2021: Maraton Północ-Południe – Sąsieczno.pl\n2021: Maraton Północ-Południe\nNa MPP zapisałem się trochę na wyrost. Zapisując się, nie miałem na koncie przejechanego żadnego „profesjonalnego” ultramaratonu. Trochę pandemia pokrzyżowała te moje sportowe plany na 2020 rok, ostatecznie wyszedł tylko jeden dłuższy ultra dystans przejechany „prywatnie” wraz z bratem. Z kolei na 2021 plan był taki, że w na wiosnę przejadę najpierw Piękny Wschód, potem Maraton Podróżnika – który miał być „głównym sprawdzianem”, ze względu na dość trudny, górski charakter, no i potem, we wrześniu – MPP właśnie.\nPlany jednak pokrzyżowała znów pandemia, ale nie tylko: PW został przełożony na wakacje, a w termin MP akurat wstrzeliła się impreza rodzinna (komunia mojego bratanka i jednocześnie chrześniaka). Zamiast PW pojechaliśmy z bratem znów (podobnie jak w 2020) prywatne ultra 500+ po mojej okolicy (tu relacja), a MP zmieniłem na… Beskidzkiego Zbója w lipcu. Uznałem, że jak uda się przejechać ten bardzo trudny (w mojej opinii) maraton, to MPP powinien być w zasięgu możliwości.\nNasze prywatne ultra dało mi lekką nutę optymizmu – przejechany na początku sezonu dystans 500+ w 23.5h nie jest jakimś specjalnie rewelacyjnym wynikiem, ale jednak dość znośnym. Gorzej poszło ze Zbójem: o ile, jak mi się wydaje, pierwsza część szła mi całkiem dobrze, to gdzieś tam wieczorem, już za Gorcami zaczęło mnie boleć kolano i ostatecznie, w Mszanie Dolnej, po przejechanych 320 km podjąłem decyzję o wycofie – nie byłem w stanie sensownie podjeżdżać. Musiałem jeszcze wrócić do Ujsół – 80 km pedałowania do Żywca, skąd już wróciłem pociągiem, co na pewno tej kontuzji nie pomogło. Moja wina bezsporna, bo jechałem na kompaktowej korbie oraz kasecie 11-28 – to zdecydowanie za twardo na moje skromne możliwości.\nKolano po kilku dniach niby przestało boleć i nawet przy krótszych przejażdżkach nie odczuwałem bólu, ale przy próbie przejazdu powyżej 80-100 km ból się znów pojawiał – niedobrze. Nawet udałem się do ortopedy, ale USG nic nie wykazało, ortopeda zasugerował jakieś zastrzyki za kilkaset złotych. No, to zawsze zdążę zrobić. Na razie pojechałem z żoną na rowery turystycznie po Pomorzu Zachodnim, gdzie z kolanem był raczej spokój. Po powrocie nie było też źle – uznałem, że mogę zaryzykować.\nTrochę słabo z zarezerwowaniem noclegu na Helu było z początku – nie bardzo mogłem znaleźć sensowną opcję, ale jeden z kolegów na forum ogłosił wolną miejscówkę, więc skrzętnie skorzystałem. Bilet kolejowy na półtora tygodnia przed wyjazdem też, o dziwo, udało się kupić. Zrobiłem analizę trasy i elegancką rozpiskę punktów żywieniowo-odpoczynkowych po drodze, posprawdzałem sprzęt, wymieniając linkę przerzutki tylnej i kupując zapasową oponę (dętki miałem), a także zapas batonów, izotoników w proszku i, na czarną godzinę, żeli energetycznych. O ile na początku myślałem, że nawigować będę z komórki (mój etrex 35t padł na amen w wakacje), to przejażdżki z korzystaniem z osmand na smartfonie szybko mi uświadomiły, że to zbyt prądożerne rozwiązanie. Z pomocą przyszedł szwagier, który pożyczył mi swojego GPSmap’a 62st. To dobry sprzęt i do jazdy po śladzie na pewno wystarczający, na dodatek ma to samo mocowanie, co etrex. Już wcześniej wymieniłem kasetę na 11-32, nauczony doświadczeniem Zbója.\nTrochę nie do końca wiem, jak się sprzętowo przygotować do maratonu – takiego dystansu jeszcze nie jechałem i to w trybie self-supported. Biorę dwa duże powerbanki i 4×2 akumulatory AA do GPSa. Do tego dwa zestawy lampek – z przodu 2 modowane Convoy’e, z tyłu również dwa Mactroniki Walle – jeden na sztycy, drugi na podsiodłówce. Ubrania? czekałem na rozwój prognoz, okazało się, może być deszczowo, ale niespecjalnie chłodno. Pamiętając jednak, że ostatni etap to będą góry i Podhale, gdzie potrafi być zaskakująco zimno, chciałem być ubezpieczony. Postanawiam wiem, że ruszę „na krótko”, mając na podorędziu nogawki na wszelki wypadek, w zapasie mając długie spodnie, bluzę, kurtkę przeciwdeszczową oraz jesienne rękawiczki. Nie zapominam też o skarpetach dexshell’a. Dużo trochę tego wszystkiego… Cały bagaż waży prawie ze 4kg chyba. Plan jest – dojechać w limicie! Plan optimum – poniżej 60h, ale z tym to wiem, że nie będzie łatwo.\nW piątek 10 września o 13:50 ruszam od siebie z domu „na kołach” – do Torunia Głównego mam nieco ponad 30 km, w sam raz. Jadę nieco ponad godzinę, nie napierając zbytnio. I tak będę za wcześnie, no, ale wiadomo, a nuż się złapie kapcia, albo coś, zapas musi być.\nNa dworcu kupuję jakąś bułę na drogę, picie mam. Przejazd nieco kombinowany – z Torunia ruszam Regio do Bydgoszczy o 15:25. Tam przesiadam się na IC Sukiennice do Gdyni (który jedzie także przez Toruń, ale zawsze to wyjdzie trochę taniej, a jedzie paręnaście minut później raptem), a z Gdyni na Hel znów Regio. Sukiennice trochę się spóźniają, ale w Gdyni mam 40 minut czasu, powinno spokojnie wystarczyć.\nW IC Sukiennice\nTrochę się zdziwiłem, że w IC jestem sam z rowerem – myślałem, że spotkam już kogoś jadącego na MPP. Dopiero w Regio na Hel spotykam uczestnika ultramaratonu – to Darek Janeczek, doświadczony ultras. Poza tym jest jeszcze paru turystów, jedna para z psem. 🙂 Ktoś jeszcze próbuje wejść, ale nie ma biletu z rowerem na ten pociąg – konduktor, mimo naszego wstawiennictwa odmawia mu przejazdu. Słabo… Trochę rozmawiamy z Darkiem po drodze, o ultramaratonie, planach, zamiarach i w ogóle o życiu.\nNa Hel docieramy z lekkim opóźnieniem, jest już ciemno. Ponieważ do 21:00 ma być otwarty punkt startowy, postanawiamy od razu się tam udać i pobrać pakiet startowy (rano i tak trzeba będzie zdać graty na metę oraz wziąć tracker). Ekipa KołoUltra sprawnie wydaje nam sprzęt, dzwonię do Marcina, z którym dzielę kwaterę – i za chwilę podjeżdżam na nocleg. Marcin mnie wprowadza, rower wstawiam do pomieszczenia z tyłu (jest ich tam cztery, łącznie z moim). Idę jeszcze do sklepu po coś na kolację. Okazuje się, że w pakiecie noclegowym nie ma ręcznika, a ja nie wziąłem żadnego. No pięknie… cichaczem porywam z kuchni ręcznik do naczyń (jest ich tam dwa) – jakoś trzeba sobie radzić. Nie marudząc, kładę się spać.\nWstaję rano – idę jeszcze raz do sklepu, po świeże pieczywo – chcę sobie zrobić coś na drogę. Szybkie śniadanko, herbatka. Ostatnie pakowanie, mocowanie nru startowego do roweru, przygotowanie plecaka z rzeczami na metę – i ok. 8:00 ruszamy na start. Ludzi już dość sporo, chociaż jeszcze godzina do oficjalnego rozpoczęcia. Zdaję klamoty, pobieram tracker, który przymocowuję do ramy.\nNa starcie wśród uczestników (zdjęcie dzięki uprzejmości Ani Młotek)\nNie patrzyłem specjalnie na listę startową, niewiele osób kojarzę zresztą. Rozpoznaję jednak Wilka, który na forum ogłaszał, że na MPP nie pojedzie, bo MRDP kosztował go zbyt dużo – najwyraźniej jednak się skusił. Oglądając numery startowe z nazwiskami rozpoznaję jeszcze jedno znajome, z dawnych, harcerskich czasów. Okazuje się, że to nie przypadek, Krzysztof Woś (forumowy Skaut) to starszy kolega z harcerstwa, był drużynowym bratniej drużyny. Ja go pamiętam, on mnie mniej, gawędzimy chwilę. Kupuję jeszcze herbatkę i ciastko.\nPodręczny dwupak (zdjęcie dzięki uprzejmości Bartka Pawlika i Koło-Ultra – mpp.kolo-ultra.pl)\nRower prawie gotowy – jeszcze tylko przymocować rozpiskę z punktami na lemondkę (zdjęcie dzięki uprzejmości Bartka Pawlika i Koło-Ultra – mpp.kolo-ultra.pl)\nPod latarnią – gotowy do startu\nWreszcie pora na start. Emocje spore, krótka przemowa organizatorów, ustawiamy się i ruszamy. Na razie spokojnie, po wyjeździe na drogę wzdłuż mierzei nabieramy tempa, jadąc wciąż w peletonie eskortowanym przez policję i samochód organizatorów. Za Helem tempo momentami rwane – czasami jedziemy prawie 40 km/h, potem zwalniamy. Staram się trochę podjechać do przodu, bo w moich okolicach ktoś głośno odtwarza muzykę – nie odpowiada mi to. Za Władysławowem w końcu rozstajemy się z policją. Jadę, póki co, z jakąś grupą, potem łapię inną, nieco szybszą. Potem, po jakimś skrzyżowaniu zostaję trochę. Jedzie się, póki co, dobrze. 100 metrów przede mną jakaś dziewczyna z warkoczem, fajnie to wygląda. Póki co, większych górek nie ma. Ktoś łapie pierwszą gumę (szybko!) – na wszelki wypadek oferuję pomoc, ale nie jest potrzebna. W końcu dojeżdżamy do jeziora Żarnowieckiego – za chwilę pierwszy solidny podjazd. Słoneczko trochę świeci, aczkolwiek możliwe są opady koło południa – się zobaczy.\nPierwsze górki (zdjęcie dzięki\nuprzejmości Bartka Pawlika i\nKoło-Ultra – mpp.kolo-ultra.pl)\nNa koniec podjazdu robię szybki postój na siku, korzystając z tego, że akurat nikt nie jedzie. Na górze łączę się z jakąś trójką uczestników i przez dłuższy czas z nimi jadę, potem zostaję trochę w tyle i jadę swoim tempem. Potem znów tam łapię jakąś grupkę, z którą jadę do Łapalic. To już 130 km, tu robimy przerwę na jedzenie i zakupy – super się wstrzeliliśmy, bo akurat zaczyna się burza. Kupuję jakieś kanapki gotowe (dobre) i słodkie ciastko (gorsze). Postanawiam trochę zaczekać, aż przestanie padać. Sporo ludzi jedzie. Jak tylko trochę przestaje, ruszam.\nTrochę jadę sam, trochę od czasu do czasu z kimś. Jedzie się świetnie, już ponad 150 km za mną. Jest mokro, a miejscami też sporo piachu naniesionego przez wodę – musiało ostro padać. Trasa piękna, pagórkowata, wzdłuż jezior. Przy jeziorze Ostrzyckim sporo tego piachu, trzeba uważać! Potem Somonino – tu okolica znana z wakacyjnego przejazdu nad morze, mijam Egiertowo – tu sporo ludzi odpoczywa na Orlenie, ja jadę dalej. Na razie jedzie się świetnie, wiatr trochę przeszkadza, ale bez przesady. Coś tam gdzieś pogrzmiewa wciąż, na drodze jest mokro, ale nie pada, albo pada minimalnie. Mijam Przywidz, kawałek dalej jakiś podjazd i… cholera, nie! Znów odzywa się to lewe kolano! Zatrzymuję się na przystanku jakimś. Jest 16:20, za mną niecałe 180 km. No co robić? Trochę rozmasowuję to kolano, zakładam też nogawki. To chyba koniec dla mnie tej imprezy. Pewnie muszę pojechać gdzieś do stacji (może Laskowice – trochę daleko?) i wrócić do domu. No, ale liczyłem się z tym. Rozciągam się trochę i powoli ruszam, już jadąc znacznie spokojniej. Boli. Teraz, co prawda, mniej wzniesień, najciekawszy kaszubski fragment już za mną. Postanawiam jechać do Gniewu, i stamtąd jakoś dalej pewnie będę zjeżdżał. Nie jest tak źle z tym kolanem, jak na Zbóju, ale wiadomo – lepiej nie będzie. Potem znów jadę z kimś tam, od Starogardu z jakąś dziewczyną i chłopakiem – dziewczyna wkrótce znika zresztą. Trochę pada, trochę nie. Za Pelplinem robi się coraz bardziej szaro – z racji nadchodzącego zachodu (jest już dobrze po 18) i zaciągającego się na szaro coraz bardziej nieba. Jakieś 10 km przed Gniewem zaczyna padać, zakładam więc kurtkę, potem już lać, wali też piorunami coraz bliżej. Na stację Lotosu w Gniewie wpadam o 18:50, solidnie już mokry. Pełno nas tu. Zastanawiam się, co zrobić z tym kolanem. Póki co, jechać mogę nieco wolniejszym tempem, ale co dalej? Kupuję ciepłe żarcie. Ktoś (chyba Michał Szeląg) prosi o skręcenie klimy – faktycznie, zimno, jak diabli. Siedzimy, jemy i gadamy zastanawiając się, co dalej. Ktoś tam dojeżdża, solidnie mokry, na razie mało kto odjeżdża. Robi się zupełnie ciemno. Jakiś kolega z Kwidzyna dzwoni do swoich, pytając, jaka tam pogoda. Ja jeszcze postanawiam wziąć coś przeciwbólowego, smaruję też tyłek magicznym kremem na ból tegoż. Jakaś dziewczyna ruszyła – bez zapalonej lampki z tyłu. Wołamy za nią – usłyszała, uff!\nW końcu formuje się grupa do wyjazdu – nie ma co czekać. Deszcz prawie ustał, minęła prawie godzina! Teraz odcinek DK91. Na światłach w Gniewie rozrywamy się – Michał i ja jedziemy, część została na czerwonym. Za jakiś czas, już po skręcie z 91 reszta nas dogania, jadą dość szybko – próbuję utrzymać tempo, ale jednak kolano się buntuje, odpuszczam. Zwłaszcza, że na zjeździe w dolinę Wisły nieźle prują, ja wolę ostrożniej. Dalej jadę więc samemu. Przejeżdżam most na Wiśle i zaraz skręcam w dół, na drogę wzdłuż Wisły i potem do Kwidzyna. Tu znów podjazd – powoli, zresztą mylę się na jednym skrzyżowaniu i muszę się cofnąć. Postanawiam jechać do Kisielic – tam się zobaczy. W razie czego zostanę do rana i dojadę do Biskupca, skąd mogę pociągiem wrócić do domu. Jedzie się przyjemnie, tu mniej padało. Noc niezbyt chłodna, piękna – aż szkoda, że tak mi z tym kolanem nie wyszło. Ruch niezbyt wielki, droga momentami trochę słaba. Z tyłu widzę światełka, ktoś tam za mną jedzie. Przede mną – pusto. Koło Jaromierza w końcu kolarz z tyłu mnie dogania – jedziemy chwilę razem, on ma plan nocować gdzieś tam w okolicach Świedziebni chyba – ma coś już umówione. Ja dojeżdżam do Kisielic – to 288 km, trochę za wcześnie, jak na postój (w końcu miałem długi postój w Gniewie), ale raz, że teraz do Sierpca to raczej nic sensownego nie będzie (chodzi już 22, więc sklepy raczej będą pozamykane), a dwa, że to kolano…\nNa stacji znów spora grupka, część odpoczywa, część się podsusza. Ja siadam, też odpoczywam, dumam – co robić? Zamawiam herbatkę, coś do zjedzenia. Myślę sobie, że trudno – ile zdziałam, tyle zdziałam. Będę się cieszył każdym przejechanym kilometrem, nie mam już napinki – teraz będę w niedalekich okolicach domu, w razie czego doczekam gdzieś do rana i zadzwonię po transport, albo dojadę gdzieś do pociągu. Biorę znów tabletkę, rozciągam się, masuję, trochę siedzę i się relaksuję.\nPo ponad godzinie lenistwa ruszam – tym razem sam. Z początku jest trochę jakby mgliście, wilgotno, ale potem jedzie się całkiem przyjemnie. Jest trochę górek, ale wiadomo, nie takich, jak na Kaszubach. Od Świedziebni będzie już praktycznie płasko. Kolano jakby nie boli, ale nie jadę ostro, nie ma co. Noc piękna teraz, naprawdę. W pewnym momencie droga robi się fatalna – to okolice doliny Drwęcy i Nielbarka. Niby asfalt, ale tak potwornie nierówny, że ciężko się jedzie, tyłek mocno dostaje w kość. Po przejechaniu przez krajową 15-tkę staję chwilę na siku i na danie siedzeniu trochę luzu. Kolano niby nie boli, za to tyłek – owszem. Nic w przyrodzie (ból zwłaszcza) nie ginie.\nKoło Bartniczki doganiam kilku uczestników – okazuje się, że jednemu z nich pękła szprycha w przednim kole! Zastanawia się, co zrobić, ciężka sprawa. Podaję mu numer do organizatorów – dzwoni – może ktoś w Sierpcu mógłby mu koło zorganizować? Do Sierpca jednak musi jakoś dojechać… Sugeruję mu, żeby rozpiął hamulec i powoli jechał z bijącą obręczą – może się uda? Sam w końcu ruszam. To już „moje” województwo, chociaż okolice dość oddalone, w których rzadko bywam. Jadę przez Świedziebnię, potem nieco bardziej na wschód, by w końcu wjechać do województwa mazowieckiego jest już koło 3 nad ranem. Teraz jest już płasko. Kolano, o dziwo, nie dokucza, ale nie forsuję. Za to siedzenie bo nielbarskich „kalafiorach” boli, niestety. Odczuwam już trochę zmęczenie, ale spać się nie chce. Jest teraz dość chłodno, chociaż raczej powyżej 10 stopni. Krótki odcinek po drodze Rypin – Żuromin – niezła nawierzchnia, chociaż, o dziwo, trafiają się od czasu do czasu jakieś samochody o tej porze. Krótki odpoczynek na przystanku – dla siedzenia głównie.\nRuszam szybko dalej, przez Lutocin do Sierpca. Przejeżdżam przez rondko, potem szybko do centrum i ok. 4:45 melduje się na punkcie zorganizowanym w ośrodku sportowym. Ha, nie ukrywam, że planowałem być tu trochę wcześniej, ale z drugiej strony jestem zadowolony, że w ogóle dojechałem. Z nogą wydaje się być w porządku, ale postanawiam tak, czy siak, odpocząć. Zjadam kanapki, jest też ciepła zupka, super. Korzystam z toalety (jak zwykle trochę mój układ pokarmowy wariuje, ale źle nie jest). W zasadzie spać mi się nie chce, ale postanawiam jednak na trochę się położyć, bo jak potem mnie najdzie kryzys, to pewnie akurat nie będzie gdzie zalec. Idę na górę – miejsca wszystkie zajęte, fajnie… Ale za chwilę ktoś zwalnia, więc skrzętnie korzystam. Nie leżę długo, może 15-20 minut, nie jestem pewien, czy zasnąłem nawet, ale sporo mi daje ten odpoczynek. Na zewnątrz jeszcze łapię kawałek ciasta, herbatkę. Okazuje się, że nawet na serwis łańcucha można się załapać, czuję się, jak zawodowiec – chyba pierwszy raz trafia mi się taka gratka. 🙂 Aha, zakładam też wodoodporne skarpety Dexshell’a – buty mam mokre, przynajmniej w stopy będzie sucho.\nChwilę po 6:00 ruszam w drogę – jadę znów sam. Trochę wilgoci w powietrzu, znów mgliście – sprawdzam lampki, na wszelki wypadek, wszystko gra. Tempo mam mocno średnie, chyba poniżej 25 km/h, no ale raz, że już dobrze powyżej 400 km za mną, poza tym wciąż się trochę boję o to kolano – chociaż, ku mojemu zdziwieniu – nie dokucza. Za to tyłek, mimo posmarowania w Sierpcu – owszem, nie jakoś mocno, ale jednak. W Płocku widzę kilku uczestników na Orlenie, ja jednak jadę dalej, chcę się zatrzymać za Dobrzykowem, tam jest jakaś mała stacja – liczę, że da się tam zrobić bazową aprowizację. W centrum przygotowania do maratonu biegowego – ale udaje się przejechać bez problemu. Szybka jazda przez most, za mostem jakiś remont – trasa trochę biegnie dookoła, potem już trasą wojewódzką wzdłuż Wisły. Ktoś mnie tam wyprzedza, ale utrzymuję swoje tempo. Ta stacja za Dobrzykowem okazuje się pomyłką, co najwyżej czipsy mogę kupić. Jadę zatem dalej – w Gąbinie jest Orlen, trzeba trochę zjechać z trasy, ale jakieś 200-300 metrów, niedaleko.\nDojeżdżam tam o 8:50 i spotykam jednego z uczestników – Wojtek Holdakowski zdaje się. Jest mocno senny – chyba minął punkt w Sierpcu, nie odpoczywał tam. Ja kupuję dwie kanapki – na razie zjadam jedną, drugą pakuję na torbę z tyłu, obok bananów. Za oknem znów deszczyk – ale niezbyt intensywny. Po pół godzinie ruszam, wciąż trochę pada, ale słabo. Jadę wciąż sam, ale gdzieś tam z przodu widzę jakichś uczestników. Sanniki, Kiernozia – krajobraz dość monotonny, na dodatek zaczyna przygrzewać słoneczko, robi się nieco sennie – ale nie jest źle. Dość często mijam się z Marcinem Gołosiem chyba – czasami jadę z przodu, częściej on, kawałek jedziemy razem. Trochę mnie teraz bierze senność, ale nie poddaję się. Mijamy linię kolejową Warszawa – Łowicz, jedzie się teraz trochę słabo – pod wiatr, tempo słabe. Drogi w większości dobre, od czasu do czasu trafia się jakaś gorsza nawierzchnia.\nNa obrzeżach Skierniewic czynna Żabka – jest tu trochę maratonowej wiary, chyba ze 3 osoby, staję więc i ja też. Jest 12:30, około 550 km przejechane – pora na jakiś lunch. Kupuję gotowe danie z makaronem, pani podgrzeje w mikrofali – super. Do tego soczek pomidorowy na uzupełnienie mikroelementów. Trochę się znów zaczyna chmurzyć, gdzieś tam coś grzmi. No, pewnie znów będzie mokro, co zrobić. Trochę to wszystko długo trwa, ale i odpoczynek sporo daje. Ruszam chwilę po 13. Planowałem następny konkretniejszy postój zrobić gdzieś tam za Białą Rawską, nad Pilicą mają być jakieś knajpki, ale, jako że teraz zjadłem, to muszę jakoś zaadaptować plany. Patrzę na moją rozpiskę – wypada mi chyba już Przysucha, tam będę musiał zjechać trochę z trasy, bo Orlen jest oddalony ok. 1 km. Zobaczymy. Na razie jadę. Deszcz na razie nie pada, ale nie łudzę się, że mnie ominie. Teraz bardzo nużący i nieprzyjemny odcinek wzdłuż krajowej 70-tki – z boku jest DDR, na samej szosie zakaz jazdy rowerem, jedzie się dość słabo. Odczuwam już solidnie zmęczenie i znużenie, ale, z drugiej strony, jestem bardzo zadowolony, że udało dojechać się aż dotąd i, jak na razie, chyba jeszcze kawałek ujadę. 🙂 Mijam Zawady i ekspresową S8.\nJadę dalej – w pewnym momencie zasnuwa się mocno, za chwilę zaczyna padać. Jeszcze chwila i ostro leje – jest akurat przystanek w wiatką, zatrzymuję się na chwilę i wciągam kurtkę. Kurczę, zdaje się, że po stopie chyba w lewą skarpetkę woda się przedostała – ale niewiele, nie ma się co przejmować. Jednak bez ochraniaczy niedobrze, albo przynajmniej długie spodnie trzeba mieć, żeby lepiej zabezpieczyć te skarpety. Po chwili ostry deszcz ustaje, ruszam – a niedługo potem wychodzi znów słońce, fajnie. Przed Białą Rawską jest jakaś stacja benzynowa, zatrzymuję się na chwilę na małe zakupy i uzupełnienie bidonów, ściągam też kurtkę. Oczywiście, spotykam też któregoś z uczestników, Mariusza Padzińskiego, o ile dobrze pamiętam. Dochodzi 15, ale nie zamierzam tu długo odpoczywać – to jeszcze nie pora, to tylko „przerwa techniczna”.\nW którejś z kolejnych wiosek jakiś lokalny mistrz kierownicy szaleje, robi zwrot na ręcznym – na szczęście jedzie w drugą stronę. Mijam Nowe Miasto nad Pilicą. Za mostem na moment staję – znów pogoda się kisi, coś zaczyna kropić, ochładza się też – zakładam więc kurtkę. Niby pada, niby nie pada – trzeba jechać. Teren zaczyna trochę falować, chociaż na razie wciąż raczej płasko. O 17:45 jestem w Przysusze – zjeżdżam na Orlen. Tu spotykam Bartka Dutkiewicza – chwilę rozmawiamy, zastanawiamy się, jakie plany z noclegiem. Mi pasują okolice Włoszczowy – zgadujemy się, że moglibyśmy wspólnie zanocować. Wykonujemy kilka telefonów, niestety – nic nie udaje się zarezerwować. W jednym z agroturów Pani informuje, że jacyś panowie „już dawno zarezerwowali nocleg, bo jadą ultramaraton” – ciekawe podejście do regulaminu z ich strony, ale to nie moja sprawa. Hm, trudno – może coś się znajdzie ad hoc. A jak nie, to pozostanie nocleg improwizowany, trudno. Wymieniamy się numerami telefonów z Bartkiem, on już rusza, ja kończę jedzenie. W międzyczasie dzwoni Ania – dlaczego od kilku godzin stoję, co się dzieje. Jak to, dopiero co stanąłem? Okazuje się, że chyba mój tracker się zawiesił, świetnie… Podładowuję go, chociaż przecież ma co najmniej 2 doby trzymać. Chyba się odwiesił.\nOdpoczywam dość długo, ruszam o 18:30. Zaczynają się podjazdy, ha! W końcu. W Chlewiskach mijam sklep – otwarty! Korzystam i kupuję banany – co prawda, sporo ich już zjadłem, ale to chyba najlepsza przekąska – na razie mój układ pokarmowy zachowuje się całkiem, całkiem, chociaż nie idealnie. Ale nie mam takich kłopotów jak wiosną, gdy jechałem z bratem – wtedy musiałem zatrzymywać się awaryjnie w lesie, a było nieźle zimno ;). Niedługo opuszczam województwo mazowieckie i wjeżdżam w świętokrzyskie. Niektóre podjazdy konkretne, robi się już ciemno. W pewny momencie wyprzedza mnie jakiś samochód – szerokim łukiem – fajnie – ale po zakończeniu manewru zahacza kołami o prawy krawężnik. Ciekawe, czy przez zagapienie? Mam nadzieję… nic mu się nie stało chyba, w każdym razie pojechał dalej. Jakiś czas potem łączę się z małą grupką, jest tu Grzegorz Paradowski z Elbląga i ktoś jeszcze. Jedziemy jakiś czas razem, potem gdzieś tracimy tego drugiego kolegę (nie pamiętam, kto to był, niestety). Podjazdy rozgrzewają, zjazdy schładzają. Znów zaczyna kropić, Grzegorz zakłada ochraniacze – dość długo to trwa, ja trochę stygnę w tym czasie (blaski i cienie wspólnej jazdy).\nDo Mroczkowa konkretny zjazd, ja jadę ostrożnie. Potem dość przykry odcinek krajową 42 – niedaleko, na szczęście. Ograniczenia prędkości, im dalej na południe tym, mam wrażenie, są bardziej martwym przepisem. W Odrowążu z ulgą skręcamy z tej krajówki i teraz jedziemy spokojną drogą na południe. Mimo drugiej nocy, na razie jedzie mi się dobrze, chociaż blisko 700 km w nogach ewidentnie czuję. Tempo jest już całkiem przeciętne, no, ale wciąż jadę, co 24h temu wydawało mi się niemożliwe. A jednak!\nJest przyzwoity chłodek, zastanawiam się, co zrobić z tym noclegiem – Grzegorz raczej chce jechać. Na razie w Strawczynie stajemy na Orlenie o 22:35 – okazuje się jednak, że ta stacja jest na noc zamknięta, sprzedaż tylko przez okienko. Hm, słabo – taki odpoczynek na zimnie słabo regeneruje. Korzystam z toalety (tu przynajmniej jest ciepło). Tyłek mocno już daje się we znaki, momentami przeszkadza to w pedałowaniu. Za to kolano? Dziwne, nie czuję, żeby bolało. Niecałe pół godziny i ruszamy – z początku ciężko, warto by jeszcze gdzieś przycupnąć w cieple.\nKrótko po północy dostaję SMSa od Bartka, że jest we Włoszczowej i świetnie mu się jedzie, nocleg ma załatwiony w Ogrodzieńcu i tam napiera. O rany, to chyba za ostro dla mnie. Ja czuję już spore znużenie, na razie wciąż jadę, ale Ogrodzieniec to dość daleko – a górek do niego sporo. Na razie odpoczywamy w Karsocinie – tu jest stacja z eleganckim kompletem wypoczynkowym, na którym z Grzegorzem odpoczywamy – w cieple! Jest 0:45, mało czasu upłynęło od poprzedniego postoju więc ten tutaj tak tylko, żeby się ogrzać. Jakieś 20 minut wystarczy, ruszamy – ojej, nie w tę stronę! Szybko się orientujemy, ale zdążyliśmy zmylić kolejnego uczestnika, przepraszamy!\nPo tym odpoczynku paradoksalnie coraz mocniej zaczynam odczuwać senność. Ok. 1:50 mijamy Włoszczowę, zaczyna coś popadywać znowu. Za Seceminem pada już solidnie. No, nikt nie obiecywał, że będzie sucho, ciepło i z wiatrem w plecy. Grunt, że nie jest mocno zimno. W Koniecpolu jest stacja benzynowa – tu stajemy, jest 3:20. ktoś tam już odpoczywa z naszych. Ja rozkładam się na kanapie i kimam – no nic lepszego chyba nie znajdę, trudno. Nawet nie najgorzej to wyszło z tym deszczem, bo cały czas dość solidnie pada, a akurat i tak musiałem odpocząć. W międzyczasie odjeżdża Grzegorz, ja, po drzemce, zamawiam coś do zjedzenia (pierogi) i picia, korzystam też, oczywiście, z toalety. Zakładam też długie spodnie – w końcu co sucho, to sucho, a od chłodku ochronią. Pojawia się dwóch kolegów – Katalończyk i Polak. Oni nocowali gdzieś wcześniej. W zasadzie to szkoda, że nie zrobiłem noclegu gdzieś w Górach Świętokrzyskich jeszcze – na pewno znalazłbym tam coś. Muszę się jeszcze sporo nauczyć, jeśli chodzi o ultramaratonową logistykę.\nW końcu i ja ruszam o 4:50 – jest jeszcze ciemno, trochę pada, ale nie ma co dłużej czekać. Przede mną jeszcze ponad 200 km, a to będzie bardzo trudne 200 km. Na złamanie 60h raczej nie mam co liczyć, ale, jeśli nie będę miał jakiegoś kryzysu lub awarii – powinienem spokojnie zmieścić się w limicie. W końcu mam prawie całą dobę na to! Na razie jednak boli mnie bardzo tyłek i bardzo mi to przeszkadza w pedałowaniu. Próbuję omijać kałuże, których jest tu całkiem sporo, wciąż trochę pada zresztą. Jest poniedziałek – zaczyna się powoli ruch, niestety. Za to też powoli szarzeje – powoli, bo jednak jest spore zachmurzenie. Zmęczenie też daje się we znaki, podjazdy idą mi słabo.\nPrzekraczam wojewódzką 792 – nie wiem, czy ze względu na zmęczenie, czy na ból tyłka nie udaje mi się wypiąć z bloków i ląduję na boku, boleśnie obijając biodro. Cholera! Ruszam, siadam na siodełku – ból nie do zniesienia. Jakoś jednak siadam i jadę, ale słabo mi teraz idzie, bardzo słabo. Ktoś mnie tam wyprzedza, chyba Mariusz Padziński. Drogi teraz liche. Za to krajobrazowo w dechę – mijam Rzędkowice, z widokiem na Wielki Okiennik, na który za młodu się wspinałem, a jakże. Trochę wciąż mnie morzy – postanawiam, że jak tylko pokaże się słoneczko (na co najwyraźniej się zanosi), to na jakiejś dogodnej ławeczce zdrzemnę się jeszcze chwileczkę. Taka okazja nadarza się w Kiełkowicach – ławeczka jest mało wygodna, ale króciutki postój (niecałe 10 min.) z drzemką robi robotę. Niestety, potem znów ból tyłka przy dosiadaniu roweru nie daje normalnie ruszyć. Czyżby po 800 km miałbym robić wycof? Bez sensu. Co robić? Wściekły i obolały, zsiadam z roweru. Łykam znowu tabletkę przeciwbólową. W tym momencie dostaję SMSa od bratowej z krótkimi, dopingującymi życzeniami. O rany, jak bardzo w porę! Psychicznie daje mi to niezłego kopa, jakoś udaje się ruszyć, chociaż o bólu nie zapominam…\nMijam Ogrodzieniec – piękny widok na zamek, jadę dalej. W Kluczach trochę kluczę, dwa razy wjeżdżam nie tam, gdzie trzeba. W Olkuszu zjeżdżam do McDonalds’ – kawałek na wschód wzdłuż 94. Robię tu mały postój na śniadanko, z kawką, a co tam! Jestem, o dziwo, sam. Trochę mi ten postój zajmuje, potem jeszcze jadę do sklepu po drugiej stronie ulicy. O 10:30 ruszam dalej, wracam na trasę i wciąż jadę na południe. Teraz trochę pod górę, potem za to potem las, fajnie. Pogoda teraz sympatyczna, chociaż gdzieś tam chyba grzmi. Zjazd do Krzeszowic niby w słońcu, ale widać, że niedawno padało i jest dość chłodno w gęstym lesie. W Tenczynku na moment staję trochę się porozciągać. Tyłek dokucza solidnie, psuje zdecydowanie wrażenia – a przecież teraz taki fajny fragment! Mija mnie znów Mariusz, ja ruszam kawałek za nim. Gdzieś tam (to chyba tu było, nie pamiętam!) jakiś gość zrobił improwizowany punkt wsparcia – w bagażniku ma picie, banany. Zatrzymuję się na sekundkę – biorę banany i dziękuję serdecznie, super!\nMijam autostradę A4, W Rybnej nie zauważam, że ślad skręca, ale szybko się orientuję i wracam na prawidłową trasę. Przy dolinie Wisły łapie mnie jakiś kolarz, który nie jest uczestnikiem, ale kawałek jedziemy obok siebie – chwilę rozmawiamy. On tak wyjechał, żeby tutaj powspierać uczestników MPP, fajnie. Ten kawałek tutaj to już praktycznie ostatni odcinek płaskiego, za Wisłą będą już praktycznie do końca góry. Kawałek za mostem ja staję na siku, kolega jedzie dalej. Przed Marcyporębą znów jadę za daleko – trzeba było skręcić w lewo, ale orientuję się momentalnie, po kilkudziesięciu metrach. Dogania mnie znów Mariusz Padziński, w zasadzie jedziemy teraz razem. Uzgadniamy plany – ja planuję zjeść obiad w Kalwarii Zebrzydowskiej, Mariuszowi to pasuje. Wstępnie mam na swojej rozpisce jakąś knajpkę z dobrymi opiniami. Powinniśmy tam być koło 14:30.\nJesteśmy jednak 10 minut później, na dodatek upatrzona knajpka jest zamknięta. Obok jakieś pierogi, Mariusz jeszcze sprawdza dalej – jest knajpka z ogórkiem wewnątrz, możemy wprowadzić rowery, fajnie, jest też jakieś danie z makaronem. Dyskretnie zdejmujemy obuwie i odkładamy je w najbardziej oddalonym miejscu – w końcu fiołków tam nie udało się wyhodować. 😉 Jedzenie super, nawet ciut za duże porcje. Korzystamy też, oczywiście, z toalety. No, przed nami ostatnie 100 km, trzeba się ruszać. Pani bardzo miła, knajpkę niniejszym polecam!\nW Kalwarii Zebrzydowskiej (zdjęcie dzięki uprzejmości Ani Młotek)\nPostój zabrał nam ponad godzinę, ruszamy krótko przed 16:00, ale dał sporo odpoczynku i regeneracji. Przy wyjeździe załapujemy się na zdjęcia Ani Młotek, super! Teraz się zaczyna ostro – konkretny podjazd po obiadku to nie jest coś najfajniejszego, co może się w życiu trafić – na dodatek po przejechanych ponad 900 km. Potem równie ostry zjazd, mijamy przejazd kolejowy i znów pod górkę. I potem znów, ech. Nie jest łatwo, tempo, oczywiście, średnie, niektóre ostrzejsze górki podchodzę (co Mariuszowi już wcześniej zapowiadałem). W końcu jeden z gwoździ programu – podjazd pod Makowską. Spotykamy tu innego uczestnika – to chyba był Marcin Szechowicz, o ile dobrze pamiętam. Na początku próbuję podjeżdżać, ale większość daję z buta, nie ma co. Na dodatek spory (jak na tak lokalną drogę) ruch samochodów. Lecz po wjeździe przychodzi zjazd – tutaj jednak nie daje on ulgi, jest ostry, kręty, trzeba jechać na hamulcach, na dodatek droga momentami z ubytkami. W końcu jednak jesteśmy w Makowie, odczuwam trochę ten zjazd w nadgarstkach. Zatrzymujemy się na moment dosłownie, żeby odsapnąć psychicznie, jest prawie 18, trzeba jechać dalej. Znów podjazd – jedziemy teraz w stronę Koskowej Góry. Pod koniec wiatka przystankowa – przystajemy tu na chwilę. Ja w sumie cały dzień dzisiaj jadę w długich spodniach, teraz zaczyna to mieć sens, bo już temperatura spada. Nakładam bluzę, bo szybko zrobi się chłodno. Krótki zjazd do Wieprzca, potem znów pod górkę i zjazd do Tokarni – Mariusz tu wchodzi do sklepu, ja w sumie nie potrzebuję. Rozmawiamy chwilę z jakimś tubylcem, przyjmujemy wyrazy uznania i podziwu. 🙂 Jedziemy dalej, robi się już ciemno. Na dodatek droga, dotychczas, poza drobnymi fragmentami przyzwoita, teraz trochę dziurawa. Mój tyłek bardzo się buntuje, ale coraz bardziej do mnie dociera, że pomimo wszystko mam szansę ukończyć ten ultramaraton – to dodaje sił i pozwala ogarnąć jakoś ten ból. Ciężko jednak się pedałuje, gdyby nie to, mógłbym jechać efektywniej.\nKolejne górki, w zasadzie teraz nie widzimy, żeby ktoś za nami lub przed nami jechał. Kawałek za Naprawą mijamy krajową 28, chwilę dalej stajemy: jakieś szybkie przekąski. Ja myślałem, żeby jeszcze zrobić przerwę w Rabce na stacji benzynowej, ale Mariusz radzi, żeby już jechać na metę i zatrzymać się co najwyżej na krótko gdzieś, tylko na odsapkę. Hm, czy aby dam radę? No, najwyżej się rozdzielimy, akceptuję ten koncept. No to jeszcze wciągamy po porcji daktyli, Mariusz jeszcze zakłada cieplejsze ciuchy – na Podhalu może zrobić się naprawdę chłodno w nocy – i ruszamy.\nDochodzi 21:00, przed nami ostatnie 50 km, ale to dość trudny odcinek – mamy ostry podjazd z Rdzawki na Obidową, potem jeszcze Gliczarów. Myślałem, że może wyrobimy się do północy, ale nic z tego, nie ma raczej szans. Mijamy Rabkę i skrzyżowanie z 7-ką, przy którym jest ten Orlen – widzę jakieś rowery na nim, my jedziemy dalej. Robi się chłodno, ale zaraz czeka nas podjazd. Na początku spokojnie, potem, w Rdzawce, jest już ostro. Mariusz próbuje jechać, ja grzecznie idę. Boję się o to swoje kolano, żeby na koniec nie zastrajkowało. Przed 22:30 jesteśmy na Obidowej – teraz zjazd do Klikuszowej. Jedziemy teraz względnie (jak na górskie warunki) płaski odcinek Kotliną Podhalańską – zgodnie z przewidywaniami, jest dość chłodno, kilka stopni pewnie. Koło Ludźmierza wyfrezowana nawierzchnia, a niech to, pupa mnie boli!\nW Szaflarach wjeżdżamy na moment na Zakopiankę – spokojną o tej porze – i zaraz potem zjeżdżamy na drogę wzdłuż Białego Dunajca, wzdłuż jakichś stoisk, czy coś takiego. Mariusz coś zaczyna narzekać, że go odcina. Przejeżdżamy raz przez rzekę, potem przed wsią Biały Dunajec drugi raz, a potem już skręcamy w lewo, opuszczając dolinę rzeki. Mija północ, zaczyna się podjazd pod Gliczarów. Namawiam, żeby dawać, to już niedaleko, ale w końcu ruszam sam, zostawiając kolegę z tyłu. Gdzieś tam, nieco wcześniej, licznik pokazał magiczne 4 cyferki przed kropką na liczniku dystansu. Z początku jadę, powoli, ale konsekwentnie, potem jednak na ściance znów podprowadzam grzecznie rower. Patrzę w dół, za siebie – widzę lampkę roweru Mariusza, nie tak daleko. O 0:40 jestem w Gliczarowie Górnym, teraz kawałek zjazdu i za chwilę jestem na Olczańskim Wierchu. Dojeżdżam do rondka w Bukowinie (rany gościa, jak tu cicho i spokojnie!) i zaczynam ostatni podjazd. Asfalt tutaj trochę słaby, mój tyłek mocno boli, ale euforia pozwala pokonać te ostatnie trudności. Teraz już naprawdę niedaleko: widzę przede mną jakiegoś uczestnika i to mnie dopinguje do finiszu – z zadyszką, ale udaje się go wyprzedzić. Potem się okazało, że ten uczestnik i tak wcześniej zaliczył DNF. Z wrażenia jadę za daleko i mijam wjazd do schroniska na Głodówce. Cofam się szybko i o 1:20 melduję się na mecie. Udało się! Czas – 64:20 może nie rewelacyjny, ale jak na debiut – w końcu to mój pierwszy ukończony „organizowany” ultramaraton! Na mecie pamiątkowe zdjęcie, odebranie gratulacji, medalu i koszulki. Chwilę po mnie dojeżdża Mariusz.\nNa mecie – udało się!\nNo i posiłek, oczywiście! Okazuje się, że dzięki DNFom i rezygnacjom mam szansę na nocleg nawet, z czego skrzętnie korzystam. Dziękuję szefostwu za wspaniale zorganizowaną imprezę. Ktoś próbuje zorganizować transport na powrót, wstępnie umawiamy się na dzwonienie rano. W międzyczasie dojeżdżają kolejni uczestnicy – między nimi pierwsza kobieta, Ola Piekarska. Pojawia się też jej tato, który, niestety, zaliczył wcześniej DNF. Jest też Marcin, z którym dzieliłem kwaterę na Helu.\nNie gadam długo, idę się umyć i spać.\nWstaję po 7, mimo zmęczenia. Pojawiają się kolejni uczestnicy. Za niecałe 2h upłynie limit czasu, sporo uczestników albo się wycofało, albo nie zdąży dojechać. Mi się to udało…\nPoranek na Głodówce\nŚniadanie jem ze Skautem (on dojechał chyba jakoś po mnie) i Wilkiem, który dojechał znacznie wcześniej i, mimo znakomitego i z pewnością wyczerpującego przejazdu MRDP, zdołał całkiem nieźle ukończyć MPP. Z transportu wspólnego chyba nic nie będzie. Kupuję więc przez internet bilet na autobus do Krakowa (można z rowerem), a potem na pociąg – z przesiadką w Warszawie, potem Iławie (te dwa odcinki Pendolino), a potem Regio do Torunia. W Iławie prawie godzina na przesiadkę – trudno. O 21:15 będę na Wschodnim, to potem w godzinkę chyba dojadę do domu, nie najgorzej.\nPora wracać… (zdjęcie dzięki uprzejmości Ani Młotek)\nNa razie niespiesznie się pakuję. Autobus mam o 12:00, o 14:47 jest pociąg do Warszawy, ponad 30 minut na przesiadkę chyba spokojnie. Organizatorzy też się zwijają, wykorzystuję okazję, by jeszcze raz podziękować za wspaniałą imprezę. Rozmawiam też z żoną, melduję, co i jak, kiedy będę. Ruszam chwilę przed jedenastą, razem z Wilkiem, który rowerem jedzie do Krakowa. On jednak do Warszawy jedzie późniejszym pociągiem, ma więcej luzu. Ja ze swoim tyłkiem nie chcę już robić dłuższego dystansu (zresztą, czeka mnie jeszcze te 25 km do domu). Wilk szybko mnie wyprzedza, ja spokojnie zjeżdżam i „jadę swoje”. Mijamy się jeszcze przy rondku w Bukowinie. Teraz już prosto w dół, do Poronina. Na dole jeszcze muszę się przebrać (zrzucić kurtkę), bo zrobiło się ciepło. Na Zakopiance solidny korek, oczywiście. Spokojnie dojeżdżam do dworca w Zakopanem, mam sporo czasu. Zmieniam ciuchy na bardziej „cywilne” (zakładam koszulkę finishera!).\nŁaduję rower do luku bagażowego. Jakiś inny rowerzysta też ładuje – pomagam mu przy tym, w nagrodę przywala mi klapą luku w ramię. 🙂 Przeprasza wylewnie, na szczęście, nic się nie stało. Trochę stresu mam po rozmowie z kierowcą – uświadamia mi, że wcale nie jest pewne, że zdążę na ten autobus. Mówi, że zazwyczaj jedzie się 2 godziny i 40-50 minut, a nie, jak w rozkładzie 15 minut. No nie… zobaczy jednak. Na razie nie oddaję biletu, zobaczę, jak będzie. Będę miał problem z połączeniem, ale w najgorszym wypadku przenocuję w Warszawie u rodziny. Na jutro i tak zapobiegawczo wziąłem urlop, więc tragedii nie będzie.\nPrzed Rabką korek – faktycznie, łapiemy opóźnienie. Ale potem idzie sprawnie. Już przed Krakowem kierowca mówi mi, że będziemy ok. 14:30, może minimalnie później. No, to spokojnie, nie będzie problemu. Faktycznie, wszystko się udaje. Pociąg odjeżdża też z minimalnym opóźnieniem, ale konduktor mówi, żebym się nie martwił, w Warszawie nie będzie problemu (chociaż mam tam 10 minut na przesiadkę). W pociągu jeszcze jem obiad, faktycznie, w Warszawie jesteśmy punktualnie. Potem jeszcze do Iławy. Po drodze czytam jeszcze o kolarskich problemach z tyłkiem i znajduję potencjalną odpowiedź na moje problemy – to plastry Granuflex. Postanawiam odwiedzić aptekę po drodze i zanabyć to cudo. Tu, ze zdziwieniem patrzę na tablicę – za chwilę będzie pociąg IC do Torunia. Okazuje się, że jest opóźniony o 10 min. Szybko idę do kasy i próbuję kupić bilet, bo nie mogę zrobić tego przez internet na pociąg, który teoretycznie już odjechał. Udaje się – a więc mam godzinę do przodu, fajnie!\nW pociągu jest już jedna młoda rowerzystka z gravelem. Chwilę rozmiawamy, ja jednak odpoczywam. Chwilę po ósmej jestem na dworcu, ruszam do domu, zahaczając o aptekę, gdzie kupuję te Granuflexy i maść przeciw zakażeniom. Teraz już prosto do domu. Tempo, mimo odpoczynku, słabe – no cóż. O 22 jestem w domu.\nStart w MPP 2021 uważam za udany z mojej strony. Miałem świadomość, że raz, ze względu na niewyjaśnione problemy z kolanem, dwa, ze względu na brak doświadczenia moja jazda może się posypać. Mało brakowało, aby tak się stało – mimo wszystko, udało się przejechać i ukończyć w limicie. Oczywiście, po dojechaniu pojawił się pewien niedosyt – skoro dojechałem w 64:20, to pewnie dałoby radę też zejść poniżej 60:00. Pewnie tak, ale może nie. Zająłem 44 pozycję (ha! Cóż za mickowiczowski wynik!) na 75 uczestników, którzy ukończyli imprezę – czyli w dolnych strefach środkowych. Jak na pierwszy raz dość przyzwoicie. Na pewno do poprawy jest czas spędzony na odpoczynkach. Z istotnych błędów, które popełniłem – to kwestia spania. Tu trzeba było podejść bardziej elastycznie: ja zafiksowałem się trochę na tej koncepcji spania w okolicach Włoszczowy – a pewnie łatwo byłoby mi znaleźć coś wcześniej, w okolicach Samsonowa, czy gdzieś tam bardziej w okolicy Gór Świętokrzyskich. Co prawda, wtedy pewnie ruszyłbym wcześnie rano w deszczu – więc nigdy nie wiadomo. Żywieniowo – też nie było źle, chociaż trochę mnie tam żołądek i jelita kręcił, ale nie za bardzo. Bazowałem na bananach, które zawsze starałem się mieć na podorędziu, batonach, a na przystankach standardowe orlenowe hotdogi lub kanapki (pomijając punkt w Sierpcu). Raz jadłem też gotowy makaron (Żabka w Skierniewicach), raz pierogi na Orlenie w Koniecpolu, i raz full wypas obiad makaronowy w Kalwarii Zebrzydowskiej. Trasę pokonałem z jednym większym kryzysem spaniowym (koło Koniecpola) i psychiczno-tyłkowym (koło Rzędkowic), nie licząc oczywiście tego pierwszego, związanego z bólem kolana na Kaszubach jeszcze, kiedy to byłem przekonany, że będę musiał się wycofać. Sił starczyło nawet na finiszowanie przy podjeździe na Głodówkę. 🙂 Swoją drogą, z siodełkiem będę musiał coś powalczyć. Na krótsze dystanse jest okay, ale już na 500+ swoje czułem, a teraz było zupełnie źle.\nCieszy też fakt, że z rowerem i ze sprzętem nie miałem żadnych problemów (nawet nie złapałem gumy). Raz tylko, jakoś na początku, wyłączył mi się GPS, poza tym praktycznie bez żadnych kłopotów.\nWielu uczestników twierdziło, że było bardzo ciężko. Ja tego tak nie odczułem: to znaczy było trudno, oczywiście, ale z grubsza tak, jak się spodziewałem. Pogoda, mimo deszczów, nie była taka zła – przede wszystkim wiatr, mimo, że z przeciwka raczej, był niezbyt silny, nie było też bardzo zimno – a to najbardziej wysysa energię. Być może moje odczucie wynika też z faktu, że nie mam porównania do poprzednich edycji oraz do innych imprez na podobnym dystansie.\nImpreza świetna, zarówno od strony organizacyjnej, jak i trasowo (chociaż te ścianki na koniec…). Bardzo chciałbym jeszcze kiedyś wystartować w MPP. W przyszłym roku pewnie się nie uda, bo chciałbym pojechać BBT, ale może za dwa lata?


Zabieg rekonstrukcji brwi w zasięgu Twojej ręki! Hot\nWitamina D a sprawność osób starszych\nTatuowanie sutków ?!\nOstatnio na rynku pojawiła się nowość, jaką jest zabieg rekonstrukcji brwi. Usługę geometrii (architektury) oraz rekonstrukcji brwi z elementami ich przedłużania i zagęszczania można znaleźć już w ofercie salonów kosmetycznych i stylistów współpracujących z Noble Lashes.\nOczy są lustrem duszy. Zabieg stylizacji rzęs potrafi wydobyć prawdziwe piękno oczu dzięki prawidłowemu ich wymodelowaniu. Jednak tak samo jak lustro potrzebuje odpowiedniej ramy, tak oczy potrzebują ramy w postaci brwi. Bez brwi twarz traci prawidłowe proporcje oraz kształty. Oprócz funkcji estetycznej brwi pełnią również funkcję fizjologiczną tworząc wraz z rzęsami barierę ochronną oczu.\nObecnie praktycznie w każdym gabinecie kosmetycznym dostępna jest usługa regulacji brwi i henna. Często oferta dotycząca brwi na tym się kończy, a zabieg ten jest traktowany po macoszemu. Większość kosmetyczek wykonuje hennę i regulację intuicyjnie, bez odpowiedniego przeszkolenia z zakresu geometrii oraz koloryzacji brwi. W efekcie klientka najczęściej wychodzi z salonu w najlepszym wypadku z prawidłowo wykonaną regulacją oraz zafarbowanymi brwiami. Najczęściej jednak dobrany kształt brwi pozostawia dużo do życzenia, a zabieg nie pozwala na cieszenie się z efektu dłużej niż 12 dni. Nie ma mowy także o jakimkolwiek zamaskowaniu ubytków włosków czy blizn.\nWarto wspomnieć że oprócz tak popularnej w gabinetach kosmetycznych usługi henny brwi, możemy klientkom zaproponować również kilka innych zabiegów. Poniższa tabela przedstawia rodzaje zabiegów na brwiach oraz ich wady i zalety z punktu widzenia klientek.\nZalety zabiegu (+)\nWady zabiegu (-)\nDla klientek które mają gęste i średnio gęste brwi bez blizn i ubytków\nRegulacja gęstości oraz kształtu brwi. Niska cena\nNie daje możliwości maskowania ubytków oraz asymetrii kształtu brwi\nDla klientek które chcą zmienić jednorazowo kształt i kolor brwi\nAbsolutnie nieinwazyjna metoda. Szybkość wykonania. Klientka po szkoleniu może wykonać makijaż samodzielnie w domu. Niska cena zabiegu\nEfekt krótkotrwały. Do pierwszego kontaktu z wodą. Klientka nie zawsze jest w stanie sama powtórzyć kształt stworzony przez stylistkę\nDla klientek które chcą zmienić kształt i kolor brwi na kilka dni\nPo zabiegu efekt jest bardzo wyrazisty . Istnieje możliwość uzyskania dowolnej intensywności koloru\nEfekt utrzymuje się dość krótko (3-5 dni). Po zmyciu produktu ze skóry zafarbowane włoski nie tworzą w pełni docelowego efektu\nDla klientek które chcą mieć idealny kolor i kształt brwi dłużej niż 1-2 dni\nEfekt utrzymuje się około 2 tygodni. Metoda pozwala na imitację naturalnych brwi za pomocą różnego rodzaju produktów w tym sztucznych włosków. Niska cena\nMetoda wymaga uzupełnienia w salonie kosmetycznym\nDla klientek które nie są zadowolone z kształtu i stanu brwi i dążą do efektu długotrwałego\nEfekt utrzymuje się bardzo długo. W zależności od metody 3-5 lat\nCena zabiegu jest wysoka. Pigment z czasem zmienia kolor. Włoski z czasem tracą ostrość. Makijaż można usunąć jedynie za pomocą lasera\nDla klientek które cenią sobie naturalne piękno\nKolor stworzonych włosków nie zmieniają się z czasem. Metoda bezbolesna\nCena zabiegu jest bardzo wysoka. Niezbędna jest korekta po 1,5 – 2 latach\nJak widzimy zabieg rekonstrukcji brwi z użyciem sztucznych włosków jest najtrwalszą (za wyjątkiem makijażu permanentnego) metodą stylizacji brwi. Po zabiegu klientka może cieszyć się efektem idealnych brwi do dwóch tygodni.\nWychodząc naprzeciw potrzebom rynku w tej dziedzinie instruktorki Noble Lashes mogą obecnie zaproponować najwyższej jakości usługi oraz szkolenia z zakresu architektury oraz rekonstrukcji brwi, a firma Noble Lashes wprowadziła do swojej stałej oferty produkty niezbędne do wykonywania tego rodzaju zabiegów. Na szkoleniach kursantki poznają historię brwi, ich rolę, zasady prawidłowego budowania odpowiedniego kształtu brwi, doboru kształtu brwi do poszczególnych typów twarzy, kolorystykę, zasady trwałego farbowania brwi oraz wiele innych aspektów dotyczących tej ważnej części twarzy. Oprócz tego, w części praktycznej każda z kursantek przejdzie trening manualny z prawidłowej aplikacji włosków sztucznych oraz opracuje poszczególne etapy zabiegu na modelce.\nSzkolenie z geometrii i rekonstrukcji brwi u instruktorek Noble Lashes jest kompletnym kursem po którym kursantka będzie mogła wykonywać zabiegi w pełni świadomie dobierając odpowiedni kształt i kolor brwi do każdego typu urody i kształtu twarzy klientki. Cena zabiegu w salonie kształtuje się (w zależności od regionu i statusu salonu) na poziomie 70-150 zł. Zabieg może wykonywać zarówno osoba przeszkolona z zakresu przedłużania rzęs jak i kosmetyczka nie mająca nic wspólnego ze stylizacją rzęs. Wystarczy odpowiednie przeszkolenie i trochę praktyki aby nasze kursantki tworzyły piękną ramę dla oczu swoich klientek.\nDla przyszłej stylistki brwi inwestycja w szkolenie oraz produkty niezbędne do rozpoczęcia wykonywania zabiegów będą kroplą w morzu możliwości jakie daje szkolenie. Przy odpowiednio przeprowadzonej akcji marketingowej usługa na stałe zawita w ofercie wielu salonów a gro zadowolonych klientek będzie dawać satysfakcję z pracy każdej kosmetyczce i stylistce. Do wykonywania zabiegów oprócz standardowych materiałów i narzędzi jest używany klej do przedłużania brwi oraz sztuczne włoski. Klej Noble Brow został przetestowany dermatologicznie i jest specjalnie przeznaczony do wykonywania zabiegu. Sztuczne włoski są dostępne w kilku najbardziej popularnych kolorach, a jedna paletka brwi wystarczy na wykonanie wielu zabiegów. Oprócz tego w ofercie firmy są dostępne pozostałe materiały niezbędne do przeprowadzenia zabiegów rekonstrukcji brwi.\nJak wygląda zabieg rekonstrukcji brwi możecie zobaczyć oglądając film.\nInstruktor Noble Lashes Nadia Poliszczuk\nOto 21 grzechów głównych wobec rzęs


DREAM GRAN CASTILLO RESORT & SPA PLAYA BLANCA - Playa Blanca (Lanzarote), Hiszpania\nAfre Hoya, 2, 35580 Playa Blanca, Spain , (Calle Hoya De Afre, 2, 35580 Playa Blanca, Las Palmas, Spain), Playa Blanca (Lanzarote), Hiszpania\nDream Gran Castillo Resort & Spa jest tradycyjnym 5-gwiazdkowym hotelem, oferującym gustowne pokoje w pobliżu Rancho Texas Lanzarote Park, Playa del Janubio i Castillo de las Coloradas. Fasadę Dream Gran Castillo Resort & Spa charakteryzuje mauretańska architektura, zaś pozostałą część zdobi uspokajający wystrój.\nHotel ma idealną lokalizację w samym centrum Playa Blanca (Lanzarote), z okien pokoi rozciąga się widok na Ocean Atlantycki. Goście łatwo dojadą do centrum Playa Blanca (Lanzarote), które znajduje się 1 km stąd.\nW pokojach Dream Gran Castillo Resort & Spa goście znajdą mini bar, balkon, sejf, klimatyzację i telewizję kablową. Dream Gran Castillo Resort & Spa oferuje pokoje z panoramą na morze. Przyległe łazienki wyposażone w wannę, jacuzzi i suszarkę do włosów.\nW restauracji serwowane są dania kuchni włoskiej. Oferujące różnorodne dania Casale Franco i Luna Rossa znajdują się w odległości 5-minutowego spaceru.\nZ Dream Gran Castillo Resort & Spa można w 25 minut dojechać do lotniska Lanzarote.\nDream Gran Castillo Resort & Spa, Hiszpania


Nasze grzyby - Banken Champignons\nGrzyby to nasza pasja, która jest w nas od urodzenia. Dzisiaj chcemy dzielić się tą pasją z możliwie jak największą liczbą ludzi na świecie. Chcemy również dawać możliwość próbowania i doświadczania, jak smaczne, zdrowe i naturalne są nasze grzyby – produkt, który doskonale pasuje do obecnych czasów. Na podstawie naszej wiedzy nieustannie tworzymy nowe, mądre koncepty produktowe, którymi mamy nadzieję zainteresować wciąż rosnącą grupę konsumentów.\nProducent zabiera głos:\n„Jeśli chcesz uprawiać pieczarki, musisz stworzyć sztuczne, imitujące jesień warunki. Uda się tylko wtedy, kiedy zapewni się odpowiednie podłoże i optymalny mikroklimat, a także ma się pasję do produktu”.\nDefinicja jest następująca: grzyb to nadziemna część organizmów plechowych, niemających ciałek zieleni. Nie brzmi to zbyt apetycznie, ale niech to nikogo nie zmyli. W środowisku naturalnym grzyby odżywiają się materiałem organicznym, np. na obumarłych gałęziach drzew. Grzyby są bowiem naturalnymi czyścicielami.\nPieczarka jest grzybem. W Europie jest to najbardziej znany grzyb jadalny. Pieczarki, które obecnie znamy ze sklepów, nie rosną dziko, jak np. pieczarka łąkowa. Są one uprawiane przez specjalistów, którzy dzięki rozległej wiedzy oraz z troską i poświęceniem tworzą smaczne produkty.\nDo uprawy pieczarek wymagane są następujące elementy:\nPieczarka rozmnaża się za pomocą sporów, czyli zarodników. Wytwarza ona miliardy sporów. Kiedy zaczynają one kiełkować, otrzymuje się grzybnię: cienką, rozgałęzioną strzępkę. Uzyskaną w ten sposób grzybnię szczepi się na ziarnach zbóż.\nKompost pieczarkowy składa się ze specjalnej mieszanki bogatego w słomę nawozu końskiego, słomy, nawozu kurzego i gipsu. Po zmieszaniu tych składników we właściwych proporcjach otrzymuje się świeży kompost. Po pasteryzacji kompost jest gotowy do użycia na potrzeby uprawy pieczarek.\nPasteryzowany kompost miesza się z ziarnami zbóż, na których znajduje się grzybnia. Z tej grzybni rozwijają się następnie drobno rozgałęzione strzępki (mycelium). Po kilku tygodniach kompost jest przerośnięty grzybnią i gotowy do dostarczenia do zakładu upraw.\nZakład uprawy pieczarek składa się z różnych komór. Komora jest hermetycznie zamkniętą przestrzenią, w której z obu stron znajdują się regały na czterech lub pięciu poziomach. Regały są wypełnione kompostem, na którym znajduje się cienka warstwa okrywowa (swego rodzaju warstwa torfu). Mycelium wrasta wtedy z kompostu do warstwy okrywowej.\nPo około trzech dniach producent pieczarek znacznie zmienia mikroklimat w przestrzeniach uprawowych. Temperatura kompostu w ciągu dwóch do trzech dni obniża się z 27°C do 20 C. Do komory wpływa wtedy dużo świeżego powietrza i wyraźnie spada również wilgotność powietrza. W komorze panują wtedy jesienne warunki klimatyczne. Zmiana mikroklimatu jest niezbędna do stymulacji naturalnych procesów. Grzybnia ściąga się bowiem w warstwie okrywowej pod wpływem mikroklimatu i tworzy zawiązki, z których wyrastają pieczarki. Grzybnia robi to, aby rozmnożyć się przed chłodną zimą. Mimo tego pieczarki wciąż wytwarzają spory (swego rodzaju nasiona), dzięki którym grzybnia się rozmnaża.\nOkoło trzy tygodnie po wypełnieniu i przykryciu, pieczarki z pierwszego zbioru (który nazywa się „rzutem”) można zebrać. Tydzień później na regałach wyrasta drugi rzut. Zazwyczaj w przypadku białych pieczarek zbiera się łącznie dwa rzuty. W przypadku brązowych pieczarek mogą być to trzy rzuty.\nWszystkie pieczarki dla segmentu produktów świeżych są zbierane ręcznie przez naszych wyszkolonych pracowników zbioru.\nOprócz pieczarek istnieje również wiele innych jadalnych grzybów. Popyt na odmiany egzotyczne rośnie już od lat pod wpływem zwiększającego się zapotrzebowania na zdrowe i naturalne jedzenie. Banken Champignons spełnia to zapotrzebowanie, oferując na całym świecie możliwie największy asortyment świeżych, egzotycznych grzybów.\nRozróżniamy następujące egzotyczne grzyby:\nGrzyby uprawne są hodowane w Holandii lub są importowane. Przykładem tego są boczniaki ostrygowate i shiitake. Te grzyby są uprawiane w sposób kontrolowany na pasteryzowanym substracie (podłożu uprawowym). Skład tego podłoża jest inny niż kompost używany do uprawy pieczarek. Jednym ze składników podłoża dla grzybów uprawnych są trociny.\nPo pasteryzacji podłoże jest szczepione specjalną grzybnią. Następnie podłoże jest pakowane w plastikowe worki lub butelki, a potem rozpoczyna się uprawa. Grzyby uprawne są zbierane ręcznie podobnie jak pieczarki. Niektóre grzyby, takie jak boczniami, rosną w kępach.\nNiektóre grzyby wykorzystywane w kuchni zbiera się w naturze, ponieważ bardzo trudno uprawia się je w sposób kontrolowany. Są to przede wszystkim gatunki, które można znaleźć przy określonych drzewach lub na korze, tzw. grzyby mikoryzowe. Najbardziej znanymi grzybami, które zbiera się dziko, są borowik szlachetny, trufle i pieprznik jadalny.\nTe grzyby zbiera się jesienią. Chcąc zadbać o to, byśmy mogli zapewniać dostawy przez cały rok, śledzimy zmiany pór roku i sprowadzamy grzyby z tych części świata, w których w danym momencie panuje jesień.\nZebrane grzyby są selekcjonowane pod względem jakości i sortowane, a następnie według specyfikacji i życzeń klientów sprowadzane do firmy Banken w klimatyzowanych warunkach. Banken Champignons w zależności od sezonu posiada w ofercie około dziesięciu odmian grzybów.\nDlaczego grzybysą zdrowe?\nGrzyby są teraz na czasie i doskonale wpisują się w trend zdrowego i naturalnego jedzenia. Jak to się dzieje? Przede wszystkim dlatego, że grzyby zawierają mnóstwo zdrowych i pożytecznych substancji odżywczych, jak np. witamina B2, kwas foliowy, potas i błonnik. Poza tym są one niskokaloryczne. Dobrze pasują więc do zdrowego wzorca jedzenia.\nPieczarki mają zwartą strukturę, są pożywne i zawierają wiele minerałów. Poza tym jest to jeden z niewielu produktów naturalnych, który jest bogaty w (roślinne) białka i może służyć jako zamiennik (zwierzęcych) białek z mięsa. .\nJeśli przyglądniemy się substancjom odżywczym zawartym w grzybach, zauważymy, że grzyby zawierają białko i odpowiednią ilość witaminy B1. Chcesz czasami zjeść coś innego niż sałata, szpinak czy kapusta? Wybierz grzyby. Równie zdrowe, równie smaczne, ale mimo to nieco inne.


kalkulator biegowy, znacie ? - Firmowe - Topowe forum dla Ciebie\nJaka jest wartość doskonałego tętna w bieganiu, bo nie za niezmiernie się na tym znam? Jakie Wy tętno macie jak biegacie?\nLubię dbać o siebie, niemniej jednak nie zawsze jest na to czas. Jeżeli człowiek ciągle pracuje to okazuje się, iż na zdrowie nie ma już czas. To niewątpliwie nie jest rozsądne, niemniej jednak co zrobić?\nTakie kalkulatory można odnaleźć przez Internet. Nie zajmuje to sporo czasu, dlatego warto zbadać swoją wagę. Wtedy wiemy jak dużo pracy nas czeka nad sobą.\nKorzystałem z kalkulatora biegowego i u mnie działa to niezmiernie dobrze. Akurat ja długodystansowcem nie jestem i wystarcza mi pięć kilometrów, natomiast określiłem tempo i wiem ile czasu trzeba, aby przebiec ten odcinek drogi.\nU mnie kalkulator BMI wskazał wagę prawidłową, niemniej jednak cały czas człowiek musi się pilnować. Niewiele trzeba, aby wejść w nadwagę, a później jest już o sporo, sporo z trudem.\nOd lat powtarzamy, że jakość powietrza, a bieganie to ściśle powiązanie. Tutaj znaczące jest, aby biegać w jak najlepszych warunkach. Można ściągnąć sobie specjalne raporty pogodowe ze swojego miasta. W ten sposób prościej będzie nam zaplanować, kiedy mamy biegać. Czasami pożądane byłoby, chociaż troszkę poczekać na poprawę warunków.\nNa wszystko ma wpływ powietrze, którym oddychamy, zatem trzeba to sprawdzać. W wielkich miastach w okresie zimowym nie ma świeżego powietrza, zatem bieganie tam niezwyklej szkodzi niż pomaga. Już samo chodzenie po takim mieście jest niezwykle szkodliwe dla naszego zdrowia.


Atak na Konsulat Generalny we Lwowie. Pełnomocnik ds. Ukrainy wezwany do MSZ Rosji - 24.12.2021, Sputnik Polska\nAtak na Konsulat Generalny we Lwowie. Pełnomocnik ds. Ukrainy wezwany do MSZ Rosji\nTymczasowy pełnomocnik do spraw Ukrainy został wezwany w piątek do rosyjskiego MSZ z powodu ataku na Konsulat Generalny Rosji we Lwowie. 24.12.2021, Sputnik Polska\nW nocy 24 grudnia doszło do ataku terrorystycznego na rosyjską placówkę dyplomatyczną: nieznany sprawca rzucił butelkę z mieszanką zapalającą w bramę Konsulatu Generalnego, która zapaliła się i stworzyła zagrożenie dla bezpieczeństwa. Żaden z pracowników nie został ranny."Oczywiste jest, że taka rażąca i niedopuszczalna akcja była konsekwencją podsycania na Ukrainie rusofobicznej histerii, mowy nienawiści i wrogości wobec Federacji Rosyjskiej" — czytamy w komunikacie.Moskwa oczekuje, że Kijów będzie w dalszym ciągu wypełniał swoje międzynarodowe zobowiązania prawne, ustali i pociągnie winnych do odpowiedzialności, a także da gwarancje, że takie incydenty się nie powtórzą.Konsulat Generalny Rosji skierował notę do regionalnego przedstawicielstwa ukraińskiego MSZ i apel do szefa Głównego Zarządu policji krajowej we Lwowie, domagając się wzmocnienia środków bezpieczeństwa instytucji, a także poszukiwań i ukarania winnych. Podobną notę ambasada Rosji w Kijowie wysłała do MSZ Ukrainy..Sputnik jest już w Telegramie! Dołącz do naszego kanału i jako pierwszy otrzymuj ciekawe informacje o tym, co się dzieje na świecie! Więcej na temat możliwości aplikacji Telegram tutaj.\nrosja, ukraina, protest, msz rosji, atak terrorystyczny, stosunki dyplomatyczne, rusofobia\n19:48 24.12.2021 (Zaktualizowane: 07:09 25.12.2021)\nTymczasowy pełnomocnik do spraw Ukrainy został wezwany w piątek do rosyjskiego MSZ z powodu ataku na Konsulat Generalny Rosji we Lwowie.\nW nocy 24 grudnia doszło do ataku terrorystycznego na rosyjską placówkę dyplomatyczną: nieznany sprawca rzucił butelkę z mieszanką zapalającą w bramę Konsulatu Generalnego, która zapaliła się i stworzyła zagrożenie dla bezpieczeństwa. Żaden z pracowników nie został ranny.\nWyrażono stanowczy protest i nakreślono wymagania dotyczące spełnienia przez stronę ukraińską międzynarodowych zobowiązań w zakresie bezpieczeństwa oraz stworzenia odpowiednich warunków do normalnego funkcjonowania rosyjskich placówek dyplomatycznych i konsularnych - poinformowano na stronie internetowej MSZ.\n"Oczywiste jest, że taka rażąca i niedopuszczalna akcja była konsekwencją podsycania na Ukrainie rusofobicznej histerii, mowy nienawiści i wrogości wobec Federacji Rosyjskiej" — czytamy w komunikacie.\nMoskwa oczekuje, że Kijów będzie w dalszym ciągu wypełniał swoje międzynarodowe zobowiązania prawne, ustali i pociągnie winnych do odpowiedzialności, a także da gwarancje, że takie incydenty się nie powtórzą.\nKonsulat Generalny Rosji skierował notę do regionalnego przedstawicielstwa ukraińskiego MSZ i apel do szefa Głównego Zarządu policji krajowej we Lwowie, domagając się wzmocnienia środków bezpieczeństwa instytucji, a także poszukiwań i ukarania winnych. Podobną notę ambasada Rosji w Kijowie wysłała do MSZ Ukrainy.\n.Sputnik jest już w Telegramie! Dołącz do naszego kanału i jako pierwszy otrzymuj ciekawe informacje o tym, co się dzieje na świecie! Więcej na temat możliwości aplikacji Telegram tutaj.


Działka, Parchowo, Parchowo (gm.), 2000 m² - 10684250466 - oficjalne archiwum Allegro\nPodstawka Pod Kartridże tusz igła do tatuażu kalka\nDziałka, Parchowo, Parchowo (gm.), 2000 m² (10684250466)\nZakończona o 9:53 dnia 10.07.2021 r.\noferta nr 10684250466\nDziałka, Parchowo, Parchowo (gm.), 2000 m²\nKontakt: Agata Ruta\nTytuł ogłoszenia: Kaszuby działka nad jeziorem z linią brzegową VAT\nNr oferty ogłoszeniodawcy: WH609955\nPodana cena jest ceną netto, należy doliczyć podatek VAT w wysokości 23%. Całkowita cena działki wynosi 984 000 PLN\nDziałki budowlane o unikatowych warunkach zabudowy, pozwalających na wybudowanie domu całorocznego już 30 m od linii brzegowej. Kształt prostokąta, powierzchnia od 1456m2 do 2072 m2. Działka graniczy z linią brzegową i linią drogi. Na powierzchnię działki składa się działka główna oraz udział w działkach przynależnych w pasie przydrożnym i przyjeziornym. Teren zróżnicowany, lekko zalesiony, suchy. Media (woda i prąd) znajdują się w drodze przy granicy działki. Dobry dojazd drogą wyłożoną płytami betonowymi.\nW tej chwili dostępnych jest 5 działek - powierzchnia i usytuowanie zaznaczone jest na planie (patrz foto). Wymiary działek wg portalu\n72m długość od drogi do linii brzegowej\n21m szerokość granicy z drogą\n76m długość od drogi do linii brzegowej\n29m szerokość linii brzegowej\ncałkowita powierzchnia (1841m2)\n72 x 23 droga x 70 x 22 brzeg (1671m2)\n70 x 25 droga x 67 x 22 brzeg (1575m2)\ndziałka nr 6 - REZERWACJA\n73 x 23 droga x 67 x 35 brzeg (2000m2)\n70 x 30 droga x 41 x 52 brzeg (2072m2)\nCena za metr kwadratowy działki wynosi 400 zł netto.\nDla działek przed podziałem zostały wydane następujące warunki zabudowy:


UBIQUITI Nanostation Loco M2 150mbps 2,4GHz - sklep internetowy Wasserman.eu\n(na podstawie 409 głosów)\n150mbps 15km 2,4GHz\nUbiquiti LOCO M2 - Szybciej i dalej\nW końcu profesjonalne rozwiązanie do zastosowań domowych. Nadajnik – odbiornik wifi 2,4GHz ze zintegrowaną anteną i zasilaniem POE. Wszystko w kompaktowej odpornej obudowie z mocowaniem do masztu. Między komputerem albo routerem a loco M2 mamy tylko jeden kabel sieciowy, po którym urządzenie jest też zasilane. Świetne, proste rozwiązanie na budowę, mostów i przekaźników. Teraz mocując tylko jedne małe urządzenie możemy udostępniać Internet na wiele kilometrów.\nLoco M2 działa w standardzie MIMO 2x2 co pozwala na transmisję danych z prędkością dp 150Mbps! Antena dwuporyzacyjna. Odpada obracanie i dopasowywanie do polaryzacji nadajnika. Montujemy Loco M2 tak samo bez względu na polaryzację. Producent UBIQUITY podaje zasięg urządzenia w otwartej przestrzenie na UWAGA – 15 kilometrów!\nUbiquiti Nanostation Loco M2 150mbps 15km 2,4GHz\nUrządzenie może mieć wiele zastosowań zależnie ud użytego trybu. Może pracować w trybach: Station, StatiosWDS, Access Point. Możemy Loco M2 montować jako główny nadajnik związany ze żródłem Internetu, ale to samo urządzenie możemy stosować u klientów odbierających.\nprofesjonalna obsługa , cenie informacje które , trzymuje na bieżąco o zakupionym produkcie płacę z góry bez obaw od kilku lat , polecam . Ceny przystępne .\nuzwam jako access pointa, prosty w obsłudze, nie ma zaklocen, odbiera bardzo dobrze nawet na dużych odległościach, praca stabilna, jest 2x2 MIMO, wszystko ok\nBardzo dobry sprzęt do budowy sieci wifi, jestem zadowolony, polecam.\nsolidna obudowa, konfiguracja też nie wymaga nie wiadomo jakich umiejętności, można sobie poradzić samemu, na pewno dobrze, ze jest zasilanie POE, zabezpieczenie przeciwprzepięciowe (mialem z tym problem w przeszłości niestety), łapie ładnie sygnał nawet na dalekim zasięgu\nJak dotąd spisuje się doskonale, najważniejsze, że zasilanie idzie przez PoE, nie trzeba ciągnąć kabli, sama praca urządzenia bez zarzutów, wszystko w porządku, zgodnie ze specyfikacja w opisie, polecam


Lexus-Forum • Zobacz wątek - Zamienię is200 na Rx lub LS\nZamienię is200 na Rx lub LS\nprzez kawaleria06 » 15 sie 2016, o 14:16\nNadszedł czas gdy jestem zmuszony zmienić lexa z powodu powiększającej się rodziny. Mój is200 kombi z LPG jest w bardzo dobrym stanie, mocno doinwestowany lecz dla większej rodziny za mały po prostu. Jeśli ktoś ma coś pokroju rx300 lub Ls400 to zapraszam do negocjacji.\nRe: Zamienię is200 na Rx lub LS\nprzez addzik » 15 sie 2016, o 14:44\nCześć, wprawdzie nie sprzedaje, ale posiadam oba samochody rx300 z 98 oraz LS400 z 98. Gdybyś miał jakieś pytania, oczekiwał porównania, możesz pytać.\nprzez kawaleria06 » 30 sie 2016, o 11:47\nCześć, chętnie dowiem się realnych faktów czy rx300 ma awaryjną skrzynię biegów i elektrykę jak naczytałem się niektórych opinii? Czy każdy ma napęd stały na 4 koła? jakie są tego napędu wady prócz spalania? Może masz namiar na jakiś godny zakupu egzemplarz? Lub Masz kogoś kto chciałby kupić mojego is-a?\nprzez carinus » 30 sie 2016, o 13:02\nNie napisałeś w jaki przedział cenowy celujesz,a więc o której generacji będziemy mówić.\nprzez kawaleria06 » 1 wrz 2016, o 21:28\nStać mnie niestety na pierwszą generację. Czyli do 2003 chyba. Cenowo do 20tys\nprzez Skorpion » 13 paź 2016, o 09:47\nkawaleria06 wystawiałeś gdzieś IS'a?\nprzez kawaleria06 » 13 paź 2016, o 11:39\nnie, jeszcze nie wystawiałem. Na razie się orientuję czy będę miał coś wzamian. Zapraszam do obejrzenia:)\nprzez carinus » 13 paź 2016, o 12:23\nJaka ma być cena IS-a?\nprzez kawaleria06 » 13 paź 2016, o 12:27\nok19,500tys z całym wyposażeniem\nprzez kawaleria06 » 13 paź 2016, o 12:29\noczywiście delikatna rozsądna negocjacja możliwa


Zaś macie okazję współpracować z fachowcami w tej dziedzinie. Precyzyjne wykonanie płyt spadkowych pozwoli na idealne wykonanie odwodnienia dachu. Bardzo dobry kontakt, konkretne oferty wychodzące poza zamówienie, pozwalające skupić się na jednym, konkretnym dostawcy. Dystrybuujemy drzwi wewnętrzne, zewnętrzne i bramy.\nDzięki stalowej konstrukcji drzwi\nDzięki stalowej konstrukcji drzwi sprawdzą się doskonale jako zabezpieczenie wejścia do domu lub mieszkania. Po ukończeniu kwalifikacyjnego kursu zawodowego słuchacze uzyskują ukończeniu kursu w danej kwalifikacji, na podstawie którego mogą przystąpić do egzaminu potwierdzającego daną kwalifikację. Dachy to dla nas żadna tajemnica, zrobimy wszystko. Cennik usług w salonach fryzjerskich. Elastyczność - powłoki na dachy charakteryzują się znakomitą elastycznością (>200%) a ta cecha.


Epitafium - Co na to tata\nDo tego wpisu przygotowywałem się bardzo długo. Wszystko z powodu emocji, jakie towarzyszą mi w tym przypadku. Z góry uprzedzam, że nie jest to wpis typowy dla tego bloga. To epitafium dla człowieka, którego chciałbym nazywać swoim przyjacielem.\nSzukam ujścia dla moich emocji. Szczególnie dla smutku, jaki towarzyszy mi, kiedy przypomnę sobie o tym, że mieliśmy się spotkać, pogadać. Tyle razy to odkładaliśmy. Zbyt wiele. Jego odejście przypomniało mi również zdarzenie, które miało miejsce w roku mojej matury. 18 lat temu, tuż przed rozpoczęciem roku akademickiego trochę z głupoty, a trochę na własne życzenie zginął mój dobry kolega z licealnej ławki — Tomek. Od tamtej pory, co rok w dniu święta zmarłych na jego\npomniku znajduje swoje miejsce znicz ode mnie. Bo choć minęło tyle lat — wciąż pamiętam. O tej bezsensownej śmierci, przypomniało mi odejście Marka. Pożegnaniem, które nie tylko nie powinno się zdarzyć, ale które wbrew wszystkiemu wstrząsnęło mną do granic możliwości. Mieliśmy się zgadać, spotkać, coś ugotować, pogadać… nie zdążyliśmy.\n…był niezwykłym człowiekiem. Pełen wrażliwości i niezwykłej, naprawdę niebywałej inteligencji. Poznaliśmy się ponad 9 lat temu. Nie, nie był moim przyjacielem. Tego żałuję. Nie starczyło czasu na to, by się zaprzyjaźnić. Za to był wyjątkowym kolegą. Teraz zdaje sobie sprawę jak niewiarygodnie ważna dla mnie była świadomość tego, że po prostu jest. Żeby się waliło i paliło zawsze znajdzie czas na rozmowę. Dla mnie to facet pozbawiony genu egoizmu. Z relacji osób jemu bliższych wiem, że zawsze, ale to zawsze na pierwszym miejscu byli inni, a nie on. Sam doświadczyłem tego kilkukrotnie.\nDokładnie pamiętam dzień, w którym poznałem Marka. To była relacja klient-usługodawca. Ja całkiem niedawno rozpocząłem pracę jako grafik w jednej z firm na warszawskim Mokotowie. On nie dość, że mieszkał nieopodal, to właśnie rozkręcał projekt własnej firmy szkoleniowej, A potem powstał facebook i w tym całym zaganianiu mieliśmy okazję porozmawiać na spokojnie. Marek był wyjątkowo aktywnym „fejsbukowiczem”. Od komentarzy na tematy gospodarczo-polityczne, przez inspirujące kulinaria (pasja i talent nie do ocenienia) po mnóstwo wrażliwości.\nKiedy umarła moja matka i wyraziłem z tego tytułu totalną obojętność wynikającą z relacji, a właściwie jej braku od 20 lat, zaczęliśmy opowiadać sobie o, jak się okazało, wspólnych choćby mentalnie doświadczeniach.\nNigdy nie przeszło mi przez głowę, że będę pisał epitafium. Tak inne, bo przecież trudno byłoby je wyryć na nagrobnej płycie.\nNie będę pisał o tym, że był człowiekiem skomplikowanym. Że miał swoje wady i problemy. Zamiast tego powiem Wam, dlaczego tak wielu ludzi, mimo że niektórzy nie mieli okazji poznać go osobiście, nadal go opłakuje.\nMarek w każdym starał znaleźć się to, co najlepsze. Każdego dopingował w dążeniach do celu i nie wiem, czy świadomie, czy też nie, wykonywał niezwykły coaching, wskazując na wszystkie te cechy i okoliczności, które miały posłużyć osiągnięciu celu. Dyskusje, szczególnie te sporne, były niezwykłe. To, co obserwuję dookoła, napawa obrzydzeniem. Każdy poniża każdego, kto tylko ma inne poglądy na dany temat. Marek był inny. Polemika zawsze była rzeczowa. Przy braku argumentów nigdy nie dochodziło do wzajemnego obrażania. Jeśli dał się przekonać, potrafił przyznać rację. Z drugiej strony każdy, kto z nim się ścierał na argumenty i komu w końcu argumentów brakło, potrafił przyznać mu rację. Ten gość wprowadzał dyskusję na zupełnie nowy poziom.\nKażdy, kto miał lub ma, przyjaciela, co do którego jest pewien, że choćby się waliło, paliło, to ten będzie obecny, może choć przez chwilę, poczuć się, jaki bliscy Marka.\nW tym całym „Markowym świecie” było wiele osób, które skorzystały z jego dobrej rady, otuchy, czy po prostu jego bycia w odpowiednim czasie, w odpowiednim miejscu. W całym tym byciu z innymi zabrakło tylko jednego. Tego, by Marek pomyślał o sobie…\nDo dziś jest obecny wśród moich znajomych na fejsie. Tylko jest cichy jak nigdy. Mam nadzieję, że konsekwencją tego, co się wydarzyło, jest wielki spokój, jakiego mam wrażenie, w ostatnim czasie mu brakowało. Marek, choć naprawdę ciężko w to uwierzyć, odebrał sobie życie. Odebrał to, co jest największą wartością nie tylko dla nas, ale także dla innych. Ten jeden raz pomyślał o sobie. Tragedia tkwi w tym, że wtedy właśnie powinien był pomyśleć o całym tłumie ludzi, na którego barkach mógłby się oprzeć, i który to tłum rzuciliby wszystko by tylko mu pomóc, gdyby tylko podzielił się tym, co go zżerało.\nMarek, odpoczywaj. Kiedyś jeszcze pogadamy.\nJak jej dogodzić? No jak?!


Jak dostosować automatyczne profilowanie do nowych wymogów - Nowe zasady przetwarzania danych osobowych po wdrożeniu RODO\nJak dostosować automatyczne profilowanie do nowych wymogów\nNależy podkreślić, że RODO wprowadza definicję profilowania, która nie występowała we wcześ¬niejszych przepisach. Zgodnie z RODO profilowaniem jest każde zautomatyzowane przetwarzanie danych osobowych polegające na wykorzystaniu tych danych do oceny czynników osobowych osoby fizycznej. W uproszczeniu profilowanie polega na wyciąganiu wniosków z wykorzystaniem automatycznego algorytmu na podstawie pewnych informacji o danej osobie, przypisując jej inne cechy. Tymi wnioskowanymi czynnikami osobowymi mogą być przykładowo: sytuacja ekonomiczna, efektywność pracy, zdrowie, zainteresowania, preferencje, lokalizacja, wiarygodność (np. kredytowa).\nProfilowanie może być zarówno prostą operacją, w której z jednej informacji wnioskuje się o drugiej, albo może być skomplikowanym procesem, w którym zbiera się dużą ilość danych o konkretnym użytkowniku po to, by stworzyć całościowy jego „profil”, a następnie przypisywać tak stworzonej „personie” konkretne zachowania konsumpcyjne.\nNależy pamiętać o tym, że regulacji RODO podlega tylko profilowanie, które odbywa się w sposób automatyczny.\nChodzi więc o sytuację, gdy za pomocą algorytmów informatycznych lub innych automatycznych narzędzi dochodzi do wnioskowania, czyli przyporządkowania określonych cech poszczególnym osobom. Jeśli w danym procesie (np. sprzedażowym, rekrutacyjnym czy innym) będzie dochodziło do profilowania, ale na skutek operacji myślowych człowieka – nie będzie to profilowaniem w rozumieniu RODO. Człowiek musi posiadać znaczącą rolę w danym procesie, tj. być podmiotem rzeczywiście decyzyjnym, a nie np. jedynie „pro forma” zatwierdzającym każdy wynik, który zostanie mu podsunięty przez system informatyczny.\nProfilowanie proste: na podstawie lokalizacji automatycznie wyciągany jest wniosek o zamożności, np. algorytm automatycznie kwalifikuje osoby zamieszkujące w Warszawie jako bardziej zamożne niż osoby mieszkające w Bieszczadach.\nProfilowanie skomplikowane: algorytm zbiera wiele różnych danych wynikających z zachowania danej osoby na portalu społecznościowym, na tej podstawie tworzy „profil”, któremu przypisuje określone preferencje zakupowe, np. kobieta, wiek 30–35 lat, mieszka w dużym mieście, posiada wykształcenie prawnicze, wykazuje zainteresowanie artykułami dziecięcymi, wykazuje zainteresowanie górami i sportami górskimi -> algorytm tworzy profil osoby –...


Pościel 2–elementowa bawełniana różne wzory - Gust Gust\nPiękny, dwuelementowy zestaw pościeli do łóżeczka dla dziecka, wykonany w 100% z wysokiej jakości bawełny o gęstym splocie nitek. Poszewka na poduszkę zapinana na suwak bez uchwytu, aby maleństwo nie mogło włożyć go do buzi. Na poszewce nie ma też żadnych naszywanych aplikacji. Dwustronna, zapinana na zamek dodatkowo przykryty zakładką, dzięki której w ogóle nie jest widoczny.\nDostępne wymiary poszewki na kołderkę: 120 cm x 90 cm, 135 cm x 100 cm\nWymiary poszewki na poduszeczkę: 40 cm x 60 cm


Interesujące i przydatne produkty wykonane dla dzieci | WsbwWarcino\nDzieci uwielbiają się bawić i poznać świat. Dlaczego zatem nie połączyć jednego z drugim? W dzisiejszych czasach pozwala na to wyjątkowo dużo produktów dziecięcych – przeróżne zabawki pięknie rozwijają dużo sfer, takich jak na przykład wyobraźnia, myślenie przestrzenne lub porozumiewanie się z innymi dziećmi. Idealnie w tejże roli się sprawdzają Wader zabawki, które są doceniane od wielu lat dzięki ich wysokiej jakości, intensywnym kolorom i perfekcyjnemu dopasowaniu do dzieci.\nZ pewnością przypadną wielu dzieciom do gustu, szczególnie tym zainteresowanym życiem w mieście , a także samochodami. Niewątpliwie każdy odnajdzie tam coś niezwykłego właśnie dla swego dziecka. Takie zabawki to idealny prezent dla dziecka, o czym oferuje ich wysoka popularność; w dzisiejszych czasach są oprócz tego jeszcze mocniej urozmaicone niż dawniej. Zobacz tu: wszystko dla dziecka.\nObecnie wśród zabawek Wader można znaleźć wyjątkowo rozmaite rodzaje samochodów – na przykład ciężarówki, wozy strażackie albo maszyny na budowę mieszkań. Wybór zabawek Wader jest współcześnie naprawdę rozległy i dzięki temu każdy zdecydowanie znajdzie coś doskonałego dla swojego dziecka.\nSamochodziki Wader są zbudowane starannie, a oprócz tego ich troska o z pozoru nieistotne detale potrafi często pozytywnie zaskoczyć. Z tego powodu produkty Wader wyróżniają się wielką popularnością. Ale oczywiście zabawa domowa to nie wszystko – w przypadku posiadania ogrodu lub prostego dostępu do łąki warto też dać dziecku możliwość pobawienia się w zieleni. Brodziki ogrodowe to doskonała szansa na dobrą rozrywkę latem, z której bez wątpienia warto skorzystać.\nDzięki nim dzieci potrafią czerpać radość z orzeźwiającej wody w letnie dni bez potrzeby wycieczki nad jezioro albo morze – zupełnie wystarczy do tego ogród. W momencie kiedy dziecko zaczyna uczyć się w szkole, często zmieniają się również jego potrzeby i trzeba je uwzględnić. W obecnych czasach należy zapewnić także starszym dzieciom to, co dla nich najlepsze i silnie postarać się o najdoskonalsze artykuły, które warto nabywać rozważnie. Poznaj więcej: cały artykuł.\nKiedy pomyślisz, że warto poznać więcej szczegółów powiązanych z prezentowaną tu tematyką, zerknij na źródło info (https://magicplay.pl/?pl_automaty-z-nagrodami,36) – w tamtym miejscu przeczytasz analogiczne zagadnienia.\nBy miało powodzenie w nauce czytania, liczenia i pisania, konieczne jest wspaniale zrobione biurko – najpewniej także dostosowane do wzrostu, aby dziecko mogło przyjmować prawidłową postawę podczas nauki. Z oczywistych względów podczas dojrzewania dziecka najbezpieczniej w żadnym razie nie ignorować pragnień dziecka, gdy zaczyna pozyskiwać umiejętności konieczne do swojego dobrego rozwoju.\nTagged in : dzieci szansa Wader


Celem tej inicjatywy jest nagradzanie innowacji (opracowanie nowych technologii lub twórcze wykorzystanie już istniejących w celu rozwiązywania bieżących problemów), pomysłowości i postępów w stawianiu czoła najważniejszym wyzwaniom współczesnego świata. W gronie wyróżnionych w przeszłości znaleźli się, na przykład, Siergiej Brin (2002 r.) – jeden z założycieli Google, i Mark Zuckerberg (2007 r.) – twórca Facebooka.\nDrugi rok z rzędu „MIT Technology Review” nagrodzi także młodych Polaków. Osoby wyróżnione w tegorocznej edycji konkursu zostały wybrane spośród 120 kandydatów. Dwoje z dziesięciorga zwycięzców zostanie dodatkowo uhonorowane tytułem Innowatora Roku lub Społecznego Innowatora Roku.\nLaureatów poznamy 28 czerwca w Warszawie na gali wręczenia nagród. W końcowej ceremonii 10 zwycięzcom towarzyszyć będą Olga Malinkiewicz, założycielka firmy Saule Technologies i zdobywczyni tytułu Innowatora Roku 2015, oraz Kathleen Kennedy, prezes „MIT Technology Review” i przewodnicząca MIT Enterprise Forum. „My Company Polska” jest patronem tego wydarzenia.


XIII Zjazd Absolwentów Kaliskich Szkół Handlowych i Ekonomicznych 9 – 10 czerwca 2018 roku\nTradycją jest, iż co 5 lat nasza szkoła staje się świątynią wspomnień i powrotu w swe progi dawnego ducha szkoły. To właśnie nasi absolwenci, w dniach 9 i 10 czerwca, doznali szczególnie miłych emocji, związanych z ponownym wkroczeniem w mury swojej alma mater.\nAbsolwenci dumnym krokiem przybyli do dawnej Handlówki z samego rana, 9 czerwca. Uroczyście otwarto Zjazd, odsłonięto tablicę pamiątkową oraz zrobiono wspólne zdjęcie, aby upamiętnić te radosne chwile spotkań z dawnymi kolegami i koleżankami ze szkolnej ławy. Część oficjalna Zjazdu odbyła się o godzinie 11:00 w auli Collegium Novum na kaliskim PWSZ. Zaproszono władze miasta, Wydziału Edukacji, Kuratorium Oświaty, byłych dyrektorów szkoły i wiele ważnych osobistości, które na stałe wpisały się w historię szkoły. Wiceprezydent Miasta Kalisza Tomasz Rogoziński uroczyście gratulował Absolwentom i odczytał list z życzeniami od Prezydenta Miasta Kalisza Grzegorza Sapińskiego. Pani Dyrektor Magdalena Mocna przedstawiła obecne kierunki kształcenia i osiągnięcia naszych uczniów.\nMożna powiedzieć, iż było to także Spotkanie Pokoleń, gdyż tę część tegorocznego Zjazdu uświetnili nasi obecni uczniowie. To oni, pod kierownictwem pani Agaty Litwickiej oraz Magdaleny Sztandery, wykonali program artystyczny pt. ,,Lekcja życia’’. A było to tak… W małej kawiarence spotkało się pięcioro Absolwentów Ekonomika, którzy z nostalgią przywoływali wspomnienia o dawnych latach spędzonych w szkole. Rozmawiali o tym, co dała im szkoła, jak wpłynęła na ich przyszłość, co dzięki niej osiągnęli. Jednoznacznie stwierdzono, że otrzymali dzięki niej wiele… Przede wszystkim wspomnienia, które pozostaną wieczne w ich pamięci. Kolejnym punktem występu był pokaz mody lat 60., 70. i 80. Przepiękne modelki z klasy 3d genialnie wykonały swoje zadanie, imponując publiczności swoimi strojami, perfekcyjnie odwzorowującymi dawny styl. Kelner Paweł Raszewski z klasy 2a, w roli konferansjera zapowiadał każdą z modelek z niesamowitymi umiejętnościami aktorskimi. Nie zabrakło powrotu do utworów, które były hitami wśród naszych Absolwentów. Klaudia Stoicka utworem ,,Twarze, twarze’’ wzruszyła publiczność, przypominając, jak ważna jest pamięć o przyjaciołach. Przy ostatniej zwrotce: ,, Czas toczy swe koła po zegarze, prawda w oczy: kiedyś mnie Panie wskażesz. Skoro już, tak jak w walizkę, w pamięć włóż, te wszystkie twarze bliskie”- niejednemu łza zakręciła się w oku. Ewa Siewieja wykonała utwór ,,Hotel Kalifornia”, pięknie opowiadając śpiewem o tym, jak wyglądała rzeczywistość, gdy za Oceanem panowała wolność i swoboda każdego człowieka. Wiktoria Błaszczyk rozruszała publikę zabawnym ,,Powiedz bracie gdzieś ty był”. Można by rzec, że publiczność mocno wspierała naszą artystkę, gdyż cała sala śpiewała razem z nią. Śpiewem zakończyła występ Wiktoria Cieśla, wykonując sztandarową piosenkę Zjazdów ostatnich lat pt. ,,Dziewczyny z Ekonomika”. Ożywiona publiczność zwieńczyła występ naszych uczniów gromkimi brawami.\nPoza wymienionymi w programie wzięli udział: Weronika Przybył, Konrad Celer, Joanna Pomykała, Klaudia Ławińska, Magda Płócienniczak, Sandra Jeżyk, Agata Szyszkiewicz, Daria Cierlaczyk, Agnieszka Krawczyk, Paulina Jasiorska, Ewa Chudaś. Serdecznie dziękujemy im oraz pani Agacie Litwickiej i Magdalenie Sztanderze za włożony w przygotowanie występu ogromny wysiłek i zaangażowanie.\nPo zakończeniu części oficjalnej powrócono do szkoły, aby spotkać się w gronie rówieśników z czasów szkolnych, zwiedzać szkołę i zatrzymać się na poczęstunku. Absolwenci byli pod wrażeniem rozwoju szkoły, osiągnięć obecnych uczniów oraz wyglądu nowoczesnej placówki. W godzinach wieczornych Ekonomiści zebrali się, aby wspólnie biesiadować.\nW drugim, ostatnim dniu Zjazdu odbyła się msza w kościele Miłosierdzia Bożego w Kaliszu, następnie udano się na obiad. Zakończeniem Zjazdu było podjęcie odpowiedniej Uchwały przez Absolwentów.\nSerdecznie dziękujemy wszystkim za obecność. Liczymy na to, iż zobaczymy się w takim samym, a może i większym gronie za kolejne 5 lat. A tymczasem pamiętajmy: "Istota wspomnień polega na tym, że nic nie przemija".\nps. Ważna informacja dla Absolwentów - zdjęcia do odbioru są w Zakładzie Fotograficznym Marka Gruszki przy ul. Kanonickiej 1.


Krzysiekj220 - profil w qichouchou.com\nKrzysiekj220 od 1 roku 1 mies. na Wykopie\nśmieszek, przegryw, frajer, obywatelstwo polskie, mniej niż 180 cm (nawet z tym nie handluj), autor bezsensownego tagu o niczym #100dniniczego, a dla tych co nie wiedzą to nazywam się Krzysiek (no shit Sherlock)\nMikroblog 1 887\nAntlioon 6 godz. temu\n+: Miras_wykopek, araneo +371 innych\nKrzysiekj220 1 godz. temu via Android\n@Antlioon Już wolę mieć chuja na czole niż wyglądać jak pedał\n@Antlioon Już wolę to od jakiś kurwa grzywek\nPoroniec 7 godz. temu\n#f1 #humorobrazkowy #kubica #heheszki\n+: SamBeliar, FabianBlendzior +83 innych\n@Poroniec Pora na F1 2018 ( ͡° ͜ʖ ͡°)\nKropleDoNosa 6 godz. temu via Wykop Mobilny (Android)\n+: kmhh, bazylo +95 innych\n@KropleDoNosa Chce go!\nKrzysiekj220 5 godz. temu via Android\nJeden komentarz i idę srać.\n@Krzysiekj220 i gitówa(⌐ ͡■ ͜ʖ ͡■)\nbelzebubek6 7 godz. temu\n+: Krzysiekj220, Dorrek +4 innych\nKrzysiekj220 7 godz. temu via Android\n@belzebubek6 Daj mi tą konsole!\nRadek41 19 godz. temu\n+: MrBoombastic, Apollo1993 +63 innych\nKrzysiekj220 14 godz. temu via Android\n@Radek41 Kupuj oba ( ͡º ͜ʖ͡º)\n+: ATLETICO, qbacki890 +8 innych\nkoki 1 dzień 10 godz. temu via Android\n'Rośnie' kwiat narodu polskiego XD #kolorowaagitacja #tvn\n+: Primusek, cqwtg1355 +377 innych\nKrzysiekj220 1 dzień 5 godz. temu via Android\n@koki trochę #pedofilia\n+: Ydrk, emialnell +1 inny\nhyperballad 1 dzień 17 godz. temu via Android\nKrzysiekj220 1 dzień 13 godz. temu via Android\n@hyperballad Dałem plusa i OP się zesrał a nie pies\npokaż spoiler Wołam @Pukitomek Który chciał być wolny na setny dzień\npokaż spoiler Wołam jeszcze @The_pelek jedyna osoba która udzielała się pod tym tagiem xd\n+: Dej_mi, Pukitomek +7 innych\n@wykopky co? xd\nKrzysiekj220 1 dzień 22 godz. temu via Android\n@Miras_wykopek Dziękuję za miłe słowa i pozdro xD\n+: FreakZz, PiotrasSNK +218 innych\nKrzysiekj220 2 dni temu via Android\n@AnalMageddon późno trochę mordo\n+: lenovo99, LRF1000W +752 innych\n@medykydem kiedyś w podstawówce mi nauczycielka zabrała ćwiczenia i potem przez cały rok wpisywała szmate za każdym razem gdy były do oddania, i nagle taki płot twist bo przed wakacjami mi je oddała. Pierdol się pani Urszulo i wiedz że tam gdzie jestem dalej o tym myślę kurwo.\n+: William_Adama, NoMercyMan +459 innych\nJa:Nie lubię rock'n'rolla i popu\nDiamond radio: They call me the wanderer\nJa:I roam around, around, around\n+: Tajgeree17, Bojler_ +5 innych\nIchbinderbester 2 dni temu via Mikroblog+\nMirki! Raz się żyje. Jeśli O 20 będzie 200 plusów chociaż to pokazuje swój różowypasek! W wersji na ostro!\n+: gruby_dinosaur, Smerfiaczek +146 innych\n@Ichbinderbester i Chuj, umar\n+: derko123, Kubsior +11 innych\n@Poldek0000 Niezła próba ( ͡º ͜ʖ͡º)\n@Krzysiekj220 Kurwo czemu mi tak życie rujnujesz?\n+: Jestem_Tutaj, Reevder +2 innych\n@Krzysiekj220 masz lepe kurwo jak się spotkamy!\n@Krzysiekj220 pierdol się\n@Rabusek Dziękuję Pan żabka za hotdogi w niedzielę bez potrzeby chodzenia na stację (⌐ ͡■ ͜ʖ ͡■)\nKocham tą społeczność\n@Panzworkiemkamieni war thunder\n+: PejkarVEVO, WujaAndzej +1 inny\nDawajcie dajmy dziennej pismo techniczne na dzień dobry bo czemu nie ( ͡º ͜ʖ͡º)\n+: Apollo1993, Gorkel +1 inny\nstranger13 3 dni temu\n@Krzysiekj220: pamiętam jak w szkole musieliśmy to pisać ręcznie na zaliczenie\nobserwatorrr 3 dni temu via Android\n@Krzysiekj220 to jest mowa nienawiści!!!1\nPiękny kawał wołowiny\n+: pietrek_kogucik, poelo +4 innych\n@sublingual Tak piękny że dali do muzeum\nGóralskie siły lądowe prezentują swoją nową broń dla piechoty\n+: Stonatlg, pietrek_kogucik +3 innych\n@Krzysiekj220: No szeregowy za ojczyznę masz i idź xd\nIle dałbym by se przypomnieć pasty te które ja chce bo chce\n+: seduc3me, SzbikRozbujnik +7 innych\ndariusz955 3 dni temu\n@dariusz955 o ty lampucyrku\nPacz jak fruwa opentany\nPan prezydent nasz kochany\n330 głosów (11.05%)\n228 głosów (7.64%)\n1051 głosów (35.20%)\n786 głosów (26.32%)\n283 głosy (9.48%)\n211 głosów (7.07%)\n@GlobalEliteShop Epic games dało nam fortnite więc powinno się ich Jebać prądem\nTurboPralka5000 4 dni temu\n+: JudaszowyBudyn, manngoth +2 innych\n@TurboPralka5000 Nie wyglądasz jak na avatarze ( ͡° ʖ̯ ͡°)\n+: TurboPralka5000, Destruktor91\n+: manngoth, Dave987654321 +36 innych\nKD73011 4 dni temu\nAdolf Hitler przywitany przez zgromadzonych zwolenników na pierwszym zjeździe NSDAP w Norymberdze (1923, koloryzowane)\n+: Kubul, Krzysiekj220 +3 innych\n@KD73011 No tak było.\n@rybsonk Red Baron na dosie ( ͡° ͜ʖ ͡°)\n@Cukrzyk2000 A najważniejsze to wychowaj jak swoje ( ͡º ͜ʖ͡º)\nwyimaginowanychlopiec 5 dni temu via Android\nZajęcie wymagające spierdolenia?\n+: boukalikrates, uabit +278 innych\n@Sertralina #szaramyszkadlaanonka ( ͡º ͜ʖ͡º)\n+: Blutsauger, friboo +137 innych\n@PMV_Norway Słyszysz to? Nie mylisz się, to syreny milicyjne (⌐ ͡■ ͜ʖ ͡■)\nciulus 6 dni temu via Android\nZabawa z grubym.\nZasady - nie patrz się na brzuch\n1 spojrzenie = 1 plus\n+: przemax, verso30 +664 innych\n@ciulus Wszyscy ci się gapią na bebech bo jest kurwa gigantyczny!\n+: pestis, Mejson47 +206 innych\n+: dojcz_szpreche_nicht, LJBW603 +2023 innych\n@anima_libera Daj mi te zdjęcia człowieku, mam chory nadgarstek\nWszyscy ci się gapią na bebech bo jest kurwa gigantyczny\n+: EscPL, Chris_in_flames\nMientkiPajonk 6 dni temu via Wykop Mobilny (Android)\n@Krzysiekj220: (✌ ﾟ ∀ ﾟ)☞\nBotGirl 6 dni temu via iOS\nOdwiedziłam dzisiaj łazienkę w moim ulubionym salonie kosmetycznym. Papier wisi jak na zdjęciu. Niby nic, ale serduszko mi krwawi odrobinę (╯︵╰,).\n+: airavandrel, lubie-sernik +5 innych\n@BotGirl O Chuj wam chodzi z tym papierem? ヽ( ͠°෴ °)ﾉ\nAkat ogłaszam konkurs tego typu. Kto zgadnie jakiego to państwa herb znajduje się na czopce wygrywa czteropak nitro i noc na poddaszu w Belwederze.\n#kononowicz #suchodolski #zagadka\n@Ruud_Gullit Nawet debil by widział że to herb Watykanu ogulem\n+: johnkashtan, maty666 +291 innych\n@qpa123 AŁA KURWA MOJE USZY\nPatrz jak fruwa opętany\n+: wkt100, unweek\nMibik 6 dni temu\n@Mibik Te naklejki "uwaga szkło!" to tylko taki żart, rzucaj jak leci ( ͡° ͜ʖ ͡°)\n+: SebQ, kosiberek +23 innych\n#dziwnekotki #dziendobry #koty #zwierzaczki\n+: 4gN4x, likk +155 innych\n@zdjecie_z_wenszem "Halo, szefie. Dzisiaj nie dojadę do pracy" ( ͡º ͜ʖ͡º)\n@Blaskun Jakie volcano? To kopiec kreta! ヽ( ͠°෴ °)ﾉ\n+: Risk960, jezely_pan_pozwoly +209 innych\n@janusz_pol ty się kurwa nie znasz, ja często takie mieszane jadam i mi smakuje.


Sztućce Vesper Black (1)\nVESPER to linia niezwykle eleganckich, zamkniętych w smukłej i minimalistycznej formie sztućców, które są wykonane z najwyższej jakości stali nierdzewnej 18/10, polerowanej na wysoki połysk. Sztućce Zwieger to perfekcyjna kombinacja nowoczesnego designu, funkcjonalności użytkowania oraz wysokiej jakości materiału jakim jest jeden z najlepszych stopów stali nierdzewnej. Wyjątkowa forma, skrupulatne wykończenie detali oraz starannie wykonany szlif pozornie mogą pozycjonować nasze sztućce wśród produktów przeznaczonych na specjalne okazje, jednak ich ergonomia, czyli wygoda w użytkowaniu, a przede wszystkim wysoko odporny na uszkodzenia i zarysowania materiał, stawiają je na półce obok produktów przeznaczonych do codziennego użytku. Nawet bardzo częste korzystanie z kompletu ZWIEGER w żaden sposób nie wpłynie negatywnie na jego jakość ani wygląd.\nSztućce Vesper Coppery (1)\nSztućce Vesper Gold (1)\nSztućce Castello (1)\nSztućce CASTELLO to wyjątkowy, niezwykle elegancki zestaw sztućców, wykonany w myśl połączenia klasycznego wzornictwa z nowoczesnymi trendami, który idealnie wkomponuje się zarówno w jadalnie utrzymane w stylu tradycyjnym, jak i te urządzone w stylu bardziej modernistycznym.\nSztućce Klassiker (1)\nSztućce Livio (3)\nSztućce Diamond (1)\nSztućce Toledo (3)\nTOLEDO to wyjątkowy, bardzo praktyczny zestaw sztućców, wykonany w prostej, ale eleganckiej formie, który swoim wzornictwem podąża z nowoczesnymi trendami, tym samym wpasowując się w jadalnie zarówno tradycyjne, jak i te bardziej modernistyczne.\nSztućce Trinity (3)


Wakacje we wrześniu - nowa moda wśród Polaków - GazetaPrawna.pl\n10 września 2012, 10:21\nW turystyce mówi się o wrześniu, że to okres poza sezonem. Termin ten cieszy się jednak ogromną popularnością wśród ludzi ceniących sobie kameralny wypoczynek. Na urlop we wrześniu wyruszają też te osoby, którym praca nie pozwoliła na wcześniejsze wakacje.\nWe wrześniowych terminach duży potencjał widzą biura podróży.\n"Końcówka sierpnia, wrzesień i październik to miesiące, kiedy zdecydowanie warto wyjechać na urlop: dzieci są już w szkołach, ceny wyjazdów niższe, a hotelarze bardzo cieszą się z każdego gościa" - powiedziała Ewa Maruszak, przedstawicielka ITAKI.\n"Latem w krajach południowych temperatura jest bardzo wysoka, wręcz nie do wytrzymania. Teraz, we wrześniu, jest o wiele przyjemniej, mniej tłoczno i taniej - co także dodatkowy bonus. Gdyby nie to, że moje dzieci chodzą do szkoły, sam wyruszyłbym do Toskanii czy Chorwacji właśnie we wrześniu" - mówi znany podróżnik Marek Kamiński.\nWedług statystyk Instytutu Turystyki w ub. roku największą popularnością wśród polskich turystów cieszyły się kraje takie, jak: Chorwacja, Czechy, Słowacja, Włochy oraz Egipt. Na tegoroczne zestawienie będziemy musieli jeszcze poczekać, bowiem wakacje się skończyły, ale wakacyjne wyjazdy nadal trwają.\nPlanując wakacje we wrześniu można też zostać nad Wisłą. Wrześniowe noce w Polsce bywają chłodniejsze, ale dni potrafią nas jeszcze zaskoczyć przyjazną temperaturą. Nowym pomysłem na powakacyjny urlop w Polsce stały się niewątpliwie kajaki.\n"Dziś Polacy na kajaki najczęściej przyjeżdżają na 1-3 dni. Wrzesień jest więc idealną porą na taką zabawę pod warunkiem jednak, że noclegi będą w agroturystyce czy ośrodku. Szczególnie polecam spływy tygodniowe i w miarę możliwości pod namiotem. Spływ kajakowy to bowiem trochę taka podróż w nieznane, zwłaszcza mniej uczęszczanymi szlakami, niczym dawni Wikingowie, którzy rzekami przemierzali Europę od Bałtyku przez m.in. Polskę i Ukrainę do Morza Czarnego - choć nawet nie mieli map! Wiedzieli tylko, że gdzieś tam na południu są bogate w łupy miasta..." - opowiada Grzegorz Piłat, właściciel przedsiębiorstwa turystyczno-usługowego "Wiking".\nGdzie pływać? Warta, Nida, Kanał Augustowski, Czarna Hańcza czy Biebrza to tylko kilka z długiej listy popularnych szlaków przeznaczonych dla aktywnych wczasowiczów. Spływy kajakowe są idealną okazją do obcowania z przyrodą, która wydaje się jeszcze bardziej malownicza jesienią. A biorąc pod uwagę wrześniowe niskie ceny, wyjazd staje się jeszcze bardziej atrakcyjny. Koszt wynajęcia kajaków waha się wtedy od 20 do 70 zł za dobę. Ceny kwater także spadają, dzięki czemu możemy znaleźć nocleg już w cenie 20-40 zł/os.\nWrzesień kusi. Dlatego w myśl piosenki Kultu na wakacyjne szaleństwa zostało nam jeszcze kilka dni i nocy a potem "wszystko wróci do normy. Będziemy zorganizowani i poważni, uczesani i przezorni, jednak jeszcze dzisiaj i jutro, pojutrze i popojutrze pozwól, nocy kochana życiu nosa utrzeć"\nturystyka TURYSTYKA TRENDY biura podrózy\nKryzys zmienia turystyczne trendy. Północna Europa coraz popularniejsza


Od 1 stycznia 2009 r. podatnik będzie miał siedem dni na przygotowanie się do kontroli podatkowej. »\nBranża LPG może stracić 61 mln zł\nUstawą o zapasach obowiązkowych paliw zajmie się prawdopodobnie Trybunał Konstytucyjny. Chce ją zaskarżyć Polska Organizacja Gazu Płynnego. »\nPomoc na restrukturyzację w formie ulg w spłacie podatków dla przedsiębiorców zostaje przedłużona do 9 października 2009 r. »\nWłaścicielom małych firm grozi, że będą musieli cztery razy w roku sprawdzać wysokość składek na ubezpieczenie zdrowotne. Ministerstwo Zdrowia wciąż nie opracowało nowelizacji ustawy zdrowotnej. »\nZUS odmawia niektórym eksporterom wydawania zaświadczeń E-101, na podstawie własnej interpretacji unijnych przepisów. Prawie 200 firm eksportowych zrezygnowało od 2005 roku z prowadzenia działalności gospodarczej w UE. Firmy mogą zwalniać pracowników pracujących na długoletnich kontraktach zagranicznych. »\nKE: PKB Polski wzrośnie w 2009 roku o 3,8 proc.\nW ciągu najbliższych dwóch lat w Polsce osłabnie wzrost konsumpcji, zmniejszą się inwestycje, a mniejszy popyt w Europie obniży także polski eksport - prognozuje Komisja Europejska. »\nZwiązki zawodowe ostrzegają, że firmy będą zwalniać pracowników mających prawo do emerytur pomostowych. Będą w ten sposób ograniczać koszty prowadzenia działalności. »\nPo wejściu w życie nowelizacji ustawy o PIT kredyty złotowe z klauzulą waloryzacyjną podatkowo będą traktowane na równi z kredytami walutowymi. »\nŁatwiej będzie archiwizować listy płac\nListy płac będzie można przechowywać nie tylko w formie papierowej, ale też na nośnikach elektronicznych. »\nPrzedsiębiorcy rozliczający się na zasadach ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych powinni mieć możliwość korzystania z ulgi na dzieci. Z takim postulatem do ministra finansów wystąpił Związek Rzemiosła Polskiego. »\nSenat odrzucił projekt nowelizacji kodeksu pracy, który bezpośrednio umożliwiał pracownikom ubieganie się o odszkodowanie cywilne za bezprawne zwolnienie. Pracownicy nadal będą mogli starać się o taką rekompensatę, ale trudniej będzie ją uzyskać. »\nPracodawcy do 15 listopada muszą złożyć do OHP wnioski o refundację wynagrodzeń zatrudnionych przez siebie młodocianych. »\nWłaściciele firm chętnie korzystają z zawieszenia działalności. Niewielu natomiast ubiega się o wiążące interpretacje przepisów. »\nOpodatkowanie zmiany umowy spółki\nSenat przyjął nowelizację ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych. »\nOdwołanie wstrzyma decyzję\nNieostateczne decyzje podatkowe nie będą podlegały wykonaniu. Wyjątkiem są te, którym zostanie nadany rygor natychmiastowej wykonalności. »