Wyspa duchów [odnośnik] 16.03.20 5:22\nMiędzy mgielnymi oparami Upper Lake leży mała wyspa, którą w większości zajmuje miasteczko. Wszystko jest już dawno opuszczone, lecz wciąż wygląda jakby zaraz na uliczkach miało zaroić się od czarodziejów i czarownic. Nikt do końca nie wie, jak to się stało, że wyspa opustoszała. Jedynymi jej lokatorami są duchy mieszkańców, lecz nie dowiesz się od nich prawdy - każdy opowiada inną historię. Do wyspy mogą dotrzeć tylko ci, którzy znają jej położenie - mgła unosząca się dokoła uniemożliwia dotarcie przypadkowym osobom.\nOstatnio zmieniony przez Jayden Vane dnia 30.05.20 9:51, w całości zmieniany 1 raz\nRe: Wyspa duchów [odnośnik] 16.03.20 20:00\npomona & jayden15 maja\nNie zapomniał o niej i nie zamierzał pozwolić na to by chociażby na moment ten dzień przypominał którykolwiek z poprzednich spędzonych w jego towarzystwie. W swej wyjątkowości ciężko było dosięgnąć do ideału, skoro w niekończących się minutach współistnienia znajdowali się na perfekcyjnym rozgraniczeniu jawy oraz snu, potrafiąc czerpać z niego w najdrobniejszych detalach. Od początku zamieszkali w oddzielnej galaktyce nie przyznając się do reszty ziemi — zniszczonej i wyjałowionej. Idealnie zatopieni w swojej bliskości. A jednak ów świadomość nie powstrzymywała astronoma przed dążeniem do zapewnienia żonie jak najcudowniejszego święta jej imienia. Planował wszystko, pozostawiając jednak miejsce na inwencję twórczą oraz improwizację, oddzielając świat poza terenem ich domu od nich samych. Bo pomimo nadciągającego sztormu Jayden umiał lawirować między chmurami, znajdując drogę ku przesmykowi płonącemu żywym ogniem i nie pozwalając na zbombardowanie ich właśnie w tym momencie kolejnymi wiadomościami o rozciągającej się wojnie. Ta zdolność była o tyle prosta i przyjemna, że w momencie, gdy chodziło o Pomonę, nie miał najmniejszego problemu z odepchnięciem aktualnej rzeczywistości na bok. Bo robił to z jej powodu, a jego aktualnym celem miało być zapewnienie jej bezpieczeństwa i szczęścia. Krzesał więc ze wszystkiego coś, czego normalnie nie byłby w stanie zrobić, ale dla niej i ogień zdawał się mu sprzyjać. Niebo, ziemia, wiatr — wszystkie zaklęte w trzech pierścieniach symbolizujących ich pierwszą do siebie przynależność. Czy pamiętała rozmowę, którą wspólnie przeprowadzili jeszcze w jej starym mieszkaniu, gdy nie patrzyli na siebie w ten najcenniejszy sposób? Czy pamiętała, jak ważną rolę żywioły odgrywały w ich relacji? On doskonale mógł odwzorować symbolizujące ich znaki natury. Nic więc dziwnego, że prowadziły astronoma ku temu, co tylko sobie wymyślił, nie tylko patronując, lecz również i to ułatwiając. Wszak to z przyrody składało się to, co miał jej do zaoferowania. Mimo że od aktu ślubu minęły prawie dwa miesiące nie wpadli w absurdalną rutynę niszowego życia, bo przecież nie istniało w ich słowniku podobne założenie – nie, gdy współdzielili rzeczywistość, która spajała ich w jedno. Jayden każdego dnia rozkochiwał się w postaci swojej żony coraz bardziej. Uwielbiał ją. Uwielbiał w niej wszystko, bo tworzyło to właśnie jej figurę i nikogo innego. Nikogo innego zresztą nie kochał w ten sposób i jedynie współdzielona miłość do ich dziecka mogła się z tym równać, lecz nigdy nie przyćmiewało to jego zmysłów. Uwielbiał obserwować ją w codziennych sytuacjach i zachwycać się każdym, nawet jej najmniejszym ruchem. Rozchodząc się w Hogwarcie w swoje strony, czuł tęsknotę i wyczekiwanie do ich ponownego spotkania, a gdy ono nadchodziło, związywał się z nią silniej niż wcześniej. Nie panował nad sobą i wcale nie krył się z ów faktem w momentach uważnego wodzenia spojrzeniem za znajomymi krągłościami. Dlaczego nie dostrzegał tego wcześniej? Mógł się nad tym zastanawiać bez końca i nie doszedłby do żadnego sensownego wytłumaczenia, dlatego po prostu zapadał się w tym, co działo się właśnie teraz. Gdy miał wszystko, czego pragnął na wyciągnięcie ręki i bliżej. Tak. Można było śmiało powiedzieć, że Jayden był najszczęśliwszym człowiekiem na świecie ze względu na jego połączenie z Pomoną. Gubił się bez niej, ale równocześnie plątał się będąc obok. By nie potrafił odnaleźć słów, czując na sobie spojrzenie zielono-orzechowych oczu. By znajdowali się na świecie już tylko oni. Chciał, by ów stan trwał już na wieczność i chociaż wiedział, że rzeczywistość miała swoje własne plany, nie zamierzał poddawać się jej tak łatwo.\nDzień urodzin Pomony miał się wyróżniać, lecz równocześnie idealnie wpasowywać się w odnaleziony przez nich rytm. Dlatego też nie mogli uniknąć pójścia do pracy nieważne jak bardzo by tego pragnęli, ale nie oznaczało to też, że mieli rozejść się w swoje strony tak łatwo. Zanim wstali, pozwolił się jej obudzić ze swoim językiem na jej kobiecości i przywitać nowy dzień w cichych skomleniach wydobywających się z kobiecego gardła oraz ciszy ze strony męskiego. Zupełnie jakby oboje wielbili wschód słońca na swój własny, oddzielny, lecz równocześnie pełen jedności sposób. Z tą niemą obietnicą przywiązał ją do siebie, składając w kolejnych pocałunkach zapowiedź nadchodzących wydarzeń. Wszak poranek był tylko preludium do spędzenia popołudnia oraz wieczora, a także nocy w swoim towarzystwie. Odseparowani od reszty świata — bezpieczni we własnej bańce zmysłów. Dlatego wyczekiwanie momentu wyznaczającego koniec dnia w szkole równało się z prędkim znalezieniem ukochanej oraz przeniesieniem się wspólnie do Irlandii. Cały dzień wpatrywał się w nią z czułym uśmiechem błąkającym się na jego twarzy i który nie opuszczał go ani na chwilę. Nie w momencie, w którym Pomona czytała książkę w ogrodzie i gdy próbowała powstrzymać się przed narastającym głodem. To był niedosyt, który wzrastał w niej, a Jayden nie zamierzał wyjawiać wszystkiego od razu. Na godzinę przed zachodem słońca złapał ją za dłoń i poprowadził w stronę jeziornego brzegu. Prowadząc żonę za rękę, mężczyzna czuł się jak tamtego dnia, gdy zmierzali ku ułożonym na wzgórzom kocom, by całą noc móc wpatrywać się w gwiazdy. Tym razem miało to być coś innego. Pociągnął ją za sobą i zbliżył się do łódki, patrząc na kobietę wyczekująco. - Musimy to zrobić, żeby dotrzeć do prezentu - wyjaśnił, wyłapując znajome spojrzenie. Uśmiechnął się do zielarki zachęcająco i wypuścił jej palce ze swoich, żeby wejść do wody po kostki i przytrzymać bujającą się delikatnie łódź. Dopiero wtedy jego oczy nieco ściemniały i niemal same wypowiedziały prośbę na granicy błagania oraz skrywanej tajemnicy. Ona sama musiała ocenić czego doszukiwała się tam więcej. - Proszę?\nRe: Wyspa duchów [odnośnik] 28.03.20 22:36\nZapomniałam o swoich urodzinach. Nie z premedytacją, nie dlatego, że pamiętać nie chciałam. Łatwo jest zgubić trop mijającego czasu, gdy żyje się w swojej własnej bańce mydlanej. Dni mijają mi spokojnie, miarowo, bez większych zmartwień. Nie, to nie tak, że nie drżę wewnętrznie o los wygnanych z Londynu czarodziejów - wystarczy przecież spojrzeć na biedne Roselyn wraz z córką czy Maeve. Wszystkie szukające schronienia przed narastającym terrorem. Jak podłym trzeba być, żeby zmuszać ludzi do ucieczki z własnego domostwa? Miejsca, które powinno być ostoją, oddechem od czających się poza czterema ścianami zagrożeń oraz trudów życia? Nie potrafię tego pojąć. Dobrze, że nas ominął ten potworny czas, zaś Sproutowie od dawna żyją poza stolicą. W przeciwnym razie musiałabym zamartwiać się o nich bez końca, co z kolei na pewno nie wpłynęłoby dobrze na rozwijające się pod sercem dziecko. Intensywnie rosnące z każdą mijającą dobą, co aż jest niesamowite w pewnym sensie. Nie spodziewałam się, że ten proces będzie tak mocno widoczny tak szybko - coraz częściej łapię się na zerkaniu w lustro zastanawiając się, czy ten brzuch nie jest aby za duży jak na ten etap. To dopiero szesnasty tydzień, a wygląda, jakby było już nieco później. Staram się ignorować wewnętrzny niepokój, bo on też nie przyniesie nam niczego dobrego. Powinnam rozkwitać, czerpiąc z otoczenie jedynie radość. Słońce, wodę, wartości odżywcze z ziemi, powietrze - nic więcej. Zapobiec wszelakim destrukcjom, odrzucić wszelkie nieszczęścia lub lęki. Co nie jest wcale takie proste, gdy w klasie słyszę zaniepokojone głosy. Moja koleżanka mugolka musiała ostatnio uciekać z domu, to takie straszne! - podobne wyznania wciąż kręcą się po umyśle, nie dając tak do końca normalnie funkcjonować. Chciałabym ich wszystkich przytulić, odegnać troski oraz wszelkie zło, ale nie potrafię. Niekiedy odnoszę wrażenie, że jestem już bezużyteczna. Nawet nie mogę ruszyć na wojnę przeciwko wszelkim zbrodniarzom - muszę dbać o siebie mocniej niż kiedykolwiek. Unikam więc stresów, smutków, zagrożeń, chociaż nie do końca czuję się z tym dobrze. To trochę taki cierń, drzazga, która czasem się odzywa oraz uwiera. Jednak wkrótce uczymy się z nią jakoś żyć. Skoro niczego nie mogę zmienić, powinnam poddać się rzeczywistości.\nCzerpać z niej jak najwięcej. Wynajdywać kolejne radości, zanurzać się w codziennych przyjemnościach. Takich jak chociażby jedzenie! Ta bezkarność w łakomstwie, nawet jak czasem słyszę słowa reprymendy, jest jak miód na zbolałe serce. Poza tym intensywnie pracuję nad doprowadzeniem ogrodu do stanu jego świetności i muszę nieskromnie przyznać, że udaje mi się to świetnie. Jednak poświęcam na to wiele czasu. I dobrze, pozwala mi to zapomnieć o… buzujących we wnętrzu hormonach, które tak mocno na mnie ostatnio oddziałują, że nie poznaję samej siebie. Wstydzę się własnych myśli, więc przez większość dnia moje policzki są barwy dorodnego buraka. Okropieństwo. Czuję się czasem, jakbym przestała mieć kontrolę nad własnym ciałem - a to bardzo niedobrze. Przekopywanie kolejnych grządek ułatwia dekoncentrację, zmęczenie fizyczne znacząco zmniejsza ochotę na cokolwiek. Książki czytane w przerwach również, bo wtedy zagłębiam się w całkowicie inny świat - staję się kimś innym, nie pamiętając o dziwaczności rzeczywistości. Najgorzej jest podczas gotowania, gdy ciężko rozproszyć myśli, albo… kiedy Jayden robi takie okropne pobudki! To znaczy, cudowne, ale jednak okropne. Och, tego się po prostu nie da zrozumieć. Ciężarne kobiety chyba już tak mają - są jedną, wielką plątaniną emocji, burzliwych myśli i niezrozumienia. Zagadką, jakiej nie da się rozwiązać, bo próżno szukać w niej logiki czy zdrowego rozsądku. Dlatego tkwię w tym moim nieustannym chaosie i wyszukuję dla siebie różnych zadań, byleby tylko oddalić się od źródła problemów.\nKoncentracja na naukach w Hogwarcie również pomaga, z tego powodu udaje mi się przeżyć ten naznaczony dzikością dzień. Nawet wracając do domu nie mogę odetchnąć w pełni z ulgą, bo zawsze ktoś się w nim krząta. Nie mam tego nikomu za złe, jedynie boję się czasem, że nasza prywatność wymknie się spod kontroli, uderzając w tę należącą do innych. Jak na przykład tego poranka. Na szczęście szybko zapominam o przeszłości, kąpiąc się w cieple teraźniejszości naznaczonej ciepłą dłonią okalającą moją. Niestety, dopytywania na nic się zdają - Jay jak zwykle jest potwornie, torturująco tajemniczy. Obecność łódki od razu mi mówi, że nie będzie żadnych wzgórz oraz podziwiania gwiazd. Cóż więc takiego mnie czeka? - Prezent? - pytam zdziwiona. - Będziemy łowić ryby? - kontynuuję próbę domysłów, ale bezskutecznie. Wzdycham więc cierpiętniczo, chociaż w środku maskuję podekscytowanie. Kolejna nowa rzecz gotowa na odkrycie! - No dobrze, ale jeśli zobaczę krakena, rzucam się w wodę i płynę do brzegu - śmieję się, bo przecież nie zdążyłabym, nim potwór pożarłby nas oboje żywcem. Udaję, że to nieprawda. Posłusznie zdejmuję buty i zadzieram sukienkę, żeby w miarę sucho dotrzeć do łódki. Rzucam w nią obuwie, po czym jakoś tak niezdarnie gramolę się do środka. - Czekaj, czy teraz powinnam nazywać cię panem kapitanem? - I to sugestywne ruszanie brwiami.\nRe: Wyspa duchów [odnośnik] 31.03.20 19:34\nPowrót do Hogwartu po tygodniu nieobecności był jak zanurzenie się w dawno zapomnianym śnie. Bo przecież spędzili ze sobą tylko siedem dni, wydłużając sobie niejako okres zaślubin i poświęcając się zupełnie sobie nawzajem — mogło się to wydawać zaróno jak i zbyt krótkim okresem czasu, ale równocześnie wydarzyło się tam wiele, że Jayden nie umiał nie odczuwać dziwnego uniesienia, przekraczając próg szkoły. Zmieniło się tak wiele, odkąd wychodził poza jej teren tuż przed pierwszym dniem wiosny. Zupełnie jakby całe lata świetlne dzieliły go od tamtego krótkiego momentu. Pojawiając się na zamku już oficjalnie jako małżeństwo, zarówno Pomona jak i Jayden mogli spodziewać się pytań i ciekawskich spojrzeń, jednak pochłonięci innymi sprawami, nie zwracali na to uwagi. A przynajmniej starali się. JD mocno się starał... Musiał przyznać, że ciężko było prowadzić zajęcia z zauważeniem faktu, iż część uczniów wpatrywała się w niego z dziwnym zaciekawieniem zmieszanym z fascynacją — zupełnie jakby był jakimś orientalnym okazem magicznego stworzenia w zoo. Nie słuchali, nie uważali na zajęciach, tylko po prostu patrzyli. Profesor wolał nie zastanawiać się nad tym, co przebiegało przez głowy uczniów oraz uczennic, ale rozumiał to zaintrygowanie. Chociaż przecież nie byli pierwszą parą wśród kadry nauczycielskiej oraz pracowniczej... Na samą myśl o Bartiusach coś nieprzyjemnego opadało na samo dno jego żołądka, a spojrzenie wędrowało ku krzesłom, gdzie niegdyś Hereward i Eileen zajmowali swoje miejsca. Oczywiście były już zajęte przez kogoś innego, jednak Jayden łudził się jak dziecko, że kiedyś, gdy podniesie wzrok natrafi ponownie na tę dwójkę. A przecież nie było to możliwe. Nie w tej rzeczywistości... Dlatego zawsze wracał uwagą ku Pomonie siedzącej obok niego na Wielkiej Sali i odnajdywał w jej osobie spokój. Dłoń nie raz i nie dwa wędrowała mu skrycie na wybrzuszenie kobiecego brzucha skrywanego pod szatą, ale nie mogła go za to winić. Był instynktownie wyjątkowo protektywny, a puste miejsca po przyjaciołach przypominały mu o tym, co naprawdę się liczyło. Chyba właśnie na tym opierało się współistnienie, skoro stawiało się drugą osobę ponad samego siebie. Ciężko było mu o niej nie myśleć, skoro wszystko, czym się kierował, koniec końców sprowadzało się do kwestii Pomony, ich małżeństwa i przyszłości, którą chcieli zapewnić swojej rodzinie. I chociaż to tak bardzo różniło się od codzienności, w której żył wcześniej, nie przeszkadzało mu to w żaden sposób ani nie odczuwał tęsknoty za tym, co było. Zaczął zwracać uwagę na większą część rzeczy, które wcześniej pozostawały względnie poza obszarem jego zainteresowań. Od zawsze starał się myśleć holistycznie, lecz dopiero przy niej dostrzegł swoje braki i uzupełniał je odpowiednią ku temu wiedzą. Nie tylko jednak tą naukową.\nWiedział, że Pomona miała zapomnieć o swoich urodzinach. Widział jak mocno poświęcała się innym, chcąc, by to reszta świata zasługiwała na szczęście i pomijała w tym wszystkim samą siebie. On nie zamierzał dawać jej myśleć w ten sposób. Jego ciepły oddech, dotyk dłoni, niemal czarne z pragnienia spojrzenie miały jej przypomnieć o tym, że on pamiętał. Ze wszystkich rzeczy na świecie mógł zapomnieć całość, ale tego nie zamierzał odpuszczać — nie, gdy chodziło właśnie o nią. Gdy Pomona odpychała od siebie wszelką istotę i wartość swojego istnienia, Jayden pchał je z powrotem ku niej i niemal na siłę wtapiał w jej miękkie ciało. Nie mogła go winić za to, że chciał dobrze. Że nie powiedział, co zaplanował i dlaczego tak bardzo pragnął dać jej każdą przyjemność. Owszem — ich goście i ich komfort to jedna sprawa, ale Jayden chciał, żeby Pomona nie dała zwieźć się iluzji ograbienia z prywatności. Nie mogli zapomnieć, że dawali schronienie we własnym domu i powinni czuć się w nim swobodnie. Obawiał się momentów, gdy jego piękna żona zaszywała się w ogrodach wokół roślin, szukając tam wolności — dawały jej poczucie oddechu, jednak ponad wszystko nie mogła odrywać się od rzeczywistości. Od ich domu. Od niego...\nDlatego za wszelką cenę pragnął, by ten dzień był nie tylko świętem jej urodzin, lecz również i przypomnieniem o tym, że ich teraźniejszość oraz przyszłość należała do nich i mogli bezkarnie cieszyć się swoim towarzystwem. Nie potrzebowali do tego obecności osób trzecich — nawet jeśli tymi osobami byli bliscy przyjaciele. Jay planował ten moment od kiedy tylko zakupili ziemie nad Upper Lake i chociaż początkowo myślał, by ujawnić podarunek w dniu ślubu, wolał poczekać. I nie pomylił się. - Prezent - potwierdził, powtarzając kolejny raz ów słowo klucz, ale nie zamierzał zdradzać, co konkretnie się za nim kryło. W końcu co to byłaby za niespodzianka? Wytknął jej język, gdy wspomniała o jeziornym potworze, ale odczekał aż Pomona weszła do łódki i dopiero wtedy zsunął ich niego dalej od brzegu. Wgramolił się na pokład i usiadł naprzeciwko żony, uśmiechając się szeroko. - Każdy kapitan dba o swoją załogę. Odciągnę potwora, jeśli zajdzie potrzeba. Wypatruj krakena, pani majtek - obwieścił i wziął w ręce wiosła, czując jak w jego policzkach pojawiły się małe dołeczki. Tylko ona potrafiła go teraz tak rozbawić i tylko dla niej posiadał ten uśmiech. Nie potrafił się tak zachowywać przy Roselyn czy Maeve i nawet nie chciał. Kiedyś traktował wszystkich jednakowo, ale odkąd to z Pomoną współdzielił ciało zaklęte w dwóch duszach, nie chciał już dla kogokolwiek taki być. Tylko dla niej. Tylko przy niej. Bez niej zwyczajnie nie czuł się sobą. Dlatego wolno wiosłując, wpatrywał się w to znajome oblicze, zdając sobie sprawę, że nigdy nie miał przestać się w niej zakochiwać. Każdego dnia na nowo i bez końca. - Pomyślałem, że przyda nam się trochę oddechu od tego przeludnionego domu - odezwał się po dłuższej chwili ciszy, czując jak serce zabiło mu mocniej, a policzki oblały się czerwienią, którą chciał ukryć pochylając głowę. - Nigdy cię nie przeprosiłem za to, że nie jesteśmy sami - kontynuował cicho, nie przerywając wiosłowania. - Ale dziękuję. Nawet nie wiesz, ile to dla mnie znaczy.\nRe: Wyspa duchów [odnośnik] 22.05.20 11:59\nJest w tym coś magicznego. Przeżywać upragnione chwile, patrzeć, jak przemieniają się we wspomnienia. Nosić je w sobie, w umyśle i sercu. Kochać i być kochanym. To takie proste i skomplikowane zarazem - czy istnieje coś bardziej chaotycznego, coś, co przyjmuje do siebie wszelkie przeciwności niż miłość? Chyba nie. Kiedyś jest odległe, nawet jeśli dzieli nas od niego raptem kilka tygodni. A jednak wciąż wywołuje przyjemne motyle w brzuchu oraz ciepło pulsujące pod powierzchnią skóry. Na całym ciele. Staram się nie pamiętać o trudach jakie przebrnęliśmy w celu dotarcia do tego miejsca, ale jednocześnie nie zapominam o nauce jaką z nich wyniosłam. Tak chyba powinno być. Brak rozpamiętywania, rozdrapywania starych ran - za to z wnioskami wyrytymi w umyśle. Jednak ciężko jest żyć w bańce szczęścia po zderzeniu z rzeczywistością. Każda sielanka musi się kiedyś skończyć i chociaż kocham pracować z uczniami, to ich problemy rozdzierają mi serce. Wszędobylska wojna, zniszczenie i strach przesiąkają aż do kości powodując nieprzyjemne dreszcze. Staram się jak mogę zapobiec kolejnym, szkolnym katastrofom, ale czuję się coraz słabsza. Pozbawiona broni. Z drugiej strony nie lubię się poddawać, więc próbuję nadal. Wiem, że niedługo przestanę, nie będę fizycznie w stanie działać. Dziecko (dzieci? Nadal nie potrafię tego zrozumieć) rośnie z dnia na dzień znacząco utrudniając sprawne funkcjonowanie. Zresztą, nie naraziłabym ich na niebezpieczeństwo za żadne skarby świata. Jest ciężko być rozdartym między jednym, a drugim światem. Między pragnieniami, powinnościami. Zrywami duszy. Muszę o nas dbać, przypominać sobie, że nic nie dzieje się bez powodu. O odpowiedzialności jaka na mnie spoczywa. Nikt nie przejdzie ciąży za mnie - a niestety zastępstwo za nauczycielkę jest już jak najbardziej możliwe. Nie lubię poczucia pokonania czy wykluczenia. Oddycham jednak głęboko znajdując sobie kolejne sprawy do załatwienia. Rzeczy do zrobienia. Smutki do przepędzenia. Dobrze jest pracować z roślinami, szukać w nich oparcia. Pielęgnować i patrzeć jak kwitną. Tak samo jest przecież z uczniami, prawda? Podlewamy ich marzenia oraz ambicje, kształtujemy środowisko, w jakim się uczą, a później patrzymy jak rosną. Może to moja namiastka walki z tęsknotą za czymś, co chwilowo przestaje być dostępne. Tak samo książki i ich fantastyczny świat pozbawiony prawdy. To tylko fikcja - fikcję łatwiej przełknąć. Uznać, że z nieistniejącym wrogiem łatwiej walczyć.\nTo nie tak, że nie myślę w tym wszystkim o sobie. W końcu zajmuję się czymkolwiek właśnie dlatego, że nie chcę się czuć źle. Nie chcę też wzbudzać niepokoju u Jaydena, bo na pewno zaraz chciałby zbawić cały świat, włącznie ze mną. Nie potrzebuję przecież wiele; ledwie odrobiny uwagi i spokojnych dni. Mimo wszystko dobrze jest mieć u swego boku kogoś, kto nieustannie przypomina, że zasługuję na więcej. Że jestem warta tych wszystkich starań - komplementów, prezentów, niespodzianek. Ekscytacji kolejną, życiową przygodą. Wspólną. Najszczęśliwszą. Kolejnego zapomnienia o brutalnym świecie dookoła. Zupełnie, jakbyśmy znów byli w kosmosie. Sami. Dryfujący po nieznanych dotąd galaktykach i odkrywali je na nowo. Może dlatego ten dzień jest wyjątkowy, chociaż całkowicie nieprzewidziany. Nie czuję się przytłoczona, ani nim, ani tym, co aktualnie dzieje się w naszym domu. Cieszę się, że możemy jakkolwiek pomóc zbłąkanym duszom. Zresztą, mężczyzna zna mnie na tyle, że ma świadomość, iż byłabym w stanie przygarnąć całe miasto, byleby tylko ludzie poczuli się bezpieczni. Nadal mam w tym wszystkim skrawek przestrzeni dla siebie, na co zatem miałabym narzekać?\nTo przyjemny dzień. Słoneczny. Delikatny wiatr muska policzki oraz rozpuszczone włosy. Przymykam na chwilę oczy, zanosząc się śmiechem. - Nie słyszałeś, że krowy lubią sikać na języki? - pytam drażniąco, ale robię dokładnie to samo. Jak dzieci. Dobrze jest zanurzyć się w beztrosce. - Przestań. To brzmi jakbym była królową bazaru i sprzedawała damską bieliznę - prycham skrajnie już rozbawiona. Pani majtek, to brzmi potwornie. - Musimy popracować nad twoim tytułowaniem innych - dodaję w żartobliwym tonie. Łódka rusza, a ja dość długą chwilę obserwuję ruchy mięśni ramion męża. Kiedy zdążył nabrać tyle siły? Dobrze, że pochyla głowę, dzięki czemu nie widzi m o i c h rumieńców. Chociaż one pojawiły się z zupełnie innych powodów niż te jego. Oddychaj, Pom. Głęboko, wdech, wydech. Muszę uspokoić poderwane do działania nerwy. - Przeludnionego? - pytam ze zdziwieniem. - Trzy dodatkowe osoby ciężko nazwać przeludnieniem. Widać, że nie wychowywałeś się jako Sprout - odpowiadam lekko, z uśmiechem na ustach. - Daj spokój. Jakbyś mnie w ogóle nie znał - mruczę nieco niezadowolona tymi przeprosinami. Niepotrzebnymi zresztą. - Cieszę się, że mogliśmy pomóc. Jedyne, czego żałuję to tego, że w ogóle musiało do tego dojść. Że musiały opuścić swoje domy, swój azyl, który powinien je ochronić, a nie być zagrożeniem. Na pewno nie jest im lekko, ale nie mam pojęcia co jeszcze możemy zrobić… - wzdycham ciężko, patrząc smutno gdzieś za horyzont. Odwieczne pytanie - jak zbawić świat, gdy nie ma się możliwości zbawienia świata?\nRe: Wyspa duchów [odnośnik] 23.05.20 21:09\nJayden myślał o wielu sprawach, lecz zdawał sobie sprawę, że bez względu na wszystko nie był w tym sam. Nie miał nieść ciężaru całego świata na swoich barkach, bo zaraz obok znajdowała się jego żona, która swoją radą nie raz już go ocaliła od zmartwień czy wątpliwości. Wspierała go jeszcze na długo przed ślubem, dlatego nie wyobrażał sobie nie dzielić się z nią troskami. Wystarczająco długo znajdowali się w zawieszeniu, niedopowiedzeniach, dystansie, a teraz nie potrafiłby znieść tego ponownie — chwile kryzysy zostawili za sobą, jednomyślnie się od nich odcinając. Nie potrafiliby żyć w kłamstwie czy nieporozumieniu. Szczególnie że Pomona nie była jedynie jego towarzyszką życia, ale również i przyjaciółką — znała go przecież najlepiej i jeśli coś go niepokoiło, drażniło, martwiło, umiała rozpoznać ten stan przy pierwszym rzucie oka na mężczyznę. Przez większość czasu ich znajomości astronom nie pozostawał dłużny, ale aktualnie czarodziej miał problem ze zrozumieniem niektórych momentów w egzystencji kobiety. Czytał, że ciąża jest wyjątkowo szalonym okresem i obowiązkiem męża jest zapewnienie żonie jak największego komfortu przez całe dziewięć miesięcy. Jayden został pozbawiony opieki na pierwsze dwa, jednak zamierzał dołożyć wszelkich starań, żeby Pomona czuła się jak najlepiej przez resztę aż do porodu. Ale czasami... Czasami to nie wystarczało, gdy ze śmiechu przechodziła nagle w gwałtowny płacz; gdy krzyczała na niego, żeby wyszedł, a później, żeby wrócił; gdy raz jedzenie jej nie smakowało, a później musiał oddawać jej swoją porcję. W każdej takiej chwili Vane patrzył z głębokim zafascynowaniem na swoją żonę i chociaż często jej nie rozumiał, nie potrafił nie obdarowywać jej pełnym miłości spojrzeniem. Kobiety w ciąży były cudownym zjawiskiem — przypominało mu to oglądanie zmian zachodzących na niebie. Być może z różnicą dynamiki i trajektorii lotu, ale większość pozostawała analogicznie taka sama. Fascynująca. Czasami męcząca jak każda obserwacja, ale wciąż fascynująca.\n- A co w tym złego? Pomona aka Pani Majtek to imię idealne dla królowej bazaru. Królowej bazaru irlandzkiego pustkowia. Wiewiórki, gnomy i trolle na pewno ucieszą się z takiej władzy. Jaki będzie twój pierwszy dekret? - zadrwił nieco, odgryzając się za jej słowa, ale nie dało się ukryć, że uśmiech bez przerwy tańczył na jego twarzy. Nie zauważył zmieszania żony, walcząc ze swoim, ale zaraz pognała z doskonałym obróceniem poruszonego tematu i po zmartwieniu oraz wstydzie nie było śladu. - Zdecydowanie nie jestem Sproutem. Wy rośniecie i żyjecie w ziemi. Vane'owie nie mają swojego stałego miejsca - odparł, przyznając kobiecie rację. Zdecydowanie nie nawykł do mieszkania w więcej osób, bo nawet w Hogwarcie, gdy zostawał w gabinecie astronomicznym, był sam. Roselyn, Maeve, Melanie — ich obecność nie przeszkadzała mu to w żaden sposób, ale i tak zamierzał przeprosić. W końcu młode małżeństwo powinno mieć czas, żeby cieszyć się sobą po zaślubinach; im ten czas samotności został odebrany. Jednak teraz było już spokojniej, a w domu nie słychać było kroków ani głosów. Byli tylko we dwójkę. Trójkę? - Nie myśl za dużo - mruknął, widząc jak Pomona znów odpływała myślami w kierunku pomocy innym. - Wszyscy staramy się jak możemy, ale są rzeczy, przez które nawet Merlin by nie przeszedł. - Urwał, przestając na chwilę wiosłować i zostawiając łódź, by płynęła z prądem. Podczas trwania tego krótkiego odpoczynku Jay poluźnił krawat, chcąc złapać głębszy oddech i oddać się ciszy. Przez chwilę patrzył w nieistniejący punkt znajdujący się na sukience Pomony w milczeniu, jakby analizował to, co miał przed sobą. Ciężko było powiedzieć, jak długo to trwało, bo żadna ze znajdujących się na łodzi osób nie zamierzała przerywać ciszy. W końcu jednak astronom się odezwał, przełamując narzucony przez samego siebie zastój. - Shelta chce kontynuować badania - powiedział i dopiero wtedy podniósł oczy na Pomonę. Nie musiał mówić, co to oznaczało. Opowiadał jej o zleceniu Ministerstwa Magii, w którym uczestniczyli i co do którego miał potężne wątpliwości. Owszem, sieć Fiuu była tańsza i bezpieczniejsza, jednak Jayden nie zamierzał dokładać się do splamionych krwią interesów aktualnej, samozwańczej władzy. Miałby pozwolić, żeby ci szaleńcy posiadali jeszcze większą możliwość przemieszczania się? Nie. Czy zamierzał ryzykować gniewem Ministerstwa? Nie. Czy rozmyślał nad planem dokończenia badań bez wiedzy władzy? Niestety tak... Pomona znała swojego męża i wiedziała, że nie byłby sobą, gdyby tego nie robił. - Nie zrobię nic bez twojego słowa - dodał poważnie, nie przerywając kontaktu wzrokowego. Jeśli miała mu powiedzieć, żeby przestał, zamierzał się podporządkować. Teraz to nie ratowanie świata było dla niego najważniejsze a dbanie o rodzinę. Stanowili ją razem i jeśli czegokolwiek nauczyła go walka na Pokątnej to tego, że nie zamierzał zatrzymywać niczego tylko dla siebie.\nW pewnym momencie coś plusnęło obok nich, a Jayden przeniósł uwagę na wodę. - O. Prawie jesteśmy - rzucił, wiosłując jeszcze kawałek. Dopiero wtedy zostawił wiosła i wyskoczył za burtę. Co prawda woda sięgała mu do połowy ud i mogli podpłynąć bliżej, ale nie przejmował się mokrym ubraniem. Ta mała wyprawa jedynie coraz silniej go ekscytowała i nie był w stanie usiedzieć na miejscu, dlatego złapał łódkę i zaczął ciągnąć ją do brzegu. Porośnięty fioletowymi drzewami chował się w mgielnych oparach i pozostawał nie do dostrzeżenia z dalekiej odległości. Dopiero po zbliżeniu się można było cokolwiek dostrzec. Po wyjściu z łódki nie zostali tam jednak długo, bo Jayden pociągnął za rękę Pomonę dalej, nie zwalniając przez dobre pięć minut. Nie odpowiadał na żadne zaczepki, nie mówił nic, tylko szeroko się uśmiechał. W końcu jednak pokonali ostatnie zarośla i dotarli do czających się za nimi ruin. Obrośnięte bluszczem były jednak przystrojone lampionami i świecami, a kilka stołów ustawionych przed bramą uginało się pod nagromadzeniem kwiatów. W powietrzu unosił się słodki zapach świeżego pieczywa i młodej roślinności, co idealnie zgrywało się z powoli zachodzącym słońcem. Widocznie dumny z siebie astronom nie poświęcał jednak widokowi zbyt dużo czasu, tylko ruszył do przodu ku stolikom, nie czekając na reakcję żony. - Ogólnie wiem, że nie jest idealnie, ale posłuchaj. Musiałem się trochę pogimnastykować, żeby namówić mieszkające tu duchy, żeby chociaż na tę jedną noc przeniosły się gdzieś indziej. Nie spodziewałem się, że kiedyś konwersacje z Krwawym Baronem i Prawie Bezgłowym Nickiem nauczą mnie wytrwałości w stosunku do tych istot. Są cudowne, ale umieją też człowieka wykończyć - zaśmiał się. Nie musiał o tym opowiadać Pomonie. W końcu również pracowała w Hogwarcie i zdawała sobie z tego sprawę, że duchy potrafiły być zarówno pomocne jak i okropnie uciążliwe. Ich kapryśna natura czasami sprawiała wiele problemów, gdy zwyczajnie się nudziły lub robiły na złość. Tym razem jednak poszły mu na rękę. Lub właściwie przekupił je coczwartkową partyjką szachów czarodziejów, ale o tym pani Vane wiedzieć nie musiała. Zamiast zagłębiania się w to, jak przekonał duchy do ustąpienia, kontynuował swoją opowieść, chodząc po zamkowym placu. - W tym zamku bawiliśmy się z kuzynami. Od wieków pozostawał opuszczony i jedynie duchy byłych mieszkańców się po nim snują. Dlatego nazywają to miejsce Wyspą Duchów. Nikt prócz dziadka o niej nie wiedział. To znaczy nikt prócz moich kuzynów. I mnie oczywiście... No, i teraz jeszcze ty o niej wiesz. To mój prezent dla ciebie. Będzie twoim tajemnym miejscem, co ty na to? Podoba ci się? - Dopiero po dłuższym momencie Jayden obrócił się ku Pomonie, zatrzymując w pół kroku i czekając na jej reakcję.\nRe: Wyspa duchów [odnośnik] 30.05.20 1:18\nCiąża to dziwaczny stan. Atakuje cię na raz tysiące bodźców, umysł pracuje w jakimś dziwnym poruszeniu i nic nie jest takie, jakim się wydaje. Ciało ma swoje własne zachcianki, nad którymi nie sprawuję większej kontroli. Czasem coś mi się spodoba, częściej jednak nie. Nie powinnam narzekać, wiem o tym, dlatego tego nie robię, ale zdarza się, że mam dość przeżywania w kółko absurdalnej karuzeli emocji. Szokują mnie niektóre pragnienia, irytują niektóre zdarzenia, ale nie mogę im się przeciwstawić. Staram się więc myśleć wyłącznie o dzieciach, o ich dobru, o tym, że dla nich powinnam postarać się mocniej. Zaakceptować odmienną fizyczność oraz jeszcze mocniej szaloną psychikę. Już wcześniej bywałam zbyt żywiołowa, zrodzona z chaosu - teraz te cechy pogłębiły się, tworząc mieszankę iście wybuchową. To jednak niespecjalnie, przyrzekam! Tak samo jak samozjadające się ciastka z puszki i obiad, który miał zostać na dwa dni, a wystarcza ledwie na jeden posiłek… pomówienia i oszczerstwa, nie mam z tym nic wspólnego! Oprócz pełnego brzuszka wraz z kilkoma zagubionymi na sukience okruchami, ale nawet tak niezbite dowody jestem w stanie przekształcić w zwykłą bajeczkę. Przynajmniej tak mi się wydaje, chociaż wszyscy wiemy, że marnie mi to idzie. Nigdy nie byłam za dobrą kłamczuchą, ledwie potrafiąc rodziców oszukać na temat dobrego samopoczucia, gdy wcale nie czułam się dobrze. Nieważne, nie poddaję się przecież, prę do przodu, byleby tylko z powodzeniem zakończyć ten nieprzewidywalny okres czasu. Kiedyś wreszcie humorki miną, tak samo jak ja odzyskam nad sobą pełną kontrolę. Znów będzie normalnie, cokolwiek to znaczy w naszym przypadku. W końcu jakby nie patrzeć jesteśmy dwiema wolnymi duszami żyjącymi w swoich światach - to cud, że zdołaliśmy przeniknąć do nich sobie nawzajem, żeby stworzyć trwałe podwaliny przyszłej relacji. Nadal mnie to fascynuje, ale też jednocześnie koi pewne niespokojne zakamarki świadomości. Wygładza wszelkie lęki i strachy pozostawiając po sobie jedynie uczucie lekkości. Wiary w to, że przebrniemy przez te niedogodności razem, wspólnie. Nawet jeśli to ja jestem w tej ciąży i to na mnie odbija się dosłownie wszystko. Doceniam, że mam kogoś, na kogo zawsze mogę liczyć.\nZastanawiam się. Co w tym złego? Och, wszystko! Może to dlatego, że nie wyobrażam sobie siebie w tej roli… a może zwyczajnie tęsknię za nauczaniem w Hogwarcie, nie zaś do pracy bieliźnianej. To nic, że całkowicie ją zmyśliłam, bo przecież nie o to chodziło Jaydenowi. Nic, a nic!\n- Hmmm… - Myślę na głos drapiąc się w brodę. - Pantalony dla wszystkich magicznych stworzeń! Żeby ubrały się ciepło na zimę - obwieszczam wreszcie, z dumą, nie przejmując się pobrzmiewającą w głosie mężczyzny kpiną. Cóż, skoro zadecydował pociągnięcie tego tematu w ten sposób, niechaj tak będzie! Dekret przyodziania zwierząt raz, proszę bardzo. Pytanie tylko kto go teraz zrealizuje? Powinien ten, kto go zasugerował… - To prawda - przyznaję rację, tak trochę smutno, tak trochę sentymentalnie. Już kiedyś poruszaliśmy ten temat. Dwa odrębne żywioły, jak to się stało, że teraz żyją w symbiozie? Niejasne. Ale cieszę się, że tak właśnie jest. Że pomimo przeciwieństw odnaleźliśmy do siebie drogę. I potrafimy współpracować ze sobą.\nMa rację, naturalnie, że ją ma. Tylko to nie zmienia mojej natury, która chciałaby pomóc innym. W tym stanie nie mogę. Pozostaje mi więc użalanie się nad sobą oraz innymi, chociaż to dobrze, że istnieje ktoś, kto jest w stanie sprowadzić mnie na ziemię. Zmartwienie ustępuje lekkiemu uśmiechowi oraz krótkiemu skinięciu głową. Nie da się ukryć - nie na wszystko mamy wpływ. Bez względu na to jak mocno tego pragniemy. Wierzę jednak, że może za jakiś czas… uda się wziąć sprawy w swoje ręce. Bardzo chciałabym takiego obrotu spraw. Czy nie będzie za późno?\nPłyniemy w komfortowej ciszy, gdy staram się rozglądać dookoła czerpiąc z krajobrazu pełnymi garściami. Nie spodziewam się nadciągającego tematu; to on ostatecznie pozwala mi oderwać wzrok oraz przenieść go na sylwetkę Jay’a. Badania? Przygryzam nieznacznie wargę, zmartwiona. Znów. Jednak jak miałabym nie być? - Ufam ci. Wierzę, że sobie poradzisz i będziesz uważał. Na pewno wiesz co robisz - odpowiadam po dłuższej pauzie. Nie mogę mu niczego zabronić, nie chcę nawet. W pewnym momencie znienawidziłby mnie za to. Ja chyba również nie chciałabym usłyszeć odmowy, gdybym zamierzała komuś pomóc, co byłoby z pewnością niebezpieczne. Wiążące się z pewnym ryzykiem. Nie w tej chwili, rzecz jasna, ale w ogóle. Wzdycham tak trochę ciężko, ale rozpogadzam się na myśl, że już blisko. Kąciki ust wyginają się znacznie do góry, ekscytacja przebiega przez układ nerwowy. Śmieję się trochę, gdy pan kapitan tak ochoczo wskakuje do wody, ale ja czekam na dotarcie do brzegu. Dopiero na lądzie ukazuje się oczom w pełnej krasie i trochę żałuję, że nie mogę przyjrzeć mu się dokładniej. Może następnym razem? - Ale gdzie idziemy? Dokąd? Daleko jeszcze? Gdzie teraz? - zapytuję co chwilę w nadziei, że Jayden wreszcie puści parę z ust, ale nic z tego! Trudny z niego zawodnik. Kręcę głową z dezaprobatą wprawiając nóżki w jeszcze szybsze obroty. To tak z niecierpliwości! Na widok zamku rozdziawiam zdziwiona usta, oglądając spojrzeniem dosłownie wszystko, każdy zastany na miejscu element. Przejeżdżam też dłonią po oparciu jednego z krzeseł, wprost nie mogąc uwierzyć, że nieopodal są tak piękne miejsca! - Jestem pełna podziwu, naprawdę! Nie wiem tylko dlaczego właściwie przekonywałeś je do odejścia? - pytam z ciekawości. Właściwie, bal duchów byłby ciekawym przeżyciem. Nie wiem do końca, że niektóre zjawy nie są tak przyjazne jak mogłoby się udawać - w Hogwarcie, pomijając Irytka, i tak mamy ogromne szczęście do zmarłych lokatorów. - Mhm, tylko co to za tajemne miejsce, skoro o nim wiesz? - Wyszczerzam zęby w uśmiechu dreptając z miejsca na miejsce. - Tak naprawdę to wspaniale, że o mnie pomyślałeś. Dziękuję. Jest tutaj pięknie - przyznaję z wdzięcznością i zachwytem jednocześnie. - Myślisz, że jakiś książę wspinał się po tych pnączach do księżniczki wzdychającej za nim na balkonie? - rzucam z zaciekawieniem, gdy palce badają strukturę roślin porastających wiekowy budynek.\nRe: Wyspa duchów [odnośnik] 30.05.20 19:47\nZ odpowiednią pomocą astronom miał zrozumieć, co się działo w trakcie ciąży i nie być przeszkodą, a pomocą dla swojej żony. Nie znał się na tym za bardzo, ale chciał być częścią całego procesu. Nie stojąc jedynie z boku i czekając na końcowy efekt - naprawdę zależało mu na tym, by się angażować i nie przegapić żadnego momentu. Na pewno wiele pomógłby mu w tym jego ojciec, ale odkąd zaczęła się kwarantanna Londynu, a państwo Vane zostali w stolicy, by wspierać pozostawionych, nie mieli ze sobą wystarczająco dużo kontaktu. Jay jednak nie zamierzał w żadnym stopniu im wyrzucać tego wyboru - rozumiał podjętą przez nich decyzję, chociaż nie zmniejszało to w żaden sposób bólu. Mimo że rodzice profesora posiadali czystą krew, nie zamierzali podporządkowywać się nowej władzy. Nie tego też uczyli swojego syna, żeby zginał kark wbrew swoim wartościom. Teraz musisz zająć się swoją rodziną. Możemy tu zostać z myślą, że dobrze cię wychowaliśmy. Świetlisty orzeł ojca nie tylko przyniósł wiadomość, lecz również podkreślał, że bez względu na to, co działo się w Londynie, wraz z matką pozostawali silni. Na tyle silni, że potrafili przywołać najszczęśliwsze ze wspomnień i uformować je w formie patronusa. Było to w jakimś sensie pocieszające, lecz nie na tyle, żeby złagodzić całkowicie smutek i ból. Listy nie pojawiały się, by nie zdradzić miejsca jednych i drugich, jednak Maeve została pośrednikiem między rodzinami. Jayden nie czuł się dobrze ze świadomością, że czarownica pojawiała się w Londynie, lecz wiedział, że nie zamierzała rezygnować. Wolałby ją od tego odciągnąć, jednak i on sam robił rzeczy, których nie pochwalali jego bliscy, ale wtedy nie byłby sobą. Zakazując jej czegokolwiek, byłby hipokrytą, a przecież miała takie samo prawo walczyć za swoje przekonania jak on. Czy patrząc na młodą Clearwater, można było nie czuć dumy? A nie był przecież jej ojcem ani bratem. Ale czy musiał być którymkolwiek z nich, żeby doceniać odwagę oraz magię drzemiącą w młodych? Ona od czasu do czasu mówiła mu o jego rodzicach i nauczyła go wyczekiwania na ów informacje. Obecność Roselyn za to otworzyła mu oczy na niektóre sprawy związane z domem. Przyjaciółka mówiła mu o kolejnych etapach zakładania rodziny, chwiejności oraz tłumaczyła, czego sama potrzebowała nosząc pod sercem Melanie. Jayden słuchał jej uważnie i starał się wszystko zapamiętać. Wtedy gdy uzdrowicielka była w ciąży, niczego nie rozumiał i jedynie cieszył się tym, że niedługo miał trzymać małą siostrzenicę w ramionach. Od tamtego momentu minęło już kilka długich lat, wiele się pozmieniało, lecz odczuwane ciepło w stosunku do samej idei nowego życia wciąż mocno trwało i żyło w profesorze. Dzięki temu też został nauczycielem. Żeby nigdy nie zagubić ów esencji istnienia. Bo jeśli nie dla tego egzystowali, to dla czego innego? Nic innego nie było warte aż takiego poświęcenia.\nDlatego milczał już, wsłuchując się w głos ukochanej osoby, wiedząc, że skoro on znajdował w nim ukojenie, ich dziecko na pewno też z czułością reagowało na każde brzmienie tonu matki. Jako ojciec nie powinien był tego przerywać. Dlatego płynęli jakiś czas w ciszy, słysząc w oddali jedynie krzyk żurawi kryjących się gdzieś na polach przy jeziorze. To chwilowe zawieszenie przerwały jego słowa, które spotkały się z reakcją, której się spodziewał. Odbicie zmartwienia na twarzy małżonki było aż nadto widoczne. Na pewno wiesz, co robisz. Uśmiechnął się blado po nosem, wiedząc, że Pomona mu ufała. Sęk był tylko w tym, że nie wiedział, czy ufał swoim umiejętnościom na tyle, żeby podjąć ryzyko. Sięgnął dłonią, by ująć w nią lewy policzek żony i delikatnie go pogładzić. Był taki ciepły i miękki... Miał kłaść to na szali dla ratowania świata? - Tylko czy to jest naprawdę warte? Wiesz, co może nam grozić, gdy Ministerstwo się dowie, że ich oszukaliśmy... Sama mówiłaś, że mamy trzymać się razem, a ja chcę być tu. Zajmować się wami. Chcę dotrzymać słowa - mówił i pochylił się w stronę kobiety, żeby oprzeć swoje czoło o to jej. - Tu jest moje miejsce i je chcę ratować. Nawet jeśli ceną jest cała reszta. - Przyznanie się do tego wymagało od niego wysiłku i Pomona musiała sobie zdawać z tego sprawę. Jayden był pewien, że wiedziała. Wciąż tliła się w nim iskra, która pchała go do martwienia się o cały świat, jednak niektóre zapędy w pewnym momencie należało przystopować. Ona nie chciała go ograniczać, ale teraz mieli o co się starać, o co walczyć. Czy nie powinni byli wyciszyć swoich instynktów?\nTemat rozwiał się jednak w momencie, gdy z mgielnych oparów dostrzegli brzeg. Pośpiech odgrodził ich od zmartwień codzienności, pozwalając poddawać się dziecięcej zwiewności i lekkości, której potrzebowali. Której pragnęli dla siebie właśnie tego dnia i każdego kolejnego, bo Vane wiedział, że miało ich czekać równie wiele ciężkich prób. Wydawało się, że ich znajomość umiała sobie poradzić ze wszystkim, jednak gdy upadali, musieli się z trudem nauczyć podnosić. Było to bolesne, jednak uczyło pokory. Dla astronoma ten rok miał być zapewne najbardziej burzliwym i znamiennym, obfitującym w sprzeczne wydarzenia, lecz równocześnie niezwykle znaczące. Czy reszta jego życia miała wyglądać w ten sposób? Jeśli tak, to musiał tym bardziej się starać, żeby zadbać o te miłe wspomnienia. Takie beztroskie jak chociażby ten dzień - gdy stali na dziedzińcu przed wejściem do miasteczka. - Uwierz mi. Przyjdą w swoim czasie. Na razie zwiedzają nasz dom - odparł na pytanie małżonki, wcale nie starając się nawet ukryć rozbawienia. Coś za coś. Hogwart nauczył ich, że duchy lubiły handlować, a Jayden chciał mieć zapewnionego trochę czasu ze swoją żoną bez towarzystwa innych. Już i tak kwiecień był przepełniony gośćmi. Mhm, tylko co to za tajemne miejsce, skoro o nim wiesz? - Zawsze możesz rzucić obliviate i będziesz o nim wiedzieć tylko ty - zaśmiał się, nie wiedząc, że już kiedyś stał się ofiarą ów uroku. Jednak nawet nie zdawał sobie sprawy, że niektóre sekrety przeszłości miały ujrzeć światło dzienne już niedługo. Na ten moment pozostawał jednak błogo nieświadomy, ciesząc się chwilą. Na słowa o księżniczce stanął obok Pomony, podpierając się pod boki i zadarł głowę, by spojrzeć na wiszący nad nimi balkon. Nie był wysoki, ale na pewno każda kobieta doceniłaby taki gest. Co prawda pani Vane skojarzył się bluszcz w ten sposób, jej mężowi w nieco inny... - Kiedyś wydawało mi się, że się zakochałem i wdrapywałem się na wieżę po pnączach. Później okazało się, że po Londynie rozeszła się chmura amortencji i tyle z tej historii - powiedział, parskając śmiechem na samo wspomnienie swojego finalnego otrzeźwienia i wstydu, który jeszcze na długo palił jego wnętrze. Miał nadzieję, że już nigdy nie natknie się na czarownicę z tamtego feralnego dnia, ale na pewno i ona z chęcią by go już unikała. Przez dłuższy moment się nie odzywał, podziwiając wejście do miasteczka przez część zamku, jednak nie trwało to długo. Chyba nie umiał milczeć tego dnia. - Pytałaś, jakie imię wydaje mi się najlepsze dla naszego dziecka. Nie odpowiedziałem ci wtedy, bo szczerze nie wiedziałem, ale... - zaczął, ucinając się na pół uderzenia serca. - Myślę, że odniesienie się do tradycji Sproutów jest lepsze niż irlandzkie naleciałości. Arden jeśli to będzie dziewczynka lub Alder jeśli chłopiec? Co myślisz? - odparł i dopiero wtedy przeniósł spojrzenie z balkonu nad ich głowami na twarz Pomony.\nRe: Wyspa duchów [odnośnik] 27.06.20 21:55\ntworzenie świstoklika2 kwietnia\nPierwsze wytworzenie świstoklika prowadzącego na polanę dmuchawców poszło mu zaskakująco efektywnie. Rzucone zaklęcie natychmiast spoiło ingrediencję z kamieniem, a Jayden mógł poczuć ciepło bijące od gromadzącej się przed nim magii. Kolejny mały cud mający miejsce tuż przed nim i zapewniający go o wspaniałości czarów. Oczywiście wiedział, że zasięg ów świstoklika miał dotyczyć jedynie granic Irlandii, ale nie przejmował się tym zbytnio. Dopiero się uczył, a sukces za pierwszym razem był sporym osiągnięciem. Wpierw musiał się wprawić i poznać szerzej tajniki numerologii, by zająć się czymś cięższym. Ale każdy od czegoś zaczynał. Profesor nie był również laikiem naukowym, dlatego wierzył w powodzenie swoich wysiłków. Astronom był jednak zbyt zmęczony, by podejmować się dalszych prób numerologicznego wyzwania tego samego dnia. Musiał odpocząć, chociażby jeden dzień i dlatego z samego rana, ze świeżym umysłem wyruszył na wyspę duchów. Miejsce to ukryte było w oparach mgielnych unoszących się nad jeziorem i kamuflujących położenie niewielkiej części lądu. Dlaczego wybrał właśnie je? Było ukryte przed spojrzeniami niewtajemniczonych, ginęło na horyzoncie wielkiego jeziora - jeśli musieliby uciekać z domu, mogli poczuć się tu chociażby w pewien sposób bezpieczni. Odgrodzeni wodą.\nJayden po otarciu na wyspę, przysiadł na zamkowych murach. Wiedział, że tworzenie świstoklika miało go zmęczyć, dlatego też musiał się wygodnie umościć. Później zrobił dokładnie to, co wcześniej - kontemplował nad wyspą, a następnie przeszedł do trudniejszej części. Ta też zajęła mu długi okres czasu, gdy astronom próbował ujarzmić magię w jednej z zamkowych klamek, które praktycznie odpadały od zbutwiałego drewna. Duchy nie miały się chyba za to obrazić. Księżycowy pył miał zjednać się właśnie z zardzewiałym przedmiotem i profesor liczył na to, że i teraz się uda. - Portus - wypowiedział spokojnie.\nRe: Wyspa duchów [odnośnik] 26.12.20 23:20\nNie spuszczał ich z oczu; już od pierwszych chwil, gdy dotarli na brzeg i mężczyzna wciągał łódkę na mieliznę pośród fioletowych drzewek, Georgie wiedział, że byli wyjątkową parą. Nie potrafił tego wytłumaczyć, bo to było dla niego oczywiste. Kiedy jest się duchem to takie rzeczy same pojawiają się w obłokach myśli - i już! Nie było potrzeby doszukiwać się w tym głębszego sensu. Nie rozumiał, dlaczego jego siostra za życia zawsze dążyła do poszukiwania odpowiedzi; Marigold bombardowała mamę setką pytań na minutę i nigdy nie miała dość: dlaczego zimą jest mi zimno? Dlaczego ptaki śpiewają nad ranem? Skąd się bierze deszcz? A czy chmury mają oczy? Och, to bywało naprawdę drażniące. Jemu wystarczały same te odczucia - lekki chłód płatków śniegu na języku, przyjemna melodia sąsiadującego z ich domkiem drozda, wrażenie spadania, którego doświadczał, gdy tylko zanurzał się w jeziorze. No, oczywiście teraz nie mógł już przeżywać żadnej z tych rzeczy i w sumie to oddałby wszystkie skarby świata żeby usłyszeć jeszcze raz choćby najgłupsze z pytań, które padały z ust Marrie; ale starał się nie rozpraszać podobnymi myślami, bo robiło mu się trochę smutno. Zamiast tego skupiał się na zwiedzaniu wyspy i pilnowaniu, by żaden przybysz nie pałętał się po kresach, które zwał domem, bez wyraźnego pozwolenia. Czasami może zdarzały się wyjątki, no niech będzie. W końcu nie zawsze chciało mu się schodzić z czubka drzewa, gdy była pora drzemki i nie każdy gość wart był jego uwagi. Może i to miejsce pozostawało w niejakim ukryciu przed większością świata i śmiertelnicy przybywali tu dość rzadko, lecz gdy jest się duchem to przecież czas jest tylko pojęciem względnym.\nW każdym razie, Georgie dziś miał zarówno dobry humor jak i szczęście - dwa niezbędne komponenty, potrzebne do podjęcia kontaktu z kimś żywym. Już w głowie dopisywał sobie historyjkę: mężczyzna był dzielnym kapitanem i właśnie wracał z wyprawy dookoła świata. Jako jedyny zdołał stawić czoła bestii, czającej się w odmętach ich jeziora - pokonał ją jednym pocałunkiem, który sprawił, że pradawna klątwa została złamana i zamiast potwora przed kapitanem stanęła księżniczka. Oczywiście oboje od razu zakochali się w sobie i teraz, jak co roku, przybywali na wyspę, aby powspominać to, w jakich okolicznościach się poznali. Ona była naprawdę piękna, zachwycał się Georgie, a on spełniłby jej każde życzenie. Prócz jednego. Gdyby życzyła sobie, żeby przestał ją kochać, on nie byłby w stanie tego uczynić. Poruszony wymyślonym scenariuszem nie zauważył, że idąc w zamyśleniu po kamiennym murze, w końcu doszedł do miejsca, gdzie ten się nagle urywał.\n- Aaaa! - zawył przeciągle, bardziej ze zdziwienia niż ze strachu. Jego upadek nastąpił trochę w zwolnionym tempie - brzegi jego portek poruszały się niczym pod wodą, a kapelusz zawirował, zanim opadł wprost na buty mężczyzny. Nic nie poczuł, jak zwykle, ale wykrzywił twarz w wielkim niezadowoleniu. Po pierwsze, zbyt szybko zdradził się ze swoją obecnością, po drugie, skoro miał publiczność to mógł sobie pozwolić na trochę marudzenia. Podniósł się ociężale, otrzepał niewidzialny kurz z kurteczki, po czym wycelował palcem w ich stronę. - Proszę pana - zwrócił się do wyższej postaci. - Wiem, że jest pan kapitanem siedmiu mórz i bez trudu mógłby pan mnie zjeść na śniadanie, ale ja z góry ogłaszam kapitulację i proszę tylko o zwrot mojej zguby - oświadczył bardzo poważnym tonem, otwierając pulchną piąstkę i czekając aż nakrycie głowy zostanie mu podane do ręki. Poza tym zarumienił się nieco, w końcu był w obecności księżniczki.\nRe: Wyspa duchów [odnośnik] 14.01.21 8:50\nŻyczenie Pomony o spotkaniu ducha ziściło się prędzej, niż mogli przypuszczać. Sądził, że wszystkie duchy przeniosły się do Upper Cottage na jego prośbę i zaproszenie Alannah. Że na wyspie nie został nikt kto w jakikolwiek mógłby towarzyszyć - nawet duchowo - państwu Vane. Tak się jednak nie stało i w tym samym momencie, w którym Jayden zastanawiał się nad dziecięcym imieniem. Krzyk, mgielna poświata i następna para oczu wpatrzona w dwójkę stojących obok siebie czarodziejów była aż nadto wyrazista. Jayden nie przestraszył się nagłym pojawieniem się ducha, jednak dało się dostrzec momentalną reakcję sprężonego ciała, które gotowe było uratować kogoś przed upadkiem. Dopiero po dwóch uderzeniach serca Vane zdał sobie sprawę przecież, że zjawie nie mogło się nic stać. A jednak jego dłoń zamarła w próbie pomocy, która nawet nigdy nie miała spotkać się w fizycznym znaczeniu z potrzebującym ratunku. Astronom sądził, że miał do czynienia ze statecznym mieszkańcem wyspy, ale się pomylił. - Dziecko... To tylko dziecko - mruknął do żony delikatnie, czując równocześnie, jak twarz łagodniała mu, a ciepły uśmiech wykrzywił jego usta. Przykucnął - jeszcze zanim mała zjawa zabrała głos - by mieć oczy na tym samym poziomie z chłopcem. - Jest twój. Nic ci nie zrobię - odpowiedział, patrząc na leżący między nimi kapelusz. Niestety nie był w stanie go sięgnąć - musiał odczekać aż duch sam go zabierze, a gdy pulchna, przezroczysta rączka podniosła zgubę, mara rozpłynęła się tak samo gwałtownie jak się pojawiła, zostawiając dwójkę czarodziejów znów samych. A Jayden nie zamierzał wcale na to narzekać. Był w końcu u boku najważniejszej osoby na świecie.\nDocenianie chwil takich jak te miało być czymś, co w niedalekiej przyszłości było jedynymi filarami powstrzymującymi Vane'a od zepchnięcia w niebyt jaźni nietrzeźwych zmysłów. Gdyby był innym człowiekiem, być może nie skupiałby tak dużej uwagi na detalach, ale wciąż posiadał w nowym umyśle dawne przyzwyczajenia. Napawał się każdą sekundą, którą dane było mu spędzić w obecności żony, a jej ciepła obecność sprawiała, że czuł się spełniony. Kompletny i dokładnie... Na miejscu. Nie mógł wiedzieć wielu rzeczy, które miały wydarzyć się w najbliższym czasie i zerwać z życiem, które było mu dotychczas znane. W profesora miała uderzyć lawina osobistych i krajowych spraw - żadna nie miała również pozostać bez reakcji czy zwyczajnego przemyślenia. Teraz jednak pozostawał bez świadomości przyszłości, ciesząc się tym, co było na wyciągnięcie ręki. Splótł palce z tymi należącymi do kobiety i czując jej bliskość u swego boku, uśmiechnął się ciepło. To było bezpieczeństwo, którego potrzebował i którego nikt nie mógł mu odebrać. Była najlepszym, co do kiedykolwiek spotkało.\nRe: Wyspa duchów [odnośnik] 27.01.21 23:00\nteoria panmagiczna8 października\nFaza druga dobiegła końca, Jayden zdawał sobie sprawę, że nic już go nie ograniczało i wszystkie procedury, w których musiał polegać na innych ludziach, się zakończyło. Został jedynie on, pióro, pergaminy i stos obserwacji zapisanych ręką współbadaczy. Siedzenie na miejscu nie wchodziło w grę - po tygodniu eksperymentu czuł się niesamowicie ożywiony. Brakowało mu przestrzeni, możliwości złapania oddechu, chodzenia między drzewami i zapachu wody Upper Lake. Tak naprawdę rozbudzała go zarówno energia od meteorytu, lecz również ta świadcząca o końcu praktycznej części badań. Tej ekscytacji nie dało się utrzymać w ryzach, dlatego nie czekając nawet na pobudkę Roselyn, zabrał chłopców, swoją torbę, do której wrzucił jakieś jedzenie i o świcie skierował się wprost ku brzegom jeziora. Dzieci spokojnie spały, gdy ich ojciec pakował ich kosz do łódki, po czym zaklęciem kazał jej płynąć w odpowiednie miejsce. To, którego sekret znali tylko nieliczni. Już podczas podróży przez wodę Upper Lake profesor musiał wyciągnąć przynajmniej pierwszą stronę notatek, by zacząć je sumiennie czytać. Lub właściwie pochłaniać, bo inaczej tego nazwać nie można było. Jeszcze nie miał czasu, żeby przeczytać je wszystkie, ale właśnie dlatego wybierał się na Wyspę Duchów. Potrzebował wszak miejsca, w którym mógł ochłonąć i spokojnie przeanalizować to, co się wydarzyło. Co już wiedział, a czego jeszcze nie, ale kryło się w przesłanych lub przekazanych mu przez innych badaczy notatkach. Wiedział, że nie miał zrobić tego od razu - potrzebował kilku dni, by spokojnie wszystko przejrzeć, zaznajomić się i krok po kroku dostrzec powiązania. Rozwiązania. Chociaż oczywiście, że już w jego umyśle pojawiła się nieskończona sieć relacji, podobieństw zachodzących w eksperymentach - nie nazywałby się Vane, gdyby było inaczej.\nZamierzał jednak nieco się uspokoić, odetchnąć, mimo że w środku cały aż buzował i wpierw przeczytać od początku do końca wszystko, co miał. Obserwacje roślin Vincenta, obserwacje stworzeń od Kaia oraz końcową analizę czynnika ludzkiego, którą sporządziła Roselyn. Razem z jego własnymi musiały zostać przeanalizowane od deski do deski. Astronom sam całkowicie zgubił się w czasie i przestrzeni - nie miał pojęcia, kiedy dotarł na wyspę ani którą drogą przeszedł do miasteczka pełnego duchów. Nie było to jednak ważne. Istotne było to, że miał obok siebie chłopców i stertę papierów, które kryły w sobie odpowiedzi na pytania obijające się o umysł profesora, odkąd tylko zaczął rozmyślać o samym pomyśle badań. To nie była końcowa hipoteza - ją miał poddawać próbie i testować po zebraniu wszystkich informacji. Na razie potrzebował po prostu tylko wypisanych danych, kilku haseł i podsumowania. Czy homoiomerie odpowiadały za magię? Czy meteoryty kryły w sobie ów magiczny pierwiastek? Później. Czekało go to później, teraz musiał się skupić na samym tekście - przesłanie miało przyjść w swoim czasie.\nSiadając na ziemi, rozłożył wokół siebie karty, sortując je odpowiednio. Nie chciał niczego przegapić. Już czytał to, co wysłał mu Vincent, ale nie miało to znaczenia. Astronom wziął pierwszy plik, gotowe piór do wypisywania wniosków i zaczął czytać. To było zaskakujące, że ekscytacja, która towarzyszyła mu, gdy pierwszy raz czytał odpowiedź Rinehearta, wcale nie zmalała. Wciąż się tliła i uderzyła w nauczyciela ponownie. Po słowach zapisywanych przez czarodzieja zajmującego się częścią zielną również dało się wyczuć podniecenie. Podekscytowanie. Jayden nigdy nie wątpił, że nie miał dostać odpowiedzi na chociaż część dręczących go pytań. Porażka również była odpowiedzią, jednak w tym przypadku dopisało im szczęście. Czy miał to być sukces komercyjny? Ciężko było powiedzieć i czarodziej też nie przykładał do tego wagi. Liczyła się prawda i to, co kryło się w odkryciach umieszczonych na pergaminie. Zatonął więc w danych, tworząc własny system tabel oraz spontanicznych rysunków, które miały wspomóc go później. Kto lepiej niż on sam miał się w końcu odnaleźć w jego własnym chaosie?


Carrefour Sprint jak działa\nCarrefour Sprint - dostępność usługi\nUsługa będzie działać od 15 października, jako pierwsi skorzystają z niej klienci mieszkający w pobliżu Carrefour w warszawskiej Arkadii. Dzień później zamówienia składać będą mogli klienci zamawiający w promieniu 5 km od marketu Carrefour przy ul. Światowida w Warszawie. 17 października br. Carrefour Sprint uruchomiony zostanie w hipermarkecie Carrefour w warszawskiej Galerii Mokotów, a 19 października br. - w warszawskiej Promenadzie. Do końca października usługa wystartuje w wybranych sklepach w Krakowie oraz Gdańsku.\n- Uruchomienie Carrefour Sprint to następny etap rozwoju naszego e-grocery i ważny element realizowanej przez Carrefour strategii omnikanałowości. Zgodnie z naszymi ambicjami chcemy wychodzić naprzeciw, a nawet wyprzedzać potrzeby naszych klientów i oferować im szeroki wachlarz komfortowych rozwiązań ułatwiających proces zakupowy – mówi Michał Sacha, członek zarządu, dyrektor marketingu, digital, IT, e-commerce i usług finansowych Carrefour Polska. - Carrefour Sprint odpowiada na potrzebę zamówienia podstawowych zakupów online dokonywanych na Carrefour.pl i w aplikacji Mój Carrefour, z krótkim czasem ich dostawy do domu. Startujemy w wybranych sklepach najpierw w Warszawie, następnie w Krakowie oraz planujemy sukcesywne rozszerzanie zasięgu Carrefour Sprint o kolejne miasta – dodaje Sacha.\nW 2019 r. przychody Carrefour Polska ze sprzedaży towarów i materiałów poszły w górę rok do roku z 7,8 d 8,14 mld zł, a ze sprzedaży produktów - ze 140,81 do 150,39 mln zł. Natomiast wpływy od spółek zależnych zwiększyły się z 3,14 do 4,83 mln zł, a przychody z najmu i usług - ze 140,81 do 150,39 mln zł.\nDołącz do dyskusji: W usłudze Carrefour Sprint dostawa zakupów w 3 godziny


Stary Malbork: Młyn zapomniany - 2 lata później\nBył za 700 tys. zł., był za 590 tys., teraz już można nabyć go za 500 tys. Młyn Górny (Piekarski) z XV wieku wciąż czeka na lepsze czasu i na pomysł, chyba nie tylko właściciela ale także miasta. Co zrobić by podnieść atrakcyjność tego rejonu? Co zrobić by uratować ten zabytek?


4.86 1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 Rating 4.86 (25 Votes)\nWszystko zależy od potrzeb oraz od środków finansowych jakie mamy na dany zakup. Co to znaczy kserokopiarka nowa nie trzeba tłumaczyć, ale co to jest kserokopiarka poleasingowa?\nJest to „brzydziej” mówiąc kserokopiarka używana, taka która ma już jakiś przebieg, która była już przez kogoś użytkowana. Ale czy poleasingowa znaczy gorsza?\nW głowie wielu pewnie pojawi się myśl: przecież odpowiedź jest oczywista – tak.\nDla kogo kserokopiarka poleasingowa?\nW dużym skrócie – dla wszystkich ;)\nKtoś, kto ma ograniczoną ilość pieniędzy na sprzęt drukujący za niższą cenę może nabyć i korzystać z najnowocześniejszych technologii. Natomiast ktoś, kto posiada fundusze na zakup nowej kserokopiarki może mieć urządzenie spełniające jego potrzeby oraz resztę pieniędzy do rozdysponowania na inny cel, czy też chociażby na eksploatację, przeglądy konserwacyjne zakupionej kserokopiarki. Bo kserokopiarka potrzebuje nie tylko tonera, ale również innych części, które się zwyczajnie zużywają takich jak bębny czy rolki. Dla prawidłowej eksploatacji sprzętu drukującego bardzo ważna jest również jego konserwacja. Takie okresowe przeglądy pozwalają na utrzymanie go w jak najlepszej sprawności przez jak najdłuższy czas.\nW niniejszym tekście nie chciałabym przekonywać o tym czy lepiej kupić kserokopiarkę nową czy poleasingową, gdyż wybór ten zależy od wielu czynników, którym najczęściej jest cena.\nFakty są takie, że to właśnie ona (cena) jest główną zaletą kserokopiarki poleasingowej. Przedstawia się to w następujący sposób: często poleasingową kserokopiarkę wraz z wieloma dodatkowymi opcjami możemy nabyć za ok. 50% ceny urządzenia nowego w podstawowej wersji.\nZakup dobrej, prawidłowo funkcjonującej kserokopiarki poleasingowej nie jest taką prostą rzeczą, dlatego chciałabym wskazać na co zwrócić szczególną uwagę przy jej zakupie.\nPo pierwsze: firma w której planujemy dokonać zakupu – ważne jest, aby była to firma zajmująca się sprzedażą i serwisem kserokopiarek, a nie firma, która przy okazji „zdobyła jakąś” kserokopiarkę i chce się jej pozbyć. Profesjonalna firma w profesjonalny sposób przygotuje ją do użytkowania. Dokona pełnej konserwacji urządzenia, wymiany wszelkich potrzebnych części oraz materiałów eksploatacyjnych a także przetestuje ją we właściwy sposób. Natomiast firma, która nie zajmuje się tym na co dzień zwyczajnie nie będzie miała pojęcia o wykonaniu wszystkich tych czynności, a co za tym idzie otrzymamy kserokopiarkę nieprzygotowaną do dalszego użytkowania.\nPo drugie: cena. W zdecydowanej większości zależy ona od przebiegu danego urządzenia, od tego w jakiej jest ono kondycji. Jeżeli cena jest bardzo niska, to też powinno wzbudzić podejrzenia, gdyż kserokopiarki poleasingowe sprzedawane przez rzetelne i profesjonalne firmy nie są rozpadającymi się urządzeniami, które sprzedaje się za bezcen. Kserokopiarki poleasingowe to po prostu kserokopiarki „nie nowe”, ale mające działać w taki sam sposób jak nowe.\nZdarzają się również sytuacje, w których, nieuczciwi sprzedawcy używają słynnego określenia „kserokopiarka jak nowa”. Słowo JAK jest tutaj kluczowe. Chodzi po prostu o to, że sprzedają kserokopiarkę poleasingową jako nową. W takim przypadku cena kserokopiarki poleasingowej jest mocno zawyżona.\nPo trzecie: przebieg. Dokładnie mówiąc stan licznika danego urządzenia, czyli ilość wykonanych kopii. W zależności od klasy danej kserokopiarki, jej prędkości, istnieje coś takiego jak maksymalny przebieg. Istotną sprawą jest to czy owy licznik nie był cofany i kserokopiarka, która wykonała daną liczbę kopii nie jest sprzedawana jako „nowsza” pod tym względem. Jest to proceder porównywalny do cofania liczników w samochodach. Wiadomo – atrakcyjniejszy jest ten z niższym przebiegiem. Mówiąc o kserokopiarce często ich stan wizualny pozwala na chociaż cząstkową ocenę jej przebiegu, w kategoriach wiarygodny przebieg deklarowany przez sprzedającego – przebieg zaniżony. Chociaż...nie jest to regułą.\nPo czwarte: gwarancja. Poleasingowa kserokopiarka jest objęta taką samą gwarancją jak kserokopiarka nowa. Przynajmniej tak wygląda to w przypadku naszej firmy. Klient otrzymuje 24 czy też 36-miesięczną gwarancję oraz pełne wsparcie techniczne z naszej strony. Zdarzają się jednak sytuacje, w których klient jest informowany o tym, że ze względu na to, iż zakupił urządzenie używane gwarancja jest dużo krótsza lub co gorsza nie ma jej w ogóle. Kiedy usłyszymy takie słowa najlepiej zrezygnować z zakupu u tegoż sprzedawcy.\nFirmy, które są pewne swoich produktów, które są pewne tego co sprzedają udzielają gwarancji na standardowych warunkach, na takich warunkach jak przy kupnie urządzenia nowego.\nReasumując kserokopiarki poleasingowe są idealnym rozwiązaniem dla kogoś, kto ma ograniczony budżet, tylko trzeba umieć kupować. Trzeba szczególnie zwrócić uwagę na aspekty, które wymieniłam wyżej. Zakup sprawnej w pełni funkcjonującej kserokopiarki poleasingowej nie jest taką prostą rzeczą jak to może się wydawać. Czytając powyższe wskazówki można odnieść wrażenie, że są one takie oczywiste. To tylko pozory. Często mając do dyspozycji ograniczone fundusze na zakup czegokolwiek bierzemy pod uwagę tylko aspekt cenowy. Kierując się tylko ceną zamykają nam się oczy na inne nie mniej istotne kwestie. Kwestie, poprzez które do ostatecznego rachunku będzie trzeba doliczyć sporą sumę, która to dopiero pozwoli nam (bądź też nie) doprowadzić kserokopiarkę do stanu używalności w pełnym komforcie.\n# Karol 2016-11-21 14:22\nCiekawa opcja, tania na pewno, ale pewniejszy wydaje si e byc wynajem kserokopiarki, płacisz tylko za to, co zużyjesz\n# Marek 2016-11-22 09:14\nMa Pan racje. Dzierżawa kserokopiarki jest zdecydowanie bardziej opłacalna, kwota jaką muslielibyśmy wydać na zakup zostaje nam w kieszeni.\n# Nartep88 2017-04-03 08:48\nchyba zbyt duże ryzyko taka kserokopiarka poleasingowa, używana. PRzy sprzęcie trzeba bardzo uważać. CHyba jyż lepiej wynająć kserokopiarkę nową, umowa np. na 2 lata, więc ryzyko zdecydowanie mniejsze\nKonkurent dla Konica Minolta Bizhub, czyli kserokopiarka Canon iRC5235. W poprzednich artykułach opisywałam kwestie dzierżawy kserokopiarek, korzyści wynikających z tego faktu, opisywałam autentyczne historie...


Wiadomości: LSK: Stal Mielec - Centrostal Focus Park Bydgoszcz 1:3\nStrona Główna > Aktualności > Tauron Liga > LSK: Stal Mielec – Centrostal Focus Park Bydgoszcz 1:3\nLSK: Stal Mielec – Centrostal Focus Park Bydgoszcz 1:3\n10 lutego 2007 18:51\nZgodnie z przewidywaniami Centrostal Focus Park Bydgoszcz pokonał w Mielcu miejscową Stal. To co działo się na parkiecie najlepiej oddaje pierwszy set wygrany do 7 przez podopieczne Piotra Makowskiego.\nKolejna szansa dla zmienniczek\nTrener Pałacanek podobnie jak w poprzednich meczach do gry w pierwszej szóstce desygnował Dorotę Ściurkę oraz Alicję Szajek, trudno powiedzieć czy siatkarki te wywalczyły już sobie miejsce w podstawowym składzie czy są to tylko zabiegi mające na celu przygotowanie zmienniczek do gry w trudnych sytuacjach. Tak czy inaczej na ławce rezerwowych po raz kolejny zaczynały mecz gwiazdy zespołu Ewa Kowalkowska i Joanna Kuligowska.\nTego nie spodziewał się nikt\nPierwszy punkt w meczu blokiem zdobyły gospodynie, później gra również układała się w miarę przyzwoicie i mielczanki wyszły na prowadzenie 3:1. Następnie wszystko wróciło do normy na środku w „teamie” z Bydgoszczy brylowała Iliana Goczewa, a w ataku Karolina Ciaszkiewicz. To one ciągnęły grę zespołu i Centrostal schodził na pierwszą przerwę techniczną prowadząc już 8:5. Przy stanie 7:16 rozpoczął się koszmar dla Stali, bydgoszczanki zdobyły z rzędu 9 punktów i wygrały pierwszą odsłonę pojedynku 25:7. O ile zwycięstwa gości można było się spodziewać, o tyle rozmiary zwycięstwa są przynajmniej zaskakujące.\nNastroje kibiców poprawiły się w czasie trwania drugiej partii. Po walce punkt za punkt (4:4), skutecznym blokiem popisała się Karolina Olczyk i to gospodynie wyszły na prowadzenie. Dobra gra podopiecznych Jacka Wiśniewskiego sprawiła, że mielczanki na pierwszą przerwę techniczną schodziły prowadząc 8:5, następnie do odrabiania strat wzięły się siatkarki z grodu nad Brdą, które doprowadziły do remisu po 9. Wtedy świetnie zaczęła się prezentować Marta Łukaszewska, która zmobilizowała koleżanki i w hali w Mielcu zapanowała euforia (17:11). Przewaga gospodyń zmalała do trzech „oczek: po dobrej grze bułgarskiej środkowej Centrostalu. Trener Pałacu próbując ratować sytuacje desygnował do gry kapitan Ewę Kowalkowską, as serwisowy Eweliny Dązbłaż odebrał jednak ochotę do gry bydgoszczankom. Set zakończył się wynikiem 25:19 na korzyć „stalówek”.\nWszystko wróciło do normy\nTrzecia partia rozpoczęła się od bloku na Łukaszewskiej. Po atakach Kowalkowskiej oraz Liniarskiej, to zespół gości objął prowadzenie 3:0. W dalszej części seta utrzymywała się przewaga Centrostalu i na przerwę techniczną podopieczne Piotra Makowskiego schodziły prowadząc 8:4. Na tym emocje w trzecim secie się zakończyły, kapitalnie spisywała się Ewa Kowalkowska. „Pałacanki” wygrywając trzecią odsłonę pojedynku do 17 objęły prowadzenie w meczu 2:1.\nCzwarty set rozpoczął się od mocnego uderzenia Centrostalu (5:0). Nadzieje miejscowych odżyły w dalszej części partii. Za sprawą Marty Łukaszewskiej Stal doprowadziła do remisu 12:12. Gdy wydawało się, że może dojść nawet do piątego seta w grze podopiecznych Jacka Wiśniewskiego zdarzył się kolejny przestój. Po kilku chwilach Dorota Ściurka zakończyła mecz zdobywając 25 punkt, podczas gdy mielczankom udało się uzbierać tylko 14 „oczek”.\nSiatkarki z Mielca po spotkaniu mówiły, że przegrały przez brak szczęścia, przed meczem uważały, że będzie można coś ugrać, niestety nie udało się. Trener „pałacanek” miał trochę pretensji do przyjęcia w swoim zespole, jednak wygranych nie osądza się.\nStal Mielec – Centrostal Focus Park Bydgoszcz 1:3\n(7:25, 25:19, 17:25, 14:25)\nWyniki 11. kolejki oraz tabela Ligi Siatkówki Kobiet\nźródło: inf. własna, Polskie Radio PIK\nnadesłał: Jakub Stykowski


Kompletnie odświeżona, zaprojektowana od nowa moskitiera MAGLA 2020. Moskitiera, która setkom biwakowiczów pozwoliła przeżyć sezon 2019 wolny od komarów, powraca jeszcze lepsza! Model 2020 wyróżnia się:\n• wyjątkowo niską wagą – tylko 180 gramów;\n• dwukrotnie mniejszym rozmiarem po spakowaniu, niż poprzednia wersja Magli;\n• samonośną konstrukcją – Maglę zapina się bezpośrednio na hamak, bez dodatkowych odciągów czy napinaczy;\n• pomysłowym systemem zdejmowania moskitiery w trybie biwakowym;\n• najwyższą gęstością oczek na cm2 pośród wszystkich moskitier na rynku – mikrosiateczka ponad 700 otworów na cm2, a liczyliśmy tylko te największe!\nNajbardziej charakterystyczną cechą Magli jest jej konstrukcja – podobna do odwróconego „do góry nogami” kajaka. Na etapie projektowania wykroju modelowaliśmy ten kształt w 3D, aby zapewnić doskonałe dopasowanie do hamaków turystycznych typu brazylijskiego (gather-end) o długości 270-310 cm. Ograniczyliśmy znacznie ilość użytej siatki, nasza nowa moskitiera jest znacznie zgrabniejsza.\nMAGLĘ w zestawieniu z hamakiem można używać na dwa sposoby:\njako zamknięty kokon – wejście od dołu zamyka się automatycznie, bo wykończone jest elastycznym kołnierzem;\nprzesuwając ją jak kurtynę w tryb biwakowy – pomysłowy system szybkiego zapięcia Magli zachwyci Was swoją prostotą i efektywnością;\n„Kokon” zapewnia bardzo dużą ochronę przed insektami, jednocześnie dając możliwość szybkiego opuszczenia hamaka bez konieczności zmagania się z zamkami czy innymi skomplikowanymi systemami zamykania. Tryb biwakowy da z kolei nieograniczony dostęp do hamaka, a ponowne zamknięcie Magli to kwestia jednego ruchu i spięcia systemu zamykania.\nSiatka, z której wykonana jest MAGLA jest na tyle gęsta, że nawet meszki nie są w stanie przez nią przejść. Dodatkowa taka gęstość sprawia, że moskitiera nie łapie leśnych „paprochów” – jej kontakt ze ściółką nie skończy się długotrwałym czyszczeniem jej z igieł, liści i innych „zielonych śmieci”.\nNasza moskitiera zawieszona na hamaku sama układa się zgodnie z jego kształtem, dzięki czemu nie jest konieczne stosowanie dodatkowych rozpórek, pałąków czy stelaży. Oszczędzamy w ten sposób jej rozmiar i wagę. W użytkowaniu MAGLI pomocna jest cięciwa, np. cięciwa Smuk, ale nie jest niezbędna.\nWymiary materiału [cm] 300 x 150\nWaga [kg] 0,180\nMateriały gęsta elastyczna siatka poliestrowa


Praca na czarno a kredyt - pożyczka ratalna online. Chwilówki - Usługi rachunkowe\nHome » Kredyty i pożyczki » Praca na czarno a kredyt – pożyczka ratalna online. Chwilówki\nPosted By biurogetek.com.pl on paź 17, 2017 |\nObciążenia podatkowe w naszym kraju są dość spore. Nic więc dziwnego, że wielu pracowników działa w tak zwanej „szarej strefie“. Od ich pracy nie jest odprowadzany ZUS ani żadne inne składki. Niestety brak formalnego zatrudnienia odcina im drogę do wielu instytucji. Między innymi do banków. Alternatywę dla banków stanowią instytucje pozabankowe w postaci para-banków.\nUdzielają one wysoko-oprocentowanych pożyczek na krótki odcinek czasu. Czy tak jest rzeczywiście? Sprawdziliśmy na własną rękę. Jak się okazuje dostępna jest również pożyczka ratalna online. Swoją strukturą przypomina ona tradycyjny kredyt bankowy. W ten sposób można pożyczyć nawet do 25 tysięcy złotych. Raty można rozłożyć na dla nas dogodne. W wielu sytuacjach to ostatnia deska ratunku. Niektóre instytucje mogą jednak wymagać obecności chociaż jednego poręczyciela. O chwilówki na raty mogą się starać nawet Ci, którzy posiadają niezbyt dobrą historię w BIK-u czy BIG-u. W przypadku wielu tego typu osób bank odrzuca ich wniosek. Gdy potrzebujemy większej gotówki możemy więc udać się do parabanku i rozłożyć spłatę na dogodne dla nas raty.\nCzym charakteryzują się chwilówki – ekspresowa, darmowa pożyczka online Oferta banków nie jest dostępna dla wszystkich. Brak Ci zdolności kredytowej? Nie możesz pochwalić się odpowiednią historią kredytową? Bank z całą pewnością...


Masery - Sciaga.pl\nMaser ( Microwave Aplification by Simulated Emission of Radiation ) – elektronowy przyrząd kwantowy, generujący lub wzmacniający spójne fale elektromagnetyczne w zakresie mikrofalowym. Działanie masera polega na :\n·\tDoprowadzeniu układu ( atomów lub jonów ) o skwantowanych poziomach energetycznych do takiego stanu energetycznego, aby przeważały w nim elementy wzbudzone, tj. znajdujące się na wyższym poziomie energetycznym ( a więc zdolne do wymuszonej emisji promieniowania ); uzyskuje się to przez dostarczenie do układu energii z obcego źródła w procesie tzw. Pompowania;\n·\tDoprowadzeniu na wejście układu słabej fali elektromagnetycznej wymuszającej ( symulującej ) wyzwalanie zmagazynowanej energii w postaci kwantów promieniowania; fala wymuszająca zostaje przy tym wzmocniona, gdyż do tej energii zostaje dodana energia kwantów wypromieniowanych przez wzbudzone atomy lub cząstki układu powracające do poprzedniego, podstawowego poziomu energetycznego; emitowane promieniowanie jest spójne i monochromatyczne.\nZe względu na rodzaj ośrodka czynnego i konstrukcję rozróżnia się:\na)\tMasery gazowe ( molekularne generatory i wzmacniacze), w których podgrzane cząstki gazu, np. amoniaku, będące dipolami elektrycznymi, uzyskują różne energie wzbudzenia; podczas przechodzenia przez separator ( układ elektrod wytwarzający silne pole elektrostatyczne ) cząsteczki nie wzbudzone są odchylane, a cząsteczki wzbudzone są skupiane wzdłuż osi separatora i przechodzą dalej do rezonatora; pod wpływem doprowadzonej fali elektromagnetycznej następuje tu wymuszenie emisji promieniowania; pierwsze masery amoniakowe zbudowano w 1954r.;\nb)\tMasery krystaliczne ( kwantowe wzmacniacze paramagnetyczne), w których uzyskuje się właściwości paramagnetyczne niektórych kryształów ( najczęściej rubinu, rutylu i korundu żelazowego ); wzbudzenie atomów kryształów umożliwia się przez obniżenie ich do temperatury ciekłego helu ( 4 O K ) w celu oddzielenia atomów paramagnetycznych od wpływu drgań termicznych sieci krystalicznej oraz przez poddanie działaniu silnego stałego pola magnetycznego; najczęściej stosuje się tzw. trójpoziomową metodę wzbudzania, w której atomy paramagnetyczne mogą wykazywać trzy ściśle określone poziomy energetyczne: minimalny, pośredni i maksymalny; w wyniku oddziaływania „pompującej” fali elektro magnetycznej o częstotliwości odpowiadającej różnicy energii między poziomem minimalnym a maksymalnym część tych atomów zostaje wzbudzona do poziomu najwyższego; jeżeli wówczas doprowadzi się do kryształu falę elektromagnetyczną o częstotliwości odpowiadającej różnicy między poziomem maksymalnym a pośrednim, to fala taka wymusza emisję kwantów promieniowania o tej samej częstotliwości ( powoduje to silne wzmocnienie fali ). Masery krystaliczne stosuje się jako wstępne stopnie wzmacniające ( odznaczające się bardzo małymi szumami własnymi dzięki pracy w temperaturze bliskiej 0O K ) w urządzeniach radiolokacyjnych ( dalekosiężnych ), w łączności satelitarnej itp.\na)\tamoniakowego ( 1- zbiornik par amoniaku; 2- źródło gorących par amoniaku; 3- przesłona; 4- separator kwadrupolowy; 5- wnęka rezonansowa; 6- falowód; 7- korpus chłodzony; 8- ciekły azot; 9- strumień par amoniaku; 10- sygnał wyjściowy; 11- do pompy próżniowej)\nb)\tkrystalicznego parametrycznego ( 1- ciekły azot; 2- ciekły hel; 3- naczynie Dewara; 4- wnęka rezonansowa z kryształem parametrycznym; 5- nabiegunniki elektromagnesu; 6- sygnał wejściowy; 7- sygnał wyjściowy; 8- dopływ energii pompującej)\nc)\tkrystalicznego ( rubinowego ) o fali bieżącej ( 1- rubin; 2- linia opóźniająca; 3- rubin czerwony; 4- przekładka korundowa; 5- falowód z energią pompującą; 6- sprzęgacz z układem koaksjalnym; 7- sygnał wejściowy; 8- sygnał wyjściowy )\n84% Wykorzystanie fali elektromagnetycznej przez człowieka\n80% Zjawisko Fotoelektryczne - wzory\ncechy maserów Fale elektromagnetyczne rodzaje maserów


Wojciech Todur 11.03.2015 13:00\nCzy w meczu z GKS-em Bełchatów Waldemar Fornalik po raz kolejny przebuduje defensywę Ruchu Chorzów?\nSzkoleniowiec ma większe pole manewru, bowiem - po odcierpieniu kary za żółte kartki - do kadry wraca Rafał Grodzicki. W ostatnim spotkaniu z Pogonią Szczecin (2:1) na środku obrony grali Marcin Malinowski i Michał Helik. W Bełchatowie Fornalik może jednak wrócić do ustawienia, którym zaczął rundę, czyli Grodzicki - Malinowski. Ta para dobrze sobie radziła w spotkaniu z Piastem Gliwice, w którym Ruch gola nie stracił (2:0).\nW spotkaniu z GKS-em żaden z graczy niebieskich nie będzie pauzował z powodu kartek. W drużynie rywala na pewno zabraknie natomiast Błażeja Telichowskiego, który pauzuje za czerwoną kartkę, jaką został ukarany w meczu z Piastem Gliwice.\nPełna lista chorzowskich kartkowiczów w tym sezonie:\n6 - Rołand Gigołajew, Marcin Malinowski, Piotr Stawarczyk\n5 - Bartłomiej Babiarz\n4 - Rafał Grodzicki, Grzegorz Kuświk\n2 - Marcin Kuś, Filip Starzyński, Eduards Visnakovs\n1 - Martin Konczkowski, Jakub Kowalski, Łukasz Surma, Marek Zieńczuk\nIle Widzew Łódź zapłaci za grę na stadionie Ruchu Chorzów?\nRuch Chorzów przewidział przyszłość. Kto będzie na kolejnym zdjęciu?\no jak lubię gdy typujecie wyniki :)\nKING !!!!!!!!Stawar na ławie i pewne zaś punkty z Bełchatowem\nRemis na Bełchatowie\n3 punkty z Zawiszą\n3 punkty na ruskich szczewach\n3 szpile 7 punktów to bydzie okej.\nNienawidze grypy.Faken,zapisz to!! Coz ze czlowiek jest oslabiony,skrobnąć zawsze cos mozna.Ja jestem zdania ze zwycieskiego skladu sie nie zmienia,nie ma co koejny raz grzebac w obronie,Helik-Malinowski i ewentualnie w koncowce Grodzicki jak juz Malina nie bedzie mial sil hmm moj typ? Stawiam na bramkowy remis,1-1,2-2 pozdrawiam


Posty od 301 do 315 z 535\n14-06-2017, 09:47 #301\nAha - miałem wrażenie z rozpiski, że tankujesz. Pytanie "gdzie ono się psuje" ponieważ na Orlenie nie miałem nigdy problemu z paliwem.\nMoże chrzczą na wybranych BP lub mają inne problemy lokalne, nie wiem, ale dziwna zależność przynajmniej u mnie występuje.\n14-06-2017, 13:42 #302\nI po prau stacjach u ciebie w okolicy oceniasz cały koncern? Jezdzilem po calej Polsce tankujac po conajmniej 3 razy w tygodniu bak do pełna na stacjach BP i nigdy w roznych autach nie miałem najmniejszego problemu. Ja osobiscie unikam malutkich stacji Orlen ktore kiedys były tak zwanymi stacjami CPN a teraz weszly do tej sieci. Co innego duze stacje Orlen tego koncernu.\n14-06-2017, 14:08 #303\nI po prau stacjach u ciebie w okolicy oceniasz cały koncern?\nNa stronach UOKiKu są publikowane wyniki kontroli. Wpadki zaliczają głównie małe, prywatne stacje, chociaż i tym dużym się zdarzają. Tymczasem, mój tipek zawsze spala tyle ile mu wleję A na poważnie, na trasie około 6l/100, przy spokojnej jeździe po krajówkach schodzi poniżej 6, średnio (trasa+miasto) ok. 7.\n14-06-2017, 17:42 #304\nW pewnym sensie tak - u mnie ta reguła się sprawdza. Mała czy duża to kwestia względna. Cześć dużych tak na prawdę to punkty franczyzowe. Ważne są chyba procedury zapewnienia jakości. Skoro w 4 stacjach tej samej marki się przejechałem z dużym prawdopodobieństwem skłaniam się do tezy, że ich procedury nie działały. Nie wiem czy coś się zmieniło od 2-3 lat, ale po co testować, skoro mam pewną alternatywę.\n15-06-2017, 18:14 #305\nTIPO 1.4 16V 95 KM Sedan - Benzyna\nPrzejechane pierwsze 605 km dopiero, z czego 180 km jedna trasa autostradą (120-140 km/h), reszta krótkie odcinki 7-8km (70-110 m/h)\n6,5 L/100 komputer\n7,1 L/100 moje obliczenia\nBędę zapisywać każde tankowanie. Za jakiś czas wrzucę wyliczenia uśrednione z dłuższego okresu\n15-06-2017, 18:28 #306\nBędę zapisywać każde tankowanie. Za jakiś czas wrzucę wyliczenia uśrednione z dłuższego okresu [/QUOTE]\nDo statystyk polecam stronę Wydatki pod kontrolą - Motostat\n15-06-2017, 20:31 #307\nUżywam i polecam :\nSpalanie, benzyna - Fiat Tipo - tybek - Motostat\n16-06-2017, 09:59 #308\nNie myślałeś o LPG robisz spore przebiegi? Przy dzisiejszych cenach w rok instalacja się zwróci Elpigaz - Kalkulator LPG\n16-06-2017, 10:25 #309\nWiem - miałem LPG w poprzednim volvo V70 i tam był silnik B5254T 2,5 T - 193 KM :-) Tam zwrócił mi się koszt insaliki w pół roku (3800 PLN) IV gen STAG300.\nTutaj póki co jeżdżę jak jest gwara i nie ruszam, bo nie mam zamiaru dawać auta do "ASO" i mam swojego gazownika, który dobrze podchodzi do tematu i założy to co ja chcę, a nie to co ludki dostają już w pociętych częściach i składają jak meble z IKEA.\nGdyby ktoś szukał dobrego gazownika z Poznania to polecam nie tylko ja ale i LPG-forum - nazwa firmy to PITEC.\n17-06-2017, 18:18 #310\nU mnie spalanie wygląda tak - miasto 8-9 max. Na trasie jakieś 6.4 ale to zależy czy teren niezabudowany czy ekspresówki, na autostradzie jeżdżę raczej 140, tam spalanie wynosi jakieś 7-7.2. Jak dla mnie jest ok. Miłe zaskoczenie - komputer pokładowy zbyt mocno nie oszukuje. Nawet przy testach dziennikarze piszą, że Fiat chyba po raz pierwszy podaje rzeczywiste wartości. Może to też wpływ zmiany norm pomiaru spalania, które bardziej są zbliżone do normalnego użytkowania.\n19-06-2017, 14:52 #311\nTjet podaje spalanie z iście aptekarską precyzją, dziennikarze nie mają się czym podniecać bo było tak od samego wprowadzenia silnika czyli już 10 lat temu. Co innego zwykły 1.4 16v, ten zaniżał już w Stilo i jak widać do dzisiaj tego nie poprawili.\n19-06-2017, 16:35 #312\nHejka. Z tym zaniżaniem spalania to prawda, przynajmniej u mnie. Prowadzę stale notatki i wg komputera 7.5 l/100km. Wg tankowań i przejechanych kilometrów 9.42 l/100km. Dane na podstawie przejechanych 8800 km. głownie miasto ale trafia się tez autostrada.\n19-06-2017, 20:15 #313\nMasz LPG wiec 7,5 + 20% = 9 l przekłamuje ci zatem o 0,42\n20-06-2017, 00:50 #314\nZ moich obserwacji wynika, że na benzynie komputer zaniża ok 0,6 litra, a na gazie ok 1,2. Jednak ostatnio wychodzi mi różnica ok 2 litrów. I to nie jest dla mnie do końca jasne, tym bardziej, że nie jest to związane ze średnią prędkością, oponami, stacjami tankowania. Jeżdżę ok 90 km dziennie, ok 50/50 miasto/trasa. Średnie spalanie z 12kkm w sygnaturce, ale ostatnio rośnie :-(.\nOstatnio edytowane przez t.tomek ; 20-06-2017 o 01:01\n21-06-2017, 19:15 #315\nPierwszy zbiornik LPG za mną 34,5 263 km przejechane. Przebieg na chwilę obecną 850km. Jazda nadal spokojna ok 3.000tyś. Miasto krótkie odcinki od 5 do 8 km. Średnia to 13,1/100km.\nMoże będzie lepiej. Gaz lany na SHELL


Nicole Kidman dla VOGUE: znów za dużo Botoksu? - Vumag\nNicole Kidman na okładce VOGUE i krytyczne komentarze na temat Botoksu\nAleksandra Kisiel, 21.07.2015\nNicole Kidman trzyma się z dala od Hollywood. Choć jest jedną z najbardziej rozchwytywanych aktorek na świecie, woli ciszę i spokój swojego domu w Nashville, niż glamour i przepych Los Angeles. Rzadko pojawia się na czerwonym dywanie, jeszcze rzadziej udziela wywiadów. Dlatego jej okładkowa sesja do „VOGUE” jest sensacją, również z powodu tego, jak wygląda twarz aktorki.\nNicole Kidman jest chwalona za świetne role i odważne decyzje zawodowe i nieustannie krytykowana za to, co robi ze swoją twarzą. Aktorka dawno temu przyznała, że przesadziła z Botoksem i innymi wypełniaczami. Na pewien czas zrezygnowała z ostrzykiwania twarzy, bowiem zaczęła dostawać zdecydowanie mniej propozycji filmowych i teatralnych. Jednak zdaje się, że czas botoksowej abstynencji aktorki minął. Australijka pojawiła się na okładce sierpniowego numeru amerykańskiego „VOGUE”. Ubrana w sukienkę Marca Jacobsa z daleka zupełnie nie przypomina siebie. Jej twarz jest nienaturalnie gładka i pozbawiona jakiejkolwiek ekspresji. Ciężko stwierdzić, czy to swobodne korzystanie z Photoshopa czy nadmiar wypełniaczy sprawiły, że buzia przepięknej aktorki przypomina maskę.\nGdy tylko zdjęcia Nicole, autorstwa Petera Lindbergha i okładka zrobiona przez Patricka Demarchelier, trafiły do sieci, runęła lawina negatywnych komentarzy. Choć zrobiona w Maroko sesja zdjęciowa 48-letniej laureatki Oscara zapiera dech w piersiach, internauci skupili się na twarzy Kidman. „Wygląda na zamrożoną” czy „nie wygląda już jak człowiek” to najdelikatniejsze z negatywnych opinii. W obronie aktorki stanął Marc Jacobs, który od czasu afery Instagramowej (projektant przypadkowo opublikował swoje nagie zdjęcie) jest zdecydowanie bardziej aktywny i odważny, gdy idzie o walkę z hejtereami. „Wy hejterzy! Kiedy ostatnio zaproponowano wam okładkę VOGUE? Cholerni ludzie mają dużo negatywnej energii..!” napisał Jacobs.\nKidman nie zabiera głosu w tej sprawie. Rzadko komentuje plotki na swój temat, choć w rozmowie z dziennikarką „VOGUE” chętnie opowiadała o życiu osobistym – dzieciach, hodowli róż w Nashville, niesamowitej miłości jaka połączyła ją z mężem, Keithem Urbanem. To jak wygląda jest kwestią drugorzędną. Zwłaszcza, że póki co, ról jej nie brakuje.


Awaryjny rurociąg powstanie na Moście Curie-Skłodowskiej. "Będzie leżał na jezdni" - Polsat News\nAwaryjny rurociąg powstanie na Moście Curie-Skłodowskiej. "Będzie leżał na jezdni"\n10.09.2019, 14:29 Moto\n- Do końca października zostanie wybudowany awaryjny rurociąg na Moście Curie-Skłodowskiej - przekazał we wtorek Kamil Dąbrowa, rzecznik stołecznego ratusza.\nJak przekazał Kamil Dąbrowa "decyzja została już podjęta".\n- Czekamy teraz na pozwolenie od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Gdy otrzymamy pozytywną opinię PINB-u, w ciągu od czterech do sześciu tygodni powstanie awaryjny rurociąg na Moście Curie-Skłodowskiej - dodał w rozmowie Kamil Dąbrowa.\n"Ciężko powiedzieć", czy zajęta zostanie jezdnia w kierunku Białołęki, czy Bielan\nZapytany, jak będzie wyglądała sama budowa awaryjnego rurociągu na moście, poinformował, że "rurociąg będzie leżał na jezdni" oraz, że "ciężko powiedzieć", czy zajęta zostanie jezdnia w kierunku Białołęki, czy Bielan. W trakcie budowy najprawdopodobniej zostaną zajęte dwa pasy, więc jeden kierunek będzie musiał być wyłączony z ruchu. Oznacza to, że na czas prac ruch w obu kierunkach będzie się odbywał na jednej jezdni. A potem, jak już rurociąg będzie leżał, to wyłączony zostanie tylko jeden pas".\n- Trwają jeszcze prace projektowe, nad którymi pracują dwie firmy - wskazał rzecznik ratusza oraz dodał, że jedna z nich wkrótce zostanie wybrana.\nNie wiadomo też, ile ta inwestycja będzie kosztowała. Rzecznik stołecznego ratusza przekazał jednak, że "do końca października zostanie wybudowany awaryjny rurociąg na Moście Curie-Skłodowskiej".\nO tym pomyśle poinformował prezydent Warszawy Rafał Trzaskowski podczas niedzielnej konferencji. - My przez cały czas pracujemy również nad rozwiązaniem awaryjnym (...) od wielu dni trwały dokładne testy, które miały potwierdzić, czy Most Północny wytrzyma obciążenie tego rurociągu tymczasowego w momencie, kiedy trzeba by się przełączyć pomiędzy rurociągiem na moście pontonowym a tym zapasowym awaryjnym rurociągiem, zanim ten kolektor będzie gotowy do pracy - ocenił prezydent.\n"Miasto musi być gotowe na wszystkie scenariusze"\nW sytuacji zagrożenia ekologicznego premier Mateusz Morawiecki podjął decyzję o budowie tymczasowego rurociągu na moście pontonowym. Tymczasowa instalacja dzięki, której ścieki z lewobrzeżnej Warszawy są przepompowywane do oczyszczalni "Czajka" została uruchomiona w poniedziałek. Szef KPRM Michał Dworczyk poinformował w poniedziałek rano, że instalacja osiągnęła około 60-procentową wydajność. "Będziemy sukcesywnie zwiększać wydajność tak, żeby w tym tygodniu osiągnąć 100 proc." - zadeklarował.\n- Mamy nadzieję, że do piątku - dodał.\nCzytaj więcej: W sobotę po południu rozpoczną się próby ciśnieniowe rurociągu na moście pontonowym


Zespół muzyczny Bolero Band - wesela, zabawy, imprezy plenerowe\nNasz repertuar składa się z największych krajowych oraz światowych przebojów. Wykonujemy wiele znanych, ponadczasowych coverów z lat 60, 70, 80, 90-tych, aż do współczesnych najnowszych produkcji muzycznych. W naszym repertuarze znajdziecie Państwo szereg standardów popowych, rockowych, bluesowych, perfekcyjnie wykonanych od strony wokalnej jak i instrumentalnej. Muzyka jest naszą największą pasją. Wkładamy serce w to co robimy, dlatego każda impreza z naszym udziałem jest udana i ma swój niepowtarzalny klimat.\nProfesjonalny zespół muzyczny Bolero Band na wesele, zabawę lub festyn. Obsługujemy wesela, zabawy oraz festyny w okolicach Wrocławia jak i na całym Dolnym Śląsku.


SEOmita - Pomoc\nWielu właścicieli stron internetowych zastanawia się w jaki sposób mogą promować swoją stronę. Chyba najprostszą metodą jest wpis do katalogu stron internetowych. Takich katalogów jest w sieci bardzo wiele, jednakże najlepsze i najbardziej wartościowe katalogi stanowią niewielki odsetek. Czy warto zatem dodać swój wpis do dobrych katalogów stron? Zapewne! Jest to nadal skuteczna i tania forma reklamy - pod warunkiem, że zachowamy jedną z podstawowych zasad. Pamiętaj, aby twój opis w każdym katalogu był inny, unikalny! To bardzo ważne.\nKażda propozycja jest oceniana przez moderatora. Strony słabe w ocenie moderatora są od razu usuwane. Co do reszty propozycji administrator przyjął kryteria za jakie przyznaje punkty. Oto one:\n• Treść strony [ct]: 0 - 5 punktów\n• Grafika strony [gfx]: 0 - 5 punktów\n• Strona firmowa [biz]: 5 punktów\n• Link zwrotny [link]: 10 punktów\n• Wpis płatny (multikod) [ex]: 10 punktów\nNa stronach kategorii oraz w wynikach wyszukiwania wszystkie strony ułożone są w kolejności od największej do najmniejszej ilości punktów. Strony z największą ilością punktów w swoich kategoriach i w całym katalogu posiadają dodatkowo swój screenshot w toperze.\nLink do zakupu dodatkowych punktów znajduje się na stronie każdego wpisu. 2 punkty kosztują 0,60 zł (jeden multikod).\nOpcja Lucky One pozwala na wstawienie bezpośredniego linku do własnej strony wprost ze strony głównej katalogu. Zupełnie za darmo. Wystarczy kliknąć link Lucky One na podstronie z własnym wpisem oraz wprowadzić kod zabezpieczający a bezpośredni link pojawi się na stronie głównej poniżej ostatnio dodanych wpisów. Link będzie znajdował się tam przynajmniej 60 minut. Po tym czasie inny użytkownik będzie mógł wprowadzić swój wpis na stronę główną, a tym samym usunąć poprzedni.


Masz problem z wyceną nieruchomości? | Partnerstwo dla bezpieczeństwa\nWystarczy przecież abyś zakończył umowę najmu z właścicielem. Zdecydowanie bardziej kłopotliwą sprawą jest, kiedy mieszkanie czy lub dom należy do ciebie. Zostawienie nieruchomości jest wielce nierentowne z punktu widzenia zarazem właściciela nieruchomości jak i prawdopodobnego najemcy, jaki mieszkając w twoim mieszkaniu czy też domu generowałby pieniądze dla ciebie. Jeżeli nie miałeś dotychczas do czynienia z wynajmowaniem nieruchomości najlepiej przejrzyj podobne oferty w gazetach i Internecie, aby porównać o jakiej kwocie możesz myśleć przy wystawianiu ogłoszenia. Bezwzględnie nie śpiesz się z wystawianiem oferty, gdyż, na sto procent popełnisz najczęściej popełniany, naganny błąd przy wynajmowaniu mieszkania lub domu, to jest nie przeczytasz uprzednio własnej umowy! Często zdarza się, iż właściciele widzą umowę pierwszy raz dopiero w dniu transakcji przez nowych lokatorów i niestety są w szoku, ponieważ udostępniane w Internecie szablony umów bywają nierzadko niezgodne z prawem. Inną sprawą jest sprzedaż nieruchomości, w tej materii także można się posiłkować podobnymi ofertami z gazet i w sieci. Lecz jeśli prywatnie obawiasz wystawić nieruchomość na sprzedaż mamy możliwość ci pomóc. Toteż jeżeli wrogiem jest ci wycena nieruchomości Warszawa jest miastem do jakiego musisz przyjechać, żeby się spotkać osobiście z naszymi konsultantami, albo telefonicznie umówić się w miejscu twego zamieszkania . Nasza kadra posiada kilkuletnie doświadczenie, zdobyte na rynkach polskim i zagranicznych. Z powodzeniem przeprowadziliśmy więcej niż pięćset transakcji na terenie całego kraju przez czas naszej dziesięcioletniej praktyki.


Ciemne strony otwartego świata. Koronawirus obala dogmaty [OPINIA] - gospodarka - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\nforsal.plGospodarkaPolityka Ciemne strony otwartego świata. Koronawirus obala dogmaty [OPINIA]\nCiemne strony otwartego świata. Koronawirus obala dogmaty [OPINIA]\n16 marca 2020, 07:09 | Aktualizacja: 16.03.2020, 07:16\nCiemne strony otwartego świata. Koronawirus obala dogmatyźródło: ShutterStock\nI chociaż walory klimatyczne nad Wisłą są gorsze niż w Italii, to prognoza, że Polacy posłuchają się władzy i zostaną w mieszkaniach, także tutaj zostałaby przyjęta z dość poważnym sceptycyzmem, jeśli nie pobłażliwym uśmiechem. A jednak doczekaliśmy także takiej chwili. ©℗\nTagi:opinia, gospodarka, polityka, koronawirus\nAntoni(2020-03-16 08:24) Zgłoś naruszenie 120\nJakoś antyszczepionkowcy też są ostatnio mało aktywni.\nNaszKsiezycToPlanetaBojowaLevanJaszczuraYahwe(2020-03-17 22:49) Zgłoś naruszenie 01\nszczepionki to nie lekarstwo, w sumie można powiedzieć szalenczy eksperyment... liczba chorob poszczepionkowych rowna jest nadchodzącej chińskiej pandemii, nikogo nie zatrważa ze 90 proc szczepionek produkują chinokoreanie ? a wiadomo oni dbają o nas...\nLeszek(2020-03-16 08:22) Zgłoś naruszenie 81\nNie wypada się nie zgodzić z tym wszystkim co napisał autor\nPesymista(2020-03-16 09:43) Zgłoś naruszenie 20\nTo jak państwo-moloch sobie poradzi z pandemią to zobaczymy pewnie za rok. Obecnie wiele firm przestało osiągać zyski, wiadomo budżetówka nic nie wytwarza więc może nic nie robić, ale firmy prywatne mogą mieć poważne problemy. Wpływy do budżetu spadną, rząd zacznie zapożyczać się na duża skalę, Może być nieciekawie.\nProfesor Terminator z Wuhan(2020-03-16 12:06) Zgłoś naruszenie 20\nWinni temu są tylko iluminaci i ich pomocnicy politycy bo im zachciało się globalizacji i produkcji w tanich egzotycznych państwach bo tam jest po prostu tanio i marża ze sprzedaży tej masowej produkcji w USA i w Europie jest bardzo wysoka!!! Ale z towarem i za pieniędzmi przyszli egzotyczni ludzie z egzotycznymi zarazami!!! LoooooooooooooooooooooL.\nM5an(2020-03-16 11:11) Zgłoś naruszenie 21\nNo nie wiem ja tam nadal jestem zwolennikiem małego i taniego pastwa... co wy tworzycie? Spójrzcie na to jak z nawałą kupujących radzi sobie przemysł spożywczy, a to są miliony ludzi i kilkakrotnie większe zapotrzebowanie... a durne państwo nie jest w stanie poradzić sobie z paroma tysiącami zakażonych w swoich wspaniałych, państwowych szpitalach.... jajeczka se robicie panie Kapiszewski?\nPOLAK(2020-03-16 11:10) Zgłoś naruszenie 16\nKoronawirus ukaże wyraźnie jak wiejska mafia rządząca Polską zrujnowała ten kraj.\nAnaConda(2020-03-16 12:41) Zgłoś naruszenie 10\nWiejska z wielkomiejską PSL z PO


ZAKUWANIE WĘŻY I PRZEWODÓW HYDRAULICZNYCH – Czego-szukasz.pl ? Dodaj darmowe ogłoszenia lokalne.\n: Usługi i firmy / Usługi / Pozostałe usługi\t: Krosno\nAdded: 28 stycznia 2019\nPhone: 724 700 012\nŚwiadczymy usługi zakuwania węży i przewodów hydraulicznych:\n– Przewody do maszyn budowlanych\n– Przewody do maszyn rolniczych\n– Przewody do wtryskarek\n– Przewody do pras hydraulicznych\n– Przewody do górnictwa,\n– Przewody do maszyn leśnych i wiele innych.\nFirma WALTER Władysław Chrobak, Pustyny ul. Księża 83\n38-422 Krościenko Wyżne.\ntel: 724 700 012


Zobacz Chylińską w seksownym negliżu - Dziennik.pl\nZobacz Chylińską w seksownym negliżu\n29 października 2009, 12:30 Ten tekst przeczytasz w mniej niż minutę\nAgnieszka Chylińska przeszła imponującą metamorfozę. Stała się dojrzałą i świadomą swojej wartości kobietą. Taką, która nie boi się ukrywać swoich atutów - wręcz przeciwnie… Nowa sesja zdjęciowa wokalistki utrzymana jest w buduarowym stylu i pokazuje nam Chylińską, jakiej jeszcze nie znaliśmy. Roznegliżowaną i pełną seksapilu.\nCzy pamiętacie jeszcze dawną Chylińską? Okrągłą i zbuntowaną nastolatkę w rozciągniętych bluzkach i z krzywym zgryzem? Dziś z tamtej dziewczyny pozostał tylko mocny głos, mnóstwo tatuaży i ten sam ognisty temperament.\nSesja zdjęciowa promująca najnowszą płytę wokalistki ukazuje nam ją w nowej odsłonie - bardziej kobiecej, emanującej świadomością własnej atrakcyjności i, co tu dużo mówić, bardziej seksownej...\nAgnieszka Chylińska na tych utrzymanych w stylu retro fotografiach pokazuje nową twarz stuprocentowej kobiety. Subtelna biżuteria i wysokie szpilki dodają jej seksapilu ale i elegancji. Krótkie satynowe i koronkowe haleczki odsłaniają długie i zgrabne nogi i podkreślają biust. W takim ujęciu Agnieszki nie szpecą nawet wszechobecne tatuaże – wręcz przeciwnie, dodają jej wizerunkowi pikanterii i ostrzejszej nuty.\nA jak wam się podoba Agnieszka Chylińska w tej nowej odsłonie?\nCudowne metamorfozy Agnieszki Chylińskiej\nAnia jest naga, ma na sobie tylko okulary\nZobacz martwą Katarzynę Figurę


Dzień świętego Patryka - DoradcaSmaku.pl\nZiele angielskie niczym Irlandia – wiecznie zielone. Wprawdzie tylko do momentu zbiorów z wiecznie zielonego drzewa korzennika lekarskiego, z którego uzyskuje się tę słynną przyprawę. Z kuchnią irlandzką ziele angielskie łączy również zamiłowanie do mięs, z którymi najlepiej się komponuje. Przyprawę tę stosuje się także do przyprawiania sosów, zup czy kiszonek. Dzisiaj za to idealnie połączyło się z kaczką faszerowaną bączkiem i wątróbką. Sprawdźcie sami :)!\n200 g podudzi z indyka ze skórą\n2 namoczone w mleku kajzerki\n5 pokrojonych w kostkę plasterków boczku\n100 g oczyszczonej i namoczonej w mleku wątróbki drobiowej\n1 opakowanie Przyprawy do mięsa mielonego Prymat\n1 opakowanie Przyprawy do drobiu po myśliwsku Prymat\n¼ łyżeczki Ziela angielskiego mielonego Prymat\nKaczkę umyć, oczyścić, natrzeć obficie przyprawą do drobiu po myśliwsku Prymat i odstawić do lodówki. Podudzia z indyka zmielić z odciśniętymi z mleka kajzerkami. Na rozgrzanej patelni zeszklić cebulę i boczek, wystudzić. Wątróbki sparzyć, wystudzić i pokroić w kostkę.\nDo zmielonego mięsa dodać cebulę i boczek, wątróbkę, posiekaną natkę pietruszki, jajka, przyprawę do mięsa mielonego, ¼ łyżeczki Ziela angielskiego mielonego Prymat i majeranek.