ILE TRZYMA JEDNO PIWO - Mężczyźni, Motocykle, Porady - Logo24.pl\nIle trzyma jedno piwo?\nIle trzyma jedno piwo - nie tak łatwo to ocenić. To ile czasu alkohol będzie „trawiony” przez Twój organizm zależy od bardzo wielu czynników. Między innymi od płci, wieku, kondycji zdrowotnej, tego co jadłeś danego dnia, wagi i wielu, wielu innych uwarunkowań.\nIle trzyma jedno piwo - szacunki naukowców. Jak już wspomnieliśmy, są pewne trudności z jednoznacznym oszacowaniem po jakim czasie po wypiciu jednego, dużego piwa można usiąść za kółkiem. Skoro nie ma pewności, to najlepiej poczekać nie godzinę czy dwie, a na wszelki wypadek asekuracyjnie minimum trzy. Dobrze to też kilka razy sprawdzić alkomatem, by przekonać się, jaki mamy metabolizm, a potem szacować ten czas zgodnie z naszymi wcześniejszymi doświadczeniami. Dzięki temu z czasem poznasz swój organizm i będziesz umiał to prawidłowo ocenić.\nIle trzyma jedno piwo - sprawdź się alkomatem. By mieć pewność, czy można na przykład siąść już za kółkiem samochodu, warto skorzystać z alkomatu. Najlepszy będzie profesjonalny sprzęt, ale taki jest dość drogi, posiadają go więc nieliczni. Zamiast niego można skorzystać orientacyjnie z wirtualnego alkomatu. Nie będzie on tak dokładny, ale umożliwi Ci wyznaczenie bezpiecznej granicy, po której na pewno możesz wrócić za kółko.\nJeśli nie masz wyjątkowo grubych i mocnych paluchów, z pewnością zdarzyło Ci się upuścić trzymaną w ręku zimną, oszronioną puszkę piwa. Zainwestuj 10 dolarów i raz na zawsze zapomnij o podobnych tragediach\npiwo to nie piwo, ale popularności temu rodzajowi odmówić nie można. Taki alkohol serwujemy w specjalnych szklankach ze stopką (trzymamy właśnie za stopkę, dzięki czemu chronimy napój przed ogrzaniem). - ale : do tego piwa przyda nam się prosta szklanka z grubego szkła. Wszystkie\n- teoretycznie zbędnym gadżecie, który jednak ma praktyczne zastosowanie. Możesz wbić go w ziemię i wygodnie postawić na nim browar. Zapobiegnie też marznięciu twoich rąk od trzymania zimnego napoju. Na pewno piłeś już piwo z kija, więc czemu nie spróbować z piwem na kiju! Zwłaszcza że cena kija\n: Spirifier Cena: 7,40 zł Dostępność: sklepy specjalistyczne Złota Piłka to najważniejsze z piłkarskich trofeów indywidualnych. Pierwszym jej zdobywcą (w 1956 r.) był Anglik Stanley Matthews. Czy kiedyś trafi do Polaka? Trzymamy kciuki. Złota Piłka z Browaru Spirifer to z kolei piwo w stylu\nsię boi, ale nie chce dać tego po sobie poznać, bo przyszedł z partnerką, więc trzyma się kurczowo brzegów stołu przez całą kolację. Gdy światło się zapala, nagle staje się wyluzowany i pyta swoją dziewczynę: „No i jak tam, podobało się, bałaś się?”. Ludzie są ludźmi, także w ciemności\n? Piątkowy wieczór. Siedzisz sobie z trójką kumpli przy piwie, oglądacie mecz. Na stolik wjeżdżają kolejne piwa, jakiś popcorn, nachos, może coś konkretniejszego do jedzenia. Po golu ukochanej drużyny zapewne pojawia się również kieliszek czegoś wysokoprocentowego. Po skończonym spotkaniu dostajecie rachunek\nUżywając tejże, twój maluch może w każdej chwili sprawdzić stan konta, zdeponować nowe środki czy też wypłacić drobne na gumę do żucia lub piwo. Jedyny problem - urządzenie rozpoznaje i akceptuje jedynie amerykańskie środki płatnicze. Ale przecież wielu z nas nadal oszczędności trzyma w zielonych\neksperymencie podzielono na dwie grupy. Pierwsza przez 20 minut trzymała stopy w misce z zimną wodą, a druga w pustej. Później naukowcy przez 5 dni monitorowali stan zdrowia uczestników. Co trzecia osoba trzymająca stopy w wodzie miała objawy przeziębienia. W drugiej grupy rozchorowało się 9 proc. badanych\nprezerwatywy i fałszywe westchnienia: mężczyźni też udają orgazm! (16+) "Uwielbiam kolorowe drinki, nienawidzę piwa". "Nie ma lepszego napoju niż pina colada" To często spotykane zachowanie: facet chciałby napić się czegoś słodkiego, kolorowego, ale ogólne myślenie jest takie, że jak\nzdałem, studia skończyłem, więc trenerem mogę być. Nauczyciele cię pamiętają? - Oj, z pewnością. Byłeś klasowym zgrywusem? - Lubiłem sobie pożartować, ale nigdy nie przeginałem! U dyrektora rzadko gościłem. Zawsze miałem paczkę znajomych, z którymi trzymaliśmy się razem i z\ncharakteru. Nie są niesmaczne, nie, bynajmniej, ale są zdecydowanie niewyraziste. Skład w porządku, receptura jak należy, pasteryzacja - no niby wszystko OK, ale smaku za mało, niestety. Trzymam kciuki za firmę Chrzanowska Manufaktura Wędlin, bo kierunek obrała słuszny, więc mam nadzieję, że i kiełbaski\n;tarczami imitującymi przeciwnika. Moją trzymał największy gwiazdor naszej reprezentacji wiązacz Mateusz Bartoszek, na co dzień grający w zespole trzykrotnego mistrza Francji SMRC Saint Medard. - Mocniej, mocniej - pokrzykiwał na mnie. - Przełam się, wjedź w to z całej siły - zachęcał, abym\ndressingiem, na wierzchu połóż drugą, taką samą warstwę. Przykryj "czapeczką", zawiń w folię i trzymaj w lodówce. Przed podaniem na pikniku pokrój na kawałki . Kaszanka z jabłkiem lub warzywa pieczone w sakiewkach Z folii aluminiowej uformuj sakiewki, do których wkładaj\nw końcu dotarło do niego, że przestaje nadążać za tymi wszystkimi nowinkami, które mu na co dzień towarzyszą. Tak mu się spodobało, że postanowił zostać tu na dłużej. Pomaga w prowadzeniu pracowni jako wolontariusz. Romana udaje mi się złapać, gdy w jednej dłoni trzyma but, w drugiej coś w rodzaju\nwarunkach łatwo o zakażenie. Zarazić się można przez skażoną wodę (rozcieńczanie alkoholu) i brudne ręce (wszyscy nabierają piwo do trzymanych w rękach misek). Przy pomocy Buby ostro zbiłyśmy kilkakrotnie zawyżone ceny przypraw, tkanin i zabawek z kalabasy. Chodziłyśmy wąskimi dróżkami przecinającymi\n, dlaczego jej kumpela nie potrafi powstrzymać chichotu na twój widok. Zdziwiony? A mamy ci przypomnieć ostatnie piwo z twoim przyjacielem? Jak opowiadałeś mu o przykrych perypetiach z poprzedniej nocy. No widzisz - choćbyś chciał, nie masz moralnego prawa, żeby rzucać kamieniem! Tę historię wyczytaliśmy\nprawie wszystko, więc wyjdziesz z masą często szokujących ciekawostek. CO JESZCZE Odnowiona starówka Bukaresztu tętni życiem. Jest mnóstwo restauracji, kawiarni i pubów. Warto spróbować lokalnych piw - są zaskakująco dobre, i rumuńskich win - są świetne i tanie. W\n, słuchając z iPhone'ów drumm'n'bassu, śmiejąc się i siorbiąc piwo. Biarritz, Francja, fot. mka Anglet tworzy dziś z Biarritz właściwie jedno miasto. Z centrum jednego do drugiego jest niespełna godzinka nadmorskiego spaceru, a widząc Biarritz by night, w zasadzie możesz się ucieszyć, że wracasz spać na\nogłuszony warkotem wyczynowego trzydziestosześciokonnego silnika, byłem pod coraz większym wrażeniem. Kiedy, kilka godzin później, racząc się wyśmienitym piwem i atmosferą zasypiającego Kazimierza, wysłuchiwałem opowieści Johna o życiu w powietrzu, gdzie medytacja łączy się z adrenaliną, byłem pewien, że\nszczytu Tarnicy oraz Szerokiego Wierchu Wspinaczkę na najwyższą górę Bieszczad zaczynasz z Wołosatego. Podejście niebieskim szlakiem na Tarnicę zajmuje około 2-2,5 godziny. Od Przełęczy pod Tarnicą trzymasz się czerwonego szlaku do samych Ustrzyk Górnych. Powrót przez Szeroki Wierch (1268 m n.p.m.) to\nstoi człowiek w mundurze. Ma karabin, jak niemal każdy w Etiopii. W ręku trzyma elektroniczne urządzenie do wykrywania metali. Tak bardzo elektroniczne, że aż nie licuje z całą pozostałą scenerią. Skaner został jednak kupiony za ciężkie pieniądze i musi się zamortyzować. Prowadzony ręką staruszka\nwyciągającą 10-20 km na godz.: jej kierowca w jednej ręce trzymał papierosa, drugą nalewał herbaty z podręcznego czajniczka, a w chwilach fantazji dodawał gazu, żeby zrównać się z innym pojazdem i pogadać z jego kierowcą przez otwarte okno. Raczej nie groziło nam niebezpieczeństwo ani mandat\n. Szaptalizacja zwiększa moc wina. W końcu. Mistrz nalewa do kieliszków białe wino. Trzyma butelkę jedną ręką, od spodu, tak żeby gość widział całą etykietę. Tylko w przypadku butelek magnum (o pojemności 1,5 l) sommelier może się wspomóc drugą ręką. Degustujemy chardonnay'a z Argentyny (Trapiche\nna drugiego, albo utrudni mu uderzenie piłki itp. Ale w końcu squasha wymyślili Anglicy. Ci od punktacji tenisowej, spalonego w rugby i kufla piwa o pojemności 0,56826125 litra. Rakiety do squasha mają różną powierzchnię "główki"\n; (pieszczotliwie zwanych też "mózgami"), czyli rozmiękniętych stóp, które wyglądają, jakby przez tydzień trzymano je w misce z wodą. Potem w ruch szły jodyna, maści przeciwko odparzeniom i dopiero na?koniec plastry. Dużo plastrów. Łukasz, od którego dyspozycji zależała dalsza walka Polaków, potraktował\nPozycja wyjściowa: stań w lekkim rozkroku, nogi ugięte, vipr trzymaj swobodnie oburącz. Ruch: zegnij ramiona w łokciach i wznieś je maksymalnie w górę, prostując, potem wróć do pozycji wyjściowej. Zamiast vipra możesz użyć sztangi. ViPR - rodzaj gumowej belki z uchwytami, która znakomicie\n. Wracamy na łódkę i zaczyna się ostra bania. Wszyscy się zaprzyjaźniają, jedna z dziewczyn z Jersey mówi, że jesteśmy piękną parą (no, kto jak kto, ja piękny nie jestem), gospodarze ostatnie drinki polewają z gumowego penisa trzymanego przy kroczu. Szalone turystki łykają alko niczym\nna genialny pomysł, aby zdjąć plecak w siodle. Einstein się płoszy i idzieeeee! Ziemia się trzęsie, a Przemek wykonuje upadek niczym zawodowy kaskader. Wraca "przedmaturalny" stres, który go będzie trzymał już chyba do końca rajdu. Skręcamy z powrotem na wschód i przez kolejną\nich trakcie uświadomiłem sobie, że poczucie bezpieczeństwa w samochodzie X6M jest tak wielkie, że wydaje się, jakby samochód w magiczny sposób pokonywał zakręty. Przy 180-190 km/h na łukach, w strugach deszczu nadal rewelacyjnie trzymał się drogi. Dzięki przenoszeniu mocy na poszczególne koła auto\njajkiem, dopraw solą oraz pieprzem. Rozgrzej olej. Każdy pierścionek cebuli zanurz w cieście i usmaż na złoto. Wyjmij, osącz na ręczniku papierowym. Do momentu podania trzymaj w cieple. cebula;piwo;mąka pszenna;jajko;pieprz cayenne;pieprz czarny;olej;\nSardynki w cieście piwnym\n(trzymaj je za główki, bo się połamią), a potem do gorącego oleju. Smaż na złoty kolor (2-3 minuty). Wyjmuj łyżką cedzakową i osączaj z tłuszczu na papierowym ręczniku. Do oleju wrzuć na 30 sekund cząstki limonki, wyjmij je, osącz i podawaj do rybek. piwo;mąka;sardynki;limonka;olej;\n750 g piersi z kurczaka,12 tortilli,1/4 główki poszatkowanej czerwonej kapusty,3 pomidory malinowe,2 lemonki,sól,sos tabasco,sos:5 łyżek majonezu,5 łyżek keczupu,1 papryczka jalapeno (opcjonalnie),panierka:,1 szklanka (150 g) mąki pszennej,1 szklanka ciemnego piwa,1 łyżeczka soli,1/4 łyżeczki\npiwie- trzymaj je tam przez godzinę, następnie odsącz * Na suchej patelni podpraż orzechy * Umieść mąki, zakwas, sól i wodę w misce. Miksuj na najniższych obrotach aż składniki dobrze się połączą (ok. 4 minut). Ciasto powinno być bardzo lepkie. * Miksuj dalej, przez ok. 5 minut na\nma 50 orgazmów dziennie


Andrzejki - I Liceum Ogólnokształcące im. Kazimierza Jagiellończyka w Sieradzu\nCo roku, tuż przed otwarciem pierwszego okienka kalendarza z czekoladkami, odbywają się liczne imprezy i spotkania towarzyskie pod hasłem „Andrzejek”. Skojarzenia są dość typowe: klucz, wosk, wróżby. Ale o co w tym chodzi?\nAndrzejki są odpowiednikiem Katarzynek, skierowanym do kobiet. Niezamężne dziewczęta próbowały różnymi środkami przepowiedzieć przyszłość i wyczarować sobie przyszłego męża. I właściwie było to jedyne założenie tych corocznych obchodów, niezbyt wyszukane. Obecnie we wróżbach może uczestniczyć każdy, bez względu na płeć. Uzyskane wyniki nie są traktowane poważnie, wręcz przeciwnie - stanowią jedynie element tradycyjny, nawet już nie zawsze kultywowany, ustępujący miejsca głośnej muzyce i tańcom.\nIstnieje wiele teorii kto zapoczątkował obchodzenie świąt pod koniec listopada. Niektórzy jako pomysłodawców Andrzejek chcą widzieć starożytnych Greków, inni są przekonani, że tradycja odprawiania wróżb matrymonialnych zakorzeniona jest głęboko w wierzeniach pogan. Z tego zresztą powodu, zabawy andrzejkowe mogą wywoływać skrajne reakcje u niektórych środowisk konserwatywnych, które chętnie łączą je z okultyzmem, albo nawet oddaniem duszy szatanowi (zainteresowanych tematem odsyłam do wyszukiwarki Google). Ważne jest, żeby we wszystkim zachować umiar, wtedy nikt nie ucierpi.\nZ okazji Andrzejek warto wspomnieć co dzieje się wtedy na Wyspach. Okazuje się, że nasza poczciwa noc wróżb jest tam świętem państwowym, a święty Andrzej jest patronem Szkocji, z tego zresztą powodu flaga Szkocji przypomina krzyż na którym zakończył swój żywot. W Edynburgu odbywają się huczne imprezy, można spróbować tradycyjnych potraw i posłuchać szkockiej muzyki. Dudy i kilt w kratę są tego dnia powszednie.\nWystarczy tej teorii, przechodzimy do praktyki. Dla zdecydowanych na wróżenie sporządziłem dwie listy propozycji:\n• Wylewanie wosku przez dziurkę klucza (na podstawie kształtu zastygłego wosku można sprawdzić, co nas czeka w przyszłości)\n• Przekłuwanie kartki z imionami szpilką (wylosowane imię będzie nosić przyszły partner)\n• Wróżba z jabłkiem (należy rzucić za siebie obierki jabłka i wyczytać z ich kształtu pierwszą literę przyszłego wybranka, czasem jest to duże wyzwanie)\n• Wróżba z zapałek (rzucone na stół 7 zapałek powinno ułożyć się w pierwszą literę imienia przyszłego partnera)\nWRÓŻBY TRADYCYJNE: (na własną odpowiedzialność)\n• Dziewczęta rzucają psom kulki z ciasta, oznaczające konkretnych chłopców. Kulka zjedzona jako pierwsza daje odpowiedź o kogo należy się postarać.\n• Panny ustawiają się w koło i wpuszczają do środka gąsiora. Pierwsza, do której podejdzie, może szykować się na zamążpójście. (Uwaga: bywają trudności z załatwieniem gąsiora).\n• Dziewczyny kładą na ławie placki posmarowane tłuszczem i sprowadzają psa. Ta, której placek zostanie zjedzony na początku, pierwsza wyjdzie za mąż.


Jan Kofman w 1968 roku uparł się, że żaden Moczar nie będzie go z Polski ekspediował. I nie wyjechał – REUNION 69\nJan Kofman, Warszawa, rok 1989 (Jacek Barcz / Forum / Jacek Barcz / Forum)- Z Jankiem Kofmanem poznał mnie Adam Michnik, ponad pół wieku temu. Naiwny, zgodziłem się zagrać z Kofmanem w pokera – pisze Henryk Szlajfer w osiemdziesiąte urodziny historyka i opozycjonisty\nDwaj bracia Kofmanowie. Starszy, Janek, urodził się 26 lutego 1941 r., Włodek w 1945. O tym drugim, francuskim, a od kilku lat również polskim profesorze w Centrum Badań Kosmicznych PAN, jego fascynacji kometami i Marsem, można by długo pisać. Ten świeżo upieczony na początku marca 1968 r. absolwent Politechniki Warszawskiej ląduje na kilka miesięcy w więzieniu. Świętował magisterium w złym momencie, dzień po wiecu na uniwersytecie, z niewłaściwymi, już namierzonymi przez SB, ludźmi. Bez perspektyw zawodowych emigruje. Z zyskiem dla nauki francuskiej, ze stratą dla polskiej. Osiągnięcia młodszego Kofmana potwierdza nazwa jednej z planetoid – Wlodekofman.\nAle to nie o nim będzie dzisiaj mowa. Starszy, Janek, uparł się w 1968 r., że żaden Moczar nie będzie go z Polski ekspediował, że represje wymierzone w brata i przyjaciół, rozpętana nienawistna propaganda i w końcu publiczne ataki na ojca nie zmuszą go do kapitulacji.\nDla porządku, ojciec, Józef Kofman, wywodził się z nielicznej grupy dawnych członków KPP. Jako członek władz CRZZ zostanie w 1968 r. triumfalnie spalony na politycznym stosie przez prawą rękę Gomułki do spraw związków zawodowych Ignacego Logę-Sowińskiego. Zatem Janek jak postanowił, tak uczynił.\nA może trzymała go w kraju także krytyczna fascynacja polską historią, zwłaszcza gospodarczą? Ten absolwent historii Uniwersytetu Warszawskiego (wcześniej testował swoje zainteresowania na Politechnice) na początku 1968 r. publikuje swoje pierwsze artykuły naukowe na temat sytuacji śląskich górników oraz aktywności Towarzystwa Warszawskiego Kopalń Węgla i Zakładów Hutniczych do 1914 r. To zapowiedź jego rozważań nad ideologiami wielkich grup kapitału w Polsce w okresie międzywojnia oraz ich nieudanymi próbami wybicia się na samodzielność.\nNajpierw jednak po 8 marca znajdzie się w grupie ok. 40 wyrzuconych z pracy w PWN „encyklopedystów”, „rewizjonistów” i „syjonistów”. Pracę w wydawnictwie rozpoczął zaledwie dwa lata wcześniej.\nZ punktu widzenia PZPR i SB była to jak najbardziej słuszna decyzja. Przecież w „Notatce” z marca 1965 r., załączonej do wspólnej informacji dyrektorów Biura Śledczego i Departamentu III MSW, czytamy: „Kofman organizował w prywatnym mieszkaniu konspiracyjne zebrania grup studentów, w czasie których prowadzone były dyskusje polityczne z antypartyjnych pozycji”. Towarzysze dyrektorzy dodawali, że na UW Kofman „należał do zwolenników Karola Modzelewskiego”, a ponadto, starszy od Adama Michnika, razem z nim knuł. Aby judzić, tworzyli jakieś kółka samokształceniowe, a nawet zamyślili polityczną „trybunę”.\nDzisiaj, podobnie jak Włodek, Janek również jest profesorem, choć już, formalnie, na emeryturze. Po 1989 r. powróci też do PWN, razem z Grzegorzem Bogutą, szefem podziemnej Niezależnej Oficyny Wydawniczej, jako redaktor naczelny i wiceprezes wydawnictwa. A po drodze odgrywał jeszcze kilka innych ról. I o tym warto kilka słów powiedzieć.\nJa sam zetknąłem się z nim w okolicznościach, których nie wspominam z rozczuleniem. Poznał mnie z Jankiem Adam. Chyba na przełomie 1966 i 1967 r. Naiwny, zgodziłem się w pewnym momencie, po rozmowie na jakieś poważne tematy, zagrać z nimi w pokera. Dobra nauczka, ale bolesna. Po latach, już na początku 1982 r., spotkamy się ponownie. Już bez kart.\nNatomiast role odgrywane przez Janka Kofmana sprowadzić można do dwóch głównych: opozycjonista, który stał się podziemnym, a po 1989 r. już w pełni legalnym redaktorem i wydawcą, oraz profesor specjalizujący się w historii gospodarczej Polski i Europy Środkowo-Wschodniej okresu międzywojnia. A może w innej kolejności: profesor oraz opozycjonista redaktor.\nNie ma to zresztą większego znaczenia. W różnych okresach obowiązywał właściwy duchowi czasu porządek i priorytety. Natomiast bez względu na odgrywane role w jego biografii obecny był od niepamiętnych czasów pewien „stały fragment gry”, aby odwołać się do tej sportowej terminologii: Masia, urzędowo – Maria Marchut-Kofman, pianistka. Bez wspomnienia o tej wnuczce śląskiego górnika i powstańca, kawalera Virtuti Militari, posła Ludwika Piechoczka, który położył głowę w Auschwitz, o Janku nie sposób mówić czy pisać. Kiedy w 1985 r. przyjdzie ciężki czas, aresztowanie, to ona, z unieruchomioną nogą (lubiła jeździć konno), będzie zajmować się najbardziej pilnymi sprawami podziemnego pisma „Krytyka”. Dzisiaj nadal kontroluje sytuację.\nZanim pojawi się jako opozycjonista redaktor, Jan Kofman wyleci, powtórzmy, z pracy w wydawnictwie. Szło tu nie tylko o utraconą pracę w PWN. Szło o naukę.\nPracuje jako goniec w Centralnej Agencji Fotograficznej, następnie przez kilka lat jako zarękawek referent w Ruchu (część takiego ówczesnego socjalistycznego koncernu od gazet, drukarni, mydła i powidła). Jego przyjaciel jeszcze z czasów studenckich, młodszy o rok Stefan Meller, wyrzucony w 1968 r. z Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych, wylądował lepiej: był kasjerem w spółdzielni kosmetycznej Izis i nauczycielem francuskiego w szkole językowej Lingwista.\nMając już za sobą pierwsze naukowe publikacje, Kofman, choć przykuty przez kilka lat do Ruchu, nie zamierza rezygnować z nauki. Nauka była bakcylem, kwestią zasadniczą, a jednocześnie zakazanym owocem, kiedy natykasz się na mur blokujący możliwość normalnego rozwoju na uniwersytecie czy w PAN.\nWspominał Meller: „Z moim przyjacielem Jankiem Kofmanem szliśmy łeb w łeb, razem wylatywaliśmy z pracy, razem umówiliśmy się, że robimy doktoraty. (…) Dopiero teraz doceniam nasze decyzje: mądrze zrobiliśmy, że nie zrezygnowaliśmy z uprawiania nauki, choć naprawdę nie było to proste. Cały czas myśleliśmy, że kiedyś, jeśli skończy się ten okres wielkiej smuty, to będzie z czym wrócić do normalnej roboty”.\nZastanawiam się po latach – sam powtarzałem doświadczenie obu – czy taka droga nie była mimo wszystko bardziej interesująca (nie była z pewnością lepsza czy łatwiejsza) niż asystenckie terminowanie czy studia doktoranckie. Świata zza takich studiów nie dojrzysz, życia nie posmakujesz. A i wódka inaczej wchodzi.\nJuż po doktoratach, bez ułatwiających życie stypendiów, zarękawek referent z Ruchu i kasjer z Izis znajdą w 1974 r. miejsce w szybko rozwijającej się filii Uniwersytetu Warszawskiego w Białymstoku. Dzięki profesorom Andrzejowi Wyrobiszowi i Elżbiecie Kaczyńskiej złapią (naukowego) Pana Boga za nogi.\nTworzone w Białymstoku studia historyczne to zaiste barwna kolekcja charakterów i zainteresowań: Kofman i Meller, Andrzej Wyczański i Ewa Wipszycka-Bravo, Adam Manikowski i Michał Tymowski, Daniel Grinberg. W pociągu, który przez lata woził to towarzystwo na trasie Warszawa – Białystok, musiało być niezłe zoo. Janek zaś dojeżdżał do Białegostoku do emerytury. Nawet wówczas, gdy po 1989 r. będzie współtworzyć w Warszawie Instytut Studiów Politycznych PAN.\nOd nauki, rzecz jasna, już nigdy nie odstąpi. Także w czasach „Krytyki”.\nDrugoobiegowy Kwartalnik Polityczny „Krytyka” powstanie w 1978 r., ze Stefanem Starczewskim jako naczelnym. Przy jego narodzinach jest także Jan Kofman, a od numeru 6. pojawi się w stopce jako „Włodzimierz Mart”.\nCzas „Krytyki” przyjdzie wraz ze stanem wojennym. Będzie to zarazem czas redaktora „Włodzimierza Marta”. Numery wydane przed sierpniem 1980 r. były swoistym rozruchem, zaznaczeniem odrębności i zdobyciem znaczącego miejsca wśród pism drugiego obiegu. Wcześniej powstały przecież lubelskie „Spotkania” i „Głos”.\nW tym „heroicznym okresie 1978-81 – wspominał Kofman – to Adam Michnik był spiritus movens czasopisma”. Kiedy jesienią 1980 r. jeździłem do śląskich zakładów, woziłem na wyraźną prośbę młodych tworzących wówczas prasę tamtejszej „Solidarności” właśnie „Krytykę”. Było jednocześnie oczywiste, że już wcześniej docierały do nich egzemplarze kwartalnika. Jeszcze przed 1981 r. jego nakład sięgał 1-2 tys. egzemplarzy.\nNatomiast „Krytyka”, wydawana w nakładzie 2-3 tys., a nawet 4 tys. egzemplarzy, to czas stanu wojennego. Ten, jak mawiali Rosjanie, „tołstyj żurnał”, każdy numer o objętości kilkuset stron maszynopisu, był wydawniczym fenomenem drugiego obiegu. Kwartalnik uzupełni w kolejnych latach kierowana przez Janka „Biblioteka”, kolekcja tekstów oryginalnych i przekładów wypełniająca przestrzeń milczenia tworzoną przez cenzurę. Obok Karla Poppera pojawi się Hannah Arendt, a z polskich autorów Jan Walc, Adam Michnik, Jerzy St. Holzer, Jadwiga Staniszkis czy Krystyna Kersten. Meller, który publikował w „Krytyce” czasu stanu wojennego jako „Andrzej Ler”, wspominał: „Pisanie w »Krytyce« dawało mi olbrzymią radość i dumę. To był dla mnie rodzaj nobilitacji”. Było to wówczas już pismo redaktora Kofmana.\nPierwsze „wojenne” numery powstawały w małym mieszkaniu Janka i Masi na bliskiej Ochocie, na Spiskiej. Nie tylko książki przyciągały wzrok, także bokserka Felka i przede wszystkim fortepian, narzędzie pracy Masi. Tam spotkaliśmy się po latach, szło o wyjaśnienie szczegółów w moim tekście, który pojawi się w pierwszym „wojennym” numerze „Krytyki”. Wkrótce przenieśli się do nieco większego, M-4!, mieszkania w rejonie Czerniakowskiej.\nNie wiem, w jakim nastroju Janek podejmował wyzwanie kontynuowania pisma. To nie był łatwy czas, a on sam był już na oku SB co najmniej od 1965 r. Sądzę, że nie miał wyboru. Członkowie pierwszej redakcji zostali w większości internowani, np. do jesieni 1982 r. Marek Beylin, przez kilka miesięcy tego samego roku także Piotr Łukasiewicz. Na wolności pozostał m.in. on – „Włodzimierz Mart”. W latach 80. kwartalnik będzie już redagowany przez zespół ukształtowany przez niego. Ujawnioną w stopce w 1988 r. redakcję tworzyli naczelny Jan Kofman, Marek Beylin, Mirosława Grabowska, Piotr Łukasiewicz, Adam Michnik, Robert Mroziewicz i Rafał Zakrzewski. Z niewielkimi zmianami zespół ten przetrwa do połowy lat 90.\n„Krytyka” była postrzegana zarówno przed 1980 r., jak i w okresie stanu wojennego jako „pismo pogłębionej refleksji politycznej środowiska korowskiej lewicy”. Taka ocena pojawi się m.in. w monografii dziejów podziemnego ruchu wydawniczego, „Rewolucji powielaczy” Jana Olaszka. Nie sposób jej zaprzeczyć, pamiętając, że kwartalnik był poniekąd odpowiedzią na coraz bardziej narodowo-katolicki „Głos” Antoniego Macierewicza. Taka ocena była też przez wielu podtrzymywana także dla okresu po 1989 r.\nKofman przedstawi bardziej zniuansowaną opinię. Kiedy w 1994 r. wraz z Michaelem Bernhardtem z Penn State University szykowaliśmy wybór tekstów z „Krytyki” dla amerykańskiego wydawcy, poprzedził ten zbiór krótkim wstępem.\n„Krytyka – deklarował naczelny redaktor – nigdy nie reprezentowała jakiejś grupy politycznej i nigdy nie posiadała własnej linii politycznej”. Odwoływanie się w 1978 r. przez założycieli kwartalnika do tradycji niekomunistycznej lewicy, PPS-u, a także sam tytuł nawiązujący do tradycji sympatyzującej z socjalistami „Krytyki” z początków XX wieku, były ważnym sygnałem. Jednak z zastrzeżeniem: sugerował ideowe powinowactwa, ale nie przesądzał o praktycznych postawach politycznych.\nW podziemnej „Krytyce” „Włodzimierza Marta”, choćby w numerze 17. z 1984 r., pojawią się zatem teksty zarówno „Macieja Poleskiego” (Czesława Bieleckiego), jak i Adama Michnika. Trudno to sobie dzisiaj wyobrazić. Ścisła, przez dekady, współpraca Janka z historykiem Wojciechem Roszkowskim (w podziemiu „Andrzej Albert”), który reprezentował w miarę upływu czasu poglądy coraz bardziej narodowo-konserwatywne, stała się wręcz legendarna. Notabene jej rezultatem będzie przygotowanie w 2005 r. unikatowego „Słownika biograficznego Europy Środkowo-Wschodniej XX wieku” (przekład opublikowany w Stanach Zjednoczonych), a także książka „Transformacja i postkomunizm”.\nWracając zaś do „Krytyki”: podnosił Janek, aby nie stawiać znaku równości między kontaktami towarzyskimi a politycznymi preferencjami reprezentowanymi przez członków redakcji po 1989 r. Dodawał również coś więcej, właśnie z myślą o rzeczywistości po 1989 r.: „Trzymanie się pojęć i językowych formuł, które mniej lub bardziej właściwie opisywały naszą totalitarną przeszłość (…), może łatwo prowadzić do zniekształcenia współczesnej rzeczywistości politycznej, gospodarczej i ideologicznej”. I precyzował: „Nie wierzę, że zrozumienie starć politycznych czy ideologicznych we współczesnej Polsce jest możliwe z użyciem konwencjonalnie rozumianych [pojęć] »lewicy” i »prawicy«”. Konkluzja? Być może ta dychotomia „będzie w pewnym momencie odzwierciedlać polską rzeczywistość”, ale tylko w warunkach „dalszego rozwoju demokracji i rynku”.\nSygnalizuję tylko ten problem, kluczowy skądinąd dla zrozumienia ideowych i politycznych wyborów dokonywanych w 1989 r. i w kolejnych latach przez uczestników ważnego nurtu dawnej opozycji demokratycznej.\nCzy ocena wyłożona przez Kofmana była trafna? Kwestia do dyskusji. Z pewnością jednak, deklarując odejście od ukształtowanej przed ponad dwoma stuleciami dychotomii, Janek podzielał przekonanie, że w okresie dopiero co zapoczątkowanej transformacji na pierwszym planie powinno znaleźć się poczucie odpowiedzialności za „dobro wspólne”, swoisty absolutny patriotyzm.\nJuż po pierwszym roku transformacji to przekonanie zostało brutalnie zakwestionowane. Przez Wałęsę i Kaczyńskich pospołu. Forma była paskudna, intencje niezbyt chwalebne, co poniekąd przesądziło również o długofalowym rezultacie tworzenia systemu partyjnego w Polsce.\nJednak pomińmy tu historię ostatnich trzech dziesięcioleci. Ów absolutny patriotyzm nie jest już argumentem, który przemawiałby dzisiaj do młodych demonstrujących od października zeszłego roku na ulicach polskich miast. Nie mówią językiem lewicy czy prawicy. Mówią natomiast z pewnością językiem wyboru, językiem wolności i konieczności zmiany, słowem – językiem niedokończonej transformacji. Transformacji ułomnej, gdy szło o artykulację ważnych celów i wykonanie zadań mieszczących się w demokratycznej agendzie. Zatem „demokracja”, nie mityczny „lewicowy zwrot”.\nBodaj najważniejszymi symbolami tego swoistego „zamrożenia historii” w pierwszych latach transformacji były i są społeczna pozycja kobiet, relacje Kościół – państwo i gwałtownie przyspieszona w ostatnich latach ewolucja w kierunku państwa wyznaniowego de facto (sprawa aborcji to pochodna tych procesów). A zatem może Janek miał rację, choć jej dowód pojawił się na sposób trudny do wyobrażenia w 1989 czy 1994 r.?\n„Krytyka” czasu stanu wojennego i następnie „normalizacji” drażniła. Drażnił jej redaktor naczelny „Włodzimierz Mart”, poszerzający się krąg czytelników, nowi autorzy… Znaczenie takiego jak „Krytyka” czasopisma rosło także w miarę słabnięcia sprzeciwu społecznego. To pisma takie jak „Krytyka”, „Przegląd Polityczny”, „Wola” czy „Głos” stawały się stopniowo czymś więcej niż podziemnymi periodykami. Zapominamy, że w latach 1984-86 liczba bezpośrednio zaangażowanych w struktury podziemia zmalała z ok. 34 tys. do ok. 14 tys. (zob. Andrzej L. Sowa, „Historia polityczna Polski”). Transformacja politycznej opozycji w kontrkulturę była tendencją, której nie można było lekceważyć. Pisał na ten temat Janek w „Krytyce” już u progu przełomu, w 1988/1989 r.\nJednak „normalizację” rozumianą jako w pełni kontrolowany proces rozbrajania opozycyjnego pola minowego, taką, która zarazem szłaby w parze z nasilającą się społeczną pasywnością, zakwestionowali w październiku 1984 r. zabójcy z SB.\n„Selektywne” i „przykładowe” zabójstwo ks. Jerzego Popiełuszki to jedno. Szok, jaki w aparacie autorytarnej władzy wywoła ujawnienie tego politycznego mordu i publiczny proces sprawców na początku 1985 r., to drugie. „Normalizacja”, która implikowałaby selektywne represje łączone z punktową liberalizacją, nie wchodziła w takim momencie w grę. Powstrzymanie demoralizacji we własnych szeregach wymagało innych działań.\nW połowie 1985 r. w pawilonie śledczym SB na Rakowieckiej ląduje wraz Jankiem Kofmanem część redakcji „Krytyki”, Mirosława Grabowska i Robert Mroziewicz. Sygnał dla części opozycji, w tym niepokornych „jajogłowych”, wyraźny. A jednocześnie sprawdziło się stare powiedzenie: SB łatwo znajdowało powód, aby kogoś posadzić, natomiast zazwyczaj nie starczało jej i jej mocodawcom wyobraźni, aby określić okoliczności, w jakich będzie „politycznych” wypuszczać na wolność.\nJanek siedzi pięć miesięcy, a w tym czasie jego wzrok – zawsze miał z tym kłopoty – znacznie się pogarsza. Zdrowie to jedno, ale znacznie ważniejsza staje się rosnąca presja na decydentów. Zmienia się dość szybko także świat wokół Polski. Wypuszczony na wolną stopę pod koniec 1985 r., w czerwcu 1986 Janek doczeka, podobnie jak inni „polityczni”, amnestii i umorzenia śledztwa. Nadchodziły już nowe czasy.\nJan Kofman-profesor zajął się historią gospodarczą, dziedziną instytucjonalnie słabo ugruntowaną, a jednocześnie dyscypliną, którą reprezentowali w Polsce XX wieku nietuzinkowi, obecni w światowej nauce uczeni. Jednak przywoływanie nazwisk Jana Rutkowskiego, Franciszka Bujaka, Witolda Kuli, Mariana Małowista, Andrzeja Wyczańskiego, Antoniego Mączaka, Jerzego Tomaszewskiego, Jerzego Topolskiego czy Jacka Kochanowicza tylko wzmacnia niepokój. Wszystkich wymienionych nie ma już z nami. Jest to temat, do którego warto powrócić przy innej okazji.\nZatem historia gospodarcza, w tym analizy porównawcze. Pisząc na te tematy, Janek nie miał litości dla kolegów i czytelników. Trudno mu było dorównać w poszukiwaniu szerszego kontekstu, sygnalizowaniu pomijanych czy traktowanych niezbyt uważnie relacji. Ważny był także szczegół. Celował w takich analizach, po drodze domagając się od czytelnika nieustannego skupienia.\nTrafnie ujął ten rys Jankowego pisarstwa Jacek Kochanowicz. Pisał o książce Kofmana dotyczącej nacjonalizmu gospodarczego: „Nie czyta się jej łatwo: autor jest niezwykle skrupulatny i każdą z tez opatruje licznymi zastrzeżeniami, stara się nie pominąć żadnego aspektu omawianych zjawisk, dodatkowo rozbudowując wywód obszernymi komentarzami w przypisach”.\nW prowadzonych przez Janka Kofmana badaniach nad historią gospodarczą można mówić o dwóch zasadniczych wątkach.\nPierwszy to analiza ideologii gospodarczych polskiego kapitału w okresie międzywojnia, a także miejsca, jakie Centralny Związek Polskiego Przemysłu, Górnictwa, Handlu i Finansów – „Lewiatan” – zajmie w polityce gospodarczej i szerszym kontekście II Rzeczypospolitej. Jego rozważania nad miejscem reprezentacji wielkiego – na warunki polskie – kapitału w państwie, które politycznie ewoluowało, zwłaszcza od wielkiego kryzysu, w kierunku autorytaryzmu, a gospodarczo było jednym z wielu przykładów zacofania, obalały niejeden mit.\nZ jednej strony będzie to tradycyjny obraz omnipotencji „grup burżuazyjno-obszarniczych”, z drugiej zaś koloryzowany przez niektórych historyków obraz Polski w procesie przyspieszonej i skazanej jakoby na sukces modernizacji. Wskazywał jednocześnie na konieczność wprowadzenia jako zasadniczego punktu odniesienia w analizach środkowoeuropejskich systemów społeczno-gospodarczych państwa jako autonomicznego aktora zmiany. Napisze, formułując końcową ocenę Lewiatana: „realia gospodarcze [końca lat 30.] (…) wręcz demistyfikowały anachroniczny w dużym stopniu charakter programu [orędowników Lewiatana]. (…) Obawa przed dominacją państwa w gospodarce była główną przyczyną ich niemal programowej inercyjności”.\nW 1987 r. otrzyma za swoją książkę nagrodę historyczną „Polityki”. Chwała redakcji. A jednocześnie był to bez wątpienia chichot historii, jeden z sygnałów świadczących o swoistej emancypacji tego tytułu wydawniczego jeszcze w ramach „starego reżimu”. Mowa przecież o piśmie nieustannie kojarzonym z Mieczysławem F. Rakowskim, także z Jerzym Urbanem, a zatem z dziennikarzami przeistoczonymi w aktywnych polityków czasu dyktatury gen. Jaruzelskiego. Redakcja „Polityki” dała zatem nagrodę temu, który zaledwie rok wcześniej został amnestionowany, a o jego i innych członków zespołu „Krytyki” aresztowaniu w 1985 r. komunikował, jak zwykle z kamienną twarzą, Jerzy Urban. W każdym razie czas był ku temu sposobny: w 1986-87 r. wiele się już w kraju i poza nim dzieje.\nDrugi z kolei wątek to porównawcza analiza nacjonalizmu gospodarczego w okresie międzywojnia – w Polsce i innych krajach Europy Środkowo-Wschodniej. Pisząc o tej pionierskiej w polskim piśmiennictwie publikacji, Kochanowicz nie miał wątpliwości: określi książkę Kofmana jako „nieprzeciętną, a nawet wybitną”.\n„Nacjonalizm gospodarczy – szansa czy bariera rozwoju” ukaże się w 1992 r., ale zasadnicze tezy książki znajdą się w obiegu naukowym nieco wcześniej i, przede wszystkim, w języku angielskim. Dzięki życzliwości Paula Bairocha z Uniwersytetu Genewskiego, wielkiej postaci w światowej historii gospodarczej, w 1990 r. w wydawnictwie Droz ukazał się tom, próba analizy porównawczej nacjonalizmu gospodarczego w Europie Środkowo-Wschodniej i Ameryce Łacińskiej w międzywojniu, którego zasadniczy trzon stanowiły właśnie teksty Janka. To, że taki zbiór, także z udziałem Ryszarda Stemplowskiego, moim i włoskiego historyka Marcello Carmagnaniego, się ukazał, było rezultatem inspiracji wynikających z dyskusji z Jankiem. Szykując ten tom, miałem świadomość, że gdyby nie te właśnie spory, często burzliwe, projekt ten nigdy nie ujrzałby światła dziennego.\nAle warto też zwrócić uwagę na kolejny chichot historii. Kiedy Janek publikuje rozważania na temat nacjonalizmu gospodarczego i jego wariantu – „patriotyzmu gospodarczego”, liberalizm gospodarczy (w zmodyfikowanej postaci jako konsensus waszyngtoński) święcił triumfy – jako ideologia i polityka gospodarcza. Ustalenia poczynione przez Kofmana nie były apologią nacjonalizmu, przeciwnie, raczej ostrzeżeniem, także gdy ukazywał wyraźnie jego związki z etatyzmem i autorytaryzmem politycznym w Polsce i regionie. Dostrzegał jego potencjał rozwojowy, ale nie przeceniał siły (i nieuchronności) tej tendencji. Nacjonalizm gospodarczy, jeden z wariantów „kapitalizmu politycznego”, o którym pisał niegdyś Max Weber, tylko w nielicznych i wyjątkowych okolicznościach przecierał drogę do sukcesu. Polska i region przykładami takiego sukcesu nie były.\nNatomiast dzisiejsi nacjonalistyczni entuzjaści „patriotyzmu gospodarczego” i „suwerenności” pojawiają się na scenie politycznej jak molierowski pan Jourdain, nie wiedząc, że od lat mówią prozą. Bezwiednie powtarzają w radykalnie prawicowej frazeologii niektóre hasła latynoamerykańskich lewicowych radykałów z lat 60. XX wieku (ale także nacjonalistycznych generałów). Możliwe staje się przekształcenie potencjalnego zagrożenia dla rozwoju oraz demokracji w rzeczywistość. Notabene stawiam dolary przeciwko orzechom, że nie tknęli choćby dla ciekawości książki Janka.\nPo kilku latach jego książka ukaże się w Stanach Zjednoczonych. Wraz z tomem opublikowanym w wydawnictwie Droz rezultaty badań zapoczątkowanych w Polsce przez Kofmana zostaną włączone do międzynarodowej debaty. Zaczęto pisać o odrębnej grupie polskich badaczy zajmujących się fenomenem nacjonalizmu gospodarczego.\n„Zakończenie komunizmu” nastąpiło wprawdzie ponad trzy dekady temu, ale nie przywilej życia w ciekawych czasach. Zwłaszcza dzisiaj. Żaden ze scenariuszy rysowanych na początku transformacji nie przewidywał destrukcyjnego ataku na demokratyczne instytucje, przejęcia steru rządów przez ekipę głoszącą i wprowadzającą w życie nacjonalistyczno-autorytarne pomysły.\nKiedy w 2001 r. u władzy znajdzie się ponownie SLD, wydawało się, że nic gorszego nie może już Polski spotkać. Kofman oddawał nastroje wielu byłych uczestników demokratycznej opozycji, gdy pisał pod koniec 2002 r.: „Słuchając sprawozdań sejmowych, można mówić (…) o bezczelności rządu [SLD-UP]: żaden rząd po 1989 r. nie traktował opozycji z taką impertynencją, a czasem z chamstwem”. Istotnie. Wszyscyśmy z Jankiem klęli w żywy kamień.\nNikt nie przewidywał, że pojawią się lepsi, bardziej twórczy następcy Leszka Millera i SLD, że stworzony w 1964 r. mrożkowski Edek, ten, który ma „pierwszorzędne zasady” i „zna życie”, stanie się od 2015 r., przyodziany w „narodowy”, a jakże!, kostium „prawdziwego organicznego patrioty”, emblematyczną figurą polskiej polityki. Jego enuncjacje, czytane dzisiaj, brzmią realistycznie: „Ale nie bójcie się, byle cicho siedzieć, nie podskakiwać, uważać, co mówię, a będzie wam ze mną dobrze, zobaczycie. Ja jestem swój chłop. I pożartować mogę, i zabawić się lubię. Tylko posłuch musi być”. Inaczej w pysk i won.\nCo zatem pozostaje? Jak zawsze, jak w 1965, jak w 1968, 1980 czy 1981 r. mówić „nie”, gdy dzieje się niesprawiedliwość, gdy deptane są prawa, gdy w miejsce politycznego sporu pojawia się zoopolityka. Bez wątpienia starsi panowie i panie nie są dobrym materiałem na aktywnych buntowników. Jeśli jednak tak zdecydują, mogą stanąć u boku tych, którzy chcą swój sprzeciw wyrazić. Bez mentorstwa.\nJanek, urodzony realistyczny pesymista, który przez dziesięciolecia uczestniczył nieustannie w skazanych na klęskę, jak twierdziło wielu, szlachetnych wolnościowych i demokratycznych awanturach, jest dzisiaj w niezbyt dobrym, czasami wręcz ponurym nastroju. Jednak rąk w górę nie podnosi, kapitulacji nie ogłasza. Niedoczekanie! Przez dekady udzielał, spokojnie, jak to on, odpowiedzi na pytania, które na innym kontynencie zadawał od 1963 r. młody Bob Dylan, jego rówieśnik:\n„Ile przeminie imperiów i lat,\nBy godzić się wciąż na ten świat?”\nOdpowiedzi, których przez dekady udzielał, były zawsze bardziej ambitne i bardziej konkretne niż te Dylana „The answer, my friend, is blowin’ in the wind” – „Odpowiedź zna wiatr, odpowiedź gwiżdże wiatr”.\nA co z jego realistycznym pesymizmem? Jestem od niego o kilka lat młodszy. Pozwala mi to naiwnie (?) wierzyć, że dekompozycja obozu władzy – terminologia z lat 30. jest tu na miejscu – nie jest odległą perspektywą. Tym bardziej że postaw sukna rozdzierany przez beneficjentów układu tkanego przez szefów Zjednoczonej Prawicy nie jest wielkością nieskończoną. Spieramy się zatem z Jankiem o to „kiedy?”, nie „czy?”.\nKreśląc te kilka uwag, wiele wątków pominąłem. Idzie tu o członkostwo Janka Kofmana w szacownym gronie powołanym do reprezentowania większości opozycji wobec komunistycznych władz – a zatem w Komitecie Obywatelskim. Kolejnym krokiem było negocjowanie w trakcie Okrągłego Stołu sprawy środków masowego przekazu. Słuchający go Urban i inni reprezentanci gen. Jaruzelskiego otrzymali klarowny sygnał:\n„Aby (…) wyjść wreszcie poza owe deklaracje dobrej woli i stanąć na twardym gruncie rzeczywistości, niezbędne jest radykalne zainicjowanie ogólnego i szerokiego procesu przemian demokratycznych we wszystkich sferach życia kraju”.\nAle w tym katalogu działań ważnych politycznie i społecznie nie ma jednej znaczącej pozycji. Otóż zanim jeszcze pojawi się opozycjonista i profesor, jako 20-latek Janek biegał sprinterskie dystanse, w słynnej sztafecie juniorów warszawskiej Legii 4×100. Ten team tworzyli, obok Janka, Ryszard Mirkiewicz (także dziesięcioboista), Rafał Miłaszewski (po latach profesor) i Janusz Szewiński (następnie znany trener i mąż Ireny Kirszenstein). Później jeszcze walczył na bieżni w barwach Polonii. Było to dobre przygotowanie do tego, co nadejdzie.\n*Henryk Szlajfer – emerytowany profesor Uniwersytetu Warszawskiego i ISP PAN. Po 1989 r. pracował m.in. w MSZ. Ambasador ad personam. W 1968 r. wraz z Adamem Michnikiem relegowany z uczelni za działalność opozycyjną. Wiec w ich obronie był początkiem Marca ’68. Ostatnio wydał „Współtwórcy atlantyckiego świata. Nowi chrześcijanie i Żydzi w gospodarce kolonialnej Ameryki Łacińskiej XVI–XVII wieku” (Wydawnictwo Scholar).


Forum PZW Gdańsk :: Zobacz temat - łowisko - Gdańsk\nłowisko - Gdańsk\nWysłany: Sro Wrz 23, 2009 19:31 Temat postu: łowisko - Gdańsk\nWitam, poszukuje dobrego łowiska w gdańsku, chodzi o to zeby byl dobry dojazd z głównego albo wrzeszcza autobusem, bo nie posiadam samochodu, chodzi mi o łowisko płatne, chce poprostu posiedziec na rybach i cos zlowic a nie tylko w spławik patrzec, cos takiego znalazlem: http://forum.pzw.gda.pl/viewtopic.php?t=899 ale nie wiem czy to dobry pomysł, był ktos? z gory dzieki za pomoc\nWysłany: Sro Wrz 23, 2009 19:39 Temat postu:\nWkleiłeś link do własnego tematu.\nWysłany: Sro Wrz 23, 2009 21:31 Temat postu:\nWysłany: Czw Wrz 24, 2009 21:26 Temat postu:\nSzczerze mowiac jeszcze nie bylem, ale jak bedziesz i cos zlapiesz to podziel sie wrazeniami na forum\nWysłany: Pią Wrz 25, 2009 9:48 Temat postu:\nHmm jakby Ci to powiedzieć? Wiiem że jakiś czas temu uzyskanie pozwolenia na połów na tym zbiorniku graniczyło z cudem (wydawali je tylko dla stałych członków zapisanych do ich koła). Ale może się zmieniło nei wiem zadzwoń. Co do ryby to nie ulega wątpliwości że jest jej tam sporo (wymieniane na ich stronie gatunki potwierdzam). Natomiast jeśli myślisz że przyjedziesz sobie zarzucisz i będziesz wyciągał rybkę za rybką to niestety tak nie będzie. Łowisko bardzo specyficzne i wymagające (trzeba troszkę je poznać, pogadać z tubylcami itp. itd.) Fakt jest płotka która jak trafisz na dzień to bedzie skubać jak szalona. Ale jest druga strona medalu. Jest to płotka która przetestuje twoją cierpliwość, refleks i umiejętności wędkarskie Nie mniej jednak życzę udanych połowów i połamania kija\nWysłany: Sro Paź 07, 2009 17:22 Temat postu:\nWysłany: Pią Paź 09, 2009 12:48 Temat postu:\nprywatny stawek przy obwodnicy wlasc. Pan Drywa droga na kolbudy, ale czy tam mozna dojechac czym z miasta to nie wiem.\nWysłany: Sob Paź 10, 2009 10:08 Temat postu:\nteraz mam samochód wiec nie ma problemu z dojazdem, a gdzie dokładnie? maja jakas strone internetowa? najlepiej chcialbym takie lowisko ktore ma strone internetowa wtedy wszedlbym posprawdzal co i jak, podzwonil i byloby ok\nWysłany: Pon Paź 12, 2009 7:31 Temat postu:\nto jest najblizsza okolica obwodnicy, stoi tam stacja rafinerii gdanskiej , oraz rondo z krzyzowka drog na kolbudy, pruszcz i dojazdowka na trakt sw. wojciecha. Musisz podjechac do plotu gdzie jest dzwonek i wlasciciel wpuszcza na teren nastepnie ustalasz jaki chcesz pomost i do dziela. majac telefon mozesaz dokonac rezerwacji miejsca.\nWysłany: Pon Paź 12, 2009 21:46 Temat postu:\nchodzi o rondo ktore znajduje sie na ulicy starogardzkiej i objazdowej? z tego co widze na mapie to jest zaznaczona tam jakas stacja paliw i sa jakies 3 stawki zaznaczone\nczy jak sie jedzie swietokrzytska w strone obwodnicy pozniej staropolska i jak sie zaczyna obwodnica to gdzies w tych miejscach? tez jakas stacja jest zazcaczona\nwytlumaczycie mi gdzie to dokladnie sie znajduje? z gory dzieki\nWysłany: Pon Paź 12, 2009 22:05 Temat postu:\n* 83-010 Straszyn, ul. Objazdowa 1\n* Tel.: 58 - 6828981\nNa rondzie w Straszynie w kierunku Pruszcza za stacją paliw 100 m na łuku drogi\nWysłany: Pon Paź 12, 2009 23:01 Temat postu:\nWysłany: Wto Paź 13, 2009 6:22 Temat postu:\nnastaw sie na karpia, to typowe komercyjne łowisko.Mozesz polowic rowniez troche płoci, leszcvzyka, okon na paprochy no i szczupaki czasami podczepi sie na spining karp. jest tez chyba pare sumow. Łowisko raczej przyjemne ale i potrafi byc chimeryczne jak pada to jest stały szum z obwodnicy ktora masz za plotem ale idzie sie przyzwyczaic. Polecam gruntowke na wieksza rybe oraz splawikowke z kolowrotkiem aby sie nie nudzic i trochy porzucac w poszukiwaniu ryby. dla rozgrzewki spinning.\nWysłany: Wto Paź 13, 2009 11:54 Temat postu:\nNa łowisku w Straszynie, o tej porze roku to proponuje nastawianie się na drapieżnika (boczny trok - okonie 25-30 cm i pojedyncze większe, szczupak jest tam naprawdę potężny - widziałem sporo metrowych wygrzewających się w słońcu)\nKarpie można połowic w ciepłe i słoneczne dni - najlepszą przynętą jest kukurydza i miękisz chleba - jak trafisz w pogodę do złowienie kilkunastu karpi 1-1,5 kg nie stanowi problemu.\nW ciepłej porze roku polecam łowienia na kulki ( ja łowię na truskawka, banan) mój rekord z tego łowiska to 12,5 kg, ale najlepiej walczą pełnołuskie\n6-8 kg .\nNa łowisku obowiązuje zakaz stosowania żyłek grubszych niż 0.22mm i plecionek 0,12 mm.\nFajne łowisko na szybki wypadzik po pracy- w poniedziałek nieczynne, jedyny mankament to bliskość obwodnicy ale idzie przywyknąć.\nWysłany: Wto Paź 13, 2009 13:22 Temat postu:\nprzed chwila dzwoniłem na łowisko i wlasciciel powiedział mi ze jest tylko dla klubowiczów, po krótkiej rozmowie zgodził sie zebym przyjechal jednorazowo "a pozniej zobaczymy" tak powiedział, na końcu rozmowy oznajmij "zadnych psów, dzieci i kobiet" a chciałem pojechac z kumplem i dziewczyna ale mysle ze nie bedzie robił problemu jak kobieta wejdzie jakie są opłaty? orientuje sie ktos? bo zapomnialem sie zapytac


Dziennik Urzędowy Województwa Śląskiego z 5 sierpnia 2014 pozycje 4211-4231\nStrona główna » Dzienniki Urzędowe » Dziennik Urzędowy Województwa Śląskiego » 2014 r. » z 5 sierpnia 2014 pozycje 4211-4231\nRozstrzygnięcie nadzorcze nr NPII.4131.1.324.2014 Wojewody Śląskiego z dnia 1 sierpnia 2014r. stwierdzające nieważność całości uchwały Nr LI/511/14 Rady Miejskiej w Zawierciu z dnia 25 czerwca 2014r. w sprawie nadania nazwy „św. Jana Pawła II” placu położonego w Zawierciu


Wisła Kraków. Artur Skowronek: Do Lubina jedziemy po zwycięstwo | Sportowy24\nBartosz Karcz 14.02.2020\nJesienią Wisła Kraków pokonała Zagłębie Lubin na stadionie przy ul. Reymonta 4:2 Anna Kaczmarz\n- Sytuacja kadrowa jest dobra - cieszy się przed wyprawą do Lubina trener Artur Skowronek, choć dodaje jednocześnie, że pewne problemy kadrowe się pojawiły. - Prawdą jest, że Paweł Brożek nie będzie brany pod uwagę. Jest szansa, żeby Paweł był gotowy na Koronę. Trenuje indywidualnie, nawet w niedzielę będzie „zasuwał”, żeby być z nami na kolejny mecz. Jeśli chodzi o Heberta, to potwierdzam, że nie ma naderwania, zerwania, naciągnięcia mięśnia łydki. Jest jednak obrzęk, z którym walczymy. Jeśli nie będzie w niedzielę dolegliwości bólowych, to będzie grał.\nMimo tego, że Wisła nie radziła sobie w tym sezonie dobrze na wyjazdach, Skowronek nie kryje planów przed wyprawą na mecz z Zagłębiem: - Jedziemy do Lubina po zwycięstwo i z takim nastawieniem wsiądziemy w sobotę do autokaru. Wiemy, że jesteśmy dobrze przygotowani do tej rundy. Wiemy, że jesteśmy gotowi fizycznie na mecz z Zagłębiem. Jesteśmy również gotowi mentalnie na bardzo ciężką walkę.\nKontuzja wspomnianego Brożka sprawi, że znów w podstawowym składzie powinniśmy zobaczyć Alona Turgemana. Izraelczyk zaliczył bardzo dobry debiut w Wiśle, strzelił bramkę Jagiellonii. W drugiej połowie został zmieniony, ale jak zapewnia Artur Skowronek: - Turgeman jest gotowy na 90 minut gry. Tak jak mówiłem jednak po meczu z Jagiellonią, wystawienie go w podstawowym składzie, po zaledwie kilku treningach z drużyną, nie było łatwą decyzją, choćby z racji szacunku do innych piłkarzy, których mamy w kadrze. Cieszę się, że młody Olek Buksa pewne rzeczy rozumie i napiera. Nawet był szykowany do grania w pierwszym składzie na Jagiellonię. Wraca też Tupta, jest w pełnym obciążeniu i jest bardzo mocno brany pod uwagę.\nChoć w Wiśle humory poprawiły się nie tylko dlatego, że drużyna wygrała z Jagiellonią, ale również z tego powodu, że było to już trzecie kolejne zwycięstwo, to jednak nikt nie wpada w przesadny optymizm. Mocno podkreśla to trenera „Białej Gwiazdy”, który mówi: - Wciąż jest bardzo źle i wszyscy o tym wiedzą. Jesteśmy w strefie spadkowej. Ta świadomość jest pokazywana przez piłkarzy w codziennej pracy i to jest super. Wszyscy wiedzą w naszej drużynie, że wygrana z Jagiellonią to tylko jeden mecz. Przed nami szesnaście kolejnych. Najważniejsze jest to, co będzie w maju, a nie to, co zrobiliśmy w meczu z Jagiellonią. A nie zrobiliśmy dużo, bo to zwycięstwo nic nam nie da, jeśli nie będziemy punktować dalej.\nZagłębie piłkarską wiosnę rozpoczęło znacznie gorzej niż Wisła. Lubinianie po słabej grze przegrali na wyjeździe z Piastem 0:2. Skowronek jest jednak przekonany, że „Miedziowi” w niedzielę pokażą inną twarz.\n- Na pewno to będzie zupełnie inna drużyna niż w Gliwicach - przekonuje trener Wisły. - Choćby z tego powodu, że lubinianie będą chcieli się zrehabilitować przed trenerem, kibicami, sobą. I pokazać, że to był tylko wypadek przy pracy. Poza tym wraca Guldan, Czerwiński, Żivec. To są jednostki, które podniosą ten zespół jakościowo do góry bardzo mocno.\nWisła znów będzie przystępować do meczu z Zagłębiem po spotkaniach rywali w walce o utrzymanie. Artur Skowronek tłumaczy jednak, że dla niego nie ma to najmniejszego znaczenia. - Nie patrzymy na rywali - podkreśla szkoleniowiec. - Oczywiście wiem, że przed nami grają Górnik z Arką i Korona z Jagiellonią. To, co jednak robią przeciwnicy, nie ma znaczenia. My musimy punktować i wtedy tabela tak się będzie układać, jak my sobie tego życzymy.\nDodajmy, że niedzielne spotkanie Zagłębia z Wisłą poprowadzi Krzysztof Jakubik z Siedlec.\nMateriał oryginalny: Wisła Kraków. Artur Skowronek: Do Lubina jedziemy po zwycięstwo - Gazeta Krakowska\nbxzb 15.02.2020 04:57:21\nLISA 14.02.2020 21:42:42\nWisła obniżka pensji\nWisła Kraków poinformowała, że zawodnicy, trenerzy oraz władze klubu solidarnie zdecydowały się na obniżenie zarobków w związku z problemami „Białej Gwiazdy”, spowodowanymi epidemią koronawirusa.


Praca Lekarz Anestezjolog szpital Wielkopolska - Prowork.PL we recruit Nurses and Teachers\nKlient ProworkPl, szpital zatrudni lekarza Anestezjologa. Pracodawca, szpital powiatowy w Wielkopolsce poszukuje lekarzy specjalistów w dziedzinie Anestezjologii i Chirurgii do wspólpracy na pełny etat. W przypadku przeprowadzki do Polski, pomoc pracodawcy w relokacji. Miejsce pracy Wielkopolska, Ostrów Wielkopolski. Aktualne oferty pracy 2021 dla lekarzy, w tym lekarzy z zagranicy - prywatne kliniki i szpitale w całej Polsce - aplikuj www.prowork.pl\nKlient ProworkPl MED, prywatny szpital w Wielkopolsce zatrudni lekarza Anestezjologa. Praca na pełny etat. Pracodawca oferuje atrakcyjne wynagrodzenie i wsparcie w relokacji. w przypadku lekarzy w trakcie nostryfikacji dyplomu - program adaptacyjny i pomoc w uzyskaniu czasowego Prawa Wykonywania zawodu lekarza w Polsce. Mile widziani kandydaci - lekarze z praktyką zawodową w innych krajach. W przypadku aplikacji lekarzy z poza UE m.in Ukrainy czy Białorusi - wymagane kwalifikacje uprawniające do otrzymania czasowego Prawa Wykonywania Zawodu Lekarza w Polsce. Mile widziani kandydaci gotowi do relokacji z rodziną i zamieszkania w rejonie pracy. Zapewniona pomoc pracodawcy w relokacji.


Regulamin - Morska Mila\nOGÓLNE WARUNKI REZERWACJI DOMKU LETNISKOWEGO W OŚRODKU „MORSKA MILA”\nDomek składa się z salonu z aneksem kuchennym, łazienki z wc, dwóch sypialni i przeznaczony jest do przebywania maksymalnie sześciu osób.\nPodana przy rezerwacji liczba osób przyjeżdżających do domku jest uważana za liczbę maksymalną. Przebywanie w obiekcie większej liczby osób niż podano musi być poprzedzone zgodą właściciela. W tym przypadku należy się liczyć z dodatkową opłatą podana przez właściciela.\nRezerwacja wstępna dokonana drogą telefoniczną lub drogą elektroniczną, obowiązuje trzy dni.\nRezerwacja gwarantowana jest dokonywana po wpłacie na rachunek bankowy Wynajmującego zaliczki w wysokości 30% czynszu najmu. Niedokonanie w tym terminie wpłaty zaliczki powoduje utratę rezerwacji.\nDane do przelewu: Bank Zachodni WBK I odział Koszalin\n84 1090 2646 0000 0001 2026 6283\nCzynsz najmu, pozostały do zapłaty po uwzględnieniu wpłaconej uprzednio kwoty zaliczki, dokonywany jest w dniu przyjazdu.\nRezygnacja z przyjazdu w zarezerwowanym terminie po wpłacie zaliczki nie powoduje jej zwrotu. Rezygnacja przez Najemcę z pobytu w zarezerwowanym terminie po wpłacie pozostałej kwoty czynszu najmu nie powoduje jej zwrotu.\nW dniu przyjazdu, przed otrzymaniem kluczy do domu, Najemca wpłaca na rzecz Wynajmującego kaucję w wysokości 200,00 zł. Kaucja służy zabezpieczeniu roszczeń Wynajmującego w stosunku do Najemcy z tytułu szkód w nieruchomości lub w przedmiotach wyposażenia lub umeblowania, niespowodowanych zwyczajnym ich używaniem. Kaucja nie jest oprocentowana i podlega zwrotowi Najemcy w dniu wyjazdu po oddaniu kluczy do domu i jego opróżnieniu z rzeczy Najemcy. W razie powstania szkód Wynajmujący ma prawo potrącić kwotę odpowiadającą wysokości szkody. Niedokonanie płatności kaucji równoznaczne jest z rezygnacją z rezerwacji.\nW przypadku skrócenia najmu objętego rezerwacją należność za niewykorzystane dni nie podlega zwrotowi.\nOpłaty klimatyczne nie są wliczone w cenę i będą pobierane osobno na miejscu.\nWynajmujący zastrzega sobie prawo odwołania rezerwacji z przyczyn od siebie niezależnych (działania siły wyższej, decyzje władz państwowych, strajki, itp.). Najemcy nie przysługuje z tego powodu odszkodowanie. W takim przypadku wpłacony czynsz ( w tym zaliczka) jest zwracana Najemcy w terminie 5 (pięciu) dni licząc od dnia odwołania.\nStroną umowy nie może być małoletni, małoletniemu bez dorosłego opiekuna nie zostaną wydane klucze.\nPrzywożenie zwierząt domowych jest możliwe wyłącznie za uzyskaniem wcześniejszej zgody Wynajmującego oraz za dodatkową opłatą.\nDomek wyposażony jest w podliczniki energii elektrycznej. Najemca pokryje koszty energii w dniu wyjazdu na podstawie odczytanych przez Strony umowy liczników.\nWynajmujący nie ponosi odpowiedzialności za ewentualne uszkodzenia, zniszczenia - nieszczęśliwe wypadki, zguby, kradzieże i inne, które mogą zdarzyć się w domku oraz na terenie nieruchomości Wynajmującego.\nNa terenie nieruchomości znajduje się parking niestrzeżony, zatem Wynajmujący nie ponosi odpowiedzialności za parkujące samochody. Najemca oświadcza, że został poinformowany, że parking strzeżony znajduje się w odległości 500 metrów od terenu nieruchomości.\nWszelkie usterki wynikłe w trakcie użytkowania domku Najemca zobowiązuje się zgłaszać na bieżąco Wynajmującemu.\nDzieci mogą przebywać na terenie nieruchomości, w tym na placu zabaw, wyłącznie pod opieką dorosłych i na ich odpowiedzialność.\n©2019 Morska Mila. Designed By OTHER MEDIA - AGENCJA MEDIALNA


Strona główna Aktualności 20.05.2019 16:12\nHongmeng - tak ma się nazywać system operacyjny firmy Huawei\nHuawei stoi na rozdrożu. Donald Trump dopiął swego i odciął go od sklepu Google Play. Huawei ma jednak "Plan B" na każdą okazję.\nHuawei od 2012 roku pracuje nad własnym systemem operacyjnym dla smartfonów i komputerów osobistych, który miałby zastąpić Windowsa i Androida na jego sprzęcie. Ostatnio firma przypomniała o tym w marcu, pokazując, że polityka amerykańsko-chińska jej nie zrujnuje. Na fali informacji o zakończeniu umowy z Google Play wypłynęła informacja o nazwie systemu - "Hóngméng".\nHongmeng to krewniak Androida\nHuawei nie rozwija swojego systemu od podstaw. Bazą Hongmeng jest otwartoźródłowa platforma - licencje open source nie znają granic geograficznych. Z pewnością chodzi tu o Android Open Source Project, do którego Huawei także ma swój wkład. Oto pełna treść oświadczenia firmy Huawei w sprawie końca umowy z Alphabetem:\nHuawei znacząco przyczynił się do rozwoju i popularyzacji systemu Android na całym świecie. Jako jeden z kluczowych globalnych partnerów Androida, ściśle współpracujemy z ich platformą open-source w celu tworzenia ekosystemu, który przynosi korzyści zarówno użytkownikom końcowym, jak i całej branży. Huawei zapewni aktualizacje zabezpieczeń i będzie świadczył usługi posprzedażowe dla wszystkich smartfonów i tabletów marek Huawei oraz Honor – tych, które już zostały sprzedane i tych, które są obecnie dostępne w sprzedaży na całym świecie.\nJednocześnie będziemy nadal budować bezpieczny i zrównoważony ekosystem oprogramowania, aby zapewnić jak najlepsze doświadczenia dla wszystkich użytkowników z całego świata.\nMożemy przypuszczać, że bazą systemu będzie system Android, budowany ze źródeł projektu, a na nim zostanie zainstalowana nakładka EMUI. Z punktu widzenia użytkownika zmieni się więc niewiele, jeśli nie liczyć utrudnionego dostępu do aplikacji Google'a. Większość z nich można zastąpić innymi, tak naprawdę stracimy tylko świetne mapy.\nHuawei i tak ma własny sklep\nJeśli chodzi o brak Google Play na smartfonach firmy Huawei, producent także jest przygotowany - po prostu ma własny sklep z aplikacjami, dostępny na smartfonach Huawei i Honor. Huawei App Gallery działa od roku, początkowo był dostępny wyłącznie na Huawei P20 Pro.\nObecnie w Huawei App Gallery można znaleźć sporo aplikacji, ale nie jest tak bogata, jak Google Play. Jednak jeśli smartfony Huawei i Honor będą dalej podbijać świat w takim tempie, programiści zaczną publikować swoje aplikacje także w Huawei App Gallery.\nBez płatności Google Play także da się obejść. Na smartzegarkach Huawei działa zwykle podobny system Alipay, można więc wprowadzić go i na smartfony.\nHóngméng czyli Pierwotny Świat\nHóngméng to nazwa naturalnej witalności, chaotycznego ducha, który istniał przed otwarciem nieba i ziemi albo pierwotnego świata. Można przetłumaczyć tę nazwę jako "pierwotny", "wstępny", może jako "początek". To sugeruje, że to nazwa kodowa projektu, a nie nazwa rynkowa.\nOprogramowanie Biznes Huawei\nHuawei HongMeng w fazie testów. Podobno ma go już ponad milion smartfonów


Wartość utraty jest bolesna – Slow Mummy\nWartość utraty jest bolesna\n24 Nov 2017 Natalia Leave a Comment\nJeszcze 10 lat temu nafaszerowana akademickimi teoriami “kiedy tak właściwie zaczyna się życie” potrafiłam powiedzieć ciężarnej, że dziecko, które ma w brzuchu nie jest jeszcze w pełni człowiekiem. Tymczasem jakimś cudem (popartym medycyną rozdrodczą) stałam się matką 2.5 roku temu.\nKiedy stwierdziliśmy, że nadszedł dzień na rodzeństwo rozpoczęły się przygotowania i nadszedł ten DZIEŃ, kiedy to zamrożony 3 lata temu 5 dniowy embrion doczekał się swojej chwili. Kiedy laborantka niosła go do pokoju, gdzie czekałam na niego z ojcem, lekarzem i embriologiem chciałam wykrzyczeć: “Dajcie mi moje dziecko”. A przecież to był tylko rozmrożony 5 dniowy embrion 😉\nWszystko przeszło jak powinno, aż do ostatniego wtorku, kiedy okazało się, że “nie jestem w ciąży”, embrion się nie zagnieździł, wynik negatywny. Najpierw był szok. Jak to? Przecież czułam objawy (fakt, że po kilku dniach przestałam je czuć, ale nie chciałam się zamartwiać).\nPamiętam jak na studiach filozoficznych, z zajęć z aksjologii przerabialiśmy “wartość utraty”, zapamiętałam jedno:\n– Wartość utraty jest BOLESNA.\nI wiecie co? Przypomniały mi się wszystkie kobiety, które utraciły dzieci, na różnych etapach, te krótko po narodzinach, te, które poroniły, te, którym się nie udało i stwierdziłam, że nie ma znaczenia, czy mówimy o 2 letnim dziecku, krótkonarodzonym, czy poronionym, niezagnieżdżonym – Ból jest ten sam. I dotyczy on naszych planów, oczekiwań, nadziei, które nigdy już się nie ziszczą.\nWtorkowa noc była straszna. Nie mogłam spać. Kiedy tylko zgasiłam światło płakałam jak dziecko, aż padłam ze zmęczenia, a kiedy znów się obudziłam znów zaczęłam płakać, aż padłam. Nazajutrz rano obudziłam się z opuchniętą twarzą i pustką w sercu, ale nie miałam już siły płakać. Za oknem środowe niebo w Dublinie płakało za mnie.\nJakoś przetrwałam ten dzień w największej chyba pasywności, jaką może osiągnąć człowiek i padłam ze zmęczenia.\nCzwartek był jak z Budki Suflera:\na po burzy spokój….\nMój mąż wziął wolne, by jakoś znieść to razem.\nDziś jest piątek. Dzień w którym zazwyczaj piszę podsumowania, a tydzień temu myślałam, że zacznę odliczanie do kolejnego cudu.\nNiestety, nie udało się. Tym razem mieliśmy mniej szczęścia, a wszystkie głupoty jakie powiedziałam w przeszłości “odszczekuję” i łączę się w bólu, z tymi, którzy stracili swoje szczęścia niezależnie na jakim etapie rozwoju one były.\nZdjęcie zrobione lata temu przez moją przyjaciółkę Magdalenę Wichrowską, które oddaje cały powyższy smutek\nciąża, dziecko ciąża, strata, utrata\nPrevious Article← 1 tydzień\nNext ArticleLucy Cousins →


Testy Qualcomm Snapdragon 855: Porównanie wydajności procesora, GPU i AI z Kirinem 980 i Snapdragonem 845\n2018 był ekscytującym rokiem dla entuzjastów smartfonów. Widzieliśmy początki niemal bezramkowych konstrukcji, innowacje w wielu aparatach, techniki obliczeniowe, dzięki którym praktyczny długi czas ekspozycji jest praktyczny, absurdalnie szybkie przewodowe ładowanie, ponowne wprowadzenie bezprzewodowego ładowania do głównego nurtu i wiele więcej. Smartfony z Androidem mają tak wiele funkcji, aby je odróżnić, ale wszystkie nadal są zasilane przez chipsety Qualcomm, HiSilicon, Samsung lub MediaTek. Większość flagowców Android w 2018 roku była zasilana przez Qualcomm Snapdragon 845, ale w 2019 roku będą one zasilane głównie przez Qualcomm Snapdragon 855. Chociaż nowa platforma mobilna Qualcomm została ogłoszona w grudniu podczas Snapdragon Tech Summit, Qualcomm czekał do CES 2019 w zeszłym tygodniu, abyśmy mogli przetestować Snapdragon 855.\nOczekujemy, że wielu naszych czytelników oczekuje na wyniki testów porównawczych. W końcu Qualcomm Snapdragon 855 najprawdopodobniej będzie używany w urządzeniach takich jak Google Pixel 4, LG G8, Samsung Galaxy S10, OnePlus 7, Xiaomi Mi 9, Sony Xperia XZ4 i wiele innych. Jak każde z tych urządzeń poradzi sobie z intensywnymi graficznie grami mobilnymi? Jak szybko te urządzenia mogą poradzić sobie z obciążeniami AI? Jak te urządzenia będą się różnić od smartfonów z Kirinem 980, takich jak Huawei Mate 20, Honor View 20 i nadchodzący Huawei P30? Chociaż nie jesteśmy w stanie odpowiedzieć na pytanie, jak nadchodzące urządzenie ze Snapdragonem 855 będzie działać w grze takiej jak PUBG Mobile lub Fortnite, przeprowadzone przez nas testy powinny dać ci dobry pomysł na temat tego, jak nowy Snapdragon 855 wypada w porównaniu do Snapdragon 845 i platformy Kirin 980.\nPrzetestowalibyśmy nowy Exynos 9820, ale Samsung Galaxy S10 nie jest jeszcze dostępny. Będziemy musieli na to poczekać do lutego.\nQualcomm Snapdragon 855, Snapdragon 845 i Kirin 980 Dane techniczne\nprocesor 1 Kryo 485 „Prime” (oparty na ARM Cortex-A76), do 2, 84 GHz\n3 Kryo 485 (na bazie ARM Cortex-A76), do 2, 42 GHz\n4 Kryo 385 (oparty na ARM Cortex-A55), do 1, 8 GHz\n45% poprawa wydajności w porównaniu do poprzedniej generacji * 4 Kryo 385 (oparty na ARM Cortex-A75), do 2, 8 GHz\n25% poprawa wydajności w porównaniu do poprzedniej generacji * 2ARM Cortex-A76, do 2, 60 GHz\n2 ARM Cortex-A76, do 1, 92 GHz\n4 ARM Cortex-A55, do 1, 80 GHz\n20% poprawa wydajności w porównaniu do poprzedniej generacji * Adreno 630\n25% poprawa wydajności w porównaniu do poprzedniej generacji * Mali-G76MP10\nPamięć 4x 16 bitów, 2133 MHz LPDDR4X 4x 16-bit, LPDDR4X 1866 MHz 4x 16-bit, LPDDR4X-4266\nProces produkcji 7nm (TSMC) 10 nm LPP (Samsung) 7nm (TSMC)\nSzczegółowy przegląd HiSilicon Kirin 980 znajduje się w tym artykule. Aby uzyskać więcej informacji na temat platformy mobilnej Qualcomm Snapdragon 855, przeczytaj nasz pierwszy artykuł o szczegółach i artykuł o głębokim nurkowaniu.\nKrótki przegląd używanych przez nas testów\nAnTuTu : To holistyczny punkt odniesienia. AnTuTu testuje wydajność procesora, GPU i pamięci, jednocześnie uwzględniając zarówno abstrakcyjne testy, jak i późne symulacje wrażeń użytkownika (na przykład podtest polegający na przewijaniu ListView). Ostateczne wagi punktowe są zgodne z ustaleniami projektanta.\nGeekBench : Test zorientowany na procesor, który wykorzystuje kilka obciążeń obliczeniowych, takich jak kompresja, wyszukiwanie, renderowanie, fizyka i ray tracing, HDR / rozmycie. Uwzględniono także niektóre obciążenia pamięci związane z opóźnieniami i przepustowością. Podział punktacji daje określone wskaźniki. Ostateczne wagi punktowe są zgodne z ustaleniami projektanta.\nGFXBench : Ma na celu symulację renderowania grafiki w grach wideo przy użyciu najnowszych interfejsów API. Wiele efektów na ekranie i wysokiej jakości tekstury. Nowsze testy używają Vulkan, podczas gdy starsze testy używają OpenGL ES 3.1. Metryki to klatki podczas testu i klatki na sekundę (zasadniczo druga liczba podzielona przez długość testu), które są specyficzne, a nie jakaś ważona ocena, co jest naprawdę przydatne.\n3DMark : intensywny test graficzny z mnóstwem efektów i fizyki, który ma na celu znaczne podkreślenie liczby klatek na sekundę. Ostateczne wagi punktowe są zgodne z ustaleniami projektanta (tj. Nie FPS itp.)\nAImark (Ludashi) / AI BenchMark : Testuje różne implementacje sztucznej sieci neuronowej (ANN). Niezbędne operacje obejmują iloczyn punktowy i mnożenie macierzy oraz funkcje nieliniowości. Równoległość jest kluczowa i te testy porównawcze wykorzystują DSP (w szczególności rozszerzenia wektorowe Hexagon [HVX], ale nie przyspieszenie Tensor).\nLinki źródłowe dla każdego testu porównawczego można znaleźć na końcu artykułu.\nUrządzenie referencyjne Qualcomm Snapdragon 855\nAndroid 9 Pie (niestandardowe oprogramowanie AOSP Qualcomm)\n6 GB pamięci RAM LPDDR4X RAM\nAndroid 9 Pie (oprogramowanie Google Pixel OEM z łatką bezpieczeństwa ze stycznia 2019 r.)\n4 GB pamięci LPDDR4X RAM\nAndroid 9 Pie (oprogramowanie Magic UI 2.0 / EMUI 9.0 OEM z poprawką bezpieczeństwa z grudnia 2018 r.)\n„Tryb wydajności” w ustawieniach baterii został wyłączony\n8 GB pamięci LPDDR4X RAM\nWyniki testu Qualcomm Snapdragon 855\nWyniki referencyjne ***\nAnTuTu 7.1.1 * 360, 346 360, 409 336, 467 352, 407, 3 359, 000-360, 500\nGeekBench (jednordzeniowy) 4.3.0 * 3, 532 3, 525 3, 519 3 355, 3 3 500–3, 600\nGeekBench (wielordzeniowy) 4.3.0 * 11, 193 11152 11, 251 11 198, 7 11 000–12 000\nPCMark 2.0.3710 * 8, 907 8, 957 8, 832 8 898, 7 9 000\nGFxBench ES3.1 1080 Manhattan Offscreen 4.0 * 71 (4, 408 klatek) 71 (4, 401 klatek) 71 (4396 ramek) 71 71\nGFxBench ES3.1 1080 Car Chase Offscreen 4.0 * 42 (2496 klatek) 42 (2495 ramek) 42 (2478 klatek) 42 42\nGFxBench ES3.0 1080 Manhattan Offscreen 4.0 * 102 (6321 klatek) 100 (6, 207 klatek) 102 (6326 klatek) 101, 3 100–102\nGFxBench ES2.0 1080 T-Rex Offscreen 4.0 * 167 (9353 klatki) 167 (9372 klatek) 167 (9353 klatki) 167 167-168\n3DMark 1.5.3074 * 5, 463 5475 5, 464 5 467, 3 Nie dotyczy\nAI BenchMark 2.1.1 * 26.989 26 296 ** 26 642, 5 27 000\nOktan 2.0 25.201 24, 582 24, 492 24 758, 3 24 900–25 000\nPrędkościomierz 1.0 118, 1 117, 8 117, 8 117, 9 112-122\nJetStream 1.1 116, 1 115, 9 115, 6 115, 9 116-117\n* Qualcomm wstępnie zainstalował kilka testów porównawczych na urządzeniach referencyjnych Snapdragon 855. Te testy porównawcze zostały zmodyfikowane z wersji Sklepu Play, aby nie przesyłać danych do chmury. Niektóre z tych testów porównawczych są nieaktualne w porównaniu do wersji Sklepu Play.\n** Dane próbne nie mogły zostać uzyskane z powodu ograniczonego czasu.\n*** Qualcomm dostarczył nam zestaw oczekiwanych wyników testów porównawczych na podstawie własnych testów. Użyliśmy tego tylko w celach informacyjnych. Qualcomm nie przedstawił żadnych wyników odniesienia dla 3DMark.\nWyniki testu Qualcomm Snapdragon 845\nAnTuTu 7.1.4 285, 439 284, 727 284, 836 285, 000, 7\nGeekBench (jednordzeniowy) 4.3.2 2 372 2390 2, 391 2 384, 3\nGeekBench (wielordzeniowy) 4.3.2 8, 328 8, 333 8, 292 8 317, 7\nPCMark 2.0.3716 9, 055 9, 074 9, 122 9 083, 7\nGFxBench ES3.1 1080 Manhattan Offscreen 5.0.0 61 (3776 klatek) 60 (3746 ramek) 60 (3747 ramek) 60, 3\nGFxBench ES3.1 1080 Car Chase Offscreen 5.0.0 35 (2079 klatek) 35 (2074 ramki) 35 (2073 ramki) 35\nGFxBench ES3.0 1080 Manhattan Offscreen 5.0.0 83 (5, 174 klatki) 83 (5168 klatek) 83 (5151 klatek) 83\nGFxBench ES2.0 1080 T-Rex Offscreen 5.0.0 153 (8542 ramki) 153 (8541 klatek) 152 (8531 ramek) 152, 7\n3DMark 2.0.4580 4, 504 4, 642 4448 4 531, 3\nAI BenchMark 2.1.2 7, 166 7, 256 7, 104 7 175, 3\nOktan 2.0 17, 088 16, 972 16, 61 16, 967\nPrędkościomierz 1.0 95, 7 96 96, 9 96, 1\nJetStream 1.1 88, 3 86, 7 87, 8 87, 6\nWyniki testu HiSilicon Kirin 980\nAnTuTu 7.1.4 271, 727 274, 133 274, 627 273 395, 7\nGeekBench (jednordzeniowy) 4.3.2 3, 334 3335 3, 337 3 335, 3\nGeekBench (wielordzeniowy) 4.3.2 9860 9860 9, 794 9, 838\nPCMark 2.0.3716 7, 557 7, 558 7, 527 7.547.3\nGFxBench ES3.1 1080 Manhattan Offscreen 5.0.0 54 (3319 klatek) 53 (3291 klatek) 53 (3 308 klatek) 53, 3\nGFxBench ES3.1 1080 Car Chase Offscreen 5.0.0 30 (1795 klatek) 30 (1776 klatek) 30 (1773 klatek) 30\nGFxBench ES3.0 1080 Manhattan Offscreen 5.0.0 86 (5362 ramki) 77 (4768 klatek) 83 (5151 klatek) 82\nGFxBench ES2.0 1080 T-Rex Offscreen 5.0.0 71 (3989 klatek) 68 (3812 klatek) 68 (3829 klatek) 69\n3DMark 2.0.4580 3570 3, 597 3, 594 3, 587\nAI BenchMark 2.1.2 14, 021 14, 005 14, 051 14 025, 7\nAImark 1.4 2, 295 2, 333 2, 295 2 307, 7\nOktan 2.0 20, 553 20, 622 2, 0889 20, 688\nPrędkościomierz 1.0 113 113, 4 114, 0 113, 5\nJetStream 1.1 94, 8 94, 1 94, 1 94, 4\nQualcomm Snapdragon 855 vs. Snapdragon 845 vs. Kirin 980 Podsumowanie\nW porównaniu do Snapdragon 845\nPrzeciw Kirin 980\nGeekBench (jednordzeniowy) 1, 48 1.06\nGeekBench (wielordzeniowy) 1, 35 1.14\nPCMark 0, 98 1.18\nGFxBench ES2.0 1080 T-Rex Offscreen 1, 09 2, 42\n3DMark 1.21 1, 52\nAI BenchMark 3, 69 1.9\nOktan 1, 46 1.2\nPrędkościomierz 1.22 1, 04\nJetStream 1, 32 1.23\nOto kilka rzeczy, które powinieneś usunąć z wyników testów porównawczych Snapdragon 855 w porównaniu do Snapdragon 845:\nQualcomm twierdzi, że wydajność procesora wzrosła o 45%. Z pewnością przejście do rdzeni opartych na ARM Cortex-A76 powinno spowodować znaczny wzrost wydajności. Poprawa 48% i 35% odpowiednio dla wyników jedno- i wielordzeniowych GeekBench jest imponująca, a ponieważ większość obciążeń korzysta z ulepszeń wydajności pojedynczego rdzenia, zapewnimy Qualcomm zwycięstwo tutaj.\nTak jak twierdzi Qualcomm, procesor graficzny Adreno 640 w Qualcomm Snapdragon 855 oferuje około 20% skok wydajności w stosunku do procesora graficznego Adreno 630 w Qualcomm Snapdragon 845. (Patrz: wyniki 3DMark i GFXBench nie uwzględniają przestarzałego testu T-Rex).\nPonieważ PCMark mierzy wydajność systemu, nic dziwnego, że wypolerowane oprogramowanie Google Pixel 3 XL nieznacznie przewyższa oprogramowanie prawie AOSP na urządzeniu referencyjnym Qualcomm Snapdragon 855.\nW naszych wywiadach z Travisem Lanierem, Garym Brotmanem i Ziadem Asgharem z Qualcomm rozmawialiśmy o trudnościach w porównywaniu wydajności AI. Niezależnie od tego Qualcomm zastosował publicznie dostępne testy porównawcze AI w swoim marketingu dla Snapdragon 855. Qualcomm twierdzi, że Snapdragon 855 oferuje 3-krotną poprawę wydajności AI w porównaniu do Snapdragon 845. W zależności od używanych testów wydajności / modeli ANN Snapdragon 855 zdecydowanie oferuje znaczną poprawę wydajności AI, jeśli korzysta się z HVX .\nSnapdragon 855 oferuje poprawę wydajności pamięci, o czym świadczy zapis wyników AnTuTu RAM. Pixel 3 XL uzyskał średnio około 3400, podczas gdy urządzenie referencyjne Snapdragon 855 uzyskało średnio około 4300.\nOto nasze przemyślenia na temat wyników testów Snapdragon 855 w porównaniu z Kirinem 980:\nNic dziwnego, że wydajność procesora Snapdragon 855 nie jest znacznie lepsza niż Kirin 980. Obie platformy używają rdzeni procesorów ARM Cortex-A76 i ARM Cortex-A55, chociaż Qualcomm je nieco dostosowuje, a obie platformy mają różne konfiguracje klastrów rdzeniowych i prędkości zegara.\nNiestandardowy procesor graficzny Adreno 640 firmy Qualcomm w Snapdragon 855 niepokoi procesor graficzny ARM Mali-G76MP10 na platformie Kirin 980. Nawet procesor graficzny Adreno 630 w Snapdragon 845 przewyższa procesor graficzny Kirin 980. Nie mieliśmy okazji przetestować prawdziwych gier, ale z tych wyników Snapdragon 855 powinien być lepszą platformą do gier mobilnych .\nPodczas Snapdragon Summit Qualcomm twierdził, że ich nowa platforma mobilna oferuje 2-krotną poprawę AI w porównaniu z „konkurencją”, którą, jak zakładamy, jest Kirin 980. Pomimo braku dedykowanego bloku do przetwarzania AI (coś, co Huawei nazywa „NPU”) ), Ulepszenia obliczeń Qualcomm na wszystkich platformach pozwalają Snapdragonowi 855 pokonać Kirin 980 w dwóch testowanych przez nas testach AI .\nBenchmarki, których użyliśmy\nProcesor, GPU i pamięć\nOctane 2.0Speedometer 1.0 JetStream 1.1\nZdjęcie przedstawiające Maxa Weinbacha. Wyjaśnienia dla każdego z testów zostały przedstawione przez Mario Serrafero. Mario Serrafero pomógł również w analizie wyników testów porównawczych.


Llanelli: Polscy imigranci popierają decyzję o Brexicie, ale boją się o swoją przyszłość.[wideo]\nLlanelli: Polscy imigranci popierają decyzję o Brexicie, ale boją się ...\nWalijskie miasto Llanelli to miejsce prawdziwych paradoksów. Lokalni mieszkańcy chcą Brexitu, choć bez unijnej pomocy finansowej i pracowników z krajów UE ich miasto czeka niepewna przyszłość. Polscy imigranci popierają decyzję o wyjściu UK z UE, ale obawiają się o swoją przyszłość. O co tutaj chodzi?\nLlanelli to miasto w południowej Walii położone u ujścia rzeki Loughor do Zatoki Carmarthen. Jest największym ośrodkiem miejskim w hrabstwie Carmarthenshire. W XVIII i XIX wieku Llanelli stało się ważnym ośrodkiem przemysłu metalurgicznego (hutnictwo metali nieżelaznych), a miejscowy port obsługiwał transport węgla kamiennego wydobywanego w Walii. Jeszcze w minionym wieku dzięki przemysłowi ciężkiemu pod względem gospodarczym miasto kwitło, lecz dziś nie odgrywa już wiodącej roli w tej kwestii.\nCo więcej, Llanelli, podobnie jak reszta południowej Walii, jest jednym z najbiedniejszych regionów północnej, tej "bogatszej", części Europy. W związku z tym, bez finansowej pomocy płynącej z Brukseli, byłoby tu o wiele gorzej, lecz jego obywatele w referendum zagłosowali przeciwko Wspólnocie. Reporterka BBC News próbuje znaleźć odpowiedź na pytanie dlaczego tak się stało.\nZobaczcie sami materiał przygotowany przez brytyjską publiczną telewizję:\nCo ciekawe, dziś walijskie miasto jest domem dla wielu imigrantów z krajów unijnych, szczególnie - Polaków. Około dziesięciu lat temu ich liczba była szacowana na ponad 2 tysiące osób i stanowili więcej, niż pięć procent ogólnej populacji. Dziś, jest ich tu z pewnością o wiele więcej, a odsetek imigrantów w Llanelli sięga obecnie 10%. Ale co Polacy sądzą o Brexicie?\nMagdalena i Piotr, jedni z bohaterów materiału, pytani o to czy Wielka Brytania powinna opuścić czy zostać w UE, udzielili dość zaskakującej odpowiedzi. - Prawdopodobnie zagłosowałbym za Leave, ponieważ nie wierzę w Unię - komentował mężczyzna. Polska para jest tu zakorzeniona, mają dom i dwójkę dzieci. Tu jest ich dom, chcą tu zostać i wierzą, że rząd UK nie podejmie żadnych drastycznych działań, aby pozbyć się imigrantów.\nDlaczego więc głosowaliby za Leave? Przecież zwolennikom Brexitu zależy właśnie na tym, aby pozbyć się unijnych pracowników, którzy zabierają pracę rodowitym Brytyjczykom. Autorka reportażu, Myriam Francois, była mocno zdziwiona taką odpowiedzią. A co Wy sądzicie o tej sprawie? Jak zapatrujecie się na taką logikę? Dajcie znać w komentarzach na Facebook`u!


zapparanzacje.pl - Katalog Stron Dziennika Internautów\nZajmujemy się wykończeniem mieszkań pod klucz. Nasz projektant wnętrz pomoże tobie w przygotowaniu wymarzonego domu lub mieszkania według profesjonalnego projektu. Zapraszamy serdecznie do zapoznania się z naszą ofertą. Skorzystaj z naszej oferty aranżacji wnętrz aby cieszyć się z fachowego projektu. Twoje mieszkanie zostanie zaprojektowane tak aby zachować optycznie przestrzeń oraz wykorzystać ergonomie mieszkania. Sprawdź naszą ofertę i skorzystaj z naszego projektanta.\nProfesjonalne i fachowe wykończenie wnętrz bez niedoróbek i wad.\nzapparanzacje.pl


Barbara Połomska - ŁÓDŹ MIASTO FILMU UNESCO EC1 film kultura\nBarbara Połomska (ur. 9 stycznia 1934 r. w Bydgoszczy) – polska aktorka teatralna i filmowa.\nNa dużym ekranie zadebiutowała jeszcze w czasie studiów, występując w filmach „Opowieść atlantycka” Wandy Jakubowskiej i „Godzina nadziei” Jana Rybkowskiego. Po ukończeniu krakowskiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w roku 1956 podjęła pracę w Teatrze Powszechnym w Łodzi, z którym zawodowo związana jest do dziś. Na scenie Powszechnego zadebiutowała w 1957 roku rolą Elizy w „Pigmalionie” George’a Bernarda Shawa.\nKilkadziesiąt ról stworzonych na deskach Teatru Powszechnego w Łodzi przysporzyło Barbarze Połomskiej ogromną sympatię oraz uznanie publiczności i krytyki, których odbiciem są uzyskane przez artystkę wyróżnienia m.in. „Złota Maska” za rok 1971, dwukrotne zwycięstwo w plebiscycie „Szukamy ulubieńców publiczności” w 1961 r. i 1965 r., a także nagroda Wydziału Kultury Urzędu Miasta Łodzi. Za rolę Anikijewej w „Garażu” Emila Bragińskiego i Eldara Riazanowa w reżyserii Daniela Bargiełowskiego przygotowaną na jubileusz 30-lecia pracy artystycznej, otrzymała „Srebrny Pierścień” za największe osiągnięcie artystyczne sezonu 1986/87 w teatrach dramatycznych w Łodzi. Barbara Połomska jest artystką wszechstronną – aktorką teatralną, filmową i telewizyjną. Stworzyła kilkadziesiąt niezapomnianych ról na deskach łódzkiego teatru, jak również w wielu filmach m.in. w „Skarbie kapitana Martensa” Jerzego Passendorfera, „Eroice” Andrzeja Munka, „Ósmym dniu tygodnia” Aleksandra Forda, „Inspekcji pana Anatola” Jana Rybkowskiego, „Zezowatym szczęściu” Andrzeja Munka, „Dwóch żebrach Adama“ Janusza Morgensterna, „Matce królów” Janusza Zaorskiego czy „Dziejach mistrza Twardowskiego” w reżyserii Krzysztofa Gradowskiego; oraz serialach m.in. „Kapitan Sowa na tropie”, „Piąta strona świata”, „Sposób na Piotrusia”.\nBarbara Połomska zagrała w kilkudziesięciu filmach i serialach telewizyjnych, jednak mimo sukcesów w filmie pozostała wierna teatrowi i Łodzi. Do dziś aktywna zawodowo, współpracuje z twórcami reprezentującymi różne pokolenia i często bardzo odmienne estetyki.


Rezydencję TRZY KORONY tworzą trzy budynki nawiązujące do stylu zabytkowej architektury uzdrowiskowej części miasta.\nRealizację projektu rezydencja TRZY KORONY, mieszczącego się przy ulicy Uzdrowiskowej, rozpoczęto w lipcu 2004 roku, a w lipcu 2005 roku zakończono pierwszy etap, oddając do użytku pierwszy budynek: KORONA PIASTÓW.\nWewnątrz, mieści się pięćdziesiąt jeden apartamentów o powierzchni od 21 do 120 m2. Przy budynku, umiejscowiono również platformę dla osób niepełnosprawnych, którą można dostać się na "zielony taras" kompleksu lub do pasażu w kondygnacji przyziemnej. Do dyspozycji lokatorów jest również winda, podziemny garaż oraz miejsca postojowe. Z górnych pięter rozciąga się widok na morze, a nadmorska, szeroka, piaszczysta plaża oddalona jest o 100 metrów.\nNiewątpliwie największą atrakcją jest lokalizacja budynku w dzielnicy nadmorskiej, z doskonałą komunikacją w każdym kierunku miasta. Cicha i spokojna dzielnica oddalona od zgiełku stwarza doskonałe warunki do wypoczynku.\nLiczne kawiarnie, restauracje, urokliwa promenada z wieloma atrakcjami z pewnością stanowią dodatkowy atut dla wszystkich odwiedzających KORONĘ PIASTÓW.\nRezydencja KORONA PIASTÓW została nominowana do Nagrody Prezydenta Miasta Świnoujścia "TRYTON" w roku 2005 w kategorii "Obiekt Roku".


Trudno jednoznacznie odpowiedzieć na tak zadane pytanie. Szczególnie, że na film poszliśmy większą ekipą i każdy z nas posiadał zupełnie inne zdanie na ów temat. Oczywiście jest to coś nowatorskiego i każdy powinien bodaj raz tego typu seans zobaczyć. Dlaczego w końcu nie pójść za rozwojem technologii i nie korzystać z wynalazków XXI stulecia?\nCo dotyczy samej koncepcji mam jednak niejednoznaczne uczucia. Z jednej strony bowiem wszelkie te dodatki ciekawie urozmaicały seans, zaś szczególnie przypadły mi do gustu poruszające się siedzenia i pryskanie cieczą. Mrugające światła natomiast były absolutnie zbędne - tylko przeszkadzały w odbiorze filmu. Odnośnie do samych efektów 3D, to żadną miarą nie czuję się powalony. Łatwiej ogląda się chyba tradycyjny film.\nGeneralnie jednak więcej jest pozytywów. Kłopot jest jednak konkretny - koszt biletów. Za tego typu seans trzeba było zapłacić niemalże trzykrotnie więcej, niż za konwencjonalne wyjście na film. Jeśliby była to różnica o wartości paru złotych, można by się na takie atrakcje wybierać częściej. Z uwagi jednakże na to, iż rozbieżność cenowa jest aż tak wysoka, nie mam w planach powtórki w najbliższym czasie.\nNamawiam jednakże, ażeby wybierać się na filmy. To bez dwóch zdań ciekawa rozrywka, zaś zapoznanie się z filmem w taki sposób to zupełnie różne doświadczenie aniżeli na niewielkim telewizorze w mieszkaniu. Do wszystkiego dochodzi nawiasem mówiąc znakomity dźwięk. No i dostępność premier jest o wiele większa. Nie ma konieczności wyczekiwać długimi miesiącami na edycję DVD. Chyba że zaliczacie się do tych, co pożyczają obrazy kinowe w sieci. Zniechęcam do tego. Raz, że to proceder mocno wątpliwy etycznie, lecz na dodatek - częstokroć można natrafić na beznadziejne wersje - w wadliwej rozdzielczości, z kiepskim nagłośnieniem, fatalnie przetłumaczone itp.\nKino 4D to ciekawe doznanie - jednokrotnie, na zasadzie nowinki. Na pewno jednakże nie mam w planach wybierać się na tego typu pokazy regularne. Przede wszystkim przez wzgląd na ich cenę. Jeżeli jednak nigdy nie byliście, należałoby dać temu szansę i wyrobić sobie własną opinię w tej kwestii.


Awarie dachów - jakie są ich najczęstsze przyczyny?\nWidoczne na ścianach i suficie nieestetyczne zacieki to pierwsze sygnały, informujące o przeciekającym dachu. Do ich powstania może dojść na skutek źle przeprowadzonych prac wykonawczych, błędów konstrukcyjnych czy też wieloletniego zaniedbywania konserwacji. Często nieszczelności pojawiają się tuż przy kominie lub włazach, co wynika najczęściej z ich nieodpowiedniego uszczelnienia.\nW przypadku wystąpienia przecieków warto działać jak najszybciej - szczególnie w okresie jesieni i zimy, kiedy to występują częste opady deszczu czy śniegu. Wtedy błyskawicznie w domu pojawia się wilgoć, która sprzyja rozwojowi grzybów. Ponadto woda dostająca się do środka może zniszczyć ściany, meble oraz podłogę. Koniecznie więc trzeba wezwać dekarzy, którzy zajmują się kompleksową naprawą dachów, szybko zidentyfikują usterkę i ją usuną.\nBardzo często przyczyną awarii dachów jest silny, porywisty wiatr, który powoduje zerwanie jego części, a niekiedy nawet całości. Ponadto towarzyszący burzy grad czy ulewny deszcz również może przyczynić się do jego poważnego uszkodzenia. Wobec tego naprawdę nie warto oszczędzać na materiale pokrycia dachowego i wybierać solidne, wytrzymałe, trwałe dachówki, które należycie położone zapewnią mieszkańcom bezpieczeństwo. Istotne jest także wykończenie oraz obróbka blacharska, a w przypadku uszkodzeń natychmiastowa naprawa.


Gdańsk: Olimpiada Mediewistyczna zakończona | Dziennik Bałtycki\nGdańsk: Olimpiada Mediewistyczna zakończona\nAgata Cymanowska 19 kwietnia 2011, 19:10\nLicealiści Stanisław Kostyra z Białegostoku i Mateusz Kosonowski z Lublina zwyciężyli w piątej edycji Olimpiady Mediewistycznej. Finał konkursu odbył się wczoraj na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Gdańskiego.\n- To laureaci pierwszych miejsc poprzednich dwóch etapów, nie było więc dla nas zaskoczeniem, że wygrali całą olimpiadę - mówi Hieronim Kucharski, sekretarz Olimpiady Mediewistycznej. - Tym bardziej że już podczas ubiegłorocznej olimpiady zrobili wrażenie na komisji.\nChoć główną nagrodą w konkursie był indeks Wydziału Historycznego UG, zwycięzcy go nie dostaną, bo... są jeszcze za młodzi. Indeks otrzymać mogą jedynie trzecioklasiści, a Stanisław i Mateusz uczą się dopiero w drugiej klasie liceum. Laureaci otrzymali laptopy.\nDo pierwszego etapu olimpiady zgłosiło się ponad 100 szkół. Do kolejnego przeszło 50 uczniów z 33 placówek. Niemal jedną trzecią z nich stanowili uczniowie trzech krakowskich szkół.\nKonrad Myszkowski z drugiej klasy w V Liceum Ogólnokształcącym w Krakowie i finalista olimpiady w konkursie udział brał po raz drugi.\n- Było trudno, ale podoba mi się formuła konkursu, który odbywa się etapowo - mówi.\n- Niewykluczone, że wystartuję w olimpiadzie za rok. Przygotowania trwają długo, ale z czasem przychodzi to coraz łatwiej.\nOlimpiadę organizuje Wydział Historyczny UG wspólnie z Liceum Ogólnokształcącym im. Wincentego Pola w Czersku. Ma ona na celu promocję wśród młodzieży szkół średnich z całej Polski wiedzy o historii średniowiecza i kształtowanie umiejętności właściwych dla warsztatu historyka.


Brygada Świętokrzyska - Holiszów 1945 r. - Blog Surge Polonia - Historia i patriotyzm\nBrygada Świętokrzyska – Holiszów 1945 r.\nZbliżał się koniec II wojny światowej w Europie. Już tylko kilka dni pozostało do ostatecznej kapitulacji III Rzeszy Niemieckiej. Berlin zdobywały wojska radzieckie, a Adolf Hilter już nie żył. Mimo to niemieccy żołnierze wciąż praktykowali swe zbrodnicze działania. Niszczono dowody eksterminacji Żydów, zabijano świadków, dokonując w ostatnich dniach wojny kolejnych zbrodni. Nie inaczej miało być również w czeskim Holiszowie. To tam znajdowała się filia obozu we Flossenbürgu, gdzie na śmierć czekało blisko 1000 kobiet. Kiedy nie było już dla nich żadnej nadziei, nagle zdarzył się cud. 5 maja 1945 roku obóz po brawurowej akcji wyzwolili żołnierzy Brygady Świętokrzyskiej Narodowych Sił Zbrojnych.\nPrzez lata władze komunistyczne próbowały zatrzeć o nich pamięć. Choć byli bohaterami i walczyli o wolną i niepodległą Polskę, w czasach reżimu komunistycznego zostali wyklęci i nie wolno było o nich nawet wspominać. Ich historia to wspaniały epizod polskiej walki o wolność. Dzieje Brygady Świętokrzyskiej to przede wszystkim historia ludzi, którzy nie akceptując narzuconego im siłą ustroju, podjęli nierówną walkę. Posądzani o współpracę z Niemcami, zwalczani przez komunistów i potępiani w kraju walczyli do końca, wierząc w ideały wolnej Polski. Do dziś jednak o wspaniałej historii żołnierzy Brygady Świętokrzyskiej wiele książek historycznych milczy. Przemilczany pozostaje także fakt wyzwolenie niemieckiego obozu koncentracyjnego w Holiszowie – najważniejszej w dziejach Brygady akcji, dzięki której uratowano życie prawie 1000 kobiet.\nDefilada Brygady Świętokrzyskiej, Czechy, maj 1945 r.\nW maju 1945 roku w obozie w Holiszowie niedaleko Pilzna przebywały kobiety z podbitych przez III Rzeszę Niemiecką krajów, takich jak: Polska, Francja, Belgia, Holandia czy Jugosławia. Zbliżający się koniec wojny mógł dla więźniarek oznaczać jedno: likwidację obozu lub jego wyzwolenie przez aliantów. Niemcy chcąc zatrzeć wszystkie ślady zamierzali tuż przed wkroczeniem wojsk wyzwoleńczych zniszczyć obóz i wymordować pozostające tam więźniarki. Kobiety spędzone tam z wielu krajów Europy miały świadomość końca wojny oraz faktu, że Niemcy będą chcieli zlikwidować obóz. Ich życie mógł ocalić tylko cud, który niespodziewanie nastąpił na przełomie kwietnia i maja 1945 roku. Wówczas w rejonie miasteczka Holiszów pojawili się żołnierze Brygady Świętokrzyskiej Narodowych Sił Zbrojnych. Ich pobyt w Czechach wiązał się z rozkazem dowódcy Narodowych Sił Zbrojnych gen. Zygmunta Broniewskiego ps. „Bogucki”, który nakazał Brygadzie Świętokrzyskiej ewakuację na Zachód. Wypełniając rozkaz dowódca Brygady Świętokrzyskiej pułkownik Antoni Szacki-Skarbek „Bohun” podjął decyzję o rozpoczęciu ewakuacji w kierunku Czechosłowacji. Tam zamierzał między innymi nawiązać kontakt z wojskami amerykańskimi. Prowadząc aktywne pertraktacje z dowództwem niemieckim, które chciało wykorzystać żołnierzy Brygady do walki partyzanckiej na tyłach posuwającej się Armii Czerwonej, pułkownik Szacki-Skarbek uzyskał zgodę na przemarsz przez terytorium Czechosłowacji. I wówczas zdarzył się nieoczekiwany zbieg okoliczności.\n18 kwietnia wywiad Brygady i czeskie podziemie zdobyły w rejonie miasta Tabor informację o planowanej zasadzce SS na żołnierzy Brygady Świętokrzyskiej. Z kolei trzy dni później Czesi przekazali Brygadzie informację o położeniu wojsk amerykańskich. Pułkownik „Bohun” podjął natychmiastową decyzję o zmianie kierunku przemarszu i skierowaniu oddziału w rejon Vshekary niedaleko Holiszowa. To prawdopodobnie była jedna z najważniejszych decyzji dowódcy Brygady. Nie tylko zmiana zamierzonego kierunku przemarszu uratowała życie jego żołnierzom, ale spowodowała, że na drodze Brygady znajdował się Holiszów. Z Vshekar pułkownik „Bohun” nawiązał łączność z oddziałami amerykańskimi informując ich nie tylko o położeniu wojsk niemieckich, ale także o decyzji zaatakowania obozu koncentracyjnego w Holiszowie. Pomimo sprzeciwu Czechów obawiających się represji ze strony Niemców, 5 maja 1945 roku żołnierze Brygady Świętokrzyskiej uderzyli na obóz w Holiszowie. O tym, co działo się wówczas, kiedy od udanego ataku zależało życie prawie 1000 kobiet mówi sama za siebie relacja porucznika Stanisława Jaworskiego ps. „Korwin”:\nByło to w dniu 5 maja 1945 roku. Pod obóz podeszliśmy lasem. Nasza kompania dostała zadanie sforsowania małego, kamiennego mostu na rzece czy kanale, który zagradzał dostęp do obozu. Moment ataku na obóz był dobrze wybrany, bo w czasie, kiedy większość załogi niemieckiej jadła obiad w jadalni. Biegiem przekroczyliśmy most i bez strzału znaleźliśmy się na terenie obozu. W czasie biegu zauważyłem w oknach budynków twarze więźniarek, których wyrazu do dziś nie mogę zapomnieć. Inna kompania, nie pamiętam która, wkroczyła do jadalni i rozbroiła Niemców. Tymczasem drugi batalion 204. pułku został zaangażowany do likwidacji niemieckich bunkrów z ciężkimi karabinami maszynowymi, które znajdowały się we wschodniej części obozu. Z powodu zaskoczenia akcja ta trwała krótko i zakończona została likwidacją karabinów maszynowych i wzięciem do niewoli Niemców. Uwolnione kobiety nie posiadały się z radości – rzucały się nam na szyję, całując nawet po rękach.\nOdznaka pamiątkowa Brygady Świętokrzyskiej.\nDla więzionych kobiet z kilku krajów europejskich był to najszczęśliwszy dzień w ich życiu. Do końca przecież nie wiedziały, co z nimi się stanie. Groziła im w każdej chwili śmierć z rąk ich oprawców. Uratowano około 1000 kobiet różnych narodowości, wśród których dominowały: Polki, Francuzki, Czeszki, Rumunki, Jugosłowianki oraz Żydówki. Wzięto do niewoli blisko 200 żołnierzy nieprzyjaciela oraz kilkanaście strażniczek, które nieludzko traktowały więźniarki, a także odcięto wojskom niemieckim możliwość odwrotu w kierunku Pilzna. Tak o udanej akcji wspominał później dowódca Brygady Świętokrzyskiej pułkownik „Bohun”:\nUwolnione kobiety-więźniarki wybiegły z baraków na dziedziniec, aby nas przywitać. Radość ich z odzyskanej wolności była tak wielka, że trudno mi opisać wrażenia, jakie wtedy przeżyłem, patrząc na te wynędzniałe w pasiakach postacie, rozpromienione niespodziewanym szczęściem. Zapanował niesamowity hałas, powstały z mieszaniny radosnego śmiechu, głośnego płaczu, krzyków i bieganiny.\nDzień później, 6 maja Brygada nawiązała bezpośredni kontakt z armią Generała George`a Pattona, z którą wspólnie zdobyła Hradistowy, biorąc do niewoli sztab niemieckiej XIII Armii, w tym dwóch generałów i kilkudziesięciu oficerów. W specjalnej odezwie do swych żołnierzy pułkownik Antoni Szacki-Skarbek „Bohun” mówił:\n…Dziś sztandary nasze powiewają obok zwycięskich barw amerykańskich, obok proporców wyzwolonego narodu czeskiego. Opatrzność pozwoliła nam raz jeszcze wziąć udział w walce przeciwko odwiecznemu wrogowi i dorzucić swą cząstkę do wspólnego wysiłku zjednoczonych narodów.\nWydarzenia z 5 maja 1945 roku przeszyły więc do historii, jako jeszcze jeden dowód udziału polskich wojsk w wyzwalaniu Europy od nazizmu. Oficerowie łącznikowi z Wielkiej Brytanii, Belgii, Holandii oraz Francji złożyli dowódcy Brygady Świętokrzyskiej podziękowania za uwolnienie ich rodaczek. Wyzwolenie obozu w Holiszowie do dziś upamiętniane jest w Czechach. Przypomina o tym między innymi pamiątkowa tablica z 2006 roku, będąca podziękowaniem dla żołnierzy Brygady Świętokrzyskiej za ich poświęcenie i walkę w obronie więzionych kobiet w obozie w Holiszowie.\nTablica upamiętniająca wyzwolenie obozu przez żołnierzy Brygady Świętokrzyskiej.\nNiestety w naszym kraju rocznica ta jest całkowicie przemilczana, podobnie jak historia Brygady Świętokrzyskiej, która jest mało znana opinii publicznej w Polsce. Jej dokonania w Polsce, w Czechach oraz walka jaką podjęła zarówno z Niemcami, jak i Sowietami mogłaby być doskonałym materiałem na scenariusz filmowy. Na swoje miejsce na kartach historii żołnierzy Brygady Świętokrzyskiej wciąż muszą czekać. Wyklęci przez komunistyczny reżim obawiający się prawdy, potępiani, oskarżani o kolaborację, zostali zapomniani. Jesteśmy winni im pamięć, bo to właśnie dzięki nim, zapomnianym bohaterom zawdzięczamy naszą wolność.\nNiesamowita historia żołnierzy Brygady Świętokrzyskiej zainspirowała nas do stworzenia wzoru „Brygada Świętokrzyska”.\nKoszulka patriotyczna „Brygada Świętokrzyska” marki Surge Polonia A. D. 2014.\nBrygada Świętokrzyska Holiszów II wojna światowa Narodowe Siły Zbrojne\nPoprzedni wpis„Piekielnie skuteczna dywersja” – Grupa Destrukcyjna „Wawelberga”\nNastępny wpisOd 1 Kompanii Kadrowej do Legionów Polskich\nHistoryk, absolwent Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Stale współpracuje z portalem Onet.pl. Prowadzi swojego bloga historycznego.