Biżuteria z Drzewem Życia – uniwersalny prezent dla każdej kobiety - Biżuteria ze stali chirurgicznej\nW dodatkach, jak we wszystkich dziedzinach związanych z modą, są trendy, które przemijają, ale są też przedmioty ponadczasowe, które możemy odnaleźć w sklepowych ofertach niezależnie od tego, co aktualnie króluje na światowych wybiegach. W biżuterii takimi wzorami są symbole z głębokim przesłaniem, odwołujące się do kultury czy tradycji: znak nieskończoności, serce, czy właśnie Drzewo Życia. W poniższym artykule przybliżamy znaczenie tego symbolu i odpowiadamy na pytanie, dlaczego biżuteria z tym znakiem jest uniwersalnym prezentem dla każdej kobiety.\nSkąd pochodzi Drzewo Życia i jaka jest jego symbolika?\nDrzewo Życia jest symbolem występującym w wielu religiach i kulturach, gdzie uniwersalnie łączony jest z oświeceniem, życiem duchowym i nieśmiertelnością. Jednak jako talizman noszony w formie biżuterii oznacza wiedzę, mądrość i zrozumienie własnego wnętrza. Pomaga osiągnąć wewnętrzny spokój, uzyskać skupienie i daje motywację do rozwoju osobistego.\nSymbol ten może też odwoływać się do wartości rodzinnych – Drzewo Życia ma solidny pień reprezentujący przodków i wiele splątanych gałęzi, które oznaczają kolejne pokolenia rodziny. Jego bujna i zielona korona symbolizuje płodność i żywotność, a także odrodzenie, przetrwanie i siłę.\nKomu można dać w prezencie biżuterię z Drzewem Życia?\nPopularny symbol sprawdzi się jako prezent dla każdej kobiety niezależnie od wieku. Śmiało można kupić eleganckie kolczyki Blueberry z tym wzorem osobie głęboko wierzącej, dla której jego symbolika będzie miała swoje źródło w religii.\nDla przyjaciółki poszukującej swojej drogi duchowej, pasjonatki ezoteryki, ceniącej magiczne talizmany, idealny będzie subtelny naszyjnik celebrytka z motywem Drzewa Życia, który będzie inspirował do odkrywanie własnego ja.\nTrwała, odporna na zarysowania biżuteria ze stali chirurgicznej z motywem Drzewa Życia sprawdzi się dla osoby twardo stąpającej po ziemi, aktywnej, ambitnej, której chcemy okazać wsparcie i zmotywować do osiągania wyznaczonych celów.\nCelebrytka lub bransoletka z tym wzorem będzie też odpowiednia dla kobiety wychodzącej za mąż i zakładającej rodzinę, dla której ten symbol więzi rodzinnych będzie cudowną, sentymentalną pamiątką wielkiego dnia lub amuletem mającym w opiece zdrowie i szczęście jej bliskich.\nbiżuteria ze stali chirurgicznej blueberry celebrytka symbolika


Pielęgnacja skóry naczynkowej - Centrum PRasowe\nSkóra charakteryzująca się tendencją do przekrwień, rozszerzania i pękania naczyń krwionośnych wymaga specjalnej troski. Taka skóra jest szczególnie wrażliwa, jej pielęgnacja to nie tylko stosowanie odpowiednich kosmetyków.\nSkórze z problemami naczynkowymi nie służy intensywne promieniowanie słoneczne, jest ona także wrażliwa na wiatr i mroź. Rozszerzaniu się naczyń krwionośnych sprzyja stosowanie niektórych kosmetyków, spożywanie alkoholu i stres. W wielu przypadkach problemy tego typu tego typu stanowią objaw różnych chorób skóry, dlatego należy skonsultować swój przypadek z lekarzem dermatologiem.\nDbając o skórę cechującą się kruchością naczyń krwionośnych należy unikać wszystkich niekorzystnie wpływających na nią czynników, podczas codziennej higieny trzeba zrezygnować z mydła i kosmetyków zawierających alkohol.\nObowiązkowe jest używanie kremów nawilżających, chroniących przed promieniowaniem słonecznym. Preparaty te powinny mieć także właściwości łagodzące podrażnienia oraz wzmacniające naczynka krwionośne. Nie bez znaczenie jest także dieta, powinna być ona bogata w witaminę C, można też ściągnąć po suplementy diety zawierające rutynę.\nPoza całą gamą kosmetyków przeznaczonych do pielęgnacji skóry, pomocne mogą być też zabiegi wykonywane w gabinetach kosmetycznych. Jednym z nich jest zamykanie naczyń krwionośnych laserem, zabieg ten jest bezpieczny dla zdrowia i nie pozostawia żadnych śladów. Za nieco mniej skuteczną uchodzi elektrokoagulacja – zamykanie naczyń krwionośnych przy pomocy prądu.\nTrzeba pamiętać, że czerwone pajączki pojawiają się na tylko na twarzy, innym częstym miejscem ich występowania są nogi. W tym wypadku zmiany można wprawdzie ukryć pod odzieżą jednak nie rozwiązuje to problemu. Jeśli obserwujemy siebie popękane naczynia krwionośne na nogach powinniśmy zrezygnować z butów na wysokim obcasie oraz zadbać o relaks kończyn. Niewskazane są natomiast gorące kąpiele i wizyty w saunie.


Test SeaSonic PRIME 750W Gold - godny następca X-Series KM3 | PurePC.pl\nŁukasz Sierant | 29-08-2017 10:00 |\nTest SeaSonic PRIME 750W Gold - godny następca X-Series KM3 - SPIS TREŚCI\n1 - SeaSonic nie tylko w wersji tytanowej\n2 - Seasonic PRIME 750 W Gold - Specyfikacja i wygląd\n3 - Seasonic PRIME 750 W Gold - Okablowanie\n4 - Seasonic PRIME 750 W Gold - Wnętrze\n5 - Seasonic PRIME 750 W Gold - Analiza strony pierwotnej\n6 - Seasonic PRIME 750 W Gold - Analiza strony wtórnej\n7 - Seasonic PRIME 750 W Gold - Testy\n8 - Seasonic PRIME 750 W Gold - Tętnienia napięć\n9 - Seasonic PRIME 750 W Gold - Regulacja napięć\n10 - Seasonic PRIME 750 W Gold - Sprawność\n11 - Seasonic PRIME 750 W Gold - Kultura pracy\n12 - Seasonic PRIME 750 W Gold - Podsumowanie\nKiedy wszyscy dookoła myślą, że zasilaczy komputerowych nie można już znacząco poprawić, wtedy wkracza Seasonic i prezentuję kolejne modele, które parametrami przyćmiewają konkurencję. Tak jest właśnie z linią produktową PRIME. Analogowe lecz zarazem innowacyjne jednostki, to nie tylko wzorowa sprawność, ale także nienaganny wygląd oraz doskonałe właściwości elektryczne dzięki najwyższej jakości podzespołom. Wspomniana rodzina składa się z trzech podserii: Titanium, Platinum oraz Gold. U schyłku poprzedniego roku miałem okazję przetestować flagowego PRIME Titanium 750 W, który stał się moim prywatnym numerem jeden. Tym razem sprawdzę wersję z certyfikatem 80 PLUS Gold. Wszystkie zasilacze PRIME wykorzystują wspólną platformę, różnice ograniczono do zastosowanych tranzystorów czy głównych kondensatorów, więc bohater testu zapowiada się obiecująco. Ach i jeszcze jedna informacja - Seasonic PRIME Gold to następca cenionej, ale wysłużonej serii X-Series KM3.\nCała seria SeaSonic PRIME to absolutny hi-end wśród desktopowych zasilaczy komputerowych, a jak wcześniej wspomniałem, wszystkie oparte zostały na jednej zunifikowanej platformie (wspólnym projekcie PCB). Nadal są to jednostki analogowe, ale najwidoczniej producent widzi tutaj jeszcze spore pole manewru i wzorem np. Corsair, nie wprowadza w swoich flagowych produktach cyfrowego procesora odpowiedzialnego m.in. za kontrolę pracy wentylatora czy monitoring parametrów. SeaSonic PRIME Gold, tak jak PRIME Titanium, to zasilacz o bardzo wyśrubowanych parametrach. Testowana jednostka wedle zapewnień producenta utrzymuje napięcie wyjściowe +3,3 V, +5 V oraz +12 V w bardzo małym przedziale 0,5% regulacji (norma ATX dopuszcza nawet 5%), niskie tętnienia oraz zaszumienie napięć poniżej 20 mV. Do tego w Seasonic PRIME 750 W Gold otrzymujemy jeszcze półpasywną pracę układu chłodzenia czy pełną moc znamionową nawet w temperaturze 50 °C. W tym konkretnym przypadku będę miał dla Was także dodatkowy test, ale o tym przeczytacie na odpowiedniej stronie :)\nZasilacz Seasonic PRIME 750 W Gold powinien zapewnić niskie szumy oraz tętnienia napięć nieprzekraczające 20 mV. Testowany w naszej redakcji model Titanium pokazał, że nie jest to problemem, więc tutaj powinno być podobnie. Jak na najwyższą półkę przystało, Seasonic PRIME 750 W Gold oferuje też całkowicie modularne okablowanie oraz czarne płaskie wiązki kablowe (tylko SATA/Molex). Wysoka sprawność powinna zaowocować mniejszymi stratami w postaci wydzielanego ciepła, dlatego Seasonic zaimplementował w swoim produkcie (wzorem starszych konstrukcji) pracę wentylatora w trybie hybrydowym (półpasywnym). Oczywiście mamy dedykowany przełącznik, który pozwala ustawić również pracę ciągłą układu chłodzenia. Zasilacz występuje w kilku wariantach mocy - od 650 W do 1200 W. Poniżej znajdziecie parametry techniczne dla wersji Seasonic PRIME 750 W Gold:\nSeasonic PRIME 750 W Gold - podstawowa specyfikacja:\nNazwa kodowa modelu: SSR-750GD Active PFC F3\nTypowa sprawność do ok. 92% (certyfikat 80 PLUS Gold)\nDwa tryby pracy wentylatora: hybrydowy (półpasywny) lub ciągły\nZastosowano wyłącznie japońskie kondensatory o temperaturze pracy do 105 °C\nLista zabezpieczeń w Seasonic PRIME 750 W Gold:\nW grudniu zeszłego roku miałem okazję przyjrzeć się "tytanowej" odmianie SeaSonica, więc teraz przyszedł czas na PRIME o niższej sprawności, ale również atrakcyjniejszej cenie. Seasonic PRIME 750 W Gold to reprezentant środka, ale taka moc jest w zupełności wystarczająca do zasilenia najnowszych procesorów Intel Core i5-6600/7600K, Core i7-6700/7700K, i9 7900X oraz AMD Ryzen, w tandemie z dwoma wydajnymi układami graficznymi. Mając dodatkowy zapas, bez obaw możemy myśleć także o wysokim stabilnym podkręcaniu - jak pisałem tętnienia napięć podobno nie przekraczają 20 mV, co oczywiście sprawdzę w testach. Na samym początku mojej kariery w PurePC wspominałem, że pracuję nad komorą termiczną, tzw. hot box. Tak naprawdę jest ona w fazie testowania. Na razie na zaostrzenie apetytu przygotowałem jeden test w temperaturze 42-45 st. C. Sprzęt muszę jeszcze dopieścić, ale myślę, że przy kolejnych testach hot box będzie stałym punktem w procedurze testowej zasilaczy.


Domy na sprzedaż: powiat zgierski gmina Stryków | Morizon.pl - powierzchnia od 75 do 125 m2\nOferta nr mzn2032056404 jest już nieaktualna.\nZnaleziono 2 ogłoszenia, średnia cena 283 500 zł (3040 zł/m²)\nNa sprzedaż dom wraz z gospodarstwem, 13 km od Str\nPOLECAM Na sprzedaż dom wraz z gospodarstwem oraz zabudowaniami: obora, stodoła, garaż drewniano - murowany. Łączna powierzchnia gruntu 10526 metrów. Powierzchnia domu ok. 100 m. Dom do generalnego remontu. Poziom 0 to była kotłownia i piwnica, na poziomie pierwszym oraz użytkowym poddaszu były trzy pokoje (jeden bardzo duży), kuchnia, łazienka, przedpokój. Dojazd drogą asfaltową, ok. 13 km od Strykowa, okolice wsi Gozdów. Ideanle połączenie z\nGozdów 1 oferta\ndomy wolnostojące 34959 ofert\nbliźniaki 2308 ofert\nszeregowce 2101 ofert


Archiwum TVN Meteo – Część wulkanu po prostu zniknęła. Zdjęcia sprzed i po kataklizmie\nCzęść wulkanu po prostu zniknęła.\nZdjęcia sprzed i po kataklizmie\n29-12-2018 10:33 Zginęło co najmniej 430 osób\nOstatnia erupcja indonezyjskiego wulkanu Anak Krakatau wywołała niszczycielskie fale tsunami o wysokości nawet pięciu metrów. Na zdjęciach wykonanych przed i po wybuchu widać nieodwracalne zmiany, które zaszły na wulkanicznej wyspie.\nJapońskie służby kartograficzne Geoospatial Information Authority of Japan (GSI) opublikowały zdjęcia radarowe indonezyjskiej wyspy Anak Krakatau. 22 grudnia doszło tam do erupcji wulkanu, co było bezpośrednią przyczyną tragicznego w skutkach tsunami.\nW wyniku wybuchu i zapadnięcia się krateru Anak Krakatau zmniejszył swą objętość o 150-180 milionów metrów sześciennych. Wynosi ona obecnie 40-70 milionów metrów sześciennych - twierdzą naukowcy z Indonezyjskiego Centrum Wulkanologii i Ograniczenia Skutków Katastrof Naturalnych.\nPorównując zdjęcie sprzed wybuchu (20 sierpnia) i po nim (24 grudnia) widać znaczne przekształcenia stożka wulkanicznego i krateru. W wyniku erupcji do Cieśniny Sundajskiej osunęła się znaczna część południowo-zachodniego zbocza. Indonezyjski wulkan stracił dwie trzecie wysokości. Jeszcze tydzień temu stożek wulkaniczny mierzył 338 metrów wysokości. Teraz ma zaledwie 110 metrów.\nZmiany kształtu wulkanu Krakatau przed i po erupcji (GSI)\nOsuwisko wywołało tsunami\nO godzinie 21.03 wybucha wulkan. 24 minuty później nadciągnęło tsunami - 23-12-2018\nDave Petley z Uniwersytetu w Sheffield, który analizował podobne zdjęcia wykonane z satelity Europejskiej Agencji Kosmicznej, popiera teorię mówiącą o tym, że to właśnie to - w znacznej mierze podwodne - osuwisko wywołało niszczycielskie fale tsunami.\n- Teraz wyzwaniem jest określenie, co może się dziać w wulkanie i co może się teraz wydarzyć - przyznał Petley.\nŻywioł zaskoczył Indonezyjczyków\nMimo że Indonezja jest regularnie nękana przez trzęsienia ziemi i wulkanizm, tsunami było dużym zaskoczeniem. Zwykle jego powstanie wiąże się ze wstrząsami sejsmicznymi, a przez to, że ich nie zarejestrowano, nie wydano ostrzeżenia przed nadchodzącym kataklizmem.\nZginęło co najmniej 430 osób, setki zostały ranne. Żywioł zniszczył blisko 900 budynków, ponad 70 hoteli i ponad 400 łodzi. Tsunami uderzyło w popularne wśród turystów wybrzeża Jawy i Sumatry. Spowodowało ogromne zniszczenia materialne.\nAnak Krakatau to jeden z najaktywniejszych wulkanów na świecie. W ostatnich miesiącach wybuchał wielokrotnie. Władze ostrzegły ludzi zamieszkujących w odległości kilometra od Cieśniny Sundajskiej przed ewentualnością kolejnego tsunami, choć eksperci twierdzą, że z uwagi na znacznie zmniejszoną objętość wulkanu, może ono być o wiele słabsze.\nŹródło: PAP, gsi.go.jp, news.sky.com


Rolniku, złóż eWniosek już teraz! - Portal Gminy Sułoszowa 2.0\nOstrzeżenie meteo nr 21 - INTENSYWNE OPADY DESZCZU Z BURZAMI/1 - od godz 7:00 dn. 17-07-2018 do 21:00 dn. 17-07-2018:\nInformacja dotycząca kursów PKM Olkusz\nOgłoszenie - wymiana kotłów\nOgłoszenie o naborze na stanowisko urzędnicze inspektor ds. księgowości i rozliczeń VAT w Referacie Finansowym.\nProjekt dotyczący Odnawialnych Źródeł Energii\nUWAGA - OGŁOSZENIE O ZMIANIE OGŁOSZENIA - Remont drogi gminnej nr 601313K w miejscowości Wola Kalinowska w km 0+000 do 0+735.\nZaproszenie do składania ofert - 2018-07-03\nZapytanie ofertowe - 2018-06-28 - Budowa odcinka sieci kanalizacji sanitarnej przy części ulicy Kościelnej w miejscowości Sułoszowa I


Microsorium co robić aby rosło ??? - Forum roslinyakwariowe.pl\n13 mar 2012, 09:04 Microsorium co robić aby rosło ??? (#1)\nWitam .Jak w temacie zapytam co robicie takiego specjalnego że rosną wam microsoria .Ja już piaty raz próbuje i nic .Microsorium stoi w miejscu od ponad miesiąca puszcza gdzi nie gdzie małe szczepki na liściach i nic ,żadnych nowych liści .Wpienia mnie jak widzę u innych piękne microsoria .Próbowałem wiele metod .Woda miękka, twarda z nawozami i bez nawozów i wszystko na nic .Podawałem co2 a microsorium jak zaczarowane .Sz.....g mnie trafia jak czytam w opisie że roślinka bardzo łatwa w uprawie .\nTakie opisy trafiają się w necie\nMikrozorium nie jest rośliną wymagającą. Rośnie jednakowo dobrze w pełnym świetle, jak i w półcieniu. Przy silnym oświetleniu rośnie szybciej a w miejscach zacienionych wytwarza więcej rozmnóżek. Wykazuje dużą tolerancję na właściwości chemiczne wody. Wytrzymuje twardość od 3° do 22°N, woli jednak miękką, oraz kwasowość między pH 5,5 do 7,2. Najlepiej rośnie w temperaturze 22-26°C. Woda powinna być czysta bez zawiesin gdyż liście pokryte warstwą mułu wkrótce dostają brązowych lub czarnych plam, powiększających się aż do całkowitego zniszczenia liścia. Rośliny nie należy sadzić w gruncie, gdyż wtedy korzenie jej gniją i ustaje wzrost. Najlepiej przymocować ja do kawałka drewna lub lignitu za pomocą żyłki lub przycisnąć kamieniem. System korzeniowy posiada samoistną zdolność do przymocowywania się do podłoża. Dobrze rozwinięty system korzeniowy stanowi dodatkowy element dekoracyjny. Pozostawione w dobrych warunkach mikrozorium w ciągu kilku tygodni tworzy pokaźne zarośla które powinny być regularnie przerzedzane, zaczynając od najstarszych liści z czarnymi plamami. Liście często dostają czarnych plam, gdyż nie jest to roślina typowo wodna. Najlepiej rośnie w paludarium. Może szybko rosnąć jednak w nieodpowiednich warunkach nie rośnie lub wolno obumiera. Ze względu na możliwość sadzenia na różnych przedmiotach roślina ta stwarza wiele sposobności użycia jej jako niezwykłego elementu dekoracyjnego akwarium.\nPróbowałem i nic ,obniżałem temperaturę obecnie jednak mam 28 stopni .Roślinka stoi u mnie w zbiorniku na korzeniu w centralnym punkcie zbiornika .Jedna z odnóżek wisi z boku zbiornika w pół cieniu i zachowuje sie tak samo .Oświetlenie mam na poziomie 0,55 w/l .Do wody dodaję macro i micro .Jakiś czas lałem węgiel w płynie .\nMoja prośba ma ktoś jakieś sprawdzone metody na tą roślinkę ??? Marzył mi się zbiornik z korzeniami i microsoriami na nich a narazie zostaje to tylko swerą marzeń .\nOstatnio edytowano 13 mar 2012, 12:53 przez dylus, łącznie edytowano 1 raz\n13 mar 2012, 09:18 (#2)\nJa zawsze jak mialem taki problem to obcinalem wszystkie liscie. Po okolo 4-6 tygodniach roslina zaczynala wypuszczac nowe liscie i potem rosla juz prawidlowo.\n13 mar 2012, 09:47 (#3)\nPozbawić Mikrozorium wszystkich liści i zostawić "gołe" kłącze ?\nNie wierzę, żeby ta metoda przyniosła dobre skutki w wypadku tej rośliny.\n13 mar 2012, 13:34 (#4)\nMoże jesteś po prostu niecierpliwy? Mikrozorium to roślina która rośnie dosyć wolno lubi cień i jak zauważyłem nawożenie CO2\n13 mar 2012, 17:34 (#5)\ntak jak kolega pisał obciąć wszystkie liście i zadomowi sie do nowych warunków\n13 mar 2012, 20:45 Re: Microsorium co robić aby rosło ??? (#6)\nA próbowałeś dać sam azotan potasu? U siebie zauważyłem że Microsoria go lubią zwłaszcza Windelov. Liści bym nie ruszał by mocniej nie osłabiać już osłabionej rośliny no chyba że liscie same odpadają lub są całe brązowe to bym je usunął.\n13 mar 2012, 21:06 Re: Microsorium co robić aby rosło ??? (#7)\nBinias napisał(a): A próbowałeś dać sam azotan potasu? U siebie zauważyłem że Microsoria go lubią zwłaszcza Windelov. Liści bym nie ruszał by mocniej nie osłabiać już osłabionej rośliny no chyba że liscie same odpadają lub są całe brązowe to bym je usunął.\nDaję osobno potas do wody (kalium potasum) i nic .Nowe microsorium stoi w zbiorniku od 2 miesięcy i jedyne co puściło to małe szczepki na liściu ani jednego nowego liścia nic .\n13 mar 2012, 22:29 Re: Microsorium co robić aby rosło ??? (#8)\nCzy masz twardą wodę w akwarium? Na bydgoskiej mineralnej z ujęcia z pokładów kredowych w Lesie Gdańskim nie idzie ujechać dlatego dawniej używałem 50/50 kranówkę z wodą destylowaną. Najlepsza woda była z ujęcia z Brdy na Czyżkówku nie trzeba sie było bawić z obniżaniem twardości.\nMoże to jeszcze kwestia oświetlenia. Mchy jakiś czas temu wręcz zadusiły mi Microsorium które rosło w miejscu bardziej zacienionym.\nU mnie Microsoria ładnie rosły na nawozach planta gainer cllassic i ferro++. Od 1,5 roku nawożę jednak solami (KNO3, K2SO4, KH2PO4 i MgSO4*7H2O) intermagiem mikro oraz easy carbo. Z tym że miks soli nieorganicznych daję w komplecie tylko po podmianie wody a potem już tylko daję KNO3.Intermag daję raz w tygodniu a easy carbo podwójną dawkę co 2 dzień. CO2 nie stosuję. Microsoria mają ładne żywo - zielone liście bez czarnych plam. Dawniej byłem przekonany ze czarne plamy to efekt braku mikroelementów zwłaszcza żelaza ale nawet przy intensywnym nawożeniu mikroelementami czasami się pojawiały. Od czasu dozowania dodatkowego KNO3 problem plam zniknął. A to twoje kalium jaki ma skład? Może to sam K2SO4.\nTą temperature masz wysoką - u siebie trzymam 21-23oC, może Microsoria tak jak zdrojek nie lubią zbyt wysokiej temperatury\nOstatnio edytowano 13 mar 2012, 22:35 przez Binias, łącznie edytowano 1 raz\n13 mar 2012, 22:34 (#9)\nW związku z tym ,że mikrosorium wszystkie związki odżywcze czerpie ze słupa wody to w tym doszukiwałbym się przyczyny braku jej wzrostu. Skoro od dwóch miesięcy ani drgnie to być może nie odpowiada jej to co jest lub czego właśnie nie ma w wodzie.\nPrzeanalizuj swoje nawożenie.\n13 mar 2012, 22:37 (#10)\nUps... uprzedził mnie kolega Binias\n14 mar 2012, 08:25 (#11)\nW akwarium mam wodę o twardości ogólnej 9 i ph 6,5 spowodowane jest to tym że mam podłoże new amazonię .Leję macro i micro +fe +potas osobno .Sprawa jest na tyle dziwna że na innych podłożach też nie rosło a miałem już żwirek kwarcowy,bazalt i teraz amazonię .Wodę utrzymuje na takim poziomie bo mam paletki .Inne rośliny rosną super a microsorium nie .Co dziwne miałem też problem z utrzymaniem wąkrotki natomiast dobrze rosną mi rośliny trudne w uprawie .\n14 mar 2012, 09:39 (#12)\nZerknełem na filmik z Twoim baniakiem, nie widzę tam roślin "trudnych w uprawie" , z najbardziej wymagających to blyxa i ta rośnie naprawdę pięknie.\nZ ciekawości zmierz poziom Fe, może tu tkwi przyczyna.\n14 mar 2012, 12:05 (#13)\nNie sprawdzałem nigdy fe , wcześniej w zbiorniku miałem didiplisa ,aromatikę i też resły bez problemu .\n14 mar 2012, 14:25 (#14)\ndylus napisał(a): W akwarium mam wodę o twardości ogólnej 9 i ph 6,5 spowodowane jest to tym że mam podłoże new amazonię .Leję macro i micro +fe +potas osobno .Sprawa jest na tyle dziwna że na innych podłożach też nie rosło a miałem już żwirek kwarcowy,bazalt i teraz amazonię .Wodę utrzymuje na takim poziomie bo mam paletki .Inne rośliny rosną super a microsorium nie .Co dziwne miałem też problem z utrzymaniem wąkrotki natomiast dobrze rosną mi rośliny trudne w uprawie .\na jaki masz poziom azotanów w akwarium? Nie wiem na jak wysoki poziom NO3- można sobie pozwolić przy paletkach\n14 mar 2012, 15:27 (#15)\nNie wiem ale kiedyś jak mierzyłem miałem 20 .\n14 mar 2012, 17:29 (#16)\nTak jak pisałem wcześniej Microsorium wartości odżywcze czerpie ze słupa wody i jeżeli od dwóch miesięcy ani drgnie to tam szukaj przyczyny.\nZ czystej ciekawości zmierz wszystkie parametry wody / testami jakie masz /.\n14 mar 2012, 22:48 (#17)\nArtur Wrocław napisał(a): Tak jak pisałem wcześniej Microsorium wartości odżywcze czerpie ze słupa wody i jeżeli od dwóch miesięcy ani drgnie to tam szukaj przyczyny.\nTak jak pisze kolega Artur, Microsorium ciągnie substancje odżywcze z wody a nie z podłoża. Może zaryzykuj nawożenie makroelementowe na bazie soli a nie firmowych nawozów.\nU mnie w 126 l akwarium nawożę wg. następującego schematu:\n- w sobotę duża podmiana 65l wody co 4 tygodnie i od razu po podmianie daję 50 cm3 roztworu mieszaniny KNO3, K2SO4, KH2PO4 i MgSO4*7H2O oraz 3 cm3 stężonego nie rozcieńczanego nawozu Intermag Mikro oraz 4 cm4 Easy Cabo\n- potem co 2 dni po 3 cm3 Easy Carbo\n- w kolejne środy po podmianie po 15 cm3 roztworu KNO3 i 1 cm3 nie rozcieńczanego Intermagu Mikro.\n- po 4 tygodniach znowu podmiana wody\nIlosć nawozu przelicz proporcjonalnie na swój litraż.\nCO2 nie używam.\nRoztwory przygotowuję dwa:\n1/ Roztwór soli makro: do 500 ml podgrzanej wody destylowanej wsypuję w następującej kolejności: 28g KNO3; 3,8g KH2PO4; 30 g MgSO4*7H2O i 20g K2SO4\n2/ Roztwór KNO3: do 500 ml ody wsypuję 28 g KNO3\nTak nawożąc ładnie rosną mi Microsoria a także mchy, bolbitis heudoloti, lotosy tygrysie oraz łodygowce pokroju Hydrocotyle duży heniek itp. W akwarium jest zwykły żwir akwariowy raczej słabo przepłukany a przy lotosach wręcz nieco zamulony. Pod korzeniami lotosów dodatkowo są dane po 2 kulki gliniane f-my JBL. Zdaję sobie sprawę że każdy zbiornik jest inny i w różnym tempie rośliny pobierają substancje odżywcze i że mchy lubią mikroelementy. U mnie ten sposób nawożenia sprawdził się.\n16 mar 2012, 00:03 (#18)\nKolego , wytnij minimum połowę liści , jest to mocny kop dla nowych młodych , u mnie działa w 100%. Cierpliwość jest tu też mocną stroną . Z ta rośliną jest tak że nic się nie dzieje , ale jak już ruszy to przycinka co trzy tygodnie. Lej macro i micro Co2 wskazane, u mnie działa.\nDołączył: 29 lis 2011, 22:53\n16 mar 2012, 01:05 (#19)\nTam już nie ma co ciąć\nKolego Dylus wyślij mi swoje namiary na pw, jak pokryjesz koszt wysyłki to w poniedziałek wyślę Ci kilka szczepek microsorium thin leaves./ będzie tego dużo więcej niż jest na tym korzeniu/\n18 mar 2012, 18:49 (#20)\nRównież posiadam taki problem inne rośliny takie jak Bacopa Monerii, Rotala Indica, Mech, Gałęzatka, Cryptocoryna rośnie mi normalnie a Microsorium nie daje rady nic, kupiłem ją w żelu z RA i kilka sadzonek przymocowałem do korzeniach, kamienia obok mchu a kilka sadzonek były tak wrzucone do wody i od Lipca ani jedna roślinka nie zgniła, ani nie urosła większa, nie mam pomysłu co trzeba jeszcze zrobić ?.\n09 cze 2014, 16:57 Re: Microsorium co robić aby rosło ??? (#21)\nPodnoszę temat, bo mam zapytanie co do szczepków wyrastających na liściach Microsorium. Trochę to brzydko wygląda, czy mogę te szczepki oderwać i osobno przymocować do korzenia? czy może usunąć cały liść na którym rosną szczepki i jego przymocować ?\nDrugie pytanie, w całym zbiorniku najsłabiej rosną mi właśnie rośliny NIE-wsadzone w podłoże - czyli wspomniane Microsorium oraz Anubiasy. wiem że czerpią one z słupa wody. Nawożę codziennie rano Ferką - Balance N, Balance K - po 2 kliki (mam 240L) oraz co drugi dzień też po 2 kliki - Aquashade i Aquatilizer\n14 gru 2015, 19:23 Re: Microsorium co robić aby rosło ??? (#22)\nJa nic nie robię, ale nie jest w podłożu tylko mam je na kawałku lawy i rośnie jak szalone\nDołączył: 07 gru 2015, 13:41\n18 maja 2020, 11:53 Re: Microsorium co robić aby rosło ??? (#23)\nnie wiem jak u innych ale u mnie microzorum rośnie całkiem spoko\nw akwarium mam całkiem mocne oświetlenie\nmicrosorium u mnie najlepiej rośnie w miejscu zacienionym ponieważ\nkupiłam jaiś czas temu mikrosorium ale nie pamietam jaka odmiana końcuwki liści zaczynają sie rozdielać i wygląda troche jak natka pietruszki\nto mikrosorium kiedy kupiłam miało ponad 20 cm srednicy i przez pierwszy tydzień bardzo ładnie wyglądało było w bardzo naswietlonym miejscu lecz puzniej wiekszość liści zaczeła gnić i odpadać aż z tego mikrosorium został tylko korzeń zastanawiałam sie czy je wyżucić czy zostawić ale zdecydowałam zostawić\njak dałam je w najbardziej zacienione miejsce w akwarium to po długim czasie zaczeło znowu rosnąć teraz aktualnie ma mniej wiecej 20 szt 4cm listków i juz przestało gnić wszystkie listki sie trzymają\nod samego początku daje co2 i inne nawozy i z tego co udało mi sie stwierdzić microsorium lubi zcienione miejsce\nwiec jeżeli ma ktoś podobny problem polecam to microsorium dać w ciemne miejce\nDołączył: 18 maja 2020, 11:36\nWyświetlenia: 6218 | Odpowiedzi: 25 czytaj więcej...\nRosło, rosło i ...., problem z nawożenim\nCześć, mam mały problem z roślinami. Wiem, że coś zrobiłem źle podczas nawożenia, ale nie mogę dojść co. Będę wdzięczny za wskazówki, które pozwolą mi to jeszcze uratować. Akwarium: Shrimp set smart ...\nMały Heniek-Czy aby na pewno?\nWitam.Dzisiaj zamarzyłem sobie o zielonym dywanie w swoim 30l akwarium.Problem nasuwa się taki...Czy Heniek przyjmie mi się w zarybionym akwarium??Pływają tam dwa młode kiryski pstre.I boje się że bę...\nUżytkownicy przeglądający ten dział: esox_2, j666, MacGyver, yetisize i 92 gości


Opłaca się hodować własne warzywa? - Strona 2 - Klub\nOpłaca się hodować własne warzywa?\nopłaca się to po pierwsze a po drugie taki ogródek często robią na balkonie czy nawet na parapetach w kuchni. W lato kiedy zabraknie ci pomidorka do sałatki czy ogórka moszesz wyjść za dom i po prostu sobie wziąć\nterazsuwalki.pl - Suwałki\nWyślij prywatną wiadomość (PM) do użytkownika karorta\nZnajdź wszystkie posty, których autorem jest karorta\nOpłaca się! Wiem co daję ludziom do jedzenia Ja ręki i cierpliwości do tego nie mam, ale moja teściowa się podjęła i zaopatruje całą rodzinę. Część warzyw po prostu na ogrodzie a część pod folią hoduje\nWyślij prywatną wiadomość (PM) do użytkownika jola22\nOdwiedź stronę domową jola22\nZnajdź wszystkie posty, których autorem jest jola22\nNa pewno nie w Krakowie\nWyślij prywatną wiadomość (PM) do użytkownika kufixx9\nZnajdź wszystkie posty, których autorem jest kufixx9


Pierwsza pomoc w przypadku nagłego zatrzymania krążenia Gdyby więcej ludzi umiało udzielać pierwszej pomocy w nagłym zatrzymaniu krążenia -100,000 osób rocznie w Europie mogłoby żyć – twierdzi Europejska Rada Resuscytacji. Każdego roku u około 400,000 Europejczyków występuje nagłe i niespodziewane NZK, z czego w ok. 350,000 przypadkach zdarza się to poza szpitalem. Nagłe NZK poza szpitalem może zdarzyć się wszędzie, na przykład na ulicy, w miejscu pracy, w czasie ćwiczeń rekreacyjnych oraz innego typu wysiłku fizycznego. Przeważająca większość NZK występuje w domu. Aktualnie mniej niż jedna osoba na dziesięć przeżywa to zdarzenie. Podjęcie resuscytacji krążeniowo-oddechowej (RKO) przez świadków zdarzenia może spowodować 2-3 krotny wzrost przeżywalności. Niestety na dzień dzisiejszy tylko w 1 przypadku na 5 zdarzeń pozaszpitalnego nagłego zatrzymania krążenia podejmowana jest resuscytacja. Zwiększenie częstości podejmowania resuscytacji mogłoby uratować 100,000 istnień ludzkich w Europie rocznie. “Niestety jedynie niewielki odsetek osób, u których występuje nagłe zatrzymanie krążenia poza szpitalem otrzymuje pomoc wystarczająco szybko, aby przeżyć” mówi Professor Maaret Castrén, Karolinska Institutet, Szwecja, przewodnicząca ERC. Tymczasem resuscytacja krążeniowo-oddechowa jest łatwiejsza niż większość ludzi uważa. Pokazuje to między innymi interaktywny film edukacyjny „Nagłe zatrzymanie krążenia”:https://www.szkolenia-bhp24.pl/nagle-zatrzymanie-krazenia Film powstał pod patronatem merytorycznym Polskiej Rady Resuscytacji, przy wsparciu Urzędu Miasta Krakowa. Widz nie tylko śledzi akcję filmu, ale może aktywnie w niej uczestniczyć poprzez dokonywanie wyborów prawidłowych wariantów pierwszej pomocy. Dzięki temu łatwiej zapamiętać prawidłowy algorytm udzielania pomocy poszkodowanemu.Zachęcamy do zapoznania się z filmem. Pamiętaj jednocześnie, iż w celu opanowania techniki udzielania pierwszej pomocy warto skorzystać z darmowych, organizowanych przez liczne stowarzyszenia i fundacje - dla bezpieczeństwa Twoich najbliższych!\nCZAS ZAWODOWCÓWZapraszamy do obejrzenia relacji z pobytu uczniów klasy 4TI na tygodniowej praktyce na Politechnice Poznańskiej w ramach projektu "Czas zawodowców"! CZAS ZAWODOWCÓw - film\nelektromechanik Korbach 2013\nUczniowie Zespołu Szkół Nr 1 w Swarzędzu z wizytą w Kreishandwerkerschaft Waldeck-Frankenberg w miejscowości KorbachOd 06.10.2013r. do 26.10.2013r. uczniowie Zasadniczej Szkoły Zawodowej o specjalnościach: mechanik i elektromechanik pojazdów samochodowych przebywali w ramach projektu „Uczenie się przez całe zycie” Leonardo da Vinci, w Centrum Kształcenia Zawodowego w Korbachw Niemczech. Tytuł projektu „KSZTAŁCENIE ZAWODOWE W ZJEDNOCZONEJ EUROPIE” O bezpieczeństwo i prawidłowy przebieg szkolenia dbali opiekunowie – nauczyciele przedmiotów zawodowych: Wiesław Światłowski, Czesław Dudek oraz germanistka Regina Woroch,. Autorem i realizatorem projektu jest dr inż. Wiesław Światłowski Ze strony niemieckiej o prawidłowy przebieg szkolenia zadbali dyrektor Kreishandwerkschaft Waldeck Korbach Gerhard Brühl, oraz kierownik działu mechatroniki pojazdów samochodowych Marco Böhmecke, który prowadził zajęcia teoretyczne i praktyczne.\nFryzjerki ze Swarzędzkiej Jedynki w KorbachW dniach 22.09 - 28.09.2013 grupa uczennic z Zespołu Szkół nr 1 im. Powstańców Wielkopolskich w Swarzędzu przebywała w Korbach w Niemczech. Wyjazd został zorganizowany przy wsparciu Starostwa Powiatowego i miał na celu doskonalenie kompetencji zawodowych młodzieży kształcącej się w zawodzie fryzjera. Pobyt w Niemczech umożliwił też praktyczną naukę języka niemieckiego oraz stał się okazją do zapoznania z kulturą naszych zachodnich sąsiadów. Pod kierownictwem nauczyciela zawodu i instruktorów uczennice poznawały tajniki pracy profesjonalnego fryzjera, doskonaliły dotychczas nabyte umiejętności oraz odkrywały najnowsze trendy w stylizacji i koloryzacji fryzur. Zachwyt wzbudziła przede wszystkim wyposażona w nowoczesny sprzęt pracownia do nauki zawodu.\nSwarzędzka Jedynka znów w PetersburguNa przełomie września i października 2013 roku uczniowieSwarzędzkiej Jedynki wraz z opiekunami po raz kolejny udali się do jednego z najpiękniejszych miast Rosji - Sankt Petersburga. Wymiana pomiędzy szkołami polską i rosyjską trwa już nieprzerwanie 15 lat.Tym razem podróżowaliśmy przez Litwę, Łotwę oraz Estonię. W Wilnie zobaczyliśmy m.in. Ostrą Bramę, Wileńską Katedrę, Uniwersytet Wileński wraz z dziedzińcem Piotra Skargi, kościół św. Anny, celę Konrada, znaną nam z Dziadów części III oraz wiele, wiele innych ciekawych miejsc. Zachwyceni Litwą i jej przepiękną stolicą, myśleliśmy, że nic nas już nie zaskoczy. A to nieprawda – Ryga to prawdziwie europejskie miasto, a Petersburg…\nSzkolny Turniej Szachowy 2013W Szkolnym Turnieju Szachowym, który odbył się 24 października 2013r. wzięło udział 12 uczestników. Rozegrano 11 rund w czasie 4 godzin.\nO szacunku i dialogu, czyli XIII Dzień Papieski w Swarzędzkiej Jedynce15 października 2013r. obchodziliśmy w Zespole Szkół nr 1 w Swarzędzu XIII Dzień Papieski, który w tym roku przebiegał pod hasłem ,,Jan Paweł II - Papież Dialogu”.Błogosławiony Jan Paweł II był bowiem mistrzem dialogu. W kontaktach międzyludzkich podkreślał rolę wzajemnego szacunku i otwartości. W encyklice Reconciliatio et paenitentia papież wyraził pragnienie: ,,aby dialog między religiami doprowadził do przezwyciężenia wszelkiej wrogości, nieufności, wzajemnego potępiania czy wzajemnych zniewag, co stanowi wstępny warunek spotkania przynajmniej w wierze w Jednego Boga i w pewności życia wiecznego dla nieśmiertelnej duszy”.\nTrzy złote medale dla uczniów ZS nr 1 w Swarzędzu w Powiatowych Indywidualnych Mistrzostwach w Biegach Przełajowych16 Października w Poznaniu w okolicy Pomnika Harcerzy na terenie poznańskiej Malty odbyły się Powiatowe Igrzyska Młodzieży Szkolnej w Biegach Przełajowych, które jednocześnie były Memoriałem Bronisława Szwarca.\nHistorycy na podhalu\nSukces w konkursie historycznym Mimo, że nasza szkoła kształci przede wszystkim uczniów w zakresie zawodowym, nie brakuje w niej uczniów o zainteresowaniach humanistycznych, w tym historycznych. Uczniowie mogą swoje zainteresowania rozwijać między innymi poprzez udział w konkursach. 10 października 2013 r. trzy drużyny z naszej szkoły wzięły udział w konkursie powiatowym pod hasłem: Podhalańskie i spiskie drogi do niepodległości. Organizatorem konkursu jest Starostwo Powiatowe w Zakopanem, a przeznaczony został dla uczniów szkół ponadgimnazjalnych powiatów: hrubieszowskiego, jędrzejowskiego, kartuskiego, łowickiego, poznańskiego, świdnickiego i tatrzańskiego. Tematyką tegorocznego konkursu jest: 160 rocznica urodzin hrabiego Władysława Zamoyskiego – Zamoyscy ród patriotów i społeczników.\nzłoty Krzysztof Wróbel\nKrzysztof Wróbel zdobywcą złotego medalu w finale wojewódzkim XV Licealiady!!Podczas rozegranych 8 października 2013 Wojewódzkich Indywidualnych Mistrzostw w Lekkiej Atletyce w ramach XV Licealiady, uczeń ZS nr1 w Swarzędzu, Krzysztof Wróbel z klasy 2F zdobył złoty medal, zwyciężając zdecydowanie w biegu na 100m. i uzyskał bardzo dobry czas 11,22 sek.Gratulujemy Krzysztofowi sukcesu i życzymy w następnym sezonie sportowym 2014 kolejnych medali.


Paweł Wilkowicz 07.12.2020 12:41\nPaweł Wilkowicz: Jest takie słynne zdjęcie z bankietu kończącego mundial 1974. Na scenie trzech najlepszych piłkarzy turnieju, niedługo później będą też razem w czołowej trójce plebiscytu "France Football" za 1974: Johan Cruyff, Franz Beckenbauer, Kazimierz Deyna. Każdy trzyma statuetkę bawarskiego lwa. W którym muzeum stoi teraz ten lew Deyny?\nJanusz Dorosiewicz: W żadnym.\nJest w San Diego u Marioli Deyny?\nNikt nie wie, gdzie jest.\nNikt nie wie gdzie jest pamiątka z najważniejszej gali w karierze Deyny? Bo gal Złotej Piłki wtedy nie było, nagrodę wręczano tylko zwycięzcy przed meczem, więc Deyna jako trzeci w plebiscycie "France Football" nic nie dostał.\nZginął ten lew. Mariola i Kazik mieszkali w wojskowym bloku przy Świętokrzyskiej, na wysokości Emilii Plater. Kiedy wyjeżdżali w 1978 roku do Manchesteru, to część rzeczy Mariola tam zostawiła, znajomi tego mieli pilnować. Deynowie byli przekonani, że niedługo wrócą. Ale stało się inaczej. Z Manchesteru City Kazik przeniósł się w pośpiechu do USA. I tam zostali. Kazik nie wrócił już do Polski w ogóle. A Mariola dopiero po latach, żeby zrobić po śmierci Kazika porządek z polskimi sprawami. Na początku lat 90. próbowała kogoś w Polsce zainteresować pamiątkami. Ale entuzjazmu nie było. Część wziął do siebie PZPN, część Legia do magazynu.\nTak powiedzieli Marioli: "Niech pani przyniesie, jeszcze mamy trochę miejsca w magazynie". A część pamiątek zginęła już wcześniej.\nStefan Szczepłek, biograf Deyny, który wtedy pomagał Marioli Deynie porządkować mieszkanie, mówił, że druga ważna międzynarodowa nagroda z 1974 roku, brązowa piłka, którą przyznał Deynie "Kicker", też gdzieś przepadła. Czyli nie ma żadnej statuetki przypominającej, że to Deyna był pierwszym Polakiem wybieranym do trójki najlepszych piłkarzy świata.\nW Marioli był długo wielki żal o to wszystko. O to, że nikt z PZPN ani z Legii nie przyjechał na pogrzeb Deyny do Kalifornii, nikt nie wysłał listu, nikt jej przez lata nie pytał, czy jakoś pomóc. Pamiątki wzięli, ale bez emocji. Nie przyjechali na pogrzeb nawet ci koledzy z reprezentacji, którzy byli wtedy w Ameryce Północnej. Mariola była obrażona na Polskę, nieufna. Dlatego też tak długo trzeba było ją namawiać, żeby zgodziła się przenieść prochy Kazia z San Diego na Powązki. Dla mnie to też było niepojęte, że wszyscy się od niego odwrócili, że przez lata pozwalaliśmy, by ginęła pamięć o wyjątkowym piłkarzu.\nDopiero po latach pamiątki, które miała Legia, trafiły do muzeum klubowego. Stanął pomnik Kazia przed nowym stadionem. Zrobiliśmy wielki mural na Ursynowie, ten którego fragment się pojawia w statuetce waszego plebiscytu.\nPojawiła się taka ciekawa fascynacja Deyną u młodych pokoleń, które Kazika na boisku widzieć nie mogły. I dobrze, że to wreszcie jest. Wcześniej to inni bardziej Kazika doceniali niż my, Polacy. Tak się złożyło, że Mariola Deyna była w Polsce we wrześniu 2010, czyli wtedy, kiedy na Igrzyska Olimpiad Specjalnych przyjechał do Warszawy Johan Cruyff. Ona przyjechała z okazji konkursu na pomnik Kazia. Nie wiem, jak Cruyff się o tym dowiedział, ale w pewnym momencie zadzwonił do mnie ktoś, kto się nim opiekował podczas wizyty. "Pan Cruyff bardzo chciałby się spotkać z panią Deyną. Usłyszał, że ona jest w Warszawie, a miał do Kazia słabość, bardzo go podziwiał". Ale Cruyff dowiedział się o wizycie Marioli dopiero w dniu swojego wyjazdu z Polski, a my akurat byliśmy poza Warszawą, na ich dawnej działce.\nNie zdążyliśmy, nie porozmawiali. Ale ja sobie wtedy pomyślałem: europejski piłkarz wszech czasów, Johan Cruyff, tak sobie Kazika upodobał, a my dopiero wtedy Kazikowi pomnik budowaliśmy. Ponad 20 lat od śmierci. Bobby Moore ma pomnik przed Wembley. Eusebio ma pomnik przed Estadio da Luz. A my nie mieliśmy nic. Absolutnie nic, po takiej historii: mundial 1974, największy sukces w dziejach polskiej piłki. Polska gwiazda tego mundialu, on: piłkarz o pięknym nazwisku, które znał w latach 70. cały świat.\nKazimierz Górski mówił: jak zdejmuję Kazia z boiska, to oni się zaraz zaczynają o wszystko kłócić. A jak Kazik piłki rozdziela, to nie ma dyskusji. Chłopakom mówił: patrzymy na piłkę i Kazia, jak nie wiemy co zrobić z piłką, to dajemy do Kazia. Jan Tomaszewski powtarzał: nikt tak frajera ze mnie nie robił na treningach jak on. Taki miał zamach, że nie można było go przeczytać, gdzie strzeli. Ustawiał sobie pięć piłek na szesnastce i wszystkie pięć mi wbijał z dwumetrowego rozbiegu. To był wyjątkowy piłkarz. A do tego jeszcze ten tragiczny los Kazia, przedwczesna śmierć w wypadku, pod wpływem alkoholu. Zbyt wczesna śmierć to jest podglebie legendy. James Dean, Marylin Monroe. Marek Hłasko, dla którego pomagałem fundować nowy nagrobek na Powązkach. Pamiętamy ich pięknych i młodych. Tylko tacy byli, innych nie znamy. Może nie kochalibyśmy tak Marylin Monroe, gdyby dożyła dziewięćdziesiątki. Może nie byłoby takiej legendy Deyny, gdyby, osiwiał, zgubił dwa zęby, a ktoś go zobaczył, jak pije piwo. Kiedy pierwszy raz pojechałem na grób Deyny w San Diego, poczułem, że coś tu jest nie tak: on nie może tam leżeć, na tej łące z tablicami, gdzie kosiarka przejeżdża równo po wszystkich płytach. Kto o ten grób zadba w następnych pokoleniach? Sprowadzałem do Polski prochy mojego przyjaciela, szermierza Witolda Woydy. Przy okazji zablokowałem miejsce w Alei Zasłużonych dla Kazia. Ale jeszcze się z Mariolą nie znaliśmy tak dobrze, żeby jej to powiedzieć.\nNajpierw napisaliśmy list razem ze Stefanem Szczepłkiem. Odpisała do niego, na adres "Rzeczpospolitej": żeby jej głowy nie zawracać, że ona ma tego wszystkiego dość. Kaziu będzie tam gdzie ona. Taki dość oschły list. Stefanowi się głupio zrobiło. Powiedziałem: daj mi telefon, jeżdżę co roku na targi do Las Vegas, pojadę do San Diego. Wziąłem ją do restauracji, poszliśmy na grób Kazia. Tam zagadnąłem, obiecałem że załatwię Aleję Zasłużonych, że wszystko będzie na mój koszt. Nie byłem pierwszy, który prosił. Ale ona się bała, co będzie, jak tego Kazia jej wezmą. Że już może nie zadzwoni nikt, nikt nie przyjdzie.\nPrzyjeżdżałem do niej co roku przez trzy lata. Syn był przeciw, ona coraz bardziej dawała się przekonać. I sprowadziliśmy Kazia w 2012, niedługo przed Euro. Z tej okazji założyliśmy fundację im. Kazimierza Deyny. Ona, jedyny syn Norbert i ja. To ją jakoś tak pogodziło z Polską. Dziś przy grobie Deyny jest zawsze więcej światełek niż przy którymkolwiek w sąsiedztwie. Udało się ich wszystkich ściągnąć ze świata i położyć w jednym rzędzie: Witka Woydę z Ameryki, Jacka Kaczmarskiego z Australii i Kazika. Kiedyś mi sprzątający na Powązkach powiedzieli, że czasem i dwa razy dziennie trzeba Deynie znicze wywozić, żeby było gdzie stawiać nowe.\nTylko nadal nie wiem, skąd pan się w tym wszystkim wziął? Przyjaźniliście się z Deyną?\nNie. Znaliśmy się. Nie mogę powiedzieć, że się przyjaźniliśmy. On nie nawiązywał łatwo przyjaźni. Był dość nieufny. Poznałem go dzięki Jackowi Gmochowi. Chodziłem z Jackiem do technikum budowlanego na Górnośląskiej. Potem ja wyjechałem do Ameryki, Jacek zaczął pracować w kadrze i jak wpadłem do Polski w odwiedziny, to powiedział: przyjedź do nas na zgrupowanie do Kamienia Śląskiego, posiedzimy. Jechałem tam zresztą z pisarzem Waldemarem Łysiakiem, który się z Gmochem kolegował. Już wcześniej niektórych piłkarzy znałem, bo przed wyjazdem do Kanady pomagałem zakładać klub Hybrydy, a tam wpadali sportowcy posłuchać jazzu. Ale moje towarzystwo to byli raczej szermierze: Witek Woyda i Jerzy Pawłowski. I właśnie od polskiego pochówku Witka Woydy się to potem zaczęło. Ja po powrocie do Polski byłem między innymi ostatnim dyrektorem CWKS Legia. A nie byłoby legendy Kazika bez kibiców Legii. Czułem takie zobowiązanie wobec historii, żeby on do nas wrócił. Może te 27 lat które spędziłem na obczyźnie też mnie nastawiło jakoś bardziej tkliwie do takich spraw.\nTam, w USA, już i tak zostało po nim to nieszczęsne, zaznaczone na ogrodzeniu autostrady miejsce, w którym uderzył w ciężarówkę i zginął. A grób niech ma w Polsce. I przekonałem Mariolę: będziesz dzięki temu miała do kogo przyjeżdżać w Warszawie. Nie zamykajcie się na całe życie wśród Polonii, nie zamykajcie tam Kazika. Już i tak go emigranckie życie przetrąciło. Właśnie dlatego, że się zamknął wśród rodaków, nie wyszedł dalej. Ja zawsze każdemu na obczyźnie będę powtarzać: nie zamykaj się w emigranckim getcie. Bo ugrzęźniesz w tych podziałach, sporach o to, kto komu i kiedy stówy nie oddał. Kto wie, jakby się to życie potoczyło, gdyby Deyny rodacy na emigracji nie wzięli w obroty, na wspominki przy alkoholu. Wiem jak to jest, prowadziłem z Grzegorzem Latą sklep sportowy w Toronto. Grzesiek przeniósł się wtedy do Kanady z Meksyku, nauczył się rakiety tenisowe naciągać, ale ciągle przychodzili Polacy wspominać, jak to Lato bramki strzelał. Siedzieli w rogu, wspominali przy piwie, Grzesiek się śmiał, a on ma taki ten rechot, że panie tenisistki, co przychodziły rakietę naciągnąć, uciekały ze strachu.\nSwoją drogą, kiedyś Deyna zadzwonił do mnie na ten sklepowy numer. - Podobno jest u ciebie Padliniarz? - Kto mówi? Jaki Padliniarz? - Tu Kazek Deyna. Mówią, że Grzesiek Lato jest u ciebie. - Jest. Ale dlaczego Padliniarz? - A jak gole strzelał? Połowa tych goli to moja była, bo w niego piłką trafiałem - śmiał się. Byłem zaskoczony, bo on raczej nie szukał kontaktów, nie dzwonił. Ostatni raz w życiu widziałem Kazika na US Open. Przyjechał na mecz z Cosmosem Nowy Jork i wpadł do nas na US Open. Pokręcił się z godzinę i pojechał. Taki był.\nWpadł do nas na US Open, czyli do pana i Ivana Lendla?\nTak. Tenis mi urozmaicił emigrację. Wyjechałem do Kanady w 1964, w odwiedziny do cioci z Toronto. I zostałem na lata, dokończyłem naukę architektury, miałem dobrą pracę. A konsul w Toronto miał ambicję rozruszania trochę Polonii i przy jego wsparciu z jednym Polakiem założyłem klub Toronto Falcons, Gmoch nam podsyłał piłkarzy z Polski, z Zygfrydem Szołtysikiem na czele. Janusz Wójcik do nas w pewnym momencie przyjechał grać. W 1978 wygraliśmy Puchar Kanady. Osiemdziesiąt procent piłkarzy u nas to byli Ślązacy. Grał u nas czarnoskóry Jamajczyk, to Szołtysik wołał na niego "warszawiak". Zacząłem sobie też w Kanadzie grać w tenisa, bo tam tyle kortów.\nAż w 1975 przyjechał na turniej do Toronto Wojtek Fibak. Tak sobie przypadliśmy do gustu, że potem byliśmy jak rodzina, jego dzieci prowadziłem do bierzmowania, Wojtek miał u mnie pierwsze konta bankowe. Byłem kawalerem i mogłem ruszać razem z nim w świat, kiedy potrzebował. Daniel Passent pisał, że jestem Stańczykiem na dworze Fibaka i torbę za nim noszę. No, czasem nosiłem, jak się zatrzymywał żeby autografy rozdać. Wojtek mi ożywił emigracyjny los, a ja go nauczyłem kolekcjonować sztukę. Ode mnie dostał pierwszego Lebensteina, bo ja wszystkie oszczędności wydawałem na obrazy i grafiki.\nA skąd Lendl?\nKiedyś Wojtek przyjechał i mówi: w "Przeglądzie Sportowym" Adam Choynowski napisał, że jest taki junior, Ivan Lendl, który może być najlepszy na świecie. To był 1977 rok, ostatnie US Open w dzielnicy Forrest Hills, a nie w Queens, gdzie jest dziś. Poszliśmy z Wojtkiem obejrzeć mecz tego młodego Lendla. Wojtek mnie wysłał przodem, bo chyba z jakąś panią chciał rozmawiać jeszcze. Leć, Januszku, ja przyjdę. Przyszedł, Lendl skończył mecz, bierze torbę, my się zbieramy, a on do nas: "Dzień dobry pan Wojtek!". I mówi po polsku, bo on tam u siebie w Ostrawie polską telewizję oglądał. Przypomniał Wojtkowi, jak był chłopcem do podawania piłek na jego meczu w Pradze. Lendl stronił za granicą od Czechów, bo mówił że co trzeci to donosiciel służb. A do nas lgnął. Zaczęli grać z Wojtkiem debla, potem Wojtek zaczął mu doradzać, Ivan stał się członkiem rodziny. Ale w końcu postawił warunek: jeśli chcesz prowadzić moją karierę, to musisz skończyć swoją. A Wojtek jeszcze chciał trochę pograć. To Lendl zaprosił mnie, żeby mu towarzyszyć. Trochę świata razem zwiedziliśmy, bo on nie mógł być w USA dłużej niż pół roku ze względu na podatki. Lataliśmy po świecie, żeby tylko limitu dni nie przekroczyć.\nKim pan był w sztabie?\nOd road manager do babysitter. Jak trwał turniej i Ivan chciał, żeby dwa plus dwa było pięć, to mu przytakiwałem, że pięć. A jak już turniej się kończył, to znowu było cztery. Nasze poczucia humoru się dobrze uzupełniały. Oblecieliśmy świat Concordem. Żyłem jak zamożny, choć nie byłem. Mieszkałem u Lendla w Palm Beach, dopiero po nas, jako czwarty, wprowadził się po sąsiedzku Donald Trump. Lendl znał się z jego pierwszą żoną Czeszką, Ivaną. Załatwialiśmy kiedyś Trumpowi bilety na turniej. Lendl był trochę jak Kaziu Deyna. Długo się zaprzyjaźniał, nie potrzebował towarzystwa ludzi. Za to psów do dziś ma całe stado. Jednego nazwał Reagan, ostatnio mi wysyłał zdjęcia. Taki spokojny, porządny człowiek. Nie lubił komplikować życia. Bo Wojtek Fibak to lubił. Ale z tenisowej kariery Wojtek wyciągnął wszystko co się dało, albo i jeszcze więcej. Największym jego atutem w tenisie była żona Ewa. Bardzo mądra, ładna i życie mu perfekcyjnie układała pod tenis. A drugim atutem był return. Bo już z serwisu Fibaka to się Lendl śmiał, że Navratilova mocniej umie serwować. No i jeszcze jedna rzecz była u Wojtka bezcenna: lgnął do ludzi. Gdy pozostali tenisiści byli już po meczu w drodze do hotelu, Wojtek dopiero zaczynał życie towarzyskie na kortach. Bo Ivan raczej ludzi unikał. Kiedyś na śniadaniu w hotelu widzimy, że go ktoś wypatrzył ze stolika w oddali. Rod Stewart. Długie włosy, krzyżyk w uchu. Macha, daje znaki, ja chcę jakoś zareagować, a Lendl: nic nie rób, siedzimy sobie tutaj, oni narkotyki biorą, ja nie chcę ich poznawać. Ja mówię: no co ty, przecież on ma żonę i dzieci. Kwadrans później Rod Stewart staje przy naszym stoliku: czy można autograf dla dzieci? Ivan się podpisał, mówię: no weź i ty od niego autograf. Nie wziął.\nW turniejach piękne było to, że przy posiłkach strefa dla VIP była wspólna ze strefą dla zawodników. Tu tenisiści, tu pół Hollywood. Roberta de Niro też tak właśnie poznaliśmy. Przez Arnona Milchana, producenta i miliardera, który się potem okazał jakąś ważną figurą w izraelskich służbach specjalnych, handlarzem broni. Chodził do szkoły w Izraelu z synem Mosze Dajana i szybko się nauczył zarabiać duże pieniądze. Milchan produkował "Pretty Woman", "JFK", a w "Dawno temu w Ameryce" sam się tam obsadził. Ten szofer, który pilnuje samochodu, w którym de Niro uprawia seks, to właśnie Milchan. Wiedział, że jestem od Lendla i chciał żebym Ivana namówił na jakiś turniej pokazowy w Izraelu. I tak się zaczęła znajomość. Potem nawet chciał żebym pracował u niego, rzucił swoje biuro.\nNo, w końcu pan został w Polsce producentem filmowym.\nAle to bez planu, poszedłem na "Psy", bardzo mi się podobały. Scena Bogusia Lindy z popielniczką na przesłuchaniu - jak niepolski film. A jak dobry film, to trzeba robić "Psy 2". W Hollywood oczywiste, w Polsce wtedy nie było. Zgodzili się ze mną. Robiliśmy "Psy 2", "Psy 3", robiłem z Andrzejem Żuławskim "Szamankę". U Milchana nie pracowałem. Ale poznał mnie z de Niro.\nA pan de Niro przywiózł w 1989 do Polski. Roman Gutek mu zorganizował festiwal filmów, a pan go zawiózł do Gdańska: do stoczni, do Lecha Wałęsy.\nRoman Polański zadzwonił i pyta, czy to prawda że my z de Niro do Wałęsy jedziemy. Prawda. To wsiadł w samolot i do Polski. Gustaw Holoubek też leciał z nami do Gdańska Jakiem-40. Bo nam samolot wtedy podstawili. Wałęsa to była światowa gwiazda.\nDługo pan de Niro namawiał?\nNajpierw to on zadzwonił. Na ten sam numer sklepu co Deyna, gdy szukał Grzesia Laty. Przyszedł pracownik, mówi: Janusz, do ciebie. Pan się przedstawia jako de Niro. - To powiedz, że jestem na drugiej linii z Marlonem Brando, jak skończę to oddzwonię. - Ale on chyba naprawdę…\nOkazało się, że Arnon Milchan kazał mu się do mnie odezwać, jak będzie w Toronto. De Niro tam kręcił film "Stanley i Iris" z Jane Fondą. Słabo wyszło, nie bardzo się lubili z Fondą. De Niro zastrzegł: pójdziemy sobie na kolację, ale nie będę z tobą długo rozmawiał, bo jak robię film to jestem tym kogo gram i nie rozmawiam z ludźmi spoza. Nie chcę wyjść z roli. Zostawił mi numer telefonu, powiedział: nigdy nie odbieram, automatyczna sekretarka ci odpowie, że to numer Bobby'ego McDonalda, ale nagrywaj się. Podczas kolacji go poprosiłem, żeby pojechał ze mną do Polski. To już był 1988 rok, Polska była cały czas na czołówkach, już było czuć, że się ważne rzeczy dzieją. Dla mnie też już się zbliżał koniec emigracji, do Polski wróciłem na początku lat 90., po tym jak robiłem w Warszawie w 1991 roku turniej ATP, potem byłem też przez jakiś czas prezesem związku tenisowego. De Niro powiedział, że spróbuje, ale "czeka już na mnie długo Martin Scorsese, jak skończymy z nim film, to przyjadę". To byli "Chłopcy z ferajny". Uznałem, że mnie zbywa. Ale potem jeszcze się odzywał, chodziliśmy w Toronto na kolacje. Jego kusiła ta obietnica spotkania z Lechem Wałęsą. Chciał go grać w filmie, to była ta sprawa umowy Wałęsy z Warner Bros na hollywoodzką produkcję. I Bobby przyjechał. Był festiwal jego filmów, objazd Polski. Pojechaliśmy do Wałęsy, Romek Polański kłócił się z Wojtkiem Fibakiem, kto lepiej mówi po angielsku i będzie tłumaczem. A potem Martin Scorsese zabił jednym zdaniem cały projekt filmu. - Bobby, przecież ci już kiedyś mówiłem: nie gra się nikogo, kto jeszcze żyje. To się nigdy nie sprawdzi. Ja sobie włączę wiadomości, zobaczę Wałęsę, potem zobaczę ciebie, i nic mi się nie będzie zgadzać.\nWizyta de Niro to był sierpień 1989, niedługo później powstaje rząd Tadeusza Mazowieckiego. A w międzyczasie, 1 września 1989, ginie w wypadku Kazimierz Deyna.\nOstatni raz rozmawiałem z nim jakiś rok przed śmiercią. Był jakiś taki zagubiony.\nPonoć wstydził się wracać do Polski, choć go namawiano. Stracił fortunę, oszukany przez biznesmena Teda Miodońskiego.\nNie wiem, czy on został oszukany. Wydaje mi się, że został namówiony na inwestycję, która się nie udała, ale umoczyli tam pieniądze razem. Cały biznes się rozpadł, forsa przepadła.\nCruyff i Beckenbauer, jego koledzy z tego zdjęcia z 1974 roku, też wyjeżdżali grać do USA, Cruyff też stracił oszczędności całego życia przez jednego doradcę inwestycyjnego. Ale Deyna na emigracji był bardziej jak Gerd Mueller. Tylko Muellera miał kto uratować - Bayern.\nA polskie kluby przez dziesięciolecia lekceważyły swoje legendy. W ogóle nie dbały o przeszłość. I można tylko pytać, co by było gdyby. Nie ma Kazika, nie ma najważniejszych pamiątek po jego wielkim roku 1974. Dlatego tak się zapaliłem do pomysłu tej statuetki.\nNie obraziłby się za to spoufalanie "Kazikiem"?\nW życiu. Przecież to nie jest spoufalanie, tylko najwyższy poziom legendarności, po imieniu: Johan, Franz, Gerd, Kazik. Jak on by się cieszył, że ludzie nie zapomnieli.


Śmierć po swojemu - Magazyn - Goethe-Institut Polen\nDomy pogrzebowe towarzyszące w żałobie\nŻałoba to amalgamat skomplikowanych emocji. | Foto: Pexels\nW ciągu ostatnich lat w dużych miastach w Niemczech powstało wiele zakładów pogrzebowych, które odchodzą od tradycyjnych pochówków na rzecz spersonalizowanego pogrzebu. Pomysłom na osobistą ceremonię i nowemu trendowi funeralnemu przygląda się Karolina Sulej.\nPojemnik na prochy otulony jest filcowym materiałem. | @ Steffen Kawelke\n– Zamknij oczy i wyciągnij ręce.\nConny wkłada mi w dłonie rzecz o kształcie wazonu, który obleczony jest w miękki, filcowy kubraczek. Odruchowo przyciskam go do piersi. Filc pod palcami jest przyjemny jak dotyk sierści. Otwieram oczy i widzę jak Conny przygląda mi się z zadowoleniem.\n– Wszyscy przytulają moje urny.\nOglądam, teraz już uważnie, pomarańczowy, przyjemny przedmiot na moich kolanach. Nie jest to przerażający rekwizyt z teatru śmierci. Budzi czułość i kojarzy mi się z przytulnością. Ta urna jest gemütlich.\nFilcowy materiał otula walcowaty pojemnik na prochy. Dowiaduję się, że materiał jest biodegradowalny, bo w dzisiejszych czasach krematoria coraz rzadziej pozwalają sobie na nieekologiczne tworzywa. Wełniana tkanina nie jest zszyta w żadnym miejscu, to jeden kawałek, który na górze wywija się na boki jak płatki kwiatu. Urna od Conny Weber to ozdobny projekt, który z powodzeniem mógłby znaleźć się w galerii sztuki.\nTym szczególnym rodzajem rzemieślnictwa Conny zajęła się kilka lat temu. Jest grafikiem komputerowym. Od dłuższego czasu czuła, że zbyt wiele uwagi poświęca dotykaniu tabletów, klawiatury. Na jednych z targów dizajnu zobaczyła naczynia wykonane z filcu. Zawsze miała do niego słabość. Taki plastyczny, miękki, organiczny, jednocześnie jest płótnem i rzeźbą. Dziadek Conny rzeźbił w kamieniu, ojciec w drewnie, a ona poczuła, że chce robić coś z filcu. Nie miała jednak pomysłu i odwagi. Natchnienie przyszło razem z traumą, kiedy zmarł ojciec Conny. Do trumny włożyła mu samodzielnie wyszyte czerwone filcowe serce. Kiedy, już po kremacji, trzymała w dłoniach urnę z jego prochami, nie mogła przestać myśleć, że ojciec nie zasługuje na zamknięcie w tak nijakim, pospolitym przedmiocie.\nDo wyrobu urn Conny używa najwyższej jakości wełny merino. | @ Steffen Kawelke\n– Kupowanie urny z katalogu jest jak kupowanie filiżanki w Tchibo. Tandeta, rzecz z taśmy, jedna podobna do drugiej.\nDla ojca już było za późno, ale postanowiła, że postara się, aby zmienić coś dla innych. I tak tęsknoty artystyczne i doświadczenie żałoby stworzyły nową pasję Conny – projektowanie i wykonywanie filcowych urn. Współpracuje z zakładami pogrzebowymi, ale klienci najczęściej sami znajdują ją przez internet. Czuje się artystką, a nie przedsiębiorcą.\nUrny Conny to nie towar luksusowy. Koszt egzemplarza oscyluje na poziomie cen rzemiosła biżuteryjnego – to kilkaset złotych. Conny śmieje się, że również wytwórstwo wokół pogrzebów zaczyna zmieniać się pod wpływem ruchu slow ogarniającego styl życia. Teraz styl żałoby również ma być slow.\nOpowiada, że jeszcze do niedawna niemieccy przedsiębiorcy jeździli specjalnie do Polski, żeby zaoszczędzić na materiałach. Naliczali też ogromne prowizje za sprzedawane produkty. Rynek był zaśmiecony produktami ze sztucznych materiałów; kiczem. Teraz to się zmienia. Zmiana w estetyce pogrzebów to zdaniem Conny nie tylko zmiana dekoracji, ale także kwestia ekonomii. Jest mniej walki o zysk, a więcej sztuki, humanizmu. Młode pokolenie osób, które decydują się na pracę w branży funeralnej coraz częściej widzi w sobie doradców, a nie sprzedawców.\nSiedzimy w salonie domu Conny niedaleko parku Tempelhof. Ta część Berlina przypomina wioskę w mieście. Z okna widzę kaskady róż w ogrodzie i spokojną uliczkę. W pełnym książek pokoju, pomiędzy globusami męża dziennikarza stoją urny-eksponaty. Kolorowe, monochromatyczne, we wzory.\nConny tłumaczy, że zanim prochy znajdą się w ziemi czy w sarkofagu, mija zaledwie kilka dni. Czasem godzin. Nierzadko bliski ma urnę w ręku jedynie przez chwilę. Dlatego tak ważne jest, aby zostawiła po sobie możliwie jak najbardziej osobiste, intymne wrażenie. To przecież pojemnik na ukochanego człowieka.\nNiektórzy z klientów chcą wybrać urnę na swoje prochy własnoręcznie i na wszelki wypadek. Niektórzy chcą się na nią po prostu napatrzeć wcześniej. Można w niej trzymać testament. Albo kwiaty. Albo biżuterię. Dobrze wygląda na regale. Teraz na przykład Conny realizuje zamówienie klientki, która, chcąc się przygotować na śmierć, zamawia urnę w kolorze czerwonym, bo najbardziej lubi siedzieć na czerwonej ławce w swoim ogrodzie. I jeszcze lubi kropki. Tak więc urna jest w kropki.\nConny ma na swojej stronie internetowej zdjęcia urn w typowych kolorach – niebieskie, białe, szare, w kolorze wełny, farbowane do połowy, beżowe, pastelowe – ale często realizuje też szczególne, niepowtarzalne zamówienia. Ostatnio pracowała na przykład dla kobiety, która za życia najbardziej lubiła nosić swój różowy sweter, więc urna dla niej także jest różowa.\nDo wyrobu urn używa najwyższej jakości wełny merino. Metodą prób i błędów nauczyła się filcować akurat tyle wełny, żeby po skurczeniu się włókien pasowało idealnie do opakowania urny. Pracuje przy szerokim stole, gdzie podczas naszej rozmowy piętrzy się wełna w różnych kolorach.\nUrna od Conny Weber to ozdobny projekt, który mógłby znaleźć się w galerii sztuki. | @ Steffen Kawelke\n– Podoba mi się praca nad filcem, bo nie masz nad nim do końca kontroli. Metafora sama robi się w rękach.\nW atelier znajduje się też nieznany mi przedmiot. Przypomina nieco łapacz snów. Na grubej gałęzi wiszą luźno długie sploty czerwonej wełny. Jest ich kilkanaście. Na niektórych są supełki, wyżej i niżej na niciach, na niektórych nie. Jeden niebieski.\n– To mój ołtarz. Każdy splot to życie mojego bliskiego. Supełek to jego śmierć. Od tego zawiązanego najwyżej, 17-letniego chłopca, do tego najniżej, czyli 98-letniej sąsiadki. Ten niebieski jest mój.\nConny ma też własną urnę. Zrobiła ją z wełny owiec z regionu Lüneburger Heide, niedaleko Hanoweru. Ich futro jest mocno skręcone i szare, wełna w dotyku chropawa, przywodząca na myśl ludzkie włosy. Nie będzie farbować ich na żaden kolor.\n– Nie smuci cię czasem taka praca? – dopytuję.\n– A dlaczego? – dziwi się Conny – śmierć jest częścią życia. Jeśli ktoś sądzi inaczej, to dobrze by było, żeby zrozumiał życie.\nJan Möllers mógłby podpisać się pod tym zdaniem. Jest jednym z tych, których Conny określiła jako przedsiębiorców pogrzebowych nowej generacji. Żeby z nim porozmawiać, idę długim spacerem z okolic Templehofu przez Schöneberg aż do stacji Friedenau. To sąsiednie dzielnice Berlina, które łączy spokój, względni dostatek i rodzaj mieszczańskości, o którą w tym mieście nie tak łatwo. Zapatrzona na piękne modernistyczne fasady kamienic z początku omijam wzrokiem jego zakład pogrzebowy memento Bestattungen. Łatwo go przeoczyć – znajduje się między przedszkolem, kancelarią, butikiem odzieżowym i ozdobnymi klatkami schodowymi. Brak tu charakterystycznych dla branży pogrzebowej barw czy krojów czcionek, nie ma szyldu i wymownych rekwizytów w oknie. Gdybym nie miała adresu, pomyślałabym, że to perfumeria albo spa. Przed czystą, szeroką witryną niewielki ogródek i drzewa. Nazwa przybytku ukrywa się dyskretnie, z boku, niczym nazwisko na domofonie. Przez szybę witryny widać gałąź drzewa, na sznurkach wiszą świeże i suszone kwiaty. Otwarte na oścież drzwi mieszczą w sobie widok pluszowej kanapy, stołu, na którym pali się świeczka, stylowe krzesła na tle pomalowanej na zielono ściany. Elegancki minimalizm.\n– Estetyczne otoczenie, ładne przedmioty uśmierzają ból. To naukowo udowodnione – Jan uśmiecha się na powitanie.\nMa na sobie zielony polar, który miękko zlewa się z tłem pomieszczenia, dżinsy i skarpetki z logo Supermana. Z wykształcenia jest antropologiem. Odkąd pamięta, fascynują go rytuały przejścia, momenty bycia „pomiędzy”. Lubi powtarzać, za Arnoldem van Gennepem, że „są zawsze nowe progi do przekroczenia”. Rytuały zaś – czyli wydarzenia oparte na pewnych scenariuszach, kostiumach, rekwizytach – mają nam pomagać w przekraczaniu i rozumieniu tych życiowych progów. Według Jana, w naszej kulturze, tak indywidualistycznej, wiele z tych progów jest obudowanych bardzo osobistymi rytuałami. Wiele z nich – ale nie czas żałoby. Tutaj wciąż najczęściej poddajemy się tradycji, uniwersalnym wzorom. Zdaniem Jana to między innymi dlatego, że boimy się albo nie umiemy włączyć śmierci w naszą codzienność, stworzyć o niej własnej opowieści. On chce w tym pomagać. Tłumaczy, że żałoba, czas między śmiercią a pogrzebem, to moment, gdy człowiek kończy pewien etap, ale nie umie jeszcze zacząć następnego i jest wyjątkowo podatny na zagubienie. Odpowiednie rytuały mogą go przez ten trudny czas przeprowadzić; i przewodnicy tych rytuałów.\n– Nie, nie przewodnicy. Towarzysze – poprawia mnie od razu.\nZespół memento Bestattungen: Danny Klein, Andrea Regulin, Cass Yousef, Jan Möllers i Leo Ritz. | @ memento Bestattungen\n„Towarzyszenie w żałobie” – tak właśnie nazywa się praca Jana i jego zespołu. Każdy przypadek straty to konieczność opracowania nowego, szczególnego rytuału, który Jan tworzy wspólnie z klientem. Czy może raczej – potrzebującym. Czy może raczej – człowiekiem w kryzysie żałoby. Trudno znaleźć odpowiednie słowo określające taką osobę. Zresztą podobnie jest z „towarzyszeniem w żałobie”. Polskie tłumaczenie nie oddaje pojęciu sprawiedliwości.\nAnja Franczak, pierwsza polska certyfikowana „towarzyszka w żałobie”, która szkoliła się u Jana, wyjaśnia mi, że w języku polskim owo „towarzyszenie” ludzie wyobrażają sobie tak: oto ktoś klepie cię po ramieniu albo przytula, kiedy ty płaczesz. Tymczasem po niemiecku to jest bardziej „doradzanie w żałobie”. Pracujesz z kimś, kto ma wiedzę, żeby cię dokształcić w tym, przez co przechodzisz, ale bez pouczania, oceniania. Nie jest to jednak terapeuta, który chce doprowadzić do jakiejś zmiany. Nie jest to wreszcie opiekun, który się troszczy o słabszego, patrzy z góry. Towarzysz zakłada, że masz siłę, masz zasoby, tylko trzeba ci pokazać, gdzie one są, jak do nich dotrzeć.\nAnja Franczak, pierwsza polska certyfikowana „towarzyszka w żałobie” | @ Justyna Jaworska\n– Najbardziej chyba czuję powinowactwo z położną – śmieje się Jan.\nMemento to jeden z tak zwanych alternatywnych zakładów pogrzebowych, które powstały w większych miastach w Niemczech w ciągu kilku ostatnich lat. Wszystkie one odchodzą od tradycyjnych, konwencjonalnych pochówków z ustalonymi rekwizytami i scenografiami oraz sztafażem religijnym na rzecz pogrzebu jako ceremonii intymnej, osobistej. Chcą odebrać pochówek i żałobę regułom religii, kapitalizmowi i przywrócić mu humanistyczny wymiar, ludzką miarę.\nKiedy jednak używam sformułowania „alternatywne domy pogrzebowe”, Jan się krzywi i mówi, że ani nie są kapelą rockową i nie zasługują na takie określenie, ani nie jest tak, że ich pogrzeby zawsze muszą się różnić od tradycyjnych pochówków. Najważniejszy jest wybór – umierającego czy jego rodziny. Jeśli chcą chować zmarłego zgodnie z chrześcijańskimi praktykami – proszę bardzo. Pogrzeb ma być po prostu adekwatny. Niedawno zmarł ojczym Jana, który był osobą raczej stateczną, więc z rodziną pochowali go w obrządku protestanckim, z tradycyjnymi hymnami, aż pani pastor dziwiła się, że „tego to by się po Janie nie spodziewała”.\n– Dlatego zamiast „alternatywny”, wolę sformułowanie „zorientowany na proces żałoby”.\nW praktyce oznacza to, że najważniejsze jest to, co przeżywają ludzie – rzeczy mają im tylko w tym pomagać. Na przykład kiedyś zwróciła się do Jana rodzina, w której część bliskich chciała wspólnie malować trumnę dla zmarłego, a część domagała się tradycyjnej, eleganckiej trumny. Nie chcieli się jednak ze sobą skłócić. Dopóty Jan mediował, dopóki nie porozumieli się, że w takim razie pomalują elegancką trumnę od wewnątrz. Proces się odbył, rekwizyt go tylko umożliwił.\nJan czuje, że towarzyszenie w żałobie, praca przy pogrzebach to jego misja. Zrozumiał to, kiedy badał działalność zakładów pogrzebowych jeszcze jako antropolog. Nagle poczuł, że nie chce już patrzeć, zapisywać, opisywać, lecz chce uczestniczyć. W zakładzie pogrzebowym poczuł się jak w domu. Tłumaczy mi, że nie chodzi o to, że znajduje w tym przyjemność, ale na pewno znajduje sens. Czuje się właściwym człowiekiem na właściwym miejscu.\n– Może to się w Polsce nie spodoba, ale muszę ci powiedzieć, że urodziłem się jako dziewczynka.\nJeszcze jako kobieta Jan studiował i stawiał pierwsze kroki w zakładach pogrzebowych. Zdaniem Jana, jego doświadczenie tranzycji to skarbiec wiedzy o tym, czym jest rytuał przejścia. Spędził wiele czasu „pomiędzy” i rozumie tę przestrzeń, rozumie zagubienie, lęk, utratę poczucia tożsamości. Chce się dzielić tą wiedzą.\nAle nie tylko doświadczenie z płcią sprawiło, że Jan zainteresował się trudnym czasem okalającym śmierć. Od dziecka uwielbiał bawić się na cmentarzach. Jego ojciec był z zawodu organistą, często podróżowali z koncertami po niemieckich wsiach i miasteczkach. Ojciec nie mógł ominąć żadnego kościoła bez wypróbowania tamtejszego instrumentu. Dziecko się wtedy nudziło. Jego podwórkiem były przykościelne cmentarze. Groby nie budziły w nim grozy.\nAle do wyboru zawodowej drogi doprowadziły go także ból i złość. Ojciec Jana zmarł, kiedy ten miał jedenaście lat. Pamięta, że było to straszne przeżycie, ale równie straszne wydawało mu się to, że nie wiedział, co się stało dalej z ojcem. Umarł na łóżku, po czym nagle jacyś ludzie go z tego łóżka zabrali, dokądś zawieźli, zamknęli w pudełku. Dzieci nie mogły w tym uczestniczyć, nawet tego oglądać. Czuł się kompletnie zrozpaczony i bezradny.\nGniew na system, antropologiczna ciekawość i indywidualna wrażliwość sprawiły, że na studiach zaczął pisać pracę magisterką właśnie o tym, jak współcześnie wygląda podejście do pochówku. Zastanawiał się, jak można go uczynić bardziej dostępnym i przystępnym, także finansowo. Pracę obronił i pozostał w branży jako uczeń a przyszły pracownik. Podkreśla, że miał szczęście, bo uczył się już u przedsiębiorcy innego niż ci z pokolenia grzebiącego jego ojca. Z naukowca zmieniał się w praktyka. Po latach zdobywania wiedzy jako szeregowy pracownik, a potem również jako szef, postanowił otworzyć własną działalność.\nMemento to dziś nie tylko zakład pogrzebowy, ale też dom kultury. Albo raczej dom animacji kultury funeralnej. W zespole żartują, że jedynym ukłonem w stronę ”starego systemu” jest nazwa ich zakładu. „Mementów” jest przecież mnóstwo. Myśleli na początku o nazwach typu „Dzieci przejścia”, „Śluza”, ale ostatecznie wygrało to, co jest bezpretensjonalne i dobrze się wymawia, bo przecież wymawiają to słowo wielokrotnie.\nNie tylko doradzają poszczególnym osobom, ale też nagrywają filmy edukacyjne, prowadzą szkolenia, współpracują z całą „chmurą” artystów podobnych do Conny Weber. Wartości pracy kolektywnej są dla nich bardzo ważne. Jan podkreśla, że zapragnął założyć własne miejsce także dlatego, nie chciał już dłużej pracować w korporacyjnych hierarchiach.\nW jego zakładzie nie ma szefa. Każdy ma te same kompetencje, dostęp do konta. Każdy też zajmuje się poszczególnymi przypadkami od a do z, każdy ma prawo weta, a wszystkie koszty są transparentne. Trumna, usługi administracyjne, kwiaty, muzyka, czegokolwiek potrzeba, ma swoje osobne miejsce w tabeli wycen.\nJan ze współpracownickami w Berlinie na manifestacji na rzecz zmiany myślenia o żałobie. | @ Raphael Schanz\nChoć koszt całego procesu towarzyszenia to 1225 euro, to dla tych, których nie stać na taką usługę, obowiązuje system zniżek, rat bez odsetek. Zdarzają się też przypadki rozwiązań pro publico bono. Każda pozycja z tabelki może się też stać osobnym zamówieniem. Memento nie bierze również prowizji od zamawianych przez klienta usług i przedmiotów powiązanych. Płacisz tylko za czas, który ci poświęcają.\nA czas jest zaś potrzebny, bo żałoba to amalgamat skomplikowanych emocji. Żeby wytłumaczyć mi, jak wyglądają kolejne etapy i części składowe żałoby, Jan przynosi materiały edukacyjne, z których korzysta przy szkoleniach. Jan wierzy w namacalność, a ja czuje się trochę jak w przedszkolu. Na stoliku układa kolejne kartki-puzzle z nazwami odcieni żałoby.\nPrzetrwanie – czyli trwanie na poziomie praktycznym: czy po śmierci bliskiego mam gdzie spać? Co jeść? Czy nie choruję z rozpaczy?\nRealność – uświadomienie sobie nieodwracalności śmierci. W takim uziemnieniu pomaga kontakt z ciałem zmarłego, ubieranie go. Jan pamięta, jak bliscy ubrali jedną ze zmarłych w sukienkę do tańca i wełniane skarpety. Kobieta nigdy nie nosiła ich w takim zestawie, ale były to jej ulubione części garderoby.\nUczucia – to nie tylko smutek. Czasem złość, czasem poczucie winy, czasem obojętność. Jan podkreśla też, jak wielkie znaczenie ma płeć w przeżywaniu uczuć. Mężczyznom trudniej przychodzi rozpoznawanie i nazywanie emocji, są kulturowo zniechęcani do wchodzenia w żałobę.\nPrzystosowanie się – to radzenie sobie z odkryciem na nowo swej roli w świecie, postrzeganie w nim swojego miejsca i zmiana rutyny.\nPozostawanie w kontakcie – żegnanie zmarłego nie oznacza żegnania pamięci o nim – tłumaczy Jan i podaje przykład. – Siostra zrobiła całej rodzinie na Boże Narodzenie łapacze snów. Włożyli ojczymowi jeden z nich do trumny. Kiedy patrzą na swoje łapacze w domach, myślą o ojczymie i o tym, że razem z nim spoczywa podobna rzecz.\nKlasyfikacja – umiejętność znalezienia na nowo sensu w życiu, opowiedzenia sobie swojej historii zawierającej już stratę, jej wewnętrzne uporządkowanie.\nDziałania w tych obszarach są tym ważniejsze, im bardziej nagła była śmierć. Do domu pogrzebowego zwracają się często ci, którzy utracili bliskich w dramatycznych okolicznościach. Z reguły stanowią 1% wszystkich zmarłych, ale w zakładzie jest to aż 20% takich przypadków i wielu z nich to ludzie w wieku młodszym niż średnia umieralności. Bliscy takich zmarłych przychodzą do Jana i jego współpracowników, bo czują, że oferta ogólnodostępna nie pokryje ich bólu.\nMogłoby się wydawać, że lata pracy go znieczuliły, ale Jan nadal odczuwa lęk przed śmiercią. Twierdzi jednak, że praca tak blisko umierania złagodzi wewnętrzny niepokój, wbrew dzisiejszej kulturze sugerującej, że najlepszym antidotum na lęk przed śmiercią jest wyparcie przemijania.\n– Czy zatem na śmierć można się przygotować? – pytam.\nJan daje mi na to swoją ulubioną odpowiedź – i tak, i nie. Można – bo można zaplanować pogrzeb, spisać testament, rozdać rzeczy osobiste, szczególnie w warunkach nieuleczalnej choroby. Ale zarazem też nie można. Przytacza historię o odchodzeniu swojej babci. Była już w bardzo zaawansowanym wieku i pewnego dnia po prostu obwieściła rodzinie, że za tydzień umrze. Przestała jeść i pić. Towarzyszył jej w szpitalu, śpiewał jej ulubione piosenki. Opuścił szpital tylko na chwilę, aby załatwić sprawy. I wtedy dostał telefon, że to już. Mimo że był na to przygotowany, kompletnie się nie spodziewał. Przecież babcia była od zawsze.\nTak mało wiemy, niewiele rozumiemy. Dlatego najważniejsze, co można zrobić dla kogoś, kto stracił bliskiego, to go wysłuchać. Dać herbaty i kawy oraz prawdziwą uważność. I kiedy tak siedzę na kanapie u Jana, patrzę na palące się świeczki, rzeczywiście czuję się spokojniejsza, jak w ogrodzie zen.\nOkrąg w logo memento, który od razu kojarzy się z filozofią zen, nie powstał jednak z takiej inspiracji. Jest nawiązaniem do zielonego wisiorka, który Jan dostał od ojca. To nie jest też okrąg – to wiele linii, które nigdy się nie połączą, ale niestrudzenie biegną po kole. Jan lubi to niedomknięcie.\nLubi też ciszę i spokojny tryb dnia. Dlatego nie chciał otworzyć swojego zakładu na gwarnym Prenzlauerbergu czy w innej modnej dzielnicy. Schöneberg to też dawna dzielnica tradycyjnie gejowska, więc bliska Janowi, który nie czuje się swojsko w heteronormatywnych narracjach. W ogrodzie przy domu powiewa tęczowa flaga.\nJan tłumaczy mi, że indywidualistyczne pochówki to tradycja, która narodziła się tutaj także dzięki społeczności LGBTQIA. Epidemia AIDS zdziesiątkowała całą tę wspólnotę. Coming outy ukazały wielką odwagę gejów w manifestowaniu swojej tożsamości. Buntowali się wobec życia w ukryciu, zbuntowali się również wobec śmierci w ukryciu. Zaczęli kolejne pogrzeby okraszać swoimi dekoracjami, mowami, piosenkami.\n– Jedna z osób zażyczyła sobie różową trumnę. To był słynny przypadek, krematoria odmawiały jej spalenia. Ale dopięła swego.\nNa Schönebergu jest cmentarz, na którym znajdują się dziś pomnik i grób tych, którzy stracili życie w zarazie. Zamiast krzyża na zwieńczeniu grobu zawisła czerwona wstążka.\nWracam z Berlina do Warszawy. W mojej głowie rodzi się pytanie, które natychmiast zadaję Anji Franczak. Pracuje właśnie nad projektem Instytutu Dobrej Śmierci, centrum edukacyjnego, które mogłoby zmieniać nastawienie do śmieci w Polsce, tak jak memento w Niemczech.\n– Jakie są twoim zdaniem najważniejsze różnice w myśleniu o żałobie w Polsce i w Niemczech?\nOdpowiada mi słowami, które mógłby wypowiedzieć zarówno Jan, jak i Conny.\n– Są trzy poziomy. W pewnym sensie, jako ludzie, wszyscy jesteśmy podobni. Potem jest poziom kulturowy, narodowy, który nas odróżnia. I jest poziom trzeci, indywidualny. Towarzysz w żałobie pracuje przede wszystkim na pierwszym i trzecim poziomie. Pokazuje, że wspólnota może nam pomóc pozostać sobą. Jest więc wiele różnic między Niemcami a Polakami, ale ze śmiercią mierzymy się tak samo.\nKarolina Sulej – dziennikarka, reporterka, związana z „Wysokimi Obcasami” i „Wysokimi Obcasami Ekstra”, „Pismem” i „Vogue”, doktorantka w Instytucie Kultury Polskiej UW, gdzie działa w Zespole Badań nad Pamięcią o Zagładzie. Autorka zbioru reportaży o polskiej modzie po 1990 roku „Modni. Od Arkadiusa do Zienia” (2015), książki reportażowej „Wszyscy jesteśmy dziwni. Opowieści z Coney Island” (2018) nominowanej do nagrody im. Teresy Torańskiej oraz „Rzeczy osobiste. Opowieść o ubraniach w obozach koncentracyjnych i zagłady” (2020). Współtwórczyni kanału „Barłóg Literacki” na Youtube. Współpracuje również przy projekcie interaktywnej książki opartej na non-fiction „Wanderlust”.\nNiedrogo do grobu – kultura pochówków w Niemczech (dw.com/de)


Re: Johannes Brahms [1833-1897]\nprzez Trazom » poniedziałek, 27/09/21, 23:29\nW dopełnieniu do poprzedniego postu - Krystian Zimerman gra w tym sezonie op. 117!\nPonieważ za chwilę na naszych playlistach prym będzie wiodła III Sonata Chopina, ostatnio przesłuchałem kilkadziesiąt interpretacji III Sonaty Brahmsa, do której od zawsze mam wyjątkową słabość. Nie podchodzę z tak dużym entuzjazmem do poprzednich dwóch sonat na fortepian solo; wszystkie trzy to dzieła młodzieńcze, tak różne od jego dojrzałych poematów, zwłaszcza późnych intermezzi, choć pewnych sonatowych zwrotów doszukać się możemy w np. koncertach fortepianowych. III Sonata f-moll op. 5 to dzieło ledwie 20-latka, który rozsadza swą pasją i energią sonatowy cykl - tematy i motywy mają tu wyraźnie symfoniczny rozmach, zdają się nawet imitować określone brzmienia orkiestry.\nW gąszczu ciekawych i mniej ciekawych wykonań op. 5 Brahmsa znalazłem kilka, które dołączam do listy tych, moim zdaniem, najcenniejszych. Absolutnie szokująca jest poniższa wizja. Etelka Freund poznała Brahmsa jako młoda dziewczyna, przez całe życie uznawano ją w pewnym sensie za nośnik Brahmsowskiego idiomu. Jej asynchroniczne prowadzenie głosów prawej i lewej ręki, skłonność do polifonizowania ukazują nam tą sonatę w nowym świetle. Nietrafione akordy dodają nagraniu autentyczności - w momencie nagrania Freund była ponad 70-letnią damą.\nPolecam: http://jeff.manchur.com/pianisticintent ... onata-op-5\nPrzed Marthą Argerich była jeszcze inna "lwica fortepianu" - można nawet pokusić się o stwierdzenie, że gdyby Martha nagrała sonaty Beethovena czy Brahmsa, to brzmiałyby one właśnie tak, jak interpretacje Annie Fischer. Jedna z najgenialniejszych artystek XX wieku - jej komplet Beethovena należy zabrać na bezludną wyspę. Jej III Sonata jest wykuta ze spiżu - monumentalna, zarazem pełna żaru i pasji, z wartką narracją, w części powolnej o pogłębionej ekspresji. Majstersztykiem samym w sobie jest kulminacja w Andante i kilkuczłonowa koda - apogeum napięcia, rozładowane w ostatnich akordach. Poniżej nagranie live z Edynburga, 1961r. Warto poszukać innych Brahmsowskich nagrań Fischer.


Krzesełka dentystyczne Planmeca\nKrzesełka dentystyczne Planmeca są zaprojektowane anatomicznie tak, aby zapewniać optymalne wsparcie i wysoki komfort. Cztery modele zaspokajają różne potrzeby użytkownika. Łatwo dostępne dźwignie regulacji, pozwalają bez wysiłku ustawiać krzesełko, bez konieczności odrywania się od leczenia.\nGładkie linie, zaokrąglone formy i łatwe do czyszczenia powierzchnie gwarantują nieskazitelnie higieniczną powierzchnię. Szeroka podstawa na pięciu kółeczkach, umożliwia płynny ruch na różnych powierzchniach.\nStandardowe cechy, dostępne we wszystkich modelach krzesełek dentystycznych Planmeca:\nSzeroka podstawa na 5 kółeczkach gwarantuje płynny ruch. Kółeczka posiadają osłony ochronne.\nPodstawa krzesełka jest wykonana z plastiku odpornego na uderzenia i otarcia.\nDokładne ustawianie wysokości siedziska i pochylenia oparcia w zasięgu dłoni.\nGładkie linie i powierzchnie ułatwiają zachowanie wysokiej higieny.\nDostępny w całej gamie kolorów tapicerek Comfy i Ultra Relax.\nPlanmeca Olo ™ - zapewnij swoim plecą najlepszą pozycję\nSiodło Planmeca Olo ™ jest najnowszym krzesełkiem dentystycznym oferowanym przez firmę Planmeca. Siodło Olo umożwliwia najbardziej naturalną pozycję podczas zabiegów. Wysokość jest łatwa do ustawienia. Niepełny kształt okręgu pierścienia podnóżka pozwala w razie potrzeby zbliżyć się do pacjenta i innych stołeczków. Konstrukcja siedziska wyposażona jest w uchwyty i jednolitą konstrukcję zapewniającą doskonałą kontrolę zakażeń.\nNaturalne położenie pleców\nŁatwa regulacja wysokości dla różnych użytkowników za pomocą podnóżka\nOptymalnie ukształtowany podnóżek umożliwia bliskie dosunięcie się do pacjenta i innych stołeczków\nRegulowany kąt siedziska zapewnia osiągnięcie najlepszej możliwej pozycji roboczej\nJednolita konstrukcja zapewniająca doskonałą kontrolę zakażeń\nObrotowe kółka siodła gwarantują płynny ruch na różnych rodzajach podłogi


Misja Moskwa - Tenis - rp.pl\nAktualizacja: 17.10.2011, 00:35\nMarion Bartoli nie składa broni: zwyciężyła w Osace, jedzie do Moskwy, gdzie nawet jeśli wygra, musi liczyć na potknięcie Radwańskiej\nAFPI/US AIR FORCE\nJeden wygrany mecz dzieli Agnieszkę Radwańską od awansu do Masters\nMarion Bartoli wygrała turniej w Osace, a to oznacza, że wyścig do wielkiego kobiecego finału sezonu (25 – 30 października) jeszcze się nie skończył. Poniżej dalsza część artykułu\nJedyna rywalka Polki do ostatniego miejsca w Stambule wykonała pierwszą część ambitnego planu przegonienia Radwańskiej. Francuzka zwyciężyła w Japonii efektownie – ze względu na sobotni deszcz wygrała w niedzielę aż dwa mecze: najpierw półfinał z Angeliką Kerber (Niemcy) 6:1, 7:6 (7-5), następnie finał z Samanthą Stosur (Australia) 6:3, 6:1. To jej siódmy tytuł w WTA Tour. Misja Osaka została wykonana, pozostała trudniejsza misja Moskwa. Tu także Bartoli musi zwyciężyć, jeśli chce pojechać do Stambułu, choć i to może nie wystarczyć, jeśli Radwańska wygra swój pierwszy mecz w turnieju o Puchar Kremla.\nNajwyżej rozstawiona jest Rosjanka Wiera Zwonariowa, za nią Radwańska, potem Bartoli i Francesca Schiavone. Zawodniczki te mają wolny los w pierwszej rundzie, więc na rozstrzygnięcie przyjdzie czekać do wtorku lub środy. Polka zagra najprawdopodobniej z Lucie Safarovą (27. WTA, Radwańska ma z Czeszką niekorzystny bilans spotkań 1-3) lub jedną z kwalifikantek. Bartoli gra z Ksenią Pierwak (Rosja) lub Jarmilą Gajdosovą (Australia). Z moskiewskiego turnieju odpadła Urszula Radwańska, która po zwycięstwie 6:0, 6:4 nad Mariną Mielnikową (Rosja) w pierwszej rundzie eliminacji w drugiej przegrała 3:6, 4:6 z Ukrainką Olgą Sawczuk.\nDebel wciąż walczy\nTrochę nieoczekiwanie szanse na piąty start w Masters odbudowali debliści Mariusz Fyrstenberg i Marcin Matkowski. Po zwycięstwie nad braćmi Bryanami i osiągnięciu półfinału turnieju z cyklu Masteres Series w Szanghaju (przegrali następnie 2:6, 6:7 (5-7) z parą Michael Llodra i Nenad Zimonjić) awansowali na ósme miejsce w klasyfikacji deblowych par ATP. W finale sezonu w Londynie wystartuje osiem najlepszych debli świata, pięć miejsc jest już zajętych.\nHat trick Murraya\nPewni udziału są Llodra i Zimonjić, Mike i Bob Bryanowie, Maks Mirny i Daniel Nestor, Jurgen Melzer i Philipp Petzschner oraz Mahesh Bhupathi i Leander Paes. Do końca sezonu pozostało kilka dużych turniejów, o awansie Polaków zadecydować może ten ostatni i największy – BNP Paribas Masters w hali Bercy w Paryżu. Andy Murray po zwycięstwach w Kuala Lumpur i Tokio wygrał także turniej z cyklu Masters w Szanghaju. W finale pokonał Hiszpana Davida Ferrera 7:5, 6:4. Trzecie azjatyckie zwycięstwo w ciągu minionych trzech tygodni dało Szkotowi awans na trzecie miejsce rankingu ATP przed Rogera Federera. Szwajcar, który nie gra od US Open, był ostatni raz czwartym tenisistą rankingu światowego przed ponad ośmiu laty – w lipcu 2003 roku, gdy pierwszy raz wygrywał Wimbledon. Murray przeżywa wielkie dni, zdobył piąty tytuł w sezonie, jest jednym z nielicznych tenisistów, którzy w tym roku pokonali Novaka Djokovicia. Wysiłek Ferrera też się opłacił – Hiszpan został piątym uczestnikiem tegorocznego turnieju Masters w Londynie.\nSzanghaj. Turniej ATP (3,24 mln dol.).\n1/2 finału: A. Murray (W.Brytania, 2) - K. Nishikori (Japonia) 6:3, 6:0; D. Ferrer (Hiszpania,3) - F. Lopez (Hiszpania) 6:7 (5-7), 6:3, 6:3. Finał: Murray - Ferrer 7:5, 6:4. Linz. Turniej WTA (220 tys. dol.). 1/2 finału: P. Kvitova (Czechy, 1) - J. Janković (Serbia, 3) 4:6, 6:4, 6:3; D. Cibulkova (Słowacja, 7) - L. Safarova (Czechy) 6:1, 6:4. Finał: Kvitova - Cibulkova 6:4, 6:1. Osaka. Turniej WTA (220 tys. dol.). 1/2 finału: M. Bartoli (Francja, 2) - A. Kerber (Niemcy, 3) 6:1, 7:6 (7-5); S. Stosur (Australia, 1) - Zheng Jie (Chiny) 7:6 (7-5), 3:6, 6:3. Finał: Bartoli - Stosur 6:3, 6:1.


RESIDENCIAL NG (Huaraz, Peru) - opinie o hotel oraz porównanie cen - TripAdvisor\nHotele w pobliżu Residencial Ng\nHotele w pobliżu Imagenes Urban Spa\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Residencial Ng\nAtrakcje w pobliżu obiektu Residencial Ng\nResidencial Ng opinie, Huaraz\nNr 16 wśród 71 pensjonatów/zajazdów w lokalizacji Huaraz\nPsje. Carlos Valenzuela Huardia-837-Belen, Huaraz 043, Peru\n#16 z 71 pensjonatów/zajazdów w lokalizacji: Huaraz\nPsje. Carlos Valenzuela Huardia-837-Belen, Huaraz 043 Peru\nUżytkownik MrWinnito napisał recenzję lip 2017\nHeredia, Costa Rica425 przesłanych treści94 podziękowania\nlilttle dobre miejsce.\nJesteśmy bardzo zadowoleni z naszego pobytu tutaj. Jest to około 300 metrów od głównego placu, spacer nie czuje się bezpieczny. Pokoje są ok, śniadanie mogłoby być lepsze, ale jest w porządku. Prawdopodobnie wrócimy następnym razem w Huaraz.\nUżytkownik Review_Leaver_B napisał recenzję wrz 2015\nBirmingham, Wielka Brytania14 przesłanych treści4 podziękowania\nNaprawdę przyjemny hostel\nNasz hostel znajduje się w doskonałej lokalizacji w Huaraz. Jest to bardzo czysty, przez przyjazny, pomocny personel. Śniadanie też było całkiem spore. Nasz pokój był przestronny i czysty, z wygodnym łóżkiem. Gorąco polecam!


Blog modowy - Moda męska online |\nwtorek, 23/5/2017 | 6:54 CEST Układanie fryzury w nocy\nMając do wyboru zakup kosmetyku naturalnego a tego standardowego, prawdopodobnie zdecydujesz się na ten drugi. Skusi cię na niego jego niższa cena, za którą stoi jednak również niższa jakość wyrobu. Naturalne preparaty każdorazowo będą lepsze od tych, jakie goszczą wciąż na twoich półkach w łazience. Przekonaj się do nich, a w końcu zaczniesz dobrze o…\nOdzież: Kosmetyki naturalne\nśroda, Maj 10th, 2017 Mając do wyboru zakup kosmetyku naturalnego a tego standardowego, prawdopodobnie zdecydujesz się na ten drugi. Skusi cię na niego jego…\nczwartek, Marzec 30th, 2017 Mężczyźni dzisiaj coraz bardziej interesują się tym, co zakładają, co im pasuje, a co nie. Nie ma w tym przecież…\npiątek, Luty 24th, 2017 Ile razy zdarzyło ci się niechcący przesadzić z makijażem? Niestety, za duża ilość pudru, nie roztarty dobrze przy krawędzi twarzy…\nStyl: Koszulki z nadrukiem\nśroda, Maj 10th, 2017 Zbliżają się urodziny Twojego chłopaka i jak zwykle nie masz pomysłu co możesz mu kupić? Przede wszystkim pamiętaj, że dla niego najważniejszy będzie czas spędzony z Tobą. Dlatego doskonałym pomysłem będzie zabranie go do kina, teatru czy na mecz! Spędźcie razem ten wyjątkowy dzień. Zjedzcie kolację i cieszcie się chwilą. Oprócz tego możesz mu oczywiście…\nUroda: Garnitury męskie\nśroda, Maj 10th, 2017 Osoby, które na co dzień ubierają się elegancko, są postrzegane jako osoby bogate. W końcu większość osób uważa, że garnitury…\nczwartek, Marzec 30th, 2017 Warto dbać o swoją urodę i zdrowie skóry, co pozwala znacznie przedłużyć młodość i poczucie bycia atrakcyjnym, szczególnie dla naszego…\nwtorek, Grudzień 20th, 2016 Sukienki na sylwestra\nKreacja na Sylwestra to element, który każdego roku spędza sen z powiek każdej kobiecie. Śmiało można przyznać, że jest to…\nczwartek, Grudzień 10th, 2015 Co jest ważne podczas urządzania ogrodu\nOgród to wspaniałe miejsce gdzie rodzina może się spotkać z naturą i odpoczywać w pięknym otoczeniu kwiatami i różnymi innymi…\nponiedziałek, Wrzesień 19th, 2016 Depilacja laserowa Łódź\nLaserowe usuwanie włosów jest wygodną, nieinwazyjną metodą trwale zmniejszającą lub usuwającą niechciane owłosienia twarzy czy też innej części ciała. Pozostawia…\nwtorek, Grudzień 20th, 2016 Fotograf na ślub\nPlanując swój ślub staramy się, żeby każdy, nawet najdrobniejszy szczegół był dopracowany. Rezerwujemy salę, niekiedy nawet z kilkuletnim wyprzedzeniem, zatrudniamy…\nponiedziałek, Styczeń 11th, 2016 Moda i szaleństwo\nczwartek, Listopad 17th, 2016 Oliwka dla dzieci Johnson\nZadbaj o siebie bez wydawania majątku W sklepach można dziś znaleźć wszystko. Szczególnie bogaty jest wybór kosmetyków do każdego rodzaju…\nponiedziałek, Wrzesień 19th, 2016 Opinie trizer\nNa rynek polski wprowadzono trizer, suplement diety, dzięki któremu zostają spalone w naszym organizmie tłuszcze, które normalnie, bez wspomnianego preparatu,…\nTwoje poczucie własnej wartości nie jest na najlepszym poziomie? Jeżeli chcesz czuć się piękna, jest bardzo prosty sposób, aby tego…\npiątek, Luty 24th, 2017 Moda damska\nczwartek, Grudzień 10th, 2015 Modna i funkcjonalna szafa\nczwartek, Sierpień 25th, 2016 Czy warto powiększyć sobie biust?\nOczywiście każda kobieta marzy o dużym biuście, jednak nie każda jest w jego posiadaniu. Rozwiązaniem tego problemu są operacje plastyczne,…\npiątek, Luty 24th, 2017 Stroje kąpielowe jednoczęściowe\nLato i okres urlopowy niezmiennie kojarzą się ze słońcem, wodą i gorącą, złotą plażą ciągnącą się po horyzont. Jednak jest…\npiątek, Luty 24th, 2017 Zegarki Lorus\nSzukasz odpowiedniego prezentu na rocznicę ślubu? A może zbliżają się urodziny szefa i chciałbyś zrobić mu miłą niespodziankę? Trudno jest…\nsobota, Październik 15th, 2016 SERUM\nSerum potrafi naprawdę dużo; wygładzi zmarszczki, nawilży skórę i ją ujędrni; działa trzy razy szybciej i skuteczniej niż krem… Dobre…\nwtorek, Październik 25th, 2016 Oliwka Johnson\nKontakt:Emailadmin(malpa)terapiabiofeedback.plTel(026) 371 28 90MiastoPolkowiceKomentarze:Blog modowy - Moda męska online9 miesięcy ago"Fajnie rozkręca się ten blog."Polskie kosmetyki naturalne oraz organiczne9 miesięcy ago"Bardzo fajny blog i co ważne nie jest zaspamowany."admin9 miesięcy ago"Pozostawiam po sobie jakiś ślad na blogu:)" Losowe wpisy: Regenerum do rzęs\nponiedziałek, Sierpień 29th, 2016 W obecnych czasach piękne i zadbane rzęsy są jednym z przymiotów kobiecości. Mówi się, że oczy są zwierciadłem duszy, a więc naturalnym jest, że każda kobieta chcę je wyeksponować. Niektóre Panie mają z natury piękne, czarne i długie rzęsy. Jednak większość kobiet, nie może pochwalić się naturalną pięknością swoich oczu. Wówczas dobrym rozwiązaniem jest zastosowanie…\nNasza galeria: Olejowanie wlosów\npaski wielorowkowe Odzież:\nGreen Pharmacy olejek Moda:\nbielizna damska odzywkadowlosow.com Home\nCopyright 2016 - http://terapiabiofeedback.pl/. All Rights Reserved. Blog modowy - Moda męska online


taniekupowanie i nie tylko o tym – Strona 2. – blog o tzw okazjach z dyskontów i skepów oraz chyba i o życiu trochę\nTERAPIA — POLITYWATORY\nBoisz się ludzi? Pędzisz ulicą z papierem toaletowym na gębie? W Lidlu myjesz jabłka płynem do dezynfekcji z Orlenu? Codziennie wdychasz telewizyjne opium? Rano zamiast śniadania dzielisz covidową krechę na stole? Nie śpisz po nocach, szlochając w poduszkę bo Janda ukradła Twoją szczepionkę? Informujemy, że od jutra w ramach NFZ uruchomiliśmy dla Ciebie specjalną linię […]… Czytaj dalej TERAPIA — POLITYWATORY\nReminiscencje Sylwestra 2020 vel dj Cypis\n2 stycznia 2021 taniekupowaniesiteDodaj komentarz\nNie jestem zbytnim fanem dj Cypisa ale jak posłuchałem tych kawałków w Sylwestra to mało ze stołka nie spadłem. Pośmiałem się mimo, że był to śmiech przez łzy. Oby Sylwester za rok był inny i te kawałki były tylko takim jednorazowym wybrykiem Cypisa.


Hart - Korzenna 0:10\nKolejny raz nasi juniorzy zwyciężyli w swojej lidze tym razem bardzo okazale! Łatwo było ponieważ rywal wystąpił dziś w niepełnym składzie. Mimo tego, wielki szacunek za graczy z Tęgoborzy za to, że dotrwali w tym meczu do samego końca.\nCo tutaj wiele pisać? Hart rozpoczął mecz w 9 osobowym składzie, po upływie około 30 minut z boiska zszedł kontuzjowany Bodziony i grali w 8. W drużynie z Tęgoborzy wystąpiło kilku trampkarzy którzy kilka godzin wcześniej rywalizowali z Popradem Muszyna. Mecz był jednostronny, nasza ekipa zbudowała ogrom sytuacji, wiele z nich zmarnowaliśmy w fatalnym stylu. Mimo wszystko udało się rywalowi strzelić 10 bramek.\nSzkoda, że to kolejny mecz w 1 lidze juniorów starszych, gdzie drużyna nie może się pozbierać na ligowy mecz. Poraża poziom sportowy i organizacyjny niektórych drużyn w tej lidze. Nie do pomyślenia jest też fakt, że w takiej Tęgoborzy, gdzie przez ostatnie kilka lat rywalizowaliśmy jak równy z równym, z fajnymi drużynami zarówno juniorów jak i trampkarzy, dziś nie mogą się pozbierać i to nie tylko na mecz z Korzenną. Nie usprawiedliwia ich fakt, że kilku chłopców regularnie gra w seniorach - taki argument jest obecnie w większości klubów.\nHart Tęgoborze - ULKS Korzenna 0:10 (0:4)\n0:1 G.Mróz 1 (bez asysty),\n0:2 A.Krzyżak 10 (as. K.Sarota),\n0:3 K.Kaczmarek 12 (as. G.Mróz),\n0:4 J.Turski 30 (as. Krzyżak),\n0:5 J.Turski 50 (as. K.Jaworecki),\n0:6 samobójcza 60 (as. J.Turski),\n0:7 G.Mróz 65 (as. J.Turski),\n0:8 S.Adamczyk 67 (as. G.Mróz),\n0:9 G.Mróz 70 (bez asysty),\n0:10 G.Mróz 75 (as. A.Krzyżak).\nŻółta kartka: Sz.Baziak.\nULKS: M.Grygiel - M.Hojnor (46 M.Kantor), K.Kubisz, S.Adamczyk, K.Sarota - Sz.Baziak, A.Krzyżak, K.Jaworecki, K.Kaczmarek - J.Turski, G.Mróz.\nSędziował: K.Sobczak (KS Nowy Sącz).\nAutor\tMemfiS Sobota, 11 Maj 2019 17:31\nMecz - Juniorzy I Liga: Sandecja - Korzenna 13:00\nSobota - 24 Sierpień 2019\nMecz - Juniorzy I Liga: Korzenna - Zyndram 18:00\nWtorek - 27 Sierpień 2019\nZbiórka przedmeczowa: 17:00!\nMecz - Juniorzy I Liga: Korzenna - Sokół 10:00\nSobota - 31 Sierpień 2019\n1 Orkan R.W.\t 4\t 10\n2 Korzenna\t 4\t 7\n3 Krokus\t 4\t 0\n1 Korzenna\t 24\t 57\n2 Grybovia\t 24\t 55\n3 Sokół\t 24\t 53\n4 Gród\t 24\t 49\n5 Glinik\t 24\t 48\n6 Poprad M.\t 24\t 37\n7 Skalnik\t 24\t 35\n8 Kolejarz\t 24\t 29\n9 Hart 24\t 28\n10 Poprad R.\t 24\t 26\n11 Świniarsko\t 24\t 20\n12 Helena\t 23\t 9\n13 Wicher\t 23\t 8


Sport i Turystyka – Strona 2 – Południowa Polska\nHome > Sport i Turystyka (Page 2)\n10. PUCHAR ŚWIATA KARATE TRADYCYJNEGO w ZAMOŚCIU\nby Roman Pakuła - 04/07/2019 24/07/2019\nSerdecznie zapraszamy na 10-ty Puchar Świata w Karate Tradycyjnym, który odbędzie się 6 lipca br. w Zamościu. Do rywalizacji przystąpi 8 kobiet i 8 mężczyzn, czołowych przedstawicieli tej dyscypliny z całego świata. Zawody odbędą się na Rynku Wielkim, początek turnieju o godzinie 15-tej. Po raz pierwszy tego rodzaju zawody odbędą\nTagged Agnieszka Sajdutka Karate Polska Puchar świata Zamość\nRodzinny Rajd Rowerowy 08.06.2019r. GOK STARY ZAMOŚĆ\nby Roman Pakuła - 05/06/2019 24/07/2019\nI Rodzinny rajd rowerowy. Trasa nie długa, ale bardzo atrakcyjna.\nJUŻ 29 CZERWCA W CIESZANOWIE ODBĘDZIE SIĘ V EDYCJA CIESZANOWSKIEJ DYCHY PAMIĘCI WOJTKA PAŁCZYŃSKIEGO\nby Roman Pakuła - 22/05/2019 24/07/2019\nDo wszystkich miłośników biegania! Już 29 czerwca w Cieszanowie (woj. podkarpackie) odbędzie się piąta edycja Cieszanowskiej Dychy Pamięci Wojtka Pałczyńskiego. V edycja Cieszanowskiej Dychy Pamięci Wojtka Pałczyńskiego Jeśli nie masz jeszcze planów na tę czerwcową sobotę, lubisz biegać i chcesz odkryć uroki Podkarpacia, to w te pędy gnaj\nTagged Bieg biegi Cieszanów Cieszanowska Dycha Pamięci Wojtka Pałczyńskiego portal Południowa Polska run\nODKRYWAJMY EUROPĘ! PRZYSTANEK – RUMUNIA – SPOTKANIA DLA MIESZKAŃCÓW PODKARPACIA\nby Roman Pakuła - 10/03/2019 07/07/2019\nTrwająca obecnie Prezydencja Rumunii w Radzie UE to dobry moment, aby przybliżyć mieszkańcom Podkarpacia, ten kraj. Dlatego też Punkt Informacji Europejskiej Europe Direct – Rzeszów przy WSIiZ w Rzeszowie wraz z Rumuńskim Instytutem Kultury w Warszawie zapraszają na spotkania w ramach cyklu pt. „Odkrywajmy Europę! Przystanek - RUMUNIA”. - Rumunia to bardzo różnorodny kraj, nadal w\nTagged Europa Południowa Polska Punkt Informacji Europejskiej Europe Direct - Rzeszów Rumunia Turystyka Unia Europejska Wyższa Szkoła Informatyki i Zarządzania z siedzibą w Rzeszowie\nW ZIMOWEJ KRANIE ŁEMKÓW\nby Roman Pakuła - 27/02/2019 07/07/2019\nW miniony weekend (23.02) odbyła się premierowa edycja biegu Łemkowyna Winter Trail, na którą pakiety startowe rozeszły się na długo przed zamknięciem list startowych. Chętnych okazało się o wiele więcej, niż przewidywał to limit miejsc. Biegacze przyciągnięci zapewne legendą jesiennej Łemkowyny do samego końca walczyli o swój numerek i możliwość\nTagged biegi Łemki run Ultramaraton zima\nAGNIESZKA SAJDUTKA NAJLEPSZA ZAWODNICZKA W KATEGORII 'SENIOR’ W 2018ROKU.\nby Roman Pakuła - 18/02/2019 07/07/2019\n16 lutego w Centrum Japońskich Sportów i Sztuk Walki „Dojo - Stara Wieś” uroczyście podsumowano dokonania sportowe i organizacyjne Polskiego Związku Karate Tradycyjnego w 2018 roku . Poznaliśmy najlepszych zawodników, trenerów i kluby karate tradycyjnego 2018 roku, a także karateków wyróżnionych regionalnymi wyróżnieniami specjalnymi. Przyznane zostały również wyróżnienia za\nZBÓJECKA HULANKA NA ROZTOCZU\nby Roman Pakuła - 09/02/2019 24/07/2019\nWiadomo, gdzie chrząszcz brzmi najczęściej, ale jego brzęczenie słychać też w Kawęczynku położonym między Zwierzyńcem a Szczebrzeszynem u podnóża Czubatej Góry. To właśnie tam w dniach od 15 do 17 lutego Fundacja Na Ratunek wraz z Nadleśnictwem Zwierzyniec, Miastem i Gminą Szczebrzeszyn oraz ośrodkiem „Ostoya Roztocze” zaprasza biegaczy,\nZIMOWA ZADYMA NA SPISZU!\nby Roman Pakuła - 18/01/2019 07/07/2019\nJanosikowe zbóje zapraszają wszystkich biegaczy górskich, którzy nie odwiesili butów na kołek i nie zapadli w zimowy sen na trzecią odsłonę wyjątkowego, jak zwykle, Zimowego Janosika. Przybywajcie wraz z rodzinami i przyjaciółmi na malowniczy Spisz, krainę o bogatej, burzliwej historii i pięknych legendach. To tu krzyżowały się losy Polaków, Węgrów,\nAGNIESZKA SAJDUTKA REPREZENTANTKĄ POLSKI w Ultimate Karate League 2019\nby Roman Pakuła - 03/01/2019 07/07/2019\nUKL czyli Ultimate Karate League, to unikalny format turnieju Karate, który został specjalnie stworzony na potrzeby telewizji. Tradycyjna forma, nowoczesne podejście i ostateczny wynik, to najlepsze słowa, które definiują to wyjątkowe wydarzenie. UKL, to światowej klasy impreza seniorska, a jej celem jest nie tylko popularyzacja karate, ale również pokazanie połączenia starych i\nTagged Agnieszka Sajdutka Damian Tomasik Dawid Rojowski Indie Karate Klaudia Mleczko Liga Mistrzostwa Polska Rzeszów UKL Ultimate Karate League\nby Małgorzata Gałda - 19/12/2018 07/07/2019\nKalendarzowa zima już za pasem, tym czasem w Rzeszowie i na Podkarpaciu mamy już za sobą pierwsze opady śniegu i mrozy, dochodzące do kilku stopniu również w ciągu dnia. Całorocznych rowerzystów wciąć przybywa. Jest wśród nich wielu pasjonatów kolarstwa, zawodników-amatorów chcących zachować formę w zimie. Duży procent stanowią\nTagged rower rowery sport zima


Środa Śląska p. średzki bankomaty Societe - Kontomierz.pl\nŚroda Śląska Societe\nPoniżej znajdziesz listę 10 bankomatów banku Société Générale Corporate & Investment Banking w pobliżu miejscowości Środa Śląska. Kontomierz.pl dysponuje jedną z największych i najbardziej aktualnych baz bankomatów w Polsce. Baza obejmuje 18154 bankomaty.\nŚroda Śląska - najbliższe bankomaty banku Société Générale Corporate & Investment Banking