Historia Capoeira - Capoeira Brasil - Instrutor Mata\nBrazylijskie czy afrykańskie – to powód kontrowersji powstających do dzisiaj. Pisana historia capoeira zaczęła się w XVIII wieku, wcześniej funkcjonując jedynie w przekazach ustnych co w oczywisty sposób uniemożliwia jednoznaczne odkrycie początków i źródeł tej niezwykłej sztuki walki. Możemy jednak spróbować nakreślić hipotetyczne początki capoeira wybierając się w podróż… podróż do skolonizowanej Afryki. Jest rok 1885, gwałtowna ekspansja kolonialna na terenie Afryki przemienia się ostatecznie w brutalny i bezwględny wyścig o zyski terytorialne.\nMieszkamy niedaleko Angoli, żyjąc w niewielkiej wiosce, pracując zgodnie z odwiecznymi zwyczajami cieszymy się każdym dniem będąc wdzięcznymi za spokój i bogactwo otaczającej nas natury. Pewnego dnia, odpoczywają na plaży, widzimy zbliżający się wielki statek, rozmiarami przewyższający wszystko co do tej pory widzieliśmy. Ten moment zapamiętamy na zawsze, gdyż będą to nasze ostatnie godziny w raju w którym się wychowaliśmy.\nStatek okazuje się należeć do jednej z wielu funkcjonujących w tamtym okresie kompani handlowych. Zbiegający z pokładu żołnierze uzbrojeni w straszliwą nieznaną broń przystępują do inwazji mordując wszystkich próbujących się im przeciwstawić. Pośród ogólnego chaosu, zgiełku i rozlewu krwi, wielu z nas znajomych i przyjaciół zostaje schwytanych.\nWrzuceni pod pokład statku wyruszamy w długą i przerażającą podróży na końcu której znajdziemy nasz nowy „dom”. Wielotygodniowa podróż podczas której zginęło wielu naszych towarzyszy drogi kończy się na jednej z pięknych plaż Brazylii. Sprowadzają nas na ląd i natychmiast sprzedają w niewolę. Nowi właściciele zapędzają nas do katorżniczej pracy i pozwalają odpocząć dopiero po kilku dniach. Na odpoczynek prowadzą nas do czworaków. Tutaj okazuje się, że mamy wielu towarzyszy niedoli. Jest wśród nich Amerykanin umilający wszystkim czas graniem na gitarze, angielski bokser, Brazylijczyk wybijający rytmy samby na bębnach, Chiński mistrz wushu oraz Afrykanin grający w swat’a. Mijają dni, tygodnie, miesiące. Podczas rzadkich chwil odpoczynku słuchamy opowieści i poznajemy nawzajem swoje kultury. Nasze dzieci i wnuki rodzą się i dorastają w środowisku wielokulturowym, ale co najsmutniejsze – w niewoli. Przez kolejne dziesięciolecia ewoluuje nowa forma ekspresji kulturalnej – taniec, walka, gra – połączenie boksu, tai-chi, samby, muzyki południowo-amerykańskiej i swat’a.\nMając przed oczami tak wykreowany obraz jesteśmy w stanie domniemywać początków Capoeira – wyjątkowej mieszanki kultur, elementów różnych sztuk walki, tańca oraz muzyki – która za swoje miejsce narodzin uznaje Salwador, stolicę stanu Bahia…\nPocząwszy od roku 1814 zarówno capoeira jak i inne formy kultury afrykańskiej uznawane były za wysoce niepożądane elementy obcej kultury, a praktykujący je narażeni byli na dodatkowe represje ze strony panów i nadzorców. Do tego roku podtrzymywanie tradycji afrykańskich było nie tylko dozwolone, ale nawet pożądane. Capoeira bowiem pełniła rolę swoistego „wentylu bezpieczeństwa” zmniejszając wewnętrzne napięcia wywołane sytuacją zniewolenia, jednocześnie podkreślała różnice pomiędzy poszczególnymi grupami afrykańskimi. Panowie działali wówczas według zasady „dziel i rządź”. Sytuacja uległa radykalnej zmianie wraz z przybyciem króla Portugalii. Dom Joăo VI wraz z dworem schronił się w Brazylii po inwazji Napoleona Bonaparte na Portugalię. Żądni dominacji nowo przybyli, uznali, iż należy zniszczyć kulturę podbijanego kraju. Tak rozpoczęły się prześladowania, których punktem kulminacyjnym była delegalizacja capoeira w 1892 roku.\nIstniało wiele powodów, dla których tępiono capoeira. Dawała Afrykanom poczucie tożsamości narodowej. U samych praktykujących rozwijała oprócz umiejętności walki także pewność siebie dzięki czemu wychowała niebezpiecznych i zaciętych „wojowników” tworzących małe zgrane grupy.\nCapoeira z tamtego czasu miała mało wspólnego z dzisiejszą – brak jest w przypisach Rugendas akrobatycznych wyskoków, elementów wykonywanych nisko przy ziemi czy uderzeń. Wczesna capoeira opisywana przez Rugendas ewoluowała i zmieniała się z czasem głównie dzięki silnym wpływom innych form walki pochodzących z Afryki.\nW 1888 roku na mocy tzw. „Złotego Prawa” w Brazylii zniesiono niewolnictwo. Pomimo radości płynącej z nowego statusu, czarni nie potrafili odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Capoeristas, (tzn. praktykujący capoeira ), dzięki ponadprzeciętnej sile odziedziczonej w spadku po okresie niewolnictwa oraz dzięki umiejętności walki, chcąc przetrwać w nowym porządku spłeczno-ekonomicznym wchodzili na drogę przestępstw i rozbojów. W Rio de Janeiro, gdzie capoeira rozwijała się wyłącznie jako sztuka walki, powstawały gangi terroryzujące mieszkańców miasta. W krótkim czasie stały się one narzędziem manipulacji w rękach polityków. W okresie transformacji Brazylii z cesarstwa na republikę związkową w 1890 roku, zarówno monarchiści jak i republikanie korzystali z usług gangów w celu wywierania nacisku czy rozbijania wieców swoich przeciwników. Pałka, sztylet, nóż sprężynowy dopełniały zniszczenia zadanego takimi uderzeniami jak rabo de arraia ( obrotowe kopnięcie piętą) czy rasteira (podcięcie wyprostowaną nogą z obrotem tuż przy ziemi). W Bahia natomiast, capoeira dalej rozwijała się jako połączenie rytuału, tańca, walki i gry, a berimbau stał się jej nieodłącznym elementem dyrygującym roda. Roda dosłownie znaczy „krąg”, „koło”. Właśnie w kole odbywały się gry i walki capoeira. Dokoła walczących ustawiali się inni capoeiristas oraz widzowie. Rodas zbierały się w ukryciu, ponieważ pierwsza konstytucja Republiki Brazylii z 1892 roku zakazywała praktykowania capoeira.\nW naszej opowieści dotarliśmy do roku 1900. W Rio capoeirista – biały, mulat czy czarny – uważany był za malandro, tzn. łobuza, rozbójnika, zabijakę. Był ekspertem od kopnięć (golpes), podcięć (rasteiras) i uderzeń głową (cabeçadas) oraz mistrzem w posługiwaniu się nożem, sztyletem itp.\nW Recife praktykujący capoeira wiązali się z grupami muzycznymi. Podczas karnawału twardzi gracze capoeira prowadzili zespoły ulicami miasta, a kiedy spotykały się dwie takie grupy zazwyczaj dochodziło do walki i rozlewu krwi.\nNa przełomie stuleci capoeira traktowano jako działalność przestępczą również w Bahia. Jednak tutaj praktykujący jak i sama sztuka wykazywała już cechy, jakimi charakteryzuje się obecnie. Prześladowania i konfrontacje z policją nie ustawały. Capoeira powoli zanikała w Rio i Recife, ale nie w Bahia. To właśnie wtedy pojawiły się budzące respekt wielkie osobowości capoeira, tzw. capoeiristas de corpo fechado. Corpo fechado po portugalsku oznacza „zamknięte ciało”. Tym mianem określano osoby, których ciała w wyniku magicznych rytuałów stawały się prawie zupełnie odporne na wszelkiego rodzaju broń. Należeli do nich: w Bahia – Besouro Cordăo-de-Ouro, w Recife – Nascimento Grande, a w Rio – Manduca da Praia. Do dziś dzień capoeiristas opiewają ich w pieśniach. W 1932 roku Mestre Bimba (mestre – portug. „mistrz”) otworzył w Salwadorze pierwszą akademię capoeira. Stało się to możliwe dzięki prowadzonej przez Getulio Vargasa polityce nacjonalistycznej. Vargas pragnął bowiem promować capoeira jako narodowy sport Brazylii. Od tego czasu Bimba uczył adeptów capoeira w swoim Centro de Cultura Física Regional Baiano. W 1941 roku Mestre Pastinha otworzył szkołę capoeira, ale uczył już innego stylu, mianowicie Capoeira Angola. Po raz pierwszy od niepamiętnych czasów można było otwarcie, bez narażania życia, praktykować i nauczać capoeira.\nUrodził się w 1900 roku jako Manoel dos Reis Machado. W wieku 12 lat zaczął ćwiczyć capoeira w Liberdade, obecnie dzielnicy Salwadoru. Jego mistrzem był Afrykanin Bentinho, kapitan przedsiębiorstwa nawigacji w Zatoce Wszystkich Świętych. Jako osiemnastolatek Bimba otworzył własną szkołę capoeira, ale dopiero w 1932 roku założył akademię, w której nauczał sztuki zwanej przez niego samego „regionalną walką z Bahia”. Forma ta znana jest pod nazwą Capoeira Regional. Bimba budził respekt jako capoeirista. Nadano mu przydomek „Trés Pancadas”, tzn. „trzy uderzenia”, ponieważ tylko tyle przeciwnicy byli w stanie przetrzymać. Pomimo swej zręczności i siły wyznawał zasadę charakterystyczną dla malandro o wyższości rozsądku i sprytu nad siłą. Lubił mawiać „Quem aguenta tempestade é rochedo” („tylko skała oprze się burzy”), przez co rozumiał, że w konfrontacji z dużo silniejszym przeciwnikiem, najmądrzej jest wziąć nogi za pas, ponieważ w czasie ucieczki łatwiej go zaskoczyć. Jest to przykład typowego rozumowania malandro.\nPoczątek nowej drogi Capoeira\nWraz z otwarciem akademii Mestre Bimba rozpoczęła się nowa era w historii capoeira – nowymi uczniami były dzieci pochodzące z wyższych warstw społecznych Salwadoru. Bimba wprowadził do capoeira podcięcia charakterystyczne dla batuque, sztuki walki, w której specjalizował się jego ojciec oraz serie uderzeń połączonych, golpes ligados. Opracował też nową metodę nauczania opartą na ośmiu sekwencjach z góry ustalonych ruchów i kopnięć dla dwóch graczy oraz na sekwencjach rzutów (cintura desprezada), po których capoerista uczy się lądować zawsze miękko na nogach. Bimba zrezygnował z rytualnego aspektu capoeira i wolniejszych rytmów, czyniąc z gry bardziej agresywną formę walki. Wszystkie zmiany oraz fakt, iż większość jego uczniów należała do klasy uprzywilejowanej (pochodzili z innego środowiska, wyznawali inne wartości, myśleli całkiem odmiennie od tradycyjnych capoeiristas, którzy należeli do najbardziej pokrzywdzonej warstwy, tkwiącej głęboko w afrykańsko-brazylijskiej kulturze) przyczyniły się do uformowania nowego stylu, Capoeira Regional. Bimba i jego uczniowie odnosili sukcesy, występowali na pokazach w Săo Paulo, Rio de Janeiro i innych dużych miastach. Jednak na początku lat ’70 Bimba rozczarowany postawą instytucji państwowych w Bahia, przeniósł się do Goiana niedaleko miasta Brasília, stolicy Brazylii. Rok później, 5 lutego 1974 roku, zmarł. Do końca był bardzo aktywny i zachował jasność umysłu. Tego samego dnia, kiedy odszedł, planował popołudniowy pokaz. Pomimo, że ostatnim życzeniem Mestre był pogrzeb w Goiana, dawni i ówcześni starsi uczniowie przewieźli jego ciało i pochowali w Salwadorze, gdzie praktykował i nauczał całe swoje życie. Po śmierci Mestre Bimba wielu próbowało wprowadzać nowe formy capoeira, ale nikt nie dorównywał mu ani osobowością ani wiedzą. Nowinki te znikały więc równie szybko jak się pojawiały.\nKiedy styl Capoeira Regional uległ skrystalizowaniu, tradycyjna forma przyjęła nazwę Capoeira Angola i została niejako usunięta w cień Regional i Senzala. Mestre Pastinha i jego grupa byli jednymi z nielicznych zachowujących tradycyjny styl. Mestre Pastinha, czyli Vicente Ferreira Pastinha, urodził się w 1889 roku. Capoeira nauczył go Afrykanin z Angoli, znany pod imieniem Benedito. Benedito wziął młodego Pastinha pod swoje skrzydła, ponieważ ten dostawał cięgi od starszych chłopców. Pomimo drobnej budowy, Pastinha już w wieku 16 lat dostał pracę jako ochroniarz w kasynie w niebezpiecznej części miasta. Swoją pierwszą szkołę otworzył parę lat po Mestre Bimba. Jego charyzma, duch przywódczy, a jednocześnie otwartość w stosunku do ludzi zjednały mu oddanych uczniów i capoeiristas. Szkoła Pastinha zyskała sławę jako miejsce spotkań artystów i intelektualistów pragnących obejrzeć tradycyjną Capoeira Angola. Pastinha zasłynął również jako filozof capoeira. Uwielbiał cytaty i aforyzmy. Jednym z jego ulubionych był: Capoeira é para homem, menino e mulher; (Capoeira jest dla mężczyzn, dzieci i kobiet; Só năo aprende quem năo quiser. tylko ci się nie nauczą, którzy nie chcą.) Podobnie jak Bimba świetnie znał filozofię malandragem. Opowiadał, jak to nosił w kieszeni mały sierp zaostrzony z obu stron i dodawał, że gdyby sierp ów miał trzecią krawędź, też by ja naostrzył dla tych, co chcieli by go zranić. Niestety doszło do tego, że instytucje państwowe, pod pretekstem przebudowy Largo do Pelourinho zajęli szkołę. Obiecano Mestre nowe miejsce, ale nie dotrzymano danego słowa. Ostatnie lata życia Mestre Pastinha były bardzo smutne: niewidomy, praktycznie zupełnie opuszczony mieszkał sam w małym pokoiku aż do śmierci w 1981 roku. Przeżył 92 lata. Wychował wielu świetnych capoeiristas, między innymi Mestre Joăo Grande i Mestre Joăo Pequeno.\nTagi: afryka, angola, bielsko-biała, bimba, brasil, capoeira, czechowice-dziedzice, gcb, instrutor mata, moderna, pastinha, regional, sztuki walki, treningi


Milka Oreo Box | 36 batoników - Internet's Best Online Offer Daily - iBOOD.com\nNiezależnie od tego, czy je pochłoniesz w cztery miesiące, czy w jeden wieczór, batoniki Milka Oreo to wszystko co najlepsze z tych dwóch!\nOtwierasz papierek, gryziesz. Nie oblizuj się tak, dobra? No wiem, że pycha. Przecież to batonik, możesz się podzielić! Po to są, prawda?\nNiezależnie od tego, czy je pochłoniesz w cztery miesiące, czy w jeden wieczór.\nKuszenie i 3, 2, 1...\nBatony są wykonane z mlecznej czekolady mlecznej Milka z kremowym nadzieniemi i chrupiących kawałków ciasteczek Oreo. Tak, dobrze czytasz. Jeszcze nie kliknąłeś "Kupuję"? My po pierwszych słowach nie moglibyśmy się powstrzymać :).\nWypełnione najlepiej sprzedającymi się ciasteczkami na świecie. Rozmiar jest idealny na drogę. Po prostu batonik, idealny, by zaczynać miłą znajomość.\nIdealny rozmiar, więc się nie ograniczaj. Planując wypad zaoptrz się w całe pudełko na rower, do samochodu, pociagu, łódki, jak akurat planujesz podróżować. Nie tylko ryba na to bierze.\nProducent: Milka & Oreo\nTyp: Pudełko z 36 batonikami (37 gr na baton)\nTermin przydatności do spożycia: 17-01-2020\nMiękkie kremowe nadzienie\nZ chrupiącymi kawałkami Oreo\nAlpejska mleczna czekolada z kawałkami kakaowego herbatnika (15%) i nadzieniem mlecznym (35%) o smaku waniliowym\nCukier, tłuszcze roślinne (palma, ziarno palmowe), mąka pszenna, masło kakaowe, odtłuszczone mleko w proszku, serwatka w proszku (z mleka), masa kakaowa, tłuszcz mleczny, odtłuszczone kakao w proszku (1%), skrobia pszenna, emulgatory (lecytyna sojowa, lecytyna słonecznikowa), środki podnoszące (wodorowęglan potasu, wodorowęglan sodu, wodorowęglan amonu ), sól, aromaty, pasta z orzechów laskowych, zawiera syrop glukozowy i / lub syrop glukozowo-fruktozowy. 7% odtłuszczonego mleka w proszku w nadzieniu ze śmietanki mlecznej.\nPrzechowywać w suchym miejscu, z dala od ciepła\nWartości odżywcze (na 100 GR)\nEnergia: 2286 kilo dżuli\nEnergia: 548 kilokalorii\nTłuszcz: 33 gramów\nW tym tłuszcz nasycony: 19 gramów\nWęglowodany: 56 gramów\nW tym cukry: 49 gramów\nBłonnik: 1,6 grama\nBiałka: 5,6 gramów\nSól: 0,52 grama\n* Referencyjne spożycie przeciętnej osoby dorosłej (8400 kJ / 2000 kcal)


솔롱고스캠프_Solongoscamp - 사진업로드(관리자용) - płyty trapezowe Niewiele skomplikowana budowa z sprawia, iż\npłyty trapezowe Niewiele skomplikowana budowa z sprawia, iż\nSkromnie skomplikowana konstrukcja z sprawił, że artykuły owe charakteryzują się długą oraz płyty trapezowe bezawaryjną pracą. Nareszcie! z tysięcy mało interesujących ofert udało się odnaleźć oraz płyta w trapez kupować upragnione mieszkanie. Również płyty trapezowe wewnętrzny układ mieszkań charakteryzuje się nowoczesnością. Polecamy przyjemne diety pudełkowe, jakie z powodzeniem łączą w sobie najbardziej wartościowe artykuły odżywcze oraz płyty trapezowe wyjątkowy smak. Panele na podczerwień mają cała masa atutów. Płyta polietylenowa (pe500) mają znakomite właściwości mechaniczne, lepszą ciągliwość i płyty trapezowe odporność na wykorzenianie wierzchniej warstwy. Wypada pomnieć, iż ogrzewanie za pomocą promieniowania podczerwonego jest najzupełniej bezpieczne na rzecz człowieka. Panie wybierają aktualnie szerokie spektrum usług:\noczyszczanie cery oraz jej nawilżanie;\nusuwanie owłosienia z łydek, ud, ramion oznacza to tzw. Nie mamy okazję ciągle jej sprawdzać i zasięgać rady z innymi, czyli wszystko może być okay. Ważnym etapem jest także schowanie wszelkich nieestetycznych elementów, jakie psują pokłosie wizualny, a więc na przykład elementów wodno-kanalizacyjnych.\n엮인글 주소 : http://outpack.co.kr/xe/111230/ab7/trackback


Diecezja Płocka - HOMILIA WYGŁOSZONA PODCZAS WIGILII PASCHALNEJ 2019 W KOŚCIELE PW. ŚW. DOROTY W CIEKSYNIE\nCzcigodny Księże Doktorze Ryszardzie wraz z Księdzem Piotrem, towarzyszem Twojego duszpasterskiego trudu w rodzinie parafialnej w Cieksynie, Szanowni Druhowie Strażacy,\nZgromadziliśmy o tej nocnej już porze w Waszej wspaniałej gotycko-renesansowej świątyni, aby sprawować liturgię Wigilii Paschalnej. Cieszę się, że mogę jako Biskup Diecezji Płockiej tę najważniejszą liturgię całego roku sprawować właśnie pośród Was. A czynię to dlatego, że - jak chce najstarsza tradycja Kościoła – odprawiacie ją w nocy; i odprawiacie ją w całej pełni, a więc rozpoczynając od rozpalenia ognia, poprzez bogactwo czytań biblijnych i odnowienie chrztu, Eucharystię aż po procesję rezurekcyjną. Niektórzy kapłani naszej Diecezji mają jednak jeszcze wątpliwości, czy to właściwe, czy ludzie przyjdą i liturgię Wigilii Paschalnej sprawują w dzień, w pełnym słońcu! A ja pragnę ich przekonać: zobaczcie – Bracia - w Cieksynie to się udaje! I tak jest dobrze – zgodnie z tradycją i obecnymi przepisami!\nPozwólcie, że to moje dzisiejsze słowo, skierowane teraz do Was, to będzie właściwie katecheza. Katecheza, bo w każdej katechezie powinno chodzić o przeżycie, o spotkanie z Jezusem i uczynienie Go Panem swojego życia. W bogatej liturgii Wigilii Paschalnej właśnie o to chodzi – żebyś, Siostro i Bracie, jak Maria Magdalena i pozostałe kobiety, jak Piotr, Jan i Apostołowie przeżyła, przeżył spotkanie ze Zmartwychwstałym i uczyniła Go, uczynił Panem swojego życia.\nKościół sprawuje tę liturgię niejako w czterech aktach.\nPierwszy, to liturgia światła. Rozpoczęliśmy ją, wychodząc w uroczystej, choć „ mrocznej”, procesji na zewnątrz kościoła. Tam od cierni, upamiętniających żywioły ziemi i człowieka, zapaliliśmy symbolizujący Zmartwychwstałego Chrystusa paschał i ozdobiliśmy go pięcioma czerwonymi ziarnami, znakami ran Pana. Czyniąc to, składałem – wobec Was i z Wami - w imieniu całego ludu Bożego naszej Diecezji wielkanocne wyznanie wiary: „ Chrystus wczoraj i dziś, Początek i Koniec, Alfa i Omega! Do Niego należy czas i wieczność! Jemu chwała i panowanie przez wszystkie wieki wieków!”.\nPo tym powróciliśmy do świątyni. Na jej czele szedł płonący paschał na znak tego, że tak jak kiedyś Bóg w tę właśnie noc, Noc Paschy, w znaku ognistego słupa prowadził naród wybrany z Egiptu do Ziemi Obiecanej, tak dzisiaj Zmartwychwstały Chrystus, prowadzi nas do prawdziwej Ziemi Obiecanej, do domu Ojca. Rozległ się przy tym trzykrotny śpiew: „ Światło Chrystusa”. Odpowiadając: „ Bogu niech będą dzięki!”, zapalaliśmy od paschału nasze świece. Jest to znowu prastary obrzęd wigilii paschalnej – w starożytnym Rzymie, już w IV wieku, używano zamiast świec sporych glinianych lamp, z wyciśniętymi na nich słowami: „ Lumen Christi- Światło Chrystusa i Deo gratias! - Bogu niech będą dzięki!”. Po dojściu procesji do prezbiterium zapaliliśmy wszystkie światła, a paschał został umieszczony w centralnym miejscu świątyni, gdzie pozostanie przez cały rok. Czynimy tak na pamiątkę tego, że w Zmartwychwstaniu Chrystusa ciemność została niejako przepędzona, zwyciężona i żeby On sam pozostawał zawsze z nami.\nPotem kapłan odśpiewał Exultet, orędzie paschalne, sięgające także samych początków naszej wiary. Sławiąc paschał, a przez niego Zmartwychwstałego Pana, wołał: „ Raduj się, ziemio, opromieniona tak niezmiernym blaskiem, a oświecona jasnością Króla wieków, poczuj, że jesteś wolna od mroku, co świat okrywa!” Pieśń ta przypomina jeszcze jedną prawdę –tę mianowicie, że świecę zawdzięczamy przede wszystkim trudom „ pracowitej pszczoły”. Umiejmy to odnieść także do siebie! My wszyscy naszą zgodą w rodzinie, szkole czy przedsiębiorstwie; naszą rzetelną pracą; naszym solidnym, równym odkładaniem skib na polu; wychowaniem młodych pokoleń; krzątaniem się w domu i obejściu przyczyniamy się razem do kształtowania Bożego świata, Królestwa niebieskiego.\nPóźniej rozdzwoniły się na nowo dzwony naszej świątyni i rozpoczął się akt drugi, czyli liturgia słowa, która właśnie teraz trwa. Podczas żadnej innej Mszy Świętej w ciągu roku nie ma tylu czytań, nie otwiera się tak obficie skarbiec Pisma Świętego, jak podczas Wigilii Paschalnej. Były to wzruszające opowieści o stworzeniu świata i uwolnieniu z Egiptu oraz proroctwa i pieśni sprzed tysięcy lat, którymi karmiły się całe pokolenia ludzi wierzących. Nam, żyjącym w XXI wieku, ta długa, ciągnąca się przez tysiąclecia wstęga słowa Bożego uświadamia, że życie nie podlega tylko zimnym prawom ewolucji; że nie wyszło ono z samej tylko materii i nie skończy się jej rozpadem; że z miłości Boga się zrodziliśmy, w niej przez Krzyż i Zmartwychwstanie zostaliśmy odnowieni i do niej powrócimy. Że jest w tym świecie Boży projekt, plan i nic już nie jest nicością, pustką, beznadzieją!\nAkt trzeci, który nastąpi za chwilę, to odnowienie przyrzeczeń chrzcielnych.Od początków Kościoła aż po średniowiecze Chrztu świętego udzielano tylko w dzisiejszą noc i w wigilię Zielonych Świątek. Właśnie na pamiątkę tego odnawiamy przyrzeczenia chrzcielne. Chociaż nie pamiętamy naszego Chrztu; chociaż często podczas jego udzielania smacznie spaliśmy, to teraz nie chcemy go przespać, chcemy przeżywać go świadomie: włączamy się w Śmierć i Zmartwychwstanie Chrystusa, poddajemy się Jego Ewangelii, naśladujemy Go w każdym akcie naszego życia: myślą, mową i uczynkami.\nPo tym wszystkim dopiero nastąpi akt czwarty – liturgia eucharystyczna: Chrystus Zmartwychwstały odda się nam w swoim Ciele i swojej Krwi. Powiem więcej – tym czwartym aktem - Drodzy Siostry i Bracia - jest właściwie każda niedziela. Jakie to charakterystyczne, że w wielu językach nazwa niedzieli wprost nawiązuje do Zmartwychwstania: we włoskim mówi się Domenica– „ dzień Pański”, a więc dzień Pana - Zmartwychwstałego Pana; w niemieckim Sontag – „ dzień Słońca”, którym jest zmartwychwstały Chrystus; w rosyjskim: Waskriesienije– Zmartwychwstanie. Chrześcijanie wschodni pozdrawiają się nawet przez całą Wielkanoc i 40 dni po niej słowami: Christos woskries - Woistinu woskries!„ Chrystus zmartwychwstał - Prawdziwie Zmartwychwstał!” (staje się to zresztą coraz częściej także naszym zwyczajem).\nDlaczego tak nazwano niedzielę? Dlatego, że odkrycie pustego grobu Jezusa i pierwsze spotkania ze Zmartwychwstałym miały miejsce trzeciego po Ukrzyżowaniu - a więc w niedzielny poranek. To dlatego niedziela stała się dla uczniów Chrystusa - „ dniem Pańskim”, dniem gromadzenia się razem, dniem sprawowania Mszy Świętej, nazywanej wtedy „ Łamaniem chleba”. Dokonało się to bardzo szybko - już w opisie podróży św. Pawła Apostoła znajdujemy taką informację: „ W pierwszym dniu po szabacie, kiedy zebraliśmy się na łamanie chleba...” (Dz 20,7). W 107 roku (wyobraźcie sobie: ponad 1900 lat temu!) św. Ignacy Antiocheński, męczennik, pisał: „ Ci, którzy hołdowali starym zwyczajom, otrzymali teraz nową nadzieję i nie zachowują już szabatu, lecz żyją zgodnie z <Dniem Pańskim>, w którym - dzięki Niemu i Jego śmierci - narodziło się nasze życie”. Ale przecież oni wszyscy na początku „ hołdowali starym zwyczajom”, czyli świętowali szabat, bo byli Żydami! Do dziś Żydzi, nawet niewierzący, „ hołdują” tym zwyczajom – w piątek wieczorem spożywają kolację szabasową, a w sobotę nawet stacje benzynowe mają zamknięte. To oczywiste, że tylko jakieś porażające swoją mocą wydarzenie mogło doprowadzić św. Piotra, św. Marię Magdalenę, św. Pawła, Apostołów i Ignacego do zerwania z szabatem i zastąpienia go innym dniem – właśnie niedzielą. Tym wydarzeniem było Zmartwychwstanie!\nKochani, trwajmy w tym zwyczaju! Świętujmy niedzielę! Postanówmy dzisiaj, jeśli jest inaczej: będę w każdą niedzielę w kościele! To nie powinno być obowiązkiem! To radość! Bo tylko w ten sposób wyznajemy, że On JESTi posilamy się Chlebem, w którym ON JESTi w którym jak uczniowie z Emaus Go rozpoznajemy!\nCHRYSTUS ZMARTWYCHSTAŁ! PRAWDZIWIE ZMARTWYCHWSTAŁ!\nCHRYSTUS ZMARTWYCHSTAŁ! Odpowiedzcie, proszę: PRAWDZIWIE ZMARTWYCHWSTAŁ!\nNo, teraz nasza katecheza wielkanocna naprawdę się udała.


Recenzja książki Opowieści ze świata Wiedźmina • Kudriawcew Leonid Wasiljew Władimir (Wasiliew Władimir) Uspienski Michaił Galina Maria Bielanin Andriej Arieniew Władimir Zołotko Aleksander Legieza Siergiej • opinie, oceny » BiblioNETka.pl\nKsiążka: Opowieści ze świata Wiedźmina (antologia; Kudriawcew Leonid, Wasiljew Władimir (Wasiliew Władimir), Uspienski Michaił i inni)\nData dodania: 2013-04-22 22:17\nRec. Robert Ciombor\nOsiem opowiadań. Osiem opowiadań, a wśród nich tylko dwa, którym warto poświęcić więcej uwagi. Tylko dwa opowiadania, które wywołują zaciekawienie, wzbudzają cień emocji i zapadają w pamięć. A pozostałe nudne, powtarzalne, nie na temat? A może zbyt wydumane? Dlaczego rosyjskie i ukraińskie fan fiction tak bardzo zawodzi oczekiwania?\nOpowieści ze świata wiedźmina w swoim wstępnym rozdziale podkreślają różnorodność form i indywidualny charakter poszczególnych opowiadań, zapowiadają bogatą lekturę opartą na tematyce szeroko związanej z wiedźminem i zwracają uwagę na popularność tego tematu za naszą wschodnią granicą. Autorzy poszczególnych opowiadań to cenieni twórcy rosyjskiej i ukraińskiej fantastyki, którzy z zaangażowaniem i z chęcią podjęli się napisania takich opowiadań. Należałoby więc oczekiwać miłej lektury i przyjemnego powrotu do samego świata i do tematyki zapoczątkowanej cyklem powieści Andrzeja Sapkowskiego. A jednak poprzeczka okazała się ustawiona bardzo wysoko.\nRóżnorodność opowiadań i ich indywidualizm rzeczywiście zaskakują. W antologii znalazły się historie ściśle związane z Geraltem, których bohaterem najczęściej jest Jaskier, ale także wariacje na temat wiedźmińskiej profesji. Kreowane w antologii przygody Jaskra jednak nużą swoją wtórnością, a współczesne lub futurystyczne wizje mogłyby być dobrymi opowiadaniami bez żadnych odniesień do świata wiedźmina. Autorzy próbują ironicznego potraktowania magii (zaskakująco dziwne znaki układane palcami), humorystycznego przedstawienia potworów (ryczące smoki), odwzorowania świata bajek (zagadkowe znikanie dzieci), kpiącego przedstawienia rzeczywistości (współcześnie żyjący Geralt wyrzucający śmieci) czy też wydumanego przenikania światów (świat wiedźmina, współczesności i gry komputerowej). Można więc w Opowieściach ze świata wiedźmina znaleźć niemal wszystko, co miłośnicy cyklu stworzonego przez Sapkowskiego chcieliby znaleźć, jednak ze strony na stronę coraz bardziej brakuje aury i magii oryginału.\nJeśliby jednak spojrzeć nieco łagodniej, ograniczyć oczekiwania, obniżyć wymagania i przymrużyć oko, to w Opowieściach... można odkryć kilka perełek, a przede wszystkim można nostalgicznie wspomnieć świat kreowany cyklem wiedźmińskim. Rosyjska pisarka Maria Galina w opowiadaniu o zarazie pięknie przedstawia losy Jaskra i Essi rozwijając wątek zasygnalizowany w cyklu. Ukraiński autor Aleksandr Zołotko umiejętnie przenosi w polską rzeczywistość uczucia nienawiści do nieludzi i mroczną stronę świata wiedźmina, zaskakująco wplątując w swoją opowieść polsko-rosyjskie relacje i dzieje Armii Radzieckiej stacjonującej przez wiele lat na terenie Polski. Władimir Wasiljew precyzyjnie rozwija swój alternatywny świat wiedźminów wojujących z maszynami w postapokaliptycznej rzeczywistości, stworzony już wcześniej w powieści Wiedźmin z Wielkiego Kijowa. A humor Leonida Kudriawcewa w balladzie o smoku i kwitnącym turystycznym interesie przywołuje w pamięci niejedną aluzję ukrytą w wiedźmińskich historiach.\nKtóre dwa opowiadania wyróżniają się więc czymś szczególnym? Tego zdradzić nie można. Może się zdarzyć, że każdy odkryje w antologii swoje dwie, zupełnie inne, ale najlepsze opowieści i przynajmniej dla nich warto po ten zbiór sięgnąć.\nkomentarzy: 0 | wyświetleń: 1690


Pudełko kartonowe 133/75 mm 10x10 100 miejscowe\nKriopudełka o wymiarach 133x133x75[mm] przeznaczone są do wygodnego przechowywania próbek w zamrażarkach niskotemperaturowych. Wewnątrz pudełka znajduje się wysoka kratownica na 10x10 = 100 kriofiolek lub probówek na krew. Pudełko oraz pokrywka wykonane są z wysokiej jakości kartonu, powleczonego z jednej strony folią, chroniącą je przed wilgocią. Ponadto najbardziej narażone boczne ścianki pudełka i pokrywki (pracujące w czasie otwierania i zamykania) są podwójnej grubości i foliowane także od wewnątrz. Na górze pokrywki znajduje się grafika ułatwiająca umieszczenie opisu zawartości pudełka. Naniesione napisy w razie potrzeby można zmyć alkoholem. Kriopudełka bardzo solidne i estetyczne, kompatybilne ze stelażami do zamrażarek niskotemperaturowych.\n100 miejscowa na kriofiolki lub probówki na krew\nZapytaj o 133/75 mm 100 miejscowe


Miasto Wyrzutków #2: Chłopiec, który zbierał stworzonka :: Miasto Wyrzutków :: Komiksy :: Game Exe\nPierwszy tom "Miasta Wyrzutków" mogę określić mianem generatora pytań. Czy Jacques Peuplier faktycznie potrafi rozmawiać z przedmiotami, czy to może tylko nękające go złudzenia? A jeśli tak, to czy zdoła odzyskać niezwykłą umiejętność? Co skłoniło szalonego naukowca do stworzenia owadoludzi? Jaką rolę odegra błąkający się po ulicach chłopiec ze słabością do stworzonek? Na te i inne pytania Julien Lambert odpowiada w kontynuacji i zarazem zwieńczeniu miniserii.\nJacques Peuplier, bohater pierwszej części, za sprawą naukowca stracił zdolność komunikowania się z przedmiotami. Uporczywie pragnie odnaleźć szaleńca, aby ten przywrócił mu umiejętności, lecz wymaga to od Peupliera zawiązania sojuszu z Rudym, chłopcem, któremu leżą na sercu losy stworzonek schwytanych przez naukowca.\n"Chłopak, który zbierał stworzonka" różni się od otwarcia "Miasta Wyrzutków", choć nie są to zmiany drastyczne. Melancholijna atmosfera nieco ustąpiła pola dynamiczniejszej akcji, co jest pokłosiem nieuchronnej konfrontacji naukowca i Peupliera. Do głosu dochodzi – niemal równie szurnięty – brat uczonego, a ich motywacje poznajemy w krótkiej retrospekcji rozpoczynającej drugi tom. Zabawne i gorzkie sceny pojawiają się również w dalszej części komiksu, na czele z późniejszymi dialogami Peupliera i Rudego oraz dłuższą sekwencją, kiedy detektyw trafia na tereny zamieszkiwane przez dzieciaki, które stworzyły zręby własnego społeczeństwa stojącego w opozycji do dorosłych. Lambert sprawnie prowadzi narrację, nie przeładowuje konwersacji informacjami i skupia się na emocjach bohaterów, nie zaś kreacji ledwie zarysowanego świata. Dla jednych informacji może być za mało, dla mnie jednak było ich w sam raz.\nFani stylu graficznego Lamberta ponownie będą ukontentowani, ponieważ Francuz nie zmieniał tego, co działało w pierwszym tomie. Do nieregularnej kreski, fajnie podkreślonej przez lekko falowane ramki kadrów, trzeba wprawdzie przywyknąć, lecz ekspresyjność przyjętej stylistyki jest nie do podważenia. Bardzo swobodne podejście do anatomii postaci może co poniektórych razić, jednak autor nadrabia to ponownym kreśleniem przygnębiającego i pustego miasta.\nPo melancholii dominującej w pierwszej części nadeszło ożywienie, acz w dalszym ciągu nad "Miastem Wyrzutków" unosi się znajoma, przygnębiająca atmosfera brudnych i opustoszałych ulic, szarych, betonowych osiedli i nieprzyjaznych ludzi. Gdzieś w tej ponurej rzeczywistości tli się nadzieja na lepsze jutro, którą kreśli Lambert – niewyraźnie, jak zresztą ogół świata przedstawionego, ale efekt i tak jest pokrzepiający. "Miastu Wyrzutków" zabrakło wprawdzie iskry do znalezienia się w ścisłej czołówce najlepszych tytułów tego roku, aczkolwiek to tytuł godny polecenia osobom lubiącym surrealistyczne opowieści i melancholijny nastrój.


Światowy Dzień FAS w Sejmie - Związek Pracodawców Przemysłu Piwowarskiego\nŚwiatowy Dzień FAS w Sejmie\nProblem spożycia alkoholu przez kobiety ciężarne tematem dyskusji sejmowej\n9 września w Sejmie, z okazji obchodów Światowego Dnia FAS (Płodowy Zespół Alkoholowy), odbyła się z inicjatywy Podkomisji stałej do spraw zdrowia publicznego konferencja „FAS jako problem zdrowia publicznego. Wyzwania dla polityki zdrowotnej i społecznej”. Wśród osób biorących udział w spotkaniu znaleźli się między innymi przedstawiciele Ministerstwa Zdrowia, Narodowego Funduszu Zdrowia, Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego, PARPA, organizacji pozarządowych działających w obszarze macierzyństwa oraz przemysłu alkoholowego.\nPunktem wyjścia do zorganizowania konferencji sejmowej o tematyce FAS było opracowanie przez zespół ginekologów, składający się z uznanych autorytetów zrzeszonych w Polskim Towarzystwie Ginekologicznym, stanowiska dotyczącego wpływu alkoholu na rozwój płodu. Założeniem, które zostało postawione przed tą inicjatywą, było wypracowanie rekomendacji dla środowiska ginekologów dotyczących informowania pacjentek spodziewających się dziecka o zagrożeniach związanych z konsumpcją alkoholu w ciąży, już podczas ich pierwszej wizyty w gabinecie lekarskim.\nUczestnicy panelu dyskusyjnego zwrócili uwagę na utrzymujące się wciąż w polskim społeczeństwie duże przyzwolenie na nieodpowiedzialną konsumpcję alkoholu, w tym spożywanie go przez kobiety w ciąży. Podkreślone zostało, że problem ten dotyczy nie tylko ogółu społeczeństwa, ale także środowiska lekarzy ginekologów. Z uwagi, że wśród specjalistów ginekologów wciąż nie ma w tym obszarze jednomyślności, sformułowanie jednoznacznego komunikatu o tym, że nie jest znana dawka alkoholu, którą można uznać za bezpieczną dla płodu, wydaje się kluczowe dla bezpieczeństwa i komfortu kobiety ciężarnej, która ma prawo do rzetelnej i opartej na aktualnej wiedzy medycznej informacji na temat konsekwencji, z jakimi wiąże się spożywanie alkoholu w jej stanie.\nFundamentalna rola, jaką mają do odegrania lekarze ginekolodzy i położne – grupy, którym w Polsce przysługuje prawo do opieki nad kobietami w ciąży, w promocji odpowiedzialnych postaw przyszłych matek, nie budziła zastrzeżeń zgromadzonych. Podkreślono jednakże, że aby taka edukacja pacjentek przez lekarzy specjalistów była możliwa, kluczowe jest wyposażenie przedstawicieli środowiska medycznego w niezbędne informacje dotyczące wpływu alkoholu na rozwijający się płód. Uczestnicy konferencji zgodzili się, że edukacją na temat FAS powinni zostać objęci także studenci medycyny, na których będzie w przyszłości spoczywać obowiązek opieki nad kobietami w ciąży.\nPrzedstawiciele organizacji i stowarzyszeń propagujących wiedzę na temat FAS zwrócili uwagę na potrzebę większej koordynacji wszystkich służb ukierunkowanej na pomoc rodzicom dzieci z Zespołem FAS. Poza dookreśleniem skali problemu, Małgorzata Klecka i Iwona Palicka z ramienia Fundacji FAStryga (widoczne na zdjęciu z Danutą Gut, przedstawicielem ZPPP) poinformowały o zainaugurowanej 9 września międzynarodowej kampanii „Too Young To Drink”. której celem jest podniesienie świadomości ryzyka, jakie niesie ze sobą picie alkoholu w czasie ciąży.\nGłównymi wnioskami płynącymi ze spotkania było podkreślenie roli edukacji w promocji odpowiedzialnej konsumpcji alkoholu w polskim społeczeństwie oraz potrzeba zmiany regulacji w kierunku zapisania obligatoryjności informowania pacjentek na temat zagrożeń, z jakimi wiąże się konsumpcja alkoholu w ich stanie, przez lekarzy ginekologów i położne. Przedstawiciele parlamentu podkreślili gotowość kontynuacji dialogu w tym obszarze oraz potwierdzili, że temat FAS będzie dalej omawiany w Sejmie, również w szerszym gronie – do czego okazją będą kolejne obchody Światowego Dnia FAS.


Super Kamagra 2w1 100mg + 60mg\nWprowadzenie » KAMAGRA SUPER 2w1 » Super Kamagra 2w1\n96,00 zł ( )\nSuper Kamagra jest niedrogim i skutecznym środkiem na impotencję. U 99% mężczyzn po zażyciu odpowiedniej dawki Super Kamagry następuje prawidłowy wzwód członka, który pozwala odbyć satysfakcjonujący stosunek płciowy. Okazuje się, że dzięki Super Kamagrze erekcja jest większa i pełniejsza oraz znika problem przedwczesnego wytrysku, nieznacznie zwiększa się obwód i długość penisa oraz erekcja trwa dłużej. Łatwiej i szybciej można zregenerować się po osiągnięciu orgazmu, aby ponownie przeżyć "szczytowanie". Opinie konsumentów są bardzo pozytywne, a środek jest uznanym zamiennikiem Permenu, Viagry, Penigry, Levitry, Cialisu czy Vitasteronu. W opinii mężczyzn regularne stosowanie Super Kamagry poprawia seksualną wydolność. Pewność uzyskania wzwodu po zażyciu Super Kamagry pozwala odzyskać spontaniczność i radość ze współżycia seksualnego.\nSuper Kamagra to lek indyjskiego koncernu farmaceutycznego Ajenta Pharma i jest produkowany pod stałym nadzorem Światowej Organizacji Zdrowia. Zawierając substancje czynną Cytrynian Sildenafilu hamuje rozkład tlenku azotu II, przez enzym fosfodiesterazę typu 5, pozwalając na utrzymanie jego wysokiego stężenia, dzięki czemu naczynia pozostają rozkurczone i dostarczają dużą ilość krwi do członka, który zwiększa swoje rozmiary i uzyskując sztywność unosi się. Działanie to nie występuje automatycznie, konieczna jest obecność czynników wywołujących podniecenie seksualne. Dodatkowo posiadając substancję czynną Dapoksetynę, Super Kamagra opóźnia wytrysk, dzięki czemu można cieszyć się znacznie dłuższym stosunkiem. Systematyczne stosowanie Super Kamagry znacznie poprawia jakość życia seksualnego, pozbawia zahamowań i lęku przed "kompromitacją" w łóżku.\n1 blister zawiera 4 tabletki Super Kamagry - tylko 96zl za blister!\n(Cena podana za 1 tabletkę)


Magdalena Karwacka odsłania ciało w skąpym body. Co zarzucili jej internauci? [FOTO] :: Magazyn :: RMF FM\nInfluencerka opublikowała nową fotografię, na ktorej odważnie eksponuje swoje wdzięki. Na pierwszym planie - długie nogi i zmysłowe spojrzenie. Nie wszystkim się to jednak spodobało. O co poszło?\nGorące zdjęcie w zmysłowym body\nTagi: Magdalena Karwacka, w body, w bikini, w bieliźnie, odważne zdjęcia, nogi, Instagram, Love Island, Top Model


Ewidencja środków trwałych | Biuro24h.pl\nHomePoradyEwidencja środków trwałych\nokreślenie środka trwałego;\nkwotę odpisu amortyzacyjnego za dany rok podatkowy i narastająco za okres dokonywania tych odpisów, w tym także, gdy składnik majątku był kiedykolwiek wprowadzony do ewidencji, a następnie z niej wykreślony i ponownie wprowadzony;\nprzyczyny i datę likwidacji bądź zbycia.\nZapisów dotyczących środków trwałych w ewidencji dokonuje się najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. W przypadku późniejszego wprowadzenia uznaje się, że środek trwały nie został ujawniony. Odpisy amortyzacyjne od ujawnionego środka trwałego nieobjętego dotychczas ewidencją są dokonywane dopiero od miesiąca następującego po tym, w którym środek zostały wprowadzony do ewidencji.\nEwidencja środków trwałych jest podstawą do zaliczania amortyzacji w koszty działalności. W przypadku braku ewidencji środków trwałych odpisy amortyzacyjne nie będą stanowić kosztów uzyskania przychodów.\nW przypadku, gdy podatnik zmienia formę opodatkowania, zakładając ewidencję jest zobowiązany uwzględnić w niej odpisy amortyzacyjne przypadające za okres opodatkowania w formie zryczałtowanego podatku dochodowego.


966 ROK. Czy Polacy są Włochami Północy? Codzienność nad Wisłą – KULTURA ENTER\nStrona główna/966 ROK. Czy Polacy są Włochami Północy? Codzienność nad Wisłą\n[Fragmenty dyskusji z audycji z cyklu Inny stan skupienia, wyemitowanej na antenie radiowej Dwójki 6 stycznia 2016 roku; red. na potrzeby druku. Prowadzenie: Michał Nowak.]\nMichał Nowak: Dziś skupimy uwagę na nas samych, Polakach. Porozmawiamy o tym, w jaki sposób w codzienności manifestują się nasze przekonania, wady i zalety. Zastanowimy się, czy to, co sami o sobie myślimy pokrywa się z tym, jak na nas patrzą osoby z innych krajów. Spróbujemy wreszcie odpowiedzieć na pytanie, czy lubimy się, a zatem, czy tworzymy dobre społeczeństwo. Wszystko to w towarzystwie badaczy współczesnej polskiej codzienności: dr Agaty Bisko, autorki książki Polska dla średnio zaawansowanych. Współczesna polskość codzienna, dra Włodzimierza Pessela, kulturoznawcy z Instytutu Kultury Polskiej UW i Collegium Civitas oraz prof. Małgorzaty Boguni-Borowskiej, socjolożki, medioznawcy z Instytutu Socjologii UJ. Trzy najważniejsze cechy Polaka. Polak to osoba, która jest…\nprof. M. Bogunia-Borowska: …zaradna, pracowita i gościnna.\ndr Agata Bisko: Zgadzam się, ale zaczęłabym od końca, zwłaszcza w oczach cudzoziemców: gościnna, nieprzewidywalna, emocjonalna.\ndr W. Pessel: Jest sobą, jest energiczna, ceni szczęście rodzinne i zdrowie.\nM. Nowak: Pani Agata Bisko w swojej książce Polska dla średnio zaawansowanych…[i] powołuje się nie tylko na badania socjologiczne, ale także na relacje obcokrajowców, którzy od dłuższego czasu mieszkają w Polsce. Czy jest jakaś taka cecha wymieniona przez nich, która Panią zaskoczyła?\ndr A. Bisko: […] Zwróciłam uwagę na pewno na podkreślanie nieprzewidywalności, a oprócz tego wiele innych cech, z których nie zdawałam sobie sprawy, dopóki nie zostało mi to unaocznione.\ndr W. Pessel: Mnie zaskoczyła zbieżność z krajami południowymi. Choć tak nie myślimy o sobie, to chyba blisko nam do Włochów, Portugalczyków czy Hiszpanów?\ndr A. Bisko: Tak też można na to patrzeć − że Polacy są Włochami północy, że mamy podobne temperamenty i takie cechy, jak nieprzewidywalność, życie niekoniecznie według reguł, ale według widzimisię.\nM. Nowak: Biorąc pod uwagę znaczenie romantyzmu w kulturze polskiej, można chyba powiedzieć, że Polacy przywiązani są do wielkich idei. A codzienność? Czy my lubimy codzienność?\ndr W. Pessel: Lubimy, bo musimy. […] Codzienność jest nieuchronna.\nM. Nowak: W takim razie zapytam inaczej: jak te wielkie idee manifestują się w codzienności?\ndr A. Bisko: Jeśli mogę dopowiedzieć. Polacy niekoniecznie lubią codzienność. Cudzoziemcy zwracają uwagę, że wolimy stany wyjątkowe. O ile codzienność jest żmudna, trudna, szara, to stany wyjątkowe budzą w nas nowe siły witalne i kiedy Niemiec panikuje, że coś idzie nie według planu, Polak dopiero wtedy zbiera siły, bo będzie mógł się wykazać zaradnością i umiejętnością improwizacji.\nprof. M. Bogunia-Borowska: Napisałam we wstępie książki Fundamenty dobrego społeczeństwa. Wartości[ii], że możemy mówić o dwóch modelach funkcjonowania społeczeństw – wokół wielkiej sprawy do załatwienia ale też wokół wielkiej codzienności. Ja bym tej codzienności nie bagatelizowała. […] Tak naprawdę to nic innego jak odwieczny podział na romantyzm i pozytywizm, czyli życie wielką ideą, która się od czasu do czasu pojawia, ale też zwykłą codziennością, kiedy trzeba pragmatycznie funkcjonować. Największym wyzwaniem jest, żeby to nie było fluktuacyjne, czyli od wielkiej idei do wielkiej codzienności, tylko żebyśmy potrafili mądrze łączyć oba procesy. To naprawdę nie udaje się wszystkim. Spójrzmy na opowieści noblistki Swietłany Aleksijewicz[iii], która jeździ po byłych republikach Związku Radzieckiego i rozmawia z ludźmi. Ona tam ewidentnie diagnozuje sytuację społeczeństwa radzieckiego w taki sposób, że twierdzi, iż tym ludziom brakuje idei. Oni byli przyzwyczajeni do życia w państwie, które organizowało im wszystko, łącznie z ideą. Pokazywało cel, do którego należało dążyć. I ci ludzie, rzuceni nagle, bez przygotowania w świat wolnorynkowy, po prostu nie potrafią sobie poradzić z wolnością […] i tęsknią do uporządkowanego świata, ale też do jasnych reguł, kiedy ktoś za nich myślał − stąd takie poparcie dla prezydenta Putina. To społeczeństwo pragnie żyć wielką ideą i w wywiadach Aleksijewicz to słychać. Ludzie mówią wprost: Teraz nic nie mamy, utraciliśmy nasz cel, naszą wartość, to że kiedyś Rosjanie czytali książki, potrafili debatować o wielkich sprawach – tego potrzebowali i nie potrafią tego czymś innym zastąpić.\nM. Nowak: Na ile bohaterowie książki Swietłany Aleksijewicz są podobni do Polaków?\nprof. M. Bogunia-Borowska: Jeżeli mówimy o codzienności społeczno-politycznej, to wiadomo, że każda wielka transformacja ustrojowa, która się dokonała również w Polsce, rodzi problemy. […] Najszybsze zmiany dokonują się zawsze w polityce, […] kolejne zmiany to zegar polityczny, potem zegar ekonomiczny, czyli zmiany rynkowe, a najdłużej działa zegar społeczny, kulturowy[…], bo żeby zmiany mentalne w ludziach zaszły, potrzeba czasem jednego, a czasem dwóch pokoleń.\nM. Nowak: A jeśli sięgniemy głębiej, czy oprócz czasów PRL-u ciągnie się za nami dziedzictwo rozbiorów? I czy nie jest tak, że na różnych obszarach Polski, która była w historii podzielona pomiędzy trzech zaborców, te zmiany przebiegają w różnym tempie?\ndr W. Pessel: Tak właśnie jest. Te zegary, o których mówiła pani profesor, w różnych rytmach biją. I jak słusznie zauważyła pani Agata w swojej książce, […] codzienność jest zawsze czyjaś, inaczej wygląda w Warszawie, inaczej na Mazurach. […] Kiedyś pisało się w socjologii o Polskach różnych prędkość, teraz możemy mówić o Polskach różnych codzienności […]. To pytanie: jak żyć, mimo że stało się żartem medialno-politycznym, trzeba sobie zadawać. Użytkownicy codzienności wobec tego pytania po prostu stają.\nM. Nowak: A jak to wygląda na prowincji? Czy tam z definicji zmiany przebiegają wolniej […]?\nprof. M. Bogunia-Borowska: Nie. Myślę, że Polska wieś bardzo się zmieniła. […] Wystarczy przejechać się w różne regiony Polski, by dostrzec element codzienności – to socjologia wizualna – jak wyglądają gospodarstwa, jak są przystrzyżone trawniki. Są oczywiście różne gusta, różnie można je oceniać, ale dbamy o swoją przestrzeń inaczej niż kilka lat temu […]. Chciałabym wrócić do pytania o rozbiory i czy coś nam pozostało z tamtych czasów. Myślę, że tak i tego nie zmienimy. […] Poprzez historię można wyjaśniać wiele współczesnych kwestii. W ostatnich latach wydarzeniem, które moim zdaniem pozwoliło choćby na chwilę pokonać trójpodział rozbiorowy, była organizacja Euro 2012, kiedy wykonaliśmy jako społeczeństwo ogromną pracę. Bo co to było? To był ogromny projekt rozpisany na kilka, do którego trzeba się było przygotować, nie działać spontanicznie − a tego Polacy raczej nie lubią. I zaczęto to realizować. W pewnym momencie była panika: nie zdążymy, nie damy rady, bo dotychczas… Konsekwencją rozbiorów jest m.in. to, że działamy na ogół w lokalnych społecznościach, że Polska od dawna jest sfragmentaryzowana, że nie organizujemy się w większe grupy. I przy Euro 2012 wszyscy po raz pierwszy mogliśmy poczuć się gospodarzami – takie było hasło. I to była pierwsza idea łącząca społeczeństwo […]. Co więcej, pani Agata ładnie o tym pisze, że Polacy często narzekają i sami się krytykują, że coś nie wyjdzie, ale wtedy defetyzm pojawił się w prasie. […] Jednak coś zaskoczyło i wyszliśmy obronną ręką. Kiedy Euro 2012 się odbywało, byłam akurat w wielu miastach i rozmawiałam z obcokrajowcami. Oni byli zachwyceni, bo Polacy ich zapraszali, a to na piwo, a to do domu. To było coś niezwykłego. Wyzwoliła się wtedy społeczna energia, […] kiedy udało się nam jako społeczeństwu coś zrobić razem.\nM. Nowak: Ale gościnność jest nam tradycyjne przypisywana nie od dziesiątków lat, ale nawet od wieków…\ndr A. Bisko: Tak, mówi się nawet, że to się wywodzi od czasów, kiedy szlachta, żyjąc w odległych dworkach, nudziła się, toteż przyjazd gościa był zawsze miło oczekiwanym wydarzeniem. Chłodny klimat też sprzyjał temu, żeby zapraszać gości do domu. I jeszcze taki pragmatyczny aspekt, jak zły stan zajazdów miał wpływ, bo też zmuszał do korzystania z gościny. Z pewnością tę naszą słynną polską gościnność, o której cudzoziemcy mówią, że to jest unikat w skali światowej, można z dawien dawna wywodzić. Chciałam jeszcze dopowiedzieć, że nie tylko w przypadku Euro 2012 cudzoziemcy są dla nas o wiele bardziej pobłażliwi niż my sami dla siebie. Bardzo często pojawia się słowo: kompleks. Polacy mają wieczny kompleks Zachodu, że nie jesteśmy wystarczająco dobrzy, […] że nie wszystko działa jak należy, a obcokrajowcy mówią, że wręcz przeciwnie, oczywiście, mamy historyczne powody, że nie wszystko jest już jak w zachodnich demokracjach, ale naprawdę mamy być z czego dumni, począwszy od przyrody, która jest zachowana w takim stanie, że na Zachodzie rzadko się to już spotyka. Mam wrażenie, że nie zdajemy sobie sprawy, jaki to skarb, ale oni zdają sobie sprawę. Gospodarczo też nie jest najgorzej. […] Mimo to narzekamy, że nam to się nawet kryzys nie udał. Któryś z cudzoziemców powiedział, że Polacy są jak mężczyzna, który ma piękną i gospodarną żonę, ale wciąż spogląda na sąsiadkę.\nM. Nowak: Przypomniała mi się anegdota, którą opowiadał mi znajomy. Podczas wymiany z urzędami miejskimi przyjechali goście z Zachodu, stanęli na lewym brzegu Wisły, z którego widać było zaniedbany i zarośnięty prawy brzeg, i powiedzieli z zazdrością: jak pięknie zrewitalizowaliście ten drugi brzeg. […] Wobec tego, jak traktować role mediów, które mają to zadanie, że powinny wskazywać, co źle funkcjonuje? Czy to nie jest wpisywanie się w budowanie wspólnoty poczucia klęski i narzekania?\ndr W. Pessel: To co dla nas bywa powodem do narzekań, dla cudzoziemców może być atrakcją. […] A media powinny widzieć różnicę między rzeczywistymi powodami do narzekania, a tymi sytuacjami, w których czarnowidztwo jest tylko realizacją postawy kulturowej.\nM. Nowak: Czy kultura masowa wpływa na zmianę mentalności Polaków? Czy zmieniamy się dlatego, że globalne wzorce zaczynają do nas przepływać chociażby z telewizji?\nprof. M. Bogunia-Borowska: Jeszcze w latach 90. nazywałam to implantami kulturowymi. Gotowe wzorce kultury zachodniej − na przykład cała kultura korporacyjna, reklamy, seriale, galerie handlowe − przenosiliśmy na grunt kultury polskiej, która wprawdzie otworzyła się na zmiany, ale może nie do końca była na nie gotowa, bo sama nie wypracowała tych modeli, tylko je przyjmowała. Na przykład w latach 90. zachłystywaliśmy się reklamami. Wszystkie dane pokazywały, że wtedy Polacy wręcz uwielbiali oglądać reklamy, traktowali je jak filmiki. Po iluś latach to się znudziło i zaczęło drażnić. Podobnie było z komercjalizacja świąt. Jeszcze parę lat temu – wychodziło to w badaniach – Polakom podobało się, że od połowy listopada słyszą kolędy w centrach handlowych. W badaniach sprzed dwóch lat widać zupełnie inne postawy: świąteczna atmosfera w listopadzie Polaków już raczej drażni i zniechęca. […] Jeśli czas świąteczny się rozciąga, to święta nie sprawiają później takiej przyjemności. To są procesy. My się uczymy, a nasze emocje się zmieniają. Zastanawiam się nad naszą skłonnością do narzekania. Interesujące, skąd taka postawa? Może to wypływać z historii i doświadczeń, kiedy bardzo często coś się nam nie udawało, bardzo często trzeba było podejmować trudne decyzje i nauczyliśmy się chuchać na zimne. Wolimy zaklinać los, nie mówić, że jest fantastycznie. Lepiej poczekać i zobaczyć, co się stanie, nie zachwalać za szybko. Widzę to po studentach. Prowadzimy regularne badania oceniające pracowników i programy nauczania. Ciekawe jest to, że jeśli studenci pojadą na Erasmusa albo inny grant zagraniczny i po powrocie wypełniają te same ankiety, wtedy jesteśmy dużo lepiej oceniani. Dopiero po konfrontacji z innym uniwersytetem studenci widzą, że poziom naszego instytutu jest wysoki […]. Istotna jest ta możliwość kontaktu, bo dopiero wtedy można ocenić tak naprawdę własną kulturę i zweryfikować o niej wiedzę potoczną. Mówimy przecież o wiedzy potocznej, zdroworozsądkowej, nie popartej konkretami. Kiedy mogę sprawdzić taką wiedzę? Tylko wtedy, kiedy gdzieś indziej pojadę, z kimś się skonfrontuję. Dlatego też obserwujemy ostatnio, co wychodzi w badaniach, fascynację małymi ojczyznami. Ludzie zaczynają doceniać miejscowości, z których pochodzą, choć jeszcze niedawno się ich wstydzili. Zaczynamy cenić tradycję i wyjątkowość regionów: kuchnię, stroje, specyficzne zachowania. Trzeba było do tego dojrzeć. Po zachłyśnięciu się obcymi wzorcami, powracamy do korzeni, dostrzegamy wartość w tym, co polskie.\nM. Nowak: […] Zauważamy teraz odwrót od komercji? W stronę tradycyjnych wartości?\ndr W. Pessel: Na pewno. W nawiązaniu do tego, co mówiła pani profesor, można przypomnieć o modzie na zbieranie starych zdjęć i różnego rodzaju akcje animacyjne, którym medium internetowe bardzo służy. Ale ta relacja pomiędzy komercją a kulturą jest jednak sprzężona: ucieka się w stronę tradycji, ale zarazem ta łapa rynku na te ucieczki się kładzie. Możemy powiedzieć, że chcielibyśmy pić piwo z tradycyjnego browaru, ale potem się okazuje, że ten tradycyjny browar to ma tylko nazwę miejsca, z którego pochodzimy, natomiast piwo jest produkowane przez właściciela z innego miasta a jego zakład stanowi część większej korporacji.\nM. Nowak: Może chociaż receptura jest tradycyjna…\ndr W. Pessel: Chcielibyśmy mieć taką nadzieję. […]\nM. Nowak: Wrócę do malkontenctwa… Czy za tym nie stoi obawa przed zawiścią rodaków? Jeśli nie będę narzekał, to znaczy, że dobrze mi się powodzi i za chwilę mogę mieć nieprzyjemności.\ndr A. Bisko: Dokładnie tak, ale jest to też szersza norma kulturowa, mówiąca o tym, że kultury różnią się stopniem wyrażania zadowolenia albo samozadowolenia. Takim modelem przeciwnym do nas są Stany Zjednoczone. Tam wypada być zadowolonym i szczęśliwym człowiekiem sukcesu i na pytanie: Co słychać?, na pewno nie należy zaczynać odpowiedzi od stwierdzenia: Stara bida. Z kolei u nas bycie przesadnie z siebie zadowolonym jest podejrzane […].Cudzoziemcy zwracają też uwagę na to, że Polacy chyba w ogóle nie umieją się uśmiechać. […] Uśmiech do obcej osoby na ulicy traktowany bywa jak zaczepka albo podryw, nie jako punkt wyjścia do kontaktów międzyludzkich.\nM. Nowak: A czy takie relacje budowane na smutnych opowieściach ze swojego życia nie są trwalsze?\nprof. M. Bogunia-Borowska: To zależy od sytuacji. Jeżeli ktoś mówi, że żona go opuściła i zaczyna płakać, to mamy do czynienia z depresją. Ale brak samozadowolenia Polaków wynika trochę ze skromności. Uczono nas przez długie lata, że nie wypada się chwalić, takie były wzorce kulturowe. Dziś psychologowie uczą, żeby dzieciom cały czas mówić, że są świetne. Uczymy też już małe dzieci szybkiego dokonywania wyborów: pokazujemy dwie bluzki przed wyjściem do szkoły i pytamy, którą wybierają, uczymy procesów decyzyjnych i pewnie to kolejne pokolenie Polaków będzie inne. Poza tym młodzi mają inny kontakt ze światem. Dzieci wyjeżdżają, z rodzicami, są wymiany młodzieży, studentów, a cóż jest istotniejszego niż bezpośrednie relacje między ludźmi. To one budują postawy i stosunki społeczne, to przez nie weryfikuje się stereotypy. I tutaj chciałabym powiedzieć, że stereotypy mają nie tylko negatywny, ale i pozytywny wymiar, pomagają nam bowiem funkcjonować w świecie społecznym. Dzięki stereotypom porządkujemy świat, przewidujemy, jak się zachować. […]\nM. Nowak: Jakie są stereotypy o Polakach i czy są sprawiedliwe?\ndr A. Bisko: Nie da się nie powiedzieć o umiłowaniu alkoholu, choć nie chciałabym rozwijać tematu. […] Potwierdziłabym tylko, że jesteśmy wobec siebie bardziej krytyczni niż cudzoziemcy wobec nas.\nM. Nowak: […] W badaniach jedną z najważniejszych dla Polaków wartości jest rodzina. Czy rzeczywiście tak jest […]?\ndr A. Bisko: Jesteśmy rodzinni, co się przekłada na wiele codziennych sytuacji. Powiedzmy tak, że często spotykamy się z rodziną i wiele osób uznajemy za rodzinę. Zagranicą bywa tak, że mąż, żona i dzieci to jest rodzina, a w Polsce potrafimy tym słowem objąć bardzo szerokie grono ludzi, łącznie z tymi, którzy nie są naszą biologiczną rodziną […]. O naszym przywiązaniu do rodziny świadczy to, że opiekujemy się starszymi osobami, że dziadkowie wychowują dzieci, że jeżeli chcemy przesunąć szafę, to w pierwszej kolejności zadzwonimy po szwagra, nie do jakiejś firmy. Silne więzy rodzinne mają też gorszą stronę. Do minusów należałoby zaliczyć presję rodziny na realizowanie jakiejś konkretnej wizji życia. To z powodu rodziny dokonujemy czasem wyborów dla świętego spokoju, zamiast iść własną drogą.\ndr W. Pessel: Tu można pociągnąć nitkę historyczną, bo rodzina jest traktowana jako sieć kapitału łączącego. A ten kapitał łączący to kontakty, które przecież przez wiele dekad były podstawą poradzenia sobie z rzeczywistością, załatwienia różnych spraw. Przy okazji, „załatwianie spraw” to też jest coś, co definiuje polską codzienność.\nM. Nowak: Przy okazji warto przypomnieć powiedzenie, że z rodziną najlepiej wychodzi się na obrazku, na zdjęciach, czyli nawet w języku mamy odbicie tego, że rodzina bywa kłopotliwa…\ndr W. Pessel: …”lecz kiedy jej ni ma, samotnyś jak pies” – jak w Kabarecie Starszych Panów.\nprof. M. Bogunia-Borowska: Myślę, że to powiedzenie o zdjęciach z tego się brało, że w pewnych czasach zmuszeni byliśmy liczyć na pomoc rodziny, bo państwo nie zapewniało pomocy we wszystkich obszarach, a z rodzina zmuszona była pomagać. Do dzisiaj trochę tak jest – w Polsce wychowanie wnuków często spada na babcie i dziadków. Co zresztą jest świetne, bo − tu zrobię małą dygresję − na przykład we Włoszech, jak się okazało, tzw. kulturą pierwszą dzieci bogatych rodziców była kultura filipińska − dlatego że dzieci miały filipińskie niańki i znały tylko ich piosenki lub powiedzonka.\nM. Nowak: U nas niedługo będą piosenki ukraińskie…\nprof. M. Bogunia-Borowska: Warto mieć to na uwadze. Rzeczywiście, jak się jest tak bardzo blisko w rodzinie, to jest też większe pole do konfliktów i sytuacji stresogennych. Nie zawsze musi być miód. Ale ostatecznie to rodzina była instancją, na której Polacy mogli polegać. W czasach PRL-u właśnie w ramach rodziny, tego kapitału społecznego, załatwiało się całą masę spraw. Ale dzisiaj są nowe trendy. Jeszcze niedawno ojcowie rzadko zajmowali się dziećmi, po rozwodzie też przerzucali obowiązki na matki. Dzisiaj mówią: nie, nie, dziecko jest też moje, chcą mieć kontakt, chcą wychowywać, chcę być przy nim podczas rozwoju. To bardzo pozytywna zmiana.\nM. Nowak: Skoro mowa o wartościach, czy te deklarowane w badaniach są potem praktykowane? Czy nie mamy do czynienia z hipokryzją, że, owszem, cenimy to i tamto, ale w życiu społecznym zachowujemy się inaczej?\ndr A. Bisko: A jakie wartości ma pan na myśli?\nM. Nowak: Oprócz rodziny na przykład pracowitość lub zaufanie. Właśnie, zaufanie − czy nie tego brakuje nam najbardziej?\nprof. M. Bogunia-Borowska: To jest znowu historycznie uwarunkowane. W PRL-u trudno było ufać komuś, kto był poza kręgiem tego najbliższego kapitału społecznego. Można było rozmawiać szczerze tylko w gronie najbliższych znajomych, bo gadatliwość i nadmierna ufność groziła poważnymi konsekwencjami, już nie chcę się cofać do rozbiorów. Nieufność tkwi w nas, bo takie mieliśmy doświadczenia. Nie ma się więc czemu dziwić, że zaufanie jest kategorią, którą wciąż budujemy, a przecież to wartość podstawowa dla relacji społecznych. Zresztą wchodzimy w okres kolejnych zmian − myślę o rzeszach imigrantów, które do Europy docierają − i sądzę, że dojdzie do dużych przewartościowań terminów.\ndr W. Pessel: W badaniach GUS-u i CBOS-u […] na temat wartości, które cenią Polacy, charakterystyczne jest to, że dopiero na końcu kolejki pojawia się miłość, co by wskazywało na to, że Polacy cenią praktyczność, radzenie sobie z problemami, korzystnie z kapitału i kontaktów, a rodzina cały czas bierze górę nad romantycznie rozumianą miłością.\nM. Nowak: Czy to nie się kłóci z tym, co myślą o nas cudzoziemcy?\ndr A. Bisko: Tak, Polak jest romantyczny − tak na pewno widzą nas na Zachodzie.\nM. Nowak: A co najbardziej drażni obcokrajowców po przyjeździe do Polski?\ndr A. Bisko: Na pewno coś, co można zauważyć już na lotnisku, zwłaszcza jeśli jest się człowiekiem o innym kolorze skóry albo innej religii, co się wyraża poprzez strój. Chodzi o to, że Polacy zwracają uwagę na osoby wyglądające inaczej. Pół biedy, kiedy tylko patrzymy, bo do tego można się przyzwyczaić, chociaż cudzoziemcy mówią, że jeśli od 30 lat wychodzi się na przystanek pod domem jak na scenę […], to dyskomfort jest, ale często pozwalamy sobie komentować czyjś wygląd. To jest nie do pomyślenia w krajach o większej poprawności politycznej, żeby kulturalny wykształcony człowiek mówił publicznie bez skrępowania, że nie lubi Arabów. Cudzoziemiec, który mi o tym wspominał, dodał, że to jakby pójść na kolację do polskiego domu i wychodząc, powiedzieć: było mi bardzo miło, ale ja w zasadzie nie lubię katolików. Tak się nie robi.\nM. Nowak: Czy za tym nie stoi taka wysoko przez nas ceniona szczerość, autentyczność, emocjonalność?\nprof. M. Bogunia-Borowska: To bardzo trudne tematy i delikatne kwestie. Na przykład w Szwecji zaczyna się mówić o podwójnej moralności − że w sferze publicznej ludzie mówią co innego niż w domu. Poprawność polityczna trzyma ich w ryzach, ale jednocześnie prowadzi do sytuacji, że nawet wtedy, kiedy należałoby coś krytycznie potraktować, Szwedzi są spętani. Wielkim echem odbił się w Szwecji film Rubena Östlunda Gra[iv]. […] Obraz spotkał z niesamowitą falą i krytyki, i dyskusji, bo pokazał w niekorzystnym świetle emigrantów − że nawet dzieci potrafią się nauczyć reguł nowego państwa i wykorzystywać je w sprytny sposób, wiedząc, jak dzieci z kultury, która ich gości, prawdopodobnie się zachowają. Rozpętała się wielka debata, ponieważ film naruszył poprawność polityczną. W sferze publicznej pewnych rzeczy mówić nie można, natomiast w domach ludzie sobie pozwalają na szczerość. I nie wiem, czy to jest społecznie dobra sytuacja […], kiedy napięcia, które rosną w sferze publicznej, przenosi się do domu. Jako socjolog trochę się takich zjawisk obawiam.\nprof. M. Bogunia-Borowska: Pytanie, czy szczerość jest zawsze pozytywna? Są takie momenty, kiedy dla dobra publicznego lepiej pewnych rzeczy nie mówić. Poprawność polityczna hamuje negatywne ksenofobiczne zachowania, choć czasami nas pęta nas, nie pozwalając pewnych problemów rozwiązać lub przedyskutować.\nM. Nowak: A co z agresją, która się przejawia w życiu publicznym, w tym internecie? Czy nie stoi za tym przyzwolenie z naszej strony? I wiara w to, że ktoś, kto jest głośniejszy, ma ostatecznie rację?\ndr A. Bisko: Jeśli można coś dopowiedzieć… Coraz częściej się mówi o tym, że w krajach o poprawności politycznej doprowadzonej do granic absurdu pojawia się problem wentylu […]. Mimo to uważam, że w Polsce pomiędzy postawą, że mieszkam obok czarnoskórego, ale jeszcze tego nie zauważyłam, a jasną i otwartą deklaracją: nie lubię Murzynów, jest całe spektrum zachowań, które można realizować, mając w tyle głowy takie słowo jak: szacunek.\ndr W. Pessel: Zgadzam, że to bardzo trudne tematy. Sam zostałem napadnięty − w centrum Sztokholmu, prawie w południe, przez osoby niebędące etnicznymi Szwedami. Zostałem zaskoczony w ten sposób, że oblano mnie farbą − potem się dowiedziałem od szwedzkiej policji, dlaczego. Otóż, człowiek oblany farbą zachowuje się nerwowo, krzyczy, wzywa policję, a wtedy Szwedzi się odsuwają, bo nie są przygotowani… raz na agresję, dwa na zachowanie kogoś, kto jest zdenerwowany, brudny i w stanie całkowitej konfuzji. A kiedy dotarłem na komisariat policji, pani siedząca za takim wielkim akwarium w pewnym momencie wychyliła się zza niego i teatralnym szeptem zapytała, czy napastnicy nie wyglądali nie na Szwedów. I potem się dziwimy, że jakieś 10 proc. Szwedów głosuje na […] partią antyimigrancką. […]\nM. Nowak: Czy nie jest tak, że cenimy w Polsce przemoc? Cenimy siłę, która stoi za człowiekiem używającym dosadnych argumentów.\nprof. M. Bogunia-Borowska: Nie ma jednej dobrej odpowiedzi na to pytanie, bo na przykład agresja słowna i przemoc ekonomiczna w rodzinie to dwa różne zagadnienia.\nM. Nowak: Wobec tego ograniczmy się do internetu. Czy hejt wynika z historii i naszych cech charakteru?\nprof. M. Bogunia-Borowska: To się wiąże, moim zdaniem, z brakiem kultury osobistej, która się przejawia również w innych sytuacjach. […] Generalnie Polacy mają problem z zachowaniami w przestrzeni publicznej, a internet można potraktować jako przestrzeń publiczną. Jesteśmy hałaśliwi, gadatliwi, […] ktoś czyta w pociągu, a my obok przekrzykujemy się, rozmawiamy przez telefon. Polaków łatwo poznać na wakacjach, zwłaszcza w grupie, bo głośno manifestujemy swoją obecność.\nM. Nowak: Włosi są mimo wszystko głośniejsi.\nprof. M. Bogunia-Borowska: Ale oni się inaczej bawią. Nie krzyczą na cały głos, jakie to mają sukcesy w pracy, jakimi są menadżerami, kogo zwolnili a kogo nie. […]\ndr A. Bisko: Byłabym skłonna patrzeć na hejt nie jako na przejaw jednostkowego braku kultury, ale w szerszym sensie. Wydaje mi się, że hejtowanie jest najmłodszym dzieckiem starej dobrej zawiści i frustracji. Jest nowe medium, ale mechanizm pozostał. Chodzi o to, żeby umniejszyć kogoś, kto za bardzo wyrósł w taki czy inny sposób.\nM. Nowak: Czy w takim razie za siostrę hejtu można uznać fałszywą skromność?\ndr A. Bisko: Skromność to bez wątpienia jedna z fundamentalnych cech Polaków i o tym mówią cudzoziemcy. W Polsce to zbrodnia, jeśli ktoś zapomina o skromności. Oczywiście sporo w nas fałszywej skromności, która jest widoczna choćby w sposobie odbierania komplementów. Cudzoziemiec zapytany: O, jaka ładna sukienka, nie odpowie: Ta stara szmata? − tylko Polacy tak się zachowują, to nasza specyfika. I to skutkuje praktycznymi konsekwencjami. Polak na rozmowie o pracę, zapytany o wady albo z co sprawia mu największy problem, odpowiada, że nie ma wad i nie robi błędów. Nie nauczony, żeby mówić o sobie dobrze, przymuszony koniecznością, nie potrafi tego robić.\ndr W. Pessel: Ja bym powiedział, że to skromność podszyta strategią. Przypomina to znany dowcip o piekle i polskim kotle, który nie musi być pilnowany, bo jak się ktoś wychyli, to go inny Polak za nogi wciągnie.\nM. Nowak: Jak to pogodzić z tymi przechwalającymi się menadżerach. Czy to już przejaw nowej kultury?\nprof. M. Bogunia-Borowska: Myślę, że to nie menadżerowie, tylko właściciele raczej mniejszych firm takie postawy prezentują. To jest pierwsze pokolenie przedsiębiorców w Polsce, którzy mają kapitał finansowy, ale bardzo często nie mają jeszcze kapitału kulturowego. Mówiliśmy o tym, że zegar kulturowy chodzi najwolniej i najpóźniej nabywamy kompetencje kulturowe. […] Ale aż tak bym się nie biczowała. Bywam w różnych krajach i obserwowałam różne szokujące zachowania choćby w Londynie. Krajem, w którym czułam się naprawdę dobrze, była Japonia. […] Ale to zupełnie inna kultura, oparta na filozofii konfucjańskiej. […] Kultura skupiona nie na jednostce, ale na wspólnocie, na grupie, na tym, żeby nie eliminować słabszych, starszych, mniej zdolnych, żeby wszyscy czuli się dobrze, żeby wygodnie funkcjonować w życiu codziennym. To niesamowite, jak to społeczeństwo jest zorganizowane. Kiedy się czeka na metro, ludzie się ustawiają w ogonku i wchodzą do wagoników pojedynczo, nie popychają się, nie szturchają. […] I wszyscy są bardzo ładnie ubrani, co u nas niezwykłe, i wszyscy absolutnie spełniają normy higieny osobistej. Tego nam wciąż w Polsce brakuje. Sugerowałabym, żeby jakąś dużą kampanię na rzecz higieny osobistej w Polsce przeprowadzić. W Japonii wszyscy są czyści, pachnący, w białych koszulach, i tak potrafią stać obok siebie, że się nikt nikogo nie dotyka, zachowują przestrzeń osobistą, chociaż jest jej bardzo mało. Nam tego kapitału kulturowego brakuje. Ja tłumaczę tych przedsiębiorców. To są dzisiejsi czterdziesto i pięćdziesięciolatkowie, którzy przez ostatnie 25 lat bardzo ciężko pracowali. Powiedziałabym, że pracowali ponadprzeciętnie − Polsce długość pracy jest najwyższa obecnie w Unii Europejskiej, efektywność też jest wysoka. To jest cena, którą oni płacą − nie zdążyli tego kapitału kulturowego nadrobić. To są klienci wycieczek all inclusiv, bo oni nie mają czasu, żeby coś poza pracą ogarnąć. Słyszałam nawet o takiej firmie, która zajmowała się treningami dla menadżerów. […] Jak się jedzie na międzynarodową konferencję, to po wykładach w kuluarach dobrze jest pochwalić się znajomością ostatnich książek, mieć kapitał kulturowy. I te szkolenia były po to, żeby mieć tematy do rozmów w części nieoficjalnej, która czasami jest ważniejsza od właściwych obrad.\nM. Nowak: Wrócę do Japonii. Sądząc po dużej liczbie samobójstw, Japończycy nie są najszczęśliwszym społeczeństwem.\nprof. M. Bogunia-Borowska: Każda kultura ma plus i minusy. Nie znam statystyk, […]. W Japonii zdarzają się śmierci z przepracowania, a mężczyźni, którzy przechodzą na emeryturę mają ogromny problem ze znalezieniem sobie miejsca w życiu, gdyż czują się kompletnie niepotrzebni w swoich domach, nie potrafią się zaadaptować poza pracą. […] Tak samo zresztą jest w Korei Południowej. Ostatnio rozmawiałam z Koreanką, która miesza teraz w Szwajcarii. […] Ona zupełnie nie zdawała sobie sprawy, jak żyją kobiety w Europie Zachodniej, nie sądziła, że ona może mieć tyle czasu i tak miło spędzać życie, ponieważ w Korei liczą się nauka i praca. […] Nie miała pojęcia, że taki styl życia, jak w Europie w ogóle jest możliwy.\nM. Nowak: Czy potrafimy korzystać z życia, czy potrafimy się cieszyć?\nprof. M. Bogunia-Borowska: Myślę, że coraz bardziej. Mówiłam o tych menadżerach, którzy korzystają z all inclusive, ale są też trendy niszowe. Zaczynają się pojawiać nowe pasje u Polaków. Potrafimy się czymś zafascynować, lubimy oryginalne zainteresowania. Tak, chyba umiemy się bawić.\nM. Nowak: Czy to nie szkoła powinna kształtować w nas nowe wzorce kultury i łagodnie przeprowadzać nas przez zmiany?\nprof. M. Bogunia-Borowska: Ale zmiany do czego?\nM. Nowak: Do większego pogodzenia się z samymi sobą?\nprof. M. Bogunia-Borowska: W życiu społecznym nie wszystko się da zaprogramować, choć oczywiście można próbować wspierać niektóre inicjatywy. Na przykład z Kościoła wyszedł impuls, żeby galerie handlowe nie pracowały w niedzielę […]. I cóż się okazało? Polacy tego jeszcze nie chcą. To nie jest ten etap. Gwarantuję panu, że za 10, 20 lat będziemy mieli duże sklepy zamknięte w niedziele, może małe pozostaną otwarte. […] W Szwajcarii, jak się nam w sobotę chleb skończył, to musieliśmy pojechać na lotnisko, bo nigdzie bliżej nie było otwartego sklepu. Po prostu ludzie inaczej organizują tam sobie życie. Pewno mają jakieś bułki w lodówce, które można odgrzać w piekarniku. W Niemczech sklepy też są pozamykane. Ale my na razie konsumpcją się cieszymy i dlatego uwielbiamy galerie. To są miejsca, które zaspokajają wiele zmysłów, w tym estetyczny. Chodzimy do galerii całymi rodzinami − jako socjolog wcale tego nie krytykuję. Zresztą, wykształcamy też inne sposoby spędzania wolnego czasu. Coraz więcej Polaków uprawia sport, jeździmy na rowerach, na nartach. Stoki austriackie i włoskie chyba by się bez nas nie utrzymały, jak choćby w Trento, gdzie 70 proc. stanowią Polacy. Zmieniamy się.\nM. Nowak: W galerii handlowej można też innym się poprzyglądać…\nprof. M. Bogunia-Borowska: Raczej chodzi o bycie razem. Idziemy razem do kina, potem na obiad, potem dzieci zjedzą jeszcze lody, syn idzie do sklepu z tatą, a mama córką… Oczywiście wtedy nie ma głębokiej rozmowy, nie porusza się ważnych tematów, ale jeżeli tylko to nie jest jedyny sposób bycia razem, nie krytykowałabym takich zachowań.\nM. Nowak: Na zakończenie zapytam, czy lubimy siebie jako wspólnotę? Czy tworzymy dobre społeczeństwo?\ndr A. Bisko: Lubimy siebie i swój naród, ale nie lubimy sąsiadów.\nprof. M. Bogunia-Borowska: Tak krytycznie bym nie powiedziała. Jedna odpowiedź nie jest możliwa. Ja lubię swoich sąsiadów. […] To kwestia nastawienia i doświadczeń życiowych. Faktycznie trochę nie umiemy rozmawiać. Powołam się na przykład polskiej telewizji, która od lat funkcjonuje w oparciu o konflikt, spór, podczas gdy na przykład w Niemczech ważny jest konsensus, współpraca i w związku z tym inaczej się rozmawia.\nM. Nowak: Może potrzebujemy więcej emocji, adrenaliny?\nprof. M. Bogunia-Borowska: Niewykluczone. Zwłaszcza kiedy w grę wchodzą idee, trudno nam utrzymać nerwy na wodzy, ale to jest do wypracowania, tego musimy się uczyć.\nM. Nowak: Panie doktorze, a jak pan się czuje w polskim społeczeństwie?\ndr W. Pessel: Dobrze. To przywiązanie do rodziny jest pozytywnym symptomem, bo wbrew temu, co się mówi o nieumiejętności budowania wspólnoty czy społeczeństwa obywatelskiego przez Polaków, to jednak w tej najmniejszej wspólnocie chcemy funkcjonować. I tu widzę potencjał do wychodzenia z tego permanentnego sporu.\ndr A. Bisko: Ja też lubię swoich sąsiadów, ale chcę powiedzieć, że choć lubimy ideę narodu, w codziennych kontaktach, takich na ulicy, różnie bywa, zdarzają się wrogość i emocjonalne negatywne reakcje. […] O ile w relacjach z osobami nieznajomymi zachowujemy się różnie, o tyle w stosunkach rodzinnych jesteśmy ciepli, życzliwi, kochający, wspierający.\nprof. M. Bogunia-Borowska: To syndrom przedziału w pociągu, tej wspólnej przestrzeni, w której przez kilka godzin trzeba być bardziej uważnym na drugiego człowieka. Czasem chodzi o naprawdę drobną zmianę w zachowaniu, a jakość życia może się nam bardzo poprawić. Będzie fajniej, sympatyczniej, milej.\ndr W. Pessel: I zdrowiej\nM. Nowak: Krótko mówiąc, chyba źle nie jest. Na pewno się zmieniamy wraz ze światem, który nas otacza, a musimy popracować nad naszym egocentryzmem.\n[i] Agata Bisko, Polska dla średnio zaawansowanych. Współczesna polskość codzienna, Universitas 2014.\n[ii] Małgorzata Bogunia-Borowska (pod red.), Fundamenty dobrego społeczeństwa. Wartości, Znak 2015.\n[iii] Swietłana Aleksijewicz, Czasy secondhand. Koniec czerwonego człowieka, Wydawnictwo Czarne 2014.\n[iv] Gra (2011) − w reż. Rubena Östlunda; film, oparty na faktach, opowiada jak grupa ciemnoskórych nastolatków z Goeteborga okrada i znęca się psychicznie nad szwedzkimi kolegami, nauczonymi, że problemy rozwiązuje się przez rozmowę i współpracę, co nie przynosi skutku w starciu z bezpośrednią przemocą i hierarchicznie zarządzaną grupą.\nCzy lubimy siebie jako wspólnotę? Fot. Wierzboll [za: Wikipedia]


rejestracjastroninternetowych.pl - Sztuka i Kultura, www.siesta.pl\nwięcej szczegółów: http://www.siesta.pl...Sztuka i Kultura siesta\ninfo: Zajmujemy się profesjonalną obsługą i wynajmem sprzętu multimedialnego. Obsługujemy każdego rodzaju wydarzenia, konferencje, eventy, imprezy targowe, koncerty. Nasze usługi charakteryzuje wysoka jakość techniczna,kultura pracy i dbałość o szczegóły. W ramach naszej Grupy świadczymy także kompleksowe usługi estradowe. Posiadamy sprzęt renomowanych producentów, Barco, Sanyo, Kramer, Samsung, Hitachi, Panasonic. Wszystkich klientów traktujemy indywidualnie a nasza oferta spełnia oczekiwania najbardziej wymagających kontrahentów\nwięcej szczegółów: obsługa multimediów Kraków...Sztuka i Kultura obsluga-multimediow-krakow\ninfo: Magdalena Spasowicz - uprawia malarstwo sztalugowe - pejzaż i martwa natura. Studia w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Dyplom na Wydziale Malarstwa w 1953 r.\nwięcej szczegółów: magdalenaspasowicz.pl...Sztuka i Kultura magdalena-spasowicz\nWyszukaj Sztuka i Kultura w całym serwisie rejestracjastroninternetowych.pl


Lokal Białystok, ul. Kardynała Stefana Wyszyńskiego Białystok\nStrona główna Lokale użytkowe Białystok Lokal Białystok, ul. Kardynała Stefana Wyszyńskiego\nfot. Lokal Białystok, ul. Kardynała Stefana Wyszyńskiego Białystok\nLokal Białystok, ul. Kardynała Stefana Wyszyńskiego\n2 000 zł Cena zakupu 27 m2 Powierzchnia 75 zł/m2 Cena za metr\nKontakt telefoniczny: [tel]\nWynajme lokal użytkowy 27m parter,wejście z chodnika ,przy głównej ulicy Wyszyńskiego Rzemieślnik LIDER osiedle Przydworcowe Lokal na handel,usługi,biuro położony jest w bardzo atrakcyjnej lokalizacji w ciągu sklepów, pawilonów usługowych.W pobliżu dworzec PKP i PKS Mc Donald's.Lokal po remoncie,czysty zadbany,bardzo dobrze widoczny z ulicy,duże witryny,parking,blisko centrum miasta.Lokal wynajmuje pusty bez wyposażenia.Zapraszam zainteresowanych wynajmem do obejrzenia.\nKontakt tel. [tel].\nOferta wysłana z programu dla biur nieruchomości ASARI CRM (asaricrm.com) Dodano: 2021-10-14 w Lento.pl\n3 301 zł/m2\nLokal handlowy, Kawaleryjskie\nCena za metr: 3 301 zł\nNiezależna nieruchomość komercyjna w doskonałej lokalizacji z własną działką - Nowe Miasto przy ul. Kawaleryjskiej Dojazd z głównej ulicy, przed budynkiem parking wyłożony kostką. Powierzchnia działki: 753m2. Wymiary 20m x 39m. Budynek parterowy o powierzchni całkowitej 515m2, z czego 350m2 stanowi otwarta przestrzeń, 65m2 to pomieszczenie przygotowane pod biuro oraz około 105m2 podpiwniczenie, ak... więcej »\nBiuro Centrum, ul. Waryńskiego\nBiałystok » Centrum » ul. Waryńskiego\n*** LOKAL W CENTRUM *** WYSKOKI STANDARD *** Dwupoziomowy lokal użytkowy, przeznaczony pod działalność biurowo-usługową w samym centrum Białegostoku. Lokal w wysokim standardzie wykończenia. Na łączną powierzchnię 115 m2 składają się: parter: hol, recepcja, gabinet, piętro: gabinet, hol. piwnica: pomieszczenia socjalne, WC. Powierzchnia przynależna: w cenie najmu jedno miejsce w garażu podziemnym.... więcej »\nMagazyn na sprzedaż (woj. podlaskie). Białystok, Antoniuk, ul. Ch...\nBiałystok » Antoniuk » ul. Choroszczańska\nOFERTA OBJĘTA KLAUZULĄ WYŁĄCZNOŚCI.MOŻLIWOŚĆ SPRZEDAŻY BEZ WYPOSAŻENIA ZA CENĘ DO UZGODNIENIA!!!NA SPRZEDAŻ DOBRZE PROSPERUJĄCY WARSZTAT SAMOCHODOWY!!!Nietuzinkowa nieruchomość przy ul. Choroszczańskiej, w skład której wchodzi:- serwis samochodowy z rzeszą stałych klientów, cały czas działający, na rynku od 1985 r.- dom jednorodzinny - 160 m2 (do zamieszkania lub wy... więcej »\n431 160 zł\n5 989 zł/m2\nLokal użytkowy Białystok\nCena: 431 160 zł\nCena za metr: 5 989 zł\nNa sprzedaż lokal użytkowy przy ul. Składowej w Białymstoku, powierzchnia 71,86 m2, parter, stan deweloperski. Cena netto 6000 zł za m2 Więcej informacji pod nr CENA DO NEGOCJACJI Oferta wysłana z programu dla biur nieruchomości - asariWEB więcej »\nBiałystok » Centrum » os. Centrum\nLokal użytkowy o powierzchni 20m2, położony na pierwszym piętrze w budynku handlowo-usługowym na osiedlu Centrum. Wnętrze w dobrym stanie technicznym. Na podłodze terakota, ściany malowane. Doprowadzona siła do lokalu. Doskonałe miejsce na prowadzenie działalności gospodarczej. Galeria zdjęć dostępna w biurze. Oferta wysłana z systemu Galactica Virgo więcej »\nBiuro do wynajęcia (woj. podlaskie). Białystok, Centrum, 420 PLN,...\n*** CENTRUM *** PARTER *** 12 M2 ***Polecam atrakcyjny lokal biurowo-usługowy zlokalizowany w Białymstoku w centrum miasta.Lokal jest położony na parterze budynku biurowo - usługowego. Lokal w bardzo dobrej lokalizacji - duży ruch samochodowy i pieszy; w sąsiedztwie inne lokale biurowo - usługowe.Lokal przeszedł gruntowny remont. Wyizolowano dźwiękowo ściany, wymieniono pod... więcej »\nLokal handlowy Białystok\nBiałystok » ul. Miejska\nCena za metr: 5 580 zł\nLokal: O powierzchni użytkowej 232,8 m 2 . Przestrzeń składa się z : - sala obsługi klienta ( 31,9 m 2 ) - pomieszczenie 1 ( 28,9 m 2 ) - pomieszczenie 2 (13,8 m 2 ) - pomieszczenie 3 (27,8 m 2 ) - pomieszczenie socjalne ( 12,9 m 2 ) - 2 łazienki, szatnia, hal, kuchnia oraz schowek Lokal w doskonałym stanie technicznym. Wjazd zamykany szlabanem. Okolica: Tuż obok Centrum miasta Białystok. (...) Po... więcej »\nBiuro Skorupy, ul. Ciołkowskiego\nBiałystok » Skorupy-Pieczurki » ul. Osiedle\nNa sprzedaż atrakcyjny, nowoczesny lokal usługowy gotowy do prowadzenia działalności przy ulicy Ciołkowskiego w Białymstoku, osiedle Skorupy. Budynek wybudowany w 2018 roku, usytuowany bezpośrednio przy ul. Ciołkowskiego, co sprawia że lokal jest bardzo dobrze widoczny dla pieszych oraz przejeżdżających aut. Dogodny dojazd, w pobliżu przystanki autobusowe. Liczne miejsca parkingowe wokół budynku c... więcej »\nBiuro Centrum, ul. Warszawska\nBiałystok » Centrum » ul. Warszawska\nMEG Real Estate zaprasza na prezentację lokalu użytkowego o powierzchni 30m2 na wynajem w Białymstoku. Lokal znajduje się na trzecim piętrze, przy ul. Warszawskiej. Budynek jest monitorowany oraz ochraniany przez całą dobę. Lokal składa się z korytarza i dwóch oddzielnych pomieszczeń . Do lokalu przysługują 2 miejsca postojowe na parkingu za budynkiem. Informacyjnie: w czynszu najmu zawarte są już... więcej »\nLokal użytkowy Białystok, Nowosielska\nUKŁAD: lokal składa się z 2 pomieszczeń biurowych, szatni z prysznicami, WC i komórki lokatorskiej - piwnicaSTAN: bardzo dobry..LOKALIZACJA: Nowosielska (13 min. autem od centrum miasta). CENA: 2200 zł brutto + media (prąd, ogrzewanie gazowe, woda) - cena podlega negocjacji. NAJWIĘKSZE ZALETY LOKALU:-lokalizacja -instalacja alarmowa-nawiewy i wyciąg mechaniczny-zlokalizowany w sąsiedztwie przystan... więcej »\nBiałystok » pl. Plac Kardynała Stefana Wyszyńskiego\nDo wynajęcia bardzo atrakcyjny lokal użytkowy z Dużymi witrynami w bardzo dobrej lokalizacji, o dużym natężeniu ruchu pieszych i samochodów. Chcesz zrealizować plany biznesowe? Szukasz lokalu na parterze z dużym potencjałem? To tu możesz otworzyć swój gabinet lekarski, punkt usługowy, biuro z dobrze doświetlonym wnętrzem, sklep lub zrealizować inny pomysł Lokal: - 85,25 m2 (możliwość powiększenia... więcej »\n3 702 894 zł\nCena: 3 702 894 zł\nPolecamy do sprzedaży lokal użytkowy w Centrum Białegostoku. Położony na parterze budynku biurowo usługowym o powierzchni 474,73 m2. W piwnicy znajduje się garaż z miejscami postojowymi, węzeł cieplny i pomieszczenia techniczne. Wjazd do garażu podziemnego znajduje się od strony ulicy. Cena: 7 800 zł/ m2 netto 3 702 894 zł netto Kontakt i prezentacja oferty: Beata Carewicz tel. (...) Pokaż więcej... więcej »