Krytycznym okiem: listopada 2007\n"Zapach trzciny" Wojciech Bauer\nCzas, miejsca, ludzie – wszystko zmienne, wszystko efemeryczne i w taki też sposób ukazane w powieści życia Wojciecha Bauera, który buduje swoistą literacką symfonię synestezji. Wszak jest to książka o zapachach, o dźwiękach, o smakowaniu życia i przeżywaniu wspomnień wciąż na nowo. Niebanalna książka, choć w samym swym zamyśle mogłaby się otrzeć o banał. Mądra książka i tak delikatna w swej semantyce, że chwilami odnosi się wrażenie, iż mężczyzna nie mógłby pisać tak subtelnie.\n„Zapach trzciny” buduje kilkanaście wątków, spośród których znaczące są zapiski młodego bohatera, których akcja toczy się symultanicznie z wydarzeniami opisywanymi przez dojrzałego pięćdziesięciolatka. Ów człowiek przemierza całą Polskę, aby oddać ostatni hołd przyjacielowi z młodości. Nie będzie to tylko podróż, jaką wykona między śląskim miastem a mazurskim Ełkiem. Bauer przedstawi nam arcyciekawą podróż w głąb samego siebie, bo nota na okładce bardzo wyraźnie wskazuje, iż Tomasz – główny bohater powieści – jest wyraźnym porte parole autora. Będzie to więc podróż osobista i nad wyraz introwertyczny pamiętnik, który przeczytać należy w skupieniu.\nWspółczesny Tomasz jest dobrze zarabiającym biznesmenem, którego życie porządkuje praca i żona, która – inaczej, niż on sam – nie patrzy wstecz i próbuje być jego sterem i okrętem przez cały czas, odcinając się od tego, co było. Ona także będzie czytać jego opowieść na równych prawach z czytelnikiem, albowiem nie tylko o śmierci Leszka, na którego pogrzeb zmierza Tomasz, będzie w „Zapachu trzciny” mowa. Tomek ze wspomnień, małolat piszący książkę o doznaniach ludzi swego pokolenia w młodości, będzie uzupełniał nam coraz wyraźniej nakreślaną sylwetkę bohatera. Polifoniczność przeszłości i tego, co teraz, ustawicznie wzmaga napięcie akcji i skutecznie absorbuje uwagę czytającego. Pomost budowany między tym, co było a tym, co jest kreowany jest na zasadzie marzenia sennego, toteż o onirycznym aspekcie tej powieści należy pamiętać od początku, aby w pełni zrozumieć jej przesłanie.\nTomek stał się Tomaszem, jego gitara została pożegnana zatopieniem jej w jeziorze, ludzie z Ełku przestali czuć się jednością, jaką czuli się za szkolnych czasów, a Bauer próbuje to wszystko ze sobą połączyć i skonsolidować. Ełk ujrzymy nie tylko oczyma Tomka i Tomasza, ale także niejakiego Rosecka – Niemca, który odbywa swą ostatnią sentymentalną podróż do tego miasta tak samo, jak sentymentalny staje się dla Tomasza jego służbowy pobyt w Paryżu (genialnie sportretowana stolica Francji, chociaż swojski Ełk wydaje się bardziej przekonywać ku sobie).\nMuzycy z zespołu „The Green Dog” nieśmiało próbują przy grobie ich kamrata Leszka otworzyć się na nowo i przełamać barierę lat, uprzedzeń i zmian, jakie zaszły w tym czasie w ich życiu. Nie udaje im się to, bo przekraczanie granic – czasowych, mentalnych czy naznaczonych ułomną pamięcią – nie jest w rozumieniu Bauera do końca możliwe i tylko dzięki temu próby ich przekraczania mają sens. Nieważne, że jedna z dawnych przyjaciółek Tomasza demitologizuje niejako postać Leszka w słowach : „To był taki ełcki drobny pijaczek, wiesz? Zawalił studia i ugrzązł tutaj. To tylko wasze – twoje, Marka, Linki – sporadyczne wizyty wyciągały go z tego mułu na powierzchnię. Bo przyjeżdżała klasowa elita, bohema, dla której czas stanął w miejscu w okolicach matury, a Leszek był jej gwiazdą i bardem, no to trzeba go wyciągnąć z niebytu, odkurzyć, przypudrować i niech się chłopcy nacieszą…” Pogrzeb i wspomnienia stanowią swoistą antynomię do jej zdroworozsądkowych słów, które kaleczą pamięć o zmarłym koledze.\nTomek, Leszek, Marek… będący jednością podczas grania i wyraźnie zatomizowani przez czas panowie przekraczający pięćdziesiątkę, którym trudno byłoby obecnie stworzyć coś, co tworzyli kiedyś wspólnie. Młody Tomek w swych zapiskach pięknie mówi o ich wzajemnym porozumieniu: „To nie jest sprawa świadomego rozumienia. Nigdy nie potrafiłbym sformułować słowami tego, co grałem. To raczej odczucia, nastrój… Dopasowanie… nie, nie dopasowanie – wyszukanie w sobie uczuć na zasadzie podobieństwa – albo kontrastu – do tych wyrażonych przez prowadzącego.” Muzyka stanowiła ich szyfr i muzyką żyjący Tomasz i Marek oddadzą po raz kolejny hołd Leszkowi – tym razem nie na ełckim cmentarzu, a w piwnicznym studio, gdzie zagrają koncert…\n„Zapach trzciny” to także powieść o kobietach i pięknie kobiety portretująca. Ale o tym nie da się pisać, to trzeba po prostu przeczytać. A może i zasmakować… Jedno jest pewne – w tej frapującej powieści wykorzystamy wszystkie nasze zmysły, aby poznać cudze biografie i tak mocno je w sobie oswoić, że na długo po lekturze pozostaniemy przy nich myślami.\nAutor: Jarosław Czechowicz o 20:43 1 komentarz:\n"Kobieta pułkownika" Daniel Katz\nCzasami literatura, podobnie jak historia, zatacza specyficzny krąg. Tak też się stało w powieści Daniela Katza. Czytając ją, miałem wrażenie, iż uciekłem całkowicie od sposobu wyrażania uczuć bohaterów oraz budowania napięcia akcji stosowanych przez współczesnych prozaików. I chociaż jest to jak najbardziej współczesna proza, przypomina chwilami najlepsze dziewiętnastowieczne powieści dojrzałego realizmu, a niekiedy zbliża się w swych inklinacjach do rosyjskiego i niemieckiego romantyzmu. „Kobieta pułkownika” to powieść o namiętnej miłości, niespełnionych marzeniach, ale i o okrucieństwie wojny oraz śladach, jakie pozostawia nie tylko na ciele. Jeśli ktoś uznałby książkę Katza za sztandarowy przykład prozy fińskiej i doszukiwałby się w niej egzotycznych i charakterystycznych dla ojczyzny autora motywów bądź obrazów, odnajdzie przede wszystkim fiński chłód, jaki czuje się od pierwszej do ostatniej strony. Mimo, iż jest to powieść o płomiennych emocjach, przyjmuje jednak formę stonowanego i zimnego dramatu, który z pewnością mógłby zostać rozegrany na scenie.\nTa dość obszerna, prawie czterystustronicowa powieść odkrywa przed nami tajemnice wielu bohaterów, ale najważniejsza będzie czwórka z nich: fiński nauczyciel historii Henryk Watra, tytułowy pułkownik i tajemniczy Jovan, będący kimś na kształt jego ordynansa oraz … ona, ta niezwykła, tajemnicza, zamknięta w sobie, a jednocześnie tak żywa i tak bardzo kobieca.\nKatz nadał tytułowej kobiecie imię postaci z cyklu książek Jima Butchera. Butcherowska Mavra jest jedną z najpotężniejszych i najbardziej przerażających członków wampirzej społeczności. U Katza jej wampiryzm polega na tym, że z bliskich jej mężczyzn wysysa całą ich dobroć, miłość, oddanie i przywiązanie, nie dając jednocześnie niczego w zamian. Piękna, paląca fajkę Mavra, która swe migreny leczy podczas grania muzyki, oczaruje Henryka już od pierwszego wejrzenia i skomplikuje nie tylko własne relacje z ociemniałym (czy aby na pewno?) pułkownikiem, ale i miłość, jaką obdarzy ją historyk. Autor dość trafnie opisuje charakter Mavry słowami: „Kobieta jest jak cień. Kiedy ją złapiesz, ucieka, a gdy ty uciekasz, ona biegnie za tobą”. Jest Mavra swoistym cieniem, który nie może odnaleźć swego miejsca u boku żadnego z wymienionych mężczyzn. Pozostanie jednak przy tym, który przez lata dał jej oparcie. Nie może być inaczej, wszak sama Mavra mówi o sobie: „Boję się młodych mężczyzn, boję się i czasem ich nienawidzę. Pułkownika się nie boję, był i jest moim obrońcą i moją podporą, nie boję się z nim być, lecz on ma tysiące problemów. I do tego sam się boi. Czasem robi się zgorzkniały i przepełnia go obrzydzenie do samego siebie, wówczas potrafi być naprawdę wstrętny”. Misternie snuta opowieść tworzy nam coraz bardziej tajemniczy i niejednoznaczny wizerunek tej kobiety. Frapująca lektura powieści spróbuje dać nam odpowiedź na przynajmniej kilka pytań dotyczących jej przeszłości.\nBarwnie i finezyjnie opisane są w powieści także relacje łączące mężczyzn. Pułkownik od początku przejawia dziwnie euforyczne zauroczenie Henrykiem, ale trzyma go na dystans, nie pozwalając na zrozumienie ani samego siebie, ani sytuacji, w jakiej obaj się znaleźli po wybuchu uczuć Henryka do Mavry. Pasjonujące są rozmowy obu mężczyzn dotyczące historii. Pułkownik wytyka Watrze coś, co będzie mieć znaczenie przy dalszej lekturze powieści: „Proszę zatem uważać, aby pan tym swoim nauczaniem historii nie uzbroił miny. Historia bowiem potrafi nagle, ni z gruszki, ni z pietruszki, wybuchnąć. Może upłynąć sześć lat, sto albo nawet sześćset, lecz prędzej czy później ta mina eksploduje”. Historia nauczana przez Henryka wybucha w jego wnętrzu i ciekawie łącząc przeszłość z teraźniejszością … przenosi nas niespodziewanie na Bałkany.\nKoszmar bałkańskiej wojny domowej to początek wzajemnych powiązań pułkownika, Mavry i Jovana. Będzie to także swoisty początek dla Henryka. Przedmiot, którego naucza, zacznie mu się jawić jako żywa materia, a potem ona sama zacznie nad nim dominować.\nPowieść Katza warto znać. Inteligentna fraza, stopniowanie napięcia, budowanie przekonujących dialogów, a nade wszystko finezja i smak narracji tak bardzo niewspółczesnej – to wszystko czyni z tej książki swoisty relikt literacki na współczesnej niwie pisarstwa „na szybko” i niepełnego. Najważniejszą zaletą „Kobiety pułkownika” jest to, iż ta powieść jest domknięta w swej strukturze, a jednocześnie tak niejednoznaczna w przekazie.\nAutor: Jarosław Czechowicz o 18:27 Brak komentarzy:\n"Sahib" Nenad Veličković\nInteligentnemu pisarzowi nie jest trudno bez pardonu skrytykować swoje rodzinne miasto i państwo. Dużą dozą autoironii i dociekliwością wykazuje się natomiast ten pisarz, który dokona takiej krytyki oczyma kogoś z zewnątrz. „Sahib” jest przykładem tego, iż Veličković potrafi to zrobić, albowiem w jego powieści epistolarnej najnowszej generacji (złożonej wszak z e-maili, a nie listów) noszącej znamiona reportażu, kroniki i pamiętnikarskiej gawędy obserwujemy Sarajewo oraz całą Bośnię opisywaną przez zesłanego tam na misję pokojową Anglika.\nNie poznajemy jego imienia, dowiadujemy się tylko, iż zostaje nazwany Panem (Sahibem). Jest on nim niewątpliwie nie tylko z racji tego, że całkowicie panuje nad przedstawianym światem. To przede wszystkim on będzie dyktował warunki swego pobytu w Bośni i on tę Bośnię krytycznie oceni z pozycji wyższego, lepszego. Sam natomiast jest zakochanym w swym szoferze gejem, który wysyła do swego londyńskiego przyjaciela niezwykle opisowe maile, w których codzienność obcowania z inną kulturą i narodowością nabiera znamion inicjacyjnej podróży w głąb samego siebie. Wątek homoseksualny jest tu istotny, ale nie na nim skupia się struktura tej powieści. Veličković wprowadził takiego, a nie innego bohatera, by wyraźniej zaakcentować jego odmienność i wyobcowanie. Trudno bowiem odnaleźć się w Bośni typowemu Anglikowi, który prasuje sobie skarpetki, niszczy buty podczas półkilometrowego marszu do bankomatu, czy też z żoną swego szofera dyskutuje na temat bośniackich sposobów na skuteczny peeling, manicure czy pedicure.\nRozpoczynam tę recenzję zabawnie, bo w takiej też konwencji najpierw będzie przedstawiane Sarajewo. Nasz Sahib jest uważnym obserwatorem, wszak natychmiast zauważa rzecz arcyważną: „Zauważyłem, że pluje się tu na dwa różne sposoby. Pierwszy – przez spowodowane próchnicą dziury w przednich zębach, drugi – z głębi gardła. Potrafię odróżnić je już po samym odgłosie: przy pierwszym „cssis”, przy drugim „hrkk-mff-pfuj. Do tego dochodzi także humorystyczny opis bośniackich toalet i problemów, jakie można napotkać, kiedy dopada nas ból: „(…) w aptekach można dostać krajowe lekarstwa. Są bezpłatne, bo wszyscy, którzy mają pieniądze, kupują leki importowane. Jeśli boli cię ząb i łykniesz trzy środki przeciwbólowe miejscowej produkcji, ból zęba nie minie, ale zacznie boleć cię głowa. Udowodnione”.\nRubaszność pierwszych stron książki zamienia się potem w gorzki, smutny i bardzo realistyczny opis Bośni i Hercegowiny, nazywanej przez samego Sahiba czymś na kształt państwowego cyborga. Zderzenie kulturowe i światopoglądowe człowieka Zachodu z tym, co obserwuje na ulicach Sarajewa tworzy tak silny kontrast, że chwilami wydaje się, jakby bohater pochodził z całkiem innego świata. A przecież takie zderzenie jest bliskie i nam, Polakom wyjeżdżającym do zachodniej Europy, stąd też moje przypuszczenie, iż powieść Veličkovića przeżyjemy bardziej osobiście, po polsku.\nAutor wnikliwie analizuje stan świadomości społeczeństwa upodlonego latami komunistycznego reżimu i wyraźnie pokazuje, jak silny wpływ mają jego zaszłości na to, w jaki sposób teraz żyją Bośniacy. Dodatkowa wojna domowa zdruzgotała niejako umysły autochtonów i dokonała przerażających przetasowań w ich systemie wartości. Pisząc o wojnie, autor używa określeń dosadnych, a jednocześnie mocno działających na wyobraźnię. Dowiadujemy się między innymi, że „Tutaj ludzie nienawidzą się z miłości. Prowadzą wojnę, jakby to była miłość. Bez wojny są jak bez seksu. Sfrustrowani. Tak ich edukują, i rodzina, i szkoła. Większym honorem jest umrzeć za dziadków niż żyć dla wnuków”. To jednocześnie naród, w którym młodym ludziom nie chce się pójść na wolne wybory, bo dla nich wybór jest prosty – inny świat, inna Europa, z dala od ojczyzny, której granic nie można nawet właściwie ustalić. Ta nieokreśloność świata widoczna jest także w mowie, będącej w swej warstwie semantycznej i leksykalnej konglomeratem rozmaitych języków zbliżonych do siebie brzmieniowo. To także naród, który nie jest w stanie określić swojego miejsca na ziemi, ustalić jasno własnej tożsamości, pozbierać się po wojnie, odbudować integralnej kultury i historii. Autor z ubolewaniem pisze, że „Jedną twarz mają dla Zachodu, drugą dla Wschodu, jakby to był podkoszulek, który rozciąga się i kurczy w zależności od potrzeby”.\nDzięki Wydawnictwu Czarne polski czytelnik otrzymuje powieść odważną, demaskatorską i taką, w której także ze swoimi narodowymi wadami i bolączkami będzie mógł się przejrzeć. To nie jest typowa proza bałkańska z typowymi dla tego regionu elementami pisarstwa. „Sahib” wydaje się być uniwersalną przypowieścią o Obcym, który oswaja Inne. W końcu przecież główny bohater połączy się specyficzną więzią z państwem, którego tak nie znosił, ale o tym opowie już zakończenie, które ujmuje prostotą i subtelnością jednocześnie.\nWbrew dotychczas wyrażanym opiniom, nie uważam „Sahiba” za opowieść smutną. Jest na pewno mądra, momentami przygnębiająca, do bólu prawdziwa i przede wszystkim przejrzysta. Takich książek brakuje w polskiej literaturze. Dobrze, że płyną do nas tak dobre przykłady (i przekłady, gratulacje dla Doroty Ćircić) z południa Europy.\n"Wyrzuty" Monika Mostowik\nAutorka zbioru opowiadań „Akrobatki” w swojej najnowszej powieści popełnia grzech wtórności i otarcia się o banał, chociaż próbuje nadać historii czwórki przyjaciół znamion egzystencjalnej opowieści o budowaniu własnej tożsamości. „Wyrzuty” są zupełnie niestrawne w lekturze i nużące. Wzajemne relacje bohaterów nazbyt teatralne i całkowicie nieprzekonujące. Niedopowiedzenie, czyli to, co w „Akrobatkach” stanowiło atut, tutaj jest swoistym epigońskim defektem, a autorka zadaje gwałt sobie samej, gdyż zwyczajnie się powtarza, ale nie potrafi zrobić tego z klasą.\n„Wyrzuty” to opowieść o dwóch mężczyznach i dwóch kobietach, którzy wchodzą w związki partnerskie i zbliżając się do siebie, jednocześnie oddalają poprzez poznawanie swojej bolesnej przeszłości i prawdy o sobie samych. To historia wzajemnych powiązań, odkrywania tajemnic i zawikłanych życiorysów. Mocno zapętlona i chyba sama Mostowik pogubiła się w niej podczas pisania.\nJacek jest kierowcą taksówki (którą po pewnym czasie w ramach życiowej odmiany zamieni na karawan), wielbicielem śpiących kobiet, żyjącym na co dzień na granicy snu i jawy mężczyzną o skomplikowanym życiu wewnętrznym. Jednocześnie paradoksalnie na zewnątrz wydaje się być najbardziej zrównoważony spośród całej czwórki i to jego czytelnik może obdarzyć największą sympatią. Zresztą ten specyficzny dualizm osoby Jacka opisują słowa z powieści: „Miało się wrażenie, że nic nie jest w stanie wyprowadzić go z równowagi, natomiast w jego pojęciu coś takiego jak równowaga w ogóle nie istniało (…)”.\nPaweł spisuje życie Jacka w sekretnym notatniku, który za wszelką cenę próbuje ukryć przez ciekawym jego treści wzrokiem przyjaciela. Typowy imprezowicz i podrywacz, ale w gruncie rzeczy zakompleksiony amant, któremu potrzeba jedynie kobiecego ciepła i serdeczności, a nie szaleńczych porywów podczas licznych randek. Jedyny, który jest w stanie w pełni zrozumieć irracjonalne czasem zachowania i myśli Jacka.\nEmilia jest kelnerką, której przyjemność sprawia uwodzenie klientów do momentu, kiedy uwodzeni nie upomną się o swoje prawa w ciemnym zaułku… Bardzo labilna i chaotyczna w działaniach, jest jednocześnie swoistym wentylem bezpieczeństwa dla zakompleksionej i zagubionej Marioli, która pewnego dnia odkryje swoje prawdziwe oblicze na scenie jednego z klubów. Obie kobiety łączą więzy silniejsze, niżby się to na początku wydawało, niemniej trudno jest do końca ustalić, co w ich historii jest prawdą, a co zmyśleniem, bo dziewczęta nieustannie się kreują, lansują czasem przed samymi sobą: „Dwie kukiełki, które w teatrzyku odgrywały zupełnie inne role, choć zupełnie takie same. Grały inne, niż są w rzeczywistości. Grały cokolwiek, byle nie siebie.”\nŁącząca je przyjaźń ukazana jest w baśniowej wręcz konwencji i tak też kończy się ta dość karkołomna lingwistyczna opowiastka o niezwykłości poczynań zwykłych ludzi, jaką popełniła Monika Mostowik. Istotny w książce wydaje się być motyw powracania, swoistego boomerangu emocjonalnego, który zostaje zaakcentowany zwłaszcza w zakończeniu. Docierając doń i dowiadując się o sekretach całej czwórki skrzętnie przed sobą wzajemnie skrywanych, faktycznie odczuwa się wyrzuty. To ogromne wyrzuty sumienia, iż straciło się dwa wieczory na tę powieść.\nA jeśli ktokolwiek (choćby sama Mostowik) wyjaśni mi konkretny cel napisania tej książki, będę niezmiernie wdzięczny. Moją recenzję można potraktować jako inny wyrzut. Wyrzut będący zarzutem. Każdy, kto się powtarza, z czasem staje się nudny. Monika Mostowik mile zaskoczyła „Akrobatkami”, a dość mocno zniesmaczyła mnie „Wyrzutami”. Uczynię więc ostatni wyrzut. Wyrzucę tę książkę gdzieś na górną półkę biblioteczki, gdzie rzadko sięgam i gdzie leżą pozycje, do których nie warto powracać.\nAutor: Jarosław Czechowicz o 22:03 Brak komentarzy:\n"Dom Małgorzaty" Ewa Kujawska\nTrudno jest wydać jednoznaczny sąd o tej książce. Nie jest to powieść kiepska, albowiem urzeka poetyckim językiem, przepięknie zbudowanymi elipsami słownymi i tymi niesamowitymi niedopowiedzeniami nastrojów bohaterów, które tworzą melodyjną symfonię prozy Kujawskiej. Nie jest to także książka rewelacyjna, bo w pewnym momencie staje się ckliwie sentymentalna, a jej zakończenie burzy skutecznie ten niepowtarzalny klimat, jaki autorka próbuje zbudować wdzięcznie i umiejętnie operując słowem. „Dom Małgorzaty” z pewnością pozostawi ślad po lekturze, albowiem wyrazistość portretowania przede wszystkim kobiet w tej książce, godna jest pozazdroszczenia i warta naśladowania przez tych wszystkich współczesnych pisarzy, którzy budują rys psychologiczny swoich bohaterów na czarno – białym schemacie. Kujawska opiera się przede wszystkim na stawianych nieustannie znakach zapytania. Niestety, chwilami powodują one, iż czytanie jej książki jest przedzieraniem się przez mglistą drogę, której końca nie widać (uważam, iż powieść ta zyskałaby znacznie na skróceniu o kilkadziesiąt stron).\nNajpierw poznajemy Dom. To on będzie głównym bohaterem, chociaż wydaje się, iż będą nimi dwie zamieszkujące je kobiety. Pierwszą jest Hildegard. Żyje ona w jasnym dla siebie i niczym niezakłóconym rytmie - „wszak życie opływało ją ze wszystkich stron- łagodnie, bez wzruszeń i porywów serca. Poświęcała mu całą swą leniwą, sytą uwagę”. Stabilność rozbija nadejście wojny. Najpierw mąż, a potem dwaj synowie wyruszają na front, a życie Hildegard zdominuje przejmujący żal po utracie swych mężczyzn i smutek oczekiwania nań. I chociaż bezpośrednio wojna nie dotknie Miasta, w jakim żyje Hildegard, da o sobie wyraźnie znać, gdy zaczną z niej powracać pierwsi żołnierze : „Kalecy mężczyźni wnieśli do miasta powiew wojny, jej ostrą, przenikliwą woń prochu i krwi. Wojna zaczęła wpełzać do domów, na zieleniejące podwórka, rozsiadła się na dobre w codziennej łunie zachodzącego słońca”. Kiedy dla Hildegard stanie się jasne, iż jej mężczyźni nigdy już do domu nie wrócą, rozpocznie się proces wysiedlania Niemców i osiedlania się w Mieście Polaków.\nOpis przesiedleń i przewartościowań z nimi związanych wdzięcznie opisał już Stefan Chwin na kartach „Hanemanna”. Tak jak u niego, u Kujawskiej zaciera się granica między dobrocią a złośliwością. Autorka tak jak Chwin łamie stereotypy i pokazuje, że to niekoniecznie Niemcy są źli i że to nie Polacy przeżywają podczas przesiedleń więcej upokorzenia, bo tamci jadą na gotowe, jadą w miejsca specjalnie dla nich przeznaczone.\nDom Hildegard zajmie Polka – Małgorzata. Początkowa wrogość, potem zaś obojętność wobec siebie obu kobiet, z czasem zmieni się w subtelną nić porozumienia, której nie zniszczy nawet opuszczenie domu przez Hildegard. Potem trudno już nam jednoznacznie wskazać, która z kobiet jest którą. Stają się swoistą jednością mimo tego, że tak wiele dzieli je mentalnie. Przełomem w relacjach między tą, która weszła do cudzego domu a tą, której ten dom był ostoją spokoju jest choroba syna Małgorzaty, którego Hildegard skutecznie uleczy z choroby grożącej śmiercią. Po ostatecznym opuszczeniu swego domu Niemka daje symboliczną radę Małgorzacie. Prosząc o to, by stała się nią, zawiera z bohaterką trwałe przymierze, które zaowocuje później w kolejnych latach życia Małgorzaty.\nNiepotrzebna i burząca wdzięczność tej opowieści jest snuta potem saga rodu. Poznajemy męża Małgorzaty, obserwujemy dorosłość jej syna, czytamy o relacjach łączących Franciszka z żoną swego syna, w końcu poznajemy wnuki Małgorzaty. A tak pięknie i metaforycznie można by tę powieść zamknąć z chwilą opuszczenia domu przez Hildegard…\nPowieść Kujawskiej gra na emocjach, ale czyni to na tyle subtelnie, iż można to autorce wybaczyć. Motyw domu wywołuje szereg asocjacji podczas czytania, ale odkrywanie jego domyślnego charakteru pozostawię czytelnikom. Osobiście po raz pierwszy odczułem niedosyt podczas czytania zbyt długiej książki. Ten paradoks poruszył mnie na tyle silnie, że „Dom Małgorzaty” postawię na półce, by kiedyś jeszcze ponownie wrócić do tej lektury.\nAutor: Jarosław Czechowicz o 21:57 Brak komentarzy:\n"Pogrzeby" Tomasz Białkowski\nJuż myślałem, że po Tadeuszu Konwickim, po jego „Senniku współczesnym”, po „Wniebowstąpieniu” w polskiej literaturze nie przeczytam już o bohaterze, który jest sam dla siebie cieniem, a jednocześnie tak bardzo jest realny i przejmujący w swoim wewnętrznym zagubieniu. A jednak! Znalazła się książka, w której ten tajemniczy i duchowo obolały bohater się pojawia. Książka, której podtytuł wskazuje ścieżkę interpretacyjną, dlatego „Pogrzeby” możemy traktować jako parabolę o romantycznym drwalu, który pojawia się znikąd i tak samo szybko rozpłynie się w czasie i przestrzeni. Dodatkowo zdradzić mogę, iż jego funkcję w utworze dość wyraźnie wyjaśnia trzecia część powieści, ale żeby nie zepsuć przyjemności czytania (a przyjemność to ogromna i wielkie dzięki dla Białkowskiego za napisanie takiej książki), skupię się na wydarzeniach poprzedzających owo zakończenie.\n„Pogrzeby” to swoisty tryptyk egzystencjalny, którego paraboliczność jest trudna z początku do uchwycenia, wszak świat przedstawiony jest typowo polski i do polskich problemów nawiązywać będą zachowania i wypowiedzi bohaterów. Myślę, że istotniejsze tutaj jest właśnie to, co mówią, a nie to, co przeżywają. Bo to taka książka – opowiadacz, której najlepiej wysłuchać.\nGłówny trzon fabularny opiera się na zdarzeniach w pewnym małym prowincjonalnym miasteczku w okresach ważnych dla Polaków – najpierw jest to Dzień Wszystkich Świętych, a następnie Trzeci Maja, święto narodowe. Bohater, którego imienia nie poznajemy, a którego po pewnym czasie zaczynają nazywać Mikołajem przybywa do miejsca zamieszkania swego dziadka Jarosława i tam też ma do wykonania zadanie – musi ściąć wiekowy dąb zagrażający domowi senatora.\nSymboliczne wycinanie dębu, które nie zostanie wykonane do końca nasuwa szereg skojarzeń z istotą polskości, a dalsze losy drzewa wyraźnie wskazują na to, iż jego wycięcie jest w powieści istotne. Okazuje się jednak, że nasz bohater ma jakiś inny cel wizyty w miasteczku, a mówi o nim w następujący sposób: „Kiedyś było inaczej. Ludzie o coś walczyli. Pieniądze były na końcu. Przyjechałem tu, by zacząć wszystko od nowa. Być z daleka od całego tego gówna. Wielu tak robi… Nie zarabiają kokosów, ale nie uczestniczą w wyścigu szczurów, rozumie pan? Są z boku.” Pragnąc owego bycia z boku, Mikołaj (przyjmijmy to imię na potrzeby niniejszej recenzji) znajduje się ustawicznie w centrum wydarzeń.\nSamotnik, idealista i marzyciel konfrontuje swoje poglądy głównie z poglądami kobiet. Mamy w powieści bowiem rewelacyjnie nakreślone postaci żeńskie. Jest wyzwolona (wyuzdana?) kuzynka Zuza, która niebawem wejdzie w związek małżeński z człowiekiem nieświadomym jej pierwszej zdrady. Jest jej matka Krystyna – kobieta pięćdziesięcioletnia, która uświadamia sobie, jak bardzo krzywdziła samą siebie w związku małżeńskim i która przechodzi swoistą metamorfozę pozwalającą jej na oderwanie się od dotychczasowego schematu życia. Mamy także Marię, femme fatale niszczącą wewnętrznie Mikołaja, ale i wyraźnie sprowadzającą na ziemię tego romantycznego czciciela mitów narodowych. Mamy w końcu babkę Kamilę, postać surową i najpełniej przedstawioną przez Białkowskiego.\nPo pogrzebie dziadka okazuje się, że jego żona mistyfikowała rzeczywistość. Dzielny i waleczny dziadek z wyobraźni autora przemienia się w podstarzałego starego amanta, który umiera w łóżku swojej kochanki. Babka przez lata utrzymuje Mikołaja w przekonaniu o wielkości swego męża. Dopiero jego wizyta zmienia wszystko. Babka Kamila niszczyła samą siebie w toksycznym związku, a żyć inaczej nie mogła, bo po prostu nie umiała. Bohater myśli: „Zastanawiałem się nad tym, co skłoniło moją babkę do tak oczywistej mistyfikacji, fałszowania zdarzeń. Wyczytałem kiedyś, że dla tych starych ludzi kilkanaście lat życia w kraju uwolnionym od komunizmu stanowi niewielki procent. Ich aktywność życiowa przypadła na czas mroku i terroru. Ciągle żyją przeszłością”. Nasz bohater natomiast nie potrafi odnaleźć się w teraźniejszości, w nowej Polsce i w nowym systemie. Zuzia ironicznie nazywa go idealistą, ale największym policzkiem dla niego jest fakt zmienności i dwulicowości otaczających go ludzi. On sam i inni wokół zadają sobie pytanie o to, co z tym krajem zrobiono i czy to wszystko ma sens.\nSzczególnie ostro na kartach „Pogrzebów” piętnowany jest komunizm. Bohater tak wypowiada się na temat minionego systemu: „Żyjemy w czasach, kiedy więzy rodzinne puszczają. Widzimy to na ulicy, w telewizji. Prasa o tym ciągle pisze. To z domów wynosimy pozytywne wartości, które rzutują na całe nasze późniejsze życie. Wychodzimy uzbrojeni w rdzeń moralny, potrafimy odróżnić dobro od zła. Zdarza się przecież, że z domu wynosimy brud. To ten brud zachlapał nasze miasta i wsie. To lata komunizmu…”. Wieloaspektowa krytyka polskiego ustroju i mocno osadzona w znanych nam realiach powieść niezwykle trudno zakwalifikować do kategorii literackiej, jaką jest parabola. A przecież to przypowieść, sam podtytuł o tym mówi!\nI jest to przypowieść. Przypowieść o tym, że mitologizacja rzeczywistości, trwały i stabilny system wartości, legendy i zawarte w nich pouczenia mają swoją wartość. Białkowski staje naprzeciw wszystkim tym współczesnym pisarzom, którzy bezlitośnie wyszydzają polskie mity, stereotypy i zaszłości. A nasz Mikołaj na nich buduje samego siebie. Odbudowuje to, co rujnują inni wokół. A inni rujnują dlatego, iż nie mają żadnego konkretnego punktu odniesienia do swoich działań.\nKsiążka, którą czyta się bardzo szybko jest jednocześnie książką, o której trzeba pomyśleć powoli i z rozwagą. To powieść, wobec której trzeba przyjąć określone stanowisko. Można się z nią zgodzić albo ją skrytykować. Nie można pozostać obojętnym. Nie wszystko w prozie Białkowskiego mnie przekonuje, ale „jestem na tak” i uważam, iż ta dobra powieść zaginęła gdzieś w gąszczu wydawanych nagminnie bestsellerów o niczym.\nAutor: Jarosław Czechowicz o 16:17 Brak komentarzy:\n"Najgorętsze lato" Zsuzsa Bánk\nAutorka powieści „Pływak” zdecydowanie lepiej wypada w swych opowiadaniach, bo „Najgorętsze lato” składa się z drobnych, kameralnych w swym wyrazie i bardzo subtelnych krótkich tekstów. Przemawiają one do wyobraźni o wiele bardziej sugestywnie. O ile „Pływak” skupiał się głównie na oddaniu atmosfery, geografii i topografii Węgier, o tyle opowiadania Bánk nakazują nam wędrować z ich bohaterami po całym świecie. Jesteśmy więc w Londynie, w jakichś peryferyjnych rejonach Stanów Zjednoczonych, wędrujemy po Australii z poszukiwaczami delfinów. Motyw wędrówki, podróżowania, zmian i wywołanych przez nie uczuć łączy wydaną wcześniej powieść pisarki z tekstami składającymi się na zbiór „Najgorętsze lato”.\nPisarka tworzy w nim swoisty teatr cieni. Nie kreśli przekonujących sylwetek bohaterów, skupia się bardziej na impresjonistycznym oddaniu ich emocji podczas spotkań albo wspomnień o bliskich, które nie dają im spokoju. W otwierającym książkę opowiadaniu „Ostatnia niedziela” Bánk buduje dramatyczne napięcie między teraźniejszością a tym, co minione. Bohaterka nieśmiało próbuje wskrzesić w swojej wyobraźni to, co było i choć jej wspomnienia nabierają bardzo poetyckiego, subtelnego charakteru, powstaje z nich swoista mini – drama o nieuchronności przemijania. Opozycja „teraz” do „kiedyś” ujawni się także w opowiadaniu „Szczęście”, które ujmuje pasjonującym realizmem szczegółu (czy ktoś potrafi wręcz nostalgicznie napisać o tym, jaką chwilą wytchnienia jest nastawianie prania?).\nW tekstach Bánk ludzie mają bardzo niejasny kształt, są rozproszeni w mgławicy własnych myśli i doznań. Nie chodzi w tych tekstach o opis bohatera, chodzi tu bardziej o ukazanie sentymentalnej natury jego myślenia.\nUżywam zaimka „jego”, a „Najgorętsze lato” jest przecież swoistym hołdem złożonym kobietom. One głównie są bohaterkami opowiadań i nawet w tekście „Larry”, który skupiać ma się na tytułowym oryginalnym w poglądach i działaniach mężczyźnie, przyglądamy się mu oczyma kobiet. Skomplikowane i nieokreślone bliżej relacje między nimi podkreślają swoistą umowność czasu, miejsca i zdarzeń opisywanych przez Bánk. „Las bożonarodzeniowy” opisuje wyprawę dwóch przyjaciółek do ośnieżonego lasu, w którym spędzają wigilijny wieczór. „Lydia” natomiast jest nostalgiczną opowieścią o przekroczeniu przez dwie przyjaciółki pewnej granicy, poza którą znajduje się już tylko emocjonalna pustka, a jej egzemplifikacją jest biel, jaką otacza się tytułowa Lydia. Atmosfera pustki i zagubienia tworzy się także między trzema kobietami, z których dwie próbują ustawicznie przekonać swoją depresyjną przyjaciółkę o konieczności i wartości życia („Osiemnasty, może dziewiętnasty grudnia”).\nGeneralnie mężczyźni kojarzą się chyba Bánk dosyć źle, albowiem ich wizerunki zazwyczaj są mroczne i przykre. W „Erze lodowcowej” mąż jest w domu tylko fizycznie i nie próbuje nawiązać kontaktu ani ze swoją żoną, ani z własnymi dziećmi. Po tym, który umiera w opowiadaniu „Koguty” pozostają jedynie papierosy, owocowa guma do żucia… i pustka. Trudno określić genezę takiego, a nie innego traktowania mężczyzn na kartach swoich opowieści, niemniej jednak Bánk czyni to w sposób wdzięczny i frapujący.\nTa niepozorna książeczka ma swoje bardzo aktualne przesłanie. Każdy z nas czuje się czasami cieniem samego siebie, a problemem w zrozumieniu tego, kim jest teraz są powracające wspomnienia i nostalgia z nimi związana. Wszyscy jesteśmy obok siebie na chwilę tak, jak na chwilę pojawiamy się u boku postaci z opowiadań. To teksty bardzo proste w swej strukturze, a niezwykle skomplikowane w wyrazie. Lektura drugiej książki Zsuzsy Bánk opowie nam o roli przypadku w naszym życiu i o tym, jak wspaniale i przekonująco można pisać o niuansach, o jakich nawet na co dzień nie chce się myśleć. Ta książka zmusi do myślenia. Po lekturze „Najgorętsze lato” nas dojrzeje, a takie skojarzenie nasunęły mi dojrzałe gruszki znajdujące się na okładce książki.\nAutor: Jarosław Czechowicz o 17:53 Brak komentarzy:\n"Bliźnięta Fahrenheit" Michel Faber\nSiedemnaście opowiadań składających się na najnowszą książkę Michela Fabera jest niewątpliwym dowodem na to, iż autor jest mistrzem krótkiej formy oraz doskonałym obserwatorem rzeczywistości, który dociekliwość i psychologiczną głębię obserwacji zapisze w formie krótkich obrazków natury obyczajowej. Podczas lektury jego opowiadań pojawiamy się na chwilę w życiu bohaterów samotnych, zagubionych, poszukujących swojej tożsamości, podległych żądzom i pragnieniom. To, co zauważyć można było podczas lektury wcześniej wydanych tekstów składających się na zbiór „Jabłko”, widoczne jest także tutaj. Wkraczamy na moment w czyjeś życie lub myśli i równie szybko stamtąd się oddalamy. Otwarte kompozycje tekstów niepokoją i frapują. Przeżycia, jakich dostarczą nam te wizyty, na długo pozostaną w pamięci.\n„Bliźnięta Fahrenheit” przedstawiają różnych ludzi, ale i różne miejsca. Obserwujemy najczęściej Szkotów, ale będziemy także towarzyszyć australijskiej narkomance i prostytutce usiłującej odzyskać prawa do wychowania swego syna, wysłuchamy wykładu indonezyjskiej piękności, dowiemy się jak leczy się ból głowy w węgierskiej aptece oraz przyjrzymy się skomplikowanym relacjom łączącym dyktatora (wyraźna aluzja do Fidela Castro i realiów życia na Kubie) ze skazaną w przeszłości na zesłanie lekarką, która obecnie jest jedyną osobą mogącą uratować mu życie. Opowiadanie tytułowe przeniesie nas natomiast na bliżej niesprecyzowaną geograficznie mroźną Północ i w baśniowej konwencji przypomni najbardziej „zimne” z utworów Andersena.\nAnalizując teksty zebrane w zbiorze, dostrzec można kilka istotnych, powtarzanych przez autora i przez to istotnych dla niego samego motywów. Pierwszym z nich jest droga, podróż. W podróży znajduje się ojciec z córką w opowiadaniu „Czarno wszędzie” oraz amerykańska rodzina w tekście „Kremowojasne jak u Eminema”. Po nieprzyjaznym mu mieście wędruje także zaginiony, który tak naprawdę nie chce zostać odnaleziony i znajduje ukojenie w tytułowej kryjówce. Bliźniaki Fahrenheit odbywają niejako podróż swojego życia, aby pochować swoją zmarłą matkę. Symbolika zmiany, umykania linearnego czasu, mierzenia się z nim i podróżowania w głąb własnych marzeń i fantazji jest wyrazista i bardzo sugestywna. Zresztą sama książka to swoisty bilet podróżny po meandrach i zawiłościach ludzkiego losu i psychiki, który każdy czytelnik na pewno wykorzysta na swój sposób.\nKolejnym dominującym motywem jest seksualność i podkreślanie jej mocy oraz sposobów oddziaływania w relacjach (niekoniecznie damsko-męskich, bo Faber w „Czarno wszędzie” kreśli nam wyrazisty rys seksualności między dwoma mężczyznami, obecnej we wspomnieniach jednego z nich). „Drobna niedoskonałość” opisuje mężczyznę z fizycznym defektem na twarzy, który stosuje emocjonalny szantaż i wykorzystuje przyłapane na kradzieży w sklepie kobiety, zmuszając je do aktu seksualnego. W „Wykładzie o kokosach” uwaga zebranych mężczyzn skupia się nie na treści owego wykładu, a na wykładającej, która w subtelny sposób oddziałuje na słuchaczy i ich samczy zmysł pożądania. Autor podkreśla niebezpieczeństwo biernego poddania się seksualnym żądzom i perwersjom. Do tragedii doprowadzą one w jedynym przenoszącym nas w przeszłość (dokładnie do XIX wieku) opowiadaniu „Ciało pozostanie ciałem”.\nNiewątpliwie jednak najdokładniej penetrowane i najsubtelniej opisywane są relacje rodzinne. Rodzina u Fabera jest przestrzenią wolności i jej zagubienia, dialogu i nieumiejętności nawiązania porozumienia. Faberowskie rodziny z opowiadań są dysfunkcyjne, ale przez to przekonujące i prawdziwe. Duży nacisk autor położył na relacje łączące matki ze swoimi dziećmi. I tutaj będąc jednocześnie mistrzem prozy psychologicznej, jawi się jako twórca tekstów makabrycznych i przerażających. Najmocniej wstrząsające opowiadanie w zbiorze „Błahość czynu” jest fascynującym studium utraty wolności i próby jej odzyskania przez matkę, która zamorduje własne dziecko.\nFaber napisał książkę, która wbije nam się w serce i duszę siedemnastoma bolesnymi szpileczkami. Faber napisał książkę prawdziwą i jeśli nawet prawdziwą do bólu, to przecież przez to bardziej potrzebną. Każdy z tekstów jest w jakiś sposób powiązany z pojęciem tożsamości – jej budowania i odnajdywania. Egzystencjalna inicjacyjność i finezja pisania o sprawach brutalnych, kontrowersyjnych i trudnych to zasadnicza zaleta zbioru. Czytelnik znajdzie w nim także dużą dozę ironii i sarkazmu, które ubarwią nam tę niezwykłą podróż po różnych zakątkach świata i skrajnie odmiennych spojrzeń na ten świat.\nAutor: Jarosław Czechowicz o 18:45 Brak komentarzy:\n"Rebelia" Mariusz Sieniewicz\nNajnowsza powieść Mariusza Sieniewicza wymyka się wszelkim próbom klasyfikacji gatunkowej, bo sama w sobie jest literacką autoironiczną grą z konwencjami, motywami, stylami i przesłaniami literatury i kultury współczesnej. „Rebelia” zadaje jednak bolesny cios owej kulturze promującej młodość i spychającej starość na śmietnik społeczeństwa. Wydaje się, iż Sieniewicz swą powieścią atakuje tak ukształtowaną strukturę społeczną. Wszędzie przeczytać można o tej powieści, iż groteskowo, ale przekonująco ukazuje bunt starości wobec ciemiężącej ją młodości. Ale czy nie jest to przypadkiem paraliteracka rebelia, gwałt zadany temu, co w kulturze i literaturze uznane za kanon piękna i doskonałości?\nPrzecież mamy w tej książce mnóstwo kontestacyjnych nawiązań i trawestacji literackich. Od zabawnej groteski skierowanej w stronę Dostojewskiego i Orwella (głównego bohatera powieści siekierą atakuje zniedołężniała Raskolnica, zaś Wielki Bobas jako karykaturalne odbicie Wielkiego Brata... jest głuchy i ślepy na dodatek!) po mało wyważone igranie z konwencją starożytnego eposu, powieści podróżniczej i szydzenie z romantycznego kultu młodości. Stylizacje językowe na dzieła znanych twórców, ironiczne nawiązania do tytułów dzieł Odojewskiego, Borowskiego, Houellebecqa... Okrutny i uważam, że po prostu przesadzony melanż. Nie przekonuje mnie taka rebelia. Ale to nic, bo książka ma wiele zalet.\nJest niewątpliwie swoistą apoteozą starości. „Wydobyć starość na powierzchnię. Uczynić z niej ogólnoludzką ideę, w której przemijanie, cierpienie mówią o człowieczeństwie więcej niż jednorazowe idejki gołowąsów. Ze zmarszczek wznieść pomnik trwalszy, niż ze spiżu” – tak duma sobie jedna z bohaterek i uważam, że jej myśl jest kluczem do odczytania fabularnej warstwy „Rebelii”. Sieniewicz wykreuje koszmarny świat gnębionych przez hermafrodytów – chłopczynki i dziewchłopców - starców, którym odebrana jest pamięć dotychczasowego życia (tak zwany zgon mentalny, którego doświadczają podczas podróży na makabryczną wyspę Wielkiego Bobasa). Starcy – juwenarbaiterzy w tym specyficznym obozie pracy mumifikują młode ciała i pracują ku chwale i nieśmiertelności młodości, jaka nakazuje im podległość i bezwzględne wykonywanie poleceń. Starcy, których jedyną przyjemnością są groteskowe imprezy przy sentymentalnej muzyce Fogga i Ireny Santor pozostaną bierni i zastraszeni, do pewnego momentu jednak. Męczennica rodzące androginiczne dziecko zapoczątkuje bunt wobec oprawców i Wielkiego Bobasa, w którego mauzoleum znajdziemy zmumifikowane postacie o nazwiskach znaczących wiele we współczesnej kulturze.\nTak naprawdę jednak znajdzie się konkretna osoba, która będzie dla rebeliantów motorem napędowym, ideologicznym mentorem i bohaterskim herosem, któremu uda się ustrzec „wygaszalni”, by głosić prawdę pośród upokorzonych starców. To Błażej Pindel alias Kolumb – główny bohater tej szaleńczej opowieści. Wspomniany już cios Raskolnicy ogłusza go i pozwala zabrać na łajbę, która przewiezie bohatera na wyspę. Błażej zmieni nie tylko nazwisko, zmieni także mentalność i zgubi ( a raczej zwymiotuje podczas choroby morskiej) pamięć o uczuciach, ideach i hierarchii wartości dotychczasowego świata. Postać to ciekawa, ale wcale nie czuje się jej dominacji w opisywanej przez Sieniewicza rzeczywistości. Uniwersalność jej istoty odbiera podmiotowe znaczenie każdemu z osobna. Jednocześnie każdy jest ważnym ogniwem. Ogniwem, którego i tak w swoje szpony złapie wciąż pijana Wiosenka – Śmierć.\nDo czego doprowadzi rebelia? Jak będzie się rodzić? Kto kogo w powieści pokocha i dlaczego świat, z którego porywani są starcy nazywany jest garderobą? Ile naprawdę lat ma Błażej i kim jest Wielki Bobas? Ale przede wszystkim – jak wiele konwencji literackich można złamać, jaką mnogość nawiązań i asocjacji kulturowych zawrzeć w surrealistycznej opowieści z problematyką jak najbardziej dotykającą współczesności? Na te i na wiele innych pytań odpowie uważna lektura „Rebelii”. Powieści, którą wyróżnia niezwykła plastyczność opisów i która skutecznie na długie godziny oderwie nas od rzeczywistości.\nKiedy zaś do niej powrócimy po lekturze, zadamy sobie pytanie o istotę życia, pamięci i szacunku dla wymienionych. Dostrzeżemy także, że Sieniewicz to współczesny geniusz groteski. Jedynie dekonstrukcja wzorów i tradycji wielowiekowej kultury nie wypada u niego do końca przekonująco.\nAutor: Jarosław Czechowicz o 19:38 2 komentarze:\n"Biało-czerwony" Dawid Bieńkowski\nPaweł jest mężczyzną z krwi i kości. Więcej – Paweł jest polskim mężczyzną, z męską polskością we krwi i Twardością nie tylko poglądów, zwyczajów i przekonań, ale również z Twardością w kroczu, która dodaje mu jeszcze więcej siły i umacnia w swej wielkości. Paweł nie myśli, Paweł przetwarza dane w swoim mózgowym procesorze. Uważa, iż jako głowie rodziny należą mu się liczne przywileje – niewolnicze wręcz oddanie żony, Święta Drzemka regenerująca siły, rytualne oglądanie telewizji po pracy oraz nowy, elegancki i koniecznie drogi samochód jako świadectwo wielkości. Rolę ojca Paweł traktuje wedle wielowiekowej tradycji. Ojciec bowiem ma być wobec dziecka zdystansowany, surowy, ma mu pokazywać istotę męstwa oraz uczyć dzielnie brać w skórę i nie mazgaić się przy tym. Paweł jest zdolnym prawnikiem, który zarabia na utrzymanie rodziny, zaś rodzina Pawła to jego żona Maja i Młody (bo przecież nie będzie syna nazywał zdrobniale Wiktorkiem – to takie niemęskie i niewłaściwe).\nGłówny bohater nowej powieści Dawida Bieńkowskiego jest tak naprawdę cieniem swojego Dziadka – Ojca, fantasmagorycznej postaci panującej w domu i umyśle Pawła. To ten dzielny powstaniec, wojownik, Sarmata i szowinistyczny tyran w jednym nadaje ton poczynaniom Pawła, który próbuje zrozumieć, cóż takiego się na tym świecie porobiło, że mężczyzna przestaje już być mężczyzną. Bo przecież zabawa z dzieckiem w piaskownicy, przygotowywanie mu śniadania, wysłuchiwanie próśb i żalów próbującej iść własną drogą rozwoju zawodowego żony – to wszystko ponad jego siły, takich sytuacji nie przyswaja jego procesor myślowy i nie wie, jak sobie z nim poradzić.\nBieńkowski na kartach „Biało – czerwonego” bezlitośnie szydzi z dumnej polskości, braterskich więzi krwi i sztywno określonych przez historię podziałów na świat doznań męskich (tych bardziej wartościowych) i żeńskich (tych, którymi nie warto się przejmować). Karykaturalna galeria postaci – dziwaków i zdarzenia dziejące się na granicy jawy i sennego koszmaru czynią z powieści godną naśladowczynię Gombrowiczowskiego atakowania stereotypów i przywar Polaków. Bieńkowski Polakom dokopuje, bo Polki jako takie nie istnieją. Kobiety to Lalki, przedmioty do ustawiania na półkach uporządkowanego męskiego świata. Kobiety mają w sobie Miękkość, jaka nie przystoi mężczyznom i opozycja owej Miękkości do Twardości ustawicznie będzie podkreślana.\nRewelacyjnie skonstruowana fabuła prowadząca do tragikomicznego i surrealistycznego finału to niewątpliwe zalety „Biało- czerwonego”. Kolejną z nich jest barwność w ukazywaniu postaci, głównie mężczyzn. Paweł bowiem mieszka w apartamentowcu obok co najmniej oryginalnych sąsiadów – pozbawionego moralności i granic smaku Alexa, który w swym mieszkaniu prowadzi ekscentryczne programy telewizyjne oraz Ministra i Polityka, zwolennika prorodzinnej teorii rozwoju społeczeństwa, która w praktyce nakazuje mu się opiekować gromadką dzieci. I jest jeszcze jeden, ten inny, nowoczesny, niemęski i dziwny co najmniej, do siatki pojęć Pawłowego procesora nieprzystosowany. Nie dość, że milioner to jeszcze nie-mężczyzna, nowoczesny jakiś, dziećmi się opiekujący i role kobiety i mężczyzny w związku mieszający. Taki „pochwiak” z niego, a nie Polak – facet prawdziwy!\nJedyną pożałowania godną postacią jest Maja, żona głównego bohatera. W niej autor zawarł jakiś zdroworozsądkowy głos, który stanowi antidotum na groteskowe obrazowanie świata widzianego przez dzielnego Polaka, pana i władcę, żywiciela rodziny, samca i uwodziciela Lalek. Bo choć mężczyźni przedstawiani są karykaturalnie, nie brak też dozy specyficznego humoru i surrealizmu w ukazywaniu innych, występujących w powieści kobiet. I chociaż wydawać się przez chwilę może, że postaci i zdarzeń w tej książce jest po prostu zbyt wiele, całość stanowi błyskotliwą i ważną dla współczesnej literatury rozprawę z narodowymi mitami, stereotypami i ckliwym romantycznym zadęciem w mówieniu i pisaniu o własnym kraju.\nTo książka, która przyłoży po męsku Polakowi, ale i Polsce. Ślad pozostanie wyraźny, a czytelnik co najmniej siłą tego wyrazu zaskoczony. Bieńkowski bowiem atakuje w inteligentny i wysmakowany sposób wszystko to, co nakazuje nam tkwić w uznanych przez lata rolach i przydzielonych miejscach. W „Biało – czerwonym” miejsca w polskim pociągu zostaną pozamieniane, kierunek jazdy zupełnie nieznany, a maszynista – autor, śmiać się będzie w twarz tym, którzy zagubieni nie wiedzą, dokąd zmierzają.\nPrzy lekturze też powieści można się pośmiać. Można także gorzko zapłakać. Książka obowiązkowa dla każdego, kto nadal żyje w matni historycznych uwarunkowań i stereotypów. Okaże się bowiem, że Polak wcale nie brzmi dumnie…\nAutor: Jarosław Czechowicz o 18:33 Brak komentarzy:\n"Żywoty świętych osiedlowych" Lidia Amejko\nNowa książka Lidii Amejko olśni treścią i zaskoczy formą. Oto bowiem odradza się niczym Feniks z popiołów literatura hagiograficzna we współczesnych czasach. A na co nam ona, skoro dziś ani wzorców właściwych nie uświadczysz, ani też drogi do świętości ludzie nie szukają? Szukają jej jednak i znajdują mieszkańcy pewnego osiedla. Betonowe blokowisko i jego prości, zamknięci w betonowych klatkach z drzwiami i oknami mieszkańcy, po kolei iść będą do nieba za zasługi poczynione dla innych lub też dla świata całego, czego sensu pojąć nikt nie jest w stanie, bo też i nikt nie będzie umiał odpowiedzieć na pytanie jednego z osiedlowych mistyków – Heńka Pajęczarza, który dnia pewnego pod Jerychem monopolowym wypluje z siebie frazę dźwięczną i niepokojącą- czy wiemy co osiedle znaczy?\nZanim czytelnicy odpowiedzą sobie na to pytanie, przyjrzą się bliżej zwyczajom panującym w miejscu, które Pan Bóg chyba przez przypadek stworzył, wszak wspomniany już Heniek głosi w swym Genesis, iż „Idei żadnej już nie mając, formy ani sensu, spuścił Pan resztę pulpy szarej na końcu świata, jak nikt nie widział. Tak powstało nasze Osiedle”. A cuda się na nim dzieją i od rzeczy powszednich swój początek biorą. Żaden z mieszkańców nie żyje po próżnicy, każden metafizycznego sensu nabiera w swym działaniu, cierpieniu, a potem drodze ku Bogu.\nKsiążka Amejko to raczej księga. Pisze ją jeden z mieszkańców osiedla i to on po kolei opowiada historie tych, którzy narodzili się bez sensu, a świętymi pozostali na koniec. Igrając ze starotestamentową konwencją literacką, wprowadzam niejako w klimat tych barwnych opowieści, jako że można z pulpy szarej treść i formę ukształtować, jeśli się tylko bolączki i pragnienia maluczkich dostrzeże.\nStworzyciel osiedlowy, pan i władca pokornie uniżonych mieszkańców, którym trosk szare i nudne codzienne życie nie stroni, pochyla się nad nimi, a każden z szaraczków tych wdzięczen jest jemu za zainteresowanie i sensu nadanie swemu bytowi na pozór bezsensownemu.\nJakich to świętych na blokowisku onym poznamy? Mnogość ich taka, że i dziejopisowi wszyscy się plączą i nijak rangi nadać każdemu nie może. Mamy na osiedlu mistyków, samotników, pijaków, gospodynie domowe, panie obyczajów lekkich i całą resztę maści niejasnej tałatajstwa. Gdzież im do świętości? Po cóż im żywoty pisać? Tajemnic tych zdradzić nie mogę, coby lektury nie psuć i magii nadanej przez autorkę słowem jakim niepotrzebnym nie zniszczyć, struktury twórczej nie okaleczyć, niepomnym się okazać tego, co wielkie jest, chociaż malutkim się wydaje.\nPowiem tylko, że współczesnego Chajdegera poznamy, i Szopenhałer także w jednej z betonowych klitek żyć będzie. Pinikiniestra przerzuci pomost między myślą a słowem, zaś Andżelika nadobna frustracje wszelkie i żale ogromne w słoikach zamknie. Święty Szymon w na nowo legendzie spisanej nie Słupnikiem, a Chałupnikiem zostanie, zaś Wojciech od wieków świętym zwany, na osiedlowym gruncie Hakerem nazwany będzie, bo śmiałość onego zniszczy wirtualny pomost, jaki zbudował Pan, któremu jednak na tym betonowym łez padole czynić się cokolwiek konstruktywnego zachciało.\nI Pan ten sprawiedliwy, stworzyciel wielki wraz ze świtą swoją, każdemu ulgę i radość przynoszącą, wynosić będzie ku sobie po kolei mieszkańców blokowiska tego dziwnego, by w niebiesiech byt wiedli inni, rozumni się stali i znaczeń nowych odkryli trochę.\nPo co takie świętych spisywanie, księgi nowej wydawanie, ludziom uświadamianie, że sensu doszukiwać się trzeba wszędzie, a alegoria martwym środkiem stylistycznym bynajmniej nie jest współcześnie? Po to by rozrywki dostarczyć, z biednych osiedlowych nieudaczników się śmiać? Bynajmniej. Księga Amejko otwiera oczy na to, na co każden z nas co dzień patrzy i nie widzi tego, co świętym każdego może uczynić i co zaczarowane w słowie pisanym być musi.\nPędź ludu do księgarń, a księdze się przyjrzyj, bo tytułowi święci prawdy Ci ukrytej chcą przekazać i na nowo świat w wyobraźni Twej stworzyć. Znaków tam bez liku znajdziesz, a czy zagadkę tych znaków głowa Twa oczytana będzie w stanie pojąć – o to już sam musisz się pomartwić, dlategoż lekturze oddaj się uważnie i gorliwie. Bo może i Ty świętym osiedlowym niebawem zostaniesz?\nAutor: Jarosław Czechowicz o 16:32 Brak komentarzy:\n"Ja, czyli 66 moich miłości" Bartosz Żurawiecki\nCzy wyobrażacie sobie książkę, w której autor przestaje panować nad swoimi bohaterami i przeprasza za to, że ją przerywa, by następnie kontynuować opowieść według swej szaleńczej logiki twórczej? Jeśli nie, warto sięgnąć po najnowszą powieść Bartosza Żurawieckiego. Znany na polskim rynku wydawniczym przedstawiciel tak zwanego gejowskiego nurtu literatury polskiej i tym razem staje się wyrazicielem racji, myśli i pragnień mężczyzn "kochających inaczej". Tylko, że jest Żurawiecki autorem książki nie tyle szokującej, co przede wszystkim oryginalnej. I nie skupia się jedynie na męskim punkcie widzenia.\nNarrator - bohater najpierw jest młodzieńcem zakładającym sobie profil na gejowskim portalu randkowym, potem zmienia płeć i na tymże portalu jest szukającą nowych wrażeń kobietą w średnim wieku, a następnie staje się... No właśnie, to o stawaniu się, o dojrzewaniu, o penetracji własnego wnętrza, ale i różnych aspektów homoseksualnego środowiska w Polsce jest ta książka. Tytułowe 66 miłości to postacie przewijające się niczym w szaleńczym kalejdoskopie zdarzeń. Wielokrotne i bezpodstawne używanie pojęcia "miłość", jak również znamienny tytułowy zaimek odmieniany w powieści przez wszystkie przypadki wskazuje z jednej strony na zagubienie i bolesną samotność wyobcowanych gejów i lesbijek, z drugiej zaś w ironiczny sposób podkreśla częste skłonności do narcyzmu, samouwielbienia się przez homoseksualistów wynikające tak naprawdę z licznych posiadanych przezeń kompleksów.\nTo nie psychologiczny wywód mający na celu wskazanie istoty rozumowania i pojmowania świata przez osoby homoseksualne, dlatego wracam do meritum i skupiam się na książce. Lingwistyczna szkatułkowość powieści prowadzi nas w tak różne rejony patrzenia na świat, jak różni są ludzie, z którymi pośrednio i bezpośrednio styka się bohater- narrator - opowiadacz (trudno ustalić rolę osoby snującej chwilami bardzo zabawne, chwilami dojmująco smutne opowieści). Język opowiadań jest żywy i ustawicznie się zmienia. Czasami wulgarny, czasami subtelny, to czasem język baśni, a niekiedy zabawna stylizacja na staropolską gawędę i barokowy, przestawny szyk naznaczonej dramaturgią i patosem narracji. Nie brak tutaj śmiałych scen erotycznych i opisów ocierających się o pornografię. Najistotniejsze jest jednak, że Żurawiecki w przekonujący sposób ukazuje wszechobecną samotność i ustawiczne napiętnowanie osób homoseksualnych (lesbijka w wieku Balzakowskim zostaje wręcz ukrzyżowana za uwiedzenie młodziutkiej uczennicy, z której matką również wcześniej romansuje). Ta książka próbuje ukazać świat doznań i emocji tych, o których się nie mówi, bo są inni, bo jest ich mniej, bo tak naprawdę się nie liczą.\nAutor opublikował swoisty manifest homoseksualizmu. Jednocześnie przystawił środowisku zwierciadło, w jakim samo może się przejrzeć i krytycznie się ocenić. Bawiąc się konwencjami literackimi, naginając prawidła językowe do spraw, o jakich ów język ma mówić, daje polskiemu czytelnikowi świadectwo świata, który nadal istnieje gdzieś pod ziemią heteroseksualnej codzienności. Żurawiecki kpi, bawi, demaskuje, umoralnia i sarkastycznie śmieje się sam z siebie. Ta książka z pewnością wstrząśnie zarówno „heterycką” większością, jak i homoseksualną mniejszością. Dlaczego? Bo do końca nie dowiemy się, co w tym groteskowym świecie wirtualnych i realnych randek jest prawdą, a co fałszem. Niedopowiedzenia ukryte pod maską ironii i obscenicznego czarnego humoru (który chwilami przybiera niebezpieczne natężenie, przestając być humorem, a stając się horrorem) są dominantą kompozycyjną książki, którą trudno jednoznacznie określić mianem powieści.\nTo przede wszystkim zapis. Naturalistyczny, pozbawiony fałszu (bo głównie demaskujący fałsz), ale prawdziwy i bolesny. Kronika zdarzeń i wrażeń balansująca między światem realnym a wirtualnym. Między prawdą a kłamstwem. Między uczuciem a dojmującą pustką. "Ja, czyli 66 moich miłości" to książka o kształtowaniu - postaw, emocji, rysu fabularnego i kontaminacji słów. Ale nade wszystko to genialnie manipulująca emocjami opowieść o doświadczaniu i przeżywaniu swej seksualności poprzez działanie i interakcje z otoczeniem.\nZapraszam do swoistej gry, jaką toczy na kartach tej książki autor z czytelnikiem. Gry, której reguły ustala nie seksualność, a jej doświadczanie. Nieważne, czy heteroseksualne, czy też homoseksualne. Ważne, że frapującej i dającej do myślenia. Choć obawiam się - a co może było intencją autora- że skandalu obyczajowego ta opowieść nie wywoła.\nAutor: Jarosław Czechowicz o 11:43 Brak komentarzy:\nWydawca: Wydawnictwo Literackie Data wydania: 14 lutego 2018 Liczba stron: 288 Przekład: Jacek Godek Oprawa: tw...


pisanie tekstów na strony internetowe maj 2022 − lublininfo24.pl\nlublininfo24.pl pisanie tekstów na strony internetowe maj 2022\nW dzisiejszych czasach, strona internetowa pełni rolę wizytówki dla firmy, dlatego tak ważne są treści, które są na niej umieszczane. Jeśli mowa o dobrych treściach, to przydatna może okazać się pomoc takiej osoby jak copywriter, który posiada wysoko rozwinięte umiejętności redagowania wartościowych oraz interesujących tekstów. Głównym zadaniem każdego copywritera jest stworzenie tekstów, które będą zgodne z zasadami, jakimi rządzi się content marketing a także przyciągnąć i utrzymać uwagę czytelnika. Textbookers to portal dla osób, które cenią sobie szybką realizację oraz teksty najwyższej jakości.\nRozwój internetu sprawił, że zapotrzebowanie na usługi z zakresu copywriting online zaczęło wzrastać. Nie powinno to jednak nikogo dziwić, skoro niemalże każdego dnia pojawiają się nowe strony internetowe, które potrzebują treści. Ze względu na to, zarówno mniejsze, jak i większe firmy, decydują się na zlecenie tego zadania copywriterowi, który napisze dla nich zarówno teksty marketingowe lub też specjalnie zoptymalizowane teksty pozycjonerskie. Textbookers to platforma przygotowana z myślą o przedsiębiorcach, którzy poszukują doświadczonego copywritera, który sprawnie napisze wysoko jakościowe teksty, nawet w przeciągu 48 godzin.\nCopywriter oferta na portalu Textbookers, jest dostosowana do potrzeb klienta, ponieważ dostępnych jest aż 6 rodzajów tekstów. Są to teksty specjalistyczne, teksty tematyczne oraz opisy produktów, które są w pełni poprawne gramatycznie oraz językowo, w zależności od języka w którym są redagowane. Na stronie można znaleźć także teksty zapleczowe, teksty preclowe, a także opisy do katalogów, które pisze kompetentny copywriter SEO. https://textbookers.business.site/ .\nNa Textbookersie, copywriterzy tworzą teksty w aż trzech językach, w języku niemiecki, angielskim oracz oczywiście polskim. Ogromną zaletą portalu jest optymalna cena, natomiast copywriting cennik jest dokładnie sprecyzowany i bardzo przejrzysty. Klient sam decyduje o długości tekstu oraz o użyciu fraz i ilości ich powtórzeń. Wygodną formą doładowania konta, są specjalne punkty, będą ce odpowiednikiem konkretnych kwot. Copywriter cennik określa ilość punktów za 100 oraz 1000 znaków bez spacji, dlatego klient może bez problemu obliczyć, jak dużo punktów będzie go kosztowało dane zlecenie. Jeżeli klient uzna, że tekst, który zakupił, nie do końca mu odpowiada, może odesłać go do poprawy. Obecnie na rynku zleceń dla copywriterów, Textbookers posiada jedną z ciekawszych ofert, dotyczących tworzenia unikalnych treści na strony internetowe.\nTextbookers jest znany głównie z tego, że teksty są wykonywane szybko i zawsze na czas, dodatkowo są unikalne oraz dostosowane do potrzeb oraz indywidualnych oczekiwań klienta. Portal jest stworzony dla osób, które chcą, aby teksty były napisane szybko i dobrze. Dodatkowo, każdy copywriter freelancer może zacząć tutaj pracę, realizując teksty o różnej tematyce, otrzymując za to korzystne wynagrodzenie. Textbookers to miejsce dedykowane dla osób, które chcą się sprawdzić jako copywriter oraz dla osób, które chcą otrzymać teksty wysokiej jakości na swoją stronę www.


Zobacz wątek - Sprawdzanie poprawości składni - błąd gdy dołączony CSS • archiwum forum cream.software\nSprawdzanie poprawości składni - błąd gdy dołączony CSS\nprzez wodek » 2 sierpnia 2008, o 12:59\nZauważyłem że gdy sprawdza się składnie to występuje problem gdy klasa arkusza stylów jest jako zewnętrzny plik. Oczywiście w właściwościach serwisu jest dołączony CSS i nawet w właściwościach pliku dołączyłem CSSa.\nOto przykład na którym sprawdzałem:\n<link rel="stylesheet" href="testcss.css" type="text/css" />\n
sprawdz CSS
\n
sprawdz CSS
\ni zewnętrzny CSS testcss.css\nGdy dam się komendę "Sprawdź składnię znaczników"\nkomunikuje wtedy błąd:\nOstrzeżenie: Znacznik
 odwołuje się do klasy niepasującej do żadnego arkusza stylów: blad\nOstrzeżenie: Znacznik
 odwołuje się do klasy niepasującej do żadnego arkusza stylów: test\nGdy style są osadzone w pliku HTML to nie ma problemu.\nNa samym początku myślałem że to problem dlatego że korzystam z mapowania i dlatego zrobiłem test z statycznym plikiem HTML.\nOstatnio edytowano 2 sierpnia 2008, o 23:47 przez wodek, łącznie edytowano 3 razy\nprzez januzi » 2 sierpnia 2008, o 21:17\ntestcss.css != test.css\nprzez wodek » 2 sierpnia 2008, o 23:44\nOczywiście plik to testcss.css\nBłąd wkradł się przy opisywaniu postu. Poprawiłem post.\nProblem natomiast został...\nprzez reggi » 5 sierpnia 2008, o 08:32\nPrzyjrzę sie temu i poprawię.\nprzez reggi » 20 lutego 2009, o 18:10\nprzez wodek » 23 lutego 2009, o 10:49\nsprawdziłem jeszcze raz i po "sprawdź składnię znaczników" Ctrl+Shift+G występują dwa błędy "Ostrzeżenie: Znacznik
 Odwołuje się do klasy niepasującej do żadnego arkusza stylów: Błąd"\ni oczywiście drugi odpowiednio.\nPróbowałem z podłączeniem stylów do projektu ale też nic nie dało. Może problem wynika z tego że aktualizuje ciągle pajączka a powinienem go usunąć na dobre i jeszcze raz zainstalować. Jak będę miał chwilkę czasu to tak zrobię.\nA może ktoś inny przetestowałby ten błąd i się wypowiedział!!\nprzez reggi » 24 lutego 2009, o 13:03\nSprawdziłem różne wersje wstecz aż do 5.6.1 i nie ma tego błędu. Sorry, może to głupie pytanie, ale różne "cuda" mi też się zdarzają - czy plik ze stylami NA PEWNO jest w odpowiednim miejscu (w tym przypadku w folderze z plikiem HTML)?\nprzez wodek » 24 lutego 2009, o 19:52\nJa też zacząłem sprawdzać co u mnie nie tak. Pokusiłem się nawet na instalację na testowym kompie eksport ustawień itp. i wszystko Ok wyszło. Ale zdziwiony wróciłem do kompa na którym pracuję i okazało się że też wszystko ok, ale wtedy gdy nie mam włączonego mapowania. I jeszcze coś takiego zauważyłem że jak nie dałem czerwonej kropki to chyba chodziło, ale jak dałem już czerwoną kropkę (ustaw jako aktywne) no to błąd za błędem tak jak w postach wyżej. Jak usunę mapowanie to ok nie ma błędów. Czytałem w pomocy i nie widzę jakiejś zależności.\nProszę o informację jak to w ogóle jest, czy to błąd, i jak to ominąć.\nPracuje na Vertrigo i mam wgrany dodatkowo MozillaControl1712.exe\nprzez reggi » 25 lutego 2009, o 13:18\nAle o które mapowanie chodzi? Mapowanie przy przeglądaniu, czy dla synchronizacji? I jeszcze jedna rzecz mi przyszła do głowy - a może ten plik jest otwierany do edycji zdalnie z serwera FTP i chodzi o mapowanie dla ścieżki FTP na URL? Czy to jednak plik otwierany z lokalnego dysku?\nPróbuję, próbuję i nijak nie potrafię powtórzyć\nprzez wodek » 25 lutego 2009, o 15:56\nChodzi o mapowanie przy podglądzie mam wpisany taki adres http://127.0.0.1/pajaczek-test/\njeśli wejdę na przeglądarkę to jest wszystko Ok wyświetla się jak trzeba.\nJeśli kliknę na ostrzeżenia w Pajączku to wyświetli się mi nowy dokument a w nim wszystko dobrze wygenerowane.\nZauważyłem że jak wyłączę Raportuj ID klasy nie odnoszącej się do żadnych stylów (Edytor/Pisownia i weryfikacja składni/ zakładka weryfikacja składni CSS) to ładnie przechodzi no ale wtedy nie sprawdza tego co ma sprawdzać.\nJeszcze jedno odkryłem\nBo odkryłem że w sumie mi działa i wszystko interpretuje jak trzeba jak nie ma klasy to jest błąd a jak jest wszystko to jest ok. I nie wiem czy tak powinno być czy nie ale ja używam Ctrl+Shift+G!!! czyli sprawdza bieżący dokument. No i jak by interpretować że nie sprawdza połączeń między innymi plikami to w sumie wszystko ok! Ale z drugiej strony nie powinno tak.\nPozdrawiam i z ciekawością czekam na odpowiedź\nprzez reggi » 25 lutego 2009, o 16:37\nJednak myśl mi przyszła do głowy. Czy w ustawieniach weryfikacji składni znacznikow masz zaznaczoną opcję: Weryfikuj za pomocą dokumentu podglądu, jeśli dostępny? Bo to może ona jest winna? Byc może dokument podglądu jest w innym miejscu, niż plik HTML i CSS i stąd problem?\nprzez wodek » 25 lutego 2009, o 19:23\nKurcze no słowa nie powiem no jak ręką odjął! nic mi nie pozostaje jak podziękować i pogratulować!! Tych ustawień poprostu jest i jak widać nieraz można się zamotać.\nChciałbym tylko przy okazji omawiania tematu CSS zaznaczyć o delikatnych problemach takich jak brak opacity i background-position brak możliwości dodania dwóch znaczników np. top right lub 0px 20px nie jest to problemem wielkich ale ..\nNa niedogodnieniami jest też brak zapamiętania w 'inspektor znaczników' i 'inspektor CSS' wybranej przeglądarki - ciągle po uruchomieniu pamięta moją ulubioną IE\nJeszcze ostatnio co zauważyłem problemy to z tworzeniem tabeli Ctrl+T zawartości komórki nie pamięta.\nPozdrawiam Serdecznie - temat z poprawnością uważam za zamknięty\nprzez wodek » 25 lutego 2009, o 19:59\nPrzemyślałem jeszcze tą sprawę i sprawdzałem z dynamicznym kodem, i jeśli jest zaznaczona ta opcja 'Weryfikuj za pomocą dokumentu podglądu, jeśli dostępny' to sprawdza też wygenerowany w PHP kod, no a jeśli nie no to niestety brak tego co byśmy chcieli sprawdzić. I teraz przypominam sobie początki dlaczego to ustawiłem.\nW takim razie czekam na rozwiązanie tego problemu bo była by to fajna opcja - zwłaszcza że jak kliknę na błąd to otwiera się poprawnie wygenerowany dokument. Z weryfikacją odnośników też by było fajnie\nZaznaczę tylko że na różne sposoby dodawałem pliki.\nprzez reggi » 26 lutego 2009, o 11:50\nFaktycznie w okienkach podglądu przełacza się stale na IE. Postaram się temu zaradzić.\nJeśli chodzi o "opacity" - nie jest to zgodne ze standardem, więc nie istnieje w pliku danych języka CSS. Możesz jednak samodzielnie dopisac odpowiednie słowo kluczowe i zdefiniowac jego parametry.\nprzez wodek » 26 lutego 2009, o 13:16\nRzeczywiście nawet w CSS3 nie jest to standard - ups.\nOstatnio zacząłem dopisywać takie rozkazy i definiowalne nazwy funkcji bo niestety nie ma : clone, __toString, __clone, __set, _get. Myślę że powinnno to być w następnych wersjach poprawione.\nJeszcze mam jedno pytańko czy w tych ustawieniach można zrealizować tak żeby poprzez dodany przezemnie rozkaz sterujący "clone", dawało efekt aby przepisywały się z jednego obiektu podpowiedzi danej klasy do drugiej.\nJeszcze jeden błąd który nie robi jakiejś wielkiej funkcjonalnego problemu ale istnieje to jak kiedyś opisywałem brak możliwości usunięcia katalogu/pliku podczas "zmiana nazw wielu plików" tak to samo dzieje się przy eksportowaniu ustawień tzn nie można usunąć katalogu/pliku do póki nie wyłączy się pajączka.


Royale NEWS#5: Zmiany balansujące rozgrywkę Clash Royale zapowiedziane na 21 czerwca » clashroyale.org.pl\nprzez ADMIN · 19 czerwca 2016\nStudio Supercell zapowiada na 21 czerwca kolejne zmiany balansujące w Clash Royale. Odpowiedni balans rozgrywki w grach MMO jest niewątpliwie jednym z najtrudniejszych elementów do dopracowania dla deweloperów, a zarazem jednym z najwaleczniejszych. Ten element rozgrywki jest szczególnie ważny w grach typu TCG gdzie wystarczy drobne niedopatrzenie, aby niektórej jednostki stały się OP, rujnując dobrą zabawę i zdrową rywalizację.\nSupercell po raz kolejny zaprezentował nam kilka zmian balansujących, zachęcających graczy do większej różnorodności podczas składania decku.\nZmiany balansujące które wprowadzone zostaną do Clash Royale 21 czerwca:\nHog Rider: Damage zmniejszony o 6%\nHog Rider aktualnie najpopularniejsza jednostka biorąca za cel budynki przeciwnika. Poprzez delikatne osłabienie tej karty oraz wzmocnienie pozostałych wojowników tego typy deweloperzy chcą doprowadzić do większej różnorodności stosowania kart ofensywnych.\nPrince: Damage zwiększony o 9%\nPrince terroryzuje początkowe areny, jest uważany nawet za zbyt silną jednostkę, bardzo trudną do zatrzymania. Jednakże na dalszych arenach kiedy walczymy z bardziej doświadczonymi zawodnikami ta jednostka przestaje być tak skuteczna, co za tym idzie bardzo rzadko stosowana. Ta zmian ma doprowadzić do większej atrakcyjności stosowaniu księcia na dalszym etapie gry.\nPEKKA biła mocno a będzie biła jeszcze mocniej, deweloperzy postanowili ze ta droga bardzo powolna jednostka wymaga większej sił ataku.\nGoblin Barrel: Goblin spawn zredukowano do 1sec (aktualnie 1.2sec)\nSzybszy spawn jednostek wysyłanych w beczce pomoże powrócić tej karcie do łask graczy, deweloperzy chcą ponownie zobaczyć latające gobliny.\nX-Bow: Deploy time zmniejszony do 4sec (aktualnie 5sec), siła ataku zwiększona o 18%\nChyba najbardziej problematyczna karta jeśli chodzi o odpowiednie zbalansowanie rozgrywki. Swojego czasu była zbyt silna, następnie została dosyć brutalnie osłabiona, co poskutkowała tym że aktualnie jest niemalże nie stosowana. Coś czuje że jeszcze niejednokrotnie będziemy czytać o balansie tej budowli.\nMortar: Deploy time zmniejszony do 4sec (aktualnie 5sec)\nSprawa identyczna jak w przypadku X-Bow, najpierw brutalne osłabienie z powodu OP, teraz poprawa statystyk bo nikt już nie stosuje tej karty.\nFurnace: Lifetime zwiększony do 50sec (aktualnie 40sec)\nPoprzednie zmiany balansujące nie poprawiły sytuacji tej budowli nadal jest mało popularną kartą.\nGuards: Usunięcie efektu pushback po zniszczeniu tarczy\nWitch: Damage zwiększony o 17%\nPoprzednie zmiany również i w tym przypadku nie skłoniły bardziej zaawansowanych graczy do stosowania tej karty w swoich taliach.\nLava Hound: Damage zwiększony o 28%\nBardzo duże zwiększenie obrażeń tej karty ma poprawić jej skuteczność na polu walki.\nSkeletons: Spawns 3 (aktualnie 4)\nKarta oferowała zbyt dużo jak za cenę jednego Elixiru.\nCannon: Hitpoints zmniejszony o 8%\nTesla: Hitpoints zwiększony o 8%\nDalsze prace nad zrównoważeniem tych dwóch budowli, w zamyśle deweloperów te dwie karty powinny być równe sobie a to jaką zastosujemy w naszej talii ma być pokierowane sposobem rozgrywki i tym czego w danym momencie potrzebujemy, a nie statystykami.


Przecież świętowanie jest bardzo przyjemne! Sprawia, że częściej się do siebie uśmiechamy, że wypoczywamy, spacerujemy z rodzicami, że mamy dużo wolnego czasu na zabawę. W taki dzień nie trzeba rano iść do szkoły ani do przedszkola! Rodzice też nie muszą iść do pracy. Lubimy święta, bo kojarzą się z radością, przyjemnościami a nawet z prezentami.\nOd kilku lat swoje święto ma też flaga. Dlaczego? Należy pamiętać o tym, że flaga to jest coś zupełnie wyjątkowego! Zasługuje na swoje święto. Przypomina ludziom o historii kraju, o ludziach szczególnie dzielnych i wartościach narodowych. Wygląda tak zwyczajnie, jakby to był tylko kawałek, starannie obszytego materiału, który można przyczepić albo przywiązać do drewnianego kijka. Takie święto, jeden raz w roku, ma tylko flaga wyjątkowa - flaga państwowa. To znaczy taka, która uszyta jest z białego i czerwonego materiału. Świąteczny dzień dla flagi państwowej wyznaczony jest od 2004 roku na drugi maja.\nW tym dniu w całej Polsce odbywają się bardzo uroczyste spotkania , w których biorą udział dzieci i dorośli. W naszym mieście też tak się dzieje. Bytom od kilku lat ma swój własny, bardzo ciekawy, kolorowy i radosny program obchodów święta flagi państwowej. Zapamiętałem ten świąteczny dzień, kiedy ludzie ubrali pelerynki białe i czerwone oraz ten, gdy ludzie stanęli pod białymi i pod czerwonymi parasolami. Ależ to była radość! A jaka duża była ta wyjątkowa, poruszająca się flaga!!!.. Warto cieszyć się i świętować, razem z innymi mieszkańcami naszego miasta, w ten piękny dzień Święta Flagi Państwowej.


Łazienka I HOMLA\nŁazienka to szczególne pomieszczenie w domu – musi ona spełniać wiele wymagań funkcjonalności i bezpieczeństwa, a przy tym nie tracić na estetyce. Co więcej – musi być przytulna, ponieważ stanowi także miejsce relaksu. Staranne zaplanowanie łazienki to klucz do zachwycającej aranżacji, w której estetyka i funkcjonalność będą dopełniać się wzajemnie, tworząc bezpieczne miejsce, w którym będziesz zarówno szykować się do pracy, jak i relaksować po ciężkim dniu.\nNiezależnie od tego, czy jesteś miłośnikiem boho, czy najlepiej czujesz się w loftowych klimatach, w Homla znajdziesz wszystko, czego potrzebujesz w swojej łazience – od kosza na bieliznę, przez akcesoria łazienkowe, aż po świece zapachowe.\nZapachy do łazienki (114)\nProdukty 1-36 z 334\nDywanik łazienkowy JON musztardowy 50x80 cm\nDywanik łazienkowy JON ciemnozielony 50x80 cm\nDywanik łazienkowy JON szary 50x80 cm\nŁazienka to miejsce, które często sprawia mnóstwo kłopotów na etapie aranżacji. Panują w niej specyficzne warunki – jest cieplej niż w innych pomieszczeniach domu i nawet przy dobrej wentylacji da wyczuć się wilgoć w powietrzu. Dodatkowo, jest to zazwyczaj wnętrze o małej przestrzeni użytkowej, w której należy pomieścić wiele mebli, elementów armatury, akcesoriów, tekstyliów… Jak więc połączyć estetykę z funkcjonalnością i stworzyć przestrzeń, która zachwycać będzie w każdym calu.\nAkcesoria łazienkowe - spójny wizerunek a detale\nChociaż akcesoria łazienkowe mogą wydawać się nieistotnym elementem aranżacji, tak naprawdę są jej bijącym sercem. Spójna estetyka całego zestawu – mydelniczki, kubka na szczoteczki, dozownika do mydła, szczotki do WC – sprawi, że stylistyka pomieszczenia stanie się bardziej zdefiniowana, oczywista. Co więcej, jeśli chcesz, by Twoja łazienka była modna w każdym sezonie, jednak nie zamierzasz robić generalnego remontu co rok, możesz wykorzystać akcesoria łazienkowe! Na bazie stonowanego tła wystarczy zmienić parę drobnych szczegółów, by przytulna łazienka boho emanowała skandynawskim minimalizmem.\nCiepło, cieplej – czyli przytulnie z tekstyliami\nTekstylia łazienkowe również wpływają zarówno na funkcjonalność, jak i estetykę wnętrza. Muszą być nie tylko przytulne i miłe w dotyku – zwłaszcza ręczniki, które mają bezpośredni kontakt z nagą skórą – lecz także wykazywać się odpowiednimi właściwościami. Dobrze dobrane dywaniki łazienkowe nie tylko wchłoną wilgoć z podłogi, lecz także szybko się jej pozbędą – inaczej w łazience może pojawić się nieprzyjemny zapach wilgoci, którego nie ukryją nawet świece zapachowe. Tekstylia łazienkowe również powinny komponować się ze sobą kolorystycznie lub pod względem stylistyki. Dzięki temu unikniesz niepotrzebnego wrażenia chaosu w wystroju wnętrza.\nZorganizuj się! – do akcji wkraczają organizery łazienkowe\nŁazienka to miejsce, w którym zmieścić muszą się kosmetyki do pielęgnacji i makijażu, buteleczki perfum, akcesoria do włosów, środki higieniczne, a często także detergenty. Aby uniknąć ciągłego nieporządku, najlepiej wypełnić szafki i półki praktycznymi organizerami na kosmetyki – dzięki podziałowi przestrzeni na przegródki łatwiej zachować porządek i posegregować produkty. Podobną funkcję pełnią także koszyki do łazienki – możesz położyć je na blacie lub schować pod szafkami.\nWybierz nuty zapachowe – dyfuzory, saszetki i świece\nKażdy dom ma swój zapach. Aby w łazience przebijał się on jeszcze intensywniej, warto wykorzystać dyfuzory zapachowe z patyczkami lub świece zapachowe – te ostatnie wprowadzą dodatkowo romantyczny, intymny klimat w łazienkowe cztery ściany. Kompozycje zapachowe mogą współgrać z aranżacją. Minimalistyczne i chłodne wnętrza dobrze zgrywają się z orzeźwiającymi, leśnymi lub kwiatowymi nutami, a np. glamour świetnie komponować się będzie z sensualnym piżmem.\nW naszej ofercie znajdziesz wszystkie produkty niezbędne do zaaranżowania łazienki w sposób estetyczny i funkcjonalny równocześnie. Potrzebujesz jedynie odrobiny inspiracji do aranżacji!\nAkcesoria łazienkowe 86\nZapachy do łazienki 114


Polskie jabłka na chińskim rynku -Chińskie Radio Międzynarodowe\n2016-12-14 14:18:04 CRI\n12 grudnia w Chongqingu odbyła się ceremonia otwarcia poświęcona wejściu polskich jabłek na rynek chiński, których pierwsza partia będzie eksportowana w ramach współpracy polskiej firmy Appolonia i chińskiej Jinguoyuan. Na ceremonię wzięła udział konsul generalna RP w Chengdu Katarzyna Wilkowiecka, zastępca dyrektora Chińskiego Związku Marketingu Owoców Lu Fangxiao, prezes firmy Appolonia Michał Lachowicz i jego chiński partner prezes firmy Jinguoyuan Huang Zhigang oraz przedstawiciele branży owocowej z Chin.\nW listopadzie tego roku obie firmy doszły do porozumienia w zakresie współpracy strategicznej, według którego Jinguoyuan zostaje jedynym partnerem we wprowadzaniu jabłek z oferty Appolonii na rynek chiński. Według prognoz, już w styczniu przyszłego roku pierwsze partie polskich owoców znajdą się w chińskich supermarketach.\n"Współpraca pomiędzy firmami Jinguoyuan i Appolonia będzie sprzyjać wymianie handlowej między naszymi krajami, co przełoży się także na obecność polskich owoców na tutejszym rynku oraz zwiększy wiedzą o Polsce. Odnoszę wrażenie, że od czasu wizyty przewodniczącego Xi Jinpinga w Polsce to właśnie jabłko jest symbolem dobrej bilateralnej współpracy" - powiedziała na ceremonię konsul Katarzyna Wilkowiecka.


Tylko 48 godzin do startu Ligue 1 - iFrancja\nTylko 48 godzin do startu Ligue 1\nNiewiele ponad dwie doby pozostały do rozpoczęcia rozgrywek Ligue 1. W meczu otwierającym ten sezon, zaplanowanym na 8 sierpnia o godzinie 20.30, drużyna Stade de Reims zmierzy się z mistrzem kraju Paris Saint-Germain na Stadionie Auguste-Delaune w Reims.\nZlatan i spółka jadą po łatwe trzy punkty. Przeciwnik z Szampanii – Arden nie należy do najsilniejszych. Ostatnie dwa mecze zakończyły się wygranymi po 3:0 dla Paryżan.\nW zespole Reims jeszcze w zeszłym sezonie grał Grzegorz Krychowiak, który jednak zmienił klub w letnim oknie transferowym, na hiszpańską Sevillę. Do nie lada przetasowań w składzie doszło w ekipie Laurenta Blanca. Z klubu odeszli: obrońca Christopher Jalett, który zasilił ligowego rywala Olympique Lyon, obrońca Alex trafił do AC Milan analogicznie do skrzydłowego Jérémiego Meneza, który podzielił los Brazylijczyka i też trafił do Mediolanu.\nDo drużyny z Paryża trafili w lecie David Luiz i Serge Aurier. Swój kontrakt z PSG finalizuje też Angel Di Maria, argentyński skrzydłowy z Realu Madryt. Przy dobrym zestawieniu tych graczy ze Zlatanem Ibrahimoviciem, Thiago Silvą, Blaisem Matiuidim czy Marco Verrattim, stołeczna drużyna ma szansę na obronę tytułu i walkę o dobre miejsce w Lidze Mistrzów.\nFrancjapiłka nożnaPSGsportZlatan Ibrahimovic


You are at:Home»Sektor»Agencje»NASA»Pierwsze dwa elementy Gateway wspólnie\nBy Krzysztof Kanawka on 14 maja 2020 NASA\nNASA proponuje, by dwa pierwsze elementy stacji okołoksiężycowej LOP-G Gateway zostały zintegrowane na Ziemi.\nDwa wstępne elementy Gateway\nOd września 2019 wiadomo, że początkowo Gateway będzie funkcjonować w minimalnej konfiguracji. Wg planów Gateway będzie składać się z zaledwie dwóch modułów:\nPower and Propulsion Element (PPE), który będzie zasilać i napędzać/utrzymywać orientację stacji,\nHabitation and Logistics Outpost (HALO), czyli małe laboratorium i pierwsza przestrzeń życiowa stacji.\nModuły PPE i HALO zostaną zbudowane na podstawie umów z amerykańską agencją NASA. Do maja 2020 proponowano, aby te moduły dotarły do orbity NRHO niezależnie od siebie. Pozostałe moduły i elementy LOP-G, które sfinansują inne agencje kosmiczne, zostaną dostarczone na tę stację w kolejnych latach.\nGrafika prezentująca moduł PPE krążący wokół Księżyca / Credits – NASA\nOd marca 2020 wiadomo, że stacja Gateway nie będzie gotowa do przeprowadzenia misji Artemis-3 – powrotu człowieka na Księżyc. Misja Artemis-3 ma być przeprowadzona przed końcem 2024 roku.\nW maju 2020 pojawiła się informacja, że NASA planuje zintegrowanie PPE i HALO na Ziemi. Zamiast dwóch startów modły PPE + HALO dotrą do orbity NRHO w jednym locie rakiety. Łączony lot pozwoli na sprawniejszą organizację działań wokół Gateway oraz ograniczenie ryzyka związanego z połączeniem dwóch krytycznych elementów tej stacji.\nNASA przewiduje, że wybór rakiety nośnej dla PPE + HALO nastąpi przed końcem 2020 roku. Start wstępnie zaplanowano na listopad 2023 roku. Co ciekawe, lot do NRHO nie będzie “szybki” – dotarcie dzięki napędowi elektrycznemu modułu PPE ma trwać 270 dni.\nGateway na orbicie, Artemis BaseCamp na powierzchni\nWarto tu dodać, że na początku kwietnia 2020 NASA przedstawiła dokument prezentujący koncepcję eksploracji załogowej Księżyca po misji Artemis-3 oraz wykorzystania stacji LOP-G. NASA proponuję budowę “Artemis BaseCamp” na powierzchni Srebrnego Globu. Baza miałaby być zbudowana w okolicy bieguna południowego – w tym regionie wewnątrz wiecznie zacienionych kraterów znajdują się różne “lotne” związki, w tym woda (w stanie stałym – lód).\nARTEMIS Gateway Księżyc LOP-G\nPrevious ArticleStart rakiety Kuaizhou-1A (12.05.2020)\nNext Article SpX-DM2 – początek kwarantanny załogi\nGrawiplan on 18 maja 2020 17:07\nA Polska nie mogła by zrobic dodatkowego modułu (bo to co jest to wielkośc budki telefonicznej)\nprzy okazji byli by polscy astronauci i moglibyśmy w końcu robic cos konkretnego a nie satelity wielkości piłeczki pingpongowej\nGość H. on 14 maja 2020 12:29\nJeżeli Start tego zestawu będzie w Listopadzie 2023r ,to do lotu Artemis załogowego na Księżyc zdążą tą stację Gateway zaholować do Lipca 2024r. Więc mogli by wykorzystać ją do tego ponownego 1 -go lądowania załogi na Księżycu. W tedy najlepszym ,najtańszym i najszybszym byłby lądownik jednostopniowy ,co odrzuca przy lądowaniu te dodatkowe zbiorniki . Po pierwsze dotarcie do księżyca i tylko dokowanie do Oriona ,przesiadka załogi i od razu lądowanie ,wyjście z lądownika praktycznie po 3 schodkach i są na Gruncie ,a po misji wchodzą do Lądownika -Powrotnika po 3 schodkach i odlatują na Orbitę ,Cumowanie ,przesiadka do Oriona i powrót na Ziemię.\nGość H. on 15 maja 2020 12:13\nDodam ,że ten lądownik po odlocie Załogi Orionem może zacumować do Stacji Gateway i po dostarczeniu mu tych 2 dodatkowych zbiorników potrzebnych do Lądowania ,znów jest gotowy do zabrania w Adapterze np.pojazdu Hermetycznego Mobilnego dostarczonego tanią Rakietą do Stacji Gateway. Wsiadają do pojazdu zadokowanego z Gateway 2-4 Astronauci ,Lądownik podchodzi do niego i zabiera go do Adaptera, całość od Gateway odcumowuje i lądownik ląduje razem z pojazdem Hermetycznym na Gruncie Księżyca .Silniki Stop, Pojazd z Astronautami w środku ,dalej wisi w Adapterze bo jak wiemy Lądownik ma nogi Teleskopowe dłuższe o 15-20 cm niż ma pojazd do swoich Kół , Załoga zwalnia Pojazd z 4 Rygli elektromagnetycznych Adaptera Lądownika i Pojazd siada delikatnie na swoich własnych kołach w raz z Astronautami w środku .Załączają Pojazd i wyjeżdżają w teren z pod Lądownika. W ciekawszych miejscach 2 Astro wychodzą bezpośrednio w tych 2 Kombinezonach ,co mają z tyłu Pojazdu ,Badanie ,pobieranie próbek skał i po wielokilometrowej jeździe podjeżdżają pod Moduł Bazy który wcześniej Lądownik dostarczył ,Dokowanie . Obok Ląduje kolejny lądownik dowożąc Kontenery Techniczne ,albo Moduły Osobowe itd. Baza się rozwija dzięki tym Uniwersalnym Lądownikom.


» Montaż filmów Warszawa\nMontaż filmów jest naszą pasją! W ABRA – MEDIA specjalizujemy się w kompleksowych usługach produkcji telewizyjnej, w tym w fachowym montażu filmów. Nasza ekipa posiada doświadczenie w tego rodzaju usługach i jesteśmy w stanie przygotować dla Państwa praktycznie każdego rodzaju materiał, który będzie wyróżniał się w szczególności profesjonalnym dopracowaniem oraz najwyższa jakością. Nasi specjaliści doradzą Państwu, jakie rozwiązania są optymalne dla konkretnych materiałów filmowych, aby spełniały one całkowicie swoją rolę.\nOdpowiedni montaż filmów to czynność, która wpływa na ostateczny odbiór materiału filmowego przez widzów. To w dużej mierze operacja techniczna, która polega na zestawianiu ze sobą poszczególnych kadrów, niemniej do montażu potrzebne są nie tylko szeroka wiedza i umiejętności obsługi sprzętu i oprogramowania, ale również doświadczenie i wrażliwość, aby gotowy materiał był efektowny i uwydatnił przekaz zgodnie ze swoim zadaniem. W ABRA – MEDIA mogą Państwo liczyć zawsze na fachową obsługę w tej dziedzinie.\nZapraszamy do studia montażowego z Avid Media Composer oraz MOJO SDI. Profesjonalne zaplecze technologiczne, wydajne stacje robocze oraz pojemne dyski gwarantują stabilną pracę nawet na dużych projektach HD. W ramach stanowiska montażowego oferujemy bogate biblioteki FX oraz bazę podkładów audio. Gwarancją wysokiego poziomu naszych usług jest współpraca z profesjonalnymi montażystami, członkami Polskiego Stowarzyszenia Montażystów. Studio nasze zrealizowało wiele własnych oraz zewnętrznych zleceń. Pracujemy na nośnikach taśmowych jak i plikach. W ramach studia montażowego zapewniamy kameralną, miłą atmosferę, wygodne warunki pracy oraz zaplecze socjalne. Dla ułatwienia kontaktów z klientem do każdego projektu dedykujemy darmowe serwery FTP.\nJednocześnie zawsze wyróżniają nas przystępne ceny obsługi montażowej materiałów filmowych. Doskonale zdajemy sobie sprawę z tego, że ceny nieraz stanowią kluczowy czynnik decyzyjny. Właśnie dlatego staramy się świadczyć nasze usługi na jak najwyższym poziomie jakościowym i przy zachowaniu przystępnych cen. Jeżeli mają Państwo jakiekolwiek pytania związane z montażem filmów oraz naszą działalnością, jesteśmy całkowicie do dyspozycji.\nJeżeli montaż filmów – to tylko w ABRA-MEDIA!\nGwarancja jakości oraz atrakcyjnej ceny.


Najpiękniejszy instrument na świecie | Ciekawostka\n← Więcej religii w szkołach Co Bóg sądzi o głupocie? →\n3 komentarze do “Najpiękniejszy instrument na świecie”\ndobranowina 13 września 2011, 21:47 o 21:47\nChyba nie lubisz komentarzy, bo są wyłączane.\nAle wpiszę się tutaj by powiedzieć, że ja też kiedyś tak jak Ty o mało nie zostałem Świadkiem tylko dlatego, że poza świadkami i katolikami nie było w mojej okolicy nikogo innego a oni od katolików bardziej propagują Biblię. Ale dziś jestem biblijnym, ewangelicznym chrześcijaninem. Dla Boga nie ma przeszkód w pozyskaniu ludzi.\nPozdrawiam i zapraszam na mój blog: http://dobranowina.wordpress.com/\npingwin Autor wpisu 13 września 2011, 23:19 o 23:19\nLubię komentarze ale ustawione mam, że jak post ma więcej niż określoną ilość czasu to możliwość dodawania nowych komentarzy jest wyłączana automatycznie.\nTy to chyba jesteś adwentystą z tego co widzę po twoim blogu. Nigdzie nie widać ani słowa „O mnie”\ndobranowina 15 września 2011, 11:35 o 11:35\nRozumiem już z tymi komentarzami.\nTak, jestem adwentystą, ale przede wszystkim jestem chrześcijaninem i dla każdego piszę swój blog, bez względu na jego przynależność lub nie przynależność.\nNie mam strony o mnie, bo chcę pisać o Jezusie, o Ewangelii i Słowie Bożym, a samemu usunąć się w cień.


Przeliczeni. Tajemnice galerii handlowych (E-book) - Ceny i opinie - Ceneo.pl\nPrzeliczeni. Tajemnice galerii handlowych (E-book)\nPoruszający dokument o dramatach najemców lokali w galeriach handlowych, napisany przez autora bloga www.przeliczeni.blox.pl. W części pierwszej autor opisuje swoją drogę do spektakularnego bankructwa i przywołuje przykłady innych przedsiębiorców zrujnowanych przez bezwzględny system retail. Po utworzeniu bloga, zasypywany listami z różnych stron Polski, postanowił założyć stowarzyszenie, które ma bronić praw najemców. W drugiej części książki objaśnia kulisy funkcjonowania systemu retail, a także radzi, jak należy się zabezpieczyć przed niekorzystnymi zapisami w umowach i w jaki sposób...\nPolecane Passat B5 W8 Happy In Bloom Rafako Mata Fitness Repetytorium angielski matura\nNajpopularniejsze Biologia Sp Kl.7 Vision 2. Workbook Asiunia - Joanna Papuzińska (Twarda) Teraz matura 2020 Matematyka.Zb. zadań i zestawów Podstawy konstrukcji maszyn część 2 Techniki wytwarzania i maszynoznaw


Rodzinne zakupy w Factory Poznań\n2015-05-28 | 15:00\nW ostatni weekend maja (29.05 – 31.05) centrum Factory Poznań organizuje Weekend Rodzinny. Centrum namawia do regularnych zakupów z dziećmi, radząc jednocześnie jak wygodnie robić zakupy wspólnie z maluchami. Zaangażuj dziecko w wybór produktów – pozwól wybrać np. kolor lub fason, niech poczuje się dorosłe – podpowiada Factory.\nSpecjalnie przygotowany weekend będzie dobrą okazją na spędzenie wspólnego czasu z najmłodszym i wybór prezentu przed Dniem Dziecka. W outlet Factory jest dostępne ponad 250 znanych polskich marek i zagranicznych w cenach obniżonych zawsze od 30 do 70 procent.\nDzieci nie mogą się nudzić\nW sobotę i w niedzielę centrum Factory zapewni masę atrakcji. W Factory Poznań na rodziny czekają: animacje piłkarskie – rozgrywki na dmuchanym boisku, gra w piłkarzyki stołowe i kącik plastyczny.\nCeny w najmniejszych rozmiarach\nStandardowo w outlecie Factory ceny wszystkich produktów są niższe od 30 do 70 procent od cen w tradycyjnych galeriach handlowych. W trakcie Weekendu Rodzinnego ponad 200 salonów przygotowało dodatkowe zniżki na asortyment dla kobiet, mężczyzn i dzieci.\nZ zabawką i z zaangażowaniem\nW trakcie tego wyjątkowego weekendu marka Factory będzie podpowiadać, jak kupować wygodnie z dzieckiem. Oto kilka z wielu podpowiedzi:\nWeź do sklepu ulubioną zabawkę dziecka\nJedź na zakupy po obiedzie, najlepiej w porze drzemki\nZaangażuj dziecko w wybór produktów – pozwól wybrać np. kolor lub fason, niech poczuje się dorosłe!\nObiecaj, że mu to wynagrodzisz – zapytaj, co chciałoby z Tobą robić po zakupach i dotrzymaj obietnicy!\nZakupy to świetna okazja do nauki oszczędzania. Podaruj mu pierwsze kieszonkowe i skarbonkę\nBądź wyrozumiała, ale jednocześnie stanowcza – jeśli piętnasta maskotka jest jego marzeniem, kup ją, ale jednocześnie zróbcie przegląd starszych zabawek, które się znudziły. Podarujcie je potrzebującym!\nCzas trwania wydarzenia: od 2015-05-29 do 2015-05-31


Trenuj pod profil trasy biegu - MagazynBieganie.pl\nCatherine Ndereba na jednym z najsłynniejszych maratońskich podbiegów – Heartbreak Hill w maratonie bostońskim. Fot. Boston Globe/ Getty Images\nZa zlekceważenie profilu trasy maratonu w Bostonie zapłaciłem bardzo wysoką cenę, a transakcja nastąpiła w okolicach 30. kilometra. Nigdy więcej już takiego błędu nie popełniłem, a analiza profilu trasy stała się kluczowym elementem moich przygotowań do każdego startu. Oto kilka sprawdzonych metod na wykorzystanie wiedzy o trasie danego biegu w trakcie treningu i samego startu.\n1. Sprawdzamy profil trasy. Na jego podstawie można wyciągnąć wiele wniosków, jednak należy go umiejętnie czytać. Lekkie podbiegi często wyglądają jak szczyty alpejskie, a krótkich, sztywnych podbiegów przeważnie w ogóle nie widać. Wynika to ze skali takich profilów. Poza tym bardzo często organizatorzy przyciągają uczestników na „płaski profil trasy”, więc i mapki rysują tak, żeby było płasko.\n2. Rysujemy trasę. Polecam stronę mapmyrun. Profile są całkiem dokładne, a rysowanie zajmuje tylko chwilę. Widać, gdzie zaczyna się podbieg, jakie jest przewyższenie, ile metrów musimy podbiegać. Nadal jednak problemem pozostaje skala tych wykresów. Dlatego najlepiej wspomóc się jeszcze Google Maps.\n3. Oglądamy trasę za pomocą Google Street View – teraz jest to już możliwe prawie wszędzie. Na zdjęciach dokładnie widać, jak wyglądają podbiegi, a dodatkowo możemy zobaczyć nawierzchnię, po której pobiegniemy.\n4. Wypytujemy znajomych. Jeśli to nie pierwsza edycja imprezy, to zazwyczaj znajdzie się ktoś, kto już w danym biegu startował przed wami. Nie dajcie się zaskoczyć – są biegi, gdzie np. zawsze zmagamy się z wiatrem. W innych męczymy się kilometrami po kiepskiej nawierzchni, np. kostce brukowej. Zróbcie jak najlepszy wywiad, skonfrontujcie to z własnymi spostrzeżeniami po narysowaniu i „przejechaniu” trasy i na tej podstawie przystąpcie do działania. Czyli do treningu.\n5. Wizja lokalna. Jeśli to możliwe, sami obejrzyjcie trasę na żywo. To, co dla jednych jest górą, dla innych będzie lekkim podbiegiem. Jeżeli nie chcecie być zaskoczeni podczas biegu, postarajcie się o jak najlepsze zapoznanie się z trasą.\nZnamy już profil trasy, jej trudności i miejsca, które mogą sprawić problem. Wykorzystując tę wiedzę możemy dostosować treningi do planowanego startu. Sama świadomość zbliżających się trudności nic nie da, trzeba przygotować się na pokonanie tych przeszkód.\n1. Płaska trasa. Jeśli na trasie występują tylko pojedyncze lekkie podbiegi, zwyczajny plan treningowy w zupełności wystarczy. Przykładem może być większość polskich biegów, np. Maraton Warszawski z jednym podbiegiem – taka trasa nie wymaga specjalnych przygotowań. Standardowy, dobrze i systematycznie realizowany plan treningowy, pozwoli pokonać wzniesienie i krótki zbieg bez większych problemów.\n2. Trasa pofałdowana, np. Maraton Bostoński. Na trasie występują liczne zbiegi i podbiegi. Same w sobie nie są jakimś wyzwaniem, ale ich liczba i kumulujące się zmęczenie potrafi skutecznie dać w kość. Większość planów treningowych zawiera sesje podbiegów i pracy nad ogólną siłą biegową. Przygotowując się do biegu na pofałdowanej trasie powinniśmy zwrócić szczególną uwagę na te jednostki treningowe. Dodatkowo warto wykonywać treningi na podobnym profilu trasy. Dobry efekt zapewnią również długie wybiegania, biegi ciągłe oraz drugie zakresy wykonywane w pofałdowanym terenie. Nogi muszą nauczyć się pokonywać wzniesienia na zmęczeniu. Taki trening idealnie symuluje trudności, z którymi zetkniemy się na trasie.\n3. Ciągły podbieg lub ciągły zbieg – profil często występujący w biegach górskich. Żeby przygotować się do takiego biegu, trzeba trenować na podobnych trasach. Robić bardzo długie górskie podbiegi i długie wyczerpujące zbiegi. Jest to bardzo ważne, ponieważ to właśnie na zbiegach biegacze najbardziej obciążają mięśnie czworogłowe uda, co prowadzi do kompletnego wyczerpania. Do biegania na podobnych trasach dokładamy dużo pracy siłowej i ćwiczeń sprawnościowych. Jeśli w okolicy nie mamy odpowiednich tras biegowych, z pomocą może przyjść bieżnia mechaniczna, umożliwiająca długie sesje treningowe ze stałym nachyleniem. Te lepsze oferują również nachylenie ujemne, czyli symulują zbieg.\n4. Podłoże. Przygotowując się np. do maratonu, część treningów (najlepiej tych szybszych i długich, np. w tempie maratońskim) należy wykonać na podobnej nawierzchni, na jakiej będzie odbywał się bieg. Trenując codziennie na szutrowych ścieżkach, nasze mięśnie i stawy mogą nas zawieźć w drugiej części biegu odbywającego się na asfalcie. Nie będą przygotowane na przyjęcie takiego obciążenia. Dlatego warto zmieniać nawierzchnię, na jakiej trenujemy.\nPozostała jeszcze kwestia taktyki biegu. Ukształtowanie terenu możemy wykorzystać na naszą korzyść. Znając swoje mocne i słabe strony możemy biec tak, żeby być w pełni usatysfakcjonowani z uzyskanego czasu lub pozycji na mecie.\n1. Podbiegi musimy pokonywać z rozwagą. Powinniśmy trochę zwolnić, kontrolować odczuwalne zmęczenie, puls. Nie starajmy się za wszelką cenę utrzymywać tempa, to się zawsze źle kończy. Stratę na podbiegach trzeba po prostu wkalkulować w ogólny czas biegu.\n2. Na zbiegach nie nadrabiamy czasu! Możemy pobiec trochę szybciej, ale na pewno nie jest to odcinek, na którym należy rekompensować straty poniesione na podbiegach. Zbiegi, mimo że na początku tego nie czujemy, bardzo męczą mięśnie czworogłowe uda. Lepiej wykorzystać ten fragment trasy do rozluźnienia, złapania głębszych oddechów. Postarajmy się raczej zrelaksować i chwilę odetchnąć, a nie zyskiwać sekundy, bo z wielkim prawdopodobieństwem, zapłacimy za nie w późniejszym etapie biegu.\n3. Gdy walczymy z innym zawodnikiem o konkretne miejsce na mecie, ukształtowanie terenu może nam bardzo pomóc w walce o pozycję, ale może też zupełnie zniweczyć nasze plany. Nigdy nie atakujcie we fragmencie, który nie jest waszą mocną stroną. Jeżeli kiepsko podbiegacie, trzymajcie się spokojnie w grupie. To samo dotyczy zbiegów. Jeżeli bieg kończy się podbiegiem, a dobrze podbiegacie, możecie czekać do samego końca z atakiem. Jednak jeżeli jest inaczej, lepiej, żeby wcześniej już wyrobić przewagę, której nie oddacie.\nProfil trasy jest bardzo ważnym elementem biegu, który może przesądzić o końcowym sukcesie, ale może również być przyczyną porażki. Przygotujcie się na czekające trudności, zróbcie rozpoznanie, a później przystosujcie swój plan treningowy do zbliżającego się biegu. Na koniec już podczas samych zawodów, znając swoje mocne strony, wykorzystajcie ukształtowanie terenu podczas walki o jak najlepszy czas lub miejsce na mecie.\nBartosz Olszewski, “Profil trasy”, Bieganie czerwiec 2014.


18. Tydzień Ewangelizacyjny na Mazurach. Zapraszamy!\nJeśli w czasie wakacji będziesz na Mazurach, zajrzyj do Mrągowa na Tydzień Ewangelizacyjny! Mrągowo zachwyca położeniem (jeziora, lasy, łąki, wąwozy), a to z pewnością przybliża człowieka do Boga. Przeżycia wyniesione z Tygodnia Ewangelizacyjnego mogą pomóc doświadczyć Bożej miłości, pocieszenia i odkrywania, że relacje z innymi ludźmi mogą być budujące i twórcze.\nHasło tegorocznego Tygodnia Ewangelizacyjnego w Mrągowie (TEM) - "Przytuleni" nawiązuje do słów z Księgi Izajasza, gdy Bóg mówi: Jak matka pociesza syna, tak ja będę was pocieszał (66, 13a). Dlatego też ewangelista Tygodnia - ks. Marek Jerzy Uglorz zaprasza na cykl zatytułowany "Nie bój się. Przytul się do Ojca". Na kolejnych spotkaniach, zwiastujący przeprowadzi słuchaczy przez labirynt lęków, którym najczęściej ulegamy, a które gaszą w nas radość życia i szczęście. We wstępie do cyklu autor podpowiada: "Cóż począć? Zacząć odpowiednio serwisować swoją psychikę. Najlepszym lekarstwem na lęk jest poczucie bezpieczeństwa w obecności kogoś, kto kocha nas takimi, jakimi jesteśmy, ratuje z niebezpieczeństw i pozwala się rozwijać." Spotkania odbywać się będą od 21 do 27 sierpnia, zawsze w godz. 17.30-19.00. Zwiastowaniu będzie towarzyszyć muzyka i śpiew - w wykonaniu Zespołu CME oraz etiudy przygotowane przez Teatr Pantomimy "Dar" z Bydgoszczy.\nTEM 2016 to także seminaria. Pierwsze z nich (21 sierpnia) poprowadzi małżeństwo - Elżbieta i Marek Cieślarowie, którzy przygotowali temat zatytułowany "Radość jako stan umysłu i jako owoc Ducha", by nawiązać m.in. do wielokrotnie wyrażanej przez autorów biblijnych sugestii, aby się radować. "I dziś współcześni naukowcy podkreślają, że mózg człowieka działa najbardziej wydajnie wówczas, gdy jesteśmy radośni" - zauważają autorzy seminarium. Dzień później Marek Cieślar zaprosi słuchaczy do wspólnego odnajdowania w księgach poetyckich Starego Testamentu obrazów mesjańskich, by zachwycić się Chrystusem i jeszcze bardziej Go pokochać.\nW tym roku Tydzień Ewangelizacyjny w Mrągowie odbędzie się już po raz 18. Do udziału zapraszają: Parafia Ewangelicko-Augsburska w Mrągowie oraz Centrum Misji i Ewangelizacji Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego.\nSzczegółowy program TEM - TUTAJ\nPropozycja zakwaterowania - TU