Skrętek wideodomofon - tematy na elektroda.pl\nZnaleziono około 105 wyników dla: skrętek wideodomofon\nDomofony i kontrola dostępu 03 Lip 2014 08:52 Odpowiedzi: 16 Wyświetleń: 19527\nCzyli mam rozumieć że pomiędzy dwoma ruterami mam pociągnąć kabel ? Kabel 4x1 100metrów kosztuje około 800 zł. A co z wifi to się nie nadaje ? Nie. Pomiędzy routerem czy switchem w domu a urządzeniem w bramie, pociągniej skrętkę komputerową 8 żyłową. Za 100m żelowanej zewnęrznej skrętki dobrej marki...\nSieci WiFi 06 Sie 2020 18:36 Odpowiedzi: 15 Wyświetleń: 180\nDomofony i kontrola dostępu 28 Sty 2019 12:56 Odpowiedzi: 0 Wyświetleń: 600\nDomofony i kontrola dostępu 19 Kwi 2020 23:06 Odpowiedzi: 1 Wyświetleń: 177\nDomofony i kontrola dostępu 26 Gru 2014 18:50 Odpowiedzi: 2 Wyświetleń: 2745\nDomofony i kontrola dostępu 18 Lip 2018 16:04 Odpowiedzi: 15 Wyświetleń: 966\nElektryka Instalacje i Sieci 30 Maj 2020 08:12 Odpowiedzi: 15 Wyświetleń: 345\nAutomatyka bram, szlabanów, rolet 01 Sie 2011 11:28 Odpowiedzi: 3 Wyświetleń: 2621\nDomofony i kontrola dostępu 15 Cze 2013 08:46 Odpowiedzi: 8 Wyświetleń: 10548\nDomofony i kontrola dostępu 26 Lip 2011 06:15 Odpowiedzi: 0 Wyświetleń: 1776\nDomofony i kontrola dostępu 18 Sie 2019 09:14 Odpowiedzi: 2 Wyświetleń: 225\nwitam jaki najlepiej zastosować kabel do wideodomofonu commax odległość 65m ,do zaczepu dam 2x 1mm , czy skrętka wystarczy 2 żyły równolegle?\nDomofony i kontrola dostępu 26 Wrz 2008 21:50 Odpowiedzi: 3 Wyświetleń: 3265\nDomofony i kontrola dostępu 13 Gru 2011 20:13 Odpowiedzi: 5 Wyświetleń: 6735\nAutomatyka bram, szlabanów, rolet 27 Gru 2011 21:35 Odpowiedzi: 9 Wyświetleń: 6869\nWitam, wiem że były już takie tematy z tym domofonem, ale u mnie jest trochę inne podłączenie. Wideo działa i rozmowy też, lecz gdy ktoś zadzwoni dzwonkiem to nie ma sygnału, było wcześniej rozłączane i widocznie źle teraz podłączone. Poniżej zdjęcie wideodomofonu i tutaj są opisane kolory, lecz od...\nDomofony i kontrola dostępu 26 Paź 2013 19:00 Odpowiedzi: 4 Wyświetleń: 3285\nDomofony i kontrola dostępu 17 Sty 2017 13:53 Odpowiedzi: 6 Wyświetleń: 1089\nDomofony i kontrola dostępu 15 Lut 2018 17:08 Odpowiedzi: 18 Wyświetleń: 3876\nYKY 3x2,5 -zasilanie automatu do rozdzielni XzTKMX 4x2x0,8 - sterowanie automatu i wideodomofonu do rozdzielni XzTKMX 2x2x0,5 - czujniki na słupkach bramy do automatu skrętka ziemna żelowana cat.6 wideodomofon do centralki tv a dokładniej do switcha (ja zawsze wstawiam szafę RACK min 6U) panele...\nDomofony i kontrola dostępu 20 Lis 2018 14:32 Odpowiedzi: 14 Wyświetleń: 1320\nDomofony i kontrola dostępu 11 Cze 2019 18:57 Odpowiedzi: 3 Wyświetleń: 327\nW takim razie co wybrać? czego szukać? nie ukrywam, że chciałbym się zamknąć gdzieś w okolicy 4-5k maks za wszystko. W doorbird nie widzę np samego szyfratora, a np w panelu jest czytnik rfid który nie jest mi kompletnie potrzebny. to byłoby spoko właśnie gdyby zamiast czytnika był szyfrator. W...\nDomofony i kontrola dostępu 02 Mar 2020 01:17 Odpowiedzi: 7 Wyświetleń: 303\nDomofonowy, czy telefoniczny nie ma większej różnicy. Jest tylko jedno ale... Przewody kładzione do ziemi powinny być to kable ZIEMNE - w czarnej, sztywnej powłoce, nie mówiąc już o żelowanych. Wierz mi, ale zwykłe kable po krótszym lub dłuższym czasie leżenia w ziemi (i nie ma tu większego znaczenia,...\nZabezpieczenia Stacjonarne 06 Kwi 2007 21:44 Odpowiedzi: 13 Wyświetleń: 4567\nJeśli chcesz zrobić to najprościej to firma ADD dystrybutor włoskiej firmy bpt oferuje system który może łączyc ze soba odbiorniki audio z wideo na jednej parze skrętki (bez koncentryka)a nawet przygotować system który pozwoli ci dostawić przystawkę wideo do zwykłego domofonu bez dociągania większej...\nJak nie rozbijesz par to nie będzie. No i kabel musi być ze skreconymi parami. Najlepiej skrętka FTP albo UTP\nTelefony Stacjonarne Serwis 27 Mar 2009 13:11 Odpowiedzi: 10 Wyświetleń: 2162\nDomofony i kontrola dostępu 21 Lis 2014 21:10 Odpowiedzi: 5 Wyświetleń: 2415\nTe słynne żelowe kable to NIE SĄ jakieś specjalne kable domofonowe tylko standartowe doziemne kable telekomunikacyjne (telefoniczne) z typowymi barwami - kolor + biały na skrętce. Jeśli chodzi zastosowanie do bram to są oczywiście wieczne - oprócz żelu mają sztywny gruby aluminiowy ekran, izolację ze...\nAutomatyka bram, szlabanów, rolet 29 Lip 2013 21:14 Odpowiedzi: 10 Wyświetleń: 17019\nElektryka Instalacje i Sieci 05 Sie 2013 20:11 Odpowiedzi: 5 Wyświetleń: 7353\nAutomatyka bram, szlabanów, rolet 09 Kwi 2014 10:52 Odpowiedzi: 10 Wyświetleń: 24982\nTen przekaźnik KW-EX1 nie jest taki straszny. Podłączasz do niego druga kamerkę i masz ładny podgląd na stan np. otwarcia bramy. Obsługa na monitorze tez nie jest skomplikowana. Jeżeli pociągniesz przewód ziemny żelowany np skrętka na taką odległość bez problemu wystarczy po parze żył na jeden zacisk...\nDomofony i kontrola dostępu 13 Cze 2014 17:25 Odpowiedzi: 23 Wyświetleń: 5448\nDomofony i kontrola dostępu 20 Lut 2015 16:41 Odpowiedzi: 7 Wyświetleń: 1719\nDomofony i kontrola dostępu 08 Maj 2015 15:10 Odpowiedzi: 21 Wyświetleń: 8205\nPod puszką sterownika bramy umieść puszkę rozdzielczą wideodomofonu. Do niej sprowadź wszystkie kable w tym od dodatkowej kamery. Do kamery wystarczy skrętka. Puszka na tyle duża aby pomieściły się w niej zasilacze ( zaczepu, kamery), ewentualny rozdzielacz sygnału wizji. krosowania kabli. Pomiędzy...\nDomofony i kontrola dostępu 20 Sie 2015 19:52 Odpowiedzi: 36 Wyświetleń: 5091\nDomofony i kontrola dostępu 28 Sty 2020 12:24 Odpowiedzi: 14 Wyświetleń: 20529\nPozwoliłem sobie zmienić nieco temat. Z jednej strony kolega chce instalować wideodomofon, który zasila elektrozaczep z panela bramowego, a z drugiej chce pod zasilanie tego zaczepu dawać oddzielny przewód. Nawet gdyby zastosować zasilanie zaczepu z oddzielnego ( może dotychczasowego) źródła zasilania...\nDomofony i kontrola dostępu 05 Wrz 2015 10:46 Odpowiedzi: 7 Wyświetleń: 1233\nDomofony i kontrola dostępu 19 Sty 2016 09:25 Odpowiedzi: 13 Wyświetleń: 2829\nDomofony i kontrola dostępu 28 Gru 2015 12:32 Odpowiedzi: 5 Wyświetleń: 2361\nDomofony i kontrola dostępu 03 Lip 2017 15:33 Odpowiedzi: 10 Wyświetleń: 5403\nAutomatyka bram, szlabanów, rolet 05 Paź 2017 13:17 Odpowiedzi: 3 Wyświetleń: 8496\nDomofony i kontrola dostępu 12 Paź 2017 10:03 Odpowiedzi: 2 Wyświetleń: 1290\nWitam, Potrzebuję małej porady. Otóż mam videodomofon ELFON 255RC. Muszę do niego podłączyć sterownik bramy przesuwnej Marantec 860. Wg DTR Elfonu bramę podłączam pod zaciski NO i CON , natomiast nie wiem do końca pod jakie zaciski podłączyć w sterowniku bramy? Wydaje mi się,że pod zacisk B9 i 8...\nAutomatyka bram, szlabanów, rolet 23 Gru 2017 16:21 Odpowiedzi: 2 Wyświetleń: 480\nDomofony i kontrola dostępu 29 Gru 2017 20:12 Odpowiedzi: 10 Wyświetleń: 1086\nBrama nie zachodzi na furtkę? Brama otwiera się na furtkę czy Brama otwiera się (przesuwa) w lewo (patrząc od strony posesji). Pomiędzy brama a furtką będzie przęsło - brama i furtka ma niezależne słupki. Dodano po 1 Skrętka ziemna żelowana jak najbardziej nadaje się do wideodomofonu jak...\nDomofony i kontrola dostępu 09 Sty 2020 13:21 Odpowiedzi: 42 Wyświetleń: 14025\n...A bez konta SIP jakby to było działa po LAN wyłącznie... Z tego co pamiętam to raczej też można skonfigurować bez SIP - po adresach IP. Niestety nie znam szczegółów bo to rozwiązanie mnie nie interesowało. Zerknę w instrukcję ale dziś nie dam odpowiedzi. ...A coś zwykłego bez VoIP - czy raczej...\nZabezpieczenia Poradniki 27 Sty 2020 22:28 Odpowiedzi: 100 Wyświetleń: 22965\ndrugi tam się zaczyna i kończy na ścianie. Kolega połączył je ze sobą? Tak, połączyłem je w skrzynce rozdzielczej. Zastanawiam się czy zastosowane w ścianie kable typu skrętka komputerowa mogą być przyczyną nie działania?\nDomofony i kontrola dostępu 25 Paź 2018 18:49 Odpowiedzi: 8 Wyświetleń: 381\nDomofony i kontrola dostępu 05 Lis 2018 21:38 Odpowiedzi: 1 Wyświetleń: 567\nDomofony i kontrola dostępu 06 Mar 2020 20:58 Odpowiedzi: 43 Wyświetleń: 2265\n(at)Ircys A powiesz mi ile razy wymieniałeś kable pod wideodomofon na koncentryczne bo na innych nie chciał pracować? Ani razu, bo problemem nie jest brak koncentryka, tylko w 50% słaba jakość sprzętu i drugie 50% słaba jakość kabla. Kabel koncentryczny przy takiej wymianie da to samo co...\nDomofony i kontrola dostępu 26 Mar 2019 08:32 Odpowiedzi: 59 Wyświetleń: 5418\nZakłócenia obrazu, które w moim przypadku występują są spowodowane przewodem pomiędzy bramofonem a zasilaczem - wczoraj zrobiłem testy na innym kablu i obraz był czysty. Próba była na skrętce i xztkmx (według mnie na xztkmx efekt był lepszy, skrętka była łączona bo zabrakło mi w jednym odcinku). Działał...\nDomofony i kontrola dostępu 06 Kwi 2019 15:23 Odpowiedzi: 6 Wyświetleń: 681\nNiektórzy producenci odradzają skrętki do videodomofonów (analogowych oczywiście) Niektórzy "producenci" gdyby chcieli być uczciwymi i rzetelnymi powinni odradzać całkowite stosowanie ich wyrobów ;) Dałem koledze link do tematu w którym wypowiadał się kolega (at)Ircys - niewątpliwie praktyk. Moje doświadczenia...\nWitam, szukam zestawu wideo domofonowego (natynkowy) z obsługą z poziomu monitora 3 bram wjazdowych oraz jednej furtki z elektrozaczepem. Zadowolę ;) się również zestawem, który pozwoli otwierać 2 bramy i furtkę. Budżet: do 2500 zł za zestaw. Instalacja 8 żyłowa (skrętka). Jedynie co przychodzi...\nsuworow napisał: w relacji panel bramowy - napęd bramy 1x przewód prądowy linka do ziemi BiT500 BLACK FR 3x1,5 Nie dopisałem. Chodziło mi o kolejną skrętkę. Jak daleko będzie sterownik/ siłownik napędu bramy od furtki 1x przewód prądowy linka do ziemi BiT500 BLACK FR 3x1 V - elektrozaczep...\nDomofony i kontrola dostępu 24 Lis 2019 23:01 Odpowiedzi: 9 Wyświetleń: 465\nDomofony i kontrola dostępu 17 Lip 2020 23:21 Odpowiedzi: 9 Wyświetleń: 420\nDomofony i kontrola dostępu 11 Lip 2019 07:46 Odpowiedzi: 3 Wyświetleń: 258\nSytuacja obecnie wygląda następująco: Do ogrodzenia doprowadzona jest z domu jedna skrętka. W to samo miejsce dochodzi światłowód od ISP. W ogrodzeniu schowany jest modem światłowodowy, do którego wpięta jest wspomniana już skrętka. Drugi koniec skrętki wpięty jest do portu WAN znajdującego się w...\nSieci LAN 25 Wrz 2018 09:13 Odpowiedzi: 10 Wyświetleń: 297\nDomofony i kontrola dostępu 16 Maj 2020 07:47 Odpowiedzi: 0 Wyświetleń: 201\nElektryka Instalacje i Sieci 22 Paź 2015 14:19 Odpowiedzi: 6 Wyświetleń: 1176\nZabezpieczenia Stacjonarne 29 Maj 2009 12:19 Odpowiedzi: 33 Wyświetleń: 14118\nAutomatyka bram, szlabanów, rolet 16 Wrz 2018 09:07 Odpowiedzi: 3 Wyświetleń: 474\nZabezpieczenia Stacjonarne 20 Kwi 2020 23:14 Odpowiedzi: 1 Wyświetleń: 2553\nElektryka Instalacje i Sieci 06 Maj 2011 09:00 Odpowiedzi: 15 Wyświetleń: 5580\nPotwierdzam obawy kolegów. Temat trochę z innej beczki. Stalowe żyły pomiedziowane potrafią skorodować bardzo szybko. Przekonałem się o tym przy montażu wideodomofonu. Skrętka kat 5e położona przez tzw. fachowca pod tynkiem gipsowym. Puszka podtynkowa zatynkowana gipsem do pełna. Po odnalezieniu...\nSieci LAN 06 Paź 2019 14:01 Odpowiedzi: 7 Wyświetleń: 312\nVideodomofon, bramka, brama ?\nJaką masz odległość z domu do furtki/bramy ? Do wideodomofonu, +12VDC, i linii sterujących proponuję płaski kabel linkę 2x0,75mm2. Tj. mniej niż 60 gr/m w hurcie. Chyba że masz naprawdę kilka metrów to może być i skrętka UTP. Ale w razie jakiegoś zwarcia to i cały kabel może być do wymiany.Jeśli ponad...\nDomofony i kontrola dostępu 26 Gru 2009 16:13 Odpowiedzi: 5 Wyświetleń: 4179\nDomofony i kontrola dostępu 29 Sty 2013 22:24 Odpowiedzi: 10 Wyświetleń: 6074\nSzukam wideodomofonu IP, mam w tej chwili zwykły wideodomofon, jeden przy bramie wjazdowej, drugi przy furtce. W domu nie musi być osobnego odbiornika, każdy domownik będzie odbierał sygnał na swoim smartfonie. Do tego możliwość otwarcia/zamknięcia bramy i furtki smartfonem podpiętym do internetu. Pikanterii...\nDomofony i kontrola dostępu 06 Sie 2017 23:05 Odpowiedzi: 4 Wyświetleń: 1578\nAutomatyka bram, szlabanów, rolet 10 Paź 2017 21:29 Odpowiedzi: 14 Wyświetleń: 1107\nMam jeszcze kilka pytań koledzy znawcy tematu videodomofonów IP 1 jak wjadę skrętką z bramofonu do rozdzielni multimedialnej to czy z tego miejsca przez switch mogę puścić obraz na 2 monitory po skrętce a na inne urządzenia np smartfon lub tablet obraz uzyskam po WiFi? Nie wchodząc w szczegóły...\nDomofony i kontrola dostępu 03 Sty 2018 17:01 Odpowiedzi: 12 Wyświetleń: 3477\nDomofony i kontrola dostępu 05 Cze 2018 23:12 Odpowiedzi: 3 Wyświetleń: 345\nDomofony i kontrola dostępu 16 Kwi 2020 11:21 Odpowiedzi: 6 Wyświetleń: 336\nDomofony i kontrola dostępu 25 Kwi 2020 16:02 Odpowiedzi: 5 Wyświetleń: 195\nNo nie wiemy . Ważne żeby nie zrobić pomyłki i nie podłączyć napięcia sieci do układu domofonu. Ja zrobił bym tak ze owszem zasilacz wsadził bym do opisanej rozdzielnicy a potem wypuścił czerwonym i czarnym stałe napięcie od domofonu. Niektóre domofony nie wymagają oddzielnej skrzynki bo wszystko załatwia...\nElektryka Instalacje i Sieci 11 Gru 2015 14:49 Odpowiedzi: 49 Wyświetleń: 6834\nProducent nie przewiduje zasilania i połączenia różnymi sztukowanymi kablami, lutowanymi itp,itd Producenci nie przewidują wielu rzeczy, a wymagania jakie stawiają są często po prostu na wyrost. W zabezpieczeniach np często trafiają się panowie teoretycy, którzy dadzą się pokroić za to, że w systemach...\nSieci Początkujący 31 Maj 2019 18:38 Odpowiedzi: 71 Wyświetleń: 6531\nAutomatyka domów 29 Kwi 2020 12:00 Odpowiedzi: 15 Wyświetleń: 786\nDomofony i kontrola dostępu 10 Cze 2009 09:05 Odpowiedzi: 23 Wyświetleń: 6664\nDomofony i kontrola dostępu 20 Cze 2012 23:05 Odpowiedzi: 6 Wyświetleń: 5401\nAutomatyka domów 28 Sty 2014 18:27 Odpowiedzi: 16 Wyświetleń: 7017\nDomofony i kontrola dostępu 09 Lut 2015 20:29 Odpowiedzi: 27 Wyświetleń: 3732\nlin do wideodomofonu zasilanie i niby skrętka a to powinno na dwóch parach działać na sucho mały problem zamówisz kupisz i tyle.\nSieci Początkujący 10 Gru 2014 23:17 Odpowiedzi: 9 Wyświetleń: 957\nDomofony i kontrola dostępu 25 Sty 2015 16:37 Odpowiedzi: 1 Wyświetleń: 1113\nPoczątkujący Naprawy 03 Kwi 2015 06:50 Odpowiedzi: 11 Wyświetleń: 1002\nWitam na chwile obecna nie wiem czy będzie domofon czy wideodomofon wiec chciałbym zrobić okablowanie na którym mógłbym zastosować jedno lub drugie rozwiązanie. Kabel prosty czy skrętka? ekranowana? Kabel koncentryczny czy teletechniczny?Czy 6x0,5 to nie za mało żył? proszę o podpowiedzi praktyczne. Drugie...\nDomofony i kontrola dostępu 27 Lut 2016 00:03 Odpowiedzi: 47 Wyświetleń: 3879\nDomofony i kontrola dostępu 23 Maj 2016 11:11 Odpowiedzi: 4 Wyświetleń: 1728\nDomofony i kontrola dostępu 02 Lis 2016 21:26 Odpowiedzi: 9 Wyświetleń: 2856\nMonitoring Wizyjny CCTV 14 Paź 2016 22:50 Odpowiedzi: 20 Wyświetleń: 1341\nDo tego rejestrator 4ch dyskwalifikuje dalszą rozbudowę. 4 kamery to za mało żeby objąć obszar wokół domu, chyba, że obiekt jest kwadratowy. Skrętka komputerowa jest dość tania więc można pomyśleć o kilku lokalizacjach na przyszłość. Jedna kamera-jeden przewód LAN, będziesz mógł podłączyć zarówno kamery...\nMonitoring Wizyjny CCTV 25 Sty 2017 14:45 Odpowiedzi: 16 Wyświetleń: 8142\nDomofony i kontrola dostępu 19 Maj 2019 22:05 Odpowiedzi: 7 Wyświetleń: 576\nAutomatyka bram, szlabanów, rolet 05 Cze 2018 15:21 Odpowiedzi: 5 Wyświetleń: 2586\nAd1. Dwie szerokokątne ( pow 95 stopni ) z przodu i z tyłu na rogach budynku. Dwie " wąskie" " z boku. przy czym nie muszą być na rogach. Mogą "krzyżować się" umieszczone od siebie kilka metrów ( dokładne usytuowanie trzeba sobie sprawdzić) Ad2. To oczywiste dla osób które wiedzą co to jest budynek...\npolar whirlpool write eeprom ischarwaiting bufor pioneer przywrócić ustawienia fabryczne kondensator agregatu lodówki volvo głośny silnik kondensator agregatu lodówki schemat kostki centralnego zamka renault naprawy otwiera drzwi kierowcy


Ciasteczka Lebkuchen - jeszcze w klimatach świątecznych\nAutor: Śnieżka gotuje 2020 07 stycznia\nŚwięta jeszcze trwają. Dziś świętują Boże Narodzenie prawosławni i greccy katolicy, a u mnie na stole przepyszne, miękkie pierniczki migdałowe znane pod nazwą lebkuchen. Te tradycyjne niemieckie (norymberskie) pierniczki zrobiłam według przepisu, który znalazłam u Ani na blogu strawberriesfrompoland. Orzeźwiający miętowy lukier sprawia, że lebkuchen nie zasładzają i nie zapychają żołądków.\nNajlepiej trzymać się przepisu i niczego nie zmieniać w recepturze. Moje pierwsze podejście do tych ciasteczek nie było udane, bo dodałam za mało miodu i po prostu nie urosły. Tym, którzy mają skrystalizowany miód i nie wiedzą, ile ważyć będzie 200 ml płynnego miodu, zdradzę, że to ok. 185 gramów. Zaopatrzona w taką wiedzę zrobiłam drugie podejście do lebkuchen i okazało się, że są bardzo smaczne. Jedna z moich koleżanek piecze je na opłatkach, bo tak powinny wyglądać oryginalne lebkuchen. Jeśli nie macie opłatków możecie je zastąpić czeskimi oblatami, które bez problemu dostaniecie w każdym sklepie spożywczym, możecie je też upiec bez żadnego spodu i tak będą pyszne.\nLebkuchen - pierniczki norymberskie\n85 gramów migdałów zmielonych na mączkę\n200 ml płynnego miodu lub 185 gramów miodu w postaci stałej\n1/2 szklanki kandyzowanej skórki pomarańczowej lub cytrynowej\nLukier: 2/3 szklanki cukru pudru, 2-3 łyżki wody, 10 kropelek miętowych\nMiód i masło rozpuszczam w rondelku ustawionym na małym ogniu. Studzę. W dużej misce mieszam wszystkie suche składniki i skórkę cytrusową, dolewam masło z miodem i wszystko mieszam tak, by nie było grudek. Odstawiam do ostygnięcia i zgęstnienia.\nDwie duże blachy wykładam papierem do pieczenia. Z ciasta formuję kuleczki wielkości orzecha włoskiego, spłaszczam dłonią każdą kulkę i układam na blaszkach w odleglości ok. 3 cm od siebie, bo ciasteczka znacznie rosną. Piekę w piekarniku nagrzanym do 180 stopni Celsjusza przez ok. 12-13 minut. Obserwuję ciasteczka, by nie przypaliły się. Zostawiam je na blaszce, by stwardniały i potem studzę na kratce.\nWystudzone polewam lukrem miętowym, który przygotowuje się z cukru pudru, odrobiny wody i kropelek miętowych (do kupienia w każdej aptece: pamiętajcie miętowe nie żołądkowe, nie eukaliptusowe).\nSą pyszne i znikają w mgnieniu oka!\nJust Megik 7 stycznia 2018 21:55\nPyszne pierniczki :)


Z dużej chmury mały deszcz. Recenzja gry Smartphone Tycoon | Tabletowo.pl\nOd kilku dobrych lat czekałem na ciekawego tycoon’a, który pozwoliłby wczuć się w rolę smartfonowego potentata. Wiecie: ta świadomość, że tworzycie swój własny produkt niemal od zera, macie wpływ na jego wygląd, specyfikację, cenę. Właśnie to obiecywał tytuł ukraińskiego studia Roastery Games (dawniej Walkboy Studio). Czy sąsiedzi ze wschodu dotrzymali słowa?\nTo miał być zwykły, nudny dzień\nTycoony rządzą się swoimi prawami. Kto z Was liczy na cudną grafikę, wodotryski i niesamowitą wręcz grywalność, ten niech od razu przejdzie do oceny końcowej, bo tutaj raczej nie wyczyta zbyt wielu interesujących go rzeczy. Wszystkich miłośników planowania rozwoju firmy, dywagacji nad tym, który procesor lepiej sprawdzi się w low-endzie, a jaki we flagowcu, spokojnie mogę zaprosić do kolejnych akapitów. Ale uwaga, przestrzegam! Nie będzie to przysłowiowy spacerek przez las. Smartphone Tycoon wymaga od nas wiele, a najbardziej pożądana jest cierpliwość i odporność na irytację.\nAplikacja waży niecałe 40 MB, obecnie developer przedstawia ją w wersji 1.0.1. Po instalacji przywita Was fajna, stonowana muzyka, ciemne tło i kilka prostych ustawień. Spieszę poinformować, że aplikacja nie wspiera języka polskiego, jednak angielski nawet na poziomie podstawowym spokojnie wystarczy Wam, aby w pełni ogarnąć i zrozumieć zasady, jakimi rządzi się aplikacja.\nTrudno mówić o tutorialu, jednak trzeba zauważyć, że programiści stworzyli lakoniczny mini-poradnik, dzięki któremu dowiecie się, jak rekrutować pracowników, powiększać biuro, tworzyć smartfony czy badać interesujące Was technologie. Mamy też zakładkę poświęconą naszemu budżetowi, system prostych newsów o nowych procesorach firm zewnętrznych czy – co ciekawe – globalny ranking firm, gdzie powinniście spokojnie dotrzeć po zaledwie dwóch-trzech godzinach zabawy.\nSmartphone Tycoon / fot: własne\nTytuł kusi, wygląda fajnie, a drzewko technologii, jak na wczesną wersję rozwojową, jest całkiem niezłe i obejmuje ono niemal wszystkie elementy: przez wielkość ramek ekranu, po technologie wyświetlacza, ilość pamięci, skaner linii papilarnych czy matryce aparatów, wraz z ich ulokowaniem. Naprawdę, jest w czym wybierać i drzewko daje tutaj bardzo dobre rokowania na przyszłość. W tym miejscu na dobrą sprawę kończą się duże atuty programu, które można z czystym sumieniem wychwalać.\nReklamy, reklamy everywhere…\nWypada poświęcić osobny akapit na reklamy, bo jest to naprawdę nieodzowny element tej gry. Naturalnie, żywią się one dostępem do sieci, toteż co bardziej kreatywni i bystrzy użytkownicy (naprawdę, nie trzeba być Einsteinem ;) ) wyeliminują nachalne okienka POP-UP w zaledwie parę minut.\nTo, co męczy, to fakt, że reklamy pojawiają się dosłownie co kilka minut i zajmują cały obszar roboczy ekranu. To zaś, co dobija, to atak dwoma reklamami oddzielonymi od siebie zaledwie kilkusekundową przerwą. Jest to drażniące i po prostu wkurza, żeby nie używać tutaj mocniejszych słów. Tapię palcem na „X”, chcę wykonać jakieś działanie w grze, a po chwili dostaję drugie okno z wielką, męczącą reklamą. Zgroza.\nNie mam nic do używania tego typu środków w darmowych aplikacjach, jeśli twórcy korzystają z tej formy zarobku z głową. Jedna reklama na kwadrans czy pół godziny zapewne dałaby lepsze efekty i mało kto kombinowałby nad tym, jak pozbyć się tych reklam nieco bardziej okrężną drogą. Obawiam się, że wiele osób po prostu usunie aplikację i autorzy osiągną odwrotny efekt od zamierzonego. Nie jest to jednak moje zmartwienie. Mogę tylko dla Was zasygnalizować faktyczną sytuację. Czy wykupicie opcję wyłączenia reklam? To już tylko i wyłącznie Wasz wybór.\nTapnij, wybierz, tapnij, powtórz\nTrudno mi zrozumieć balans rozgrywki. Możemy naturalnie komponować naprawdę ciekawe smartfony na dziesiątki, a może i setki sposobów, jednak wydaje się, że nasza firma i tak jest skazana na sukces. Mamy do dyspozycji ciekawą opcję o nazwie Prezentacja, gdzie po kilku próbach (każda kosztuje 3 miliony dolarów – to w skali tej gry grosze) recenzenci mogą zawyżyć ocenę urządzenia. Nie sądzę, żeby miało to jakiekolwiek znaczenie, bo nawet największy chłam sprzedaje się jak świeże bułeczki, ale zawsze fajniej wygląda, gdy Wasz super-telefon dostał ocenę rzędu 8/10 ;)\nDocieramy tutaj do pewnego absurdu. Podam Wam przykład dosłownie sprzed dwóch-trzech minut, kiedy akurat kątem oka zerkam na ekran smartfona i doglądam sobie, czy mój samograj ładnie nabija kolejne dziesiątki milionów zielonych. Stan mojego konta po godzinie gry, to dokładnie 2 426 302 059 899 071 USD. Nie oglądam takich kwot na paskach z wypłaty, ale to chyba dwa… biliony? A pełna kampania reklamowa w najdroższym scenariuszu kosztuje pięć milionów dolarów. Skala jest kosmiczna!\nMamy też fanów. Fani budują sympatię do marki, ale za ich wzrost odpowiadają powyższe kampanie reklamowe, więc na dobrą sprawę, fanów można sobie po prostu kupić. Wystarczy tapnąć, wybrać, tapnąć i powtórzyć. Niespodzianka, kto by się tego spodziewał. Wygląda to w sumie tak, jakby nagle do jakiegoś naprawdę biednego państwa trzeciego świata wszedł gigant pokroju Apple czy Samsunga i z miejsca zdominował cały rynek. Mając tak kosmiczny kapitał nie da się przegrać, to chyba w tej grze niewykonalne.\nPisałem Wam wcześniej, że gra daje nam możliwość wyboru procesorów wielu firm. Oczywiście, nazwy są pozmieniane, ale za sprawą bardzo fajnych i przejrzystych słupków wydajności jednostek oraz ich różnych wycen, które wpływają na koszta produkcji, to akurat fajny bajer. Niestety, wydawca położył ten element. Jeśli zobaczycie, że dana firma wypuściła procka, którego oznaczenie kończy się cyfrą „0”, to jest to „procesor-duch”. Nie da się go podejrzeć na liście układów, a czasem nawet przewinąć listy innych układów danej firmy. Zgłosiłem błąd, Roastery Games obiecało usunąć.\nDruga rzecz, która dziwi, to karta tak zwanych prezentacji. Możemy zamówić tak zwaną prezentację naszego nowego smartfona, żeby dodać mu nieco więcej splendoru, jednak z niezrozumiałych dla mnie względów, jako nazwa urządzenia zawsze pojawia się tajemniczy Wylsacomm X, a nie smartfon z naszą własną nazwą. Chcąc nie chcąc, nie można więc podejrzeć karty mojego Zimioka 5 ;)\nSzkoda, że warstwa audio miewa tendencje do wyłączania się, gdy na moment wygasimy nasz smartfon. Muzyczka jest niezła, zaś gra w zupełnej ciszy sprawia, że powieki opadają coraz niżej i niżej. A jako że przecież musimy tylko odkrywać technologie, tapać, czasem zatrudnić ludzi czy dwoma dotykami palca rozbudować biuro i z uporem godnym lepszej sprawy powtarzać ten proces, tracimy jeden z niewielu pozytywnych wyróżników gry, która miała być naprawdę kozacką produkcją.\nNie od razu Rzym zbudowano. Roastery Games nie jest wielką potęgą i trudno było spodziewać się, że w jednym tytule firma upcha wszystkie marzenia dziesiątek użytkowników, połączy je w jedną spójną całość i z miejsca znajdzie się na szczycie listy popularnych aplikacji. Mało kto gra w tycoony, ale ludzie powoli mają już dość samograjów, gdzie po pół godziny zabawy zaczynamy już rozglądać się wokół, szukając sobie jakiegoś ciekawszego zajęcia.\nWidzę w tym tytule pewien potencjał, jednak obawiam się, że na rozkwit tej aplikacji przyjdzie nam nieco poczekać. Drzewko technologii jest świetne, muzyka – gdy działa – wprowadza fajny nastrój, a intuicyjność obsługi sprawia, że tytuł jest po prostu przyjazny w obsłudze. Jeśli autorzy wyeliminują nachalne reklamy i o wiele lepiej zbalansują rozgrywkę, może do niej wrócę.\nW chwili obecnej odczuwam jednak pewien żal. To uczucie podobne do tego, jakie czujecie, gdy obok Waszego domu otwiera się nowa knajpka. Ma być fajnie, przytulnie, smacznie i niezbyt drogo. Ma być. A po hucznym otwarciu okazuje się, że większość z zapowiedzi można włożyć między bajki. Tak w dużej mierze można zdefiniować Smartphone Tycoon – tytuł, który miał dużą szansę, żeby wstrząsnąć skostniałą branżą gier na komórkach, a okazał się być zaledwie ciekawostką. Punktem na mapie, który mijamy podążając do jakiegoś nieco bardziej odległego celu.\n6 Ocena (1-10)\nfajna, dobrze dopasowana muzyka\nrozbudowane drzewko technologii\nrozgrywka nie jest za grosz wręcz wyważona, niemal nie można przegrać\nbłędy, które ograniczają przykładowo wybór procesorów\nnie ważne co zrobicie, kasa i tak popłynie strumieniami\nzanikająca muzyka w tle\ntotalnie nachalne, męczące reklamy\ngra o smartfonachsmartphone tycoontycoon\nHeyah przyznaje się do wprowadzania klientów w błąd - oto, jak odzyskacie swoje pieniądze


Rusza nowa edycja Pucharu Gminy Żukowo - Kartuzy.info\nRusza nowa edycja Pucharu Gminy Żukowo\nczwartek, 28 stycznia 2016 r., 14:11\nW lutym rozpoczną się całoroczne zmagania sportowe w ramach Pucharu Gminy Żukowo. Tradycyjnie już zainaugurują je zawody szachowe, które rozgrywane będą w Szkole Podstawowej w Pępowie.\nCelem Pucharu Gminy Żukowo jest m.in. popularyzacja sportu oraz aktywnego wypoczynku wśród mieszkańców żukowskiej gminy. Organizatorem imprezy jest Ośrodek Kultury i Sportu w Żukowie, natomiast współorganizatorami są Koła, Stowarzyszenia oraz Kluby Sportowe z terenu gminy Żukowo.\nPuchar Gminy Żukowo składa się z dziesięciu konkurencji. Są to szachy, warcaby, siatkówka, bieg przełajowy, piłka nożna "6", piłka nożna "11", tenis stołowy, strzelectwo, trójbój siłowy seniorów oraz dwubój sprawnościowy seniorek. Konkurencje zostaną przeprowadzone systemem "grupowym" lub "każdy z każdym", w zależności od ilości zgłoszonych drużyn oraz charakteru rozgrywek. Tradycyjnie już pierwszą konkurencją są zawody szachowe, które odbędą się w dniach 9 oraz 16 lutego w Szkole Podstawowej w Pępowie.\nPuchar Gminy jest imprezą wolną i otwartą dla wszystkich mieszkańców gminy Żukowo. Zbierz znajomych, przyjaciół, rodzinę i stwórz amatorską drużynę, która weźmie udział w rekreacyjnych zawodach sportowych.\nRegulamin, lista zgłoszeniowa oraz terminarz konkurencji znajdują się na stronie okis-zukowo.pl.\ninfo: Ośrodek Kultury i Sportu w Żukowie\nŻukowo. Weź udział w konkursie na fotografię przyrodniczą gminy\nDelegacja gminy Żukowo z partnerską wizytą w Świdnicy\nSzachy. Rozegrano Mistrzostwa Gminy Żukowo\nPodsumowanie Pucharu Bałtyku w Nordic Walking\nŻukowo. Rusza akcja Różowa Wstążka\nŻukowo. Burmistrz nie chce ograniczenia rozwoju gminy przez lotnisko


Czy mecz z Legii z Karabachem może zostać odwołany? Ciężka sytuacja w Azerbejdżanie – Piłkarskie memy, wideo i newsy | EkstraklasaTrolls.pl\nCzy mecz z Legii z Karabachem może zostać odwołany? Ciężka sytuacja w Azerbejdżanie\n28 września 2020 przez Michał Budzich\nNa czwartek jest zaplanowany mecz Legia – Karabach Agdam w ramach IV rundy eliminacji do Ligi Europy. Przez napiętą sytuację w Azerbejdżanie mecz może stanąć pod znakiem zapytania.\nW czwartek o godzinie 20:00 Legia Warszawa na własnym boisku ma podjąć zespół Karabachu Agdam. Stawką pojedynku jest awans do fazy grupowej Ligi Europy, na który liczą oba kluby.\nWątpliwości co do odbycia meczu budzi niepewna sytuacja w kraju rywali warszawskiej Legii, gdzie konflikt na linii Azerbejdżan-Armenia nabiera na sile. W Azerbejdżanie wprowadzono stan wojenny i odwołano niemal wszystkie loty międzypaństwowe, co utrudnia dotarcie Karabachu do Polski na mecz z Legią.\nJeśli lot Azerów do Polski – który jest zaplanowany na wtorek – zostanie odwołany, to wciąż mają oni inne opcje transportu. Jedną z nich jest przejazd autokarem do innego kraju, a następnie stamtąd udać się samolotem do Polski. Możliwe też, że lot nie zostanie odwołany, a piłkarze wraz ze sztabem spokojnie dolecą na mecz.\nSą pewne ograniczenia, ale one bardziej odnoszą się do, że tak powiem, spraw wewnętrznych. Nie sądzę, aby był problem z przylotem do Polski. Do Warszawy wybieramy się we wtorek, w razie czego można lot przełożyć na środę. Ale, jeśli nagle nic się nie zmieni w bardzo złym kierunku, to przylatujemy i gramy. – mówił w rozmowie z Super Expressem rzecznik prasowy Karabachu


Przedwojenną kawalerkę zamieniła w nowoczesne 30 m² [PRZED I PO] - Homebook\nOpublikowany: 16.04.2020 Zmodyfikowany: 27.04.2020\nFot. Maja Różańska, PASJA Do Wnętrz\nMaja Różańska, PASJA Do Wnętrz\nPoza typowym projektowaniem drugim moim pomysłem na życie jest kupowanie starych, zrujnowanych mieszkań i projektowanie ich na nowo. Remontowanie i sprzedawanie osobom, które nie mają czasu ani weny twórczej, a szukają swojego miejsca na ziemi. Tak też było i z tą kawalerką. Pierwotnie kupiliśmy z mężem to mieszkanie dla siebie, ale jak poszła fama, że będziemy je remontować, to zgłosiło się do nas mnóstwo osób z chęcią zakupu. Moim mottem w tym wszystkim jest to, że projektuję wnętrza, w których sama chciałabym mieszkać.\nRemont 30-metrowej kawalerki za ok. 45 tysięcy złotych\nOdnowiona kawalerka znajduje się w Łodzi, na starym osiedlu z czasów międzywojennych (1930-1932). Jak przyznaje sama właścicielka mieszkania, nie była remontowana od kilkudziesięciu lat. Duchy przeszłości można było w niej dostrzec zatem gołym okiem – w salonie brylowały stare meble o charakterystycznych, geometrycznych liniach, a ściany pokrywała farba o nieciekawym, pomarańczowym odcieniu. Na podłodze z kolei, zamiast drewna czy glazury, gościło stare linoleum.\nPani Maja zdecydowała się zatem na generalny remont, dzięki czemu udało jej się wykreować zupełnie nową przestrzeń. Za motyw przewodni wybrała eklektyczne wariacje, w których można dostrzec zarówno wpływy skandynawskie, jak i minimalistyczne czy boho. Ściany salonu, pełniącego również rolę sypialni, zostały przemalowane na gołębią szarość, zaś na jego podłodze zagościły jasne panele. Pani Maja wyodrębniła w pomieszczeniu wygodne strefy, w tym wypoczynkową, w której króluje obszerny, szary narożnik.\nNowość – kącik jadalniany i strefa przechowywania\nDrugą istotną strefą w pomieszczeniu jest kącik jadalniany, który powstał po metamorfozie. Pani Maja zdecydowała się na ergonomiczny, okrągły stół i dwie pary modnych krzeseł – drewnianych oraz rattanowych. Całość usytuowała pod oknem, które przesłoniła lekkimi, zwiewnymi zasłonami.\nZobacz piękne aranżacje na stronie PASJA Do Wnętrz >>\nNa uwagę zasługuje również obszerna biała szafa, która została doskonale wkomponowana w niewielką przestrzeń. Dzięki temu, że jest wysoka i niezwykle pojemna, można było zrezygnować z licznych komód i szafek. Jak komentuje Pani Maja, wszystkie sprzęty i dekoracje w mieszkaniu są nowe. Chcąc zaoszczędzić, zrezygnowała z mebli projektowanych na wymiar i wybrała gotowe meble oraz dekoracje z popularnych sieciówek.\nKuchnia połączona z salonem robi wrażenie\nW niewielkiej wnęce połączonej z pokojem znajduje się kameralna kuchnia. Wcześniej przesłonięta kotarą, obecnie w pełni otwarta, harmonijnie połączona z pozostałą przestrzenią. Projektując ją, Pani Maja zdecydowała się na modne i jednocześnie niezwykle ponadczasowe połączenie czerni i bieli. Na ścianie nad ciągiem kuchennym zagościły połyskujące płytki w jodełkę, natomiast na podłodze – dekoracyjne płytki z geometrycznym motywem. W maleńkiej kuchni znalazło się również miejsce na niewielki stół, który można potraktować jako dodatkowy blat roboczy.\nKARE Design :: Talerz Mustique Ø21cm\nKARE DESIGN :: Talerz Organic niebiesko - szary śr. 26\nKARE Design :: Talerz Mustique Rim Ø29cm\nGłówny ciąg kuchenny został z kolei zaplanowany bardzo ergonomiczne. Pani Maja zdecydowała się na niewielki, jednokomorowy zlew, wygodną płytę grzewczą oraz osobno wbudowany piekarnik. Jak komentuje właścicielka kawalerki, w mieszkaniu wymieniono całą instalację elektryczną oraz hydrauliczną. Zerwano także stare tynki, położono nowe gładzie, wymieniono wszystkie drzwi. Całkowity remont wyniósł 45 tysięcy złotych, z czego 12 tysięcy to sama robocizna.\nNajwiększa metamorfoza – łazienka zaprojektowana od podstaw\nNajwiększą metamorfozę przeszła niewielka łazienka, w której wcześniej nie było ani prysznica, ani wanny, a jedynie miska WC i umywalka. Co ciekawe, pomieszczenie zostało całkowicie wyburzone, włącznie ze ścianami. Pani Maja stworzyła zatem od podstaw zupełnie nowe łazienkowe wnętrze liczące sobie 3 x 3,5 m. W łazience stanęła wygodna, narożna kabina, a po drugiej stronie swoje miejsce znalazły podwieszany kompakt WC oraz pojemna szafka z umywalką nablatową.\nŁazienka, podobnie jak reszta mieszkania, została utrzymana w stonowanej, szaro-białej kolorystyce. Aby zachować stylistyczną harmonię, na podłodze zamieszkały identyczne płytki, jak w kuchennej wnęce. Pazura całości dodają czarne elementy, z kolei przytulne, ciepłe tony pojawiły się tu dzięki drewnianym wykończeniom, np. na ramie modnego, okrągłego lustra.\nMetamorfoza niewielkiego mieszkania wcale nie musi kosztować kroci. Wystarczy dobry, przemyślany projekt i funkcjonalne rozwiązania – dokładnie tak, jak w przypadku kawalerki wyremontowanej przez Panią Maję Różańską. Nieocenionym dodatkiem są również wyczucie i miłość do wnętrz, bo to zawsze czyni je piękniejszymi. Przeprowadzając zatem mieszkaniową rewolucję, koniecznie włóż w nią całe swoje serce!\nWięcej inspiracji znajdziesz na Instagramie PASJA Do Wnętrz >>


Wielka awaria na Puławskiej usunięta. Kaloryfery już ciepłe (wideo) - Dziennik Wschodni\nWielka awaria na Puławskiej usunięta. Kaloryfery już ciepłe (wideo)\nDodano: 27 stycznia 2011, 07:53\nAutor: pit, łm, dudi, mc\nAwaria przy Puławskiej (Fot. Wojciech Nieśpiałowski)\nAwaria dotyczy 90 bloków na Wieniawie. Pracownikom LPEC udało się przywrócić ciepło. Mieszkańcy mają też ciepłą wodę.\nGaleria: Awaria przy Puławskiej\nGoga\t(28 stycznia 2011 o 01:47)\nna Żołnierskiej też zimno....:-(\nKatka\t(28 stycznia 2011 o 00:11)\na w domu ciągle zimno i spać się nie da "o północy zrobi się cieplej"...\nedmundo\t(27 stycznia 2011 o 19:23)\nkoszty za awarię (ubytek wody) poniesie LPEC, zawsze tak było i będzie.... a z tym jednym kierownikiem nad jednym pracownikiem to pewnie byłeś i widziałeś?\nDamian\t(27 stycznia 2011 o 18:21)\nIle to jeszcze potrwa....zimno mi się w domu robi a dzieci trzeba niedługo kąpać ...\ndoda\t(27 stycznia 2011 o 17:54)\nto wszystko przez szczury,które w tej okolicy grasują stadami bo szkoda pieniędzy na deratyzacje!


Mystic triangle -kolczyki - Biżuteria - DecoBazaar\n> Mystic triangle -kolczyki (nr 6194635)\nKolczyki wykonane własnoręcznie ze srebra [pr. 925 i 999 ] w połączeniu z kryształkami Swarovski . Srebro oksydowane i przetarte. Całkowita długość kolczyków 3,5cm. Biżuteria ozdobnie zapakowana\nTAGI: #srebro, #surowe, #swarovski


Virion [Joanna Patrzylas] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00146 003169 22417086 na godz. na dobę w sumie\nVirion - ebook/epub\nAutor: Joanna Patrzylas Liczba stron: 260\nISBN: 978-8-3794-2599-0 Data wydania: 2015-08-20\nOsada Thymen. Około trzeciego millenium po Chrystusie. Czas, w którym ludzkość z powodu tragicznej zagłady sprzed nieomal tysiąca lat cofnęła się cywilizacyjnie do wieków średnich. Gród, jak dotąd pełen spokojnych, życzliwych, żyjących w zgodzie z naturą Thymeńczyków, powoli, acz systematycznie zaczyna się zmieniać. Pojawiają się niespotykane wcześniej kradzieże, agresja, wzajemna wrogość. Powodem tych niepokojących wydarzeń jest virion – zielonkawa mgła wydzielająca się z głębi ziemi, która obezwładnia ludzkie umysły i wydobywa z człowieka niegodziwą stronę jego natury.\nOstatnią deską ratunku zdają się być Archeni – prastary lud żyjący w harmonii z naturą i w zgodzie ze Źródłem. Grupa dzielnych, mężnych i prawych Thymeńczyków pod wodzą syna władcy grodu – Kenrila – udaje się więc w niebezpieczną, pełną przygód i zaskakujących spotkań wędrówkę, by spotkać się z Archenami.\nCzy dotrą do celu? Czy uda im się zgłębić tajemnicę virionu?\nCzy powstrzymają szerzące się w zastraszającym tempie zło?\nmcagnes.blogspot.com Dowolnik: "Virion" Joanna Patrzylas\n1 –Skoro nie można się cofnąć, trzeba znaleźć najlepszy sposób, by pójść naprzód – powiedział cicho Viggo. – Nie unikniemy tego, co los przed nami postawił – rzekła chrapliwym głosem Betseda. – W takich czasach żyjemy. Musimy się z tym zmierzyć. – Co to za siła? – zapytał mężczyzna. – Nie wiem. Nie rozpoznaję jej. To jakaś pierwotna magia. – Starucha odwróciła się od lśniącej kuli i spojrzała w niewielkie okienko. – Szybko się przejaśnia – powiedziała zamyślona. – Ten dzień przyniesie zmianę. – Obudzę Tessę – rzekł Viggo, podnosząc się z drewnianej ławy. – Nasi synowie powinni wkrótce wrócić. Powietrze rozdarł głuchy dźwięk grzmotu, ostatni ślad oddalającej się burzy. Budził się brzask. Nad horyzontem niebo oblało się różowym rumieńcem. Na jego tle rysowało się kilka postrzępionych, szarawych obłoków. Tam, gdzie nie dotarł jeszcze blask jutrzenki, niebo było nadal przesłonięte cieniem nocy. Nad majaczącą w oddali ścianą lasu migotały ostatnie gwiazdy. Środkiem otwartej przestrzeni, ograniczonej z trzech stron wysokimi zaroślami, poruszały się cicho dwie postacie. Wysoki, szczupły mężczyzna ubrany był w prosty, brunatny kaftan i wąskie spodnie. Tylko bogato zdobiony pas i opaska ściągająca długie do ramion włosy przełamywały prostotę stroju. Za pasem zatknięty miał zielony przedmiot, kształtu rękojeści, na plecach niósł przytroczony niewielki pakunek. Poruszał się lekko i sprężyście, czujnie rozglądał się wokół i co chwila wyciągał rękę w stronę idącego za nim chłopca, wstrzymując go gestem dłoni i zastygając na moment w pełnym oczekiwania bezruchu, po czym ruszał ostrożnie dalej. Chłopiec miał około dziesięciu lat, jasną, zwichrzoną czuprynę i strój podobny do ubioru swego przewodnika. Rozglądał się ciekawie i niechętnie przystawał na znak mężczyzny, niecierpliwie przestępując z nogi na nogę. W końcu przyspieszył kroku, zrównał się ze swym towarzyszem i szepnął: – Kenril, jak to ma wyglądać? – Ciiii, zielona poświata, mówiłem ci – odparł cicho mężczyzna. – A nie jest już trochę za jasno na szukanie? – zapytał chłopiec nieco głośniej. – No dobra, mały mądralo, zmęczyłeś się? Zróbmy postój, rzeczywiście robi się widno. Podejdźmy do granicy lasu. – Mówiąc to, Kenril skierował się w stronę majaczących w oddali po prawej stronie drzew. Pod wysokim, rozłożystym drzewem położył zdjęty z pleców pakunek i rozejrzał się dokoła. Drzewo było ogromne, do objęcia pnia potrzebnych byłoby dwóch dorosłych mężczyzn. Kora popękała w wielu miejscach; fioletoworude konary zwisały na tyle nisko, że wyciągnąwszy rękę, Kenril mógł dotknąć długich, ciemnozielonych, skręconych liści. Cały las w zasięgu wzroku składał się z podobnych drzew, gdzieniegdzie między nimi strzelały w niebo wysmukłe, wiotkie drzewa o białej korze. Poszycie było tu raczej skąpe i nie ograniczało widoczności. Liście delikatnie poruszane powiewem wiatru lekko szumiały nad ich głowami. Chłopiec usiadł na mchu pod drzewem i oparł głowę o pień. Kenril stał jeszcze jakiś czas, spoglądając na wschód, gdzie różowa plama rozlewała się na coraz większym obszarze nieba, po czym podszedł do pakunku pozostawionego pod drzewem i wyjął z niego bukłak z wodą wraz z małym zawiniątkiem. Kucnął obok chłopca i podał mu wyjęty z zawiniątka placek. – Spisałeś się, Marvin, jak na pierwszą nocną wartę, naprawdę nieźle. Chłopiec popatrzył na niego roześmianymi oczami, mrugnął, po czym wskazał na niebo: – Ostatnia widoczna gwiazda to Gerion? – Tak. – Kenril również spojrzał w górę. – Zawsze pierwsza się pojawia, ostatnia znika. W naszej galaktyce są miliardy gwiazd, miliardy galaktyk we wszechświecie i w każdym wycinku nieba taka sama gęstość materii. – Skąd to wiesz? – zapytał chłopiec. – Z ksiąg. Wkrótce też zaczniesz je studiować. – Jak to się dzieje? Gdzie to się kończy? – Marvin spojrzał na starszego brata wyczekująco. – Nie wiem – odrzekł Kenril – myślę, że nie kończy się, ale wówczas nasz świat jest iluzją. – Iluzją? – Złudzeniem, czymś, co nie jest prawdziwe. – A virion jest prawdziwy? – Virion tak. – Roześmiał się Kenril. – Jest wręcz namacalny, kiedyś, gdy znajdziesz się w pobliżu tej energii, przekonasz się. Pamiętasz zasady? – Pamiętam, mam się schować za ciebie i skupiać myśli na energii lazurowego kryształu. A właściwie dlaczego musimy likwidować virion? – Żeby jego ciemna energia nie rozprzestrzeniła się w naszej krainie. Obezwładniał ludzkie umysły, odciągał od Źródła, sprawiał, że całe plemiona obierały błędną drogę, drogę ku zagładzie. – Nie widzieli zielonej poświaty? – zapytał Marvin z pełnymi ustami, żując ostatni kawałek placka. – Rudolf mówi, że zamknęli się na Źródło i nie wyczuwali energii, virionu też nie, dlatego byli bezbronni. No, ruszamy z powrotem, o tej porze virion już się raczej nie ujawni. Kenril wstał i założył plecak na ramiona. Odgarnął włosy z czoła i spojrzał w stronę brata. W tej samej chwili na gałęzi nad nimi usiadł mały turkusowy ptaszek. W powietrzu rozbrzmiał słodki trel. Kenril schylił głowę i uważnie rozglądał się pod drzewem: – Tam, gdzie pojawia się złotlik, zazwyczaj rośnie trójsił; warto się rozejrzeć – powiedział do brata. Nagle schylił się i urwał niewielką roślinkę z mięsistymi listkami w kolorze indygo. – Jest, zobacz, to magiczna roślina, leczy wiele chorób. – To mówiąc, włożył roślinkę do sakiewki przymocowanej do pasa i ruszył w drogę powrotną. Marvin pomaszerował za bratem, pogwizdując z cicha, wiernie odtwarzał ptasi trel, który przed chwilą słyszeli. Posuwali się naprzód brzegiem lasu, ścieżka w tym miejscu była przestronna, porośnięta po brzegach niskimi krzewami. Po prawej ręce mieli rozległą polanę, zakończoną gęstwiną wysokich zarośli. Przed nimi dróżka zakręcała szerokim zakosem i znikała im z oczu. Po przejściu kilku kroków Kenril nagle stanął gwałtownie i stanowczym gestem zatrzymał brata. Spojrzał na Marvina krótko, przelotnie, ale chłopcu to wystarczyło, żeby z szaroniebieskich oczu brata wyczytać zagrożenie. Postąpił krok do tyłu i stanął za Kenrilem, mrużąc oczy i szepcząc niewyraźne słowa. Mężczyzna w tym czasie posuwał się powolnym, pewnym krokiem w kierunku zakrętu, wyjmując zza pasa zielony przedmiot. Nagle zatrzymał się, miękko i zwinnie rozstawił nogi i wyciągnął przed siebie trzymaną oburącz rzecz. W tej samej chwili po prawej stronie, kilka metrów od nich, tuż nad ziemią pojawiło się nikłe, zielonkawe światełko i w głowie Marvina rozległo się cichutkie dzwonienie, raz senne i mdlące, za chwilę porywające i kuszące czystością dźwięku. Chłopiec zaczął mrugać szybko oczyma i wciągać gwałtownie powietrze, szepcząc przy tym: – Extervis mimetau, extervis taome. W powietrzu rozległ się cichy świst i jasny, srebrzysty strumień z trzymanego przez Kenrila przedmiotu przebił przestrzeń, trafiając w środek zielonej poświaty. Rozległ się głośny syk i zapadła dźwięcząca w uszach cisza. Zielonkawe światło zniknęło i Marvin poczuł, jak sylwetka jego brata rozluźnia się, usłyszał ciche westchnienie, sam już nie wiedział, czy padło ono z jego ust, czy z ust Kenrila. – O rany, co to było? To virion? – Marvin usłyszał swój własny głos jakby przez mgłę. – Gratuluję, bracie, nie każdy na pierwszym obchodzie ma okazję przełożyć teorię na praktykę. – Kenril uśmiechnął się lekko do brata i poklepał go przyjaźnie po ramieniu. – Czułem go, trudno to opisać, ale czułem go. Jakby ściskanie w gardle i jakiś wir, nie wiem, jakby wir cię wciągał i trudno się przed nim obronić. – Głos Marvina drżał z lekka. – Kenril, to wciąga… Może cię wessać? – Nie, ale może wniknąć w twój umysł i serce, jeśli jesteś słaby, przesiąknięty wahaniem, jeśli swój umysł karmisz chciwością i gniewem, negatywnymi emocjami. Virion może zająć go i czasem trudno potem człowieka uwolnić, zła energia stapia się z aurą, przenika powłoki energetyczne ludzkiej istoty do głębi. – Kiedy będę mógł nosić neutralizator? – Marvin odwrócił się w stronę brata. – Nie chcę być bezbronny. – Przyjdzie czas. Kiedy będziesz mógł samodzielnie poruszać się poza osadą. Neutralizator to tylko pomoc, Marvin, najpierw musisz wzmocnić swój umysł i serce. – Dlaczego Rudolf mówił, że virion o brzasku traci swoją moc? Przecież jest już świt, a on ujawnił się. To był virion, Kenril, prawda? – Tak, nie ma wątpliwości. Nie wiem… – Kenril zamyślił się. – To niepokojące, panoszy się coraz bardziej – mruknął do siebie. – Chodźmy, Marvin. Wracamy do grodu. Zachowaj czujność. Jakiś czas powoli poruszali się ścieżką wijącą się między krzewami. Za kolejnym zakrętem dróżka wniknęła w las i prowadziła chwilę pośród drzew. Ponownie otulił ich mrok, korony drzew schodziły tu nisko i ograniczały dostęp wstającego słońca. Pod stopami Marvina delikatnie szeleściły liście. Patrzył na stopy swego brata obute w miękkie, skórzane buty i ze zdziwieniem zauważył, że nie słychać jego kroków. Zatrzymał się na chwilę, pozwalając Kenrilowi oddalić się nieco. Nie mylił się, brat poruszał się bezszelestnie, gdyby był sam, mógłby przemykać się niepostrzeżenie. – Marvin, nie zostawaj w tyle – powiedział Kenril, nie odwracając głowy. Chłopiec przyspieszył kroku, zrównał się z bratem i zapytał: – Kiedy nauczysz mnie tak cicho chodzić? – Nauczę cię. – Kiedy? – Kiedy będziesz gotowy. – Skąd będziesz wiedział, że jestem gotowy? – W głosie Marvina brzmiała irytacja. – Rudolf będzie wiedział. – Ile on ma lat? Czy on wie wszystko? – Dotarł do naszej osady, jeszcze zanim się urodziłem. Mama twierdzi, że była wtedy młodą dziewczyną. Chyba nikt nie wie dokładnie, skąd przybył ani ile ma lat. Mama mówi, że gdy przyszedł, był już stary. – I miał taką brodę jak teraz? – Tego nie wiem. – Kenril zaśmiał się z cicha. – On ciebie wszystkiego nauczył? – Nauczył mnie wiele, przywiózł ze sobą księgi. Znał nauki zawarte w zwojach, które nasi przodkowie przechowywali w tajemnicy od wielu stuleci. On nam powiedział, czym jest virion, zanim jeszcze pierwsze poświaty zaczęły pojawiać się w okolicy naszej osady, i uczy nas, jak się przed nim bronić. Nie wiem, czy wie wszystko, na pewno wie dużo. Kenril zamyślił się i chwilę wędrowali obaj w milczeniu. Las przerzedził się i światło dnia zaczęło docierać przez korony, tworząc lśniące świetlne promyki wirujące między gałązkami i padające na ścieżkę pod nogi wędrowców. Marvin w zachwycie podniósł głowę do góry i rozglądał się wokoło. Podskoczył nagle ze śmiechem i próbował chwycić promień światła przebijający się między gałęziami drzewa, pod którym przechodzili. Kenril spiął się i czujnym, szybkim wzrokiem zlustrował najbliższą okolicę, ale w okamgnieniu na jego twarzy pojawił się uśmiech, rysy złagodniały i zniknęło napięcie z jego postawy. Zaczął się dzień, ranek otoczył ich całą swą pełnią, tętniąc dźwiękami latających owadów, świergotem ptaków i dochodzącym z oddali brzmieniem dzwonu. Las skończył się i przed nimi pojawiła się rozległa równina, porośnięta fioletowymi kwiatami wrzosu, opadająca w dół łagodnym stokiem. W dole płynął strumyk, jego wody lśniły srebrem w porannych promieniach wschodzącego słońca i skrzyły się w oddali. Za strumieniem teren ponownie zaczął wznosić się, docierając do podnóża niewielkich wzgórz, na których rozłożone były niskie budynki z białego kamienia. Lśniły w blasku słońca i mieniły się srebrzyście. Za nimi wznosiły się kolejne, nieco wyższe zabudowania, pnąc się stopniowo coraz wyżej. Na szczycie wzgórza widniał wysoki budynek zakończony strzelistą wieżą, podobnie jak pozostałe zabudowania pokryty białym kamieniem, z ciemnoszarą fasadą odbijającą światło milionami drobnych gwiazdek. W ścianach wieży rysowały się liczne okienka, wysokie i wąskie, z daleka mieniące się fioletową barwą. Na szczycie wieży widniała śnieżnobiała kula, wokół której wirowało światło, sprawiając wrażenie, że nieustannie się obraca. W niedalekiej odległości od wieży rysował się wyższy od innych budynek, wielopiętrowy, zakończony na szczycie tarasem pokrytym szklanym dachem, który formował się w kształt piramidy. Wysokie, wejściowe drzwi okolone były błyszczącym z oddali złocistym rzeźbieniem. Przed drzwiami ciągnął się rząd masywnych kolumn fantazyjnego kształtu, ograniczając prowadzące do frontu budynku schody. Między zabudowaniami ciągnęły się wąskie uliczki. Gdzieniegdzie krzątali się ludzie. W powietrzu przebrzmiał oddalający się coraz bardziej i niknący w oddali dźwięk dzwonu. Wędrowcy schodzili coraz niżej zboczem, przeszli kładką na drugą stronę strumienia i zaczęli wspinać się między wrzosami w kierunku osady. Na uliczce wychodzącej poza ostatnie domostwa pojawiła się kobieta ubrana w długą, niebieską suknię i zaczęła biec w ich kierunku, machając ręką. Marvin rzucił się pędem przed siebie i sadząc długimi susami, krzyczał: – Mamo! Widziałem virion! Jest taki, jak Rudolf mówił! Dopadł matki, która chwyciła go w ramiona, mocno uścisnęła i potarmosiła czuprynę, uciszając półgłosem i oglądając się nieznacznie przez ramię: – Cicho, synku, nie można o tym tak głośno mówić, ciii. W domu mi opowiesz. – Mamo, to wciąga, wsysa się w ciebie – mówił Marvin szeptem, obejmując matkę w pasie. Nadszedł Kenril i spojrzał na matkę porozumiewawczo, z lekka skinąwszy głową. Marvin dostrzegł w oddali białego ptaka przechadzającego się poniżej zabudowań i pobiegł w tamtą stronę, krzycząc: – Avron! Jestem! Kobieta zwróciła głowę w stronę towarzyszącego jej mężczyzny i powiedziała przyciszonym głosem: – Nie wiem, synu, czy to nie za wcześnie na Marvina. On jest jeszcze taki dziecinny. Martwiłam się o was. Naprawdę natknęliście się na poświatę? – Tak, o świcie. Niepokoi mnie to. Coraz częściej nasi ludzie dostrzegają ją u schyłku nocy. Dotychczas tylko w ciemnościach ujawniała swoją obecność. – Jak Marvin dał sobie radę? – Dzielnie się spisał. Niepotrzebnie się martwiłaś. Zachowuje się bardzo dojrzale i jest opanowany. Zrobił wszystko, czego Rudolf nauczył go do tej pory. – Ale to jeszcze małe dziecko. – W głosie kobiety brzmiał smutek. – Mamo, im wcześniej zacznie uczyć się zwalczać zagrożenie, tym bezpieczniejszy będzie on i cały nasz lud. – Wiem, synu, że masz rację. Dziwne czasy nastały, dzieci muszą podejmować taką odpowiedzialność. – „Jeśli ktoś nie rozumie, jak powstaje ogień, spali się w nim, bo nie zna korzeni”, przecież wiesz, mamo. – Kenril z troską spojrzał w twarz matki i objął kobietę ramieniem. – To jest dla matki takie trudne, synku. – Westchnęła cicho, próbując uśmiechnąć się do swego najstarszego dziecka, ale w jej oczach zalśniły łzy. Spojrzała w kierunku osady na młodszego syna biegnącego za uciekającym białym ptakiem. Ptak był nieco wyższy od chłopca i poruszał się lekko, jakby płynął w powietrzu, rozkładając przy tym swoje długie skrzydła. Kluczył i z lekka unosił się nad ziemią, przystając co chwilę, jakby celowo pozwalając chłopcu zbliżyć się do siebie, po czym startował ponownie, sprawiając wrażenie, że dobrze się bawi. – Dosyć, Avron! – krzyknął Marvin i na ten dźwięk ptak stanął w miejscu, pozwalając chłopcu wspiąć się na swój grzbiet, po czym pobiegł długimi krokami w stronę osady, rozkładając skrzydła i co chwila unosząc się niewysoko nad ziemię. – Dogadują się, nieźle wytresował swojego sokreya. – Zaśmiał się Kenril. Matka i syn wolnym krokiem zbliżali się w stronę pierwszych zabudowań, gawędząc po drodze wesoło, pozdrawiając pojawiających się ludzi i wymieniając z każdym kilka słów. Weszli na drogę prowadzącą pod górę, najpierw długim odcinkiem prosto między równymi rzędami symetrycznie rozmieszczonych domostw, potem wijącą się przez osadę łagodnymi łukami uliczkę, dochodzącą do schodów z kolumnami przed wysokim budynkiem z piramidą na szczycie. Zniknęli za drzwiami dworu. W grodzie zaczął się nowy dzień, pojawiało się coraz więcej postaci, niespiesznie wędrujących w różnych kierunkach, przystających na widok sąsiadów. Słychać było dźwięki wesołych głosów przeplatających się ze sobą i tworzących miły dla ucha gwar. Ludzie ubrani byli w proste stroje. Niemal każdy z nich posiadał jednak jakiś ozdobny detal powtarzający motyw spirali, a to pas ściągający bluzę, chustę wokół bioder, opaskę na czole, a to kaftanik zarzucony na koszulę. Ludzie w większości byli wysocy, smukli, o jasnych lub brązowych włosach. Poruszali się sprężyście i miękko. W powietrzu zabrzmiał czysty, dźwięczny śpiew spleciony z wielu głosów i na ścieżce wychodzącej z osady pojawiła się grupka ludzi z przełożonymi przez ramiona koszami i długimi drągami zakończonymi połyskującą stalą. Kierowali się w stronę widocznych w oddali pól mieniących się kolorami złota i zieleni. Za kolorowymi pasami upraw ciągnęła się szeroka otwarta przestrzeń, porośnięta równymi rzędami drzew owocowych, za nimi zaś widniały rozległe równiny docierające do granicy ciemnego, wysokiego lasu. Las porastał wznoszący się teren, prowadzący do podnóża wysokich gór, pokrytych na szczytach białymi czapami, ciągnących się na całej linii horyzontu na północ od osady. Na wschodzie teren był otwarty i płaski, na widnokręgu majaczyła jedynie niejasno zarysowana ciemniejsza plama, jakby zarys jakichś zabudowań. Nad nią niebo rozścielało się soczystym błękitem, usłane gdzieniegdzie białymi, pierzastymi obłokami. Na zachód od grodu, za szerokim pasem wrzosowisk ciągnął się niezbyt gęsty las, z którego o brzasku wyszli Marvin i Kenril. Las rozlewał się szeroką plamą aż do linii horyzontu, sprawiając wrażenie, że nie ma końca. Od południowej zaś strony widać było szmaragdowe jezioro, porośnięte szuwarami na brzegach. Woda falowała delikatnie i mieniła się kolorami tęczy. Kraina tchnęła radością i spokojem, jednak uważny obserwator dostrzegłby pewne poruszenie w najwyższych partiach osady, które zaburzało sielski nastrój. Z dworu śpiesznym krokiem wyszedł siwowłosy, przygarbiony nieco mężczyzna w niezbyt długim, sięgającym za kolana brązowym habicie i skierował się w stronę usytuowanego obok świątyni niskiego budynku. Wszedł do środka. Za drzwiami panował półmrok, mężczyzna zbliżył się jednak pewnym krokiem do jednych z kilkorga znajdujących się w sieni drzwi. Otworzył je pewnym ruchem. Ukazało się jasne, przestronne pomieszczenie, przeszklone na jednej ze ścian rzędem wysokich okien, zakończone dosyć wysokim półkolistym sklepieniem, z rzędami krzeseł po obu stronach. Przed kolejnymi drzwiami stał młody chłopiec ubrany w krótką, srebrną tunikę przewiązaną szarym sznurem. Na widok wchodzącego chłopiec skłonił lekko głowę i odwrócił się do drzwi, mówiąc: – Mistrz powinien już być u siebie. Zniknął za drzwiami, lecz po krótkiej chwili pojawił się z powrotem, uchylił je szerzej i wskazując ręką do środka, rzekł: – Mistrz prosi. Mężczyzna w habicie przekroczył próg i znalazł się w wysokiej komnacie urządzonej skromnie, prostymi, drewnianymi sprzętami, przeszklonej na dwóch ścianach i suficie. Na wysokim krześle siedział starzec ubrany w ciemnofioletową szatę. Twarz odzwierciedlająca minione lata była pełna łagodnej surowości, uwagę zwracał orli nos i siwe pasma w ciemnych włosach i brodzie, ale obraz łagodziły pełne usta i oczy błyszczące pogodnie i życzliwie. Wskazał przybyszowi wolne krzesło naprzeciw siebie, po czym rozległ się jego głęboki, niski głos: – Siadaj, Gotfrydzie. Jakie wieści przynosisz? – Mistrzu Rudolfie, młodzi władcy wrócili z nocnego obchodu. Wieści są niepokojące. Archon prosi cię o zorganizowanie rady. – Przekaż władcy, że w południe rada będzie gotowa. – Tak, Mistrzu. Taome! – Taome, Gotfrydzie. Przybysz opuścił pomieszczenie spiesznym krokiem, kłaniając się nisko przy drzwiach, i starzec został na chwilę sam. Spojrzał w okno, w jego stalowoszarych oczach malowała się zaduma. Brwi ściągnęły się lekko i spojrzenie stało się na chwilę przeszywające, wręcz groźne, ale szybko pojawił się w nim poprzedni dobrotliwy wyraz i starzec lekko wstał z krzesła, podchodząc do stojącej pod ścianą wysokiej skrzyni. Na wieku spoczywała złocona klepsydra, która migotała właśnie i wydawała łagodny, dźwięczący odgłos, jak dźwięk dalekich, czystych dzwonków. Rudolf przełożył klepsydrę i ruszył w kierunku drzwi usytuowanych po drugiej stronie pomieszczenia. Prowadziły one do długiego korytarza z niskimi okienkami, w których szybki składały się z pojedynczych szkiełek, tworzących witraże ze spiralą rozchodzącą się po całym oknie. Z końca korytarza, zza uchylonych drzwi dochodziły dźwięki licznych dziecięcych głosów. Tworzyły wesoły harmider. Co chwilę jakiś głos wznosił się ponad pozostałe i rozlegało się głośne: – Twoje! Zorbi, twoje! Łap! Starzec wszedł do sali i w tym samym momencie zapadła głucha cisza. Na jednym ze stołów ustawionych w półkole stał chłopiec w krótkiej tunice i ciemnych spodniach, trzymając w uniesionych rękach świecącą kulę. – Zorbeuszu, zejdź ze stołu, odłóż engę na miejsce, zaczynamy nauki – powiedział Rudolf surowym głosem, w którym jednakże pobrzmiewała nutka rozbawienia. – Kto przeczyta ostatnie zdanie z wczorajszych zapisków? Podniosła się jasnowłosa dziewczynka o pyzatej buzi i przeczytała z trzymanej kartki: – „Niewiedza jest źródłem wszelkiego zła. Niewiedza prowadzi do śmierci”. – Tak, dlatego spotykamy się tu każdego ranka, żebyście poznawali wiedzę zgromadzoną przez waszych przodków. – Rudolf spojrzał uważnie na zebrane wokół dzieci. – Wy jesteście przyszłością tego grodu, od was zależy, jak potoczą się jego losy. Świat, na którym żyjecie, przeszedł już wiele cykli, zdominowanych przez dobro lub zło. Od istot zamieszkujących go w danym okresie zależało, czy cykl zamknął się zniszczeniem, czy przybliżył wszelkie stworzenia do Źródła. Zanotujcie: „Szukajcie, aż znajdziecie. Kiedy znajdziecie, czego szukacie, ugniecie się pod troskami. Zgięci troskami, będziecie zdziwieni, że rządzić możecie wszystkim”. – Co mamy znaleźć, Mistrzu? – zapytał ciemnooki chłopiec, siedzący z brzegu. – Mój Gorgio, znaleźć macie odpowiedź na najważniejsze pytanie: jaki jest wasz udział w Dziele Stworzenia? Kim jesteście i jaką rolę macie do spełnienia? – Gdzie mamy znaleźć tę odpowiedź? – zapytała dziewczynka, która czytała jako pierwsza. – W sobie, droga Suelo, w swoich sercach, w swoich duszach. I nigdy nie zagubcie znalezionej odpowiedzi. I pamiętajcie: „Poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli”. To jeszcze jedna sentencja do rozważenia na dzisiaj. – Mistrzu, chodzi o to, żebyśmy odkryli w sobie talent i znaleźli odpowiedź, czym będziemy zajmować się w życiu? – dociekał Marvin i ziewnął potężnie. – Nie tylko, Marvinie – odparł Rudolf. – Powinniście znaleźć w sobie iskrę świadomości, która łączy was ze Źródłem, i zrozumieć, że wy tym Źródłem jesteście. W każdym z was tkwi potęga wszelkiego stworzenia, każdy z was jest częścią Wszechświata, w każdym z was cały Wszechświat się mieści. Wszelkie przejawy życia są jedną całością. To, co ty zrobisz, Marvinie, wpływa na życie innych ludzi obok ciebie i w odległej krainie, której nazwy możesz nawet nie znać. Dlatego tak ważna jest praca nad sobą i opanowanie swoich słabości, senności również, drogi chłopcze – dokończył ciepło Rudolf. Marvin, który w tym momencie próbował stłumić kolejne ziewnięcie, zasłonił speszony usta dłonią i rzekł przepraszająco: – Całą noc byłem z bratem na warcie w zachodniej części. – Byłeś nocą poza osadą? – wykrzyknął z entuzjazmem rudowłosy chłopiec z końca stołu. – Ale jazda! Jak było? Opowiadaj! Kiedy ja pójdę, Mistrzu? – Cierpliwości, Morfeo, na każdego przyjdzie czas – uciszył go łagodnie Rudolf. – Obchód nie jest zabawą, przygotuję was do tego wszystkich po kolei. Widząc poruszenie, jakie zapanowało w komnacie, Rudolf westchnął z lekka i powiedział wesoło: – Zrobimy małą przerwę i popracujemy z engą, poćwiczycie rozpoznawanie zagrożenia. Zorbeusz, podaj proszę engę. Tymczasem Kenril podszedł do niskiej chaty znajdującej się na południowych obrzeżach grodu, i zastukał w drewniane drzwi. Chata wyglądała inaczej niż pozostałe budynki. Zbudowana była z omszałych bali, poczerniałych miejscami, pokrycie zaś tworzyła plecionka z rdzawych badyli. Z komina unosiła się cienka smużka szarego dymu, wijącego się w niebo spiralnym torem. Z wnętrza chaty dało się słyszeć chrapliwy głos: – Kto? – Kenril. – Wejdź. Pchnął drzwi, które uchyliły się ze skrzypieniem, i wszedł do mrocznego wnętrza chaty. Po przekroczeniu progu w nozdrza uderzyła go odurzająca mieszanina zapachów, cierpkich i drażniących, ale ponad nią przebijała się słodka woń przywodząca na myśl soczyste owoce. W kącie chaty, w kominku palił się ogień, płomienie tańczyły po grubych polanach. Wzrok mężczyzny powoli przyzwyczajał się do mroku i zaczął rozróżniać pęki roślin zwisające na sznurach ze stropu, pełne zielska kosze zalegające podłogę i kuchnię z kilkoma parującymi garami, przy których krzątała się niska, chuda, zgarbiona kobieta. Odwróciła się do młodzieńca i wzięła jego prawą dłoń w swoje kościste, ciepłe ręce. Spojrzała mu w twarz. Miała czarne, głębokie, błyszczące oczy, uderzające swym młodzieńczym wyrazem w starej, pooranej zmarszczkami fizjonomii. Włosy koloru smoły związane miała na karku w węzeł i objęte srebrną opaską. Nosiła prostą, ciemną suknię. – Złe wieści przynosisz, chłopcze – rzekła cicho. – Tak, Betsedo. Zło przybliża się i objawia swą obecność coraz bardziej natarczywie. Już nawet blask słońca zdaje się nie mieć nad nim pełnej władzy. Czuję, że coś zmienia się w naszej krainie. – Zmienia się – powiedziała cicho kobieta. – Rośliny też się zmieniają. Nie mają już tej mocy co dawniej, czuję w niektórych z nich nowe, słabe drgania. – Zwołano radę na południe. – Wiem, będę. – Mam dla ciebie trójsił. – Kenril wyciągnął z sakiewki małą roślinkę i podał staruszce. Obejrzała ją starannie, po czym odwróciła się do półki ze słojami i do jednego z nich włożyła roślinę, mówiąc: – Ta nie traci swej mocy. Jest w niej siła, która przeciwstawi się zmianom. Gdzie ją znalazłeś? – W zachodnim lesie, dwie mile od grodu, pod baobem przy żmijowej ścieżce. – Marvin zmierzył się z poświatą – powiedziała w zadumie Betseda, raczej stwierdzając, niż pytając. – Wiesz? – Wiem, czuję, że zaczęła się jego droga. Idź już, mam robotę. Kenril otworzył usta, zamierzając zapytać o zagadkowe słowa związane z bratem, ale zrezygnował i odwrócił się w stronę drzwi. Wiedział, że rozmowa została przez staruszkę zakończona i na żadne pytanie nie otrzyma teraz odpowiedzi. Wyszedł, schylając nieco głowę pod sklepieniem niskich drzwi. W oczy uderzył go słoneczny blask. Odetchnął pełną piersią i ruszył w kierunku świątyni. Po drodze mijał domostwa i krzątających się ludzi. Kowal Druin podkuwał właśnie silnego, karego rumaka i pokrzykiwał tubalnie na niepokorne zwierzę kręcące się na krótkich lejcach. Kenril podszedł do Druina i poklepał konia po szyi, szepcząc coś zwierzęciu do ucha. Rumak zastrzygł uszami i stanął spokojnie, pozwalając kowalowi przybić podkowę. Druin wyprostował się i otarł pot z czoła. Spojrzał ciekawie na Kenrila: – Co panicz mu powiedział? Niespokojne to stworzenie jest. Powiadają, że przybył z Vingrandii. – Z Vingrandii? – powtórzył Kenril zaskoczony, po czym spojrzał na kowala. – Druin, nie uda się niepokornej istoty stłamsić siłą, pamiętaj o tym. Trzeba nawiązać kontakt z jego duchem. Przemawiaj do zwierząt, one rozumieją intencje. Kowal schylił lekko głowę i w zadumie poklepał rumaka po grzbiecie. Kenril odpowiedział na pozdrowienie przechodzącej obok grupki młodych ludzi i przyłączył się do nich. Skręcili w drogę prowadzącą do świątyni. Minęli wieżę i obeszli naokoło zabudowania, kierując się w stronę stalowych drzwi umieszczonych z tyłu budynku. Weszli do środka. W przestronnej sali zastali grupkę ludzi, a wśród nich niską kobietę, ubraną w luźną bluzę i spodnie jasnego koloru. Kobieta skłoniła głowę i gestem dłoni zaprosiła wchodzących do niewielkiego pomieszczenia, gdzie czekały rozwieszone stroje. Po chwili kilkadziesiąt osób wykonywało te same płynne, skupione ruchy, zdając się tańczyć do dźwięków niesłyszalnej melodii. – Pamiętajcie, że sztuka tai chi przetrwała do naszych czasów od zamierzchłej przeszłości. – Dało się słyszeć dźwięczny głos prowadzącej. – Pierwotnie wykorzystywano jej zastosowania bojowe. My też zajmiemy się tym dzisiaj. Potraficie już harmonizować swoje wnętrza, teraz skupimy się na przekierowaniu energii i wykorzystaniu jej w samoobronie. Vezir, podejdź proszę i spróbuj mnie uderzyć. Młody mężczyzna wysunął się do przodu i niezdecydowanie zamarkował cios. Kobieta zręcznie uchyliła się i przejęła wyprowadzoną rękę przeciwnika, wykonując płynny półobrót i zmuszając go do zgięcia się i podparcia na kolanie. – Widzicie – powiedziała – nie wykorzystuję siły, Vezir jest ode mnie znacznie silniejszy, a jednak energia przejęta od niego pozwala mi nad nim zapanować. Przećwiczymy Dwadzieścia Cztery Postawy w parach, skupiając się na ich zastosowaniu w walce. Po zajęciach Kenril podszedł do prowadzącej i odezwał się: – Myślę, że to bardzo wartościowa lekcja, Leo. Od kiedy to ćwiczymy samoobronę w szerszym gronie? – Mrugnął do niej porozumiewawczo. – Twój ojciec prosił mnie, żebym wprowadziła walkę do zajęć. Szczerze mówiąc, zaskoczył mnie trochę. – Myślę, że czasy się zmieniają, Leo – powiedział cicho Kenril. – Virion ujawnia się coraz częściej. – Słyszałam pogłoski. Tego dotyczyć ma dzisiejsza rada? – Między innymi, tak myślę. Do zobaczenia! – Taome, Kenril.\n2 W kryształowej sali świątynnej zebrało się przy masywnym, owalnym stole dziesięć osób. Na wysokim, misternie rzeźbionym krześle siedział dobrze zbudowany mężczyzna w średnim wieku, ubrany w szkarłatną koszulę przepasaną złotym sznurem, na ramiona narzuconą miał skórzaną, beżową pelerynę. Jasnobrązowe, kręcone włosy opasywała złota opaska, w której nad czołem połyskiwał błękitny diadem. Spoglądał na przybyłych uważnie, co chwila zatrzymując dłużej wzrok na poszczególnych osobach. Po prawej stronie siedziała kobieta, która rano na wrzosowisku witała swych powracających z lasu synów. Teraz ubrana była w białą, prostą suknię inkrustowaną przy dekolcie karminowymi kamieniami. Kasztanowe włosy upięte białą klamrą spływały jej łagodnymi falami na kark. Jej uśmiechnięte szare oczy spoglądały na Kenrila siedzącego naprzeciwko. Po jej prawej ręce siedziała Betseda, Lea i starzec z rzadką, krótką brodą i widoczną nad czołem łysiną. Na drugim końcu stołu siedział Rudolf, przeglądając trzymane w dłoniach papiery, między nim i Kenrilem znajdowało się jeszcze dwóch mężczyzn. Jeden z nich ubrany w prostą tunikę dzierżył w dłoni zwinięty zwój, przeczesywał palcami przerzedzone, rudawe włosy i szeptał coś z przejęciem do swego jasnowłosego towarzysza w długim habicie, który raz po raz potakiwał lekko głową. Obok Kenrila pozostawało wolne miejsce. Po chwili do sali weszła młoda, ciemnowłosa kobieta w jasnofioletowej szacie. Skinąwszy zebranym, usiadła na wolnym krześle. Mężczyzna z diademem z wolna podniósł się z miejsca i przemówił czystym, pewnym głosem: – Zebraliśmy się, żeby omówić ostatnie wydarzenia i podjąć decyzje dotyczące przyszłości naszego grodu. Minione dni przyniosły zmiany, które wymagają od nas zdecydowanych działań. Moi synowie robili dzisiaj obchód zachodniej części i przynieśli niepokojące wieści. Z sąsiedniej krainy dotarła prośba o pomoc. W naszym grodzie w ciągu ostatnich dni doszło do zadziwiających przypadków, które dotychczas nie miały miejsca. Kenril, prosimy o relację z nocnej warty. Kenril podniósł się z miejsca i opowiedział pokrótce o virionie pojawiającym się w blasku wstającego dnia. – To zadziwiające, zaiste – odezwał się łysiejący starzec. – Nie zdarzało się to do tej pory. Za dnia czuliśmy się bezpieczni. – Archonie. – Rudawy człowiek zwrócił się do mężczyzny z diademem. – Jako Prefekt Obrony postuluję o budowę ogrodzenia wokół grodu. – Dobronie. – Dało się słyszeć niski głos Rudolfa. – Zagrożenia, przed którym stoimy, nie powstrzyma ogrodzenie. – Za pozwoleniem, Mistrzu, Wielki Archonie. – Dobron schylił głowę w lewą i prawą stronę. – Nie wiemy, jaką formę zagrożenie może przybrać. – Racja, przesłanki, jakie pozostały nam po zaginionych cywilizacjach, sugerują, że energia, opętując serca żywych istot, sprowadza wzajemną agresję i grozi fizycznym konfliktem – odezwała się młoda kobieta w fioletowej sukni. – Monilio, cenimy twoją wiedzę dotyczącą przeszłości i nie kwestionujemy płynących z niej nauk – odezwał się Archon. – Ale nie wiemy, czy poprzednie cywilizacje stawiły czoła tej samej mocy, która przekroczyła granice naszej krainy. – Materiały po ostatniej cywilizacji, której członkowie potrafili unosić się w powietrzu w stalowych maszynach i dotrzeć nawet do przestworzy kosmicznych… – Monilia gestykulowała z entuzjazmem, widać było, że jest w swoim żywiole. – Sugerują, że ich upadek poprzedzony został wieloma konfliktami zbrojnymi i zniszczeniem planety przez nieznaną siłę. – Może sami zniszczyli planetę, z zapisów w Wielkiej Księdze wynika, że nie mieli oni kontaktu z innymi istotami zamieszkującymi Ziemię, nie wyczuwali wyższych wibracji ani subtelnych energii – wtrącił Kenril. Monilia zastygła na chwilę bez ruchu i utkwiła przenikliwe, zielone spojrzenie w twarzy Kenrila, była wyraźnie zaintrygowana, jej oczy wyrażały uznanie. – Tak, możesz mieć rację – powiedziała po chwili. – Zasadnicza teoria jest taka, że nie wyczuwali również energii virionu, i ja myślę, że ta teoria jest prawdziwa. Dali się zatruć jego złej mocy i otworzyli swoje serca na agresję i pragnienie władzy. Częściowo zniszczyli się wzajemnie, lecz w Kryształowej Księdze Apokalipsy jest wzmianka o trujących zielonych wyziewach, które zalały ziemię u progu jej zagłady. – Tak, lecz zagładę większości populacji poprzedziły szerzące się konflikty i zbrojne walki – odezwał się Dobron. – Uwzględniając nauki historii, powinniśmy być do tego przygotowani. Postawmy wały obronne. Przygotujmy się do obrony grodu. – Dotychczas w historii naszego rodu nie stosowaliśmy rozwiązań siłowych i jest to dla nas zagadnienie zupełnie nowe – rzekł Archon. – Viggo – odezwała się łagodnie matka Kenrila. – Musimy brać pod uwagę taką ewentualność. – Wiem, droga Tesso. – Archon dotknął dłoni małżonki. – Ale nie zapominajmy, że oprócz ludu zamieszkującego gród pod naszą opieką jest wiele istnień ludzkich mieszkających w rozsianych wokół osadach. Ich nie ogrodzimy murem, bez względu na to, czy taka forma obrony będzie choć trochę racjonalna czy nie. – Pierwsze przesłanki narastającego niepokoju napłynęły z Vingrandii. Dotarł dzisiaj rano do nas posłaniec od księżniczki Jewiry – odezwał się Dobron. – Sytuacja w księstwie jest bardzo napięta, rozpętują się wewnętrzne konflikty, zza południowej granicy docierają zbrojni, którzy zagrażają bezpieczeństwu mieszkańców. – Prosić posłańca – rozkazał Viggo. Łysiejący starzec zadzwonił srebrnym dzwonkiem i na ten dźwięk drzwi sali otworzyły się i w progu pojawił się krępy, ciemnowłosy, młody mężczyzna. Ubrany był w skórzane spodnie i podróżny kaftan, przewiązany szerokim pasem. Ukłonił się i przemówił donośnie z przykuwającym uwagę, obcym akcentem: – Wielki Archonie, Mistrzu Rudolfie, szanowni zebrani, przysyła mnie księżniczka Jewira, rządząca obecnie Vingrandią, z prośbą o wsparcie. Zagrażają nam obce siły zza południowej granicy, w księstwie powstają zamieszki. – Czy wyjaśniono okoliczności śmierci księcia Klemensa? – zapytał Rudolf. – Dotychczas nie udało się ich wyjaśnić, Mistrzu. Księżniczka sprowadziła maga z Diamentowej Pustelni, ale kiedy opuszczałem czternaście dni temu granice naszego księstwa, okoliczności te nie były znane. – Czy znaleziono ciało waszego władcy? – zapytał nagle Viggo. – Nie, Wielki Archonie, nie zostało znalezione. – Z zakłopotaniem odpowiedział posłannik. – Uroczystości pogrzebowe odbyły się? – wtrąciła się Monilia. – Nie, Szanowna Prefekt, księżniczka Jewira nie ogłosiła jeszcze żałoby po swoim ojcu. – Dziękujemy – powiedział Viggo. – Czekaj na odpowiedź. Na te słowa przybyły skłonił się nisko i opuścił komnatę. – Dziwna sprawa – odezwała się po chwili Lea. – Ginie książę Vingrandii, dochodzą słuchy o konfliktach, które nie zajmowały nas od pokoleń. W naszym grodzie też zdarzyło się kilka dziwnych sytuacji. – Właśnie, Dobronie – odezwał się Kenril. – Co to za dziwne zdarzenia? – Zgłoszono przypadek kradzieży. Szewc Zygfryd natknął się u swego sąsiada, stolarza Molsena, na komplet noży, który zaginął mu tydzień temu. Dotarły do mnie skargi na nocne awantury w zewnętrznej, północnej części grodu. Na ulicy znaleziono głodującą staruszkę wyrzuconą z domu przez rodzinę. – Ostatnie ławy w świątyni w czasie nabożeństw zaczynają świecić pustkami – odezwał się milczący dotąd jasnowłosy mężczyzna w habicie. – Pastorze, wydamy dekret przypominający o potrzebie modlitwy. – Uspokajająco rzekł Dobron. – Dekret nie powstrzyma zmian. – Dał się naraz słyszeć chrapliwy, smutny głos Betsedy. – Ludzie robią się coraz bardziej zawzięci, kłótliwi, chciwi. Gromadzą dla siebie niepotrzebne im dobra, odwracają się od sąsiadów w potrzebie, zaczynają konkurować ze sobą. To subtelne zmiany, ale wyczuwam je od pewnego czasu. – Myślisz, Betsedo, że ma to związek z nasileniem manifestacji virionu? – spytała cicho Tessa. – Tak – odrzekła staruszka i spojrzała wyczekująco na Rudolfa. – Czas powiedzieć jasno. – Rudolf podniósł się z miejsca. – Virion zwiększa swoją moc. Neutralizatory nie wystarczą. Musimy wzmocnić swoją wewnętrzną, energetyczną obronę. Zwołajmy ogólne zebranie grodu, ściągnijmy przedstawicieli mieszkańców okolicznych osad. Czas zacząć działać. Uświadomić ludziom zagrożenie i uczyć ich, jak się przed nim bronić. – Czy potrafimy się obronić? Mamy wystarczającą wiedzę? – wtrąciła się Monilia. – Myślę – powiedział po chwili Rudolf – że nie znamy skali zagrożenia, nie jesteśmy w stanie przewidzieć potęgi zbliżającej się mocy. – Co proponujesz, Rudolfie? – W głosie Vigga brzmiało ponaglenie. – Czas wybrać się z posłannictwem do Archenów. – Do Archenów? – powtórzyła Lea, nie kryjąc zdziwienia. – Nie utrzymywaliśmy z nimi kontaktów od stuleci. – To jedyna rasa, która ma na tyle czyste wibracje, aby oprzeć się złu – odparł Rudolf, uważnie lustrując wzrokiem zebranych. – Skąd ta pewność? – zapytał Kenril. – Musimy ufać księgom i starym przesłaniom, to może być nasza najważniejsza linia obrony. – Rudolf stanowczym gestem położył dłoń na trzymanych przed sobą pergaminach. – Kogo proponujecie do wykonania tej misji? – Pytanie padło z ust Vigga. – Ja pójdę, ojcze. – Kenril poderwał się z miejsca. – Synu, jeszcze wiele… – W głosie Vigga czuć było wahanie. – Dobrze – rzekł po chwili. – To twoje posłannictwo. – Archonie, myślę, że powinienem wziąć udział w tej wyprawie – odezwał się Rudolf. – Archeni to rasa starożytna, posługują się wczesnoeryjską mową. Podania głoszą wprawdzie, że lud ten zna i używa wiele języków, ale moja wiedza może być niezbędna. – Rudolfie, tutaj też możesz być bardzo potrzebny – odparł Viggo w zamyśleniu. – Pastor i Monilia przejmą moje obowiązki. Wyprawa nie zajmie więcej niż dziesięć dni. – Kraina Archenów leży w zachodnim lesie. Tamtędy też prowadzi droga do Vingrandii. – Głos Dobrona zawisł w powietrzu. Po chwili ciszy Kenril zapytał pewnym głosem: – Zatem połączymy obydwie wyprawy? – Synu, to daleka droga. – Zawahał się Archon. – Ojcze, jestem gotowy – powiedział Kenril cicho, lecz stanowczo. Przez chwilę mężczyźni patrzyli sobie w oczy, napięcie z niebieskiego spojrzenia Vigga po chwili znikło i rysy złagodniały, zdawało się, że zakończył wewnętrzne rozterki i podjął decyzję. Odezwał się głosem silnym i pewnym, nie dając poznać, że stoczył przed chwilą walkę z własnymi obawami: – Dobrze, zatem dobierz trzech ludzi. Wyruszycie z Rudolfem za cztery dni. Odpiszmy księżniczce Jewirze, niech posłaniec wraca do kraju. Kronikarzu, zanotuj: Pierwszy dzień miesiąca Juvi, roku 3821 po Chrystusie. Od Vigga Versona, Archona Krainy Thymen do księżniczki Jewiry, władczyni Vingrandii. Niniejszym zawiadamiam w imieniu Rady Thymenu, że, wziąwszy pod uwagę niezwykłe okoliczności ostatnich wydarzeń, wysyłamy przedstawicielstwo z naszego ludu, aby z bliska ocenić fakty i obradować nad formą wsparcia. Drużyna wyruszy piątego dnia miesiąca Juvi. Taome. Kronikarz podał pergamin władcy do podpisu i zapieczętował. Wyniósł czekającemu na zewnątrz posłańcowi i wrócił na miejsce. Przez dłuższy czas w komnacie panowała cisza, obecni w niej ludzie siedzieli w zamyśleniu. Pierwszy odezwał się Rudolf: – Przygotuję formę nauk dla ludu. Od jutra zaczniemy zebrania. Pastorze, będziecie z Monilią kontynuować nauczanie w szkole i zebrania dla ludności aż do czasu mojego powrotu. – Tak, Mistrzu – odpowiedziała Monilia. – Dobrze, postaram się sprostać zadaniu. – Pastor uniósł głowę i uśmiechnął się do Rudolfa. – Ponawiam wniosek o budowę murów wokół grodu. – Przypomniał Dobron. – Dobrze, zezwalam. Zacznijcie robić plany – odrzekł Archon. – Leo, chcę, żeby wszyscy mieszkańcy naszego grodu będący w sile wieku uczyli się sztuki walki. Zajmij się tym. Radę uważam za zamkniętą. Poszczególne osoby zaczęły z wolna podnosić się z miejsc i opuszczać pomieszczenie. W końcu przy stole zostało tylko czworo ludzi – Viggo z małżonką, Kenril i Rudolf. – Viggo, wiem, że martwisz się o gród… i o syna – zaczął łagodnie Rudolf. – Przyjacielu, wiesz, że ufam twojej opinii. – Viggo uśmiechnął się do starca. – Pewnych rzeczy nie da się opóźnić, z pewnymi nie da się walczyć. Niezbadane są wyroki Źródła. – Mówiąc to, w zadumie popatrzył na syna. – Myślę, że wyprawa przyniesie nam odpowiedzi na wiele pytań – powiedziała Tessa. – Sama chętnie wyruszyłabym z wami, gdybym nie musiała pilnować tego urwisa. – Wskazała przez okno na Marvina i uśmiechnęła się do Kenrila, starając się ukryć smutek związany z czekającą ich rozłąką. Na zewnątrz słońce rozlewało się blaskiem na zielonej murawie znajdującej się obok świątynnych zabudowań. Po trawie biegała gromadka dzieci, trzymając za uzdy wielkie, białe ptaki. Wśród nich znajdował się Marvin z Avronem. Na polecenie stojącego obok mężczyzny dzieci zatrzymywały ptaki w miejscu, łagodnymi ruchami rąk i komendami nakłaniały je do siadu, a następnie do położenia się na murawie. Mężczyzna zbliżył się do dzieci. – Suelo, bardziej stanowczo – zwrócił się do jednej z dziewczynek. – Twój sokrey musi czuć w tobie zdecydowanie. Tylko wtedy spełni twoje polecenie, jeśli komunikat będzie jasny. Gorgio, nie szarp tak za uzdę, sokreye to rozumne stworzenia. Jeśli raz, ale pewnym ruchem pociągniesz za uzdę i podasz prawidłową komendę, zwierzę będzie współpracować. Komenda jest nawet ważniejsza od fizycznego kontaktu, przekonacie się o tym, gdy zżyjecie się bardziej ze swoimi ptakami. – Ja czytałem, że sokreye potrafią nawet odczytywać myśli swoich właścicieli – wykrzyknął entuzjastycznie Marvin. – Rzeczywiście zdarzały się takie przypadki – potwierdził nauczyciel. – Wymaga to jednak subtelnego kontaktu na poziomie duchowym, głębokiej więzi. No, ale praktyka czyni mistrza, ćwiczymy! Teraz wsiadanie na grzbiet ptaka. Przytrzymajcie je za uzdę, prawa noga w strzemiono i lewą przerzucamy przez grzbiet. Zorbeuszu, wyżej nogę! Od strony zabudowań szedł Kenril. Zbliżał się ścieżką w ich stronę, uniósł dłoń w geście pozdrowienia. Podszedł do mężczyzny prowadzącego zajęcia i zagadnął: – Witaj, Argonie. Jak dzieciaki się spisują? – Nieźle się bawią, jak zawsze – odpowiedział z uśmiechem nauczyciel. Miał dźwięczny, sympatyczny głos, ciemne włosy i wesołe, zielone oczy. – Jak rada? – Właśnie zakończona. W tej sprawie do ciebie przychodzę. Wyruszam do Vingrandii i… – Proponujesz mi udział w wyprawie? – wpadł mu w słowo Argon, mrugając porozumiewawczo. – Wiesz, że zawsze możesz na mnie liczyć. – Wiem, druhu. – Kenril poklepał przyjaciela po ramieniu. – Kiedy wyruszamy? – Za cztery dni. Spotkajmy się u mnie po zajęciach, pogadamy. – Kto jeszcze dołączy? – Rudolf, Drogo i Saul. – Skład drużyny zapowiada ciekawą przygodę! – zawołał Argon radośnie. – Pohamuj swój entuzjazm, przyjacielu, to będzie trudna wędrówka, może być niebezpieczna. Nie wiem, co spotka nas w Vingrandii, posłaniec mówił o zamieszkach. Nie znam Archenów, nawet Rudolf nie wie, co o nich sądzić. Wiedzę czerpie tylko ze starych zapisków, już od wielu stuleci nie mieliśmy z nimi kontaktu. – Bracie, znasz moją dewizę, trzeba żyć tak, jakby miało się jutro umrzeć. Żadne niebezpieczeństwa nie odwiodłyby mnie od uczestnictwa w ciekawej przygodzie. – Argon nachylił się w stronę Kenrila. – A poza tym może wreszcie spożytkujemy nauki, które Lea od trzech lat wpaja nam do głowy. – Masz na myśli sztukę walki? – Kenril spojrzał na przyjaciela poważnie. – Oby nigdy ta wiedza nie była nam potrzebna. Mam nadzieję, że uda się nam zażegnać zagrożenie, używając tego, co mamy tutaj. – Kenril znacząco popukał się w głowę i mrugnął do przyjaciela, po czym zaśmiał się pogodnie. – Szczerze mówiąc, też się cieszę na tę przygodę! Nie mogę się już doczekać, kiedy wyruszymy w drogę. – Myślisz, że oderwiemy Drogo od jego konstrukcji? Rozmawiałeś już z nim? – zapytał Argon. – Jeszcze nie. Myślę, że nie odpuściłby takiej okazji, o ile go znam, zabierze kilka swoich wynalazków ze sobą. – To szykujmy wóz drabiniasty, do worka raczej mu się to nie zmieści. – Argon nie krył rozbawienia. – Przekonamy go, że najwyżej skonstruuje coś naprędce po drodze. Widziałeś jego ostatnie zabawki? – Nie, coś równie udanego jak jego kusze i świstaki? – Zupełnie z innej beczki. Maszyna do liczenia i wózek z napędem parowym. – Uuuu! Brzmi nieźle, koniecznie muszę to zobaczyć. Czekaj, zwolnię dzieciaki, to odwiedzimy go wspólnie. Dzieci! Koniec zajęć, każdy bierze swojego sokreya na popołudnie i ćwiczy z nim na własną rękę. – Juhuuu! – Dało się słyszeć i w powietrze wzbił się Avron z Marvinem na grzbiecie. – Ćwiczyć to, co przerabialiśmy na dzisiejszej lekcji – mruknął Argon do siebie, bo chłopiec i tak nie mógł go już usłyszeć. – Niepokoi mnie trochę ten twój braciszek, niepokorny jest i zawzięty, poza tym wszystko stanowczo za łatwo mu przychodzi. – Uważasz, że to wady? Ja powiedziałbym raczej, że jest sprytny, uparty i zdolny. – Kenril starał się zrobić poważną minę, ale parsknął śmiechem. – Też mnie to trochę martwi, wszędzie wścibia ten swój ciekawski nochalek. No, ale trzeba przyznać, z Avronem łączy go jakaś szczególna więź, zaryzykowałbym stwierdzenie, że jest to związek dusz. – Okręca go sobie wokół palca. Czasem sam zaskoczony jestem, patrząc na to, co on potrafi zrobić z tym ptakiem i do czego potrafi go nakłonić. – Szkoda, że jesteśmy już za ciężcy dla sokreyi, sam chętnie jeszcze bym pośmigał. – Rozmarzył się Kenril. – I podróż znacznie moglibyśmy skrócić. – Zejdź na ziemię, chłopie. Konno też podróżuje się ciekawie, więcej zobaczysz po drodze. Nasze zwierzaki aż rwą się do dalszej wędrówki, dbam o nie lepiej niż o siebie. Chodź, zajdziemy do Saula. Skręcili obydwaj w boczną uliczkę i po krótkim spacerze stanęli przed drzwiami niewielkiego domku, na którego drzwiach wisiała mosiężna tabliczka, a na niej widniał napis: Drukarnia. Bez pukania weszli do środka. Na wielkim stole, który znajdował się pośrodku pomieszczenia, leżała sterta rozrzuconych papierów, obok turkotała metalowa maszyna niewielkich rozmiarów, ze szczeliny wysuwał się zadrukowany fantazyjnym, pozawijanym pismem pergamin. Przy stole stał wysoki, dobrze zbudowany mężczyzna, w podobnym wieku do wchodzących, na ubranie zarzucony miał pastelowy fartuch poplamiony tuszem, długie, jasne jak len włosy tworzyły na karku węzeł. Saul korbą nakręcał mechanizm maszyny, a ręką przytrzymywał wysuwający się papier. – Kogo oczy moje widzą? – zwrócił się do przybyłych. – Nudzicie się, panowie, czy szukacie wrażeń? – Raczej to drugie, szukamy wrażeń też dla ciebie, drogi druhu. – Argon przyjaźnie popatrzył na mężczyznę w fartuchu. – Kompan do wędrówki nam potrzebny – powiedział Kenril. – Do której z okolicznych osad panowie się wybierają? – Nieco dalej tym razem zapuszczamy się, Saulu, do Archenii i Vingrandii. Saul znieruchomiał na chwilę i zlustrował przybyłych uważnym spojrzeniem. – Widzę, że nie żartujecie. Wieści z rady jeszcze do mnie nie dotarły, liczyłem na ciebie, Kenril, i, jak widzę, nie zawiodłem się. Kontynuuj, bracie. – Rudolf uważa, że od Archenów możemy dowiedzieć się czegoś więcej na temat obrony przed virionem. – Ton Kenrila był już teraz poważny i z oczu zniknęły obecne wcześniej wesołe ogniki. Dla przyjaciół było jasne, że sprawa jest poważna i żarty dotyczące wyprawy skończyły się wraz z przejściem do omawiania bieżących wydarzeń. – W Vingrandii, jak wiesz, zaginął książę Klemens, księżniczka Jewira prosi o wsparcie, obawia się zagrożenia z południa i szerzących się w kraju konfliktów. Rudolf podejrzewa, że virion dotarł nie tylko do naszej krainy. Kenril urwał na chwilę i uważnie popatrzył w twarze przyjaciół. – Myślę, że stoimy w obliczu trudnych wydarzeń i niepewnej przyszłości… – zawiesił na chwilę głos, zamierzał kontynuować, ale Saul wpadł mu w słowo: – Kiedy wyruszamy? – zapytał. – Za cztery dni. Spotkajmy się u mnie wieczorem, po zajęciach u Lei. Omówimy plan wyprawy. Ściągnę Rudolfa i Drogo.\nREDAKCJA: Agnieszka Kołwzan KOREKTA: Monika Pruska OKŁADKA: Wytwórnia Przecinków ILUSTRACJE: Małgorzata Kopeć KONWERSJA DO EPUB/MOBI: InkPad.pl © Joanna Patrzylas i Novae Res s.c. 2015 Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res. Wydanie pierwsze ISBN 978-83-7942-599-0 NOVAE RES – WYDAWNICTWO INNOWACYJNE al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl. Wydawnictwo Novae Res jest partnerem Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.\nAutor: Joanna Patrzylas\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Virion-ebookRO/p0063276i006" target="_blank" title="Virion [Joanna Patrzylas] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Virion [Joanna Patrzylas] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Meble do dziecinnego pokoju. - Strona 2\nMeble do dziecinnego pokoju.\nWysłany: Pią 17-09-2010, 12:50 Temat postu:\nCzy ktoś z was ma łóżczko-sofę? takie rozwiązanie wydaje się bardzo wygodne i bardzo praktyczne.\nWysłany: Pią 17-09-2010, 13:16 Temat postu:\nCzy wygodne... to różnie bywa, no ale na pewno praktyczne rozwiązanie.\nA w jakim wieku dziecko ma spać na tej sofie?\nWysłany: Sob 18-09-2010, 11:30 Temat postu:\nJa dla Mayi kupilam lozeczko, ktore przerabia sie na lozko. To bardzo praktyczne rozwiazanie bo mala do tej pory na nim spi, a ma 4 latka. Szczerze polecam. O tyle, ze lozeczko jest wieksze niz standardowe.\nWysłany: Pon 20-09-2010, 12:57 Temat postu:\nI ja takie samo łóżeczko kupiłam dla swojej córci.\nŁóżeczko ma większe wymiary, bo 140x70 a nie 60x120, a potem można przerobić je na zwyczajne łóżko.\nMoim zdaniem to fajna sprawa, bo nie będę musiała za jakiś czas szukać nowego łóżka i dopasowywać go do mebelków, które kupiłam w komplecie z łóżeczkiem.\nTak więc na kilka lat powinnam mieć problem z głowy.\nWysłany: Sro 22-09-2010, 19:17 Temat postu:\nMój synek ma 3 latka ale myślę o czymś takim\non ma 140cm długości więc wydaje mi się że w sam raz na dłuży czas.\nWysłany: Czw 23-09-2010, 9:27 Temat postu:\nGochaas mnie się te mebelki podobają.\nTaka sofa na kilka lat powinna wystarczyć.\nWysłany: Czw 23-09-2010, 17:57 Temat postu:\nJa też myślę, że ona powinna wystarczyć na dość długo. ma długość aż 140cm więc myślę że dziecko w 3klasie może jeszcze na nim spać.\nale jak zobaczyłam ten film haha http://www.youtube.com/user/MebleMamama#p/u/2/JsH5uxK_w3g to stwierdzam że kupię łóżeczko ja uda na się zaciążyć\nWysłany: Pon 27-09-2010, 11:55 Temat postu:\nFajna szafa z tablicą, podoba mi się szkoda, że mam już meble, ale może przerobię je trochę i zrobię tablice dla młodego\nWysłany: Wto 28-09-2010, 17:22 Temat postu:\nGdzieś czytałam, że można kupić i pomalować meble taką specjalną farbą, po której potem dziecko rysuje kredą. ale fakt, że takiego uroku to napewno nie będzie miało. ale ciekawa jestem jak taki patent się sprawdza.\nWysłany: Wto 28-09-2010, 21:33 Temat postu:\nSą farby tablicowe i nawet magnetyczne, takich właśnie mam zamiar użyć, takiego efektu jak tutaj na pewno nie będzie, to jednak będzie to tylko biała szafa z pomalowanymi drzwiami, a nie z oryginalną tablicą producenta, ale myślę, że warto spróbować, zwłaszcza, ze nie planuję póki co zmiany mebli, może przy następnym dziecku, wtedy tą serię rozważę\nWysłany: Wto 16-11-2010, 19:45 Temat postu:\nCzytałam, że teraz sa takie meble a dokładnie łóżeczka, które sa obite materiałami, które łatwo pochłaniają zapachy niemowlęce, przez co stymuluje się zmysł węchu.\nWysłany: Sro 17-11-2010, 16:30 Temat postu:\nKiedyś czytałam o stymulowaniu zmysłów malucha, było tam właśnie o tym, że dziecko czuje i rozpoznaje swój zapach, zapach mamy i polecali wkładać do łóżeczka "coś znajomego", co uspokajało dziecko, wiec pewnie z tymi materiałami o to samo chodzi, dziecko czuje, że jest u siebie\nWysłany: Pią 19-11-2010, 16:31 Temat postu:\nCzyli coś w tym jest, jak produkują meble, łóżeczka obite materiałami pochłaniającymi zapachy.\nWysłany: Pon 06-12-2010, 17:07 Temat postu:\nMnie się podoba ten zestaw:\nKlasycznie i prosto, ale tak lubię.\nWysłany: Wto 07-12-2010, 16:59 Temat postu:\nTeż lubię taki klasyczny styl.


Prezydent Litwy porównuje Putina do Hitlera i Stalina | DAVWiadomości\nPrezydent Litwy Dalia Grybauskaite porównała rosyjskiego prezydenta Władimira Putina do Adolfa Hitlera i Józefa Stalina, zarzucając mu dążenie do ekspansji terytorialnej i chęć utrzymania republik bałtyckich w zależności energetycznej od Rosji. Grybauskaite podkreśliła także, że nie tylko Ukraińcy, ale także mieszkańcy republik bałtyckich oraz Polacy bez przerwy odczuwają rosyjską agresję.\nW wywiadzie dla niemieckiego tygodnika „FOCUS” Grybauskaite oświadczyła, że Putin „wykorzystuje kwestię narodowości jako pretekst do zdobywania terytoriów środkami militarnymi” i dlatego do rozwiązania kryzysu ukraińskiego jest jeszcze bardzo daleko. – To jest dokładnie to, co robili Hitler i Stalin – powiedziała litewska prezydent.\nOmówienie wywiadu „FOCUS” zamieszcza na swej stronie internetowej.\nGrybauskaite uznała, że „takie porównania są absolutnie słuszne” i podkreśliła, że nie tylko Ukraińcy, ale także mieszkańcy republik bałtyckich (Litwa, Łotwa i Estonia) oraz Polacy bez przerwy odczuwają rosyjską agresję. Zwróciła uwagę, że praktycznie co tydzień odbywają się ćwiczenia wojskowe w obwodzie kaliningradzkim, przy granicy z Litwą. – Militaryzacja jest tam ogromna – podkreśliła i dodała, że wciąż dochodzi do niewielkich prowokacji.\nWedług informacji Grybauskaite były już kierowane do Estonii i Łotwy „rosyjskie propozycje” obniżenia cen ropy i gazu, jeśli kraje te wystąpią w zamian z NATO – pisze „FOCUS” w omówieniu wywiadu.\nLitewska prezydent nie wierzy w szybkie rozwiązanie kryzysu ukraińskiego. Podkreśla, że nie ma zaufania do Putina. – Jest bardzo wyrachowany. Nie spełnia tego, co obiecuje, a jeśli już, to dlatego, że jest to dla niego korzystne – powiedziała.\nJej zdaniem Unia Europejska musi postawić sobie za cel osiągnięcie niezależności energetycznej i zdywersyfikować źródła energii. – Dalsze uzależnienie od Rosji jest zbyt ryzykowne – oświadczyła Grybauskaite.\nPoufny kompromis Kijowa\nTagi: Prezydent Litwy


Nazywam się Miliard/ One Billion Rising Poland 2016 we Wrocławiu « Fundacja na Rzecz Równości\n<< Stereotypy, czyli genderowy zawrót głowy\nSeminarium: „Wyzwania w tworzeniu programów przeciwdziałania przemocy” >>\nKiedy: 14 lutego 2016, godz. 16.00\nZobacz nas na Facebooku: Nazywam się Miliard we Wrocławiu\nPonad połowa kobiet powyżej 15 roku życia doświadcza różnych form molestowania seksualnego. W Walentynki, 14 lutego, we Wrocławiu obędzie się taneczny protest przeciwko przemocy wobec kobiet i dziewcząt. Już po raz czwarty wrocławska Fundacja na Rzecz Równości bierze udział w międzynarodowej akcji One Billion Rising (po polsku Nazywam się Miliard).\n– „Nazywam się Miliard” to akcja, podczas której tańczymy i protestujemy przeciwko przemocy wobec kobiet i dziewcząt. To właśnie okazja do poruszania tematów trudnych społecznie i niewygodnych. Walka z przemocą wobec kobiet jest ogromnym problemem, choćby z powodu milczącego przyzwolenia społecznego. To postępowania kształtowane przez lata jako zachowania zgodne z normą kulturową. W tym roku tańczymy, protestujemy i zwracamy uwagę na problemy z molestowaniem seksualnym kobiet i dziewczyn. Ofiarami wszystkich form molestowania bowiem padają najczęściej kobiety i dziewczęta: w domu, szkole, pracy, na ulicy, środkach komunikacji publicznej itd. itp. – tłumaczy Izabela Beno, prezeska Fundacji na Rzecz Równości.\nMolestowanie seksualne to każde nieakceptowane zachowanie, którego celem jest poniżenie lub naruszenie godności drugiej osoby odnoszące się do jej płci lub mające charakter seksualny. – Mimo że 80% kobiet i 54% mężczyzn uważa, że molestowanie w przestrzeni publicznej jest ważnym problemem, to jednak aż 81% ofiar nigdy nie zgłosiło faktu molestowania policji. Niestety, zachowania podpadające pod kategorię molestowania w przestrzeni publicznej są w naszym społeczeństwie aprobowane kulturowo – wyjaśnia Dorota Seweryn –Stawarz, radczyni prawna z Fundacji na Rzecz Równości.\nEkspertka podkreśla też, że molestowanie seksualne to nie tylko niepożądany kontakt fizyczny, niechciany dotyk, „obmacywanie”, ale również m.in.: obelgi, uwagi, żarty, insynuacje z erotycznym podtekstem, niewłaściwe komentarze na temat ubioru, wyglądu, wieku, stanu cywilnego, dotykanie o charakterze seksualnym (przytulanie, poklepywanie, obejmowanie, podszczypywanie), jak również umieszczanie we wspólnej przestrzeni kalendarzy, plakatów, zdjęć itp. przedstawiających akty kobiece/ męskie, czy przesyłanie liścików i e-maili z treścią o podtekście erotycznym.\nZ badań przeprowadzonych we wszystkich krajach UE wynika, że różnych form molestowania seksualnego doświadczyło od 45 do 55% kobiet powyżej 15. roku życia – od fizycznych przez werbalne po cybermolestowanie. (Badania Agencji Praw Podstawowych z 2014 roku, str. 95-19).\nONE BILLION RISING („Nazywam się Miliard”) to ogólnoświatowa kampania społeczna przeciw przemocy wobec kobiet, zapoczątkowana w 2011 przez amerykańską pisarkę, feministkę, autorkę m.in. słynnych „Monologów waginy”, Eve Ensler. W ramach akcji co roku miliony osób na całym świecie wychodzą na ulice i place swoich miast, by propagować kampanię i… zatańczyć. Organizatorzy kampanii uznali, że taniec jest elementem wspólnym dla wszystkich kobiet. Bowiem tańcząc kobiety „rządzą” swoim ciałem. Co roku na świecie do protestu przyłącza się ponad 200 krajów. W Polsce flash mob „Nazywam się Miliard” organizuje blisko 60 miast. Koordynatorem działań jest fundacja Feminoteka. Tegoroczna akcja odbywa się w ramach projektu „Antyprzemocowa Sieć Kobiet”.\nProjekt współfinansowany z Programu Obywatele dla Demokracji z Funduszy EOG.\n#OneBillionRisingWrocław #NazywamSięMiliardWrocław #taniec #walentynki2016 #WrocławskiRynek #obr #ask