Kolenda-Zaleska oburzona zwyczajami pasażerów PKP: Nisko upadliśmy - Dziennik.pl\n21 maja 2014, 12:11 Ten tekst przeczytasz w 1 minutę\nKatarzyna Kolenda-Zaleska apeluje do PKP o wprowadzenie zakazu rozmawiania przez telefony komórkowe w pociągach. Dziennikarka uważa bowiem, że głośne dyskusje w przedziel pełnym pasażerów, to nie tylko brak kultury, ale i szacunku do drugiego człowieka.\nNa łamach "Gazety Wyborczej", Katarzyna Kolenda-Zaleska opisała swoją niedawną podróż pociągiem z Warszawy do Krakowa. Dziennikarka nazwała wyprawę komórkowo-pociągowym horrorem:\nZa mną pani rozprawia o niesfornym pracowniku. "Trzeba go postawić do pionu" - grzmi groźnie. Chcąc nie chcąc, muszę usłyszeć historię o nietrafionej kompozycji, w której zamiast złotej bransoletki użyto złotych kolczyków. I teraz jest dramat, który trzeba błyskawicznie rozwiązać. Nasilają się problemy z tylnej części przedziału. "Proszę wziąć fakturę, hologram niepotrzebny, wystarczy pieczątka" - władczy głos nie pozostawia wątpliwości, kto rządzi. Za mną przenikliwy dźwięk komórki sygnalizuje, że udało się zamienić złotą bransoletkę na srebrne kolczyki, co generalnie robi kompozycję bardziej nowoczesną i na czasie.\nKolenda-Zaleska dodała, że ona sama, zawsze wychodzi z przedziału, gdy musi odebrać telefon. Podsumowaniem tekstu dziennikarki, jest apel do PKP o wprowadzenie zakazu używania komórek w pociągach:\nRozumiem nadzwyczajne sytuacje, gdy naprawdę trzeba odebrać telefon. Sama się z nim nie rozstaję. Ale rozmowy na pełny regulator w pełnym przedziale ludzi to przekroczenie wszelkich norm kultury. Nisko upadliśmy, aż tak nie szanujemy innych ludzi. Naprawdę brak słów. Jeśli PKP zakaże używania komórek w przedziałach (błagam!), może poziom kultury osobistej trochę wzrośnie.\nCo sądzicie o postulacie Katarzyny Kolendy-Zaleskiej?\nromowa pociąg telefon dziennikarka pasażer PKP Katarzyna Kolenda-Zaleska\nOstentacyjne gadanie "na ekranie" to kwestia kultury - buraki są wszędzie ;)\nMa rację ale sami sobie są winni , media kreują taki styl życia . W ich serialach filmowych widzimy jak co 5 minut ktoś rozmawia przez telefon a widz słucha rozmowy . To przechodzi do życia i stajemy się świadkiem rozmów innych , media kreują rzeczywistość . Jak by pokazywały że odbierając telefon nie rozmawiamy w pociągu lub staramy się rozmawiać krótko to byśmy przyjmowali takie wzorce .\nTa pani jest przyzwyczajona, że to jej pierdoły słuchają. Nie może strawić tego, że są dla ludzi ważniejsze rzeczy niż jej dyrdymały. Daj Boże żeby takie wredne baby zniknęły z tzw. przestrzeni publicznej\nJa ją rozumiem\nJedzie pociągiem i boli ją głowa po kolejnej libacji pijackiej.\nNieważne z jakiej stacji TV jest dziennikarką,ale ma rację.Nie można spokojnie podróżować przez kretynów rozmawiających przez komórki.\nKlasyczna sytuacja kiedy ktoś ma aspiracje do latania prywatnym helikopterem i jeżdżenia samochodem z kierowcą. A życie jakoś się nie ułożyło i kończy jako pasażer PKP.\nTo twoja i twojego środowiska zasługa.\nGłupia babo -najpierw lansujecie w tvn,, róbta co chceta" a teraz o kulturze!!\ndo menda-podleska: wprowadzic calkowity zakaza rozmow na terenie PKP.\nTylko jezyk migowy i ciche oddychanie bez sapania.\nZe stolycy do krakowa to najlepiej balonem leciec - jest chicho.\nCzy coś mogło upaść niżej niż ta kobieta ze zdjęcia?\nKrówka mówi - mu!\nKatarzyna Kolenda-Zaleska apeluje do PKP o wprowadzenie zakazu rozmawiania przez telefony komórkowe w pociągach.\nKrówka mówi - mu!, a świstak siedzi i nawija w te sreberka.\nodebrać POLSKĘ jej ZŁOdziejom\n\_ Kolenda -Zalewska Olejnik Drzyzga Paradowska Michnik Wroński Żakowski Czyż Kulczycki to przecież własnie od nich od tych PO-tomków pastuchów z RESORTÓ siłowych zaczęło się to całe me(N)dialne chamstwo które najpierw zabiło śp PREZYDENTYA prof Lecha Kaczyńśikiego a PO-tem przeniosło się z góry na dół czyli z okienek telewizorni na lemingowatych odbiorców me(N)iów ...to od takich jak Szczekielski Kraśko Tadla PO-lsatowskich bezmózgich bezrefleksyjnych k a n a l i cała ta sPOłeczna r z e r z ą cz ka zakaziła POLSKĘ ,w której to POLSCE gimnazjalni socjopaci pluja na modlących sie ich rodziców\nWedług mojej oceny, to..\nWedług mojej oceny, to wzięła się za nią ABW i aprobują ją ustawić do pionu. Ci ludzie z telefonami to jest agentura. Może Kolenda na razie nie jest agentką, ale próbują ją zwerbować i wstępnie ją szykanują, a może ma jaką informacje, która podlega ochronie, gdyż jest niebezpieczna dla tego chorego systemu.\nKOLENDA ZALEWSKA TO NEGATYWNY WZORZEC DZIENIKARSTWA KŁAMSTWA IOBŁUDA\nWszystko się zgadza jak w tytule tylko proszę używać liczby pojedynczej\nPOwinny powstać wagony "TYLKO DLA ELITY"\nGoje za wstęp do takiego wagonu powinni być karani ŚMIERCIĄ.\nOj komenda ,komenda zaleska ...\nGłówny kafar przemysłu pogardy dla wszystkiego co polskie poucza Polaków kultury osobistej. To dopiero bezczelność, zwłaszcza, że kiedyś jechałem z nią w jednym przedziale do Krakowa. Nie oglądając się na nikogo przegadała przez telefon prawię całą trasę.\nPani Kolenda nie jeździ tramwajami i autobusami.\nWszyscy pamiętamy jak Kolenda nisko upadła o mało jej nie stratowali...a szkoda,oczywiście że nie stratowali a nie że upadła.Byłoby o jednego szkodnika mniej w Polsce.Moralnie to ona upadła już dawno.\nJakże nisko upadła Kolenda\nJakże nisko upadła , bo musi podróżować pociągiem, a kiedyś to tylko samolotem i luksusowym samochodem na koszt polskiego abonenta RTV , dlatego możliwe ,że nie przywykła do kontaktu ze zwykłymi ludźmi.\nKolenda a jak nisko upadli dziennikarze którzy bezkrytycznie rozprzestrzeniaja kłamstwa na temat Ukrainy fabrykowane przez Departament Stanu USA ?\nPkP powinno podstawić wagon "Tylko dla dziennikarzy TVN"\na co posłem Grodzką?\nPotrafi biegać za Tuskiem to niech ją Tusk wozi (przydupas )\nTo wszytko przez pisobolszewików. to oni zaczęli ten gnój moralny wszędzie.\nI ma racje! Powinno sie ZABRONIC telefonowania w pociagach i autobusach.\nBardzo mnie to razi i denerwuje wracajac z pracy i muszac sluchaj jakies idiotycznej rozmowy jakiejs naiwnej nastolatki o jakims bezmozgowcu w ktorym jest zakochana\nPrzez pelna godzine!\nTo nie tylko brak kultury, to naruszenie mojej godnosci osobistej.\npani pseudoredaktor falszujacej tvn24,jesli pani nie podoba sie jazda w przedzialach wagonow PKp,niech pani idzie sciezka kolo torow ,a zapewniam pania ze cisza na\nzmanipulowanie nastepnego pani programu bedzie zapewniona w 90%.\nZa dobrze słóżyłaś POdczerwieni i tak wyszło\nOj kolęda , kolęda ubecka ...\ntak to jest jak się jeździ z wykształciuchami - czyli swoimi widzami\nWszyscy ludzie z pociągu , którym jechała taka "gwiazda" powinni cichutko i po kolei podchodzić do Jaśnie Pani i wyrażać swój zachwyt osobą Jaśnie Pani, jej niezwykłą rzetelnością w pracy dziennikarza oraz ...( tu można wstawić w całości uzasadnienienie sądowe dotyczące drugiej równie rzetelnej i obiektywnej gwiazdy Tusk V N ), a nie zajmować się tak przyziemnymi sprawami jak faktury. Ot, bydło..\nMnie nic nie przeszkadza w pociągu, bo jestem zawsze nawalony. Jak na alkoholika przystało. Z tej Kolendy to niezła lasunia tak przy okazji\nCałkowita racja. .\nczepia się są gorsze rzeczy\ntwoja szkoła wiec w czym problem kaszalocie?robta co chceta\nSą dużo gorsze rzeczy niż rozmowa przez telefon.\nNie wiem tak naprawdę o co tej pani chodzi.\nta pani jak i inne liso-paradowskie to jest dopiero horror i tortury dla normalnego nieresortowego umysłu...\nNiech się przejedzie tuskobusem. Tam gadanie przez komórkę na temat obietnic nie ma granic.\nКоленда-Залеска уходи к настоящей родине! Россия ждет!\nfranek z sb\nStara agentka sb snia sie jej sbeckie metody\nkultura skończyła się w 1989 roku, teraz jest kapitalizm!\nOna chce mówić o kulturze .\nw tym temacie ma rację\nniech wsiadzie do nowojorskiego pociagu I polucha jakie tam sol teksty mniedzy pasazerami to siadzie z wrazenia .Jeszcze malo widziala .\nTo samo jest na ulicy idzie taki za kimś parę przecznic gada i wykrzykuje ,niektórzy mają słuchawkę w uchu żeby im nie zwiędła ręka. To chorzy gadacze nic nie poradzisz bez broni ostrej .\nta kolenda najpierw niech sama ze sobą zrobi porządek najemny babsztyl i niesympatyczny !\nPatrząc na taką sztukę jak Kolenda-Zalewska,\nto trudno zachować kulturę !\nPOwinna jeździć tuskobusem, albo zamówić specjalny\nwagon dla celebryty, lisodupy nie jeżdżą z hołotą !\nJeżdżąc w przedziale dla POspólstwa POwinna dostać\nPO pysku !!!\nma racje,tylko niech jeszcze pouczy jeden dzien w przeciętnym technikum...nabierze więcej doświadczenia\nŁowca ż y do bolszewickich GNID\nubliżającymi byli radziecki agent w POLSCE kolega Urbana POsioł z Ruch p e d e r a s t ó w nijaki Andrzej Rozenek oraz Ż y d o k o m u n i s t y cz n y wróg Państwa POLSKIEGO i POLAKÓW nijaki Szechter Aaaron na użytek POLSKIEGO Państwa nazywający sam siebie Michnik Adam\nSami kretyni na forum. Wiosna?\nTy chyba też kretyn , może Kolenda-Za.?\nDwumetrowe babsko , powinno wykupić sobie cały przedział.\nKolenda Zalewska, to resortowe dziecko\nKolenda Zalewska, to resortowe dziecko, a taki to szanuje prywatność własną , zaś prywatność drugiego człowieka ma za nic. Co jej szkodzi ,że ktoś sobie załatwia swoje prywatne sprawy przez telefon. Pociąg to nie jest kościół, jak komuś się nie podoba , to niech jedzie taksówką, a nie pociągiem.\nJej tatuś, to pewnie był w SB\nJej tatuś, to pewnie był w SB, więc myśli ,że w demokracji można jak za komuny -wszystkiego zakazać i będzie porządek.\nByła komunistka myśli ,że zawłaszczy przestrzeń publiczną .\nKolenda -Zalewska Olejnik Drzyzga Paradowska Michnik Wroński Żakowski Czyż Kulczycki to przecież własnie od nich od tych PO-tomków pastuchów z RESORTÓ siłowych zaczęło się to całe me(N)dialne chamstwo które najpierw zabiło śp PREZYDENTYA prof Lecha Kaczyńśikiego a PO-tem przeniosło się z góry na dół czyli z okienek telewizorni na lemingowatych odbiorców me(N)iów ...to od takich jak Szczekielski Kraśko Tadla PO-lsatowskich bezmózgich bezrefleksyjnych k a n a l i cała ta sPOłeczna r z e r z ą cz ka zakaziła POLSKĘ ,w której to POLSCE gimnazjalni socjopaci pluja na modlących sie ich rodziców\na kto to jest ta kolenda zalewska, nie słyszałem\nNie Kolenda , lecz Kmiot-Zaleska\nJa ,nie jestem zwolennikiem dziennikarki Zalewskiej ,to bardzo krytycznie,a nawet jestem zmuszony do silowego postraszenia takiej istoty,żeby nie zakłócała spokoju pozostałym podróżnym.Mnie nie interesuja żadne bolączki natury służbowej nadawane niedorosłych bisnesmenów ,czy rodzinnej-w tych sprawach mozna rozmawiać w miejscach ustronnych do ktorych należą WC w wagonach PKP.U mnie rozmowa podczas podróży dotyczy tego czy na czas dotrę na miejsce.\nMy też jesteśmy oburzeni że takie coś jest ,,dziennikarką''\nPewnie i ta ma karme ze spotyka tylko glosnych "pasażerów"! Jeździłam wiele lat pociągiem i nigdy nie spotkalam takich glosnych pasazerow. Jak to możliwe że tylko ta ma takie szczęście?\njaki tvn taka kultura\nona p o WINNA być zastępcą PRAWDZIWEGO konduktora ,,, inaczej się N I E d a\nBabsko z TVNu.. i wszystko w temacie...\nPierwszy raz szłyszę CO to jest !!!??? zaleska\ndurna baba mysli ze jest z tvn to zakaze wszystkiego popros donalda on ci pompze\nКоленда-Залеска прав. У вас в Польше бардак. У нас в России порядок!\nPrzeciez Ci wszyscy w pociagu, ktorzy z nia jechali , to byli widzowie TVN-u. Wyksztalciuchy i lemingi typowe. Sama sobie babo wychowalas takich lemingow TVNowskich.\nDzwony już o6-tej rano WALĄ.a Ona o KLECHTACH nic.Ale to dziwoląg\nto twn 24 wychował takich chamów na swoich buraczanych filmach pelnych chamstwa i prostactwa\nPOwinna zapyać jaka jest ich ulubiona stacja tv !!!\nWal się szmato do kibla\npasaże rowie którzy rozpoznąją tę małpę w czerwonym lub tę czerwoną małpę powinni ją wyrzucić z pociągu jak tylko ten nabierze stosownej prędkości. wal się czerwona wywłoko\nsame hamstwo i prostatcwo!!!\nPROSZE PANI - ONI MAJA DOKLADNIE TYLE KULTURY CO PANI\nw czsach PRL pewnie było brudniej, ale takiego chamstwa nie było.\nTej Kolendy nie cierpię! Ale też nie znoszę współpasażerów w pociągu czy autobusie gadających non stop przez komórki. Sama, gdy mam ważny telefon odbieram i wychodzę na korytarz. W autokarze (autobusie też) ograniczam się ściszonym głosem do niezbędnego minimum. To kwestia kultury osobistej - niestety, lemingi peowsko-tvnowskie jej nie posiadają!!! A może by tak w przerwach audycji, częściowo zamiast reklam, powyśmiewać tych gadulców?!...\nZawsze może wyjechać do Izraela.\ntakie cwoki "biznesmeni" tylko w Polsce\nPoslac chama do biura ,to atrament wypije.\nPseudo biznesmeni ,zachowuja sie ja dzicz ,szczegolnie w pociagach chca pokazac jacy sa wazni i beblaja jak debile nie liczac sie z pozostalymi.\nSalonki dla takich powinni przyczepiac za odpowiednia oplata i niech sobie gadaja i przekrzykuja sie do woli.\nNie pochwalam niektórych wyzwisk, ale niestety towarzyszka swoją postawą na to zasłużyła, napisałem towarzyszka, bo ona reprezentuje ten poziom, że jakby była potrzeba to na pewno wystąpiła w tv w mundurze. Nasze czasy są takie, że moralności uczą ludzie jej pozbawieni.\nKilka lat temu miałam okazję spotkać Kolendę w pociągu IC Bem z Krakowa do Warszawy. Konduktorzy informowali o całkowitym zakazie palenia w pociągu. I co ta Pani zrobiła? Oczywiście poszła zapalić do toalety. Przekonałam się o tym, bo byłam następną osobą w toalecie. Uchylny lufcik niewiele pomógł. Zanim zacznie się wypowiadać o kulturze innych, to niech pamięta o zakazach palenia!\n...przecież jej "latrynowe dziennikarstwo" jak i cały jej przekaz medialny, jest niczym wypisz - wymaluj tym samym co gw-no drukuje, a "una" w tefałenie opowiada...\nPamiętam jak Pani Kolenda fabrykowała "newsy" o wypowiedziach Kaczyńskiego (zupełnie nieprawdziwe). Dlatego powinna powstrzymać się od oceniania innych. Rozmowy przez telefon rzeczywiście nie są miłe dla otoczenia. Ale ja w wypowiedziach Pani Kolendy wyczuwam taki ton: "Ja tu jestem elita a wy jesteście bydło".\nMa szczęście,że nie dostała po tym obrzydliwym ryju, który systematycznie uczy innych braku kultury bo sam jest bez kultury.\ndobrze że ją ośmiu od Monisi nie zgwałciło\nTO ELEKTORAT PIS, WIEC NIC DZIWNEGO...\nNiech jeździ towarowymi. Kulturalna się znalazła. Zapomniała komórki i dlatego wymyśla.\nW tym temacie zgadzam sie z zalewska koleda\nkomorkowe chamstwo jest nie do zaakceptowania\nPolacy, to niestety chamy, co dobrze widać po wypowiedziach na forum. Niemcy rozwiązali ten problem wprowadzając wagony ze strefą ciszy.Całkowity zakaz używania telefonów będzie kolejnym martwym przepisem\nNie przepadam za Kolenda-Zalewska,ale w tym wypadku ma racje 100%.\nChamstwo z wrzeszczeniem do telefonow komorkowych bije rekordy. Jest to szczegolnie uciazliwe w zamknietych pomieszczeniach jakimi sa srodki lokomocji.\ntęskni za starymi czasami gdy na Komendzie Ubeckiej odbierano klientom rzeczy osobiste...\nWidocznie nie jechałę w pociągu koło BONN. Woń nie do opisania i po chwili ulga w oczach spasionego "CHAMA nie Polaka".\nTa dama poczuła nagle potrzebę szacunku do człowieka, a co z jej jedynie słuszną telewizją tvn, z przemysłem pogardy który niestrudzenie ona i jej postkomunistyczne towarzycho produkuje dzień w dzień od lat ?! To co najmniej dziwne, że ktokolwiek chciał z nią siedzieć w jednym przedziale, na takich ludzi jak ona tylko ostracyzm !\n***************** Zalewajka !\nniech jezdzi z Tuskiem pendolino, bedzie miala komfort, przechył , 260 km /h-w myslach\nApel do PKP o zakaz podróżowania pociągiem dla Kolendy która w TVN preferuje lewackie wychowanie\nMoze zawsze wejsc do bydlecego wagonu...paniusia sie znalazla.\nJeżdżę troszkę po świecie i jest to faktem: wstydzę się, że jestem Polakiem, bo Polacy to bydlacy. Wszędzie\nKolenda?Kolendy się śpiewa w okresie Bożego Narodzenia!\nHej kolenda,kolenda :)))))\nNie ma przymusu mieszkania w Polsce , Może kolenda pojechać myć gary w Anglii.\nA jak ona nawija Tuskowe głuPOty i ludzie tego muszą słuchać .\nRozumiem Panią redaktor. Chamstwo "komórkowiczów" przekracza wszelkie granice. Ostatnio na trasie Poznań - Warszawa miałem za współpasażera gościa, który gadał przez telefon bite trzy godziny, Zakończył słowami - "jutro musimy to przegadać". A komentarze? Cóż, to też objaw totalnego schamienia naszego społeczeństwa.\nNiech siedzi na d..., a nie łazi po Kolendzie.\nhej kolendra, kolendra\nJAK CAŁA WIERTNICZA, CUKIEREK PRZEZ PAPIEREK A ***** GOŁĄ RĘKĄ, JEDNYM SŁOWEM OJSZCZYPŁOT CHCE NARZUCIĆ KULTURE WSI 24\nNaród wychowany na TVN-ej papce reality show itp.tandety,więc czemu kobieto dziwisz się takiemu poziomowi kultury.\nHalina z Katowic lat 66\nLudzie glosujmy na JKM, takie jak ona znikna z ekranu.\nPani Kasiu, proszę wykupić wszystkie miejsca w przedziale lub w wagonie i po sprawie.\nz lektury 99% postów wnoszę, że chamstwo pod strzechami ma się nie gorzej niż w pulmanach PKP\nKolęda to na święta w grudniu jest ok.ale zalew ska jaka ona piękna chyba w ciemnosciach jak jej nie widać.\nw tą głupią, wiejską czaszkę się palnij załęska\nPOlszewicki POciąg cudów i nadziei ;-)\nmyślę,że zakazami ludzi się nie wychowa -a poza tym kto i w jaki sposób miałby egzekwować taki zakaz ,ale zgadzam się,problem jest i to ogromny\nŁącze się z Kolendą-Zaleską w bulu i nadzieji\nNajwyraźniej Kolenda-Zaleska potrzebuje wagonu tylko dla siebie, plebs ją drażni\nW tym wypadku ma rację. Nie wiem, czy chamstwo można uregulować przepisami, ale gdyby to było mozliwe, byłabym wdzięczna. Ludzie, którzy toczą trwajace nieraz pół godziny i więcej rozmowy telefoniczne w srodkach komunikacji publiczne, powinni być usuwani z niej na zbity pysk, i to po wypisaniu mandatu. Siedzisz często w zatłoczonym autobusie tuż obok takiej telefonicznej papli i wysłuchujesz najintymniejszych szczegółów jej nudnego życia. Mówi ci prawie do ucha. To samo w w pociągach, zwłaszcza tych z miejscówkami. Nienawidzę tego, ale nie mogę przecież zabronić skoro przepisy zezwalają. Chamy terroryzują milcząca resztę.\nuwazam, ze ta pani ma komplesy i jest autrytarna, ja jej sie nie podobalo to ona ma problem a nie PKP, czy kultura Polakow.\nNormalny czlowiek jak ma problem, to probuje go sam rozwiazac, a wiec jest pare wariantow, gdzy ta pani taka bezmyslna i bezradna.\nKupic se samolot, nie jezdzic pociagami, nie jesc kielbasy czosnkowej.\nPełowcy zbyt rzadko jeżdżą PKP, dowiedzieli by się co nie co o kulturze polactwa (zwłaszcza przy wsiadaniu ) no i osobie co nie co o sobie też.\nNiech jeszcze PełO porządzi tak ze 3 lata. Będziemy mieli Pendolino dla bogatych (całe 6 składów na cały kraj ). Reszta, pareset tysięcy ludzi będzie jeździło do pracy i szkoły na dachach i schodkach wagonów trzymając się poręczy.\nDo tego prowadzą rządy chłoptasiów w krótkich spodenkach\nA kto ona jest, ta Katarzyna Kolenda-Zaleska? I po co?\nW pełni sie zgadzam z Pania Kolendą-Zaleską. Niestety przepisy nic tu nie pomogą. Może by PKP wprowadziło wagony "ciche" - takie jak kiedyś były wagody dla niepalących. Ja z telefonem w pociągu zawsze wychodzę na korytarz, ale takie poglądowe lekcje nie docieraja do współpasażerów.\nZresztą, głośne rozmowy są zmorą nie tylko w pociągu. W komunikacji miejskiej jest równie źle.\nOto efekty rządów Prymitywnej Obywatelskiej z hasłem " róbta co chceta", ta Pani to popiera a teraz narzeka? Zakazy?! Przecież mamy demokrację! Zły PiS próbował zakazywać, teraz w PEŁO raju można wszystko. Kolenda, jak Ci nie pasuje to kup sobie zatyczki do uszu.\nKrytyk z umiarem\nPani Katarzyno , te zasady mają być w szkole zaszczepiane i po problemie . Jak społeczeństwo będzie szanowane to i będzie w drugą stronę .\nJakie PO takie wyborce, komentarze i rozmowy przez telefon w pociągu... Kolenda, z choinki się urwała, czy pierwszy raz w życiu pociągiem jechała?\nBanda *********** polaczkow gada przez telefon to jest granda powinno byc w kazddym wagonie jeden Lysss oraz otworzonene okno by mozna wyzucic smartfonik przez okno\nZalewska dzwoń z pretensjami do ideologicznie tobie podobnych jak kondon czila w Koreii.\nGoebbels-zaleska? Marszałek Dorn o takiej mawia - łże jak bura suka! Nic dodać nic ująć!\nma kobita niestety racje!\nspoleczenstwo chamijee na potege\nPaniusia nie brzydziła się wsiąść do pociągu?!\nMożna tylko na idisch\nHej Kolenda Kolenda. To już wiesz jak wygląda prawdziwy świat a nie z okien limuzyny celebrytki.\nNisko, nawet niżej niż nisko upadliśmy mając takie "dziennikarki" jak Kolenda-Zaleska. Może wreszcie ludzie zrozumieją?\na ulubiona stacja tego chamstwa to twn-z hasłem robta co chceta\nW Polsce brak kultury? A mnie w szkole uczą, że tylko w Rosji brak kultury! Czyżby nauczyciele kłamali?


Szkoła Tańca Dance Fusion :: Ilona Raczyńska\n: Strona główna /\tInstruktorzy / Ilona Raczyńska\nPrywatnie dziennikarka trójmiejskich mediów, taneczną pasję od zawsze traktuje na równi z pracą. Od najmłodszych lat poznawała przeróżne style i techniki taneczne. Rozwijała się podczas warsztatów u instruktorów polskich i zagranicznych. To pomogło jej sprecyzować, że w różnych odsłonach tańca jazzowego znajduje wspólny mianownik dla własnego tańca.\nI tak nieprzerwanie, od lat szkoli swoje umiejętności na licznych warsztatach i w szkołach tańca w Polsce i za granicą. Angażuje się także w organizację wydarzeń promujących taniec w Trójmieście.\nW 2009 roku ukończyła Instruktorski Kurs Kwalifikacyjny o kierunku taniec jazzowy, prowadzony przez Mazowieckie Centrum Kultury i Sztuki w Warszawie. Zgłębiała rozmaite techniki taneczne, m. in.: jazz, modern, klasykę, step, broadway jazz, afro prowadzone przez znanych i cenionych pedagogów. Zgłębiała również teorię podczas m.in.: rytmiki, pedagogiki, anatomii, historii muzyki rozrywkowej czy historii tańca. Dwuletni kurs, który uważa za jeden z najlepszych wyborów swojego życia ukończyła broniąc pracę dyplomową pt.: „Wpływ afrykańskich korzeni na rozwój tańca jazzowego” pod kierunkiem Piotra Galińskiego. W rezultacie uzyskała dyplom instruktora tańca jazzowego wydany przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego.\nJako instruktor stara się być wszechstronna dlatego skupia się na kilku stylach: jazzie, broadway dance, burlesce i afro jazzie. Ale jest wciąż otwarta na poznawanie nowych styli. Swoich kursantów nieustannie otwiera na nowe, inspirujące i kreatywne wyzwania.


Markizy z nadzieniem toffi bezglutenowe 200g - sklep bezglutenowy\nciastko (67 %): skrobia kukurydziana, margaryna (oleje roślinne /palmowy, rzepakowy, kokosowy, częściowo utwardzony palmowy/ w zmiennych proporcjach, woda, emulgatory: mono- i diglicerydy kwasów tłuszczowych, lecytyny; regulator kwasowości: kwas cytrynowy; barwnik: annato), mąka ryżowa, skrobia ziemniaczana, cukier, syrop skrobiowy, mąka kukurydziana, dekstroza, błonnik pokarmowy, substancja zagęszczająca: guma guar; emulgatory: mono- i diglicerydy kwasów tłuszczowych; olej roślinny (rzepakowy), żółtka jaj, substancje spulchniające: węglany amonu, węglany sodu; sól, regulator kwasowości: E 575, kwas winowy. Nadzienie toffi (33 %): cukier, tłuszcz roślinny częściowo utwardzony (palmowy), serwatka w proszku (z mleka), mleko pełne w proszku, mączka sojowa w proszku, kakao o obniżonej zawartości tłuszczu, aromaty, emulgatory: lecytyny (zawiera soje); barwnik: karoteny.\nMoże zawierać śladowe ilości orzechów arachidowych i innych orzechów oraz nasion sezamu.\nWartość odzywcza w 100g produktu: wartość energetyczna 2182 kJ (521 kcal), tłuszcz 25,0 g w tym kwasy tłuszczowe nasycone 2,9 g, węglowodany 71,0 g w tym cukry 28,0 g, błonnik 1,8 g, białko 2,3 g, sól 0,33 g.


Agata Młynarska pokazała się pierwszy raz po wyjściu ze szpitala! - WP Teleshow\nAgata Młynarskatvpprogramy rozrywkowebaza ludzibaza programów\nAgata Młynarska pokazała się pierwszy raz po wyjściu ze szpitala!\nAgata Młynarska przeżywa ostatnio bardzo trudny okres. Najpierw do szpitala trafił jej ojciec Wojciech Młynarski. Po kilku dniach to ona sama musiała być hospitalizowana. Okazało się, że przyczyną była operacja wycięcia pęcherzyka żółciowego. Na szczęście wszystko dobrze się skończyło i już niedługo dziennikarka zacznie przygotowania do kolejnego sezonu programu "Świat się kręci". Rekonwalescencja przyniosła oczekiwane efekty.\n- Dziś już czuję się dobrze. Wracam do domu i do zdrowia. Przeszłam operację wycięcia pęcherzyka żółciowego. Im większy ból, tym większy strach, więc postanowiłam przy tej okazji dokładnie wszystko zbadać - powiedziała w rozmowie z "Show".\nPrezenterka przyznała również, że wcześniej bagatelizowała objawy choroby.\n- Odkładałam wizytę u lekarza, co obróciło się przeciw mnie. Już we wrześniu zasłabłam na planie. To był pierwszy atak kamicy żółciowej. Po ataku przychodzi zwodniczy czas normalnego funkcjonowania. Dopiero kiedy ból był naprawdę silny, pojechałam do szpitala.\nDzięki ogromnemu wsparciu i pomocy męża szybko wróciła do zdrowia.\n- Przemysław prawie zamieszkał w szpitalu, codziennie spędzał tam wiele godzin. Cieszę się, że Agata wreszcie trafiła na odpowiedniego człowieka. To jeden z najlepszych mężów, jakich ja w ogóle widziałam w całym swoim życiu - zdradziła jej przyjaciółka Hanna Bakuła.\nO tym, jak bardzo małżonkowie są w sobie zakochani, mogli się przekonać goście, którzy pojawili się na recitalu Patrycji Piekutowskiej. Przez cały wieczór dziennikarka wraz z mężem nie odstępowali się na krok. Trzeba przyznać, że po chorobie nie ma już śladu, a Agata wyglądała kwitnąco.


Wielka, większa i największa | Przegląd\nAutor: Andrzej Romanowski\t| Maj 18, 2020\nTaki tytuł nosiła książka przygodowa dla młodzieży, opublikowana niegdyś przez Jerzego Broszkiewicza. Jak nie przypomnieć tego tytułu w dzisiejszym politycznym kalejdoskopie?\nTrwa ten kalejdoskop już prawie pięć lat, ale ostatnio zabawa nabrała rumieńców. Przygoda wielka zaczęła się 8 kwietnia, gdy Jarosław Gowin odszedł z rządu, zalecając równocześnie swoim posłom głosowanie po myśli rządu. Ludzie niewiele z tego rozumieli. Drugą odsłonę tej przygody ujrzeliśmy 6 maja – gdy wszystko zdawało się zmierzać do rozpadu koalicji rządzącej, dwóch posłów, Gowin i Kaczyński, odwołało wybory. Ludzie rozumieli z tego jeszcze mniej.\nKiedy przed paru laty Gowin głosował, ale się nie cieszył, później zaś głosował za ustawą jeszcze ostrzejszą, ale już się cieszył, tłumaczył, że priorytetem było dlań utrzymanie władzy przez prawicę. Czy w dobie pandemii priorytet ten jest aktualny? Staram się zachowywać domniemanie dobrej woli, dlatego przyjmuję z uznaniem – umiarkowanym – tajne apele Gowina do PiS o ogłoszenie stanu klęski żywiołowej, a z jeszcze bardziej umiarkowanym jego sejmowe próby przekonania opozycji do przełożenia wyborów o dwa lata. Czy jednak nie można było grać czyściej i prościej? Porzucić koalicję z PiS, stworzyć nową koalicję (niekoniecznie rządową, wystarczyło parlamentarną), ogłosić wreszcie stan klęski żywiołowej? Wszystko to było możliwe, gdyby… naprawdę szło o zdrowie obywateli.\nRozumiem, że Gowin – wytrawny polityk – wiedział, że w przypadku rozpadu Zjednoczonej Prawicy Kaczyński doprowadziłby do totalnej już destabilizacji państwa, i tak wystarczająco zdestabilizowanego. Rozumiem, że takiej totalnej destabilizacji chciał Gowin w czasie pandemii uniknąć. Ale prawicowi intelektualiści? Ci przecież nie powinni uprawiać doraźnej polityki. I oto przygoda kolejna – większa od poprzedniej.\nPiotr Trudnowski, prezes krakowskiego Klubu Jagiellońskiego, wrzucił ostatnio do sieci swój artykuł „Przesunięte wybory i »pakt Jarosławów«”. Chwali w nim Gowina za „wizję choć trochę lepszej i minimalnie bardziej idealistycznej polityki”. Idealistycznej? Mogę zrozumieć poparcie autora dla układu Gowina z Kaczyńskim, który nawet media niemieckie uznały za rozsądny, ale czy nie powinien on przynajmniej wspomnieć o fenomenie, jakim było odwołanie wyborów przez dwóch posłów? Czy – nawet chwaląc efekty – nie powinien zauważyć naruszenia prawa? No i – bagatela! – czy nie mógłby bąknąć choć słówko o priorytecie względów zdrowotnych? Brak empatii to cecha charakterystyczna dla ludzi bardzo jeszcze młodych. Kontrastuje on z deklarowaną (wciąż przyjmuję, że szczerze) empatią 60-letniego Gowina.\nCały tekst można przeczytać w „Przeglądzie” nr 21/2020, dostępnym również w wydaniu elektronicznym.\nTagi:\tepidemia, Jarosław Gowin, Jarosław Kaczyński, Klub Jagielloński, koronawirus, Łukasz Szumowski, pandemia, Piotr Trudnowski, PiS, Polska, polska polityka, prawica, stan nadzwyczajny, zdrowie publiczne, Zjednoczona Prawica\nSen o celi


004 SEMILAC UV Gel Color Classic Nude 5 ml\nStrona główna > Semilac>Żele UV kolorowe>004 SEMILAC UV Gel Color Classic Nude 5 ml\nŻel przeznaczony do trwałego lakierowania paznokci akrylowych i żelowych oraz do wykonywania niepowtarzalnych zdobień . Kolory żeli są mocne , nasycone i soczyste, co pozwala na dużo możliwości stosowania .\nCharakterystyka : Beż o różowym, cielistym odcieniu.\nNa zbudowane paznokcie żelowe lub akrylowe zaaplikuj pędzelkiem do żelu dwie warstwy Semilac UV Gel Color ( każdą utwardzaj osobno ) . Aplikację zakończ nakładając i utwardzając Top hybrudowy lub żelowy .\nŻele kolorowe Semilac przeznaczone są wyłącznie do użytku profesjonalnego przez certyfikowanych stylistów paznokci . Dlatego powinny być wykorzystywane tylko w zabiegach profesjonalnych .\nLampa UV LED 6 W - 45+60 sek\nLampa UV LED 36 W - 30 sek\nLampa UV 36 W - 2 x 120 sek\n001 SEMILAC UV Gel Color Strong White 5 ml\n002 SEMILAC UV Gel Color Delicate French 5 ml\n003 SEMILAC UV Gel Color Sweet Pink 5 ml\n005 SEMILAC UV Gel Color Berry Nude 5 ml\n006 SEMILAC UV Gel Color Classic Coral 5 ml\n007 SEMILAC UV Gel Color Pink Rock 5 ml\n008 SEMILAC UV Gel Color Intensive Pink 5 ml\n009 SEMILAC UV Gel Color Baby Girl 5 ml


Łukasz Orbitowski Tylko Maks Historia z dreszczykiem - PDF\nŁukasz Orbitowski Tylko Maks Historia z dreszczykiem\nDownload "Łukasz Orbitowski Tylko Maks Historia z dreszczykiem"\n2 Łukasz Orbitowski Tylko Maks Historia z dreszczykiem Narodowy Instytut Audiowizualny\n3 Istnieje w świecie jedyna droga, którą nie może iść nikt poza tobą. Fryderyk Nietzsche\n4 Prolog Wiosna 2013 Ogień ogarniał wnętrze Hali Stulecia. Płomienie, wściekłe salamandry, ślizgały się po scenie, pięły pod kopułę, błyskały w kolorowych szybach. Rusztowanie nie wytrzymało i oświetlenie runęło z trzaskiem, popękały szklane ślepia, kapała rozgrzana izolacja. Rzędy pomarańczowych krzeseł czekały na swoją kolej, a Jurek, który zrzucił z siebie przeciwnika, nagle zrozumiał, że może jednak zdoła uciec. Spróbował wstać i zaraz padł. Czad. Jest groźniejszy niż ogień, przeleciało mu przez głowę. Zaczął pełznąć, podciągał się na łokciach, z nosem tuż przy ziemi. Zerkał na boki. Po obu stronach wyrosły dwie drżące ściany o czarnych koronach, zaraz odetną mu drogę. Smartfon wypadł z kieszeni. Zamiast go podnieść, tylko pchnął w ogień. Wstał już ostrożniej i pokuśtykał ku wyjściu. Był przy drzwiach, kiedy zerknął za siebie. Przecież go tak nie zostawi. Wrócił do nieprzytomnego Dzieszyńskiego. Jest, jaki jest, nie powinien umrzeć. Dość już nieboszczyków w Hali. Dzieszyński leżał na plecach i chwytał w usta gorące powietrze. Bezwładny, więc ciężki jak wszystkie grzechy tego świata. Jurek wziął go pod ramiona i zaczął ciągnąć. Ogniste szczypce rozlewały się na całą salę, dotarły już do krzeseł. Oparcia topiły się niczym woskowe twarze. Jurek sapał. Zmienił pozycję, spróbował ponieść Dzieszyńskiego na plecach, przeszył go ból. Teraz za nadgarstki. Chciał krzyczeć: zbudź się, cholerny capie, bo zaraz będzie posprzątane. Cap tylko mruknął, machnął ręką, jakby się opędzał. Już między krzesłami. Roztopiony plastik śmierdział okropnie, snuło się czarne babie lato, a Jurek pojął, że jakoś mu się uda, tylko musi odetchnąć. Ciężko, gdy dym gryzie w oczy. Głowa Dzieszyńskiego spoczęła mu na stopach, schował twarz w dłoniach. Policzy do pięciu, nie więcej. Co ja sobie ubzdurałem? Włamania i romans, tajemnica zaklęta w Hali za dużo na jedną głowę. Obiecał sobie, że od jutra koniec. Zostawi wszystko za sobą. Schylił się, żeby podnieść Dzieszyńskiego i zamarł w półruchu, jak ciężarowiec, którego ogarnęły wątpliwości, czy zdoła poderwać sztangę. Spod sceny nadciągała tyraliera jeźdźców odzianych w kolczugi i skóry. Unosili pałki nabite gwoźdźmi, okładali karki krępych rumaków, brodate twarze przecinały głębokie blizny. Kilkunastu, stłoczonych, jakby gnali środkiem jaru. Niektórzy wlekli za sobą konających jeńców, inni nabili na włócznie posiniałe głowy. Gnali wprost na Jurka.\n5 Nie jęknął. Tylko nie wy, nie teraz. Niech przynajmniej to będzie... Zakręciło mu się w głowie. Nieprzytomny uderzył o podłogę.\n6 Rozdział 1 Miesiąc wcześniej Wiatr wzbijał biały puch nad kopułą Hali Stulecia. Na parterze łypało samotne światełko. Jurek zwalił plecak na ziemię, sam opadł na ławkę i długą chwilę bezmyślnie przyglądał się fioletowemu niebu, iglicy, którą upstrzyły ptaki i nagim gałęziom przypominającym połamane palce. Siódma, a jeszcze tak ciemno. Pomyślał, że może lepiej było zostać w Berlinie. Obrócił w ręce papierosa i złamał, zamiast zapalić. Powlókł się do drzwi. Pan Mareczek był krępym mężczyzną, ochroniarzem z dziada pradziada, którego przodkowie strzegli zapewne wrót zamku króla Łokietka. Poruszał się pochylony, jakby dźwigał niewidzialny ciężar. Wysunął wielką łapę i pociągnął Jurka do siebie. Ty jesteś ten nowy? Widziałem cię z kantorka. Mamy kamery. Pokazał gdzie. Będziesz sprawdzał, czy ktoś się nie szwenda. Co ty, kamienie w plecaku wozisz? Jurek nie odpowiedział. Pan Mareczek mruknął i puścił go przodem przez szklane drzwi. Po lewej był sklep z pamiątkami, po prawej schody. Już mieli zagłębić się w ciemnym korytarzu, gdy ktoś załomotał w szybę. Właściwie straceńczo walił, jakby próbował przebić ją własną głową. A głowa była siwa, obrośnięta rzadkimi włosami i ogromna, jej właściciel niewiele mniejszy, w długim brązowym płaszczu, wsparty na lasce i wściekły. Pan Mareczek dopadł drzwi, uchylił na palec i stanowczym tonem rozkazał odejść. Gość ani myślał mięknąć, coś tłumaczył. Pan Mareczek głuchy na słowa, zdawał się pęcznieć, nadymał sobą niebieski uniform i zdecydowanym ruchem zatrzasnął drzwi. Debil kompletny zwrócił się do Jurka. Przychodzi raz na parę dni, dobija się, zaczepia ludzi. Uważaj na niego, potrafi przywalić tą laską. Jurek zerknął za siebie. Brodacz opadł całym ciałem na szybę, wywiesił język, jakby była z cukru, sapnął, wzrok miał głodny. Gdy już zniknęli w korytarzu, odzyskał godność, odwrócił się i poczłapał w noc. Pan Mareczek najpierw pokazał Jurkowi kantorek ochroniarzy, wskazał szafkę, zrobił kawę po turecku i podsunął pod nos. Robota jest gówniana, lecz niemęcząca obwieścił. Wujo nie mógł nakręcić ci czegoś lepszego?\n7 To nie jest mój wujek. Drugi mąż mamy. A mówią, że pan dyrektor nie dba o swoich w głosie pana Mareczka zabrzmiała nostalgia człowieka opuszczonego. Robiłeś już w ochronie? Ochraniałem kiedyś koncerty. Eeee, to dwie zupełnie różne sprawy Pan Mareczek opadł na krzesło. Z kalendarza nad nim spoglądała goła dziewczyna. Co godzinę robisz obchód. Przejdziesz się pod kopułę, zresztą, tam jest ciekawie, zaraz pójdziemy. Obejdziesz pomieszczenia magazynowe, warto zajrzeć do konferencyjnych, wyglądaj koniecznie przed budynek, koło szóstej przychodzą robotnicy od sceny, trzeba ich wpuścić. Wskazał na ponury barak za oknem. Tam mają swoje rzeczy, nic ci do nich. Biłeś się kiedyś? Zdarzało się. No to o tym zapomnij. Czasem obok budynku kręcą się tacy różni, rozumiesz, ale nie dobijają się do środka. Parki idą w krzaki. Za moich czasów takie rzeczy zwyczajnie się nie działy. Nie przychodziły nikomu do głowy. Zobacz. Wskazał na urządzenie przypominające pilota od telewizora, tyle że cięższe i z kilkoma zaledwie przyciskami. Kanciasty palec pana Mareczka zawisł nad największym, czerwonym. Coś zaczyna się wyrabiać, naciskasz, zamykasz się tutaj i czekasz na kawalerię. Będą do trzech minut. A w każdym razie powinni być. Papierosy na zewnątrz. Strasznie gonią. Nie do pomyślenia, co? Czekaj, jeszcze to. Cisnął na stół pęk kluczy i zaczął objaśniać. Cmokał przy tym i kręcił głową. Te do wejścia, te do biur Festiwalu, tylko uwaga, najpierw trzeba kartę przeciągnąć i kod wklepać, kartę akurat masz tutaj. Do magazynów. Do sal konferencyjnych. Pomieszczeń na piętrach. I tak dalej. Tylko nie noś ze sobą wszystkich naraz. Pan Mareczek sprawnym ruchem zanurkował pod biurko, pogmerał i wyłonił się z butelką koniaku, szczęśliwy jak dziecko. No, a teraz opowiadaj. Nalał do pełna, tak że Jurek musiał garbić się nad blatem, żeby nie rozlać. Niech będzie zgodził się Jurek. Jestem z nocy. Samolot? Pociąg z Berlina. Berlin... Myślałem o tym. Połowa znajomych wyjechała. A mi przeszło przez głowę, że pojadą tam, tu stawki skoczą. I nie pomyliłem się, oj nie... Stuknął się z Jurkiem. Co żeś tam robił? Fizolka. Trochę dziennikarki. Robotnik, a człowiek pióra. Pewno cię nie lubili. Robotnicy czy dziennikarze? zapytał Jurek. Pisanie było fajne, człowiek przynajmniej\n8 nie gnuśniał. A czy ja tu gnuśnieję? Książki czytam, krzyżówkę rozwiążę, do żony zadzwonię, bo sama spać nie może. Nie żal tak było wracać? No, napijmy się jeszcze. Koniak był tani, wchodził jak woda. Jurek szybko opróżniał szklaneczkę i utwierdzał się w przekonaniu, że przyszłość nie musi być wcale taka zła. Co mam ci powiedzieć? zaryzykował. Twarz pana Mareczka pozostała obojętna. Całe życie we Wrocławiu. W Berlinie siedziałem pięć lat. Za długo. Myślałeś, że co? Wielka kariera? Raczej, że jakoś, no, włączę się tam w życie. Mama cisnęła? Mama już nie żyje. Pan Mareczek odchylił się na krześle, pogrzebał z wąsach, siwych, z brązowymi śladami od nikotyny. Wyglądało, że duma nad jakimiś słowami współczucia. Sięgnął po butelkę, wykonał gest, jakby zamierzał Jurkowi jeszcze nalać, gwałtownie cofnął rękę i flaszka wylądowała pod biurkiem. Dwie dobre rady, które masz ode mnie, a których nikt tutaj ci nie udzieli: nigdy nie pij w robocie i w żadnym razie nikomu nic o sobie nie mów.\n9 Rozdział 2 Jurek zastanawiał się, kiedy ostatni raz widział Dzieszyńskiego, dyrektora Festiwalu, a przez krótki czas jego ojczyma. Kilkakrotnie odwiedzał matkę w Dzierżoniowie, raz chyba na Boże Narodzenie. Zapamiętał nastroszoną czuprynę i okulary, które zdawały się wyrastać z delikatnej twarzy. Po pogrzebie Dzieszyński dzwonił do Jurka jeszcze kilka razy, a potem zamilkł, o co Jurek się nie złościł, no bo i co siebie nawzajem obchodzili. Wszedł do hali, świeżo ogolony, pod sztywnym krawatem. Wnętrze, w porównaniu z piaskowym blichtrem elewacji, prezentowało się dość marnie, znać, że zabrakło pieniędzy. Beżowe ściany, popękana podłoga kojarzyła się Jurkowi z wrocławską dwójką, ogólniakiem, który ukończył. Rubinowe szyby, piękne w słońcu, tu wyglądały upiornie. Długowłosy chłopak, zakotwiczony na stoisku z pamiątkami zawołał, tak przestraszony, jakby świat miał runąć, i to w tej chwili. Jeszcze nieczynne! Ochrona. A, to ty. Chłopak wyraźnie się ucieszył. Uścisnęli sobie ręce. Miał na imię Paweł. Fajnie, że przyjechałeś, tutaj same stare dziady. Jeszcze nie było dziesiątej. Jurek przyjrzał się pamiątkowym gadżetom. Ciężkie albumy i błyszczące broszurki poświęcone Hali Stulecia, miniaturki budynku, w jednej bryle i w częściach do sklejania, T-shirty w różnych rozmiarach i kolorach, śmieszny pendrive, bo okrągły maleńka Hala, którą podepniesz do notebooków, smartfonów, czytników. Kilka rodzajów spinek do mankietów, plakaty. Jego uwagę przykuła dziwaczna figurka anioła rozkładającego skrzydła. Anioł był wykonany z gipsu, twarz miał smutną, a poważne oczy zdawały się śledzić krótki kabel, sterczący z tyłu figurki. Dysk zewnętrzny podpowiedział Paweł. Identyczny anioł był nad wejściem do Hali. Zniszczono go po wojnie. Strasznie droga ta figurka. Najpierw sprzedawali poniżej kosztów, ale ludzie rozbijali aniołki i wyjmowali dyski Paweł wyrzucał z siebie słowa z prędkością karabinu. To teraz sobie stoi. Umówiłeś się z wujkiem? Widzę, że wszyscy o tym wiedzą. Smyk paple.\n10 Smyk? Wicedyrektor Biura Festiwalowego, Robert Banach, zwany również Smykiem. Poznasz go, będzie kupa śmiechu. Swoją drogą, wpadnij dziś wieczorem do Pracoffni. A co tam? Parę piwek. Pamiętam tę knajpkę. Na Więziennej, nie? upewnił się Jurek, dając jednocześnie do zrozumienia, że powinien już iść. Poszedł, i to szybciej, niż sądził, poganiany przez wrzaski dobiegające od strony sekretariatu. Tylko zerknął za siebie. Paweł stał, opierając dłonie o szklaną ladę, jakby próbował ją od siebie odepchnąć. Sekretariat mieścił się w półkolistym korytarzu, cały zagracony, naznaczony śladami pośpiechu. Stały tutaj rzędy butli wody do dystrybutorów, czekające na rozparcelowanie, stos składanych krzeseł, a pod samą ścianą leżały paki styropianu i zafoliowane rury ciepłownicze. Przed drzwiami dziewczyna w typie sprytnej studentki zmagała się z zabiedzonym potworem. Potwór, odziany w sztruksowe spodnie i jak psu z gardła wyjęty sweter, wymachiwał ramionami, kręcił głową i wrzeszczał. Co ty się wygłupiasz? Teraz taka jesteś? Mówię wyraźnie. Pan dyrektor nie ma czasu! Akurat! Nie wejdziesz. Wyraźnie powiedział. Potwór znieruchomiał, tylko skronie mu pulsowały. Nagle ruszył do przodu i spróbował odsunąć dziewczynę, przestawić ją pod ścianę jak niepotrzebny klocek. Odepchnęła go ze zdumiewającą siłą. Stali naprzeciw siebie, dyszeli. Jurek, zbliżając się do nich, zwolnił, ręce trzymał luźno, a głowę wysoko. Czy pan jest głuchy? Nie słyszał pan, co ta pani powiedziała? Dziewczyna zerknęła na Jurka z mieszaniną nadziei i oburzenia. Potwór posłał mu wściekłe spojrzenie. Nie twoja rzecz, chłopie. No, już. Idziemy. Beze mnie. Jurek chwycił go. Nie przypuszczał, że ma tyle siły, nogi potwora zatrzepały w powietrzu, naparł nim na ścianę. Poczuł smród ciuchów przesiąkniętych potem, taniego alkoholu i fajek. Pójdziesz sobie czy mam cię zaciągnąć? syknął. Potwór gwałtownie sflaczał. Spokojnie, gościu. My się tylko droczymy. Postawiony na ziemię zgarbił się lekko, otrzepał sweter i wciągnął powietrze przez usta. Przetrzepał wszystkie kieszenie, jakby wracał z imprezy i sprawdzał, czy niczego nie zgubił. Buziaki, słonko! zawołał, wskazał na Jurka brudnym palcem A ty jeszcze będziesz mi\n11 piwo stawiał! Spuścił głowę i powlókł się korytarzem. Jurek odprowadzał go wzrokiem i już chciał zwrócić się ku dziewczynie, żeby się przywitać, zapytać co to za jeden i czy często zdarzają się takie kłopoty. Była raczej drobna, o długich, kręconych włosach, które wyglądały na spalone słońcem. Pociągła twarz, ostry podbródek. Nosiła jednoczęściowy kostiumik, wystarczająco obcisły, by podkreślić wyraźne wcięcie w talii. Niczego sobie przeszło mu przez głowę. Uśmiechnęła się słabo, ucieszona swoim zakłopotaniem, jakby domyśliła się, o czym Jurek właśnie myśli. Uważaj! krzyknęła. Jurek zerknął za siebie, lecz było już za późno. Potwór szarżował, przy czym jego zamiary dały się odczytać wyłącznie z oczu, rozpalonych w zgasłej już twarzy. Gnał, pochylając głowę, machał ramionami, nogi rozrzucał śmiesznie na boki, jakby pędził przez pole minowe, odprowadzany przez serie z automatu. Jurek przyjął pozycję bojową, przysięgając sobie, że walnie sukinsyna, i to zdrowo. Tamten jednak wyhamował gładko, roześmiał się, kopnął Jurka w kostkę, obrócił się i popędził ku wyjściu. Jego śmiech niósł się po korytarzu. Umknąłby niezawodnie, gdyby nie drzwi, które otwierały się do środka. Chciał je pchnąć, odbił się jednak i zaskoczony klapnął na posadzkę. Paweł ze stoiska robił wielkie oczy. Jurek chwycił potwora, który nie przestawał rechotać, cisnął nim przez próg, stanął na lekko ugiętych nogach i patrzył, jak tamten zbiera się z ziemi, rozmasowuje stłuczone kolano i próbuje iść. No to ostro! wołał Paweł. Jurek tylko machnął ręką. Dziewczyna tkwiła w miejscu, jak ją zostawił, oparta o ścianę, z ręką przy ustach. Uśmiechnęła się na jego widok. Drugi dzień w ochronie i już takie kłopoty. Oficjalnie nawet nie jestem jeszcze w pracy. Wyciągnął dłoń. Anita Błaszczyk. Sekretarka dyrektora. Proszę, proszę, poprzedni ochroniarze nie mieli tyle roboty. Taki Mareczek, na przykład, trzyma się z boku, rozsądnie zresztą. Jakoś sobie poradzimy, no nie? Jurek nie rozumiał, dlaczego ma sobie radzić z czymkolwiek. Mam nadzieję, że nie sprałeś go mocno dodała. Miewa takie dni, po prostu, nic z tym nie zrobimy wzruszyła ramionami. To Zbyszek Dzieszyński. Syn dyrektora.\n12 Rozdział 3 Dyrektor Dzieszyński wydawał się dyrektorem z urodzenia. Takim już w przedszkolu przypada rola starszego grupy. Potem wyżywają się w samorządach klasowych i szkolnych, traktując poważnie każdy okruch swej uczniowskiej chwały. W ogólniakach wyfruwają już ku Młodzieżowym Radom Miast i śnią tłuste sny o stażach w organizacjach pozarządowych. Strach pomyśleć, co dzieje się z nimi na studiach. Dyrektorzy odwieczni, których dyrektorowanie zapisano w gwiazdach już wtedy, gdy Ziemia była wielką kulą ognia. Na widok Jurka, Dzieszyński poderwał się zza ciemnego biurka, przeskoczył przez pokój, uścisnął mu rękę i pociągnął go ku kanapom w rogu gabinetu. Zawsze mam kłopoty z takimi spotkaniami. Co mam powiedzieć? Kopę lat? Że wcale się nie zmieniłeś? Pierwsze prawda, drugie nieprawda. Nawet głos miał dyrektorski, miękki, ale stanowczy. Siadaj, siadaj, napijesz się czegoś? A potem pytał o Niemcy, jak się żyje w Berlinie, bo choć nieustannie jeździ do Niemiec, to Berlin omija; gdzie jest lepiej, czy odczuwa te wielkie zmiany dokonujące się we Wrocławiu? Tymczasem pojawiła się Anita z kawą i posłała Jurkowi jeden z tych uśmiechów, które nie wiadomo co znaczą. Boże zagadał Dzieszyński to już będzie pięć lat, jak umarła. A co u ciebie? Odgruzowałem się trochę. Powiedz lepiej, jak widzisz Wrocław po latach. Przyjeżdżałeś tutaj w ogóle? Nie było po co Jurek wzruszył ramionami ty mnie tu ściągnąłeś. Przez twarz Dzieszyńskiego przeszedł grymas, brwi zjechały ku sobie. Przypominał teraz srokę, kokoszącą się nad zagrabionym zegarkiem. Trzeba sobie pomagać. Jakoś sobie radziłem. Tak, ale ja sobie nie radzę Dzieszyński promieniał radością człowieka sprawującego urząd. Wiesz w ogóle, co się tutaj dzieje? Robicie festiwal. Nie robicie, tylko robimy i nie byle jaki, ale festiwal z okazji stulecia Hali Stulecia Dzieszyński znowu się uśmiechnął. Tydzień koncertów, imprez i konferencji z udziałem międzynarodowej publiczności. Dyrekcja Hali złożyła całość kompetencji w me skromne dłonie. Pomyślałem zaraz, że się przydasz.\n13 Nie przypuszczałem, że brakuje chętnych do pracy w ochronie. Dzieszyński wymierzył w Jurka palec, rzeczywiście skromny, z błyszczącym paznokciem. Kto mówi o ochronie? Funkcja nominalna. Naprawdę pomożesz, oprowadzisz, jak ktoś cię zapyta, pokierujesz gdzie trzeba. Niezwykle cenię sobie pana Marka, ale biorąc przykład z brzegu, on ni w ząb po niemiecku. Po południu Banach wpadnie, to cię oprowadzi. Kawa była gorąca, gorzka, a Jurek poszedł na całość. Rozumiem, że będę musiał wpadać raz na jakiś czas i meldować, czy wszystko gra. To dobre pieniądze rzucił Dzieszyński. A praca mało wymagająca. Nie męczy się rodziny, prawda? nabrał powietrza Mogę być z tobą szczery? Jurek wyobraził sobie, co by było, gdyby odparł, że jednak nie. Przytaknął. Dzieszyński nachylił się do niego. Traktowałem cię jak syna. Potem, kiedy umarła twoja mama, dobry Boże, to tak trudno powiedzieć. Twoja m-a-m-a przeliterował a moja Ewa, nie dałem sobie rady, choć myślę, że powinienem. Jestem ci coś winien. Przykro mi, że musiałeś poznać brata w podobnych okolicznościach. Głodne kawałki, pomyślał Jurek. Ciekawe, co na ten temat powiedziałby Zbyszek? Daruj. Zbyszek nie jest moim bratem. W pewien sposób... To twój syn. Szacunek, ale tylko twój syn. Dzieszyńskiemu spodobała się ta odpowiedź. W takim razie mogę ci spokojnie zamiast niego podziękować. Mam nadzieję, że nic mu się nie stało. Sprawiał wrażenie... Jurek szukał słów jakby nie był sobą. Pochrzaniona sytuacja, przeszło mu przez głowę. Z matką nawet nie byli małżeństwem, a teraz Dzieszyński zgrywa tatuśka. Jak znam życie, Zbyszka też spuścił po brzytwie. A syn z krwi i kości. Nikt nie wie, jaki Zbyszek jest naprawdę rzekł smutno Dzieszyński. A ty zrobiłeś coś, na co mnie zawsze brakuje odwagi. Skoro tak, czy ja też mogę być szczery? Dzieszyński rozłożył ramiona, jakby chciał go objąć. Dlaczego mnie tu ściągnąłeś? Tak naprawdę? Nie wiadomo, czy czekał na to pytanie i jego twarz wyrażała radość, czy zaskoczenie. Podgarnął pod siebie co mógł. Notes, palmtopa, książkę i długopisy. Przypominał teraz smoka budującego leże ze skarbów. Szczerze? Nie skończyłeś studiów, nie podbiłeś Berlina i pewno większość ludzi mówiła ci, że to twoja wina. Ja tak nie uważam. Pamiętam ciebie przełknął ślinę jako mądrego, pracowitego chłopaka. Takim najłatwiej się pogubić. Niech będzie odrzekł Jurek. Ale w Berlinie nie było źle. A jednak jesteś tutaj ciągnął Dzieszyński. Naprawdę mi przykro, że nie mogę\n14 zaproponować ci lepszej roboty. Tyle że płacę więcej, co nie? Uśmiechnął się szeroko na wspomnienie własnej hojności. Słuchaj, festiwal przewali się raz dwa i jeśli się sprawdzisz, zaraz ruszymy do następnych projektów. Tu jest Polska, tu nieustannie coś świętujemy. Zaraz będzie stulecie pierwszej światowej, pierwsza kadrowa, potem... Jurek rozłożył dłonie. Jak mam się wykazać? Siedząc w kantorku, włócząc się po Hali? Dzieszyński zmarszczył brwi, ale odpowiedział łagodnie. Myślisz, że łatwo jest robić wielkie imprezy? Jurek wzruszył ramionami. Potrzebuję kogoś, komu mogę zaufać. Gdyby ktoś podejrzany kręcił się przy Hali, zaraz jesteś u mnie. Zaproponuje ci pieniądze, ja dam więcej. Dziwne rozmowy, dziwne telefony, ludzie nie w tym miejscu, co trzeba, zaraz dajesz sygnał. Mam nadzieję, że mierzysz wysoko, rozumiemy się? Nie rozumiał, ale przytaknął bez mrugnięcia okiem. Wstał, podali sobie dłonie. Jak wszyscy to wszyscy... rzucił Dzieszyński, Jurek już trzymał dłoń na klamce. Także ci, którzy tu pracują. Jurek strząsał z siebie te słowa przez całą drogę do kantorka. *** Mógłby polubić to miejsce, tak różne od kanciap ochroniarskich, które widywał wcześniej. Bez pana Mareczka to niewielkie pomieszczenie nabrało niemal szpitalnej sterylności, przynajmniej takie wrażenie odniósł Jurek, stając w progu. Białe ściany, eleganckie szafki, rząd płaskich monitorów, miękkie krzesło i blat, na którym dałoby się postawić z dziesięć komputerów. Leżało jednak coś innego. Sznurowana teczka. Jurek, któremu w głowie dzwoniły jeszcze słowa Dzieszyńskiego, ledwo obrzucił ją wzrokiem. Włączył radio, nastawił wodę, pogapił się na robotników uwijających się na świeżo wzniesionej scenie i przeczuwał, że jeśli otworzy tę teczkę, nie spotka go nic dobrego. Pociągnął za sznurek. Pierwsze, co z niej wypadło, to karteczka złożona na dwoje, pośpiesznie nakreślone litery układały się w jedno zdanie: DZIĘKI ZA POMOC. A. Jurek obracał ją chwilę w dłoni, myśląc o tym, że nie wszystko jest takie beznadziejne w tym marcowym Wrocławiu, lecz zaraz zmienił zdanie. W teczce był pendrive, na pendrivie pliki. Na początku nic nie rozumiał: kolumny nazwisk, daty, komentarze, oceny. Miał przed sobą fragment kartoteki pracowników zatrudnionych przy festiwalu. Kiedy ich przyjęto, ile zapłacono, czy pracują, czy nie. Dalej, szczegóły, liczba przepracowanych godzin, zastrzeżenia, kopie pism przysyłanych do sekretariatu. Powoli wszystko układało się w całość. Zadzwonił telefon. Robert Banach, zwany Smykiem, znalazł wreszcie czas, żeby się spotkać. Jego głos dudnił w słuchawce, nierzeczywisty jak nagranie kogoś, kto dawno umarł. Jurek odparł, że zaraz przyjdzie, i wrócił do teczki z nadzieją, że jednak się pomylił. Ale nie.\n15 W ciągu ostatniego roku, przy festiwalu pracowało pięćdziesięciu ośmiu ochroniarzy. Nikt, prócz pana Mareczka, dłużej niż dwa tygodnie, a wszyscy odchodzili na własną prośbę, w trybie natychmiastowym.\n16 Rozdział 4 Jurka uderzył ogrom Hali. Potężna, betonowa konstrukcja zdawała się rozlewać nad jego głową. Jak wnętrze gigantycznej muszli, zagłębienie podobne jamom bez dna. Sklepienie połamane, a jednocześnie symetryczne. Po płaszczyznach ślizgało się światło. Mrużąc oczy, Jurek dostrzegł schody, wijące się spiralnie aż do koszyczka kopuły. Skrzyły się rubinowe okna. Beton wydawał się ciemniejszy niż w rzeczywistości, właściwie do betonu nie był podobny. Wnętrze Hali, ta ogromna, spleciona z kanciastych kształtów kopuła, wyglądała na odkrytą, nieuczynioną ludzką ręką, ale wielkim mozołem wyrywaną z ziemi i piasków. Poszli między pomarańczowe krzesła. Robert Banach był łysiejącym mężczyzną o donośnym głosie.. Lubił kolorowe marynarki, buty z czubem i sadził wielkie kroki, jakby w ten sposób próbował przydać sobie parę centymetrów wzrostu. Pracuję tu od pięciu lat i Hala powinna mi spowszechnieć. Ale gdzie tam! Ciągle się nią zachwycam. Banach puścił Jurka przodem. Przecież to cud świata! Jak wnętrze martwego słońca, pomyślał Jurek. Kaskady światła zaklętego w materię, a gdyby wyjrzał przez okno, dostrzegłby zasuszone planety krążące po nikomu niepotrzebnych szlakach. Rzeczywiście Jurek chciał wracać do domu. Do mieszkania, którego nawet nie widział. Maks Berg zbudował Halę w 1913 roku, z okazji stulecia zwycięstwa nad Napoleonem Banach uderzył w ton sentymentalny. Wrocław, Breslau, nie miał wówczas obiektu wystawowego z prawdziwego zdarzenia. Panowie naprawdę z tym się namęczyli. Posłuchaj tego, mój młody przyjacielu! zawołał w przestrzeń. Jego głos jakby zwolnił, rozbił się na wiele różnych głosów, przyspieszył znowu, pędząc pod kopułę. Nie znam drugiego miejsca z taką akustyką! Mieliśmy tu Torzewskiego, ponad rok temu. Szkoda, że nie widziałeś jego miny. Miał łzy w oczach, kiedy dziękował mi, że może tu zaśpiewać. Mówię ci, w Bazylice świętego Piotra nie zabrzmiałby lepiej! Jurek także krzyknął i się zasłuchał. Zeszli schodami, ku scenie, nad którą zamontowano już głośniki. Robotnicy w pomarańczowych kamizelkach wolno rozbierali rusztowania, jeździli taczkami i mocowali światła na wielkich podchwytnikach. Ich mrówcza krzątanina nie pasowała do monumentalnej całości. Jurkowi przypomniały się stare filmy s.f., w których zdezorientowani kosmonauci próbowali rozgościć się w ruinach pozostawionych przez\n17 wymarłą cywilizację. Te wielkie budowle wzniesione ku nieznanym celom. Człowiek wydawał się przy nich zbyt banalny, niepotrzebny. Banach wyrwał go z zamyślenia. Czasem się zastanawiam, co Berg powiedziałby teraz, gdyby zobaczył Wrocław. Jak myślisz, Jurek? Myślę, że uciekłby jak najdalej stąd. Banach wybuchnął śmiechem i klepnął go w plecy. Stali już pod sceną, robotnicy uwijali się bez jednego słowa. Jurek zadarł głowę. Przyglądał się pierścieniom, zbiegającym się w mniejszej, ciemnej kopule na samym szczycie. Gmach, który miał stać wiecznie mruknął Banach. To budzi niewesołe myśli. Może dlatego nasze współczesne budynki są takie nietrwałe? Nie sądzisz? Z dołu loże powyżej przypominały groty olbrzymów. Krzesła wyglądały jak kości pokonanych wrogów, przestrzelone słońcem. Bo budujemy je tylko dla siebie powiedział. Bloki z klitkami, w których spędza się życie. Kościoły dla jednego pokolenia wiernych. Nie budujemy dla wnuków, w istnienie prawnuków nie chce się nam wierzyć. Banach znów się roześmiał, chciał poklepać Jurka, ale się powstrzymał. Czemu taki bystry chłopak robi w ochronie? A co jest złego w mojej pracy? odgryzł się Jurek, choć chciał zadać inne pytanie. Czy Banach oprowadza każdego ciecia, kucharkę i elektryka? Banach tymczasem rozgadał się na nowo. Czy ja powiedziałem coś takiego? Sam zaczynałem jako robotnik. Droga życiowa, która wam, młodym, wydaje się niewyobrażalna. Najpierw zawodówka. Potem praca i technikum zaoczne. Studia wieczorowe, robota, dał Bóg, lżejsza i mam to, co mam. Więc nie mów mi, że nabijam się z ciebie. Pan mnie po prostu klepie po plecach wypalił Jurek, aż Banachem zatrzęsło. Po prostu zastanawiam się, czy nie powinienem o czymś wiedzieć. Niby o czym? Dyrektor kazał mi się tobą zająć......a jestem zwykłym cieciem. Żadna tajemnica. Dyrektor był drugim mężem mojej mamy Jurkowi półprawda przeszła gładko próbuje mi pomóc. To wszystko. W Berlinie robiłbym coś podobnego. E, chyba nie. Właśnie tak. W każdym razie, skoro Dzieszyński tak zdecydował, to znaczy, że ma rację odezwał się Banach po chwili. To nieprawdopodobnie zajęty facet, a przy tym mój przyjaciel od lat dwudziestu. Gdyby coś się działo, cokolwiek... nie musisz zawracać mu głowy. Wystarczy, że zadzwonisz do mnie. Jurek kiwnął głową. Przez chwilę zastanawiał się, o co tu tak naprawdę chodzi. Myśli nie dokończył, bo jego uwagę przykuł drobiazg leżący na ziemi pośród śmieci.\n18 A to co? podniósł to z ziemi i pokazał Banachowi. Myślałem, że moneta podrapał ale chyba srebrne. Trzymał starą obrączkę, grubą jak kabel od laptopa, pokancerowaną niemal ponad siły kruszcu. Dziwne, bo palec, z którego spadła musiał być bardzo mały. Kobieta? Dziecko? Banach nagle stracił rezon, trwało to jednak tylko chwilę. Nawet gdyby Hala zaczęła mówić, nawet różnymi głosami, nie zwracaj na to uwagi.\n19 Rozdział 5 To było wnętrze z zamierzchłych czasów, za którymi nikt nie tęsknił. Niska piwnica o ceglanych łukach krzyżujących się na stropie. Bar był malutki, tak że chłopak i dziewczyna nalewający drinki nieustannie wpadali na siebie. Światło lampek i latarni obrócono ku czerwonym ścianom. Niekiedy jasną plamę obejmowała drewniana rama. Blask uchwycony. We wnęce naprzeciwko stało radio pamiętające zapewne czasy Maksa Berga, obok kilka książek w szarych oprawach. Świeczki zatknięte do butelek po winie, samowary na półkach, stary projektor filmowy, który już nigdy niczego nie wyświetli, papierzyska za szkłem, wielka karta z przekreślonym laptopem. Tutaj nie wolno, tu się rozmawia. Nawet głośniki były archaiczne, wielkie i poobdzierane. Wszystko, co mogło, ciążyło ku czerwieni. Nawet kaloryfer został przemalowany. Miękkie, niskie fotele i kanapy miały raczej krwawą barwę, a były tak niskie, że można by pomyśleć, że Pracoffnia na Więziennej to knajpa zgromadzenia karłów i garbusów, świętujących własną odmienność. Ale Anicie dobrze robił półmrok tego miejsca. Gdy skierowała się w stronę wiadomą i musiała przejść wąski korytarz, ściany wydawały się schylać ku jej biodrom. Jeszcze przez nią wszystko tu runie rzekł Jurek. Paweł się nie roześmiał, pozostawiając go sam na sam ze swoim skojarzeniem. Próbuję powiedzieć, że to całkiem niezła dziewczyna. Hm zgodził się Paweł. Powiedz lepiej, jak ci minął pierwszy dzień. A jak miał minąć? Jurek myślał o materiałach, które zastał w kantorku. Nakręcam się na robotę. Niepotrzebnie. Robota nakręci ciebie. Co masz na myśli? Paweł mrużył oczy, jakby patrzył w światło. To nie jest zwykłe miejsce. Kiedy dostałem tę pracę, kląłem na czym świat stoi. Daleko, a i za ladą każdy może stanąć. Napił się piwa, co też każdy może zrobić. A potem, cóż... To miejsce mnie uskrzydliło. Jurek zastanawiał się przez moment, czy nie zagadać go o odejścia ochroniarzy, ale odpuścił. Paweł mówił dalej. W Hali jaśniej się myśli, lepiej czyta, nie mylę się w rachunkach, jakiś taki bardziej skupiony jestem. Inni tak samo. Jacy inni?\n20 Pana Mareczka widziałeś? Wiesz, jaki to był mruk? Był? Czasem czuję się tam jak w grocie solnej albo czymś w tym rodzaju. Dziwna budowla, nie? Ledwo sto lat stoi, a robi wrażenie strasznie starej. Katedra zgodził się Jurek. Anita już nadciągała. Fajna, zwyczajna, w gęstniejącym morzu przebierańców. Trąciła Jurka. No, opowiadaj. Bo ja wiem? Tu jest Polska, tu coś się dzieje. W Niemczech tak spokojnie. Co tam robiłeś? Odśnieżałem dla Turka. Wiosną i latem, proste prace remontowe. Myślałam, że w sporcie. W sporcie też. Turcy mają własne ligi, a ten mój robił gazetę. O sporcie, dla emigrantów. Jacy oni emigranci wtrącił Paweł. Siedzą tam od lat. Liga turecka jest inna, twardsza. Jurek rozparł się w fotelu, jak kot w pustym mieszkaniu. Grają na mniejszych boiskach, w swoich dzielnicach. Grają dziko powiedział. Wygląda to trochę jak bitwa. Krótkie podania, często niecelne, a jak patrzysz, to masz wrażenie, że piłkarzy jest więcej, powiedzmy, trzydziestu paru. To samo dotyczy siatkarzy. Do tego kibice. Kiedy pierwszy raz poszedłem mecz, myślałem, że nie wrócę żywy. Ryczący tłum starał się pokazać im tę turecką ekscytację: wyrzucił ręce wysoko, zrobił głupią minę błyskają flary! Faceci leją się po pyskach. Anita wodziła opuszkiem po brzegu kieliszka od martini. Turecki boks, to dopiero musi być jazda? Nie odpowiedział Jurek. Turecki żużel, to jest to! Paweł wlał w siebie resztę piwa, omiótł wzrokiem całą knajpę, spojrzał po Anicie i Jurku, jakby próbował wywróżyć przyszłość z ich min, ułożenia dłoni, tempa picia. Otarł wargi. No, czas podnosić żagle. Uścisnął Jurkowi rękę. Trzymajcie się, ancymony. Serwus odpowiedział zbaraniały Jurek. W tle plumkał sobie jazz. Jurek siedział w fotelu obok Anity, nachylali się ku sobie, żeby się w ogóle słyszeć. Dęciaki się darły, zawodziła Murzynka. Dziękuję ci. Za co? Za teczkę. Dajmy z tym spokój. Chcę, żebyś wiedział, w co się władowałeś. Dlaczego oni odchodzą? Nie mówmy o tym. Pił szóste piwo, Anita osuszała kolejne kieliszki martini. Sprawa nie idzie, sprawa pędzi, pomyślał i nagle uświadomił sobie, że nie pamięta, kiedy ostatni raz tak siedział. W knajpie,


Londyński Bulwar - Ken Bruen (86638) - Lubimyczytać.pl\n5,68 (169 ocen\ti\t29 opinii) Zobacz oceny\nostatnia dodana przez schizofREMIk, 3 tygodnie temu, w grupie wymienię/sprzedam\nostatnia dodana przez Mirror_of_soul, 3 tygodnie temu, w grupie wymienię/sprzedam\nKsiążkowa-Fantazja | 2012-09-12\nNa półkach: Przeczytane, Kryminał/sensacja/thriller, Zekranizowane, Literatura angielska, 2012, Poszły w świat\nZakupiłam tę książkę razem z czasopismem i niestety jestem trochę rozczarowana. Akcja rozkręca się zbyt długo i monotonnie. Dopiero w trzeciej części, która jest najkrótsza zaczyna się coś dziać. Jak dla mnie zbyt duża ilość cytatów i wymienionych tytułów innych autorów. Pozytywnie zaskoczona byłam ostatnimi kartkami, gdyż zakończenie było nieprzewidywalne.\nPrzejdźmy w końcu do treści. Mitchell wychodzi na wolność po trzech latach więzienia do którego trafił za ciężkie pobicie. Powoli zaczyna układać sobie życie i chce zerwać z przeszłością. Znajduje pracę u byłej gwiazdy Lillian Palmer. Tu poznaje tajemniczego kamerdynera Jordana. Zaczynają ginąć ludzie w tym jego narzeczona i siostra. Mitchell jest przekonany, że stoi za tym gangster z przeszłości. Jednak prawda okazuje się zupełnie inna, gdyż za tym wszystkim stoi Jordan, który dla byłej gwiazdy jest w stanie zrobić wszystko.\nKsiążkę czyta się szybko ze względu na dużą ilość dialogów. Mogę stwierdzić, że bardziej trafi...\nKsiążkę czyta się szybko ze względu na dużą ilość dialogów. Mogę stwierdzić, że bardziej trafi bardziej w gusta panów. Duża ilość przemocy, alkoholu, narkotyków. Treść oceniam na przeciętna.\nPiotruszka | 2017-06-23\nKtoś zalał Londyn angielskim pudingiem i brodzisz po kolana w maraźmie. Gdzie nie spojrzysz pleśń, brytyjska tradycja. Los wyciaga do ciebie rekę, żeby chwilę później walnąć z nienacka. A może to bohater sam sobie winien?\nps. Książke przeczytałem po obejrzeniu filmu. Dla mnie scenariusz ekranowy miał lepsze zakończenie, choć ksiązkowe nie jest złe. Książka dostaje 6* a film 7*.\nNatalia | 2014-04-10\nMyślałam, ze książka która została przeniesiona na ekran, jest bardziej ciekawa. Akcja rozkręca się strasznie powoli, dopiero w trzeciej, a zarazem ostatniej części, zaczyna się coś dziać, ale to też nie za wiele.\nKsiążkę czyta się szybko i przyjemnie, napisana jest łatwym i ciekawym językiem. Ostatnie strony były dość nieprzewidywalne. Tutaj byłam zdziwiona, bo obstawiałam inne zakończenie, ale lubię jak książka mnie zaskakuje.\nMiss_Jacobs | 2011-07-04\nMówi się, że jeśli coś jest dla wszystkich to w rezultacie jest dla nikogo. Postaram się dzisiaj udowodnić, że czasem zdarza się wyjątek.\n„Londyński bulwar” to lektura dla panów ponieważ:\nBohaterowie nie stronią od brutalnej przemocy (wybaczcie mi te posługiwanie się stereotypem, ale jednak na widowni walk bokserski nadal przeważają mężczyźni), potrafią siarczyście zakląć. Pokazany został również specyficzny rodzaj przyjaźni, bo funkcjonującej w relacjach męskich. Panom o wiele łatwiej i szybciej przychodzi załatwienie swoich porachunków, pozbycie się negatywnych emocji i tym samym oczyszczenie wspólnych relacji.\n„Londyński bulwar” to lektura dla pań ponieważ:\nGłówny bohater imieniem Mitchell nie stroni od ich wdzięków, a każda z nas lubi być doceniania. Ma cechy opiekuńcze, na które zawsze zwraca się uwagę i które dodają kilka punktów, do ogólnej klasyfikacji. Mitch jest draniem, ale za to jakim! Inteligentny, przystojny, brawurowy. Bez wątpienia można poczuć się poczuć niczym...\nGłówny bohater imieniem Mitchell nie stroni od ich wdzięków, a każda z nas lubi być doceniania. Ma cechy opiekuńcze, na które zawsze zwraca się uwagę i które dodają kilka punktów, do ogólnej klasyfikacji. Mitch jest draniem, ale za to jakim! Inteligentny, przystojny, brawurowy. Bez wątpienia można poczuć się poczuć niczym Jane w ramionach Tarzana, u niejednej też wyzwoli syndrom Matki Teresy.\n„Londyński bulwar” to w końcu i przede wszystkim lektura dla moli książkowych lubiących dużą dawkę emocji oraz nieprzewidywalną fabułę. Styl Kena Bruena jest charakterystyczny, od pierwszego momentu nie pomylicie go z nikim innym. Pisze w sposób oszczędny łącząc to jednocześnie z dosadnością. Ma tendencję do wyodrębniania słów poprzez wyliczanie ich kolejno pod sobą, co daje efekt podwójnego wzmocnienia. Bohaterowie są wieloznaczni, choć z każdą strona czujemy, ze wiemy o nich coraz więcej, to jednocześnie stale odnosi się wrażenie, że coś umyka, że brakuje środkowego puzzla, bez którego żaden obraz nie będzie pełny i idealny. Jak już pisałam wyżej akcja jest nieprzewidywalna, Bruen łączy wątki uczuciowe z kryminalnymi, dzięki czemu czytelnik odnosi wrażenie, że jest na najlepszej kolejce górskiej w swoim życiu.\nwooooho | 2013-06-16\nNie ma tu nic ponad to, co jest obowiązkowe do opowiedzenia tej całej historii - konkrety, konkrety, konkrety. Od czasu do czasu wpleciony jakiś cytat, niby błyskotliwa myśl, wszystko zwięźle i krótko. Chociaż można to nawet nazwać pozytywną stroną, bo skoro czytamy o byłym gangsterze, nie powinniśmy myśleć o obecności nie wiadomo jak kwiecistego języka.\nZ książką można uporać się bez problemu w jedno popołudnie. Ociekający sarkazmem i dystansem do otaczającego świata główny bohater potrafi niejednokrotnie przyprawić o uśmiech. Zbliżając się wielkimi krokami do nieuchronnego końca ma się wrażenie, że wszystko się stabilizuje, że to kolejna pozycja o dość nudnym i przewidywalnym zakończeniu,ale - UWAGA - ostatnie cztery strony zmieniają wszystko zupełnie nagle, w chwilę, sekundę, mgnienie oka, a usta nie zamykają się ze zdziwienia. Dosłownie.\nMimo wszystko, jak to zauważył już ktoś z komentujących, książka może być dobra na wypełnienie wolnego czasu, jako "przerywnik" między...\nMimo wszystko, jak to zauważył już ktoś z komentujących, książka może być dobra na wypełnienie wolnego czasu, jako "przerywnik" między ambitniejszymi lekturami. Bywa i tak.\nLublinianka | 2012-09-12\nNa półkach: Przeczytane, Posiadam, Krymianł / Thriller/ Sensacja, Literatura angielska, Ekranizacje obejrzane\nSpodziewałam się czegoś lepszego. Jakbym miała opisać w jednym słowie to brutalna. Plusem jest zaskakujące zakończenie. Napewno nie zapadnie mi w pamięci, a takich książek szukam, które wnoszą coś do moich przemyśleń.\nNes | 2013-11-30\nKsiążka jest dość brutalna. Nie, nie dość. Jest wiele przemocy jak i siarczystych przekleństw, ale jednak wyrwała ona na mnie wrażenie. Szczególnie zaskoczył mnie koniec, ponieważ nie spodziewałam się tego. Sięgnęłam po tą książkę, bo miała obiecującą promocję. Nie żałuje, że ją zakupiłam, gdyż spodobała mi się. Jest wypełniona lekkim stylem, przez wciąga i szybko się ją czyta. Polecam :) + Zekranizowana wersja mnie zaczęła drażnić, w sumie nie wiem dlaczego, ale nie dałam rady obejrzeć.\nAndrew Vysotsky | 2012-04-17\nPo pierwszym spotkaniu z prozą Kena Bruena, którym była lektura powieści Strażnicy bezprawia (The Guards), z utęsknieniem wyczekiwałem na kolejną jego książkę. No i nastał ten dzień – zaprzyjaźniona biblioteka powiatowa w ramach akcji „Poleć książkę” zakupiła Londyński bulwar, który w ciemno zarekomendowałem, kierując się tylko nazwiskiem autora.\nO ile centralną postacią Strażników jest były policjant, o tyle głównym bohaterem Bulwaru jest Mitchell, dla znajomków Mitch, który właśnie skończył odsiadkę i rozpoczyna drugie podejście do życia na wolności z mocnym przeświadczeniem, iż nigdy więcej za kraty nie wróci. Planuje zdobyć dobrą pracę i trzymać się z dala od kłopotów, ale wiadomo – nigdy nie mów nigdy. Dawne grzechy ciążą, a dawni kumple jeszcze bardziej. Co z tego wyniknie nie będę ujawniał. Zdradzę tylko, że choć powyższy schemat jest dość klasyczny, to fabule nie brak oryginalności, a zakończenie też nie jest sztampowe. Nie oryginalność intrygi...\nO ile centralną postacią Strażników jest były policjant, o tyle głównym bohaterem Bulwaru jest Mitchell, dla znajomków Mitch, który właśnie skończył odsiadkę i rozpoczyna drugie podejście do życia na wolności z mocnym przeświadczeniem, iż nigdy więcej za kraty nie wróci. Planuje zdobyć dobrą pracę i trzymać się z dala od kłopotów, ale wiadomo – nigdy nie mów nigdy. Dawne grzechy ciążą, a dawni kumple jeszcze bardziej. Co z tego wyniknie nie będę ujawniał. Zdradzę tylko, że choć powyższy schemat jest dość klasyczny, to fabule nie brak oryginalności, a zakończenie też nie jest sztampowe. Nie oryginalność intrygi jednak, ani mocna puenta, są największymi atutami Londyńskiego bulwaru. To styl prozy Bruena, porażający jak wyprowadzony z zaskoczenia cios w splot słoneczny, potwierdza zasadność nadanego mu tytułu króla twardego kryminału noir.\nWyobraźcie sobie, że będąc przejazdem w jakiejś odległej dziurze, gdzie wasza noga już nigdy nie postanie, kupiliście sobie od ulicznego handlarza szczeniaczka* jakiegoś mocnego alkoholu bez żadnej nalepki i marki. Przez dłuższy czas nie otwieraliście go nawet, w czym pewnie miała swój udział obawa przed utratą wzroku będącą częstą konsekwencją eksperymentów z podobnymi wyrobami niewiadomej proweniencji. W końcu nadchodzi, po latach, ten dzień, gdy macie doła i musicie się napić. Nie ma niczego lepszego pod ręką i w chwili rozpaczliwej odwagi otwieracie zakurzona flaszeczkę, nalewacie setę i chlup. Okazuje się, że to najlepszy trunek, jaki piliście w życiu. Czujecie to? W butelce zostało już tylko półtorej kielonka! Jeszcze rozkoszujecie się uczuciem, jakby pogłaskał was ognisty anioł, jeszcze została ponad połowa, a już czujecie niesamowity żal, że flaszka taka malutka, że tak szybko zbliża się koniec libacji, a druga podobnie smakowita butelka może się już nigdy nie trafić. Taka jest właśnie proza Bruena. Ja ją po prostu połykam i już od pierwszych stron, gdy zauważam jak błyskawicznie się go czyta, żałuję, że jego powieści nie są grubsze.\nMistrz oszczędnego słowa. Gdyby Bruen napisał Potop, pewnie zmieściłby się jednym niewypasionym tomie. Mimo tego jego proza jest niesamowicie wyrazista. W kilku zdaniach, pozbawionych wszelki zbędnych wyrazów, potrafi zawrzeć wszystko co potrzebne, by czytelnik przeniósł się w ciemne londyńskie uliczki lub do irlandzkiego pubu, by wszedł w ciało zdesperowanego zabójcy lub napalonego kochanka. Nie są mu potrzebne wielostronicowe opisy, wystarczą zdania zamiast akapitów, słowa zamiast zdań. Dodajmy do tego zawrotne tempo akcji i otrzymamy lekturę, której jedyną wadą jest to, że tak szybko się skończy.\nCzytając recenzje zawodowych krytyków, z reguły powieścią równie zachwyconych jak ja, i amatorów, z reguły mniej zachwyconych, w pierwszej chwili byłem zdziwiony. Dopiero potem zrozumiałem. Dobry krytyk literacki powinien być albo otwarty na wszelkie możliwe style, gatunki i maniery literackie, i oceniać każde dzieło w ramach konwencji, w której zostało stworzone, albo być na tyle samoświadomym, by unikać obszarów, w których się źle czuje. Najgorszy grzech krytyka, to ocenianie czegoś, czego z samego założenia się nie lubi. Ile przykładowo warta recenzja powieści Lema napisana przez kogoś, kto uważa, że fantastyka jest drugim sortem literatury? A Bruen jest prawdziwym ewenementem; oszczędności słowa, pragmatycznej brutalności i esencji życia. Koneserem przemocy i jednocześnie pełnym humanizmu filozofem ukrytym między wierszami. Mrocznym jak mało kto, ale zarazem, w postaciach swych bohaterów, jak niewielu doceniającym życie takim, jakim jest – niezależnie od tego, jakie karty dał nam los. I nie każdy jest w stanie to perwersyjne wręcz połączenie strawić. Nie piszę tego przekonany o swojej wartości, ale świadom bezcennej wielkości tego niesamowitego autora. Musiałem uzasadnić te rozbieżności ocen, z którymi możecie się spotkać i mój osobisty pogląd na ich przyczynę.\nŚmieszą mnie zawsze powieści, w których opis aktu eksplozji przemocy czy namiętności jest tak długi, iż jego przeczytanie trwa wielokroć dłużej, niż samo zdarzenie. To wybija z rytmu i odbiera autentyczność. Londyński Bulwar jest wizytówką stylu Kena Bruena. By zbudować mroczny nastrój, by oddać gwałtownie wzbierające uczucia, opisy zbrodni czy wrażeń literackich - wystarczą pojedyncze słowa. Wszystko potrafi przekazać z tą szokującą oszczędnością, a do tego zdoła bez łamania stylu przemycić wiele zdrowej filozofii i życiowej mądrości przydatnej nie tylko twardzielom i zabijakom, ale każdemu. Polecam tę powieść zdecydowanie i absolutnie. Nie tylko miłośnikom twardego kryminału noir. Polecam każdemu, choć mam bolesną świadomość, iż wielu będzie zniesmaczonych, podobnie jak po lampce Frapin Cuvee 1888 czy Remy Martin Louis XIII Black Pearl Limited Edition**. Wszystko jest kwestią smaku\n* mała butelka, zwykle 0,25 l wódki\n** marzenia konesera koniaków\nopinia ukazała się również na moim blogu\nRobertoo | 2016-02-29\nCzytałem tę powieść wielokrotnie, należy do ścisłej czołówki moich ulubionych książek. Bardzo dobra powieść sensacyjna, o bardzo "tajemniczej" akcji, z zakończeniem, którego - gwarantuję - nikt się nie spodziewał.\nMothyff | 2016-01-20\nŚwietna książka, idealnie mój klimat, sporo czarnego humoru i wartka akcja, klimat Angielskich barów i półswiatka kryminalnego, bardzo polecam.\nCzasami bogowie odpuszczają, myślą sobie: "Na razie wystarczy, niech gnojek zobaczy, jak mogłoby być...\twięcej\nKen Bruen – Londyński Bulwar


Potrojniak Lodz - artykuły | Dziennik Łódzki\nTramwaj z trzema wagonami znów pojawi się na łódzkich torach 22\nNiewielu łodzian pamięta, że w latach 1984-1990 kursowały po Łodzi tramwaje z trzema wagonami, czyli tzw. potrójniaki. Z okazji 35. rocznicy ich uruchomienia każdy może w sobotę wybrać się takim tramwajem na wycieczkę. Na kolejnych slajdach zobacz, jaką trasą pojedzie potrójniak i jakie są ciekawostki z nim związane.\ntramwaje trzywagonowe łódź\ntrzy wagony tramwaj łódź\nhistoria tramwajów łódź\nklub miłośników starych tramwajów\nNotoryczna gapowiczka korzystająca z MPK trafiła do sądu. Kilka razy zatrzymali ją kontrolerzy\nJ. W. wielokrotnie jeździła komunikacją miejską MPK bez ważnego biletu. Kilka razy zatrzymali ją kontrolerzy. Kary za jadę bez biletu nie płaciła.\nWłamanie do Zajezdni Muzealnej na Brusie. Skradziono narzędzia warte 10 tys. zł. "To pierwsza kradzież, od kiedy tam działamy"\nZłodzieje włamali się do Zajezdni Muzealnej na Brusie przy ul. Konstantynowskiej na obrzeżach Łodzi. Skradli narzędzia warte około 10 tys. zł. Zabytkowych obiektów nie zrabowali.\nzajezdnia na brusie\nzajezdnia tramwajowa łódź\nCzterdziestoletnie Konstale łódzkiego MPK pojechały na złom. ZDJĘCIA\nZajezdnię w Chocianowicach opuściło sześć tramwajów Konstal 805, wyprodukowanych przez fabrykę w Chorzowie w 1981 r.\ntabor mpk łódź\nŁódź. Po Nowym Roku miejska komunikacja bez zmian, czyli wciąż będzie kursować rzadziej\nOd stycznia łódzkie MPK nadal kursować będzie ze zmniejszoną częstotliwością, tzn. 15-minutową na większości linii.\nmpk łódź rozkład\nmpk bilety łódź\nPandemia wciąż trwa, a łodzianie ignorują limity pasażerów\nŁodzianie przywykli do pandemii i coraz mniej zwracają uwagę na obostrzenia panujące w komunikacji miejskiej.\nZarzuty o korupcję zrujnowały karierę i reputację Krzysztofowi Wąsowiczowi. Dziś były prezes MPK Łódź tryumfuje\nKrzysztof Wąsowicz, były prezes spółki MPK Łódź, otrzyma 529 tys. zł odszkodowania i zadośćuczynienia za to, że w atmosferze afery korupcyjnej został aresztowany i spędził za kratami ponad sto dni. Tak prawomocnie zadecydował Sąd Apelacyjny w Łodzi.\nprezes mpk łódź\nłódzki tramwaj regionalny\nŁodzianie wybrali wygląd nowych tramwajów MPK. Oddano blisko 20 tysięcy głosów\nBlisko 20 tys. łodzian wzięło udział w głosowaniu nad wzorem malowania dla nowych tramwajów MPK, które odbywało się na profilu „Łódź” na Facebooku. Decyzja zapadła!\ntramwaj dla łodzi\nZablokował wjazd na przystanek i groził kierowcy MPK, że go zabije! Policjanci zatrzymali agresywnego kierowcę!\nPolicjanci zatrzymali 40-latka, który groził maczetą kierowcy autobusu MPK linii 96. Są to groźby karalne, za które grozi do dwóch lat więzienia.\nTYLKO U NAS "***** PiS" na tablicy łódzkiego tramwaju. Radny PiS pyta kto na to pozwolił? W MPK trwa "postępowanie wyjaśniające"\n"Kto wydał zgodę na kompromitujący napis widniejący na tablicy elektronicznej w tramwaju w dniu 29.10.2020 r." - pyta Tomasz Anielak, radny klubu PiS w łódzkiej Radzie Miejskiej. Chodzi o napis "***** PiS", a adresatką pytania jest prezydent Łodzi Hanna Zdanowska (PO)\njebać pis mpk łódź\nW czasie pandemii w dużych miastach Łódzkiego przybyło jeżdżących na gapę. Gdzie jest najwięcej jeżdżących na gapę i ile są winni? RANKING\nChoć pandemia koronawirusa ograniczyłaa poruszanie się, to przybywa mieszkańców województwa łódzkiego, którzy nie płacą za przejazdy komunikacją miejską. W ostatnich trzech miesiącach tylko w Łodzi około 5 tys. z nich otrzymało od MPK wezwania do zapłaty zapowiadające, że jeśli nie uregulują kary za jazdę bez biletu, to zostaną wpisani do Rejestru Dłużników BIG InfoMonitor.\nDlaczego spóźniają się łódzkie tramwaje i autobusy? W październiku w sumie o 167 godzin, czyli... o tydzień!\nŁódzkie tramwaje i autobusy spóźniły się w październiku łącznie o 167 godzin. To daje prawie tydzień!\nmpk w łodzi\nKibice Widzewa nie chcą nowego lektora w pojazdach MPK. Tylko Tomasz Zimoch, "głos kojarzony z największymi sukcesami Widzewa"\nW grudniu zmieni się lektor w tramwajach i autobusach MPK. Przystanki i inne komunikaty zapowiadane będą głosem Kamila Maćkowiaka, łódzkiego aktora i reżysera. Kibicom i sympatykom Widzewa Łódź zmiana się nie podoba, chcą, by przystanki Piłsudskiego - Widzew-Stadion nadal były zapowiadane głosem Tomasza Zimocha.\ntomasz zimoch mpk\nkamil maćkowiak mpk łódź\nlektor mpk łódź\nŁódź. Dłuższa jazda na "krótszych" biletach MPK. Powodem pandemia COVID-19 i kontynuacja remontów"\nOd ponad dwóch lat, ze względu na niekończące się remonty ulic, w autobusach i tramwajach MPK pasażerowie kupujący jednorazowe bilety 20 i 40 minutowe, mogą jechać o 20 minut dłużej. Rada Miejska Łodzi właśnie przedłużyła tę "promocję" do 31 marca 2021 r.\nmpk łódź koronawirus\nbilety mpk łódź przedłużone\nŁódź. Oczyszczacz wirusów na testach w autobusach MPK Łódź. Podczas jazdy powietrze będzie filtrowane. Ozonowanie w zajezdniach\nMPK Łódź testuje prototypowy oczyszczacz powietrza. Od wtorku 17 listopada jego działania mogą doświadczać w jednym z autobusów pasażerowie linii nr 97\noczyszczacz wirusów mpk łódź\noczyszczacz powietrza mpk łódź\nZnany łódzki aktor nowym głosem w tramwajach i autobusach Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego [ZDJĘCIA]\nKolejne przystani i inne ważne komunikaty w tramwajach i autobusach łódzkiego Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego będzie zapowiadał Kamil Maćkowiak, łódzki aktor, reżyser i producent.\nkamil maćkowiak nowy głos mpk\nmpk łódź nowy głos\nElektryczne autobusy wyjadą na łódzkie ulice! Wiemy kiedy...\nŁódzkie MPK podpisało z wrocławską fabryką Volvo umowę na dostawę 17 elektrycznych autobusów. Przetarg na ten kontrakt został rozstrzygnięty jeszcze w sierpniu br. Pierwsze takie pojazdy mają pojawić się na łódzkich ulicach w I kw. 2022 r.\nelektryczne autobusy łódź\nmpk łódź elektryczne autobusy\nKoronawirus mocno uderza MPK po kieszeni. Magistrat szacuje, że wpływy ze sprzedaży biletów będą w tym roku mniejsze o 40 mln zł\nOd wczoraj w Łodzi uczniowie szkół ponadpodstawowych oraz studenci przeszli na nauczanie zdalne i przestali jeździć na zajęcia. Również niektóre łódzkie firmy albo już skierowały więcej pracowników do zdalnej pracy albo zamierzają to zrobić w najbliższym czasie, co oznacza, że Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne straci dodatkowo, lekko licząc, kilkanaście tysięcy pasażerów dziennie.\nJest wniosek o wycofanie czterech tramwajów MPK zakupionych w Niemczech. "Stwarzają potencjalne zagrożenie w ruchu lądowym"\nDo łódzkiego Zarządu Dróg i Transportu wysłano wniosek o wycofanie z tras czterech tramwajów NF6D kupionych przez MPK w Niemczech. W reportażu TVP wymieniono je jako posiadające wady fabryczne, które doprowadziły do wypadku identycznego tramwaju w Gelsenkirchen.\nmpk łódź tramwaje z niemiec\nłódź tramwaje z niemiec\nłódź tramwaje z wadą\nłódź tramwaje bogestra\nŁódź w czerwonej strefie. Nowe limity pasażerów w MPK. Tak łodzianie jechali w poniedziałek do pracy w porannym szczycie\nŁódź jest czerwoną strefą, a to oznacza, że obowiązują nowe limity miejsc dla pasażerów w MPK. Pierwszy poważny test nowych obostrzeń miał miejsce w poniedziałek (19 października) w porannych godzinach szczytu.\nczerwona strefa łódź\nMPK w autobusach i tramwajach uciszy Tomasza Zimocha. Kto będzie zapowiadał przystanki? "Mamy przygotowaną umowę z nowym lektorem"\nO wymianie lektora zapowiadającego pasażerom m.in. kolejne przystanki we flocie pojazdów łódzkiego Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego mówiło się już przed ponad rokiem, choć potem mogło wyglądać na to, że MPK z tej decyzji się wycofało. Nic bardziej mylnego. MPK podpisze umowę z nowym lektorem.\ntomasz zimoch mpk łódź\ntomasz zimoch lektor mpk\nŁódzki tramwaj regionalny. Remonty torowisk trwają. Kiedy na trasy powrócą tramwaje łączące Łódź z Pabianicami i Zgierzem?\nTrwają intensywne modernizacje torów i sieci trakcyjnej w Pabianicach i Zgierzu. Jest prawdopodobne, że jeszcze w październiku ekipa remontowa ma wejść na torowisku w Ksawerowie. Kiedy do obu miast powrócą tramwaje z Łodzi?\ntramwaj łódź zgierz\ntramwaj łódź pabianice\ntramwaj łódź lutomiersk\ntramwaj łódź konstantynów\nhistoria tramwajow lodz\ntramwaje trzywagonowe lodz\ntrzy wagony tramwaj lodz\nKrwawe morderstwo na Bałutach! Ofiara była Rosjaninem 40\nŁódź: radni dali zgodę na poszukiwanie inwestora dla lotniska. "Duże zainteresowanie"\nBędzie 210 nowych połączeń autobusowych w Łódzkiem. "Likwidujemy białe plamy"\nPodstawówki w Łódzkiem w 3. dniu po wznowieniu zajęć. Czy powracają do zdalności?


Brand24 chwali się liczbą klientów. Ma ich więcej o 55 proc. niż przed rokiem – MamStartup\nStrona główna - Spółka - Brand24 chwali się liczbą klientów. Ma ich więcej o 55 proc. niż przed rokiem\nBrand24 chwali się liczbą klientów. Ma ich więcej o 55 proc. niż przed rokiem\nLiczba aktywnych klientów wrocławskiej spółki Brand24 urosła o 284 w skali kwartału i o 782 w ujęciu rocznym. Firma podkreśla w komunikacie giełdowym, że kieruje swoje usługi do klientów biznesowych za pośrednictwem serwisu internetowego oraz że przychody od poszczególnych klientów różnią się w zależności od wybranego planu abonamentowego i liczby monitorowanych kluczowych zwrotów.\nPrzypomnijmy, że na początku listopada minionego roku Brand24 sprzedało w ramach oferty prywatnej 110 tysięcy nowych akcji po 31,76 złotych za sztukę i w efekcie pozyskało 3,49 milionów złotych, co dało wycenę spółce na poziomie ponad 60 milionów. Przy tej okazji Michał Sadowski napisał na Facebooku, że szykuje się do debiutu giełdowego w 2018 roku, który przyśpieszy rozwój firmy i pomoże pozyskać nowych klientów.\n– Środki przeznaczymy na rozbudowę naszego zespołu informatyków, a w efekcie – rozwój naszej technologii, a także zwiększenie comiesięcznych budżetów przeznaczanych na akwizycję nowych klientów. Efektem tych działań ma być przyśpieszenie tempa wzrostu Brand24, chcemy jak najszybciej dojść do ważnego dla nas progu 5 tysięcy aktywnych klientów – wyjaśnia Michał Sadowski, cytowany przez serwis Antyweb.\nBrand24 myśli o debiucie giełdowym od jakiegoś czasu. – Chcemy iść tropem LiveChat’a, którego założyciele i menedżerowie są naszymi akcjonariuszami i wspierają nas swoją wiedzą i doświadczeniem. Stąd decyzja o zapisaniu w statucie kapitału docelowego – mówił Sadowski w sierpniu 2017 roku, zapowiadając debiut spółki na NewConnect.\n#Brand24 #giełda #GPW #Michał Sadowski #New Connect #spółka #wyniki


Oferujemy Państwu do wynajęcia trzypokojowe mieszkanie w Gliwicach przy ul. Malinowskiego. W skład mieszkania wchodzi salon, dwa pokoje, przedpokój oraz łazienka i kuchnia. Ogrzewanie miejskie, ciepła woda z junkersa, opłaty za media według zużycia. Doskonała lokalizacja ...\n5 450,73 zł/m2\nOferujemy Państwu do sprzedaży mieszkanie przy ul. Kormoranów w Gliwicach. W skład mieszkania wchodzą dwa niezależne pokoje, przejściowy salon, kuchnia, łazienka, przedpokój oraz przynależna piwnica. Mieszkanie zlokalizowane jest na 2. piętrze bloku po termomodernizacji ...\n5 134,02 zł/m2\nOferujemy Państwu do sprzedaży mieszkanie przy ul. Szybowcowej w Gliwicach. W skład mieszkania wchodzą dwa niezależne pokoje, kuchnia połączona, łazienka, przedpokój oraz przynależna piwnica. Mieszkanie zlokalizowane jest na parterze kamienicy w cichej okolicy, z dala ...\n3 797,80 zł/m2\nMamy Państwu do zaoferowania mieszkanie z potencjałem, zlokalizowane w Gliwicach przy ul. Rybnickiej 11. Proponowana nieruchomość jest dwustronna, rozkładowa i składa się z dwóch pokoi, przejściowego salonu, niezależnej kuchni ze spiżarnią, łazienki z wc oraz przedpokoju ...\nMiło nam przedstawić Państwu ofertę domu zlokalizowanego w Wysowej-Zdrój o metrażu prawie 120-stu metrów i działce o powierzchni 2600 m2. Nieruchomość składa się z: PARTER Otwartej na salon kuchni, Salon z kominkiem oraz wyjściem na taras Pokoju Łazienka ...\n1 1 pokoi\nMam przyjemność zaoferować Państwu uroczy boutikowy pensjonat w Wiśle, cieszący się doskonałymi opiniami wśród odwiedzających go gości cechujący się perfekcyjnym ustytuowaniem mającym wiele atutów dla turystyki letniej oraz zimowej wraz z dodatkowo wydzieloną przytulną ...\n8 266,47 zł/m2\nMamy przyjemność zaoferować Państwu mieszkanie do zakupu przy ul. Karoliny w Katowicach na osiedlu Karoliny. Nieruchomość składa się z sypialni , salonu z aneksem kuchennym i balkonu, łazienki oraz przedpokoju. W mieszkaniu woda oraz ogrzewanie z sieci miejskiej. Mieszkanie ...\nMamy przyjemność zaoferować Państwu 4 działki o łącznej powierzchni 3599 m2 mieszczące się w Chrzanowie przy ul. Brackiej. Na całą powierzchnię składają się działki o numerach ewidencyjnych: 2846/5 - droga - 11 m2 2846/6 - grunty orne - 1935 m2 - wymiary 10,5 x 170 ...


Armia umarłych pikseli i nadziei | Żabim okiem\nJarosław Paradyż 3 czerwca 2021 Armia umarłych pikseli i nadziei2021-06-03T22:47:32+02:00 Filmy, Filmy/Seriale\nNie jestem specem od tematu zombie i czuję się trochę jak nieodpowiednia osoba na niewłaściwym miejscu. Przydałby się jakiś miłośnik gatunku. Osobiście lubię od czasu do czasu obejrzeć “Zombieland” czy inny “Shaun of the dead”, ale horrory z żywymi trupami raczej nie przyprawiają mojego serca o szybsze bicie. Zack Snyder podjął się nakręcenia ni to horroru, ni to filmu akcji i oto mamy od jakiegoś czasu na Netflixie “Armię umarłych”. Jeśli czegoś się dowiedziałem po seansie to na pewno tego, że Snyder nie zmieni mojego podejścia do gatunku zombie.\nTym razem nie jesteśmy świadkami apokalipsy. Zagrożenie udało się w porę wyizolować i tylko Las Vegas z przyległościami padło ofiarą plagi. Podejrzany szef korporacji Bly Tanaka (Hiroyuki Sanada) zatrudnia Scotta Warda (Dave Bautista), żeby ten drugi zebrał ekipę do zadań specjalnych, wpadł między zombiaki i “odzyskał” 200 milionów dolarów ze skarbca pod jednym z kasyn. Mamy więc “Ocean’s Eleven” z dodatkiem żywych trupów i mało interesującym konfliktem rodzinnym w tle. Ward bowiem ma niełatwe relacje ze swoją córką, która opiekuje się uchodźcami z Vegas.\nBanalny standard: kompletujemy ekipę, w teorii prosta akcja wpadł-wypadł, która komplikuje się, żeby było interesująco. Film bardzo przypomina… “Aliens” aka “Obcy – decydujące starcie”. “Przypomina” jest eufemizmem, bo kilka scen jest po prostu bezczelnie skopiowanych. Zamiast faceta jest babka, zamiast obcych zombie, ale reszta identyczna. Jedna z podstępnych postaci (żaden spoiler, nie znajdziecie w “Armii umarłych” nawet ćwierć zaskakującego zwrotu akcji) też wygląda jak kalka z “Aliens”. Może w zamyśle miał być to hołd Snydera dla Camerona, ale wyszło raczej jak bezrefleksyjne kopiowanie. Słabo panie Zack.\nJak już krytykuję reżysera, muszę dodać: snyderyzmów ci tutaj dostatek. Film trwa prawie dwie i pół godziny czyli o jakieś 40-50 minut za długo. Kilkanaście zbędnych scen i nudnych dialogów spokojnie mogło wylecieć na etapie montażu i nikt by nie zauważył. Snyder jako współautor scenariusza jak zwykle jest subtelny w przekazie. Konwój wojskowy, od którego zaczyna się problem z zombie ma kryptonim “czterej jeźdźcy”. Bez “apokalipsy”, tego musicie się domyśleć sami, Zack na was liczy! Cały wstęp także wygląda jak znak rozpoznawczy reżysera: kilkanaście pociętych scen, niektóre w “slow motion”, a wszystko okraszone podkładem muzycznym.\nRóżowe napisy początkowe miały chyba sugerować, że film nie jest zupełnie na serio. Humoru tu jednak jak na lekarstwo, a postać, która miała bawić i przełamywać ciężkie momenty żartami/śmiesznym (Ludwig Dieter, kasiarz austriackiego pochodzenia) zachowaniem wypada raczej żenująco niż zabawnie.\nWspomniana sekwencja początkowa obiecuje więcej niż film dowozi. Podobało mi się na przykład jak egzotyczne tancerki w wersji zombie rzuciły się na swoich “fanów”. Albo uzależnieni od hazardu zostali dopadnięci przez hordę podczas grania na jednorękich bandytach. Niestety, poza początkiem, potencjał lokacji nie został wykorzystany. Pozostała część fabuły mogłaby się rozgrywać w dowolnym innym mieście i nic by się nie zmieniło.\nBył jednak moment, który zmroził mi krew i wpatrywałem się w ekran przez jakiś czas osłupiały. Czułem jak serce podjeżdża mi do gardła, włos się jeży na głowie, a ciało opanowuje lodowata furia. Martwe zło w postaci świecącego, a za chwilę dwóch świecących, martwych pikseli. Niedawno kupiony telewizor. No nie, po prostu nie! Ale zaraz. W jednej scenie białe punkt dają po oczach, za chwilę ich nie ma. O, znów są, o, nie ma. Samonaprawiający się sprzęt? Nie! Jedna z kamer miała martwego piksele i najwyraźniej nikt nie zauważył. Albo zauważył i olał…\nDziwne jak na produkcję, w której kilka milionów dolarów wydano na podmianę jednej postaci w post-produkcji. Chris D’Elia był podobno bardzo niegrzecznym chłopcem więc zastąpiono go panią Tig Notaro, która nie jest aktorką. I to widać, ale jej postać przynajmniej zdaje się wiedzieć w jakim filmie gra.\nSnyder poza reżyserią i scenariuszem wziął się też za zdjęcia. Efekt jest taki, że kilkukrotnie musiałem się zastanawiać czy to Zack kombinuje z głębią ostrości czy już jestem w wieku gdzie profilaktycznie rok w rok powinienem odwiedzać okulistę. Momentami aż oczy bolą od dziwny i nieostrych ujęć.\nPo tej litanii narzekania zastanawiacie się pewnie czy w ogóle warto tracić czas na “Armię umarłych”? Otóż nie… wiem. Nie znam się na tyle, żeby ocenić czy fanom gatunku przypasuje ten tytuł. Poza tym mimo sztampy podobał mi się wątek ojciec-córka, bo i Bautista i Ella Purnell włożyli w ten wątek trochę serca (no i nie wiem czemu, ale miałem wrażenie, że był pisany przez Snydera z osobistej perspektywy). Niezłe były też sceny w skarbcu, podobało mi się, że zombiaki miały swoją hm… kulturę? Prymitywnie zorganizowane społeczeństwo martwiaków? Nie wiem jak to nazwać, ale był to na tyle interesujący element, że zapadł mi w pamięć.\nZack Snyder chciał zrobić swoje “Aliens”, ale wyszło bardziej jak Scottowi “Alien:Covenant”. Zatwardziali fani gatunku i tak pewnie obejrzą, bez patrzenia na moją pisaninę. Wszystkim innym polecam raczej po raz kolejny “Zombieland” lub “Wysyp żywych trupów”, a najlepiej oba!\nArmia umarłych, Army of the Dead\n« Wzorcowy monster movie\nGuy Ritchie na poważnie »


Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 z późn. zm.) oraz § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 10 września 2015 r. (data wpływu 14 września 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia kwoty wydatkowanej z tytułu zakupu kasy rejestrującej – jest prawidłowe.\nW dniu 14 września 2015 r. został złożony wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia kwoty wydatkowanej z tytułu zakupu kasy rejestrującej.\nWnioskodawca jest osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą w formie małej gastronomii. Działalność rozpoczęto 3 kwietnia 2015 r. W okresie od 1 lipca 2015 r. do 4 sierpnia 2015 r. Wnioskodawca przebywał na urlopie i lokal był nieczynny (jednoznacznie nie prowadzono sprzedaży). W dniu 3 sierpnia 2015 r. zostało złożone w Urzędzie Skarbowym zawiadomienie, że po powrocie z urlopu tj. w dniu 5 sierpnia 2015 r. rozpoczęta zostanie sprzedaż za pomocą kasy fiskalnej. I dokładnie 5 sierpnia 2015 r. nastąpiła pierwsza sprzedaż przy użyciu kasy fiskalnej. W związku z tym, na mocy rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie odliczania i zwrotu kwot wydatkowanych na zakup kas rejestrujących, Wnioskodawca chce się ubiegać o zwrot za zakup kasy. Wnioskodawca wskazał, że od 7 września 2015 r. ze względu na sprzedaż piwa będzie czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług i zamierza ulgę z tytułu zakupu kasy rejestrującej rozliczyć w deklaracjach VAT-7.\nCzy przysługuje zwrot wydatków za zakup kasy rejestrującej (w wysokości określonej w przepisach tj. max 90% kwoty max. do 700 zł)... Czy można tą ulgę rozliczyć w deklaracjach VAT-7 za kolejne miesiące...\nZdaniem Wnioskodawcy, skoro od dnia ustawowego przymusu rejestrowania na kasie rejestrującej czyli od 1 lipca 2015 r. do dnia 5 sierpnia 2015 r. nie było sprzedaży, ponieważ lokal był nieczynny (urlop), a obowiązek rejestracji na kasie jest od pierwszego dnia sprzedaży następującego po ustawowym terminie, to Wnioskodawcy przysługuje zwrot kosztów poniesionych na zakup kasy rejestrującej.\nNatomiast w przypadku podatników, o których mowa w art. 111 ust. 5 ustawy, zwrot kwoty, o której mowa w art. 111 ust. 4 ustawy, stosownie do zapisu § 4 ust. 1 powołanego rozporządzenia, jest dokonywany na wniosek podatnika składany do właściwego naczelnika urzędu skarbowego.\nNa podstawie § 4 pkt 2 lit. i) powołanego rozporządzenia, zwolnień z obowiązku ewidencjonowania, o których mowa w § 2 i § 3, nie stosuje się w przypadku świadczenia usług związanych z wyżywieniem (PKWiU 56), wyłącznie:\nJak wynika z wniosku, rozpoczęcie prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie usług związanych z wyżywieniem nastąpiło w dniu 3 kwietnia 2015 r. zatem stosownie do zapisu cytowanego § 9 ust. 6 rozporządzenia, dokonywane przez Pana świadczenia korzystały ze zwolnienia z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej do dnia 30 czerwca 2015 r. Przy czym – jak wskazano – w okresie od 1 lipca 2015 r. do 4 sierpnia 2015 r. w związku z przerwą urlopową nie prowadził Pan sprzedaży. W dniu 3 sierpnia 2015 r. złożył Pan we właściwym urzędzie skarbowym zawiadomienie, że od dnia 5 sierpnia 2015 r. – po powrocie z urlopu – rozpocznie Pan prowadzenie ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej i w tym dniu dokonał Pan pierwszej sprzedaży zaewidencjonowanej przy zastosowaniu kasy.\nPowyższe okoliczności sprawy na tle powołanych przepisów prawa prowadzą do wniosku, że spełnił Pan warunki uprawniające do odliczenia kwoty wydatkowanej z tytułu zakupu kasy rejestrującej, o ile posiada Pan dowód zapłaty całej należności za kasę rejestrującą. Wobec tego, jako czynny podatnik podatku od towarów i usług od miesiąca września 2015 r. może Pan dokonać odliczenia kwoty wydatkowanej z tytułu zakupu kasy rejestrującej w deklaracjach podatkowych dla podatku od towarów i usług VAT-7, stosownie do zapisów powołanego § 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 grudnia 2010 r. w sprawie odliczania i zwrotu kwot wydatkowanych na zakup kas rejestrujących.\nKońcowo należy wskazać, że ostatecznej oceny zasadności i prawidłowości żądania zwrotu kwoty wydatkowanej z tytułu zakupu kasy rejestrującej na podstawie odpowiednich urządzeń księgowych może jedynie dokonać właściwy organ pierwszej instancji w toku przeprowadzonego postępowania kontrolnego lub podatkowego.\nLokalizacja: Wyszukiwarka > Kasa rejestrująca > ITPP1/4512-875/15/AJ


BOUTIQUE 5 HOTEL RHODES - Rodos, Grecja\nWyrafinowany 5-gwiazdkowy Boutique 5 Hotel znajduje się w resortowej dzielnicy, oddalonej zaledwie o kilka minut od Lindos Acropolis, Anthony Quinn Bay i Grand Master's Palace. Boutique 5 Hotel zakwaterowuje gości do swych nowoczesnych pokoi od 2012.\nGoście mogą dostać się do centrum Rodos, które znajduje się 8 km stąd. Kościoły i zamek znajdują się w niedalekiej odległości od hotelu.\n44 pokoi z oszałamiającym widokiem na morze oferuje sejf wewnątrz pokoju, telewizję z kanałami satelitarnymi, prywatny balkon, darmowe wi-fi i mini bar, prywatnych łazienek wraz z jacuzzi, suszarką do włosów i prysznicem. We wszystkich pokojach są marmurowe podłogi oraz nowoczesne meble.\nGoście Boutique 5 Hotel mogą delektować się wliczonym w cenę noclegu śniadaniem. W restauracji podają amerykańską kuchnię. Hotel zaprasza gości do baru Main odpocząć przy dobrym drinku.\nZ Boutique 5 Hotel można w 40 minut dojechać na lotnisko Rodos.\nSą takie zabiegi jak turecka łaźnia parowa, sauna turecka i masaż stóp. Miłośnikom sportu Boutique 5 Hotel oferuje salę gimnastyczną i lekcje jogi.\nBoutique 5 Hotel And Spa, Grecja