Dokument w ramach procedury : A8-0091/2019\nw sprawie sprawozdania Komisji za rok 2018 dotyczącego Turcji\n– uwzględniając swoje poprzednie rezolucje dotyczące Turcji, w szczególności rezolucje z dnia 24 listopada 2016 r. w sprawie stosunków UE–Turcja(1), z dnia 27 października 2016 r. w sprawie sytuacji dziennikarzy w Turcji(2) oraz z dnia 8 lutego 2018 r. w sprawie bieżącej sytuacji w zakresie praw człowieka w Turcji(3),\n– uwzględniając komunikat Komisji z dnia 17 kwietnia 2018 r. do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów w sprawie polityki rozszerzenia UE w 2018 r. (COM(2018)0450), sprawozdanie dotyczące Turcji za 2018 r. (SWD(2018)0153) oraz poprawiony orientacyjny dokument strategiczny w sprawie Turcji (2014–2020) przyjęty w sierpniu 2018 r.,\n– uwzględniając konkluzje prezydencji z dnia 13 grudnia 2016 r. i konkluzje Rady z dnia 26 czerwca 2018 r. oraz wcześniejsze odnośne konkluzje Rady i Rady Europejskiej,\n– uwzględniając ramy negocjacyjne dla Turcji z dnia 3 października 2005 r. oraz fakt, że – podobnie jak w przypadku wszystkich krajów przystępujących – przystąpienie Turcji do UE jest uzależnione od pełnej zgodności z kryteriami kopenhaskimi,\n– uwzględniając decyzję Rady 2008/157/WE z dnia 18 lutego 2008 r. w sprawie zasad, priorytetów i warunków określonych w partnerstwie dla członkostwa zawartym z Republiką Turcji („partnerstwo dla członkostwa”)(4) oraz wcześniejsze decyzje Rady z lat 2001, 2003 i 2006 w sprawie partnerstwa dla członkostwa,\n– uwzględniając wspólne oświadczenie po szczycie UE–Turcja z dnia 29 listopada 2015 r. oraz plan działania UE–Turcja,\n– uwzględniając deklarację Wspólnoty Europejskiej i jej państw członkowskich z dnia 21 września 2005 r., która stanowi, że uznanie wszystkich państw członkowskich jest niezbędnym elementem negocjacji, a także uwzględniając konieczność pełnego wdrożenia przez Turcję protokołu dodatkowego do porozumienia z Ankary dotyczącego wszystkich państw członkowskich przez usunięcie wszystkich przeszkód w swobodnym przepływie towarów bez ograniczeń lub dyskryminacji,\n– uwzględniając art. 46 europejskiej konwencji praw człowieka, który stanowi, że umawiające się strony zobowiązują się do przestrzegania ostatecznych wyroków Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (ETPC) we wszystkich sprawach, w których są stronami, oraz zobowiązanie Turcji do wykonania wszystkich wyroków ETPC,\n– uwzględniając opublikowany przez Reporterów bez Granic światowy ranking wolności prasy z 2018 r., w którym na 180 krajów Turcja znalazła się na 157. miejscu,\n– uwzględniając rezolucję 1625(2008) Rady Europy w sprawie praw własności i dziedziczenia prawosławnej ludności greckiej i jej fundacji na wyspach Gökçeada (Imroz) i Bozca (Tenedos),\n– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 listopada 2014 r. w sprawie działań Turcji powodujących napięcia w wyłącznej strefie ekonomicznej Cypru(5) oraz rezolucję z dnia 15 kwietnia 2015 r. w sprawie setnej rocznicy ludobójstwa Ormian(6),\n– uwzględniając opinie Komisji Weneckiej Rady Europy, w szczególności z dni 10–11 marca 2017 r. w sprawie zmian w konstytucji, które mają zostać poddane ogólnonarodowemu referendum, w sprawie środków przewidzianych w ostatnich nadzwyczajnych dekretach z mocą ustawy w odniesieniu do wolności mediów oraz obowiązków, kompetencji i funkcjonowania sądów w sprawach karnych, z dni 6–7 października 2017 r. w sprawie przepisów dekretu z mocą ustawy nr 674 dotyczących sprawowania demokracji lokalnej, z dni 9–10 grudnia 2016 r. w sprawie nadzwyczajnych dekretów z mocą ustawy nr 667–676 przyjętych po nieudanej próbie zamachu stanu w dniu 15 lipca 2016 r., a także z dni 14–15 października 2016 r. w sprawie zawieszenia art. 83 akapit drugi konstytucji dotyczącego nietykalności parlamentarzystów,\n– uwzględniając ustalenia i wnioski misji monitorowania potrzeb OBWE/ODIHR dotyczące przedterminowych wyborów prezydenckich i parlamentarnych w dniu 24 czerwca 2018 r.,\n– uwzględniając rezolucję 2156 Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy (PACE) z dnia 25 kwietnia 2017 r. pt. „Funkcjonowanie instytucji demokratycznych w Turcji”, której konsekwencją jest wznowienie procedury monitorowania,\n– uwzględniając komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 marca 2017 r. w sprawie pierwszego sprawozdania rocznego w sprawie Instrumentu Pomocy dla Uchodźców w Turcji (COM(2017)0130), komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 marca 2018 r. w sprawie drugiego sprawozdania rocznego w sprawie Instrumentu Pomocy dla Uchodźców w Turcji (COM(2018)0091) oraz piąte sprawozdanie Komisji dla Parlamentu Europejskiego, Rady Europejskiej i Rady z dnia 2 marca 2017 r. z postępów w zakresie realizacji postanowień oświadczenia UE–Turcja (COM(2017)0204),\n– uwzględniając zalecenie Komisji z dnia 21 grudnia 2016 r. dotyczące decyzji Rady upoważniającej do otwarcia negocjacji z Turcją na temat porozumienia w sprawie rozszerzenia zakresu dwustronnych stosunków preferencyjnych w obszarze wymiany handlowej oraz modernizacji unii celnej, a także konkluzje Rady z dnia 26 czerwca 2018 r., w których stwierdzono, że nie przewiduje się dalszych działań na rzecz modernizacji unii celnej UE–Turcja,\n– uwzględniając sprawozdanie specjalne Europejskiego Trybunału Obrachunkowego z dnia 14 marca 2018 r. pt. „Unijna pomoc przedakcesyjna dla Turcji – jak dotąd przyniosła jedynie ograniczone rezultaty”,\n– uwzględniając budżet na 2019 r., zgodnie z którym fundusze IPA II dla Turcji zostaną zmniejszone o 146,7 mln w związku z sytuacją w Turcji w odniesieniu do praw człowieka, demokracji i rządów prawa,\n– uwzględniając sprawozdanie Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka z marca 2018 r. w sprawie wpływu stanu wyjątkowego na prawa człowieka w Turcji ze szczególnym uwzględnieniem sytuacji na południowym wschodzie kraju,\n– uwzględniając umowę o readmisji UE–Turcja,\n– uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Zagranicznych (A8-0091/2019),\nA. mając na uwadze, że po trzech latach zastoju w stosunkach międzyparlamentarnych w dniu 28 kwietnia 2018 r. odbyło się w Brukseli długo oczekiwane 77. posiedzenie wspólnej komisji parlamentarnej UE–Turcja;\nB. mając na uwadze, że według Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (UNHCR) w Turcji przebywa najwięcej uchodźców na świecie, a ponad 3 miliony z nich to zarejestrowani uchodźcy z Syrii, Iraku i Afganistanu;\nC. mając na uwadze, że poszanowanie rządów prawa i podstawowych wolności, w tym rozdziału władz, demokracji, wolności słowa, praw człowieka, praw mniejszości i wolności wyznania, wolności zrzeszania się i prawa do pokojowego protestu, a także walka z korupcją, rasizmem i dyskryminacją słabszych grup leżą u podstaw procesu negocjacji;\nD. mając na uwadze, że w listopadzie 2016 r. Parlament wezwał Komisję i państwa członkowskie do tymczasowego zamrożenia trwających negocjacji akcesyjnych z Turcją i zobowiązał się do rewizji swojego stanowiska po zniesieniu nieproporcjonalnych środków stosowanych w związku ze stanem wyjątkowym w Turcji;\nE. mając na uwadze, że w lipcu 2017 r. Parlament wezwał Komisję i państwa członkowskie, zgodnie z ramami negocjacyjnymi, do niezwłocznego formalnego zawieszenia negocjacji akcesyjnych z Turcją w przypadku wdrożenia bez zmian pakietu reform konstytucyjnych;\n1. odnotowuje, że stan wyjątkowy, który został wprowadzony po próbie zamachu stanu w 2016 r., był siedmiokrotnie przedłużany; przyjmuje z zadowoleniem podjętą w dniu 19 lipca 2018 r. decyzję o zniesieniu stanu wyjątkowego; ubolewa jednak, że nowe przepisy wprowadzone w lipcu 2018 r., a zwłaszcza ustawa nr 7145, zachowują wiele uprawnień przyznanych prezydentowi i władzy wykonawczej podczas stanu wyjątkowego i zasadniczo umożliwiają jego kontynuację, przy wszystkich wynikających z tego ograniczeniach dla podstawowych wolności i praw człowieka; podkreśla, że osłabia to wszelkie pozytywne skutki zniesienia stanu wyjątkowego; zauważa, że przedłużający się stan wyjątkowy doprowadził do erozji praworządności i osłabienia praw człowieka w Turcji, co może mieć długotrwałe konsekwencje dla krajowych struktur instytucjonalnych i społeczno-gospodarczych; wyraża zaniepokojenie, że wiele procedur obowiązujących w czasie stanu wyjątkowego jest nadal stosowanych przez siły policyjne i lokalne administracje; jest równie zaniepokojony poważnym regresem w obszarze wolności słowa, wolności zgromadzeń, wolności zrzeszania się oraz praw procesowych i praw własności;\n2. jest głęboko zaniepokojony faktem, że w ramach represji w następstwie próby zamachu stanu ponad 150 000 osób pozbawiono wolności, 78 000 aresztowano pod zarzutem terroryzmu, a ponad 50 000 osób wciąż przebywa w więzieniu, w większości mimo braku jednoznacznych dowodów; wyraża zaniepokojenie zbyt długim okresem tymczasowego aresztowania i postępowania sądowego, faktem, że w wielu przypadkach nie wydano jeszcze aktu oskarżenia, a także surowymi warunkami przetrzymywania; ponadto wyraża zaniepokojenie powszechną praktyką anulowania paszportów krewnych osób zatrzymanych i podejrzanych oraz podkreśla potrzebę rzetelnego postępowania sądowego i administracyjnych środków odwoławczych w przypadkach braku należytego uzasadnienia takiego anulowania; jest szczególnie zaniepokojony faktem, że takie aresztowania zdają się dotyczyć również uzasadnionych głosów sprzeciwu, w tym obrońców praw człowieka, dziennikarzy lub członków opozycji; wyraża głębokie zaniepokojenie doniesieniami na temat brutalnego traktowania i torturowania więźniów, zgłoszonymi przez kilka organizacji praw człowieka i Biuro Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka; jest głęboko zaniepokojony doniesieniami na temat powszechnego stosowania długoterminowego przetrzymywania w izolacji, będącego drugą karą dla zatrzymanych; ostrzega przed nadużywaniem środków antyterrorystycznych do uzasadnienia ograniczania praw człowieka; wzywa Turcję do przestrzegania zasady proporcjonalności przy podejmowaniu działań mających na celu zwalczanie terroryzmu, a także do dostosowania jej antyterrorystycznych przepisów do międzynarodowych standardów w zakresie praw człowieka;\n3. ubolewa z powodu działań podejmowanych przez rząd turecki wobec obywateli Turcji w państwach trzecich, w tym przypadków nękania i uprowadzeń oraz niejawnego nadzoru, a także z powodu infolinii, za których pośrednictwem zachęca się ludzi do donoszenia rządowi na innych obywateli; jest głęboko zaniepokojony nielegalnym uprowadzeniem i ekstradycją 101 obywateli tureckich, które zostały przeprowadzone w 18 krajach, co potwierdziły władze tureckie w swoim oświadczeniu z dnia 16 lipca 2018 r.; wzywa państwa członkowskie UE, by rozpatrywały wszelkie tureckie wnioski o ekstradycję w sposób przejrzysty oraz prowadziły postępowania sądowe w pełni zgodnie z międzynarodowymi standardami praw człowieka; przypomina, że nie można wykorzystywać nakazów aresztowania wydanych przez Interpol w odniesieniu do tureckich dysydentów, obrońców praw człowieka, dziennikarzy i osób krytykujących rząd, takich jak były finalista Nagrody im. Sacharowa Can Dündar;\n4. zauważa, że od czasu ogłoszenia stanu wyjątkowego zwolniono ponad 152 000 urzędników służby cywilnej, w tym nauczycieli, lekarzy, nauczycieli akademickich (prowadzących działalność na rzecz pokoju), prawników, sędziów i prokuratorów; zwraca uwagę, że 125 000 osób skierowało wnioski do komisji śledczej ds. środków podjętych w stanie wyjątkowym, której zadaniem jest rozpatrzenie i rozstrzygnięcie w ciągu dwóch lat skarg na środki podjęte w związku ze stanem wyjątkowym i powiązanymi dekretami, przy czym 81 000 skarg wciąż czeka na rozpatrzenie; zwraca uwagę na bardzo niski odsetek (7 %) pozytywnie rozpatrzonych wniosków, skutkujących przywróceniem osób skarżących na zajmowane wcześniej stanowiska; jest zaniepokojony wąskim zakresem mandatu tej komisji, jej brakiem niezależności oraz faktem, że sprawy rozpatruje się wyłącznie na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, bez udziału osoby, której dana sprawa dotyczy; zauważa, że te zwolnienia z pracy wpłynęły bardzo dotkliwie na zainteresowane osoby i ich rodziny, w tym pod względem ekonomicznym, a także wywarły trwałe piętno społeczne i zawodowe; wzywa rząd turecki do zapewnienia, by wszystkie osoby miały prawo do rzetelnego procesu sądowego oraz do rozpatrzenia ich spraw zgodnie z międzynarodowymi standardami przez niezależny sąd, który może przyznać odszkodowanie za straty materialne i moralne spowodowane arbitralnym zwolnieniem z pracy; wzywa Turcję do zapewnienia operacyjnej, strukturalnej i finansowej niezależności Krajowej Instytucji ds. Praw Człowieka i Równości oraz instytucji Rzecznika Praw Obywatelskich w celu zagwarantowania ich zdolności do zapewnienia prawdziwego przeglądu i możliwości dochodzenia roszczeń;\n5. jest głęboko zaniepokojony doniesieniami na temat wykorzystywania Dyrekcji ds. Wyznaniowych (Diyanet) przez turecką agencję wywiadowczą do celów ścigania przywódców opozycji z ruchu Gülena lub innych przeciwników i wzywa instytucje bezpieczeństwa na szczeblu UE i państw członkowskich do zbadania tego poważnego naruszenia suwerenności i porządku publicznego;\n6. potępia wzmożony nadzór władzy wykonawczej i presję polityczną nad pracą sędziów i prokuratorów; podkreśla, że konieczna jest gruntowna reforma władzy ustawodawczej i sądowniczej w Turcji, aby poprawić dostęp do wymiaru sprawiedliwości, zwiększyć jego skuteczność i zapewnić lepszą ochronę prawa do procesu sądowego w rozsądnym terminie; podkreśla, że reformy te są również konieczne, jeżeli Turcja ma wypełnić swoje zobowiązania wynikające z międzynarodowego prawa dotyczącego praw człowieka; jest zaniepokojony, że zwolnienie ponad 4 000 sędziów i prokuratorów stanowi zagrożenie dla niezależności i bezstronności wymiaru sprawiedliwości; uważa również, że aresztowanie ponad 570 prawników stanowi przeszkodę dla prawa do obrony i naruszenie prawa do rzetelnego procesu sądowego; potępia również zatrzymanie i sądowe prześladowanie prawników zajmujących się prawami człowieka; wzywa grupę zadaniową ds. reform, by dokonała przeglądu strategii reformy sądownictwa i dostosowała ją do wymaganych standardów UE i Rady Europy; apeluje do Turcji, aby podczas całego procesu reform zapewniła udział wszystkich odpowiednich zainteresowanych stron, a zwłaszcza organizacji społeczeństwa obywatelskiego; wzywa Komisję, by monitorowała właściwe wykorzystywanie funduszy UE na szkolenia funkcjonariuszy wymiaru sprawiedliwości i organów ścigania, których nie można wykorzystywać do legitymizacji zachowań represyjnych;\n7. z zaniepokojeniem zauważa, że od wprowadzenia stanu wyjątkowego liczba wniosków o azyl składanych przez obywateli tureckich dramatycznie wzrosła, wskutek czego według Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu Turcja zajmuje obecnie piąte miejsce pod względem liczby wniosków o azyl składanych w państwach członkowskich UE; podkreśla, że we wrześniu 2018 r. na decyzję w pierwszej instancji wciąż czekało ponad 16 000 wniosków;\n8. przypomina o znaczeniu wolności i niezależności mediów jako jednej z podstawowych wartości UE oraz fundamentu każdej demokracji; wyraża poważne zaniepokojenie nieproporcjonalnymi i arbitralnymi środkami ograniczającymi wolność wypowiedzi, wolność mediów i dostęp do informacji; potępia zamknięcie ponad 160 mediów, liczne przypadki aresztowania dziennikarzy i pracowników mediów w następstwie próby zamachu stanu, wydawanie bezpodstawnych i nieproporcjonalnych wyroków oraz zablokowanie ponad 114 000 stron internetowych w Turcji do ubiegłego roku, w tym Wikipedii; zwraca uwagę na ograniczenia praw dziennikarzy i obrońców praw człowieka pracujących nad kwestią kurdyjską; wzywa Turcję do pilnego zagwarantowania wolności mediów oraz natychmiastowego uwolnienia i uniewinnienia wszystkich bezprawnie przetrzymywanych dziennikarzy; wzywa władze tureckie do zademonstrowania zerowej tolerancji wobec wszelkich incydentów przemocy fizycznej i słownej lub gróźb kierowanych do dziennikarzy oraz do umożliwienia ponownego otwarcia mediów, które zostały arbitralnie zamknięte;\n9. wyraża głębokie zaniepokojenie kurczeniem się przestrzeni dla społeczeństwa obywatelskiego i propagowania podstawowych praw i wolności; podkreśla, że w czasie stanu wyjątkowego aresztowano wielu aktywistów, w tym obrońców praw człowieka, a także regularnie zakazywano demonstracji; wzywa Turcję do uwolnienia wszystkich więzionych obrońców praw człowieka, dziennikarzy i innych osób przetrzymywanych pod bezpodstawnymi zarzutami oraz do wycofania tych zarzutów i umożliwienia im wykonywania ich pracy bez zagrożenia lub przeszkód we wszystkich okolicznościach; wzywa Turcję do ochrony podstawowych praw wszystkich obywateli, w tym mniejszości etnicznych, religijnych i seksualnych; przypomina, że tureckie ustawodawstwo dotyczące mowy nienawiści nie jest zgodne z orzecznictwem ETPC; wzywa turecki rząd i parlament do przyjęcia ustawy o przestępstwach z nienawiści, która może chronić wszystkich członków mniejszości przed fizycznymi i słownymi atakami oraz spełnia kryteria kopenhaskie dla krajów przystępujących w odniesieniu do poszanowania i ochrony mniejszości; wzywa Komisję i państwa członkowskie do zwiększenia ochrony i wsparcia zagrożonych obrońców praw człowieka w Turcji, w tym za pomocą specjalnych dotacji;\n10. potępia arbitralne zatrzymanie Osmana Kavali, wybitnego i poważanego czołowego przedstawiciela społeczeństwa obywatelskiego w Turcji, który jest przetrzymywany bez aktu oskarżenia już od ponad roku; zobowiązuje się nadal bardzo uważnie śledzić jego sprawę i apeluje o jego natychmiastowe i bezwarunkowe uwolnienie; sprzeciwia się zatrzymaniu 13 pracowników akademickich i działaczy w dniu 16 listopada 2018 r. w związku ze sprawą Osmana Kavali; zauważa, że 12 z nich zostało zwolnionych po złożeniu zeznań, a jeden z nich wciąż jest przetrzymywany; apeluje o jego uwolnienie do czasu zakończenia postępowania oraz o zniesienie zakazu podróżowania nałożonego na pozostałe osoby;\n11. wyraża poważne zaniepokojenie brakiem poszanowania wolności wyznania, dyskryminacją mniejszości religijnych, w tym chrześcijan i alewitów, oraz przemocą na tle religijnym; podkreśla, że kościoły nadal borykają się z problemami dotyczącymi ustanawiania lub dalszego korzystania z miejsc kultu; wzywa władze tureckie do promowania pozytywnych i skutecznych reform w dziedzinie wolności myśli, sumienia i wyznania przez umożliwienie wspólnotom wyznaniowym uzyskiwania osobowości prawnej, zezwolenie organizacjom charytatywnym na wybieranie swoich organów zarządczych, eliminowanie wszelkich ograniczeń w kształceniu, mianowaniu i sukcesji kleru, dostosowanie się do odnośnych orzeczeń ETPC i zaleceń Komisji Weneckiej oraz likwidację wszelkich form dyskryminacji lub barier na tle religijnym; wzywa Turcję do poszanowania odrębnego charakteru i wagi Patriarchatu Ekumenicznego oraz uznania jego osobowości prawnej; podkreśla potrzebę ponownego otwarcia seminarium na wyspie Chalki oraz usunięcia wszelkich przeszkód w jego prawidłowym funkcjonowaniu; wzywa do opublikowania regulaminu wyborczego dla niemuzułmańskich fundacji; z zadowoleniem przyjmuje zwrot przez turecki rząd 50 aramejskich kościołów, klasztorów i cmentarzy w Mardinie i wzywa władze tureckie do zwrócenia odpowiednich gruntów ich prawowitym właścicielom; zwraca uwagę na wpływ środków bezpieczeństwa na ludność w Tur Abdin i wzywa Turcję do dalszego zapewnienia dostępu mieszkańców do edukacji, działalności gospodarczej i miejsc kultu religijnego; wzywa Turcję do dołożenia wszelkich starań, aby uniknąć zniszczenia aramejskiego dziedzictwa kulturowego wskutek trwających obecnie prac przygotowawczych nad projektem budowy tamy Ilisu; wzywa władze tureckie, by podjęły stanowcze działania w celu zwalczania wszelkich przejawów antysemityzmu w społeczeństwie;\n12. wyraża zaniepokojenie naruszeniami praw człowieka osób LGBTI, w szczególności powtarzającymi się zakazami organizowania marszów równości i wydarzeń związanych z LGBTI w całym kraju, które są nadal nakładane mimo zniesienia stanu wyjątkowego, i wzywa do zniesienia tych dyskryminujących zakazów; wzywa Turcję do podjęcia odpowiednich działań w celu zapobiegania mowie nienawiści lub przestępstwom z nienawiści przeciwko grupom znajdującym się w niekorzystnej sytuacji, takim jak Romowie oraz syryjscy uchodźcy i osoby ubiegające się o azyl, a także w celu karania takich przestępstw; apeluje o podejmowanie ciągłych wysiłków w celu poprawy ich sytuacji; wzywa Turcję do pełnego wdrożenia planu strategicznego dotyczącego integracji Romów na lata 2016–2021, ze szczególnym uwzględnieniem walki z antycyganizmem, do zagwarantowania Romom dostępu do przystępnego cenowo mieszkalnictwa wysokiej jakości i do edukacji oraz do podjęcia środków w celu zapobiegania przedwczesnemu kończeniu nauki, zwalczania segregacji oraz zwiększenia wskaźnika zatrudnienia wśród Romów; z zaniepokojeniem odnotowuje wzrost liczby tzw. zabójstw honorowych; wzywa Turcję do zharmonizowania krajowych przepisów z Konwencją Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej (konwencją stambulską); wzywa Turcję do zapewnienia pełnej równości wszystkim obywatelom oraz do rozwiązania problemów, z jakimi zmagają się członkowie mniejszości, w szczególności w odniesieniu do edukacji i praw własności; przypomina znaczenie pełnego wdrożenia rezolucji Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy w sprawie wysp Imroz i Bozca oraz wzywa władze tureckie do wspierania repatriacji rodzin należących do mniejszości, które pragną powrócić na te wyspy; z zadowoleniem przyjmuje otwarcie szkoły dla mniejszości greckiej na wyspie Imroz, co jest pozytywnym krokiem;\n13. wzywa rząd Turcji do poszanowania i pełnego wdrożenia przyjętych zobowiązań prawnych w odniesieniu do ochrony dziedzictwa kulturowego oraz, w szczególności, do przeprowadzenia w dobrej wierze wspólnej inwentaryzacji greckiego, ormiańskiego, asyryjskiego i innego dziedzictwa kulturowego zniszczonego lub zrujnowanego w ubiegłym wieku; apeluje do Turcji o ratyfikowanie Konwencji UNESCO z 2005 r. w sprawie ochrony i promowania różnorodności form wyrazu kulturowego; wzywa Turcję do współpracy z odpowiednimi organizacjami międzynarodowymi, w szczególności z Radą Europy, w zakresie zapobiegania i przeciwdziałania nielegalnemu handlowi dziedzictwem kulturowym i jego celowemu niszczeniu;\n14. jest głęboko zaniepokojony sytuacją na południowym wschodzie Turcji i poważnymi zarzutami dotyczącymi naruszeń praw człowieka, nadużywania siły, stosowania tortur i poważnego ograniczania prawa do wolności opinii i wypowiedzi, a także politycznego uczestnictwa na południowym wschodzie, zwłaszcza od czasu załamania się starań o rozwiązanie kwestii kurdyjskiej w 2015 r., co udokumentowało Biuro Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka i obrońcy praw człowieka w Turcji; ponownie stanowczo potępia powrót do stosowania przemocy przez Partię Pracujących Kurdystanu (PKK), która od 2002 r. znajduje się na unijnej liście organizacji terrorystycznych; podkreśla pilną potrzebę wznowienia wiarygodnego procesu politycznego prowadzącego do pokojowego rozwiązania kwestii kurdyjskiej; wzywa Turcję do niezwłocznego zbadania wszystkich poważnych zarzutów dotyczących naruszeń praw człowieka i zabójstw oraz do umożliwienia międzynarodowym obserwatorom przeprowadzenia niezależnej kontroli; jest zaniepokojony niszczeniem miejsc dziedzictwa historycznego na południowym wschodzie, w tym starożytnej dzielnicy Sur w Diyarbakir, która została wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO, gdyż akty takie zagrażają zachowaniu kurdyjskiej tożsamości i kultury w Turcji;\n15. zauważa z niepokojem, że w czasie stanu wyjątkowego zdymisjonowano lub aresztowano bardzo wielu burmistrzów i zastępców burmistrzów na południowym wschodzie Turcji, a rząd mianował na ich miejsce powierników; podkreśla, że w rezultacie duża część mieszkańców Turcji nie była reprezentowana przez osoby wybrane w sposób demokratyczny na szczeblu lokalnym; uważa, że wybory samorządowe w marcu 2019 r. muszą stanowić ważną okazję do pełnego przywrócenia zasady bezpośredniego mandatu demokratycznego;\n16. zauważa z zaniepokojeniem, żestan wyjątkowy, a także przepisy wydane w ramach pakietu reformy konstytucyjnej jeszcze bardziej ograniczyły zdolność Wielkiego Zgromadzenia Narodowego do wypełniania podstawowej funkcji, jaką jest kontrola demokratyczna i rozliczalność; odnotowuje z wielkim zaniepokojeniem aresztowanie dwóch członków Republikańskiej Partii Ludowej (CHP), a także sposób, w jaki szczególnie wyraźnie marginalizuje się Ludową Partię Demokratyczną (HDP), której licznych posłów aresztowano pod zarzutem rzekomego popierania przez nich działalności terrorystycznej; apeluje o uwolnienie wszystkich członków Wielkiego Zgromadzenia Narodowego przetrzymywanych na podstawie przemówień i działań mających miejsce w ramach ich działalności parlamentarnej; podkreśla, że Wielkie Zgromadzenie Narodowe powinno być centralną instytucją demokracji tureckiej i jednakowo reprezentować wszystkich obywateli; wyraża ubolewanie w związku z wysokim progiem wyborczym, który ogranicza możliwości prawdziwej reprezentacji demokratycznej i nie odzwierciedla pluralistycznego społeczeństwa Turcji;\n17. potępia przedłużający się areszt Selahattina Demirtaşa, przywódcy opozycji i kandydata na prezydenta; z zadowoleniem przyjmuje orzeczenie ETPC w jego sprawie, w którym wzywa się władze tureckie do natychmiastowego uwolnienia go; podkreśla, że ETPC orzekł ponadto, iż zatrzymanie S. Demirtaşa służyło ukrytemu celowi, jakim było stłumienie pluralizmu i ograniczenie swobody debaty politycznej; postępia stanowisko władz tureckich wyrażające sprzeciw wobec tego orzeczenia; oczekuje, że Komisja i państwa członkowskie będą bardzo uważnie śledzić tę sprawę oraz apeluje o natychmiastowe i bezwarunkowe uwolnienie S. Demirtaşa;\n18. wzywa UE i jej państwa członkowskie, by zwiększyły ochronę i wsparcie na rzecz zagrożonych obrońców praw człowieka w Turcji, w tym za pomocą specjalnych dotacji, oraz by zapewniły pełne wdrożenie wytycznych UE w sprawie obrońców praw człowieka przez delegaturę Unii oraz przez ambasady i konsulaty państw członkowskich;\n19. podkreśla znaczenie walki z korupcją i zwraca uwagę na wnioski zawarte w sprawozdaniu dotyczącym Turcji za rok 2018, zgodnie z którymi korupcja nadal występuje w wielu dziedzinach i ciągle stanowi poważny problem; jest zaniepokojony, że osiągnięcia w zakresie prowadzenia dochodzeń, ścigania przestępstw oraz wydawania wyroków skazujących w sprawach dotyczących korupcji, szczególnie korupcji na wysokim szczeblu, są niewielkie;\n20. przypomina, że Komisja Wenecka oceniła nowelizację konstytucji w związku z wprowadzeniem systemu prezydenckiego jako niezapewniającą dostatecznych środków kontroli i równowagi, a także zagrażającą rozdziałowi władzy wykonawczej i sądowniczej; przypomina ponadto, że Parlament Europejski wezwał rząd Turcji do wdrożenia zmian i reform konstytucyjnych i sądowych we współpracy z Komisją Wenecką, natomiast w zeszłym roku wezwał również do oficjalnego zawieszenia negocjacji akcesyjnych w przypadku niezmienionej reformy konstytucyjnej z uwagi na niezgodność z kryteriami kopenhaskimi;\n21. wobec informacji przytoczonych powyżej zaleca Komisji i Radzie Unii Europejskiej formalne zawieszenie negocjacji akcesyjnych z Turcją, zgodnie z ramami negocjacyjnymi; pozostaje jednak zaangażowany w demokratyczny i polityczny dialog z Turcją; zwraca się do Komisji o przeznaczenie środków przyznanych obecnie w ramach instrumentu IPA II i przyszłego IPA III na wspieranie społeczeństwa obywatelskiego w Turcji, obrońców praw człowieka i dziennikarzy za pośrednictwem specjalnej puli zarządzanej bezpośrednio przez UE, a także na zwiększanie możliwości nawiązywania kontaktów międzyludzkich, dialogu naukowego, dostępu do europejskich uniwersytetów dla tureckich studentów i dostępu do platform medialnych dla dziennikarzy z myślą o ochronie i promowaniu zasad i wartości demokratycznych, praw człowieka i praworządności; bez uszczerbku dla art. 49 Traktatu o Unii Europejskiej oczekuje ponownego zdefiniowania stosunków między Turcją a UE w rozumieniu skutecznego partnerstwa; podkreśla, że stosunki polityczne między UE a Turcją powinny się opierać na warunkach dotyczących poszanowania demokracji, praworządności i praw podstawowych;\n22. zauważa, żechociaż proces przystąpienia do UE był początkowo silną motywacją do reform w Turcji, w ostatnich kilku latach nastąpił poważny regres w zakresie praworządności i praw człowieka; przypomina, że Parlament wielokrotnie wzywał do otwarcia rozdziału 23 dotyczącego sądownictwa i praw podstawowych oraz rozdziału 24 dotyczącego sprawiedliwości, wolności i bezpieczeństwa w czasie, kiedy rząd turecki zobowiązał się przeprowadzić poważne reformy; wyraża głębokie ubolewanie, że z uwagi na ciągłą blokadę ze strony Rady nie można było w pełni wykorzystać instrumentów akcesyjnych;\n23. podkreśla, że modernizacja unii celnej dodatkowo wzmocniłaby i tak już silne więzy między Turcją a Unią Europejską i sprawiła, że Turcja pozostałaby gospodarczo silnie związana z UE; uważa, że należy pozostawić możliwość modernizacji i usprawnienia unii celnej z 1995 r. między UE a Turcją, aby uwzględnić w niej odpowiednie obszary, takie jak rolnictwo, usługi i zamówienia publiczne, których obecnie unia celna nie obejmuje; przypomina, że Turcja jest piątym co do wielkości partnerem handlowym UE, natomiast UE – największym partnerem Turcji, a także że dwie trzecie bezpośrednich inwestycji zagranicznych w Turcji pochodzi z państw członkowskich UE, a Turcja jest ważnym rynkiem rozwoju dla UE; uważa, że usprawnienie unii celnej stanowiłoby cenną szansę na demokratyczną warunkowość, przyniosłoby korzystny efekt dźwigni i dałoby możliwość opracowania planu działania, w ramach którego ulepszenie unii celnej szłoby w parze z konkretnymi postępami Turcji w zakresie demokratycznych reform w dziedzinie demokracji, praw człowieka, podstawowych wolności i praworządności, co umożliwiłoby powstanie rzeczywiście otwartej przestrzeni dla społeczeństwa obywatelskiego i pluralizmu; uważa ponadto, że usprawnienie unii celnej stanowiłoby ważną okazję do dialogu politycznego na temat rozwoju zrównoważonego pod względem społecznym i środowiskowym, zmiany klimatu oraz praw pracowniczych w Turcji; wzywa Komisję do rozpoczęcia prac przygotowawczych w celu usprawnienia unii celnej, gdy tylko rząd Turcji wyrazi gotowość do przeprowadzenia gruntownych reform; zwraca się do Komisji, aby w zmodernizowanej unii celnej przewidziano klauzulę dotyczącą praw człowieka i podstawowych wolności, która uczyni prawa człowieka i podstawowe wolności zasadniczym warunkiem; przypomina, że obecna unia celna nie będzie w pełni wykorzystywać swego potencjału, dopóki Turcja nie wdroży całkowicie protokołu dodatkowego w odniesieniu do wszystkich państw członkowskich;\n24. zaznacza, że wolność związków zawodowych i dialog społeczny mają kluczowe znaczenie dla rozwoju pluralistycznego społeczeństwa; ubolewa z powodu niedociągnięć legislacyjnych w obszarze praw pracowniczych i praw związków zawodowych oraz podkreśla, że prawo organizowania się, prawo do rokowań zbiorowych i prawo do strajku są podstawowymi prawami pracowników; wyraża głębokie ubolewanie, że członkostwo w związku zawodowym często uważa się w sądzie za dowód w postępowaniu karnym; uważa, że takie stanowisko może dodatkowo zagrażać statusowi związków zawodowych w kraju; jest poważnie zaniepokojony warunkami pracy pracowników na budowie nowego portu lotniczego w Stambule, ponieważ od czasu rozpoczęcia budowy w maju 2015 r. w wypadkach przy pracy zginęło już podobno 38 pracowników, a 31 osób, w tym przywódca związków zawodowych, przebywa obecnie w więzieniu z powodu protestów przeciwko złym warunkom pracy oraz niskim i nieregularnie wypłacanym wynagrodzeniom; wzywa władze tureckie do ścisłego konsultowania się z odpowiednimi związkami zawodowymi w kwestii niezbędnych zabezpieczeń dla pracowników w miejscu pracy, przeprowadzenia dokładnego śledztwa w sprawie śmierci i obrażeń, jakie miały miejsce, oraz umożliwienia związkom zawodowym pełnego dostępu do pracowników, z którymi chcą się skontaktować; wyraża zaniepokojenie kwestią pracy dzieci, zwłaszcza w takich sektorach jak rolnictwo i praca sezonowa; zwraca uwagę na wysiłki rządu tureckiego, który dąży do tego, by osoby objęte ochroną tymczasową miały prawo do pracy w Turcji za odpowiednim pozwoleniem; zauważa, że Syryjczykom wydano ponad 20 tys. pozwoleń na pracę oraz że w pozwoleniach tych określono pewne warunki dotyczące płacy minimalnej i zabezpieczenia społecznego; zwraca uwagę, że pomimo tych wysiłków wielu Syryjczyków nadal pracuje bez pozwolenia w różnych sektorach w wielu prowincjach Turcji; podkreśla, że język w dalszym ciągu stanowi jedną z najpoważniejszych barier dla syryjskich pracowników;\n25. wzywa rząd turecki, by zrewidował swe plany budowy elektrowni jądrowej w Akkuyu; apeluje do Turcji o przestrzeganie konwencji z Espoo; zwraca się do rządu tureckiego o współpracę z rządami państw sąsiadujących z Turcją, takimi jak rząd Grecji i Cypru, w związku ze wszelkimi dalszymi działaniami dotyczącymi projektu Akkuyu lub co najmniej o przeprowadzenie konsultacji z tymi rządami;\n26. zauważa, że liberalizacja reżimu wizowego ma ogromne znaczenie dla obywateli tureckich, w szczególności dla studentów, pracowników naukowych, przedstawicieli biznesu i osób, które mają krewnych w państwach członkowskich UE; zachęca rząd turecki do pełnego przestrzegania 72 kryteriów określonych w planie działania na rzecz liberalizacji reżimu wizowego; podkreśla, że zmiana tureckiego ustawodawstwa antyterrorystycznego jest kluczowym warunkiem zapewnienia podstawowych praw i wolności; zachęca Turcję do podjęcia niezbędnych wysiłków w celu osiągnięcia pozostałych wskaźników; podkreśla, że liberalizacja reżimu wizowego będzie możliwa po całkowitym, rzeczywistym i niedyskryminacyjnym spełnieniu wszystkich kryteriów;\n27. przypomina ważną rolę, jaką Turcja odgrywa w reagowaniu na kryzys migracyjny w związku z wojną w Syrii; uważa, że Turcja i jej ludność wykazały się ogromną gościnnością, oferując schronienie ponad 3,5 mln syryjskich uchodźców; podkreśla, że w Turcji przebywa ok. 1 mln syryjskich dzieci w wieku szkolnym, spośród których 60% jest zapisanych do tureckich szkół; przyjmuje do wiadomości oświadczenie UE–Turcja z 18 marca 2016 r.; wzywa Turcję do przestrzegania zasady non‑refoulement; ubolewa, że w ramach programu IPA na lata 2011–2012 UE sfinansowała zakup opancerzonych pojazdów rozpoznawczych Cobra II oraz wzywa Komisję do ścisłego monitorowania wykorzystania sprzętu finansowanego lub współfinansowanego w ramach programów UE i skutecznego wdrażania zasady non‑refoulement, zwłaszcza na granicy syryjskiej; wzywa UE i jej państwa członkowskie do dotrzymywania obietnic dotyczących przesiedleń na dużą skalę oraz do zapewnienia odpowiednich środków finansowych na długoterminowe wsparcie syryjskich uchodźców w Turcji; zwraca uwagę na sprawozdanie specjalne Europejskiego Trybunału Obrachunkowego z 2018 r., w którym wezwano do poprawy skuteczności i przejrzystości w odniesieniu do przydziału i dystrybucji środków finansowych; zwraca uwagę na rosnącą niepewność syryjskich uchodźców co do ich tymczasowej ochrony w Turcji w przyszłości oraz zwraca się do Turcji o zastanowienie się nad strategiami gwarantującymi większą spójność społeczną na obszarach, na których znajdują się duże społeczności syryjskich uchodźców, a także strategiami umożliwiającymi długofalową społeczno‑gospodarczą i kulturową integrację oraz odpowiedni i rzeczywisty dostęp do kształcenia i szkolenia zawodowego; apeluje do Komisji o czujność oraz o zadbanie o to, by wszędzie tam, gdzie wydaje się środki finansowe UE, należycie przestrzegano praw uchodźców oraz zapobiegano pracy dzieci, ich seksualnemu wykorzystywaniu oraz innym naruszeniom praw człowieka;\n28. zwraca uwagę, jak ważne zarówno dla UE i jej państw członkowskich, jak i dla Turcji jest utrzymywanie intensywnego dialogu i ścisłej współpracy w zakresie polityki zagranicznej i kwestii dotyczących bezpieczeństwa; zachęca do współpracy i dalszego dostosowania w odniesieniu do kwestii dotyczących spraw zagranicznych, obronności i bezpieczeństwa, w tym zwalczania terroryzmu; przypomina, że Turcja jest również od dawna członkiem sojuszu NATO oraz leży w miejscu mającym kluczowe znaczenie geostrategiczne dla zapewnienia bezpieczeństwa w regionie i w Europie; zauważa, że UE i Turcja kontynuują współpracę w kwestiach mających strategiczne znaczenie (wojskowe) w ramach struktur NATO; wobec tego wzywa Turcję do wznowienia współpracy z członkami UE będącymi również członkami NATO w ramach programu współpracy NATO z państwami spoza UE;\n29. wyraża uznanie dla Turcji za negocjacje dotyczące porozumienia w sprawie Idlibu; wyraża ubolewanie, że wspierane przez Turcję ugrupowania zbrojne w obrębie Wolnej Armii Syrii rzekomo zajęły, zrabowały i zniszczyły własność kurdyjskiej ludności cywilnej w enklawie Afrin w północnej Syrii; domaga się od Turcji i ugrupowań Wolnej Armii Syrii w Afrinie rekompensaty dla wysiedlonych mieszkańców, których mienie skonfiskowano, zniszczono lub zrabowano, oraz zaprzestania ciągłego pozbawiania mieszkańców ich mienia; wyraża zaniepokojenie doniesieniami o licznych naruszeniach, do jakich dochodzi w Afrinie głównie z rąk syryjskich grup zbrojnych, wyposażonych i uzbrojonych przez Turcję, oraz samych tureckich sił zbrojnych, które rzekomo przejęły szereg szkół i zakłóciły edukację dzieci; wyraża zaniepokojenie, że Turcja dąży również do zmiany równowagi demograficznej w kantonie Afrin poprzez ponowne osiedlanie syryjsko‑arabskich uchodźców sunnickich z Turcji w regionie zamieszkałym przez Kurdów; zwraca się do rządu Turcji o wycofanie zarzutów wobec wszystkich obywateli, którzy krytykowali działania wojskowe Turcji w Syrii, a tym samym o poszanowanie prawa do swobody wypowiedzi;\n30. przypomina o znaczeniu dobrosąsiedzkich stosunków; w związku z tym wzywa Turcję, aby dołożyła większych starań w celu rozwiązania nierozstrzygniętych kwestii dwustronnych, w tym dotyczących nieuregulowanych zobowiązań prawnych i sporów z bezpośrednimi sąsiadami o granice lądowe i morskie oraz przestrzeń powietrzną, zgodnie z postanowieniami karty ONZ i z prawem międzynarodowym; ponownie wzywa rząd turecki do podpisania i ratyfikacji Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza (UNCLOS); nalega, aby rząd turecki zaprzestał regularnego naruszania greckiej przestrzeni powietrznej i wód terytorialnych oraz w pełni przestrzegał integralności terytorialnej i suwerenności wszystkich swoich sąsiadów; wyraża ubolewanie, że deklaracja casus belli wydana przez Wielkie Zgromadzenie Narodowe Turcji przeciwko Grecji nie została jeszcze wycofana;\n31. z zadowoleniem przyjmuje wysiłki podejmowane w imieniu sekretarza generalnego ONZ na rzecz wznowienia negocjacji w sprawie zjednoczenia Cypru; ponownie wyraża poparcie dla uczciwego, kompleksowego i trwałego porozumienia w oparciu o koncepcję federacji złożonej z dwóch społeczności i dwóch stref o jednej międzynarodowej osobowości prawnej, niepodzielnej suwerenności, jednym obywatelstwie i takim samym znaczeniu politycznym, zgodnie z odpowiednimi rezolucjami Rady Bezpieczeństwa ONZ, prawem międzynarodowym i dorobkiem prawnym UE oraz na podstawie przestrzegania zasad, na których opiera się Unia; zwraca uwagę na ramy zaproponowane przez sekretarza generalnego ONZ i jego apel o wznowienie negocjacji w oparciu o porozumienia osiągnięte już w 2017 r. w procesie Crans‑Montana; apeluje do UE i jej państw członkowskich o odgrywanie aktywniejszej roli w staraniach o pomyślne zakończenie negocjacji; ponownie apeluje do wszystkich zainteresowanych stron, w szczególności do Turcji, o zaangażowanie się na rzecz kompleksowego porozumienia oraz o wniesienie doń konstruktywnego wkładu; apeluje do Turcji o rozpoczęcie wycofywania swoich wojsk z Cypru, przekazanie ONZ kontroli nad zamkniętym dystryktem Famagusty, zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 550, a także o powstrzymanie się od działań zmieniających równowagę demograficzną na wyspie, prowadzonych w ramach polityki nielegalnego osiedlania; podkreśla potrzebę wdrożenia dorobku prawnego UE na całej wyspie; potwierdza w tym względzie prowadzenie prac doraźnego komitetu służącego obydwu społecznościom w sprawie przygotowań związanych z przystąpieniem do UE; zobowiązuje się do zacieśnienia współpracy ze społecznością Turków cypryjskich w ramach przygotowań do pełnej integracji z UE po rozwiązaniu problemu cypryjskiego i wzywa Komisję do podejmowania podobnych kroków; wyraża uznanie dla ważnych prac Komisji ds. Osób Zaginionych obydwu społeczności, która zajmuje się sprawami zaginionych tureckich i greckich Cypryjczyków, oraz wyraża uznanie w związku z faktem, że uzyskano lepszy dostęp do wszystkich odpowiednich miejsc, w tym terenów wojskowych; wzywa Turcję do wspierania Komisji ds. Osób Zaginionych poprzez przekazywanie jej informacji z archiwów wojskowych; uznaje prawo Republiki Cypryjskiej do zawierania umów dwustronnych dotyczących jej wyłącznej strefy ekonomicznej; ponawia apel do Turcji o pełne poszanowanie suwerennych praw wszystkich państw członkowskich, w tym praw dotyczących poszukiwania i eksploatacji zasobów naturalnych, zgodnie z dorobkiem prawnym UE i z prawem międzynarodowym; wzywa Turcję do zaangażowania się w pokojowe rozwiązywanie sporów oraz do powstrzymania się od wszelkich gróźb lub działań, które mogą mieć negatywny wpływ na stosunki dobrosąsiedzkie;\n32. wzywa Turcję i Armenię do kontynuowania działań mających na celu normalizację wzajemnych stosunków; podkreśla, że otwarcie granicy turecko‑armeńskiej może się przyczynić do poprawy stosunków, co w szczególnym stopniu dotyczy współpracy transgranicznej i integracji gospodarczej;\n33. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, państwom członkowskim, rządowi Turcji i Wielkiemu Zgromadzeniu Narodowemu Turcji, a także zwraca się o przetłumaczenie przedmiotowego sprawozdania na język turecki.\nTeksty przyjęte, P8_TA(2018)0040.


Lustracyjny problem chojnickiego starosty - Dziennikbaltycki.pl\nLustracyjny problem chojnickiego starosty\n29 grudnia 2010 29.12.2010 Aktualizacja: 29 grudnia 2010 21:47 29.12.2010 21:47\nStarosta chojnicki nie chciał się sam zlustrować. Uznał, że to niepotrzebne. Są uznał go jednak za kłamcę lustracyjnego.\nStarosta Skaja mógł się sam zlustrować. Zrobił to za niego sąd i skazał za kłamstwo ©Fot.Maria Sowisło\nPo tym, gdy gdański sąd uznał chojnickiego starostę Stanisław Skaję za kłamcę lustracyjnego rozgorzała gorąca dyskusja.\n- Namawiałem Stanisława Skaję, żeby sam się zlustrował. Nie chciał tego zrobić i proszę. Zrobili to za niego - komentuje Zbigniew Reszkowski, solidarnościowy działacz z Chojnic. - Jeszcze ma szansę na odwołanie, ale poszło to już w eter.\nSkaja, starosta chojnicki, wybrany na drugą kadencję, w swoim oświadczeniu wpisał, że nie współpracował z bezpieką. I zapowiada jednocześnie walkę o swoje dobre imię. Skaja jest gotów nawet udostępnić dokumenty potwierdzające, że nie pisał donosów na podwładnych i nie był osobowym źródłem informacji pseudonim Feliks, kryptonim Szofer.\n- Nie chciałem sam się lustrować, bo stwierdziłem, że byłby to odgrzewany kotlet. Z resztą po co miałem to robić skoro nie współpracowałem z bezpieką - tłumaczy starosta Skaja.\nWyrok gdańskiego sądu nie jest prawomocny i zapadł pół roku po decyzji IPN, że weryfikację oświadczenia lustracyjnego starosty pozostawia się bez dalszego toku. Już wówczas znany był fakt, że Skaja został zarejestrowany w 1983 roku jako tajny współpracownik Feliks, kryptonim Szofer. Jego teczka jednak została zniszczona ze względu na małą wartość operacyjną.\nJak to się stało, że po kilku miesiącach sprawa trafiła na wokandę?\n- Prokurator badając inne sprawy, natrafił na notatki mogące świadczyć o działalności Stanisława Skai - kwituje Jan Daniluk, rzecznik prasowy gdańskiego oddziału IPN. - Do wniosku o wszczęcie postępowania przychylił się sąd.\nZdaniem starosty, który wyrokiem sądu, jeśli się uprawomocni, ma czteroletni zakaz pełnienia funkcji publicznych, skazany został na podstawie notatek. Jego też zdaniem, przesłuchiwani świadkowie, oficerowie bezpieki, zeznawali na jego korzyść.\n- Po ostatniej rozprawie byłem spokojny. Na żadnej notatce nie było mojego podpisu - dodaje Skaja. - Moim zdaniem powstały one na podstawie rozmów, takich pani wie, co słychać, jakie są problemy, czy ludzie zadowoleni... Byłem przecież kierownikiem zmilitaryzowanej jednostki. Czekam na uzasdanienie sądu.


Brelok (zawieszka) do komórki. Brelok z 3 kamieni (chalcedon błękitny, howlit, hematyt) do telefonu komórkowego. Wyjątkowa, oryginalna zawieszka. Długość: około 8cm Wielkość kamieni: 0,8-1,1cm\nProducent: FPUH GeoGut Brelok (zawieszka) do komórki. Piękny brelok z błyszczącym koralikiem Shamballa do telefonu komórkowego. Wyjątkowa, oryginalna zawieszka. Długość: około 6,5cm Wielkość koralika: około 1cm Shamballa to nazwa ukrytego mitycznego ...


Craig Breen | motorsport24.pl - Formuła 1, Rajdy, Formuła E, Powrót Roberta Kubicy\nPo opublikowaniu listy zgłoszeń do Rajdu Meksyku – trzeciej rundy Rajdowych Mistrzostw Świata, okazało się, że zabraknie w stawce Craiga Breena. Irlandczyk pojedzie do Ameryki Północnej tylko po to, by zrobić zapoznanie z trasą. Jest to dość dziwna decyzja, ponieważ Craig do tej pory prezentował się zdecydowanie najlepiej spośród kierowców Citroena. W Monte Carlo był […]\nSzef Citroen Racing, Yves Matton był rozczarowany wynikiem swojego zespołu w Rajdzie Monte Carlo. Tyczy się to również kierowców, którzy nie radzili sobie zbyt dobrze. Najlepszym zawodnikiem francuskiej ekipy był Craig Breen, który zajął 5. miejsce. Jednak Irlandczyk dysponował DS3 WRC w specyfikacji 2016, a nie nowym C3. Stephane Lefebvre popełniał błędy, ale zajął dziewiątą […]\nCraig Breen/Scott Martin to kolejna załoga, która w tym roku przejechała swój pierwszy sezon w najwyższej kategorii Rajdowych Mistrzostw Świata. Jednak irlandzki kierowca zaprezentował się zdecydowanie najlepiej spośród debiutantów i zasłużył na miejsce w fabrycznym Citroenie. Podobnie jak jego zespołowi partnerzy – Kris Meeke, Stephane Lefebvre i Khalid Al-Qassimi, Craig miał ograniczony program, co wynikało […]


Mitologia Cthulhu – kult satanizmu? | Prawy.pl\nMitologia Cthulhu – kult satanizmu?\nBy BenduKiwi - Own work, CC BY-SA 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=1003104 /\nHoward Phillips Lovecraft, amerykański pisarz i autor opowieści grozy, żyjący na przełomie XIX i XX w., stworzył podwaliny pod coś, co nazwano „mitologią Cthulhu”. Stała się ona motywem wielu gier komputerowych i planszowych, komiksów, filmów, powieści. O sile jej oddziaływania świadczy fakt, że wiele osób przyznaje się do religijnej wiary w nią. Nie jest to przypadek, bo ma ona ściśle określone fundamenty duchowe.\nSam Lovecraft jest uważany za prekursora fantastyki naukowej. Już jako dziecko miał wykazywać genialne cechy. Przez swoje problemy zdrowotne dużo czasu spędzał w domu, wymyślając przeróżne historie. Prawdopodobnie zaburzenia snu doprowadziły go do postawienia w swoich opowieściach dużego nacisku właśnie na sny, a w zasadzie koszmary senne, które trudno oddzielić od jawy.\nPisarz wykreował świat pełen grozy i zła, w którym istnieją Wielcy Przedwieczni, czy też Wielcy Starzy Bogowie, którzy mają zarówno cechy boskie jak i demoniczne. Wśród nich najsłynniejszy jest Cthulhu, który przybył na ziemię ponad miliard lat temu i leży uśpiony w cyklopowym mieście, które założył – R’lyeh – na dnie Pacyfiku. Kiedy gwiazdy ustawią się we właściwym porządku, powróci i odzyska władzę nad światem.\nLovecraft opisywał go jako potwora o niewyraźnych antropoidalnych kształtach, łbie ośmiornicy pełnym macek, ogromnych pazurach i wąskich, smoczych skrzydłach na plecach. Potwór ten z dna oceanu oddziałuje na ludzi, pojawiając się w ich snach i prezentując im przeróżne wizje. W ten sposób nawiązuje kontakt z inteligentnymi istotami i pobudza swój kult.\nCthulhu można przywołać przez wypowiedzenie magicznej formuły. Określany jest, obok innych Przedwiecznych, jako istota „bluźniercza”. Niebezpieczną, zakazaną wiedzę na temat „Starych Bogów” ma zawierać fikcyjna księga, wymyślona przez Lovecrafta, pt. „Necromicon”. Napisać miał ją rzekomo „szalony Arab” Abdul Alhazred w VIII w. Już sama nazwa tej księgi, o której Lovecraft tylko wzmiankował, przypomina egipskie „Księgi umarłych” zawierające zbiory zaklęć magicznych.\nSam Cthulhu budzi skojarzenie z biblijnym Lewiatanem – morskim stworem, mieszkającym w głębinach, którego utożsamiano z diabłem. Amerykański pisarz przypisywał mu w swoich opowiadaniach olbrzymią moc, która pozwoli mu nawet kiedyś zapanować nad światem. Demoniczne zło, magia i boskość mieszają się tutaj ze sobą, tworząc wizję świata, które jest pod panowaniem złego ducha.\nWidać w opowieściach Lovecrafta niezdrową wręcz fascynację złem, tym co straszne, niepokojące, beznadziejne. On sam uważał się za ateistę, który wymyślał swoich bogów samodzielnie na potrzeby twórczości. Faktem pozostaje jednak, że mitologia Cthulhu jest łudząco podobna do istniejących wierzeń ezoterycznych i pojawiają się w niej elementy gnostycyzmu, jak tajna księga, znaczenie zaklęć magicznych, demoniczne istoty o boskich cechach. Ludzie w jego opowieściach są skazani na straszny los. Są jedynie marionetkami w rękach okrutnych bogów, które w końcu zniszczą ludzkość. Opowiadania autora raczej nie kończą się happy endem.\nO ile zresztą sam Lovecraft o wielu rzeczach jedynie krótko wzmiankował, o tyle po jego śmierci zaczęto porządkować zaprezentowane przez niego wierzenia, uzupełniać je, a nawet przebudowywać. August Derleth, przyjaciel pisarza, stworzył pojęcie „mitologia Cthulhu” i podzielił bóstwa w nim na dobre i złe, w ten sposób nadając tej mitologii manichejski charakter (w gnostycznej sekcie Maniego, czyli w manicheizmie, istniał dobry bóg światła, który stworzył świat duchowy i zły bóg ciemności, który stworzył świat materii). Nabrała ona wówczas bardziej systematycznego charakteru, a przez to także robiła wrażenie „poważniejszej”.\nByłbym ostrożny, aby potępiać wszelkie nawiązania do mitologii Cthulhu jako głęboko satanistyczne i niebezpieczne duchowo. Lovecraft był wybitnym pisarzem, nawet jeśli poziom jego opowiadań był różny. Do dzisiaj ma wielu fanów i naśladowców, którzy go doceniają, ale nawet oni przyznają, że był to zdeklarowany rasista, który nie darzył miłością rodzaju ludzkiego. Trzeba też pamiętać o tym, że mitologia ta opiera się na fascynacji osobowym złem, światem pełnym chaosu i beznadziei. Dzisiaj niestety kultura popularna pełna jest podobnych myśli i sam fakt, że one tak fascynują współczesnych ludzi, jest niepokojącym znakiem naszych czasów.\nNajwiększy przegrany tegorocznych Oscarów. Względy ideologiczne?\nRegeneracja kluczem do długowieczności


Z bezpieczeństwem za pan brat od najmłodszych lat - Aktualności - Policja Mazowiecka\nakcyza debata społeczna narkotyki poszukiwany samochód zatrzymanie Kameralne Lato przemyt Moja Komenda bezpieczeństwo papierosy konopie oszustwo marihuana drogówka kradzież Policja radom dzielnicowy krew\nZ bezpieczeństwem za pan brat od najmłodszych lat\nBezpieczeństwo najmłodszych uczestników ruchu drogowego to jeden z priorytetów policjantów z mazowieckiej drogówki. Tym razem policjanci odwiedzili dzieci z oddziału przedszkolnego oraz najmłodszych uczniów Publicznej Szkoły Podstawowej w Parznicach, a także przedszkolaków z Zespołu Szkolno-Przedszkolnego nr 1 w Radomiu.\nUczestnicy spotkania mogli przypomnieć sobie podstawowe zasady bezpiecznego poruszania się po drogach oraz zobaczyć, jak wygląda wydawanie poleceń przez policjanta kierującego ruchem na skrzyżowaniu. Po zakończeniu prezentacji, dzieci wyszły na zewnątrz, gdzie czekał na nich dzielnicowy, który zaprezentował wyposażenie radiowozu policyjnego. Każdy maluch wsiadający do radiowozu mógł poczuć się jak prawdziwy policjant.\nFunkcjonariusze WRD KWP zs. w Radomiu odwiedzili także przedszkolaków z Zespołu Szkolno-Przedszkolnego nr 1 w Radomiu, gdzie również rozmawiali na temat bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Najmłodsi poprzez zabawę mogli zgłębić wiedzę dotyczącą prawidłowego korzystania z drogi, właściwego przechodzenia przez jezdnię oraz potrzeby używania elementów odblaskowych.


Teatr od kulis – jak przygotowywane są spektakle? | KamArti\nTeatr od kulis – jak przygotowywane są spektakle?\n23 marca 2021 Informacje\nPowstanie każdego spektaklu teatralnego wymaga współpracy wielu osób – specjalistów od scenografii i kostiumografów, charakteryzatorów, oświetleniowców czy dźwiękowców. Widz ma przed oczami skończone dzieło i zwykle nie zadaje sobie trudu rozkładania go na części pierwsze: to zadanie zostawia recenzentowi. Jednak świadomość, że teatr to nie tylko tekst dramatu, aktor i reżyser, ale także cała ekipa działająca za kulisami pozwala nam spojrzeć na spektakl jako na spójną koncepcję artystyczną, w której ważne są wszystkie, naprawdę wszystkie szczegóły i w którym nie ma miejsca na przypadkowe działania.\nScenograf jest autorem oprawy plastycznej i architektonicznej. To wizjoner, który, jak żaden inny członek ekipy, widzi scenę i dziejące się na niej wydarzenia jako obraz: oświetlenie, dekoracje, rekwizyty, a nawet kostiumy, w których występują aktorzy traktuje jak elementy tego obrazu, bo ma świadomość, że od nich właśnie zależy odbiór spektaklu przez widza. Scenograf jest więc oczami widza.\nCharakteryzacja sceniczna, czyli stylizacja kostiumu oraz kreacja wizerunku\nUmiejętność kreowania wizerunku scenicznego wymaga nie tylko wiedzy na temat kanonów estetyki oraz ubioru charakterystycznego dla wszystkich epok historycznych i współczesnych, ale także wyobraźni i odwagi w przełamywaniu stereotypów. Stylizacja kostiumu oraz kreacja wizerunku scenicznego to nie tylko odtwarzanie ubrań oraz makijażu charakterystycznych dla epoki. Jest to również tworzenie kostiumów i makijaży na potrzeby produkcji fantastycznych – a tu wymagana jest kreatywność oraz umiejętność czerpania inspiracji z wielu źródeł. Stworzyć projekt wizerunku bohatera sztuki teatralnej, filmu czy serialu to nie lada wyzwania: widzowie utożsamiają się przecież ze swoimi ulubionymi bohaterami, a elementy ich strojów często trafiają do masowej produkcji.\nZ jednej strony, profesjonalne oświetlenie sceniczne używane w teatrze wymaga dużych umiejętności technicznych (systemy zamocowań oświetlenia, systemy sterowania oświetleniem, podpinanie zasilania, okablowanie sygnałów oświetlenia itd.), z drugiej wrażliwości estetycznej – bo operator światła jest artystą w nie mniejszym stopniu, niż scenograf czy charakteryzator. Umiejętności z dziedziny oświetlenia teatralnego, scenicznego i estradowego przydają się nie tylko podczas pracy przy spektaklach, ale także w branży estradowo-eventowej.\nOsobom znającym nowoczesne techniki realizacji nagłośnień i produkcji muzycznej, płynnie poruszającym się w dziedzinie różnych form nagrań dźwiękowych, oprawy dźwiękowej widowisk oraz dźwiękowych form multimedialnych zawdzięczamy fakt, że spektakl teatralny staje się dla widzów doskonale słyszalnym i perfekcyjnie ilustrowanym muzycznie dziełem.\nŚwiatło i dźwięk uzupełniają się wzajemnie, przenosząc widzów w różne wymiary obcowania ze sztuką. Pozwalają doprecyzować charakterystykę granych przez aktorów postaci, stają się platformą, dzięki której można w bardzo wyrafinowany sposób przekazać ich emocje czy pomagają zwrócić uwagę widza na konkretne elementy scenografii.\nPowstanie spektaklu teatralnego to gra zespołowa, w której wszyscy gracze są równie ważni. Warto jednak pamiętać, że osoby pracujące w zawodach artystycznych to zwykle silne indywidualności o dużym poczuciu własnej sprawczości, którym zależy na przeforsowaniu własnej wizji estetycznej. Dlatego w naszej szkole kładziemy duży nacisk na trening umiejętności społecznych: scenograf, oświetleniowiec czy dźwiękowiec muszą mieć prawdziwy dar do kierowania ludźmi oraz dobry kontakt ze sobą nawzajem. Ważne, żeby w pracy nad spektaklem teatralnym kierować się empatią i wsłuchiwać się w potrzeby swoich współpracowników. Film, spektakl, koncert, wydarzenie medialne czy biznesowe to zawsze efekt pracy wielu osób.\nJaki zawód wybrać? Mamy dla Ciebie wyjątkowe propozycje!\nKostiumograf – czy to przyszłościowy zawód?


Historie stomiczek – Fundacja STOMAlife.\nFundacja STOMAlife. > Historie stomików > Historie stomiczek\nMarta Rozbicka - Wasiak\nŻycie ze stomią jest sto razy lepsze – mówi stomiczka z Wodzisławia Śląskiego, jedna z uczestniczek sesji zdjęciowej „Stomia to symbol zwycięstwa” z Marianną Kowalewską\n– Wzięłam udział w tej sesji, gdyż kobiety z tak nieestytetycznym workiem i bliznami na brzuchu, nadal powinny czuć się kobieco i w żadnym wypadku nie powinno to wpływać na ich poczucie własnej wartości i własnego piękna. Bardzo się ucieszyłam, że mogę wziąć udział w sesji zdjęciowej, ponieważ lubię dzielić się swoimi emocjami. Kiedy dostałam zaproszenie od Fundacji, to pomyślałam, że to jest może dla mnie jakaś tam malutka szansa, żeby poczuć się zdecydowanie lepiej ze swoimi emocjami i ze swoim ciałem. Mam stomię od marca zeszłego roku. Nie przyzwyczaiłam się jeszcze do tego wszystkiego, więc po prostu myślę, że chciałam poczuć się kobieco, tak jak dawniej. Spotkanie z innymi dziewczynami biorącymi udział w sesji dało mi niezmiernie wiele otuchy. Wszyscy pracujący przy sesji byli niezmiernie mili. Tym ciepłem i dobrym słowem wzmacniali poczucie mojej własnej wartości.\nNa co dzień wsparciem jest dla mnie mama. Mama była ze mną w każdym dniu tej mojej katorgi, przez wiele tygodni chorowała w zasadzie razem ze mną. Mąż to cudowny człowiek, bowiem nawet pomimo, że jego ukochana dziewczynka została, kolokwialnie mówiąc, oszpecona, mimo wszystko się ze mną ożenił. Nie przestraszył się tego. Więc też jest dla mnie naprawdę superbohaterem. Innym stomiczkom mogę powiedzieć tylko: nie bójcie się dziewczyny, to jest zupełnie inne życie, ale 100 razy lepsze. Stomia to symbol zwycięstwa – mówi Aldona Kościukiewicz.\nMoja choroba zaczęła się w styczniu 2019 roku. Na początku niewielkie krwawienia, myślałam, że to nic groźnego, a dokładnie 8 lutego dowiedziałam się, że to wrzodziejące zapalenie jelita grubego. Kiedy usłyszałam diagnozę, byłam załamana. Ból z każdym dniem był coraz większy i nie do opisania. Krwotoki zdawały się nie mieć końca. Po tygodniu od postawienia diagnozy lekarze zastosowali żywienie pozajelitowe, ale nie dało to żadnego efektu. Wręcz było coraz gorzej. Nie mogłam nawet samodzielnie pójść do toalety. Pod koniec lutego zostałam przeniesiona z oddziału wewnętrznego na chirurgię, ale lekarze w wodzisławskim szpitalu stwierdzili, że stomię można wyłonić zawsze i załatwili mi przeniesienie do specjalistycznego oddziału Gastroenterologii w Sosnowcu, gdzie miało zostać wdrożone leczenie biologiczne. Tam również nie udało się nic poradzić na coraz bardziej nasilające się krwotoki. Ból był tak silny, a krwotoki na tyle częste i obfite, że traciłam przytomność kilkanaście razy dziennie.\nWtedy lekarze stwierdzili, że nie ma wyjścia i trzeba operować, żebym się nie wykrwawiła. Ratowali moje życie. To okropne przeżycie. No i stało się. 11 marca 2019 r. została wyłoniona mi ileostomia. Co czułam w pierwszych chwilach? Ogromny ból, ogromne cierpienie, wstręt do własnego ciała, które moim zdaniem zostało oszpecone. Wrzodziejące zapalenie jelita grubego załatwiło moje jelito w niespełna 6 tygodni. Załatwiło jelito, ale nie załatwiło mnie. Po pierwszej operacji lekarze twierdzili, że moja stomia jest czasowa i bardzo poważnie mówili o odtworzeniu ciągłości przewodu pokarmowego, ale latem kolejny szpital – tym razem Siemianowice Śląskie i koniec nadziei na pożegnanie ze stomią. Wszystko na miesiąc przed najważniejszym dniem w moim życiu – moim ślubem. Po drugiej operacji nie wszystko szło tak dobrze, jak po pierwszej. Wdały się komplikacje i potrzebna była kolejna operacja, żeby ściągnąć i oczyścić drenażem ropień, który utworzył się w miednicy mniejszej. Na 2 tygodnie przed ślubem wyszłam ze szpitala, miałam cudowny ślub i piękne wesele, ale zamiast jechać ze swoim mężem w podróż poślubną, musieliśmy jechać na kolejną konsultację lekarską, ponieważ moje rany nie chciały się goić. Przeszłam antybiotykoterapię i teraz czuję się dobrze. Przez cały ten czas miałam bardzo duże wsparcie w mojej rodzinie. Moja mama to prawdziwy anioł, który czuwał przy mnie przez cały czas. A mąż? Nie mogłam wymarzyć sobie lepszego. Gdyby nie wsparcie moich rodziców, siostry, męża i całej rodziny, nie wytrzymałabym nawet połowy z tego co mi się przydarzyło.\n– Teraz na szczęście zaczynam wychodzić na prostą dzięki wsparciu mojej wspaniałej rodziny. To cudowne, że mogę na nich polegać. To właśnie dla nich żyję – podkreśla podczas sesji Aldona.\nStomia jest moją siłą – mówi stomiczka z Chełma, jedna z uczestniczek sesji zdjęciowej „Stomia to symbol zwycięstwa”\n– Nazywam się Joanna Bonecka. Mam 27 lat i pochodzę z Chełma. Stomiczką jestem od 2015 roku. W sesji zdjęciowej chciałam pokazać sobie, ale też innym dziewczynom, że ze stomią można normalne żyć i wyglądać fajnie. Chciałam pokazać innym, że nie trzeba się bać i chować w czterech ścianach, ponieważ takich osób jak my jest w Polsce coraz więcej.\nNiektórzy chorzy myślą, że są sami ze swoim problemem. Nie zawsze można trafić na osoby szczere i otwarte na takie tematy jak stomia, więc pokazanie, że jest nas dużo i że można spokojnie działać w tym temacie było dla mnie bardzo ważne.\nSzczerze mówiąc, na początku było mi bardzo ciężko z tym, żeby czuć się naprawdę kobieco, ale teraz czuję się tak w 100 procentach. Czasami myślę, że czuje się lepiej ze sobą niż osoby, które są w pełni zdrowe. Stomia daje mi nowe możliwości i też dużo pewności siebie. Historia mojej stomii buduje to kim i jaka jestem.\nKto mnie wspiera? Mam kochanego męża, który właśnie podkreśla, że jest fajnie, że w czymś wyglądam dobrze, że jestem super i żebym nic w sobie nie zmieniała. I właśnie takie odważne sesje są taką wisienką na torcie, ponieważ można tu pokazać całą swoją kobiecość.\nInnym dziewczynom – stomiczkom z pewnością powiedziałabym, żeby się nie bały, bo to nie jest powód do płaczu i zamartwiania się, tylko symbol naszej wygranej walki. To jest pokazana nasza siła. Manifestujemy to w trochę w inny sposób od kobiet, które swoja wygraną pokazują byciem fit, czy robieniem sobie tatuaży. Dla nas to ten worek jest symbolem prawdziwego zwycięstwa – podkreśla Joanna.\nChoruje od 2001 roku i przeszłam najróżniejsze perypetie, ale nie mam czasu się smucić i zastanawiać nad tym, co przeszłam. Żyłam jak każde normalne dziecko urodzone w latach dziewięćdziesiątych – zabawy na dworze z przyjaciółmi i rodzeństwem. Na komunię prezent w postaci wyjazdu do Rzymu. Pojechałam z rodzicami, nie pamiętam dzisiaj ile czasu tam spędziliśmy, ale pamiętam, że to właśnie wtedy choroba się uaktywniła.\nZaczęłam strasznie chudnąć, wyglądałam jak cień siebie sprzed kilku miesięcy. Wróciliśmy do Polski i zaczęło się. Codziennie byłam z rodzicami u innego lekarza. Każdy niestety mówił co innego. Diagnoz usłyszałam chyba z tysiąc, a żaden z przypisanych leków nie działał, było tylko gorzej.\nW końcu trafiłam do miejscowego szpitala, tam wstępnie rozpoznali co mi jest i kazali natychmiast jechać do szpitala do Lublina. Lekarz na izbie przyjęć jak mnie zobaczył był przerażony. Pytał czym mnie leczyli, a wtedy mama całą reklamówkę leków wysypała mu na biurko. Trafiłam na oddział gastroenterologii.Zaczęło się leczenie.\nPo około 2 tygodniach od włączenia leczenia nastąpiły ogromne zmiany w moim wyglądzie. Sterydy zrobiły swoje. Bardzo bałam się wrócić do szkoły, bo moi rówieśnicy znali mnie inną. W końcu 3 klasę skończyłam w domu. Do 4 klasy poszłam już do innej szkoły. Wspaniali nauczyciele i dzieciaki. Te trzy lata skończyłam już normalnie.\nPotem już sporadycznie trafiały się wizyty w szpitalu. Niestety w liceum stan moich jelit pogorszył się. W drugiej klasie LO musiałam wrócić do zajęć indywidualnych tym razem w szkole. Znów trafiłam do szpitala dziecięcego w Lublinie. Po badaniach, uzupełnieniu hemoglobiny i jako takim postawieniu na nogi zostałam przekazana do Centrum Zdrowia Dziecka w Warszawie. Diagnoza – choroba Leśniowskiego-Crohna. Zostałam włączona do programu leczenia biologicznego, niestety mogłam przyjąć tylko trzy dawki ze względu na wiek. Zbliżała się moja osiemnastka.\nDo Centralnego Szpitala Klinicznego MSWiA w Warszawie trafiłam w czerwcu. Okazało się, że leczenie na mnie nie działa, a stan mojego organizmu pozostawia wiele do życzenia. Antybiotyki załagodziły stan zapalny praktycznie do minimum, a odżywki w kroplówkach postawiły mój organizm na przysłowiowe nogi, żeby można było dalej działać. Dalsze działania to kolejna operacja. Tym razem już całe jelito grube poszło do kosza. Miałam nadzieję, że dadzą mi sterydy, niestety okazało się, że jak w przypadku alkoholika czy narkomana, gdy organizm jest już czysty, podanie środków odurzających spowoduje nawrót problemu, tak samo było ze mną i sterydami.\nByłam jednak spokojna. Za 6 miesięcy miałam wziąć ślub z najlepszym i najukochańszym facetem na świecie i nie miałam czasu na chorowanie i głupoty, miałam jest jeszcze tyle spraw do ogarnięcia!\nPo tym wszystkim doszłam do wniosku, że lepiej wcześniej poddać się operacji, a nie walczyć do ostatniej chwili, gdy organizm jest mega zmęczony walką o remisję. Może gdybym odważyła się wcześniej na operację nie miałabym takich przebojów.\n– Ślub się odbył, mąż mnie wspiera, pracuję ze świetnymi dzieciakami, stomia mi nie przeszkadza, czego chcieć więcej? – dodaje Joanna.\nKocham siebie ze stomią – mówi stomiczka z Rypina, jedna z uczestniczek sesji zdjęciowej „Stomia to symbol zwycięstwa” z Marianną Kowalewską.\n– Ta sesja daje mi sposób i okazje do wyrażania siebie. Choroba bardzo wiele zmieniła w moim życiu i dała mi chyba tyle samo co zabrała. Zabrała mi dwanaście lat życia, ale dała mi niesamowitą pewność siebie i przekonanie, że jestem twardą laską. Teraz jestem z pewnością lepszą wersją samej siebie. Na pewno bardziej świadomą swego ciała. Myślę, że obnażając się podczas sesji i podejmując takie ryzyko mogę coś zmienić.\nPrzez tę sesję chciałabym pokazać, że każda z nas jest inna i wyjątkowa. Nasze historie, historie dziewczyn biorących udział w sesji różnią się od siebie – różnimy się chociażby długością choroby i tym, co każda z nas przeżyła, ale jedno nas łączy – mamy w sobie tyle siły, że możemy góry przenosić.\nJa przeszłam bardzo długa drogę do samoakceptacji. W pewnym momencie nawet brzydziłam się swojego ciała. Dziś mogę z całą świadomością powiedzieć, ze kocham siebie całą. I chciałabym wszystkim dziewczynom, które mogą mieć wyłonioną stomię na własnym przykładzie pokazać, że można się z tym pokochać i można z tym żyć. Żyć naprawdę wspaniale. Na wieść, że zakwalifikowałam się do sesji z Marianną i Tutti, zaczęłam krzyczeć z radości. Wiedziałam, że to jest moja okazja do tego, żeby powiedzieć coś światu. Żeby pokazać siebie taką, jaką naprawdę jestem. Bo każdy z nas na co dzień nosi jakąś tam maskę, coś tam ukrywa. A ja już nie chce się ukrywać – mówi Magdalena Rumińska z Rypina (od 14 lat mieszkająca w Toruniu).\nStomię mam od prawie dwóch lat, ale historia choroby sięga aż 2006 roku kiedy zaczęłam studia, zmieniłam miasto, otoczenie i dietę. Wtedy też zaczęły się zaparcia na zmianę z biegunkami. Zrzucałam to wszystko na zmiany w życiu i nie przejmowałam się tym. Z czasem choroba coraz częściej dawała o sobie znać. Długie minuty spędzane w toalecie stawały się coraz większym problemem. Mimo to, nieświadoma zagrożenia, ignorowałam to aż do momentu, kiedy pojawiły się krwawienia. Pech chciał, że krwawić zaczęłam w roku mojej obrony, kiedy też podjęłam pierwszą pracę. Wydawało mi się, że zdrowie może poczekać…\nNa pierwszą kolonoskopię trafiłam kiedy krwawienia dochodziły do około szklanki krwi dziennie. Zaczęła się długa i nierówna walka. Wstępne rozpoznanie brzmiało: colitis ulcerosa. Początkowo zaordynowano mi wszystkie standardowe leki, ale nie przynosiły ulgi. Lekarze się poddawali, aleczyłam się m.in. w Bydgoszczy i Poznaniu. W końcu, w 2015 roku trafiłam na lekarza, który – jak się wydawało – odnalazł przyczynę mojego cierpienia – wgłobienie jelita. Okazało się, że mięśnie trzymające moje jelito się poddały, a jelito się zapadło. Szybko zrobiono mi resekcję esicy i miało to raz na zawsze zakończyć mój problem. Jak się potem okazało, ulga trwała tylko miesiąc. Potem wszystko – ból, krwawienia i biegunki wróciły. Do tego na bliźnie pooperacyjnej zadomowił mi się bliznowiec – miałam już nigdy nie pokazywać brzucha, bo wyglądało to… mało estetycznie.\nByłam zmęczona i wściekła na samo brzmienie słowa „lekarz”. Nie mogłam na siebie patrzeć. Znienawidziłam własne ciało za to, co przechodziłam. Przechodząc obok lustra, nieważne – ubrana czy nie – odwracałam wzrok. Często płakałam kiedy nikt nie widział. Czułam się więźniem własnego ciała. Wtedy koleżanka przekazała mi numer do kolejnego lekarza. Powiedziała, że jak będę gotowa, to skorzystam. Postanowiłam podjąć ostatnią próbę. Lekarz okazał się być cudownym, ciepłym człowiekiem, który na pierwszej wizycie powiedział mi, że “tak długo jak będę miała siłę walczyć, on będzie walczyć ze mną”.\nCo zabawne, do tamtej pory nie miałam diagnozy i do dziś jej nie mam. Objawy miałam jak przy CU, ale wyniki histopatologii dawały obraz charakterystyczny dla Crohna. Dzisiaj lekarze stoją na stanowisku, że jest to mutacja CU albo po prostu trzecia – nieopisana jeszcze choroba zapalna jelit (jak już być wyjątkową to z przytupem, co?). Leczyłam się eksperymentalnie. Leki troszkę łagodziły krwawienia. Ciągle traciłam szklankę do dwóch krwi dziennie, ciągle były to zaparcia, biegunki i ból, jakby ktoś trzymał moje wnętrzności w imadle. Ale walczyłam, bo co innego mi zostało? Przez te wszystkie lata miałam ponad 12 kolonoskopii, rektoskopii i anoskopii nawet nie liczę, kilka koagulacji argonem śluzówki. I nic nie pomagało.\nW końcu przyszedł ten dzień, w którym po tym jak przyjechałam do szpitala z kolejnym bólem i krwawieniem po 12 latach chorowania usłyszałam “Robimy stomię”. Szczerze? Przez wszystkie te lata choroby broniłam się przed tym jak mogłam. Wyobrażałam sobie, że to koniec świata. Że nic gorszego nie może mnie spotkać. W tamtym momencie byłam tak zmęczona tym wszystkim, że przyjęłam to jako fakt. Pamiętam reakcję mojej mamy, która powiedziała lekarzowi, że planuje mnie okaleczyć. Odpowiedział jej, że jak na razie to choroba mnie okalecza.\nNastępne kilka miesięcy było czasem trudnym. Operację wyznaczono na 26 kwietnia 2018 roku. W międzyczasie w marcu zdawałam egzamin zawodowy, który jest jednym z gorszych doświadczeń w moim życiu – bardzo wyczerpującym psychicznie i fizycznie (oczywiście, zdałam choć wyniki sprawdzałam na telefonie na sali pooperacyjnej). Postanowiłam, że przygotuję się do tego, co ma nastąpić. Poszłam porozmawiać z psychologiem, chciałam się douczyć jak wygląda życie z workiem. I tu się zdziwiłam – niewiele jest miejsc w polskim internecie, gdzie człowiek przed operacją może się dowiedzieć jak się ze stomią naprawdę żyje. Znalazłam szybko kontakty za granicą, dowiedziałam się wszystkiego co mogłam, włącznie z filmikami, jak się zmienia worek, jak się pielęgnuje stomię i co można z nią robić.\nBardzo mi to pomogło. Po operacji było mi znacznie łatwiej się przystosować, a już w lipcu zaczęłam swoją przygodę z dance fitness i tańcem, w którym się zakochałam i do dnia dzisiejszego ta miłość trwa nieprzerwanie.\nDzisiaj, po prawie dwóch latach jestem zupełnie inną osobą. Zyskałam pewność siebie, pokochałam swoje ciało i swoje blizny. Dzisiaj patrzę na swoje ciało z miłością, a nie obrzydzeniem. Nie wstydzę się pokazać się w bieliźnie (i bez). Od dawna myślałam o tym, żeby w jakiś sposób się zaangażować i pomóc tym, którzy są na początku tej drogi – przerażeni i być może samotni w tej chorobie – teraz mam taką możliwość. Wierzę, że dobro wraca. Ktoś kiedyś pomógł mnie, teraz moja kolej!\nZawodowo jestem radcą prawnym przy OIRP w Toruniu, pracuję w kancelarii w Toruniu Poza pracą uwielbiam fantastykę i komiksy, gram w gry RPG i gry komputerowe, a przede wszystkim tańczę. To pozwala mi zapomnieć o wszystkich trudnościach.\nW historii Marianny Kowalewskiej zobaczyłam siebie – mówi jedna z uczestniczek sesji zdjęciowej „Stomia to symbol zwycięstwa”\n– Nazywam się Marta i jestem z Warszawy. Stomię mam już od blisko czterech lat. Została wyłoniona z powodu choroby Crohna, na którą choruję od ponad dekady. Odkąd mam stomię tak naprawdę problem z moim Crohnem się zakończył. Jestem w remisji od 4 lat, nie biorę żadnych proszków i nie mam żadnego leczenia. Żyję całkiem normalnie.\nStomię miałam wyłanianą dwukrotnie. Drugi raz już było tak źle, że lekarka powiedziała: „Wracamy do stomii”. Jak się dowiedziałam, że muszę mieć na nowo wyłonioną stomię, najpierw byłam wściekła. Pierwszy dzień był ciężki, musiałam przepłakać, ale w sumie stwierdziłam, że chodzi o moje życie, że to nie są żarty. To straszna choroba i tak naprawdę za każdą wyłonioną stomią kryje się ogromna tragedia, ból i cierpienie, ale chciałam żyć normalnie i musiałam przepracować to w sobie. Nie było łatwo pierwszego dnia, ale już następnego dnia miałam taką wizję że OK, robimy to. To jest dla mnie ważne, dla mojego dobra.\nStomia dała mi druga szansę. Podróżuję, mam męża. Robię wszystko czego nie mogłam przed stomią robić z powodu choroby. Nie jestem uwiązana w domu, nie muszę pilnować toalet, mogę jeść wszystko na co mam ochotę. Tak jest mi zdecydowanie łatwiej i nie wyobrażam sobie życia bez stomii. Wiem, ze może to brzmi dziwnie, ale no nie wyobrażam sobie po prostu.\nKiedy zobaczyłam filmik Marianny Kowalewskiej byłam bardzo poruszona. Zrozumiałam, że to jest tak naprawdę historia o mnie i że powinnam coś zrobić, żeby pokazać, że dziewczyny z takimi problemami jak ja też mogą żyć normalnie. Tyle złego przeszłam, że chciałam coś dobrego dla innych. Żeby dziewczyny nie bały się życia, nie bały się stomii. Pierwsze dni ze stomią są bardzo trudne, wiadomo, ale można żyć naprawdę całkiem normalnie.\nJak się dowiedziałam, że dostałam się do sesji, byłam w szoku. Zadzwoniłam do męża, żeby się pochwalić. Na co on powiedział, że był pewien, że się dostanę. Poczułam się wtedy taka dowartościowana. Mówię: „Super!, Ekstra!” Pomimo stomii czuję się kobieco. W momentach choroby ta kobiecość była wyciszona, bo nie było na nią miejsca, ale teraz tak i stomia nie przeszkadza w kobiecości.\nZ dziewczynami na sesji atmosfera jest niesamowita. Wymieniamy się doświadczeniami. Z uśmiechem na twarzy mówimy co przeszłyśmy strasznego i to naprawdę fajne doświadczenie. Fajna dla nas przygoda i mam nadzieję, że to zaowocuje dla nas na przyszłość jakimiś znajomościami.\nDziewczyny ze stomią. Jesteśmy silne, nie bójmy się. Całe życie przed nami. Chodzi o to byśmy były szczęśliwe – apeluje do innych kobiet Marta Rozbicka-Wasiak.\nMam 30 lat i choruję od 2009 roku. Wtedy pojawiły się pierwsze objawy biegunka z krwią i bóle brzucha. Było to w czasie, kiedy po anginie złamałam nogę. Do tego doszedł stres związany z sesją na studiach i praca. Początkowe rozpoznanie wrzodziejące zapalenie jelita grubego. Ostatecznie w 2013 roku stwierdzono “nietypowego Crohna”, który zajął jelito grube. W zeszłym roku pokonałam nowotwór tarczycy, ale to i tak pikuś w porównaniu do tego, co przeszłam przez Crohna.\nChoroba postępowała bardzo agresywnie, a mój organizm stał się sterydozależy. Przeszłam wszelkie możliwe leczenie farmakologiczne, eksperymentalne, wlewki, czopki, pianki, żywienie pozajelitowe i nieudane leczenie biologiczne, po którym organizm kompletnie oszalał i rozregulował się. Spędziłam miesiąc w Szpitalu Zakaźnym, gdzie byłam leczona na sepsę. Przebywałam również przez dwa miesiące w Szpitalu Klinicznym na oddziale chirurgii, gdzie stabilizowano mnie i przygotowywano do operacji. Trafiłam na świetną chirurg, zaangażowaną i empatyczną, która zawsze walczyła ze mną do końca. W tym czasie byłam zaznajamiana z tematem stomii od strony teoretycznej i praktycznej. Odwiedziła mnie stomiczka – kobieta petarda, która opowiedziała jak wygląda jej życie, na co dzień. Otrzymałam też pomoc pielęgniarki stomijnej, która pokazała mi, jaki jest dostępny sprzęt i kosmetyki na rynku, czy jak zmienić woreczek. Było mi łatwiej, miałam czas, żeby się przygotować.\nNadszedł dzień operacji, bałam się chyba jak każdy, głównie faktem, czy się obudzę. A gdy już się obudziłam i zobaczyłam moją kochaną mamę, czułam ulgę i wiedziałam, że wszystko będzie dobrze. Gdy po tych 3 miesiącach ciągłego pobytu w szpitalach wracałam do domu to płakałam. Byłam przerażona, że nie będę miała specjalistycznej opieki jak w szpitalu\nw postaci pielęgniarki czy lekarza. Pierwsza samodzielna zmiana woreczka była dla mnie koszmarem, zalewałam się łzami i zajęło mi to ponad godzinę (dzisiaj zmieniam woreczek błyskawicznie), potem było już tylko lepiej. To była moja pierwsza ileostomia, łatwa w obsłudze i bezproblemowa. Wróciłam do formy, życia i pracy.\nAż nadszedł czas zespolenia. Koszmar biegunek powrócił, doszły ropnie i przetoki, zaczęły się czopki, wlewki, nasiadówki, “płukanki” w szpitalnej poradni po kilka razy w tygodniu, kolejna nieudana próba leczenia biologicznego i kilka operacji przetok. Aż dobiłam do wagi 37 kg i moja chirurg powiedziała, że dłużej nie dam rady i wracamy do ileostomii. Byłam wściekła, płakałam cały dzień, czułam się zawiedziona, bo tak długo walczyłam o to, żeby obyło się jednak bez stomii. Następnego dnia byłam już gotowa do operacji, bo wiedziałam, że to walka o moje życie. Druga ileostomia, która została wyłoniona w 2015 roku, jest bardziej wymagająca i problematyczna. Na początku chowała się, potem wystawała, woreczki odklejały się, długo szukałam odpowiedniego sprzętu, aż pielęgniarka poleciła mi woreczki z przylepcem do stomii wklęsłej, mimo, że nie mam wklęsłej stomii. To był strzał w dziesiątkę!\nStomia uratowała mi życie i umożliwiła powrót do normalnego, może trochę innego, ale na pewno lepszego życia, bez bólu, garści leków i szpitali. Moje doświadczenia nauczyły mnie pokory, radości z najmniejszych rzeczy i dały siłę. Na co dzień spełniam się, jako żona i pracuje w międzynarodowej firmie. W wolnej chwili spędzam czas z rodziną i przyjaciółmi, uczęszczam na zajęcia taneczne, czytam książki i trochę podróżuje.\nMoże nie mam szczęścia, jeśli chodzi o zdrowie, ale jestem szczęśliwa, bo otaczają mnie cudowni ludzie, mąż i rodzina, którzy czuwali na zmianę w szpitalu przy moim łóżku, zawsze odprowadzali na salę operacyjną i pomagali w podstawowych czynnościach; przyjaciele, którzy wspierali i odwiedzali; wyrozumiały pracodawca, który zawsze czekał na mój powrót;\ni przede wszystkim moje niesamowite lekarki: chirurg i gastroenterolog, na które zawsze mogę liczyć. Jestem ogromnie wdzięczna wszystkim za wsparcie i modlitwy! Wiem, że nie jestem sama z tym wszystkim, a to bardzo ważne.\n– Kończąc chciałbym zauważyć, że stomia sama w sobie nie jest chorobą, tylko metodą, która pomaga w walce z naprawdę ciężkimi chorobami, gdy inne rozwiązania zawodzą. Jako stomiczka nie czuję się ani ograniczona, ani wykluczona. Zwyciężyłam! – podkreśla Marta.\nStomiczki są kobiece w stu procentach – mówi jedna z uczestniczek sesji zdjęciowej „Stomia to symbol zwycięstwa”\n– Stomię mam od 10 miesięcy, lecz wcześniej miałam ją już przez 2 lata. Kiedy pierwszy raz miałam wyłanianą stomię czułam strach, niepewność – jak to będzie i czy sobie z tym poradzę. Pierwszy widok woreczka był dla mnie straszny. Przy kolejnym wyłanianiu wiedziałam już co i jak. Nie czułam żadnego przerażenia, była to dla mnie normalna sprawa. Potraktowałam to jako możliwość uzyskania wygodniejszego życia. Bo tak właśnie traktuję stomię – jako wygodniejsze życie.\nDzięki możliwości udziału w sesji zdjęciowej, poczułam, że mogę zrobić coś dla siebie, ale również dla kogoś. Mogę pokazać innym kobietom, że stomia nam niczego nie odbiera. Jesteśmy kobietami w stu procentach, tak jak byłyśmy wcześniej. W sumie myślę, że kobiety ze stomią jeszcze bardziej o siebie dbają i pokazują swoją kobiecość na zewnątrz.\nNa planie sesji zdjęciowej są niesamowicie pozytywne emocje. Cieszę się, że mogłam spotkać takie same kobiety jak ja, wymienić się doświadczeniami, zobaczyć, że też są osoby, które ze stomią żyją i radzą sobie tak samo jak ja. Wiele rozmawiamy na ten temat i chcemy pomóc tym kobietom, które stoją przed decyzją wyłonienia stomii. Jest to trudna decyzja i trzeba się do niej przygotować. Dzięki sesji możemy im pomóc i pokazać, że ze stomią da się robić wszystko. Stomia to symbol zwycięstwa. – podkreśla Sylwia Ratajczak z Bolechowa, k. Poznania.\nNa wrzodziejące zapalenie jelita grubego zachorowałam w wieku 30 lat. Chociaż pierwsze objawy zauważyłam dużo wcześniej, po drugim porodzie, bo jestem mamą dwojga dzieci. Zaczęło się od okropnych zaparć i wzdęć. Bagatelizowałam te objawy dopóki nie pojawiła się krew i okropny ból brzucha. Szybko trafiłam do lekarza, który skierował mnie na kolonoskopię. Badanie wycinków jednoznacznie pokazało, że to WZJG w fazie aktywnej… Zaczęło się leczenie. Podczas leczenia sterydami nawet bliscy znajomi mieli trudność z rozpoznaniem mnie, bo byłam spuchnięta jak balon, do tego doszedł ból stawów. Po 3 latach trudnego i nieskutecznego leczenia trafiłam przypadkiem do chirurga, który powiedział, że wyjściem w moim przypadku jest usunięcie jelita i wyłonienie czasowej stomii. Potem zespolenie i normalne życie. Miałam dla kogo żyć, mąż bardzo mnie wspierał na każdym etapie choroby. W styczniu 2014 roku przeszłam pierwszą operację usunięcia jelita grubego i wyłonienia stomii. Nie było łatwo. Organizm był wykończony lekami i potrzebował czasu na dojście do siebie. Druga operacja odbyła się rok później. Chirurg zaproponował stworzenie zbiornika jelitowego j-pouch i wytworzono ileostomię, która miała być ze mną rok. Tym razem zregenerowałam się dużo szybciej i odczułam jeszcze więcej pozytywnych zmian. Przede wszystkim nie musiałam przyjmować leków, co było dużą zmianą. Zaczęłam nawet regularnie biegać. Zgodnie z planem w 2016 zlikwidowano stomię czasową. Na początku było dosyć ciężko, ale z czasem mogłam normalnie funkcjonować. Niestety po roku pojawiła się pierwsza przetoka i powracające stany zapalne zbiornika oraz inne problemy. I tak po 3 latach lekarze ponownie wyłonili stomię i już chyba tak zostanie. Mam jeszcze możliwość zespolenia, gdyż nie usunięto mi zbiornika, ale nie chcę na razie o tym myśleć, mam dużo ważniejszych spraw na głowie. Ostatnio oddałam się pasji jaką jest siłownia. Uwielbiam tam być i robić coś dla siebie. Mój trener wie o stomii i nie mam z tym problemu. Jestem także w trakcie zdobywania Korony Gór Polski.\nStomia jest szansą na nowe życie – mówi jedna z uczestniczek sesji zdjęciowej „Stomia to symbol zwycięstwa”\n– Mam na imię Asia. Stomię mam od 2 miesięcy, jestem świeżym nabytkiem stomików. Choruję na Crohna, przez operacje i komplikacje jedynym rozwiązaniem była stomia.\nNa sesji zdjęciowej jestem dzięki Mariannie Kowalewskiej. To ona dała mi odwagę, żeby pokazać światu z jakimi problemami my, stomiczki, borykamy się na co dzień. Jednym z nich jest na przykład fakt, że nie możemy znaleźć dokładanie takiej bielizny, jaka nas interesuje. Jestem też tutaj dlatego, że nie chcę, by stomia była tematem tabu. Przez wszystkie złe rzeczy, o których czytamy w internecie, boimy się operacji. Takie akcje uświadamiają, że to choroba sprawia, że cierpimy, chowamy się przed światem. A stomia nas otwiera, daje motywację, by codziennie rano wstawać.\nWszystkim, którzy stoją przed tą decyzją chcę powiedzieć: nie bójcie się. Choroba nas zamyka i ogranicza funkcjonowanie. Stomia pomaga, ułatwia życie i daje szansę na nowe możliwości.\nOczywiście, że stomia w pewien sposób może wpłynąć na to jak się czujemy. Gdzieś z tyłu głowy siedzi ta myśl, że ten worek jest. Dziś, na sesji, czuję się kobieco – podkreśla Joanna Wasielewska z Wrocławia.


Płyta Szamotowa Akumulacyjna do Obudowy Kominka | Vitcas\nHome Cegły i płytki szamotowe Materiały Ognioodporne Akumulacyjne płyty kominkowe i kleje Płyta szamotowa akumulacyjna do obudowy kominka\nSzamotowe Płyty Akumulacyjne Vitcas przeznaczone są do tworzenia ciepłej obudowy kominka. Charakteryzują się bardzo dobrymi właściwościami akumulacyjnymi i przewodnictwem cieplnym. Ciepło z nagrzanych płyt jest wypromieniowywane do pomieszczenia a ich solidna budowa i zastosowane komponenty sprawiają, że mamy niemal nieograniczone możliwości tworzenia form konstrukcyjnych.\nPłyty te są przeznaczone są do stosowania z popularnymi wkładami grzewczymi wykonanymi z żeliwa lub stali. Użycie ich jako zewnętrznych ścian kominka pozwoli na eliminację zjawiska przegrzewania pomieszczenia, ciepło będzie oddawane przez dłuższy czas równomiernie nagrzewając pomieszczenie.\nAkumulacja ciepła: płyty pochłaniają wydzielane przez kominek ciepło a następnie oddają je do pomieszczenia równomiernie je nagrzewając\nZnacznie większe zdolności akumulacyjne od tradycyjnych płyt szamotowych\nMaksymalna temperatura 650oC\nPłyty te nie są przeznaczone do kontaktu z ogniem. W tym celu należy użyć Płyty Paleniskowe Vitcas ACC dostępnych w naszym sklepie.\nNapisz opinię o produkcie:Płyta szamotowa akumulacyjna do obudowy kominka\nCzy istnieje możliwość przecięcia płyt szamotowych VITCAS na wymiar?\nNie docinamy płyt na wymiar. Płyty można dociąć we własnym zakresie, piłą z tarczą diamentową.\nCZY PŁYTĘ SZAMOTOWĄ VITCAS MOŻNA STOSOWAĆ DO WEWNĄTRZ KOMINKA?\nDo zastosowania wewnątrz kominka zalecamy użycie Płyt paleniskowych ACC-BD VITCAS. Płyta szamotowa VITCAS nadaje się do tworzenia ciepłej zabudowy kominka, nie do wnętrza paleniska.


Otwieracz z nadrukiem może być skutecznym gadżetem - boks tajski\nZleć nagranie naszym profesjonalistom\nEtykiety samoprzylepne dla wielu branż\nStart » Publikacje » Materiały Reklamowe » Otwieracz z nadrukiem może być skutecznym gadżetem\nDodano: 2016-02-23Kategoria: Publikacje / Materiały Reklamowe\nOtwieracz z nadrukiem to praktyczny, ale także trwały gadżet reklamowy. Jest jednak wiele miejsc, w których może się on przydać idealnie nadaje się do wszelkiego rodzaju lokali gastronomicznych, gdzie może być rozdawany klientom lub pozostawiany im w sposób dający możliwość jego swobodnego zabrania. Jeśli otwieracz z nadrukiem ma praktyczną konstrukcję i jest ciekawym gadżetem (a nie banalnym i mało interesującym), to jest tym większa szansa na to, że klient będzie chciał go zabrać. Pomysłowy otwieracz to nie tylko reklama samej firmy, ale także ciekawostka, która może być chętnie pokazywana innym - a zatem także reklama, która będzie miała o wiele szerszy zasięg oddziaływania.\nŚwietna jakość do szkoły i biura dla was\nW wielu instytucjach, takich jak szkoły czy biura, potrzebne są różnego rodzaju gadżety, które pomagają w przekazywaniu informacji całym grupom ludzi. Dlatego właśnie w ostatnich latach tak wielką popularnością cieszą się tablice suchościeralne. W naszym sklepie internetowym można kupić najlepszej jak...\nRzetelne i tanie doradztwo marketingowe\nKorzystając z usług doradztwa marketingowego dla firm, na pewno jedną ze wskazówek specjalisty kierowaną do nas będzie dotarcie do szerokiego grona odbiorców, za pomocą nowoczesnych kampanii mobilnych lub internetowych. Jednak do realizacji takich zleceń niezbędna jest obszerna i odpowiednio sprofilowana baza...\nJesteśmy firmą posiadającą dwudziestoletnie doświadczenie w branży. Dzięki temu jesteśmy w stanie w idealny sposób odpowiadać na wszelkie potrzeby naszych klientów. Proponujemy między innymi atrakcyjne cenowo oraz wizualnie szyldy reklamowe. Gdańsk jest miastem, w którym mogą Państwo skorzystać ze świ...\nNiezwykle ważnym elementem wszystkich trafiających do sklepów produktów są etykiety. To dzięki nim potencjalny nabywca dowiaduje się niezbędnych informacji na temat składu czy przeznaczenia danego artykułu. Warto więc zadbać o to, aby każda etykieta zamieszczana na gotowym wyrobie była czytelna i odporna ...