Pytania i odpowiedzi dt. wybielania zębów | Magic White\nHome » Pytania i odpowiedzi dt. wybielania zębów\nPrzebarwienia powstałe w wyniku stosowania tetracyklin (antybiotyków) nie poddają się wybielaniu.\nW przypadku wypełnień stomatologicznych i protetycznych (licówki, korony, implanty) efekt rozjaśniania będzie ograniczony.\nPrzez pierwszą godzinę po zabiegu nie należy jeść, a przez kolejne 3 godziny zachować tzw. ”białą dietę”, czyli unikać pokarmów o intensywnym zabarwieniu.\nEfekt zabiegu wybielania utrzyma się dłużej dzięki odpowiedniej diecie, prawidłowej higienie jamy ustnej oraz stosowaniu unikatowych produktów do pielęgnacji z serii MAGIC WHITE.\nEfektem ubocznym zastosowania nadtlenku wodoru jest ból i nadwrażliwość zębów i dziąseł oraz konieczność długotrwałego stosowania tzw.” białej diety”. W przypadku preparatów MAGIC WHITE tego rodzaju problemy nie występują. Zabieg jest komfortowt i całkowicie bezpieczny.\nW gabinecie stomatologicznym zabieg kosztuje ok 1500-2000 PLN. Regularna cena zabiegu MAGIC WHITE to 170 PLN.


Archiwa: the sims mobile - AntyApps : AntyApps\nWybrane tagi: the-sims-mobilex Wyczyść wszystkiex\nNadchodzą nowe Simsy na Androida / iOS!\nAndroiddarmowegryiOSthe sims mobilezapowiedź\nSeria The Sims to jeden ze światowych fenomenów, który swego czasu porwał do zabawy... właściwie wszystkich. Nie liczyła się płeć, ani wiek -- budowanie historii zgromadzonych dookoła naszych wirtualnych przyjaciół okazywało się na tyle wciągającym zajęciem, że każdy miał problem by się od niego oderwać. I tak, pamięć was nie myli -- The Sims FreePlay zawitało już jakiś czas temu na urządzenia z Androidem oraz iOS. Gra wciąż żyje i ma się dobrze, jednak zabrakło tam elementów, za które gracze pokochali grę Maxis. Ale nic straconego, bo w przygotowaniu jest nowa mobilna odsłona Simsów. The Sims Mobile, bo taki tytuł będzie nosiła produkcja, zaliczyła już soft-launch na Androidzie i... co tu dużo mówić -- gra wygląda naprawdę dobrze.\nKamil Świtalski 10.05.2017


Z dziejów politycznej zarazy: od bakterii czerwonki do zielonej pleśni - RadzyńINFORadzyńINFO\nHome » FELIETONY » Z dziejów politycznej zarazy: od bakterii czerwonki do zielonej pleśni\nKomentarze pod internetowymi artykułami są jak przypisy w naukowej rozprawie – tworzą nową jakość, która staje się integralną częścią samego artykułu, wzbogacającą naszą wiedzę o jego społecznym odbiorze i nierzadko uzupełniającą treść materiału.\nNiekiedy trafiamy zaś na zakamuflowaną, oddolną satyrę polityczną, która pojawia się w odpowiedzi na nachalną propagandę, gdy można się jej przeciwstawić jedynie w ten sposób. A że ośmieszenie to świetny oręż w walce politycznej (o tym jak groźny przekonał się ostatnio prezydent Bronisław Komorowski, a wcześniej PiS), nic dziwnego, że bywa wykorzystywany dosyć często. Satyra z premedytacją posługuje się przejaskrawieniem, ośmieszającym uwydatnieniem i wyolbrzymieniem charakterystycznych cech postaci, a jej przydatność w walce społeczno-politycznej zauważono już w starożytności.\nTakie myśli przyszły mi do głowy po lekturze komentarza na portalu rolniczym, pod tekstem o pierwszych w tym roku motylach i jajach omacnicy prosowianki, które pojawiły się na polach kukurydzy. „Rolnik amator” skomentował go następująco:\nCały czas piszecie, że uprawom zagrażają szkodniki: a to żółwinek, a to omacnica prosowianka, a nic nie piszecie o zarazie arbuzowej, parcha czterolistnej koniczyny czy przędziorka pslowca. Jak to zwalczać i czym? W tamtym roku na jesieni zrobiłem zabieg najskuteczniejszy ze wszystkich, ale i tak przeżyło 20% populacji!!!! Prawdopodobnie jakieś zielone ludziki naniosły je ponownie. Dziś problem nadal trwa i pomimo, że miesiąc temu udał się zabieg na turkucia jarubasa, to nadal przetrwały siedliska wołka elewarra, mklika IR oraz agencjusa rolnego. W piwnicy także przechowała się zielona pleśń i bura zaraza. Prawdopodobnie dobrym środkiem jest JOW (Jednokontaktowy Oprysk Wybójczy), ale czy skuteczny? Jak z tym sobie radzić, by przy jesiennym nalocie próg szkodliwości nie przekroczył 5%?\nJako żywo przypomniało mi to satyryczne antykomunistyczne opowiastki rozpowszechniane przez podziemie niepodległościowe w okresie instalowania sowieckiej okupacji w Polsce po 1944 r. Słusznie mniemano, że nawet w tych trudnych dla polskiego narodu czasach zamiany okupacji niemieckiej w sowiecką satyra i ośmieszenie przeciwnika stanowi jeden z najbardziej wydajnych sposobów walki o poparcie zaplecza społecznego, bez którego żadne podziemie nie jest w stanie prowadzić walki. Struktury poakowskie rozpowszechniały wiosną 1945 r. poniższy tekst:\nRecepta lekarza A. Kowskiego\nCzerwonka, która przyszła od wschodu, uczyniła duże spustoszenia.\nStwierdziłem, że N. Kawóde nie przeciwdziałał jej, lecz przeciwnie, założył budowę bakterii tej choroby. Cholera przeniosła się z Lublina do Warszawa i stąd w połączeniu z czerwonką, zaraża całą Polskę. Wśród wrażliwych demokratów szerzy się dur osóbkowy, ale ogólnie rzecz biorąc ludność okazuje dużą odporność na zarazek.\nPrzeprowadziłem sekcję zmarłego osobnika nazwiskiem P. Kawuen. Stwierdziłem daleko rozwinięte suchoty finansowe, chorobę umysłową i delirium szemens. W żołądku zmarłego znalazłem gomółkę i maślankę. P. Kawuen zmarł na czerwonkę. Wojsku potrzebne jest forsowne leczenie. U naczelnego dowódcy stwierdziłem bowiem nieuleczalny gatunek wyrzutów, są to tzw. wyrzuty sumienia. W korpusie oficerskim tkwią niebezpieczne i drażniące obce ciała. U wszystkich, niestety, panuje epidemia wysypek i wsypek. Zarazki roznosi milicja chora na wściekliznę, z zarazki kleptomanii, delirium grandusum oraz bakterie chamsko-twórcze rozprzestrzenia zajadłe bezpieczeństwo. Polacy chorzy na nieżyt ogólny nazywani są faszystami i odpowiednio tępieni.\nPrzejdźmy do stosunków lokalnych. Stan zdrowotny Lublina jest wcale nie lepszy. Wprawdzie prezydent miasta i wielu innych demokratów stosuje kurację „knajpa”, ale to pomaga tylko im samym. Inni obywatele cierpią bez żadnej ulgi. Wszystkich chorych na angielską chorobę władze sanitarne umieszczają w przesławnym sanatorium na Zamku, gdzie urządzenia lecznicze pozostały bez zmiany po Niemcach.\nPo konsultacji zarządziłem natychmiast kurację i przepisałem radykalny środek leczniczy. O lekarstwa jest dziś bardzo trudno. Z braku innych środków aptecznych świat stosuje jako panaceum – lipę, której użycie rozpowszechniło się szczególnie od czasu konferencji krymskiej. Ja jestem jednak przeciwnikiem tego lekarstwa. Lipa nam jest niepotrzebna i tak dziś się wszyscy pocą, jedni ze strachu, inni z zadowolenia, inni z gorliwości. Ja zapisałem inną kurację dla Polski: odwar Maczka, usunięcie ciał obcych, powstrzymanie się od użycia maślanki i gomółki i tym podobnych nabiałów przyrządzonych na czerwono. Ogólny stan zdrowia kraju podniesie [się] od razu po wytępieniu warszawskiej cholery i po zastrzyku witaminy E-migracji.\nJak groźną bronią w walce politycznej była satyra i humor świadczy fakt, że odnalazłem dokument w zasobie Instytutu Pamięci Narodowej, wśród akt przechwyconych przez Urząd Bezpieczeństwa zwalczający podziemie (IPN Oddział w Warszawie, sygn. 0227/526, t. 7, s. 12.). Miejmy tylko nadzieję, że dzisiejszym politykom, których znaczna część zapadła w przeszłości na „czerwonkę ze wschodu” a dziś wykazuje objawy zielonej pleśni, nie przyjdzie do głowy sięganie znowu do tych opresyjnych metod zwalczania niepoprawnego politycznie poczucia humoru społeczeństwa.\nDla młodych czytelników oraz ofiar dzisiejszego systemu oświaty pomocny w lekturze „Recepty lekarza A. Kowskiego” może być poniższy bryk.\n* angielska choroba – popieranie Rządu Polskiego na Wychodźstwie, tzw. rząd londyński.\n* czerwonka ze wschodu – komunizm\n* dur osóbkowy – Edward Osóbka-Morawski, przewodniczący PKWN.\n* gomółka – rodzaj twarogu, tutaj: Władysław Gomułka, I sekretarz KC PPR w latach 1943-1948\n* lekarz A. Kowski – AK\n* lipa – napar z kwiatu lipy, tutaj: kłamliwa propaganda kierowana do Polaków ukrywająca prawdziwe ustalenia, które zapadły na konferencji w Jałcie\n* maślanka – napój mleczny, tutaj: Józef Maślanka, minister administracji publicznej w komunistycznym Rządzie Tymczasowym (31.12.1944 – 1.04.1945).\n* N. Kawóde – NKWD; Ludowy Komisariat Spraw Wewnętrznych ZSRR, aparat bezpośrednio realizujący represje w Związku Sowieckim i krajach podporządkowanych.\n* P. Kawuen – PKWN, Polski Komitet Wyzwolenia Narodowego, samozwańczy, marionetkowy organ władzy w Polsce stworzony w Moskwie, istniejący od 22.07. do 31.12.1944 r.\n* obce ciała – sowieci w Ludowym Wojsku Polskim.\n* odwar Maczka – Stanisław Maczek, generał Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, dowódca 1 Dywizji Pancernej, która brała udział w lądowaniu aliantów w Normandii i wyzwalaniu Europy Zachodniej\n* sanatorium na Zamku – ubecka katownia na Zamku w Lublinie\n* witamina E-migracja – powrót do Polski żołnierzy Sił Polskich na Zachodzie, którzy nie wrócili do kraju z powodu okupacji sowieckiej.\nChwała bohaterom! Uroczystości na cześć AK\n75. rocznica zamachu na Franza Kutscherę (1 I 1944)\nOfiary i kaci z Uroczyska Baran


Nie udało mi się powrócić na tego bloga (przynajmniej na razie), więc jeśli dalej jesteście ciekawi mojej osoby i twórczości, to zapraszam na mojego nowego, o nieco innej tematyce.\nMam nadzieję, że wpadniecie :)\nAutor: Moony o 22:38 Brak komentarzy:\nMinął prawie rok, a moja wena nie chciała wrócić.\nI nawet nie wiem od czego zacząć, znowu muszę was przeprosić.\nByły takie chwile kiedy myślałam o tym, żeby usunąć tego bloga, ale zawsze coś mnie powstrzymywało.\nNiektórzy pisali, że fabuła jest nieciekawa, a bohaterowi papierowi. Niektórzy twierdzili, że mam talent i na prawdę potrafię pisać. Pytanie jest tylko jedno.\nPodłamałam się i nie byłam w stanie nic pisać. Teraz mam również mniej czasu (technikum, nauka... :c)\nAle postarałabym się pisać w miarę często.\nI to są pytania do was:\n1. Czy ktoś w ogóle jeszcze tu wchodzi i ma ochotę czytać dalej moje wypociny?\n2. Może są osoby, którym podoba się to jak piszę, ale nie przypadła im do gustu historia? (mam w planach założyć bloga z opowiadaniami o różnej tematyce)\n3. Co sądzicie o tym opowiadaniu? Co zmienić żeby było lepiej?\nWypowiedzcie się na ten temat. Jeśli chcecie żebym wróciła to piszcie. Jeśli chcielibyście zobaczyć moją twórczość w innym stylu, również piszcie. Chcę znać wasze zdanie, bo to dla was to publikuję :)\nAutor: Moony o 23:23 8 komentarzy:\nRozdział 15: Z deszczu pod rynnę\nSłyszała tylko krople odbijające się od skał w rytmicznym tempie. Powieki ciążyły jej do tego stopnia, że nie mogła ich otworzyć. Nie miała pojęcia gdzie się znajduje. Otworzyła usta, aby zawołać Matta, jednak nie wydobył się z nich żaden dźwięk. Trochę ją to przeraziło.\nPodjęła ponowną próbę otworzenia oczu, która tym razem okazała się sukcesem. Niewiele jej to jednak pomogło, ponieważ jedyne co widziała to ciemność. Nie było to dla niej zbyt komfortowe, chyba nikt nie lubi być w niewiedzy co może czaić się w ciemnościach.\nGdyby tylko to kapanie jej tak nie irytowało. Od tego rytmicznego stukania coraz mocniej bolała ją głowa. Chciała dotknąć swojego czoła, jednak okazało się, iż ma związane ręce. Mało tego, siedzi na kamiennej posadzce przywiązana do jednego z wielu głazów. Nadal nie widziała zbyt dobrze, więc skupiła całe swoje siły i zmieniła oczy na wilcze. Rozejrzała się dookoła, na prawo od niej siedział Matt. Miał zamknięte oczy i miarowo wdychał powietrze. To chyba oznacza, że jeszcze się nie ocknął. Przed nią znajdowała się Iris, a po lewej stronie James. Wszyscy byli w takiej samej pozycji. Znajdowali się w jakieś celi, która najwyraźniej umiejscowiona była w jaskini.\nAlice odchrząknęła delikatnie z zamiarem odzyskania głosu. Zaraz po tym gdy to zrobiła usłyszała szept blondyna, więc skierowała na niego wzrok. Chłopak trochę się wzdrygnął, mogłaby się założyć, że nie był psychicznie przygotowany na spojrzenie w złociste oczy świecące się w ciemnościach. Dziewczyna ponownie je zamknęła i po chwili widziała już trochę mniej wyraźnie chłopaka. Jednak można było zaobserwować na jego twarzy ulgę, gdy spojrzał już w zwykłe, pełne ciepła brązowe oczy przyjaciółki.\n- Alice. Nie wiesz może przypadkiem gdzie jesteśmy?\n-Niestety nie mam pojęcia. – dziewczyna westchnęła, po czym zaczęła się wiercić. Poczuła jak grube liny wbijają się w jej nadgarstek. Syknęła\n- Przestań. Tylko się zranisz.\n- To co mam tak siedzieć bezczynnie czekając tylko aż… - przerwał jej ruchem ręki. – No wiesz? Jesteś bezczelny! Może wysłuchasz mnie chociaż raz w życiu? – ponowił gest.\n- Ktoś tu idzie. Jak tu wejdą zamknij oczy i udawaj, że śpisz. – dalej urażona zaczęła nasłuchiwać.\nByła lekko skołowana. Dlaczego on coś usłyszał, a ona nie? Przecież ma o wiele lepszy słuch? Może to przez to, że skupiła się na ucieczce. W każdym razie jej duma lekko na tym ucierpiała. Usłyszała kroki, a po chwili głosy. Niewyraźna rozmowa stawał się coraz głośna. Alice wyłapała kilka słów „…złapaliśmy… więźniowie… król… uczta…” później zaczęli się śmiać. Gdy stanęli pod ich drzwiami nagle ucichli. Usłyszeli szczęk zamka, więc zamknęli oczy i opuścili swobodnie głowy. Dziewczyna delikatnie podniosła jedną powiekę, jednak w ciemnościach zobaczyła tylko, że osobnicy są bardzo niskiego wzrostu.\n- To oni? – zapytał jeden z nich. Jego głos był chrapliwy i donośny. Chłopak skrzywił się lekko.\n- Taa… cała banda. – odparł drugi, trochę niższy. – Za parę dni się okaże czy przeżyją. – Dodał chichocząc.\n- Tak? Bart, co my z nimi zrobimy?\n- Jeszcze zobaczysz. Wymyślimy dla nich coś żeby nas zapamiętali. Jeśli przeżyją – dodał.\n- A dlaczego mieli by nie przeżyć? – jeden z nich zwany „Bartem” przejechał dłonią po twarzy.\n- To jest nasz łup. Zrabowaliśmy ich, a teraz musimy pozbyć się zbędnego towaru, a o tym co z nimi zrobimy zadecyduje król.\n- A co z tamtym psem?- Serce Alice na sekundę stanęło. Przecież nie ma z nimi Mooniego. Teraz wsłuchiwała się w każde słowo chcąc dowiedzieć się, gdzie on jest.\n- To jest wilk tumanie. – słychać było pacnięcie, spowodowane zapewne uderzeniem w Barta w głowę tego drugiego. – Na razie jest uwiązany na zewnątrz, ale za parę dni może nam się poszczęści i dostaniemy jego futro. – ponownie zachichotał, po czym zamknęli celę, przy czym było słychać lekki brzdęk i oddalili się. Alice poczuła wściekłość. W tej chwili miała ochotę rzucić się na nich obydwu. Jej oddech przyspieszył.\n- Alice, uspokój się. – usłyszała głos Matta. Widocznie już się obudził i słyszał to samo co oni.\nPołożyła rękę na jednym z małych, szpiczastych, wystających kamieni.\n- Oddychaj głęboko…\nŚcisnęła go mocno.\n- … i powoli. – Niech on już się zamknie.\nPociągnęła ręką z całej siły w górę.\n- Osz w mordeczkę. – szepnął James patrząc na jej rękę, w której ściskała wyrwany kamień.\nZaraz, co? Jak to? Wyrwała kamień? Pokruszyła litą skałę? Spojrzała w dół. Naprawdę to zrobiła, ale przecież nie użyła do tego siły. Jak to możliwe? Zerknęła na Matta, który właśnie zbierał szczękę z podłogi. James natomiast się uśmiechał.\n- I co się tak szczerzysz? Skoro wiesz o co chodzi to może byś mi to wyjaśnił? – zapytała z wyrzutem\n- Nic nie rozumiesz? Masz podwójną moc. Kiedy wyrywałaś tą skałę wokół Ciebie pojawiła się zielona aura.\n- Nie wiem. – westchnął\nAlice spojrzała w stroną rudej, która także wpatrywała się w nią z zaciekawieniem. Jej wzrok zdążył już się wyostrzyć na tyle aby dostrzec, że dziewczyna ma rozciętą wargę. Zerknęła na chłopców. Matt był posiniaczony na twarzy.\n- Czy was też boli głowa? – zapytał blondyn rozmasowując sobie jej tył.\n- Jak cholera. – Jęknął zielonooki – Chyba trochę nas poturbowali przed związaniem, Alice nie wiem czy wiesz, ale masz śliwę na oku. – Dziewczyna jęknęła, ale chwilę później przypomniała sobie rozmowę, którą podsłuchali.\n- Nie ważne. – warknęła, po czym chwyciła kamień, który dopiero co wyrwała. – Nie wiem jak wy, ale ja zamierzam się stąd wydostać zanim nas oskórują i zjedzą, a co gorsza – zabiją Mooniego, więc z łaski swojej zamknijcie się i dajcie mi działać.\nPo tych słowach uniosła nadgarstek tak, aby czubek kamienia stykał się z liną. Kilka minut później była wolna, pomogła reszcie i ponownie usiadła na podłodze. Czuła się bezsilnie. Co z tego, że się rozwiązali skoro i tak nie mają szans na ucieczkę.\n- Więc… co teraz? – zapytał Matt. Alice wstała, po czym zaczęła chodzić kółko. Sprawiała wrażenie, jakby się nad czymś zastanawiała. Była bezsilna. Nie miała pojęcia w jaki sposób mogliby opuścić celę. Otworzyła sobie w pamięci odwiedziny strażników i po chwili doznała olśnienia.\n- Brzdęk… - szepnęła po chwili, jej źrenice rozszerzyły się jeszcze bardziej niż pod wpływem ciemności. Reszta popatrzyła na nią, jak na wariatkę.\n- Co? – powiedzieli wszyscy równocześnie.\n- Brzdęk. – Powtórzyła dziewczyna. – Kiedy strażnicy zamknęli drzwi słychać było brzęk, a to znaczy, że prawdopodobnie upuścili klucze. – Wszyscy patrzyli na nią z szeroko otwartymi oczami, jednak ona nie zwracała na nich uwagi. Mówiła do siebie na tyle głośno, aby reszta ją słyszała. – Brzdęk było słychać mniej więcej sekundę, po zamknięciu celi, co oznacza, że klucz musi być obok drzwi lub jeśli stali blisko jest duże prawdopodobieństwo, iż klucz znajduje się pod nimi albo nawet w celi. Słuchajcie. – zwróciła się do przyjaciół. – Musimy go poszukać. – po tych słowach podeszła do drzwi i schyliła się. Niestety po kluczu nie było ani śladu. Obok drzwi też nie. Brązowooka zmieszała się. Przecież on musi gdzieś tu być. Usiadła dokładnie tam gdzie była przywiązana podczas odwiedzin strażników. Zamknęła oczy, po czym przypomniała sobie wszystko najdokładniej jak tylko mogła. Po chwili wstała gwałtownie i podeszła do drzwi. Wystawiła rękę pomiędzy kratami, kucnęła i dotknęła ściany od zewnątrz. Podniosła się z satysfakcjonującym uśmiechem podała im klucz. Przyjaciele wybałuszyli na nią oczy. Ona wiedząc, że musi wytłumaczyć im wszystko po kolei westchnęła, po czym zaczęła mówić.\n- Jak już wspomniałam słychać było brzdęk upadających kluczy, jednak nie na podłogę, a wysuniętą cegłę.\n- Jesteś genialna. – zawołali wszyscy razem. Poczym zamknęli ją w uścisku.\n- Dobra podziękujecie mi później, ale teraz najważniejsze jest to, żeby odbić Mooniego. Jednak jeszcze ważniejsze jest to, aby nas nie nakryli. Bądźcie cicho i idźcie dokładnie za mną. – Matt zrobił minę pod tytułem jak-zwykle-do-usług-królowo, czym wywołał chichot pozostałych. Brązowooka tylko spojrzała na niego z politowaniem.\nOtworzyła celę i rozejrzała się na wszystkie strony. Podeszła do ściany naprzeciwko, po czym ruchem dłoni nakazała, aby reszta zrobiła to samo. Cała czwórka przylgnęła do zimnych cegieł. Poruszali się tak około godziny. Lochy okazały się być duże i zaplątane. Co jakiś czas trafiali na ślepą uliczkę, lub przechodzili obok jednego miejsca trzeci raz. Zaczynali po woli tracić nadzieję, że kiedykolwiek się stamtąd wydostaną. Alice czuła straszne poirytowanie, połączone ze strachem. Panicznie bała się, iż nie uda im się uratować wilka. Jej oczy co jakiś czas traciły ostrość spowodowaną łzami bezsilności. Oprócz labiryntu problemem byli oczywiście strażnicy. Niektórzy spali, a inni chodzili wzdłuż korytarzy. Gdyby nie refleks zielonookiego, wpadli by na nich nie jeden raz. Dzięki temu, że mogli im się przyjrzeć z bliska, rozpoznali w nich gobliny. Wszystko stało się jasne. To, że znajdują się w ogromnej jaskini oraz to, że nie przeszkadza im półmrok i słaby dopływ do powietrza. Iris czuła, że brakuje jej tlenu. Wzrok pogarszał jej się z minuty na minutę, a nogi powoli odmawiały posłuszeństwa.\nPo około dwóch godzinach napotkali na swojej drodze drabinę, prowadzącą do… o zgrozo….uratowani. Na końcu widać było gwiazdy. Przyjaciele spojrzeli po sobie, po czym wszyscy rzucili się na drabinę. Powoli i ostrożnie wspinali się w górę. Prowadziła Alice, zaraz po niej bardziej blada niż zwykle Iris, następnie spocony i zasapany James, a na końcu Matt, który co parę sekund odwracał się sprawdzając, czy aby żaden z goblinów za nimi nie podąża.\nGdy brązowooka wypełzła na zewnątrz pierwsze co poczuła, to przyjemnie chłodny wiatr otulający jej twarz. Zaraz potem dołączyła do niej reszta. Zielonooki przewrócił się na plecy wdychając zachłannie powietrze, a blondyn z nieprzyzwoitą namiętnością zaczął całować ziemię. Alice rozejrzała się. Wciąż byli w puszczy, jednak nie mieli pojęcia gdzie dokładnie. Jakieś dwieście metrów od nich widać było ogień, a to oznaczało, iż tam są ich wrogowie razem z wilkiem.\n- Słuchajcie, bo zapewne mamy mało czasu. – wszyscy spojrzeli w jej stronę słuchając w napięciu- Musimy odbić Mooniego tym poczwarom, ale nie możemy tak po prostu sobie tam wejść, trzeba wymyślić jakiś dobry plan. Najlepiej taki, który zadziała. – dodała widząc, że wszyscy chyba padli już na jakiś pomysł - Teraz daje wam kilka minut na przemyślenie tego ja podejdę bliżej i sprawdzę jak wygląda sytuacja, za chwilę wszystko sobie omówimy.\nKażde z nich odeszło w inną stronę na parę metrów. Alice miała w głowie prawdziwe tornado myśli. Mogliby się zakraść po cichu i go uwolnić, jednak to nie może się udać, na pewno będzie tam pełno strażników. Podkop? Za mało czasu. Załatwienie wszystkich też nie wyjdzie, po pierwsze nie mają przy sobie żadnej broni, a po drugie jest ich zdecydowanie za mało. Zatrzymała się obok ogromnej skały, która zasłaniała jej ówcześnie widok. Wyjrzała za nią i od razu zauważyła Mooniego. On również ją dostrzegł. Dziewczyna dojrzała w jego oczach łzy. Pokazała mu gestami, żeby się nie martwił, co uspokoiło go lekko.\nWróciła do nich. Czekali na nią już jakiś czas wymieniając się komentarzami co do swoich pomysłów.\n- Sytuacja jest następująca, siedmiu goblinów wartujących dookoła ogromnego ogniska. Moony jest przywiązany do drzewa na linę, po lewej stronie, obok kłody leży nóż, wolę nie wiedzieć po co im w tym momencie, ale my użyjemy go do uwolnienia naszego przyjaciela. Po prawej stronie jest podobne zejście do tego, z którego się wydostaliśmy, trzeba będzie jakoś je zatamować. Mam plan, który może się nie udać, jednak to jedyna rzecz, jaką w tej chwili możemy zrobić.\n- Jesteś pewna, że dasz radę to zrobić? – zapytał James.\n- Nie, – odparła ruda – ale to konieczność, więc nie narzekaj i współpracuj.\nZa nimi szedł Matt. Co chwila oglądał się za siebie na brunetkę, która stała tylko i uniosła kciuk jakby chciała powiedzieć, że wszystko idzie świetnie. Jednak ten plan nie był idealny, ale za to pełen luk i błędów. Miał za dużo momentów, które można łatwo spieprzyć, a czasu cofnąć się nie da. Teraz pozostało tylko uwierzyć w przyjaciół i zrobić swoją część. Każde z nich ustawiło się na umówionych pozycjach. Zielonooki znajdował się w pobliżu kłody, jego zadaniem jak można się domyślić, było uwolnienie wilka. Alice stała około pięć metrów od nich za grubym drzewem , a dwójka pozostałych ukrywała się z prawej strony najbliżej ogniska.\nIris skierowała ręce w stronę potoku znajdującego się po jej prawej stronie. Po chwili wynurzyła się z niego ogromna kula wody. Teraz ważne było, aby gobliny zauważyły tylko jej sutki, więc dziewczyna skierowała ją ku górze, po czym zamaszystym ruchem opuściła centralnie nad ogniskiem. Zapanowała ciemność. Alice zebrała w sobie całą swoją energię, po czym z jej gardła wydobył się niesamowity ryk, przypominający połączenie niedźwiedzia i dinozaura. Wszystkie kreatury pobiegły w jego stronę z okrzykiem bojowym, wymijając dziewczynę chowającą się za drzewem i tym samym umożliwiając jej dołączenie do przyjaciół. Plan jak do tej pory wyszedł idealnie, teraz pozostało im grać na czas. Dziewczyna ponownie użyła mocy, jednak nowoodkrytej, aby zasłonić głazem wyście z podziemi goblinom, które już biegły sprawdzić co się dzieje na górze. Matt z gracją przeskoczył nad pieńkiem i chwycił nóż, po czym podbiegło do wilka i przeciął sznur tym samym uwalniając go.\nMoony od razu podbiegł do brunetki i rzucił się na nią tak jakby nie widział jej co najmniej dwa lata. Alice uściskała go mocno. Nie zauważyła na nim żadnych ran co oznaczało, że nie zdążyli mu wyrządzić krzywdy.\n- Przepraszam, że ośmielam się przerywać tą rozczulającą scenkę, ale zaraz przybiegnie tu bada rozwścieczonych goblinów gotowych nas oskórować i spożyć. – powiedział trochę za bardzo dyplomatycznym głosem blondyn.\nWszyscy rzucili się do ucieczki. Dziewczyna cały czas pilnowała, czy aby nikt się po drodze nie zgubił. Nie mieli pojęcia gdzie są, ani jak długo byli zamknięci. Świeże powietrze pozwoliło im na zregenerowanie się, po pobycie w podziemiach. Przyjaciele byli pewni, że gdyby oprawcy ich nie zabili, to umarliby na brak tlenu. W głowach mieli tylko to, aby jak najszybciej uciec od tamtego miejsca. Byli przerażeni. Nie mieli ze sobą ani pożywienia, ani broni. Kompletnie nic, co pomogłoby im w przeżyciu.\nNad ranem zwolnili tempa. Po kilku godzinach biegu byli wykończeni. Rzucili się na ziemię z głuchym tąpnięciem. Każdy próbował wyrównać swój oddech. Nie mogli uwierzyć, że plan udał się w całości. Mogło się nie udać wiele rzeczy, na przykład gdyby gobliny zauważyłyby kuli wody, lub Alice nie udałoby się wydać przekonującego ryku. To były tylko dwa z wielu słabych punktów tego planu, jednak udało się. Przeżyli i do tego dali radę uciec na tyle daleko, aby ich zagrożenie zeszło do poziomu minimalnego. Wszyscy wstali i uścisnęli się całą paczką.\nPo chwili usłyszeli szelesty, a parę sekund później dźwięk napinanych cięciw. Rozejrzeli się dookoła i w tej chwili mieli ochotę zapaść się pod ziemię. Z każdej strony zostali otoczeni przez elfy. Wszystkie patrzyły na nich z zaciekawieniem i pogardą. Przyjaciele podnieśli ręce w geście kapitulacji. James jakby próbując rozładować napięcie podszedł do nich.\n- Z całym szacunkiem drogie elfy, ale właśnie udało nam się odzyskać wolność. Czy macie do nas konkretną sprawę, bo ja nie to my…\nJeden z nich skierował łuk dokładnie w jego stronę, więc chłopak cofnął się parę kroków do tyłu i zamilkł.\n- Kurwa. - zaklął blondyn – Jak to się dzieje, że z jednych kłopotów wpadamy w drugie?\n- Z deszczu pod rynnę, – rzekł Matt patrząc prosto w przeszywające, niebieskie oczy najdostojniej wyglądającego elfa. – mój przyjacielu.\nNie wiem czy wiecie, ale 23 lutego mój blog skończył równo rok. Chciałam się wyrobić z notką, jednak jak zwykle nie udało mi się :/\nW każdym razie chciałam powiedzieć, że cieszę się, iż są osoby, które czytają moje wypociny i wspierają mnie w komentarzach. Naprawdę ten blog jest dla was. Jeśli nikt nie czytałby go to już dawno by nie istniał.\nDziękuję wam za ten rok i mam nadzieję, że zostaniecie ze mną do końca mojej historii. Możecie śmiało wytykać mi błędy w komentarzach lub pisać co wam się nie podoba, a ja postaram się to zmienić :D\nZdaję sobie sprawę, że rozdziały są bardzo długie, ale naprawdę staram się wyczerpywać temat maksymalnie. Myślę, że z czasem będzie mi szło coraz lepiej.\nWiem też, że terminy pojawiania się rozdziałów są śmieszne w porównaniu do ich długości. Naprawdę głupio mi, że tak długo karzę wam czekać, na coś co przeczytacie w piętnaście minut. To właśnie chciałabym zmienić.\nJeszcze raz dziękuję i mam nadzieję, że nowy rozdział się spodobał.\nAutor: Moony o 22:06 10 komentarzy:\nRozdział 14: Moc Iris\nJames przybiegł właśnie do nich cały zdyszany.\n- Musicie szybko ze mną iść nad jezioro. – Powiedział na jednym wydechu, lekko przerażonym tonem – Iris, ona… - Na te słowa ich oczy rozszerzyły się do rozmiaru spodków.\nMatt wstał szybko, po czym wyciągnął rękę w stronę brązowookiej, aby pomóc jej wstać, jednak dziewczyna kierowana dziwnym impulsem już biegła za blondynem w stronę jeziora. Złapał w pośpiechu koc, ponieważ stwierdził iż może się przydać. Gdy znaleźli się przy brzegu, spojrzeli pytająco na Jamesa.\n- Iris, nie wynurza się już jakiś czas. Prosiła mnie abym po nią nie szedł, bo chce mi coś pokazać. – Na twarzy dziewczyny pojawiła się lekka panika, dlatego dodał. – Zapewniała też, że może jej to zająć jakiś czas.\n- Co?! – Dziewczyna krzyknęła głośno wystarczająco, aby poderwać do lotu wszystkie ptaki znajdujące się w okolicy. Zielonooki skrzywił się lekko. – I Ty jej uwierzyłeś? Przecież to jest dziewczyna, my czasami same nie wiemy co mówimy. Przecież nie można tak długo siedzieć pod wodą, ona już może NIE ŻYĆ! – Zamoczyła już jedną nogę w wodzie, jednak zatrzymała się po czym utkwiła wzrok w tafli wody, która w jednej chwili zaczęła lekko falować, a po jakimś czasie nawet bulgotać. Wszyscy zamarli. Wpatrywali się w to samo miejsce przez parę minut, jednak nagle wszystko ustało. Nie na długo. Alice ledwo zdążyła cofnąć nogę na brzeg, ponieważ chwilę później wystrzelił w powietrze wielki słup wody. Przyjaciele patrzyli przed siebie z osłupieniem wymalowanym na twarzach. Trwało to kilka minut po czym wszystko skończyło się tak szybko, jak się zaczęło. Woda opadła i ponownie lekko falowała. Matt spojrzał na Jamesa, ten natomiast na dziewczynę, a brązowowłosa na zielonookiego. Wszyscy byli zdumieni, jak i zaciekawieni tym co się przed chwilą wydarzyło. Przenieśli wzrok na rudowłosą wynurzającą się właśnie z miejsca, w którym jeszcze parę sekund temu znajdował się słup wody. Była uśmiechnięta i patrzyła na nich z wyczekiwaniem.\n- Eee.. – Matt usiłował zacząć rozmowę, jednak z marnym skutkiem. James patrzył się na nią tylko z głupawym uśmiechem wymalowanym na ustach. Brązowooka wiedziała, że nie może w tej sytuacji na nich liczyć.\n- Ruda, - Zaczęła niepewnie. – czy mogłabyś nam wyjaśnić co tu się właściwie stało? – Uśmiech zszedł Iris z twarzy. Zamiast niego malowało się na niej rozczarowanie. Spojrzała na chłopców, jednak ich miny wyrażały tylko zaciekawienie. Westchnęła, po czym wygramoliła się z jeziora. Wzięła od Matta koc i owinęła się nim.\n- Dobrze. Skoro nie rozumiecie, to zapraszam do ogniska. Ogrzejemy się i wszystko wam wytłumaczę. – Skierowali się w wyznaczonym kierunku. Gdy wszyscy byli na miejscu usiedli i trzy pary oczu zaczęły wpatrywać się w Iris wyczekująco. Brązowowłosa poczuła coś ciężkiego na nodze. Spojrzała się tam i zdała sobie sprawę, że to tylko Moony postanowił zrobić sobie poduszkę z jej nóg. Pogłaskała go po puszystej sierści, po czym ponownie utkwiła swój wzrok w rudej.\nMatt nie mógł już usiedzieć. Widać było po jego postawie, że jest bardzo ciekawy. Do tego wiercił się szturchając nieświadomie Alice w ramię. Dziewczyna uderzyła go otwartą dłonią w potylicę, przez co spojrzał na nią z wyrzutem, szepnął bezgłośnie „Auu” jednocześnie rozmasowując bolące miejsce. Na szczęście uspokoił swoje odruchy. Brązowooka uśmiechnęła się triumfalnie.\n- Nie rozumiecie? Myślałam, że jesteście trochę bystrzejsi. Pamiętacie co się stało z Jamesem kiedy sprawdzaliśmy teren? – Wszyscy przytaknęli, więc kontynuowała. – To jest jakaś moc, a ja właśnie odkryłam swoją. – Uśmiechnęła się po czym wskazała ręką w stronę jeziora. Zamknęła oczy i zaczęła poruszać bezgłośnie ustami tak jakby szeptała coś, czego oni nie mogli usłyszeć. Po chwili z tafli wody wynurzyła się kula, która kierowana ruchami ręki rudowłosej zawisła przed nią. Dziewczyna otworzyła oczy i ponownie się uśmiechnęła, po czym spojrzała na swoich przyjaciół którzy w tej chwili, zbierali z ziemi swoje szczęki.\n- Jak udało Ci się wytrzymać tak długo pod wodą? – Zapytała Alice.\n- To chyba jest część mojej mocy. – Iris wzruszyła ramionami. – Kiedy zanurzyłam się pod wodę poczułam, że mogę swobodnie oddychać. A nie wypływałam tak długo, ponieważ ten słup wody wymagał ode mnie długiego czasu koncentracji. Myślałam, że nigdy nie uda mi się go przywołać. – Wszyscy słuchali jej uważnie. Tylko James się nad czymś zastanawiał. Najwyraźniej nie chciał się z tym męczyć sam, ponieważ prawie od razu zapytał.\n- Dlaczego Ty możesz znowu przywołać swoją moc? – Burknął z wyrzutem.\n- Ja nie mogę znowu przywołać ognia. Nie potrafię nawet podpalić ogniska.\n- Słuchaj, - Dziewczyna przybliżyła się do niego nieznacznie. Odesłała kulę wody tam, skąd ją zabrała. – Możliwe, że to dlatego, iż ja wykorzystuję wodę, która już jest. Nie potrafię jej tak po prostu wyczarować.\n- Przecież ja to już zrobiłem. Ręce mi płonęły.\n- Wiem o tym, jednak zrobiłeś to pod wpływem wielkiego gniewu. Może musimy się trochę bardziej rozwinąć, żeby potrafić robić takie rzeczy na zawołanie. Alice? – Zwróciła się do dziewczyny- Ty też nie potrafiłaś się zmieniać od razu, prawda?\n- Oczywiście, że nie. – Odpowiedziała dziewczyna. – Poświęciłam na to naprawdę dużo czasu. Na samym początku kiedy chciałam zamienić się w psa udawało mi się tylko przemienić uszy lub zyskiwałam ogon, jednak ćwiczyłam dość często z powodu nadmiaru czasu i teraz… - zmieniła się w srebrzysto-szarego psa, z puszystą sierścią i długim ogonem. Spojrzała się na nich przekrzywiając łeb, po czym wróciła do swojej prawdziwej postaci. – …mogę to robić kiedy tylko chcę. – Dodała z uśmiechem.\n- James, spróbuj zrobić coś z ogniem.\n- Jak? Przecież już mówiłem, że nie potrafię. – Zirytował się blondyn.\n- Ale może użyj tego z ogniska.\n- W sumie mogę spróbować. – Uniósł rękę, po czym skierował ją w odpowiednie miejsce. Nagle poczuł chęć dotknięcia żółtych, gorących płomieni. Miał przeczucie, że ani trochę go to nie zaboli. Patrzył się w nie jak zahipnotyzowany, jednak jego przyjaciele zaczęli panikować, kiedy zdali sobie sprawę iż on chce zanurzyć rękę w ogniu. Tym samym, który piecze, pali i parzy. Wszyscy rzucili się aby mu przeszkodzić, jednak on powstrzymał ich ruchem ręki. – Zaufajcie mi. – Przyjaciele niechętnie ponownie zaczęli się mu przyglądać.\nTo głupie. – Pomyślał. - Przecież mogę się sparzyć, a jednak jestem prawie pewny, że nic mi się nie stanie.\nSzybkim ruchem ręki zanurzył ją w ognisku. W tle słyszał tylko zduszone okrzyki przyjaciół. Zamiast pieczenia i bólu poczuł delikatne łaskotanie i przyjemne ciepło, które rozlało się po jego ciele, jakby właśnie napił się gorącej herbaty. Uśmiechnął się triumfalnie po czym wyjął rękę, która dalej płonęła. Zaczął ją rozprostowywać i uginać jakby chciał sprawdzić, czy nadal jest sprawna.\n- No nieźle. – Szepnął Matt. – Jak Ty to robisz?\n- Nie wiem. – Odpowiedział po czym machnął ręką, nieświadomie wystrzelając z niej kulę ognia, która podpaliła trawę znajdującą się kilka metrów od nich. Moony najeżył się i zaczął warczeć. Wilki niestety boją się ognia oraz wpadają w panikę. Na szczęście Iris ponownie wyciągnęła z jeziora kulę wody kierując ją na płomienie. Kiedy udało się ugasić ogień wszyscy odetchnęli, a Moony podszedł do drzewa znajdującego się daleko od nich kuląc się i skomląc. Alice miała chęć podejść do niego, ale wiedziała, że to nie był dobry pomysł. Przypomniała sobie o pożarze, który miał miejsce jeszcze kiedy mieszkała w swoim domu i zajmowała się wilkiem.\nBył to bardzo deszczowy dzień. Minęło kilka miesięcy od kiedy wilk z nią zamieszkał. Dziewczyna wciąż miała napady płaczu świadczące o tym, że jeszcze nie pogodziła się ze śmiercią rodziny. Niestety potrafiły one być niebezpieczne, co może potwierdzić chociażby ten jeden.\nAlice smażyła właśnie jajka na patelni, kiedy ponownie przed oczami przeleciało jej pełno wspomnień. Brązowooka straciła panowanie nad swoimi ruchami, co wywołało pożar. Ogień płonął coraz mocniej i rozprzestrzeniał się bardzo szybko. Moony zaciekawiony zamieszaniem chciał wejść do kuchni, jednak żółte płomienie nie pozwalały mu na to. Stał się dziki, w jego oczach widać było przerażenie. Zapomniał kim jest i co tam robił. Na szczęście dziewczyna szybko się ocknęła, wygrzebała ze schowka pod schodami gaśnicę, którą jej ojciec kiedyś przywiózł, jednak nigdy nie była potrzebna, aż do teraz. Ugasiła pożar, po czym z powrotem usiadła na podłodze. Spojrzała na wilka, który kulił się przy wejściu do kuchni. Spróbowała do niego podejść, jednak ten zaczął na nią warczeć. Zobaczyła w jego oczach strach. Podszedł do swojego stałego miejsca przy kominku. Nie wychodził stamtąd przez kilka dni. Alice dawała mu tylko jedzenie i wodę. Po tym czasie zaczął się zachowywać normalnie. Jednak dziewczyna uważała na każdy swój ruch. Nie chciała, aby to się znów zdarzyło.\n- James, - szepnęła Alice – chyba musisz się nauczyć lepiej to kontrolować. Wszyscy zgodnie pokręcili głowami.\n- Przepraszam. – powiedział chłopak – Ja się nie nadaję do posiadania mocy.\n- Co Ty gadasz? – zbulwersował się Matt – Ja chciałbym być tak wyjątkowy jak wy, więc przestań gadać głupoty i spróbuj zobaczyć w tym coś pozytywnego. – Brązowowłosa spojrzała na przyjaciela, ale ten akurat odwrócił wzrok. Już wiedziała, że coś jest nie tak. Dopisała sobie do listy rzeczy do zrobienia, którą prowadziła w głowie, że koniecznie musi z nim pogadać.\nPrzeniosła spojrzenie na wilka. Spał teraz pod jednym z drzew. Alice obawiała się, że nie będzie chciał jutro z nimi iść, a nie miała ochoty zostać tu ani chwili dłużej.\n- Chodźmy już spać. Jutro stąd wybywamy, więc musimy być wypoczęci do długiej podróży. – rzekł po pewnym czasie Matt. Wszyscy zgodnie pokiwali głowami, po czym rozeszli się do swoich namiotów.\nAlice nie mogła zasnąć. Cały czas myślała o Moonym. Poza tym wszystkie dźwięki z lasu wydawały jej się bardzo wyraźne. Takie były skutki przemian w zwierze. Niektóre instynkty pozostają nawet wtedy, kiedy jest pod postacią ludzką.\nNagle usłyszała szelest, podniosła się do pozycji siedzącej, po czym nastawiła uszy jeszcze bardzie. Wyraźnie słyszała czyjeś kroki dobiegające z naprzeciwka. Po pewnym czasie dobiegł do niej zduszony jęk. Wychyliła głowę poza namiot. Dobrze wiedziała kogo tam spotka.\n- Lunatykujesz czy cierpisz na bezsenność? – zapytała znienacka. Chłopak podskoczył jak oparzony, po czym uderzył się w nogę, którą wcześniej masował.\n- Mogłabyś ostrzegać zanim wyłonisz się tak nagle z mroku. Przez Ciebie uderzyłem się dwa razy z nogę. – spojrzał na nią przybierając minę cierpiącego dziecka.\n- Hej, to nie ja kazałam Ci wymachiwać nią jakbyś tańczył kankana.\n- Wcale mi nie pomagasz.\n- Przepraszam za moją niekompetencję, przecież jesteś moim bóstwem i powinnam biegać za Tobą dwadzieścia cztery godziny na dobę i Ci usługiwać, a nie czekaj….. jednak nie, pomyłka.\n- Tak, tak śmiej się, ale jak coś mi się stanie to będziesz mnie miała na sumieniu.\n- Oczywiście zapamiętam to sobie, a teraz gadaj co się dzieje?\n- Wychodziłem z namiotu, ale nie zauważyłem ogniska, więc…\n- Nie to idioto. – zielonooki spojrzał się na nią z wyrzutem. – Chodzi mi o Twoje zachowanie sprzed kilku godzin. Matt ja wiem, że coś Cię gryzie. Lepie j żebyś to z siebie wyrzucił.\n- No już dobrze, niech Ci będzie. – westchnął ze zrezygnowaniem. – Chodzi o wasze moce. Każdy z was posiada dar, a ja nie. Czuję, że nie pasuję do was i …\n- Czy te grzyby, które jadłeś na śniadanie były trujące? Bo wydaje mi się, że postradałeś zmysły.\n- Nie ważne. Wiedziałem, że nie zrozumiesz. – Wstał, po czym chciał się oddalić do swojego namiotu, jednak dziewczyna miała inne plany.\n- O nie, nigdzie nie idziesz, a do tego masz mnie wysłuchać. – pociągnęła go za nadgarstek, jednocześnie zmuszając, aby usiadł obok niej. – Posiadanie mocy też nie jest takie przyjemne. Przez to, że zmieniam się w zwierzęta, zostają mi ich cechy. Słyszę, widzę lub czuję rzeczy, o których istnieniu nie powinnam nawet wiedzieć. Oczywiście, że może nam to pomóc, ale nie wpływa dobrze na moją psychikę. Jeszcze niedawno jako zwierzę mogłam chodzić tylko w tych miejscach, w których byłam jako człowiek. To się powoli zmienia. Ostatnio mogę się poruszać właściwie wszędzie w postaci wilka. Ale do rzeczy. Nie jesteś od nas gorszy jasne? To, że NA RAZIE nie masz mocy, nie znaczy że nie odkryjesz ich później. A nawet jeśli nie, to nic nie zmienia.– uśmiechnęła się do niego patrząc mu prosto w oczy. Chłopak nie był przekonany, jednak po chwili odwzajemnił gest.\n- Racja, wyruszamy z samego rana. Może jak się prześpisz, to noga przestanie boleć.\n- Co? Ach tak. – spojrzał na kończynę, którą masował jeszcze parę minut temu. – Już o tym zapomniałem. – wstał, po czym odwrócił się do dziewczyny. Puścił jej oczko i wpełzł do środka, jednak pozostał jeszcze przez chwilę przy wejściu. Widział, że dziewczyna ma zmartwioną minę, więc chciał sprawdzić co naprawdę teraz zrobi.\nAlice zamieniła się w wilka o puszystej, srebrzysto-szarej sierści, po czym podeszła do Moonyego i położyła się obok.\nNazajutrz Słońce oświetlało tereny jeziora oraz ich mini kempingu, co zdecydowanie zerwało towarzystwo z nóg. Wstali z samego rana, po czym pospiesznie zjedli śniadanie. Spakowali wszystkie rzeczy, które mieli ze sobą i wyruszyli w podróż. Na samym przedzie szedł Matt, Alice i Moony (od kiedy się zgubił, dziewczyna nie miała ochoty stracić go z oczu), za nimi gruchały wesoło gołąbki (czyt. Iris i James).Szli już ponad trzy godziny, a najlepszą rozrywką były suche kawały blondyna, którymi faszerował całe towarzystwo.\nNagle Alice przystanęła i zaczęła nasłuchiwać. Zdawało jej się, że ktoś lub coś ich śledzi.\n- Alice co jest? –zapytał zielonooki.\n- Zdaje mi się, że ktoś nas śledzi.\n- Wszyscy spojrzeli na nią ze strachem, po czym zaczęli się niespokojnie rozglądać dookoła.\nWszystko stało się w jednej sekundzie. Alice usłyszała krzyk i jęki bólu przyjaciół, po czym sama poczuła ostry ból pulsujący z tyłu jej głowy. Osunęła się na ziemię. Ostatnim co zobaczyła zanim straciła przytomność, to upadający obok niej Matt. Potem była już tylko ciemność.\nTak wiem, że długo nie dodawałam rozdziału, ale kompletnie straciłam wenę. Do tego jestem w trzeciej klasie gimnazjum, egzamin niedługo, więc katują niewinnych uczniów sprawdzianami, kartkówkami, projektami i pracami długoterminowymi. Oczywiście trzeba jeszcze powtarzać sobie do egzaminu, więc dochodzą sprawdziany powtórzeniowe.\nMam nadzieję, że rozdział się wam podobał i warto było na niego czekać. Postaram się, aby następny pojawił się w ten lub następny weekend. Nie chcę mieć ponad miesięcznych przerw, bo to najzwyczajniej w świecie nie ma sensu.\nJeśli skomentujecie, będzie to naprawdę duża motywacja dla mnie. Pozdrawiam was cieplutko.\nAutor: Moony o 19:05 7 komentarzy:\nRozdział 13: Jej serce momentalnie przyspieszyło.\nAlice biegła tak szybko jak tylko mogła. Nie wiedziała dokąd, ani dlaczego, po prostu wiedziała, że musi. Czuła na ciele deszcz i zdała sobie sprawę, iż była cała przemoczona. Nie przejmowała się tym, zimne krople odbijające się od jej rozgrzanego od biegu ciała działały na nią kojąco. Nagle usłyszała krzyk. Rozpoznała ten głos, to była Iris. Przyspieszyła tyle na ile pozwalała jej kondycja, jednak poczuła, że dzieje się z nią coś dziwnego. Wzrok się wyostrzył, tak samo jak słuch i węch. Zdała sobie sprawę, ze może biec jeszcze szybciej i męczy się o wiele wolniej. Drzewa zaczęły się ze sobą zlewać, co spowodowała jej prędkość. Była jak smuga, która tylko pojawia się na chwilę między drzewami. Wiedziała, że jest coraz bliżej celu. Poczuła znajomy zapach i bynajmniej nie była to jej przyjaciółka. To było jak błoto, pomieszane z potem i krwią, do tego zapach świeżego mięsa. Już wiedziała kto dopadł Iris. Przyspieszyła jeszcze bardziej na ile to było możliwe. W końcu zatrzymała się gwałtownie i spojrzała na scenę rozgrywającą się przed nią. Pod kamienną ścianą stała jej przyjaciółka, a przed nią stał… tak jak wyczuła, morderca jej rodziców. Tak właściwie to dziwne, że nie znają jego tożsamości. Stał przed nią i śmiał się szyderczo. Alcie nie myśląc nad tym stanęła przed przyjaciółką i spojrzała mężczyźnie prosto w oczy.\n- Dlaczego to robisz? –zapytała z wyrzutem. – Dlaczego zabijasz niewinnych ludzi?\n- Dlaczego pytasz? – zaśmiał się jeszcze głośniej – Bo to jest zabawnie.\n- Zabawne? – w jej oczach pojawiły się łzy – Traktujesz to jako rozrywkę? No tak inni grają w glofa, ale przecież to jest nudne. Ty wolisz porać sobie głowami swoich ofiar?\n- Oczywiście – wyszczerzył żółte zęby, a dziewczyna zastygła w przerażeniu. Wiedziała, ze jest bezlitosny, ale nie, że aż tak\nMatt siedział nad jeziorem i czytał książkę. Wydawało mu się, że jest za spokojnie. Za spokojnie. Drzewa lekko falowały na wietrze, ptaki ćwierkały wesoło przelatując z jednej gałęzi na drugą. Moony leżał nad brzegiem i pił wodę zakłócając gładką jak lustro taflę wody. Iris i James’a nigdzie nie było widać, a Alice siedziała na najwyższej gałęzi jednego z drzew i patrzyła na rozległe korony drzew. Nic nie zwiastowało, że może się stać coś złego. Nagle w ciągu jednej sekundy drzewa przestały się kołysać, ptaki ucichły a wilk przerwał czynność nastawiając uszy i rozglądając dookoła. Matt wstał szybko i spojrzał na dziewczynę. Ona też zmieniła pozycję. Zamiast siedzieć na gałęzi przy samym pniu tam, gdzie jest najgrubsza część, ona szła powoli na drugi koniec. Wyglądała jakby nie była do końca świadoma tego co robi. Powolnym krokiem kierowała się na cienką część gałęzi patrząc pusty wzrokiem przed siebie i uśmiechając się lekko. Wyglądała wtedy jak mała dziewczynka. Taka bezbronna i słodka, nieświadoma tego, że grozi jej niebezpieczeństwo.\n- Alice stój! – krzyknął kiedy gałąź zaczęła po woli się uginać pod jej ciężarem, jednak brązowooka zachowywała się jakby nic nie słyszała. – Alice! – zanim doszła do końca gałąź złamała się i wraz z dziewczyną spadła na ziemię z głośnym hukiem.\n- Alice! – Matt chciał do niej podbiec, jednak w połowie drogi odbił się i upadł parę metrów od niej. Podszedł do miejsca zderzenia i wysunął rękę. Położył ją na powietrzu tak, jakby to była szyba. – Nie, nie, nie, nie, nie to się nie może dziać – zaczął gorączkowo do siebie szeptać. –Alice! Alice, obudź się! –czuł się bezsilnie. Nie mógł do niej podejść, ani nic zrobić. Nawet nie wiedział czy żyje.\nIris układała książki na półce w swoim pokoju. Było to niewielkie pomieszczenie, jednak całe dla niej. Zielone ściany w niektórych miejscach widniały obrazy. Rodzice pozwolili jej tam malować co tylko chce. Zazwyczaj były to krajobrazy oceanów, wodospadów i jezior. Rudowłosa nie wiedziała dlaczego, ale zawsze czuła jakąś więź z wodą. Tylko będąc zanurzona pod nią mogła się zrelaksować. Mama weszła do jej pokoju i powiedziała, że zachwalę wyjeżdżają. Zawsze jej to robili. Oni ciągle gdzie sobie wybywali, jednak wcześniej odwożąc ją do babci. Nie lubiła tego miejsca. W jej domu śmierdziało kiszoną kapustą i starością. Niestety nie miała wyboru.\nPo całym dniu użerania się z kotami babuni oraz przemywaniu świeżych zadrapań, wróciła do domu sama, ponieważ jej rodzice nie przybyli na czas. Będąc blisko spostrzegła dym unoszący się nad jej domem. Jej serce momentalnie przyspieszyło, a źrenice się rozszerzyły. Gdy podbiegła bliżej zobaczyła co się stało. Zadzwoniła szybko pod odpowiedni numer i spojrzała ponownie na spalone szczątki jej domu. Poczuła, że całe jej życie nagle ją przytłacza. Zachwiała się i upadła. Wszystko działo się jakby w zwolnionym tempie. Jak przez mgłę widziała strażaków, którzy gaszą pożar. Jeden z nich klęka przed nią i potrząsa lekko jej drobnym ciałem. Kilkoro z nich wynosi z budynku dwa ciała. Już wiedziała dlaczego rodzice jej nie odebrali. Rozpadał się deszcz, ona dalej nie kontaktując najlepiej przyglądała się jak krople rozpryskują się o asfalt, jak moczą jej ubranie. Zaczęła się rozglądać dalej nie wierząc w to co się stało. Nagle dostrzegła go. Stał przy krzakach parę metrów od zamieszania i śmiał się. Tak on się ŚMIAŁ! Nie zwracając uwagi na strażaka, który kazał jej nie wstawać dopóki nie przyjedzie karetka, podniosła się, przez co zakręciło jej się w głowie, ale teraz nie chodziło tu o jej zdrowie, ani o strażaków, ani o spalony dom. Tu chodziło o niego. Nie mogła siedzieć bezczynnie i patrzeć się jak on się śmieje i patrzy na to jak sypie się jej życie, które on zburzył. Zauważył, że ona zmierza w jego stronę, więc puścił się biegiem przez miasto.\nDobiegli do lasu, Iris goniła go zawzięcie, chciała tylko jednego – zabić. Nie liczyło się teraz to co się potem z nią stanie, czy ją zamkną, czy oddadzą do domu dziecka, a nawet czy przeżyje, liczyło się tylko to aby się go pozbyć. Biegła jeszcze przez jakiś czas, dopóki nie zniknął jej z oczu. Próbowała szukać go na własną rękę jednak to było bezcelowe. Las był ogromny, a on najwyraźniej znał go jak własną kieszeń. Z bezsilności oraz nasilającego się bólu głowy upadła na kolana. Ostatnimi siłami krzyknęła najgłośniej jak tylko mogła. Straciła dom, rodziców i czucie w nogach. Czuła się jakby już nie żyła. Poczuła jak gorące krople łez mieszają się z lodowatym deszczem. W końcu osunęła się w ciemność. Zemdlała.\nJames znajdował się na jakiejś polanie otoczonej drzewami. Wytężył słuch, aby mógł cokolwiek usłyszeć, jednak było bardzo cicho. Właściwie… nie słyszał nic, prócz swojego oddechu. Zaczął obchodzić polanę dookoła jednak był sam. Żadnej oznaki życia. Czuł się bardzo nieswojo, tak jakby coś go śledziło, ale on nie może tego zobaczyć, usłyszeć ani nawet wyczuć. Powoli zaczynał panikować. Poczuł jakby coś rozrywało go od środka, albo zdzierało z niego skórę. Na pewno tego nie przeżyje, prędzej umrze z bólu. Z bezsilności padł na kolana, spojrzał na swoje ręce i zobaczył jak porastają sierścią, a z paznokci wyrastają długie, czarne szpony. Poczuł jak wzrok i słuch mu się wyostrza, wtedy dostrzegł pewną rudowłosą dziewczynę. Nie miał pojęcia kim była, widział tylko jej wzrok pełen strachu, współczucia i łez. Podeszła do niego po woli z wyciągniętą ręką. Szła bardzo wolno w obawie, że się na nią rzuci. Znała go bardzo dobrze, jednak pod taką postacią był nieprzewidywalny. Delikatnie dotknęła jego dłoni i wtedy cały ból zniknął po prostu wyparował. Dziewczyna stwierdziła, że jest już bezpiecznie, więc puściła go, jednak to był błąd. W tej samej chwili wszystko wróciło ze zdwojoną siłą. Spojrzał się na nią rozwścieczony, a ona już wiedziała co się stanie. Rzucił się na rudowłosą długimi szponami rozrywając jej ciało. Ona zamknęła oczy, w nadziei, że ból będzie mniejszy. Po paru sekundach przestała się ruszać, później oddychać, żyć. Na trawie rozlała się wielka kałuża czerwonej ciepłej mazi, a w tle słychać było przeraźliwe wycie.\nAlice otworzyła szeroko oczy. Nie mogła uwierzyć w to co przed chwilą widziała. Zebrała ręką włosy z twarzy, aby poprawić sobie widoczność i poczuła, że jest cała spocona, a w oczach miała jeszcze łzy. Otarła je pospiesznie i rozejrzała się dookoła. Obok niej leżał Moony, którego obudziły jej gwałtowne ruchy. Obserwował ją przechylając łeb w obie strony.\n- A więc to był tylko sen – odetchnęła głęboko i rzuciła się ponownie na plecy. Wilk pochylił się nad nią i polizał po twarzy, przez co dziewczyna zaśmiała się czując, że ten dzień może być jednak dobry. – No już dobrze, wstaję.\nPrzeszła przez namiot na kolanach i delikatnie rozsunęła materiał. To co zobaczyła dosłownie zwaliło ją z nóg. Upadła na ziemię i zaczęła się tarzać ze śmiechu, bo nie tylko ona wpadła na pomysł zakradania się. Chwilę później dołączyli do niej pozostali. Kiedy w miarę się ogarnęli, przypomniały im się ich sny. Wybałuszyli oczy, a później rzucili się na siebie i zaczęli się przytulać i śmiać jednocześnie.\n- Wy też mieliście koszmar? – Zapytała brunetka\n- I to jeszcze jaki – odpowiedział James\n- Wszystko było tak realne – dodała ruda\nMatt nie skomentował tylko patrzył się na Alice nieodgadnionym wzrokiem, a jego głowie narastało pytanie. Czy ten sen może się spełnić? Oby nie, bo chyba by zwariował.\n- Może coś zjemy? – spytał po chwili, odpowiedziało mu burczenie brzuchów całej czwórki.\n- Racja. Umieram z głodu.\nZielonooki siedział pod drzewem i obserwował swoją przyjaciółkę. Leżała nad jeziorem położona na brzuchu machając zagiętymi nogami jak dziewczynka. Patrzył na nią już od dłuższego czasu, jednak dopiero teraz postanowił podejść bliżej i zobaczył to co sprawiło, że zwykle poważna i ułożona Alice zachowuje się jakby znowu miała pięć lat. Jej oczy rozszerzone były, jakby zobaczyła wielkiego lizaka, a wzrok pełen ciekawości. Była taka słodka i do tego bezbronna. Wszystko podkreślała sukienka w kolorowe kwiatki. Gdy był już prawie przy niej ujrzał małego żółwia i usłyszał jak dziewczyna przesłodkim głosem mówi.\n- A jak Cię szturchnę to się pokażesz? – po czym szturchnęła go w skorupkę i wychyliła się bardziej, na jej twarzy było widać skupienie. Nic się nie wydarzyło. Zawiedziona dziewczyna ze zrezygnowaniem opadła na twarz. Chłopak nie wytrzymał dłużej i roześmiał się, co podziałało na nią jak płachta na byka. Podniosła głowę i spojrzała na niego wściekle.\n- I z czego się śmiejesz? To jest normalne! Ja jestem normalna! Daj mi spokój! Przyszedłeś tu tylko po to żeby się ze mnie pośmiać? – Chłopak tylko parsknął śmiechem po czym kucnął obok niej, przerzucił ją sobie przez ramię i wstał. – Co Ty robisz? Natychmiast mnie postaw! – zobaczyła, że zielonooki zwraca się w kierunku jeziora i od razu mina jej zrzedła. – Matt proszę, postaw mnie na ziemi.\n- Niestety, nie mogę tego zrobić. – Zbliżył się na niebezpieczną odległość do brzegu tak, że wystarczył już jeden krok, aby się zanurzyć.\n- Dlaczego? – wiedziała, że nie uda jej się ominąć zimnej kąpieli.\n- Bo powinnaś ochłonąć.\nPo tych słowach rzucił ją w nienaruszoną taflę wody, jednak ona była sprytniejsza niż sądził. Kiedy tylko wypuścił ją z rąk złapała go za przód koszuli, co oczywiście sprawiło, że oboje znaleźli się w wodzie.\n- Co to niby miało znaczyć? – zapytał zaskoczony chłopak\n- To chyba ja powinnam się o to zapytać\nJames siedział przy ognisku i próbował podpalić ognisko za pomocą swojej mocy. Jednak nic się nie działo. Użył jej tylko raz, kiedy był wściekły. Chciał nauczyć się ją kontrolować, tak jak to robi Alice, ale nie wychodziło mu to zbytnio. Pamiętał, że dziewczyna uczyła się tego przez kilka miesięcy, może nawet lat. Pogłaskał po głowie swoją dziewczynę, która spała na jego kolanach i spojrzał w kierunku jeziora. Już od jakiejś godziny siedzieli w jeziorze chlapiąc wodą i wzajemnie się podtapiając, do tego jeszcze darli się w niebogłosy. Wyglądało chyba to na koniec ich kąpieli, bo zauważył, że Matt wynurzył się już z wody i skierował w stronę brzegu, jednak Alice dogoniła go, po czym pociągnęła za koszulę tak, że ponownie zanurzył się w wodzie. Dziewczyna zaśmiała się perliście i uciekła przed goniącym ją chłopakiem. Niebieskooki parsknął pod nosem. Uwielbiam ich. Pomyślał.\n- Na zdrowie – odpowiedział beznamiętnie Matt spoglądając na owiniętą pod samą szyję ręcznikiem dziewczynę.\n- Dz-dzięki – odrzekła pomiędzy następnym kichnięciem, a wydmuchaniem nosa\n- Przepraszam, nie chciałem żebyś się przeziębiła.\n- Nic się nie stało. Jak bym chciała to wyszłabym wcześniej. Sama się doprawiłam. – Po czym kichnęła jeszcze raz, wywołując na ustach Matta pobłażliwy uśmiech. – No i co się szczerzysz?\n- Masz strasznie słabą odporność, ciesz się, że nie…\nNiestety Alice nie usłyszała, z czego ma się cieszyć, ponieważ przerwał mu James, który przybiegł właśnie do nich cały zdyszany.\n- Musicie szybko ze mną iść nad jezioro – powiedział szybko, lekko przerażonym tonem – Iris, ona… - na te słowa ich oczy rozszerzyły się do rozmiaru spodków.\nOto mój wielki powrót ;)\nPrzepraszam, że tak długo nic nie wstawiałam, niestety cierpię na niedobór weny. Chcę już przenieść głównych bohaterów z tego miejsca, bo mnie już to irytuje.\nNiestety nie wiem czy czyta to jeszcze ktoś oprócz moich szkolnych znajomych, więc liczę na komentarze :)\nJeszcze raz przepraszam za tak długą przerwę. Teraz postaram się dodawać nowe rozdziały regularnie.\nAutor: Moony o 20:50 8 komentarzy:\nRozdział 12 : Płonące dłonie\nAlice stała nad klifem podziwiając ocean. Nigdy nie widziała piękniejszego widoku. Ciemna otchłań przyzywała ją do siebie. Chciała skoczyć, jednak powstrzymała się przed tym. Obserwowała leniwie jak pięciometrowe fale odbijają się od ścianki. Nagle poczuła na policzku ciepłą, lepką maź. Nie miała pojęcia co to mogłoby być. Zaraz potem usłyszała popiskiwanie, które stawało się coraz głośniejsze. Otworzyła oczy.\n- Co do..? – nie zdążyła przeklnąć. Ku swojemu zdumieniu ujrzała Moony’ego zwisającego nad jej głową, prawdopodobnie próbującego ją obudzić. – Dobra, dobra już nie śpię. – Pogłaskała go, cmoknęła w czoło i wygramoliła się z namiotu.\nPrzy ognisku siedzieli chłopcy piekąc ryby. Rozmawiali i śmiali się z własnych żartów.\n- O proszę. – zakpił James – nasza panna ja-to-sama-zrobię już wstała. Jak się spało? – zapytał z udawaną czułością.\n- No bardzo to śmieszne. – burknęła – i do tego jakie dojrzałe panie podziwiajcie-mnie-zawsze-i-wszędzie.\n- Ej, wypraszam sobie.\n- Myślę, że ona ma rację – powiedział śpiewnym tonem Matt przysłuchujący się ich wymianie zdań.\n- Lepsze to niż być panem nie-pouczaj-mnie-ja-wiem-lepiej – powiedział złośliwie blondyn\n- Skoro już mówimy o sobie, to gdzie panna nie-cierpię-swoich-włosów? – dodała szybko Alice zapobiegając kłótni chłopaków.\n- Poszła na poranną toaletę nad jezioro, właśnie chciała żebyś do niej dołączyła jak wstaniesz.\n- To kiedy ona tam poszła?\n- Jakieś dwadzieścia minut temu.\n- Dobra, to do zobaczenia. – rzuciła i zniknęła.\nSkierowała się w stronę jeziora wypatrując rudowłosej. Niestety nikogo nie spostrzegła. Stanęła nad brzegiem, gdzie zobaczyła jej odbicie w tafli wody, jednak było już za późno. Zachwiała się i wpadła ochlapując wszystko dookoła. Spojrzała gniewnie na przyjaciółkę, płynącą w jej stronę.\n- No wiesz? Co ja Ci zrobiłam?\n- To z nudów. – odrzekła wzruszając ramionami\n- Ja Ci dam nudy!\nPo tych słowach dziewczyny zaczęły się ochlapywać i podtapiać. Po jakimś czasie wyszły na brzeg i skierowały się w stronę chłopców śmiejąc głośnio.\n- I jak tam nasze śniadanie – rzuciła Iris pociągając nosem, aby wyczuć zapach.\n- O tak, my zrobiliśmy, a wy zjecie tak? – zapytał oburzony Matt\n- Nareszcie ktoś pojął tok naszego myślenia. – Alice spojrzała na niego i uśmiechnęła się zadziornie.\n- Dobra, siadajcie i jedzcie, bo my was potem nosić nie będziemy.\nDziewczyny usiadły i wszyscy pogrążyli się w ciszy przerywanej odgłosami jedzenia i trzaskami ogniska.\n- Too… - zaczął nieśmiało James – Ile jeszcze tu zostaniemy?\n- Myślę, że możemy tu chwilę zabawić. – Pierwszy odezwał się zielonooki – Przesiedzimy tu parę dni, bliżej się poznamy, odpoczniemy i przy okazji przygotujemy się do dalszej wędrówki. Poparły go przytakiwania dziewczyn i skinięcie głowy blondyna. Ponownie zapadła cisza. Każdy zapatrzył się w ogień.\n- Może się rozejrzymy – zaproponowała nieśmiało Alice. Reszta spojrzała się na nią nie do końca rozumiejąc o co jej chodzi. – No wiecie. Skoro będziemy tu jakiś czas to warto się trochę porozglądać. Rozeznać się w terenie. Czy jest bezpieczny lub czy nie ma jeszcze innych ukrytych miejsc.\n- To bardzo dobry pomysł. – Stwierdziła z entuzjazmem ruda – Podzielmy się na pary, żebyśmy nie musieli zostawać sami. – brązowowłosa myślała, że znowu będzie chciała próbować zeswatać ją z Mattem, jednak mile się zdziwiła – Alice mogłabyś iść ze mną. Chciałabym z Tobą porozmawiać.\n- Jasne. Chodźmy. – Dziewczęta wstały i ruszyły w stronę krzaków kwitnących po prawej stronie ich „Azylu” – Ale wy też już idźcie, spotkamy się za jakiś czas. – Ostatnie uśmiechy i obie pary ruszyły w dwie różne strony.\nMiędzy dwoma dziewczynami zapanowała cisza. Szły jakiś czas rozglądając się w poszukiwaniu czegoś co zwróciłoby ich uwagę. Czekoladowooka rozmyślała o tym co miała na myśli dziewczyna mówiąc, że muszą pogadać. Już miała o to zapytać, kiedy Iris odezwała się pierwsza.\n- Pewnie się zastanawiasz o czym chciałabym z Tobą porozmawiać – Alice przytaknęła głową, więc kontynuowała – chciałam Cię prosić o pewną przysługę. – uśmiechnęła się do niej niepewnie.\n- Jaką? – zaciekawiła się dziewczyna.\n- Czy mogłabyś..znaczy…chciałabyś…to….ten….no..ahh\n- No wyrzuć to z siebie – powiedziała z uśmiechem brązowowłosa obserwując poczynania swojej rudej przyjaciółki. Ta wzięła głęboki oddech po czym bardzo szybko z siebie wyrzuciła z siebie.\n- A mogła byś wolniej?\n- Czy mogłabyś nauczyć mnie magii? – zapytała już o wiele ciszej niż przedtem. Widząc jej zdezorientowaną minę kontynuowała. – No wiesz, chodzi mi o zmienianie się w zwierze. - Alice rozszerzyła oczy do rozmiarów spodka. Gdy zorientowała się jak musi wyglądać zmieniła minę na – jak myślała – zamyśloną.\n- Tylko, że to jest nie możliwe. – Spojrzała na nią przepraszająco po czym skierowała wzrok przed siebie. Szły tak chwilę w ciszy po czym kontynuowała – Nie da się tego nauczyć, wiesz tak się składa, że ja nie jestem zwykłym człowiekiem.\n- Posiadam moc, właśnie dzięki której mogę się zmieniać w zwierzęta. Mam przeczucie, że to nie jest jedyna zdolność jaką posiadam. Tak czy inaczej nie mogę tego nauczyć nikogo. Mama mi kiedyś mówiła, że pochodzimy z rodziny czarodziejów. Jednak moje moce zaczęły się ujawniać dopiero po jej śmierci. Dlatego musiałam sama uczyć się jak je kontrolować. To może być bardzo dziwne, ale ja już przywykłam. – Uśmiechnęła się lekko i spojrzała na nią.\n- Nie miałam pojęcia. Dlaczego wcześniej nic nie mówiłaś?\n- Nie mogłam być pewna, że się ode mnie nie odsuniecie jak się dowiecie, że jestem czarownicą.\n- Daj spokój, dla mnie to ekstra. Możesz zmieniać się w zwierzęta. Zastanawia mnie tylko czemu nie możesz w ich postaci chodzić tam gdzie nie byłaś.\n- Pewnie dlatego, że jeszcze nie opanowałam tego perfekcyjnie, to jest trochę dziwne, ale na razie muszę się jeszcze szkolić.\nDziewczyny szły rozglądając się i rozmawiając. Jednak nie miały pojęcia, że tuż za nimi podąża chłopak o zielonych oczach.\nLas potrafi być brutalny. Zwłaszcza, gdy przedziera się przez wyjątkowo kolczaste krzaki od co najmniej piętnastu minut. Rosły tak blisko siebie, że nie dało się przejść bez bolesnego pokaleczenia odnóży. Dwójka chłopców w bardzo porozdzieranych ubraniach, gdzieniegdzie zakrwawionych, właśnie się stamtąd wycofywała.\n- To chyba nie był dobry pomysł. – rzekł jeden z nich\n- No co Ty nie powiesz? – warknął blondyn - Mogliśmy zawrócić jak tylko zobaczyliśmy te kolce.\n- Tak, bo teraz to moja wina. Nawet się nie zastanowiliśmy, tylko ruszyliśmy na przód jak jakieś ciekawe świata dzieci.\n- Dobra, nawet mnie nie denerwuj. Utknąłęm w tych kolcach. Nie ma szans żebym się stąd wydostał. A niech to. Zachciało nam się badać teren! Niech ja tylko znajdę dziewczyny! Której to był pomysł? Znajdę je i wchłostam!\n- Ale może najpierw się uspokój, bo jesteś cały czerwony.\n- Z wielką chęcią. – rzucił ze sztucznym uśmiechem na ustach – Jak tylko będę mógł się wreszcie ruszyć!\nNagle stało się coś niezwykłego. Ręce Jamesa po prostu zapłonęły żywym ogniem. Jednak on nawet tego nie poczuł, dopiero kiedy spostrzegł ogień otaczający jego ręce krzyknął i spojrzał się ja Matta przestraszony. Gdy się trochę uspokoił były takie jak dawniej. Jednak wypaliły najbliższe krzaki, dzięki czemu mógł się już swobodnie poruszać.\n- Stary – zielonooki spojrzał na niego – Wiedziałem, że masz ognisty charakter, jednak nie pomyślałbym, że aż tak. – James patrzył się ciągle w jeden punkt i mrugał za często jak na zdrowego człowieka.\nDoszli do polany, na której wciąż paliło się jeszcze gasnącym ogniem palenisko. Opatrzyli sobie rany po czym spojrzeli na siebie nie bardzo wiedząc co mają ze sobą zrobić.\n- Więc… - zamyślił się blondyn – Dziewczyny chyba jeszcze nie wróciły\n- Geniusz… - tylko na taki komentarz zdobył się czarnowłosy – Zapanowało między nimi długie milczenie. Matt nie mogąc siedzieć bezczynie wstał i otrzepał się.\n- Idę ich poszukać. Może się zgubiły – ruszył już w ich stronę, kiedy...\n- Czekaj. Pójdę z Tobą – Niebieskooki zaczął podnosić się z miejsca, jednak zielonooki go zatrzymał.\n- Nie musisz. Odpocznij sobie, ja niedługo wrócę.\nOdszedł nie czekając na odpowiedź kolegi. Miał go już serdecznie dość i tej jego błyskotliwości. Od trzydziestu minut musiał znosić jego towarzystwo i czuł, że nie wytrzymałby dłużej.\n- Już wolałbym eksplorować teren z Alice, z nią nigdy mi się nie nudzi. – zamyślił się – I przynajmniej mamy o czym rozmawiać. – Rozglądał się dookoła. One miałby o wiele bezpieczniejszy teren. Mimo braku ścieżki było tam całkiem jasno i można było swobodnie iść.\n- No tak, one miały o wiele lepszą stronę lasu. – rzekł z oburzeniem – Kurcze już gadam do siebie. Może powinienem zabrać ze sobą Jamesa. Tak w ogóle to co to miało być? Od kiedy on może miotać ognie na lewo i prawo.– Nagle ucichł ponieważ usłyszał przyciszone głosy. Był pewien, że to dziewczyny, słyszał wszystko doskonale, dlatego postanowił je śledzić.\nDziewczyny przemierzały las rozmawiając. Nagle dotarły do dziwnie wyglądających kamieni. Wszystkie były trochę większe od nich, dlatego nie było widać co jest po drugiej stronie. W końcu zebrały się i postanowiły na nie wspiąć. Nie należało to do trudnych czynności. To co zobaczyły lekko je zaszokowało. Była to wielka polana porośnięta różnymi odmianami i kolorami kwiatów, formowała się w kształt okręgu, a dookoła otaczały ją właśnie takie kamienie. Całe miejsce wyglądało trochę jak pole do pojedynku. W powietrzu czuć było aurę tajemniczości. Dziewczyny zadawały sobie tylko jedno pytanie. Skąd to miejsce się tu wzięło?\n- Dobra, musimy wrócić przed nocą , a już się ściemnia. Poza tym chłopcy pewnie już wrócili i się martwią. – zaproponowała Alice\n- Racja to dobra myśl\nZawróciły w stronę obozowiska szczęśliwe, że coś im się udało znaleźć. Na szczęście pamiętały całą drogę, którą szły, jeszcze tego by brakowało żeby się zgubiły. Poza tym, chłopcy już na pewno na nie czekają. W tej właśnie chwili usłyszały szelest. Przestraszyły się nie na żarty. W końcu nie były pewne czy są tu bezpieczne. Zbliżyły się do siebie i zaczęły rozglądać. Drzewa rosnące bardzo blisko siebie dawały więcej ciemności, przez co było już prawie kompletnie ciemno. Nad ziemią unosiła się mgła przez co Alice dostała gęsiej skórki. Naprzeciwko nich zaczął pojawiać się cień osoby. Alice zadała sobie w głowie pytanie czy ludzie serce może wyskoczyć i uciec jak najdalej się da. Były głupie nie zabierając ze sobą nic czym mogłyby się obronić. Tymczasem cień stawał się coraz wyraźniejszy. Dziewczyny były tak ściśnięte, że można było pomyśleć, że są jedną osobą. Po woli z mroku zaczęła się rozjaśniać twarz… Matt’a. Dziewczyny odetchnęły głęboko po czym rzuciły się na niego z pięściami.\n- Przez Ciebie o mało nie umarłyśmy ze strachu!\n- Nie można było po prostu do nas podejść? Musiałeś się tak zakradać?\n- No proste, że tak. – odpowiedział z uśmiechem – Czy tak nie jest zabawniej?\n- Niech ja Cię tylko…\n- Trzymajcie mnie bo mu pokiereszuję twarz.\nSzarpanina trwała jeszcze jakiś czas. Gdy dziewczyny się uspokoiły wszyscy wybuchnęli głośnym śmiechem. Podnieśli się z ziemi i ruszyli razem w drogę powrotną.\n- Właściwie- zagadała Alice – dlaczego nas szukałeś? Czyżbyście wcześniej wrócili z wyprawy?\n- Tak się składa, że nam trafił się teren bagnisty, na którym rosło mnóstwo krzaków z kolcami, dlatego tak wyglądam. – Dziewczyna zamyśliła się po czym spojrzała na niego i zapytała.\n- A czy nie pomyśleliście, że nie warto tam wchodzić? Przecież nawet jeśli coś by tam było to nie chodzilibyśmy z tam z powodu tych krzaków. Nie wiem jak wy, ale ja nie chciałabym codziennie przedzierać się przez krzaki pełne kolców i … Matt? Hej gdzie Ty.. – odwróciła się i spojrzała na niego zdumiona. Zielonooki zatrzymał się parę kroków za nimi i wpatrując przed siebie pustym wzrokiem. Nagle zaczął się głośno śmiać i doszedł do nich, po czym wznowili ich podróż. Orientując się, iż ciągle się śmieje przestał.\n- Wiecie, po prostu na to nie wpadliśmy. – Momentalnie przyspieszył i tyle go widziały.\nWieczorem wszyscy grzali się przy ognisku. Chłopcy opowiedzieli dziewczynom o ognistych rękach Jamesa. Były trochę zaskoczone jednak brązowowłosa zamyśliła się patrząc na ogień.\n- Alice? – zapytał Matt – czy wszystko w porządku?\n- Co? – Dziewczyna ocknęła się i spojrzała na niego, jednak zdała sobie sprawę, że wszyscy patrzą na nią wyczekująco. – Zastanawiam się tylko. Skoro James może władać ogniem, to znaczy, że też jest czarodziejem.\n- Co?! Jak to też jestem?\n- Alice też ma przecież moc – odezwała się ruda.\n- Tak słuchajcie, nie mówiłam wam tego, ale to prawda jestem czarodziejką.\nPowiedziała im to samo co Iris wcześniej. Blondyn słuchał jej otwartymi oczami, jednak Matt wydawał jej się podejrzanie spokojny, tak jak by już to słyszał. Czy kiedy po nie wyszedł znalazł je wcześniej? Może coś słyszał? Spojrzała na niego przenikliwym wzrokiem. Po jakimś czasie ich spojrzenia się spotkały. Żadne nie chciało odpuścić, jednak. Zahipnotyzowali siebie nawzajem.\nPatrzyłam już kiedyś w te oczy.\nCzy ja go aby na pewno wcześniej nie znałam?\nPróbowali odgadnąć swoje myśli poprzez oczy. Co nie było łatwym zadaniem, ponieważ oboje bardzo dobrze maskowali swój uczucia.\n- Hej słuchasz mnie? – pytanie zadane przez Jamesa wytrąciło ich z tego dziwnego transu.\n- Przepraszam coś mówiłeś?\n- Tak. Pytałem się jak odkryłaś swoją moc.\n- To było jeszcze przed znalezieniem Moony’ego. – wskazała na wilka, który wygrzewał się przy ognisku trzymając łeb na jej kolanach - Uciekałam przed jednym z potworów, goniły mnie bardzo długo, powoli opadałam z sił. Trafiłam na górę, tak wysoką, że nie dałoby się na nią wspiąć. Wtedy pomyślałam, że chciałabym mieć skrzydła, no i zamieniłam się w białego kruka. Przesiedziałam całą noc na szczycie drzewa, a gdy potwór odpuścił wróciłam do domu. Potem zawsze kiedy próbowałam zmienić się w jakieś zwierze to nie wychodziło. Dopiero jak spotkałam tego śnieżnobiałego leniucha udało mi się po woli opanowywać swoje moce, jednak nie potrafię jeszcze tego perfekcyjnie. Cały czas się uczę.\nAlice siedziała pod drzewem znajdującym się niedaleko ogniska. Czytała pamiętnik mamy. To było dla niej taką odskocznią. Kiedy go dotykała czuła się tak jakby ona gdzieś obok niej była. Jakby wcale nie odeszła. To wypełniało jej pustkę.\nTen morderca jest niemożliwy. Cały czas nas napastuje, nie daje nam chwili spokoju. Kilka razu udało nam się ujść z życiem. Liz ma jeszcze gorzej, on ją prześladuje wszędzie. Gdzie by się nie ruszyła. Marek mówi, że musimy znaleźć jego bazę, miejsce, w którym ciągle siedzi i obmyśla swoje pułapki. Nie można go lekceważyć, jest bardzo mądry i może wykorzystać to przeciw nam. Mam nadzieję, że uda nam się go znaleźć bo jeśli nie to Liz może…\nAlice poczuła, że ktoś wyrywa jej go z rąk. Spojrzała z oburzeniem na … Matta.\n- Co Ty sobie wyobrażasz? Natychmiast oddaj mi pamiętnik mojej mamy. – stanęła naprzeciw niego z wyciągniętą ręką.\n- Nie – powiedział stanowczo.\n- Co? Jak to nie dlaczego?\n- Nie chcę żebyś płakała. – teraz ją zamurowało. A co to miało do rzeczy – Zawsze gdy go czytasz zalewasz się łzami. Rozumiem, że on Ci przypomina o matce, dlatego tym bardziej wolałbym żebyś go już nie czytała. Przynajmniej nie teraz.\n- Ale Matt ja..\n- Alice – spojrzała na niego. Miał bardzo smutne oczy. – Robię to dla Twojego dobra. Zaufaj mi i nie przejmuj nim. Żyj teraźniejszością. – Dziewczyna opuściła rękę i ponownie usiadła pod drzewem.\n- Masz rację. – przyznała\n- No, grzeczna dziewczyna – uklęknął obok niej poczochrał włosy i pocałował w policzek - Dobranoc.\nAlice złapał się za policzek i patrzyła za odchodzącym chłopcem. Nawet nie zauważyła kiedy usiadł przy niej wilk.\n- Powiedz mi Moony. Dlaczego on tak się mną przejmuje? Mam wrażenie jakbym go znała. – spojrzała w jego błękitne oczy. On przekręcił lekko głowę kuląc uszy i położył ją na jej ramieniu. – Cieszę się, że Cię mam. – Uśmiechnęła się i zaczęła kojąco głaskać jego puszystą sierść. Nawet nie zorientowała się kiedy zmorzył ją sen.\nPrzepraszam za tak długą nieobecność. Niestety złapał mnie brak weny. Ten rozdział miał już trzy scenariusze i każdy był inny. Trudno było mi się zdecydować na jakiś krok w obawie, że w przyszłości może mi nie pasować do pozostałych wątków. Innymi słowy jak na razie to był dla mnie najtrudniejszy rozdział. Nie mam siły go sprawdzić za co musicie mi wybaczyć. Mam nadzieję, że się wam spodoba. Życzę miłego czytania i standardowo zapraszam do komentowania.\nAutor: Moony o 12:26 1 komentarz:\nJeśli czytasz to zostaw po sobie\nślad i skomentuj.\nMożesz napisać cokolwiek\nważne, żebym wiedziała\nczy ktoś w ogóle to czyta.\nZapraszam do odwiedzenia mnie\nna facebooku poprzez kliknięcie obrazka :)\nInformacje o nowych notkach\nlub linki do blogów proszę dodawać w\nzakładce Spam, inaczej będą ignorowane :)\nSzablon wykonany przez Jill z\nKlikając w ten obrazek przenosicie się na mojego Facebooka :)


piątek, 05 luty 2016 18:41\nmodlitwa za Hillary Clinton kadr materiału ChristianNews.net\nW sieci pojawiło się nagranie, na którym widać modlitwę za kandydującą na prezydenta Hillary Clinton.\nModlitwę prowadzi Kirbyjon Caldwell - pastor 14-tysięcznego metodystycznego kościoła Windsor Village United. Na nagraniu widać, że była sekretarz stanu ma zamknięte oczy i przytakuje na jego słowa, ruszając głową. Pozostali uczestnicy te słowa powtarzają:\n"Aż On przyjdzie znów, sekretarz Clinton i mająca zostać prezydentem Clinton, ogłaszamy, że przychylność Pana będzie cię otaczała jak tarcza od twoich stóp do głów w imieniu Jezusa".\nWedług NBC News, Clinton spotkała się z 50 "najbardziej znaczącymi afroamerykańskimi duchownymi w kraju" w ubiegłym tygodniu podczas imprezy połączonej ze zbiórką funduszy.\n- Była niesamowicie ciepła i ujmująca. Sądzę, że wielu ludzi w tamtym pomieszczeniu to odczuło - stwierdził gospodarz imprezy, duchowny Mark Tyler.\nByła sekretarz stanu coraz częściej odwołuje się do swojej wiary.\n"Każdego ranka przyjmuję lekcję z Biblii od duchownego, z którym mam bliską relację. On wstaje bardzo wcześnie, żeby mi ją przesłać. Na moją skrzynkę trafia o 5. rano" - oświadczyła niedawno.\nJednocześnie należy przypomnieć, że faworytka do zwycięstwa wśród demokratów popiera rzeczy ostro krytykowane przez wielu chrześcijan, takie jak aborcja czy małżeństwa homoseksualne.\nClinton to kolejny kandydat na prezydenta, za którego pomodlili się amerykańscy duchowni.\nPrzed kilkoma miesiącami kilkudziesięciu pastorów uznawanych za "kaznodziejów sukcesu" pomodliło się za kandydata do prezydenckiej nominacji republikanów - Donalda Trumpa. Wideo poniżej.\nZobacz także: Donald Trump był w kościele. Zobacz, co się działo (WIDEO)


W wolnych chwilach lubię...: Spotkanie dla rękodzielników -relacja\nSpotkanie dla rękodzielników -relacja\nNo i czas na moje sprawozdanie ze spotkania, o którym wspomniałam w ostatnim poście ;-)\nZaproszenie wystosowała na facebooku Paulina Sosur.\nMłoda, kreatywna, zdolna manualnie i bardzo cieplutka osóbka,\nktóra z przyjemnością dzieliła się z nami swoimi materiałami i doświadczeniami.\nTu ją można znaleźć:\nScraperki łączcie się ;-) Twórcze spotkanie piknikowe.\nNa liście uczestniczek odnalazłam też swoje znajome z blogosfery :-)\nPozdrawiam Anię P, Iwonkę i Anię K :-))).\nFakt, spotkanie dotyczyło pasjonatek tworzenia scrapowych kompozycji, a ja przecież z tą techniką niewiele mam wspólnego, ale przecież to żadna przeszkoda, prawda?\nRękodzieło jakie by nie było jest dla mnie zawsze interesujące. Przyglądając się jak powstają różne prace, można się czegoś nauczyć, lub przynajmniej mieć szersze pojęcie o tym jak wielkiego nakładu czasu i cierpliwości potrzeba ,żeby stworzyć czasem wydawałoby się prostą rzecz, wiecie co mam na myśli?\nSpotkanie miało miejsce w ogrodzie, gdzie mimo strasznego żaru lejącego się z nieba, można było znaleźć zacienione miejsca. Gospodyni przygotowała całą masę materiałów i niespodzianek, a na odchodne obdarowała nas jeszcze prezentami :-)\nNo i czas na fotki :-)\nNasza gospodyni Paulinka :-)\nKramik z różnymi przydasiami. To jedna z wielu niespodzianek :-)\nTu troszkę artystyczne zdjęcie, nie otworzyłam klapki telefonu i tak się pięknie rozmyło ;-)\nPoznajcie przesympatyczne dziewczyny: Daria i dwie Anie :-)\nTworzą piękne prace, a można je odwiedzać tutaj:\nFajne to zdjęcie, prawda ?;-)\nNad czym One tak się zamyśliły ?\nSama nie wiem ;-)\nJak widać, przyszedł czas na piknikową twórczość .....\nMama i córka :-)\nA znacie je wszyscy jako:\nZamiłowanie do robótek sprawiło, że przyjaźnimy się z Iwonką już ładnych parę lat :-)\nI to by było na tyle :-) Pozdrawiam :-)\nEtykiety: spotkania, SZKOLENIA I WARSZTATY\nAgnieszka Ka 10 sie 2015, 05:56:00\nCudowna sprawa z głębi serca i oczywiście bez złych intencji zazdroszczę :) To musi być wspaniale przeżycie i doświadczenie :) Muszę przyznać ze nie dane mi było na żywo spotkać pozytywnie zakręconych artystek prócz mojej kochanej Siostrzyczki :)\nIwona Syczowska 10 sie 2015, 22:21:00\nAgnieszko, mieszkasz na tyle bliziutko od nas, że nie widzę żadnej przeszkody ,żebyś do nas wpadła na jakieś spotkanie robótkowe, oczywiście razem z Siostrą :-) Obie jesteście tak szeroko utalentowane ,że z pewnością znajdziecie coś ciekawego dla siebie. Zresztą samo przebywanie w gronie osób pozytywnie twórczo zakręconych ,to już nie lada gratka :-)\nAnek73 10 sie 2015, 07:45:00\nWspaniała sprawa! Ależ Wam zazdroszczę :)\nIwona Syczowska 10 sie 2015, 22:22:00\nTak takie spotkania to wspaniała sprawa :-)\nDorota ma Kota 10 sie 2015, 09:03:00\nscrapowanie na trawie musi byc zarąbiste! ;D\nczemu mnie tam nie było...\nIwona Kołodziej 10 sie 2015, 19:28:00\nPotwierdzam. Było super. Już się nie mogę doczekać następnego spotkania. Pozdrawiamy wszystkie uczestniczki.\nIwona Syczowska 10 sie 2015, 22:23:00\naisha 10 sie 2015, 21:35:00\nSuper spotkanie, fajnie, ze wam się udało:)\nIwona Syczowska 11 sie 2015, 01:01:00\nTo prawda mimo upału było fantastycznie.\nIwona Syczowska 10 sie 2015, 22:24:00\nNo tak Dorotko, troszkę masz do nas daleko :-(\nIwona Syczowska 11 sie 2015, 01:03:00\nMuszę powiedzieć, że w naszej okolicy jest naprawdę sporo fajnych kobiet, które lubią się dzielić wiedzą i lubią się spotykać twórczo, fajne spotkania organizuje też Iwonka Kulawik :-)\nUla K. 16 sie 2015, 11:13:00\nWspaniałe spotkanie i zabawa :) troszkę zazdroszczę :)\nAnna Jacewicz 27 paź 2015, 06:55:00\nTUSAL -sierpień 2015


Strona:Teodor Jeske-Choiński - Poznaj Żyda!.djvu/196 - Wikiźródła, wolna biblioteka\nStrona:Teodor Jeske-Choiński - Poznaj Żyda!.djvu/196\nścijańskim, któremu suty kuban odejmował wzrok i słuch, iż nie widział, nie słyszał, nie chciał widzieć, słyszeć, co się dokoła niego działo.\nPierwszy Stanisław Orzechowski zwrócił u nas w tonie bardzo stanowczym, wyraźnym uwagę na zakulisową grę sprytu żydowskiego w memoryale („Respublica Polona proceribus Polonis in conventu generali A. d. 1543 Cracoviae congregatis salutem), złożonym sejmowi w r. 1543. Plagą nazwał nadania księcia kaliskiego Bolesława, przedajnych sędziów i urzędników gromił, do ograniczenia przywilejów żydowskich wzywał.\nPrzyłuski nie oszczędzał Żydów w statucie z r. 1553 i żądał, aby wszystkie prawa, ustanowione przeciw nim w Rzymie, zastosowano także w Polsce.\nMikołaj Rej z Nagłowic nawoływał do radykalnego pogromu, kiedy mówił: lepiej, żeby wszyscy chrześcijanie wyplenili Żydów, niż siebie przez nich wyplenić pozwolili (1557).\nSebastyan Klonowicz schłostał Żydów poematem p. t. „Victoria deorum.“ Znał ich dobrze, był bowiem ich sędzią w Lublinie. Mówi o nich: „Żyd lichwą ciąży wielkim miastom, dziwnemi siły dobija się podłego zysku, przedaje wszystko, handluje wodą, handluje powietrzem, handluje pokojem, frymarczy przedajnem prawem. A wszędzie, gdzie się z handlem wciśnie, przymili się panującym, aby zarzucić sieci zwykłego sobie obłowu; szarpią go i obdzierają urzędnicy, ale on ich nawzajem, bo nikt, celnik\nTę stronę ostatnio edytowano 26 sie 2017, 22:18.


Kawa do biura - wybierz najlepszą! - darlowo.info - noclegi, imprezy, kamery\nKawa do biura - wybierz najlepszą!\nNikogo nie trzeba przekonywać o zbawczych skutkach picia kawy. Pobudza kreatywność. Zwiększa naszą zdolność do koncentracji. Pozwala pracować w trudnych warunkach. Wyobraźmy sobie taką sytuację. Poniedziałek, ósma rano. Wszyscy pracownicy patrzą przez kotarę zmęczenia. Jeśli nie wyglądają jakby jeszcze spali, to co najmniej jakby przed chwilą wstali. Największą energią wykazuje się tylko dioda mrugająca w kserokopiarce.\nStawiamy na ekspres automatyczny serwujący espresso i kawy mleczne? Czy może ekspres przelewowy jak z amerykańskich filmów? A może co by wilk był syty i owca cała bierzemy wszystko i naszych pracowników aż onieśmiela takie szerokie spektrum wyboru? Przy odrobinie wysiłku można zadowolić wszystkich!\nPrzy wyborze postawmy na jakość tego sprzętu – ostatecznie czy jest coś bardziej dołującego niż odcięcie od źródła inspiracji i pobudzenia jakim jest kawa?\nPo drugie – odpowiednie ziarna\nKawa do biura – jej wybór może postawić nas przed poważnymi problemami. Jak wiemy są gusta i guściki. I podobno nie wolno o nich dyskutować.\nNa szczęście istnieje parę kawowych chwytów, które odpowiednio zastosowane mogę łatwo rozwiązać te problemy.\nKawa po espresso do ekspresów automatycznych – bezpiecznie będzie wybrać mieszankę arabiki z robustą. Charakteryzuje się ona niską kwasowością, jest wytrawna w smaku i doskonale łączy się z mlekiem. Jest idealna dla fanów mlecznej kawy i włoskiego espresso. Wybierając stuprocentową arabikę postawmy na kawę z Brazylii, która również dobrze połączy się z mlekiem, a espresso z niej będzie słodkie i lekkie.\nKawa do ekspresu przelewowego musi być palona jaśniej niż ta pod espresso. Parzy się dłużej niż espresso, jest delikatniejsza w smaku ale ma więcej kofeiny niż gęste i intensywne espresso! Wybierając kawę do takiego ekspresu również postawmy na Brazylię. Nie odstraszy ona kwasowością, raczej pokaże swoje orzechowo czekoladowe nuty. Cały kubek takiej kawy pobudza na długie godziny, sprzyja projektom, pomysłom i wszelkim inicjatywom!\nJeśli Twój zespół lubi eksperymentować zamawiajcie co miesiąc nową kawę, testujcie mieszanki i poszukujcie idealnej mieszanki!\nKawa powinna być rozumiana jako element oczywisty, bez którego nie można się obejść. Poranne pogaduszki przy ekspresie Czynnik ludzki jest bezpośrednią przyczyną powodzenia firmy. Dlatego jakość kawy jaką pije zespół powinna odzwierciedlać jakość jaką chcemy osiągnąć jako firma – niech będzie najwyższa.


Spór w kinie: Chińczycy zwalniają legendę za "Wielki mur"\nW Hollywood małe trzęsienie i spore poruszenie w branży produkcyjnej. Legendarny Thomas Tull pożegnał się z założoną przez siebie firmą Legendary Entertainment, za którą stoi wiele z największych hollywoodzkich blockbusterów. Powodem zwolnienia klapa filmu "Wielki mur".\nThomas Tull założył firmę w 2005 roku, a w 2016 została ona sprzedana chińskiej Dalian Wanda Group za 3,5 miliarda dolarów i był to największy zakup amerykańskiej firmy przez Chińczyków. Po tamtej sprzedaży Tull zatrzymał stanowisko dyrektora generalnego.\nJak piszą amerykańskie media Tull odszedł z Legendary Entertainment pod naciskiem chińskiego właściciela. Powodem takiej decyzji jest chybiona inwestycja w „Wielki mur”, który okazał się kasowym niewypałem. W dodatku Chińczykom nie spodobała się produkcja „Pacific Rim 2”. Oczywiście właściciele w oficjalnym komunikacie serdecznie dziękują Tullowi za pracę w firmie i jego wkład w jej rozwój. Chińczycy planują teraz przebudować Legendary Entertainment w globalna platformę rozrywkową.\nW Legendary powstały m.in. trzy filmy o Batmanie w reżyserii Christophera Nolana, „Godzilla”, „Jurassic World” i nieszczęsny „Warcraft”. W planach firmy jest film o Pokemonach i nowa „Diuna”, ale podobno Legendary nie jest w najlepszej kondycji finansowej. Jak mówił prezes Wanda Group Wang Jianlin jego konsorcjum będzie dalej inwestować w USA w sektorze rozrywkowym, mimo napięć politycznych na linii USA-Chiny. Na działania międzynarodowe firmy przeznaczone ma być rocznie 5-10 miliardów dolarów, a na celowniku jest już Europa.\nA Thomas Tull? Jego nowe przedsięwzięcie nosi nazwę Tull Investment Group i będzie się zajmowało inwestycjami w naukę, media i technologie.\nAutor: Krzysztof Spór o 08:38:00


To będzie największa inwestycja powiatu kamieńskiego od lat - plus.gs24.pl\nTo będzie największa inwestycja powiatu kamieńskiego od lat\nZamkną drogę Skarchowo-Dusin. Wyłączenie tej drogi z ruchu nastąpi już w najbliższy czwartek, czyli 31 sierpnia. Jej przebudowa potrwa do 22 grudnia br. i będzie kosztować 6,5 miliona złotych\nChoć będzie to z pewnością największa inwestycja powiatu kamieńskiego od lat, to przyniesie ona także nie lada problem. Nasi Czytelnicy nieustannie pytają, co z przejezdnością drogi Skarchowo-Dusin. Niestety, jak mówi wicestarosta kamieński Marek Matys, skala inwestycji jest tak wielka, że nieodzownym będzie wyłączenie tej drogi z ruchu przynajmniej na jakiś czas.\n- Wiele się ostatnio mówi na temat remontu odcinka drogi Dusin-Skarchowo, że są na to pieniądze, że w końcu się udało, kto, ile i jakie zasługi sobie w tej realizacji przypisuje - napisała w e-maili Czytelniczka. - Nikt natomiast nie porusza tematu zamknięcia tego odcinka drogi i jak mieszkańcy okolicznych wiosek będą mogli się dostać do Kamienia Pomorskiego. Rozumiem, że ten remont jest bardzo potrzebny. Ale przeraża mnie fakt, że nasze dzieci uczące się w szkole w Jarszewie, ludzie starsi korzystający z pomocy lekarzy, jak i ludzie pracujący w Kamieniu będą musieli dojeżdżać do miasta przez Parłówko, bo jak twierdzą urzędnicy nie ma innej, krótszej drogi. Wszystko byłoby do zniesienia gdyby ten remont trwał miesiąc może dwa. Jednak z tego co się słyszy to jego rozpoczęcie ma odbyć się już niebawem, a zakończyć 22 grudnia. Pamiętam jak kiedyś rozłożony był most pontonowy w Wolinie, kiedy nie było jeszcze obwodnicy, a most był remontowany, czemu tutaj nikt nie bierze takich opcji? Czemu urzędnicy nie szukają jakiś dróg alternatywnych, skrótów między wioskami Rozwarowo- Buszęcin. Słychać tylko „inaczej się nie da bądź nie ma na to pieniędzy”. A czy ktoś się zapytał ludzi dojeżdżający do pracy swoimi samochodami czy będą mieli na paliwo, jak będą się czuły nasze dzieci, szczególnie mam tu na myśli pięciolatki i sześciolatki uczęszczające do zerówki w Jarszewie po co najmniej godzinnej jeździe autobusem. Jak ludzie starsi i bez własnego auta dostaną się do lekarza i na zakupy? Czy ktoś bierze pod uwagę również fakt, że zwiększy się czas oczekiwania na przyjazd karetki? Nieważne jest to, że urzędnicy zrobią drogę, będzie się czym chwalić w mediach i będzie to kolejny atut przy kolejnych wyborach.\nO wypowiedź poprosiliśmy Marka Matysa.\n- Zakres inwestycji jest tak duży, że nieodzowne będzie wyłączenie na jakiś czas drogi z ruchu - zapewnia wicestaro-sta. - Czasowa organizacja ruchu polegać będzie na całkowitym zamknięciu dla ruchu kołowego i pieszego drogi powiatowej na odcinku pomiędzy Skarchowem a Dusinem. Objazd tej drogi zostanie poprowadzony drogami wojewódzkimi nr 111 i 107 oraz drogą krajową nr 3. Planowany okres obowiązywania tej organizacji ruchu to 31 sierpnia - 22 grudnia 2017 r. Chciałbym wszystkich przeprosić za utrudnienia.\nInwestycja związana z przebudową sfatygowanego odcinka drogi uzyskała zarówno ministerialne dofinansowanie, jak i środki pochodzące z budżetu województwa zachodniopomorskiego.\nPlanowana inwestycja ma obejmować przebudowę mostu nad rzeką Wołczenicą, przebudowę dojazdów do mostu na odcinku 1110 m pomiędzy Skarchowem a Dusinem oraz przebudowę przepustu na kanale Rarwino-Skarchowo. Zadanie ma pochłonąć 6,5 mln złotych.


20 mm grubości - wygoda i doskonała amortyzacja\nWytrzymałe materiały - trwałość produktu\nElastyczne paski w zestawie - wygodny transport i przechowywanie\nOtwory w rogach - możliwość zawieszenia maty\nMata treningowa 20 mm zielona SMJ SPORT\nGruba Mata NBR Do Ćwiczeń Fitness 2cm SMJ SPORT to obowiązkowe akcesorium sportowe dla każdego, kto chce skutecznie zadbać o wymarzoną sylwetkę.\nPrzyrząd wykonano z wysokiej jakości materiału NBR. To rodzaj syntetycznego kauczuku, co gwarantuje odpowiednią elastyczność oraz odporność na zerwania. Dodatkowo przyrząd posiada rzadko spotykaną grubość 2cm, takie rozwiązanie zapewnia świetną amortyzację wstrząsów podczas ćwiczeń. Dzięki temu trening jest niezwykle komfortowy.\nWarto zaznaczyć, że powierzchnia posiada bardzo dobre właściwości antypoślizgowe, co niweluje ryzyko poślizgu oraz podnosi poziom bezpieczeństwa.\nDo zestawu dołączono komplet elastycznych pasków, które zabezpieczają matę przed rozwijaniem, co ułatwia transport oraz przechowywanie.\nCo więcej, w 2 rogach zainstalowano specjalne otwory, które pozwalają na zawieszanie produktu na wieszaku.\nMata fitness 2cm SMJ SPORT - zastosowanie\nDzięki swoim właściwościom przyrząd sprawdzi się zarówno podczas statycznych jak i dynamicznych ćwiczeń. Pozwala to na stosowanie karimaty do ćwiczeń fitness, aerobiku czy jogi.


Wykonywanie prac przy wykańczaniu wnętrz\nFirma Niemiecka zatrudni przy pikowaniu i komisjonowaniu odzieży, rozładunku kontenerów. Praca na 3 miesiące i dłużej. Praca stała i dla studenta. Oferujemy niemiecką umowę z pełnym ubezpieczeniem. Zapewniamy - zakwaterowanie w pełni umeblowane (odpłatne), dojazd do pracy...


Stabilizacja podłoża, mata antyerozyjna - Katalog SEO 24.pl - .:Grupa SEO 24:.\nSklep internetowy FRAM GEO zajmuje się sprzedażą materiałów geosyntetycznych, które są gwarancją trwałości, solidnego wykonania i praktyczności. To również gwarancja nowoczesności, która charakteryzuje się wysoką jakości materiałów i innowacyjnością która rzuca się w oczy każdemu klientowi. Jako potwierdzenie warto posłużyć się ilością sprzedaży produktów w całym kraju. Ponadto możesz liczyć na pełen profesjonalizm który płynie prosto z ogromnego bagażu doświadczenia pracowników.\nID (dla promocji): 22304\nStrona firmowa: www.fram-geo.pl\nDziałalność firmy: mata drenażowa, geokompozyt, geosiatka, geotkaniny\nAR - kostka granitowa\nTrzebiatów to siedziba firmy A. R. Kamieniarstwo, jaka prowadzi swoją działalność nieprzerwanie od 1976 roku. Pracujący u nas odpowiednio przeszkoleni pracownicy zajmują się produkcją nagrobków pojedynczych, podwójnych i rodzinnych z kamien...\nCiesząca się dużą popularnością a także zainteresowaniem polska firma Megachemie posiada wieloletnie doświadczenie w branży. Wciąż uatrakcyjnia swoją ofertę chcąc spełnić oczekiwania nawet najbardziej wymagających klientów. Z jej usług skor...\nECI transport kruszyw małopolskie\nKopalnia Piasku i Kruszywa ECI Sp. z o. o. zaprasza do współpracy osoby prywatne oraz przedsiębiorstwa. Zakupią u nas Państwo: piasek naturalny, piasek siany, pospółkę drobną, ziemię i materiał na zasypkę. Na zlecenie Klienta realizujemy za...\nJesteśmy firmą, która powstała w odpowiedzi na zapotrzebowanie w Polsce wysokiej jakości farb podkładowych, nawierzchniowych, epoxydowych oraz innych. Nasza firma istnieje na rynku od dawna i przede wszystkim współpracuje z belgijskimi sprz...\nDE-BO drzwi wewnętrzne Olsztyn\nPrzedsiębiorstwo De-Bo zaprasza do współpracy osoby prywatne, przedsiębiorstwa oraz firmy budowlane. Siedziba nasza mieści się w Olsztynie. Na rynku działamy od 1999 roku. Jako Autoryzowany Salon Sprzedaży Vertex oferujemy: okna (PCV, drewn...\nPłyta chodnikowa Kościerzyna, kartuzy, Gdynia\nFirma Barkoczyn to produkcja najlepszej jakości materiałów budowlanych i nie tylko. W ramach oferty firmy Barkoczyn proponowane są wysoko jakościowe nadproża typu L19, krawężnik drogowy z najlepszych materiałów, obrzeże trawnikowe czy też p...\nDrzwi wejściowe - coopra.pl\nChcesz wykończyć wnętrza swojego domu w bardzo dobrym stylu? Na dodatek za rozsądne pieniądze? W takim razie salony Coopra, które działają w Sosnowcu oraz w miejscowości Busko Zdrój, bez najmniejszego cienia wątpliwości zasługują na bardzo ...\nZależy Państwu na tym, aby nabyć najwyższej jakości nawierzchnie bezpieczne? Zapraszamy do nas. W naszej ofercie znajdziecie Państwo między innymi maty na siłownie oraz sale fitness. Poza tym mamy tu maty przyrostowe, a także płyty wykonane...\nElementy betonowe - betonsklep.pl\nBeton Sklep to miejsce, gdzie każdego dnia klienci kupują nowoczesne wyroby betonowe, narzędzia, włazy żeliwne, płyty drogowe, korytka ściekowe, czy prefabrykaty betonowe. Na tym jednak nie kończy się nasza propozycja, którą dodatkowo każde...\nStron: 22723, Kategorii: 28, Podkategorii: 1153, Stron oczekujących: 13, Online: 12, Zaindeksowanych stron: 32600, Ost. moderacja: 17 09 2018


Jechała bmw w zabudowanym 108 km/h. Pośpiech tłumaczyła pracami polowymi : Lublin112.pl – Wiadomości z Lublina i regionu. Ważne informacje z kraju\nJechała bmw w zabudowanym 108 km/h. Pośpiech tłumaczyła pracami polowymi 11:53 03-05-2018\n58-letnia mieszkanka gminy Rybczewice straciła prawo jazdy na trzy miesiące i została ukarana mandatem oraz punktami karnymi. Kobieta jechała w terenie zabudowanym 108 km/h.\nW miniony wtorek policjanci ze świdnickiej drogówki zatrzymali w Gardzienicach pojazd marki BMW kierowany przez 58-latkę.\nKobieta w obszarze zabudowanym znacznie przekroczyła dozwoloną prędkość. 58-latka jechała bmw z prędkością 108 km/h. Za przekroczenie prędkości o 58 km/h została ukarana mandatem karnym kredytowanym w kwocie 400 złotych oraz punktami karnymi.\nNa okres trzech miesięcy kierującej zatrzymane zostało prawo jazdy. Kobieta swój pospiech tłumaczyła wiosennymi pracami polowymi.\nWacek 3 maja 2018 o 18:09\nBędzie miała 70 lat, to będzie przekraczała prędkość o 70/h ?\nAaron Fleischman 3 maja 2018 o 19:06\n58-latka? No coś w sobie te samochody takiego mają, że nawet osobom w mocno średnim wieku odbierają rozum.\ndisney 3 maja 2018 o 21:37\nE60 to szrot jakich mało haha zainwestuj w jakies f01 to pogadamy chłopaczku 😉\nkriso 3 maja 2018 o 22:34\njej wina, a mogla jechac z yanosikiem wtedy wiedzialaby, że stoja i na przyszłość noge z gazu by zdjęla\nTomek 3 maja 2018 o 23:03\nSpieszyła się bo miała swoją beemą wywieźć gnój na pole ahahahahahaha. Ta marka tylko do tego się nadaje 😀 nie ma to jak dynamit w rozsiewaniu obornika hahahahaha. Pewnie jeszcze było to bmw kombi czyli największy wstyd na świecie. Już nawet Dacia Logan jest ładniejsza niż gnojowóz w wersji kombii. Ale cóż. BMW Kombi to auto dla nieudaczników życiowych, których nie stać na coś nowego i z salonu. Śmieję się z takich pełną gębą a jednocześnie współczuję takiego niskiego statusu społecznego hahahahahahahahahaha 😀\nBimmer 4 maja 2018 o 00:15\nszroty to macie wy, hehehehe, a ja swoje autko osobiscie z niemiec sprowadzalem i to od pierwszego wlasciciela,\nbyla to okazja jakich malo i dzis spokojnie wzialbym za swoja e60 535 nawet 40 000 PLN-ow, no i co dziady? szczeki wam poopadaly?\nTomek 4 maja 2018 o 07:08\nSprzedaż go i czym będziesz gnój w pole woził hahahaha??? To pewnie jeszcze wersja kombi czyli totalny wstyd nawet na wsi!!!\nsssss 5 maja 2018 o 16:38\nłee myślałam że z salonu masz…\nsssss 5 maja 2018 o 16:37\ntypowy rolas „panie kurła czasu ni mom”


Debata oksfordzka na temat JOW – Warszawa, 8.06.2015 – Ruch Obywatelski na rzecz Jednomandatowych Okręgów Wyborczych\nHome /Debata oksfordzka na temat JOW – Warszawa, 8.06.2015\nDebata oksfordzka na temat JOW – Warszawa, 8.06.2015\nKoło Naukowe Studentów Politologii UKSW zaprasza na debatę oksfordzką pomiędzy zwolennikami i przeciwnikami wprowadzenia JOW-ów. Debata odbędzie się 8 czerwca br. w Instytucie Politologii UKSW w Warszawie, w auli 104 (bud. 23, ul. Wóycickiego 1/3), w godzinach 14.30-17.15.\n6 września 2015 roku odbędzie się w Polsce referendum. Jedno z pytań dotyczyć będzie kwestii Jednomandatowych Okręgów Wyborczych. Polacy odpowiedzą, czy są za wprowadzeniem Jednomandatowych Okręgów Wyborczych w wyborach do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej.\nW I turze wyborów prezydenckich Paweł Kukiz uzyskał prawie 21% poparcia, czym zszokował niemal wszystkich komentatorów oraz całą scenę polityczną. Jego sztandarowym postulatem wyborczym było wprowadzenie 460 Jednomandatowych Okręgów Wyborczych w wyborach do Sejmu.\nKoło Naukowe Studentów Politologii UKSW wychodząc naprzeciw oczekiwaniom społecznym postanowiło zorganizować debatę oksfordzką pomiędzy zwolennikami i przeciwnikami wprowadzenia JOW w wyborach do Sejmu. Zdaniem organizatorów w obecnym dyskursie medialnym brakuje merytorycznej debaty na temat JOW. Dyskusja ma na celu wymianę argumentów tak, aby wszyscy zainteresowani mogli wyrobić sobie zdanie o tej kwestii.\nW związku z powyższym KNSP zaprasza w poniedziałek, 8 czerwca br., na debatę oksfordzką do auli 104 (bud. 23) w godzinach 14.30-17.15. Naprzeciw siebie usiądą: p. Wojciech Kaźmierczak – prezes Stowarzyszenia JOW i dr hab. Zdzisław Ilski z Politechniki Wrocławskiej (jako zwolennicy JOW) oraz dr Piotr Zakrzewski z Instytutu Politologii UKSW i dr Marek Jarentowski z IP UKSW (jako przeciwnicy JOW). Debatę poprowadzi red. Łukasz Warzecha.\nTeza debaty: Należy wprowadzić 460 JOW do Sejmu RP, posłów wybierać zwykłą większością głosów, z równą dla wszystkich swobodą kandydowania.\nPo dyskusji przewidziano czas na pytania od publiczności.\nDołącz do wydarzenia na facebooku: https://www.facebook.com/events/889235007801314/\nTagi:debata oksfordzkaInstytut Politologii UKSWjednomandatowe okręgi wyborczeJOWKoło Naukowe Studentów Politologii UKSWŁukasz WarzechaMarek JarentowskiPaweł KukizPiotr ZakrzewskireferendumWojciech KaźmierczakZdzisław Ilski\n1 184 wyświetlen\n7 czerwca 2015 o 07:52\nPrzypuszczam, ze polscy politolodzy nie slyszeli o badaniach (przeprowadzonych w USA i Wielkiej Brytanii) w oparciu o model Stigglera -Pelzmanna z wykorzystaniem danych gospodarczych z 23 krajow OBWE na przestrzeni 30 lat. I pewnie rowniez podobnych tym razem na 59 demokracjach w takim tez okresie czasu. Wykazuja wyraznie scisle zwiazki pomiedzy ordynacja wiekszosciowa (i tu wazne! FPTP ) i nastawieniem poslow do interesow konsumenta.\nWarto ten argument podnosic odpowiadajac na pytanie dlaczego demokracje z systemem wyborow wiekszosciowych w JOW sa bogatsze. To oczywiscie jeden z czynnikow – ale niezmiernie waznych.\nNie znalazlem w dostepnej mi naukowej bazie danych publikacji w j.pol. na ten temat.\n(Link do tego tekstu ( z innym komentarzem) zamiescilem tez w innym miejscu tej strony, ale dopiero teraz dostrzeglem niniejszy o debacie. )\n3 czerwca 2015 o 13:36\nPrzed tygodniem trafiłem na ciekawą broszurkę Partii Konserwatywnej i pozwoliłem sobie na pobieżne i amatorskie streszczenie modelowego procesu rekrutacji kandydatów na parlamentarzystów w systemie JOW-ów. Dla zainteresowanych: Jak zostać parlamentarzystą Partii Konserwatywnej w Wielkiej Brytanii\nTekst jest do wolnego wykorzystania i ewentualnego poprawiania. Może się i w debacie przyda, aczkolwiek jest szczegół. Zadaje on jednak kłam bzdurnym twierdzeniom, że w normalnej demokracji „wodzowie” przysyłają kandydatów „na spadochronie”. W Niemczej jest to przez prawo zakazane. W Wielkiej Brytanii jest to nie do pomyślenia i jest wewnętrznymi praktykami i regułami w partii również zakazane.