Esej wspomnieniowy cz. V. 1. Cztery lata w III PMOW i rok w IKN ODN w Łodzi | Obserwatorium Edukacji\nEsej wspomnieniowy cz. V. 1. Cztery lata w III PMOW i rok w IKN ODN w Łodzi\nOd wychowawcy dziewcząt z problemami do propagatora wychowania seksualnego\nRealizując zapowiedź, daną w zakończeniu poprzedniej części moich wspomnień „Esej wspomnieniowy cz. IV.7. Jak szukałem nowej pracy” w zdaniu: „O kolejnych latach mojej pedagogicznej pracy, aż do „epokowego” przełomu w 1988 roku, opowiem w kolejnym, już V rozdziale moich wspomnieniowych esejów, który będzie nosił tytuł „Od wychowawcy dziewcząt z problemami do propagatora wychowania seksualnego”, przystępuję do kolejnej części mojej opowieści. Tym razem będzie to materiał trzyczęściowy:\n1.O mojej pracy resocjalizatora „trudnych” dziewcząt.\n2.Kolejne lata działalności w TWP – o profilaktyce narkomanii i problemach dojrzewania\n3.Ponowna zmiana pracodawcy na IKN ODN i XXIII LO w Łodzi.\nO mojej pracy resocjalizatora „trudnych” dziewcząt\nO tym jak doszło do tego, że od 1 września 1983 roku moim nowym miejscem pracy stał się III Państwowy Młodzieżowy Ośrodka Wychowawczy w Łodzi opowiedziałem już w poprzednim odcinku moich wspomnień – TUTAJ\nBudynek, który w początku lat osiemdziesiątych XX wieku stał się siedzibą III Państwowego Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego (III PMOW) – od 1986 roku noszącego imię Marii Grzegorzewskiej. Ośrodek ten funkcjonuje tam nadal pod nazwą Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy nr 3 im. Marii Grzegorzewskiej. [Zdjęcie współczesne.]\nNa początek kilka informacji organizacyjnych. III PMOW był ośrodkiem dla dziewcząt, w którym przebywało – w pięciu grupach – ok. 60 wychowanek w wieku od 13 lat do pełnoletniości lub do ukończenia zasadniczej szkoły zawodowej, nauczającej w zawodzie krawcowej. W ośrodku działały dwie szkoły specjalne dla niedostosowanych społecznie: szkoła podstawowa z klasami V – VIII i Zasadnicza Szkoła Odzieżowa. Nie licząc nauczycieli przedmiotów ogólnokształcących i zawodowych – na etacie wychowawcy pracowało tam kilkanaście osób – kobiet i mężczyzn. O ile szkoły funkcjonowały tylko w dni robocze, to wychowawczynie i wychowawcy pracowali we wszystkie dni tygodnia, w których dziewczyny były w szkole – od godziny kiedy kończyły one zajęcia szkolne – teoretyczne lub praktyczne, do godziny 22-ej, a także w niedziele i święta. Ponadto jedna/jeden wychowawczyni/wychowawca dyżurował(-a) w godzinach nocnych – od 22-ej do 8-ej dnia następnego. W dalszej części opowieści o pracy w III PMOW, dla ułatwienia relacji, będę używał wyłącznie formy „wychowawcy” – zawsze w znaczeniu „kobiety i mężczyźni”.\nGrupy wychowawcze kompletowane były według zasady, że wychowanki były uczennicami tej samej lub „sąsiedniej” klasy szkoły podstawowej lub szkoły zawodowej.Ta zasada wynikała z potrzeb organizacji pracy wychowawców – dzięki temu że dziewczyny kończyły lekcje w szkole o tej samej porze i można było dopasować godziny rozpoczęcia dyżuru wychowawcy. Ja zostałem przydzielony do grupy drugiej, w której były dziewczyny uczące się w Zasadniczej Szkole Odzieżowej, w której pracowałem w parze z Bożeną Kwasiborską, pracującą tam w tej roli już od wielu lat. Ale dyżury wychowawcze z naszą grupą miała także… Lili Madalińska. Bo III PMOW był jej placówką „bazową” – jako wizytatora-metodyka ds. profilaktyki i resocjalizacji.\nNa zdjęciu wychowanki grupy II w towarzystwie dyrektora Zbigniewa Gaberkowicza (siedzi w pierwszym rzędzie w środku) oraz wychowawców: Bożeny Kwasiborskiej (po lewej stronie) i piszącego te wspomnienia (po stronie prawej). Zdjęcie zrobiono prawdopodobnie w dniu nadania Ośrodkowi imienia Marii Grzegorzewskiej.\nI jeszcze jedna informacja z kategorii prawno-organizacyjnycj, która wszak jest ważna dla kontekstu obrazu tej mojej nowej pracy. Otóż może nie wszyscy czytający te wspomnienia wiedzą, że wychowawca w placówce typu młodzieżowy ośrodek wychowawczy podlegał Ministerstwu Edukacji Narodowej i obowiązywała tam także Karta Nauczyciela. Co za tym idzie – to ta ustawa regulowała czas pracy i zasady wynagradzania. W latach osiemdziesiątych etat wychowawcy w tego typu placówce to 24 godziny zegarowe w tygodniu. Natomiast wynagrodzenie było określane według tych samych zasad jak dla nauczycieli szkolnych, to znaczy w zależności od poziomu wykształcenia i stażu pracy, ale z powodu „trudnych warunków pracy” zwiększone o 60%. Także Karta Nauczyciela regulowała liczbę dni urlopu – jak dla placówek nieferyjnych, czyli 42 dni.\nNie wchodząc w szczegóły: z powodu potrzeby zapewnienia opieki wychowawczej nad dziewczynami przez wszystkie dni tygodnia, także w niedziele i święta oraz ferie szkolne, a także co kilka tygodni pełnienie nocnego dyżuru, opłacanego z dodatkiem za pracę w nocy – do podstawowej pensji, obok owego dodatku za trudne warunki pracy dochodziła spora kwota za godziny ponadwymiarowe, co w sumie czyniło miesięczną wypłatę znacząco wyższą od tej, którą mógłbym dostawać, gdybym zrobiwszy doktorat, pracował jako adiunkt na UŁ. Także o wiele, wiele wyższą, niż miałbym w wojewódzkiej poradni. Można więc powiedzieć, iż sprawdziło się powiedzenie, że „nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło...\nAle nic darmo…\nPierwszą „ceną” były godziny pracy. Średnio 4 razy w tygodniu wychodziłem z domu około 13-ej i wracałem dobrze po 22-ej. O pracy – co prawda tylko „od czasu do czasu” – w niedziele, oraz o owych „nockach” już informowałem. Ale były to także dyżury w dni świąteczne.\nDrugą „specyficzną” cechą tej pracy było jej „twórcze improwizowanie”, czyli w odróżnieniu od pracy nauczyciela, który ma obowiązek realizowania ministerialnego programu nauczania, wychowawca tak naprawdę realizował swój autorski program działań wychowawczo-resocjalizacyjnych, w znacznym procencie powstający jako reakcja na zaistniałą „tu i teraz” sytuację. Bo niezależnie od tego co sobie zaplanował na dany tydzień, na ten konkretny dzień – i tak o tym co będzie z dziewczynami robił zawsze zależało od nieprzewidywalnych, przypadkowych zdarzeń, od zachowań konkretnych dziewczyn, albo od aktualnej sytuacji w grupie, będącej wypadkową zupełnie nieprzewidywalnych czynników.\nNie bójcie się, nie będę tu opisywał wszystkich moich dni spędzonych w Ośrodku przy Drewnowskiej. Na całe szczęście, nawet gdybym chciał, to czas zrobił swoje i niewiele już z tamtego okresu pamiętam. Ale, tak dla ilustracji, o kilku zdarzeniach opowiem. Lecz zanim o tym – dla uspokojenia purystów prawa oświatowego, najpierw o moich pierwszych studiach podyplomowych.\nJak wiadomo – podejmując pracę w ośrodku wychowawczym powinienem mieć kwalifikacje z obszaru pedagogiki resocjalizacyjnej. Jako że takich nie miałem – zostałem zatrudniony warunkowo: że w najbliższym możliwym terminie uzupełnię moje wykształcenie. A możliwe to było wyłącznie w trybie zaocznych studiów podyplomowych w Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie. Na rozpoczęcie nauki w roku akademickim 1983/84 szans już nie miałem, dlatego studentem owej szacownej uczelni zostałem dopiero w październiku 1984 roku. Studia te trwały trzy semestry. Realizowałem program studiów w zakresie pedagogika specjalna – resocjalizacja. Niestety nie pamiętam żadnych konkretnych szczegółów, nazw przedmiotów i nazwisk wykładowców. Zaginął gdzieś indeks. Nie wiem co spowodowało, że jedyną osobą, której personalia mogę dziś podać, to psycholog – profesor Kazimierz Pospiszyl. Być morze to pod jego kierunkiem pisałem pracę dyplomową. Bezsprzecznie miałem z nim zajęcia, zapamiętałem je nie tylko jako ciekawe, ale bardzo wartościowe – w znaczeniu przydatne w mojej codziennej pracy z dziewczynami.\nA jedynym materialnym „świadkiem” tych studiów jest znaleziony w domowym archiwum rękopis pisanej wtedy pracy (być może była to nawet praca dyplomowa), której tytuł jest kolejnym dowodem jak bardzo właśnie ten temat stał się moim „prelegenckim” hobby prowadzonej w tym czasie działalności w TWP: „Analiza porównawcza systemów resocjalizacji narkomanów: „SYNANON” w USA i „MONAR” w Polsce”.\nStudia ukończyłem 27 kwietnia 1986 roku – inny by się chwalił, ja jedynie poinformuję: „z wynikiem bardzo dobrym”. Od tej pory byłem już w pełni wykwalifikowanym nauczycielem-wychowawcą w III PMOW w Łodzi.\nA teraz kilka „fleszy pamięci” o mojej tam pracy. Z oczywistych powodów (w pamięci najsilniej utrwalają się wydarzenia niestandardowe) nie będą to opowieści o codziennych dyżurach wychowawczych. Bo one były – z jednej strony – zrutynizowane porządkiem dnia (posiłki, odrabiane lekcji, przygotowania do snu), zaś z drugiej strony – nieprzewidywalne, bo zależne od indywidualnych problemów i stanów psychicznych dziewczyn i przez to szybko zacierające się w pamięci, bo po nich następowały wciąż nowe i nowe, każdego kolejnego dnia…\nOto co z owych niecodziennych wydarzeń pamiętam do dziś, choć upłynęło od tamtych dni ponad trzydzieści lat.\nPewnego dnia, podczas mojego dyżuru, w godzinach popołudniowych, milicyjnym konwojem, dowieziona została nowa wychowanka. Została przydzielona do „mojej” grupy. Z tego co pamiętam miała ok. 17-u lat. Niestety – nie mogę sobie przypomnieć jej imienia – będą ją nazywał Beata. Jak wszystkie „nowe” była wyraźnie zestresowana i małomówna. Została zakwaterowana w pokoju gdzie było wolne miejsce, w którym ostatnio mieszkały trzy dziewczyny – wszystkie o paroletnim stażu w tym ośrodku, z którymi miałem dobre, oparte na wzajemnym zaufaniu, relacje. Poprosiłem je, aby się zaopiekowały „nową” i miały nad nią „dyskretne” baczenie.\nBeata, zanim została wprowadzona do grupy, przeszła rutynową kontrolę: jedna z koleżanek wychowawczyń przeprowadziła rewizję osobistą, a ja przejrzałem jej bagaż. Nic niebezpiecznego lub zabronionego (alkohol, narkotyki) nie znaleźliśmy. Zbliżała się noc, koniec mojego dyżuru. Dziewczyny, pomyte, leżały już w łóżkach. Jak zwykle wszedłem na dobranoc do kolejnych trzech „moich” pokoi. Tego dnia – jako do ostatniego – do tego w którym została zakwaterowana „nowa”. Na moje „dobranoc” trzy „stare” mieszkanki odpowiedziały „dobranoc panie Włodku!” (Bo taka była przyjęta forma zwracania się, nie „panie wychowawco”). Ale nie usłyszałem głosu Beaty. Leżała bez ruchu na tapczanie. Na moje pytanie czy od dawna już tak śpi, dowiedziałem się, że zaraz po przyjściu z łazienki położyła się i od prawie godziny już się nie rusza.To mnie zaniepokoiło. Podszedłem do łóżka, szarpnąłem ją za ramię… Bez skutku. Ponowiłem próby rozbudzenia – bez powodzenia. Sprawdziłem, że choć słabo, oddycha.\nNatychmiast pobiegłem do pokoju wychowawców gdzie był telefon i wezwałem pogotowie. Przyjechali dość szybko. W tym czasie rozpytałem dziewczyny, którym powierzyłem opiekę nad „nową”, czy nie zauważyły czegoś nietypowego w jej zachowaniu. Wtedy jedna z nich przypomniała sobie, że jak szły do łazienki, to ona wróciła się do szafki z jej rzeczami i wyjęła puderniczkę, którą wzięła ze sobą do łazienki. Inna dziewczyna powiedziała, ze zauważyła jak otwierała puderniczkę i wysypywała z niej na dłoń jakiś proszek.\nNie miałem już wątpliwości, że to w tej puderniczce jest klucz do wyjaśnienia co się stało. Gdy ratownicy wynosili Beatę do karetki, powiedziałem o naszym odkryciu lekarzowi i dałem mu tą puderniczkę, aby zbadano co w niej było.\nJuż następnego dnia dowiedzieliśmy się od lekarzy z Instytutu Medycyny Pracy, gdzie na oddział ostrych zatruć została przewieziona Beata, że zatruła się arszenikiem, którego resztki potwierdzili w przekazanej puderniczce. Jej stan jest ciężki, ale już nie grozi śmiercią.\nBeata dochodziła do zdrowia w szpitalu przez wiele tygodni. Skutkiem zatrucia był niedowład kończyn: z trudem chodziła i początkowo musiała być karmiona. Dopiero po jakimś czasie z trudem sama trzymała łyżkę w dłoni. Wszystko to wiem, bo byłem częstym gościem – odwiedzałem ją w szpitalu. Początkowo miała także trudności z artykulacją – mówiła bardzo niewyraźnie.\nPodczas tych częstych wizyt powstała między nami relacja zaufania. Już po kilku odwiedzinach zwierzyła mi się z całej historii swojego życia, w tym z najtrudniejszych ostatnich lat, a przede wszystkim ostatnich tygodni poprzedzających jej przyjazd do Łodzi. Do dziś pamiętam jedynie, że był jakiś konflikt w rodzinie, że w jego konsekwencji została umieszczona w domu dziecka, że z niego uciekała, że po tym kiedy po kolejnej ucieczce dowiedziała się, że „sąd skierował ja do zakładu”, uciekła ponownie i zamieszkała u poznanego chłopaka. Mieszkał on sam w dużej poniemieckiej willi. Jego rodzice byli aptekarzami, ale aktualnie przebywali gdzieś poza domem. Podczas gdy była w tym domu sama „pryciała” po różnych zakamarkach i tak trafiła na strychu na szafę, w której stały różne apteczne słoje. Na jednym z nich, pod jakąś fachową nazwą, było napisane „Trucizna na szczury”. To wtedy postanowiła, „na czarną godzinę”, to” coś” mieć zawsze przy sobie i wsypała ile się dało, pod gąbkę, do opróżnionej puderniczki.\nGdy milicjanci ją „namierzyli” i wsadziwszy do służbowej „Nyski” wieźli ze Śląska do Łodzi, po drodze wciąż jej mówili: „Koniec twoich „gigantów”, już tam, w „zakładzie” dobiorą ci się do d..y.” I to dlatego, tak nastraszona, postanowiła „uciec” – raz na zawsze.\nA ja, rewidując jej rzeczy osobiste, kiedy wziąłem do ręki jej kosmetyczkę i wyjąłem z niej puderniczkę, nawet nie pomyślałem, że może w niej być coś innego niż puder…\nPo kilku tygodniach, decyzją lekarzy, Beata została przewieziona do sanatorium dla dzieci w podłódzkich Sokolnikach. Była tam kolejnych kilka tygodni, podczas których poddawana była intensywnej rehabilitacji, między innymi – aby ćwiczyć sprawność dłoni – nauczono ją robienia na drutach. W sanatorium nadal ja odwiedzałem. Podczas naszych wielogodzinnych rozmów nabrałem przekonania, że całe to wydarzenie z truciem się i okres dochodzenia do zdrowia, dokonały w jej osobowości wielkiej, pozytywnej zmiany, i że jej dalszy pobyt w naszym ośrodku jest zbędny. Dowiedziałem się, że ma pełnoletnią, usamodzielnioną siostrę. Dostałem od Beaty jej adres. Napisałem list, w którym poinformowałem ją o tym co się stało z jej siostrą i zaproponowałem, aby przyjechała do Łodzi ją odwiedzić. W dniu w którym przybyła na Drewnowską, po rozmowie z dyrektorem i wstępnym uzgodnieniu, że to ona wystąpi do sądu o ustanowienie opieki nad siostrą, pojechałem z nią do sanatorium do Sokolnik. Tam w trójkę dopracowaliśmy projekt, że siostra wystąpi do Sądu dla Nieletnich, aby na ostatni rok jaki Beacie pozostał do pełnoletności uczynił ją jej opiekunką prawną, zwolnił Beatę z obowiązku dalszego pobytu w PMOW i pozwolił jej zamieszkać u siostry. Ja zobowiązałem się do wystawienia pozytywnej opinii, zawierającej moje stanowisku jako jej wychowawcy w sprawie zbędności dalszego stosowania wobec Beaty tego środka wychowawczego.\nSkracając: Wszystko odbyło się zgodnie z naszym planem. Beata już do Ośrodka na Drewnowską nie wróciła – po zakończeniu pobytu w sanatorium odebrała ją siostra i pojechały na Śląsk…\nNie znam – niestety – jej dalszych losów…\nTo zdjęcie wygląda na wykonane spontanicznie (chyba w czasie malowania), w świetlicy naszej grupy. Zamieszczam je, gdyż w moim przekonaniu dobrze ilustruje relacje między dziewczynami i ich wychowawcą.\nI jeszcze jedna, nietypowa, historia – tym razem nie dramatyczna, a romantyczna. Jako że przez większość dziewczyn traktowany byłem jako ich powiernik – także i w tym przypadku mogłem szybko zareagować na taką oto sytuację. Do jednej z nich – dla potrzeb tego wspomnienia niech dalej występuje pod imieniem Marzena, przybyłej z województwa białostockiego, przyszedł list od chłopaka z… zakładu karnego w Sieradzu. Dowiedziałem się o tym od dyrektora Gaberkowicza, który wręczył mi ten list, ale zabronił przekazania go adresatce, mówiąc: „Nie możemy pozwolić, aby utrzymywała kontakty z kryminalistą”.\nDziś mogę się przyznać, że nie wykonałem decyzji przełożonego. W poufnej rozmowie „w cztery oczy” z Marzeną powiedziałem jej o tym liście i przeczytaliśmy go razem. Później wypytałem ją kto to taki i co ją z nim łączy. Dowiedziałem się, że został on skazany za udział w grupie, która dokonywała kradzieży, ale że to żaden kryminalista, tyle tylko, że w czasie gdy był w to zamieszany miał już skończone 17 lat i dlatego nie poszedł, jak tamci, do poprawczaka lecz dostał karę więzienia – w wersji dla młodocianych. Twierdziła, że to dobry chłopak, tyle, że z „nienajlepszej” rodziny i że „wpadł w złe towarzystwo”. I że oni już od dawna są parą, że ona go kocha i on ja także. I że ona bardzo mnie prosi, abym pomógł im kontaktować się ze sobą.\nPierwszym krokiem był list Marzeny do owego skazanego. Po jego odpowiedzi, że tęskni, że chciałby się z nią spotkać, że ma prawo do „widzeń”, że bardzo ją prosi, aby do niego przyjechała, postanowiłem umożliwić im to spotkanie. Nawiązałem telefoniczny kontakt z wychowawcą z ZK, który miał owego „Romea” w „zakresie swoich obowiązków” i uzgodniliśmy konkretny termin tego widzenia – oczywiście w moim towarzystwie.\nPo uzyskaniu zgody dyrektora Gaberkowicza, ustalonego dnia pojechaliśmy do Sieradza i stanęliśmy przed więzienną bramą.\nBrama zakładu karnego w Sieradzu\nNie wchodząc w szczegóły powiem tylko, że poznałem owego młodzieńca – sprawił na mnie dobre wrażenie. Nie byłem zbyt „namolny” – dałem im trochę czasu na, dopuszczalną w tamtych warunkach, intymność.\nPotem była intensywna wymiana korespondencji, po jakimś czasie chłopak dostał przepustkę i odwiedził Marzenę w Ośrodku. Także i tu musiałem „robić za przyzwoitkę”…\nPo następnych kilku miesiącach chłopak Marzeny, „za dobre sprawowanie”, został warunkowo zwolniony z dalszego odbywania kary, wrócił do domu i na nowo ułożył swoje życie. Jeszcze później Marzena także skończyła szkołę i została zwolniona z Ośrodka. Dzięki korespondencji jaką jakiś czas prowadziliśmy, wiem, że się pobrali. Nie wiem, czy „żyli długo i szczęśliwie”, ale i tak mam przekonanie, że w tej sprawie postępowałem nie tylko pedagogicznie, ale i przyzwoicie.\nTeraz opowiem o jeszcze jednym wątku mojej działalności w roli wychowawcy. Ma on związek zarówno z moimi, odległymi w czasie, doświadczeniami uprawiania turystyki pieszej, jak i z nieprzewidywalnymi efektami mojej równoległej aktywności w roli prelegenta TWP.\nDziało się to wiosną 1985. Dziś nie mogę sobie przypomnieć co było impulsem, który uruchomił wspomnienie mojej wędrówki w maju 1964 roku, wraz z kolegami z dopiero co opuszczonej na rzecz XVIII LO „Budowlanki”, po Górach Świętokrzyskich – w ramach rajdu pieszego „Łysogóry 62”, rajdu corocznie organizowanego w maju przez Łódzki Oddział PTTK. Faktem jest jednak, że właśnie to wspomnienie zrodziło myśl, aby na taki rajd zabrać moje podopieczne.\nGdy opowiedziałem im o tym pomyśle, że to rajd trzydniowy, że będzie do pokonania na własnych nogach ponad 30 kilometrów, że żywić się będziemy tym co sobie sami przyrządzimy z prowiantu przyniesionego z Łodzi w plecakach, że noclegi będą w stodołach lub na strychu wiejskiej chaty – usłyszałem ich kategoryczne NIE! I nie zmieniły ich negatywnego nastawienia do mojej propozycji opowieści o pięknie widoków i uroku górskiej przyrody. Nie i już…\nI przedziwnym (nie pierwszy raz w moim życiu) zbiegiem okoliczności, krótko po owej rozmowie z dziewczynami, zawitałem do Technikum Mechanicznego. Jako że w tamtym czasie tych techników było w Łodzi kilka – dodam, że do tego, które mieściło się w budynku przy ul. Kopcińskiego – w pobliżu wiaduktu kolejowego. Byłem tam częstym gościem jako prelegent TWP. Bo fakt zmiany miejsca pracy – z UŁ na Ośrodek Wychowawczy – nie uniemożliwił tej mojej aktywności. Szerzej opowiem o tym w drugiej części tego rozdziału moich wspomnień. Teraz poinformuję tylko, że w tym technikum bywałem już wielokrotnie wcześniej i zdążyłem zapoznać się z jego wicedyrektorką. Zwykle w jej gabinecie oczekiwałem na wejście do klasy na prelekcje. Tak było i tym razem. Podczas rozmowy przy powitalnej herbacie dowiedziałem się, że i ona wybiera się wraz z grupą uczniów na rajd w Góry Świętokrzyskie i że zgłosiła już na najbliższy rajd grupę z „Machanika” w oddziale PTTK.\nGdy wkrótce po tej rozmowie spotkałem się z moimi wychowankami i opowiedziałem im o tym co usłyszałem od pani dyrektor owej szkoły, i że w owym technikum uczą się nieomal wyłącznie chłopcy – nagle wszystkie dziewczyny oznajmiły, że one też chcą pójść na ten rajd. Ale pod warunkiem, że będą na tej samej trasie, co tamci z technikum mechanicznego.\nKułem żelazo póki było gorące. Niezwłocznie przekonałem dyrektora Gaberkowicza, aby zezwolił mi pojechać dziewczynami z II grupy na ten rajd i aby wyasygnował na ten cel niezbędne środki z budżetu placówki – w tym także na zakup śpiworów. Następnego dnia byłem już w siedzibie Oddziału Łódzkiego PTTK, gdzie załatwiłem wszelkie formalności związane z naszym uczestnictwem w tym rajdzie – oczywiście na tej samej trasie, po której mieli wędrować chłopcy z „Mechanika”.\nWszystko udało się znakomicie. Pogoda nam dopisała, dziewczynom nie przeszkadzało, że musiały wędrować pieszo, z plecakami, gotować zupki na kocherach i nocować w stodołach. Bo mogły poznać chłopców z technikum, rozmawiać z nimi, a nawet nocować w tych samych stodołach. I nie doszło podczas wszystkich rajdowych dni i nocy do żadnych sekscesów. No, może poza jedną próbą, którą przerwałem na etapie „gry wstępnej”…\nPo powrocie opowiadały koleżankom z innych grup jak było fajowo…\nMinął rok. Już w marcu dziewczyny oświadczyły mi, że one chcą ponownie jechać na rajd „Łysogóry”. I dlaczego ja nic do tej pory nie robię w tej sprawie. I do kiedy trzeba złożyć zgłoszenie. Na co ja oświadczyłem, że jestem zajęty, że nie mam czasu na przegotowania, że nie jestem zainteresowany ponownym wyjazdem w Góry Świętokrzyskie. Spotkało się to z ich gwałtownym protestem, dowiedziałem się, że ja nie mogę tak postąpić, że one bardzo proszą, że musimy znowu iść na rajd.\nW efekcie ustaliliśmy, że ja załatwię sprawę z dyrektorem Ośrodka i napiszę wszystkie wymagane „papiery”, ale dostarczenie zgłoszenia do PTTK to już musi załatwić jedna z nich. I tak też się stało. Nie ukrywam, że sytuację tą odebrałem jako moje „ciche” zwycięstwo.\nWszystko się udało, zaliczyliśmy nasz drugi rajd „Łysogóry”, lecz tym razem już bez uczniów z technikum. Ale i tak dziewczyny wróciły zadowolone.\nI o jeszcze jednym „poletku” mojej działalności na rzecz dziewcząt z II PMOW muszę opowiedzieć.\nTym razem wszystkich dziewcząt, nie tylko tych z grupy II. Wiosną, na wiele tygodni przed wakacjami 1984 roku, dyrektor na zebraniu wychowawców oświadczył, że podjął decyzję o zorganizowaniu dla dziewcząt, którym sąd nie wyraził zgody na wyjazd do rodziny i które są skazane na pobyt w Ośrodku przez cale wakacje, dwutygodniowego obozu wędrownego. Że logistyka tego obozu przewiduje przemieszczanie się dziewcząt wraz z wychowawcami pociągami i autobusami PKS, zaś kwaterować będą w kolejnych bazach „postojowych” w namiotach, które wraz z bagażami będą przewożone wynajętym Żukiem albo Nysą. Posiłki dziewczyny będą robiły samodzielnie, a tam gdzie to okaże się możliwe i niedrogie – obiady będzie można spożywać w barach lub innych jadłodajniach. Z grupą powinno jechać dwoje wychowawców. I zapytał: kto zgłasza się na kierownika, a kto na drugiego wychowawcę… Cisza trwała długo. Chętnych nie było. Nie zaskoczę Was informacją, że ów impas przerwałem ja, mówiąc” „Jestem gotów poprowadzić taki obóz, ale pod warunkiem, że ja wybiorę region Polski i trasę wędrówki”. Usłyszałem zapewnienie, że jako kierownik obozu tylko ja będę o takich sprawach decydował.\nPozostał jeszcze problem „osoby towarzyszącej”, to znaczy koleżanki (bo na obozie wychowawcami mieli być: mężczyzna i kobieta), która zdecyduje się pojechać na ten obóz jako wychowawczyni wraz ze mną. Także i do tej roli koleżanki się nie paliły. Gdy na pytanie „A za ile godzin dziennej pracy na obozie będzie płacone?” dyrektor poinformował, że za 6 – zainteresowanie jeszcze bardziej zmalało.\nPo kilku dniach udało mi się przekonać do wspólnego wyjazdu Wandę – najmłodszą (stażem i wiekiem) koleżanką wychowawczynię. Mogłem już przystąpić do planowania i ustaleń „logistycznych”.\nAby dalszy ciąg opowieści miał właściwy kontekst, muszę poinformować, że po wygaśnięciu mojej umowy o pracę w Katedrze Pedagogiki Społecznej UŁ, jej kierowniczka – pani prof. Irena Lepalczyk, zaproponowała mi, na okres całego roku akademickiego 1983/84, jako umowę o dzieło, kilkadziesiąt godzin zajęć na studiach zaocznych – abym z tymi studentami doprowadził do końca dwuletni cykl zajęć z metodyki pracy opiekuńczej.\nW jednej z grup na III roku pedagogiki opiekuńczej była studentka, która przyjeżdżała na studia do Łodzi z dalekiego Szymonowa koło Małdyt, na zachód od Morąga. Pracowała tam jako wychowawczyni w domu dziecka, a w Łodzi uzupełniała wykształcenie, mając wcześniej ukończone Studium Nauczycielskie. Dziś oczywiście nie pamiętam jak się nazywała, ale pamiętam, że była jedną z najbardziej aktywnych na zajęciach osób, która zawsze potrafiła opowiedzieć coś ciekawego o swoich doświadczeniach, jako ilustrację do omawianej przeze mnie „teorii” metodyki tej pracy.\nStąd i nasza mniej formalna znajomość, ugruntowywana podczas przerw „na papierosa” – bo mieliśmy o czym rozmawiać. I podczas jednej z takich rozmów, odbywanej już po tym jak zgłosiłem się na kierownika obozu, olśnił mnie pomysł, aby z domu dziecka w którym ona pracuje uczynić główną bazę naszego obozu, a stamtąd robić całodniowe wypady do bliższych i trochę dalszych okolic – w celach krajoznawczych. Przedstawiłem jej mój pomysł i zapytałem czy byłoby to możliwe. Bardzo jej się to spodobało. Zaczęła opowiadać jakie to ciekawe miejsca godne zwiedzenia są w okolicy, które mogą być dla dziewczyn atrakcyjne, i oświadczyła, że zobowiązuje się porozmawiać o moim projekcie z dyrektorem domu dziecka i na najbliższym zjeździe mi odpowie jakie jest jego stanowisko wobec tego projektu.\nPo dwu tygodniach znałem już pozytywną odpowiedź kierownictwa domu dziecka w Szymonowie, mogłem odbyć telefoniczną rozmowę z jego dyrektorem i przystąpić do roboczych uzgodnień. Wszystko udało się sprawnie zorganizować, odliczyła się też odpowiednia liczba naszych wychowanek, gotowych na tą przygodę. I tak, na dwa tygodnie, w drugiej połowie lipca, pojechaliśmy na Mazury.\nMapa fragmentu Mazur Zachodnich z zaznaczoną lokalizacja domu dziecka (pomarańczowa obwódka) i miejscowością, w której mieszkał Nienacki (żółta obwódka)\nDom dziecka mieścił się w wiosce Szymonowo, leżącej nad jeziorem rynnowym o nazwie „Ruda Woda”, na północny zachód od Ostródy. Placówka ta była także wakacyjnie wyludniona – znaczna część wychowanków na okres wakacji została zwolniona do rodzin. Już wcześniej było uzgodnione, że w dniach, w których nie będziemy „w terenie”, po wcześniejszym poinformowaniu, będziemy mogli jadać obiady w stołówce domu dziecka.\nNiestety – prawie nic nie pozostało w mej pamięci o naszych wędrówkach po Mazurach Zachodnich. Ale jedną z takich wycieczek zapamiętałem, bo było to bardzo niecodzienne wydarzenie.\nMiejscowi wiedzieli, że w niezbyt odległym Jerzwałdzie zamieszkał od niedawna Zbigniew Nienacki – znany autor serii książki dla młodzieży o Panu Samochodziku.Na podstawie jednej z nich powstał pięcioodcinkowy serial „Pan Samochodzik i Templariusze”. Ani oni, ani ja nie znaliśmy w tamtym czasie pewnych kompromitujących faktów z życiorysu tego pana, którego prawdziwe nazwisko to Nowacki. Ale wszyscy wiedzieliśmy, że ten do niedawna łodzianin jest „ciekawym człowiekiem”. Dlatego uznałem, że pojedziemy go odwiedzić.\nZbigniew Nienacki (Nowicki) przed swoim domem w Jerzwałdzie.\nWycieczka się odbyła, pan pisarz był bardzo miły, opowiadał nam o tym skąd brał pomysły na kolejne książki o Panu Samochodziku, a także o jego udziale w produkcji serialu. Przy okazji tej opowieści padło nazwisko łódzkiego aktora Michała Szewczyka, grającego w tym serialu jedną z ról. Gdy powiedziałem, że to mój sąsiad, że mieszka na moim osiedlu przy ul. Jasia i Małgosi, rozwinął się kolejny wątek o innych łódzkich aktorach, w tym o odtwórcy tytułowej roli Pana Samochodzika, także łodzianinie z urodzenia – Stanisławie Mikulskim.\nZe spotkania z Nienackim dziewczyny były bardzo zadowolone. Usłyszałem jak mówiły między sobą, że jak po powrocie do Ośrodka opowiedzą, że poznały „sławnego pisarza”, to inne dziewczyny będą im zazdrościły.\nWracaliśmy z Mazur do Łodzi pociągiem, którym jechały śpiewające i grające na gitarach grupy, udające się na festiwal rockowy do Jarocina.\nPrzed wakacjami następnego 1985 roku dyrektor podtrzymał projekt wakacyjnego obozu wędrownego. Powtórzyła się historia z poprzedniego roku – znowu byłem jedynym „ochotnikiem” do jego poprowadzenia. Tym razem udało mi się namówić koleżankę Elżbietę Wiśniewską aby ze mną pojechała. Była ona wychowawczynią w jednej z grup, ale nasze więzi miały trochę dawniejsze korzenie. Otóż to ona była tą zatrudnioną przede mną w Dziale Artystycznym ŁDK opiekunką Zespołu Pieśni i Tańca im. J. Strzelczyka, i właśnie dlatego, że postanowiła się przekwalifikować – zwolniła się z tej pracy. Dzięki temu powstał vacat, na który ja mogłem „się załapać”. Po latach spotkaliśmy się w ośrodku na Drewnowskiej i bardzo szybko zgadaliśmy co do wspólnego fragmentu naszej przeszłości zawodowej.\nStając przed dylematem gdzie tym razem zawiozę nasze dziewczyny – zadziałałem na zasadzie „jedź tam gdzie już byłeś, gdzie wiesz że jest co zwiedzać i że jest to niezbyt rozległy region”.\nWedług tego klucza wybór mój padł na okolice Jeleniej Góry – podnóże Sudetów. Dlaczego? Bo pierwszy raz byłem tam w Cieplicach, w CSIZ na kursie drużynowych zuchowych, w ferie świąteczne 1960/61 i w ruinach Zamku Chojnik składałem zobowiązanie instruktorskie. Później byłem jeszcze dwukrotnie, autostopem – latem w 1962 i 1963 roku, a ponownie – jesienią 1968 roku na wczasach pracowniczych w Karpaczu. Cztery lata później witałem Nowy 1972 Rok z Krystyną na zimowisku w Szklarskiej Porębie, a ostatni raz byłem w Kotlinie Jeleniogórskiej na owym instruktorskim, rodzinnym zimowisku 1982/83 w Karpaczu. Wystarczy jako uzasadnienie wyboru?\nNiestety – do dziś pozostały mi w pamięci jedynie bardzo ogólne wspomnienia – jestem w stanie odtworzyć tylko „węzłowe” miejsca do których dotarliśmy w ramach zwiedzania regionu. I nie mogę się odwołać do pamięci Elżbiety, gdyż zmarła przed kilkoma laty.\nNa pewno zwiedzaliśmy w Jeleniej Górze fabrykę papieru, wiem to, bo pamiętam, że przywiozłem do domu całą ryzę papieru „maszynowego” – co było wówczas cenną zdobyczą. Bez wątpienia odwiedziliśmy Cieplice – wszak, choć z zewnątrz, musiałem „zaliczyć” Pałac Schaffgotschów, w którym mieszkałem na kursie drużynowych zuchów. Nie jestem pewien czy na trasie naszej wędrówki znalazła się też Szklarska Poręba, ale chyba tak. Wtedy na pewno poprowadziłem dziewczyny także pod wodospad Szklarka. Ale na sto procent pamiętam, że poprowadziłem je na Zamek Chojnik, i że na pewno weszliśmy na Śnieżkę. Ta ostatnia, całodzienna wyprawa z Karpacza, szlakiem przez schronisko „Strzecha Akademicka” i niezapomniane widoki ze szczytu, także unikalne budynki obserwatorium meteorologicznego, bez wątpienia stały się największym „bagażem” wspomnień, przywiezionym przez uczestniczki tego obozu do Łodzi.\nWakacje 1986 roku były kolejnym okresem, w którym musiałem ponownie wystąpić w roli kierownika obozu wędrownego wychowanek naszego Ośrodka.. Ale tym razem byłem bogatszy o doświadczenia lat poprzednich i nie miałem kłopotu z pozyskaniem „osób towarzyszących”. Był za to inny problem: zgłosił się kolega z innej grupy – Jurek Kucza, ale w kadrze obozu musiała być kobieta. Z grona wychowawczyń nadal nie było chętnych, ale zgłosiła się Krystyna Fuerst (czytaj First), która w tamtym czasie pracowała jako nauczycielka w naszej ośrodkowej szkole zawodowej.\nSkończyło się na tym, że dyrektor zaakceptował tą trzyosobową ekipę wychowawczą. Nawiasem mówiąc dziś mam prawo powiedzieć, że była to „ekipa dyrektorów in spe”, choć nikt z nas tego nie mógł się wówczas przewidzieć. Przyszłość przyniosła takie zmiany, że ja po ponad dwu latach od tych wakacji zostałem dyrektorem Wojewódzkiej Poradni Wychowawczo-Zawodowej w Łodzi, Jerzy Kucza został po kilku latach dyrektorem PMOW na Drewnowskiej, a gdy on przeszedł na emeryturę, stanowisko to objęła Krystyna Fuerst. Pełniła je do 2002 roku, kiedy także przeszła na emeryturę.\nGdy kadra była już skompletowana, pozostał do załatwienia problem „gdzie jechać”. I tym razem odwołałem się do moich doświadczeń. Wykorzystałem moje harcerskie kontakty oraz zawarte w czasie pracy na UŁ znajomości w placówkach opieki nad dzieckiem w Trójmieście.\nStanęło na tym, że tym razem będą to trzy bazy: dwie pierwsze na obozach harcerskich: w lesie nad jeziorem Bielsko koło Białego Boru (stała baza obozowa Hufca Łódź-Śródmieście w Trzmielewie) oraz w lesie nad morzem koło Jarosławca (stała baza obozowa Hufca Łódź-Górna). „Na deser” – końcowe dni obozu – w Sopocie! W tym ostatnim zamieszkaliśmy w wakacyjnie wyludnionym Państwowym Domu Dziecka im. J. Korczaka, usytuowanym niespełna kilometr od sopockiego „Monciaka”, po przeciwnej stronie torów SKM-ki. Była to jedna z tych placówek Trójmiasta, w których miał być zbierany materiał empiryczny do mojego planowanego doktoratu na niedoszłym studenckim obozie naukowym w 1980 roku.\nTakże i o tym obozie niewiele mogę dziś opowiedzieć. O jednym fakcie nie mogłem jednak zapomnieć: na ten obóz pojechał ze mną Ares – mój wyżeł niemiecki szorstkowłosy, którego za symboliczną złotówkę kupiłem w grudniu 1984 roku od koleżanki Bożeny Kwasiborskiej, ratując jego życie – jako siódmego szczeniaka z rasowego miotu hodowanej przez państwa Kwasiborskich suczki. Bo ówczesne przepisy związku kynologicznego nakazywały do dalszej hodowli przeznaczać tylko 6 szczeniąt – siódme miało być… utopione.\nAres stał się maskotką obozu, wszędzie nam towarzyszył, a że bardzo lubił pływać – miał po temu niezliczoną ilość okazji – tak w jeziorze jak i w morzu.\nAle wracam do opowieści o tym co działo się na tym moim trzecim, i jak się wkrótce okazało – ostatnim obozie wędrownym z dziewczynami „z Drewnowskiej”. Niechcący zaprogramowałem to wydarzenie według dobrych zasad dramaturgii: kolejne miejsce obozowania dostarczało coraz to większych atrakcji.\nNa obozie w Trzmielewie atrakcją był sam obóz i jezioro. Mieszkaliśmy, jak zawsze, w przywiezionych namiotach, rozbitych w pobliżu obozu harcerzy. Udało mi się wcześniej załatwić, że mogliśmy (za odpowiednią opłatą) stołować się tam (wszystkie trzy posiłki) w obozowej kuchni. Stworzyło to jeszcze większy komfort dla relaksu, wędrówek po lesie, opalaniu się i kąpieli w jeziorze.\nNa obozie pod Jarosławcem, gdzie także byliśmy zaprowiantowani w obozowej kuchni, dziewczyny mogły do woli używać rozkoszy plażowania i morskich kąpieli. Tylko nieliczne uczestniczki obozu miały w swym życiorysie wakacje nad morzem!\nKulminacją atrakcji były ostatnie dni pobytu w Sopocie – letniej „stolicy Polski”. Tym razem już nie pod namiotami, a w budynku domu dziecka, pięknie położonym na wzgórzu, w niedalekiej odległości od sopockiego deptaka – ulicy Bohaterów Monte Cassino, gdzie dziewczyny mogły spacerować na równi z innymi bardziej „kasiastymi” urlopowiczkami i urlopowiczami. A to było „coś”. A do tego doszły spacery po sopockim molo, opalanie na plaży z widokiem na sławny Grand Hotel…\nDwa tygodnie szybko minęły i trzeba była, pociągiem, wracać do Łodzi. Ale wszyscy wrócili zadowoleni – kadra wychowawców także.\nJeszcze jednym „dziełem” na rzecz III PMOW muszę się pochwalić. Przed wakacjami, 14 czerwca 1986 roku, odbyły się uroczyste obchodu dwudziestolecia istnienia Ośrodka. Dla podkreślenia wagi tej rocznicy – placówce nadano imię Marii Grzegorzewskiej. Z tej okazji została wydana okolicznościowa broszura, której wiodącym tematem była postać Patronki. I tu właśnie jest ten powód, dla którego o tej broszurze wspominam: To ja byłem tej broszury redaktorem i autorem biografii Marii Grzegorzewskiej:\nFotokopie stron broszury z tekstem o Marii Grzegorzewskiej – TUTAJ\nRok szkolny po owych wakacjach – 1986/87 – nie pozostawił w mej pamięci wspomnień, które można by tu przywołać. Stało się tak zapewne z jednego powodu: były to miesiące, w których najpierw dokonałem autodiagnozy stanu mojej psychiki w okresie pracy w Ośrodku, a następnie, po sformułowaniu konkluzji – podjęcia działań zmierzających do kolejnej zmiany w mojej drodze zawodowej.\nTo co teraz napiszę nie jest „dorabianiem legendy” do czegoś co stało się przed 34-a laty. Były to przemyślenia i decyzje, tym razem czynione „na spokojnie”, rzekłbym „na zimno”, bez żadnej presji zewnętrznej, bez żadnej konieczności dokonania zmiany. I właśnie dlatego, że był to czas takiej właśnie, racjonalnej decyzji – tak utrwaliła się ona w mojej pamięci.\nBodźcem, który uruchomił ten proces było uświadomienie sobie, że praca w roli wychowawcy-resocjalizatora, przynajmniej w moim wykonaniu, jest pracą bardzo angażującą emocjonalnie i mentalnie. Nie potrafiłem być takim „profesjonalistą”, który po wyjściu z ośrodka wyłącza wszystkie myśli dotyczące tej sfery aktywności i przez wszystkie godziny poza pracą w ogóle o niej nie myśli. Ja tak nie potrafiłem. Tak naprawdę, to w pracy byłem także będąc już w domu, gdy jechałem z i do pracy, często nawet przed zaśnięciem. Przeżywałem wszystko co się wydarzyło podczas dyżuru, analizowałem czy mogłem postąpić inaczej, obmyślałem rozmaite warianty moich działań w następnych dniach… To była sytuacja na dłuższą metę dla mojej psychiki niebezpieczna…\nGdy to sobie uświadomiłem, gdy zacząłem obserwować wieloletnich pracowników tej placówki, którzy wypracowali sobie mechanizm obronny „profesjonalisty-formalisty”, gdy pomyślałem sobie, że za parę lat ja mogę stać się takim samym „wypalonym pedagogiem” – powiedziałem do siebie: „Włodek, poszukaj kolejnej zmiany w swoim zawodzie, bo jeśli tego teraz nie zrobisz, gdy masz jeszcze świadomość zagrożenia, to po latach będzie ci tu już tylko dobrze. Bo gdzie tyle zarobisz…”\nI zacząłem rozpuszczać w łódzkim środowisku oświatowym informację, że szukam ciekawej pracy…\nAle o tym co dalej się działo opowiem już w trzeciej części tego rozdziału moich wspomnień. Przed tym będzie jeszcze obiecana część druga: „Kolejne lata działalności w TWP – o profilaktyce narkomanii i problemach dojrzewania”. Bo opisane w niej wydarzenia nie pozostały bez wpływu na to, o czym będzie w części trzeciej…


Jak wygląda odtrucie alkoholowe w Warszawie? | Przegląd\nDetoksykacja alkoholowa zdobywa coraz większą popularność. W związku z tym zaczyna jednak również krążyć na jej temat sporo mitów. Wiele z nich nie ma absolutnie nic wspólnego z prawdą. Poznanie faktów pozwoli na przekonane się, że odtrucie alkoholowe w Warszawie i innych miastach kraju jest nie tylko w pełni bezpiecznym zabiegiem, ale pozwala również na komfortowy i szybki powrót do pełni sił. Sprawdzi się przy tym w wielu różnych scenariuszach i wcale nie jest zarezerwowane dla osób cierpiących na chorobę alkoholową.\nOdtrucie w domu: pewność dzięki medykom\nAlkohol to bez wątpienia najpowszechniejsza substancja psychoaktywna w naszym kręgu kulturowym. Według oficjalnych danych WHO przeciętny Polak spożywa ok. 11 litrów czystego alkoholu etylowego w skali roku. Wprawdzie daleko nam do otwierających zestawienie Mołdawian (17,3 litra) czy Białorusinów (17 litrów) jednak to w dalszym ciągu spora ilość, a tendencja ma charakter wzrostowy. W związku z tym często poszukujemy również sposobów na poradzenie sobie ze skutkami nadużycia etanolu. Odtrucie alkoholowe w Warszawie możliwe jest dzięki firmom takim jak KacDoktor, zajmującym się odtruciem w domu i innymi zabiegami pozwalającymi na kompleksową detoksykację organizmu i powrót do pełni zdrowia. Tylko one gwarantują wysoką skuteczność oraz zachowanie pełnego komfortu pacjenta.\nPrzebieg odtrucia alkoholowego w Warszawie\nJedną z podstawowych zalet detoksykacji jest szybki przebieg i wysoka efektywność całej procedury. Opiera się na kroplówce, która dzięki właściwie dobranemu składowi bardzo szybko dostarcza organizmowi niezbędnych substancji i pozwala na kompleksowe odtrucie alkoholowe. Warszawa-Mokotów, inne dzielnice stolicy i pobliskie miejscowości to miejsca, w których jej zorganizowanie jest niezwykle łatwe: wystarczy umówić wizytę i wskazać dowolne spokojne i bezpieczne miejsce (np. dom lub firmę), w którym będzie się mogła odbyć. Profesjonalni medycy zagwarantują nie tylko sprawne działanie, ale również najwyższy poziom bezpieczeństwa. Mogą również przygotować zalecenia pozwalające na uzyskanie jeszcze lepszych efektów.\nNa co zwrócić uwagę, wybierając odtrucie w domu?\nRosnąca liczba dostępnych na rynku ofert przeprowadzenia odtrucia alkoholowego w Piasecznie czy Warszawie sprawia, że znalezienie odpowiedzialnego podmiotu nie zawsze jest łatwe. Wybierając partnera w tym zakresie, warto postawić przede wszystkim na profesjonalizm i doświadczenie. W trakcie całej procedury nad bezpieczeństwem pacjenta powinni czuwać również medycy, którzy równocześnie dostosują kroplówkę do indywidualnych potrzeb. To, ile kosztuje odtrucie alkoholowe, nie zawsze powinno być przy tym podstawowym czynnikiem branym pod uwagę. Właściwie dobrany zestaw, zawierający m.in. niezbędne do walki z zatruciem antyoksydanty czy wspomagającą odbudowę wątroby ornitynę, będzie droższy, ale równocześnie zagwarantuje zdecydowanie lepsze efekty.\nKac pogotowie w Warszawie\nW niektórych przypadkach odtrucie w domu może być najlepszym sposobem na zwalczenie kaca. Reakcja naszego organizmu na zatrucie etanolem jest bardzo nieprzyjemna, czasami może również być niebezpieczna dla zdrowia. Jednocześnie dobrze znane sposoby na zwalczenie kaca bardzo często po prostu nie dają żadnych rezultatów, a w skrajnych sytuacjach mogą nawet zaszkodzić. Decydując się na skorzystanie z usług kac pogotowia w Warszawie, zyskujemy natomiast pewność, że procedura będzie skuteczna i w ciągu kilkudziesięciu minut powrócimy do pełni sprawności. Sam zabieg jest w pełni bezbolesny i może odbyć się w praktycznie dowolnym miejscu.\nTagi:\talkohol, alkoholizm, detoksykacja, kac, Warszawa


Kicia Kocia Maskotka - Zabawka - Tania Księgarnia Lideria.pl\nKicia Kocia Maskotka (Zabawka)\n7,25 zł 8,90 zł\nTo jest książka do czytania, ale także do bazgrania i kolorowania. Razem z Kicią Kocią dziecko podróżuje po sawannie i poznaje takie zwierzęta jak gepard, żyrafa, słoń, zebry i wiele innych. Dla miłośników serii "Kicia Kocia", a...\n99,08 zł 222,30 zł\nDoudou Królik przytulanka aksamitu i bawełny nadruk w stylu retro. Ze względu na swój kształt, jest łatwy do uchwycenia przez małe ręce dzieci .Edycja limitowana szyta we Francji.Wiek: +oWymiary: 24 Materiały: b...\n23,49 zł 30,74 zł\n21,17 zł 39,00 zł\nOto prawdziwa książka o szczęściu – kocim szczęściu!I o kocim śnie, który jest treścią tego szczęścia. Leksykon pozycji sennych kotów, pełen zabawnych tekstów, bogato ilustrowany, wzruszy i rozbawi wszystkich miłośnik&o...\n24,13 zł 36,50 zł


IEM Major Katowice: Renegades wystąpi przed polską publicznością w Spodku! | ESPORT NOW\nIEM Major Katowice: Renegades wystąpi przed polską publicznością w Spodku!\n22.02.2019 Michał Perkowski\nRenegades po wielu latach walki, po raz pierwszy w historii zdobywają tytuł Legend awansując do Fazy Pucharowej turnieju Intel Extreme Masters Major Katowice 2019.\nRenegades wygrało pistoletówkę, a następnie kolejną potyczkę. Francuzi całkowicie nie poradzili sobie podczas swojego pierwszego fulla, zdobywając wyłącznie dwie eliminacje. Vitality odpowiedziało dopiero na wynik 4:1, po tym jak ich finanse pozwoliły kupić dwie snajperki, z którymi popisali się NBK i ZywOo. Jednak porażka w kolejnej rundzie spowodowała, że całkowicie stracili fundusze, a Australijczycy całkowicie przejęli inicjatywę. Renegades nie musięli nawet podkładać bomb, zwyczajnie co rundę eliminowali całą przeciwną drużynę. Dominacja Renegatów trwała aż do wyniku 10:1, po czym duet apEX i RPK uratował swoją drużynę. Francuzi zdołali powiększyć swój margines błędu, z którym skończyli pierwszą połowę do 11:4.\nVitality wygrało drugą pistoletówkę, lecz fenomenalne rozczytanie gry w kolejnej rundzie ze strony Renegades, pozwoliło Australijczykom odwrócić sytuację o 180 stopni. ZywOo i spółka nie zdołali wygrać potyczki z pełnym ekwipunkiem, co było ich ostatnią deską ratunku dającą nadzieję na awans do play-offów. Pierwsza mapa, notabane wybrana przez Vitality, skończyła się wynikiem 16:5 dla jkaema i spółki.\nRenegades przegrało pierwszą pistoletówkę. Byli bardzo blisko do odpowiedzi w kolejnej potyczce podczas swojego force'a, lecz nie zdołali tego dokonać. Odpowiedzi nie przyniosła również pierwsza runda z pełnym ekwipunkiem. Australijczycy nie potrafili znaleźć sposobu na przełamanie defensywy swoich przeciwników. W siódmej rundzie wypracowali sobie przewagę pięciu na trzech, lecz ZywOo zakradł się im na plecy i zabezpieczył ładunek wybuchowy eliminując dwóch oponentów. Pierwszy punkt na konto Renegatów wpadł dopiero po kolejnym ataku, zawodnicy przełamując złą passę zabrali się do odrabiania strat. Niedługo później zobaczyliśmy remis 7:7 – Vitality straciło całą swoją przewagę, przegrywając siedem rund z rzędu. Pszczoły miały szansę zakończyć pierwszą połowę z delikatnym prowadzeniem, lecz nie zdołali zatrzymać rozpędzonych przeciwników.\nDruga pistoletówka również okazała się zwycięska dla Vitality. Po łącznie trzech oddanych punktach Renegades zdołało urwać przeciwnikom dwie rundy, lecz porażka spowodowała problemy finansowe. Potrzebowali kolejnych czterech potknięć żeby ponownie skutecznie obronić się przed nacierającymi Francuzami. Wciąż jednak nie znaleźli formuły na skuteczną defensywę, przez co zakończyli zmagania wynikiem 11:16.\nPrzedostatnia pistoletówka tego spotkania zasiliła konto Renegades. Vitality w kolejnej potyczce zdecydowało się force'ować i bardzo powoli zaatakować obszar bombowy A, lecz Australijczycy nie dali się uśpić. Francuzi przełamali się dopiero na wynik 4:1, po czym drużyny wymieniły się punkt za punkt, przez co ekonomia Renegatów legła w gruzach. Pszczoły wyrównały wynik na 4:4 i miały wielką szansę żeby wyjść na prowadzenie, po tym jak ALEX w sytuacji jeden na pięciu wyeliminował czterech przeciwników. Jednak Gratisfaction popisał się znajomością gry i ustrzelił rywala przez ścianę. Najprawdopodobniej to pozwoliło graczom z Australii zakończyć pierwszą połowę z delikatną przewagą 8:7.\nDruga pistoletówka tej mapy została wygrana przez Renegades. Team Vitality nie poradziło sobie z przeciwnikami ani podczas pierwszego, ani podczas drugiego fulla, przez co to spotkanie zaczęło wymykać im się spod kontroli. Renegaci zdetonowali obszar bombowy sześć razy z rzędu nim Pszczoły zdołały skutecznie odeprzeć atak. Dopiero wtedy ich defensywa okazała się skuteczna, a jks i spółka zaczęli mieć coraz większe kłopoty. Po pięciu porażkach bohaterem okazał się Gratisfaction, który wygrał sytuację jeden na jednego. Po przełamaniu od razu ponownie pokonali rywali, zapewniając sobie awans do fazy pucharowej Majora.\nTagi: IEM Major Katowice renegades Vitality


Siedem uchwał na 26. sesji Rady Gminy Lubin - obradowano w Urzędzie Gminy - Gmina Lubin\nSiedem uchwał na 26. sesji Rady Gminy Lubin – obradowano w Urzędzie Gminy\nStrona główna/Aktualności/Siedem uchwał na 26. sesji Rady Gminy Lubin – obradowano w Urzędzie Gminy\nDwunastu radnych zebrało się w siedzibie Urzędu Gminy na kolejnej sesji, której obrady miały charakter hybrydowy. Sesję zwołano w trybie zdalnym na miniony poniedziałek, ze względu jednak na zewnętrzne problemy techniczne obrady przełożono na wtorek. W celu zapewnienia bezpieczeństwa związanego z pandemią, radni w urzędzie zachowali odpowiedni dystans przestrzenny i środki ochrony, z merytorycznymi pracownikami urzędu kontaktowano się w trakcie sesji telefonicznie.\nPorządek obrad obejmował 12 punktów, w tym głosowania nad siedmioma uchwałami.\nW dwóch przypadkach uchylono uchwały podjęte w roku ubiegłym, które były związane z remontem dróg powiatowych. Dobiegają już bowiem końca procedury przetargowe związane z remontem dróg w Miłoradzicach i Czerńcu i wiadomo, że wkład finansowy Gminy Lubin w te remonty wyniesie dokładnie 1 mln 691 tysięcy złotych, zamiast przewidywanego 1 mln 800 tys. zł. Przypomnijmy, że to drogi powiatowe, których remontem zajmuje się gmina a powiat dofinansowuje te inwestycje kwotą 790 tysięcy zł. Proceduralnie konieczne wiec było przyjęcie także uchwały o nowej wartości pomocy rzeczowej dla Powiatu Lubińskiego.\nRadni zmienili także przepisy związane z ustaleniem kryteriów rekrutacji do publicznych przedszkoli. Od teraz dokumentem potwierdzającym spełnienia kryterium zamieszkania kandydata na terenie Gminy Lubin może być także ostatni PIT, jeśli niemożliwe jest złożenie PIT-u za rok poprzedzający rekrutację. Dotyczy to wcześniej terminów rekrutacji przypadających na miesiące styczeń i luty.\nPrzyjęto także, zaopiniowany wcześniej Wieloletni plan rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji na lata 2021 – 2023 na terenie Gminy Lubin. Planowany jest m.in. odwiert zastępczej studni głębinowej, co pozwoli na zwiększenie poboru wody podziemnej z ujęcia wodonośnego Osiek II oraz sukcesywna wymiana agregatów głębinowych.\nDokonano też zmian w tegorocznym budżecie i w związku z tym także w Wieloletniej Prognozie Finansowej. Zwiększono m.in. dochody o dotację z unijnego funduszu i zwrot pomocy finansowej na funkcjonowanie bezpłatnego transportu powiatowego. Zwiększono także wydatki związane z ubiegłorocznym przetargiem i kontynuacją kilku realizowanych projektów.\nChwila przed wznowieniem 26. sesji\nRadny Jan Olejnik z Gorzycy.\nRadni zachowali wszystkie zasady bezpieczeństwa związane z pandemią\nElektroniczne potwierdzanie obecności na sesji\nW obradach wzięło udział 12 z 15 radnych.\nTo pierwsze obrady w urzędzie po kilku sesjach zdalnych\nJerzy Tadla z Krzeczyna Wielkiego i Sylwia Pęczkowicz-Kuduk z Miłoradzic.\nObrady prowadził Norbert Grabowski, przewodniczący Rady Gminy\nTo miała być kolejna sesja zdalna, zawiodła jednak technika i radni spotkali się w urzędzie\nNa pytania radnych telefonicznie odpowiadali urzędnicy\nObrady trwały półtorej godziny\nRadny Patryk Jarkowiec z Kłopotowa i Łukasz Kurowski z Obory\nGłosowania przeprowadzano z wykorzystaniem elektronicznych paneli\nSylwia Rozkosz2021-02-12T07:31:11+01:0010 lutego 2021|Aktualności|


26 mar 2015, o 18:34\nhttp://kobiety-kobietom.com/ogloszenia/ ... 591&ref=hp\nSeksuologia z teologią... zawsze mialam wrażenie, że z tymi sutannami coś jest na rzeczy\n2 lis 2014, o 22:21\nTemat: Kluby LGTB w Polsce? Jakie polecacie?\nRe: Kluby LGTB w Polsce? Jakie polecacie?\n25 wrz 2014, o 12:48\nTo ja kierując się tym samym co KobiecaPrzyjaźń. "Co mam robić" ? Odróżnić to czego chcesz od tego co Ci się wydaje, że powinnaś. I to mocno wydaje. I nie, nie musisz z nim w ogóle rozmawiać, możesz powiedzieć że nie życzysz sobie ani słowa więcej i jeśli tego nie uszanuje, powiesz jego żo...\npfffff, nie wiem czy mowa o tych samych prawdziwych lesbijkach? Może trzeba stworzyć więcej działów:\nTrue Goldstar sekcja pajęczyny, True Goldstar sekcja hiv, no i sekcja Nieomylna Szydera. Proponuję je zgrupować w Nasze Wzajemne Nadinterpretacje.\n19 wrz 2014, o 00:00\nKobiecaPrzyjaźń, dobrze rozumiesz, wejście między wrony "wymaga poświęceń", a czy to będzie tatuaż czy odważnie i romantycznie, z piękną nieznajomą...\nW ramach Kampanii Jednego Posta:\n18 wrz 2014, o 21:17\nJeśli ogłoszenie nie jest prowokacją to zostaje powiedzieć, że bardzo przykra sprawa... Niestety do części kobiet pewne oczywiste konieczności nigdy nie dotrą. Tym bardziej te którym zależy na zdrowi powinny jednak stawiać na asertywność i wymagać badań. Z moich spotkań różnych wynika, że nieraz wśr...\n19 paź 2013, o 12:31\nTemat: jak się bronic jak pomoc osobą ktore mogą być zagrożone\nRe: jak się bronic jak pomoc osobą ktore mogą być zagrożone\nIle "takich" osób tyle strategii, ale to co można: już po pierwszym sygnale być ostrożnym. Jeśli ktos się chwali, że ma koleżankę w Ameryce to może dobrze byłoby się zastanowić nawet nie tyle nad tym czy to prawda tylko nad tym czym ten ktoś próbuje zaimponować? "Mój ojciec jest bizne...\n28 wrz 2013, o 02:29\nTemat: Polska Reprezentacja Kobiet w Piłce Nożnej\nRe: Polska Reprezentacja Kobiet w Piłce Nożnej\narla lubię to. 3-0, 2-3\n18 wrz 2013, o 21:59\n26 sie 2013, o 19:34\nWygląda nieźle: http://swp.gda.pl/?pg=109 Psychotraumatologiczna Poradnia „Na Starcie” zaprasza młode osoby (15 - 30 lat) w trudnej sytuacji do skorzystania ze specjalistycznej i bezpłatnej pomocy: Dla wszystkich uczestników (15 – 18 lat oraz 19 – 30 lat): psychoterapia indywidualna (2 – 3 razy w ty...\n22 sie 2013, o 12:21\nOgórek kiszony? W kawiarni haszowej trzeba założyć podwątek "Gotuj z Zosią"\n20 sie 2013, o 22:11\nEch no i co na to powiedzieć... Aż sprawdziłam te nieszczęsne statystyki. Stosunek pedofili heteroseksualnych do homo jest (to informacja na podstawie (tylko) jednego badania) 20 hetero : 1 homo. Choć podobno ( :scratch: ) homoseksualizm jakoś tam zwiększa prawdopodobieństwo androgynicznej pedofilii...\n20 sie 2013, o 11:34\n20 sie 2013, o 00:07\nNie wiem, czy to się tu zalicza... jestem po lekkiej, lekkiej podkreślam imprezie i jako że mieszkam chwilowo u rodziny, usłyszałam właśnie wykład o homoseksualizmie - jako tym do leczenia, złym i strasznym, tym co prowokuje pedofilię i HIV (!)... Tak więc: broniłam dzielnie, ale cholera nie wiem cz...\n19 sie 2013, o 14:06\n98-letni staruszek przychodzi do lekarza na badania kontrolne. Lekarz pyta go o samopoczucie, na co staruszek odpowiada: - Nigdy nie czułem się lepiej. Mam 18-letnią narzeczoną. Jest w ciąży i wkrótce będziemy mieć syna... Doktor myśli chwilę i mówi: - Niech pan pozwoli, że opowiem panu pewną histor...\n17 sie 2013, o 13:33\nTemat: Igrzyska w Sochi i "promocja" homoseksualizmu\nRe: Igrzyska w Sochi i "promocja" homoseksualizmu\nAleż, ależ! Tu się robi wszechstronnie :wink: Berlin, Palikot, Putin. Proponuję dodać jeszcze Cyryla i Metodego. Nikt za żadne lizbijki w Rosji ginąć nie będzie, choćby nie wiem jak wyolbrzymiać Sprawę Polskich Bohaterek Poświęcających się Wyobrażeniowo w Sochi, to Sochi nie leży w RPA i śmierć tam ...\n16 sie 2013, o 12:33\nHomocenzura wycięła bo sama ten post zgłosiłam. Jak już pisałam, nie integruj się zbytnio z ideą narodu bo my Polacy tchórzami nie jesteśmy a ty się Putina najwyraźniej boisz. To zresztą ciekawe -wyrokujesz :lol: by mu zostawić podwórko? W kwestii wywołanego Smoleńska też byś tak zrobiła? Patriotyzm...\n15 sie 2013, o 00:59\nIgrzyska w Sochi i "promocja" homoseksualizmu\nNie widziałam jeszcze tego tematu więc zakładam nowy. Tu w ramach homomarketingu: http://31.media.tumblr.com/tumblr_ln7f4mAAu11qcgjmio1_500.jpg żywa tęcza przy Saint Basil's Cathedral oraz: na fejsbuku jest strona "Russian lgbt Network", mają bardzo wiele zdjęć z protestów wobec artykułu z...\n14 sie 2013, o 11:26\nTęcza:) wczoraj w Krakowie, prawdziwa i duża, nie do podpalenia:)\n21 lip 2013, o 22:54\nInternet poza googlem ma jeszcze kilka baz danych, ale to faktycznie trzebaby dużo czytać.\n21 lip 2013, o 17:30\nElla cota, może podaj przykłady/linki? Chętnie poczytam jakie kultury masz na myśli. Osobiście hołduję Europocentryzmowi, ale czemużby nie poczytać o alternatywach\n19 lip 2013, o 12:16\nTemat: Mobbing,brak umowy\nRe: Mobbing,brak umowy\n* znajomość kodeksu pracy też bywa przydatna.\n19 lip 2013, o 12:15\nFlorka jeszcze możesz zgłosić się do stowarzyszenia antymobbingowego, ale z tego co mi wiadomo zazwyczaj to pracodawca ma łatwiej, pracownik często jest na przegranej pozycji także otwarta walka to ostateczność. Słyszałam o wygranych sprawach, tyle, że (w zależności od stopnia pogięcia szefa oraz wa...\n10 lip 2013, o 15:28\nChłopiec o feminizmie na forum dla lesbijek :cool: Parówa Ty chcesz zapytać o coś konkretnego, czegoś się dowiedzieć, czy tylko takiego słowotoku dziś i wczoraj dostałeś i postanowiłeś to przelać na "papier"? :wink: Bo jeśli zależy Ci na jakiś konkretach, to nie pisz pięciu stron tekstu p...\n19 cze 2013, o 19:51\nA może wykorzystaj sytuację, właśnie pół serio powiedz, że teraz to Ty sobie popatrzysz. Też możesz skomentować kolor majtek. :lol: a gdyby któraś za mocno Ci zalazła za skórę zawsze możesz powiedzieć że orientacja orientacją ale jak widzisz taką jak ona to się jeszcze raz zaczynasz nad swoją zastan...\n8 cze 2013, o 21:26\nTemat: Po co nam normalność..\nRe: Po co nam normalność..\nCo kto rozumie przez normalność to temat na dysputę a i kłócą się o to już dość długo. Heteropodobieństwo? A ile heteryczek jest walniętych dwieście razy bardziej od branży? Matka Madzi choćby raczej na branżę nie wygląda. Nie gloryfikowałabym też nienormalności jako bardziej rozrywkowej niż nudnej ...\n22 maja 2013, o 22:49\nTemat: Nasze stopy\nRe: Nasze stopy\nA to nie w Alkowie powinno być?\n15 maja 2013, o 12:00\nTemat: Jestem rozdarta- poradźcie\nRe: Jestem rozdarta- poradźcie\nZgadzam się, że system nie działa, zgadzam się w 100% że absurdy w nim występujące nadają się do "z kamerą wśród zwierząt", ale resztę muszę poważnie przemyśleć, coś w tym widzę utopijnego. Co do artykułu o broni palnej - też muszę się zastanowić, ale przede wszystkim statystyki spadku prz...\n14 maja 2013, o 17:00\n* nie wspominając o legalizowaniu broni palnej (jesli dobrze zrozumiałam). Nie wiem o jakich badaniach tam jest mowa, ale statystyki masakr z bronią palną, np w szkołach są zdaje się dość charakterystyczne dla miejsc gdzie taka broń jest łatwiej dostępna.\n14 maja 2013, o 16:42\nprzejrzałam ten program partii, świetnie że jest alternatywa i że Wam się chciało, szacun. Niemniej nie podpiszę go. Ułatwianie prostytucji powinno być moim zdaniem karalne i kropka, dlatego że czarny rynek czy postulowany biały nadużycia tu będą wprowadzać i kontrolować tego się inaczej nie da. A n...


Rolety materiałowe Warszawa - AVENS Warszawa\nRolety materiałowe to jedne z najpopularniejszych rodzajów rolet, które są nie tylko niezwykle funkcjonalne, ale również bardzo estetyczne. Dzięki temu nie tylko zapewniają nam ochronę przed słońcem czy prywatność, ale również stanowią elegancką oprawę okna, którą możemy dopasować do stylu naszego mieszkania.\nW naszej ofercie znajdziesz rolety tkaninowe od producenta, które wyróżniają się najwyższą jakością materiałów zastosowanych do ich produkcji. Dzięki temu nie tylko prezentują się doskonale, ale również cechują się długą żywotnością. Zaletą naszej oferty jest również przystępna cena i mnogość dostępnych wzorów.\n1 Rodzaje rolet materiałowych\n2 Zalety i dopasowanie rolet z materiału\n3 Montaż i serwis\n5 Realizacje na terenie Warszawy\nRolety okienne wykonane z tkanin dostępne są w wielu rodzajach, dzięki czemu możesz znaleźć rozwiązanie idealnie dopasowane do twoich upodobań. Jednym z rodzajów rolet są tanie i funkcjonalne rolety wolno wiszące. Osoby ceniące sobie nowoczesność mogą zaś postawić na precyzyjnie dopasowane do szerokości okna rolety w kasecie.\nCo więcej, rolety materiałowe występują w wariantach zewnętrznych oraz montowanych wewnątrz. Wyróżniają się szerokim wyborem wersji kolorystycznych oraz wzorów. Możesz wybrać rolety jednolite i gładkie lub te, których tkanina ozdobiona jest jednym z kilkudziesięciu motywów. Tak duża różnorodność to gwarancja dopasowania do potrzeb.\nZalety i dopasowanie rolet z materiału\nRolety materiałowe mają wiele zalet. Wśród nich możemy wymienić łatwość utrzymania czystości, wysoką estetykę i funkcjonalność. Rolety tego typu są nie tylko doskonałą ochroną przed nadmiarem światła, ale również ozdobą mieszkania. Nic więc dziwnego, że coraz częściej zastępuję tradycyjną oprawę okna.\nRolety mogą być również idealnie dopasowane do wymiarów okna - niezależnie od tego, czy mamy do czynienia z bardzo dużym, czy też niewielkim oknem. Wykonywane są bowiem na wymiar. Dzięki temu możesz mieć pewność, że będzie to rozwiązanie, z którego będziesz w pełni zadowolony.\nNasza oferta to nie tylko szeroki wybór rolet w dobrej cenie, ale również profesjonalny montaż. Zależy nam na tym, aby nasi klienci byli w pełni zadowoleni z wybranych przez siebie rozwiązań, dlatego też nasi pracownicy szybko i sprawnie montują rolety w domach klientów, zapewniając precyzyjne dopasowanie wszystkich elementów.\nNasza firma zajmuje się również kompleksowym serwisem rolet materiałowych. Wykonujemy prace naprawcze i konserwacyjne, dbając o ich precyzyjne i szybkie wykonanie w przystępnej cenie. Nasi pracownicy posiadają doświadczenie oraz wiedzę, która pozwala im poradzić sobie z każdym problemem.\nNasz firma oferuje jedne z najbardziej atrakcyjnych cen w Warszawie - możesz więc mieć pewność, że nie przepłacasz. Każdą z zamawianych przez nas rolet wyceniamy indywidualnie, biorąc pod uwagę wymiar okien oraz rodzaj rolety, który chcesz zamówić. Dbamy przy tym o to, by nasze propozycje cenowe były jak najbardziej przystępne.\nO tym, że doskonale nam się to udaje, świadczą liczne pozytywne opinie jakie otrzymujemy od zadowolonych klientów. Chwalą oni nie tylko atrakcyjne ceny, ale również wysoką jakość materiałów i funkcjonalność naszych rolet. Możesz więc mieć pewność, że wybierając naszą ofertę, kupujesz rolety, które posłużą ci przez wiele lat.\nRealizacje na terenie Warszawy\nPrzedstawiamy nasze dotychczasowe realizacje rolet materiałowych, jakie wykonaliśmy na terenie Warszawy. Są to zarówno rolety zewnętrzne, jak i wewnętrzne. To, co łączy wszystkie nasze realizacje, to precyzja, wysoka jakość rolet oraz niskie ceny. Jeśli więc poszukujesz estetycznych i solidnych rolet w Warszawie - nasza oferta jest tym, czego potrzebujesz.\nAvens >> Rolety Warszawa >> Rolety materiałowe Warszawa


Ruszyły zapisy do Amatorskiej Ligi Esportowej MSI – Cybersport.pl\nMarcin Gabren | 07.12.2018 r., 12:24\nRuszają zapisy do Amatorskiej Ligi Esportowej MSI. Do wygrania profesjonalne akcesoria gamingowe.\nWe wtorek 04.12.2018 ruszyły zapisy do Amatorskiej Ligi Esportowej MSI! Fani Counter Strike: Global Offensive, którzy zdecydują się wziąć udział w rozgrywkach, powalczą o atrakcyjne nagrody rzeczowe.\nAmatorska Liga Esportowa MSI to wyjątkowy projekt. Umożliwia przeżycie najlepszych sportowych emocji wszystkim fanom Counter Strike: Global Offensive, zarówno tym, którzy zgłoszą swoje drużyny do uczestnictwa w turnieju i tym, którzy będą śledzić ich zmagania relacjonowane na transmisjach streamingowych.\nZespoły, które zapisały się do rozgrywek, zmierzą się w eliminacjach online w meczach rozgrywanych systemem BO1. Półfinały, finał oraz mecz o 3 miejsce rozgrywane są w systemie BO3. Dwie najlepsze ekipy trafią do finału, który rozgrywany będzie w gaming roomie marki MSI we Wrocławiu. Zmagania od fazy ćwierćfinałowej będziemy mogli obejrzeć z komentarzem na platformie Twitch. Rozgrywki skomentuje znakomity komentator Łukasz „Prawus” Ganczewski, który w przeszłości komentował już wiele rozgrywek profesjonalistów w CS:GO.\nRejestracja drużyn odbywa się na stronie: https://alem.msi.com/tournaments/alem-winter\nTagi: Amatorska Liga Esportowa MSI, MSI\nLourlo drugim toplanerem Echo Fox\nPo ostatnich ogłoszeniach mogłoby się wydawać, że Echo Fox skompletowało już swój skład na nadchodzący wielkimi krokami sezon. Jak się jednak okazuje,...


Samo-PiS będzie rządzić w mediach publicznych - Puls Biznesu - pb.pl\nPrzyszli koalicjanci najwyraźniej dogadali się w sprawie podziału władzy w mediach. Ale chyba nie wszystko pójdzie po ich myśli…\nKrajowa Rada Radiofonii i Telewizji (KRRiT) trwała w klinczu od początku roku, czyli od wymiany jej członków. Wszystko zmieniło się w poniedziałek, kiedy powołała nową radę nadzorczą telewizji publicznej i rekomendowała trzech kandydatów na prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (UKE).\nKoalicja na media\n— Krajowa rada dokonała wyboru w gronie członków pochodzących z rekomendacji PiS i Samoobrony. Gdyby rzecz czytać politycznie, jest to rezultat porozumienia między tymi dwoma partiami, bez udziału LPR — mówi Andrzej Zarębski, ekspert medialny.\nNa przełomie kwietnia i maja kończą się kadencje zarządów Telewizji Polskiej (TVP), Polskiego Radia (PR) i Polskiej Agencji Prasowej (PAP). W radiu i telewizji kończą się też kadencje rad nadzorczych.\n— Krajowa rada zrozumiała, że nie może być postrzegana publicznie jako organizacja działająca w chaosie. Wybraliśmy bardzo dobrą radę nadzorczą. Nie ma to nic wspólnego z podziałem partyjnych łupów: politycy są politykami, a krajowa rada rządzi się swoimi prawami — mówi Tomasz Borysiuk, członek KRRiT rekomendowany przez Samoobronę.\nInaczej interpretuje to opozycja parlamentarna.\n— Zaczął się podział koalicyjnych łupów. Skład rady nadzorczej TVP to odzwierciedlenie koalicji rządowej. O wszystkim decydują partyjne parytety. Tak samo będzie z zarządem TVP — mówi Michał Tober, poseł SLD i były rzecznik prasowy rządu Leszka Millera.\nSpośród ośmiu nowych ludzi w radzie jedynie Anna Milewska jest znana na rynku medialnym.\n— Nazwiska nowych członków rady nadzorczej TVP mówią mi niewiele więcej niż nazwiska w książce telefonicznej, a zajmuję się branżą 30 lat — mówi Tadeusz Kowalski, przewodniczący dotychczasowej rady nadzorczej telewizji.\nZ naszych informacji wynika, że Tomasz Borysiuk rekomendował trzech członków rady TVP, a członkowie KRRiT związani z PiS — pozostałych pięciu.\n— Samoobrona wiele nie zyskała: jej głosy w radzie TVP nie są PiS do niczego potrzebne, bo decyzje w niej zapadają większością dwóch trzecich głosów — zauważa Krzysztof Bosak, poseł Ligi Polskich Rodzin (LPR).\nLPR, która najwięcej straciła w tej rozgrywce, może chcieć zablokować decyzje KRRiT. Lech Haydukiewicz, nominowany do krajowej rady przez LPR, chce uniemożliwić uprawomocnienie się nowej rady TVP.\n— Są wątpliwości, czy można wybrać radę nadzorczą w sytuacji, gdy istnieje stara, i czy podejmowanie decyzji bez przewodniczącej nie jest naruszeniem prawa. Właśnie jadę do Krajowego Rejestru Sądowego. Mam nadzieję, że sąd podzieli moje obawy i zastanowi się nad rejestracją nowej rady — mówi Lech Haydukiewicz.\nKrajowa rada może również mieć problem z realizacją swojej decyzji w sprawie wyboru prezesa UKE. Równolegle z wyborem nowej rady nadzorczej TVP krajowa rada wydała długo oczekiwaną rekomendację dla trzech kandydatów na prezesa regulatora rynku telekomunikacyjnego, wybierając Ewę Gołębiewską, Andrzeja Piotrowskiego i Andrzeja Polaczkiewicza. Z konkursu odpadła Anna Streżyńska, wiceminister transportu i budownictwa odpowiedzialna za telekomunikację. Na jej strategię liberalizacji rynku bardzo liczyli operatorzy alternatywni. Jednak premier, który mocno popierał jej kandydaturę, może nie przyjąć rekomendacji krajowej rady.\n— Powszechnie wiadomo, że Anna Streżyńska jest osobą bardzo kompetentną i że była bardzo mocnym kandydatem do pełnienia funkcji prezesa UKE. Premier będzie musiał się zastanowić, czy którykolwiek z kandydatów proponowanych przez krajową radę gwarantuje sprawność funkcjonowania urzędu — mówi Piotr Tutak, sekretarz stanu w Kancelarii Premiera.\nNextira pomogła Hondzie Poland\nRada , TVP , Premier , Premiera\nPuls Inwestora / Samo-PiS będzie rządzić w mediach publicznych


Tłumy migrantów napływają do Austrii\nwww.radioem.pl → Tłumy migrantów napływają do Austrii\nPo zaostrzeniu przez Węgry przepisów antyimigracyjnych i uszczelnieniu granicy z Serbią tysiące migrantów zmieniły trasę i usiłują dotrzeć do Europy Zachodniej.\nChorwacki policjant wciąga do pociągu dziecko. Tysiące osób jest wywożona stąd na Węgry i do Austrii. ANTONIO BAT PAP/EPA.\nChorwacja, która stanęła w obliczu rosnących tłumów z powodu zabarykadowania przez Węgry granicy z Serbią przed migrantami zmierzającymi na północ, kieruje ich do granicy z Węgrami, które z kolei odsyłają tych ludzi do ośrodków w Austrii. Niemal wszyscy przybyli do miejscowości Nickelsdorf na północy Burgenlandu.\nInny przedstawiciel austriackiej policji poinformował, że prowadzące do Wiednia pasy autostrady A4 przebiegającej przez granicę w pobliżu Nickelsdorf zostały zamknięte; szczegółów nie podał. Wcześniej policja austriacka zamknęła pasy tej autostrady z powodu migrantów, którzy na nią wychodzili lub próbowali rozpocząć tu pieszą wędrówkę do Wiednia.\nOkoło 1000 imigrantów trafiło w sobotę i niedzielę do Styrii graniczącej ze Słowenią - poinformował rzecznik policji w tym austriackim kraju związkowym.\nPo zaostrzeniu przez Węgry przepisów antyimigracyjnych i uszczelnieniu granicy z Serbią tysiące migrantów zmieniły trasę, którą usiłują dotrzeć do Europy Zachodniej. Teraz próbują się dostać do bogatych krajów UE także przez Chorwację i będącą w strefie Schengen Słowenię.\npublikacja 20.09.2015 18:24


śledź spdif - tematy na elektroda.pl\nZnaleziono około 25 wyników dla: śledź spdif\nPodstawowa forma zapytania: śledzić spdif\nElementy elektroniczne Bazar 10 Mar 2009 23:29 Odpowiedzi: 0 Wyświetleń: 1127\nKomputery Bazar 18 Mar 2012 15:10 Odpowiedzi: 1 Wyświetleń: 1212\nKomputery Hardware 10 Cze 2010 22:52 Odpowiedzi: 0 Wyświetleń: 714\nKomputery Hardware 22 Paź 2012 06:24 Odpowiedzi: 3 Wyświetleń: 3066\nKomputery Hardware 12 Wrz 2005 00:16 Odpowiedzi: 12 Wyświetleń: 4611\nNie. In - jeden śledź, out - drugi śledź.\nAudio Serwis 14 Kwi 2006 18:40 Odpowiedzi: 0 Wyświetleń: 663\nKomputery Hardware 20 Gru 2006 01:14 Odpowiedzi: 4 Wyświetleń: 3106\nKomputery Hardware 29 Lut 2008 13:32 Odpowiedzi: 4 Wyświetleń: 1634\nczy jest możliwość dolutowania np dwóch kabelków do coaxiala ? mam instrukcje w pdf'ie i sa opisane poszczególne piny na płycie głównej. Czy taka możliwość istnieje ? Czy niezbędny jest śledź z tymi wyjściami ?\nAudio Nagłośnienie Domowe 11 Gru 2010 00:10 Odpowiedzi: 8 Wyświetleń: 2562\nSzukaj takich śledzi m.in. od Asusa, niektóre mają wyjścia RCA i TOSLink. Zobacz też ten wątek . Można również samemu wykonać takiego śledzia, jest to bardzo proste dla kogoś kto ma trochę zdolności manualnych.\nElementy elektroniczne Bazar 14 Lis 2011 08:07 Odpowiedzi: 3 Wyświetleń: 2967\nKomputery Hardware 25 Lut 2014 16:58 Odpowiedzi: 7 Wyświetleń: 2556\nKomputery Hardware 18 Gru 2010 23:18 Odpowiedzi: 2 Wyświetleń: 4001\nKomputery Hardware 21 Sie 2011 07:27 Odpowiedzi: 7 Wyświetleń: 2947\nDuże kolumny jako frontowe, małe jako surround i center - do pełni szczęścia w zestawie brakuje subwoofera. nie mogę znaleść tego z tyłu komputera nie widze zebym miał cos takiego ( to takie wejscie z zapadką jakby tak ? ) Jest - na płycie głównej w formie dwóch pinów(wystarczy zajrzeć do instrukcji)...\nPołączenia urządzeń 18 Wrz 2017 18:52 Odpowiedzi: 12 Wyświetleń: 654\nKomputery Co kupić? 09 Sie 2011 13:10 Odpowiedzi: 5 Wyświetleń: 2305\nKomputery Hardware 06 Maj 2014 07:41 Odpowiedzi: 14 Wyświetleń: 3618\nKomputery Hardware 31 Maj 2011 22:45 Odpowiedzi: 15 Wyświetleń: 5521\nKomputery Co kupić? 01 Wrz 2015 20:15 Odpowiedzi: 1 Wyświetleń: 396\nKomputery Hardware 06 Maj 2006 15:00 Odpowiedzi: 10 Wyświetleń: 1893\nKomputery Hardware 14 Lis 2005 09:09 Odpowiedzi: 6 Wyświetleń: 2121\nSAT Serwis 23 Gru 2008 01:25 Odpowiedzi: 2 Wyświetleń: 1270\nWpisz na allegro SPDIF - można kupić śledź z wyprowadzeniem.\nKomputery Co kupić? 26 Sie 2012 22:14 Odpowiedzi: 6 Wyświetleń: 1728\nKomputery Hardware 27 Sty 2015 21:43 Odpowiedzi: 11 Wyświetleń: 771\nKomputery Modding & OC 26 Paź 2016 15:10 Odpowiedzi: 10 Wyświetleń: 1497\nakumulator zasilanie sieciowe renault trafic xsara wskaźnik paliwa beretta pomarańczowa dioda zasilacz warsztatowy prosta pracy tranzystora suszarka electrolux wyłącza iskrzenie silnika elektrycznego przerobić spawarke tranzystor jednozłączowy toyota polska


Olejek CBD Kanaste 600mg Kokosowy – Dental-Ceramiks\nVital 3 Krople 5,5Ml 149,00zł\nBoiron Lilium Tigrinum 5CH 4 g 11,90zł\nMichael Kors 3057 1203 51 ATITLAN Transparentny (MK3057120351) 416,99zł\nJohnson&Johnson Vision SOCZEWKI KONTAKTOWE ACUVUE OASYS MULTIFOCAL 6 SZTUK -3.50/8.4/L 117,99zł\nKoc ratunkowy termiczny srebrny 130x210 cm 10szt. 43,95zł\nANTAR Piłka rehabilitacyjna Piłka do siedzenia - 65 cm 52,00zł\nROCHE DIAGNOSTICS GMBH Accutrend Glucose 25 pasków 49,99zł\nHylo-Comod krople do oczu 10ml + 10ml 92,99zł\nWELEDA UJĘDRNIAJĄCE SERUM z GRANATEM 30ml 74,72zł\nDIATHER Imutest Alergia na roztocza, 1 szt. 89,99zł\nAvene samoopalającemleczko nawilżające 100ml 66,00zł\nGLOV Tan Away Rękawica Do Usuwania Plam Po Samoopalaczu i Peelingu Ciała 29,90zł\nPhysiogel Hypoallergenic Łagodzenie i Ulga Balsam łagodzący do skóry suchej, podrażnionej i nadwrażliwej 200ml 96,00zł\nEucerin Body Dry Acute Lip Balm Balsam do ust do skóry suchej 10ml 42,99zł\nStrona główna » Preparaty medycyny naturalnej » Olejek CBD Kanaste 600mg Kokosowy\nOlejek CBD Kanaste 600mg Kokosowy\nSKU: a8353119324d Kategoria: Preparaty medycyny naturalnej Tagi: barszczem sosnowskiego, depresji, kreatynie, ww\nOLEJEK CBD Premium 600mgIlość porcji (20 mg CBD) w buteleczce: 30Całkowicie pozbawione THCPełne naturalnych składnikówProdukowane przy użyciu bezpiecznej ekstrakcji nadkrytycznym CO2Skład poszczególnych partii poddawany niezależnym testom laboratoryjnymSkładniki:Olej z konopi włóknistych z naturalnie występującymi fitoskładnikami, olej MCT, naturalny aromat, stewia.\nOdzyskaj swój życiowy balansProdukty Kanaste zostały opracowane przez czołowych ekspertów, aby pomóc Ci lepiej radzić sobie ze:stresem,niepokojem,bólem,bezsennością.Skuteczniejszy od innychNasze CBD jest bogate w składniki dostępne w konopiach siewnych, a przy okazji jest całkowicie oczyszczone z THC. W Kanaste umieściliśmy dobroczynne kannabinoidy, terpeny i flawonoidy, które spożywane razem, wzajemnie potęgują swoje korzystne działanie dzięki zjawisku nazywanemu przez naukowców “efektem otoczenia”.Bezpieczna ekstrakcjaAby Kanaste przyjęło olejową formę, poddawane jest ekstrakcji przy użyciu nadkrytycznego CO2. Ta bardzo wymagająca technologicznie metoda pozwala uzyskać absolutnie czysty i bezpieczny ekstrakt – bogaty w kannabinoidy i bez jakichkolwiek niepożądanych substancji chemicznych.\nWyciągnęliśmy z natury to, co najlepszeTworząc Kanaste, chcieliśmy być tak blisko natury, jak tylko to możliwe. Dlatego nie znajdziesz u nas żadnych sztucznych i niezdrowych składników.Naturalne ekstraktyKanaste to przełomowe połączenie – maksymalnej skuteczności i przyjemności ze stosowania. Wybieraj spośród oryginalnych smaków i zapachów: wszystkie są wzbogacone o naturalne ekstrakty. Na pewno znajdziesz swój ulubiony!Konopie siewneUprawiamy je na terenie województwa lubelskiego zgodnie z praktykami rolnictwa ekologicznego – bez pestycydów i GMO. Wykorzystujemy potencjał rośliny, co oznacza, że Kanaste jest bogate w dobroczynne kannabinoidy, terpeny i flawonoidy, ale całkowicie wolne od THC.Organiczny olej MCTKannabinoidy nie rozpuszczają się w wodzie, potrzebują więc oleistej substancji, która im w tym pomoże. Dlatego wykorzystujemy olej kokosowy (MCT), który jest idealnym nośnikiem dla CBD. Pozwala Twojemu ciału szybko i sprawnie wchłonąć całą dobroć płynącą z Kanaste.StewiaSkróciliśmy skład Kanaste do niezbędnego minimum: nie znajdziesz w nim cukrów ani wzmacniaczy smaków. Olejki smakowe zawierają jedynie dodatek stewii, czyli roślin.\nJak stosować?Kanaste przeznaczone jest do bezpośredniego spożycia. To bezpieczny sposób, który sprawia, że CBD wchłania się szybciej i maksymalnie skutecznie. A pozytywne efekty utrzymują się dłużej i bez negatywnych skutków.UMIEŚĆ POD JĘZYKIEM, POCZEKAJ 30 SEKUND I POŁKNIJ.OBSERWUJ SWOJE SAMOPOCZUCIE.BĄDŹ SYSTEMATYCZNA_Y.\nJak dawkować?W zależności od efektów, jakie chcesz osiągnąć, dawka CBD, którą przyjmujesz, może być różna. Każdy z nas reaguje inaczej na kannabidiol, więc warto obserwować reakcje swojego organizmu i to do nich dopasowywać dawkowanie.Zajrzyj do tabeli obok i odkryj jakie dawki powinny się sprawdzić w Twoim przypadku.\nNasze olejki na pipetach mają wygodne oznaczenia, dzięki którym nie musisz przeliczać jaką ilość olejku nabrać do pipety, aby przyjąć odpowiednią dla siebie dawkę. Pipeta pokazuje ile miligramów CBD znajduje się w nabranej do niej ilości olejku.\nWybierz Kanaste dla siebieTrzy rodzaje mocy i pięć smaków. Wybierz wersję Kanaste idealnie dopasowaną do Twoich potrzeb.Gwarancja SzczęściaWiemy, że pokochasz Kanaste. Jeżeli jednak nasz olejek Cię nie usatysfakcjonuje, zwrócimy Ci całość kosztów jeśli od zakupu nie minęło więcej niż 60 dni.\nnajlepsza henna do brwi, probiotyki bez laktozy, świerzb leki, kiszony burak, pan tabletka suplementy w ciąży, stodal syrop opinie, warzywa i owoce sezonowe, cyklosporyna skutki uboczne, olejek rycynowy opinie, green pharmacy szampon, visolvit, spirala antykoncepcja ceny, tabletki na pamięć i koncentrację opinie, vaxol cena, gdy kręci się w głowie, sok z gravioli\nOlejek CBD Kanaste 2400mg Klasyczny\n495,00zł Sprawdź sam\nSzungit szlachetny Elite 100g – frakcja 5 g oryginalny\nSusz konopny CBD Cannatonic GH\nTopvet Kaszt.Anowy Czeski Żel Do Masażu Na Żylaki 200ml


Roksana Węgiel doprowadza do łez. Jej występ w The Voice Kids wzrusza po latach - ESKA.pl\n2020-09-17 13:07 Maksymilian Kluziewicz\nW oczekiwaniu na nowości muzyczne Roksany Węgiel warto powspominać, jak zaczęła się kariera tej zdolnej piętnastolatki. Roxie debiutowała oczywiście w The Voice Kids. I choć od finału edycji, w której zwyciężyła minęły już dwa lata, jej występy wciąż są wyróżniane na arenie międzynarodowej. O kolejnym sukcesie Polki przeczytacie na ESKA.pl.\nRoksana Węgiel - występ w The Voice Kids otworzył nastolatce wrota do wielkiej kariery, która trwa do dziś. Jak doskonale wiedzą wszyscy fani Roxie, młoda wokalistka ciężko pracuje nad następcą wydanego w czerwcu 2019 roku debiutanckiego albumu, z którego pochodzą takie hity jak Anyone I Want To Be, Lay Low czy Dobrze jest, jak jest. To dobry czas, by przypomnieć sobie, jak wyglądały początki Roksany Węgiel w show-biznesie. Tym bardziej, że jest ku temu okazja. Występ Roxie z piosenką Halo został po raz kolejny wyróżniony przez autorów jednego z kanału poświęconego formatowi The Voice Kids.\nWystarczyło zaledwie kilka sekund, by Edyta Górniak, Dawid Kwiatkowski oraz Tomson i Baron wiedzieli, że mają do czynienia z niezwykłym talentem. Mimo upływu lat, wielki hit Beyonce w wykonaniu Roksany Węgiel wciąż zachwyca zagranicznych internautów. Tym razem polska artystka została doceniona w notowaniu dostępnym na kanale The Voice Europe. Reakcje mówią same za siebie!\nRoxie ma dziś na swoim koncie wielkie sukcesy, między innymi wygraną w Konkursie Piosenki Eurowizji dla Dzieci 2018. Mimo tego, jej występ podczas Przesłuchań w ciemno do The Voice Kids wciąż cieszy się niesłabnącą popularnością. Tym razem uwzględniono go w filmiku, którego tytuł to Niezwykle dobre covery w The Voice Kids. Komentarz z największą liczbą reakcji dotyczy właśnie Roxie. Jedna z użytkowniczek YouTube'a napisała, że wykonanie Polki doprowadziło ją do łez. Przypomnijcie sobie ten ważny dla Roksany moment i zobaczcie, kto jeszcze zachwycił autorów kanału The Voice Europe. Was też wzrusza?


Lodówka dla dużej rodziny - najczęściej zadawane pytania ⋆ Mama Kreatywna\nLodówka dla dużej rodziny powinna być duża. Niestety, to nie zawęża obszaru poszukiwań, a podjęcie właściwej decyzji wciąż wymaga znalezienia odpowiedzi na szereg pytań. Dlaczego warto przygotować się do zakupu? Przede wszystkim dlatego, że lodówka to inwestycja na lata, a prawidłowo wybrana pozwoli zaoszczędzić energię elektryczną, czas i żywność.\nLodówka w pytaniach i odpowiedziach\nLodówka w pytaniach i odpowiedziach, to nasza propozycja dla wszystkich, którzy stoją przed koniecznością podjęcia zakupowej decyzji. Sprawdź, z jakimi dylematami najczęściej mierzą się kupujący i znajdź rozwiązania, dzięki którym wybrana lodówka spełni oczekiwania wszystkich domowników.\nTradycyjny model czy lodówka side by side?\nTo, że lodówka dla dużej rodziny powinna wyróżniać się niestandardowym, czyli dużym rozmiarem jest pewne. Wątpliwości pojawiają się przy okazji wyboru konstrukcji urządzenia. Wielu przyszłych właścicieli takiego sprzętu zastanawia się, czy postawić na tradycyjny model, czy zdecydować się na dużą lodówkę side by side. Jeśli zależy Ci na komforcie użytkowania, swobodzie regulacji wysokości półek i ustawienia dedykowanych pojemników, a dodatkowo – naprawdę dużej pojemności (zarówno chłodziarki, jak i zamrażarki), zdecydowanie postaw na tę drugą opcję. Niestandardowy rozmiar i niestandardowe położenie zamrażalnika to wysoki standard Twojej aranżacji!\nPowodów, dla których warto wybrać lodówkę side by side jest jednak więcej. Szereg udogodnień zapobiegnie marnowaniu się żywności, a wbudowane technologie ułatwią przechowywanie produktów.\nA co z tradycyjnymi modelami? Okazuje się, że także mogą być funkcjonalne. Zwłaszcza jeśli postawisz na modele o zwiększonej pojemności.\nCzy system NoFrost przekłada się na komfort użytkowania?\nWielu przyszłych właścicieli lodówek dla dużej rodziny zastanawia się, czy popularny system NoFrost przekłada się na komfort użytkowania urządzenia. Technologia eliminuje problem osadzania się szronu na powierzchni przechowywanej żywności, a w konsekwencji – pozwala Ci zaoszczędzić mnóstwo czasu. Wszystko dlatego, że możesz całkowicie zrezygnować z systematycznego rozmrażania lodówki. Pełny NoFrost proponuje Ci lodówka Samsung. Dzięki bogatej kolorystyce przygotowanej przez producenta, w ofercie znajdziesz nie tylko funkcjonalne, ale przede wszystkim – maksymalnie dopasowane do Ciebie modele.\nCzy popularne bajery są potrzebne w lodówce dla dużej rodziny?\nZastanawiasz się, czy popularne bajery znajdą zastosowanie w lodówce dla dużej rodziny? Okazuje się, że im więcej udogodnień, tym lepiej! System w lodówce NoFrost, wbudowana zamrażarka, możliwość sterowania smartfonem, kostkarka albo dystrybutor chłodnej wody to dopiero początek długiej listy możliwości, jakie proponują Ci nowoczesne modele.\nCzy wystarczy zdecydować na lodówkę o dużej pojemności?\nDuża pojemność nie musi oznaczać funkcjonalności. Zanim zdecydujesz się na konkretny model, koniecznie sprawdź, jak wygląda jego wnętrze. Niewątpliwą zaletą będzie możliwość nie tylko swobodnej regulacji wysokości półek, ale także – rozmieszczenia dedykowanych pojemników.\nBy Mama Kreatywna| 2021-06-08T18:22:34+02:00\t8 czerwca, 2021|DOM, KULINARNIE, MAMA, PORADY, Slajdy|0 Comments


Małgorzata Ostrowska - wywiad - MLWZ.pl\nMałgorzata Ostrowska - wywiad\nPaweł Trześniowski, 24.11.2019\n- 12 lat to szmat czasu. Dlaczego kazałaś czekać tak długo na swój studyjny album?\n- Rzeczywiście to bardzo długo. Nowa płyta mogła pojawić się wcześniej, ale chyba zabrakło takiej totalnej inspiracji i dopingu. Życie zawodowe przestało być tak intensywne i soczyste jak na początku mojej działalności estradowej. Czekałam na jakiś impuls.\n- I co nim było?\n- To nie był taki pozytywny impuls, na który zawsze liczymy. Dziś myślę, że była to nagła śmierć mojego wieloletniego menagera Piotra Niewiarowskiego. Dosadnie dotarło do mnie, że czas nie czeka na nikogo, a życie czasem się kończy w najmniej oczekiwanym momencie. To niewątpliwie zmobilizowało mnie do działania…\n- Dlatego cały album zadedykowałaś Piotrowi Niewiarowskiemu?\n- Chciałam przede wszystkim docenić jego wkład w moje życie zawodowe i prywatne. Bo oprócz tego, że był moim menagerem, był przecież moim przyjacielem. Był także obecny w fazie pierwszych kontaktów i rozmów z producentem płyty Maciejem Muraszko. Wiedział, jaką koncepcję noszę w sobie w związku z tą płytą i bardzo mnie wspierał. Myślę, że byłby szczęśliwy, że ten materiał powstał i przybrał taką formę.\n- Byliście związani zawodowo 37 lat! Wielu wykonawców zazdrościło ci tak oddanego menagera. Czego najbardziej się bałaś po śmierci Piotra?\n- Że wraz z jego śmiercią będę zmuszona zakończyć swoją działalność artystyczną. Wiedziałam, że sama sobie nie poradzę, bo nigdy nie zajmowałam się sprawami managerskimi, a dzisiejszy show-biznes jest tak skonstruowany, że artysta nie jest w stanie profesjonalnie kierować własną „karierą”. Oczywiście są wyjątki, ale ja do nich nie należę. Piotr urządzał mi całe życie zawodowe, a nawet część prywatnego. Kiedy szukałam pilnie dentysty albo mechanika samochodowego dzwoniłam do niego. Bez niego poczułam się bezsilna.\n- A jednak zaczęłaś działać…\n- Piotr znalazł się w szpitalu, a dwa tygodnie później już go z nami nie było… Nikt się tego nie spodziewał. A ja byłam w trakcie wielu różnych zobowiązań zawodowych zakontraktowanych przez Piotra i paradoksalnie ta sytuacja zmusiła mnie do działania. Musiałam pilnie znaleźć kogoś, kto to wszystko ogarnie. Jedną z niewielu osób w branży zajmującą się managementem, którą znałam i lubiłam był Maciek Durczak z Rock House Entertainment. I właśnie do niego się zwróciłam. Na szczęście nie odmówił. Przeorganizował pracę swoich ludzi i przyjął mnie pod skrzydła. Wciąż przystosowuję się do zupełnie innych reguł pracy. Ale chyba się udaje… Nowa płyta jest tego dowodem!\n- Czy tytuł albumu „Na świecie nie ma pustych miejsc” nawiązuje do odejścia Piotra?\n- Szczerze powiedziawszy ten tytuł zasugerował Maciej Durczak, który dobrze się znał z Piotrem, bo wielokrotnie współpracowali. Tekst napisałam jeszcze przed śmiercią Piotra. Życie, niestety, dopisało swój komentarz. I choć Piotra wciąż bardzo brakuje to wiem, że świat nie znosi próżni. Wszystko się zmienia; otoczenie, my, nasze emocje, ale nasz mały, osobisty wszechświat nigdy nie zostaje pusty.\n- Nowy album ukazuje się na 20-lecie twojej solowej kariery. Czy ten jubileusz też jakoś cię mobilizował?\n- O, nie odnotowałam tego faktu! Nie jestem typem archiwisty. Wciąż patrzę w przyszłość z nadzieję, że uda mi się jeszcze wiele pomysłów zrealizować. Ale skoro rzeczywiście stuknęło 20 lat, to cieszę się, że udało mi się „przebudzić” fonograficznie na ten jubileuszowy rok.\n- „Na świecie nie ma pustych miejsc” to album, na którym pokazujesz zupełnie inną twarz, tę bardziej liryczną i kobiecą… Nie boisz się reakcji publiczności, która zna Ostrowską jako mocną rockamnkę?\n- Oczywiście, że trochę się boję… Ale ta kobieca i liryczna Ostrowska też we mnie jest. W końcu przyszła pora, żeby ją ujawnić światu. Nosiłam tę płytę w sobie przez wiele lat. Musiała powstać. Wielokrotnie powtarzałam, że z natury jestem niejednorodna. I tą płytą dość dosadnie to udowadniam. Ale fakt, że nagrałam taki album nie oznacza, że zmieniam na stałe swój sposób śpiewania. Absolutnie nie!\n- Głównym kompozytorem i producentem tego materiału jest Maciej Muraszko. Człowiek odpowiedzialny za ostatnie sukcesy m.in. Stanisławy Celińskiej czy Macieja Maleńczuka. Muzyk jakby z innej bajki niż twoja. Jak doszło do tej współpracy?\n- Z Maćkiem znamy się od dawna! Przez wiele lat widziałam w nim głównie perkusistę. Kiedyś nawet zagrał z nami jeden czy dwa koncerty. Wtedy jednak nie myślałam o nim jako potencjalnym producencie mojej płyty. Zdarzył mi się jednak taki świąteczny telewizyjny koncert, do którego Maciek zaaranżował wszystkie utwory. To wówczas jego muzyczna wrażliwość zrobiła na mnie ogromne wrażenie. I pojawił się kolejny impuls do powstania tej płyty. Zgłosiłam się do niego z pomysłem. Ale ponieważ jest bardzo zajętym człowiekiem, pokornie musiałam poczekać ponad półtora roku, aż znajdzie dla mnie czas. Chwilę to trwało, ale urodziliśmy to „dziecko”! /śmiech/\n- To jego pomysł, by ta płyta była w dużej mierze akustyczna, a zamiast elektrycznych gitar pojawiły się takie instrumenty jak harfa, tuba, skrzypce czy fortepian?\n- Nie, to była moja wizja. Ale sposób w jaki Maciek aranżuje i produkuje bardzo nałożył się na moją wizję tej płyty. Od początku chciałam wykorzystać instrumenty z którymi, w studiach nagraniowych, do tej pory nie było mi po drodze. Nie wszystkie pomysły zrealizowaliśmy, ale najważniejsze, że udało się połączyć harfę czy tubę z moim głosem. Wiem, że to brzmi egzotycznie. I o to chodziło! Maciek jest człowiekiem bardzo otwartym i elastycznym. Uważnie wysłuchał moich sugestii, a następnie przetworzył je przez swoje poczucie estetyki muzycznej i ubrał w konkretne dźwięki.\n- Trochę trudno tę płytę z czymś porównać. Jest bardzo eklektyczna. Jakie były wasze inspiracje muzyczne?\n- Oczywiście na początku słuchaliśmy razem wielu płyt i szukaliśmy pomysłów. Ale w praniu okazało się, że i tak najbardziej trzeba polegać na własnej wrażliwości. I może dlatego ta płyta nie jest podobna do żadnej innej. Myślę, że jest to jej wielka zaleta.\n- Podobno woziłaś Maćkowi do studia łakocie, żeby go zmobilizować do pracy?\n- Maćka nie trzeba było mobilizować… Ale rzeczywiście co nieco przywoziłam, żeby tę naszą pracę umilić. Piekłam orzechowce i jabłeczniki. Robiłam też pierogi. Wydawało mi się, że Maciek trochę źle się odżywia. Na moje oko jadł zbyt wiele niezdrowych rzeczy i pił za dużo kolorowych słodzonych napojów. Namawiałam go na zdrowszą dietę. I nawet trochę się udało! Tak więc korzyści z tej twórczej pracy są wszelakie. /śmiech/\n- Ale oprócz Maćka na płycie są też kompozycje innych autorów m.in. byłych członków Lombardu: Roberta Kalickiego i Henia Barana. Jak do tego doszło?\n- Mam ogromny zbiór piosenek nigdy niewydanych. Przez 12 lat trochę tego się nazbierało! Niektóre z nich świetnie się wpasowały do tego materiału. Inne muszą poczekać na kolejne albumy albo pozostać w szufladach. Poza tym mam dobry kontakt z prawie wszystkimi kolegami, z którymi grałam w Lombardzie. Wciąż mi coś podsyłają. Henio podarował mi przepiękną kompozycję „Zadzwoń”, którą kończy fenomenalna solówka na flecie, a Dzidziuś czyli Robert Kalicki napisał dla mnie cudną balladę „Komu potrzebna taka miłość”. Poza nimi na albumie znajdują się jeszcze piosenki Jaśka Kidawy, z którym stworzyłam poprzedni album „Słowa”. Wielu kompozytorów, utwory z różnych lat - to wszystko powoduje, że płyta jest pozornie bardzo niejednorodna, ale jednak dzięki produkcji Maćka Muraszki spójna.\n- Na pewno łączy je twój charakterystyczny głos i teksty! Wszystkie piosenki są o miłości. To o tyle zaskakujące, że w czasach Lombardu o miłości prawie nie śpiewałaś.\n- Miłość to niewątpliwie temat przewodni albumu! I ona rzeczywiście łączy ten zestaw 14 piosenek. Niemniej to zupełnie różne opowieści o rozmaitych barwach i odcieniach miłości. W latach 80. byłam zdecydowanie bardziej zamknięta w sobie. Poza tym będąc młodą osobą wydaje się, że miłość nam się po prostu należy, jest oczywista, na wyciągnięcie ręki, nie trzeba się o nią starać, a życie dookoła jest od niej ciekawsze i bardziej inspirujące. Po latach widzę, że to wszystko dokoła owszem, jest ważne, ale wobec miłości jednak miałkie. Wszystko przemija, a miłość zostaje, a nawet staje się motorem naszego życia. Dojrzałam do tego, by nie bać się o tym mówić!\n- Jesteś osobą walczącą i wspierającą… Zabierasz głos w obronie praw człowieka, kobiet, LGBT czy praworządności. Nie kusiło cię, żeby dać temu wyraz w także w piosenkach?\n- Może przyjdzie na to pora. W przypadku tej płyty chciałam jednak, żeby dotykała tego co jest najgłębiej schowane w moim sercu, czyli miłości.\n- Płyta ma dwie okładki, czy to też wyraz tego, że nie jesteś jednorodna?\n- Poniekąd tak! Dostałam kilka bardzo dobrych pomysłów na okładkę. I to kusiło i tamto nęciło! Zarówno Małgorzata w prostym czarnym garniturze, jak i ta w miękkim wydaniu futerkowym odzwierciedlają moją osobę nie tylko w kontekście tej płyty. A ponieważ bardzo ciężko było mi się zdecydować na jedną to wybór zostawiłam fanom.\n- W teledysku do utworu „Ziemia w ogniu” też widzimy dwie Małgorzaty. Jedna w czarnych skórach, druga w białym futrze. To czas, w którym próbujesz się konfrontować sama ze sobą?\n- Tak. To istota tego klipu! Raz jestem czarna, raz jestem biała. Dokładnie tak widzę siebie!\n- W klipie wystąpiło wielu aktorów i zwierząt. Jaki był twój udział w tworzeniu klipu?\n- Klip to zasługa Pascala Pawliszewskiego. Kiedy przedstawił mi pierwszy pomysł nie byłam zachwycona, ale druga wizja już mnie uwiodła. Włożył dużo starań, by zebrać ciekawe typy ludzkie i zwierzęta. Jest koń, tarantula, puchacz czy wąż. Świetnie nam się współpracowało. Było trudno i wyczerpująco, ale wyszło pięknie i stylowo.\n- Do płyty jako bonus została dołączona piosenka „Szpilki”. Ten utwór ma już ponad 8 lat. Skąd ten pomysł?\n- Nie został wydany nigdy w wersji studyjnej na żadnej płycie, a fani kochają ten numer! I choć nigdy nie był prezentowany w dużych stacjach radiowych, a jedna z nich nawet uznała, że wokalistka w moim wieku nie powinna śpiewać o „takich” rzeczach to dzięki internetowi i YT, utwór zyskał sporą popularność! Dziś „Szpilki” są w żelaznym repertuarze koncertowym i za każdym razem publiczność je śpiewa ze mną. Zrobił się z tego trochę taki hymn kobiet z apetytem na życie.\n- Czy tuż przed premierą tej zaskakującej płyty czujesz bardziej stres czy satysfakcję?\n- Jedno i drugie! Gdybym tej płyty nie wydała to czułabym wielki niedosyt! Już w pierwszych rozmowach jeszcze z Piotrem Niewiarowskim, a potem z Maćkiem Durczakiem mówiłam o tym, że chcę nagrać album, który niekoniecznie ma być sukcesem komercyjnym! Mam świadomość, że Małgorzata Ostrowska w takim anturażu może być na tyle zaskakująca, że fani tego nie zaakceptują. I to na pewno jest stresujące! Jednak nie chciałam zrezygnować z tego pomysłu, bo jeśli nie teraz to kiedy? Dlatego czuję też satysfakcję, że udało się ten projekt doprowadzić do finału! A fani? Mam nadzieję, że dojrzeli ze mną. Przez te dobrych kilka lat na pewno też przesłuchali sporo płyt i byli świadkami zmian, które zaszły na rynku muzycznym wiec wierzę, że przyjmą ten album ciepło.\n- Wystawiasz ich na próbę?\n- Siebie też! Do jednego moi fani na pewno są przyzwyczajeni: wielokrotnie podejmowałam działania, które totalnie ich zaskakiwały. Czasem też negatywnie. Przecież kilka razy zawieszałam swoją działalność, a w latach 90 na kilka lat zupełnie zrezygnowałam z estrady. Nie śpiewałam nawet przy goleniu /śmiech/. Powroty nigdy nie są łatwe. Zawsze jest obawa, że fani znaleźli sobie inny obiekt zainteresowania. Jest przecież tylu fantastycznych artystów. Jednak, pomimo iż bywam niepokorna i podejmuję niepopularne decyzje jest całkiem spore grono ludzi, którzy mają dla mnie zarezerwowany kawałek serca. To ogromnie cieszy i sprawia, że jednak z dużą nadzieją podchodzę do premiery krążka „Na świecie nie ma pustych miejsc”.\n- Czy tę drogę akustyczno-liryczną będziesz jeszcze kontynuowała?\n- Koncertowo jak najbardziej. Oprócz swojego elektrycznego zespołu, mam formację akustyczną ze skrzypcami czy akordeonem, z którą regularnie występuję. I na tych koncertach śpiewam też te liryczne premierowe utwory. A obok nich gramy także te największe przeboje z czasów Lombardu, choć w bardzo odmiennych i zaskakujących aranżacjach. Ale póki co, nie planuję kolejnej płyty w tym klimacie.\n- Zużyłaś całe zapasy swojej liryki?\n- Chyba tak. /śmiech/ Choć teraz czeka mnie promocja albumu, więc przez jakiś czas będę zanurzona w tym klimacie. Ale powoli zaczynam czuć niedosyt tej ostrej Ostrowskiej. Zbieram materiał i układam w głowie pomysły. Nie chciałabym, żeby to trwało zbyt długo.\n- Żałujesz trochę, że minęło aż 12 lat bez płyty?\n- Nie żałuje niczego! Nawet tych 12 lat fonograficznej przerwy. To nie były lata, kiedy nic się nie działo. Bardzo dużo koncertowałam, nagrałam płytę live - „Gramy” oraz kilka singli m.in. „Po niebieskim niebie” z Markiem Jackowskim. Wystąpiłam gościnnie w wielu projektach jak choćby folkowo-akustyczna płyta KSU czy album grupy Pectus z tekstami Wojciecha Młynarskiego. Brałam też udział w koncertach z cyklu „Symphonica” czyli rockowe przeboje z orkiestrą symfoniczną, a na trasie „Męskie Granie” śpiewałam z Organkiem. Myślę, że to wszystko mnie rozwijało i przybliżało do nagrania tej płyty. Być może ten czas był mi po prostu potrzebny.


Para obrączek złotych w próbie 585 14K. Obrączka damska zdobiona jednym brylantem 1.6 - 1.9 mm Si/H możliwość rezygnacji z oprawy kamienia jak również z zdobienia obrączki męskiej.\nDo wyceny przykładowo przyjęto rozmiary 14 i 24 oraz próbę złota 585 kolor żółty (dostępne kolory to biały standardowy/ białe złoto palladowe / różowy / żółty lecz tylko w próbie 585 i 750). Dla wszystkich klientów dokonujemy wyceny indywidualnej - mając na uwadze specyfikę wyrobów i rzetelne podejście. Cena odzwierciedla ilość zużytego złota do produkcji, dlatego podane ceny mogą nieznacznie się różnić finalnie. Jeśli jest to tylko możliwe preferujemy kontakt z każdym naszym klientem, by omówić detale zlecenia, a dodatkowo pozwala nam to na ewentualne podzielenie się z Państwem naszym doświadczeniem, by wybór był jak najlepszy uwzględniając preferencje wizualne, cenowe i użytkowe\nkolory złota : żółty / biały standardowy\nrozmiar: Damska: 14 / Męska: