Dzisiejsza konferencja prasowa w Narodowym Funduszu Ochrony Środowiska zaowocowała podaniem szczegółów dotyczących programu – beneficjentów, którzy będą mogli ubiegać się o dofinansowanie lub nisko oprocentowane pożyczki oraz kwoty miesięcznego dochodu wymagane do określenia intensywności dofinansowania.\nBudżet przeznaczony na inwestycje to 103 mld zł, w formie dotacji lub pożyczki.\nNowo montowane kotły na paliwo stałe (biomasę/węgiel ) muszą spełniać wymogi rozporządzenia Komisji (UE) 2015/1189 (ekoprojekt - wymogi od 01.01.2020r.)\nProgram przewidziany jest na 12 lat, z 10-letnim naborem wniosków, który rozpocznie się już w połowie września. Lada dzień podany zostanie termin rozpoczęcia naboru wniosków.\nW ramach programu „Czyste Powietrze” i ograniczenia wymaganej emisji szkodliwych substancji do środowiska, a więc walki ze smogiem NFOŚ zorganizował wyjazd studyjny szlakiem inwestycji (zrealizowanych i w trakcie realizacji) geotermalnych na Mazowszu, Wielkopolsce i woj. łódzkim, w których mamy zaszczyt uczestniczyć.


Serie A: Zespół Wszołka równa do najgorszych! Piąty przypadek braku wygranej po 19 kolejkach - Sport WP SportoweFakty\nHellas Werona dokonał rzadkiej sztuki - nie wygrał ani jednego meczu w pierwszej połowie sezonu Serie A! Ekipa, w której występuje Paweł Wszołek 8 razy zremisowała i 11-krotnie przegrała.\nKonrad Kostorz 11 Stycznia 2016, 08:45\nHellas Werona rozpoczął sezonu od obiecującego remisu z Romą (1:1), ale później było już tylko gorzej. Drużyna zdołała jeszcze odebrać punkty Torino (2:2), Atalancie (1:1), Chievo (1:1), Udinese (1:1), Carpi (0:0), Milanowi (1:1) oraz Sassuolo (1:1), a rundę zakończyła porażką 0:1 z Palermo. Łącznie: 8 punktów i bilans bramkowy 12:31. Nie pomogła zmiana trenera w trakcie rundy - Luigi Delneri, który zajął miejsce Andrei Mandorliniego, na razie nie znalazł recepty na lepszą i skuteczniejszą grę.\nWcześniej w historii Serie A (od sezonu 1929/1930) po 19 kolejkach tylko cztery zespoły nie miały na koncie zwycięstwa: Varese SSD w edycjach 1965/1966 i 1971/1972, US Ancona (2003/2004) oraz AC Perugia (2003/2004). Ogółem słabiej niż Hellas wystartowało siedem zespołów na czele z Anconą, która miała w dorobku tylko 5 "oczek". Pozostałe ekipy wywalczyły 6 bądź 7 punktów.\nSytuacja drużyny Pawła Wszołka jest trudna, ale kibice nie powinni jeszcze tracić wiary w utrzymanie. Do Carpi FC 1909 Hellas traci 6 punktów, do Frosinone Calcio 7, a do zajmującej bezpieczną pozycję Genoi - 11. Drugą połowę sezonu ekipa z miasta Romea i Julii, w której występują tak znani piłkarze jak Emil Hallfredsson, Bosko Janković, Giampaolo Pazzini i Luca Toni, rozpocznie wyjazdowym meczu z Romą.\nPiłka nożna Włochy Serie A Werona Piłka w Europie Piłka nożna we Włoszech Hellas Werona


Erich Segal "Doktorzy" - oczytany facet\nEricha Segala nikomu chyba przedstawiać nie trzeba. Pisałem już o nim, a jeśli ktoś nie miał okazji przeczytać tego wpisu, to zapewne zna głośny swego czasu filmowy wyciskacz łez „Love Story” z niesamowitą muzyką Francisa Lai, ekranizację powieści pod tym samym tytułem, autorstwa właśnie pana Segala.\nJeśli ktoś oczekiwałby po Doktorach fabuły rodem z seriali typu „Ostry Dyżur” czy też naszej rodzimej sagi o lekarzach, gorzko się zawiedzie. Oczywiście znajdziemy tu zwroty akcji, trochę problemów z uczuciami, romansów i zdrad, ale Segal skupił się przede wszystkim na tym by jak najdokładniej przedstawić prawdziwą twarz medycznego biznesu. Bardzo specyficzny i zamknięty świat, z jednej strony pełen bezwzględnych karierowiczów, ludzi bezdusznych i zaślepionych, z drugiej zaś strony oddanych całym sercem swojej pracy, gotowych poświęcić samych siebie w imię dobra pacjenta. Pomiędzy jednym i drugim biegunem znajdujemy nieludzko ciężką pracę w czasie studiów medycznych, okupioną załamaniami psychicznymi i samobójczymi próbami, wielogodzinne, wykańczające dyżury podczas stażu i kolejne lata edukacji na wybranych specjalizacjach. W ten sposób autor trochę usprawiedliwia poczynania lekarzy. Stara się też przestrzec, nie tylko obecnych i przyszłych absolwentów uczelni medycznych, ale też reprezentantów innych zawodów, że wspaniała kariera wcale nie cieszy jeśli nie idzie w parze z udanym życiem osobistym.\nSegal nie byłby sobą, gdyby w swoją misternie utkaną powieść nie wplótł chociaż odrobiny wątków politycznych. Mistrzem krytycznego spojrzenia na U.S.A. był i pozostanie Kurt Vonegut, ale Erichustępuje mu pola tylko nieznacznie. W Doktorach wytyka swoim rodakom obłudę i dwulicowość. Za przykład służy autorowi postać Bennetta Landsmana, czarnoskórego chłopca, adoptowanego przez żydowskie małżeństwo ocalone z obozu koncentracyjnego przez ojca chłopca, który sam niestety zmarł. Państwo Landsmanowie, którym rząd U.S.A. ułatwił wyjazd do Ameryki i połączenie się z mieszkającymi tam krewnymi, niemal od razu po przyjeździe spotykają się z odrzuceniem. Ich adoptowany syn zostaje wykluczonych ze społeczności kolorowych, a Żydzi nie chcą go widzieć u siebie. W pewnym momencie staje się świadkiem absurdalnych niemal wydarzeń, kiedy to członkowie Czarnych Panter, zwracają się przeciwko Żydom, obwiniając ich niemal za wszystko czego doświadczyli od białego człowieka.\n← Kawabata Yasunari i jego okienka z widokiem na przeszłość\nWspomnienie o dorastaniu w czasach przełomu →


Nauka i Hypoteza/Siła/Energia a termodynamika - Wikiźródła, wolna biblioteka\nNauka i Hypoteza/Siła/Energia a termodynamika\nRozdział Energia a termodynamika\nNauka i Hypoteza - Siła/Energia a termodynamika\nEnergia a Termodynamika.\nSystem energetyczny. — Trudności, wynikłe z mechaniki klasycznej, doprowadziły pewne umysły do zastąpienia jej przez nowy system, który nazywają energetyką.\nSystem energetyczny powstał naskutek odkrycia zasady zachowania energii. Ostateczną postać nadał jej Helmholtz.\nOkreśla się przedewszystkim dwie wielkości grające w tej teoryi rolę podstawową. Wielkości te są: z jednej strony energia kinetyczna czyli siła żywa, z drugiej energia potencyalna.\nWszystkiemi zmianami, którym mogą ulegać ciała przyrody, rządzą dwa prawa doświadczalne:\n1° Suma energii kinetycznej i energii potencyalnej jest stała. Jest to zasada zachowania energii.\n2° Jeśli układ ciał znajduje się w położeniu A w chwili t0 a w położeniu B w chwili t1, przechodzi on zawsze od pierwszego położenia do drugiego przez drogę taką, iżby wartość średnia różnicy energii kinetycznej i potencyalnej w odstępie czasu oddzielającym chwile t0 i t1, była możliwie najmniejszą.\nJest to zasada Hamiltona, czyli jedna z postaci zasady najmniejszego działania.\nTeorya energetyczna przedstawia w porównaniu z teoryą klasyczną następujące dogodności:\n1° Jest zupełniejsza; to znaczy, że zasady zachowania energii i Hamiltona mówią więcej, niż zasady podstawowe teoryi klasycznej i zarazem wykluczają pewne ruchy, nieurzeczywistniane przez przyrodę a zgodne z teoryą klasyczną;\n2° Uwalnia nas ona od hypotezy atomów, której niepodobna niemal było uniknąć przy teoryi klasycznej.\nLecz przynosi ona ze swej strony nowe trudności:\nOkreślenia obu gatunków energii nasunęłyby trudności prawie równie wielkie jak określenie siły i masy w systemie klasycznym. Wszelako możnaby sobie z niemi dać radę łatwiej, przynajmniej w wypadkach najprostszych.\nRozważmy układ odosobniony, składający się z pewnej liczby punktów materyalnych; przypuśćmy, że na punkty te działają siły zależne jedynie od ich względnego położenia oraz od ich odległości wzajemnych, niezależne zaś od ich prędkości. Naskutek zasady zachowania energii będzie musiała istnieć funkcya sił.\nW prostym tym wypadku sformułowanie zasady zachowania energii nadzwyczaj jest proste. Pewna wielkość dostępna dla doświadczenia, musi pozostawać stałą. Wielkość ta jest sumą dwu wyrazów; pierwszy zależy jedynie od położenia punktów materyalnych, a jest niezależny od ich prędkości; drugi jest proporcyonalny do kwadratu tych prędkości. Rozkład na te dwa wyrazy może być dokonany w jeden tylko sposób.\nPierwszy z tych wyrazów, który nazwiemy U, będzie energią potencyalną; drugi, który oznaczymy przez T, energią kinetyczną.\n Wprawdzie, skoro T + U jest wielkością stałą, to samo zachodzi dla jakiejkolwiek funkcyi T + U:\nφ(T + U).\nLecz funkcya taka φ(T + U) nie będzie sumą dwu wyrazów, jednego niezależnego od prędkości, drugiego proporcyonalnego do kwadratu tych prędkości. Wśród funkcyi, zachowujących stałą wartość, jedna jedyna tylko posiada tę własność, mianowicie T + U (lub funkcya liniowa T + U, co na jedno wychodzi, gdyż funkcyę tę liniową można zawsze sprowadzić do postaci T + U przez zmianę jedności i punktu początkowego). To więc wyrażenie nazywać będziemy energią; pierwszy wyraz nosić będzie nazwę energii potencyalnej, drugi energii kinetycznej. Określenie obu gatunków energii można tedy skonstruować całkowicie bez żadnych dwuznaczności.\nTo samo da się powiedzieć o określeniu mas. Energia kinetyczna czyli siła żywa wyraża się w sposób prosty, zapomocą mas i prędkości względnych wszystkich punktów materyalnych w odniesieniu do jednego z nich. Te prędkości względne są dostępne dla obserwacyi; skoro zaś będziemy mieli wyraz energii kinetycznej jako funkcyi tych prędkości względnych, spółczynniki tego wyrazu dadzą nam masy.\nTak więc w prostym wypadku określenie pojęć zasadniczych nie nastręcza trudności. Ale trudności zjawiają się na nowo w wypadkach bardziej złożonych, np. gdy siły zależą nietylko od odległości, lecz również od prędkości. Weber np. przypuszcza, że działanie, jakie wywierają na siebie dwie cząsteczki elektryczne, zależy nietylko od ich odległości, ale nadto od ich prędkości i przyspieszenia. Gdyby punkty materyalne przyciągały się według analogicznego prawa, U zależałoby od prędkości i mogłoby zawierać wyraz proporcyonalny do kwadratu prędkości.\nPośród wyrazów proporcyonalnych do kwadratów prędkości jakże rozróżnić należące do T od tych, które wchodzą w skład U? Jak zatym wyodrębnić każdą część energii?\n Co więcej, jak określić samą energię? Nie mamy już żadnej racyi wziąć, jako określenie, raczej T + U niż jakąkolwiek inną funkcyę T + U, skoro znikła własność, charakteryzująca T + U, jako sumę dwu wyrazów o szczególnej postaci.\nWięcej jeszcze: należy uwzględnić nietylko energię mechaniczną we właściwym znaczeniu lecz nadto inne postaci energii: ciepło, energię chemiczną, energię elektryczną itd. Zasada zachowania energii brzmieć więc musi:\nT + U + Q = stałej,\ngdzie T przedstawia energię kinetyczną postrzegalną, U energię potencyalną położenia, zależną jedynie od położenia ciał, Q energię wewnętrzną cząsteczkową pod postacią cieplną, chemiczną lub elektryczną.\nWszystko poszłoby dobrze, gdyby te trzy wyrazy wyraźnie się od siebie różniły, gdyby T było proporcyonalne do kwadratu prędkości, U niezależne od tych prędkości i od stanu ciał, Q niezależne od prędkości i położeń ciał a zależne jedynie od ich stanu wewnętrznego.\nWyraz energii dałby się wówczas rozłożyć w jeden tylko sposób na trzy części o tej postaci.\nTak wszakże nie jest; rozważmy ciała naelektryzowane: energia elektrostatyczna, pochodząca od ich wzajemnego działania, zależeć będzie oczywiście od ich ładunku, to znaczy od ich stanu; ale zależeć też będzie od ich położenia. Jeśli ciała te znajdują się w ruchu, działać one będą na siebie elektrodynamicznie i energia elektrodynamiczna zależeć będzie nietylko od ich stanu i położenia ale nadto od ich prędkości.\nNie posiadamy więc żadnego sposobu dobrania wyrazów, które winny wejść w skład T, U i Q, i wyodrębnienia trzech części energii.\nJeśli T + U + Q jest stałe, to stałą również jest jakakolwiek funkcya\nφ(T + U + Q).\nGdyby T + U + Q posiadało ową postać szczególną, którą rozpatrywaliśmy wyżej, nie mielibyśmy żadnej nieokreśloności: wśród funkcyi φ(T + U + Q), zachowujących wartość stałą, jedna tylko posiadałaby tę postać szczególną, i tę właśnie zgodzilibyśmy się nazwać energią.\nAle, jak powiedziałem, nie jest ściśle tak; wśród funkcyi, pozostających stałemi, niema żadnej, którejby można nadać ściśle tę postać szczególną; jakże wobec tego wybrać z pośród nich tę, która ma się nazywać energią? Nie mamy już żadnych kryteryów, które by mogły nami kierować w tym wyborze.\nJedno więc tylko pozostaje sformułowanie zasady zachowania energii: istnieje coś, co pozostaje stałe. W tej postaci zasada ta staje się niezachwianą w stosunku do doświadczenia i sprowadza się do pewnego rodzaju tautologii. Oczywistym jest, że skoro światem rządzą jakieś prawa, tedy pewne ilości muszą zachowywać wartości stałe. Podobnie jak zasada Newtona, i dla tej samej racyi, zasada zachowania energii zbudowana na doświadczeniu, nie mogłaby być przez nie nadwerężona.\nRoztrząsanie to wykazuje, że przejście od systemu klasycznego do systemu energetycznego znamionuje postęp; ale wykazuje ono zarazem, że postęp ten nie jest wystarczający.\nCięższym jeszcze wydaje mi się inny zarzut: zasada najmniejszego działania stosuje się do zjawisk odwracalnych; nie jest ona natomiast bynajmniej zadawalającą w stosunku do zjawisk nieodwracalnych; próba, podjęta przez Helmholtza, rozciągnięcia jej na ten rodzaj zjawisk nie powiodła się i powieść się nie mogła: pod tym względem wszystko pozostaje jeszcze do zrobienia.\nW samym sformułowaniu zasady najmniejszego działania tkwi coś, co razi nasz umysł. Cząsteczka materyalna, nie ulegająca działaniu żadnej stałej siły, lecz zniewolona poruszać się na danej powierzchni, aby przejść od jednego punktu do innego obierze linię geodetyczną czyli drogę najkrótszą.\nCząsteczka ta zdaje się postępować tak, jak gdyby znała punkt, do którego chce się ją poprowadzić, przewidywała ile czasu zużyje, podążając doń tą lub inną drogą, i wreszcie wybrała najodpowiedniejszą drogę. Sformułowanie to uważa ją, jak gdyby za istotę ożywioną i wolną. Oczywiście lepiej by było zastąpić je przez sformułowanie mniej rażące, w którym mówiąc językiem filozofów, przyczyny celowe nie zdawałyby się zajmować miejsca przyczyn sprawczych.\nTermodynamika. — Rola, jaką odgrywają obie zasady podstawowe termodynamiki we wszystkich gałęziach filozofii przyrody, nabiera z dnia na dzień większej wagi. Porzucając ambitne teorye z przed lat czterdziestu, przeładowane hypotezami molekularnemi, usiłujemy dzisiaj wznieść na fundamencie jednej Termodynamiki cały gmach fizyki matematycznej. Czy dwie zasady Meyera i Clausiusa zapewnią jej podstawę dość trwałą, by starczyła na czas pewien? Nikt o tym nie wątpi; lecz skądże płynie ta ufność?\nPewien wybitny fizyk powiedział mi kiedyś o prawie błędów: Wszyscy mocno w nie wierzą, dlatego, że matematycy wyobrażają sobie, że jest to fakt obserwacyjny, a obserwatorzy, że jest to twierdzenie matematyczne. To samo stosowało się przez długi czas do zasady zachowania energii. Dziś się to zmieniło; wszyscy wiedzą, że jest to fakt doświadczalny.\nSkoro tak jest, to cóż daje nam prawo przypisywać samej zasadzie większej ogólności i ścisłości niż doświadczeniom, na których ją oparto? Sprowadza się to do pytania, czy jest uprawnionym codziennie praktykowane uogólnienie danych empirycznych; nie będę na tyle zuchwały, aby roztrząsać tu to pytanie, o którego rozstrzygnięcie kusiło się napróżno tylu filozofów. Jedno tylko jest pewne: gdyby nam tego prawa odmówiono, nauka nie mogłaby istnieć albo przynajmniej, zredukowana do roli inwentarzowania, stwierdzania odosobnionych faktów, nie miałaby dla nas żadnej wartości, albowiem nie mogłaby zaspakajać naszej potrzeby ładu i harmonii i zarazem byłaby niezdolna przewidywać. Ponieważ okoliczności, które poprzedziły jakikolwiek fakt, nigdy prawdopodobnie nie powrócą wszystkie łącznie, tedy przewidywanie powrotu tego faktu przy najlżejszej bodaj zmianie jednej z tych okoliczności, już wymaga pewnego uogólnienia.\nLecz każde twierdzenie można uogólnić w nieskończenie wiele sposobów, Musimy tedy dokonać wyboru z pośród wszelkich możliwych uogólnień, a wybrać możemy jedynie najprostsze. Winniśmy więc postępować tak, jakgdyby przy równości wszystkich innych warunków prawo proste było prawdopodobniejsze niż prawo złożone.\nPrzed półstuleciem wyznawano to otwarcie i głoszono, że przyroda lubi prostotę; od tego czasu dostarczyła nam ona aż nadto zaprzeczeń tego poglądu. Obecnie nie uznaje się już takiej dążności i zachowuje się z niej to tylko, co jest niezbędne, aby nauka nie stała się niemożliwa.\nFormułując prawo ogólne, proste i dokładne na podstawie doświadczeń względnie nielicznych i nieco rozbieżnych, ulegamy tylko konieczności, z której umysł ludzki nie może się wyzwolić.\nTkwi w tym jednak coś jeszcze i dlatego zastanowimy się nad tym przedmiotem nieco dłużej.\nNikt nie wątpi, że zasada Meyera przeżyje wszystkie prawa szczególne, z których ją wyprowadzono, podobnie jak prawo Newtona przeżyło prawa Keplera, które je zrodziły i które wobec zakłóceń są tylko przybliżone.\nDlaczegoż zasada ta zajmuje pewnego rodzaju uprzywilejowane miejsce wśród wszystkich praw fizycznych? Przyczynia się do tego mnóstwo małych powodów.\nPrzedewszystkim przypuszcza się, że nie moglibyśmy odrzucić jej lub nawet wątpić o bezwzględnej jej ścisłości, nie przyjmując możliwości ruchu nieustającego (perpertuum mobile); uchylamy się oczywiście od takiego wniosku i uważamy, że mniej jest w tej sprawie zuchwałym potakiwanie niż przeczenie tej zasadzie.\nNie jest to, być może, zupełnie ścisłe; albowiem niemożliwość ruchu nieustającego pociąga za sobą zachowanie energii jedynie dla zjawisk odwracalnych.\nImponująca prostota zasady Meyera przyczynia się również do umocnienia naszej wiary. W prawie bezpośrednio wyprowadzonym z doświadczenia, jak np. prawo Mariotte'a, prostota taka budziłaby w nas raczej nieufność: tutaj zaś jest inaczej; widzimy, jak elementy na pierwszy rzut oka luźno rozrzucone układają się niespodziewanie w uporządkowane skupienie, tworząc harmonię całości i nie chcemy przypuszczać by nieprzewidziana taka harmonia była rzeczą prostego przypadku. Zdobycz nasza wydaje nam się tym droższą, im więcej nas kosztowała wysiłków, i tym pewniejsi jesteśmy, żeśmy wydarli przyrodzie prawdziwą jej tajemnicę, im zazdrośniej zdawała się ona ukrywać ją przed naszym wzrokiem.\nAle są to tylko małe racye; podniesienie prawa Meyera do godności zasady bezwzględnej wymagałoby roztrząsania bardziej pogłębiającego. Skoro wszakże probuje się je przeprowadzić, okazuje się, że już samo sformułowanie tej zasady bezwzględnej nie jest łatwe.\nW każdym poszczególnym wypadku, widzimy wyraźnie, co to jest energia i możemy ją określić, bodaj prowizorycznie; lecz niemożliwym jest znalezienie dla niej określenia ogólnego.\nSkoro probuje się sformułować zasadę w całej jej ogólności i w zastosowaniu do całego wszechświata, rozwiewa się ona, że tak powiem, w naszych oczach, i pozostaje z niej to tylko: Istnieje coś, co pozostaje stałe.\nAle czy i to posiada jakąkolwiek treść? Według hypotezy deterministycznej, stan wszechświata oznaczony jest przez bardzo wielką liczbę n parametrów, które nazwiemy x1, x2,... xn. Skoro zna się wartości tych n parametrów w jakiejkolwiek chwili, zna się również ich pochodne względem czasu, można zatym wyliczyć wartości tychże parametrów w jakiejkolwiek chwili wcześniejszej lub późniejszej. Innemi słowy n tych parametrów czyni zadość n równaniom różniczkowym pierwszego rzędu.\nRównania te prowadzą do n - 1 całek, istnieje przeto n - 1 funkcyi parametrów x1, x2 — xn, które pozostają stałemi. Gdy natenczas powiadamy, że istnieje coś, co pozostaje stałym, to jest to prosta tautologia. Nie umielibyśmy nawet powiedzieć, która z pośród naszych n - 1 całek ma zachować nazwę energii.\nNie w tym zresztą sensie rozumie się zasad Meyera, gdy się ją stosuje do układu ograniczonego.\nPrzypuszcza się wówczas, że p z naszych n parametrów zmienia się w sposób niezależny, tak, iż posiadamy tylko n - p równań naogół liniowych między naszemi n parametrami i ich pochodnemi.\nPrzypuśćmy dla większej prostoty sformułowania, że suma prac sił zewnętrznych jest równa zeru, podobnie jak suma ilości ciepła oddanych na zewnątrz. Zasada nasza nabierze wtedy następującego znaczenia.\nIstnieje kombinacya tych n - p równań, której lewa strona jest różniczką zupełną; a ponieważ różniczka ta w myśl naszych n - p równań znika, tedy całka jej jest ilością stałą i tę to całkę nazywa się energią.\nLecz jakże stać się może, iż istnieje kilka parametrów, których zmiany są niezależne? Stać się to może jedynie pod wpływem sił zewnętrznych (jakkolwiek przypuściliśmy dla większej prostoty, że suma algebraiczna prac tych sił jest równa zeru). Gdyby bowiem układ nasz zupełnie był wolny od wszelkiego działania zewnętrznego, wartości naszych n parametrów w danej chwili wystarczyłyby do oznaczenia stanu układu w jakiejkolwiek chwili późniejszej, z tym wszakże warunkiem, że stoimy na gruncie hypotezy deterministycznej; wpadlibyśmy więc ponownie w tę samą trudność, co poprzednio.\nJeśli stan przyszły układu nie jest całkowicie oznaczony przez stan jego obecny, znaczy to, że zależy on prócz tego od stanu ciał niewciągniętych do układu. Czy jednak w takim razie jest prawdopodobne, że między parametrami x oznaczającemi stan układu istnieją równania niezależne od stanu ciał zewnętrznych; a jeśli w pewnych wypadkach zdaje nam się, że możemy równania takie znaleźć, czyż nie jest to jedynie wynikiem naszej nieświadomości lub tego, że wpływ tych ciał zewnętrznych zbyt jest słaby, by doświadczenie nasze mogło go ujawnić?\nJeśli układu nie uważamy za całkowicie odosobniony, prawdopodobne jest, że zupełnie ścisły wyraz jego energii wewnętrznej będzie musiał zależeć od stanu ciał zewnętrznych. Przytym przypuściliśmy wyżej, iż suma prac zewnętrznych jest równa zeru; gdybyśmy natomiast zechcieli uwolnić się od tego nieco sztucznego ograniczenia, sformułowanie stałoby się jeszcze trudniejszym.\nSformułowanie zasady Meyera rozumianej bezwzględnie wymagałoby tedy rozciągnięcia jej na cały wszechświat, co postawiłoby nas znowu wobec tych samych trudności, które staraliśmy się ominąć.\nSłowem, mówiąc językiem zwykłym; prawo zachowania energii może posiadać jedno tylko znaczenie, to mianowicie, że istnieje własność wspólna wszystkim możliwościom; lecz według hypotezy deterministycznej istnieje jedna tylko możliwość, wobec czego prawo nasze traci wszelkie znaczenie.\nNatomiast przy hypotezie indeterministycznej nabrałoby ono określonego znaczenia, nawet gdybyśmy chcieli je rozumieć w znaczeniu bezwzględnym: miałoby ono charakter granicy, narzuconej wolności.\nAle ostatni ten wyraz ostrzega nas, że zboczyliśmy z naszej drogi, że wykraczamy poza dziedzinę matematyki i fizyki. To też powściągamy się i z całego tego roztrząsania zapamiętamy sobie jedno tylko wrażenie, mianowicie, te prawo Meyera jest formą dość giętką, by można w nią było włożyć prawie wszystko, coby się włożyć chciało. Nie chcę przez to powiedzieć, że nie odpowiada ona żadnej objektywnej rzeczywistości ani też, że sprowadza się do prostej tautologii, albowiem w każdym wypadku szczególnym, o ile tylko nie chce się nadać mu zakresu absolutnego, posiada ono zupełnie jasne znaczenie.\nGiętkość ta przemawia za długotrwałością tego prawa; że zaś z drugiej strony zniknie ono po to jedynie, by stopić się w wyższej jakiejś harmonii, tedy możemy opierać się na niem z ufnością, upewnieni z góry, że praca nasza nie będzie stracona.\nPrawie wszystko, co powiedzieliśmy powyżej, da się zastosować do zasady Clausiusa. Różni się ona tym, że wyraża się zapomocą nierówności. Powie kto może, iż stosuje się to również do wszystkich praw fizycznych, gdyż dokładność ich nie przekracza nigdy granic zakreślonych przez błędy obserwacyi. Lecz w każdym razie roszczą one sobie pretensye do pewnego przybliżenia, i można spodziewać się, że będzie się je stopniowo zastępowało przez prawa coraz to dokładniejsze. Natomiast prawo Clausiusa wyraża się w postaci nierówności nie dla niedoskonałości naszych środków obserwacyi lecz na skutek samej istoty rzeczy.\nWnioski ogólne z części Trzeciej.\nNa zasady mechaniki możemy tedy spoglądać z dwu różnych punktów widzenia. Z jednej strony są to prawdy oparte na doświadczeniu i stwierdzone ze znacznym przybliżeniem dla układów prawie odosobnionych. Z drugiej są to postulaty stosowalne do całości wszechświata i uważane za ściśle prawdziwe.\nJeżeli postulaty te posiadają ogólność i pewność, jakiej nie znajdujemy w prawdach doświadczalnych, to dlatego, że w ostatecznej analizie redukują się one do prostej umowy, którą mamy prawo zrobić, ponieważ pewni jesteśmy z góry, że nie zaprzeczy jej żadne przyszłe doświadczenie.\nLecz umowa ta nie jest zupełnie dowolna; nie rodzi jej nasz kaprys; przyjmujemy ją. ponieważ pewne doświadczenia wykazały nam, że będzie ona dogodna.\n Tłumaczy to nam, dlaczego doświadczenie, które zbudowało zasady mechaniki nie będzie pomimo to mogło ich obalić.\nPrzeprowadźmy porównanie z geometryą. Twierdzenia podstawowe geometryi, jak np. postulat Euklidesa, są również tylko umowami i równie nie rozumnym byłoby badać czy są one prawdziwe lub błędne, jak pytać się, czy system metryczny jest prawdziwy lub fałszywy.\nUmowy te są poprostu dogodne a o tym powiadamiają nas pewne doświadczenia.\nNa pierwsze wejrzenie zachodzi tu zupełna analogia; rola doświadczenia zdaje się być jednakową. To też mogłaby się nasunąć następująca alternatywa: Albo mechanikę należy uważać za naukę doświadczalną, a w takim razie to samo stosuje się i do geometryi; albo też geometrya jest nauką dedukcyjną i takąż jest mechanika.\nWniosek taki nie byłby słuszny. Doświadczenia, które naprowadziły nas na przyjęcie, jako najdogodniejszych, umów podstawowych geometryi, dotyczą przedmiotów nie mających nic wspólnego z przedmiotami, które bada geometrya; dotyczą one własności ciał stałych, prostolinijnego rozchodzenia się światła. Są to doświadczenia z dziedziny mechaniki, z dziedziny optyki; z żadnego tytułu nie można ich uważać za doświadczenia z dziedziny geometryi. Główną nawet racyą, dla której geometrya nasza wydaje nam się dogodną, jest to właśnie, że poszczególne części naszego ciała, nasze oko, nasze członki, posiadają własności ciał stałych. Z tego względu nasze doświadczenia podstawowe są przedewszystkim doświadczeniami fizyologicznemi dotyczącemi nie przestrzeni, która jest przedmiotem badań geometry, lecz jego ciała, to jest narzędzia, którym posługuje się on dla tych badań.\nPodstawowe natomiast umowy mechaniki oraz doświadczenia dowodzące, że umowy te są dogodne, dotyczą tych samych przedmiotów lub przedmiotów analogicznych. Zasady umowne i ogólne są naturalnym i bezpośrednim uogólnieniem zasad doświadczalnych i szczególnych.\n Niechaj przecież nikt mi nie zarzuci, że kreślę w ten sposób granice sztuczne między poszczególnemi naukami; że jeśli stawiam baryerę między geometryą właściwą a badaniem brył stałych, to mógłbym z równą racyą odgrodzić mechanikę doświadczalną od mechaniki umownej zasad ogólnych. Któż bowiem nie widzi, że odrywając od siebie dwie te nauki, kaleczymy tak jedną jak drugą, te z mechaniki umownej, gdybyśmy ją odosobnili, pozostałoby bardzo niewiele, i te pozostałość ta nie dałaby się zgoła porównać z ową wspaniałą a spójną całością naukową, która nazywa się geometryą?\nRozumiemy przeto, dlaczego nauczanie mechaniki powinno pozostać doświadczalnym.\nW ten tylko sposób pozwoli nam ono zrozumieć genezę tej nauki, co jest niezbędne dla całkowitego zrozumienia samej nauki.\nNadto, jeśli studyuje się mechanikę, to po to, żeby ją stosować; a stosować można ją o tyle tylko, o ile pozostaje ona objektywną. Otóż widzieliśmy wyżej, że to co zasady zyskują na ogólności i na pewności, tracą na przedmiotowości. Z przedmiotową więc głównie stroną zasad wypada zawczasu się oswoić, a jedyną do tego drogą jest postępowanie od wypadków szczególnych do rzeczy ogólnych, nie zaś odwrotnie.\nZasady są umowami lub określeniami w przebraniu. Jednakże pochodzą one od praw doświadczalnych, które zostały, że tak powiem, podniesione do godności zasad i którym umysł nasz nadał wartość bezwzględną.\nNiektórzy filozofowie poszli w uogólnianiu za daleko; zdaniem ich zasady stanowią całą naukę, a przeto cała nauka nosi charakter umowny [konwencyonalny].\nParadoksalny ten pogląd, przezwany nominalizmem, nie wytrzymuje krytyki.\nW jaki sposób prawo może stać się zasadą? Wyrażało ono stosunek dwu wyrazów rzeczywistych A i B. Lecz nie było ściśle prawdziwe, było tylko przybliżone. Wprowadzamy dowolnie wyraz pośredni C mniej lub bardziej fikcyjny i C jest mocą określenia tym, czego stosunek do A odpowiada ściśle danemu prawu.\nPrawo nasze zostaje w ten sposób rozłożone na zasadę bezwzględną i ścisłą, wyrażającą stosunek A do C oraz na prawo doświadczalne i podlegające rewizyi, wyrażające stosunek C do B. Jasnym jest, że jakkolwiek daleko posuniemy ten rozkład, pozostaną nam zawsze jeszcze pewne prawa.\nWkroczymy teraz w dziedzinę praw w właściwym znaczeniu tego wyrazu.\n↑ Poniższy ustęp jest częściowym odtworzeniem przedmowy do książki mojej pod tyt.: Thermodyoamique.


Odchudzanie to jedyna gra, w której wygrywa ten, kto traci: Małe sukcesy..\nTeraz to już nie woda\nTak sobie myślę.. i chyba w błędzie nie jestem. Wkręciłam się ostro w ćwiczenia - nie tylko w zumbę. Bo kupiłam sobie stepper i orbitrek do mnie jutro przyjedzie. Na rowerku stacjonarnym śmigałam, i na rolkach. I nawet przy gotowaniu - muzykę włączyłam o śmigałam w rytm muzyki.. Mąż nawet powiedział, że takie "wytańczone" jedzenie jakieś lepsze ;) Macie tak też? Powiedzcie, że macie .. że muzyka z Wami jest na co dzień, i wszędzie, i że się powstrzymać od tańca nie możecie. No ale.. małe sukcesy. Robią mi dobrze w głowie :) Pokażę Wam efekt końcowy, to i o samej diecie więcej powiem i o suplemencie, bo ja serio nie wierzyłam nigdy w takie spalacze ale on naprawdę pomaga. No i włosy wyglądają dobrze - a na ich punkcie mam bzika :)\nTraktuję tego bloga jak dziennik - nie wiem na jak długo wystarczy mi zapału, cierpliwości, chęci i czego tam jeszcze, by prowadzić go bardzo regularnie, ale na razie mam ogromną chęć pisać tutaj CODZIENNIE. Mogłabym nawet i po dwa razy na dzień, albo edytować posty i dopisywać przemyślanie, które nachodzą mnie w ciągu dnia, ale tak sobie myślę, że nie warto odkrywać od razu wszystkich kart. Ja to bym w ogóle chciała Wam wszystko pokazać. Jak mieszkamy, gdzie, co robimy.. ale nie mogę. Mąż mówi - piszże sobie tego bloga, jeśli to dla Ciebie przyjemność, ale zdjęcia? Nie ma mowy. Więc zanim Go jakimiś kobiecymi sposobami ( ;) ) nie nakłonię do zmiany decyzji, musicie patrzeć na wszystko oczami wyobraźni ale to nic. Ja Wam w tym pomogę :)\nNo to co u nas? Pracy dużo - lubię to. Kurczę jak ja kocham swoją pracę. To, że mam z ludźmi kontakt, i na chwilę ucieknę od tych moich małych Łobuzów - kocham ich nad życie, ale czasem tak bardzo potrzeba mi spokoju. Poza tym - ja lubię coś robić. A, że współpracownicy są przecudowni, to śmiechu w pracy mnóstwo i czas płynie jakoś szybciej. Odstresowana stamtąd przychodzę, i nawet jak dużo do zrobienia mamy, to zmęczenia nie czuję.\nA poza pracą.. Najmłodsza dostała się na balet - zapisałam ją do takiej szkoły, gdzie bardzo trudno o miejsce. A ona wiecznie roztańczona. I w baletkach. Mam nadzieję, że się jej spodoba. No i urlop zaplanowaliśmy. Na razie tylko termin - sierpnień. Druga połowa. W tym roku chcemy w Polsce. Dwa tygodnie. I przyda mi się pomoc w wybieraniu miejsca. Takiego, żeby dwoje dorosłych i trójka dziecia mogła się wybawić i odpocząć. Ktoś.. coś? :) Doradzicie ?:)\nNo.. to uciekam do mojej ferajny (chociaż pewnie jeszcze zajrzę do Was wcześniej ;)) Do jutra.\nAutor: Matylda Stępień o 15:30\njotka 20 kwietnia 2016 19:05\nTrochę mnie niepokoi zbyt szybki spadek wagi...ale dietetyk wie lepiej. Fajnie, że taka energia Ci towarzyszy, ale oszczędzaj siły, bo zabraknie Ci tematów lub motywacji.\nJasne, że nawet gdy dzieci się kocha nad życie, to każdemu rodzicowi należy się urlop, przecież nie jesteśmy TYLKO matkami!\nMiejsc na urlop jest mnóstwo, ale każdy ma inne wyobrażenie urlopu, może coś bliżej?\nMatylda Stępień 20 kwietnia 2016 19:33\naaa ja kocham góry :) i jeziora, i morze, także wybredna nie jestem :)\nCo do wagi - pewnie teraz pójdzie już wolniej :)\nAniaGotuje.pl 20 kwietnia 2016 20:25\nNie nadaję się na odchudzanie.. diety przestrzegam wtedy, jak ktoś mi każe :-) np. gdy mój synek miał uczulenie i musiałam wykluczyć duuużo z diety przy karmieniu.\nMatylda Stępień 20 kwietnia 2016 20:52\nno .. czyli "nadajesz się na odchudzanie" jak masz motywację ;)\nMarta S. 20 kwietnia 2016 21:33\nBije z Ciebie pozytywna energia :) Trzymam kciuki za osiągnięcie celu :)\nMatylda Stępień 20 kwietnia 2016 22:22\na dziękuję, To miłe, i motywujące :)\nHanna B 20 kwietnia 2016 23:11\nFaktycznie ta pozytywna energia, aż tryska :) świetnie się czyta Twoje posty :)\nMatylda Stępień 20 kwietnia 2016 23:15\nmiód na moje serce, no ;) dzięki :)\nczerwona filiżanka 20 kwietnia 2016 23:31\noj cieszą, ważne by umieć a nie każdy potrafi, często ludzie bagatelizują te małe oczekując wiele\nMatylda Stępień 20 kwietnia 2016 23:33\nto prawda. ja sobie te swoje oczekiwania dzielę na mniejsze, i większe... metodą małych kroczków dojdę i do tych drugich ;)\nMatka Antyterrorystka 21 kwietnia 2016 16:16\nRadość z małych sukcesów pozwala częściej się cieszyć :) Powodzenia!\nMatylda Stępień 21 kwietnia 2016 22:06\nto prawda :) dziekuję :*\nmomontop 25 kwietnia 2016 20:12\nDokładnie - małe sukcesy i drobiazgi - one przeważnie cieszą bardziej, niż jakieś wielkie przełomowe wydarzenia! A umieć się z drobiazgów cieszyć, to wspaniała cecha!


W bezpośrednim byciu co zacznij pojawiają się nowe kłopoty. Stres towarzyszy nam każdego dnia oraz inne problemy wciąż wystawiają własną odporność na wartość. Problemy finansowe, problemy rodzinne, wyścigi w realizacji więc ale liczbę tego, z czym boryka się któryś z nas. Nic wiec dziwnego, że w łatwym czynniku, przy skupieniu się przedmiotów czy po prostu w konkretniejszej chwili, może okazać się, że dłużej sami sobie nie poradzimy ze zawodem, lękiem czy nerwicą. Długotrwały stres że iść do wielu ciężkich chorób, nieleczona depresja może przerzucić się tragicznie, a konflikty w rodzinie mogą odprowadzać do jej rozkładu. Najniższe stanowi to, iż w losu problemów natury psychicznej oprócz chorego są\ni wszystkie jego piękne dziewczyny.\nZ takimi problemami można także trzeba sobie radzić. Znalezienie pomocy nie jest znakomite, internet stosuje w tym zakresie sporą pomocą. W jakimkolwiek centrum podejmują się specjalne ośrodki, bądź gabinety oddające się fachowa pomocą psychologiczną. Jeśli potrzebny jest psycholog Kraków, jako tradycyjne miasto, jest tak wysoki asortyment miejsc, gdzie odkryjemy tego eksperta. W form dostępnych istnieje ponadto szereg sylwetki i wykładów na fakt poszczególnych psychologów i psychoterapeutów, co zdecydowanie poprawia wybór.\nZetknięcie się na wizytę to ważny, najważniejszy etap, jaki korzystamy na ścieżce do zdrowia. Z normy te ważne randki przypisane są na stworzenie problemu tak, by postawić adekwatną analizę i zarobić cel działania. Spotkania takie plasują się na właściwej rozmowy z pacjentem będącej kupieniu jak najlepszej doz danej pozwalającej rozpoznać problem.\nProces diagnostyczny jest dostarczony. Sprawdza się nie jedynie na określeniu problemu, tylko same próbie znalezienia jego przyczyny. Właśnie w bieżącym sezonie następuje opracowanie metod pomoce i zbiera się konkretne działanie.\nW zależności od krwie tego, z czym się zmagamy, możliwości akcji są różne. Czasem lepsze efekty przynosi terapia grupowa, często przy kłopotach z uzależnieniem. Moc wsparcia, jaka robi ze spotkań z psychologiem wraz z stroną kobiet borykających się z poprzednim samym faktem, stanowi wielka. W indywidualnych formach terapie inne mogą być jaśniejsze. Atmosferę którą dowodzą przyjścia jeden na poszczególny z lekarzem zapewnia lepsze otwarcie się, a więc czasami bardziej interesuje do poważnej rozmowy. W karier z natury problemu i sposobu oraz nastroju pacjenta terapeuta zaproponuje dobrzy typ terapii.\nW przypadku konfliktów rodzinnych bardzo proste są terapie małżeńskie oraz mediacje. Psycholog komunikuje się te obowiązujący w stanach problemów wychowawczych. Psycholodzy dziecięcy specjalizujący się w sklepach dzieci oraz klasy wiedzą wszystko na fakt fobii, dziecięcych leków lub zaburzeń zachowania.\nW istotach losowych, kiedy tylko odpowiednie jest wzmocnienie psychoterapeutyczne, to radą służy psycholog Kraków i w ostatnim rozmiarze znajdzie dobrą osobę. Z takiej pociech że zastosować każdy, kto tylko pozwoli, że trwa w potrzebie.


Uru: To D'Ni - solucja, poradnik, przewodnik, walkthrough\n„W Stronę D'ni” to kolejny, drugi dodatek do gry Uru. Można go przejść wcześniej nie grając w zwykłe Uru. W przypadku mojej solucji do tego dodatku, tak właśnie to wygląda. W Uru grałam wcześniej, opisując tą solucję i ta grę, nie przeszłam zwykłego Uru, wobec tego niektóre czynności trzeba będzie powtórzyć lub przejść jeszcze raz.\nAby zacząć grę i ruszyć do przodu musisz przede wszystkim przejść Rozpadlinę, czyli zrobić w niej to co należy, to znaczy znaleźć wszystkie tkaniny oraz uruchomić wiatrak. Dokładny opis przejścia znajdziesz w polucji do Uru autorstwa Czasnasen. Ja nie będę opisywać poszczególnych elementów potrzebnych do przejścia Rozpadliny. Gry już znajdziesz wszystkie łapki, czyli wszystkie tkaniny, udaj się do drzewa i dotnij księgi, która przeniesie Cię do Relhto. Tam tez wejdź do domku, dotknij niebieskiej księgi i przenieś się do nowej krainy, zwanej Bewin.\nKoło tablicy informacyjnej, skręć w lewo i rusz schodami na górę.\nPodejdź do pierwszych drzwi z prawej strony i naciśnij, palący się na niebiesko przycisk. Trafisz do przedsionka z księga na podeście. Na razie nigdzie się przy jej pomocy nie przenoś.\nKolejne tam znajdujące się drzwi, prowadzą na zewnątrz. Wróć z powrotem i rusz do pierwszych drzwi z lewej strony. Znajdziesz się w klasie. Obejrzyj leżącą na biurku kartkę z dziwnym pismem. Na ścianie zaś, znajdziesz notatkę o zabraniu swojego KI. Aby to zrobić będziesz musiał wrócić do Relhto i przenieść się przy pomocy odpowiedniego totemu i księgi w niej leżącej. Na razie jednak daruj sobie to i pozwiedzaj nową krainę zwaną Bewin. Teraz wróć do Relhto, przy pomocy księgi, którą zabrałeś na początku gry i podejdź do drugiego totemu.\nPrzenieś się przy pomocy księgi, do krainy, w której znajdziesz swoje KI.\nOdszukaj terminal i włóż do niego rękę.\nTeraz przenieś się do Relhto, a następnie do Bewin. Udaj się do księgi na piedestale i przy jej pomocy, przenieś się do pomieszczenia z innym terminalem – Nexus. Włóż rękę do środka i otwórz Terminal Promowy, na razie nigdzie się nie przenosząc . Nexus to rodzaj biblioteki z księgami, które przenoszą cie do danej krainy. Wróć do Rehlto. Podejdź do pierwszego z prawej totemu i przenieś się przy pomocy księgi do Teledah.\nW tej krainie, czeka cię zrobienie podobnych czynności jak w zwykłym Uru. Znalazłeś się więc w domku. Wyjdź na zewnątrz i obejdź go, a następnie dotknij pierwszej tkaniny. Wróć do wejścia do domku i przejdź przez most.\nTeraz skieruj się w prawo, następnie wejdź do centralnego punktu Teledah.\nPodejdź do dziwnego parasola, a następnie do wszystkich czterech dźwigni, przesuwając, ruszając je. Jedna z nich nie da się ruszyć.\nPo ustawieniu wszystkich możliwych do ruszenia dźwigni, podejdź do parasola i żółtego panelu i naciśnij go trzy razy.\nParasol się rozłoży. Teraz podejdź do lunety naprzeciwko. Twoje zadanie polega na zatrzymaniu słońca, tak by pojawiło się w środku wskaźnika lunety.\nMusi być one umieszczone w środku, tak by trwało tam nieruchomo. Lunetą sterujesz naciskając przyciski z lewej , prawej strony i na dole. Gdy prawidłowo ustawisz słońce, usłyszysz dźwięk działających maszyn.\nTeraz rusz nie działająca wajchę. Gry to zrobisz, udaj się po na dół, po metalowym mostku. Dojdziesz do dźwigni, uruchamiającej wózek. Przestaw ją i szybciutko zejdź w kierunku wózka.\nWskocz do wagonika, który powiezie cie na górę. Podejdź do panelu, sterującego wózkami i poziomem wody. Przesuń jedynie środkową dźwignie, która wypompuje wodę z pod włazu w domku.\nOdejdź od panelu i wstań. Na ścianie znajdziesz kolejną tkaninę, dotknij ją.\nPodejdź do windy, która jest zablokowana. Aby ja ruszyć, odblokuj stopkę, klikając na nią.\nWejdź do windy i naciśnij niebieski przycisk. Trafisz do nowego pomieszczenia, do pewnego pokoju. Tam na ścianie , znajdziesz kolejna tkaninę.\nDotknij jej. Podejdź do stolika i zerknij na notatki. Znajdziesz tam informacje na temat sejfu i sposobu jego otwarcia.\nJest to wskazówka jak otworzyć akwarium i ukryty w nim schowek. Podejdź więc do akwarium. Blisko niego, znajdziesz kartkę, zabierz ją.\nKliknij na nią. Teraz podejdź do akwarium i przytrzymaj czerwony przycisk dłuższą chwilę, a następnie puść.\nOdsłonisz skrytkę, a w niej ukryta księgę. Przy jej pomocy, przenieś się do innego pomieszczenia. Podejdź do biurka i przejrzyj leżące na mim dzienniki. Po przejrzeniu ich, wróć do pokoju z akwarium( księga). Wejdź do windy i zjedź na sam dół, do domku. Otwórz właz.\nZejdź po drabinach, na sam dół. Kieruj się tunelem do więzienia. Tam dotknij, kolejnej tkaniny z symbolem ręki. Twoje zadanie w więzieniu polega na otwarciu drzwi, prowadzących do kolejnej Sali. Aby to zrobić , musisz odpowiednio poustawiać kamienie na metalowych płytkach. Ustawienie poznałeś już w zwykłym Uru i jest następująca: płytka 2, 4, 6, 7. Ustaw je więc na 1 i 2 płytce od wejścia lewej i z prawej strony.\nPo otwarciu kraty, przejdź przez nią i podejdź do kolejnej przeszkody, w postaci kraty. Za kolejnymi drzwiami, dostrzeżesz skrytkę, a w niej księgę.\nPodejdź do dźwigni z prawej strony i pociągnij za pierwszą rączkę z lewej strony.\nZauważysz, że drzwi się otworzą, ale zamknie się skrytka. Twoim zadaniem jest znalezienie sposoby na dostanie się do księgi. Przejdź przez wcześniej otwarte kraty i udaj się prosto do mostu.\nZejdź nim na dół. Po dojściu do zagradzającego przejście kawałka mostu, skocz na niego, a następnie rusz dźwignią, przy moście, w ten sposób rozłoży się do końca. Przejdź po nim i skieruj się prosto do schodów i wejdź nimi na górę, podchodząc do skrzynek.\nWskocz na nie, a następnie na półkę skalną i dotknij znajdującej się tam tkaniny z łapką. W ten sposób twój ostatni zapis, będzie znajdował się, w tym właśnie miejscu. Wróć do więzienia i podejdź do rączek otwierających drzwi. Aby otworzyć skrytkę, rusz pierwsza dźwignię z prawej strony.W ten sposób otworzysz skrytkę. Wróć do Rehlto. Wejdź do domku i skorzystaj z żółtej księgi z zapisem ostatniej tkaniny. W ten sposób znajdziesz się ponownie na gzymsie, tym przy skrzyniach. Wróć do więzienia i do księgi. Dotknij ją.\nPrzeniesiesz się do miejsca, w którym jeszcze nie byłeś.\nPo obu stronach na kamieniach leżą księgi. Jedna z nich, ta z lewej strony, prowadzi do Rehlto, druga zaś, do pokoju z akwarium. Nigdzie na razie się nie przenoś. Podejdź blisko teleskopu i spójrz na kapelusz, zabierając go. W ten sposób uzyskasz gustowne nakrycie głowy. Teraz spójrz przez teleskop. Zobaczysz jakiś pokój, a w nim tablicę z napisem Bob O ‘ Goobo. Zwróć uwagę także na trzy kółka narysowane na tablicy. To kółka w kolorze, zaczynając od góry, niebieskim, pomarańczowym i zielonym.\nOdejdź od teleskopu i podejdź do księgi z lewej strony i przenieś się przy jej pomocy do Rehlto. Na półce pojawi się wiele książek . Możesz użyć tylko jednej z nich.\nPrzy jej pomocy przeniesiesz się do :\nPrzejdź na przeciwną stronę na schody.Podejdź do panelu z trzema kolorowymi przyciskami.\nMusisz je wciskać w odpowiedniej kolejności. Podpowiedzią do tej zagadki jest tablica, która widziałeś przez teleskop , ta z trzema kropkami oraz słowem Bob O’ Goobo. Litery w tym słowie , to angielskie nazwy kolorów, czyli:\nB- blue, czyli niebieski;\nO – Orange, czyli pomarańczowy;\nStosując się do słowa, które było wypisane na tablicy, musisz te kolory przyciskać w kolejności: niebieski, pomarańczowy, niebieski, pomarańczowy, zielony, , pomarańczowy, pomarańczowy, niebieski, pomarańczowy.\nPo każdym zapaleniu przycisku o danym kolorze, będą zapalać się lampy, które widzisz na dole. Idź teraz w lewo, do holu z drzwiami. Ustawiając panel z kolorami, udostępnisz dojście do różnych miejsc w tym dodatku. Wejdź w pierwsze drzwi z z lewej.\nZnalazłeś się w pomieszczeniu z kamiennymi płytkami, które Przenoszą do różnych miejsc w Uru. Obejdź domek z płytkami i wejdź do trzeciego z nich , kliknij na płytkę przenosząc się do :\nZnalazłeś się w Przedsionku Wielkiego Zera.\nPrzejrzyj dziennik, dzięki któremu dowiesz się jak dokonać kalibracji KI oraz co musisz szukać w danych miejscach. Podejdź do machiny po przeciwnej stronie i włóż w nią rękę.\nPo chwili pojawi się twoje KI. Na twoim KI świeci się pięć zielonych kwadracików oznaczających markery, które musisz znaleźć w tej krainie. Tak jak opisano w dzienniku, mają one być rozmieszczone, w różnych miejscach. Gdy na twoim KI znacznik miga na czerwona i piszczy, znaczy, że marker jest w pobliżu. Pierwszego z nich, znajdziesz w tym pomieszczeniu.\nDotknij go i po zapaleniu się na zielono jednego z kwadracików, podejdź do księgi i przenieś się, przy jej pomocy, do pomieszczenia z kolejną machiną, do Nexus.\nWłóż do niej rękę i po zaświeceniu się panelu, kliknij na Terminal Promowy, a następnie na przycisk na górze.\nPo chwili pojawi się księga, przy pomocy której , przenieś się do nowej krainy, do Portu. Podejdź do czerwonego budynku i wejdź do środka.\nPrzejdź do korytarza na prawo, na górze znajdziesz nowy marker. Wyjdź na zewnątrz, po za domek, tam przy pachołkach znajdziesz kolejny marker. Teraz udaj się w stronę niebieskiej bramy i przejdź przez nią. Za zamkniętymi wrotami, znajdziesz kolejny marker.\nObok na kamieniu leży kamienna tablica, dotknij jej i przenieś się przy jej pomocy do Teledah.\nNa pomoście, na który trafisz, znajdziesz kartkę, zabierz ją i wróć do Rehlto. Skorzystaj z żółtej księgi i wróć do Portu, wybierając go w urządzeniu w Nexusie. W Porcie, wejdź na schody i kieruj się cały czas do góry.\nPo dojściu do miejsca ze stołem i pachołkami, wejdź na kolejne schody, a następnie skieruj się na dół do wyrwy w ścianie.\nWejdź w nią, przeskocz po walających się tam kamieniach, po czym wejdź do pokoju. Znajdziesz w nim ostatni marker.\nPo zebraniu ich wszystkich w tej krainie, wróć do Rehlto. Podejdź do książek i wybierz tą z ostatnim zapisem łapki. Wróć do więzienia, a następnie, przy pomocy księgi, przenieś się do Sali, w której znalazłeś kapelusz. Tam dotknij księgi z Rehlto i przenieś się tam. Podejdź do półki z książkami( teraz jest zapełniona) i dotknij jedynej możliwej do użycia książki ( zielona na górnej półce). Po przeniesieniu się do Bewin, rusz na schody, przechodząc obok poręczy z trzema przyciskami. Dojdziesz do hollu z drzwiami. Wejdź w pierwsze drzwi na wprost. Trafisz do miejsca z kamiennymi tablicami.\nPrzejdź w prawo, do trzeciej z nich i przenieś się do Przedsionka Wielkiego Zera.\nWłóż rękę w machinę. Twoim zadaniem jest odnalezienie teraz aż piętnastu markerów. Po włożeniu ręki do machiny automatycznie wgrałeś współrzędne do twojego KI, współrzędne z markerów. Przenieś się przy pomocy księgi do Nexus i włóż ręki do maszyny. Na wyświetlaczu pojawi się nowa lokacja Rezerro.Przenieś się do Rehlto, a następnie przy pomocy księgi do Bewin. Pierwszy marker znajdziesz blisko wodospadu.\nZejdź na dół do miejsca z woda i lampami. . Na ścianie, po wskoczeniu na kamień znajdziesz kolejną kartę.\nWróć do Rehlto i przy pomocy szarej książki wejdź do pokoju z kapeluszem a tam, przy użyciu księgi z prawej strony, przenieś się do Rehlto. Na miejscu wybierz zielona księgę i przenieś się do Bewin. Zejdź schodami do miejsca z latarniami. Przy żółtej kuli, na wodzie, znajdziesz drugi marker, dotknij go.Wróć na schody i wejdź na górę, na schody naprzeciwko. Wkrocz do sali z niebieskim przyciskiem.\nNa ścianie, przy wejściu, znajdziesz kolejny , trzeci marker. Dotknij go.\nNastępny marker znajdziesz w klasie. Wejdź więc tam i zabierz czwarty marker.\nWróć do księgi, która przeniesie cie do Nexus. Tam dotknij terminalu i przenieś się do terminalu Promowego, a przy pomocy księgi do Portu. Skieruj się schodami na samą górę, aż do schodów zagrodzonych barierkami i skrzynkami. Wskocz na nie i idź cały czas na górę. Na górze skręć w prawo. Będąc przy barierkach , zejdź na dół.\nBlisko drzwi znajdziesz kolejny piąty marker. Znajduje się on jednak na dole i aby go sięgnąć musisz zejść na dół, na skały.\nNiestety nie wyjdziesz z pułapki, wróć więc do Rehlto. Podejdź do książek i wybierz księgę z wejściem do Nexus. Tam skieruj się ponownie do Portu. Na miejscu udaj się na samą górę, przeskakując przez barierkę na kolejne schody. Stojąc na górze, kieruj się przed siebie, a kawałek dalej, skręć w lewo do widocznej z dala barierki.\nTam tez znajdziesz kolejny marker, tym razem szósty.\nWróć na centralny plac i przejdź do ustawionej przy ławkach tablicy.\nTo mapa tej krainy i układ pomieszczeń , które się w niej znajdują. Podejdź do stolika i przyjrzyj się kartce, która na nim leży. Przejdź obok tablicy do przodu, do czegoś w rodzaju drzwi z lampami.\nPo dojściu do nich, otworzą się, a oznaczenie na KI zamiga na czerwona. Gdzieś tu jest kolejny marker. Zabierz siódmy marker, który znajduje się na ścianie , przed wejściem do budynku, z lewej strony.\nTeraz wejdź przez drzwi na gorę, do nowego pomieszczenia. Na stoliku z prawej strony, znajdziesz kartkę z rysunkiem człowieka i zwierząt.Przejdź przed siebie, blisko barierek znajdziesz ósmy marker.\nUdaj się na druga stronę. Na podeście znajdziesz kolejna kartę, zabierz ją.\nWyjdź z muzeum i idź w stronę skały.\nObejdź ją i przejdź do barierek i kolejnych schodów. Kieruj się nimi na gorę , wchodząc do okrągłej Sali z krzesłami w ścianach. Na każdym z nich znajdziesz dziennik.\nWejdź w wejście naprzeciwko, a następnie skręć w prawo. Zejdź schodami na dół, podejdź do barierek, przy schodach po lewej i wejdź na nie, docierając do korytarza.\nPrzejdź kawałek do przodu, przez most na wodzie. Po lewej stronie znajdziesz kolejny dziewiąty marker.\nIdź przed siebie, a następnie kawałek dalej, skręć w prawo, do wiszącego mostu.\nTu znajdziesz kolejny marker, już dziesiąty. Znajdziesz go w Polowie mostu, na sznurkowej poręczy.Kieruj się przed siebie, schodząc cały czas schodami na dół. Gdy dojdziesz do korytarza z wystającymi tam skałami, znajdziesz kolejny jedenasty marker.\nWróć kawałek do tyłu, a następnie podejdź do księgi przenoszącej do Nexus. Przenieś się tam. Wybierz Terminal Promowy i wróć do sali z dziennikami królów, a następnie do tunelu z wodą. Teraz idź do przodu, nie skręcając na wiszący most. Blisko zejścia na dół, po lewej stronie znajdziesz kolejny dwunasty marker.\nPrzejdź do przodu i zejdź schodami na dół, a następnie skieruj się w kierunku niebieskiego domku, który okaże się być biblioteką. Wejście do niej prowadzi między barierkami, w dół.\nTam też znajdziesz kolejny, już trzynasty marker, który znajduje się blisko barierek na czerwonym płótnie.\nNa stoliku zaś natkniesz się na trzy dzienniki. Teraz przenieś się do Rehlto. Wybierz brązową księgę i wejdź do gabinetu. Tu znajdziesz czternasty marker.\nPonownie przenieś się do Relhto. Wybierz żółtą książkę i przenieś się do Nexus. Tam włóż rękę do urządzenia i wybierz Rezerro. Na miejscu zejdź za schody na dół, znajdziesz tam kolejną kartę.\nNa twoim wyświetlaczu KI zacznie migać czerwony znacznik, znaczy gdzieś blisko jest ostatni marker. Znajdziesz go pod schodami na drugiej stronie. Dotknij go.\nW ten sposób zebrałeś już wszystkie markery w tej krainie. Czas umieścić współrzędne i wgrać je do urządzenia. Cofnij się więc i wejdź schodami na górę, docierając do tego samego urządzenia jak w Przedsionku Wielkiego Zera. Włóż łapkę do urządzenia i wgraj współrzędne z czerwonych kwadracików.\nPrzejdź na drugą stronę do kolejnych schodów. Wejdź nimi na górę i idź przed siebie do drzwi.\nWejdź do nowej lokacji, a następnie skieruj się schodami na dół do czterech urządzeń z prawej i z lewej strony.\nPo dotknięciu i spojrzeniu do każdego z nich zobaczysz oznaczenia i pewne liczby, to rodzaj kolejnych współrzędnych. Obejrzyj każdy z nich. Wróć do urządzenia z lewej strony, podejdź do pierwszego z nich i kliknij na niego, po czym wciśnij niebieski przycisk z lewej strony.\nPrzycisk zacznie pulsować, a na twoim KI, zapali się zielony kwadracik. Czeka cie odnalezienie pierwszego markera z czterech. Wróć do Rehlto. Podejdź do totemu z księga prowadzącą do krainy ze spadającymi liśćmi, tej z Galerią w zwykłym Uru. Wejdź na górę po schodach i podejdź do księgi, przenosząc się do Galerii. Tam znajdziesz pierwszego markera. Dotknij go. Wróć do Rehlto, tam wybierz żółtą księgę, przenieś się do Nexus, a z niego do Rezerro. Wróć do urządzenia nr 1 ( prawa strona) o liczbach 61131 74 – 84. Dotknij niebieskiego przycisku, zacznie migać. Czas na kolejny marker. Wróć do Rehlto i wybierz fioletową księgę. Wrócisz do krainy, z której przeniosłeś się do Galerii. Przejdź blisko schodów, do przodu, do kamiennej płyty leżącej we wnęce. Wejdź na kamień i przenieś się przy pomocy kamiennej tablicy, na balkon, na który znajdziesz kolejny marker.\nZabierz go i wróć do Rehlto. Podejdź do drugiego urządzenia i dotknij go, a zaświeci białym światłem.\nPrzejdź na druga stronę i podejdź do trzeciego urządzenia ( blisko schodów). Dotknij go, po czym dotknij niebieski przycisk, który zacznie pulsować.\nWróć do Relhto. Wejdź do księgi prowadzącej do krainy z parą i zamykającymi się klapami.\nBędąc w niej pozamykaj wszystkie klapy z powietrzem, dotyczy to tez tej klapy na dole, na półce skalnej. Musisz wykonać identyczna pracę jak w zwykłym Uru. Twoje zadanie polega na przeskoczeniu skał, w tym miejscu, wobec tego, ta klapa musi być otwarta ( screen). Musisz trafić do miejsca z wodospadem i woda, tej z robaczkami w zwykłym Uru. Podejdź do księgi i przy jej pomocy, przenieś się w inne miejsce. Na miejscu, podejdź do miejsca z obracającą się rzeźbą i przejdź za nią. Znajdziesz tam kamienna tablicę.\nPrzy jej pomocy przenieś się do Bewin, na balkon. Znajdziesz tam kolejny marker.\nWróć do Rehlto, do Nexus, a następnie do Rezerro. Podejdź do trzeciego urządzenia i dotknij go, zapalą się kolejne symbole.Podejdź do ostatniego, czwartego urządzenia i kliknij na niego oraz dotknij niebieski przycisk. Udaj się do Rehlto, a następnie do Nexus. Tam wybierz Terminal Promowy i udaj się do Portu. Idź do biblioteki.\nStojąc naprzeciwko wejścia do biblioteki, skręć w prawo i przejdź do końca przepaści, idąc za pachołkami. Na skale zajdziesz marker.\nZabierz go. Wróć do Relhto do Nexus i do Rezerro. Podejdź do czwartego urządzenia i wgraj współrzędne. Uruchomisz promień, który płynąc napędza wielki kryształ.\nWróć do Rehlto, do Nexus i do Terminalu Promowego, po czym udaj się do Portu. Przejdź do miejsca, w którym znajduje się księga prowadząca do Nexus( najpierw w górę, a potem schodami na dół)\nPo pojawieniu się symbolu muszli, który zjawi się po przejściu lasera, wejdź w symbol, a trafisz do nowej lokacji.\nNa podłodze, w nowym miejscu, znajdziesz dziennik, a po drugiej stronie kolejna kartę. Wyjdź na zewnątrz, a znajdziesz się nad przepaścią, skocz w nią i wróć do Rehlto. To już koniec twojej przygody.


Ten hotel powstał w odległości około 19 km od Park Narodowy Timanfaya. Do Iberostar Lanzarote Park Hotel jest około 20 minut spaceru z centrum Playa Blanca (Lanzarote).\nIberostar Lanzarote Park Hotel wybudowano w pobliżu parku narodowego i wydm oraz piaszczystej plaży.\nObiekt posiada pokoje dla niepalących, wyposażone w takie udogodnienia, jak klimatyzacja, szybki internet, telewizja kablowa, mini lodówka i prasowalnica do spodni. Z pokoi ukazuje się spektakularny widok na morze. Pokoje szczycą się wspólczesnym wystrojem. W części kuchennej goście mogą skorzystać z zmywarki i ekspresu do kawy.\nŚniadanie podawane jest w restauracji. Restauracja całodobowa serwuje wyjątkowe posiłki. Na terenie obiektu znajduje się bar z przekąskami, w którym oferowane są napoje alkoholowe. Spices i La Bahia ulokowane w rozrywkowej dzielnicy, w 150 metrach od obiektu.\nHotel szczyci się zaciszną lokalizacją- wystarczy 30 minut, żeby dojechać z lotniska Lanzarote.\nDo dyspozycji gości skrytka depozytowa, przechowalnia bagażu i kiosk z gazetami, centrum biznesowe i kserokopiarka.\nIberostar Lanzarote Park Hotel oferuje takie możliwości rozrywkowe jak animacje i muzyka na żywo. Aktywni goście docenią salę gimnastyczną, zajęcia aerobiku i klub fitness oraz żeglarstwo, łucznictwo i tenis stołowy.


Warszawa. Najstarszy oryginalny zabytek w stolicy - Otwarty Przewodnik Krajoznawczy\nTagi: Białołęka, Ossolińscy, Tarchomin, Warszawa\nNie tylko goście naszej stolicy, ale zapewne także ogromna większość jej mieszkańców jest zaskoczona, gdy dowiaduje się, że jej najstarszym, zachowanym w oryginalnym kształcie zabytkiem sakralnym jest kościół św. Jakuba Apostoła na Białołęce.\nTak! Nie katedra św. Jana, mimo rodowodu o przełomu XIII i XIV w., nie gotycki kościół p.w. Nawiedzenia NMP na Nowym Mieście z metryką od 1411 r. Obie te świątynie, a także wiele innych, wzniesionych później w najstarszych dzielnicach Warszawy, były bowiem w trakcie ich burzliwej historii burzone, odbudowywane i przebudowywane. Zaś skromny, niewielki gotycki kościół św. Jakuba Apostoła stał się stołecznym po przyłączeniu Tarchomina w 1951 roku do Warszawy. Jako jedyny średniowieczny, zachowany do naszych czasów w stanie niemal niezmienionym, jest jednym z zabytków na stworzonych przy dofinansowaniu ze środków unijnych szlakach turystycznych: ?Skarbiec Mazowiecki? ? obiektów sakralnych w Warszawie i na Mazowszu oraz ?Bijące Serce Historii ? kościoły Warszawy?. I jest opisany zarówno na tablicach informacyjnych stojących na terenie kościelnym, jak i stronach internetowych parafii. Dzięki temu ci turyści, którzy docierają na ten północny kraniec stolicy na prawym, praskim brzegu Wisły, mający obecnie bardzo dobre, bezpośrednie połączenia komunikacyjne z centrum, mogą się sporo dowiedzieć zarówno o historii tej świątyni, jak i jej wyposażeniu oraz otoczeniu.\nDzieje kościoła św. Jakuba sięgają początków XV w., a pierwsza pisana wzmianka o nim pochodzi z roku 1427, z księgi ławniczej miasta Nowej Warszawy. Pierwotnie była to jednak tylko niewielka świątynia drewniana wzniesiona na sztucznie usypanym wzniesieniu, aby chronić ją przed wylewani Wisły. Obecny kościół, ceglany, stoi w pobliżu rzeki, vis a vis Parku Młocińskiego na jej prawym, wschodnim brzegu. Ufundowany został przez wojewodę mazowieckiego Jakuba Gołyńskiego i jego syna, kanonika katedralnego płockiego, a zarazem proboszcza w Tarchominie, Mikołaja. Budowę kontynuował starosta warszawski Adrian Gołyński. W II połowie XV w. część wsi Tarchomin, a później także Białołęka, stały się własnością tej rodziny. Za rok rozpoczęcia budowy przyjmuje się 1518, gdyż taka data umieszczona została na jednej z cegieł. Budowa trwała kilkadziesiąt lat, a konsekracji świątyni dokonał biskup płocki Piotr Dunin-Wolski dopiero w roku 1582.\nKościół ten, w stylu gotyku nadwiślańskiego, jest stosunkowo niewielki. Ma 25 m długości i 10 m szerokości, a na dachu wieżyczkę z sygnaturką. Nie ma natomiast wieży. Pierwotnie wejście do niego znajdowało się w zachodniej ścianie, od strony Wisły. Później zostało zamurowane, ale zachował się portal. Podczas szwedzkiego potopu świątynia została ograbiona i przez pewien czas niszczała w wyludnionym Tarchominie. Być może fakt, że restaurację i rozbudowę świątyni podjęto w 1720 roku z inicjatywy Franciszka Maksymiliana Ossolińskiego, stał się podstawą innej, kościelnej informacji ładnie napisanej zabytkowymi literami, że fundatorem tego kościoła był ten ród. Ale Ossolińscy kupili majątek tarchomiński dopiero na początku XVIII w. i im świątynia zawdzięcza niewątpliwie tylko rozbudowę. Powiększono ją o barokową kruchtę od frontu, przez nią robiąc główne wejście od północy. Zbudowano skarbiec i nową zakrystię oraz dzwonnicę i kostnicę. Mury kościoła wzmocniono 12 skarpami i otynkowano, sporo zmian wprowadzono we wnętrzu. Pojawił się nowy ołtarz główny i dwa boczne. I również nowe: ambona i drewniany chór, chrzcielnica z czarnego marmuru, położono nowy strop. W 1878 r. w kościele zainstalowano siedmiogłosowe organy.\nGruntowny remont kościoła przeprowadzony został w latach 1894-98, już przez kolejnego, od 1881 r., właściciela tarchomińskiego majątku Władysława Kisiela-Kiślińskiego. Położono wówczas m.in. nową posadzkę z lastriko z datą ?A. 1894 D.?, co niektórzy biorą za rok zbudowania tej świątyni.\nPodstawą przebudowy pałacu w stylu klasycystycznym, był najprawdopodobniej jeden z projektów, ściślej szkiców, pałacyku do warszawskich Łazienek dla królewskiej siostry Izabelli Branickiej, wykonanych w 1783 r. przez architekta Jakuba Kubickiego.\nDodano: 10 maja 2017; Aktualizacja 15 maja 2017;


Jak dbać o związek? Kryzys w związku po narodzinach dziecka - Mjakmama.pl\nPrzyjście na świat dziecka stawia na głowie życie w wielu związkach. Dowiedz się, jak wspólnie z partnerem przygotować się do narodzin dziecka i nowych obowiązków z tym związanych, by nie dopadł was kryzys.\nKiedy rodzi się wam dziecko, przestajecie być już tylko parą. Stajecie wobec konieczności, ale i szansy przewartościowania i ułożenia wspólnego życia od nowa. Trzeba zdać egzamin dojrzałości, występując w całkowicie nowej roli – partnera i rodzica w jednym. A nie jest to łatwe, bo chociaż narodziny ukochanego dzidziusia to przede wszystkim wielka radość, wydarzenie to powoduje w wielu związkach bardzo poważny kryzys. To szokujące, ale aż 70% par twierdzi, że po urodzeniu dziecka czerpie mniej radości z życia.\nDlaczego tak się dzieje? Związek staje się mniej partnerski niż dotychczas. Do tej pory formuła partnerska świetnie funkcjonowała: brak zadań wyłącznie męskich (utrzymanie domu) i kobiecych (zajmowanie się dzieckiem), dzielenie się wydatkami, koncentrowanie się na partnerze i uczuciach. Teraz, w nowych okolicznościach, ten model szwankuje. Ona zajmuje się domem i dzieckiem, a on – utrzymywaniem rodziny. Doświadczenia dwojga ludzi, do niedawna podobne, zaczynają się coraz bardziej różnicować. Po pewnym czasie okazuje się, że żyją w dwóch odrębnych światach.\nPolecamy: 10 rzeczy, które każda młoda mama chciałaby usłyszeć!\nTwój mężczyzna może nie zdawać sobie sprawy, jakim szokiem jest dla ciebie pojawienie się dziecka. Z dnia na dzień tracisz dotychczasową swobodę. Musisz odnaleźć się w niezbyt wygodnej roli osoby dostosowującej się całkowicie do wymagań maleńkiego człowieczka, jak również mało wdzięcznej roli gospodyni domowej. Mało kto wie, że po przyjściu na świat dziecka samym obowiązkom domowym (pomijając opiekę nad dzidziusiem) kobieta poświęca kilkakrotnie więcej czasu niż dotychczas! Prania i zmywania jest znacznie więcej, sprzątanie, ze względu na maluszka, odbywa się praktycznie codziennie, o zakupach robionych raz na tydzień można zapomnieć. Dodajmy do tego gotowanie, prasowanie i rzecz pozornie bagatelną: wychodzenie z dzidziusiem na dwór, co dla każdej młodej mamy jest jak wyprawa na Mount Everest z pełnym ekwipunkiem.\nAle i ty może nie do końca jesteś świadoma, jakim wyzwaniom musi sprostać twój ukochany, postawiony w nowej dla niego roli „głowy rodziny”. Przeważnie na niego spada odpowiedzialność materialna (do tej pory rozkładana między oboje partnerów). O wiele większe niż dotychczas obciążenie finansowe motywuje młodego ojca do ciężkiej pracy, okupionej, niestety, permanentnym stresem, zmęczeniem i rozdrażnieniem.\nPrzeczytaj: Kłótnie rodziców: odkąd mamy dziecko ciągle się kłócimy!\n7 rad dla niej i dla niego\nRozmawiajcie otwarcie – niech każde z was powie, co czuje, ale niech też wysłucha z uwagą i życzliwością drugiej strony.\nNie zapominajcie mówić sobie na co dzień miłych rzeczy, okazujcie sobie czułość – jak wtedy, gdy byliście tylko we dwoje.\nPokazujcie sobie, jak ważni wciąż jesteście dla siebie. Małe gesty, drobne niespodzianki potrafią zdziałać cuda.\nRaz w tygodniu niech każde z was przez godzinę, bez wyrzutów sumienia, robi to, co najbardziej lubi. Nie będziecie mieli poczucia uwięzienia w „kieracie rodzinnym”.\nRaz na jakiś czas, po położeniu dziecka spać, otwórzcie butelkę wina, włączcie ulubioną muzykę i wyłączcie telewizor, telefon...\nDbajcie o swoją atrakcyjność zarówno dla własnego dobrego samopoczucia, jak i po to, by zrobić frajdę partnerowi.\nW towarzystwie doceniajcie zalety partnera. To bardzo miłe.\nJak dbać o związek i uniknąć kryzysu po narodzinach dziecka - pułapka perfekcjonizmu\nGdy pojawia się dziecko, młodzi, ambitni rodzice zaczynają żyć jak roboty zaprogramowane na nową rolę. Mają swoją misję i dążą do perfekcji. Są tak pochłonięci swoim zadaniem, że, paradoksalnie, choć poświęcają się dla rodziny, zapominają nie tylko o potrzebach swojego partnera, ale także o zdrowym rozsądku.\nMłode mamy bardzo często do wymogów bycia matką i gospodynią domową przykładają miary stosowane w pracy zawodowej. Tam zadowolenie i zaspokajanie ambicji osiąga się dzięki uznaniu za wykonaną pracę. Jednak krzątanina wokół dziecka, pieluch, butelek i garnków nie zaspokaja ambicji i nie daje poczucia, że dokonało się czegoś wielkiego. Młoda mama, zamiast zaakceptować odmienność tych dwóch sytuacji, robi jeszcze więcej (często ponad swoje siły), chce być niezastąpiona, ale wcale nie otrzymuje więcej uznania. W rezultacie przestaje ją cieszyć cokolwiek.\nJej mąż natomiast, zaprogramowany na zapewnianie bezpieczeństwa materialnego rodzinie, pracuje coraz więcej. W domu, jeśli dziecko jeszcze nie śpi, mąż stara się pomagać w opiece nad maleństwem, jednak nie oponuje specjalnie, gdy żona ze zniecierpliwieniem przygląda się jego zabiegom, mówiąc: „Daj, sama już to zrobię”. Dlaczego? Po pierwsze, pada ze zmęczenia, a po drugie... czuje się odsunięty na boczny tor.\nPrzeczytaj: Naukowcy alarmują: kobietom, które chcą być idealnymi mamami, częściej grozi depresja\nMłody tata chce, by dom dla niego był miejscem, w którym mógłby wypocząć. Oczekuje od żony, by zadbała również o jego komfort, spokój, by doceniła jego poświęcenie (czyli tak jak w pracy, oczekuje nagrody). Uważa też, że podział obowiązków: on pracuje, ona zajmuje się domem – jest sprawiedliwy i powinien być dotrzymywany. Jednak jest tu pewien haczyk – o poczuciu sprawiedliwości możemy mówić jedynie wtedy, gdy jest ono w taki sam sposób odbierane przez obydwie strony, kiedy zarówno on, jak i ona czują się usatysfakcjonowani takim stanem rzeczy, a nie pokrzywdzeni, wykorzystywani czy niedoceniani.\nProsty schemat: ja pracuję w domu, ty pracujesz w pracy, wielokrotnie w zderzeniu z rzeczywistością wymaga weryfikacji. Tymczasem zmęczenie i wieczny brak czasu nie pozwalają młodym rodzicom na spokojne, obiektywne przyjrzenie się problemowi.\nPolecamy: Chodzisz na randki z mężem? Zobacz, jak znaleźć czas na wzmocnienie związku\nJak odbudować związek po narodzinach dziecka\nJak wybrnąć z tej sytuacji? Żadne z was nie powinno wychodzić z milczącego założenia, że druga strona będzie intuicyjnie wyczuwać, co trapi partnera. Potrzeba szczerej rozmowy, aby młodzi rodzice mogli powiedzieć sobie wzajemnie, co ich boli, wyjaśnić wątpliwości, skorygować swój model małżeńskiego współżycia.\nCałkiem możliwe, że jej: „Kochanie, jestem z ciebie dumna” – zamiast narzekania od progu – lub jego: „Jesteś wyjątkową kobietą” przyniesie zaskakujący skutek... To przecież drobiazg, ale jakże ważny, bo przypomina młodym rodzicom o tym, co ich połączyło: o uczuciu i pragnieniu, by być partnerem ukochanej osoby.\nNie pozwólcie, by uczucie ugrzęzło w codziennej krzątaninie, by związek stał się wyłącznie wspólnotą interesów, skoncentrowaną przede wszystkim na załatwianiu bieżących spraw dotyczących utrzymania, sprzątania czy zakupów.\nPrzeczytaj: Stale poświęcasz się dla rodziny, zamiast pomyśleć o sobie? To zły nawyk\nJednak, żeby lepiej zrozumieć drugą stronę, trzeba postarać się zrozumieć również własne uczucia i zachowania. Niewiele kobiet na przykład zdaje sobie sprawę, że bardzo często w dobrej wierze działa na własną niekorzyść. Ileż to razy ambicja nie pozwala młodej mamie skorzystać z pomocy z zewnątrz i z uporem godnym lepszej sprawy robi rzeczy, których nie powinna, np. taszczy ciężkie siaty pełne zakupów. Młoda mama nie zawsze też chętnie przyjmuje pomoc partnera przy maleństwie. W swoim dążeniu do samodzielności nie chce, by mąż ją wyręczał w opiece nad dzieckiem, bo uważa, że to jest jej zadanie i powinna sama sobie z nim poradzić.\nMłody ojciec też nosi w sobie często skrywane żale: umyka mu pierwsze słowo, pierwszy krok maluszka, widzi, jak jego potomek wyraźnie wyróżnia mamę. Czasami czuje się jak gość we własnym domu, a żona nie dość, że straciła zainteresowanie nim jako mężczyzną, to jeszcze ciągle chodzi w porozciąganym dresie. W rezultacie mąż wycofuje się coraz bardziej i ucieka w pracę.\nPolecamy: Jakie problemy pojawiają się po narodzinach dziecka? Rozmowa z psychologiem\nPo urodzeniu dziecka punktem zapalnym bywa także powrót do intymnego współżycia. Nie jest łatwy ani oczywisty: hormony wydzielane podczas karmienia piersią obniżają libido młodej mamy, powrót do intymności utrudniają zmęczenie, strach przed kolejną ciążą, rekonwalescencja po porodzie... Trochę to potrwa, zanim odnajdziecie siebie i na tej płaszczyźnie, jednak kluczem jest właśnie brak pośpiechu, wyrozumiałość i delikatność ze strony partnera.\nWiele świeżo upieczonych mam walczy z kompleksami dotyczącymi ich ciała. Często jednak jest tak, że to, co stanowi problem dla młodej mamy, wcale nie przeszkadza jej partnerowi.\nAle jest i druga strona medalu: mężczyźnie komplementy same cisną się na usta, gdy widzi swoją partnerkę uśmiechniętą i zadbaną. Warto, abyś mimo zaciętej walki z czasem przy opiece nad maluchem, znalazła go choć trochę dla siebie. Wystarczy półgodzinna drzemka w ciągu dnia (np. gdy maluch śpi), dbałość o fryzurę, zamiana wygodnego, ale niezbyt efektownego dresu na równie wygodne, ale bardziej kobiece domowe ciuszki – mąż na pewno zauważy zmianę. Ale przecież robisz to także dla siebie. Dbałość o wygląd poprawi ci samopoczucie i będzie pierwszym krokiem do odbudowania po ciąży poczucia własnej wartości i atrakcyjności.\nNarodziny dziecka - narodziny rodziny\nPrzyjście na świat dziecka wymaga, jak widać, nie tylko zmian organizacyjnych. Rodzice muszą nauczyć się szukać rozwiązań satysfakcjonujących obie strony, ale przede wszystkim rozmawiać otwarcie o swoich uczuciach. Dzięki temu para, stając się rodziną, nie przestanie być parą. Rodziców łączy dziecko, powinni jednak pamiętać, że jest ono owocem ich miłości.