szatan - Satan - abcdef.wiki\nSzatan - Satan\nPostać w religiach abrahamowych\nTen artykuł dotyczy postaci w religiach Abrahama. O personifikacjach zła w różnych kulturach zob . Diabeł . Dla innych zastosowań, zobacz Szatan (ujednoznacznienie) .\nIlustracja z diabłem na folio 290 recto z Codex gigas , pochodzący z początku XIII wieku\nSzatan , znany również jako Diabeł , a czasami nazywany również Lucyferem w chrześcijaństwie , jest bytem w religiach Abrahama, który uwodzi ludzi do grzechu lub fałszu. W judaizmie szatan jest postrzegany jako sługa Boga , zwykle uważany za metaforę jezer hara , czyli „złych skłonności”. W chrześcijaństwie i islamie jest zwykle postrzegany jako upadły anioł , który zbuntował się przeciwko Bogu , który mimo to pozwala mu na tymczasową władzę nad upadłym światem i zastępami demonów . W Koranie , Szaitan , znany również jako Iblis , jest bytem stworzonym z ognia, który został wyrzucony z Nieba, ponieważ odmówił pokłonu nowo stworzonemu Adamowi i podburza ludzi do grzechu poprzez zarażanie ich umysłów waswas ("złe sugestie"). ).\nPostać znana jako ha-satan („szatan”) po raz pierwszy pojawia się w Tanach jako niebiański oskarżyciel , członek synów Bożych podległy Jahwe , który oskarża naród judzki na niebiańskim sądzie i sprawdza lojalność Jahwe. Obserwujący. W okresie międzytestamentowym , prawdopodobnie pod wpływem zaratusztriańskiej postaci Angra Mainyu , szatan rozwinął się w złowrogi byt o odrażających cechach w dualistycznej opozycji do Boga. W apokryficznej Księdze Jubileuszów Jahwe udziela szatanowi ( zwanemu Mastema ) władzy nad grupą upadłych aniołów lub ich potomstwem , aby kusić ludzi do grzechu i karać ich.\nChociaż Księga Rodzaju nie wspomina o nim, często jest on identyfikowany jako wąż w Ogrodzie Eden . W Ewangeliach synoptycznych szatan kusi Jezusa na pustyni i jest identyfikowany jako przyczyna choroby i pokusy. W Księdze Objawienia Szatan pojawia się jako Wielki Czerwony Smok , który zostaje pokonany przez Michała Archanioła i zrzucony z Nieba. Później jest związany na tysiąc lat , ale na krótko zostaje uwolniony, zanim ostatecznie zostanie pokonany i wrzucony do Jeziora Ognia .\nW średniowieczu szatan odgrywał minimalną rolę w teologii chrześcijańskiej i był używany jako komiczna płaskorzeźba w misterium . We wczesnym okresie nowożytnym znaczenie szatana znacznie wzrosło wraz z upowszechnianiem się wierzeń, takich jak opętanie przez demony i czary . W epoce oświecenia wiara w istnienie szatana była ostro krytykowana przez myślicieli takich jak Voltaire . Niemniej jednak wiara w szatana utrzymuje się, szczególnie w obu Amerykach .\nChociaż Szatan jest ogólnie postrzegany jako zły, niektóre grupy mają bardzo różne wierzenia. W satanizmie teistycznym Szatan jest uważany za bóstwo, które jest czczone lub czczone. W satanizmie LaVeyan Szatan jest symbolem cnotliwych cech i wolności. Biblia nigdy nie opisuje wyglądu szatana, ale od IX wieku w sztuce chrześcijańskiej często przedstawiano go z rogami, rozszczepionymi kopytami, niezwykle owłosionymi nogami i ogonem, często nagim i trzymającym widły. Są to amalgamat cech wywodzących się od różnych pogańskich bóstw, w tym Pana , Posejdona i Besa . Szatan pojawia się często w literaturze chrześcijańskiej , zwłaszcza w Dante Alighieri „s Inferno , wszystkie warianty klasycznego Faust historii, John Milton ” s Paradise Lost i Raj odzyskany , a wiersze Williama Blake'a . Nadal pojawia się w filmie, telewizji i muzyce.\n1.1 Biblia hebrajska\n1.1.1 Księga Hioba\n1.1.2 Księga Zachariasza\n1.2 Okres Drugiej Świątyni\n3.2 Nowy Testament\n3.2.1 Ewangelie, Dzieje i listy\n3.2.2 Księga Objawienia\n3.3 Epoka patrystyczna\n3.5 Okres nowożytny\n4.2 Tradycja islamska\n4.2.2 Inne tradycje\n4,3 islamski mistycyzm\n5 Wiara bahajska\n6.1 Teistyczny satanizm\n6.2 Ateistyczny satanizm\n7 Zarzuty kultu\n8.1 W literaturze\n8.2 W sztuce wizualnej\n8.3 W filmie i telewizji\n8.4 W muzyce\nBalaam i Anioł (1836) autorstwa Gustava Jägera . Anioł w tym wydarzeniu nazywany jest „szatanem”.\nOryginalny hebrajski termin śāṭān ( hebr . שָׂטָן ) jest rzeczownikiem rodzajowym oznaczającym „oskarżyciela” lub „przeciwnika”, który jest używany w całej Biblii hebrajskiej w odniesieniu do zwykłych ludzkich przeciwników, jak również do konkretnej istoty nadprzyrodzonej. Słowo to pochodzi od czasownika oznaczającego przede wszystkim „przeszkadzać, sprzeciwiać się”. Kiedy jest używane bez przedimka określonego (po prostu szatana ), może odnosić się do każdego oskarżyciela, ale gdy jest używane z przedimkiem określonym ( ha-satan ), zwykle odnosi się konkretnie do niebiańskiego oskarżyciela: szatana.\nSłowo z rodzajnikiem określonym Ha-Szatan ( hebr . הַשָּׂטָן ) występuje 17 razy w tekście masoreckim , w dwóch księgach Biblii hebrajskiej: Hiob rozdz. 1–2 (14×) i Zachariasz 3:1–2 (3×). Jest tłumaczony na angielskie Biblie głównie jako 'Szatan' (18x w Księdze Hioba , I Księdze Kronik i Księdze Zachariasza ).\nSłowo bez przedimka określonego jest użyte w 10 przypadkach, z których dwa są przetłumaczone jako diabolos w Septuagincie. Jest tłumaczone w angielskich Bibliach jako „oskarżyciel” (1x), ale głównie jako „przeciwnik” (9x jak w Księdze Liczb , 1 i 2 Samuela i 1 Królów ).\n1 Kronik 21:1, „Szatan wystąpił przeciwko Izraelowi ” (KJV) lub „I powstaje przeciwnik przeciwko Izraelowi” ( Dosłowne tłumaczenie Younga )\nPsalm 109 :6b „i niech Szatan stanie po jego prawicy” (KJV) lub „niech oskarżyciel stanie po jego prawicy”. ( ESV , itp.)\nSłowo to nie występuje w Księdze Rodzaju , która wspomina tylko mówiącego węża i nie utożsamia węża z żadną nadprzyrodzoną istotą. Pierwsze wystąpienie słowa „szatan” w Biblii hebrajskiej w odniesieniu do postaci nadprzyrodzonej pochodzi z Liczb 22:22 , gdzie opisano Anioła Jahwe konfrontującego się z Balaamem na swoim osiołku: „Odejście Balaama wzbudziło gniew Elohima i Anioła Jahwe stanął na drodze jako szatan przeciwko niemu. W 2 Samuela 24 , Jahwe wysyła „Anioł Pański”, aby zadać plagę przeciwko Izraelowi przez trzy dni, zabijając 70.000 ludzi jako kara dla Dawida wziąwszy spisu bez jego zgody. 1 Kronik 21:1 powtarza tę historię, ale zastępuje „Anioła Jahwe” bytem określanym jako „szatan”.\nNiektóre fragmenty wyraźnie odnoszą się do szatana, bez użycia samego słowa. 1 Samuela 2:12 opisuje synów Helego jako „synów Beliala ”; późniejsze użycie tego słowa czyni go wyraźnie synonimem „szatana”. W 1 Samuela 16:14-23 Jahwe posyła „dręczącego ducha”, aby dręczył króla Saula, jako mechanizm przypodobania Dawida królowi. W 1 Krl 22:19-25 prorok Micheasz opisuje królowi Achabowi wizję Jahwe siedzącego na tronie otoczonym przez wojska niebios . Jahwe pyta wojsko, który z nich sprowadzi Achaba na manowce. „Duch”, którego imię nie jest określone, ale który jest analogiczny do szatana, zgłasza się jako „Duch Kłamliwy w ustach wszystkich swoich proroków”.\nBadanie Hioba ( ok. 1821 ) przez Williama Blake\nSzatan pojawia się w Księdze Hioba , poetyckim dialogu osadzonym w ramach prozy, która mogła zostać napisana w czasach niewoli babilońskiej . W tekście Hiob jest sprawiedliwym człowiekiem, który jest faworyzowany przez Jahwe. Hiob 1:6-8 opisuje „ synów Bożych ” ( bənê hāʼĕlōhîm ) przedstawiających się przed Jahwe. Jahwe pyta jednego z nich, „szatana”, gdzie był, na co odpowiada, że włóczył się po ziemi. Jahwe pyta: „Czy rozważałeś Mojego sługę Joba?” Szatan odpowiada, wzywając Jahwe, aby pozwolił mu torturować Hioba, obiecując, że Hiob porzuci swoją wiarę przy pierwszym ucisku. Jahwe zgadza się; szatan niszczy sługi i trzody Hioba, a Hiob odmawia potępienia Jahwe. Pierwsza scena się powtarza, w której szatan przedstawia się Jahwe wraz z innymi „synami Bożymi”. Jahwe wskazuje na ciągłą wierność Hioba, do której szatan nalega, że potrzebne są dalsze próby; Jahwe ponownie daje mu pozwolenie na wypróbowanie Hioba. W końcu Hiob pozostaje wierny i sprawiedliwy, i sugeruje się, że szatan jest zawstydzony swoją porażką.\nZachariasz 3:1-7 zawiera opis wizji datowanej na połowę lutego 519 r. p.n.e., w której anioł pokazuje Zachariaszowi scenę Jozuego, arcykapłana ubranego w brudne łachmany, przedstawiającego naród Judy i jego grzechy, na proces z Jahwe jako sędzią i szatanem jako prokuratorem . Jahwe gani szatana i nakazuje, aby Jozue otrzymał czyste szaty, reprezentujące przebaczenie grzechów Judy przez Jahwe.\nOkres Drugiej Świątyni\nMapa ukazująca ekspansję Imperium Achemenidów , w którym żyli Żydzi we wczesnym okresie Drugiej Świątyni , pozwalając Zoroastryjskiemu poglądowi na temat Angry Mainyu wpłynąć na żydowską koncepcję Szatana\nW okresie Drugiej Świątyni , kiedy Żydzi żyli w Imperium Achemenidów , judaizm był pod silnym wpływem Zoroastrianizmu , religii Achemenidów. Na żydowskie koncepcje Szatana wpłynęła Angra Mainyu , zaratusztriański bóg zła, ciemności i ignorancji. W Septuagincie hebrajski ha-Szatan w Hiobie i Zachariaszu jest tłumaczony greckim słowem diabolos (oszczerca), tym samym słowem w greckim Nowym Testamencie, z którego pochodzi angielskie słowo „ diabeł ”. Tam, gdzie szatan jest używany w odniesieniu do ludzkich wrogów w Biblii hebrajskiej, takich jak Hadad Edomita i Rezon Syryjczyk , słowo to pozostaje nieprzetłumaczone, ale transliterowane w języku greckim jako szatan , neologizm w języku greckim.\nWydaje się, że idea Szatana jako przeciwnika Boga i postaci czysto złej zakorzeniła się w żydowskich pseudopigrafach w okresie Drugiej Świątyni, szczególnie w apokalipsach . Księga Henocha , którym Zwoje znad Morza Martwego wykazały, że był prawie tak popularne jak w Torze, opisuje grupę 200 aniołów znany jako „ Watchers ”, które są przypisane do nadzorowania ziemię, ale zamiast porzucić swoje obowiązki i mieć stosunek seksualny z ludzkimi kobietami. Przywódcą Obserwatorów jest Semjâzâ, a inny członek grupy, znany jako Azazel , szerzy grzech i zepsucie wśród ludzkości. Obserwatorzy są ostatecznie ukryci w odizolowanych jaskiniach na całej ziemi i są skazani na sąd na końcu czasów. Księga Jubileusze , napisany w około 150 pne, retells historię klęski obserwatorów, jednak, w odróżnieniu od Księgi Henocha, Mastema , w «naczelny Duchów», interweniuje przed wszystkim od ich demonicznego potomstwa są szczelnie zamkniętym z dala, prosząc Jahwe, aby trzymał niektórych z nich na swoich robotników. Jahwe przystaje na tę prośbę i Mastema używa ich, by kusić ludzi do popełniania kolejnych grzechów, aby mógł ich ukarać za ich niegodziwość. Później Mastema skłania Jahwe do wypróbowania Abrahama , nakazując mu złożyć w ofierze Izaaka .\nDruga Księga Henocha , zwany także słowiańska Księga Henocha, zawiera odniesienia do Watcher nazywa satanael. Jest to tekst pseudopigraficzny o niepewnej dacie i nieznanym autorstwie. Tekst opisuje Satanaela jako księcia Grigori, który został wyrzucony z nieba i złego ducha, który znał różnicę między tym, co „sprawiedliwe” a „grzeszne”. W Księdze Mądrości za istotę, która sprowadziła śmierć na świat, uważa się diabła, ale pierwotnie jako winowajca uznano Kaina. Imię Samael , którego używa się w odniesieniu do jednego z upadłych aniołów , stało się później powszechną nazwą Szatana w żydowskich midraszach i kabale .\nUważa się, że dźwięk szofaru (na zdjęciu ) symbolicznie dezorientuje Szatana.\nWiększość Żydów nie wierzy w istnienie nadprzyrodzonej, wszechwładnej postaci. Tradycjonaliści i filozofowie średniowiecznego judaizmu trzymali się racjonalnej teologii , odrzucając wszelką wiarę w zbuntowane lub upadłe anioły i postrzegając zło jako abstrakcyjne. Rabini zazwyczaj interpretowali słowo szatan tak, jak jest ono używane w Tanach jako odnoszące się ściśle do ludzkich przeciwników. Niemniej jednak, słowo szatan sporadycznie przenośni stosowane do złe wpływy, takie jak egzegezy Żydów z yetzer hara ( „złego” nachylenia) wymienionych w Rodzaju 6: 5 . Talmudyczna obraz Szatana jest sprzeczne. Podczas gdy utożsamienie Szatana z abstrakcyjną haraczą yetzer pozostaje jednolite w stosunku do nauk mędrców, ogólnie jest on utożsamiany z bytem posiadającym boską wolę. Na przykład mędrcy uważali Szatana za anioła śmierci , którego później nazwano Samaelem , ponieważ Boży zakaz zabicia Hioba przez szatana sugerował, że był on nawet zdolny do tego, jednak pomimo tej synkretyzacji ze znanym ciałem niebieskim, Szatan jest identyfikowany jako hara yetzer w tym samym fragmencie. Status Szatana jako „fizycznej” istoty jest wzmacniany przez wiele innych anegdot rabinicznych: jedna opowieść opisuje dwa oddzielne wydarzenia, w których Szatan pojawił się jako kobieta, aby skusić rabina Meira i rabina Akiwę do grzechu. Inny fragment opisuje szatana przybierającego postać źle wychowanego, chorego żebraka, aby skusić mędrca Pelejmu do złamania micwy gościnności.\nNauka rabinacka na temat Księgi Hioba na ogół podąża za Talmudem i Majmonidesem w identyfikowaniu „szatana” z prologu jako metafory Yetzer hara, a nie rzeczywistego bytu. Szatan jest rzadko wspominany w literaturze Tannaitic , ale można go znaleźć w babilońskiej agadah . Zgodnie z narracją, dźwięk szofaru , który ma przede wszystkim przypominać Żydom o znaczeniu teszuwy , ma również symbolicznie „zmylić oskarżyciela” (Szatana) i uniemożliwić mu wniesienie jakiegokolwiek sporu do Boga przeciwko Żydom. Kabała przedstawia szatana jako pośrednika Boga, którego funkcją jest kusić ludzi do grzechu, aby mógł ich oskarżyć na niebiańskim sądzie. Chasydzi z XVIII wieku związany ha-Szatana z Baal Dawar .\nKażda nowoczesna sekta judaizmu ma swoją własną interpretację tożsamości szatana. Konserwatywny judaizm generalnie odrzuca talmudyczną interpretację szatana jako metafory yetzer hara i uważa go za dosłownego agenta Boga. Z drugiej strony judaizm ortodoksyjny na zewnątrz obejmuje talmudyczne nauki o szatanie i włącza szatana w życie religijne o wiele bardziej inkluzywnie niż inne sekty. Szatan jest wyraźnie wspomniany w niektórych codziennych modlitwach, w tym podczas Szacharit i niektórych błogosławieństw po posiłku, jak opisano w Talmudzie i żydowskim kodeksie prawa . W judaizmie reformowanym szatan jest ogólnie postrzegany w swojej talmudycznej roli jako metafora jezer hara i symboliczna reprezentacja wrodzonych ludzkich cech, takich jak egoizm.\nGłówny artykuł: Diabeł w chrześcijaństwie\nNajczęstszym angielski synonim „szatana” to „ diabeł ”, który zstępuje z Bliskiego angielskiego devel , od staroangielskiego dēofol, który z kolei reprezentuje wczesny Germańskie pożyczki z łacińskiego Diabolus (również źródłem „diaboliczny”). To z kolei zostało zapożyczone z greckich Diabolos „ oszczerca ”, z diaballein „do oszczerstw”: Dia- „w poprzek, przez” + ballein „rzucić”. W Nowym Testamencie słowa Szatan i diabolos są używane zamiennie jako synonimy. Belzebub , co znaczy "Władca Much", to pogardliwe imię nadane w Biblii Hebrajskiej i Nowym Testamencie bóstwu filistyńskiemu, którego pierwotne imię zostało zrekonstruowane jako najprawdopodobniej "Baal Zabul", co oznacza " Książę Baal ". W Ewangelie synoptyczne zidentyfikować Szatana i Belzebuba jako takie same. Nazwa Abaddon (oznaczająca „miejsce zniszczenia”) występuje w Starym Testamencie sześć razy, głównie jako nazwa jednego z regionów Szeolu . Objawienie 9:11 opisuje Abaddona, którego imię zostało przetłumaczone na język grecki jako Apollyon , co oznacza „niszczyciel”, jako anioła, który rządzi Otchłanią . We współczesnym użyciu Abaddon jest czasami utożsamiany z Szatanem.\nEwangelie, Dzieje i listy\nXVI-wieczna ilustracja autorstwa Simona Beninga ukazująca Szatana zbliżającego się do Jezusa z kamieniem\nKuszenie Chrystusa (1854) Ary Scheffer\nWszystkie trzy Ewangelie synoptyczne opisują kuszenie Chrystusa przez szatana na pustyni ( Mt 4,1–11 , Mk 1,12–13 i Łk 4,1–13 ). Szatan najpierw pokazuje Jezusowi kamień i każe mu zamienić go w chleb. Zabiera go również na szczyt Świątyni w Jerozolimie i nakazuje Jezusowi rzucić się w dół, aby aniołowie go złapali. Szatan zabiera również Jezusa na szczyt wysokiej góry; tam pokazuje mu królestwa ziemi i obiecuje mu je wszystkie, jeśli odda mu pokłon i odda mu cześć. Za każdym razem, gdy Jezus gani Szatana, a po trzeciej kuszeniu jest podawany przez aniołów. Obietnica Szatana w Mateusza 4:8-9 i Łukasza 4:6-7, że da Jezusowi wszystkie królestwa ziemi, oznacza, że wszystkie te królestwa należą do niego. Fakt, że Jezus nie kwestionuje obietnicy szatana, wskazuje, że autorzy tych ewangelii wierzyli, że to prawda.\nSzatan odgrywa rolę w niektórych przypowieściach Jezusa , a mianowicie w przypowieści o siewcy , przypowieści o chwastach , przypowieści o owcach i kozach oraz przypowieści o siłaczu . Według przypowieści o siewcy szatan „dogłębnie wpływa” na tych, którzy nie rozumieją ewangelii. Dwie ostatnie przypowieści mówią, że wyznawcy szatana zostaną ukarani w Dniu Sądu , a przypowieść o owcach i kozłach mówi, że Diabeł, jego aniołowie i ludzie, którzy za nim podążają, zostaną skazani na „wieczny ogień”. Kiedy faryzeusze oskarżyli Jezusa o wypędzanie demonów mocą Belzebuba, Jezus odpowiada, opowiadając przypowieść o siłaczu, mówiąc: „Jak ktoś może wejść do domu mocarza i plądrować jego mienie, jeśli nie zwiąże mocarza? zaprawdę, może ograbić jego dom” ( Mt 12:29 ). Silny mężczyzna w tej przypowieści reprezentuje szatana.\nEwangelie synoptyczne określają szatana i jego demony jako przyczyny chorób, w tym gorączki ( Łk 4:39 ), trądu ( Łk 5:13 ) i artretyzmu ( Łk 13:11-16 ), podczas gdy List do Hebrajczyków opisuje Diabeł jako „ten, który dzierży władzę nad śmiercią” ( List do Hebrajczyków 2:14 ). Autor Dziejów Łukaszowych przypisuje szatanowi większą moc niż zarówno Mateusz, jak i Marek. W Ewangelii Łukasza 22:31 Jezus daje szatanowi upoważnienie do testowania Piotra i innych apostołów . Łukasza 22:3–6 stwierdza, że Judasz Iskariota zdradził Jezusa, ponieważ „wszedł w niego Szatan”, aw Dziejach Apostolskich 5:3 Piotr opisuje szatana jako „napełniającego” serce Ananiasza i doprowadzającego go do grzechu. Ewangelia Jana używa tylko nazwę szatanowi trzykrotnie. W Jana 8:44 Jezus mówi, że jego żydowscy lub judejscy wrogowie to raczej dzieci Diabła niż dzieci Abrahama. Ten sam werset opisuje Diabła jako „mordercę od początku” oraz „kłamcę i ojca kłamstwa”. Jana 13:2 opisuje Diabła jako inspirację Judasza do zdradzenia Jezusa, a Jana 12:31-32 określa szatana jako „ Archona tego kosmosu”, którego przeznaczeniem jest obalenie przez śmierć i zmartwychwstanie Jezusa. Jana 16:7-8 obiecuje, że Duch Święty „oskarży świat o grzech, sprawiedliwość i sąd”, rolę podobną do roli szatana w Starym Testamencie.\nJudy 9 odnosi się do sporu między Michałem Archaniołem a Diabłem o ciało Mojżesza . Niektórzy tłumacze rozumieją to odniesienie jako aluzję do wydarzeń opisanych w Zachariasza 3:1–2 . Klasyczny teolog Orygenes przypisuje to odniesienie do niekanonicznego Wniebowzięcia Mojżesza . Według Jamesa H. Charleswortha nie ma dowodów na to, że zachowana księga o tym tytule kiedykolwiek zawierała taką treść. Inni uważają, że jest to zagubione zakończenie książki. Drugi rozdział Drugiego Listu Piotra , pseudopigraficzny list, który fałszywie twierdzi, że został napisany przez Piotra, kopiuje większość treści Listu Judy, ale pomija szczegóły przykładu dotyczącego Michała i Szatana, z 2 Listem Piotra 2 :10-11 zamiast tego wspomina jedynie o niejednoznacznym sporze pomiędzy „Aniołami” i „Chwałami”. W całym Nowym Testamencie Szatan jest określany jako „kusiciel” ( Mt 4:3 ), „władca demonów” ( Mt 12:24 ), „Bóg tego wieku” ( 2 Koryntian 4:4 ), „zły” ( 1 Jana 5:18 ) i „lew ryczący” ( 1 Piotra 5:8 ).\nŚw. Michał pokonujący szatana (1518) autorstwa Rafaela , przedstawiający szatana wyrzucanego z nieba przez Michała Archanioła , jak opisano w Ap 12:7-8\nApokalipsa przedstawia Szatana jako nadprzyrodzonego władca cesarstwa rzymskiego i ostateczną przyczyną wszelkiego zła na świecie. W Objawieniu 2:9-10 , jako część listu do kościoła w Smyrnie , Jan z Patmos odnosi się do Żydów ze Smyrny jako do „ synagogi szatana ” i ostrzega, że „Diabeł zaraz wrzuci niektórych z was do więzienia jako próba [ peirasmos ] i przez dziesięć dni będziesz miał utrapienie. W Objawieniu 2:13-14 , w liście do kościoła w Pergamonie , Jan ostrzega, że Szatan żyje wśród członków kongregacji i oświadcza, że „tron Szatana” jest pośród nich. Pergamon był stolicą rzymskiej prowincji Azji, a „tron Szatana” może odnosić się do znajdującego się w mieście monumentalnego Ołtarza Pergamońskiego , który był poświęcony greckiemu bogu Zeusowi , lub świątyni poświęconej rzymskiemu cesarzowi Augustowi .\nObjawienie 12:3 opisuje wizję Wielkiego Czerwonego Smoka z siedmioma głowami, dziesięcioma rogami, siedmioma koronami i masywnym ogonem, obraz, który prawdopodobnie jest inspirowany wizją czterech bestii z morza w Księdze Daniela i Lewiatan opisany w różnych fragmentach Starego Testamentu. Wielki Czerwony Smok strąca „trzecią część słońca... jedną trzecią księżyca i jedną trzecią gwiazd” i ściga Niewiastę Apokalipsy . Objawienie 12:7-9 stwierdza: „ I wybuchła wojna w Niebie . Michał i jego aniołowie walczyli ze Smokiem. Smok i jego aniołowie walczyli, ale zostali pokonani i nie było już dla nich miejsca w Niebie. Smok Wielki został strącony, ten starożytny wąż, który zwie się Diabłem i Szatanem, który zwodzi cały zamieszkany Świat – strącono go na ziemię, a wraz z nim strącono jego aniołów”. Wtedy z Nieba dobiega głos zwiastujący klęskę „Oskarżyciela” ( ho Kantegor ), utożsamiający szatana Apokalipsy z szatanem Starego Testamentu.\nW Objawieniu 20:1-3 szatan jest związany łańcuchem i wrzucony do Otchłani , gdzie jest uwięziony na tysiąc lat . W Księdze Objawienia 20:7–10 zostaje uwolniony i gromadzi swoje armie wraz z Gogiem i Magogiem, aby toczyć wojnę przeciwko sprawiedliwym, ale zostaje pokonany ogniem z Nieba i wrzucony do jeziora ognia . Niektórzy chrześcijanie kojarzą szatana z liczbą 666 , którą Objawienie 13:18 opisuje jako liczbę Bestii . Jednak bestia wspomniana w Ap 13 nie jest szatanem, a użycie 666 w Księdze Objawienia zostało zinterpretowane jako odniesienie do rzymskiego cesarza Nerona , ponieważ 666 to wartość liczbowa jego imienia w języku hebrajskim.\nPomimo faktu, że Księga Rodzaju nigdy nie wspomina o szatanie, chrześcijanie tradycyjnie interpretowali węża w Ogrodzie Eden jako Szatana, co wynika z Objawienia 12:7 , które nazywa Szatana „starodawnym wężem”. Jednak ten werset prawdopodobnie ma na celu utożsamienie szatana z Lewiatanem , potwornym wężem morskim, którego zniszczenie przez Jahwe jest przepowiedziane w Księdze Izajasza 27:1 . Pierwszą odnotowaną osobą, która utożsamiała szatana z wężem z Ogrodu Eden, był chrześcijański apologeta Justin Martyr z II wieku ne , w rozdziałach 45 i 79 swojego Dialogu z Tryfonem . Inni ojcowie wczesnego kościoła, którzy wspominają o tej identyfikacji, to Teofil i Tertulian . Wczesny Kościół Chrześcijański napotkał jednak sprzeciw ze strony pogan, takich jak Celsus , który w swoim traktacie Prawdziwe Słowo twierdził, że „bluźnierstwem jest... mówić, że największy Bóg... ma przeciwnika, który ogranicza jego zdolność czynienia dobra. ” i powiedział, że chrześcijanie „bezbożnie dzielą królestwo Boże, tworząc w nim bunt, jakby istniały przeciwstawne frakcje w boskości, w tym wrogie Bogu”.\nLucyfer (1890) przez Franza Stucka . Z powodu patrystycznych interpretacji Izajasza 14:12 iłacińskiegotłumaczenia Wulgaty Hieronima, czasami w odniesieniu do Szatana używasię imienia „ Lucyfer ”.\nImię Heylel , oznaczające „gwiazdę poranna” (lub po łacinie Lucyfer ), było imieniem Attara , boga planety Wenus w mitologii kananejskiej , który próbował wspiąć się na mury niebiańskiego miasta, ale został pokonany przez bóg słońca . Nazwa ta została użyta w Izajasza 14:12 w metaforycznym odniesieniu do króla Babilonu. Ezechiel 28:12–15 używa opisu cheruba w Edenie jako polemiki z Itobaalem II , królem Tyru. Ojciec Kościoła Orygenes z Aleksandrii ( ok. 184 - c. 253), która wiedziała tylko od rzeczywistej treści tych fragmentów, a nie pierwotnych mitów, do których się odnoszą, zawarta w traktacie Na pierwszych zasad , które jest zachowane w łacińskie tłumaczenie Tyranniusa Rufinusa , że żaden z tych wersetów nie może dosłownie odnosić się do istoty ludzkiej i dlatego musi nawiązywać do „pewnego Anioła, który otrzymał urząd rządzenia narodem Tyryjczyków”, ale został zrzucony na Ziemię po został uznany za skorumpowanego.\nJednak w swoim apologetycznym traktacie Contra Celsum Orygenes zmienił swoje interpretacje Izajasza 14:12 i Ezechiela 28:12-15, teraz interpretując oba z nich jako odnoszące się do Szatana. Według Henry'ego Ansgara Kelly'ego, Orygenes wydaje się zaadaptować tę nową interpretację, aby obalić nienazwane osoby, które, być może pod wpływem radykalnego dualizmu Zoroastrian, wierzyły, że „pierwotną naturą szatana była ciemność”. Późniejszy Ojciec Kościoła Hieronim ( ok. 347 – 420), tłumacz łacińskiej Wulgaty , przyjął teorię Orygenesa o szatanie jako upadłym aniołku i opisał ją w swoim komentarzu do Księgi Izajasza. Od tego czasu w tradycji chrześcijańskiej zarówno Izajasz 14:12, jak i Ezechiel 28:12-15 były rozumiane jako alegoryczne odniesienia do Szatana. Dla większości chrześcijan Szatan był uważany za anioła, który zbuntował się przeciwko Bogu .\nZgodnie z teorią okupu , popularną wśród wczesnych teologów chrześcijańskich, szatan zdobył władzę nad ludzkością przez grzech Adama i Ewy , a śmierć Chrystusa na krzyżu była okupem dla szatana w zamian za wyzwolenie ludzkości. Ta teoria utrzymuje, że szatan został oszukany przez Boga, ponieważ Chrystus był nie tylko wolny od grzechu, ale także wcielone Bóstwo, którego szatanowi brakowało zdolności zniewolenia. Ireneusz z Lyonu opisał prototypową formę teorii okupu, ale Orygenes jako pierwszy zaproponował ją w jej w pełni rozwiniętej formie. Teoria ta została później rozszerzona przez teologów, takich jak Grzegorz z Nyssy i Rufinus z Akwilei . W XI wieku Anzelm z Canterbury skrytykował teorię okupu wraz z powiązaną z nią teorią Christusa Victora , co doprowadziło do upadku tej teorii w Europie Zachodniej. Teoria ta zachowała jednak część swojej popularności we Wschodnim Kościele Prawosławnym .\nWiększość wczesnych chrześcijan mocno wierzyła, że szatan i jego demony mają moc opętania ludzi, a egzorcyzmy były szeroko praktykowane zarówno przez Żydów, chrześcijan, jak i pogan. Wiara w opętanie trwała od średniowiecza do okresu wczesnej nowożytności . Egzorcyzmy były postrzegane jako przejaw Bożej mocy nad szatanem. Ogromna większość ludzi, którzy myśleli, że są opętani przez diabła, nie cierpiała na halucynacje ani inne „spektakularne objawy”, ale „skarżyli się na niepokój, lęki religijne i złe myśli”.\nŚredniowieczna miniatura ukazująca papieża Sylwestra II w towarzystwie Szatana ( ok. 1460 )\nSzczegółowo szatana od Hans Memling „s Tryptyk ziemskich próżności i Bożego Zbawienia ( ok. 1485)\nSzatan odgrywał minimalną rolę w średniowiecznej teologii chrześcijańskiej , ale często pojawiał się jako powtarzająca się postać komediowa w późnośredniowiecznych misteriach , w których przedstawiano go jako komiczną postać reliefową, która „pląsała się, upadała i pierdnęła w tle”. Jeffrey Burton Russell opisuje średniowieczną koncepcję Szatana jako „bardziej żałosną i odrażającą niż przerażającą” i postrzegano go jako niewiele więcej niż utrapienie nadrzędnego planu Boga. Golden Legend , zbiór świętych życiu zestawionych w około 1260 roku przez dominikanin Jacobus da Varagine , zawiera liczne historie o spotkaniach pomiędzy świętymi i szatanem, w którym szatan nieustannie oszukany przez świętych spryt i mocą Boga. Henry Ansgar Kelly zauważa, że Szatan „jest przeciwieństwem przerażającego”. Golden Legend była najbardziej popularna książka w trakcie i późne średniowiecze i więcej rękopisów niej przetrwały z okresu niż w przypadku jakiejkolwiek innej książki, w tym nawet w samej Biblii.\nCanon Episcopi , napisany w XI wne potępia wiara w czary jako heretyckie, ale również dokumenty, że wiele osób w tym czasie najwyraźniej wierzył w niego. Wierzono, że wiedźmy latają w powietrzu na miotłach , obcują z demonami, wykonują w lasach „ ponure rytuały seksualne ”, mordują ludzkie niemowlęta i zjadają je w ramach satanistycznych rytuałów oraz angażują się w związki małżeńskie z demonami. W 1326 r. papież Jan XXII wydał bullę Super illius Specula , w której potępił ludowe praktyki wróżbiarskie jako konsultacje z Szatanem. W latach trzydziestych XIV wieku Kościół katolicki zaczął uważać czary za część ogromnego spisku kierowanego przez samego szatana.\nMalarstwo od ok. 1788 autorstwa Francisco Goya przedstawiający św. Franciszka Borgię odprawiającego egzorcyzmy. We wczesnym okresie nowożytnym egzorcyzmy były postrzegane jako przejawy Bożej mocy nad szatanem.\nWe wczesnym okresie nowożytnym powszechnie uważano, że czarownice angażują się w seksualne satanistyczne rytuały z demonami, takie jak ten pokazany na tej ilustracji autorstwa Martina van Maele w wydaniu Satanism and Witchcraft z 1911 roku autorstwa Julesa Micheleta .\nWe wczesnym okresie nowożytnym chrześcijanie stopniowo zaczęli uważać szatana za coraz silniejszego, a strach przed mocą szatana stał się dominującym aspektem światopoglądu chrześcijan w całej Europie. W czasie reformacji , Martin Luter nauczał, że zamiast próbować argumentować z szatanem, chrześcijanie powinni unikać pokusy całkowicie poprzez poszukiwanie miłe towarzystwo; Luter szczególnie polecał muzykę jako zabezpieczenie przed pokusami, ponieważ diabeł „nie może znieść wesołości ”. Jan Kalwin powtórzył maksymę św. Augustyna, że „Człowiek jest jak koń, z Bogiem lub diabłem jako jeźdźcem”.\nPod koniec XV wieku we Francji i Niemczech wybuchła seria paniek związanych z czarami. Niemieccy inkwizytorzy Heinrich Kramer i Jacob Sprenger twierdzili w swojej książce Malleus Maleficarum , opublikowanej w 1487 roku, że wszystkie maleficia ("czary") były zakorzenione w dziele szatana. W połowie XVI wieku panika rozprzestrzeniła się na Anglię i Szwajcarię. Zarówno protestanci, jak i katolicy mocno wierzyli w czary jako prawdziwy fenomen i popierali jego ściganie. Pod koniec XVI wieku holenderski demonolog Johann Weyer argumentował w swoim traktacie De praestigiis daemonum, że czary nie istniały, ale że szatan promował wiarę w nie, aby sprowadzić chrześcijan na manowce. Panika z powodu czarów nasiliła się w latach dwudziestych XVII wieku i trwała do końca XVII wieku. Brian Levack szacuje, że przez cały okres histerii czarów za czary stracono około 60 000 osób.\nPierwsi angielscy osadnicy z Ameryki Północnej, zwłaszcza purytanie z Nowej Anglii , wierzyli, że Szatan „widocznie i namacalnie” panuje w Nowym Świecie . John Winthrop twierdził, że diabeł sprawił, że zbuntowane purytańskie kobiety rodziły martwe potwory z pazurami, ostrymi rogami i „po trzy pazury na każdej stopie, jak u młodego ptaka”. Cotton Mather napisał, że diabły roiły się wokół osad purytańskich „jak żaby w Egipcie ”. Purytanie wierzyli, że rdzenni Amerykanie byli czcicielami szatana i opisywali ich jako „dzieci diabła”. Niektórzy osadnicy twierdzili, że widzieli samego szatana pojawiającego się w ciele podczas lokalnych ceremonii. Podczas Pierwszego Wielkiego Przebudzenia kaznodzieje „ nowego światła ” przedstawiali swoich krytyków „starego światła” jako sług szatana. Do czasu Drugiego Wielkiego Przebudzenia główną rolą szatana w amerykańskim ewangeliczeniu był przeciwnik samego ruchu ewangelickiego, który spędzał większość swojego czasu próbując przeszkodzić w posłudze kaznodziejów ewangelicznych, którą w dużej mierze zachował wśród współczesnych Amerykańscy fundamentaliści .\nNa początku XVII wieku sceptycy w Europie, w tym angielski pisarz Reginald Scot i anglikański biskup John Bancroft , zaczęli krytykować przekonanie, że demony wciąż mają moc opętania ludzi. Ten sceptycyzm został wzmocniony wiarą, że cuda zdarzały się dopiero w epoce apostolskiej , która już dawno się skończyła. Później myśliciele oświeceniowi , tacy jak David Hume , Denis Diderot i Voltaire , całkowicie zaatakowali pojęcie istnienia szatana. Voltaire nazwał Raj utracony Johna Miltona „obrzydliwą fantazją” i oświadczył, że wiara w piekło i szatana była jednym z wielu kłamstw propagowanych przez Kościół katolicki, aby utrzymać ludzkość w niewoli. W XVIII wieku procesy o czary ustały w większości krajów zachodnich, z godnymi uwagi wyjątkami Polski i Węgier , gdzie trwały. Wiara w moc szatana pozostała jednak silna wśród tradycyjnych chrześcijan.\nGeniusz zła (1848) autorstwa Guillaume Geefs\nMormoni wypracowali własne poglądy na Szatana. Według Księgi Mojżesza diabeł zaoferował się odkupicielem ludzkości dla własnej chwały. I odwrotnie, Jezus zaproponował, że będzie odkupicielem ludzkości, aby spełniła się wola jego ojca. Po odrzuceniu jego oferty Szatan zbuntował się i został wyrzucony z nieba. W Księdze Mojżesza powiedziano , że Kain „kochał szatana bardziej niż Boga” i spiskował z szatanem, aby zabić Abla . To dzięki temu paktowi Kain został Mistrzem Mahan . Księga Mojżesza mówi również, że Mojżesz był kuszony przez szatana, zanim wezwał imię „ jednorodzony ”, co spowodowało odejście szatana. Douglas Davies twierdzi, że ten tekst „odzwierciedla” kuszenie Jezusa w Biblii.\nWiara w szatana i opętanie przez demony pozostaje silna wśród chrześcijan w Stanach Zjednoczonych i Ameryce Łacińskiej . Według sondażu przeprowadzonego w 2013 roku przez YouGov , 57 procent ludzi w Stanach Zjednoczonych wierzy w dosłownego diabła, w porównaniu do 18 procent ludzi w Wielkiej Brytanii. Pięćdziesiąt jeden procent Amerykanów wierzy, że szatan ma moc opętania ludzi. W. Scott Poole, autor Szatan w Ameryce: Diabeł , który znamy , wyraził opinię, że „w Stanach Zjednoczonych w ciągu ostatnich czterdziestu do pięćdziesięciu lat pojawił się złożony obraz szatana, który zapożycza się zarówno z kultury popularnej, jak i źródeł teologicznych” i że większość amerykańskich chrześcijan nie „oddziela tego, co wiedzą [o szatanie] z filmów, od tego, co wiedzą z różnych tradycji kościelnych i teologicznych”. Kościół katolicki generalnie bagatelizował szatana i egzorcyzmy pod koniec dwudziestego i na początku dwudziestego pierwszego wieku, ale papież Franciszek ponownie skupił się na diabła na początku 2010 roku, stwierdzając, wśród wielu innych wypowiedzi, że „diabeł jest inteligentny, wie więcej teologią niż wszyscy teologowie razem”. Według Encyclopædia Britannica , liberalne chrześcijaństwo ma tendencję do postrzegania szatana „jako [w przenośni] mitologicznej próby wyrażenia rzeczywistości i zakresu zła we wszechświecie, istniejącego na zewnątrz i poza ludzkością, ale głęboko wpływającego na sferę ludzką”.\nBernard McGinn opisuje wiele tradycji szczegółowo opisujących związek między Antychrystem a Szatanem. W podejściu dualistycznym Szatan wcieli się w Antychrysta, tak jak Bóg wcielił się w Jezusa . Jednak w myśli prawosławnej pogląd ten jest problematyczny, ponieważ jest zbyt podobny do wcielenia Chrystusa. Zamiast tego, pogląd „zamieszkania” stał się bardziej akceptowany, który głosi, że Antychryst jest ludzką postacią zamieszkałą przez Szatana, ponieważ jego moc nie może być postrzegana jako równoznaczna z Bożą.\nGłówne artykuły: Azazil i Iblis\nZobacz także: Diabeł § Islam\nArabska równoważnik słowa Satan jest Shaitan (شيطان, z trójliterowy głównego s-t-n شطن). Samo słowo jest przymiotnikiem (oznaczającym „zabłąkany” lub „odległy”, czasami tłumaczony jako „diabeł”), który można zastosować zarówno do człowieka („al-ins”, الإنس), jak i al-jinn (الجن), ale jest używane również w odniesieniu do Szatana w szczególności. W Koranie imię Szatana to Iblis ( arabska wymowa: [ˈibliːs] ), prawdopodobnie pochodna greckiego słowa diabolos . Muzułmanie nie uważają szatana za przyczynę zła, ale za kusiciela, który wykorzystuje ludzkie skłonności do egocentryzmu.\nIlustracja z rękopisu perskiego przekładu Roczników al-Tabari autorstwa Abu Ali Bal'ami , ukazującego diabła ( Iblis ) odmawiającego pokłonów przed nowo stworzonym człowiekiem ( Adamem ).\nSiedem sur w Koranie opisuje, jak Bóg nakazał wszystkim aniołom i Iblisowi pokłonić się nowo stworzonemu Adamowi . Wszyscy aniołowie skłonili się, ale Iblis odmówił, twierdząc, że jest lepszy od Adama, ponieważ został stworzony z ognia; podczas gdy Adam był zrobiony z gliny ( 7:12 ). W konsekwencji Bóg wyrzucił go z Raju i skazał na Jahannam . Następnie Iblis stał się kafirem , „niewdzięcznym niewiernym”, którego jedyną misją jest sprowadzenie ludzkości na manowce. ( Q17:62 ) Bóg pozwala Iblisowi to zrobić, ponieważ wie, że sprawiedliwi będą w stanie oprzeć się próbom Iblisa, by ich zwieść. W Dniu Sądu , gdy los Szatana pozostaje pod znakiem zapytania, ci, którzy poszli za nim, zostaną wrzuceni w ogień Jahannam. Po jego wygnania z raju, Iblis, który później stał się znany jako Al-szatana ( „demon”), zwabiony Adama i Ewę do jedzenia z zakazanego owocu .\nGłówną cechą szatana, oprócz jego pychy i rozpaczy , jest jego zdolność do rzucania złych sugestii ( waswās ) na mężczyzn i kobiety. 15:45 stwierdza, że Szatan nie ma wpływu na sprawiedliwych, ale ci, którzy popadają w błąd, są pod jego władzą. 7:156 sugeruje, że ci, którzy przestrzegają Bożych praw, są odporni na pokusy szatana. 56:79 ostrzega, że szatan próbuje powstrzymać muzułmanów od czytania Koranu, a 16:98-100 zaleca recytowanie Koranu jako antidotum na szatana. 35:6 odnosi się do Szatana jako wroga ludzkości, a 36:60 zabrania ludziom oddawania mu czci. W Koranicznym powtórzeniu historii Hioba Hiob wie, że to Szatan jest tym, który go dręczy.\nMuhammad Siyah Qalam , przedstawienie Iblisa, ukazującego się jako czarnoskóry mężczyzna w nakryciu głowy.\nW Koranie Szatan jest najwyraźniej aniołem, ale w 18:50 został opisany jako „z dżinów”. To, w połączeniu z faktem, że opisuje siebie jako stworzonego z ognia, stanowiło poważny problem dla muzułmańskich egzegetów Koranu , którzy nie zgadzają się co do tego, czy szatan jest upadłym aniołem, czy przywódcą grupy złych dżinów. Według hadisu Ibn Abbasa , Iblis był w rzeczywistości aniołem, którego Bóg stworzył z ognia. Ibn Abbas twierdzi, że słowo dżin może być stosowane do ziemskich dżinów, ale także do „ognistych aniołów”, takich jak Szatan.\nHasan z Basry , wybitny teolog muzułmański, który żył w VII wieku naszej ery, powiedział: „Iblis nie był aniołem nawet na chwilę. Średniowieczny perski uczony Abu Al-Zamakhshari twierdzi, że słowa anioły i dżiny są synonimami. Inny perski uczony, Al-Baydawi , twierdzi, że Szatan miał nadzieję być aniołem, ale jego czyny uczyniły go dżinem. Abu Mansur al-Maturidi , czczony jako założyciel Maturidiyya sunnickiej ortodoksji ( kalam ), argumentował, że skoro anioły mogą być błogosławione przez Boga, są one również wystawiane na próbę i mogą zostać ukarane, w związku z czym Szatan stał się diabłem po tym, jak odmówił przestrzegać. Inni islamscy uczeni twierdzą, że szatan był dżinem, którego wpuszczono do Raju jako nagrodę za swoją sprawiedliwość i, w przeciwieństwie do aniołów, dano mu wybór posłuszeństwa lub nieposłuszeństwa Bogu. Kiedy został wygnany z Raju, Szatan oskarżył ludzkość o swoją karę. Jeśli chodzi o ogniste pochodzenie Iblisa, Zakariya al-Qazwini i Muhammad ibn Ahmad Ibshihi twierdzą, że wszystkie nadprzyrodzone stworzenia powstały z ognia, ale aniołowie z jego światła i dżiny z jego płomienia, zatem ogień oznacza bezcielesne pochodzenie wszystkich duchowych istot. Abd al-Ghani al-Maqdisi twierdził, że tylko aniołowie miłosierdzia są stworzeni ze światła, ale anioły kary zostały stworzone z ognia.\nMuzułmański historyk Al-Tabari , który zmarł około 923 rne, pisze, że zanim Adam został stworzony, ziemskie dżiny z bezdymnego ognia wędrowały po ziemi i szerzyły zepsucie. Dalej opowiada, że Iblis był pierwotnie aniołem o imieniu Azazil lub Al-Harith , z grupy aniołów, stworzonych z ognia simoom , wysłanych przez Boga, by stawić czoła ziemskim dżinom. Azazil pokonał dżiny w bitwie i wypędził je w góry, ale nabrał przekonania, że jest lepszy od ludzi i wszystkich innych aniołów, co doprowadziło do jego upadku. W tym koncie, grupa Azazil za aniołów nazywano dżiny bo strzeżone Jannah (Raj). W innej tradycji zapisanej przez Al-Tabariego szatan był jednym z ziemskich dżinów, który został wzięty do niewoli przez aniołów i zabrany do nieba jako więzień. Bóg wyznaczył go na sędziego nad innymi dżinami i stał się znany jako Al-Hakam . Wypełniał swój obowiązek przez tysiąc lat, zanim stał się zaniedbaniem, ale został ponownie zrehabilitowany i wznowił swoją pozycję, dopóki nie odmówił pokłonu Adamowi.\nUkamienowanie diabła z 1942 r.\nW ciągu pierwszych dwóch wieków islamu muzułmanie niemal jednogłośnie uznali za prawdziwą tradycyjną historię znaną jako Szatańskie Wersety . Zgodnie z tą narracją, Szatan powiedział Mahometowi , aby dodał słowa do Koranu, które pozwoliłyby muzułmanom modlić się o wstawiennictwo pogańskich bogiń. Pomylił słowa szatana z boską inspiracją . Współcześni muzułmanie niemal powszechnie odrzucają tę historię jako heretycką, ponieważ kwestionuje ona integralność Koranu.\nNa trzecim dniu pielgrzymki , muzułmańscy pielgrzymi do Mekki rzucić siedem kamieni w filar zwanej Jamrah al-'Aqabah , symbolizujące ukamienowanie szatana . Rytuał ten opiera się na islamskiej tradycji, że kiedy Bóg nakazał Abrahamowi złożyć w ofierze swojego syna Izmaela , szatan trzykrotnie kusił go, by tego nie robił, i za każdym razem Abraham odpowiadał, rzucając w niego siedmioma kamieniami.\nHadis uczy, że niemowlęta płaczą, bo szatan dotyka je, gdy rodzi, i że ten dotyk powoduje, że ludzie mają zdolności do grzechu. Ta doktryna ma pewne podobieństwa do doktryny o grzechu pierworodnym . Tradycja muzułmańska głosi, że tylko Jezus i Maria nie zostali dotknięci przez szatana przy urodzeniu. Jednak kiedy był chłopcem, serce Mahometa zostało dosłownie otwarte przez anioła, który usunął czarny skrzep symbolizujący grzech.\nAnioły kłaniają się nowo stworzonemu Adamowi, ale Iblis (na górze po prawej) odmawia pokłonów\nTradycja muzułmańska zachowuje wiele historii dotyczących dialogów między Jezusem a Iblisem, z których wszystkie mają na celu zademonstrowanie cnoty Jezusa i zepsucia szatana. Ahmad ibn Hanbal odnotowuje w Ewangeliach synoptycznych islamskie opowiadanie o kuszeniu Jezusa przez szatana na pustyni. Ahmad cytuje Jezusa mówiącego: „Największym grzechem jest miłość świata. Kobiety są powrozami szatana. Wino jest kluczem do wszelkiego zła”. Abu Uthman al-Jahiz przypisuje Jezusowi powiedzenie: „Świat jest gospodarstwem szatana, a jego ludzie są jego oraczami”. Al-Ghazali opowiada anegdotę o tym, jak pewnego dnia Jezus wyszedł i zobaczył szatana niosącego popiół i miód; gdy zapytał, do czego służą, Szatan odpowiedział: „Miód nakładam na usta obmawiających, aby osiągnęli swój cel. Popiół nakładam na twarze sierot, aby ludzie nie lubili ich”. Trzynastowieczny uczony Sibt ibn al-Jawzi stwierdza, że gdy Jezus zapytał go, co tak naprawdę złamało mu kręgosłup, Szatan odpowiedział: „Ryczenie koni w imię Allaha ”.\nMuzułmanie wierzą, że szatan jest także przyczyną oszustw pochodzących z umysłu i pragnień zła. Uważany jest za kosmiczną siłę separacji, rozpaczy i duchowego ogarnięcia. Muzułmanie rozróżniają pokusy satanistyczne i szemranie niższego ja cielesnego ( Nafs ). Niższe Ja nakazuje osobie wykonanie określonego zadania lub spełnienie określonego pragnienia; podczas gdy natchnienia szatana kuszą człowieka do czynienia zła w ogóle, a po tym, jak człowiek skutecznie odrzuca jego pierwszą sugestię, szatan powraca z nowymi. Jeśli muzułmanin czuje, że szatan skłania go do grzechu, radzi się mu szukać schronienia u Boga recytując: „W imię Allaha szukam schronienia w tobie, przed szatanem wyrzutkiem”. Muzułmanie są również zobowiązani do „szukania schronienia” przed recytacją Koranu.\nZgodnie z mistycyzmem sufickim , Iblis odmówił pokłonu Adamowi, ponieważ był całkowicie oddany Bogu i odmówił pokłonu komukolwiek innemu. Z tego powodu mistrzowie sufiści uważają Szatana i Mahometa za dwóch najdoskonalszych monoteistów. Sufi odrzucają koncepcję dualizmu i zamiast tego wierzą w jedność istnienia . W ten sam sposób, w jaki Mahomet był narzędziem Bożego miłosierdzia, sufi traktują szatana jako narzędzie Bożego gniewu. Dla muzułmańskiego sufickiego uczonego Ahmad Ghazali Iblis był wzorem kochanków w samopoświęceniu za odmowę pokłonu Adamowi z czystego oddania Bogu, uczeń Ahmada Ghazali, szejk Adi ibn Musafir, był jednym z sunnickich mistyków muzułmańskich, którzy bronili Iblisa, twierdził, że zło jest Szejk Adi twierdził również, że jest stworzeniem Boga, gdyby istniało zło bez woli Bożej, wówczas Bóg byłby bezsilny i nie można mu przypisać bezsilności. Niektórzy sufi twierdzą, że ponieważ Bóg przeznaczył Iblisa, aby stał się diabłem, Bóg przywróci mu także jego dawną anielską naturę. Attar porównuje potępienie Iblisa do biblijnego Benjamina : Obaj zostali oskarżeni niesprawiedliwie, ale ich kara miała większe znaczenie. W końcu Iblis zostanie uwolniony z piekła.\nJednak nie wszyscy muzułmańscy mistycy sufiści zgadzają się z pozytywnym przedstawieniem Iblisa. Pogląd Rumiego na Iblisa jest znacznie bardziej zgodny z islamską ortodoksją. Rumi postrzega Iblis jako objawienia wielkich grzechów z wyniosłości i zawiści . Stwierdza: „(Przebiegły) inteligencja pochodzi od Iblisa, a miłość od Adama”.\nW wierze baháʼí szatan nie jest uważany za niezależną siłę zła, jak w niektórych wiarach, ale oznacza niższą naturę człowieka. `Abdu'l-Bahá wyjaśnia: „Ta niższa natura w człowieku jest symbolizowana jako Szatan — złe ego w nas, a nie zła osobowość na zewnątrz”. Wszystkie inne złe duchy opisane w różnych tradycjach religijnych — takie jak upadłe anioły , demony i dżiny — są również metaforami podstawowych cech charakteru, jakie człowiek może nabyć i zamanifestować, gdy odwróci się od Boga. Czyny, które w niektórych pismach bahaickich są określane jako „szatańskie”, oznaczają ludzkie czyny spowodowane egoistycznymi pragnieniami.\nGłówny artykuł: satanizm\nObraz Bafometa autorstwa Eliphasa Levi jest uznawany przez satanistów LaVeyan jako symbol dwoistości, płodności i „mocy ciemności”, służący jako imiennik ich głównych insygniów, pieczęci Bafometa .\nSatanizm teistyczny, powszechnie określany jako „kult diabła”, postrzega szatana jako bóstwo , do którego ludzie mogą się błagać. Składa się z luźno powiązanych lub niezależnych grup i kabałów, z których wszyscy zgadzają się, że Szatan jest prawdziwym bytem.\nAteistyczny satanizm, praktykowany przez świątyni satanistycznej i przez zwolenników satanizm laveyański , utrzymuje, że szatan nie istnieje w dosłownym antropomorficzne podmiot, ale raczej jako symbol o tematyce kosmosu , które Sataniści postrzegają być przeniknięte i zmotywowani przez życie, który został z biegiem czasu nadano im wiele imion. W tej religii „Szatan” nie jest postrzegany ani przedstawiany jako arogancka, irracjonalna i oszukańcza istota, lecz jest czczony z atrybutami podobnymi do Prometeusza , symbolizującymi wolność i indywidualną inicjację. Zwolennikom służy również jako ramy pojęciowe i zewnętrzna metaforyczna projekcja najwyższego osobistego potencjału satanisty. W swoim eseju „Satanism: The Feared Religion”, obecny Najwyższy Kapłan Kościoła Szatana, Peter H. Gilmore , dalej wyjaśnia, że „…Szatan jest symbolem człowieka żyjącego zgodnie z jego dumną, cielesną naturą. Rzeczywistość za Szatanem stoi po prostu mroczna ewolucyjna siła entropii, która przenika całą naturę i zapewnia pęd do przetrwania i rozmnażania nieodłączny od wszystkich żywych istot. Szatan nie jest świadomą istotą, którą należy czcić, a raczej rezerwuarem mocy wewnątrz każdego człowieka, który można wykorzystać fakultatywnie".\nSataniści z LaVeyan przyjmują pierwotne etymologiczne znaczenie słowa "Szatan" ( hebr . שָּׂטָן szatan , co oznacza "przeciwnik"). Według Petera H. Gilmore'a „Kościół Szatana wybrał szatana jako swój główny symbol, ponieważ w języku hebrajskim oznacza to przeciwnika, przeciwnika, którego należy oskarżać lub kwestionować. Widzimy siebie jako tych Szatanów; przeciwników, przeciwników i oskarżycieli wszystkich duchowe systemy wierzeń, które próbowałyby utrudnić czerpanie radości z naszego życia jako istoty ludzkiej”.\nSataniści post-LaVeyan, podobnie jak zwolennicy The Satanic Temple , twierdzą, że ludzkie zwierzę ma naturalną skłonność altruistyczną i wspólnotową, i traktują Szatana jako postać walki z niesprawiedliwością i aktywizmem. Wierzą również w autonomię cielesną, że osobiste przekonania powinny być zgodne z nauką i inspirować szlachetność, a ludzie powinni pokutować za swoje błędy.\nWizerunek Santa Muerte\nGłówne bóstwo w przypuszczalnie indoeuropejskim panteonie Jazydów , Melek Taus , jest podobne do diabła w tradycji chrześcijańskiej i islamskiej, ponieważ odmówił pokłonu ludzkości. Dlatego chrześcijanie i muzułmanie często uważają Melek Taus za Szatana. Jednak zamiast satanizmu, jazydyzm może być rozumiany jako pozostałość przed-islamskiej bliskowschodniej religii indoeuropejskiej i/lub ghulackiego ruchu sufickiego założonego przez Szejka Adi . W rzeczywistości w jazydyzmie nie ma bytu, który przedstawiałby zło w opozycji do Boga; taki dualizm jest odrzucany przez Jazydów.\nW średniowieczu , w katarów , praktycy o dualistycznej religii, zostali oskarżeni o czczenie Szatana przez Kościół katolicki . Papież Grzegorz IX stwierdził w swoim dziele Vox in Rama, że katarzy wierzyli, że Bóg popełnił błąd, wyrzucając Lucyfera z nieba i że Lucyfer powróci, by nagrodzić swoich wiernych. Z drugiej strony, według kataryzmu, bogiem stwórcą świata materialnego czczonym przez Kościół katolicki jest w rzeczywistości Szatan.\nWicca jest nowoczesną, synkretyczną religią neopogańską , której wyznawcy wielu chrześcijan błędnie założyli, że czci szatana. W rzeczywistości Wiccanie nie wierzą w istnienie Szatana ani żadnej analogicznej postaci i wielokrotnie iz naciskiem odrzucali pogląd, że czczą taki byt. Kult szkieletowej postaci Santa Muerte , który gwałtownie się rozwinął w Meksyku, został potępiony przez Kościół katolicki jako kult diabła. Jednak wielbiciele Santa Muerte postrzegają ją jako anioła śmierci stworzonego przez Boga, a wielu z nich identyfikuje się jako katoliczka.\nWiele współczesnego folkloru na temat satanizmu nie wywodzi się z rzeczywistych wierzeń lub praktyk teistycznych lub ateistycznych satanistów, ale raczej z mieszanki średniowiecznych chrześcijańskich wierzeń ludowych, politycznych lub socjologicznych teorii spiskowych oraz współczesnych legend miejskich . Przykładem jest strach przed satanistycznym nadużyciem rytualnym z lat 80. – poczynając od wspomnień Michelle Remembers – który przedstawiał satanizm jako rozległy spisek elit z upodobaniem do wykorzystywania dzieci i składania ofiar z ludzi . Ten gatunek często opisuje szatana jako fizycznie wcielającego się w celu otrzymania czci.\nZobacz też: Diabeł w kulturze popularnej\nJeśli kiedyś był tak przystojny, jak teraz jest brzydki, a mimo to wzniósł brwi na swojego Stwórcę, można zrozumieć,\njak każdy smutek ma w nim swoje źródło!\n—  Dante in Inferno , Canto XXXIV (tłumaczenie wersetu Allena Mandelbauma )\nTutaj możemy panować bezpiecznie, a mój wybór\nrządzenia jest wart ambicji w piekle:\nLepiej panować w piekle niż służyć w niebie.\n-  Szatan w John Milton „s Paradise Lost Book I, linie 261-263\nW Dante Alighieri 's Inferno , Szatan pojawia się jako gigantyczny demon, zamarznięty w połowie piersi w lodzie w środku Dziewiątego Kręgu Piekła . Szatan ma trzy twarze i parę skrzydeł przypominających nietoperza pod każdym podbródkiem. W swoich trzech ustach Szatan gryzie Brutusa , Judasza Iskariotę i Kasjusza , których Dante uważał za zdradę „dwóch największych bohaterów rodzaju ludzkiego”: Juliusza Cezara , założyciela nowego porządku rządowego i Jezusa, założyciela nowego porządku religii. Gdy szatan uderza skrzydłami, tworzy zimny wiatr, który nadal zamraża lód otaczający go i innych grzeszników z Dziewiątego Kręgu. Dante i Virgil wspinają się po włochatych nogach Szatana, aż grawitacja zostanie odwrócona i spadają przez ziemię na półkulę południową.\nSzatan pojawia się w kilku opowieści z The Canterbury Tales przez Geoffreya Chaucera , w tym „ The Summoner Prologu ”, w którym zakonnik pojawia się w piekle i nie widzi innych braci, ale powiedziano mi, że są miliony. Następnie szatan unosi ogon, aby ujawnić, że wszyscy bracia żyją w jego odbycie. Opis wyglądu Szatana przedstawiony przez Chaucera jest wyraźnie oparty na opisie Dantego. Legenda o Fauście , zapisana w książeczce z 1589 roku Historia przeklętego życia i zasłużona śmierć doktora Jana Fausta , dotyczy paktu rzekomo zawartego przez niemieckiego uczonego Johanna Georga Fausta z demonem imieniem Mefistofeles, który zgodził się sprzedać swoją duszę szatanowi w wymiana na dwadzieścia cztery lata ziemskich przyjemności. Ten chapbook stał się źródłem Christopher Marlowe „s Tragiczne dzieje doktora Fausta .\nJohn Milton „s poemat Raj utracony wyposażony szatana jako swojego głównego bohatera. Milton przedstawia Szatana jako tragicznego antybohatera zniszczonego przez własną pychę . Wiersz, czerpiący obszerne inspiracje z tragedii greckiej , odtwarza szatana jako złożoną postać literacką, która ośmiela się zbuntować przeciwko „tyranii” Boga, pomimo jego wszechmocy . Angielski poeta i malarz William Blake zażartował, że „Powodem, dla którego Milton pisał w kajdanach, kiedy pisał o Aniołach i Bogu, a na wolności, gdy o Diabłach i Piekle, jest to, że był prawdziwym poetą i członkiem partii diabłów, nawet o tym nie wiedząc. " Paradise Regained , kontynuacja Raju utraconego , to opowieść o kuszeniu Jezusa na pustyni przez szatana.\nWilliam Blake uważał szatana za wzór buntu przeciwko niesprawiedliwej władzy i przedstawia go w wielu swoich wierszach i ilustracjach, w tym w swojej książce z 1780 r. The Marriage of Heaven and Hell , w której Szatan jest sławiony jako największy buntownik, wcielenie ludzkich emocji i uosobienie wolności od wszelkich form rozumu i ortodoksji . Opierając się na biblijnych fragmentach przedstawiających szatana jako oskarżyciela grzechu, Blake zinterpretował szatana jako „promulgatora praw moralnych”.\nW sztuce wizualnej\nStarożytna rzymska mozaika przedstawiający Rogaty, kozy nogami Pan trzyma pastorał pasterza . Większość tradycyjnej ikonografii Szatana pochodzi najwyraźniej od Pana.\nPojawienie się szatana nie pojawia się ani w Biblii, ani we wczesnych pismach chrześcijańskich, chociaż Apostoł Paweł pisze, że „Szatan przebiera się za anioła światłości” ( 2 Koryntian 11:14 ). Diabeł nigdy nie był pokazywany we wczesnochrześcijańskich dziełach sztuki i być może po raz pierwszy pojawił się w VI wieku w jednej z mozaik bazyliki Sant'Apollinare Nuovo . Mozaika „Chrystus Dobry Pasterz” przedstawia niebiesko-fioletowego anioła po lewej stronie Chrystusa za trzema kozami; naprzeciwko czerwonego anioła po prawej stronie i przed owcami. Przedstawienia diabła stały się bardziej powszechne w IX wieku, gdzie przedstawiano go z rozszczepionymi kopytami, owłosionymi nogami, ogonem kozy, spiczastymi uszami, brodą, płaskim nosem i zestawem rogów. Szatan mógł być po raz pierwszy związany z kozłami poprzez przypowieść o owcach i kozach , zapisaną w Ew. Mateusza 25:31-46 , w której Jezus oddziela owce (reprezentujące zbawionych) od kozłów (reprezentujących potępionych); potępieni zostają wrzuceni do piekła wraz z „diabłem i jego aniołami”.\nŚredniowieczni chrześcijanie byli znani z tego, że dostosowywali istniejącą wcześniej pogańską ikonografię do przedstawiania postaci chrześcijańskich. Wiele z tradycyjnej ikonografii szatana w chrześcijaństwie wydaje się wywodzić od Pana , rustykalnego boga płodności z kozimi nogami w starożytnej religii greckiej . Wczesnochrześcijańscy pisarze, tacy jak św. Hieronim, utożsamiali greckich satyrów i rzymskich faunów , których Pan przypominał, z demonami. Widły diabła wydają się być zaadaptowane z trójzębu greckiego boga Posejdona, a podobne do płomieni włosy szatana wydają się pochodzić od egipskiego boga Besa . Do późnego średniowiecza szatan i diabły pojawiają się we wszystkich dziełach sztuki chrześcijańskiej: w obrazach, rzeźbach i katedrach. Szatan jest zwykle przedstawiany nagiego, ale jego genitalia są rzadko pokazywane i często pokryte zwierzęcymi futrami. Przedstawienie szatana w kształcie kozła było szczególnie ściśle z nim związane w jego roli jako obiekt kultu przez czarowników i jako inkuba , demona, który uważa się, że gwałci ludzkie kobiety we śnie.\nWłoskie freski od późnego średniowiecza często pokazują szatana przykutego do piekła, żywiącego się ciałami wiecznie potępionych. Te freski są wystarczająco wczesne, by zainspirować postać Dantego w jego Inferno . Jako wąż w Ogrodzie Eden, Szatan jest często przedstawiany jako wąż z rękami i nogami, a także głową i górną częścią tułowia kobiety. Szatan i jego demony mogli przybierać dowolną postać w sztuce średniowiecznej, ale kiedy pojawiali się w swojej prawdziwej postaci, często byli przedstawiani jako niscy, włochaci, czarnoskórzy humanoidy ze szponiastymi i ptasimi stopami oraz dodatkowymi twarzami na piersiach, brzuchu, genitaliach, pośladki i ogony. Nowoczesna kultura popularna obraz Szatana jako dobrze ubranego dżentelmena z małymi rogami i pochodzący ogona od portrety Mefistofelesa w operach Potępienie Fausta (1846) przez Hector Berlioz , Mefistofele (1868) przez Arrigo Boito i Fausta przez Karola Gounoda .\nSzczegół szatana z Sądu Ostatecznego ( ok. 1583) autorstwa Jacoba de Backer\nSzatan wzywający swoje legiony (1790) autorstwa Thomasa Lawrence'a\nSzatan i śmierć z interwencją grzechu ( ok. 1792 lub 1802) autorstwa Henry'ego Fuseli\nWielki Czerwony Smok i Niewiasta obleczona w Słońce ( ok. 1805 ) – William Blake\nSzatan ogląda pieszczoty Adama i Ewy ( ok. 1808 ) autorstwa Williama Blake'a, ilustracja do Raju utraconego Johna Miltona\nSzatan wzbudza zbuntowanych aniołów ( ok. 1808) autorstwa Williama Blake'a, ilustracja do Raju utraconego Johna Miltona\nZłe sny Hioba (1821) autorstwa Williama Blake\nKuszenie Chrystusa przez diabła (1860) – Félix-Joseph Barrias\nPrzedstawienie Szatana ( ok. 1866) przez Gustave Doré\nIlustracja (1866) do Raju utraconego Johna Miltona autorstwa Gustave Doré, przedstawiająca upadek Szatana z nieba\nIlustracja (1866) autorstwa Gustave'a Doré ukazująca Szatana jako Księcia Piekła, jak przedstawiono w Raju utraconym Johna Miltona\nIlustracja (1866) autorstwa Gustave Doré przedstawiająca anioła Abdiela uderzającego szatana w jego „bezbożny grzebień”, jak opisano w Raju utraconym Johna Miltona , księga VI\nSzatan (u dołu po prawej) walczy z Michałem Archaniołem o ciało Mojżesza ( Judy 9 ), Julius Schnorr von Carolsfeld , 1860.\nJezus wypędza Szatana (od razu) w drzeworycie von Carolsfelda z 1860 r\nSzatan nęka Hioba z Kroniki Norymberskiej\nNawiedzony zamek (1896) (3:12)\nDiabeł jest przedstawiony jako nietoperz wampir w „ Nawiedzonym zamku ” Georgesa Mélièsa (1896), który jest często uważany za pierwszy horror . Tak zwane „czarne msze” są przedstawiane w sensacyjnych filmach klasy B od lat 60. XX wieku. Jednym z pierwszych filmów przedstawiających taki rytuał był film Oko diabła z 1965 roku , znany również jako 13 . Alex Sanders , były czarny mag, służył jako konsultant przy filmie, aby upewnić się, że przedstawione w nim rytuały zostały dokładnie przedstawione. W ciągu następnych trzydziestu lat powieści Dennisa Wheatleya i filmy Hammer Film Productions odegrały ważną rolę w kształtowaniu popularnego wizerunku satanizmu.\nWersja filmu z Ira Levin „s Dziecko Rosemary ustalono wykonane satanistyczne motywy odcinkowych nurtu horror . Późniejsze filmy, takie jak Egzorcysta (1973), Omen (1976) i Serce anioła (1987) przedstawiają szatana jako antagonistę.\nSen Tartiniego (1824) Louis-Léopold Boilly\nOdniesienia do Szatana w muzyce sięgają średniowiecza. Giuseppe Tartini zainspirował się do napisania swojego najsłynniejszego dzieła, Sonaty skrzypcowej g-moll , znanej również jako „Diabelski tryl”, po tym, jak przyśnił się Diabeł grający na skrzypcach. Tartini twierdził, że sonata była mniejszą imitacją tego, co diabeł zagrał we śnie. Uważano, że Niccolò Paganini zawdzięcza swój muzyczny talent paktowi z diabłem. Charles Gounod „s Faust oferuje narrację, która obejmuje szatana.\nNa początku XX wieku jazz i blues stały się znane jako „muzyka diabła”, ponieważ uważano je za „niebezpieczne i bezbożne”. Według legendy muzyk bluesowy Tommy Johnson był okropnym gitarzystą, zanim zamienił duszę diabłu na gitarę. Później Robert Johnson twierdził, że sprzedał swoją duszę w zamian za zostanie świetnym gitarzystą bluesowym. Satanistyczna symbolika pojawia się w muzyce rockowej od lat 60. XX wieku. Mick Jagger wcielił się w rolę Lucyfera w „ Sympathy for the Devil ” zespołu Rolling Stones (1968), podczas gdy Black Sabbath wcielił się w postać diabła w wielu piosenkach, w tym w „ War Pigs ” (1970) i „ NIB ” (1970).\nKsiążę Ciemności (Szatan)\nKsiążę Ciemności (manicheizm)\nʻAbduʾl-Bahá (1982) , Promulgacja Pokoju Powszechnego , Wilmette, IL: Baháʼí Publishing Trust, s. 294-295, ISBN 0-87743-172-8\nAhmed, Shahab (2017), przed prawosławiem: szatańskie wersety wczesnego islamu , Cambridge, Massachusetts i Londyn: Harvard University Press, ISBN 978-0-674-04742-6\nAhmadi, Nader; Ahmadi, Fereshteh (1998), Islam irański: Pojęcie jednostki , Houndmills, Basingstoke, Hampshire i Londyn: Palgrave Macmillan, ISBN 978-0-230-37349-5\nAllen, Roger (2015), Studiowanie współczesnej literatury arabskiej , Edynburg, Szkocja: Edinburgh University Press, ISBN 978-1-4744-0349-8\nAlmond, Philip C. (2004), opętanie demoniczne i egzorcyzm we wczesnej nowożytnej Anglii: teksty współczesne i ich kontekst kulturowy , Cambridge, Anglia: Cambridge University Press, ISBN 978-0-511-21036-5\nBainton, Roland H. (1978) , Tu stoję: Życie Marcina Lutra , Nashville, Tennessee: Abingdon Press, ISBN 0-687-16895-3\nBamberger, Bernard J. (2006). Upadłe anioły: żołnierze królestwa szatana . Żydowskie Towarzystwo Wydawnicze Ameryki. Numer ISBN 0-8276-0797-0.\nBass, Justin (2014), Bitwa o klucze: Objawienie 1:18 i zstąpienie Chrystusa do podziemi , Eugene, Oregon: Wipf & Stock, ISBN 978-1-62564-839-6\nBeekmann, Sharon; Bolt, Peter G. (2012), Wyciszenie Szatana: Handbook of Biblical Demonology , Eugene, Oregon: Wipf & Stock, ISBN 978-1-61097-055-6\nBoyd, James W. (1975), „Terminologia skupiona wokół szatana i diabła” , Szatan i Mara: chrześcijańskie i buddyjskie symbole zła , Leiden, Holandia: Brill, ISBN 90-04-04173-7\nBryson, Michael (2004), Tyrania Niebios: Odrzucenie Boga jako króla Miltona , Cranbury, New Jersey; Londyn i Mississauga, Ontario: Rosemont Publishing and Printing Corp., ISBN 0-87413-859-0\nGabinet, Kristofer Widholm i Bernard McGinn (2001). „Antychryst: Wywiad z Bernardem McGinnem” . Gabinet Magazyn . Wydanie 5 Zła zima. Magazyn gabinetowy.\nCaird, George Bradford (1980), Język i obrazy Biblii , Londyn: Westminster Press, ISBN 978-0-664-21378-7\nCaldwella, Williama. „Doktryna Szatana: I. W Starym Testamencie”, Świat Biblijny , t. 41, nr 1 (styczeń 1913), s. 29–33 w JSTOR\nCaldwella, Williama. „Doktryna Szatana: II. Szatan w pozabiblijnej literaturze apokaliptycznej”, The Biblical World , tom. 41, nr 2 (luty 1913), s. 98–102 w JSTOR\nCaldwella, Williama. „Doktryna Szatana: III. W Nowym Testamencie”, Świat Biblijny , t. 41, nr 3 (III 1913), s. 167–172 w JSTOR\nCampo, Juan Eduardo (2009), "Szatan", Encyklopedia Islamu , New York City: Infobase Publishing, pp 603-604, ISBN 978-0-8160-5454-1\nChambers, Aaron (2014), Devoted , Colorado Springs, Kolorado: NavPress, ISBN 978-1-61291-637-8\nDavies, Douglas J. (2010). Upadły Józef Smith, Jezus i szatańska opozycja: Zadośćuczynienie, Zło i Wizja Mormonów . Uniwersytet w Durham, Wielka Brytania. Numer ISBN 978-1-4094-0830-7.\nDay, John (2002) , Jahwe i Bogowie i Boginie Kanaanu , Sheffield, Anglia: Sheffield Academic Press, ISBN 0-8264-6830-6\nEddy, PR; Beilby, J. (2008), "Pokuta", w Dyrness, William A.; Kärkkäinen, Veli-Matti (red.), Global Dictionary of Theology: A Resource for the Worldwide Church , Downers Grove, Illinois i Nottingham, Anglia: IVP Academic, s. 84-92, ISBN 978-0-8308-2454-0\nEllis, Bill (2000), Raising the Devil: Satanism, New Religions and the Media , Lexington, Kentucky: University of Kentucky Press, ISBN 0-8131-2170-1\nEmpsona, Williama. Bóg Miltona (1966)\nFaiola, Anthony (10 maja 2014), „Współczesny papież dostaje starą szkołę na diabła: odnowione zainteresowanie egzorcyzmami” , The Washington Post , The WP Company, LLC\nFerber, Sarah (2004), opętanie demoniczne i egzorcyzm we wczesnej nowożytnej Francji , Nowy Jork i Londyn: Routledge, ISBN 0-415-21265-0\nFerguson, Everett (2003) , Tła wczesnego chrześcijaństwa (wyd. trzecie), Grand Rapids, Michigan: William B. Eerdmans Publishing Company, ISBN 0-8028-2221-5\nForsyth, Neil (1987). Stary wróg: Szatan i mit walki . Wydawnictwo Uniwersytetu Princeton; Wydanie przedruku. Numer ISBN 0-691-01474-4.\nForsyth, Neil (1987). Epos satanistyczny . Wydawnictwo Uniwersytetu Princeton; Wydanie przedruku. Numer ISBN 0-691-11339-4.\nFowlie, Wallace (1981), czytanie piekła Dantego , Chicago, Illinois: The University of Chicago Press, ISBN 0-226-25888-2\nGallagher, Eugene V.; Ashcraft, W. Michael (2006), Wprowadzenie do nowych i alternatywnych religii w Ameryce: Historia i kontrowersje , 1 , Westport, Connecticut: Greenwood Press, ISBN 0-275-98713-2\nGarland, David E. (2006), Hebrajczycy - Objawienie , Komentarz Biblijny Ekspozytora: wydanie poprawione, 13 , Grand Rapids, Michigan: Zondervan, ISBN 978-0-310-86624-4\nGentry, Kenneth L. Jr (2002). Bestia z Objawienia . Amerykańska wizja. Numer ISBN 0-915815-41-9.\nGeoffroy, Éric (2010), Wprowadzenie do sufizmu: Wewnętrzna ścieżka islamu , Bloomington, Indiana: World Wisdom, ISBN 978-1-935493-10-5\nGinther, James R. (2009), The Westminster Handbook to Medieval Theology , The Westminster Handbooks to Christian Theology , Louisville, Kentucky: Westminster John Knox Press, ISBN 978-0-664-22397-7\nGlustrom, Simon (1989), Mit i rzeczywistość judaizmu: 82 nieporozumienia ustawione prosto , West Orange, New Jersey: Behrman House, Inc., ISBN 0-87441-479-2\nGroby, Kersey (1995). Biografia Szatana: Ujawnianie pochodzenia diabła . Drzewo Książki. Numer ISBN 1-885395-11-6.\nGuiley, Rosemary (2009), Encyklopedia demonów i demonologii , Nowy Jork: Fakty w pliku, Inc., ISBN 978-0-8160-7314-6\n''The Interpreter's Dictionary of the Bible, An Illustrated Encyclopedia''; wyd. Buttrick, George Arthur; Prasa Abingdon 1962\nJabbour, Nabeel (2014), Półksiężyc oczami krzyża: Okiem arabskiego chrześcijanina , Londyn: Omnibus Press, ISBN 978-1-61521-512-6\nJacobs, Joseph i Ludwig Blau. „Szatan”, The Jewish Encyclopedia (1906) online s. 68-71\nJordan, William (27 września 2013), „18% Brytyjczyków wierzy w opętanie przez diabła” , yougov.co.uk , YouGov\nKelly, Henry Ansgar (2006), Szatan: Biografia , Cambridge, Anglia: Cambridge University Press, ISBN 978-0-521-60402-4\nKelly, Henry Ansgar (2017), Szatan w Biblii, Minister Sprawiedliwości Boga , Eugene, Oregon: Wipf & Stock, ISBN 978-1-5326-1331-9\nKent, William. "Diabeł." Encyklopedia Katolicka (1908) tom. 4. starszy artykuł online\nKohler, Kaufmann (1923), Niebo i piekło w religii porównawczej ze szczególnym odniesieniem do Boskiej komedii Dantego , New York City, New York: The Macmillan Company\nLevack, Brian P. (2015), "54. Johann Weyer: Posiadanie zakonnic w Wertet, 1550", The Witchcraft Sourcebook , New York City London: Routledge, ISBN 978-1-138-77497-1\nLewis, James R. (2001), Satanizm dzisiaj: encyklopedia religii, folkloru i kultury popularnej , Santa Barbara, Kalifornia: ABC-CLIO, ISBN 1-57607-759-4\nLink, Luther (1995), Diabeł: maska bez twarzy , Londyn, Anglia: Reaktion Books, ISBN 0-948462-67-1\nLink, Luther (2010), "Diabeł" , w Grafton, Anthony ; Większość, Glenn W .; Settis, Salvatore (red.), Tradycja klasyczna , Cambridge, Massachusetts i Londyn: The Belknap Press of Harvard University Press, s. 264-265, ISBN 978-0-674-03572-0\nMcMillan, ME (2011), Znaczenie Mekki: Polityka pielgrzymkowa we wczesnym islamie , Londyn: Saqi Books, ISBN 978-0-86356-437-6\nOsborn, Ian (1998), Dręczące myśli i tajne rytuały: ukryta epidemia zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych , Nowy Jork, Nowy Jork: Dell Publishing, ISBN 0-440-50847-9\nOsborne, BAE „Piotr: przeszkoda i szatan”, Novum Testamentum, tom. 15, faks. 3 (Jul., 1973), s. 187-190 w JSTOR na temat „Idź za mną, Szatanie!”\nPagels, Elaine (1995). Pochodzenie Szatana . Zabytkowe; Wydanie przedruku. Numer ISBN 0-679-72232-7.\nParker, Thomas Henry Louis (1995), Calvin: Wprowadzenie do jego myśli , Louisville, Kentucky: Westminster John Knox Press, ISBN 978-0-664-25602-9\nPatmore, Hector M. (2012), Adam, Szatan i król Tyru: Interpretacja Ezechiela 28:11-19 w późnej starożytności , Leiden, Holandia: Brill, ISBN 978-90-04-20880-3\nPeterson, Robert A. (2012), Zbawienie dokonane przez Syna: Dzieło Chrystusa , Wheaton, Illinois: Crossway, ISBN 978-1-4335-2360-1\nPilch, John J. (1995), The Cultural World of Jesus: od niedzieli do niedzieli, tom 1 , Collegeville, Minnesota: The Liturgical Press, ISBN 0-8146-2286-0\nPlantinga, Richard J.; Thompson, Thomas J.; Lundberg, Matthew D. (2010), Wprowadzenie do teologii chrześcijańskiej , Cambridge, Anglia: Cambridge University Press, ISBN 978-0-521-69037-9\nPoole, W. Scott (2009), Szatan w Ameryce: Diabeł, którego znamy , Lanham, Maryland: Rowman & Littlefield Publishers, ISBN 978-1-4422-0062-3\nPrince, Stephen (2004), The Horror Film , New Brunswick, New Jersey i Londyn: Rutgers University Press, ISBN 0-8135-3363-5\nRebhorn Wayne A. „Tradycja humanistyczna i Szatan Miltona: konserwatysta jako rewolucjonista”, SEL: Studies in English Literature 1500–1900, tom. 13, nr 1, The English Renaissance (Zima 1973), s. 81–93 w JSTOR\nRosica, Ks. Tomasz (20 lipca 2015), Dlaczego papież Franciszek ma taką obsesję na punkcie diabła? , Turner Broadcasting System, CNN\nRudwin, Maksymilian (1970). Diabeł w legendzie i literaturze . Otwarty sąd. Numer ISBN 0-87548-248-1.\nRussell, Jeffrey Burton. Diabeł: Postrzeganie zła od starożytności do prymitywnego chrześcijaństwa (1987a) fragment i wyszukiwanie tekstu\nRussell, Jeffrey Burton. Szatan: Tradycja wczesnochrześcijańska (1987b) fragment i wyszukiwanie tekstu\nRussell, Jeffrey Burton (1984), Lucyfer: Diabeł w średniowieczu , Itaka, Nowy Jork: Cornell University Press, ISBN 0-8014-9429-X\nRussell, Jeffrey Burton. Mefistofeles: Diabeł we współczesnym świecie (1990) fragment i wyszukiwanie tekstu\nRussell, Jeffrey Burton. Książę ciemności: radykalne zło i moc dobra w historii (1992) fragment i wyszukiwanie tekstu\nSchaff, DS „Diabeł” w New Schaff-Herzog Encyclopedia of Religious Knowledge (1911), Mainline Protestant ; tom 3 s. 414-417 online\nScott, Miriam Van. The Encyclopedia of Hell (1999) fragment i przeszukiwanie tekstu porównawcze religie; także kultura popularna\nSmith, Peter (2000), Zwięzła encyklopedia wiary bahajskiej , Oxford, Wielka Brytania: Oneworld, s. 135-136, 304 , ISBN 1-85168-184-1\nSmith, Peter (2008), Wprowadzenie do wiary bahaijskiej , Cambridge: Cambridge University Press, s. 112, ISBN 978-0-521-86251-6\nSpignesi, Stephen J. (2003), The Italian 100: Ranking najbardziej wpływowych kulturowych, naukowych i politycznych, przeszłość i teraźniejszość , New York: Citadel Press, ISBN 0-8065-2399-9\nStoddard, Ed (29 listopada 2007), Poll stwierdza , że więcej Amerykanów wierzy w diabła niż Darwin , Reuters\nTambling, Jeremy (2017), Histories of the Devil: From Marlowe to Mann and the Manichees , Londyn: Palgrave Macmillan Publishers Ltd., doi : 10.1057/978-1-137-51832-3 , ISBN 978-1-137-51832-3\nThomsett, Michael C. (2011), Herezja w Kościele rzymskokatolickim: historia , Jefferson, Karolina Północna: MacFarland & Company, Inc., ISBN 978-0-7864-4448-9\nTomashoff, Craig (13 listopada 2016), „Od „Dotknięty przez anioła” do „Lucyfera: TV's Heavenly Creatures Are Evolving” , The Hollywood Reporter , Hollywood Reporter-Billboard Media Group , pobierane 22.12.2017\nvan der Toorn, Karel; Becky, Bob; Willem, Pieter (1999), Słownik bóstw i demonów w Biblii (wyd. drugie), Grand Rapids, Michigan: wydawnictwo Williama B. Eerdmana, ISBN 0-8028-2491-9\nVerbart, André (1995), Fellowship in Paradise Lost: Vergil, Milton, Wordsworth , 97 , Amsterdam, Holandia i Atlanta, Georgia: Rodopi, ISBN 90-5183-882-4\nVicchio, Stephen J. (2008), Liczby biblijne w wierze islamskiej , Eugene, Oregon: Wipf & Stock, ISBN 978-1-55635-304-8\nWerner, Bette Charlene (1986), Wizja Blake'a z poezji Miltona: ilustracje do sześciu wierszy , Cranbury, New Jersey, Londyn, Anglia i Mississauga, Ontario: Associated University Presses, ISBN 0-8387-5084-2\nWray, TJ i Gregory Mobley. The Birth of Satan: Tracing the Devil's Biblical Roots (2005) fragment i wyszukiwanie tekstowe\nWyszukaj Szatana w Wikisłowniku, darmowym słowniku.\nWikicytaty zawiera cytaty związane z: Szatan\nWikimedia Commons zawiera multimedia związane z Szatanem .\nEncyklopedia Katolicka – „Diabeł”\nEncyklopedia Żydowska – „Szatan”\nInternetowe Archiwum Świętych Tekstów zawiera teksty – pisma święte, literaturę i prace naukowe – dotyczące szatana, satanizmu i pokrewnych kwestii religijnych\nSpojrzenie Bractwa Szatana na Szatana i Lucyfera.\nDiabeł , dyskusja BBC Radio 4 z Martinem Palmerem, Alison Rowlands i Davidem Woottonem ( In Our Time , 11 grudnia 2003)\nTa strona była ostatnio edytowana 15 października 2021 o 01:33 (UTC) .\nThis page is based on the copyrighted Wikipedia article "Satan" (Authors); it is used under the Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 Unported License. You may redistribute it, verbatim or modified, providing that you comply with the terms of the CC-BY-SA.


Strategie • Zobacz wątek - Bez kości i kart...\nTeraz jest czwartek, 20 września 2018, 20:44\nBez kości i kart...\nTytuł: Re: Bez kości i kart...\nNapisane: niedziela, 16 listopada 2014, 21:33\nCiekawy temat, więc pozwoliłem sobie go wygrzebać.\nNiedawno pojawiła się dobra, prosta i zarazem zniuansowana gra, gdzie rzutów kostką i użycia kart jest niewiele. Chodzi mi o "Polis. Fight for Hegemony". Rzecz polega na tym, że im mniej w grze sytuacji, które rozstrzyga los pod postacią kości lub karty, tym bardziej te nieliczne momenty, w których kość decyduje, ważą na całości partii. Podejrzewam, że w efekcie całość się zrównuje, zaś w niektórych przypadkach można też odnieść wrażenie, że zaważyło tylko i wyłącznie szczęście. W grach z licznymi rzutami kością to wrażenie się zaciera.\nWspominam też o tym dlatego, że od pewnego czasu chodzi mi po głowie zamysł zrobienia z Polis gry zupełnie nielosowej. Ideałem byłoby zamienienie jej w rodzaj szachów, gdzie zwycięzcę wyłania się po parzystej liczbie gier (ze zmianą stron oczywiście). Jeśli coś sensownego uda mi się opracować, zamieszczę w odpowiednim temacie.\nNapisane: niedziela, 16 listopada 2014, 22:17\nCoś takiego widziałem, nie pamiętam tytułu - jakaś gra osadzona w średniowieczu. Dowiem się i dam znać.\nNapisane: niedziela, 16 listopada 2014, 22:44\nMoże chodzi o polską produkcję "Medieval Battles"?\nhttp://www.boardgamegeek.com/boardgame/ ... val-battle\nNiedawno została wydana a jakoś tak cicho na jej temat.\nNapisane: niedziela, 16 listopada 2014, 22:54\nNie, produkcja jest zachodnia i tyczy się któregoś z konfliktów na wyspach lub z wyspami zwiazanego.\nNapisane: poniedziałek, 17 listopada 2014, 17:04\nKiedyś grałem w kropki, to gra strategiczna:\nKółko i krzyżyk, gra strategiczna:\nhttp://pl.wikipedia.org/wiki/K%C3%B3%C5 ... zy%C5%BCyk\nStrategiczne z losowością, to:\n- Papier (pikinierzy), kamień (konnica) i nożyce (piechota).\nhttp://pl.wikipedia.org/wiki/Papier,_ka ... o%C5%BCyce\n- Wojna, gra karciana\nStrategiczne gry karciane:\n- brydź itd.\nJak widzisz jest tego cała masa.\nJest jeszcze jedna gra strategiczna z naciskiem na zręczność i chyba najlepsza w jaką kiedykolwiek miałem przyjemność grać: PIKUTY!\nByć może wielu z Was nie grało w tą grę. Znalazłem taki obrazek: fragment obrazu Henryka Ornata "Pieńki":\nSą jeszcze kapsle, gra strategiczno-zręcznościowa. Pamiętam, jak się drążyło tunele w trawnikach, mosty na chodnikach, kładki na schody itd. Dziś nazywa się to makietą do gier w kapsle.\nOstatnio edytowano poniedziałek, 17 listopada 2014, 17:26 przez WarHammster, łącznie edytowano 1 raz\nNapisane: poniedziałek, 17 listopada 2014, 17:25\nW brydżu są karty tak jakby\nNapisane: poniedziałek, 17 listopada 2014, 17:31\nNo tak ale nie ciągniesz ich jako dodatek, element do gry, tylko są traktowane jako podstawa gry. Grając w wojny każdy z nas (na podwórku) wybierał armie i toczyło się bitwy lub turnieje, czasem przekładało się to na Mistrzostwa w Piłce nożnej . Ok, być może podałem tu zły przykład z kartami.\nNapisane: poniedziałek, 17 listopada 2014, 18:30\nFajne przykłady Sławku, ale ja mówię o 100% grze figurkowej. Kapsle to bardziej gra zręcznościowa niż strategiczna Bo na co komu strategia, jak popchnąć kapsla nie umie?


Zamówienie 1080 p mini wifi ip kamery ptz dwukierunkowe audio drut bezpłatne kamery monitoringu 2mp czujnik sony hd mini kamera dla domu biuro | Nadzór Wideo \_ www.cigarblog.pl\nFunkcje specjalne: WiFi IP camera\nP2P : Androdi/Iphone\nObsługiwane systemy mobilna: Z systemem Symbian\nNumer/Liczba modelu: AP-08M\nWymiary (dł x szer x gł) (mm): 9*6cm\nProducts Name: 2MP Wireless Mini PTZ IP cameras\nSensor: 2MP Sony Cmos sensor\n. Format kompresji H.264, synchroniczne monitorowanie w czasie rzeczywistym i wideo o wysokiej rozdzielczości\n. 1080 P obrazu w czasie rzeczywistym transmisji, adaptacyjne sieci, do 25/30 klatek/s płynne wrażenia podczas\n. Echa i technologii tłumienia hałasu, idealne full-duplex głosowe efekt\n. Posiadają Granville technologii ziarna-media w chmurze P2P penetracji technologii, klucz zdalnego, plug and play\n. Powietrza-dołącz do, kluczową inicjatywę, aby ustawić WiFi, krok sieci, ostatecznym proste\n. W poziomie i w pionie obrót, Pan: 355 stopni, plandeka: 75 stopni\n. Wsparcie wielu użytkowników zdalnego podglądu\nDo karty SD czas nagrywania, pls zauważa:\n8G: 2 dni 16G: 5 dni\n32G: 10 dni 64G: 20 dni\n128G: 40 dni\n2.0mp czujnikiem Sony Imx 323\nMonitorowanie jakości obrazu\nWideo etui z klapką\n1ch 38dB mikrofon\n1ch 85dB głośnik\nNagrania do przechowywania\nZdalne odtwarzanie, pobierz\nAlarm jest wyzwalany\nGłośnik alarm, nagrywanie alarmowe\nPrzewodowy port sieci ethernet\nWartości niewyrządzającej znacznej szkody\nG-dobrze, ziarna-media w chmurze\nMaksymalne wsparcie 128 GB karty TF\n1080P HD Night sight inteligentne WIFI Micro Mini kamera wideo kamera bezprzewodowa Tiny DV miniaturowy rejestrator mikrokomorowy obsługa karty TF\nOpis: Chroń swoje bezpieczeństwo w domu w dowolnym miejscu i czasie Z szerokim kątem widzenia kąt, nigdy nie przegap żadnych szczegółów Dzięki kątowi widzenia 150 stopni kamera zapewnia zakres widzenia z szerokim kątem widzenia w pokoju. Pozwala poznać każdy ruch, który wydarzył się w twoim domu w dowolnym miejscu i czasie. Uniwersalny magnetyczny,


Leki bez recepty apteka online - Bezpieczny katalog stron internetowych\nLeki bez recepty apteka online\nApteka Internetowa Capteka.pl posiada bogatą ofertę leków bez recepty, suplementów diety, sprzętu medycznego, produktów zielarskich, a także kosmetyków naturalnych. Leki bez recepty, to preparaty umożliwiające samodzielne zwalczanie wielu powszechnych dolegliwości takich jak ból, katar, kaszel, przeziębienie czy gorączka.\nZapraszamy do naszego sklepu internetowego z kawą w ziarnach. Jesteśmy importerem sprowadzającym najlepszej jakości ziarna brazylijskie, etiopskie oraz kolumbijskie. Plantatorzy od których nasze ziarna pochodzą starannie je selekcjonują, aby klienci mogli uzyskać prawdziwy i głęboki smak...


Domów pasywnych otwierają swoje drzwi dla międzynarodowych biernej dni dom w połowie 2017 roku\nOd 16 do 18 czerwca 2017 roku, w połowie roku Międzynarodowy domu pasywnego "Dni otwartych drzwi"zorganizowane przez Międzynarodową domu pasywnego, Stowarzyszenie (iPHA) i jego międzynarodowi partnerzy, dom pasywny, domów, biur i terenów budowlanych będą otwarte dla publiczności w celu zwiększenia świadomości mieszkańców o tym, że dom pasywny j\nFrom 16 to 18 June 2017, at the mid-year International Passive House Open Days, organised by the International Passive House Association (iPHA) and its international Affiliates, Passive House homes, offices and construction sites will be open to the public in order to raise people's awareness about the fact that a Passive House is much more tha\nW połowie roku Międzynarodowy dom pasywny Dni otwarte w 2017\n16 – 18 czerwca 2017 roku, w połowie roku Międzynarodowy dom pasywny Dni otwartych drzwi, umieścić na międzynarodowej domu pasywnego, Stowarzyszenie (iPHA) i jej filii międzynarodowych, odbędzie się za 2-gi rok z rzędu.\nPrzyszłość budynków i standardu domu pasywnego\nJak działa dom pasywny pracować? Jakie wymagania są w stosunku do składników, planowania, projektowania i realizacji projektu? Jakie są zasoby do pomocy w pasywnej konstrukcji domu? Co to jest, jak się mieszka w domu pasywnym, to, co już zostało zbudowane, i dlaczego domy pasywne są tak atrakcyjne dla inwestycji?\nPociąg-do-NZEB: Dworzec szkolenie\n17 maja 2017 roku, następnego dnia po masowej ceremonii otwarcia, nowy BAK (Centrum doskonałości w zakresie efektywności energetycznej i OZE w budynkach, w kontekście pociągu-na-NZEB projekt) odbędzie się pociąg szkolenie w Sofii, Bułgaria, na czele z łuku. Susanna Winkler, Instytut Domu Pasywnego W Darmstadt, Niemcy.\nPost date: 11 Maj 2017\nMiędzynarodowy Biernej Dni W Domu 2017\nOd 10 do 12 października 2017 roku Międzynarodowy dom pasywny dni, zorganizowany przez Międzynarodowe Stowarzyszenie dom pasywny (iPHA) i jego międzynarodowi partnerzy, odbędzie się za 14. rok z rzędu. Właściciele domów pasywnych w domu będą mogli podzielić się swoimi doświadczeniami i pokazać, że dom pasywny-to wszystko, uczestniczy ze swoimi domu pasywnego domu, biura, a nawet budową%.00\nPost date: 23 lut 2017


3 narzędzia, które powinien znać każdy programista - Artykuły redakcji (blog) - FORBOT\nListopad 30, 2020 w Artykuły redakcji (blog)\nPisanie programów może być znacznie łatwiejsze. Wszystko za sprawą kilku prostych narzędzi, które mogą przyspieszyć prace programisty. Tym razem pora na omówienie 3 narzędzi, dzięki którym możliwe jest automatyczne formatowanie kodu oraz jego statyczna i dynamiczna analiza.\nMuszę przyznać, że widząc tytuł ucieszyłem się, bo myślałem, że będzie o systemie kontroli wersji, systemie przeglądu kodu, systemie zarządzania życiem projektu, ewentualnie jakimś systemie ciągłej integracji. Bo to są narzędzia, które w realny sposób zmieniają podejście do programowania.\nNikt nie powiedział, że to jedyne 3 programy, która warto znać\nKażdy doświadczony programista na pewno mógłby ułożyć swoją listę tego typu. Jak dla mnie akurat ClangFormat to bardzo dobra podpowiedź - nawet dla zupełnie początkujących. Jeśli ktoś ma pomysł na inne przydatne narzędzia, to zachęcam do napisania artykułu i publikacji go na forum. Na pewno dużo osób skorzysta, jeśli będzie więcej takich artykułów.\nakurat ClangFormat to bardzo dobra podpowiedź\nTak, ale nie każdy pisze w C++, a do C istnieje inne narzędzie: indent. Jakby nieco mniej wymagający...\nPomijam fakt, że sposób instalacji na Linuksa podany w artykule nie dotyczy Linuksa a wyłącznie Debiana i pochodnych, i to z gatunku tych bardziej przedpotopowych. Nie każdy używa Ubuntu czy Minta...\nMi się bardzo spodobało. O ostatnich dwóch narzędziach nie słyszałem, a się przydzadzą. Aczkolwiek dosyć często używany jest podobno git i docker, czy kubernetes, więc taka technologia też się przyda, tylko, że przy embedded troszkę mniej.\nDnia 30.11.2020 o 16:35, KHX napisał:\ngit przydaje się często. Przy pisaniu programów jest nieoceniony. Nawet w pisaniu prac dyplomowych jest bardzo ważny.\nJeśli już mowa o Gitcie to przypominam, że mamy też taki poradnik dla początkujących, który napisał jeden z użytkowników forum ➡ Git dla samotnych – czy to ma sens? Jak zacząć?\nNajważniejszym narzędziem programisty jest dobre IDE.\nA potem taki programista siedzi i płacze, jak mu przyjdzie poprawić dwie linijki programu na serwerze (gdzie IDE składa się z vima, mana i terminala).\nNajważniejszym narzędziem humanistów jest papier i ołówek, a w przypadku nauk ścisłych (takich jak informatyka) potrzebny jest także kosz. Najwybitniejsi informatycy często nawet nie posiadali komputera. Jak nie potrafisz napisać programu w głowie, to żadne IDE ci też nie pomoże.\nDnia 3.12.2020 o 19:05, deshipu napisał:\nTo po co wspominałeś o VCS i CI? Trochę czepianie się na siłę, bo dobre IDE integruje wiele przydatnych narzędzi i realnie ułatwia pracę, od podstawowych rzeczy takich jak kolorowanie składni i dbanie o automatyczne wcięcia, po autoformatowanie kodu na życzenie, integracja z systemami kontroli wersji, analizy składni, systemem budowania, tworzenie diagramów klas, list TODO na podstawie kodu czy integrację z debugerem, itd. niby pierdoły ale jednak życie programisty staje się przyjemniejsze z dobrym środowiskiem, które nie rzuca kłód pod nogi.\nWspomniałem o VCS i CI, bo one zmieniają sposób w jaki pracujesz nad projektem, wymuszając dobre praktyki ułatwiające komunikację i późniejsze utrzymanie kodu. Kolorowanie składni, formatowanie kodu, analiza składni, autouzupełnianie, etc. są całkowicie zbędne, a nawet będą przeszkadzać we współpracy z innymi ludźmi w zespole i powodować, że nigdy nie nauczysz się dobrych zwyczajów. Integracja z systemem kontroli wersji uzależni cię od jednego takiego systemu. System budowania w IDE to najgorsze cholerstwo jakie istnieje, bo powoduje, że nagle skonfigurowanie ciągłej integracji, a nawet jakiegokolwiek automatycznego testowania staje się praktycznie niemożliwe. No i wymuszasz w ten sposób użycie tego samego IDE na innych ludziach w projekcie, dzięki czemu zmniejszasz ich produktywność, a jeśli projekt jest open source, to wręcz tracisz potencjalnych pomocników.\nOwszem, zmieniają, tak jak i każde inne narzędzie, które w czymś Cię odciąża, a kiedy potrafi się z każdego korzystać praca staje się dużo efektywniejsza bo możesz atakować problemy na różne sposoby.\nNie zgodzę się, że autoformatowanie i kolorowanie, analiza składni są całkowicie zbędne. Równie dobrze mógłbyś napisać, że VCS jest zbędny, przecież możesz wersjonować ręcznie, tworzyć katalogi, archiwa, itd. Po co system? Da się bez tego żyć ale czy nie jest po prostu łatwiej? Wystarczy przesiąść się do surowego edytora tekstu, np. systemowego notatnika, właśnie o taki banał mi chodzi, a nie psucie życia innym reformatując wszystko na około i np. niwelując jedną z zalet VCS-a jaką jest czytelna historia zmian.\nI nie rozumiem w jaki sposób integracia VCS-a z IDE ogranicza Cię do jednego systemu. System wtyczek nie został wymyślony wczoraj, każdy popularny system kontroli wersji ma swoje rozszerzenia do popularnych środowisk. SVN, Git, Perforce. Tak samo system budowania. Naprawdę to takie złe, że możesz skrypt budujący odpalić bezpośrednio z IDE? Nawet projekt VS, który jest mocno hermetyczny da się budować z linii poleceń, sporo IDE obsługuje popularne systemy budowania i tylko od Ciebie zależy czy wolisz sobie podpiąć system bezpośrednio pod IDE czy robić wszystko po swojemu.\nI w sumie zaczynamy wchodzić w szczegóły gdzie tak naprawdę problemem jest to, że przeceniacie wartość jednych narzędzi niedoceniając innych, kiedy efektywność to suma umiejętności korzystania z wielu z nich. Kartka papieru to też tylko narzędzie i spore ułatwienie... Ale najważniejszy w każdej pracy jest umysł, to jest podstawowe i najważniejsze narzędzie, nie tylko programisty. I dlatego uważam, że się przyczepiliście o IDE trochę na siłę.\nEdytowano Grudzień 13, 2020 przez sebas86\n32 minuty temu, sebas86 napisał:\nRównie dobrze mógłbyś napisać, że VCS jest zbędny, przecież możesz wersjonować ręcznie, tworzyć katalogi, archiwa, itd. Po co system?\nAle wtedy też będziesz mieć system. Samodzielnie zbudowany, ale jednak. A po co? Po to, żeby poza klepaniem kodu samemu móc współpracować z innymi ludźmi. Wszystkie narzędzia które ma twoje IDE możesz sobie równie dobrze uruchomić z linii poleceń i będzie tak samo dobrze, albo lepiej. Ale przez to IDE ani nie podzielisz się kodem, ani nie zrobisz review.\n36 minut temu, sebas86 napisał:\nSystem wtyczek nie został wymyślony wczoraj, każdy popularny system kontroli wersji ma swoje rozszerzenia do popularnych środowisk.\nSłowem kluczowym jest tutaj "popularny". A jak ten, którego chcesz użyć akurat nie jest popularny? A jak używasz wewnętrznego systemu, którego producenci IDE nie obsługują? A jeśli obsługa jest, ale zchrzaniona?\n38 minut temu, sebas86 napisał:\nNawet projekt VS, który jest mocno hermetyczny da się budować z linii poleceń\nJeżeli akurat twój serwer CI pracuje pod Microsoft Windows, co jest bardzo dziwnym, powiedziałbym nawet samobójczym, wyborem.\n39 minut temu, sebas86 napisał:\nI dlatego uważam, że się przyczepiliście o IDE trochę na siłę.\nByć może nie zetknąłeś się jeszcze z programistami uzależnionymi od IDE, którzy nie potrafią bez tej protezy funkcjonować, i którzy piszą porąbany kod, bo IDE im tak kazało.\n1. Ręcznie formatując kod też masz formatowanie składni, a zgodzisz się chyba, że pisanie kodu w sposób czytelny dla siebie i innych jest ważne? O to mi chodzi. Korzystasz z gotowca, nie tracisz swojego, cennego czasu na zajmowanie się pierdołami i rzeczami, które już ktoś opracował, możesz się skupić na innych rzeczach. Ale znam też (niestety) ludzi, którzy marnują swój i później mój czas na ręczne upiększanie kodu, co jest ekstremalną fanaberią i marnotrawieniem czasu...\n2. Jeśli masz taki system to po prostu z tym żyjesz. W czym problem? Popularny oznacza też to, że pokrywa potrzeby większości ludzi, a przynajmniej na tyle, że nie opłaca się wyważać drzwi i tworzyć własnego systemu od podstaw.\n3. Samobójczy wybór? No to Cię zmartwię, jak programujesz na konkretną platformę to jesteś nierzadko po prostu skazany na konkretne rozwiązania. Chyba, że lubisz wyważać otwarte drzwi. Chcesz tworzyć na iOS-a? Wybierasz platformę z jabłuszkiem, ich IDE i toolchain. Konsole? To samo. To uogólnienie jest po prostu błędne. Może masz komfort, że możesz wybierać dowolną technologię ale to nie jest reguła. Oczywiście możesz wybrać inne toole i platformy, możesz tym samym zrezygnować z możliwości zarabiania na użytkownikach do nich przywiązanych ale przyznasz chyba, że to raczej słaba strategia biznesowa? Tak samo słaba jak wyważanie otwartych drzwi tam gdzie są dostępne gotowe rozwiązania.\n4. Nie. Sam korzystam z różnych i doceniam po prostu to, że mam pod ręką wiele przydatnych narzędzi, praca bez niektórych z nich byłaby mocno uciążliwa (np. Perforce ma swoje specyficzne rozwiązania, jak ktoś jest sado-maso... no to śmiało, bez wtyczki do ulubionego edytora też da się żyć ).


Przygnębiona ROZSTANIEM Julia Wróblewska apeluje: "Proszę, żeby nikt mnie nie DOBIJAŁ" - Pudelek\n| 14.09.2020 8:10\nCelebrytka, która ostatnio dołączyła do grona singli, zapewniła, że nie czuje się obecnie najlepiej i wytłumaczyła, że zdjęcie, na którym się uśmiecha zostało wykonane "w stanie manii".\nJulia Wróblewska szczerze o rozstaniu (Instagram)\nJulię Wróblewską większość Polaków kojarzy za sprawą występu w komedii romantycznej u boku Macieja Zakościelnego i Agnieszki Grochowskiej. Choć rola Michaliny w Tylko mnie kochaj otworzyła siedmioletniej wówczas Julce drzwi do show biznesu, dziewczyna jak dotąd nie miała okazji zaprezentować swoich umiejętności aktorskich w żadnej przełomowej produkcji filmowej.\n21-latkę znacznie bardziej można obecnie kojarzyć za sprawą jej działalności w sieci. Na Instagramie, gdzie jej poczynania obserwuje już ponad pół miliona internautów, Wróblewska nie tylko swoją codzienność jako właścicielki fretki, ale i chętnie porusza tematy terapii oraz depresji, z którą sama się zmagała.\nW maju celebrytka poinformowała, że jest w związku, od tamtej pory regularnie dzieląc się zdjęciami z ukochanym. Niestety, relacja najwyraźniej nie przetrwała próby czasu, bowiem w miniony piątek Julia wyznała, że znów dołączyła do grona singli.\nZobacz też: Julia Wróblewska ROZSTAŁA SIĘ z chłopakiem. "Trochę WSZYSTKO ZGASŁO" (FOTO)\nChoć wiadomość o zakończonym związku Wróblewska przekazała pod fotografią w lustrze, a na jej twarzy możemy dostrzec lekki uśmiech, jak się okazuje, wcale nie znosi dobrze rozstania z chłopakiem.\nNie cieszę się, nigdy się nie cieszyłam. Mam huśtawki nastroju i opublikowałam zdjęcie akurat, gdy byłam w stanie manii, stąd moje "zadowolenie", które tak naprawdę jest autodestrukcją - wytłumaczyła pod komentarzem jednej z obserwatorek.\nDodatkowo na jej InstaStories pojawiło się zdjęcie opatrzone kilkoma zdaniami, w których opisuje, jak jej samopoczucie po zakończonym niedawno związku:\nDla tych, co zastanawiają się, jak się czuję: Źle. Dziwne by było, gdyby, czuła się dobrze - zdradza aktorka i uprzedza:\nRaczej nie będę za dużo wrzucać w ciągu najbliższych dni, samo powiedzenie publicznie o tym, to duży cios, bo daje ci do zrozumienia, jak realne jest to, co się stało. Proszę jedynie o to, żeby nikt mnie w tym czasie nie dobijał - apeluje na koniec.\nMyślicie, że niebawem znów będzie dane jej się zakochać?\nBardzo dziewczynie współczuję - nie tyle samego rozstania, co zaburzeń osobowości. Zanim rzucicie w nią, ze jest atencyjna (na pudelku bywam nie od dzis, wiec pewnie padnie "to po co wrzucala?" ) to poczytajcie o borderline - byc może sama dobrze nie wiedziała, co i po co wrzuca, by dopiero potem się "ocknąć", wrocic do siebie i poczuc jeszcze gorzej z konsekwencjami. Trzymam kciuki za Ciebie Julka, ale i za wszystkich pudelkowiczow walczacych ze sobą na terapii! Dobrego tygodnia!\nJulka gwowa do gory,jeszcze bedzie dobrze. Tylko niepoddawaj sie. A teraz do tych ktorzy nie maja pojecia co to jest Depresja ,Nerwica Stany lekowe,Ataki Paniki itp. Sama chorowalam przez 20 lat. Poszlam na terapie ,ktora trwala 5 lat,to jest bardzo ciezka i bolesna" praca". Ale sie oplacalo i teraz zyje od 15 lat bez "choroby".To nie katar ze przejdzie w ciagu tygodnia. A takie rady " wez sie dziewczyno czyms zajmiji itp" Zatrzymajcie dla siebie bo nie macie pojecia o czym piszecie. Pozdrawiam.\nDziewczyno, trzymaj się i jak najmniej udzielaj się w mediach, bo cię zniszczą! Jak oglądam te różne toszoły i seriale z udziałem dzieciaków, to mam ochotę podać ich rodziców do sądu rodzinnego! Ile tych nastoletnich gwiazdeczek za parę lat będzie jeszcze ktoś pamiętał? W wieku dwunastu lat być na szczycie sławy, a potem - co? Poczucie krzywdy, depresja, nałogi i oby nic gorszego! Dorosłemu trudno zmierzyć się z tym, a co mówić nastolatkowi, któremu na dodatek buzują hormony!\nJulka głowa do góry, jesteś młoda, życie przed Tobą!\nGdzie są rodzice tego dzieciątka. Pomóżcie jej weżcie do terapeuty\ngdzie jej rodzice ! na castingi to ją wlekli od małego, a teraz dziewczynie odbija to ich nie ma\nPo co sie z tym problemem obnosisz dzieczyno po wszystkich mediach, czego oczekujesz ? mamy plakac ze masz manie, nie dobijaj ludzi, sa wieksze tragedie, wez sie za jakas robote a nie rozczulaj sie nad soba, masz rece, nogi, masz co jesc, mozesz wyjsc na spacer, skup sie na nieszczesciu tych co nie widza, nie maja rak czy nog, o glodujacej Afryce, pomysl co mogla bys zrobic dla innych.\nZa kilka dni ponownie sie zakocha i bedzie sie chwalic z calym swiatem. U takich to milosc na zawolanie. Sa tak puste ze nie ma sensu zawracac sobie nimy glowy. Tylko lans i szpan. Nie maja pojecia co to milosc.U nich milosc jest bezobjawowa jak koronowirus.!\nzrób wywiad z tym chłopakiem co odszedł, poznamy opinię drugiej strony\nDziecko,a kogo to interesuje,że zostałaś singlem? Nie trąb o tym na cały świat,to ludzie nie będą tego komentować. Większość internautów ma twoje dylematy w d** ,więc się z nimi nie obnoś.\nTych celebrytów mamy już dość. To są ludzie prości bez honoru i ambicji.\nCo chłopak zaruszał to jego\nDobra rada 50\nDobra rada na nie udany związek poszukaj kogoś wartościowego i godnego twojej uwagi nie przejmuj się tym byłym chociaż wiem że boli... Poszukaj kogoś kto będzie z tobą na dobre i złe tak na serio.\nNa siłę chce zaistnieć, "sprzedaje" więc wszystko o sobie. No i tu pojawia się problem, bo nie za bardzo jest co sprzedawać (ani urody, ani mądrości, ani talentów), a "jechanie na chorobie jest zwyczajnie słabe.Żenada i tyle.\nczy ona ma CHAD ? z tym się kojarzy mania