adresem orgów i chwilę to zajęło, ale też było fajnie. A wyglądało to tak:\nZaczęła się druga gwiaździsta noc gdy docieramy do kolejnego przepaku mieszczącego się na terenie Republiki Ściborskiej, miejsca dość oryginalnego. Darek, właściciel tego przybytku ma pod opieką 50 psów husky i malamutów, do tego sam startuje w wyścigach psich zaprzęgów. Jak nam opowiadał, że w ciągu dwóch dni pokonał z psami w Norwegii 500 km, to coraz większy uśmiech pojawiał mi się na twarzy. Czuję, że odnalazłbym się w tym środowisku, pogadam ze swoim psem, co on na to :) Samopoczucie mamy dość dobre, spać nam się nie chce, więc po zjedzeniu pomidorowej wychodzimy na trekking, poprzedzony krótkim odcinkiem psich zaprzęgów. Zabawa była przednia, mimo, że leżałem po drodze, to sama jazda daje dużo emocji, psiaki były cudne, szkoda że tak krótko to trwało. Do tego podczas zakończenia rajdu dostaliśmy specjalną nagrodę za podejście do psów, no ale jak trzech z nas ma psy, a Magda kota, to nie mogło być inaczej :)\nTrekking szedł nam bardzo sprawnie, aż do czasu gdy trafiliśmy na punkt, który jakiś kretyn zwinął, po rozmowach telefonicznych z orgami, którzy sugerowali, żeby jednak poszukać punktu, chociaż byłem pewny, że jesteśmy w dobrym miejscu, ale że nikt nie zgłaszał wcześniej jego braku, to przeczesaliśmy teren dokładnie, aż Magda znalazła sznurek od perforatora. Szkoda tylko, że uciekło tu 40 minut. Bardzo ciekawym rozwiązaniem, wprowadzonym w takiej skali chyba po raz pierwszy w Polsce, była możliwość śledzenia naszych poczynań on-line, co było fajne z punktu widzenia kibiców, a nam dawało gwarancję, jak w powyższym przypadku, że mieliśmy zaliczony PK. Po trekkingu trafiamy ponownie na przepak, gdzie po krótkiej dyskusji idziemy spać, ścierały się dwie opcje 30 czy 40 minut, zwyciężyła ta druga. Przed świtem wychodzimy na przedostatni 80 km odcinek rowerowy, naszym celem ponownie Folwark Łękuk, ale droga tam daleka. Do tego po raz pierwszy na tym rajdzie robi się nam zimno, słońca nie ma, dookoła szaro buro, w tle szumią wiatraki z pobliskiej farmy przez którą przejeżdżamy, zatrzymujemy się na chwilę w sklepie licząc na kawę, ale pani zepsuł się czajnik. Na szczęście po jakimś czasie robi się nieco cieplej, dwie doby już za nami, ciekawe ile jeszcze to zajmie? Pokonujemy kolejne kilometry wśród uroczych mazurskich krajobrazów, drogi w tej części jakby mniej odśnieżone, bo sporo noszenia, albo nasze warianty zbyt optymistyczne. Ale było też przyjemnie, w ogóle rower na tych zawodach podobał mi się najbardziej, chyba po raz pierwszy w historii moich startów. Docieramy w końcu na przepak, bierzemy biegówki i ruszamy na 60 km odcinek narciarski po Puszczy Boreckiej, mądrzejsi o poprzednie doświadczenia zabieramy też buty biegowe.\nZaczyna się trzecia noc. Etap idzie nam bardzo dobrze i bezbłędnie, szybko zaliczamy kolejne punkty, przegryzamy sardynki ananasem, sporo odcinków pokonujemy na nartach, śnieg jest bardziej zlodowaciały niż poprzednio i narty dostają fajnego poślizgu. Widzimy, że któryś zespół pokonywał te odcinki łyżwą i to chyba była dobra metoda na tą trasę. Dzięki wspomnianemu wcześniej urządzeniu gps dowiadujemy się, że szybko zbliżamy się do Ukraińców, nie napiszę, że wstępują w nas nowe siły, bo tych już zbyt wiele nie mamy, ale jakoś lepiej koncentrujemy się na tym co robimy, a przede wszystkim unikamy błędów. Końcówka trasy to ok 10 km odcinek po drodze, na który zmieniamy buty, co nie jest takie proste, bo stopy mi tak napuchły, że ciężko je do nich zmieścić, do tego moje stopy są w dość kiepskim stanie, co nie gwarantuje dobrego tempa, co więcej przez naszą pogoń odwodniłem się i niewiele jadłem, bo szkoda było się zatrzymywać, co niestety daje o sobie teraz znać. Piotrek bierze mnie na hol, narty oddaję Magdzie i Jurkowi, do tego wmuszają we mnie trochę jedzenia. Pomału mi przechodzi, w międzyczasie mijamy Ukraińców, który się trochę pogubili w końcówce. No to szykuje nam się ściganie na sam koniec, a nie można było tak na luzie dojechać do mety? Do tego ich zespół ma 30 minut kary, więc musimy to spokojnie i dobrze rozegrać. Etap łyżwiarski został odwołany, więc zostaje nam już tylko albo aż 23 km do mety na rowerze. Ale to nie był prosty odcinek. Od jakiegoś czasu pada deszcz, który na drodze zamarza, przez co robi się bardzo ślisko, nie było łyżew na jeziorze, to jest jazda figurowa na drodze, co chwilę ktoś z nas leży. Do tego coraz bardziej chce się spać, to już prawie 68 godzin na trasie. Jeździmy od rowu do rowu, Piotrek śpiewa, żeby nie zasnąć, do tego mózg też dokłada swoje, co jakiś czas nagle na środku drogi wyrasta przede mną filar mostu w który wjeżdżam, po czym wszystko się nagle rozpryskuje, a ja się budzę i jadę dalej. Dobrze, że nikt odłamkiem nie dostał. Chwilę szukamy ostatniego punktu, Ukraińcy też, opuszczają go parę minut przed nami, a więc powinno się udać. Ostatnie kilometry na pełnej koncentracji, o ile o czymś takim można mówić po prawie trzech dobach na trasie, jesteśmy 12 minut za Ukraińcami, zajmujemy 5 miejsce. Zmęczenie jest ogromne, ale pojawia się też uśmiech na twarzy. Po raz drugi z rzędu kończymy rajd zimowy. Mogło być lepiej, ale nie wszystko nam poszło tak jak chcieliśmy, ale sporo też się nauczyliśmy i będzie nad czym pracować na przyszły rok. Impreza była świetna, bardzo fajna atmosfera, Mazury zimą wyglądają wspaniale. Idziemy spać a potem do bani :)\nAutor: konrad o 18:48 Brak komentarzy:\nEkstremalna turystyka refleksyjna\nUTMR ranking 2013


Europejskie Centrum Konsumenckie (ECK) twierdzi, iż polskie sklepy internetowe nie są jeszcze przygotowane do sprzedaży międzynarodowej. Dlaczego? Ponieważ sama możliwość transgranicznej sprzedaży istnieje naszym kraju w zasadzie od niedawna i potrzeba wiele czasu, zanim sklepy zmodyfikują swoje witryny do tego stopnia, aby były spersonalizowane na obce rynki. Co należy zrobić, aby móc sprzedawać na świat? Wystarczy kilka kroków.\nJeżeli chcecie rozpocząć sprzedaż międzynarodową, powinniście wybrać kilka rynków do których się dostosujecie. Jeśli Wasz wybór padł na Belgię, powinniście przetłumaczyć witrynę na język belgijski. Mowa nie tylko o samej treści, ale też o opisach produktów, danych kontaktowych i skrypcie. Klient zagraniczny nie powinien się zastanawiać, do którego kraju należy witryna sklepowa. On chce dokonać zakupu, więc należy zadbać o stronę tak, aby zagraniczny klient traktował ją po „swojemu”.\nNajważniejszym elementem sprzedaży transgranicznej są płatności. Powinniście korzystać z usług operatorów szybkich przelewów, którzy umożliwiają przewalutowanie transferów pieniężnych. Ważne są bramki płatności oraz możliwość generowania przejrzystych dokumentów księgowych. Rozliczanie się z zagranicznym urzędem skarbowym nie powinno stanowić problemu, ponieważ najlepsze skrypty sklepów umożliwiają dowolną konfigurację sprzedaży.\nPolskie sklepy internetowe nie czują się do końca gotowe na sprzedaż międzynarodową również z powodu reklamy. Rodzime agencje marketingowe oferują reklamę za granicą, ale nie we wszystkich krajach świata. Widać jednak na tym rynku wielki progres, a rok 2017 jest momentem największego rozwoju agencji marketingowych i interaktywnych.\nKiedy będziemy na to gotowi?\nPolskie sklepy mogą sprzedawać na cały świat, ale do pełnej gotowości potrzeba jeszcze trochę czasu. Póki co największe firmy badają rynek zagraniczny i testują systemy płatności. W ciągu kilku najbliższych lat powinniśmy być świadkami globalnej ekspansji polskich sklepów na rynki zagraniczne.\nPosted in Zakupy online\nwt Maj 26 , 2020


W tym starciu nie będzie dogrywki. Pomóż pokonać raka!\n111 694,67 zł ( 100,41% )\nWsparło 1013 osób\nLeczenie trwa, z tej drogi nie można zawrócić. Koszty rosną w dramatycznym tempie, a ja z całych sił trzymam się życia. Nie mogę się poddać. Chcę wrócić. Do życia. Dzieci. Rodziny.\nGdyby ktoś jakiś czas temu powiedział mi, że za moje życie wyznaczony zostanie ogromny okup, nie uwierzyłbym. Jestem zakładnikiem nowotworu. To on całkowicie przejął kontrolę nad moim życiem. Zabrał wiele, ale wiem, że dopóki żyję mogę mieć nadzieję na zwycięstwo.\nGorsze samopoczucie zawsze zrzucane jest na czynniki niezależne. Stres, gorszy okres, przemęczenie. Tak naprawdę to może być wszystko, ale na pewno nie to, co wskazuje na ostateczność. Kiedy usłyszałem diagnozę przeżyłem szok. Znalazłem przyczynę bólu, a w mojej głowie uruchomił się licznik. Odliczanie dni, które jeszcze pozostały. Momenty, w których będę mógł cieszyć się z bycia ojcem. Beztroska zniknęła na zawsze zastąpiona strachem. Ale nie tylko. Mój organizm przeszedł w tryb walki o przetrwanie. Liczyło się tylko to, by pokonać chorobę, znaleźć sposób na to, by wyrwać się z objęć choroby, która zupełnie bez ostrzeżenia zaatakowała organizm.\nMoje życie długo związane było ze sportem. To nauczyło mnie uporu i determinacji w dążeniu do celu. Wiem, że jego osiągnięcie kosztuje mnóstwo wysiłku, a czasem także bólu. Pomiędzy tymi rywalizacjami jest jedna znacząca różnica: przegrana w sporcie oznacza kolejne miesiące, a czasem lata ciężkiej pracy. Ot, porażka, nauczka na przyszłość. W przypadku raka przegrana oznacza koniec. W tej walce nie ma dogrywki, drugiej szansy, rewanżu.\nW mojej potwornej sytuacji szukałem pomocy wszędzie. Dostałem informację, że ratunkiem może być wycięcie żołądka, ale inni specjaliści twierdzili, że w tym momencie nie jest to najlepsze rozwiązanie. Sprzeczne informacje, różne koncepcje leczenia i wiadomość, że dla większości nowotwór złośliwy żołądka to walka z góry spisana na przegraną. Ja, moja rodzina, przyjaciele, wszyscy trzymaliśmy się nadziei. Właściwie w ostatniej chwili trafiłem do austriackiej kliniki. Tam lekarze poświęcili mojemu przypadkowi dużo uwagi, przygotowali plan leczenia i powiedzieli, że są gotowi wesprzeć mnie w walce o życie. Kiedy zobaczyłem wycenę mojej batalii, nogi się pode mną ugięły… To setki tysięcy złotych! Nigdy nie uzbieram takiej kwoty, przecież to niemożliwe. Ta myśl tylko przemknęła przez głowę. Bo jeśli się poddam, mój organizm nie będzie miał jak się bronić. Wszyscy powtarzają, że damy radę, że środki uda się uzbierać. A ja zawsze do moich najbliższych miałem pełne zaufanie. Przybijcie mi wirtualną piątkę, dajcie szansę na pokonanie przeciwnika. Jedna runda dla mnie to dopiero chwilowa przewaga. Potrzebuję pełnej mobilizacji! Razem damy radę?\nW chorobie najgorsza jest niepewność. Nie widziałem dzieci odkąd trafiłem do kliniki, nie mogę wyrzucić z głowy myśli, że jeśli coś pójdzie nie tak, to pożegnanie sprzed miesiąca, będzie naszym ostatnim. Obiecałem im, że wrócę, że zrobimy razem coś, na co wcześniej nie mieliśmy czasu. Nowotwór zmienia perspektywę. Pozwala docenić to, co na co dzień wydaje się zwyczajne. Lepiej późno niż wcale prawda? Spójrz dookoła siebie, zrób to, co od dawna odwlekasz, wierząc, że jest jeszcze czas. Ani się obejrzysz, a ten minie.\nGdyby nie klinika już nie byłoby mnie na tym świecie, właściwie przy takim nowotworze nie mówi się o możliwości wyzdrowienia tylko o uśmierzaniu bólu i pokornym czekaniu na koniec. Na to nigdy się nie zgodzę. Poddawanie się bez walki nie jest w moim stylu. Jestem pewny, że jeśli podasz mi pomocną dłoń, mam szansę wstać silniejszy.


Miskantus tworzy strukturę - Bydło i mleko\nDodano: 09-09-2013, 09:16\nO tej specyficznej trawie jako zielonej energii mówi się w naszym kraju od kilku lat, niewielu jednak słyszało o jej zastosowaniu w żywieniu krów mlecznych.\nDość ciekawym rozwiązaniem jest zastosowanie miskantusa jako paszy strukturalnej w dawce dla krów mlecznych. Miskantus jest raczej znany jako roślina energetyczna niż pastewna, ale jak zapewnia hodowca z Pomorza jest to niewątpliwie dobre rozwiązanie na utworzenie struktury fizycznej dawki.\nMiskantus jest rośliną bardzo twardą, zbieraną w okresie zimowym. Ze względu na jego twardość, problemem jest jego rozdrobnienie, ale na to również jest rozwiązanie.\nSpecjalny wóz paszowy wyposażony we frez załadunkowy, gdzie miskantus zostaje pocięty. Rozwiązanie to jest o tyle dobre, ponieważ dobrze pocięty miskantus stanowi zdecydowanie lepszy komponent strukturalny niż słoma – jest bardziej ostry, przez co silniej działa na ślinianki krów – tłumaczy główny hodowca pomorskiego stada krów mlecznych.\nNa całym świecie jest tylko 5 gospodarstw, w których miskantus wykorzystywany jest w celach nadania struktury fizycznej dawce pokarmowej dla krów mlecznych. Wykorzystywany jest on m.in. w Stanach Zjednoczonych, Holandii i w Polsce – właśnie w naszym gospodarstwie – dodaje hodowca.


MojaWyspa.co.uk: Tu i Teraz - Skargi na brytyjskich policjantów - strona 1\nPonad dwa tysiące brytyjskich policjantów ma na swoim koncie przynajmniej trzy lub więcej skarg złożonych przez niezadowolonych mieszkańców Wysp.\nWyniki badań prezentuje serwis BCC News. Tylko w okresie d stycznia do października ubiegłego roku na brytyjskich policjantów złożono ponad 5 tysięcy skarg. Dane pochodzą z 43 rejonów na łączną liczbę 52. Najwięcej skarg zanotowano w Irlandii Północnej, West Mercia oraz Lincolnshire.\nZwiązki zawodowe brytyjskich policjantów, które tylko w Anglii i Walii reprezentują ponad 140 tys. funkcjonariuszy, bronią się, że większość owych skarg jest bezpodstawna. Dane, które publikuje BBC, mówią o tym, że aż 2073 policjantów ma na swoim koncie już ponad trzy skargi. Większość z nich dotyczy chamskiego zachowania, czynnej napaści lub niewypełnienia obowiązków.\nJednostki, w których pracuje najwięcej policjantów ze skargami w aktach, znajdują się przede wszystkim w Irlandii Północnej (376 funkcjonariuszy), kolejne miejsce zajmują ich koledzy z Metropolitan Police (273), dalej znaleźli się policjanci z Greater Manchester (160), Kent (130) oraz West Mercia (117). Z kolei w Dyfed-Powys, tylko wobec jednego oficera sporządzono aż 40 zarzutów.\nSkutki rozpatrywanych skarg są różne. Wiele z nich jest umarzanych, inne rozpatrywane są miesiącami. Niektóre jednak mają swoje konsekwencje – pewien oficer w West Midlands po skardze musiał nosić na służbie kamerę zamontowaną na głowie, inny policjant został skreślony z listy osób, które miały wziąć udział w szkoleniu z używania tasera.\nZ kolei pewien policjant z Metropolitan Police ma na swoim koncie 10 zarzutów dotyczących „braku sprawiedliwości i bezstronności” i kolejne 10 skarg z kategorii „niewywiązywania się z obowiązków”.\nEksperci wskazują na wzrost liczby skarg na policjantów, który obserwowany jest z roku na rok i osiągnął najwyższy poziom od ośmiu lat. Z kolei policjanci argumentują, że to wina ich stresującej i specyficznej pracy.\nTagi: policja, skarga, praca\nMoze tylko dodam do slow przedmowcy jedno -\nniech pojada do rosji czy pl to zobacza jak wyglada Mr. WLADZA\nCo by tu namazać ...Chyba nic > ten artykuł nie wymaga komentu.


Strona Mirosława Dakowskiego - Dzieci zabija panująca w Anglii "chęć niesienia pomocy".\nS T A R T Społeczeństwo aborcjoniści; w szklance; eutanazje 18 Dzieci zabija panująca w Anglii "chęć niesienia pomocy".\nTuesday 04 August 2020 10:33:30.29.\nDzieci zabija panująca w Anglii "chęć niesienia pomocy".\nWpisał: Giuseppe Nardi\nPotwierdzono wyrok śmierci dla małego Alfiego Evansa\nGiuseppe Nardi Tłum. KZ\nRodzice małego Alfie Evans przegrali kolejną rozprawę. Sąd wyższej instancji podtrzymał wyrok, Alfi „może umrzeć“. Ten eufemizm oznacza że ma umrzeć. Najprawdopodobniej nie dożyje do swoich drugi ch urodzin.\nAlfie Evans ma 21 miesięcy i jest ciężko chory. Lekarze spodziewali się jego szybkiej śmierci ale chłopczyk nadal żyje. Za długo, zdaniem szpitala i sędziego – w końcu chodzi o pieniądze (tego jednak nikt nie powiedział na głos) (na nachodźców mają dudki , na zmiane płci też KZ). Rodzice Alfiego są katolikami (co dla mnie wiele tłumaczy w tej sprawie KZ) i dzielnie walczą o życie swojego syna, którego życiu nie zagraża bezpośrednio choroba tylko panująca w Anglii chęć niesienia pomocy.\nTą chęć odczuli bardzo mocno w ubiegłym roku rodzice małego Charlie Gard, jak i wiele dzieci które są „umierane“. Sformuowanie użyto by oddać przyjazną ludziom pomoc w umieraniu.\nSędzia Richter Hayden, który wydał wyrok śmierci na Alfiego, uzasadnił go cytując cały list Papieża Franciszka do uczestników spotkania dotyczącego Eutanazji (Listopad 2017 , Watykan). Wydaje się że cytowanie tego listu miało przekonać Evansów którzy są katolikami. Sąd wyższej instancji do którego zwrócili się rodzice potwierdził we wtorek wyrok śmierci , pomimo że nie przedstawiona sadowi ani rodzicom szczegółowej diagnozy lekarskiej Alfiego. Alfi leży w swoim łóżeczku w szpitalu dziecięcym w Liverpoolu i cieszy się z obecności swoich rodziców i członków rodziny.\nRodzice Alfiego liczą na przeniesienie syna do papieskiej kliniki Bambino Gesu w Rzymie , zdala od angielskiego wymiaru sprawiedliwosci. W ubiegłym roku klinika ta zadeklarowała się przyjąc małego Charliego Gard ale są brytyjski się sprzeciwił , woląc by mały zmarł. Charliemu zabroniono wyjazdu mimo że Papież Franciszek i prezydent Trump deklarowali pomoc. Rodzice Charliego walczyli dzielnie do ostatniej minuty. Przegrali. Nie odeszli od swojego dziecka i musieli oglądać przez długie minuty jego walkę ze śmiercią . Mama Charliego powiedziała – trwało 12 minut zanim zamknął oczy.\nRównież rodzice Alfiego walczą dzielnie i nie chcą się poddać. Nawet teraz po drugiej już porażce w sądzie. W Niemczech istnieje możliwosć terapii , opracowanej przez monachijskiego lekarza Matthias Hubner , która może dać szanse na powodzenie. Organy państwowe i sądy są wyjątkowo okrutne opowiadając się za śmiercią a nie za życiem. Na wtorkowej rozprawie rodzice mogli usłyszeć wyrok ogłoszony przez trzy osobowy skład sędziowski, tylko przez telekonferencje . W lutym sędzia Hayden zdecydował pokazując „kciuk na dół“ o odłączeniu od tlenu małego Alfiego. Ojciec Alfiego protestował przeciwko temu wyrokowi przed budynkiem sądu. Ponownie we wtorek sędzie podtrzymał wyrok.


Kesi Nails: [Recenzja] Lampa Sun6 UVLED (+porównanie z innymi lampami o mocy 48W) :)\nKesi 3/20/2017 26 aliexpress , recenzja , sun2 , sun5 , sun6 , sunone , sunuv\nSun6 to kolejna lampa o mocy 48W z rodziny lamp uvled, które utwardzają wszystkie produkty - zarówno te do led, jak i te utwardzane w tradycyjnych lampach uv, np. żele :)\nLampa posiada wyświetlacz, czujnik ruchu oraz przyciski. Podobnie jak wszystkie najmocniejsze lampy z tej serii ma również fukcję low heat, która zmniejsza moc lampyo połowę i jest przydatna, kiedy chcemy utwardzać żele, które mocno pieką.\nSun6 przychodzi w pudełku wraz z instrukcją oraz zasilaczem ( z europejską wtyczką lub dołączoną przejściówką).\nMa nietypowy kształt ze ściętym tyłem, pozostawiony został jedynie półkolisty metalowy "uchwyt". Lampa posiada metalowe (matowe) dno, przyczepiane na magnesy, które nieźle odbija światło.\nNa obudowie znajdziemy trzy przyciski z oznaczeniami czasu: 30 sec, 60 sec oraz 99 sec (który jest równocześnie przyciskiem włączającym tryb połowy mocy).\nTak lampa wygląda pod spodem:\nW środku jest mnóstwo miejsca, cała dłoń wraz z kciukiem mieści się w niej bez problemu:\nJeśli chodzi o czasy utwardzania to bałam się trochę, że stosunkowo mała ilość diod sprawi, że będą z tym problemy - nic bardziej mylnego :) Lampa utwardza wszystko bardzo dobrze, kciuki są również dobrze doświetlone.\nPoniżej zdjęcia z porównaniem wielkości z resztą lamp:\nGłówne różnice między lampami znajdziecie w tabelce:\nNa czym polega zapamiętywanie czasu? Sprzedawca nazwał tę funkcję Smart 2.0 i nagrał specjalnie filmik, żeby w prosty sposób pokazać jak to działa - wystarczy przytrzymać przez dłuższą chwilę przycisk by dany czas został zapamiętany :)\nMoja lampa niestety nie jest Smart 2.0, bo to jeden z pierwszych modeli, które teraz są sprzedawane w innych sklepach :( Obecnie wszystkie lampy Sun6 ze sklepu "naszego" sprzedawcy będą Smart :)\nLampy oprócz białego, są dostępne w trzech innych kolorach: różowym, czerwonym oraz czarnym :)\nPodsumowując: lampa jest lekka i bardzo dobrze utwardza wszystkie produkty. Ma wyświetlacz oraz funkcję smart 2.0, która jest nowością :) Bardzo żałuję, że nie mam czarnej :(\nZaczęło się! <3\nSun6 za 28,59$ (28,04$ w apce): link\nSun8 za 27,55$ (27,02$ w apce): link\nżeby zamówić lampy w przedsprzedaży trzeba posiadać 100 coinsów w aplikacji :)\nWkrótce w promocji inne lampy :)\nChciałabym zmienić lampę z UV na LED i mam pytanie którą byś poleciła? Głównie chodzi mi o skrócenie czasu utwardzania. Używam lakierów hybrydowych Semilac i Neonail\nKesi 20 marca 2017 15:59\nDużo zależy od tego czy używasz lampy również robiąc manicure klientkom, wtedy poleciłabym Sun2 (klientce nie jest potrzebny wyświetlacz), ale jeśli robisz głownie sobie to wyświetlacz jest świetną sprawą i polecałabym właśnie Sun5 albo Sun6 :)\nUnknown 20 marca 2017 16:16\nA która jest mniejsza? Sun5 czy Sun 6?\nUnknown 20 marca 2017 16:19\nilość miejsca w środku jest podobna, ale Sun6 zajmuje trochę mniej miejsca :)\nUnknown 20 marca 2017 16:26\nDzięki :) właśnie chodziło mi o zewnętrzne wymiary. Po zdjęciach wydawało mi się że jednak Sun5 bedzie mniejsza.\nMeryLou 20 marca 2017 15:34\nWięc z tych wszystkich dostępnych lamp najbardziej opłaca się brać tą sun6 ? :D\nKesi 20 marca 2017 16:01\nJest jeszcze jedna z nowych lamp - Sun3, która również posiada funkcję zapamiętywania czasu, ale trochę inny wygląd. Nie testowałam jej jeszcze. Wydaje mi się, że wybór lampy powinien się opierać o to czego potrzebujemy - czy robimy tylko sobie paznokcie, czy również innym m.in. :)\nMeryLou 20 marca 2017 16:30\nTylko sobie :) i nie wiem którą wybrać ... :D\nMeryLou 20 marca 2017 20:24\nA ile ta lampa tak gdzies pojdzie?\nKesi 21 marca 2017 11:37\nOd dzisiaj jest w świetnej promocji :)\nUnknown 20 marca 2017 16:05\nCzy brak "pleców" nie przeszkadza? Chciałabym coś małego ale też co szybko utrwala hybrydy. 10 sek brzmi świetnie ��\nUnknown 20 marca 2017 16:51\nCzy te diody są wymienne? Co zrobić jak się przepalą?\nDiod podobnie jak w lampach led się nie wymienia, maja żywotność około 50000 godzin świecenia\nSantana blog 30 marca 2017 07:16\nJa właśnie nie potrafie sie zdecydowac pomiedzy sun3 a sun6 :) o tej sun 3 jest niewiele informacji ale bardzo mi sie podoba rozmieszenie diod tak ze nawet kciuki sie utwardza ;)\nSun6 boje sie ze poutwardzam lakiery e buteleczkach bo mam manie kladzenia lakierow za lampa :p\nSantana blog 30 marca 2017 07:17\nKesi 30 marca 2017 12:41\nSun3 to nowa lampa, jeszcze nikt jej nie testował :) Jestem jej bardzo ciekawa, ale ciężko mi cokolwiek powiedzieć na jej temat, bo nie miałam jej nigdy w rękach :(\nSantana blog 30 marca 2017 17:46\nUnknown 6 maja 2017 17:03\nOd kiedy zainteresowała się hybrydami- korzystam z Twoich porad i recenzji. Są super. Dlatego też chciałabym poprosić o poradę- jaką lampę wybrać do hybryd dla siebie i koleżanek/rodziny? Czy SunOne się sprawdzi? Jaki ma czas utwardzania kolorów i bazy, tak jak Sun6- 10 sekund? Bardzo zależy mi na krótszym czasie utwardzania. No i nie chcę wydać na lampę zbyt wiele, dlatego szukam najlepszej opcji. A może szykują się jeszcze jakieś promocje na lampy w Aliexpressie? Może masz jakieś info? Z góry thx za pomoc\nKesi 19 maja 2017 00:28\nDziękuję :) Promocje na lampy na bieżąco wrzucam na fanpage na facebooku :) SunOne jak najbardziej sie sprawdzi. Tansza opcja to lampy sun9 plus (maja po 36W, bez plusa 24W) :)\nRadzia 21 czerwca 2017 19:52\nWitam, chciałabym zakupić SUN5 48W z wyświetlaczem ale nigdy nie kupowałam przez aliexpress. Jak to jest w razie reklamacji u tego sprzedawcy ? a drugie pytanie znalazłam na allegro lampę SUN5 48w tylko nie wiem czy to ten sam producent ? Będę wdzięczna za wszelkie odpowiedzi :-) poniżej link,\nUnknown 4 lipca 2017 12:53\nZastanawiam się między klasyczną SunOne24w/48w a SunOne6.\nZa SunOne przemawia ilość diod-30. W SunOne jest ich 24. Czy to nie zmniejsza jakości pracy lampy?\nAsik 23 sierpnia 2017 09:24\nMam dylemat między sun 5 a 6. Lampa póki co ma byc dla mnie do zeli, na plus że ma metalowy dół... Czy jest roznica między otwarta a zamknięta? + Sun 6 ma mój kolor czyli rozowy\nUnknown 9 października 2017 21:48\nJak w lampie sun 6 zwiększyć lub zmniejszyć moc lampy??\nUnknown 24 października 2017 11:52\nKesi, Szybkie pytanie - jaka jest różnica między Sun5 a Sun8?(oprócz braku dna w sun8):\nSun8 dostępny jest na allegro za 91zł . link:http://allegro.pl/lampa-sun-8-uv-led-48w-sun-sunuv-hybryda-zel-i6987418516.html\nSun5 dostępny jest na alieexpress za 25$.\nPytam, bo żonie już na mikołaja szykuje prezent ;)\nUnknown 10 listopada 2018 11:39\nWitam, jaką bardziej polecasz z tych lamp? Zastanawiam się między Sun1 24/48 W, Sun 5 48 W, a Sun X 48/54W.\nW Sun1 trochę przeszkada mi brak wyświetlacza, poza tym wydaje się być świetną opcją.


W Wielkiej Brytanii odbył się koncert na miarę ,,nowej” rzeczywistości - Sznyt.pl\nW Wielkiej Brytanii odbył się koncert na miarę ,,nowej” rzeczywistości\n11 sierpnia br. w New Castle w Wielkiej Brytanii na scenie Virgin Money Unity Arena odbył się pierwszy koncert w tym kraju od momentu wybuchu pandemii. Na scenie wystąpił angielski piosenkarz, autor tekstów i muzyk Sam Fender. Samo wydarzenie było jednak dość nietypowe... dlaczego?\nOtóż, uczestnicy wydarzenia oglądali występ artysty ze specjalnych platform. Zostały one umieszczone przed sceną w taki sposób, aby zachowany był dystans społeczny między osobami.\nNa jednej platformie mogło przebywać pięć osób. Organizatorzy koncertu poprosili uczestników również o to, by na wydarzenie przyjechali swoim własnych samochodem, z kolei napoje oraz posiłki można było zamawiać za pomocą specjalnych aplikacji lub przed rozpoczęciem występu.\nCzy tak będą w (niedalekiej) przyszłości wyglądały koncerty w naszej „nowej” rzeczywistości? Niewykluczone, że na pewno przez najbliższy czas. Jak mówią organizatorzy wydarzenia, planach jest zorganizowanie podobnych koncertów takich artystów, jak Van Morrison, Jimmy Carr oraz Bill Bailey.\nJ.G., VIRGIN MONEY UNITY ARENA


Jak powinna wyglądać recepta z Ukrainy by można ją było zrealizować w Polsce? - recepty.edu.pl\nrecepty.edu.pl > Aktualności > Jak powinna wyglądać recepta z Ukrainy by można ją było zrealizować w Polsce?\nAutor: Redakcja rx.edu.pl Opublikowano: 15 lipca 2016\nJak powinna wyglądać recepta z Ukrainy by można ją było zrealizować w Polsce?\nW załączonym piśmie Ministerstwo Zdrowia wymienia niezbędne dane, które powinny znaleźć się na recepcie z Ukrainy, by można było ją zrealizować w Polce.\nquiz – siofor o nieproporcjonalnej dawce\nParagraf na dziś (Prawo farmaceutyczne – definicja odpowiednika referencyjnego produktu leczniczego)


Czeskie Budziejowice → Český Krumlov Autobusy: od 4 zł | FlixBus, RegioJet | Busbud\nZnajdź najtańsze bilety autobusowe z Czeskie Budziejowice do Český Krumlov\nCzeskie Budziejowice - Ceske Budejovice- Autobusove Nadrazi - Nadrazni 1759\nPopularne autobusy łączące Czeskie Budziejowice\nAutobus z Czeskie Budziejowice do Český Krumlov: Przegląd Podróży\nŚrednia cena biletu8 zł\nNajwcześniejszy odjazd autobusu08:20\nNajpóźniejszy odjazd autobusu21:20\nPrzewoźnicy w Czechy Eurolines, ALSA, BlaBlaBus, Sindbad, Union Ivkoni, Interbus\nAutobusy z Czeskie Budziejowice do Český Krumlov\nBusbud pokazuje najlepsze ceny biletów i najlepsze rozkłady jazdy, dzięki czemu łatwo zaplanujesz i zarezerwujesz przejazd autobusem z Czeskie Budziejowice do Český Krumlov.\nPrzejazd autobusowy z Czeskie Budziejowice do Český Krumlov będzie zorganizowany przez najbardziej zaufane firmy przewozowe.\nNiezależnie od tego, czy szukasz tanich biletów czy przejazdu luksusowego z Czeskie Budziejowice do Český Krumlov, pomożemy Ci znaleźć opcję najlepiej dopasowaną do Twojego budżetu.\nPrzejazdy autobusowe z Czeskie Budziejowice do Český Krumlov zapewniają FlixBus i RegioJet.\nAutobusy z Czeskie Budziejowice do Český Krumlov wyruszają z Ceske Budejovice lub zCeske Budejovice- Autobusove Nadrazi - Nadrazni 1759.\nPrzejazd autobusem do Český Krumlov kończy się na AN lub w Špičák.\nNajwcześniejsze i najpóźniejsze odjazdy autobusów 08:20 - 21:20\nCena minimalna 4 zł\nŚrednia cena biletu 8 zł\nCzęsto zadawane pytania dotyczące Twojej podróży z Czeskie Budziejowice do Český Krumlov\nIle kosztuje bilet autobusowy z Czeskie Budziejowice do Český Krumlov?\nŚrednia cena biletu autobusowego z Czeskie Budziejowice do Český Krumlov wynosi 8 zł. Najlepszym sposobem na kupienie tanich biletów autobusowych z Czeskie Budziejowice do Český Krumlov jest ich zarezerwowanie jak najwcześniej. Ceny zwykle rosną w miarę zbliżania się terminu podróży, więc rezerwuj z wyprzedzeniem, aby uzyskać jak najlepsze ceny!\nJak długo trwa podróż autobusem z Czeskie Budziejowice do Český Krumlov?\nŚredni czas podróży z Czeskie Budziejowice do Český Krumlov wynosi około 30m, ale najszybsze autobusy pokonują tę trasę w czasie około 20m. Tyle trwa pokonanie odległości 22 km która dzieli oba miasta.\nIle jest codziennych połączeń autobusowych z Czeskie Budziejowice do Český Krumlov?\nLiczba kursów autobusowych z Czeskie Budziejowice do Český Krumlov może się różnić w zależności od dnia tygodnia. Średnio na tej trasie są/jest codziennie 8 kursy(-ów). Niektóre autobusy jadą bezpośrednio do miejsca docelowego, a w innych trzeba się przesiadać. W Busbud możesz porównywać i wybierać autobusy z Czeskie Budziejowice do Český Krumlov, które najlepiej odpowiadają Twojemu stylowi podróżowania i budżetowi.\nKtóry przewoźnik autobusowy obsługuje trasę Czeskie Budziejowice – Český Krumlov?\nWybierając podróż autobusem z Czeskie Budziejowice do Český Krumlov, pojedziesz wygodnie i bezpiecznie z przewoźnikami FlixBus, RegioJet.\nSkąd odjeżdżają i gdzie mają przystanek końcowy autobusy z Czeskie Budziejowice do Český Krumlov?\nAutobusy z Czeskie Budziejowice do Český Krumlov odjeżdżają z dworca Ceske Budejovice lub Ceske Budejovice- Autobusove Nadrazi - Nadrazni 1759, a przyjeżdżają na dworzec AN, Špičák, Nádraží.\nW okresie ostatnich 88 dni ceny biletów z Czeskie Budziejowice do Český Krumlov są różne, przy czym w pełni sezonu ceny biletów wynoszą około PLN 10. W innych okresach najczęściej występująca cena wynosi około PLN 4.\nZazwyczaj STUDENT AGENCY k.s. - 1177309001 - Transport Conditions: https://www.regiojet.com/en/documents/transport-rules-and-conditions/contractual-transport-terms-and-conditions-regiojet-buses.pdf ma wyższe ceny biletów im bliżej jest daty wyjazdu. Aby znaleźć najlepsze ceny, musisz być elastyczny względem dat podróży.\nJeśli jesteś za granicą, naucz się kilku słów w miejscowym języku. Nie tylko przyda Ci się to w podróży autobusowej z Czeskie Budziejowice do Český Krumlov, ale miejscowi z pewnością też to docenią.\nTo coś więcej niż zwykły przejazd z Czeskie Budziejowice do Český Krumlov, jazda autobusem pozwoli Ci zobaczyć jedne z najpiękniejszych panoram w drodze na ostatni przystanek autobusowy.\nAutobusy oszczędzają energię. Przewóz pasażera autokarem przez 100 km pochłania tylko 0.6-0.9 litra benzyny. Taka podróż pociągiem dużych prędkości kosztuje 2.6 litra, samolotem - 6.6 litra, a samochodem napędzanym gazem - 7.6 litra. Wybór podróży autbusem z Czeskie Budziejowice do Český Krumlov jest więc opcją najbardziej korzystną dla środowiska.\nStwórz własną ścieżkę dźwiękową dopasowaną do jazdy autobusem - idealne rozwiązanie w czasie podróży z Czeskie Budziejowice do Český Krumlov.\nPlanujesz wracać autobusem do Czeskie Budziejowice?\nAutobusy odjeżdżające z Czeskie Budziejowice\nAutobus z Czeskie Budziejowice do Praga\nAutobus z Czeskie Budziejowice do Cerna v Posumavi\nAutobus z Czeskie Budziejowice do Pilzno\nAutobus z Czeskie Budziejowice do Znojmo\nAutobus z Czeskie Budziejowice do Frymburk\nAutobus z Czeskie Budziejowice do Louny\nAutobus z Czeskie Budziejowice do Telcz\nAutobus z Czeskie Budziejowice do Czeski Cieszyn\nAutobusy jadące do Czeskie Budziejowice\nAutobus z Karlovy Vary do Czeskie Budziejowice\nAutobus z Pilzno do Czeskie Budziejowice\nAutobus z Czeski Cieszyn do Czeskie Budziejowice\nAutobus z Telcz do Czeskie Budziejowice\nAutobus z Frymburk do Czeskie Budziejowice\nAutobus z Ostrawa do Czeskie Budziejowice\nAutobus z Louny do Czeskie Budziejowice\nAutobus z Praga do Czeskie Budziejowice\nAutobus z Cerna v Posumavi do Czeskie Budziejowice\nAutobus z Znojmo do Czeskie Budziejowice\nAutobus z Český Krumlov do Náchod\nAutobus z Český Krumlov do Třebíč\nAutobus z Cheb do Český Krumlov\nAutobus z Třebíč do Český Krumlov\nAutobus z Písek do Český Krumlov\nTrasy autobusowe z Czeskie Budziejowice


czwartek 03-03-16, czytany: 6120 razy, autor: krisu\nTomasz Barański / KAPiF Tomasz Barański (36 l.) i Klaudia Halejcio (25 l.) myślą o stabilizacji! Ta deklaracja wyszła od samego tancerza, który stwierdził, że już czas na to, aby podjąć poważną decyzję. Wpływ na to miał rak nerki, którego Barański pokonał w zeszłym roku.\nglupia --- Klaudia Halejcio k***a !!!!!!!!!!!!!!!\nKlaudia Halejcio głupio młoda\nZ buzi taka świnka\nA kto to jest Mateusz Barański? Bo Tomasza owszem znam\nTomasz Barański ma nową partnerkę! Co z Klaudią Halejcio?\tPara jeszcze do niedawna była razem...\tczytano: 16924 razy


W trudnych czasach musimy trzymać się razem. 9design stawia na ludzi i wspiera partnerów biznesowych - Centrum PRasowe\nW trudnych czasach musimy trzymać się razem. 9design stawia na ludzi i wspiera partnerów biznesowych\nW obliczu kryzysu firmy potrzebują nie tylko wsparcia z zewnątrz. Aby przetrwać, muszą wspierać się nawzajem – od wewnątrz, w ramach biznesowego partnerstwa.\nLojalność, współodpowiedzialność i elastyczność w działaniach całego rynku, na każdym etapie łańcucha współpracy i dostaw, nabiera dziś szczególnego znaczenia. Zdają sobie z tego sprawę właściciele 9design, jednego z najbardziej rozpoznawalnych polskich sklepów internetowych i salonów z designem.\n- Wierzę, że przetrwanie producentów, dystrybutorów i usługodawców związanych z branżą wyposażenia wnętrz leży teraz we wzajemnym wsparciu i solidarności całego rynku w działaniach na wspólną korzyść - mówi Anna Dobrzycka, założycielka i właścicielka 9design.\nW jej podejściu do prowadzenia biznesu od początku ważni byli ludzie, dlatego zawsze przykładała ogromną wagę do utrzymywania pozytywnych relacji z krajowymi i zagranicznymi dostawcami, producentami, partnerami biznesowymi, a także architektami wnętrz oraz indywidualnymi klientami sklepu. Pełne wzajemnego zrozumienia i troski podejście do relacji biznesowych procentuje w czasach takich jak dziś, trudnych nie tylko dla branży wyposażenia wnętrz, ale dla całej gospodarki - i to w skali świata.\n- Musimy na bazie ludzkiego porozumienia wypracować nowe warunki współpracy adekwatne do sytuacji, by zminimalizować negatywne skutki kryzysu, utrzymać się na rynku i działać na wzajemną korzyść w poszukiwaniu nowych możliwości biznesowych. Dlatego wspieramy dziś nie tylko polskich producentów, ale także rodzime firmy zajmujące się dystrybucją zagranicznych produktów w kraju oraz inne marki europejskie, od początku wpisane w DNA 9design. Od ich przetrwania zależy również nasz sukces - mówi Anna Dobrzycka.\n- Uważam, że jest to najlepsze podejście do biznesu w obecnym czasie, w którym większość firm zmaga się z trudną sytuacją spadku obrotów, konieczności utrzymania własnych działalności i zagwarantowania miejsc pracy, które stworzyły - mówi Paweł Szymański, współtwórca marki KASPA, polskiego producenta designerskich lamp i oświetlenia, dostępnych w ofercie 9design.\nZwraca również uwagę na to, że rynek traktować należy jak system naczyń połączonych. Wzajemne wsparcie i współpraca mogą zaowocować tylko tym, że żadne z tych naczyń nie będzie puste, nie przerwie łańcucha wzajemnych relacji ekonomicznych i współzależności. A to pozwoli funkcjonować całemu systemowi, od produkcji poprzez dystrybucję aż po sprzedaż - podkreśla Paweł Szymański.\n- Ze względu na trudną sytuację rynkową, solidarność gospodarcza jest w tym momencie szczególnie ważna. Nasza branża meblarska spełnia wszelkie niezbędne kryteria, by trafić do szerokiego grona odbiorców - zaawansowane wzornictwo, jakość, dostępność. To doskonały czas, by połączyć siły w promocji marek z naszego kraju i regionu, a jednocześnie ogromna okazja, by design z Europy Wschodniej i Środkowej zaistniał na arenie międzynarodowej - uważa Tomek Rygalik.\nO kwestii „ludzkiej" twarzy firm, nie tylko w czasie pandemii, wspomina Joanna Markus, właścicielka BM Housing.\n-We współpracy z 9design bardzo cenię ich profesjonalizm, jasne komunikaty i uczciwość. Wsparcie, którego sobie udzielamy dotyczy wielu płaszczyzn, nie tylko stricte służbowych, co ma ogromne znaczenie dla mnie jako partnera biznesowego. Zwyczajnie po ludzku wspieramy się na duchu i wspomagamy się w wielu organizacyjnych kwestiach, które wymagają innego spojrzenia na wiele aspektów naszej działalności, np. w sprawach logistycznych" - zaznacza Joanna.


Bilety na Rich the Kid @Warszawa, Proxima* - Warszawa\nBiletomat Hip Hop / Reggae Rich the Kid @Warszawa, Proxima*\nRich the Kid @Warszawa, Proxima*\nTue, 14 May 2019 time 21:00\nMon, 13 may 2019 23:59\nTue, 14 may 2019 15:30\n📄Rich the Kid w warszawskiej Proximie!\nAutor hitów “New Freezer” i “Plug Walk”, raper łączący hiphopowe tradycje Atlanty i Nowego Jorku, jedna z najciekawszych twarzy młodego pokolenia w Stanach Zjednoczonych - Rich the Kid - wystąpi 14 maja w klubie Proxima w Warszawie.\nPo ugruntowaniu pozycji na amerykańskiej scenie, licznych kooperacjach z największymi gwiazdami gatunku, w marcu 2018 r. wypuścił oficjalny debiut “The World Is Yours”. Na płycie gościnnie pojawili się m.in. Kendrick Lamar, Future,\nRick Ross i Lil Wayne, co przełożyło się na ogromne zainteresowanie fanów i dotarcie przez Rich the Kida aż do drugiego miejsca na liście Billboardu! Największymi hitami z płyty okazały się nagrania “New Freezer” i “Plug Walk”.


ulga mieszkaniowa - Gazeta Prawna - wiadomości, podatki, prawo, biznes i finanse\nArtykuły na temat: "ulga mieszkaniowa"\nUlga mieszkaniowa tylko dla pożyczek z banku lub SKOK\nKto za pieniądze ze sprzedaży mieszkania spłacił zakładową pożyczkę, musi zapłacić PIT od dochodu ze zbycia – orzekł WSA w Gliwicach.\nWadium z ulgą mieszkaniową\nPodatnik nie ma co liczyć na to, że zakup trzech mieszkań na wynajem zostanie potraktowany jako wydatek na cel mieszkaniowy – to sedno wczorajszego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.\nPodatnik, który przed upływem dwóch lat od sprzedaży poprzedniego lokalu, wpłacił na zakup mieszkania kwotę wynikającą z umowy przedwstępnej, a dopiero później podpisał akt notarialny przenoszący własność, też może skorzystać z ulgi w PIT – orzekł NSA.\nKto nie będzie chciał zapłacić PIT od sprzedaży nieruchomości, będzie miał o rok więcej na ich wydanie na inne lokum. Preferencją mają być też objęte wydatki na przebudowę lub remont lokalu, nawet jeśli podatnik później stanie się jego właścicielem.\nSprawdź czy dostaniesz ulgę mieszkaniową przy licytacji komorniczej\nPodatnik, który sprzeda nieruchomość i kupi nową na licytacji komorniczej, skorzysta ze zwolnienia od PIT dopiero, gdy uprawomocni się postanowienie o przysądzeniu jej własności. Jeśli nie nastąpi to w ciągu dwóch lat, prawo do zwolnienia z PIT wygaśnie – wynika z interpretacji dyrektora KIS.\nW grudniu 2016 r. podatniczka nabyła postanowieniem sądu o dziale spadku spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego po swojej matce. W tym czasie wraz z mężem i dzieckiem mieszkała w domu jednorodzinnym, który wchodził do majątku wspólnego małżonków. W styczniu 2017 r. małżeństwo podatniczki zostało rozwiązane przez rozwód oraz dokonano podziału majątku wspólnego w ten sposób, że stała się ona wyłączną właścicielką domu i została zobowiązana do spłaty męża w wysokości połowy wartości domu, w którym ona nadal mieszka. W tym celu w marcu 2017 r. podatniczka sprzedała mieszkanie nabyte w spadku. Czy kwota ze sprzedaży mieszkania przeznaczona w całości na spłatę zobowiązań na rzecz byłego męża stanowi wydatek na własne cele mieszkaniowe, który pozwala skorzystać ze zwolnienia z podatku dochodowego?\nCzy do skorzystania z ulgi mieszkaniowej wystarczy zawarcie umowy deweloperskiej i wydanie pieniędzy w ciągu dwóch lat? Warszawski WSA wciąż żąda podpisania aktu notarialnego\nDom na terenie rodzinnych ogrodów działkowych bez ulgi mieszkaniowej\nPodatnik, który za pieniądze ze sprzedaży mieszkania kupił murowany dom położony na terenie rodzinnych ogrodów działkowych musi zapłacić 19-proc. podatek – orzekł NSA.\nPokwitowanie odbioru zaliczki przez dewelopera i umowa przedwstępna bez formy aktu notarialnego z siostrą nie dają prawa do ulgi mieszkaniowej – orzekł NSA.\nUlgę mieszkaniową trzeba zadeklarować w PIT-39 do końca kwietnia. I w zasadzie chyba tylko to jest pewne, bo sama preferencja, jak zwykle, może się okazać pułapką. Rozbieżne zdania co do tego, czy i komu przysługuje, mają nie tylko same sądy, lecz także fiskus. Co innego twierdzi w broszurach informacyjnych, a co innego w indywidualnych sprawach podatników.\nUmowy deweloperskie też z ulgą mieszkaniową\nDobra wiadomość dla podatników, którzy kupują dziurę w ziemi. Skorzystają ze zwolnienia z PIT, nawet gdy akt notarialny podpiszą dopiero po trzech latach od rozpoczęcia budowy.


BMI dla Wrostu 175 cm i wadze 98 kg\nwww.bmi.org.pl » BMI dla wzrostu 175cm i wagi 98kg\nJakie jest BMI dla Wrostu 175 cm i wadze 98 kg?\nWskaźnik masy ciała ang. Body Mass Index (BMI) Oznaczanie wskaźnika masy ciała ma pomóc w ocenie stanu naszego zdrowia jak i ryzyka chorobami związanymi z nadwagą i otyłością, np. cukrzycą, chorobą niedokrwienną serca, miażdżycą itp. Prawidłowa waga pozwoli nam zdrowo żyć. Jak obliczyć BMI dla wzrostu 175cm i wagi 98kg ? wg. poniższego wzoru\nNa początku bierzemy wzrost 175cm, przeliczamy na metry 1.75m i podnosimy do kwadratu 1.75m * 1.75m = 3.0625. Następnie wagę 98kg dzielimy przez otrzymaną wartość 98kg / 3.0625 = 32,0. BMI wynosi 32,0.\nDla masy 98kg i wysokości 175cm BMI wynosi 32,0 co to oznacza?


Ralph Demolka w internecie - 2018 - Dubbing PL | Seansikowo.pl\nRalph Demolka w internecie – 2018 – Dubbing PL\n8 stycznia / Brak opinii\nAkcja filmu “Ralph Demolka w internecie” pierwotnie odbywa się w salonie, ale szybko przenosi się do świata internetu, gdzie wszystko stale się rozwija. Jednak nie ma żadnej pewności czy internet przetrwa demolkę Ralpha. Ralph razem ze swoją przyjaciółką muszą wyruszyć na poszukiwanie pewnej części zamiennej, ktora uratuje grę Wandelopy. Z czasem będą zdani tylko na twórcę stron internetowych i biznesmena imieniem Yesss, który pełni funkcję głównego algorytmu i duszy popularnej strony “BuzzzTube”.\nKruytycy uważają, że “Ralph Demolka w internecie” jest bardzo udaną animacją, która spełni oczekiwania najmłodszych i nieco starszych widzów. Największą perłką tej produkcji jest na pewno jej strona techniczna. Najbardziej fascynujące jest zróżnicowanie różnych gier internetowych i stron, które będziemy oglądać podczas wędrówki głównych bohaterów. “Ralph Demolka w internecie” jest po prostu animacją do pokochania. Nie będzie to jednak miłość idealna, ale zawsze miłość. Wszystko to dzięki wielu świetnym i błyskotliwym rozwiązaniom, które zaoferowali nam twórcy tego filmu. W kilku krytycznych recenzjach autorzy opisują m.in. brak zaangażowania w historię i masę niespodzianek, których celem jest jedynie utrzymanie uwagi widzów. Są to jednak odosobnione opinie i wielu zaznacza, że pojawiające się smaczki i odwołania mają swoje uzasadnienie i nie są na tyle inwazyjne, że odpychają nas od głównej fabuły i tytułowego bohatera. Na chwilę obecną w serwisie Rottentomatoes widnieją 43 opinie pozytywne i jedynie 4 negatywne, co daje filmowi 91%. Gorąco zachęcamy małych jak i większych widzów do oglądnięcia tego filmu, bo na prawdę warto.\nOglądaj online cały film Ralph Demolka w internecie – 2018 – Dubbing PL\nTagi: Ralph Demolka w internecie - 2018 - Dubbing PL, Ralph Demolka w internecie bez limitu, Ralph Demolka w internecie cały film, Ralph Demolka w internecie cda, Ralph Demolka w internecie chomikuj, Ralph Demolka w internecie gdzie oglądać, Ralph Demolka w internecie online, Ralph Demolka w internecie torrent