Wszystko na sprzedaż? ::: Artykuły ::: Encyklopedia teatru polskiego\nStrona główna : Artykuły : Wszystko na sprzedaż?\nNasi artyści za granicą\nPolityka, nr 46\nNasi ulubieńcy znikają pewnego dnia ze scen, estrad i ekranów, a po jakimś czasie docierają do nas słuchy, że robią karierę albo majątek z dala od ojczyzny. Czasem taki wyjazd traktowany jest jako wizytówka polskiej kultury - stymuluje dumę: nasz człowiek w Hollywood czy w Paryżu.\nNie wszyscy jadą do Berliner Filharmonischer Orchester von Karajana, Opery Rzymskiej, La Scali, Deutsches Staatsoper, nie mówiąc już o Metropolitan Opera w Nowym Jorku (takie wydarzenie nawet w biuletynie Pagartu drukuje się wersalikami). Większość jedzie do zwykłej scenicznej czy estradowej "harówki", świadczenia artystycznych usług w mniej znanych orkiestrach, zespołach, lokalach, kurortach itp. Nierzadko rezygnując ze swych artystycznych ambicji, poniżej aspiracji i talentu. Tacy są najmilej widziani:\nwięcej umieją - mniej wymagają.\nWiększość jednak - w tym ci najwięksi: Penderecki, Lutosławski, Krenz, Ochman - mieszka w kraju. Inna sprawa, że wyjeżdżają tak często i na tak długo, że w kraju są rzadkimi gośćmi.\nNiektórym jest wygodniej mieszkać tam. Do tych należą: Krystian Zimerman, Ewa Osińska, Teresa Kubiak, Jacek Kasprzyk, Teresa Żylis-Gara, Stefania Toczyska.\nPrzyzwyczaili nas do tego, ie wyjeżdżają muzycy i śpiewacy. Od jakiegoś czasu robią to i aktorzy. Jadą zachęceni przykładem Olbrychskiego, Pszoniaka, Seweryna i pięknych Polek: Liliany Głąbczyńskiej (ponoć bardzo się podoba w tzw. mydlanych operach (soap opera w amerykańskiej telewizji), czy Joanny Pacuły, która zagrała w kilku niezłych, ale nie wyświetlanych u nas filmach, a w ubiegłym roku wręczała w Hollywoodzie Oskary. Podobno aż gdzieś w Australii goni za sławą dzielny Janosik Marek Perepeczko z żoną Agnieszką Fitkau.\nWe Francji aktorów przecież nie brakuje, a mimo to kilku naszym powiodło się w Paryżu. Jest ich tam podobno tylu (podobno, bo nie wszyscy wyjeżdżają oficjalnie przez Pagart i tych trudno zrachować), że można by skompletować obsadę sporego dramatu, i cieszą się popularnością. Nie wiadomo, na ile jest to zasługa ich talentu, na ile - swoistej egzotyki. Popularność Pszoniakowi i Sewerynowi - a Wajdzie Legię Honorową - przyniósł film "Danton" reklamowany, jak mało który film polski. Pszoniak gra obecnie w teatrze w Chaillot. Daniel Olbrychski mniej się podobał jako Rett Butler w "Przeminęło z wiatrem" wystawionym w Theatre Marigny. Zagrał też w paru filmach, a obecnie kręci film o Schubercie dla telewizji austriackiej. Na honorowym miejscu w Pagarcie wisi dyplom: "Le ministre delegue a la culture nomme par arrete de ce jour monsieur Daniel Olbrychski officier de l'ordre des artes et des lettres".\nEugeniusza Priwiezencewa od dłuższego czasu oklaskują widzowie w Companie Katherine Adamov w Neuilly sur Seine. Krystyna Janda próbuje swych sił w RFN, tam nakręciła film "Szpiegu wstań", a obecnie gra w "Eine Innhalb-Stunden Nacht", Bogumił Linda, Anna Biedrzyńska, Jadwiga Jankowska- -Cieślak, Grażyna Szapołowska, Jan Nowicki - często pracują w Budapeszcie. Leon Niemczyk uchodzi za jednego z najpopularniejszych aktorów w NRD.\nPo całym dosłownie świecie wędrują...\n...i przekazują na kursach aktorskich swoje doświadczenie aktorzy z dawnego Teatru Laboratorium Grotowskiego. On sam od paru lat przebywa w USA. Były lider zespołu, Ryszard Cieślak, bierze udział w widowisku "Mahabharata", wystawionym przez Petera Brooka w Paryżu.\nChętnie zapraszani i angażowani są nasi reżyserzy i scenografowie. Wystawienie sztuki to cała inwestycja, dlatego zagraniczni kontrahenci nie eksperymentują i doskonale wiedzą kogo warto, kogo opłaca się sprawdzić. Wielu naszych reżyserów współpracuje z pewnymi teatrami już całe lata. Można przy tym zauważyć pewną prawidłowość: kiedyś sporo reżyserował za granicą Dejmek, od niedawna - Hanuszkiewicz.\nErwin Axer jest, można powiedzieć, prawie na etacie w wiedeńskim Burgtheater. Trio scenografów: Xymena Zaniewska, Ivo Zaniewski i Mariusz Chwedczuk, od lat współpracują z Deutsches Theater w Getyndze. Szajna po sukcesach "Repliki" w RFN, wystawi ją niebawem w "Habima National Theatre" w Izraelu. Kantor wciąż ożywia swą "Umarłą klasę": we Włoszech, RFN, Francji (gdzie ostatnio otrzymał Legię Honorową). Niewiele jest teatrów w Europie, gdzie by nie wystawiał Henryk Tomaszewski. Obecnie pracuje nad sztuką w Titisee- -Neustadt w RFN, Hanuszkiewicz najczęściej reżyseruje w Finlandii i w RFN. W Saarlandisches Staatstheater Saarbrucken, ma "zaklepane" sezony do końca tej dekady Lech Hellwig-Górzyński, były wykładowca warszawskiej PWST, od paru lat uczy sztuki aktorskiej w Meksyku.\nPolscy filmowcy cieszą się największym wzięciem w RFN i we Francji. Najbardziej "zasiedziały" na Zachodzie jest Jerzy Skolimowski, którego "Fuchę" pokazała nam właśnie telewizja. Andrzej Żuławski gotów jest przyjechać do Polski, ale tylko pod warunkiem, że ukończy "Na srebrnym globie". Obecnie kręci we Francji. Krzysztof Zanussi przygotowuje się w Wielkiej Brytanii do kolejnej wersji "Królowej Krystyny". Agnieszka Holland (z punktu widzenia NZK - "nieunormowana") kręci w RFN. Janusz Kijowski w Belgii, Andrzej Kostenko pomaga Polańskiemu przy "Piratach". Mieczysław Lewandowski pracuje dla zachodnioniemieckiej telewizji, gdzie realizuje serial telewizyjny "Anderland" dla wytwórni Eikon Munchen. Wojciech Has natomiast pertraktuje z Francuzami w sprawie realizacji filmu "Osioł grający na flecie". Ogromną renomą cieszą się nasi operatorzy - obecnie 15 pracuje poza krajem. Na przykład Edward Kłosiński, Sławomir Idziak, Witold Sobociński świadczą swe usługi w RFN. Niemcy zachodni upodobali naszych operatorów nie tylko w uznaniu ich talentu. Są znacznie tańsi od kolegów niemieckich, choć często lepsi.\n85 procent wyjeżdżających poprzez PAGART na kontrakty długoterminowe to...\n... muzycy "poważni" i "rozrywkowi".\nMoże to świadczyć, że polska szkoła muzykowania jest ceniona w świecie. Można spotkać się z opinią, że w kraju nie mają gdzie ani ma czym grać. Częstym motywem wyjazdu jest chęć czy wręcz potrzeba kupienia dobrego instrumentu, na który trzeba mieć sporo dolarów oraz zdobycie środków na mieszkanie.\nW ubiegłym roku Pagart wyeksportował ponad 750 muzyków oraz tancerzy i śpiewaków, z czego prawdę połowa to tzw. smyczkowcy: skrzypkowie, altowioliści, wiolonczeliści. Pagart urządza przesłuchania dla zachodnich kontrahentów, ale najczęściej muzycy sami znajdują sobie pracę i angaż, a potem kontrakt przynoszą do Pagartu, czy innego impresariatu. Najlepszą okazją do takiego nawiązywania kontraktów są wyjazdy polskich orkiestr za granicę. Między jednym koncertem a drugim jest zawsze trochę czasu, żeby wyskoczyć gdzieś do agencji, teatru czy lokalu, i dać się posłuchać. Ale kontrakt w kieszeni, to jeszcze nie wszystko. Trzeba mieć zgodę ma wyjazd, a zgodę można dostać pod warunkiem, że się ma co najmniej pięć lat "przegrane" w kraju. W przypadku odmowy trzeba zwolnić się z pracy i postarać o zaświadczenie z kilku instytucji muzycznych, że nie można znaleźć dla siebie miejsca. Zdobycie odmowy dla dobrego muzyka nie jest trudne. Dobry muzyk zawsze tak potrafi zagrać, żeby nikt takiej "miernoty" nie chciał zaangażować. Czasem opłaca się być "gorszym", bo taki gorszy, gdy wyjedzie, ma lepiej niż lepszy w kraju. Maksymiuk daje zgodę łatwo - kolejka chętnych czeka. Trudniej zdobyć zgodę w mniej renomowanych zespołach, do których muzycy się nie gamą, a kiedy wyjedzie ich paru - zespół może się rozlecieć. Doszło nawet do tego, że "smyczkowcom" i tancerzom, na których za granicą jest największe zapotrzebowanie i którzy cieszą się dobrą opinią (w instrumentach dętych nie jesteśmy tak dobrzy) Ministerstwo Kultury zamknęło szlaban. Tak więc, kiedy orkiestra symfoniczna w Bangkoku zwróciła się z propozycją zatrudnienia kilku skrzypków. Departament Muzyki Ministerstwa Kultury i Sztuki wystosował pismo, w którym informował tajlandzkiego kontrahenta, że skrzypków wysłać im nie możemy, możemy natomiast zaproponować zatrudnienie muzyków z grupy instrumentów dętych...\nNiedawno rozgorączkowały opinię publiczną "samowolne" wyjazdy tancerzy: Katarzyny Gdaniec z Gdańska oraz Janusza Mazonia i Anny Grabki, solistów Teatru Wielkiego w Warszawie. Pierwsza - po wygraniu konkursu młodych tancerzy w Gdańsku - wyjechała na konkurs w Lozannie, tam ją zobaczył Bejart - i jut nie wróciła. Jest pierwszą Polką tańczącą w Balecie XX Wieku. Niby dla polskiego baletu chwała, ale Gdańsk, gdzie stawiała pierwsze kroki na pointach - ma jej za złe. Mogłaby jeszcze postartować w paru konkursach (to i dla szkoły większa chwała), "wykreować się do końca" i dopiero potem wyjechać. Nie wiadomo tylko, czy Bejart chciałby czekać. Nie chcieli również dłużej czekać Mazoń i Grabka. Od długiego czasu mieli już w kieszeniach zaproszenie od nie mniej sławnego Johna Neumeiera, ale ów szlaban był nie do przebycia. Wyjechali w końcu turystycznie.\nNie mają kłopotów wyjazdem muzycy "rozrywkowi". Nikt im wyjeżdżać nie zabrania, przeciwnie - chętnie się ich wysyła, a wszędzie przyjmują ich z otwartymi ramionami. Gwiazdy Opola i Kołobrzegu grają i śpiewają w lokalach, hotelach, kurortach i na statkach. Tych ostatnich nazywają "liniowcami". Odwiedzają Skandynawię, Austrię, Szwajcarię, Holandię, RFN (gdzie z kurortów wyparliśmy nawet Czechów i Węgrów - tradycyjnych muzyków przygrywających znudzonym kuracjuszom), Kuwejt, Cypr, Egipt ("trudny kraj, bo waluta niewymienialna"), a nawet Japonię. Byli tancerze Mazowsza i zespołu Politechniki Warszawskiej założyli zespół "Gaik" i\nbawią Japończyków "słowiańskim folklorem".\nUroki słowiańszczyzny regularnie roztaczają nasze piosenkarki w paru nocnych klubach Paryża: Jadwiga Strzelecka, Marianna Wróblewska, Ewa Śnieżanka, Ewa Kuklińska, Jolanta Kubicka, Krystyna Prońko. Najbardziej doświadczoną wśród nich "słowianką" jest Helena Majdaniec.\nW USA nasi artyści najchętniej odwiedzają kluby polonijne. Jest ich tyle, że można tam grywać cały rok na okrągło. Tę robotę szczególnie polubili min. niektórzy członkowie dawnego "No to co", Waldemar Kocoń, czy były lider "Skaldów" Andrzej Zieliński, który od paru lat tam właśnie "goni króliczka". Miał tam zrobić karierę, ale nie zrobił, Krzysztof Krawczyk. W tym rokn bawili rodaków za oceanem: "2+1", Banaszak, Sośnicka, Sipińska, Niemen, Poznakowski, Jarocka, Wodecki, Kozłowska, Majewska, Rodowicz i inni.\nZa elitę wśród muzyków rozrywkowych uznawani są "liniowcy". Opanowali najbardziej ekskluzywne statki świata (bilet - 4 tys. dol. za "osobotydzień"), pływające po gorących morzach świata - od Morza Śródziemnego po Karaibskie. Należą do załóg statków renomowanych linii turystycznych: Royal Viking Line, Royal Caraibien Line, Sea Goddes Cruises, Saga Fijord, nie licząc drobnicy: promów na Morzu Śródziemnym czy Bałtyku. Praca dobrze płatna (1000 dolarów plus pełne utrzymanie), ale\nale nie zawsze bezpieczna. Ostatnio, przy okazji porwania włoskiego statku "Achille Lauro", dowiedzieliśmy się, że do momentu porwania rejs umilały nasze gwiazdy: Sabat i Wojciech Gąsowski.\nWśród "liniowców" rekord dzierży mało albo i wcale u nas nie znany zespół "Rama 111", który od parunastu już chyba lat krąży od wyspy do wyspy po Karaibach. Podobnie równie mało znany "Progres". Zamustrowała również "Roma", a także Wojciech Korda, Henryk Majchrzak, Czesław Majewski i wielu innych. Nie wszyscy się tym specjalnie chwalą, w odróżnieniu od dwóch "liniowców"-weteranów" Andrzeja Dąbrowskiego i Wojciecha Karolaka.\nWojciech Karolak tłumaczył w jednym z wywiadów, że absolutnie nie ma to nic wspólnego z przygrywaniem w knajpie u nas. Określił to jako subtelne swingujące akompaniowanie gościom, sączącym drinki pod rozgwieżdżonym niebem tropiku. Dumny z tego, że ma kwalifikacje pozwalające mu pracować na najbardziej ekskluzywnym statku świata "Sea Goddes", jest Andrzej Dąbrowski. Choć nie uczyniło go to jak dotąd milionerem, do czego otwarcie się przyznaje czytelnikom "Przekroju".\nDochody bywają różne. Zależy kto kogo angażuje. Od paruset dolarów dla zwykłego gastmusikera do dziesięciu tysięcy dla wielkiego śpiewaka. Z tego artysta musi opłacić różnego rodzaju różnej wysokości - zależnie od kraju - podatki; oddać część (5-10 proc.) agentowi zagranicznemu. 10-15 proc. Pagartowi, a za resztę opłacić podróże, mieszkanie, wyżywić się. Bywa ta zostaję naprawdę niewiele i całe przedsięwzięcie ratuje ów "przelicznik 600". Tak przynajmniej utrzymują ci, którzy tam pracują. Pagart dba o to, żeby kontrakty były jak najlepsze. To nie altruizm - od tego zależy wysokość pobieranej prowizji.\nTaka jest statystyka wyjazdów - z konieczności niepełna, bo nie sposób zliczyć wszystkich wyjazdów "niekontrolowanych", prywatnych.\nTo dobrze, iż nasi artyści wyjeżdżają, że bywają zapraszani również przez najbardziej renomowane placówki kulturalne za granicą, świadczy to przecież o tym, że zostali dobrze przygotowani do wykonywania zawodu, że uczą się wśród najlepszych.\nAle - trzeba powiedzieć i o tym - wyjeżdżają czasem również dlatego, że nie znajdują w kraju odpowiednich warunków - nie tylko materialnych - do dalszego rozwoju na miarę talentu.\nTo prawda, że artyści są w dzisiejszym świecie "towarem", którym handlują wszyscy i wszędzie, więc nie ma powodów do niepokoju. Niepokój powstaje jednak wtedy, gdy wszystko to odbywa się naszym kosztem - myślę o publiczności naszych sal koncertowych, kin i teatrów.


Być kobietą..: 2012\nAutor: Angel o 16:24 21 komentarzy:\nZapraszam na letnie rozdanie u Agaty :)\nDo wygrania kosz smakołyków (czyt. kosmetyków), bądź nagroda pocieszenia :)\nAutor: Angel o 11:00 5 komentarzy:\nZapraszam na rozdanie u Lilciunii :)\nDo wygrania ta oto nagroda :\nAutor: Angel o 10:51 Brak komentarzy:\nC-thru, aroma shower gel.\nWczoraj kupiłam bardzo fajny żel pod prysznic C-thru. Pearl Garden\nLubię zapachy z tej serii, a sam żel kosztował mało ok. 6 złotych.\nCałość ma 250ml, piękny zapach, dobrze się pieni. Plusem jest też ładny różowy kolor. ;)\nLubicie zapachy C-Thru ?\nAutor: Angel o 19:05 7 komentarzy:\nZapraszam na rozdanie u Jessie :)\nDo wygrania atrakcyjne nagrody !! :)\nRozdanie trwa do 15 czerwca.\nAutor: Angel o 12:10 4 komentarze:\nZakupy : torba z Natury ;)\nMój blog dopiero się rozwija i nie ma czytelników, ale może z czasem to się zmieni.\nChciałabym się Wam pochwalić torba którą kupiłam wczoraj w Naturze, za 25,99zł.\nNie wiem czy wypada ją nosić na uczelnię czy raczej na co dzień ? Jakie jest Wasze zdanie ? Poniżej zamieszczam jej zdjęcia.\nPrzepraszam, że takiej jakości, ale mój telefon nie robi ich zbyt pięknych ;p\nWidok z tyłu, jak kto woli.\nAutor: Angel o 15:06 4 komentarze:\nWitam wszystkich na moim początkującym blogu.\nJuż niedługo zakończę szał związany z maturami i będę mogła bez przeszkód blogować.\nJuż nawet zaglądałam z ciekawości na Wasze blogi. Z niektórymi napewno zaprzyjaźnię się na stałe :)\nZapraszam na rozdanie u kate's beauty alley .\nTutaj szczegóły : KLIK\nAutor: Angel o 17:08 Brak komentarzy:


Kwieciński: Polska za siedmioletnim budżetem UE - TVN24 Biznes\n9 października 2017, 19:54\nKwieciński zaprezentował w poniedziałek w Komitecie Regionów UE polskie stanowisko w sprawie przyszłości polityki spójności.\nJak mówił, dla Polski korzystniejsza jest perspektywa dłuższego budżetu unijnego. - Dla nas najważniejsze jest, żeby utrzymać długookresowość funkcjonowania Unii Europejskiej. Fakt, że te perspektywy finansowe były siedmioletnie, pozwalał na realizację ambitnych zadań, ambitnych projektów, szczególnie infrastrukturalnych - powiedział dziennikarzom Kwieciński. Część krajów UE obawia się, że nowy budżet - inaczej niż dotychczas - będzie pięcioletni, a nie siedmioletni. Wynika to m.in. z tego, że w czerwcu KE przedstawiła wstępne koncepcje w sprawie finansów UE do 2025 roku. Ma to być otwarcie debaty na temat nowego wieloletniego budżetu UE. Kwieciński podkreślił w poniedziałek, że chce, aby głos Polski był silnym przekazem na rzecz pozostawienia polityki spójności w nowej perspektywie finansowej. Jednym z argumentów, które za tym przemawiają, jest jego zdaniem fakt, że podczas ostatniego kryzysu finansowego polityka spójności niwelowała skutki spowolnienia gospodarczego. Wiceminister podkreślił, że polityka spójności jest korzystna nie tylko dla tych krajów, które są jej odbiorcami, ale też dla całej UE. - Wiemy, że efekty polityki spójności dotyczą nie tylko naszych krajów; kraje, które są płatnikami, również bardzo silnie z tego korzystają. Badanie, jakie przeprowadziliśmy w ramach Grupy Wyszehradzkiej, wyraźne pokazało, że 80 proc. kontrybucji krajów z unijnej "piętnastki" powróciło do tych gospodarek - powiedział. Jego zdaniem polityka spójności powinna być główną polityką inwestycyjną UE. Kwieciński podkreślił też, że Polska uważa, iż system grantów powinien pozostać dominującą formą finansowania polityki spójności. - Jeżeli będziemy chcieli w większym stopniu finansować projekty, które będą realizowane przez sektor prywatny, to instrumentów zwrotnych powinno być więcej. Jeśli natomiast są to zadania typowo publiczne o wysokim ryzyku, to wiadomo, że wtedy powinny dominować granty - wyjaśnił.\nBrexit oznacza mniej pieniędzy?\nW rozmowie z dziennikarzami przyznał, że istnieje oczywiście niebezpieczeństwo, iż kolejny budżet unijny będzie mniejszy niż obecny z powodu brexitu. Zaznaczył jednak, że do nowej perspektywy finansowej należy podchodzić "ambitnie".\n- Nie wiemy, jaki będzie wpływ Brexitu. Prawdopodobnie wpłynie on na zmniejszenie budżetu unijnego, (...) ale to jest pytanie o przyszłość UE. Czy faktycznie UE nie powinna sobie stawiać znacznie bardziej ambitnych celów, nie tylko tych dotyczących jej obecnego funkcjonowania, ale też nowych wyzwań, które się pojawiły, czy to w kwestii migracji, czy demografii, czy ostatnio bezpieczeństwa i systemu obrony. To jest właśnie pytanie, czy Unia nie powinna starać się o bardziej ambitny budżet dla siebie - zaznaczył. Dodał, że decyzja będzie należała do krajów członkowskich, ale debata na ten temat już trwa. Jego zdaniem takie kwestie, jak finansowanie pomocy dla migrantów, mogłyby być finansowane w przyszłej perspektywie właśnie z polityki spójności. W przyszłym roku KE ma zaprezentować propozycję nowego budżetu. - Pozwólmy, żeby KE w tej swojej propozycji niekoniecznie kierowała się tylko obcinaniem budżetu, bo to jest najłatwiejsze, ale może właśnie zaprezentowaniem czegoś bardziej ambitnego - powiedział wiceminister. Podczas poniedziałkowego spotkania stanowisko ws. przyszłej polityki spójności przedstawiły również regiony. Jak mówił Kwieciński, stanowisko rządu, jak i regionów, były wypracowane osobnie, ale są bardzo zbieżne. - To oznacza, że głos Polski ws. polityki spójności jest jednym głosem - podkreślił.\nW zaprezentowanym w czerwcu dokumencie Komisja Europejska przedstawiła pięć wariantów, jakie wobec budżetu mogą przyjąć państwa członkowskie w związku z wyjściem Wielkiej Brytanii z UE. Tylko w jednym scenariuszu, który zakłada większą integrację (nazwany "robimy więcej razem"), nie przewiduje się cięć w unijnej polityce rolnej i kluczowej dla Polski polityce spójności. Unijny komisarz ds. budżetu Guenther Oettinger mówił wtedy, że "cięcia w porównaniu do obecnego okresu budżetowego będą w następnej dekadzie konieczne". - W momencie wyjścia Wielkiej Brytanii będzie nam brakowało 10-12 mld euro, nie możemy działać jak przedtem - powiedział. Dlatego KE chce zmienić swoje wydatki i głębiej sięgnąć do kasy państw członkowskich. Wśród koncepcji, które przedstawiono do rozważenia, jest np. przeniesienie do unijnego budżetu wpływów z handlu pozwoleniami na emisje CO2. Bruksela rozważa również, czy kraje członkowskie nie mogłyby współfinansować dopłat bezpośrednich dla rolników. Bruksela chce, by państwa członkowskie wskazały, czy chcą cięć, czy też wolą żeby niektóre z zadań zostały wraz z pieniędzmi przeniesione z poziomu krajowego na poziom europejski. Scenariusze, które przedstawiła KE, będą teraz omawiane przez przedstawicieli państw członkowskich, europarlamentarzystów i inne zainteresowane strony. Od wyniku tej debaty zależeć będzie, w jakim kierunku KE pójdzie, przygotowując następny budżet UE.


Diabetologia - strona 4 - cukrzyca, insulina, dieta\nDiabetolog: cukier jest toksyczny dla organizmu i sprzyja m.in nowotworom\nNadmierne spożycie cukru zwiększa ryzyko otyłości, a wraz ze wzrostem masy ciała bardziej jesteśmy narażeni na cukrzycę - ostrzega diabetolog prof. Leszek Czupryniak z Warszawy. Zdaniem ekspertów cukier jest toksyczny dla organizmu, niszczy wątrobę i sprzyja m.in nowotworom.\nOpolski NFZ rusza z nową kampanią nt. zapobiegania i leczenia cukrzycy\nDwa rodzaje leków na cukrzycę - flozyny i leki inkretynowe zostały objęte refundacją. To m.in. efekt kontroli Najwyższej Izby Kontroli z 2018 roku - poinformowała Izba w piątkowym (24 stycznia) komunikacie.\n- Leki na cukrzycę do tej pory ratowały życie, nic się w nich nie zmieniło i nadal ratują życie - zapewnił w czwartek (5 grudnia) minister zdrowia Łukasz Szumowski. Podkreślił, że śladowe ilości nitrozoamin w leku na cukrzycę to nie zanieczyszczenie, ale naturalny proces produkcji.


Panhard przedni regulowany do Nissan Patrol Y60, Y61 Szpej4x4\n» Drążki kierownicze i drążki panharda\n» Panhard przedni regulowany do Nissan Patrol Y60, Y61\nPanhard przedni regulowany do Nissan Patrol Y60, Y61\n* Y60/Y61 do 2000 r.:\n* Y61 2000-2004 r.:\n* Y61GU4 od 2004 r.:\nKod produktu: 76D1-964A7\nPrzedni drążek panharda regulowany, do samochodów Nissan Patrol GR Y60/Y61. Duży zakres regulacji pozwala na przywrócenie prawidłowych parametrów zawieszenia niezależnie od zakresu zastosowanych modyfikacji. Producent - Hellride.\nDlaczego należy stosować regulowany drażek panharda? Po załozeniu liftującego zawieszenia orginalny drążek panharda jest za krótki i przestawia most pojazdu na jedną stronę. Samochód jedzie wtedy "bokiem" oraz powoduje nieprawidłową pracę pozostałych elementów zawieszenia.\nPo zastosowaniu regulowanego drążka panharda Hellride dzięki precyzyjnej regulacji realizowanej przez drobnozwojny gwint możliwy jest powrót do prawidłowego ustawienia mostu i poprawnej pracy zawieszenia.\nZastosowane przekroje oraz stal gatunkowa eliminują popularne problemy takie jak uginanie czy rozrywanie drążków.\nZabezpieczenie antykorozyjne w postaci ocynku pasywnego zapewnia długą żywotność elementu.\nDrążki przystosowane są do stosowania tulei w oryginalnym rozmiarze. Jeżeli tuleje są w złym stanie lub mają luzy należy je wymienić.\nPrawidłowo dobrany panhard ustala położenie mostu we właściwym miejscu a co za tym idzie wpływa na bezpieczeństwo i komfort poprawnego prowadzenia samochodu.\nPodana cena dotyczy jednego drążka przedniego, regulowanego.\nPanhard tylny regulowany do Nissan Patrol Y60, Y61\nTylny drążek panharda regulowany, do samochodów Nissan Patrol GR Y60/Y61. Duży zakres regulacji pozwala na przywrócenie prawidłowych parametrów zawieszenia niezależnie od zakresu zastosowanych modyfikacji. Producent - Hellride.


Radni w Krakowie chcą sesji o podwyżkach - Gospodarka komunalna\nRadni w Krakowie chcą sesji o podwyżkach\nPAP • 11 maja 2011 - 18:25\nKrakowscy radni PO złożyli wniosek o zwołanie na 18 maja nadzwyczajnej sesji Rady Miasta w sprawie sytuacji finansowej gminy i planowanych podwyżek opłat dla mieszkańców.\nRadni chcą, by informację na ten temat osobiście przedstawił prezydent Jacek Majchrowski (zobacz notowania prezydenta). Wszelkie szczegóły dotyczące wniosku radnych PO mają być przedstawione w czwartek na konferencji prasowej.Już dwa tygodnie temu radni Platformy zapowiadali, że będą domagać się takiej nadzwyczajnej sesji.\n- Prezydent wie o tej propozycji. Przedstawi radnym informację o sytuacji finansowej miasta i planowanych podwyżkach cen usług komunalnych - powiedziała Monika Chylaszek, rzeczniczka prezydenta Krakowa Jacka Majchrowskiego, który w środę przebywał na Kongresie Regionów w Świdnicy na Dolnym Śląsku.\nRadny, 2011-05-11 18:50:47\nPodnosić opłaty i to jak najszybciej dopóki mieszkańcy posiadają resztki grosza,żeby nie było zapózno.


www.wiara.pl » Wyszukiwanie: SYMPOZJUM\nNa KUL odbędzie się Międzynarodowe Sympozjum z cyklu "Przyszłość cywilizacji Zachodu". »\nŚwiadectwo spotkania ze św. Janem Pawłem II, sługą Bożym kard. Stefanem Wyszyńskim i ks. prof. Ireneuszem Mroczkowskim było tematem sympozjum zorganizowanego przez Klub Inteligencji Katolickiej w Płocku. »\nW sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach odbędzie się 3 października sympozjum z okazji 40. rocznicy ogłoszenia przez Jana Pawła II encykliki "Dives in misericordia". »\nInstytut Teologii Życia Konsekrowanego - w ramach którego odbywa się Kurs Teologii Życia Konsekrowanego - zaprasza na zajęcia. Tym razem z powodu zaistniałej sytuacji w wykładach będzie można uczestniczyć on-line. »\nKonferencja na temat Ignaza Reimanna w Krosnowicach\nW piątek 24 stycznia zainaugurowano obchody 200. rocznicy urodzin kompozytora z Krosnowic.\nMistyczka z Radomia - Wanda Malczewska\n- Chcieliśmy pokazać, że ona jest nasza, jest naszą perłą - mówi bp Piotr Turzyński. W Oratorium Księży Filipinów w Radomiu odbyło się sympozjum poświęcone słudze Bożej Wandzie Malczewskiej. »\nSympozjum o Wandzie Malczewskiej\nOdbyło się w radomskim Oratorium Księży Filipinów. Mszy św. przewodniczył bp Henryk Tomasik. Sympozjum poprowadził bp Piotr Turzyński.\nW Oratorium Księży Filipinów w Radomiu przy ul. Grzybowskiej 22 odbędzie się sympozjum pt. "Mistyczka z Radomia - Wanda Malczewska". »


YASUMI Aloe Vera Gel - Aloesowy żel do ciała 100 ml | GoldDerma\n» YASUMI Aloe Vera Gel - Aloesowy żel do ciała 100 ml\nKod produktu: YKD-045\n3 słowa kluczowe: łagodzący, nawilżający, regenerujący\nKierunek działania: łagodzenie podrażnień i nawilżenie skóry\nŻel aloesowy przeznaczony do każdego rodzaju cery, nawet najbardziej wrażliwej. Łagodzi podrażnienia, nawilża i regeneruje skórę.\nAloes jest źródłem wielu cennych składników aktywnych, m.in. witamin, enzymów, minerałów, steroli roślinnych i polisacharydów. Ma zdolność do zatrzymywania dużej ilości wody, dzięki czemu silnie nawilża skórę. Działa regenerująco, odbudowuje naskórek i przyspiesza gojenie się ran, a także wzmacnia barierę ochronną skóry. Zwiększa syntezę kolagenu, elastyny oraz kwasu hialuronowego. Skóra staje się bardziej napięta i gładka. Posiada silne właściwości przeciwzapalne, antyseptyczne i antybakteryjne. Działa ochronnie przeciwko posłonecznym uszkodzeniom i przesuszeniu skóry.\nŻel aloesowy otrzymywany jest z miąższu świeżych liści aloesu zwyczajnego. Jest źródłem wielu cennych składników aktywnych, m.in. witamin A, C, E, enzymy, minerały, sterole roślinne, polisacharady. Zatrzymuje wodę w głębszych warstwach naskórka, dzięki czemu silnie nawilża skórę. Aloes wspomaga regenerację skóry po zabiegach złuszczających. Posiada właściwości antybakteryjne i przeciwzapalne, znajduje zastosowanie w terapii trądziku pospolitego, zmniejsza ilość krost, nie pozostawiając blizn na skórze. Polisacharydy zawarte w aloesie stymulują fibroblasty skóry do zwiększonej produkcji włókien kolagenowych i elastynowych, a także zwiększa syntezę kwasu hialuronowego. Skóra staję się gładka i napięta. Bogactwo antyoksydantów, mających zdolność zmiatania wolnych rodników tlenowych, działa ochronnie przeciwko posłonecznym uszkodzeniom skóry. Dzięki obecności lignin składniki aktywne zawarte w żelu aloesowym wnikają do dalszych warstw naskórka (czterokrotnie szybciej od wody) czyniąc go niezwykle skutecznym.\nDoskonale sprawdza się, jako preparat do dłoni.\nAQUA (WATER), GLYCERIN, PROPANEDIOL, ALOE BARBADENSIS LEAF JUICE, CARBOMER, PEG-40 HYDROGENATED CASTOR OIL, ETHYLHEXYLGLYCERIN, SODIUM HYDROXIDE, PHENOXYETHANOL, PARFUM, CI 42090 (BLUE 1).\nAromatyczne mleko do kąpieli nawilża i odżywia skórę przy akompaniamencie zniewalająco anielskiego zapachu słodkich owoców, miodu, czekolady, karmelu, paczuli i upojnej wanilii.\nYASUMI Angel Milky Bath zapewnia pełną relaksu i odprężenia kąpiel.\nYASUMI Gold Sensation Dry Oil - Ekskluzywny złoty olejek do ciała 50 ml\nEkskluzywny suchy olejek ze złotymi drobinkami i odżywczymi olejami przeznaczony do każdego rodzaju skóry. Olejek można stosować zarówno do ciała, twarzy jak i włosów. Głęboko nawilża, rozświetla i poprawia koloryt skóry, znakomicie podkreślając opaleniznę.\nYASUMI Hydro Firming Cream - Nawilżająco – napinający krem do ciała i biustu 200ml\nNawilżająco – napinający krem do ciała i biustu przeznaczony dla skóry suchej, odwodnionej i wymagającej liftingu.\nRegularne stosowanie YASUMI Hydro Firming Cream zapewnia odpowiednie nawilżenie, ujędrnienie i napięcie skóry ciała, a także liftinguje biust.\nKrem do codziennej pielęgnacji ciała, nawilża, wygładza, pozostawia na skórze delikatny zapach owoców egzotycznych.\nRegularne stosowanie YASUMI Exotic Body Cream zapewnia odpowiednie nawilżenie i odżywienie skóry. Podczas każdej aplikacji skóra jest otulana egzotycznym zapachem owoców tropikalnych.


Auburndale City Park (Floryda) - opinie - TripAdvisor\nWszystkie hotele - Auburndale\nOferty hoteli - Auburndale\n3-gwiazdkowe hotele - Auburndale\nHotele w pobliżu lokalizacji Auburndale Lakeside Park\nHotele w pobliżu lokalizacji Auburndale Heights\nWszystkie restauracje - Auburndale\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Auburndale City Park\nAtrakcje w pobliżu obiektu Auburndale City Park\nAuburndale City Park opinie\nNr 1 wśród 3 atrakcji w lokalizacji Auburndale\nIdealne miejsce na pikniki, uroczystości rodzinne, imprezy dla dzieci. Wiele rzeczy dla dzieci. Wspaniały plac zabaw dla dzieci. Miasto oferuje rozrywki tam kilka razy w roku.\nUdaliśmy się tutaj codziennie na spacer i trening i to było cudowne! Wiele wybrukowane chodniki i trening sprzęt\nTak wiele radości dla dzieci. Sprzęt i tereny są dobrze utrzymane. Bardzo zacienionych obszarów do pomocy uciec z Florydy Sun. Our\nwycieczki do Parku!\nNiesamowity park dla dzieci nie rezygnować kiedy oni tam są! Jeżdżę tam dwa razy w miesiącu i jest czysty za każdym razem!\njechać przez często i park jest zawsze jest zadowolony z przez rodziny z małymi dziećmi - plac zabaw dla dzieci, jedzie pociąg, stoły piknikowe na imprezy. Crosswalks z parkingu po drugiej stronie głównej drogi. Ja również zobaczyć nastolatków spotkań towarzyskich. Odległość (chodniku) do małego jeziora...z kaczki i potrząśnij shak!Więcej\nbawić się w cieniu\nTen cień - wypełnione, czysty park jest podzielony na dwie sekcje. Jeden dla dzieci z pięciu i pod pociąg się wspinać, a inne dla starszych dzieci. Park jest ogrodzony z tory kolejowe, ale wystarczająco blisko, aby poczuć przejeżdża z codziennie Amtrack jest wspaniałyi pociągów. W...pobliżu znajduje się piłce ręcznej/racquetball Court oraz skate park. Po drugiej stronie ulicy od hotelu Park jest jedną z najbardziej popularnych - ice cream Shop. Kilka zadaszone stoły piknikowe może być zarezerwowane na przyjęcia urodzinowe i innych uroczystości. Dwie przecznice od policji, jest to bezpieczne, przyjemne miejsce do zabawy. Toalety są otwarte w ciągu dnia przez większość dni.Więcej\nSuper zacienione City Park\nJest to świetny dość czysty park z dużą ilością miejsc, gdzie można posiedzieć i dużo cienia z kocimi odchodami porozrzucanymi dookoła że jest delikatny dla dzieci. Jedynym minusem jest to, że przeklęstwo nastolatkami ale naprawdę nie mogę zrobić nic na to. Lodziarnia po drugiej stronie...ulicy jest całkiem smaczne.Więcej\nAuburndale Parl miasta\nIdealne miejsce dla wnuków. Super sprzęt dużo cienia. Dużo zabawy, doskonałym miejscem na relaks. Prawdziwa zabawa każdego. wroga.\nMiły i zacieniony\nTen Park jest bardzo ładny i zacieniony. Uwielbiam to, że ma dużo miejsca do siedzenia i jak jest otwarty, więc możesz mieć oko na najmłodszych. Trudno było jednak, jeśli masz w mniejszym placu zabaw i jeden w większy plac zabaw. To jest świetne, dopóki starszych...dzieci pojawiły się kto nie należą tam w każdym razie według znaków.Więcej\nMoje wnuki były w mieście . Udaliśmy się tam wczesnym wieczorem. Park jest czysty, sprzęt jest w stanie. Wiele rzeczy się działo. Rodziny były tam tak jak nastolatka. Mają dwóch parków w jednym. W okolicy dla najmłodszych a także dla starszych dzieci. Jesteśmy bardzo zadowoleni...z naszego pobytu i na pewno wrócimy. Również blisko do sklepu na lody.Więcej\nZobacz 1 hotel w pobliżu.Zobacz 57 restauracji w pobliżu.Zobacz 3 atrakcje w pobliżu.\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Auburndale City Park.


Kamikadze gawędy | Gazeta Musi Się Ukazać - Cyfrowy art-zin\nSala terapeutyczna stylizowana była na bar z amerykańskiego filmu z lat 80. Właśnie na scenografię filmową, a nie prawdziwy lokal. Pomijając już koszty, dokładność odwzorowania mogła tylko zaszkodzić. Wszyscy kuracjusze pochodzili z Polski i taki przybytek widzieli jedynie w filmach. Doktor Roman Piotrowski, przezywany przez kuracjuszy Scandiskiem, stał za barem. Lata praktyki i pozytywne nastawienie do życia pozwalały mu ukryć napięcie. Dzisiaj zajmie się trudnym przypadkiem z blokady automatycznej. Jego pacjent milczał już pół roku.\nOśrodek “Wielki Szur”, zbudowany z inicjatywy Dyrektora Rudolfa Pieniążka, zajmował się leczeniem programistów. Po prawdzie nikt nie wymagał od nich wzorowego zdrowia psychicznego, istniała jednak ta nieuchwytna granica, po przekroczeniu której specjalista popadał w apatię, tracił zainteresowanie pracą i był dla organizacji balastem. Gdyby Rudolf posłuchał ojca i został w branży drobiarskiej, rozwijając jego ubojnię “Koguciach”, niewydajnego pracownika mógłby po prostu zwolnić, a w tydzień mieć kolejnego drobiowego Kubę Rozpruwacza. Ze specjalistami było niestety inaczej. O każdego trzeba było walczyć. Zwłaszcza o tych, którzy pracowali Po Drugiej Stronie Lustra. Była to elitarna Organizacja Wewnętrzna, stanowiąca rdzeń kręgowy imperium Pieniążka.O ile walkę z konkurencją uważał za wygraną (od dwóch dekad nikt nie opuścił Organizacji skuszony lepszą ofertą), o tyle choroby psychiczne, nierozłącznie związane z pracą, wciąż zajmowały wysoką pozycję na liście problemów nękających kadrę.\n– Napij się, filozofie. Na koszt firmy – Doktor już na całego wszedł w rolę filmowego barmana. Przypominającymi szamański rytuał ruchami przygotował drinka i postawił go przed pacjentem.\n-To nie jest prawdziwe – Hubert opróżnił szklankę i pierwszy raz od sam nie pamiętał kiedy, przemówił. – To wszystko jest udawane! Żyjemy w symulacji!\nCzoło Scandiska przecięła zmarszczka. Do ostatniej chwili żywił nadzieję, że powód blokady będzie bardziej błahy. Wiedział, że TO się czasami zdarzało. W miarę postępu projektu coraz rzadziej, ale jednak. Łatwo nie będzie, ale Pieniążek nie płacił mu za łatwe przypadki. Ze zwykłym korposzczurem załatwiali rutynowo. Tłumacząc, że jest przemęczony, że ogląda za dużo filmów. Ostatecznie odwalali cały ten cyrk z budzeniem się w wannie pełnej glutów. Ale to był człowiek z drugiej strony lustra, z pomiędzy luster, będąc ścisłym. Z takim trzeba na serio.\n– Tak, bystrzaku. Domyśliłeś się. Witaj w Matrixie – Piotrowski przybrał pozę Łysego Mefisto z ostatniego hitu kinowego.\n– To nie jest w porządku, to gorsze niż niewolnictwo! Cyniczny drań, Pieniążek korzysta z naszej pracy, a w zamian płaci tylko za prąd i cukier albo czym tam karmicie nasze mózgi w słoikach.\n– Tylko nie w słoikach! Odrobina szacunku dla naszego dobroczyńcy! I nie cukier, tylko bulion drobiowy. Zachciało się jazdy na motocyklu? Wiesz, ile kosztuje ekstrakcja i interfejsowanie? Tak teraz wyglądasz – Doktor wyciągnął tablet: Elwro Piotruś 40i 4k, nieprzyzwoicie drogi, wzbudzający zazdrość, atrybut członków Drugiego Lustra. Ekran tabletu rozświetlał obraz przedstawiający ludzki mózg opleciony zwojami przewodów i rurek.\n– Ten kawałek kasku musieli zostawić. Za duże ryzyko uszkodzenia płata czołowego – Roman uśmiechał sie dobrodusznie.\n– I co teraz zrobicie, jak już wiem? Skasujcie mnie? Wyłączycie ten szajs i dobranoc?\n– Co to, to nie… – Doktor przybrał mentorski ton. – Czegoś tam się domyślasz, ale prawda jest jak papier toaletowy. Cokolwiek warta tylko wtedy, gdy jest w całości. Cały ten kram: krajobrazy, budynki, przedmioty, samochody, gadżety to tylko kwestia pamięci i mocy obliczeniowej. Prawdziwym problemem są ludzie. Już na wczesnym etapie okazało się, że bez pewnej dozy interakcji społecznych, nawet tacy introwertycy jak ty świrują i przestają być produktywni.\n– Kontakty z rodziną? – Doktor zdawał się czytać Hubertowi w myślach. – Początkowo nawet rozważaliśmy pełną komunikację ze światem zewnętrznym. “Pani syn miał wypadek, jest utrzymywany przy życiu, a dzięki zaawansowanej technologii także przy świadomości. Dokładamy wszelkich starań… bla bla bla”. Ale to dopiero byłby kłopot. Pół biedy jacyś obrońcy praw. Nawet nie to, że ludziom trzeba by płacić za pracę. Skarbówka, ZUS, BHP, oni by nam łeb… Nieważne. Potem było typowanie sierot i samotników, wreszcie pic z Organizacją Wewnętrzną Po Drugiej Stronie Lustra jak to mówicie. Zobowiązanie tajemnicy, izolacja… Ale koledzy z zespołu, kucharz na stołówce, przypadkowo zaczepieni przechodnie – to musiało być prawdziwe. Wiesz, ile by kosztowało utrzymanie osobnego mózgu dla każdego fryzjera, kucharki czy spacerowicza w parku? Szef ma alergię na koszty. Tak narodził się projekt “Ze Snów”. Dyrektora bardzo zainteresowały moje badania nad rozszczepianiem osobowości i snami. Nawet laicy wiedzą, że ludzki mózg może pomieścić więcej niż jedną osobowość. Do tego te mniej istotne, powiedzmy “osobowości pomocnicze”, generowane są gratis, w fazie snu, której i tak nie udało się nigdy wyeliminować ani zastosować do czegoś produktywnego. Szef był zachwycony. Ludzie pracowali dla niego, nawet śpiąc.\n– Moja depresja jakoś wiąże się z tym, że Matt opowiedział mi swój sen, w którym skaleczył mnie nożyczkami w ucho? Rozmawialiśmy przez “korpo-gada”… Matt ani mnie nie widział, ani nie wiedział, że poprzedniego wieczora o mało nie straciłem ucha w zakładzie Wszystkich na Łyso.\n– Niestety tak. Wciąż mamy za mało mózgów i czasami dochodzi do zbyt bliskich interakcji. Zbyt bliskich i zbyt często. Super-Wisior nie jest idealny – ton Doktora był niemalże przepraszający – Matylda… To była wtopa. Jej sen został kiedyś wykorzystany do generowania kochanki jej własnego męża. Za drugim lustrem poleciały głowy… dosłownie.\n– I żeby tego wszystkiego szlag nie trafił – Piotrowski kontynuował wyjaśnianie. – Super-Wisor wdraża tryb awaryjny. Indukuje w zbyt domyślnym osobniku chorobę psychiczną. Pełni to dwie istotne funkcje. Powstrzymuje delikwenta przed drążeniem niewygodnej prawdy, a gdyby nawet zdążył się z kimś podzielić “odkryciem”, z miejsca dyskredytuje jego opowieści.\n– No tak… – wtrącił Hubert. – Biedny Matt, kto będzie brał na poważnie gościa, który przed Gwiazdką rozdawał kartki świąteczne ze stylizowanym na Świętego Mikołaja rekinem pożerającym Dzieciątko. Albo ten numer z Nutellą w toalecie….\n– Ponieważ każdy podpięty mózg jest na wagę złota, a projekt dalej ma pełno niedoróbek – Doktor stwierdził, że pacjent wytrzyma kolejną dawkę prawdy – W Super-Wisiorze istnieje tryb awaryjny do trybu awaryjnego. Możliwość zdjęcia wszystkich blokad poprzez zmieszanie kilku powszechnie dostępnych płynów w ściśle określonych proporcjach i kolejności. Coś jak tajna kombinacja klawiszy w grze. To, co dostałeś, nazywamy “Kamikadze Gawędy” – można mówić i myśleć o wszystkim bez aktywacji blokady. Daje to możliwość pewnego rodzaju przejścia na sterowanie ręczne i korygowania niedoróbek tych zza drugiego lustra.\n– Czyli jeżeli powiem, że ściany mają być zielone i falować – słowom Huberta towarzyszyła delikatna, ledwo zauważalna zmiana koloru i falowane ścian – to się tak stanie?\n– Oczywiście – przytaknął Doktor z miną dobrego wujka.\n– A jeśli powiem, że ta buda ma wybuchnąć?\n– Co to, to nie. Są różne poziomy dostępu. Domyślasz się, że zależne od składu i siły Kamikadze, ty jesteś tylko odblokowany i to czasowo, do wytrzeźwienia. Zresztą pijaków i ćpunów rzadko biorą na serio. To takie dodatkowe zabezpieczenie na wypadek wycieku procedury.\n– Co dalej ze mną? – zapytał Hubert\n-Na razie potrzymamy cię na blokadzie i będziemy się tutaj spotykać. Ty MUSISZ być dla wszystkich świr. Potem się zobaczy. Jeśli nie będziesz nam przeszkadzał, a z czasem zdecydujesz się pomagać, przeniesiemy cię za kolejne lustro. Nawet nie wiesz, jakie tam są braki kadrowe…\nHubert trzeźwiał. Ostatnim błyskiem świadomości, zakrywanym już przez czarne chmury depresji, zastanawiał się, czy Super-Wisior położył łapę na jego wspomnieniach z dzieciństwa tych o dziadku bimbrowniku.\nRudolf Pieniążek – jeśli Polskę nazywano tygrysem Europy, on był jej kłami i pazurami. Rozbudował i zmodernizował odziedziczony po rodzicach zakład drobiarski. Dzięki wyniesionym z rodzinnej firmy doświadczeniom nigdy nie uległ stereotypowi jakoby głowa i tułów stanowiły nierozłączną całość. W latach 90. przejmował firmę za firmą. Za każdym razem z szarego śmietnika, jaki zastał, robił światowego potentata. Umiał motywować ludzi do działania i ogniskować ich wysiłki na swoich celach. Tępych “z zawodu dyrektorów” zamieniał w rekiny biznesu, a ogarnięte postpeerelowskim marazmem załogi – w tytanów pracy. Zdeklarowany ateista, naciągany przez dziennikarzy na metafizyczne zwierzenia, uważał, że najwyższą formą bytu jest Barman. Ktoś, kto pozostawał w pozycji służbowej wobec wszystkich prywatnych radości, trosk, komedii i dramatów dziejących się dookoła. To Barman dysponował całym zapasem trunków i nigdy nie tracił głowy – a nic tak nie imponowało Rudolfowi jak głowa. Głowa (wciąż) na karku.\n1 komentarz do “Kamikadze gawędy”\n10 stycznia 2022 o 22 h 02 min\nCYBERPUNK NOT DEAD! 🙂


W 1924 roku Combi zadebiutował w reprezentacji Włoch, powołany po raz pierwszy przez wybitnego Vittorio Pozzo. O swoim pierwszym meczu rozegranym w koszulceazzurrich wolał pewnie jak najszybciej zapomnieć – Włosi zostali bowiem zdemolowani przez zespół Węgier z Györgym Molnárem na czele. Chociaż wynik 1:7 do dziś jest najwyższą porażką w historii poniesioną przez drużynę narodową z Półwyspu Apenińskiego, nie zdołał wówczas podkopać pewności siebie młodego bramkarza. Kiedy przed rozpoczęciem sezonu 1925/26 wrócił ze zgrupowania kadry do klubu, był jeszcze bardziej zdeterminowany, by poprowadzić swoją drużynę do sukcesów.\nW dowód uznaniaduce użył drużyny i jej sukcesu w celach propagandowych. Nie był to ostatni triumf Włochów w tamtych latach – w 1936 roku zdobyli bowiem złoty medal na olimpiadzie, a dwa lata później ponownie wygrali mundial, podkreślając swoją dominację na arenie światowej. Trzon włoskiej drużyny stanowili piłkarze Juventusu – swój wkład w odniesione zwycięstwa miało w sumie aż 14 zawodników bianconerich. Nazywano ich „Nazio-Juve”, jako że sukcesy jednej drużyny były odzwierciedleniem osiągnięć drugiej.\n3Nie ma jak w domu: stadiony Juventusu\nOd 1897 aż do 2011 roku Juventus prowadził swego rodzaju koczowniczy tryb życia. Początkowo mecze turyńczyków rozgrywane były przy Parco del Valentino oraz Parco Cittadella, po czym w 1905 roku drużyna przeniosła się na Stadio Velodromo Umberto I, zdobywając tam swoje pierwsze scudetto. Następnie bianconeri przeprowadzili się na Stadio di Corso Marsiglia, gdzie pozostali do 1933 roku i czterokrotnie wygrali rozgrywki ligowe.\nW tamtym czasie Edoardo Agnelli podjął decyzję o wybudowaniu osady, Villar Perosa, w górzystym regionie Pinerolo. Zamieszkał ze swoją rodziną w willi, która znajduje się tam do dzisiaj. Nieopodal stoi prywatny kościół, gdzie wszyscy Agnelli są chrzczeni i biorą śluby, tam też chowa się zmarłych członków rodziny. Z perspektywy Juventusu najcenniejszym obiektem był tam stadion piłkarski; stał się on siedzibą klubu podczas drugiej wojny światowej, na czas której bianconeri opuścili Turyn.\nMiasteczko pozostało bazą treningową Juve aż do lat 80. ubiegłego stulecia i nawet po tym czasie było regularnie odwiedzane przez turyńską ekipę podczas przedsezonowych zgrupowań. Wkrótce jednak nowoczesny futbol – ze względu na wymogi fizyczne i finansowe – zmusił klub do przygotowywania się do sezonu za granicą. Kluczowa stała się możliwość organizowania potyczek towarzyskich z prestiżowymi rywalami i goszczenia na trybunach większej liczby kibiców, co w konsekwencji zapewnia wzrost przychodów ze sprzedaży biletów na mecze. Równie ważna stała się rozbudowa bazy treningowej pozwalającej na realizację kompleksowych programów treningowych.\nJuventus zaczął gościć w Villar Perosa każdego lata, rokrocznie organizując mecz towarzyski pomiędzy pierwszą drużyną a najlepszymi piłkarzami z drużyn młodzieżowych. Potyczkę tę zaczęto nazywać partita in famiglia, rodzinnym meczem, robiąc z niej przedsezonową tradycję. Nazwa odzwierciedlała panującą wówczas atmosferę – na spotkaniu prawie zawsze pojawiały się rodziny piłkarzy, a ultrasi zapominali tego jednego dnia o dzielących ich różnicach.\nFani Juve zaczęli licznie pojawiać się na meczach, by dopingować bianconerich. Kiedy drużyna gościła w Villar Perosa, ulice miasteczka wypełniały się licznymi straganami i panowała na nich wyjątkowa, trudna do opisania atmosfera. Przedstawiciele kilku pokoleń rodziny Agnellich zasiadali na trybunach niczym dumni rodzice obserwujący swoje dzieci biegające za piłką w miejscowym parku. Od tamtej pory niewielka górska miejscowość ożywa raz do roku przy okazji wizyty jednego z najsłynniejszych klubów piłkarskich na świecie.\nNastępny stadion, na którym Juventus rozgrywał swoje mecze, został wybudowany na rozkaz Benito Mussoliniego. W 1933 miasto Turyn przygotowywało się do organizacji międzynarodowych igrzysk uniwersyteckich, w związku z czym stadion wraz z legendarną Torre di Maratona wybudowano w zaledwie osiem miesięcy. Juventus grał na tym obiekcie do roku 1989, zdobywając łącznie 17 tytułów mistrza kraju i siedmiokrotnie triumfując w rozgrywkach o Puchar Włoch. To właśnie w tym okresie na koszulkach bianconerich pojawiły się dwie złote gwiazdki, z których każda symbolizowała dziesięć ligowych tytułów mistrzowskich.\nW 1990 roku Stara Dama przeprowadziła się na Stadio delle Alpi, zaprojektowany przez studio architekta Sergio Huttera. Wybudowano go wówczas na potrzeby mistrzostw świata w piłce nożnej, które organizowali u siebie Włosi. To właśnie na nim Anglicy rozgrywali słynny półfinałowy mecz, kiedy to Paul Gascoigne zalał się łzami. Podczas oficjalnego otwarcia stadionu jedenastka gwiazd Juventusu i Torino zmierzyła się z drużyną Porto, wygrywając 4:3. W kolejnych sezonach rozegranych na tym obiekcie bianconeri dołożyli do swojej kolekcji siedem tytułów mistrzowskich oraz dwa zwycięstwa w Pucharze Włoch. Kibice narzekali jednak na bardzo kiepską widoczność na stadionie, jako że trybuny dzieliła od murawy znajdująca się wokół niej bieżnia. Do tego z uwagi na słabą infrastrukturę w ciągu 19 lat istnienia Stadio delle Alpi nie zorganizowano tam żadnych dużych zawodów lekkoatletycznych.\nChociaż na całym Półwyspie Apenińskim żaden klub nie mógł pochwalić się tak wielką rzeszą tifosich co Juventus, na trybunach przepastnego Stadio delle Alpi, mogącego pomieścić ponad 67 229 osób, zasiadało średnio zaledwie 38 tysięcy kibiców. Najbardziej wyrazistym przykładem tego problemu był mecz z Sampdorią, rozgrywany w 2002 roku w ramach Pucharu Włoch – na stadionie pojawiło się wówczas jedynie 237 widzów. Ze względu na liczbę fanów w całych Włoszech Juventus stał się za to najchętniej oglądaną drużyną gości na stadionach w całym kraju podczas meczów wyjazdowych. Widząc to, klub podjął śmiały krok, decydując się na rozgrywanie spotkań „u siebie” na stadionach w całych Włoszech.\nPierwszy taki przypadek zdarzył się podczas sezonu 1994/95, gdy podjęto decyzję o rozegraniu pierwszego półfinału oraz rewanżowego spotkania finałowego Pucharu UEFA na stadionie San Siro w Mediolanie. Ruch ten spowodowała sytuacja, do której doszło podczas kilku poprzednich meczów – z CSKA Sofia, Marítimo, Admirą Wacker Mödling oraz Eintrachtem Frankfurt – kiedy to mimo starań turyńskiego klubu trybuny świeciły pustkami.\nPrzeniesienie dwóch wspomnianych spotkań do Mediolanu, oddalonego od Turynu o 126 kilometrów, okazało się trafioną decyzją – na obu meczach pojawił się komplet widzów oglądających najpierw zwycięstwo Juventusu w dwumeczu z Borussią Dortmund, a następnie finałowy pojedynek z Parmą, wygrany ostatecznie przez ekipę gialloblu 2:1 dzięki dwóm golom strzelonym przez byłego zawodnika Juve, Dino Baggio.\nZaledwie rok później Juventus dotarł do finału Ligi Mistrzów, w którym pokonał Ajax Amsterdam po serii rzutów karnych, dzięki czemu po raz drugi w historii triumfował w tych rozgrywkach. Dziwnym zbiegiem okoliczności bianconeri trafili na kolejny włoski stadion, jako że mecz rozgrywany był na wypełnionym po brzegi Stadio Olimpico w Rzymie. Turyński delle Alpi ponownie zawiódł – kilka tygodni wcześniej półfinałową potyczkę z francuskim Nantes obejrzało na nim zaledwie 55 tysięcy widzów.\nProblem pozostawał nierozwiązany, tymczasem Juventus miał się zmierzyć z drużyną Paris Saint-Germain w dwumeczu o Superpuchar Europy. Chcąc pokazać światu pełne trybuny, Włosi podjęli kolejną istotną decyzję – spotkanie rewanżowe zaplanowano nie w Turynie, a na Stadio Renzo Barbera w dalekim Palermo. Po wysokim zwycięstwie Włochów 6:1 w Paryżu Francuzi przylecieli więc na Sycylię, by stoczyć pojedynek z drużyną Marcello Lippiego przed kompletem publiczności. Tym samym ponad 35 tysięcy widzów miało szansę zobaczyć na własne oczy, jak Alessandro Del Piero i Christian Vieri zapewniają bianconerim zwycięstwo, po którym do gabloty bardzo silnego wówczas klubu trafiło kolejne trofeum.\nW sezonie 1998/99 – ostatnim roku pierwszej przygody Lippiego z Juventusem – turyńczycy zdołali wywalczyć jedynie prawo do gry w Pucharze Intertoto. Następnie pod wodzą Carlo Ancelottiego zdobyli owo wyśmiewane przez wielu trofeum, ponownie jednak uczynili to z dala od Turynu. Obiektem, gdzie rozegrano mecze z Ceahlăul Piatra Neamţ, Rostsielmasz i Rennes, był Stadio Dino Manuzzi w Cesenie, który za każdym razem wypełnił się po brzegi.\nKilka lat później, w sezonie 2005/06, bianconeri zdobyli kolejne scudetto, wznosząc puchar w niecodziennych okolicznościach. Zamiast bowiem w Turynie, uroczystość wręczenia ligowego trofeum zorganizowano na Stadio San Nicola w Bari, gdzie Juventus rozegrał ostatni wyjazdowy mecz z Regginą. Od stolicy Piemontu apulijskie miasto dzieliło 866 kilometrów, co jednak nie przeszkodziło kibicom Starej Damy pojawić się na stadionie – dzięki temu bianconeri świętowali zdobycie 29. tytułu mistrza Włoch na oczach 59 tysięcy widzów, zanim tego samego lata we Włoszech wybuchła afera Calciopoli.\nW sezonie 2010/11, kiedy to koncert zespołu U2 kolidował z rozgrywanym w ramach eliminacji do Ligi Europy rewanżowym spotkaniem z Shamrock Rovers, Juventus trafił na Stadio Alberto Braglia w Modenie. Bianconeri zagrali przed 18-tysięczną publicznością wypełniającą trybuny i był to ich ostatni „koczowniczy” występ przed definitywną ucieczką od świecącego pustkami delle Alpi. Tymczasem wrócili na zmodyfikowany turyński Stadio Olimpico, gdzie rozegrali swój zwycięski sezon 2006/07 w Serie B.\nW roku 2012 zniszczone i nieprzystosowane stadiony piłkarskie były prawdziwą zmorą Serie A – począwszy od przestarzałego Stadio Olimpico w Rzymie, skończywszy zaś na zbyt dużym San Nicola w Bari. Większość klubów, przynajmniej na papierze, snuła plany przeprowadzki na nowoczesne, typowo piłkarskie obiekty. Niestety, wiele z tych projektów, jak chociażby planowana przez Fiorentinę budowa Cittadella Viola, nigdy nie doczekało się realizacji z powodu braku funduszy lub wsparcia ze strony lokalnych władz.\nPo tym, jak wielokrotnie odrzucono kandydaturę Włoch do organizacji mistrzostw świata oraz mistrzostw Europy, kluby Serie A zdały sobie sprawę, że chcąc stworzyć nowoczesną infrastrukturę piłkarską, muszą sięgnąć do własnej kieszeni i samodzielnie sfinansować jej budowę. W przeciwnym wypadku w obliczu wprowadzanych przez UEFA zasad finansowego fair play zostałyby daleko w tyle za drużynami z innych lig europejskich.\nNiemal wszystkie stadiony w pierwszej lidze włoskiej są własnością miast, kluby zaś płacą horrendalne sumy w zamian za możliwość rozgrywania na nich swoich meczów. Dla przykładu: Stadio San Paolo, gdzie na co dzień występuje Napoli, kosztuje ten klub 600 000 euro rocznie mimo żałośnie słabej infrastruktury, która wręcz nie przystoi klubowi aspirującemu do gry w Lidze Mistrzów. W rezultacie, mimo średniej frekwencji na poziomie 40 000 widzów, w sezonie 2011/12 Napoli zdołało osiągnąć przychód nieprzekraczający 14 milionów euro z dni meczowych.\nJuventus nadal jednak mógł jedynie zazdrościć takich wyników finansowych. Na mecze drużyny cieszącej się największą liczbą kibiców we Włoszech przychodziło średnio zaledwie 23 000 widzów, co stanowiło najgorszy wynik wśród 20 największych klubów w Europie w tamtym sezonie. W samej Serie A Juventus zajmował pod tym względem dalekie 11. miejsce. Nie ułatwiał tego turyński Stadio Olimpico, gdzie bianconeri rozgrywali swoje spotkania od czasów afery Calciopoli, kiedy to wybuch skandalu i drastyczny spadek przychodów zmusił klub do porzucenia planu o modernizacji wzgardzonego Stadio delle Alpi. Na szczęście dzięki pracy Jean-Claude Blanca udało się sfinalizować podobny projekt.\nNowy stadion Juventusu zastąpił wspomniany wcześniej relikt lat 90., został wybudowany na jego miejscu i pozwolił bianconerim raz na zawsze odciąć się od Olimpico, nazywanego później Stadio Grande Torino. Był w sumie dziewiątym domem dla błąkających się po kraju turyńczyków. Jego pojemność zmniejszono do 41 000 widzów, a trybuny zaprojektowano tak, by znajdowały się przy samej płycie boiska.\nMimo że budowa nowego stadionu Juve pochłonęła około 120 milionów euro, większość tej kwoty udało się pokryć dzięki sprzedaży praw do nazwy obiektu firmie Sportfive za 75 milionów euro oraz sprzedaży gruntów pod zabudowę handlową firmie Nordiconad za kolejne 20 milionów. Oznaczało to, że na otwarty w sierpniu 2012 roku stadion klub wydał zaledwie 25 milionów euro netto, ubijając tym samym świetny interes.\nJuventus zdołał również podpisać szereg kontraktów sponsorskich i partnerskich, otwierając sobie w ten sposób drogę do uzyskania dodatkowych dochodów, co nie byłoby możliwe, gdyby nadal korzystał ze stadionu należącego do miasta. Dostęp do silnej marki przyciągnął inwestorów – z Sony, CartaSi i Balocco na czele – którzy szybko doszli do porozumienia z turyńskim klubem.\nAle to nie koszty ani zyski były w tym wszystkim najważniejsze. Kluczowy okazał się powrót bianconerich na stadion, który w końcu mogli nazywać w pełni własnym. To uczucie, jakiego nie były w stanie zapewnić im Olimpico, delle Alpi ani inne obiekty, na których dotąd grali. Bez względu na to, czy i kiedy ów fantastyczny stadion otrzyma komercyjną nazwę, dla wszystkich juventinich zawsze będzie tym, czego doczekali się po latach tułaczki – domem.\n4Włoska monarchia: rodzina Agnellich\nZanim na scenie pojawili się arabscy szejkowie i Roman Abramowicz, futbol był – ogólnie rzecz ujmując – sportem, w którym poza boiskiem wszyscy mieli równe szanse. Kluby piłkarskie osiągały skromne dochody i płaciły zawodnikom pensje w wysokości w jakiś sposób porównywalnej do przeciętnego krajowego wynagrodzenia. We Włoszech owa era niewinności skończyła się w roku 1923, kiedy to kontrolę nad Juventusem przejął Edoardo Agnelli. Niespełna trzydziestoletni klub, mający wówczas zaledwie jeden tytuł mistrzowski na koncie, zmienił się na zawsze.\nDzięki olbrzymiemu majątkowi, jaki posiadał jako właściciel imperium FIAT-a, Agnelli był w stanie trwale odmienić całe oblicze włoskiego calcio. Jego dziedzictwo przetrwało do dzisiaj – potomkowie Agnellego nadal sprawują pieczę nad interesami Juventusu, ciesząc się prestiżem przeznaczonym dla bardzo niewielu właścicieli klubów piłkarskich na świecie. Od czasów, kiedy zostali wygnani Sabaudowie, to właśnie rodowi Agnellich prawdopodobnie najbliżej w całych Włoszech do królewskiego splendoru.\nEdoardo kupił klub w wieku zaledwie 31 lat i w bardzo krótkim czasie zmienił go nie do poznania. Niedługo po wybudowaniu typowo piłkarskiego stadionu oraz centrum treningowego nieopodal domu rodzinnego w Villar Perosa zdołał stworzyć drużynę, której nikt nie potrafił dorównać. W latach 1931–1935 ustanowiła ona niepobity do dzisiaj rekord, równolegle wnosząc znaczący wkład w sukcesy włoskiej reprezentacji, która w roku 1934 i 1938 zdobyła dwa Puchary Świata z rzędu, a w roku 1936 – olimpijskie złoto.\nEdoardo Agnelli zawsze już będzie się kojarzył ze Złotym Pięcioleciem, określeniem upamiętniającym pierwszą połowę lat 30. – dekadę, w której począwszy od sezonu 1930/31, Juventus zdobył pięć ligowych tytułów mistrzowskich z rzędu. Jeszcze przed wybuchem drugiej wojny światowej klub zaczęto określać mianem la fidanzata d’Italia, dziewczyny Włoch, ponieważ drużyna bianconerich po raz pierwszy w swojej historii zdobyła sobie wtedy kibiców również poza Turynem.\nTriumfy Juventusu zaczęli świętować zapaleni kibice na całym półwyspie, co – jak pisze turyński historyk Aldo Agosti – „było sumą kilku czynników: niezrównanego pasma sukcesów, towarzyszącej im spektakularnej gry, znaczącego wkładu w osiągnięcia reprezentacji kraju, która w 1934 roku zdobyła puchar Julesa Rimeta, oraz mądrej strategii budowania wizerunku klubu, wspieranej dynamicznie rosnącym zainteresowaniem sportowej prasy”. W skrócie, drużyna Juve stała się pierwszym zespołem, wokół którego rozpętała się burza medialna, co powtórzyło się później w latach 90.\nParadoksalnie, kolejny powód, dla którego fani futbolu we Włoszech stali się w tamtym okresie kibicami Juventusu, opisał jeden z profesorów Uniwersytetu Turyńskiego, Giovanni De Luna. Uważał on, że turyński klub „reprezentował wówczas – i nadal reprezentuje – alternatywę dla zaściankowości, którą zaczęto dostrzegać w regionalnych tradycjach, i jest uważany za instrument buntu wobec prymatu lokalnych stolic futbolu”. Dodatkowym walorem dla narodu sprzeciwiającego się krajowemu establishmentowi szybko okazała się również sama nazwa klubu, odwołująca się do idei i niemająca nic wspólnego z miastem ani konkretną lokalizacją.\nNiestety, koniec tej epoki – równie szybki, co jej początek – naznaczyła kolejna tragedia w środowisku bianconerich. W wieku zaledwie 43 lat Agnelli poniósł śmierć we wspomnianym wcześniej okropnym wypadku lotniczym w Genui; doszło do niego niedługo po zdobyciu przez Juventus historycznego piątego z rzędu tytułu mistrzowskiego. Niestety, nie był to ostatni taki cios dla klubu i rodziny Agnellich.\nZ drużyny odeszli dwaj mistrzowie, Renato Cesarini i Giovanni Ferrari, co tylko podsyciło uczucie, że pewien etap w historii Juve dobiegł końca. Prowadzeni przez Virginio Rosettę w roli grającego trenera bianconeri zakończyli sezon 1935/36 na piątym miejscu w tabeli. Mimo pierwszego w historii zwycięstwa w Pucharze Włoch w 1938 roku Juventus wszedł – a raczej dokuśtykał – w okres powojenny, pozostając w cieniu rywala zza miedzy, jako że w latach 40. świat włoskiego calcio podbiło nieprawdopodobne Il Grande Torino.\nPomimo trwającego konfliktu rozgrywki ligowe we Włoszech nie zostały zawieszone, więc ze względów bezpieczeństwa Juventus w 1942 roku przeniósł się do pobliskiego miasteczka Alba w prowincji Cuneo, by tam kontynuować treningi aż do wiosny następnego roku. W 1947 roku, 12 lat po tym, jak Złote Pięciolecie dobiegło końca, pieczę nad Juventusem objął kolejny członek rodziny Agnellich – Gianni, syn Edoardo – odmieniając oblicze klubu nie do poznania.\nO ile Edoardo był praojcem dzisiejszego pokolenia oligarchów i potentatów naftowych, o tyle jego syn Giovanni – znany wszystkim jako Gianni – zasłynął jako pierwsza znacząca i natychmiast rozpoznawalna ikona włoskiego futbolu. Podczas gdy współcześni piłkarze często manifestują swój okraszony wielomilionowymi gażami sukces zawodowy pokrytymi platyną akcesoriami oraz starannie wypielęgnowaną całoroczną opalenizną, zawsze elegancki Gianni Agnelli dał się poznać światu przede wszystkim jako żywe ucieleśnienie określenia la bella figura.\nZawsze nienagannie ubrany, z zegarkiem zapiętym nad rękawem koszuli, Agnelli od samego początku był uważany za człowieka eleganckiego i dlatego wprost go rozchwytywano. W 2003 roku w wieku 81 lat zmarł na raka prostaty, zdobywszy sobie reputację biznesmena, miłośnika calcio i playboya w jednym, mogącego pochwalić się znajomością z Davidem Rockefellerem, Henrym Kissingerem i Anitą Ekberg. Chociaż młodzieńcze lata upłynęły mu pod znakiem trwonienia pieniędzy i uwodzenia zdumiewającej liczby kobiet, ostatecznie dojrzał i choć niechętnie, przejął kontrolę nad rodzinnym biznesem.


W rytmie passady, w rytmie uczuć...\nArk / Literatura / Rytmika uczuć\nApetyt rośnie w miarę… tańczenia. Passada jest jak narkotyk – odurza, fascynuje i uzależnia. A los jest mistrzem w płataniu figli…\nJulita ma jedną przyjaciółkę, z którą się spotyka, a poza tym niestety nie należy do grona typowych nastolatek – towarzyskich, radosnych i imprezujących. Marcel jest instruktorem tańców latynoamerykańskich; kiedy dowiaduje się, że jego matka jest śmiertelnie chora, postanawia wziąć udział w konkursie, aby zebrać odpowiednią kwotę na leczenie. Do tego potrzebuje jednak partnerki…\nW rytmie passady to powieść nie o technikach tańca, ale o tańcu, który leczy i uzdrawia duchowo. Choć znajdziemy tu wiele wskazówek dotyczących kroków i ruchów, nie do końca o to chodzi. Przynajmniej później. Taniec zaczyna wyzwalać emocje, powodować przyspieszone bicie serca i wilgotność dłoni. A co się dzieje w… głowie? Plątanina myśli, milion sprzecznych decyzji i bijące się ze sobą uczucia.\nJulita i Marcel trafili na siebie w odpowiednim momencie. Oboje potrzebowali odrodzenia. Tylko że Julita nie była zdeterminowana aż do tego stopnia co Marcel. On walczył o mamę i o wspólne szczęśliwe życie. O rodzinę, którą z dnia na dzień mógł bezpowrotnie stracić. Czytamy zatem o bohaterach z krwi i kości – mających życie nieusłane różami, pełne zawiłości i niepewności. Kruche jak nasze.\nDzięki temu, że autorka zdecydowała się na opowieść o „normalnych” ludziach, możemy wczuwać się w historię, zapomnieć o wszystkim, o całym świecie. No i dać się uleczyć temu rytmowi, który ni stąd, ni zowąd jakby włamuje się do naszego tu i teraz, aby trochę namieszać i aby jakoś pomóc zrozumieć i przeboleć to, co złe.\nAnna Dąbrowska doskonale zna się i na tańcu, i na uczuciach – to widać i czuć. Ale ta powieść jest bardzo dobra nie tylko dlatego, że przedstawia ludzi i świat takie, jakie są… ale także ze względu na to, JAK to przedstawia. Słowa w tej książce odgrywają ogromną rolę – zarówno te wypowiadane przez bohaterów, jak i te opowiadające całą historię. Bo przecież nie liczy się wyłącznie to, co do siebie mówimy, ale co jednocześnie czynimy. W rytmie passady na tym gruncie wyrosła. I udowadnia, że to właśnie czyny zgodne z tym, co powiedziane, kształtują naszą wspólną przyszłość u boku ukochanej osoby.\nMimo że jest to pełnoprawne New Adult, nietrudno dopatrzyć się tu i innych ciekawych zabiegów kompozycyjnych. Problem polega na tym, że nie mogę wam ich opisać, ponieważ… nie mogę. Gdybym to zrobiła (a uwierzcie, często nie umiem nad sobą panować, gdy piszę), stracilibyście przyjemność odkrywania tajemnic, których w tej książce kilka jest. Więc… tanecznym krokiem oddalam się w kierunku parującej na biurku kawy, a was zostawiam z poczuciem, że naprawdę warto poznać losy Julity i Marcela – jakkolwiek dziwne mogą się wydawać.\nW rytmie passady zabierze was do świata, w którym muzyka i taniec to lekarstwo lepsze niż wszystkie chemikalia razem wzięte. To historia piękna i brzydka, dająca siłę i przerażająca. Kocham ją i jej nienawidzę. Kocham, ponieważ jest po prostu prawdziwa, co czyni ją wspaniałą; nienawidzę, ponieważ… Nie, nie wypowiem tego na głos. Sami się przekonajcie dlaczego. Na koniec mogę powiedzieć tylko jedno, nic więcej, nic ponadto: przeczytajcie.


Dwór cierni i róż. Książka do kolorowania od Uroboros - Kakaludek\nMamaKakaludka 29 września 2018 1 Comment\nPrawdziwa gratka dla wszystkich fanów cyklu „Dwór cierni i róż” autorstwa Sarah J. Maas. Kolorowanka zawiera nieopublikowane dotąd fragmenty książek!\nKolorowanki dla dorosłych są obecnie bardzo popularne i ja również zaliczam się do grona zwolenników takiej formy spędzania wolnego czasu. To świetny sposób na przywrócenie sobie równowagi psychicznej, pozbycie się stresu, odpoczynek. Dlatego z niecierpliwością czekałam na wydanie tej książki do kolorowania z bohaterami książek autorstwa Sarah J. Maas.\nJuż na początku tego roku pisarka opublikowała zaskakującą informację, że seria „Dwór cierni i róż” zostanie zekranizowana, a autorką scenariusza jest Rachel Hirons. Jak dotąd nie podano do publicznej wiadomości ani przewidywanej daty produkcji, nazwisk odtwórców głównych ról, ani reżysera.\nWszyscy fani przygód Feyry i Rhysanda mogą jednak w oczekiwaniu na to wydarzenie raz jeszcze zanurzyć się w magiczny świat Prythianu kolorując przepiękne ilustracje autorstwa całego zespołu – artystki Charlie Bowater i ilustratorów: Adriana Dadicha, Yvonne Gilbert, Johna Howe’a i Craiga Philipsa.\nPamiętajcie jednak, że w tej kolorowance ilustracje są opatrzone cytatami z książek (również tymi jeszcze nigdzie nieopublikowanymi), dlatego jeśli lektura tej serii jest dopiero przed Wami, to bądźcie świadomi czekających tam na Was spoilerów 😉\nJa już ostrzę moje ukochane kredki i zabieram się do pracy. Jesteście ciekawi efektów?\nTutaj znajdziecie moje recenzje serii książek „Dwór cierni i róż”. Recenzja „Dworu szronu i blasku gwiazd” w przygotowaniu:\nCena od: 14,53 zł\nPorównaj z Ceneo: https://www.ceneo.pl/68029815#crid=216008&pid=14322\nCategory : Książki, Lifestyle\tKsiążki, Mama\n← Gry dla przedszkolaków od Lisciani Carotina Preschool\nSeriale idealne na wieczorny odpoczynek →\nOne thought on “Dwór cierni i róż. Książka do kolorowania od Uroboros”


Porsche i Audi łączą siły. Wspólnie stworzą platformę dla aut elektrycznych\nPorsche i Audi od teraz w jednej elektrycznej drużynie\nPorsche i Audi nie będą osobno tworzyć swoich elektrycznych samochodów. Przynajmniej nie całkowicie.\nPrezesi dwóch niemieckich marek należących do koncernu Volkswagena ogłosili, że tworzone przez nich w przyszłości elektryczne samochody będą miały co najmniej jeden wspólny element. I to ten najważniejszy - płytę podłogową. Cel? Przede wszystkim ograniczenie kosztów.\nWspólna płyta podłogowa dla elektrycznych samochodów Porsche i Audi.\nDocelowo efektem działań ma być stworzenie uniwersalnej płyty podłogowej dla samochodów elektrycznych, na której zbudowane mogą być zarówno SUV-y, jak i zwykłe samochody. Jakie dokładnie? O tym przekonamy się finalnie dopiero w 2021 r., kiedy na drogi wyjadą pierwsze owoce tej współpracy.\nNa razie wiadomo jedynie, że Audi wyprodukuje dwie elektryczne limuzyny w fabryce Neckarsulm i dwa SUV-y w Ingolstadt. Porsche natomiast prawdopodobnie na miejsce produkcji wybierze fabrykę w Lipsku. Fabryka w Zuffenhausen zbliża się bowiem do swoich maksymalnych mocy produkcyjnych.\nNad nowym projektem pracować będą dwa zespoły - jeden w Audi, liczący sobie 550 osób, drugi natomiast w Porsche - składający się z 300 pracowników. Każda z tych grup została oddelegowana do osobnych zadań - według prezesa Porsche tych, w których dana marka czuje się najlepiej.\nZe względu na odległość dzielącą obydwa ośrodki badawcze (Ingolstadt w przypadku Audi i Weissach w przypadku Porsche), komunikacja będzie realizowana głównie za pomocą wideokonferencji.\nMotywacja do wspólnej pracy nad platformą dla elektrycznych samochodów jest prosta. Taka sama zresztą, jak motywacja do współdzielenia płyt podłogowych w obrębie całej grupy VW.\nWedług CEO Porsche, gdyby każda z tych marek pracowała nad platformą dla aut elektrycznych osobno, koszty byłyby nawet o 30 proc. wyższe niż obecnie. Przy miliardowych wydatkach na rozwój elektryków (Porsche ostatnio podwoiło swój elektryczny budżet), takich oszczędności trudno jest nie docenić.\nByć może odczują je także klienci, którzy nie będą musieli dopłacać gigantycznych pieniędzy tylko za to, że ich samochód napędzany jest prądem, a nie paliwami kopalnymi. Skoro jednak mowa o Audi i Porsche, pewne jest jedno - tanio i tak nie będzie.\nNa początek - Mission E.\nNa efekty ogłoszonej współpracy trzeba będzie jednak poczekać co najmniej do 2021 r., czyli mniej więcej 3 lata. Dużo wcześniej, bo już od tego roku, na rynku pojawiać się będą samochody elektryczne tych marek, które stworzono osobno.\nJuż w 2018 r. do sprzedaży powinien trafić SUV Audi e-tron, z zasięgiem na poziomie około 500 km. Rok później do salonów wprowadzone zostanie m.in. Porsche Mission E, a do produkcji wejdzie Audi e-tron w wersji coupe.\nZdecydowanie jest więc na co czekać i będzie co oglądać. A niektórzy prawdopodobnie będą mieli co kupować.\nTagi: audiaudi e-tronaudi e-tron quattroaudi e-tron sportbackmission ePorscheporsche elektryczneporsche evPorsche Mission Esamochody elektryczneTechMoto


System na Sata II - Sprzęt komputerowy - dobreprogramy - forum\nSystem na Sata II\nOvitz (Ovitz Pl) 2006-11-25 14:50:28 UTC #1\nMam taki problem chce zainstalować xp sp2 na 250GB Sacie II. Po tym jak instalator po raz pierwszy uruchomia ponownie komputer, podczas ładodowanie pisze mi "Błąd ładowanie systemu". Co jest :?:\nPłyta głowna: Asus M2N4 SLi\nTobi (Michal Kolatek) 2006-11-25 15:09:24 UTC #2\nPewnie musisz wgrać sterowniki do dysku, przed instalacją jak wyświetli się komunikat ''jeśli chcesz wgrać stery to raid lub sata, naciśnij klawisz''\nOvitz (Ovitz Pl) 2006-11-25 15:16:42 UTC #3\nPrzy instalacji win tak :?:\nplgracz (Miwidlak) 2006-11-25 15:24:02 UTC #4\nZ tego co piszesz wynika, że:\ninstalator WINDOWS rozpoznał dysk SATA II;\nTy wybrałaś instalację na określonej partycji;\npo zakończeniu pracy instalatora WINDOWS (w trybie tekstowym) uruchamia się procedura STARTU WINDOWSa w trybie graficznym;\ni tu KLOPS - mimo zainstalowania plików wymaganych do dalszej części instalacji SYSTEM nie wstaje;\nNajpierw sprawdź czy nowy dysk widziany jest przez BIOS komputera.\nJeżeli tak nie jest (po wyczerpaniu mozliwości konfiguracyjnych BIOSu) konieczny będzie UPDATE BIOSA.\nddr94 (Marcintt Pl) 2006-11-25 15:32:51 UTC #5\nUpdate Biosa? koleś bez jaj.\nPoprostu ustaw odpowiedni dysk w Biosie. W dziale Boot czy cos tam. Jezeli masz dwa dyski oczywiście ;]\nplgracz (Miwidlak) 2006-11-25 15:39:48 UTC #6\nNiestety na niektórych nowych płytach ASUSa nawet dysk SATA jest niewidoczny.\nPrzerabiałem taki problem niedawno.\nRobinhio (Micromac) 2006-11-25 15:54:34 UTC #7\nSprawdzić czy taśmy IDE są dobrze podpięte. Można też zobaczyć czy dyski są wykrywane w Biosie. Oprócz tego w menu Standard CMOS Features lub podobny => Access Mode zobacz jakie są ustawienia czy na Auto czy na inne. Jak na Auto to ustaw na LBA i spróbuj.\nJeżeli BIOS wykrywa dysk i nic z tego to wejdz do Konsoli Odzyskiwania [R] i wpisz polecenie fixboot, potem exit i restart komputera (jeżeli tworzyłeś jakieś partycje). Jak to sprawdzisz to zobaczymy co dalej.\nOd kiedy to się zaczeło ? To nowy komputer ?\nOvitz (Ovitz Pl) 2006-11-25 16:36:59 UTC #8\nPokolei. Złożyłem sobie kompa już jakies 2 tygodnie temu i jechałem (teraz też jade) na dysku 60GB. Wczoraj kupiłem 250GB dysk i chciałem na nim zainstalować Windowsa a tamten 60 GB mieć jako kieszeń.\nTylko jeden dysk jest podpięte ten SATA\n-Wkładam płyte windowsa, uruchamiam instalacje, 4 partycje są zrobione, wybieram partycje 10GB i formatuje ją (NTFS), po formatowaniu wgrywa pliki potrzebne do tej głównej instalacji i urochamia kompa ponownie, i w tym momencie powinnien mi się załączyc instalator Windowsa a zamiast tego pisze żę Błąd ładowanie sytemu.\nW Biosie wykrywa mi dysk i windowsie także bo już pare plików jest na nim. Wszystko jest na Auto itp.\nkwisnia (Kwisnia 1990) 2006-11-25 16:40:06 UTC #9\nTo zainstaluj z Windowsa, na płycie przecież są stery do dysku, jeśli jest taka możliwość a powinna być.\nOvitz (Ovitz Pl) 2006-11-25 17:50:58 UTC #10\nNiestety nie ma na płycie xp sterowników do tej karty.\nMoże ktos podac linka do sterowników potrzebnych i opis jak je zainstalowac :?:\nrafal92 (Rastko1) 2006-11-25 19:48:53 UTC #11\na moze ma to związek czy jest oryginalny windows\nMcDracullo (McDracullo) 2006-11-25 22:04:24 UTC #12\nSprawdzić czy taśmy IDE są dobrze podpięte.\ntaśmy IDE w SATA? Chyba kable SATA..\nW instalacji nie ma... ale na forum ma..\nPoszukaj sterów do kontrolera dysku na stornie Asusa.\nMoże być konicznea aktualizacja BIOSu. Płyty oprate o nowe chipsety nForce nie są wolne od błedów..\nRobinhio (Micromac) 2006-11-25 22:22:27 UTC #13\nA gdzie tak napisałem ? Napisałem to na wszelki wypadek bo to dotyczyło starego dysku jezeli miał podpięty razem z nowym. Często tak robią.\nMcDracullo (McDracullo) 2006-11-25 22:24:30 UTC #14\nA Ty widziałeś gdzieś żeby Ovitz pisał o drugim dysku?\nRobinhio (Micromac) 2006-11-25 22:50:20 UTC #15\nNie muszę wiedzieć, ponieważ i tak za mało informacji podał. Te błędy wystepują również przy nieprawidłowym podłączeniu dysków (zarówno pojedyńczego jak i przy dwóch naraz a te drugie często bywają też starsze)\nOvitz (Ovitz Pl) 2006-11-26 09:31:50 UTC #16\nTe błędy wystepują również przy nieprawidłowym podłączeniu dysków (zarówno pojedyńczego jak i przy dwóch naraz a te drugie często bywają też starsze)\nPodczas instalacji na Satcie drugi dysk był odłaczony.\nA co do tych sterowników to jakie powinnienem zainstalować :?:\nRobinhio (Micromac) 2006-11-26 12:01:54 UTC #17\nA jak sytuacja wygląda w Biosie w Access Mode (tu ustaw na LBA lub inny) i w opcjach tam gdzie RAID oraz APIC (tutaj na disabled)?\nProponuję to najpierw sprawdzić a jak nic z tego to pózniej zlikwidować wszystkie partycje jakie załozyłeś. Wykonać w Konsoli Odzyskiwania "fixboot" i założyć od nowa partycje ale tym razem tylko dwie partycje tak na szybko (jedna z nich 20 GB i druga pozostały obszar). A podczas tworzenia partycji wykonac pełne formatowanie. Instalujesz Windowsa i obserwujesz co się dzieje. Jezeli nic to trzeba z aktualizować BIOS. W tym przypadku sprawdzasz jaka masz wersję Biosu i na stronie producenta szukasz czy nie ma nowszego. Ale lepiej będzie jak to zrobi za Ciebie serwis.\nOvitz (Ovitz Pl) 2006-11-26 13:11:13 UTC #18\nW Access Mode mam tylko opcje Large (zmiennić na to :?: ) a co do opcji innych to tak: W IDE Function Setup mam takie opcje\nSata 1, 2\nI wszystkie te opcje są ustawione na Enabled.\nZrobiłem partycje 20GB i reszta na 2 partycje mimo to nei działa, jeszcze spróbuje z Konsola odzyskiwania.\nMa ktoś jeszcze jakieś sugestie bo jestem w kropce\nkwisnia (Kwisnia 1990) 2006-11-26 13:17:25 UTC #19\nJak nie możesz, to idź tam gdzie kupileś dysk, i się niech oni martwią, powiedz że nie potrawisz, a muszą zrobić bo wkońcu kupowałeś u nich. To w ramach kupna niech zainstalują system powiedz jak mają dysk podzielić, przeciez jak kupujesz kompa to zawsze oni składają i instaluje sterowniki. Ja bym tak zrobił jak bym kupił, bo po co czas tracić, kupujesz więc wymagasz.\nOvitz (Ovitz Pl) 2006-11-26 13:20:42 UTC #20\nJak nie możesz, to idź tam gdzie kupileś dysk, i się niech oni martwią, powiedz że nie potrawisz, a muszą zrobić bo w końcu//ort kupowałeś u nich. To w ramach kupna niech zainstalują system powiedz jak mają dysk podzielić, przeciez jak kupujesz kompa to zawsze oni składają i instaluje sterowniki. Ja bym tak zrobił jak bym kupił, bo po co czas tracić, kupujesz więc wymagasz.\nWszystkie cześći były kupowane oddzielnie i skąłdane przezemnie.\nWszystko poza obudową kupiłem w Prolinie w Gliwicach i od mojej miejscowości jest jakieś 60 km do Gliwic wiec z tym byłby problem :?


Ola Ciupa o sukcesie narzeczonego: "Mój narzeczony to mistrz" - WP Gwiazdy\nola ciupaola ciupa i kubańczykkubańczyk\nOla Ciupa o sukcesie narzeczonego: "Mój narzeczony to mistrz"\nFame MMA to impreza sportowa, która budzi ogromne zainteresowanie. Nic więc dziwnego, że wygrana walka jest powodem do ogromnej radości. Ola Ciupa może dziś świętować sukces swojego narzeczonego. Kubańczyk pokonał Malczyńskiego.\nOla Ciupa cieszy się sukcesem ukochanego.Źródło: ONS\nOla Ciupa jeszcze do niedawna kojarzona była przez część osób z bujnym życiem uczuciowym. Jej głośny związek z Dannym Ferrerim zakończył się w zasadzie dość szybko. Kiedy więc, całkiem niedługo po rozstaniu, celebrytka zaczęła spotykać się z Kubańczykiem, raczej niewielu brało tę relację na poważnie. Para jednak zaskoczyła wszystkich.\nOla Ciupa i Kubańczyk jako para od początku budzili kontrowersje i skrajne odczucia. Według niektórych byli dla siebie stworzeni. Inni zaś kompletnie nie wdzieli ich razem. Zakochani jednak nie zważali na to, co o nich mówiono. Na każdym kroku udowadniali, że traktują ten związek naprawdę poważnie i patrzą na niego przyszłościowo. Do dziś chętnie wyjeżdżają na wspólne wakacje, ale również zwyczajnie cieszą się swoimi sukcesami.\nTeraz Ola Ciupa ma szczególny powód do tego, by świętować wraz z ukochanym. Kubańczyk wygrał walkę podczas Fame MMA. Pewnie pokonał Malczyńskiego.\n"Kocham i cieszę się, że już po i nie muszę dłużej umierać ze strachu. Wiedziałam jaki jest zdolny i jak się przygotował i że jest w formie życia, a i tak umierałam. Mamy to! Teraz muszę w domu szykować miejsce na pas. MÓJ NARZECZONY TO MISTRZ!!!" - pisała rozemocjonowana Ola Ciupa na Instagramie.\nJaki wynik walki Kubańczyk vs Malczyński obstawialiście?


Nowości w Oddziale dla Dzieci\n„Opowieści z Arendelle. Wynalazek Oakena”\nSeria „Opowieści z Arendelle” opisuje przygody Anny i Elsy oraz ich wyjątkowych przyjaciół – chłopaka o imieniu Kristoff, renifera Svena, bałwanka Olafa i wesołych trolli. Daj się porwać nowym opowieściom o bohaterach filmowego hitu Kraina Lodu. Przeczytaj o rozkwitającej siostrzanej miłości, o królowej niestroniącej od świetnej zabawy oraz o niezwykłej przyjaźni pomiędzy księżniczką i dostawcą lód.\n„Wzlot i upadek”\nNiezwykła seria fantasy\nLektura obowiązkowa dla fanów „Opowieści z Narnii” i „Władcy pierścieni”\nGłęboko na pustyni kryje się piękna oaza rządzona przez władcę, jakiego próżno szukać w całym Erdas. To Cabaro – lew, władający królestwem zwierząt i zazdrośnie strzegący swojego złotego talizmanu. Żaden człowiek nie postawił dotąd stopy na jego terytorium. Podróż do oazy wydaje się niemożliwa.\nAle Conor, Abeke, Meilin i Rollan już wcześniej dokonywali wspólnie rzeczy niemożliwych. Teraz jednak drużyna jest rozbita, a przyjaciele podzieleni przez… zdradę. Czy kolejna ich misja ma szansę się powieść?\nWejdź do świata przygód, magii i legend.\nPrzeczytaj wszystkie tomy serii „Spirit Animals”.\n„Opowiadania z morałem”\nW książce znajdziecie 21 sympatycznych opowiadań znanych i cenionych polskich autorów, które w przystępny sposób tłumaczą dzieciom podstawowe zasady, normy i reguły postępowania. Każde z opowiadań może stanowić punkt wyjścia do rozmowy o ważnych sprawach. Czytanie historyjek będzie nie tylko przyjemnością, ale również odkrywaniem świata.\nZapraszamy do wspólnego spędzania czasu z niezwykłymi bohaterami książki!\n„Dlaczego Filonek ?”\nCukrzyca coraz częściej dotyka dzieci, przewracając świat nie tylko ich, ale również ich rodziców. Nasze bajki i opowiadania pomogą postawić go znów na nogi, pokazując, że mimo choroby można spełniać swoje marzenia. Na końcu książki znajduje się 10 przykazań dla rodziców małych diabetyków.\n„Nowe przygody Supermikołaja”\nWyd. Grupa Wydawnicza Foksal\nDruga część wydanej dwa lata temu książki tym razem zawierająca dwa opowiadania\no przygodach Supermikołaja – w Niemczech i na Hawajach.\nWyd. Święty Wojciech\nLamelia Szczęśliwa jest bardzo szczęśliwą kobietą. Od dziesięciu lat jest na emeryturze.\nKocha komputery, bo są nieprzewidywalne. I książki, ponieważ mieszkają w nich mole książkowe. Marzy o domku na wsi. Prawie codziennie zastanawia się, która skarpetka jest prawa, a która lewa. Uwielbia biegać po ogrodzie, kiedy pada deszcz.\n„Księga gramatyki Lamelii Szczęśliwej” jest dla dzieci, które mają problem z rozróżnieniem rzeczownika i przymiotnika. I dla dorosłych, którzy zapomnieli, czy „malowałam” to czasownik w czasie przeszłym, czy też przyszłym.\n„101 survivalowych porad dla chłopców”\nTytuł sugeruje określonego adresata. Tymczasem każdy znajdzie w niej coś dla siebie. I dzieci i dorośli. I chłopcy i … dziewczynki. Książka zawiera masę pomysłów jak poradzić sobie w trudnych okolicznościach. I choć survival kojarzy się przede wszystkim z totalną ekstremą, jest wiele porad, które mogą przydać się podczas rodzinnych wypraw, wycieczek klasowych czy obozów harcerskich. Prowizoryczny plecak, znajdowanie wody w terenie, filtrowanie i odkażanie wody, organizacja obozowiska, różnego rodzaju schronień: przy drzewie, w śniegu, szałasie, hamaku, ochrona przed owadami, rozpalanie ognia, wykonywanie różnych narzędzi: jak nóż, piła, pojemnika z kory, węzły, oszczep, łuk i strzały, proca, harpun do łowienia ryb. Książka uczy identyfikacji zwierzęcych tropów, podchodzenia zwierzyny.\nLektura zawiera też „mocniejsze” rozdziały jak sprawianie mniejszych i większych zwierząt, przygotowanie posiłku z owadów. Znajdziemy tu podpowiedź: co robić gdy ktoś wpadnie do wody, podczas lawiny, burzy, upałów, mrozów. Jednym z ciekawszych rozdziałów jest ten o nawigacji astronomicznej wykorzystującej Słońce i gwiazdy. Według książkowych wskazówek można zrobić własną mapę, kompas, rakiety śnieżne, tratwę z kłód, łubki dla rannego, nosze, kule. Nie jest to z pewnością książka dla każdego.\n„Leśne skrzaty ratują przyjaciół”\nOpowieści o ekoludkach – bohaterach znanych z książek pod tytułem "Przygody leśnych skrzatów" oraz "Leśne skrzaty ratują zwierzęta", spotkały się z gorącym przyjęciem czytelników i otrzymały wiele pozytywnych recenzji. Mamy przyjemność zaprezentować kolejne przygody leśnych skrzatów, dla których troska o zwierzęta i ochrona przyrody są najważniejsze – są sprawą skrzaciego honoru!\nTym razem skrzaty ratują przed kłusownikiem tchórza Juliusza, pomagają sarence Patrycji w odnalezieniu jej córki, a także opatrują potrącone na autostradzie zwierzęta. Czy uda im się zapobiec rozprzestrzenianiu się pożaru, który wybuchł na łące?\nMądre i zabawne opowieści, pięknie zilustrowane przez Agatę Nowak, poruszają bardzo ważne we współczesnym świecie zagadnienia ekologiczne i uczą, jak żyć w zgodzie z naturą, szanując jej prawa. Rafał Klimczak, ekolog i wielbiciel przyrody, jest również autorem bestsellerowej powieści "Nudzimisie".\nW tym tygodniu 8788\nW tym miesiącu 44628


Nasiona Aster karłowy mieszany 0,8g PNOS w ofercie sklepu gardens4You.pl\n» Nasiona Aster karłowy mieszany 0,8g PNOS\nNasiona astrów karłowych mieszanka kolorów\nAstry karłowe należą do roślin jednorocznych o niskim wzroście do 20-30cm. Roślina o zwartym pokroju z dużymi kwiatami o średnicy 6-9cm, gęsto kwitnąca. Z uwagi na swój zwarty pokrój i niewielki wzrost może być wykorzystywana do obsadzania donic na tarasie, balkonie jak i stojących w ogrodzie. Sztywne łodygi i długo utrzymujące się kwiatostany sprawiają że jest to idealna roślina na kwiaty cięte. Astry karłowe zakwitają już na początku lipca i kwiaty utrzymują się na nich do pierwszych przymrozków. Warto jest urywać przekwitłe kwiatostany. Wysiew nasion w marcu-kwietniu na rozsadniku lub w kwietniu-maju wprost do gruntu. Zaleca się pikować siewki w celu wzmocnienia roslin! Preferuje glebę żyzną, średnio wilgotną.\nPiękne kwiaty w szerokiej gamie barw.


Witam wszystkich forumowiczów - Przedstaw się i swoje akwarium! - forum.klub-malawi.pl\nJuly 21, 2013 in Przedstaw się i swoje akwarium!\nWitam wszystkich uzależnionych od Malawi:-).\nPosiadam akwarium profilowane o wymiarach 120x50x40.\nFiltr Aquael 1500 jako mechanik i tetra ex700 kubełek.\nGruz to o ile się nie mylę serpenit i jeszcze coś tam.\nastatotilapia nubilla 1+3 wiem, że to inny biotop ale mi się podoba i chyba im dobrze bo się rozmnażają jak oszalałe.\nKomentarze nile widziane.\nWitaj jak się Tobie podoba to ok , pozdrawiam\nWitam również na najlepszym forum o biotopie Malawi ! Jeżeli chodzi o zbiornik to j.w. tobie ma się podobać ( no może popracuj nad schowaniem sprzętu , lekko wali po oczach).\nNo właśnie muszę tego mechanika schować tylko się zastanawiam jak go zamaskuje np. dwoma skałkami sklejonymi na silikon to czy będzie dobrze syfki całe zbierał??.\nO cyrkulacji juz wiele powiedziano i prawie za każdym razem okazuje się, że trzeba samemu sprawdzić czy dana cyrkulacja zadziała. Na pewno cykl cyrkulacyjny powinien zostać skierowany w stronę mechanika.


Recenzja książki - Żelazna wojna, Angus Watson , Fabryka Słów 2016\nŻelazna wojna. Angus Watson. Fabryka Słów 2016\n19-11-2016 / Maciej Kuhnert / Kategoria Recenzje\nPowiadali, że wszystkie drogi prowadzą do Rzymu. Dobrze jest wiedzieć, że możesz spod swojej wiejskiej chałupki położonej na skraju Cesarstwa dotrzeć do pełnego atrakcji, chleba i igrzysk Wiecznego Miasta. Gorzej natomiast, gdy tą samą trasą, tylko w przeciwnym kierunku, przetoczy się słynna, rzymska armia i przyniesie pożogę wojny do twojego grodu. Jedyne, co może zostać po takiej wizycie to góra gnotków zamiast stada bydła, świecąca pustkami spiżarnia i wnuki o iście italskich rysach twarzy. Bycie Brytem w I w. n.e. jawi się jako nieustanne wypatrywanie najazdu ze strony Imperium. W pierwszym tomie trylogii żelaza krążyły o nim jedynie plotki, w drugim Rzymianie z każdym dniem są już coraz bliżej.\nW królestwie Maidun rozpoczęły się rządy wyśmienitej łuczniczki Lowy Flynn. Dug Fokarz - ze złamanym sercem wiedzie proste życie gospodarza dbającego o swoje obejście, tymczasem Ragnall-Owczy Król poznaje rzymskich patrycjuszy i dowódców, zbiera informacje o potencjalnym wrogu i …\nNie lubię zdradzać w recenzjach treści książek, zwłaszcza jeśli ta jest tak dobra, że wciąga czytelnika, chwytają niby za frak i wrzucając pomiędzy strony, by wypuścić go dopiero po przeczytaniu ostatniego zdania. Sukces Czasu żelaza to najlepszy dowód na wyśmienity styl i niepojedynczą wyobraźnię Angusa Watsona.\nChodź no tutaj, królu wizytujący, a wyjawię ci na czym polega Krwawa Szufla. To proste jak konstrukcja cepa. Wybierz sobie nóż z tamtej sterty. O, ten duży będzie w sam raz. Teraz tak: ja trzymam ją z przodu, a ty z tyłu. Na moje skinienie wbijesz jej nóż w plecy, nieco niżej i trochę z boku. Powiercisz nim trochę, a potem włożysz rękę do środka. Omiń kręgosłup, a napotkasz w środku moją. Uściśniesz ją, mocno i porządnie, a potem potrząśniesz tak mocno, jak tylko potrafisz, i będziesz trząsł, aż dziewczyna umrze. Załapałeś?\nKto, by się spodziewał, że II tom zakończy się sceną, która pozostanie z Wami, Drodzy Czytelnicy na długie wieczory, nim chwycicie po kolejną część. Dobra wiadomość, w tym, że ta czeka już na Was w dobrych księgarniach. Kości zostały rzucone. Wszystkie drogi prowadzą do księgarni, a gdybyście posiadali kapitolińskie gęsi, te narobiłyby hałasu, bo do Waszych domów zbliża się intruz - złodziej czasu - Angus Watson.


Plumbing problems and some basic knowledge - http://sniezek.com.pl/\nKilka rad organizacyjnych oraz kilka słów o woreczkach na butyNaturalne kosmetyki, znaczy zdrowe2020 jest dobry aby korzystać z porad radcy prawnegoDbaj o czystość swojego autaKancelarie prawnicze od wszystkiego. Czy warto?Kartoteki dla szpitali i przychodniSprawna klima w samochodzie - rób regularne przeglądyWakacje życia - jedź do HiszpaniiMetale i czym je frezowaćPoczuj się lepiej z samym sobą. Pomoc psychoterapeutyWybieraj DJ'a świadomie. Jak?Radzimy jak leczyć zęby taniejWypadek auta - dachowaniePoradnik o firanachImplantologia GliwiceO wynajmie zwyżek do prac na wysokościachTechniki grzewcze ogółemSmoke issue in car? Best solutionKilka ogólnych informacji o domach pasywnychO kwestiach podatkowychArticle about moldingKiedy warto udać się do psychoterapeutyModuły fotowoltaiczne - darmowy prąd?Kilka słów na temat jakości SEOWarto się szkolić?Z wizytą u prawnikaNa szybko: pompy ciepła, wentylacja i klimaOutsourcing bhp WarszawaCzy żeby znaleźć dobrego stomatologa trzeba wydać dużo?Zdrowie ćwiczących


Wdrożenie i prowadzenie strategii lojalnościowej\nWłaściwa realizacja strategii lojalnościowej dotyczy całej organizacji i wszystkich szczebli jej struktury. To niełatwy proces, któremu należy poświęcić dużo uwagi. W zależności od zapotrzebowania biznesu i zasobów wspólnie zaplanujemy wprowadzenie opracowanej strategii w życie.\nW ten sposób zyskujesz pewność, że nic ważnego nie umknie uwadze przy wdrożeniu Twojego indywidualnego programu lojalnościowego.\nJako pierwsi, na jednej Platformie, budujemy i prowadzimy strategiczne programy lojalnościowe dla wielu biznesów na rynku. Obsługujemy liderów w swoich branżach z ponad 12 mln klientów – np. 5.10.15. i Polkomtel sp z o.o.\nJesteśmy ekspertami we wdrażaniu i prowadzeniu największych programów lojalnościowych (ponad 500 wdrożonych programów w ponad 10000 lokalizacjach).\nWdrażamy i prowadzimy skuteczne programy lojalnościowe\nNasza praca nie kończy się na wdrożeniu.\nKażdy z wdrożonych przez nas programów monitorujemy i optymalizujemy pod kątem realizacji wyznaczonych celów.\nAdjust and lead!\nMonitorig i optymalizacja\nU podstaw każdego z naszych projektów leży założenie, że program lojalnościowy musi być dynamiczny, musi się zmieniać, dopasowując do oczekiwań klientów i sytuacji rynkowej, musi żyć. Przygotowując i proponując klientom niespodzianki, zrywamy z rutyną stałych, przewidywalnych rozwiązań. Robimy to chętnie!\nProjektowane przez nas programy lojalnościowe zakładają ciągłą moderację działań. Na bazie zdobytej wiedzy o klientach szukamy nowych aktywności, które uczestników miło zaskoczą i zachęcą do współdziałania z marką. Obserwacja ich reakcji inspiruje do dalszych poszukiwań i opracowania kolejnych propozycji. Program lojalnościowy nie jest więc maszyną gratyfikacji klientów pracującą według jednego schematu.\nDla nas to proces proponowania coraz to nowych działań i analizy ich wyników. Ciągły monitoring uzyskiwanych rezultatów i stała optymalizacja podejmowanych w ramach programu działań – to nasza propozycja dla marek szukających efektywnych rozwiązań z obszaru marketingu lojalności.


Byliśmy na koncercie Carrantouhill! | ZESPÓŁ SZKOLNO-PRZEDSZKOLNY W PIASKU\nWe wtorek 28 października 20-osobowa grupa melomanów (10 dzieci i tyleż samo dorosłych) miała przyjemność obejrzenia widowiska muzyczno-tanecznego „Touch of Ireland – The Storm” w Gliwickim Teatrze Muzycznym.\nW czasie 2-godzinnego przedstawienia wysłuchaliśmy pięknej muzyki i pieśni irlandzkich w wykonaniu zespołu Carrantouhill, a przede wszystkim obejrzeliśmy zapierające dech popisy taneczne grupy TREBLERS. specjalizującej się w tańcu irlandzkim. Wszyscy byliśmy pod wrażeniem, najmłodsi zapragnęli poznać tajniki stepowania, a do autokaru wracaliśmy w tanecznych podskokach .\nTeraz zapraszamy na 13.11. (czwartek) – wyjazd na musical „Dźwięki muzyki” na godzinę 10.00 (jeszcze kilka wolnych miejsc – bilet z dojazdem 35 zł), a 25.11. o 18.30 musical „Miłość czyni cuda” (bilety po 35 i 50 zł).\nZapraszam – J. Kukla\nPoprzedni wpisKonkurs plastyczny „Ja i mój miś” – ZAPROSZENIENastępny wpisZabawy z gazetami\nJedna myśl nt. „Byliśmy na koncercie Carrantouhill!”\n13/11/2014 o 20:39\nJa bym pojechała ale niewiedziałam


Oś 20mm - sprawdź!\nkrem do ciała led peugeot carens 3 rotary toledo 1.6 ford escort 1991 S3 now foods magnesium calcium 250 tablets silnika vectra b nissan poduszka nissan almera n16 reflektor opel zafira -deska zelmer -kielich sport w usa fiat 600 needle fiat seicento 1.2 -rozrząd 663 c70 pilot zdalnego sterowania lukas zawieszenie Wymienniki Ciepła and furthermore drzwi wewnętrzne pokrowiec na fotele \_ Historia ziemi ARDO- Afterglow Uchwyt ups borges regulator napięcia elektra 2 lite pokrowce urządzenie niezbędny od a d z cosmic auto com Daihatsu Charade pha Flores biustonosz VIKI kasy keyboard apple final cut d-sub wąż do pompy wody błotnik do bmw Fiat marea -termostat Lozysko mothercare\nSigma s 70-200 mm f/2.8 dg os hsm nikon (0085126590550) 5 979,00 zł Ekwiwalent dla 35 mm:70-200 mm;elementy asferyczne:tak;komponenty niskodyspersyjne:tak;Filtry:zewnętrzne;Gwarancja:24...\nArtens Belka górna ościeżnicy regulowanej 80 biała 200 - 220 mm 89,00 zł Belka górna jest potrzebnym elementem ościeżnicy dostosowywanej, montowanym nad skrzydłem w rozmiarze 80. Została... »\nArtens Baza prawa ościeżnicy regulowanej dąb silver 180 - 200 mm 299,00 zł Baza prawa ościeżnicy dostosowywanej składa się z dwóch belek bocznych z zawiasami i w połączeniu z belką górną... »\nBelka górna ościeżnicy regulowanej 80 dąb silver 200 - 220 mm marki Artens 89,00 zł Belka górna ościeżnicy dostosowywanej w połączeniu z bazą tworzy pełne obramowanie drzwi wewnętrznych. Stworzona z... »\nBaza lewa ościeżnicy REGULOWANEJ Dąb silver 200 - 220 mm ARTENS (5901700146522) 299,00 zł Baza lewa ościeżnicy regulowanej składa się z dwóch belek bocznych z zawiasami i w połączeniu z belką górną stwarza... »\nLupine sl af 4 stvzo reflektor przedni 3,5ah uchwyt na kierownicę smartcore na baterię Ø31,8mm wiesel 2020 oświetlenie rowerowe - zestawy 1 764,00 zł Wykonanie: Przednie światło; Źródło światła: LED; detale dotyczące źródła światła: 18x Osram Compact CL;... »\nBelka górna ościeżnicy REGULOWANEJ 80 Biała 180 - 200 mm ARTENS (5901700145051) 89,00 zł Belka górna jest niezbędnym elementem ościeżnicy dostosowywanej, montowanym nad skrzydłem w wymiarze 80. Została... »\nBaza lewa ościeżnicy regulowanej biała 200 - 220 mm marki Artens 299,00 zł Baza ościeżnicy regulowanej jest koniecznym elementem asygnowanym do konstrukcji drzwi. Wyprodukowana z wytrzymałej płyty... »\nBaza prawa ościeżnicy REGULOWANEJ Biała 180 - 200 mm ARTENS 299,00 zł Baza ościeżnicy regulowanej jest koniecznym elementem przeznaczonym do montażu drzwi. Wytworzona z wytrzymałej płyty... »\nArtens Baza lewa ościeżnicy regulowanej biała 180 - 200 mm 299,00 zł Baza ościeżnicy dostosowywanej jest potrzebnym elementem przeznaczonym do montażu drzwi. Wykonana z wytrzymałej płyty... »\nBusch + müller toplight line oświetlenie senso 80mm czarny 2018 oświetlenie rowerowe - zestawy 167,99 zł Wykonanie: Tylne światło; Źródło światła: LED; detale dotyczące źródła światła: 2 wysokowydajne diody LED; Czas... »\nArtens Belka górna ościeżnicy regulowanej 60 biała 200 - 220 mm (5901700145099) 89,00 zł Belka górna jest potrzebnym elementem ościeżnicy regulowanej, montowanym nad skrzydłem w wymiarze 60. Została wytworzona... »\nArtens Belka górna ościeżnicy regulowanej 70 dąb montana 200 - 220 mm 89,00 zł Belka górna jest koniecznym elementem ościeżnicy regulowanej, montowanym nad skrzydłem. Belka jest wytworzona z... »\nArtens Belka górna ościeżnicy regulowanej 60 dąb montana 180 - 200 mm 89,00 zł Belka górna jest koniecznym elementem ościeżnicy dostosowywanej, montowanym nad skrzydłem. Belka jest produkowana z... »\nBaza lewa ościeżnicy regulowanej dąb montana 200 - 220 mm marki Artens 299,00 zł Baza ościeżnicy dostosowywanej jest niezbędnym elementem przeznaczonym do montażu drzwi. Wytworzona z wytrzymałej płyty... »\nArtens Belka górna ościeżnicy regulowanej 60 dąb silver 180 - 200 mm (5901700146478) 89,00 zł Belka górna jest koniecznym elementem ościeżnicy regulowanej, montowanym nad skrzydłem. Belka jest wykonana z... »\nPiasta Octane One Orbital 20 czarna 36h 145,00 zł Lżejsza i mocniejsza piasta na oś 20mm. Doskonały wybór nie tylko dla osób jeżdżących na dirt/street! Obraca się...\nAMORTYZATOR SPINNER CARGO 340-178 RLC oś 20mm 799,00 zł AMORTYZATOR SPINNER CARGO340-178 RLC Specyfikacja:Koło : 26"golenie górne : 34 mmskok : 178 mmrura sterowa : 265 mm...\nPiasta Octane One Orbital 20 czerwona 32h 145,00 zł Lżejsza i mocniejsza piasta na oś 20mm. Doskonały wybór nie tylko dla osób jeżdżących na dirt/street! Obraca się...\nPiasta Octane One Orbital 20 niebieska 36h 145,00 zł Lżejsza i mocniejsza piasta na oś 20mm. Doskonały wybór nie tylko dla osób jeżdżących na dirt/street! Obraca się...\nPiasta Octane One ORBITAL 20 przód czarna 32 145,00 zł Lżejsza i mocniejsza piasta na oś 20mm. Doskonały wybór nie tylko dla osób jeżdżących na dirt/street! Obraca się...\nPiasta NS Bikes Co Primary 20 czarna 36h 179,00 zł Nowa piasta Primary pod sztywną oś 20mm pracuje na dwóch dużych łożyskach maszynowych i posiada nowy kształt -...\nRower Agang CULT 2.0 S biały 6 569,00 zł Rower freeride firmy Agang. Rozmiar: S Rama: amortyzowana, podwójnie cieniowana, aluminium 6061-T6, 26" Widelec: MARZOCCHI...\nRower MTB Agang CULT 2.0 M biały 6 569,00 zł Rower freeride firmy Agang. Rozmiar: M Rama: amortyzowana, podwójnie cieniowana, aluminium 6061-T6, 26" Widelec: MARZOCCHI...\nRower MTB Agang CULT 2.0 L biały 6 569,00 zł Rower freeride firmy Agang. Rozmiar: L Rama: amortyzowana, podwójnie cieniowana, aluminium 6061-T6, 26" Widelec: MARZOCCHI...\nHARO SUB-C USA BB 249,00 zł KORBA HARO SUB-C TRZYCZĘŚCIOWA USA BB\nOŚ SUPORTU BMX 8-WYPUSTOWA 20mm GWINT 29,00 zł\nPIASTA PRZÓD OCTANE ONE 20 mm ZIELONA OEM 99,00 zł\nTULEJA DYSTANSOWA ALU KRÓTKA POD OŚ 19mm/20mm 9,00 zł\nOCTANE ONE 20 MM 99,00 zł\nPIASTA PRZÓD OCTANE ONE 20 FIOLETOWA 209,00 zł 104,50 zł\nOŚ SUPORTU 20mm BMX 8-wypustowa 49,00 zł\nPODKŁADKA REDUKCYJNA OSI BMX 20mm / 2,5mm 3,00 zł\nPODKŁADKA REDUKCYJNA OSI BMX 20mm / 1,5mm 3,00 zł


Kategoria: bbc - EWOK\nCiężko w obecnej sytuacji znaleźć temat do blogowego wpisu, który nie definiowałby autora jako pustaka, który nie ma pojęcia, co się na świecie dzieje, albo ma to gdzieś, w sumie nie wiadomo, co gorsze. Zwłaszcza, że odkąd konflikty zbrojne rozgrywają się na bieżąco w telewizji, w miesięczniku Glamour i na rozdaniu Oscarów, trudno przeoczyć. Od czasu Bałkanów wojna stała się rodzajem serialu w odcinkach, z tą różnicą, że nie ma gwarancji happy endu i scenariusz wygląda na mocno nieprzewidywalny. O tym, jak do tego doszło, opowiada brytyjski serial The Hour. Jest rok 1956. BBC kompletuje właśnie ekipę, która poprowadzi nowatorski projekt – cotygodniowy przegląd wydarzeń politycznych, z reportażami, komentarzami i…\nByle się baby nie rozbestwiły\nObejrzałam coś fajnego\nVeyron wśród seriali\n„Anglia dała światu lewą nogę Davida Beckhama. Oraz prawą nogę Davida Beckhama. I Harry’ego Pottera” – wyjaśnił Hugh Grant, grający premiera Wielkiej Brytanii w Love actually. Skromnie powiedział. Anglia dała dużo więcej. No i teraz sytuacja jest taka: Amerykanie robią serial. Uruchamiają całą wielką machinę castingowo- produkcyjną, zatrudniają gwiazdy, laureatów Oscara, Bógwiekogo, kasa leje się strumieniami, analitycy siedzą i monitorują reakcje widzów, pilnują, gdzie wcisnęli przewijanie, a kiedy zadzwonili po pizzę, wszystko po to, żeby było jeszcze lepiej, a efekt taki sobie. Brytyjczycy biorą paru krewnych i znajomych, kręcą coś, co podoba się im samym, mając generalnie w dupie, co powie reszta świata, po czym reszcie świata szczęka opada.…