Graham Masterton, Martwi za życia — przeczytaj pełną wersję w LitRes\n1 Audiobook 28,01 zł\nZ serii: Katie Maguire #7\nKup i pobierz za 31,50 zł 24,89 zł ($ 6,26)\nKup zestaw za 70,40 zł 56,32 zł\n38,90 zł 28,01 zł\n9 Rozdział 1\n10 Rozdział 2\n11 Rozdział 3\n12 Rozdział 4\n13 Rozdział 5\n14 Rozdział 6\n15 Rozdział 7\n16 Rozdział 8\n17 Rozdział 9\n18 Rozdział 10\n19 Rozdział 11\n20 Rozdział 12\n21 Rozdział 13\n22 Rozdział 14\n23 Rozdział 15\n24 Rozdział 16\n25 Rozdział 17\n26 Rozdział 18\n27 Rozdział 19\n28 Rozdział 20\n29 Rozdział 21\n30 Rozdział 22\n31 Rozdział 23\n32 Rozdział 24\n33 Rozdział 25\n34 Rozdział 26\n35 Rozdział 27\n36 Rozdział 28\n37 Rozdział 29\n38 Rozdział 30\n39 Rozdział 31\n40 Rozdział 32\n41 Rozdział 33\n42 Rozdział 34\n43 Rozdział 35\n44 Rozdział 36\n45 Rozdział 37\n46 Rozdział 38\n47 Rozdział 39\n48 Rozdział 40\n49 Rozdział 41\n50 Rozdział 42\n51 Rozdział 43\n52 Rozdział 44\n53 Rozdział 45\nSIÓDMA KSIĄŻKA Z KATIE MAGUIRE\nPopularny angielski pisarz. Urodził się w 1946 r. w Edynburgu. Po ukończeniu studiów pracował jako redaktor w miesięcznikach, m.in. „Mayfair” i w angielskim wydaniu „Penthouse’a”. Autor licznych horrorów, romansów, powieści obyczajowych, thrillerów oraz poradników seksuologicznych. Zdobył Edgar Allan Poe Award, Prix Julia Verlanger i był nominowany do Bram Stoker Award. Debiutował w 1976 r. horrorem Manitou (zekranizowanym z Tonym Curtisem w roli głównej). Jego dorobek literacki obejmuje ponad 80 książek – powieści i zbiorów opowiadań – o całkowitym nakładzie przekraczającym 20 milionów egzemplarzy, z czego ponad dwa miliony kupili polscy czytelnicy. Wielką popularność pisarza w Polsce, którą często odwiedza, ugruntował cykl poradników seksuologicznych, w tym wielokrotnie wznawiane Magia seksu i Potęga seksu. W ostatnim czasie Graham Masterton skupił się na kontynuacji cyklu kryminałów z Katie Maguire, do którego należy siedem powieści: Białe kości, Upadłe anioły, Czerwone światło hańby, Uznani za zmarłych, Siostry krwi, Pogrzebani i Martwi za życia.\n(książka wcześniej ukazała się pt.\nCopyright © Graham Masterton 2016\nPolish translation copyright © Anna Dobrzańska 2018\nZdjęcie na okładce: © Silas Manhood Photography\nWydawca WYDAWNICTWO ALBATROS SP. Z O.O. (dawniej Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c.) Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa www.wydawnictwoalbatros.com Facebook.com/WydawnictwoAlbatros | Instagram.com/wydawnictwoalbatros\nDla Katharine Walmsley\nGach madadh air á mhadadh choimheach\nPies zawsze zaatakuje obcego psa.\nGdy zataczając się, w kusej czarnej sukience i czarnych botkach na szpilkach, z oczami obwiedzionymi szkarłatnym cieniem i włosami ufarbowanymi na jaskrawą zieleń, wyszła z klubu Eclipse, od razu wiedzieli, że to właśnie jej szukali.\nDochodziła druga dwadzieścia pięć. Dziewczyna była kompletnie pijana i wyglądało na to, że jest sama. Przez chwilę grzebała w pomarańczowej jutowej torebce z aplikacją w kształcie wyszczerzonej złowieszczo dyni. W końcu znalazła komórkę.\nStali oparci o wypucowanego czarnego opla po drugiej stronie Oliver Plunkett Street i palili. Nie od razu przeszli przez ulicę. Patrzyli, jak dziewczyna, marszcząc czoło, wpatruje się w telefon i dźgając ekran błyszczącymi, zielonymi paznokciami, klnie pod nosem, bo nie mogła uruchomić jakiejś aplikacji. Przez cały czas chwiała się na nogach, próbując utrzymać równowagę, i raz za razem poprawiała torebkę, która ześlizgiwała się z jej ramienia.\nMilo zerknął na Garreta i uniósł brew. Obaj mieli na sobie obcisłe, czarne płaszcze, białe koszule i krawaty. Milo, z równo przyciętymi siwymi włosami i policzkami oszpeconymi dziurami po trądziku, był niski i krępy. Wyższy od niego Garret miał falistą, czarną grzywkę, która przywodziła na myśl złamane krucze skrzydło, zapadnięte policzki i cienki wąsik, który mieszkańcy Cork nazywają żartobliwie „brewką”.\n– Co ty na to, Gar? – spytał Milo.\nGarret pstryknięciem posłał niedopałek na drugą stronę ulicy.\n– Wstrzymajmy się chwilę, dobra? – odparł. – Może się okazać, że poprztykała się z facetem i gość wyjdzie, żeby błagać ją o przebaczenie.\nZ klubu wysypało się kolejnych sześć, siedem młodych osób; wszyscy śmiali się, przeklinali i popychali się nawzajem. Jeden z chłopaków miał twarz pomalowaną na biało, jak wampir, z namalowanymi szminką kroplami krwi, które spływały mu po brodzie. Drugi był w masce mordercy z filmu Krzyk, odsuniętej na czoło. Towarzyszyły im dwie rudowłose siostry przebrane za wiedźmy w zwiewnych zielonych sukienkach i szczupła ciemnowłosa dziewczyna w postrzępionej białej pelerynie bean-si.\n– Dokąd teraz, stary?! – zawołał jeden z chłopaków. – Impreza dopiero się rozkręca. Napiłbym się.\n– Nie wiem – odparł jeden z jego kumpli. – Mówię ci, po cholerę jadłem to curry. Zaraz puszczę pawia.\n– Tylko mnie nie obrzygaj. To nowe dżinsy.\nMilo i Garret czekali, ale z baru nie wyszedł nikt, kto interesowałby się losem dziewczyny w czarnej sukience. Po minucie wodzenia palcem po ekranie telefonu w końcu udało jej się wysłać wiadomość. Wrzuciła telefon z powrotem do torebki i stanęła przed wejściem do sąsiadującego z klubem sklepu meblowego J. Casey’s, gdzie uczepiona czarnej metalowej kraty najwyraźniej na kogoś czekała.\nMilo zerknął w lewo, jak gdyby chciał się upewnić, że nie nadjeżdża żaden samochód, i z rękami w kieszeniach przebiegł przez ulicę.\n– Wszystko w porządku, skarbie? – zagadnął dziewczynę.\n– Lepiej być nie może – odparła, nawet na niego nie patrząc.\n– To super. Zastanawiałem się, czy nie potrzebujesz podwózki.\n– Dzięki. Właśnie zamówiłam taksówkę na Hailo.\nMilo uniósł brew.\n– Jak chcesz, skarbie. Chciałem się tylko upewnić, że nic ci nie jest. Wygląda na to, że nieźle zabalowałaś.\n– Nie bardzo. – Dziewczyna przywarła do krat i choć wciąż unikała jego wzroku, Milo widział, że makijaż ma rozmazany, jakby płakała.\n– Daleko mieszkasz? – Nie odpuszczał.\n– W Knocka. Ale to nic. Taksówką jedzie się tam kilka minut.\n– Jasne. Spoko. Ale sam zaraz wracam do domu, do Gurra, więc mógłbym cię podrzucić. Nie wezmę kasy i możemy jechać choćby już, żebyś nie musiała czekać.\nKiedy w końcu na niego spojrzała, w oczach miała łzy. Nawet pod rozmazanym makijażem widać było, że jest ładna. Miała szeroko rozstawione, brązowe oczy, lekko zadarty nos i pełne usta. Z rękami w kieszeniach wzruszył ramionami i uśmiechnął się do niej, jakby nie obchodziło go, czy przyjmie jego propozycję, bo najzwyczajniej w świecie chciał być miły.\nDziewczyna zatoczyła się lekko i obiema rękami uchwyciła kratownicy.\n– Sama nie wiem – bąknęła i Milo miał wrażenie, że zaraz odmówi. W tej samej chwili z klubu wyszło dwoje młodych ludzi: wysoki, barczysty chłopak w filcowym kapeluszu i pasiastym, czerwono-zielonym swetrze Freddy’ego z Koszmaru z ulicy Wiązów. Trzymająca go pod rękę blondynka z kręconymi włosami miała na sobie czerwony spandexowy kostium z przyczepionymi do pleców ogromnymi, czerwonymi, pierzastymi skrzydłami i sterczącymi z głowy dwoma czerwonymi rogami – anioł z piekła rodem.\nNa widok dziewczyny w czarnej sukience stojącej w drzwiach do J. Casey’s chłopak w kostiumie Freddy’ego odwrócił się plecami, przyciągnął do siebie anielicę w czerwieni i ostentacyjnie ją pocałował.\nTa w czerni wydała z siebie gardłowe miauknięcie jak porzucony kociak. Chłopak kolejny raz pocałował swoją towarzyszkę, ukradkiem zerkając w stronę sklepu, jak gdyby chciał mieć pewność, że stojąca przed nim dziewczyna wszystko widzi. Właśnie w tym momencie odwróciła się w stronę Milo i powiedziała:\n– Dobra, jak chcesz, możesz odwieźć mnie do domu. Killiney Heights. Wiesz, gdzie to jest?\n– Jasne. Chodźmy. Daj mi rękę. Nie chcesz chyba przewrócić się na środku ulicy i zrobić z siebie widowisko.\nZaprowadził ją do opla i otworzył tylne drzwi. Kiedy wgramoliła się na tylne siedzenie, okrążył samochód i wsiadł od drugiej strony. Garret siedział już za kółkiem; w lusterku wstecznym widać było tylko jego ciemne oczy, jak gdyby dryfowały w powietrzu.\n– Jestem Milo, a to mój kumpel, Gar – dokonał pospiesznej prezentacji Milo. – A ty, słonko, jak masz na imię?\nDziewczyna szlochała bezgłośnie. Lewą ręką zakrywała połowę twarzy – jak klapką na oczy dla konia – żeby nie oglądać Freddiego, który nadal całował się z anielicą.\n– Siobhán – rzuciła żałośnie.\n– Co cię tak smuci, Siobhán? Chodzi o tego kolesia w pasiastym wdzianku? Tego, co to obściskuje tę skrzydlatą niunię?\n– To mój chłopak – odparła. – To znaczy mój były chłopak. A ta szmata to moja najlepsza kumpelka, Clodagh.\nGarret zerknął przez ramię.\n– Chcesz, żebym podszedł do niego i spuścił mu łomot? – spytał schrypniętym głosem.\n– Nie. To tylko pogorszy sprawę. Proszę, po prostu zawieźcie mnie do domu. Killiney Heights, niebieski dom na samym końcu, obok boiska.\n– Nie ma sprawy. – Garret uruchomił silnik i zjechał z krawężnika. Na końcu Oliver Plunkett Street, zanim skręcił w lewo w Grand Parade, zerknął w lusterko i zobaczył, że taksówka, którą Siobhán zamówiła na Hailo, zatrzymuje się przed wejściem do klubu. Uśmiechnął się pod nosem, ale się nie odezwał.\n– Ten koleś to jakiś palant – zauważył Milo. – Spójrz tylko na siebie… wyglądasz dużo lepiej niż ta twoja tak zwana przyjaciółka. Facet na ciebie nie zasługuje, skoro nie możesz mu ufać. Uwierz mi.\nSiobhán nie odpowiedziała; grzebała w torebce w poszukiwaniu zmiętej chusteczki, żeby wytrzeć oczy i wysmarkać nos.\nPrzejechali Patrick’s Bridge nad rzeką Lee. Pod jedną z ulicznych latarni grupka dzieciaków paliła papierosy, hałasowała i przekazywała sobie z rąk do rąk butelkę cydru.\nNa drugim brzegu rzeki, zamiast skręcić w lewo i jechać wzdłuż wałów w kierunku Knocknaheeny, Garret pojechał prosto w górę stromej Bridge Street, a następnie odbił w prawo w MacCurtain Street, tak że zamiast na zachód, kierowali się na wschód.\n– Dokąd jedziemy? – spytała Siobhán. – Knocka jest w tamtą stronę.\n– To skrót – wyjaśnił Garret.\nOdpowiedź uspokoiła ją na chwilę, ale kiedy skręcili w Summerhill, w stronę St Luke’s Cross, dziewczyna pochyliła się do przodu i rzuciła bełkotliwie:\n– Jedziemy w złą stronę.\n– Mówiłem ci, to skrót – powtórzył Garret.\n– Nie martw się, skarbie, Gar wie, co robi – uspokoił ją Milo. – Dzięki temu nie będzie musiał objeżdżać Szpitala Świętej Marii.\nSiobhán opadła z powrotem na siedzenie, ale gdy Garret włączył kierunkowskaz, sygnalizując, że zamierza skręcić w Middle Glanmire Road, wyprostowała się i krzyknęła:\n– Nie! To nie ta droga! Musisz zawrócić! Dokąd mnie wieziecie?\nMilo położył rękę na jej ramieniu.\n– Spokojnie, Siobhán, wyluzuj. Nic ci nie będzie. Gar musi odebrać parę rzeczy z Mayfield, zanim odstawi cię do domu, co nie, Gar?\n– Taaa. Zapomniałem je zabrać. Czasem mam wrażenie, że zapomniałbym własnej dupy, gdyby nie to, że mam ją na stałe.\n– Odwieźcie mnie do domu – zażądała dziewczyna, strzepując z ramienia rękę Milo. – Mam gdzieś, czego zapomniałeś. Nigdzie z wami nie jadę. Odwieźcie mnie.\n– Obawiam się, że to niemożliwe – odparł Milo. – To jedna z tych podróży, które raz rozpoczęte należy doprowadzić do końca. Trochę jak z życiem, jeśli wiesz, co mam na myśli.\n– Tylko pomyśl. Kiedy już przyjdziesz na świat, możesz stwierdzić, że niespecjalnie ci się tu podoba, ale przecież nie możesz wrócić do mamusinej cipki, co?\n– Zatrzymaj samochód! – wrzasnęła. – Zatrzymaj i mnie wypuść!\nSzarpnęła rozpaczliwie za klamkę, ale Garret włączył blokadę drzwi. Odwróciła się i zaczęła okładać Milo pięściami. Jej bransoletki podzwaniały, kolczyki kołysały się jak szalone. Milo parsknął szczekliwym śmiechem, chwycił ją za nadgarstki i ścisnął tak mocno, że nie była w stanie poruszyć rękami.\nPrzez kilka sekund patrzyli na siebie – w oczach Siobhán czaił się lęk i zdumienie, podczas gdy oczy Milo były wyprane z emocji, szarozielone, niemal pozbawione koloru i tak beznamiętne, że równie dobrze mogłyby być ze szkła.\n– Proszę, Milo, wypuść mnie – zaczęła błagać. Starała się mówić wolno i wyraźnie, chcąc ukryć, jak bardzo jest pijana. – Zadzwonię po taksówkę, mogę nawet iść pieszo, jeśli nie chcecie, żeby ktokolwiek wiedział, gdzie byłam.\n– Iść pieszo? Ledwie trzymasz się na nogach. Poza tym jesteśmy prawie na miejscu.\nSiobhán, mrużąc oczy, wyjrzała przez okno. Widziała jedynie szary kamienny mur, który ciągnął się wzdłuż Middle Glanmire Road i żywopłoty. Minęli pomalowany na kremowo hotel Montenotte z flagami i reflektorami i zaraz potem wjechali w wąską ulicę biegnącą między murami.\nPięćset metrów dalej Garret zwolnił i wjechał na opadający gwałtownie podjazd. Oczom Siobhán ukazał się duży, szary dom, na którego ścianach lata wilgoci pozostawiły zielono-czarne plamy. Budynek pogrążony był w mroku, jeśli nie liczyć światła na ganku i drugiego, w pokoju na piętrze, w oknie bez firanek. Ogród tonął w ciemności. Z trzech stron otaczał ich wysoki na sześć metrów, cisowy żywopłot, więc Siobhán zobaczyła jedynie dachy i kominy sąsiednich domów.\nPrzed budynkiem stała tabliczka z namalowanym napisem: Klinika Świętego Idziego. Garret podjechał z boku domu i zatrzymał samochód.\n– Wypuścicie mnie teraz? – spytała Siobhán.\n– Myślałem, że chcesz, żeby podrzucić cię do domu – odparł Milo.\n– Tak, ale już nie chcę. Chcę tylko, żebyście mnie wypuścili.\n– No dobrze, skoro się upierasz. Gar wpadł tutaj, żeby zabrać kilka rzeczy, ale jeśli naprawdę nie chcesz, żebyśmy odwieźli cię do Knocka…\n– Nie chcę. Wypuście mnie.\nObaj wysiedli z samochodu. Milo otworzył tylne drzwi, żeby ją wypuścić, i czekał cierpliwie, aż dziewczyna weźmie torebkę i wygramoli się z opla.\nZaczynała już trzeźwieć, bo kiedy w końcu stanęła na nogi, zawołała:\n– Chryste, przysięgam na Boga, nie mam pojęcia, co za chorą grę prowadzicie!\nMilo wzruszył ramionami i uśmiechnął się przepraszająco, nie powiedział jej jednak, że jego kumpel stoi tuż za nią z uniesionym nad głową młotkiem. Nie przestawał się uśmiechać, kiedy młotek z głuchym łupnięciem trafił dziewczynę w lewą skroń. Uskoczył w bok, gdy Siobhán zatoczyła się do przodu i runęła twarzą na asfaltowy podjazd.\n– Nieźle, stary – rzucił z uznaniem. Chwilę później pochylili się i odwrócili dziewczynę na plecy. Była nieprzytomna, lecz oczy miała na wpół otwarte, a jej powieki drżały. Zawartość torebki wysypała się na ziemię. – Ale jej przywaliłeś. Nie zdziwiłbym się, gdyby miała uszkodzony mózg i doktorek mógłby sobie darować te swoje brednie.\n– To kurewsko ciężki młotek – odparł Garret. – Kupiłem go przedwczoraj w Hickey’s. Poprzedni był za lekki. Musiałem walić je kilka razy, zanim traciły przytomność.\nMilo chwycił Siobhán pod ramiona i ostrożnie zaczął ją wlec po ziemi. Puścił ją, kiedy leżała na podjeździe z kolanami za tylnym kołem od strony kierowcy.\nChwilę później zadarł głowę i zobaczył mężczyznę stojącego w oknie na piętrze; w oświetlonym pokoju jego sylwetka była widoczna jak na dłoni. Milo nie pomachał mu ani nie dał znać, że go zauważył. Wiedział, że tamten i tak nie odpowie. Nie było go tam i nigdy się nie przyzna, że widział, co ci dwaj zrobili dziewczynie.\nGarret zapalił papierosa i wrócił na siedzenie kierowcy. Milo odsunął się, ale niezbyt daleko, na wypadek gdyby Siobhán odzyskała przytomność i postanowiła pokrzyżować im plany. Jego kumpel uruchomił silnik, ale nie zamknął drzwi; chciał się wychylić i sprawdzić, czy cofa we właściwą stronę.\n– Dobra, stary, wszystko gra – zapewnił go Milo i machnął ręką, pokazując, by się nie zatrzymywał.\nGarret powoli najechał tylnym kołem na nogi Siobhán. Kości trzasnęły jak suche gałązki, a chwilę później rozległ się cichy chrzęst, gdy ważący dwie tony samochód zmiażdżył dziewczynie kolana.\nCleona usiadła gwałtownie na łóżku.\n– Eoin! – zawołała. – Posłuchaj psów! Coś je niepokoi! Eoin!\n– Co? – mruknął rozespany Eoin. – O co chodzi?\n– Psy, Eoin! Posłuchaj tylko!\nMężczyzna uniósł głowę znad poduszki. Szczekanie było niewyraźne, bo na zewnątrz padał deszcz, okno sypialni było zamknięte, a zasłony zaciągnięte. Mimo to słyszał, że psy ujadają jak szalone. Nie przypominało to monotonnego szczekania, które znaczyło, że domagają się, by ktoś wyprowadził je na spacer, nakarmił albo napoił. To był wściekły jazgot spanikowanych zwierząt, który chwilami brzmiał jak wrzask przerażonych dzieci.\nEoin włączył lampkę nocną, odrzucił patchworkową kołdrę i wstał. Podszedł do okna, rozsunął zasłony i wytężając wzrok, spojrzał w ciemność. W mokrym od deszczu oknie zobaczył światło lamp na końcu dwóch rzędów bud i ich odbicie w mokrym asfalcie. Pomyślał, że może wybuchł pożar, ale nie widział ani nie czuł dymu.\nOtworzył okno, żeby wyraźniej słyszeć psy; teraz już nie miał wątpliwości, że coś wyprowadziło je z równowagi. Rozpoznał przynajmniej dwa: Bulleta, młodego teriera walijskiego, którego piskliwe ujadanie nie dało się pomylić z niczym innym, i gardłowe szczekanie Trippeta, labradora.\n– Która godzina? – zapytał Cleonę, podchodząc do krzesła, na którym wisiały jego dżinsy i brązowy sweter w warkocze.\n– Czwarta dwadzieścia – odparła. – Jak myślisz, co im jest?\n– Zaraz zejdę i sprawdzę.\n– Na litość boską, tylko uważaj na siebie. Nigdy nie wiadomo, co za typy kręcą się po okolicy. Zaczekaj chwilę, pójdę z tobą.\n– Nie, skarbie, zostań. Zawołam, gdybym cię potrzebował.\nEoin, przytrzymując się szafy, wsunął stopy w nogawki spodni, a następnie włożył sweter. Jego czarne, kręcone włosy sterczały na wszystkie strony. Oczy miał opuchnięte z niewyspania i łupało go w głowie. Wczoraj skończył trzydzieści osiem lat, a ponieważ urodził się trzydziestego pierwszego października, jak zawsze świętował na imprezie halloweenowej w Hurley’s.\nZapalił światło na wąskich, stromych schodach, ale nie w korytarzu. Wątpił, by psy zaniepokoiło coś więcej niż drobny złodziejaszek – jakiś gówniarz, który przyszedł zwinąć narzędzia albo rowery. O tej porze nawet bardziej prawdopodobne, że to lis grzebał w śmietniku. Jeśli w pobliżu domu kręcił się jednak ktoś podejrzany, Eoin chciał go zaskoczyć; wolał nie stawać w drzwiach, oświetlony i widoczny jak na dłoni. Hotel dla psów Sceolan znajdował się na uboczu. Był oddalony przeszło kilometr od najbliższego domu i ponad cztery kilometry od najbliższej wioski, Ballinspittle, nic więc dziwnego, że Eoin dbał o bezpieczeństwo.\nZanim otworzył drzwi wejściowe, wyjrzał przez półokrągłe okienko, nadal jednak nie widział niczego poza mrokiem, deszczem i światłem dwóch lamp. Wsunął bose stopy w kalosze, sięgnął po jesionowy kij do hokeja na trawie, który trzymał w stojaku na parasole, i wyszedł na dwór. Wiał zimny, porywisty wiatr i choć rynny nadal pluły wodą, deszcz powoli ustawał. Psy nie przestawały szczekać i idąc w stronę kojców, Eoin pomyślał, że ujadają teraz jeszcze bardziej zaciekle. Marcus, rodowodowy labrador, zawył upiornie jak pies Baskerville’ów.\nKiedy Eoin dotarł do stojących naprzeciw siebie dwóch rzędów kojców, zrozumiał, co tak bardzo rozjuszyło psy. Co najmniej siedem boksów na końcu lewego rzędu stało otworem. Widząc to, puścił się biegiem, jeszcze mocniej zaciskając palce na drewnianym kiju. Drzwi do klatek były zaopatrzone w alarmy, które osobiście włączał każdego wieczoru. Ktoś jednak najwyraźniej znalazł sposób, żeby doprowadzić do zwarcia.\nZobaczył intruzów przy pierwszych otwartych drzwiach. Na prowadzącym do drogi podjeździe stały srebrny range rover i biała furgonetka, zaparkowane tak, by nie było ich widać z okien domu. Dwóch mężczyzn siłą ciągnęło w stronę furgonetki Cezara, owczarka niemieckiego, podczas gdy trzech innych wracało w stronę kojców.\nEoin zatrzymał się, oburącz ściskając kij.\n– Hej! – wrzasnął. – Co wy, do cholery, wyprawiacie?!\nŻaden z trzech mężczyzn się nie odezwał. Szli dalej jak gdyby nigdy nic i zatrzymali się pięć metrów od niego. Dwaj z nich mieli na sobie czarne wiatrówki i szaliki, które nosili jak dżihadyści, naciągnięte na dolną część twarzy, więc Eoin widział tylko ich oczy. Trzeci był ubrany w długi, szary płaszcz przeciwdeszczowy, związany w talii paskiem. Miał zaczesane do tyłu siwe włosy i urodę podstarzałego aktora. Gdy mówił, żar papierosa, którego trzymał w ustach, kołysał się w górę i w dół, jak gdyby dla podkreślenia każdego słowa. Jego łagodny głos z lekkim akcentem ze Sligo, był ledwie słyszalny pośród wściekłego ujadania psów.\n– Przepraszamy za najście, proszę pana! Jak widać, chcemy tylko odciążyć pana od nadmiaru obowiązków.\n– I dlatego kradniecie moje psy?\nZmarszczki na czole mężczyzny w płaszczu utworzyły V.\n– Ależ skąd. To nieuprzejme mówić w ten sposób. Gdybym był złodziejem, poczułbym się urażony. Tymczasem odpuśćmy sobie dyskusję o języku i może lepiej nie mówmy nic, bo jeszcze któryś z nas mógłby powiedzieć za dużo. Proponuję, żeby wrócił pan do domu i pozwolił nam skończyć.\nPozostali dwaj mężczyźni zamknęli drzwi furgonetki i dołączyli do swoich towarzyszy. Poza człowiekiem w szarym płaszczu żaden z nich się nie odzywał, ale i nie musieli. Stojąc w lekkim rozkroku z rękami w kieszeniach wiatrówek, dawali jasno do zrozumienia, że jeśli Eoin będzie próbował ich powstrzymać, pobiją go do nieprzytomności.\nPsy najwyraźniej wyczuwały napięcie, bo nie tylko nie przestawały szczekać, ale ich ujadanie przybrało na sile, odbijając się echem od wąskiego przejścia między budami. Eoin czuł się równie bezsilny jak one. Jakie szanse ma jeden człowiek przeciwko pięciu, nawet jeśli jest uzbrojony w ważący siedemset gramów kij? Oni pewnie mieli przy sobie noże; może nawet broń palną.\nW szafce w jadalni trzymał strzelbę. Dlaczego nie pomyślał, żeby wziąć ją ze sobą? Czy ojciec nie powtarzał mu do znudzenia: „W życiu zawsze bądź gotów na najgorsze, chłopcze, bo wcześniej czy później najgorsze nadejdzie”? Zmarł na raka płuc w wieku pięćdziesięciu jeden lat.\n– W porządku – rzucił Eoin. Starał się zachować spokój, ale miał wrażenie, że wykuta z lodu niewidzialna pięść zaciska się na jego trzewiach. – Wygląda na to, że nie mam wyboru. Proszę tylko, żebyście traktowali te psy przyzwoicie i dobrze się nimi opiekowali.\nMężczyzna w szarym płaszczu posłał mu krzywy uśmiech.\n– Chyba nie sądzi pan, że pozwolę panu wrócić samemu do domu. Zaraz zadzwoniłby pan po gliniarzy. Nie. Dwóch moich ludzi pójdzie z panem, a reszta dokończy robotę i zabierze to, po co przyjechaliśmy. A… i proszę zostawić ten camán. Chyba nie chce pan zrobić nikomu krzywdy.\nPo chwili wahania Eoin cisnął kij na ziemię. Jeden z mężczyzn podniósł go i zarzucił na ramię jak strzelbę.\n– Co zamierzacie zrobić z psami? – Eoin zwrócił się do mężczyzny w szarym płaszczu. – Chyba nie zamierzacie wystawiać ich do walk.\n– Ależ skąd! To piękne psy, rasowe. Proszę mi wierzyć, trafią do domów, gdzie będą rozpieszczane. Prawdopodobnie będą jadły i mieszkały lepiej niż ja czy pan.\nEoina korciło, żeby powiedzieć coś w stylu „Nie ujdzie wam to na sucho”, ale wiedział, jak kiepsko to zabrzmi; poza tym było całkiem możliwe, że ujdzie im to na sucho. Policja miała na głowie znacznie poważniejsze sprawy niż uganianie się za złodziejami psów.\nWrócił do domu w asyście dwóch mężczyzn, z których jeden niósł jego kij.\n– Posadź tyłek w salonie, kolego, i nie próbuj robić żadnych głupstw – ostrzegł jeden z nich, kiedy weszli do domu; szalik tłumił jego głos.\nEoin posłusznie udał się do pokoju i zapalił światła. Psy nadal ujadały, i modlił się, żeby Cleona nie usłyszała, że wrócił, i nie zeszła go szukać.\nUsiadł na skraju białej kanapy ze sztucznej skóry, podczas gdy jeden ze złodziei rozsiadł się w fotelu przy kominku. Facet z kijem stanął za Eoinem, gotowy walnąć go w tył głowy, gdyby zrobił jeden fałszywy krok.\n– A więc co zamierzacie zrobić z naszymi psami? – powtórzył Eoin.\nZłodzieje milczeli, choć ten, który siedział w fotelu, raz i drugi pociągnął głośno nosem. Szalik nadal zasłaniał połowę jego twarzy; widać było jedynie oczy.\n– Po co wam one, jeśli nie wystawicie ich do walk? Do hodowli? Na wyścigi? Chcecie je sprzedać, udając, że są wasze? Wszystkie są zaczipowane i zarejestrowane, ale pewnie o tym wiecie.\nMężczyźni milczeli. Obaj cuchnęli zatęchłym dymem papierosowym, a ten, który czaił się za plecami Eoina, używał jakiegoś mocnego, taniego dezodorantu.\n– Chyba nie będziecie się nad nimi znęcać? – ciągnął Eoin. – Do tego wystarczyłby wam jakiś stary kundel. To psy z rodowodem. W lesie zdechną z zimna.\n– Stul gębę, dobra? – rzucił ten za nim.\n– Myślę tylko o psach.\n– To, kurwa, pomyśl o czymś innym. Łeb mi pęka od twojego gadania.\nW tej samej chwili w sypialni na górze skrzypnęła podłoga. Złodzieje też to usłyszeli, bo zadarli głowy, a ten, który siedział w fotelu, pociągnął nosem i warknął:\n– Kto jest na górze? Twoja żonka?\n– Zostawcie ją w spokoju – odezwał się Eoin.\n– Pod warunkiem że będzie grzeczna.\nChwilę później usłyszeli głos Cleony:\n– Eoin? Eoin, co ty tam robisz na dole? Psy szczekają, jakby się wściekły! Co tam się dzieje?\n– Powiedz jej, że wszystko jest w porządku, i każ wracać do łóżka – poinstruował go ten z kijem.\nWidząc, że Eoin się waha, szturchnął go kijem w ramię.\n– No już, gadaj – wycedził przez zaciśnięte zęby.\nEoin odchrząknął i zawołał:\n– Wszystko w porządku, Cleono! To tylko lis! Za chwilę się uspokoją!\n– Co robisz na dole? – zapytała po chwili milczenia. – Nie idziesz na górę?\n– Zaraz przyjdę! Muszę zrobić jeszcze kilka rzeczy!\nTym razem nie czekali długo na odpowiedź.\n– Jakie rzeczy? Jak tak dalej pójdzie, zanim przyjdziesz do łóżka, trzeba będzie wstawać!\n– Mówiłem, Clee! Zaraz przyjdę!\nPodłoga znów skrzypnęła, kiedy Cleona wracała do łóżka. Chwilę później dom pogrążył się w ciszy, którą od czasu do czasu mąciło stłumione pociąganie nosem.\nPięć minut później podłoga nad ich głowami znowu zaskrzypiała. Tym razem Cleona nie zawołała, ale postanowiła zejść na dół.\n– Nie schodź tu, Clee! – krzyknął Eoin głosem schrypniętym ze zdenerwowania. – To nie potrwa długo, obiecuję! Wracaj do łóżka, skarbie! Proszę!\nAle ona, ubrana w krótką koszulę nocną w różyczki, stanęła w drzwiach. Jasne włosy miała w nieładzie. Widząc dwóch obcych mężczyzn, zamrugała.\n– Co się dzieje? – spytała. – Kim są ci ludzie? Eoin? Co tu się dzieje?\n– Skoro już zeszłaś, skarbie, usiądź sobie – odezwał się człowiek z kijem. – Nie zabawimy tu długo. Musisz tylko usiąść i trzymać gębę na kłódkę.\n– Kim jesteście? – zażądała wyjaśnień. – Jak śmiesz tak się do mnie odzywać? Eoin… co ci ludzie robią w naszym domu?\n– Głucha jesteś, paniusiu? – warknął ten z kijem.\n– Dzwonię na policję – oświadczyła Cleona.\nOdwróciła się na pięcie i ruszyła w stronę schodów, ale mężczyzna siedzący przy kominku zerwał się z fotela i wybiegł za nią. Była w połowie schodów, kiedy dogonił ją i chwycił za prawą kostkę. Cleona straciła równowagę i runęła w dół, uderzając łokciem o słupek poręczy, a głową o ścianę przy drzwiach wejściowych.\nKup i pobierz za 31,50 zł 24,89 zł ($ 7,92 $ 6,26)


LUDZIE OCEANU. W GŁĘBINACH (film dokumentalny, Niemcy, 2001) - CANAL+ Film\nLUDZIE OCEANU. W GŁĘBINACH\nOcean Men - Challenge in the Deep\nKubańczyk Pipin Ferreras i Włoch Umberto Pelizzari to obecnie dwaj najwięksi nurkowie wśród freediverów. Zanurzają się bez akwalungu na niewyobrażalne głębokości. Ich idole - Enzo Maiorca i Jacques Mayol, bohaterowie kultowego filmu Luca Bessona "Wielki Błękit", schodzili na głębokość 100 metrów.\nDzisiaj rekordy te są dawno pobite. Ferreras i Pelizzari w swojej nieustannej rywalizacji przekroczyli już głębokość 150 m., a zamierzają schodzić jeszcze głębiej. Dla niektórych takie wyczyny są tylko jedną z form sportów ekstremalnych. Inni widzą w nich rodzaj sztuki - połączenie nieprawdopodobnej wydolności ludzkiego organizmu z filozofią poszukiwania źródła powstania życia w wodzie, a co za tym idzie fizjologicznych podobieństw między człowiekiem i morskimi ssakami.\nJak takiemu wyzwaniu jest w stanie sprostać ludzki organizm i jakie są jego granice? Obaj nurkowie potrafią wstrzymać oddech na ponad siedem minut i zwolnić tętno do dwunastu uderzeń na minutę, ale to nie wystarcza, żeby pobić rekord. Najważniejsze jest udoskonalanie technik wyrównywania ciśnienia, bowiem na głębokości ponad 150 metrów sięga ono trzynastu atmosfer, a płuca człowieka osiągają rozmiar ludzkiej pięści.\nPipin Ferreras w wieku trzech lat został poddany obrzędowi poświęcenia Olokunowi - bogowi morza czczonego przez wyznawców kubańskiej Santerii, a wywodzącego się z kultu afrykańskiego ludu Jorubów. Pipin wierzy, że jego bóstwo mieszka na dnie oceanu, z nim konsultuje to, co robi, z niego czerpie siłę i wytrzymałość. Natomiast w przypadku Umberto Pelizzari tajemnica jego nadzwyczajnych umiejętności być może tkwi w medytacjach odbywanych pod okiem zakonników z Shaolin...\nGdy wraz z nurkami zanurzamy się w głębiny, widzimy, że władcy podwodnej krainy - olbrzymie wieloryby, rekiny czy delfiny - bardzo przyjaźnie traktują pływających obok ludzi. Dla tych zwierząt, które nurkują na głębokość tysiąca metrów dla zabawy, rekordy obu rywali wydają się z pewnością śmieszne.


Jak zaadresować list? | StatkiHistoryczne.pl - Modele żaglowców\nJak zaadresować list prawidłowo? To pytanie bardzo często pada w okienku na poczcie. Coraz więcej bowiem osób odchodzi od wysyłania tradycyjnych listów, gdyż wszelkie komunikatory internetowe sprawiają, że można wiele danych przekazać w ten właśnie szybki sposób. Warto jednak od czasu do czasy wysłać bliskim kartkę. W sprawach urzędowych przyjęto komunikację listowną, dlatego też warto wiedzieć, jak zaadresować list, by mieć pewność, że trafi on do adresata.\nPrzede wszystkim warto podkreślić, iż list powinien być zaadresowany czytelnie, zgodnie z prawdą, dzięki temu na pewno trafi on do odbiorcy. Muszą na nim znaleźć się podstawowe dane zarówno odbiorcy listu, jak i adresata, gdyż w przeciwnym razie nie zostanie on przyjęty przez osoby pracujące w placówce pocztowej, co jest równoznaczne z tym, iż jego wysłanie będzie niemożliwe.\nWarto więc zapoznać się z poniższymi wskazówkami, by wiedzieć, co powinno znaleźć się na kopercie i jak wszystkie dane muszą być na niej rozmieszczone.\nPodziel list na strefy\nMożna podzielić swój list na kilka stref, by ułatwić umieszczenie na nim podstawowych danych. Dzięki temu nadawca nie zapomni o niczym, a całość będzie czytelna dla pracowników poczty. Adresowanie listu warto więc zacząć od lewego górnego rogu, w którym powinno umieścić się dane nadawcy. To w tym miejscu należy wpisać więc imię, nazwisko, adres korespondencyjny osoby, która list wysyła (ulicę, numer domu lub mieszkania, kod pocztowy i miejscowość). Następnie w prawym górnym rogu należy zostawić puste miejsce, gdyż to tu zostanie przyklejony przez pracownika poczty znaczek i przybita pieczątką z datą (oznacza ona dzień, w którym list został nadany na poczcie). Niżej, czyli w prawym dolnym rogu powinno się umieścić dane odbiorcy (podobne, jak dane adresata). Jest to miejsce, w którym należy więc wpisać nazwę firmy, imię i nazwisko osoby, do której adresowany jest list, ulicę wraz z numerem domu, numerem bloku i mieszkania, kod pocztowy wraz z nazwą miejscowości.\nCo jeszcze może znaleźć się na kopercie?\nOstatnio stało się bardzo popularne umieszczanie dopisków na kopercie. Znajdują się one pod adresem odbiorcy. Gdy list skierowany jest do urzędu lub do firmy, taka informacja znacznie przyspiesza jego dotarcie do konkretnej osoby. Adresując list warto pamiętać o tym, by wszystkie dane były czytelne. Nie zaleca się adresowania listów przy pomocy ścieralnych długopisów lub ołówków. Nie zaleca się także stosowania na kopertach korektorów oraz skreślania nieprawidłowych informacji. Może to bowiem wprowadzić pracowników poczty w błąd, co będzie skutkować niedoręczaniem listu do adresata.\n← Pracownik bez ważnych badań okresowych – kto ponosi konsekwencje w razie kontroli?\nJak wybrać dobre opony? →


STAN GRY: Chwedoruk: Wiemy, że PiS wygra, ale do ostatniej chwili nie będziemy wiedzieć, kto będzie miał ile mandatów, RZ: Czy prezydenci Polski i Ukrainy staną na wysokości zadania? | Stan gry | 300polityka\nSTAN GRY: Chwedoruk: Wiemy, że PiS wygra, ale do ostatniej chwili nie będziemy wiedzieć, kto będzie miał ile mandatów, RZ: Czy prezydenci Polski i Ukrainy staną na wysokości zadania?\n— BYŁY SZEF KNF ZATRZYMANY, BIELAN O TYM, ŻE KANDYDAT OPOZYCJI NA PREMIERA JEST NA CZELE RANKINGÓW NIEUFNOŚCI – 300LIVE: http://300polityka.pl/live/2018/11/27/\n— TRZEBA DAĆ KREMLOWI SYGNAŁ, ŻE KIJÓW DOSTANIE Z ZACHODU TAKIE WSPARCIE JAK IZRAEL W CZASIE WOJNY JOM KIPPUR W 1973 – JANUSZ ONYSZKIEWICZ W GW: „Tym ważniejsze jest więc danie jasnego sygnału, że bez względu na sytuację wsparcie Ukrainy podobne do tego, jakie USA okazały Izraelowi, jest czymś realnym. Może to być ważnym elementem powstrzymującym Rosję przed podjęciem ryzykownych i ogromnie niebezpiecznych działań”.\n— CZY PREZYDENCI POLSKI I UKRAINY STANĄ NA WYSOKOŚCI ZADANIA? – Michał Niewiadomski w RZ: “Muszą zostać wyznane grzechy i skrucha za popełnione zbrodnie. Bez tego historia będzie nas dzielić, a nie łączyć. A skłócenie obu narodów skrzętnie będzie wykorzystywać Moskwa. Kluczową rolę do odegrania w procesie pojednania narodów mają prezydenci Petro Poroszenko i Andrzej Duda. Czy staną na wysokości zadania?”\n— ZIMNA WOJNA MARSZAŁKÓW SEJMU I SENATU – WIKTOR FERFECKI w RZ: “– Odebraliśmy to jak policzek – mówi senacki urzędnik. Wicemarszałek Senatu Bogdan Borusewicz z PO tłumaczy „Rz”, że od początku sprzeciwiał się nowym regulacjom. – Protestowałem podczas posiedzeń prezydium Senatu – mówi. Z naszych informacji wynika, że nie był to przypadek, bo Stanisław Karczewski celowo projekt zmian w zarządzeniu szybko przekazał swojemu zastępcy z PO, by ten mógł ostro się mu sprzeciwiać i zainteresować nim media. A sprawa zmian w zarządzeniu „wstępowym” to tylko jeden z kolejnych punktów zapalnych w stosunkach między marszałkami Sejmu i Senatu”.\n— WOJCIECH WYBRANOWSKI O ŹLE ODEBRANYM LIŚCIE MOSBACHER WS TVN: “Jak ustaliło „Do Rzeczy”, ambasador Stanów Zjednoczonych w Polsce Georgette Mosbacher wysłała do premiera Mateusza Morawieckiego list, w którym poucza, co wolno, a czego nie wolno mówić ministrom polskiego rządu ws. stacji TVN należącej do amerykańskiej firmy Discovery Communications. W otoczeniu szefa rządu mówi się o skandalu”.\n— SPALILIŚMY WSZYSTKIE INNE MOSTY – JAKUB MAJMUREK NA FB: “Oburzenie prawicy jest tym bardziej zabawne, że to właśnie dobrozmian i jego medialne zaplecze od lat prowadzą politykę, w której Polska poza Waszyngtonem sojuszników nie ma, gdzie nie szukamy żadnych innych partnerów. Gdy pojawiały się dyskusje o federalizacji Europy, wspólnej europejskiej polityce obronnej, w „Gazetach Polskich” i okolicach podnosił się krzyk, że to przeciw Stanom, że Niemiec Tusk chce wypchnąć Stany z Europy i ojczyznę oddać w niemiecko-rosyjskie panowanie. Naprawdę, nie ma co się dziwić, że jak komuś wysyła się tyle sygnałów, że jest naszą jedyną polityczną opcją, to może nas w efekcie nie traktować najlepiej. Zwłaszcza, jak faktycznie spaliśmy wszystkie inne mosty”.\n— PIS CHCE NAS WPAKOWAĆ W KOLEJNY KRYZYS Z USA – Bartosz T. Wieliński w GW: “PiS to wszystko zignorował, a teraz chce udowodnić swoją niezłomność. Wiosną, gdy Biały Dom postanowił nie zapraszać polskich przywódców, dopóki nie zostanie zmieniona nowelizacja ustawy o IPN, wydawało się, że mamy do czynienia z najpoważniejszym kryzysem w relacjach z USA od 1989 r. Czy PiS naprawdę chce wpakować nas w kolejny?”\n— SKOŃCZYŁA SIĘ OFENSYWA PIS – RAFAŁ CHWEDORUK we wiadomo.co: “Niewątpliwie mamy do czynienia ze zmianą sytuacji, co nie przeczy, że PiS cieszy się i będzie cieszyć poparciem wyższym, niż jakakolwiek inna partia. Niemniej ciężko wskazać teraz przesłanki, które wskazywałyby na to, że ta przewaga może się jeszcze powiększyć. Cykl wydarzeń – od mianowania Mateusza Morawieckiego prezesem Rady Ministrów po drugą turę wyborów samorządowych – zmienił polską politykę. Skończyła się ofensywa PiS i chyba pojawiło się coś na kształt wojny pozycyjnej, gdzie obie strony są zdolne do odnoszenia taktycznych sukcesów. Być może Polska polityka wróciła do stanu sprzed ostatnich wyborów parlamentarnych; wiemy, że PiS wygra, ale do ostatniej chwili nie będziemy wiedzieć, kto będzie miał ile mandatów w Sejmie”.\n— ŁUKASZ PAWŁOWSKI W KULTURZE LIBERALNEJ O BEZKRYTYCZNEJ APOLOGII TUSKA: “Nikt nie odbiera dziennikarzom prawa do własnych poglądów oraz ich prezentowania w działach opinii. Jest jednak granica między poglądami politycznymi a bezkrytyczną apologią. Biały koń wyłaniający się z mgły, a na nim ubrany w garnitur i białą, rozpiętą pod szyją koszulę Donald Tusk – wpół uśmiechnięty, wpół zamyślony. W tle spokojna, anielska muzyka. To nie kolejny żart ze zwolenników byłego premiera, ale oficjalny, poważny klip zapowiadający okładkowy artykuł najnowszego „Newsweeka”. I kolejny dowód, że dziennikarze całkowicie stracili profesjonalny dystans do „swoich” polityków”.\n— PODOBNE ZAŻENOWANIE POWINNY BUDZIĆ PEANY OPOZYCYJNYCH MEDIÓW POD ADRESEM POLITYKÓW DRUGIEJ STRONY – DALEJ PAWŁOWSKI W KL: “Laudacje na cześć Jarosława Kaczyńskiego i – rzadziej – Andrzeja Dudy czy Mateusza Morawieckiego wygłaszane na wyścigi przez prawicowe media słusznie wywołują ironiczne komentarze wśród przeciwników PiS-u. Ale podobne zażenowanie powinny budzić peany „opozycyjnych” mediów pod adresem polityków drugiej strony. Nikt nie odbiera dziennikarzom prawa do własnych poglądów i ich jawnego prezentowania w działach opinii. Wiele znakomitych gazet przed ważnymi wyborami decyduje się nawet na oficjalne poparcie jakiegoś kandydata, a swoją decyzję uzasadnia w specjalnym, odredakcyjnym artykule. Jest jednak granica między poglądami politycznymi a bezkrytyczną apologią. Ta druga nie tylko nie służy dziennikarzom oraz – i tak już nadszarpniętej – wiarygodności mediów. Zwykle nie służy także politykom, którym owi dziennikarze tak bardzo chcą pomóc”.\n— URODZINY: Anna Kamińska, Stanisław Gawłowski kończy 50 lat.


Evrenseki Mah 27. Sok. No:5/A, Side, Turcja\nPrimasol Hane Garden Hotel oferuje zakwaterowanie kategorii 5 gwiazdek w 6 km od Side Harbor. Hotel w Side przyciąga gości ze względu na rzymską architekturę.\n6 dzieli hotel od Side Antique City. Kolejnym atutem jest lokalizacja obiektu, 6 km od centrum Side.\nPrimasol Hane Garden Hotel składa się z 346 pokoji gościnnych wyposażonych w sejf na laptop, garderobę, PC, prasowalnicę do spodni i system stereo. W pokojach dostępne są prywatne łazienki wyposażone w prysznic, suszarkę do włosów i przybory toaletowe.\nDo portu lotniczego Antalya samochodem dojeżdża się w ciągu 60 minut.\nObiekt oferuje turecką łaźnię parową i masaż gościom, poszukującym głębokiego odpoczynku. Hotel oferuje tenis stołowy i grę w rzutki, a również klub nocny, sezonowy basen zewnętrzny i słoneczny taras.\nPrimasol Hane Garden Hotel, Turcja


Wolne Forum Transowe :: Zobacz temat - Paulina....To Ja...!!!!!\nWolne Forum Transowe Strona Główna » trans-survival (bez offtopów) » szkoła, praca i reszta świata » Paulina....To Ja...!!!!! Poprzedni temat «» Następny temat\n2017-08-15, 10:59\t Paulina....To Ja...!!!!!\nWysłany: 2017-08-14, 16:50 Paulina....To Ja...!!!!!\nIde w środę szukać pracy chcę z tad wyjechac.Ciagle jednak mam dokumenty jako marek..Ale chcę aby nazywano mnie Paulina..Jak rozgrysc to u nowego pracodawcy. .Nie chcę żyć i pracować jako facet..Przyznać się. Ze jestem w trakcie przemiany.?? Plisss...Jakieś rady...??\nWysłany: 2017-08-14, 17:02\nMniej... Wielokropków... To naprawdę... Boli... I może również mniej pytajników??? I wykrzykników... Wiem, że chcesz... Jakoś przekazać swoje myśli... Rozumiem cię!!!!! Ale to naprawdę... Boli... Miej litość... Może????\nA na temat: tak, najsensowniej byłoby porozmawiać z pracodawcą po tym jak stwierdzi, że jest gotów Cię przyjąć.\nWysłany: 2017-08-14, 17:19\nWysłany: 2017-08-14, 17:25\nZ jednym juz rozmawialam.I mnie zwolnil.:)\nWysłany: 2017-08-14, 18:00\nWysłany: 2017-08-14, 18:07\nŻycie jest zyciem.\nWysłany: 2017-08-14, 18:18\nA trolle trollami.\nWysłany: 2017-08-14, 18:41\nTo może zanim wyłożysz kawę na ławę u nowego pracodawcy, to dasz mu się poznać i pokażesz, że jesteś dobrym pracownikiem? Jak dla mnie to jest najważniejsze - jakoś wykonywanych obowiązków i od wykazania się powinnaś zacząć.\nWejście w nowe środowisko i rzucenie od progu "cześć zmieniam płeć, mówcie mi Paulina" jest zwyczajnie słabe.\nWysłany: 2017-08-14, 19:20\nTak jak pisalam.Pracowalam bylam doceniana.az do momentu prawdy.Odpowiedz brzmiala.Przyjelismy pana a nie panią. Nie mam tego na papierze..\nWejście w nowe środowisko i rzucenie od progu "cześć jestem czarna, mówcie mi tamiqua" jest zwyczajnie słabe\nWejście w nowe środowisko i rzucenie od progu "cześć jestem muzułmanką, mówcie mi afya" jest zwyczajnie słabe\nWysłany: 2017-08-14, 19:34\nMoze nie wygladam ale sie nia czuje..Wchodze i mówię ze jestem Paulina.\nWysłany: 2017-08-14, 19:49\nNo dla mnie jest to słabe. Po takich informacjach od progu załącza się jedynie "ale [terefere]" ?\nWiem, że ludzie są różni i często to nadal ciemnogród ale jednak zatrudniasz człowieka, a nie jego wyznanie, kolor skóry, czy seksualność (przynajmniej normalni pracodawcy tak powinni do tego podchodzić).\nUważam, że na wszystko jest odpowiedni czas i moment.\nWysłany: 2017-08-14, 19:53\nBędę wtedy słaba. ?\nA jak (stanęłem) przed swoimi szefami mówiąc prawde.?To bylo slabe.? Jest mi Ciężko. ALE .dam sobie SAMA radę. I uwierzcie nie bez powodu napisalam sama wielka litera.\nJestem kobietą i mam na imię Paulina.Mam jaja czego wielu facetom brakuje.Jak je oddam to też je bede miala.ale nie będą mi przeszkadzały .:)\nWysłany: 2017-08-14, 20:07\nSpider. Sorka.ale sam sobie przeczysz.Tak ja to odbieram.\nCiemnota to tylko my sami.\nBoje sie jak to będzie.\nAle mam dość sie ukrywać.\nMoje imie jest tylko w dokumentach.\nWięc chce kochać swoje zycie i swoje nowe\nNie chce też budzić sie jako on.\nMyślę, że przede wszystkim dobrze było by przedyskutować sprawę outów w pracy z psychologiem, który ewentualnie uczulił by Cię na możliwe zachowania szefostwa.\nPisałaś, że na co dzień żyjesz w boymode , i nie wiem jak wyglądał Twój out w pracy, ale pracując np. w korpo, out na zasadzie:\nskończy się podważaniem Twojego stanu mentalnego, a żaden przełożony nie może tolerować tego, bo grozi to jemu samemu utratą pracy. wyrozumiały wyśle Cię na urlop i stwierdzi, że to może chwilowe i ze stresu, mniej wyrozumiały poszuka bardziej stabilnej osoby.\nOut wymaga sporej odwagi i pewnej subtelności - poczytaj w wątkach o comming outach. Jeżeli zaczniesz z dnia na dzień traktować się inaczej, u większości ludzi zapali się czerwona lampka.\nOstatnio zmieniony przez 2017-08-14, 20:13, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 2017-08-14, 20:10\nGeneralnie masz do wyboru dwie opcje:\n1. To, co opisał spider,\n2. wysłać CV (ew. list motywacyjny) z żeńskimi danymi, a w momencie wiążącej oferty ze strony pracodawcy powiedzieć "jestem w trakcie korekty płci - biologicznie się urodziłam mężczyzną, ale teraz jestem kobietą. w tym momencie nie mam natomiast zmienionych oficjalnych danych, bo to będzie możliwe w momencie wydania prawomocnego wyroku sądowego oraz decyzji kierownika USC".\nGeneralnie praca jest dwustronną wymianą handlową, o bardzo interesownym charakterze: Ty masz umiejętności i czas, za co chcesz pieniędzy, a pracodawca ma pieniądze, a potrzebuje wykonania określonych zadań. Oczywiście praca może dla obu stron realizować jeszcze inne potrzeby, niż te wymienione, no ale jednak jest to podstawa i każdy patrzy w pierwszym rzędzie na to.\nWysłany: 2017-08-14, 20:28\nzałącza się jedynie "ale [terefere]"\nco się załącza? ale czarnucha? ale kozojebczyni?\nCenzura mi weszła ! Załącza się w.t.f. (Sam prowadzę rekrutacje więc łatwiej jest mi powiedzieć co sobie myśli potencjalny pracodawca, zwłaszcza że zwykle rozmowy prowadzimy we dwóch i później wymieniamy się uwagami).\nBez różnicy tak naprawdę, czarnucha, kozojebczyni - przynajmniej dla mnie bo mnie interesuje w tej sytuacji tylko to, co wpływa na jakość wykonywanej pracy.\nPaulina nigdzie nie wspomniałem, że Ty jesteś słaba. Ja się skupiłem na konkretnej sytuacji, a nie osobie.\nNie wiem jak Ty, ale ja za ciemnego się nie uważam ale Twój poprzedni pracodawca raczej był ciemny, skoro jedyne co potrafił Ci powiedzieć to, że zatrudnił Pana, a nie Panią.\nGdzieś już podobny styl czytałam. Błędy również.\nMimo wszystko witaj.\nWysłany: 2017-08-14, 23:21\nA wiesz, że ja też? Mimo wszystko czekam na rozwój wypadków.\nWysłany: 2017-08-15, 01:50\nJa też... Obym się myliła...\nImam dokumenty jako marek..Ale chcę aby nazywano mnie Paulina\nmoże nie wygladam ale się nia czuje..Wchodze i mówię ze jestem Paulina.\nJestem kobietą i mam na imię Paulina.\nNie odbierz mnie źle, ale jeżeli nie wyglądasz jak kobieta to jest mało prawdopodobne by pracodawca widział w Tobie kobietę. To, że Cię nie przyjął nie oznacza od razu, że jest "ciemny umysłowo". Po prostu świat rządzi się pewnymi prawami, których się nie przeskoczy.\nWysłany: 2017-08-15, 03:18\nBez urazy ale, pomyśl logicznie. Co ma sobie pomyśleć pracodawca do którego przychodzi facet i mówi "jestem kobietą"? Pomińmy tu aspekt myśli "pedał, zbok" itp. A zajmijmy się czysto techniczno-prawnym zagadnieniem. Przychodzi facet, i co? mówi, że jest kobietą tak? a więc będzie się migał od ciężkiej pracy, będzie chciał wcześniej na emeryturę, będzie chciał specjalnego traktowania, a przecież fizycznie jest takim samym facetem jak inni a co gorsza będzie chciał dostępu do damskiej szatni i toalety. I co pracodawca ma go wprowadzić do damskiej szatni i powiedzieć "oto nowa koleżanka"? To mi przypomina... I tu znów bez urazy proszę... pitolenie o prawach do bycia oficjalnie niebinarnym lub wielopłciowym. Owszem możesz sobie być osobą niebinarną,wielopłciową, męską kobietą lub kobiecym mężczyzną, ale nie wymagaj aby inni, którzy nie mają takich poglądów to uznawali wbrew własnej woli.\nCzy lubisz kiedy ktoś sika Ci na buty? A jak trafisz na kogoś kto powie, że ma taki styl bycia i sika innym na buty powiesz "ok muszę być tolerancyjna ma do tego prawo" ?\nWysłany: 2017-08-15, 04:39\nMimo wszystko czekam na rozwój wypadków.\nzanim wyłożysz kawę na ławę u nowego pracodawcy, to dasz mu się poznać i pokażesz, że jesteś dobrym pracownikiem?\nWyszedłem z takiego samego założenia rozpoczynając nową pracę i jak na razie to się sprawdza.\nNa szczęście, jest to firma, w której nie muszę stylizować się "na kobietę", dzięki czemu mogę czuć się i zachowywać w sposób naturalny, co wcale nie jest źle odbierane. Zauważyłem, że oceniane są moje umiejętności i wiedza, a nie wygląd.\nZgadzam się z każdym.\nPoukladam to sobie na spokojnie.\nWysłany: 2017-08-16, 00:26\nTrochę nietrafione porównanie jednak. Kolor skóry nie ma żadnego znaczenia dla wykonywanej pracy, religia też raczej nie (chyba że pracodawca oferuje posiłki, no to może jakiś wpływ mieć np. na dietę pracownika). A transseksualizm wiąże się jednak z pewną ilością czasu którą pracownik będzie musiał przeznaczyć na diagnostykę itp... Choćby tyle. Z drugiej strony można też zrozumieć, że Paulina chce być Pauliną w pracy... może faktycznie w tym przypadku lepiej aplikować jako kobieta od razu i tłumaczyć tylko niezgodność danych, a nie w drugą stronę.\nTylko Wendigo, jak Paulina sama napisała\nJeśli się nie wygląda jak kobieta, to aplikowanie jako kobieta to taki trochę falstart.\nNo chyba, że ja czegoś nie rozumiem.\nWysłany: 2017-08-16, 02:14\nZależy też na jakie stanowisko się aplikuje. Jeśli jest to praca, gdzie nie ma kontaktu z klientami lub ten kontakt jest sporadyczny, pracodawca może przymknąć oko na rozbieżność pomiędzy wyglądem a tożsamością pracownika.\nPomyślcie, że sami robicie rekrutacje, dostajecie masę Cv i na podstawie tych aplikacji wybieracie sobie kandydatów. Masz CV Pauliny, dzwonisz umówić się na spotkanie i pierwsza rzecz to zapewne głos (skoro leczenie jeszcze nie ruszyło), Ok różnie bywa, więc ignorujesz.\nPrzychodzi moment spotkania i pojawia się Paulina, która na Pulinę raczej nie wyglada i moim zdaniem zaczynają się schody. Po pierwsze kłamstwo z danymi - słaby start, żaden rekruter nie lubi ściemy. Po drugie nie znasz totalnie tej osoby co siedzi przed Tobą, ale już wiesz że potrafi naginać prawdę.\nJak dla mnie inaczej wygląda sprawa, jak już jesteś na hormonach i Twój wygląd wskazuje na zmiany. Jesteś po diagnostyce, pod opieką lekarza to możemy rozmawiać o przyszłości.\nRozumiem, że każdy chce wyjść z ukrycia, być sobą itp. Itd. Tyle, że emocje i same chęci ujawnienia w tym przypadku to trochę mało.\nWysłany: 2017-08-16, 09:48\nNa zmiany trzeba czasu.\nDziękuję za miłe rady.\nA transseksualizm wiąże się jednak z pewną ilością czasu którą pracownik będzie musiał przeznaczyć na diagnostykę\nbo diagnostykę robisz w pracy? że co?\nKolor skóry nie ma żadnego znaczenia dla wykonywanej pracy, religia też raczej nie\nulica twierdzi inaczej... trochę ma znaczenie jak się jest np. osobą wyzywaną od czarnuchów\nTo jest ogólnie taki temat, w którym zdania są podzielone - akurat ja bym raczej nie podał męskich danych w CV nawet jakbym był na hormonach i wyglądał 100% męsko, miał miesiąc do rozprawy itp., bo uważam, że dane powinno się podać takie jakie one są, a dopiero na rozmowie powiedzieć, że już lada moment będą inne (i jako rekrutujący też bym poważniej patrzył na takiego kandydata), ale z tego co zauważyłem w środowisku w tym przypadku jest raczej inna praktyka\nNo właśnie nie robisz jej w pracy - czasem potrzebujesz ekstra wolnego...\nOd pewnego czasu to już w ogóle nie rozumiem Twoich postów, nie wiem do czego zmierzasz i nie umiem się odnieść - przykro mi, dyskutujesz z osobą, która niby nie ma Zespołu Aspergera ale z pewnością ma trochę więcej cech autystycznych niż przeciętny człowiek - do mnie trzeba wprost.\nwendigo, ja też nie poprę podawania nieprawdziwych danych w aplikacji, z prostego względu jest to niezgodne ze stanem faktycznym tzw. naginanie prawdy, kiepsko to wróży na przyszłość\nRozmowy są bardzo różne, rekruterzy też mają różne podejścia itp. ale liczy się kulturalna rozmowa bez ściem, które i tak z czasem wyjdą.\nPisać prawdę, dobrze się "sprzedać" na rozmowie i wtedy można myśleć o przyszłości w danej firmie. Jeśli przyjdzie na rozmowę Kasia z zarostem i niskim głosem to rekruter pewnie sam poruszy temat. Wiadomo, ludzie są różni i efekty takiej rozmowy też będą różne.\nnie wiem do czego zmierzasz i nie umiem się odnieść\nże ciężko się wykonuje pracę gdy się jest wyzywaną od czarnuchów/przebranych facetów/zboczeńców\nWysłany: 2017-08-16, 22:48\nMam wątpliwości co do tego, bo to by oznaczało dwie możliwe opcje:\n1. dajesz żeńskie dane i stare zdjęcie (i w momencie gdy się zjawiasz, rekruter widzi, że na rozmowę była zaproszona laska, a przyszedł facet, i co co chodzi??? Przysłała kogoś innego, żeby za nią przyszedł? Ale to dlaczego kogoś przeciwnej płci, a nie inną kobietę???)\n2. dajesz żeńskie dane i aktualne zdjęcie (i rekruter na etapie oglądania CV widzi, że kandydatka ma męskie zdjęcie. Co to znaczy? Jest radykalną lesbą? Korzystała z czyjegoś CV i zapomniało jej się podmienić zdjęcie na swoje?)\nOczywiście kodeks pracy nie przewiduje obowiązku załączania CV do zdjęcia i większość ogłoszeń o pracy nie zaznacza, że oczekują przysłania im CV ze zdjęciem. Wtedy już podczas samego przywitania się okazuje, że rekruter zaprosił na spotkanie laskę, a przyszedł facet (bo raczej u większości K/M efekty hormonów są takie, że nikt ich nie weźmie za radykalną lesbę).\nOczywiście pewnie spider może się więcej wypowiedzieć, bo ja nie zajmuję się prowadzeniem rozmów rekrutacyjnych, ale dla mnie sytuacje opisane wyżej powodują wpasowywanie się w nieprawdziwe stereotypy niektórych cisów, że binarni TS to jakieś "dziwolągi" zawieszone pomiędzy płciami; gdy w rzeczywistości moim zdaniem prawdziwszy jest opis, że binarny trans (po pewnym czasie HRT) jest osobą swojej płci odczuwanej, tylko ma niewłaściwe dokumenty. I osobiście interpretuję kodeks pracy tak, że wywiązuję się z mojego obowiązku podania pracodawcy imienia i nazwiska, jeśli robię to na etapie zaproszenia na rozmowę, czy nawet otrzymania wiążącej oferty pracy od pracodawcy. Nie musi to być na etapie przesyłania potencjalnemu pracodawcy CV/podania o pracę.\nWysłany: 2017-08-17, 00:06\nZ mojego doświadczenia zupełnie tak samo. Wielu pracodawców było totalnie skonfundowanych, inni wiedzieli o co chodzi, ale nie chcieli mieć nic z taką osobą wspólnego, kilku telefonicznie próbowało mnie wypytywać o szczegóły zadając mocno niewybredne pytania, a jeden Żabkowicz zaprosił mnie na dzień próbny po to żeby cały dzień cisnąć ze mnie bekę a potem powiedzieć, że "jutro mam wolne" i że "oddzwoni jak będzie mnie potrzebował...", cóż, przynajmniej zapłacił tą dniówkę...\nDostałam też czymś, co podpada nawet pod polską "dyskryminację ze względu na płeć" - w sensie przyjęli mnie, a dzień później na etapie szkolenia powiedzieli, że sorry, jednak nie, szefowi nie podoba się płeć, ale wtedy nie wiedziałam że to się liczy i mogę z tym gdzieś pójść.\nM/k bez zmienionych danych nie zrobią problemu tylko w agencji pracy tymczasowej (no ale wtedy ofc męskie identyfikatory, szatnie, uniformy, etc), wszędzie gdzie jest jakaś "rozmowa o pracę" to jest praktycznie przegrana na wejściu.\nOczywiście pewnie spider może się więcej wypowiedzieć, bo ja nie zajmuję się prowadzeniem rozmów rekrutacyjnych, ale dla mnie sytuacje opisane wyżej powodują wpasowywanie się w nieprawdziwe stereotypy niektórych cisów, że binarni TS to jakieś "dziwolągi" zawieszone pomiędzy płciami;\nMnie bawi jak stopień "zawieszenia między płciami" jest ściśle zależny od sytuacji materialnej (jesteś zależny/a od rodziców? powodzenia w zmianie danych. Masz hajs na zabiegi kosmetyczne/operacje/ciuchy? nie? tough luck) i jak życia osób trans są karykaturą obecnego systemu - im niżej się znajdujesz - tym dosłownie mniej masz praw i ciężej wyjść na prostą. Nie zdziwiłoby mnie gdyby w statsach wynikło, że największy procent prostytucji, uzależnień i bezdomności wyskoczyłby u transów. M/k którym starzy zafundowali tranzycję (lub przynajmniej nie przeszkadzali) będą mieć zupełnie inne doświadczenia.\nOstatnio zmieniony przez Jeżynka 2017-08-17, 00:24, w całości zmieniany 3 razy\nWysłany: 2017-08-17, 00:15\nNie zdziwiłoby mnie gdyby w statsach wynikło, że największy procent prostytucji, uzależnień i bezdomności wyskoczyłby u transów.\nkilka lat temu widziałam program iż w usa stopień wykluczenia trans jest tak duży że praktycznie pozostaje tylko prostytucja i przemysł porno\nWysłany: 2017-08-17, 00:19\nPolska idzie w ślady swojego suwerena. Masz zawód w IT korpie, ubezpieczenie i samochód to spoko luz. Masz podstawowe wykształcenie to żryj [terefere] i nie daj się postrzelić/nie wpadnij pod samochód bo w życiu nie wypłacisz się szpitalom xD\nChociaż w USA mają przynajmniej lepsze miejscówki na skłoty, więc przynajmniej jest realniejsza alternatywa życia na krawędzi.\nWysłany: 2017-08-18, 00:27\nJeśli przyjdzie na rozmowę Kasia z zarostem i niskim głosem to rekruter pewnie sam poruszy temat.\nDokładnie. Chociaż taktowniejszy pewnie nie, ja w sumie sam mówiłem jak jest (bo wcześniej było: "Aa, to pani, a myślałam, że to jakiś pan...").\nI jaki to ma związek z tematem outowania się jako osoba ts w pracy?\nTo od razu mówisz o co chodzi. Ale stare zdjęcie do CV dawać to trochę bez sensu, miałem oczywiście na myśli drugą opcję.\nJeśli kobieta ma męskie zdjęcie, to rekruter najwyżej mu się mocniej przyjrzy - i dojrzy żeńskie rysy, bez obawy, żaden k/m nie wygląda aż tak rewelacyjnie w 1-2 roku hormonów (bez względu na to w co chcemy wierzyć niektórzy i po 5-10 latach wyglądają tak, że jak się uprzeć, to można żeńskie rysy dostrzec). A jeśli jest "radykalną lesbą" - co z tego? Równie dobrze na jakieś stanowisko może aplikować męsko wyglądająca lesbijka, czy to powinno ją dyskryminować?\nWtedy już podczas samego przywitania się okazuje, że rekruter zaprosił na spotkanie laskę, a przyszedł facet\nHeh, bez przesady, naprawdę da się "udawać" laskę 1-2 lata na hormonach ludzie w większości przypadków przyjmą to co im powiesz - jeśli powiesz że to Ty, to tak przyjmą, co najwyżej pomyślą sobie: "ale brzydka laska z męskim głosem" oczywiście wygląda się mocno dziwnie, no ale jak wyżej - wyjaśnia się sprawę.\nJuż bez przesady, bezrobotnym zarejestrowanym w UP przysługuje ubezpieczenie zdrowotne - jedynym obowiązkiem jest stawianie się w określonej przez UP dacie. To chyba niewiele za cenę ubezpieczenia. A jeśli nawet zawalisz, nie stawisz się i Cię skreślą (zdarza się, mnie się zdarzyło kompletnie pomylić daty), to jeszcze może ubezpieczyć się MOPS, także naprawdę bez przesady, z tym akurat tak źle nie jest.\nWysłany: 2017-08-18, 00:44\nnie wiem już co napisać. przekomarzasz się ze mna?\nWysłany: 2017-08-18, 00:48\nNie, jestem zmęczony i skończyłem czytać przed pierwszym "/", zwłaszcza że o kolorze skóry dyskutowaliśmy wyżej. Ok, mój błąd tutaj, ale to nadal nie tłumaczy co ma wspólnego wyzywanie od "czarnuchów" (które jest rasizmem, którego zabrania konstytucja i bez problemu można to gdzieś zgłosić) z wyzywaniem od "zboczeńców" (które jest też nie ok, ale faktycznie trudniej je udowodnić i gdzieś zgłosić...)\nWysłany: 2017-08-18, 00:55\nWysłany: 2017-08-19, 19:49\nWrocilam do bylego pracodawcy.sam zadzwonil i bylam(bylem w szoku).fakt faktem ze nie ma kolorow i jestem traktowana bez(plciowo) ale mam prace. .Przeraza mnie tylko to ze jesi ktos decyduje sie na zmiane obawia sie innych.!!Ja sie nie boje.!krytyki.wycinek ze zle pisze po polsku.!!\nswiat moj sie zmienia o 360 stopni.a wy chcecie uczyc mnie pisowni..?pisze to co czuje.i nie bede myslec czy dobrze napisalam...Moje zycie sie zmienia na lepszse..tego chce i tego pragne..I nikt mi nie stanie na drodze.Nie boje sie krytyki..Bo jesli zdecydowalem sie aby zmienic sie w kobiete i licze sie z tego konsekweciami.\nWysłany: 2017-08-19, 20:48\nChyba o 180 stopni. Bo 360, to jakbyś wykonała pełen obrót wokół własnej osi i znalazła się w dokładnie tym samym położeniu...\nPaulina to byłaś czy byłeś?\nI skoro nie boisz się krytyki to przyjmij zwrócenie uwagi na jakość Twoich postów... Nikt Cię tu pisowni uczyć nie chce, ale tak z szacunku do osób czytających Twoje posty, mogłabyś (albo mógłbyś jak wolisz) trochę popracować nad ich jakością.\nWolne Forum Transowe Strona Główna » trans-survival (bez offtopów) » szkoła, praca i reszta świata » Paulina....To Ja...!!!!!


Transfer Felipe Melo ustalony. Zapłaci za niego... Inter! - Transfery.info\nTransfer Felipe Melo ustalony. Zapłaci za niego... Inter!\nFelipe Melo lada moment zostanie piłkarzem Palmeiras, bowiem wszystkie strony osiągnęły końcowe porozumienie.\nMożna wręcz sądzić, że transfer został już nawet potwierdzony - co sugeruje wczorajsza aktywność piłkarza i jego nowego pracodawcy na Twitterze. Brazylijczyk wstawił bowiem emotikonę świni, czyli nawiązał do przydomku klubu. Ten z kolei wstawił ikonkę podpisywanego kontraktu.\n33-latek podpisze z mistrzem kraju trzyletnią umowę, która uczyni go drugim najlepiej zarabiającym zawodnikiem w zespole, po Lucasie Barriosie, znanym z występów w Borussii Dortmund. Możliwe jednak, że Paragwajczyk pożegna się z zespołem, bo ma za sobą bardzo przeciętny sezon.\nPalmeiras nie zapłaci za Melo nawet centa, chociaż ten miał umowę z Interem obowiązująco do końca czerwca 2018 roku. Włoskie media podają jednak, że mediolańczycy zapłacili defensywnemu pomocnikowi trzy miliony euro, by ten przedwcześnie rozwiązał kontrakt i odciążył budżet płacowy. Gdyby wypełnił zobowiązanie zainkasowałby więcej, bo cztery miliony euro.\nTAGI: Felipe Melo Inter Mediolan Włochy SE Palmeiras Brazylia


Ogłoszenie Elegancka restauracja w Warszawie – Akademia\nDodano: 2019-03-24 00:30:39\nModyfikacje: 2019-03-24 00:30:39\nSzukasz miejsca wyjątkowego, gdzie zjesz wyśmienity tradycyjny obiad, poznasz polskie smaki i spędzisz niezapomniany czas w gronie bliskich? Akademia jest miejscem dla Ciebie.\nCodziennie cała nasza ekipa dokłada starań, aby każdy Gość wychodził z naszej restauracji zadowolony i usatysfakcjonowany. Zależy nam na tym, aby wizyta w Akademii była czymś więcej niż tylko posiłkiem, aby stała się doświadczeniem pamiętanym przez długi czas. Wiemy, że każdy element ma znaczenie, od eleganckiego wystroju po nienaganną obsługę oraz oczywiście pyszne jedzenie.\nŚledzimy trendy, jesteśmy z nimi na bieżąco, ale nie gonimy ślepo za tymczasowymi modami kulinarnymi. Łączymy klasykę i tradycję z nowoczesnością tak, aby efekt był zachwycający – i oczywiście pyszny!


Artesania-rękodzieło: Klasycznie - czerń i biel.\nKlasycznie - czerń i biel.\nKolejna odsłona poncz. Najwyższa pora na ich prezentację bo dawno już wyszły z domu. Zaczynam od poncza z nowym wzorem\n1.Grochy, kropki - takie wyzwanie otrzymałam od GOSI . Zawsze zachwycałam się sukienkami w grochy. Sukienki pewnie dla siebie takiej nie uszyję ale motyw na ponczu - jak najbardziej.\n2. Liście - ponczo asymetryczne, dzianina lniana. Poleciało do BASI.\n3. Na koniec coś co zrobiłam a właściwie ozdobiłam dla siebie - kolejny beret. Lubię berety i noszę je jesienią i zimą.\nDziękuję za odwiedziny i zapraszam na odsłonę kolejnego poncza - słoneczniki.\nAutor: Ewa Bera o 01:34\nEtykiety: beret, dredy, filcowanie na mokro, filcowanie na sucho, len., ponczo\nAnstahe 6 listopada 2016 01:07\nSą śliczne. Chyba wybrałabym liście, ale do końca nie jestem pewna.\nJadwiga Król 6 listopada 2016 02:08\nZosiu,przepiękne są te poncza,ale mnie najbardziej urzekł berecik:) Pozdrawiam\nJuta 6 listopada 2016 03:07\nWiesz Kochana zaglądając do Twoich nowych prac ciągle mnie zaskakujesz. Bo nawet jeżeli motyw się powtarza to i tak nigdy nie ma monotonii. Te grochy są dla piękne.\nJak widzisz są osoby które preferują inne równie piękne motywy. Ale ja bym zdecydowanie w tej konfiguracji sięgnęła bym po grochy.\nBeret bardzo piękny.\nEwa Bera 7 listopada 2016 13:00\nBogactwo w różnorodności, motywów na ponczu również. Też się cieszę gdy mam nowe wyzwanie.\nIza z Kidowa 6 listopada 2016 03:40\nGrochy szczególnie ładnie wygladają na 4 zdjęciu.\nTa aranżacja najbardziej mi się podoba :)\nAle czy to ponczo, czy szal?\nLiście bardzo malarskie, miodzio!\nEwa Bera 6 listopada 2016 11:06\nIzo, to jest ponczo. Dziękuję.\nsosnowygaik 6 listopada 2016 11:10\nŚwietne te grochy;)\npasjebet 6 listopada 2016 12:17\nWszystkie są cudne! Podziwiam pracę w tym zakresie, bo sama też co nieco filcuję. Pozdrawiam :)\nEwaJ 6 listopada 2016 22:29\nPiękne, klasyczne połączenie Ewuniu - obie wersje są bardzo efektowne.\nBasiaW 6 listopada 2016 22:43\nLiście bardzo się spodobały Solenizantce! Dziękuję Ewuniu raz jeszcze. Grochy znów mnie urzekły. Najlepiej byłoby mieć wszystkie Twoje poncza. Dziś w pracy jestem w granatowym w żółte róże:-) Miłego dnia:-)\nEwa Bera 7 listopada 2016 13:02\nJest mi niezmiernie miło, moje dobre myśli są też przy Tobie, razem z ponczem.\nAnonimowy 6 listopada 2016 23:26\nPrzepiękne poncza tworzysz Ewo - jestem zachwycona. :) Pozdrawiam serdecznie\nEwa Bera 7 listopada 2016 13:03\nAlina 7 listopada 2016 06:26\nBardzo eleganckie poncza wyszykowałaś. Jak zwykle robią wielkie wrażenie. Pozdrawiam serdecznie:))\nDusia 7 listopada 2016 06:43\nOdjazdowe, te z grochami chcęęęęę, pozdrawiam Dusia\nMałgorzata B. 13 listopada 2016 01:34\nEwuniu grochy w rzeczywistości i na osobie prezentują się niezwykle elegancko,to słowa mojej teściowej,a jak zapewne wiesz teściowa rację ma,nawet gdy jej nie ma :D Chociaż w tym wypadku zgadzam się z moją kochaną teściówką :D\nDziękuję za kolejne cudeńko,które będę mogła z radością nosić,bo jak wiesz taki prezencik sprawiłam sobie na święta :)))\nZdjęcie podeślę ale że nie mam sprawnego aparatu i szare dni nie służą,więc będzie co będzie.\nPonczo w słoneczniki,cudne i znowu mnie kusi,chociaż w głowie mam jeszcze jeden pomysł,ale to za jakiś czas,jak się wszystko wyklaruje w głowie.\nBasi,piękne ponczo w listki podziwiałam na jej blogu.\nCo prawda nie chodzę w beretach,ale Twój jest śliczny,taki mały gadżet,a odmienia całość,pięknie.\nPozdrawiam cieplutko Ewuniu i jeszcze raz dziękuję za przepiękne ponczo w grochy.\n"Szalka" - Agnieszka 14 listopada 2016 01:39\nJak zwykle wszystko śliczne!!!\nMaki i grochy.


Jeśli planujecie pojawić się w polskich górach w czasie ferii zimowych, zapraszamy do sprawdzenia najnowszych modeli nart Fischer z bieżącej kolekcji. W wybrane soboty stycznia i lutego będziemy na Was czekać w naszych rodzimych ośrodkach narciarskich, żeby zapewnić Wam możliwość "objeżdżenia" najnowszych nart Fischer. I to zupełnie bezpłatnie.\nPrzede wszystkim będzie to możliwość przejechania się na wyjątkowych deskach RC ONE, które zastąpiły linię Fischer Progressor. Stabilne, zwinne, lekkie i wydajne nie zawiodą wielbicieli poprzedniego modelu. Z pewnością zyskają też rzesze nowych fanów, którzy oczekują od nart niezawodności i niepowtarzalnych doznań na stoku.\nAle Fischer On Tour to nie tylko testy nart. Podczas wydarzenia będzie można sprawdzić na własne oczy, jak działają gogle Smith. Szkła z wyjątkową technologią ChromaPop™ warto przetestować w różnych warunkach pogodowych (przeczytaj artykuł o testowaniu gogli).\nPodczas każdego z wydarzeń planowane są konkursy z atrakcyjnymi nagrodami, a w wybranych lokalizacjach odbędą się spotkania z olimpijką, Karoliną Chrapek. Na pewno nie zabraknie dobrej zabawy. Serdecznie zapraszamy!\nTerminarz Fischer On Tour 2020\n4 stycznia 2020 - Szczyrk\nCentrum Testowe SkiRajbit\n11 stycznia 2020 - Wisła\n18 stycznia 2020 - Szklarska Poręba\n1 lutego 2020 - Białka Tatrzańska\nWięcej informacji na temat wydarzenia znajdziecie na Facebooku @fischerskipolska i @smithopticspl oraz Instagramie @fischerski_pl.


Tadeusz Popiel – Wikipedia, wolna encyklopedia\nTadeusz Popiel herbu Sulima (ur. 1863 w Szczucinie, zm. 22 lutego 1913 w Krakowie) – polski malarz. Był bratem rzeźbiarza Antoniego Popiela. Poruszał tematykę religijną i historyczną, malował sceny rodzajowe, portrety i pejzaże. Zajmował się również malarstwem ściennym i witrażami. Był współautorem kilku panoram, m.in. Panoramy Racławickiej.\nData i miejsce śmierci 22 lutego 1913\nBranki tatarskie, 1897\nPo burzy - w 1893 na Wystawie Światowej (World's Columbian Exposition) w Chicago obraz uzyskał złoty medal\n2.1 Tematyka religijna\n2.2 Panoramy (współautor)\nStudiował w Krakowie w Szkole Sztuk Pięknych u Jana Matejki, następnie w Wiedniu i Monachium. Wiele podróżował m.in. do Berlina, Kopenhagi, Monachium, Wiednia i Pragi w 1891, Włoch w 1894, Rumunii po 1897, oraz Petersburga i Moskwy. Uczestniczył w wielu wystawach, otrzymał złote medale w Paryżu (1890) i San Francisco (1894). Wykonał m.in. dekoracje kaplicy św. Stanisława w bazylice św. Antoniego w Padwie, dekoracje teatru we Lwowie. Przyozdobił kilkadziesiąt kościołów i instytucji w Polsce i za granicą, wykonując lub projektując freski, polichromie i witraże. Aktywnie uczestniczył w życiu artystycznym, zakładał szkoły rysunku i stowarzyszenia: Młoda Sztuka we Lwowie i Stowarzyszenie Artystów w Poznaniu.\nMieszkał w Krakowie, we Lwowie i w Czerniowcach, skąd wyprawiał się do Rumunii. Pod koniec życia przebywał głównie w Swoszowicach pod Krakowem, gdzie miał pracownię. Był żonaty od 1894 z Marią ze Starzewskich, miał z nią dwie córki: Marię (1895-1979) i Annę (1900-1982).\nPopiel osiągnął znaczną popularność za życia, odznaczał się pracowitością i różnorodnością zainteresowań. Przez zwolenników nowych prądów w sztuce był lekceważony, czy wręcz wyśmiewany. Zarzucano mu przywiązanie do wzorów wyniesionych od Matejki, eklektyzm i niechęć do nowości. Po śmierci powoli uległ zapomnieniu, obecnie kojarzony jest głównie z panoramami, które malował z Janem Styką.\nJózef i żona Putyfara\nŻydzi modlący się przy świetle księżyca\nPanorama bitwy pod Grunwaldem z Zygmuntem Rozwadowskim\nPanorama Grobu Bożego dla kościoła bernardynów we Lwowie (obecnie w bernardyńskim kościele w Krakowie)\nOstatnie chwile Zygmunta Augusta\ntrzy ścienne kompozycje o tematyce historycznej w kościele Klarysek we Lwowie: Śluby Jana Kazimierza, Wjazd Jana III Sobieskiego do Wiednia i Obrona lwowskiego klasztoru bernardynów przed Tatarami i Kozakami\ncykle portretów profesorów lwowskich i poczet królów polskich\n↑ Biografia malarza na stronie poświęconej genealogii rodziny Popielów\n↑ Bolesław Prus. O wpływie marcowych chłodów na stosunki Józefa z Putyfarową, [w:] Kurier Warszawski, 1883, nr 81.\nISNI: 0000 0004 0961 2492\nOstatnio edytowano 23 maj 2021 o 07:37\nTę stronę ostatnio edytowano 23 maj 2021, 07:37.


Rosyjscy hakerzy wykradli dane antydopingowe sportowców - rp.pl\nRosyjscy hakerzy wykradli dane antydopingowe sportowców\nRosyjski haker włamał się do bazy danych Międzynarodowej Organizacji Antydopingowej (WADA) i wykradł dane medyczne dotyczące m.in. gimnastyczki Simone Biles i tenisistki Venus Williams.\nAktualizacja: 14.09.2016 09:13 Publikacja: 14.09.2016 08:51\nGrupa cyberprzestępców znana jako "Tsar Team" ("Grupa Cara" - tłum.) i "Fancy Bear" ("Fantazyjny miś" - tłum.) upubliczniła część danych i zagroziła wypuszczeniem reszty - podaje CNN.\nNa stronie internetowej, której wiarygodności CNN nie udało się potwierdzić, grupa Fancy Bear zamieściła wiadomość: "Pozdrowienia, obywatele świata. Pozwólcie, że się przedstawimy. Jesteśmy Fancy Bears', międzynarodowa grupa hakerów. Bronimy gry według reguł i czystego sportu".\nGrupa dodała, że posiada informacje o innych uczestnikach igrzysk olimpijskich stosujących doping i zamierza je upublicznić. Dodała, że wkrótce "przekaże dowód na to, jak znani sportowcy stosują zakazane substancje".\nAmerykańscy gimnastycy w oświadczeniu poinformowali, że pośród zhakowanych danych były wyniki testów Simone Biles na obecność dopingu. Dodano, że gimnastyczka nie złamała regulacji antydopingowych.\nVenus Williams również podała w oświadczeniu, że jej dane medyczne zostały zhakowane. Podała też, że - podobnie jak Biles - nie złamała antydopingowych zasad.\nDoping Venus Williams\nZ kamerą wśród graczy\nNiespełna tydzień przed US Open Daniił Miedwiediew walczy z kamerą telewizyjną, świetnie spisują się Alexander Zverev i Ashleigh Barty, a Rafael Nadal gra, ale w golfa.\nEmocje rosną – w poniedziałek w 1/8 finału Wimbledonu zagrają m. in. Iga Świątek z Ons Jabeur, Aryna Sabalenka z Jeleną Rybakiną oraz Novak Djoković z Cristianem Garinem. W sobotę o prawo gry w Manic Monday walczyć będą jeszcze Magda Linette i Hubert Hurkacz.


Co to jest odwrócona hipoteka? | Hipoteka\nHome » hipoteka » Co to jest odwrócona hipoteka?\nZaletą odwróconej hipoteki jest na pewno to, że senior może otrzymać całkiem pokaźną sumę pieniędzy i znacznie poprawić standard życia. Jeśli senior nie utrzymuje bliskich kontaktów z rodziną i nie miałby komu przekazać domu czy mieszkania w spadku, sprawa przejęcia nieruchomości jest przy okazji rozwiązana.\nOdwrócona hipoteka może się też jednak okazać powodem do niepotrzebnych zmartwień. Nie każdy klient banku czyta umowę wystarczająco dokładnie, by wychwycić pewne niuanse, istotne zwłaszcza w długoterminowej perspektywie. Mowa o sytuacji, w której senior cieszy się wyjątkowo dobrym zdrowiem i żyje jeszcze wiele lat od momentu podpisania umowy. Może się okazać, że umowa zakładała wypłacanie „pensji” jedynie przez określony czas, a nie dożywotnio. Co za tym idzie, właściciel mieszkania może stracić dodatek, mimo, że bank wciąż przejmie nieruchomość po śmierci seniora.\nDecydując się na odwróconą hipotekę warto też pamiętać o ujawnieniu w księdze wieczystej zapisu o dożywotniej służebności osobistej mieszkania. Dzięki temu właściciel, zgodnie z polskim prawem, może zajmować nieruchomość dożywotnio – nawet jeśli bank zbędzie się praw do mieszkania na rzecz innej instytucji.


Rewelacyjny stomatolog - wybierz klinikę w Krakowie - Zdrowe życie\nKłopoty z zębami dokuczają nam coraz częściej. W pośpiechu, pełni obowiązków i wyzwań życiowych, przeznaczamy na konieczne czynności życiowe coraz mniej czasu. Natomiast skutki zaniedbań, szczególnie jeśli chodzi o jakość uzębienia, bywają okropne. Czasami lekarstwem przed przymusowym leczeniem jest… zwyczajne zadbanie o siebie; jeśli jednak kłopoty z zębami wynikają z niezależnych czynników – czy chcemy, czy nie chcemy – musimy podjąć leczenie.\nUsługi w zakresie stomatologii i leczenia zębów bywają bolesne. Zarówno w kontekście fizycznym jak i … finansowym – zęby kosztują sporo. Znieczulenia, zapełnianie ubytków, piaskowanie – analogicznych zabiegów stomatologicznych wyszukamy więcej. Wystarczy rozejrzeć się po sieci, by przekonać się jak specjalistyczny i rozbudowany jednocześnie wybór oferuje dzisiejsza stomatologia Kraków, Warszawa, Wrocław – w wojewódzkich ośrodkach możliwości na wychwycenie bardziej skomplikowanych zabiegów na zęby rosną znacząco. Niestety, równo z nimi rośnie także cena podobnych zabiegów.\nWykańczanie zębów aparatami stałymi, czy stosowanie gum do prostowania zgryzu to domena nielicznych specjalistów, którzy mogą sobie pozwolić na tak wymagającą usługę.\nChcesz czytać więcej na ten sam temat? Żaden problem. Musisz wyłącznie najechać na poniższe łącze do www (https://ortodoncjabecker.pl/category/rodzaje-aparatow/) i przeniesiesz się na kolejną stronę.\n„Wielkomiejska” ortodonta (kliknij odno�nik) z Krakowa Kraków i miasta tego pokroju powinna rozwiązać sprawę ze zgryzem i zębami raz na zawsze. Pozostaje jednak element niepewności, stąd lepiej popytać znajomych i ludzi z forów o opinie na temat pożądanego przez nas zabiegu i kliniki dentystycznej.\nProblemy z zębami zwykle wychodzą „po latach” nieświadomości lub powtarzalnego zaniedbania. Pamiętajmy, że normalna świadomość o stanie własnego uzębienia, jakkolwiek się (nie) staramy, faktycznie nic nie kosztuje. Jeśli chodzi o oceny i konsultacje jakie daje zwykła klinika stomatologiczna, Kraków i tutejsze placówki oferują takie usługi i to za darmo! Wystarczy więcej fatygi, przyjście do placówki, poradzenie się stomatologa, który przeanalizuje całą jamę ustną i – co najważniejsze – omówi niezmiernie ważne kwestie dotyczące dalszego dbania o uzębienie i dziąsła. Regularne wizyty w placówce, po wcześniejszym umówieniu się, wyeliminowałyby setki jak nie tysiące poważniejszych zabiegów, na które klienci-pacjenci – w wyniku zaniedbania – muszą się zgodzić.\nKategoria: Jak dbać o zdrowie Sprawdzone diety Tagi: dentystów, klinika, zębach


Podwójne zainteresowanie Left 4 Dead 2 | GRYOnline.pl\nWiadomość gry 4 lipca 2009, 12:40\nO tym, jak bardzo gracze czekają na kontynuację udanego Left 4 Dead, przekonał się ostatnio serwis Eurogamer, któremu Doug Lombardi z Valve zdradził informacje o zainteresowaniu odbiorców kontynuacją zeszłorocznego FPS-a. Według przedstawiciela producentów, na niecałe pięć miesięcy przed premierą, Left 4 Dead 2 zamówiło już dwa razy więcej osób niż przed debiutem poprzedniczki.\nLombardi dodał również: „Obserwujemy ogromny entuzjazm u sprzedawców, EA (wydawcy – przyp. red.) i prasy, która okrzyknęła Left 4 Dead 2 najlepszą grą multiplayer targów E3.” Wygląda więc na to, że nowe dziecko Valve nie będzie miało problemu ze znalezieniem nabywców, co jeszcze do niedawna nie było wcale takie pewne.\nNa początku czerwca fani „jedynki” wpadli w furię, gdy okazało się, że Left 4 Dead 2 może być raczej rozszerzeniem pierwszej części strzelaniny aniżeli pełnoprawnym, wartym każdych pieniędzy sequelem. By zaprotestować przeciwko „niecnym” planom deweloperów, 15 tysięcy graczy zrzeszyło się w grupie bojkotującej premierę L4D2. Odbiorcy bali się, że przez „dwójkę” Valve zapomni o swej obietnicy dalszego wspierania pierwowzoru i dostarczania doń nowej zawartości, a wszystkie ciekawe pomysły sprzeda bez mrugnięcia okiem w sequelu.\nNajwyraźniej argumenty te nie powstrzymały jednak fali pre-orderów, ale mimo to Lombardi poczuł się zobowiązany do wyjaśnienia kilku kwestii: „Sądzę, że zapowiadając kontynuację i nie tłumacząc do końca swoich zamiarów, niechcący doprowadziliśmy do bałaganu (...), spora część naszej ekipy nadal pracuje nad rozwojem Left 4 Dead 1, zaś powstające wciąż mody działać będą z obiema częściami serii. Nie powiedzieliśmy jeszcze ostatniego słowa w kwestii tego, co nadejdzie.”\nPotwierdzeniem tego stanowiska jest zapowiedziany wczoraj dodatek DLC do L4D, który trafi do sieci jeszcze tego lata. Left 4 Dead 2 z kolei znajdzie się w sprzedaży na PC i X360 17 listopada. Na krótko przed premierą gry Valve opublikuje multiplayerowe demo swego projektu.


d’Akchour - czy jest piękniejszy niż najpiękniejszy wodospad w Maroku? - zycie dookola podrozy życie dookoła podróży\nAFRYKA GÓRY GÓRY MAROKO MAROKO\nd’Akchour - czy jest piękniejszy niż najpiękniejszy wodospad w Maroku?\nNa jednym jedynym polskim blogu podróżniczym znalazłam wzmiankę o tym miejscu. Od pierwszego wejrzenia zapragnęłam tutaj przyjechać, bo na...\nNa jednym jedynym polskim blogu podróżniczym znalazłam wzmiankę o tym miejscu. Od pierwszego wejrzenia zapragnęłam tutaj przyjechać, bo na żadnej z relacji o Maroko nie zobaczyłam jeszcze tak przepięknej zieleni. Maroko kojarzyło mi się z czerwonymi i gliniastymi budynkami, czarnymi i kamienistymi drogami, złotym piaskiem pustyni lub plażami ciągnącymi się wzdłuż wybrzeża, już prędzej z czterotysięcznikami w Atlasie Wysokim. Jednak na żadnym ze zdjęć nie widziałam takiej zieleni i te właśnie płuca Maroko chciałam zobaczyć. Niezwykły wodospad postawił kropkę nad i – tego z planu nie wykreślę.\nTajemniczy wodospad, o którym w Polsce mówi się za mało\nW polskiej blogosferze podróżniczej, nie kłamię, do dziś znajduje się jeden wpis o tym miejscu, a inne jeśli istnieją, to są tak ukryte, że ciężko je znaleźć. Dlatego, aby cokolwiek się dowiedzieć o tej perełce musiałam szukać sporo, ale już tylko na stronach zagranicznych i dzięki tym informacjom udało nam się dotrzeć na przepiękny wodospad d’Akchour. Jeśli wyruszacie w internecie na poszukiwanie wodospadu, to wszystkie drogi zaprowadzą Was nad Ouzoud, który opisywany jest jako ten najpiękniejszy w całym kraju. I ja nawet nie zaprzeczam, bo na zdjęciach wygląda zachęcająco, jednak po naniesienie tego punktu na mapę okazuje się, że leży idealnie na samym środku kraju. Niby dobrze, bo z Marrakeszu to zaledwie 200km, z Fezu niecałe 400km a leży niemalże na trasie między tymi dwoma miastami. Casablanca i Rabat też nie są daleko, więc myślę, że w tych miastach spokojnie traficie na odpowiednie wycieczki. Jednak do naszej trasy objazdowej nijak nie chciał się wpasować. Z Marrakeszu jechaliśmy prosto do Chafchaouen i zmieniając trasę, z najszybszej zajmującej 7 i pół godziny, musielibyśmy przejechać taką zabierającą blisko 13 godzin. To były ostatnie dni naszego wyjazdu, więc od razu odrzuciliśmy najpiękniejsze wodospady w Maroku, na rzecz dużo mniej znanego, ale przepięknego wodospadu d’Akchour.\nKiedy zdecydować się na wyjazd nad d'Akchour\nNajlepiej, połączyć go ze zwiedzaniem Chafchaouen, z którego mamy raptem 25 kilometrów. Stanowczo nie zwiedzałabym tego w jeden dzień, bo nie ma to zbyt dużego sensu. Dziś zdecydowanie poświęciłabym jeden-dwa dni na odkrywanie miasta, bo o tym jakie błędy popełniliśmy napisałam już wpis. Po czym dopiero kolejnego dnia wybrałabym się tutaj i przyznam, że tu także jeden dzień to mało. Wodospad d’Akchour zachęca do kąpieli, ale nie bójcie się pogody, o ile w grudniu w okolicy może być zimno, tak latem będzie to raj na ziemi. My byliśmy pod koniec marca 2019 roku, a chłopacy bez mrugnięcia okiem wskakiwali do wody, ja nie – a dlaczego, o tym dalej.\nGdzie ukrywa się wodospad d'Akchour\nZnajdujemy się w Górach Rif, najdalej na północ wysuniętym paśmie górskim Atlasu, które zarazem są zupełnie inne niż cała reszta tego potężnego łańcucha górskiego. Na ich terenie znajduje się stosunkowo młody, bo utworzony w 2004 roku Park Narodowy Talassemtane, którego głównym zadaniem jest ochrona ostatnich marokańskich lasów jodłowych. Swoją drogą, świetnie! Bo jeżdżąc po Marko łatwo się przekonać, że lasów jakichkolwiek to tutaj jak na lekarstwo. Wodospad d’Akchour oddalony jest od głównej drogi i parkingu o około 5 kilometrów, więc spokojnie można tam dotrzeć lekkim spacerem.\nJak dotrzeć do wodospadów w Parku Talassenmtane\nDojazd do wodospadów d’Akchour jest banalnie prosty. Jeśli masz wynajęty samochód zwyczajnie przejeżdżasz odcinek 25 kilometrów i zostawiasz go na parkingu uiszczając za to niewielką opłatę. Inną opcją jest przejechanie tego odcinka taksówka i o ile taka jazda samemu mogła wtedy kosztować około 400 dirhamów, tak załapując się na grand-taxi, czyli taksówkę dzieloną z innymi turystami koszty te mogą spaść co najmniej czterokrotnie. Przejazd zajmuje około 30 minut, gdzie po drodze możemy napawać się nigdzie dotąd niespotykanym krajobrazem. Ostatecznie po dotarciu na parking kończy się jazda czterokołowcem. Stąd dalej idzie się już pieszo, ale najpierw możesz zjeść coś pysznego w kilku restauracjach obok (albo po drodze nad wodospad!).\nSzlak nad wodospady d'Akchour i do Bożego Mostu\nW miasteczku Akchour stajemy koło zapory hydroelektrycznej skąd odchodzą dwa szlaki, prawy prowadzący do Mostu Bożego i lewy nad wodospady d’Akchour. Nie mieliśmy tutaj całego dnia więc zdecydowaliśmy się iść tylko nad wodospady, dlatego jeszcze raz zachęcam, aby poświęcić temu miejscu więcej czasu. Idąc na Boży Most potrzeba 45min w jedną stronę, za to kierując się na wodospady d’Akchour (i jeśli chcemy dojść do tego ogromnego, górnego wodospadu) potrzebujemy ponad 2 godzin w jedną stronę! Zaznaczam to, ponieważ słysząc o odcinku liczącym zaledwie 5 kilometrów bardzo łatwo źle oszacować potrzebny nam czas. Mimo że szlak jest wyraźnie oznaczony i nie wymagający – miejcie to na uwadze. Dodatkowo spotkasz tutaj wielu Marokańczyków oferujących swoje usługi przewodnikowskie, nie jest to konieczne, ale wiadomo, kto jak woli.\nTrekking pod ten stumetrowy cud\nRuszamy jak wszyscy, wybierając lewą ścieżkę, która jest wyraźnie oznaczona, a po drodze czeka na nas wiele małych barów oferujących soki i tadżiny. Podobno będąc cichutko można natknąć się na swobodnie biegające małpki – żyjące tylko tutaj makaki berberyjskie, chociaż byłabym z tym ostrożna, bo szlak jest usłany restauracjami i już dawno przestał przypominać dziką, górską ścieżkę toteż na małpy bym nie liczyła. Obecnie na całej długości szlaku są restauracje, które zachęcają do skosztowania marokańskiej kuchni mocząc stópki w krystalicznej wodzie. Wygląda to pięknie i jeśli ktoś lubi takie klimaty, to może docenić urok tych miejscówek.\nDolny Wodospad d'Akchour\nPo około godzinie docieramy do pierwszego z dwóch wodospadów d’Akchour. Ten jest mniejszy i niższy, a woda czysta i mieniąca się turkusem. Już na tym etapie towarzyszą nam naturalne baseny i kaskady, gdzie można popływać dlatego wielu wędrowców już tutaj kończy swój trekking. My od początku chcieliśmy iść do głównego wodospadu, więc zatrzymujemy się tylko aby nieco odpocząć i lecimy dalej.\nGórny Wodospad d'Akchour\nKontynuując spacer dostrzegamy, że ścieżka robi się nieco węższa , ale nadal nie sprawia najmniejszych trudności. Oddychamy trochę z ulgą, bo w końcu jesteśmy sami na szlaku i możemy całkowicie oddać się temu rejonowi. Naprawdę to zupełnie inne Maroko, tak piękne, niezwykłe i różnorodne. Nie spodziewałam się, że ten kraj ma tyle różnych oblicz i może nas tak zaskoczyć. Tak samo nie spodziewałam się, że końca naszej drogi oprócz wodospadu dotrzemy także do otwartej restauracji.\nCo czeka nas u celu wędrówki\nMówiąc wprost szczęka mi opadła, bo artykuły, które czytałam były chyba nieco nieaktualne (sprawdziłam, były z 2015). Opowiadały o wodospadzie na wyłączność, dzikości przyrody, ciszy, wspaniałych kąpielach i spadającym ze stu metrów wodospadzie. W 2019 roku nie wszystko się zgadzało, nadal co prawda wodospad spadał ze stu metrów i nadal było przepięknie, ale koło ciszy to to nie stało. Postawiono tutaj bowiem kilkanaście stolików, serwowano jedzonko i napoje. Miejsce było naprawdę urocze, ale spodziewałam się bardziej kontaktu z naturą inną niż drugi człowiek. Jednak rozumiem jak turystyka wpływa na zmiany w przyrodzie, więc nie będzie tutaj narzekania. Po prostu byłam zaskoczona. Nie zdziwcie się więc, że docierając tam w latach kolejnych przyjdzie np. zapłacić za wstęp, albo na końca szlaku postawią mini domki do wynajęcia. Nie wszystkie zmiany wprowadzone spowodowane wzmożoną turystyką są dobre, ale czasami są chyba nieuniknione.\nCzas spędzony nad wodospadem i kąpiele w turkusowej wodzie\nNa miejscu spędziliśmy trochę czas, wdrapaliśmy się za wodospad (zwróć uwagę, że na niektórych zdjęciach na kamieniach stoi człowiek) i odpoczywaliśmy po intensywnym w naszym wykonaniu marszu. Co z kąpielą? Krzysiek i Bartek od razu rozebrali się do kąpielówek i wskoczyli do zimnej wody. Ja skapitulowałam, ponieważ 1) niby kąpiel jest dozwolona, ale nikt się nie kąpał chociaż może ze względu na pogodę? 2) w tej otwartej restauracji było mnóstwo ludzi, ciężko było określić ich narodowość, ale wielu wyglądało na lokalnych. Po prostu uznałam, że może nie był to odpowiedni moment, aby na oczach innych wskakiwać w bikini, kiedy przy stolikach siedzą kobiety w strojach raczej zakrywających, niż odkrywających cokolwiek. Zwyczajnie skapitulowałam, więc zabrałam się za robienie zdjęć pływającym chłopakom.\nPowroty, powroty, powroty\nKiedy zbieraliśmy się do powrotu było popołudnie, a nasz czekał jeszcze ponad dwugodzinny marszu i szukanie restauracji na obiad. Po tej wyprawie byliśmy zmuszeni od razu ruszyć w kierunku Fezu, kolejnego dnia o świcie mieliśmy lot powrotny, a czekała nas trasa zajmująca 4 godziny jazdy, posprzątanie i umycie samochodu i jego oddanie. Swoją drogą to jedyny kraj, gdzie kazano nam umyć auto i mówiąc umyć mam to na myśli dosłownie. Trzeba było znaleźć stacje, a’la myjnia, gdzie ktoś za niewielką opłatą śmigał z wężem i gąbkami do mycia.\nPodsumowując - wyposażenie i koszty\nNa trasę czy to do wodospadów d’Akchour czy do Mostu Bożego warto zaopatrzyć się w wygodne buty, coś na kształt trekkingowych, albo sportowych, chociaż lokalsi to raczej zasuwają w klapkach. Zabierz strój kąpielowy jeśli najdzie cię ochota na ochłodzenie. Oprócz tego trochę drobnych na ewentualny tadżin po drodze i najlepiej coś do picia, bo nawet w marcu potrafi być ciepło.\nW 2019 roku wejście na szlak był darmowy i przyszło nam zapłacić tylko kilka dirhamów za parking, więc czeka Cię najprawdopodobniej opłata parkingowa lub koszt dojazdu taksówką. Oprócz tego koszt zależy od Twojego brzuszka i tego na co pokusisz się w restauracjach usłanych na trasie.\nCieszę się, że udało mi się znaleźć to miejsce i w ostatni dzień pobytu w Maroku zobaczyłam je w zupełnie innej, kolejnej odsłonie.


Materiały budowlane, hurtownia budowlana – Łódź, Bełchatów – Metalbud – Usługi\nPosiadamy bazę nowoczesnych samochodów przystosowanych do przewozu każdego rodzaju materiałów budowlanych. Dysponujemy transportem lekkim(do 3,5 ton) oraz transportem ciężarowym (do 24 ton) z rozładunkiem (HDS). Różna wielkość i tonaż naszych aut pozwala optymalnie dopasować samochód do ilości materiału i miejsca dostawy.\nWykonawcy, z którymi współpracujemy to najlepsi fachowcy w swoich dziedzinach. Możemy polecić Państwu ekipy murarskie, wykończeniowe, remontowe oraz brukarskie, które pomogą w realizacji nawet najbardziej wymagających projektów.\nNie tylko sprzedajmy kostki brukowe i tarasowe ale dzięki naszym ekspozycjom inspirujemy i pokazujemy jak pięknie i nowocześnie można zaaranżować przestrzeń wokół domu. Zapraszamy do naszych ogrodów wystawowych.\nNasi projektanci pomogą Państwu w aranżacji harmonijnej przestrzeni wokół domu. Dobieramy najlepsze materiały na taras, podjazd lub ścieżkę, tak aby cała posesja tworzyła spójną całość , odzwierciedlała charakter architektury budynku oraz Państwa wizję i pragnienia. więcej\nMyślisz o zmianie? Chcesz wybrać dla siebie uniwersalny, niespotykany kolor, którego nigdzie nie możesz znaleźć? Przyjdź do nas ! Doradzimy Ci jaki produkt będzie najlepszy, pokażemy wszystkie dostępne palety barw, dzięki którym łatwiej podejmiesz decyzję o wyborze koloru o jakim marzysz.\nSprzedaż z usługą montażu\nPo zmianie przepisów podatkowych, w odpowiedzi na potrzeby naszych Klientów, umożliwiamy Państwu zakup wybranych materiałów budowlanych z usługą montażu na 8 % VAT. Zapewniamy najlepszych fachowców, atrakcyjne ceny i dodatkową oszczędność różnicy VAT.


Ranking szkół wyższych 2013, UJ i UW w czołówce - Opinieouczelniach.pl\nJesteś tutaj: Strona głównaNiezbędnik maturzystyRanking szkół wyższych 2013, UJ i UW w czołówce\nRanking szkół wyższych 2013, UJ i UW w czołówce\nWedług rankingu Perspektyw i Rzeczpospolitej najlepszą uczelnią w Polsce okazał się po raz kolejny Uniwersytet Jagielloński. Za nim uplasował się Uniwersytet Warszawski.\nUniwersytet Jagielloński po raz kolejny okazał się najlepszą uczelnią w Polsce. Zaraz za nim uplasował się Uniwersytet Warszawski. Takie są wyniki rankingu szkół wyższych Perspektyw i Rzeczpospolitej.\nRanking objął ponad 220 uczelni publicznych i niepublicznych i ukazał się po raz 13-ty.\nW pierwszej dziesiątce najlepszych uczelni akademickich oprócz UJ (w punktacji uzyskał 100 proc.) i UW (99,92 proc.) znalazły się kolejno: Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu (80 proc.), Politechnika Warszawska (79 proc.), krakowska Akademia Górniczo-Hutnicza, Politechnika Wrocławska, Uniwersytet Wrocławski, Uniwersytet Medyczny w Poznaniu, Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu oraz Szkoła Główna Handlowa Warszawie. W tej części rankingu porównano 83 szkoły wyższe posiadające uprawnienia do nadawania stopnia naukowego doktora.\nNajlepsi z niepublicznych\nNumery 1 wg typów uczelni\nNajlepszym uniwersytetem okazał się Uniwersztet Jagielloński, uczelnią techniczną - Politechnika Warszawska, ekonomiczną - Szkoła Główna Handlowa w Warszawie, rolniczą - Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie, medyczną - Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego, pedagogiczną - Uniwersytet Pedagogiczny im. KEN w Krakowie, a AWF-em - AWF we Wrocławiu.\nRanking przygotowała Fundacja Edukacyjna „Perspektywy” pod nadzorem kapituły kierowanej przez prezesa Polskiej Akademii Nauk, prof. Michała Kleibera.\nUniwersytet Jagielloński, Uniwersytet Warszawski i Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu to najlepsze uczelnie w ...


ziemniaki - Myfitness.gazeta.pl\nZiemniaki gotowane ? kalorie a właściwości Ziemniaki są świetnym dodatkiem obiadowym. Możemy je serwować do kotletów mięsnych, możemy do wegetariańskich. Świetnie sprawdzają się do ryby. Przyrządzamy z nich frytki, kulki ziemniaczane. Są bazą do placków, a nawet zup. Niestety, choć pyszne\nW 100 g surowego ziemniaka znajdziemy 77 kcal. Wartość kaloryczna jest tu mniej więcej taka sama również po ugotowaniu. Bardzo ważne jest jednak to, że zdecydowana większość energii pochodzi tu ze zdrowych węglowodanów: na każde 100 g ugotowanego ziemniaka przypada ich około 18 g\nJeśli chodzi o ziemniaki gotowane kalorie w 100 gramach przelicza się na 77 kalorii, a zatem nie są tak kaloryczne jak może się wydawać. Ziemniaki gotowane zalicza się do warzyw, które są bogate w witaminy i minerały, a przede wszystkim błonnik, który odpowiada za wspomaganie metabolizmu\nZiemniaki - warzywo z Ameryki Południowej Ziemniak to gatunek rośliny, należący do rodziny psiankowatych. Warzywo to wywodzi się z Ameryki Południowej, skąd rozprzestrzeniło się na inne kontynenty. Do Europy ziemniaki zostały przywiezione w XVI wieku, a już w wieku XVII była to roślina uprawiana\nZiemniaki na diecie ? czy można je jeść? Oczywiście! Można jeść ziemniaki na diecie. Są lekkostrawne, łatwo się przyswajają. Mają niewiele kalorii. Kcal w ziemniakach jest zaledwie 77 w 100 g. A jednak cieszą się bardzo negatywną opinią. Jest to związane z tym, że potrawy z ziemniakami w roli\nZiemniaki kcal a obecność w polskiej kuchni Ziemniaki są nam dobrze znane. Od dziecka zajadamy się nimi podczas rodzinnych obiadów. To jedno z pierwszych warzyw - zaraz po marchewce i dyni - które włączamy niemowlętom do diety. Nie mogą więc być niezdrowe, choćby z tego powodu! I nie są! Ale\nPyszny i prosty sposób na przygotowanie ziemniaków\nO ziemniakach nie trzeba wiele pisać. Wystarczy chwila czasu i pomysł. Bloger biegowy zapewnia o wyjątkowym smaku, który podbije kubki smakowe wielu z was. Vegeneratbiegowy SKŁADNIKI: - 6-7 średniej wielkości pyrek (czyt. ziemniaków), - tymianek (akurat miałem na stanie, choć wiem, że rozmaryn\nAnna Lewandowska nie zwalnia tempa i stawia na treningi w wersji live. Nie zapomina przy tym, jak ważne jest zdrowe odżywianie. Celebrytka chętnie dzieli się nowymi przepisami ze swoimi obserwatorkami. Tym razem zdradziła sposób na przygotowanie smacznego obiadu ze słodkich ziemniaków. Przepis Anny\nBataty gotowane ? wartości odżywcze Kiedy mówimy o batatach gotowanych, musimy wspomnieć o tym, że są one bardzo zdrowe. Gotowane bataty są znacznie lepsze dla naszego organizmu niż tradycyjne ziemniaki. Zawierają dużo więcej wartości odżywczych niż zwykłe ziemniaki, które tak chętnie dodajemy\nW niedzielę w Oestersund sztafetą mieszaną zainaugurowano Puchar Świata. Polskę reprezentowały Krystyna Pałka i Magdalena Gwizdoń, a pozostałe nasze reprezentantki w weekend wystartowały w pucharze IBU, będącym odpowiednikiem Pucharu Kontynentalnego w skokach. Nowakowska-Ziemniak wygrała sobotni


imagine with orange - FrequentFlyer74 - Znak ...\nzgłoszone pomysły 30 października 2016\nZnak Bezpieczna Kobieta - Najważniejszy certyfikat dla biznesu troszczącego się o bezpieczeństwo kobiet\nCoraz więcej firm na świecie zdaje sobie sprawę, że trzeba objąć dodatkową opieką swoich klientów-kobiety. Hotele, restauracje, kluby, dostawcy usług transportowych i inni dostawcy usług publicznych ciężko pracują, by poprawić bezpieczeństwo swoich świadczeń dla kobiet.\nChodzi o to, aby wprowadzić nowy znak certyfikujący dla biznesu - "Znak Bezpieczna Kobieta". Znak ten jest zarządzany przez organizację non-profit (zarówno nową, ustanowioną w tym celu lub już sprawdzoną, funkcjonującą organizację).\nAby skorzystać z tego znaku do oznaczenia lokalizacji biznesu, publikacji, reklam, witryn internetowych i aplikacji dla smartfonów, firmy będą musiały przestrzegać instrukcji organizacji odpowiadającej za bezpieczeństwo kobiet. Na przykład, usługodawcy transportu publicznego mają dbać o bezpieczeństwo kobiet poprzez zapewnienie bezpiecznych miejsc dla kobiet-pasażerów, pouczać swoich kierowców, jak zachować się bezpiecznie i jak radzić sobie w przypadku wystąpienia zdarzenia związanego z molestowaniem.\nJeśli zdarzenie lub problem jest zgłaszany do organizacji certyfikującej, to powinny być podjęte kroki w celu sprawdzenia zdarzenia, znalezienia wszelkich zaburzeń lub naruszeń zasad bezpieczeństwa kobiet. Niewielkie błędy mogą być skorygowane w wyniku tego badania. Jednak firma, która zostanie uznana winnym zaniedbania bezpieczeństwa kobiet traci prawo do korzystania ze "Znaku Bezpieczna Kobieta" w przyszłych publikacjach, a ten incydent zostanie opublikowany na stronie internetowej i w aplikacji organizacji dbającej o bezpieczeństwo kobiet.\nTen nowy "Znak Bezpieczna Kobieta" stworzy standard w świecie biznesu, uznający bezpieczeństwo kobiet jako ważne zadanie i integralną część modelu działalności gospodarczej. Jeśli kobiety potraktują ten znak jako zaufany certyfikat, jego moc powinna otworzyć rynek i biznes w kierunku naprawdę tak ważnego celu jak bezpieczeństwo.\nHappy City Cruises _ To jest mój wszędzie!