Jak zmieniał się przebieg granicy państwowej na Roztoczu? – Roztocze\nDawny słup graniczny w Zaklikowie\nPrzebieg granicy w czasie Zaborów\nOmawiana granica była dość trwała, przetrwała bowiem aż do 1914 r., czyli do wybuchu I wojny światowej. Nie była zarazem w jakiś specjalny sposób pilnowana. Jak wspominał Kajetan Kraszewski: bliskość granicy galicyjskiej prawie wszystkich kusiła, żeby tam się udali. I my więc tylko przenocowawszy ruszyliśmy ku granicy, która tylko wówczas była strzeżoną kiedy tam wojsko przechodziło, co nieczęsto się zdarzało. Jechał więc przez granicę kto chciał i kiedy chciał, ile że władze austriackie wszystkich przybyszów tolerowały. Ci do tego, to nie tylko ludzie spokojności szukający, ale nawet powstańcy.\nUmiarkowane pilnowanie granicy sprzyjało rozwojowi przemytu. Jacek Feduszka w swoim opracowaniu Gdzie słońce wschodzi i kędy zapada odnośnie omawianego obszaru używa nawet sformułowania przemytnicze zagłębie. Bywało, że utrzymywały się z niego całe przygraniczne wioski! Niektórzy z przemytników stawali się nawet wręcz legendarni, jak Józik Skiba i Marcin Borowicz z Huty Szumy, położonej w okolicy Narola. Przeprowadzali oni nielegalnie konie, tytoń, alkohol, rodzynki, a nawet damskie chusteczki na głowę. Ponoć utworzona w tej wsi szkoła została także wzniesiona z kradzionego za granicą drewna.\nNa zdjęciu ciekawostka. Zrekonstruowane przejście graniczne z czasów zaborów w Lipie, na skraju Lasów Janowskich.\nZrekontruowane przejście graniczne z czasów zaborów w Lipie (Lasy Janowskie)\nW 1939 r. nadszedł czas II wojny światowej. Jak się szybko okazało, był to zarazem kolejny rozbiór Polski. Nowa granica (zwana linią demarkacyjną), tym razem pomiędzy Niemcami a Rosją, była na odcinku roztoczańskim zbliżona (ale nie taka sama!) do granicy z 1914 r. Przyjaźń okupantów nie trwała jednak długo. Już w 1940 r. Stalin rozpoczął budowę betonowych schronów bojowych i umocnień, które z czasem nazwano linią Mołotowa. W praktyce nie stanowiły one jednak większej przeszkody dla wojsk niemieckich. Inwazja rozpoczęła się 22 czerwca 1941 r. Do Wielkiej Rzeszy szybko włączano kolejne regiony ZSRR, w tym Lwowszczyznę (a więc także Roztocze).\nKluczowym wydarzeniem było odkrycie dużych złóż węgla w rejonie Krystynopola. Jak powszechnie wiadomo, Stalin był przywiązany do paliw kopalnych, zaproponował więc korektę przebiegu granicy. Był to obszar o powierzchni 480 km kwadratowych, w rejonie Sokala, wspomnianego Krystynopola (przemianowanego później na Czerwonograd), Bełza i Uhnowa. W zamian dostaliśmy obszar o takiej samej powierzchni, położony na skraju Bieszczadów w rejonie Ustrzyk Dolnych i Lutowisk. Podpisany dokument nosił nazwę Umowa pomiędzy Rzeczpospolitą Polską a Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich o zmianie odcinków terytoriów państwowych, a podpisano go w Moskwie 15 lutego 1951 r. Zwracam uwagę, że nie użyto w nim nazwy Polska Rzeczpospolita Ludowa, bowiem ta formalnie funkcjonowała dopiero od 1952 r.\nByłą to ostatnia zmiana granicy w regionie Roztocza. Później zmienił się już tylko kolor słupków granicznych. ZSRR odszedł w niebyt, odrodziła się Ukraina.


Wyrwałem się z piekła [Dobromir Makowski] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00110 005350 21532332 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Dobromir Makowski Liczba stron:\nISBN: 9788324050246 Data wydania:\nNazywam się Dobromir Makowski. Książkę tę dedykuję wszystkim tym, którzy trwają w beznadziei.\n– Zabiję was! – usłyszałem dzisiaj ponownie od taty, kiedy moja babcia nie mogła znaleźć portfela. Wiedziałem, że tata nie żartuje. Po wielu wcześniejszych zdarzeniach, w których dostałem od niego kablem albo sprzączkami od paska harcerskiego, czułem, że nadchodzi kolejne straszne bicie. Zasada była ta sama: tata brał nas do pokoju i zamykał drzwi na zamek. Liczyłem każdą sekundę. Szukałem jakiegokolwiek zajęcia, aby odwrócić uwagę taty. Robiłem wszystko, aby opóźnić ten moment. Ojciec siadał w fotelu i kazał podać sobie kabel albo pasek harcerski. Zdarzało nam się z bratem udawać, że nie możemy znaleźć ani jednego, ani drugiego. Wtedy tata wstawał i zaczynał szukać sam. Mój brat Radek był dużo odważniejszy niż ja – często to on znajdował pasek i podawał tacie. Tym razem, wiedząc, co może się zdarzyć, postanowiłem uciec. Pamiętam, jak powiedziałem, że idę wyrzucić coś do śmietnika, i wziąłem szybko buty do ręki. W głowie miałem myśl, że może tata się zorientuje i mnie dogoni. Wyszedłem szybko na podwórko, włożyłem buty i pobiegłem. Otworzyłem bramę. Czułem lęk przed dalszymi konsekwencjami, które mogłyby mnie spotkać, gdyby tata mnie dogonił… Biegłem i biegłem. Chyba bez celu – bałem się bicia.\nToruńska 50 Tata był silnym, dobrze zbudowanym mężczyzną o pogodnej twarzy. W młodości trenował podnoszenie ciężarów i boks, był również bardzo inteligentny i świetnie radził sobie na płaszczyźnie naukowej. Jego konikiem była matematyka, ale nie miał też najmniejszych problemów z fizyką, chemią ani innymi przedmiotami ścisłymi. Nie mam za to z dzieciństwa żadnych wspomnień dotyczących mamy, po prostu jej w nim nie było. Jako dzieci nie pytaliśmy też, dlaczego tak jest, nie wiedzieliśmy, że mama mogłaby przy nas być. Będąc małymi dziećmi, razem z bratem w każdy piątek czekaliśmy w domu dziecka na tatę. Pamiętam ciocię Tereskę i ciocię Klarę, które – w zależności od tego, która z nich pełniła akurat dyżur w domu dziecka – ubierały nas i przygotowywały do wyjścia na przepustkę. Przepustką nazywano trzy dni od piątku do niedzieli spędzone w domu rodzinnym. Jak się później dowiedziałem, do domu dziecka trafiłem razem z moim bratem Radkiem, kiedy miałem pół roku, a on półtora. Rodzice podobno wdali się w awanturę z milicjantem i tata uderzył jednego z nich, za co poszedł na trzy lata do więzienia. Mama również wylądowała za kratkami, miała tam spędzić półtora roku. Wyszła więc z więzienia jako pierwsza. Wróciła, niestety, od razu do alkoholowego trybu życia, jaki wiodła przed awanturą z milicjantami. Oprócz Radka mam jeszcze dwójkę starszego rodzeństwa: Artura i Kasię (Kasia zmarła, kiedy pisałem ten rozdział, mając tylko czterdzieści lat), których zaadoptowała babcia. Nigdy nie mieliśmy z nimi bliższego kontaktu. Po wyjściu z więzienia tata nie wrócił do mamy, rozpoczął za to proces sądowy o odzyskanie nas z bratem z domu dziecka. Artur i Kasia mieli zostać u babci, która miała pełnić funkcję rodziny zastępczej dla nich. Taka decyzja nie była spowodowana tym, że tata bardziej nas lubił czy coś takiego. Wiedział, że nie poradzi sobie z czwórką dzieci, od lat chorował na zwyrodniałe zabarwienie siatkówki, co powoli odbierało mu wzrok. Babcia z kolei miałaby mniej zachodu ze starszymi dziećmi. Dlatego podjęli decyzję, że to my z Radkiem zostaniemy u taty. To, że tata miał problemy ze wzrokiem, pamiętam bardzo dobrze. Za każdym razem, kiedy przyjeżdżał po nas w piątki do domu dziecka, w drodze do domu trzymaliśmy go za ręce i ściskaliśmy je, kiedy zbliżał się krawężnik, tak żeby tata wiedział, że zbliża się przeszkoda. Pamiętam, że pewnego razu ja trzymałem tatę za lewą rękę, a Radek za prawą. Tak się zagadaliśmy, że zapomnieliśmy przekazać tacie, że przed nami jest latarnia. Potężny brzdęk oraz niezadowolenie taty uświadomiły nam nasze zaniedbanie. Tata nie był zły o taką sytuację, jako dzieci podobnych wpadek mieliśmy wiele. Piątki były jednymi z najbardziej wytęsknionych, wyczekanych momentów w ciągu tygodnia w domu dziecka. Razem z innymi dzieciakami w napięciu oczekiwaliśmy na dźwięk otwieranych drzwi i patrzyliśmy, kto przyjechał. Czasem można było usłyszeć głos cioci Klary albo cioci Tereski wołający: „Radek, Dobek, tata przyjechał!”. Biegliśmy wtedy do wejścia ile sił w nóżkach i rzucaliśmy się na tatę. Nie wiedziałem, dlaczego tak było. Jako dzieci nic z tego nie rozumieliśmy, nie wiedzieliśmy, że można inaczej. Zrozumienie miało przyjść w swoim czasie. Dom dziecka mieścił się w Łodzi, więc do rodzinnego domu w Pabianicach wracaliśmy tramwajem. Do przystanku nie było jakoś bardzo daleko, już po paru minutach docieraliśmy na miejsce. Potem tramwajem numer czterdzieści jeden dojeżdżaliśmy do Pabianic na przystanek na Łaskiej, skąd szliśmy z tatą do domu. Toruńska – tak się nazywała nasza ulica. Szara drewniana brama sprawiała, że nasz dom był bardzo charakterystyczny. Mieszkanie nie było duże, miało około dwudziestu metrów kwadratowych. Właściwie był to jeden mały pokoik w domku jednorodzinnym należącym do mamy taty, naszej babci Zeni, która mieszkała na pierwszym piętrze tego domku. Łazienkę mieliśmy wspólną w korytarzu. Przy naszym domku było też całkiem duże podwórko. Początkowo do domu jeździliśmy tylko na weekendy i w niedziele wieczorem musieliśmy wracać do Łodzi. W miarę możliwości tata zabierał nas jednak do siebie dość systematycznie, często powtarzając, że już niedługo zabierze nas na stałe. Był w tym niezwykle konsekwentny i idąc do pierwszej klasy szkoły podstawowej, mieszkaliśmy już w domu rodzinnym. Przeprowadziliśmy się do niego już na całe wakacje przed pójściem do szkoły. Pamiętam, że wspólnie z Radkiem wygłupialiśmy się i bawiliśmy na terenie naszego podwórka. Ostatnie dni wakacji to było już tylko wyczekiwanie na szkołę i chwile pełne ekscytacji – jak wtedy, kiedy dostaliśmy z bratem plecaki. Do szkoły numer trzynaście chodziliśmy bardzo niedaleko. Mieściła się ona przy ulicy Karolewskiej, więc musieliśmy pokonać zaledwie około siedemset metrów. Pierwszego września poszliśmy do szkoły razem z tatą i oficjalnie zostaliśmy pierwszoklasistami. Przez pierwsze miesiące wszystko w domu wyglądało normalnie: wstawaliśmy rano, szliśmy do piekarni po pieczywo, wracaliśmy, robiliśmy kanapki i śniadanie. Następnie tata wychodził do pracy, a my – do szkoły. Tata pracował w dziewiarni. Wracał po szesnastej, a czasami nawet później, kiedy zostawał dłużej, żeby trochę dorobić. Jako dziecko nie rozumiałem, czym jest dziewiarnia i dlaczego trzeba chodzić na tak długo do pracy. Stopniowo przyzwyczajaliśmy się do życia ze sobą. Szybko dopasowaliśmy się do siebie i nawyków obowiązujących w naszym domu. Tata uczył nas obowiązkowości i wspierania go w codziennych czynnościach. W weekend mogliśmy poprzebywać ze sobą dłużej: sobota poświęcona była na pranie, sprzątanie, rąbanie drewna, czyszczenie pieca i pomoc babci w ogrodzie. Mając siedem lat, paliliśmy z tatą w grzybku (to taki piec). Kiedy się rozpalało, tata chował się z nami za ścianę, gdzie wtuleni w jego sweter, czekaliśmy, aż piec buchnie i złapie cug. To była prawdziwa przygoda, a podekscytowany tata trzymał nas mocno i opowiadał o tym, jak jego tata uczył go palić w piecu. Kiedy nadchodził wieczór, tata mył nas w misce, do której najpierw trzeba było nalać wody nagrzanej w czajniku postawionym na grzybku. Z Radkiem śmialiśmy się z siebie nawzajem, kiedy tata mydlił nam szyje i strzelał tak zwane karczochy, mówiąc: „Będziecie twardzielami”. Później czyści i gotowi do snu kładliśmy się na łóżku polowym i walczyliśmy, żeby zasnąć. Zastanawiacie się, czemu walczyliśmy? Mieliśmy maleńkie mieszkanie, więc kiedy my leżeliśmy na łóżku polowym tyłem do telewizora, a tata na tych samych dwudziestu metrach kwadratowych oglądał film w naszym starym telewizorze Unitra, trudno było nie interesować się tym, co się działo na ekranie. Słyszeliśmy z bratem strzały i krzyki, więc zawsze z ciekawości próbowaliśmy zobaczyć, co tam tata ogląda, podejrzeć choć kawałek filmu. Nie wiem, jak on się orientował, ale zawsze po chwili naszego podglądania słyszeliśmy: „Odwracać się i spać!”. Po pewnym czasie tata zapisał nas na szkolną świetlicę, na której zostawaliśmy po lekcjach do godziny siedemnastej, a czasem nawet dłużej. Tam poznałem Piotrka i Kubę, z którymi zaczęliśmy się umawiać rano na wspólne chodzenie do szkoły. Czas mijał, pierwsza klasa upłynęła pomyślnie. Nic nie wyglądało u nas jakoś drastycznie inaczej niż w domach naszych kolegów z klasy. No, może to, że nie mieliśmy mamy, ale nie wiedząc, jak to jest ją mieć, nie czuliśmy się stratni. Ja i Radek chodziliśmy do tej samej klasy: tata podjął taką decyzję, żebyśmy byli razem w szkole i mogli wspólnie odrabiać lekcje. Niestety, nie zawsze było tak dobrze jak na początku naszej edukacji. Pierwsze problemy pojawiły się w drugiej klasie, kiedy ze szkoły zaczęliśmy przynosić coraz więcej zadań domowych. Na świetlicy nie chciało nam się ich odrabiać, a wiedząc, że pani opiekunka nie jest w stanie upilnować wszystkich, korzystaliśmy z okazji i bawiliśmy się do oporu. Z Kubą i Piotrkiem zaczęliśmy też wychodzić wcześniej ze świetlicy, mówiąc, że przyszła już pora powrotu do domu. Szlajaliśmy się potem po pobliskich krzakach, szukając przygód. Z bratem mieliśmy zakodowane, że tata wraca później z pracy. Kiedy wchodziliśmy do domu i tata pytał, czy odrobiliśmy lekcje, zawsze odpowiadaliśmy mu, że tak. Kłamaliśmy, wiedząc, że skoro ma słaby wzrok, nie może nam sprawdzać zadań ani tego, czy w ogóle je zrobiliśmy. Zaczęliśmy to wykorzystywać, nie mając pojęcia, że nie wyniknie z tego nic dobrego. Narobiliśmy sobie w szkole sporych zaległości i staliśmy się jednymi ze słabszych uczniów w klasie. Powoli zaczynaliśmy wyrabiać sobie opinię tych gorszych. Pewnego wieczoru, wracając z Kubą, Piotrkiem i Radkiem ze świetlicy do domu, weszliśmy do sklepu spożywczego. Któryś z chłopaków wymyślił, żebyśmy spróbowali wziąć po cichu jakieś cukierki z półki. Czułem strach, ale zachłanność i potrzeba przygody podpowiadały mi, że to dobry pomysł. Weszliśmy do sklepu we czterech i idąc alejkami sklepu, udawaliśmy, że oglądamy słodycze. Serce waliło mi jak młotem. Kątem oka widziałem, jak Piotrek chowa do kieszeni kurtki plastikowe misie ze słodkimi kuleczkami w środku (hit w czasach naszego dzieciństwa). Nie myśląc wiele, zrobiłem to samo. Wsadziłem kilka takich misiów do kieszeni i zacząłem się kierować w stronę wyjścia. Piotrek szedł pierwszy, za nim Kuba, mój brat i ja. Piotrek wyszedł ze sklepu bez problemu, Kuba też, po nim mój brat, ale kiedy ja dochodziłem do kasy, kasjerka otworzyła jej drzwi i zatrzymała mnie z krzykiem: „Mam cię, złodzieju!”. Te słowa przeszyły mnie na wylot. Kobieta zaprowadziła mnie do magazynu na zapleczu sklepu i tam powiedziała, że wzywa policję. Za chwilę dołączył do nas mój brat, który wrócił, żeby oddać misie, które sam miał w kieszeni, licząc na to, że wtedy kasjerka nas wypuści. Kuba i Piotrek uciekli, a kasjerka kazała Radkowi iść po naszego tatę. Płakałem i bardzo się bałem, siedząc w tym starym magazynie. Na szczęście kilkadziesiąt minut później wracałem już z tatą i Radkiem do domu. Na szczęście? No właśnie, sam nie wiedziałem, czy na szczęście, czy nie. Nie wiedziałem, co się stanie. Tata wyjął pasek ze spodni i kazał nam się położyć na jego kolanie. Dostałem moje pierwsze w życiu lanie. Płakaliśmy z bratem bardzo, a tata krzyczał głośno, że jeśli jeszcze raz zrobimy coś takiego, będzie znacznie gorzej. Minęło kilka dni, ale w domu wciąż dało się wyczuć ten nieprzyjemny klimat, który zapanował po naszej próbie kradzieży. Od tamtego momentu w moim sercu pozostał też ogromny strach przed tatą. Nie przeszkodziło mi to jednak zakosztować smaku kolejnych kradzieży. W niedługim czasie, kiedy moi koledzy i koleżanki na przerwach kupowali sobie napoje, bułki i inne wafelki, a my z bratem nie mieliśmy niczego, znów sięgnąłem po to, co nie było moje. Pewnego razu w szatni, odwieszając na wieszak kurtkę, w której przyszedłem do szkoły, trąciłem przez przypadek inną kurtkę zawieszoną obok mojej i usłyszałem, jak coś w niej cichutko brzęczy. Ciekawość była tak ogromna, że kiedy tylko się rozejrzałem i zobaczyłem, że nikogo nie ma w pobliżu, wsunąłem dłoń do kieszeni tej kurtki, czując ekscytację i ogromną falę ciepła. W kieszeni były zostawione przez jakieś dziecko pieniądze. Zabrałem wszystkie. Od tamtego czasu zacząłem powielać ten proceder coraz częściej. Czasami widziałem co prawda, że jakieś dziecko w szkole płakało, nie mogąc znaleźć „pieniążków”, i nawet przez chwilę było mi go żal, ale to było silniejsze ode mnie. Wkrótce zaczęło się w szkole głośno mówić o tym, żeby nikt nie zostawiał pieniędzy w kieszeniach w szatni, bo grasuje złodziej. To też mnie nie powstrzymało. Później wciągnąłem w swoją „robotę” jeszcze kilku innych kolegów. Sprawa miała się wydać kilka razy, ale nigdy nie złapano nas na gorącym uczynku. Wracając któregoś popołudnia do domu, już od progu wyczułem specyficzną atmosferę zwiastującą szybki rozwój nieprzyjemnych emocji. Tata siedział na wersalce i miał strasznie niezadowoloną minę. Kiedy weszliśmy do domu, zrozumieliśmy, że był na wywiadówce i dowiedział się, jak wielkie mamy zaległości spowodowane notorycznym nieodrabianiem lekcji z matematyki. Kazał nam wyjąć zeszyty i usiąść razem z nim do lekcji. Zachowywał się bardzo dziwnie. Kiedy na kilka pytań związanych z rachunkami nie umiałem odpowiedzieć poprawnie, poczułem nagle, jak złapał mnie za włosy i uderzył moją głową w blat stołu. Popłakałem się, ale zamiast słów otuchy i przeprosin usłyszałem niepokojący głos: „Zamknij mordę i myśl”. Nie umiałem się skupić. Radek trochę mi podpowiadał, a czasami, gdy czegoś nie wiedział, stawał w mojej obronie i sam kończył jako ofiara przemocy. Wiedziałem już, że odrabianie lekcji w domu nie będzie moją ulubioną czynnością. W głębi serca z dnia na dzień czułem coraz większy niepokój. Zupełnie nie wiedziałem, co się dzieje z naszym tatą. Schemat późnych powrotów taty z pracy, a przez to także nas ze szkoły, powtarzał się tak często, że funkcjonowaliśmy już niejako automatycznie. Zaczęliśmy na nowo odrabiać lekcje na świetlicy, a wracając do domu, coraz częściej łapałem się na myśli: „Żeby tylko tata nie chciał odrabiać z nami matematyki!”. Jako drugoklasista miałem wiele marzeń i zwykłych dziecięcych pragnień. Jednym z nich była obecność mamy, której w naszym domu nie było. Wcześniej mi to nie przeszkadzało, ale kiedy z tatą zaczęły się dziać złe rzeczy, w myśli o mamie, której w ogóle nie znałem, poszukiwałem jakiegoś ratunku. Nie wiedziałem dokładnie, dlaczego jest tak, jak jest, dlaczego mamy nie ma przy nas. Wiedziałem tylko, że jedyną kobietą mieszkająca z nami była nasza babcia. Temat mamy był w naszym domu omijany szerokim łukiem. Nie mówiło się o niej. Kiedyś przyszedłem do szkoły, a mój kolega już z daleka zawołał do mnie i mojego brata: „Wasza mama to pijaczka!”. Byłem bezbronny wobec takiego komentarza. Dzieci same nie dochodzą do takich wniosków, nie mają takich informacji. Któreś z rodziców tego chłopca musiało znać moją mamę i używać takich określeń przy swoim dziecku. Ono potem tylko przekazało tę informację mnie i mojemu bratu. Zresztą nie była to jedyna taka sytuacja. Czasem dzieci wołały do nas: „Twój tata jest ślepakiem!”, albo nazywały nas sierotami. Niezrozumienie i brak właściwej postawy dorosłych pedagogów popychały mnie do zgorzkniałości oraz aktów agresji, a tym samym do odizolowania się od grupy. Kiedyś stałem w szatni i przez małe okienko tuż pod sufitem zobaczyłem, jak jeden z moich kolegów, Bartek, po wyjściu ze szkoły przytula się na przywitanie do swoich mamy i taty. Poczułem ukłucie zazdrości, a w mojej głowie głośno zadźwięczało pytanie, dlaczego u mnie w domu tak nie jest. Po raz pierwszy alkohol w naszym domu dostrzegłem po jednym z późnych powrotów taty z pracy. Nie wiem, czy był w nim obecny już wcześniej. Może po prostu nie zdawałem sobie z tego sprawy. Jeszcze gdy byliśmy w pierwszej klasie szkoły podstawowej, ojciec zachowywał się czasami jakoś tak dziwnie. Nie był agresywny, wręcz przeciwnie – bardzo miły, przytulał nas i zasypiał. Pewnego razu, kiedy położyliśmy się spać, tata spadł ze swojego łóżka. Próbując z powrotem go tam wsunąć, czuliśmy dziwny zapach, który bił od niego. Nie wiedzieliśmy jeszcze, czym jest wódka i jak pachnie człowiek, który jej nadużył. Mijały miesiące, a spadanie z łóżka zdarzało się tacie coraz częściej. Pamiętam, jak raz może koło drugiej w nocy tata obudził nas, wołając głośno: „Radek, Dobek! Ja umieram!”. Przestraszeni położyliśmy się przy nim i płacząc, prosiliśmy, żeby nie umierał. Tata powiedział, żebyśmy podali mu buty i kurtkę. Pomogliśmy mu się ubrać i po raz pierwszy poszliśmy z nim do sklepu nocnego niedaleko naszego domu, gdzie kupił kilka butelek z jakimś napojem, mówiąc, że dzięki nim nie umrze. Te kilka piw – bo to ono było owym leczniczym napojem – ekspedientka schowała do reklamówki i podała jednemu z nas. Potem odprowadziliśmy tatę do domu. Spadanie taty z łóżka z czasem przestało być zabawne, a coraz częściej przyjmowało formę nocnych pobudek i obowiązkowych wycieczek po alkohol do pobliskiego sklepu nocnego. Gdy byliśmy z Radkiem w drugiej klasie, problem alkoholowy naszego taty przybrał już zaawansowane rozmiary. Wtedy nie wiedziałem jeszcze, że to nie jest normalne. Myślałem, że wszyscy tatowie tak mają. Zaczynałem budzić się w nocy pełen strachu, że tata znowu będzie wołał, iż umiera. Płakaliśmy z Radkiem, klęcząc przy wersalce, kiedy tata mówił nam, że jeśli nie chcemy, aby umarł, musimy iść do sklepu po dwa wina albo kilka piw, czasem po wódkę. Nie zastanawialiśmy się wtedy długo i od razu szliśmy do monopolowego – raz ja, raz Radek. Którejś nocy tata, zataczając się, wstał z wersalki i powiedział, że pójdziemy do sklepu razem, jako jedna rodzina. Była może druga w nocy, zima, kiedy w trójkę wyszliśmy z domu. Radek szedł z lewej strony, a ja z prawej. Jakoś dotarliśmy do sklepu, tata kupił, co miał kupić, ale wracając do domu, potknął się i osunął na ziemię na środku chodnika. Nie wiedzieliśmy, co się stało. Nie umiałem nazwać tych dziwnych stanów, w które wpadał tata. Wiem, że wtedy przerażeni budziliśmy go, szarpiąc i klepiąc po twarzy. Trwało to może z pół godziny. Klęcząc przy tacie, płacząc ze strachu i zimna, wołaliśmy, żeby się obudził. Po jakimś czasie udało nam się, tata się ocknął i powoli, podtrzymując go to z lewej, to z prawej strony, dotarliśmy w trójkę do mieszania. Sytuacja w domu sprawiała, że w szkole odreagowywałem. Mocno wariowałem, czym chciałem chyba odwrócić uwagę od własnego poczucia pustki i jakiegoś wewnętrznego braku. Z każdym miesiącem nabierałem pomysłów na nowe, często niebezpieczne lub niewłaściwe zabawy, czym nie wzbudzałem zachwytu wśród nauczycieli. Kiedy w domu nie było szklanych butelek, a tata dziwnie się nie zataczał, mogłem się od niego wiele nauczyć. Pokazywał nam, jak rąbać drewno, jak gotuje się rosół, a jak zalewajkę, pokazywał nam też, jak się boksuje. Pamiętam, że kiedyś, gdy przyjechał do nas nasz starszy brat Artur, tata założył nam na ręce ręczniki jako rękawice i tak wyposażeni boksowaliśmy się z Radkiem. To był świetny czas wypełniony prostym życiem. Takie momenty się zdarzały – nie można powiedzieć, że nie. Czasami wieczorami, kiedy się kładliśmy, tata opowiadał nam o swoich przygodach z młodości, o tym, jak się bawił ze swoimi kolegami. Wiele z tych zabaw próbowaliśmy później naśladować, na przykład wyprawy do lasów. Mniej więcej co miesiąc do naszego życia powracały jednak butelki, a tata za każdym razem stawał się przy tym coraz bardziej agresywny. W trzeciej klasie szkoły podstawowej nauczyłem się już, co to znaczy alkohol, i zrozumiałem, dlaczego koledzy wołali na moją mamę „pijaczka”. Wiedziałem już również, że tata nocami nie umiera, ale kiedy tak woła, to znaczy że jest w jednej z kilku faz swojego upojenia alkoholem – w tej, w której wymuszał na nas pójście po więcej. Bałem się taty, kiedy pił, i znielubiłem go w tym stanie. Najbardziej nienawidziłem tego, że tata nigdy później nie był w stanie sobie przypomnieć sytuacji, które powodował po pijaku. A zachowywał się coraz dziwniej. Zresztą już samo to, że chęć picia i brak alkoholu pod ręką popchnęły go do wyciągania pieniędzy od swojej mamy, a mojej babci, świadczyło o nim nie najlepiej. Jak już wiecie, babcia Zenia mieszkała z nami w jednym domku przy ulicy Toruńskiej. Była kochana. Rano, kiedy tylko mogła, wołała mnie i Radka na mleko albo mannę z masłem. Czasami tata mówił nam, żebyśmy poszli pomóc babci w ogrodzie – babcia uwielbiała prace w ogródku i nie znosiła fuszerki, więc kiedy tylko widziała, że idąc przez grządki, z lenistwa zwalnialiśmy, brała szczotkę i goniła nas po ogrodzie. To jeden z tych momentów, które wspominam jako czas pełen śmiechu i niesamowitej zabawy – a nie mam z dzieciństwa takich wspomnień zbyt wiele. Pamiętam, jak pewnego razu – było może koło jedenastej w nocy – tata wyszedł z naszego mieszkania na parterze i poszedł do babci, pukając do jej drzwi. Zdarzało się to częściej. Wiedzieliśmy już, że jego zataczanie się po wypiciu jakiejś dawki alkoholu to nie żadna choroba. Babcia też wiedziała, co się święci, kiedy tata walił pięściami w jej drzwi i krzyczał: „Daj mi pieniądze!”. Nie chciała mu otwierać, ale tata i tak wiele razy przedarł się do środka. Babcia mówiła potem, że bardzo ją przy tym poturbował. Było nam przykro, ale nie umieliśmy nic zmienić. Wiele razy widziałem, jak babcia płakała przez to, co robił i jak zachowywał się tata. Co prawda później, gdy już wytrzeźwiał, szedł i przepraszał babcię, jednak atmosfera pomiędzy nimi była taka jak w naszym domu – grobowa. Tata miał kilka faz upicia alkoholem. Obaj z Radkiem znaliśmy je wszystkie doskonale. Wiedziałem na przykład, że kiedy tata spał po upiciu, zbliża się najgorsza faza niedopicia, w której robił się agresywny, był mało świadomy i miał urojenia. Któregoś wieczoru około dziesiątej tata wybudził się właśnie z takiej fazy snu i wciąż pijany i na wpół przytomny, zaczął wykrzykiwać dziwne rzeczy, między innymi kazał mi do siebie podejść. Bałem się, strasznie się bałem, bo wcześniej w podobnych sytuacjach kilka razy uderzył mnie znienacka w twarz. Tym razem jednak tata złapał mnie tylko za bluzę, którą miałem na sobie, i przyciągnął mocno do siebie. Poczułem ból, kiedy nasze głowy zderzyły się z impetem – mając dziewięć lat, nie potrafiłem się jeszcze obronić. Tata miał potężny uścisk, więc nie było mowy o wyrwaniu się. Musiałem stać przygwożdżony ramionami taty i słuchać dziwnych pytań, które mi zadawał. – Gdzie byłeś? – wybełkotał na przykład ledwie zrozumiale. Płakałem, nie wiedząc, co odpowiedzieć, bo każda odpowiedź mogła być zła. Poczułem silne uderzenie pięścią w głowę i znów usłyszałem na wpół wyraźne pytanie: „Gdzie byłeś?”. Odpowiedziałem, że w domu. – W domu? Nie kłam! Nie mogłem zrozumieć, skąd takie pytanie. Nie wiedziałem, co mam odpowiedzieć, żeby było dobrze, żeby tata mnie już więcej nie bił. Na szczęście właśnie wtedy z pomocą przyszedł mi mój brat Radek. – Tato, jesteśmy w domu – usłyszałem jego głos. – Chodź tutaj – powiedział tata. Radek podszedł do niego niepewnie, nie wiedząc, co może go spotkać. Ja też się o niego bałem, choć wiedziałem, że jest dużo odważniejszy niż ja. Tata puścił mnie, co ja skrupulatnie wykorzystałem, odsuwając się szybko tak daleko, jak tylko było to możliwe. Radek, niestety, nie miał tyle szczęścia. Tata uderzył go i mocno trzymając, osunął się z nim na ziemię. Radek miał dziesięć lat, a pijany tata, na wpół na nim siedząc, zaczął go dusić. Widziałem, jak Radkowi leci z buzi ślina, jak zaczyna się robić coraz bardziej siny. Płakałem, ale nie miałem odwagi się ruszyć. Dopiero po dłuższej chwili odzyskałem władzę w nogach, wybiegłem na korytarz i zawołałem babcię. Babcia wbiegła do naszego mieszkania i z płaczem szarpała tatę, prosząc, żeby puścił Radka. Udało się, tata wreszcie odsunął się od mojego brata, a Radek, ciężko dysząc, łapał powietrze. Stałem jak sparaliżowany, nie wiedziałem, jak pomóc. Tata usiadł na wersalce, a mój brat powoli dochodził do siebie. Mimo tego wszystkiego bardzo kochaliśmy tatę, więc tego typu zdarzenia znikały zamiecione pod dywan naszej niepamięci. Nie wracaliśmy do nich i staraliśmy się pamiętać tylko te dobre chwile spędzone z tatą. Umysł jednak rejestrował to wszystko po swojemu. Za każdym razem, kiedy widziałem tatę z butelką alkoholu, coraz bardziej się go bałem. Takie pijackie cykle taty trwały zwykle kilka dni. Przez cały ten czas rano wstawaliśmy do szkoły niewyspani, wciąż jeszcze nie do końca rozumiejąc, o co chodzi z tymi zachowaniami taty.\nMama Nasze problemy w szkole nie znikały, co więcej, w wyniku ciągłego stresu w domu było z nami coraz gorzej. Pewnego razu tata oznajmił nam, że mama będzie przychodziła do nas, żeby pomagać nam w odrabianiu lekcji. Nie umiałem sobie tego wyobrazić. Nie minęło jednak kilka dni, kiedy rano, jeszcze przed naszym wyjściem do szkoły, ktoś zapukał do drzwi. Znaliśmy zasady naszych poranków i wiedzieliśmy, że raczej nikt nie odwiedzał nas o siódmej rano. Wiedzieliśmy, że to musi być ona. I rzeczywiście, to była mama. Czułem się dziwnie, nie było uścisków. Mama weszła do mieszkania, uśmiechnęła się i zapytała, czy jedliśmy śniadanie. Codziennie rano któryś z nas wstawał przed szóstą, szedł do piekarni i przygotowywał śniadanie, które następnie jedliśmy wszyscy razem z tatą. Dopiero później on szedł do pracy, a my szykowaliśmy się dalej i przed ósmą wychodziliśmy do szkoły. Następnie mama zapytała, czy mamy do odrobienia jakieś lekcje, i poprosiła, żebyśmy pokazali jej zeszyty. Usiedliśmy razem przy naszym stole i wyjęliśmy książki – do zrobienia była matematyka i jakieś rachunki. Matematyka z tatą zbyt często kończyła się biciem, więc unikałem jej, jak tylko było to możliwe. Tacie mówiłem, że odrobiliśmy lekcje na świetlicy szkolnej. Mama, widząc te zadania z matematyki, chciała nam pomóc i najlepiej, jak umiała, zaczęła nam tłumaczyć, jak dodawać i odejmować. W związku z moimi trudnymi doświadczeniami z nauką tego przedmiotu z tatą miałem ogromne braki w liczeniu i nie rozumiałem najprostszych rzeczy. Widziałem, że mama staje się coraz bardziej nerwowa, kiedy po raz kolejny próbowała wytłumaczyć mi podstawy, które powinienem poznać już w pierwszej klasie, a ja i tak ich nie łapałem. Nie wiedziałem, czego mogę się spodziewać po tej kobiecie, więc nie odzywałem się, kiedy nie widziałem potrzeby. Matematyka dużo lepiej szła mojemu bratu, zawsze więc kątem oka spoglądałem w jego stronę, licząc na jakąś podpowiedź. Tym razem jednak nie potrafił mi pomóc. Po tym wszystkim, czego doświadczyłem ze strony taty, podświadomie potrafiłem już rozpoznać niezdrowe emocje tkwiące w człowieku, i ucząc się wtedy z mamą matematyki, poczułem, że za chwilę wydarzy się coś złego. Nie musiałem długo czekać. Kiedy po raz kolejny pomyliłem się w liczeniu, mama złapała mnie za włosy i uderzyła moją głową w stół. Popłakałem się, ale usłyszałem tylko, żebym przestał się mazać. Nie czułem nic do tej kobiety, w zasadzie była nam obca, a po tym, co zrobiła, oddaliłem się od niej jeszcze bardziej. Poszliśmy do szkoły, a kiedy mama po raz kolejny przyszła do nas, by się razem z nami pouczyć, powiedzieliśmy jej, że lekcje mamy już zrobione i nie potrzebujemy pomocy. Z problemem z mamą poradziliśmy sobie tak samo, jak w podobnej sytuacji z tatą – widząc jej dziwne zachowania, zaczęliśmy wychodzić wcześniej do szkoły, mówiąc, że pomagamy w klasie i mamy przychodzić przed innymi. Po jakimś czasie tata dowiedział się o tym i wypytał nas o szczegóły. Mama przestała do nas przychodzić, a my nie tęskniliśmy. Mijały kolejne dni.\nMój brat Radek Dostępne w wersji pełnej\nOgniowcy Dostępne w wersji pełnej\nPogotowie opiekuńcze Dostępne w wersji pełnej\nDom dziecka Dostępne w wersji pełnej\nDom Nadziei Dostępne w wersji pełnej\nZ powrotem w domu dziecka Dostępne w wersji pełnej\nPowrót do domu Dostępne w wersji pełnej\nSzkoła średnia Dostępne w wersji pełnej\nŚmierć mamy i udar taty Dostępne w wersji pełnej\nMatura Dostępne w wersji pełnej\nStudia i rap Dostępne w wersji pełnej\nTVP Dostępne w wersji pełnej\nŚmierć taty Dostępne w wersji pełnej\nProjekt okładki Paweł Panczakiewicz PANCZAKIEWICZ ART.DESIGN www.panczakiewicz.pl Fotografia na okładce Tomasz Iwański Fotografie w książce Archiwum domowe autora Redakcja Adam Gutkowski Adiustacja Katarzyna Węglarczyk Korekta Kamila Cieślik Copyright © by Dobromir Makowski © Copyright for this edition by SIW Znak sp. z o.o., 2017 ISBN 978-83-240-5024-6 Książki z dobrej strony: www.znak.com.pl Więcej o naszych autorach i książkach: www.wydawnictwoznak.pl Społeczny Instytut Wydawniczy Znak, ul. Kościuszki 37, 30-105 Kraków Dział sprzedaży: tel. 12 61 99 569, e-mail: czytelnicy@znak.com.pl Plik opracował i przygotował Woblink woblink.com\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Wyrwalem_sie_z_piekla-ebookRO/p04014145i040" target="_blank" title="Wyrwałem się z piekła [Dobromir Makowski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Wyrwałem się z piekła [Dobromir Makowski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


250 S.E. 20Th Ave (A1A), Hillsboro Beach, Stany Zjednoczone Ameryki\nZnajdujący się obok godnej polecenia plaży, 3-gwiazdkowy Carriage House Resort Motel oddaje do dyspozycji odpoczywających 30 pokoi. Carriage House Resort Motel oddaje do użytku gości swoje pokoje dla niepalących od 1967 roku.\nW 1200 metrach od hotelu znajduje się Deerfield Island Park . Dojście z obiektu do centrum Hillsboro Beach zajmie gościom jedynie 30 minut.\nZ hotelu można z łatwością dostać się publicznej plaży w Hillsboro Beach.\nW każdym pokoju w Carriage House Resort Motel jest sejf, miejsce do jedzenia, kuchnia, biurko do pracy i telefon z dostępem do połączeń międzynarodowych. Carriage House Resort Motel oferuje pokoje z panoramą na ogród. Carriage House Resort Motel oferuje łazienki zaopatrzone w prysznic i suszarkę do włosów.\nZjeść obiad można w 5-minutowej odległości od obiektu, w takich restauracjach jak Umberto's Pizza i Bob's Pizza.\nZ lotniska Public do Carriage House Resort Motel można spokojnie dojechać w 15 minut.\nCarriage House Resort Motel udostępnia gościom usługi concierge i usługę budzenia.\nCarriage House Resort Motel, Stany Zjednoczone Ameryki\n/ 250 S.E. 20Th Ave (A1A), Hillsboro Beach, Stany Zjednoczone Ameryki / Kontakty\nMotel Farmhouse Paso Robles: stronie internetowej;\tZajazd Hampton And Woodstock: stronie internetowej;\tHotel Staybridge Durham-chapel Hill-rtp Durham: stronie internetowej;\tZajazd Holiday Express & Monroe: stronie internetowej;\tApartament Little Italy Penthouse Nowy Jork: stronie internetowej;\tOśrodek wypoczynkowy Michillinda Whitehall: stronie internetowej;\tZajazd Quality Cleveland South Brunswick: stronie internetowej;\tZajazd Comfort South Jacksonville: stronie internetowej;\tWilla Tulsi Villa Cavelossim: stronie internetowej;\tHostel Family Peace House Katmandu: stronie internetowej;\tHotel Triton Place Nakhonratchasima: stronie internetowej;\tHotel apartamentowy Nayara Takhasosy Rijad: stronie internetowej;\tHotel Kitty Ko Phi Phi: stronie internetowej;\tDom wakacyjny Hill Country Austin: stronie internetowej;\tZajazd Quality Monterey Beach Dunes Marina: stronie internetowej;\tHotel The Beverly Hills: stronie internetowej;\tHotel Ramada Mountain View: stronie internetowej;\tHotel Embassy Tysons Corner Wiedeń: stronie internetowej;\tHotel Hyatt Place Denver Airport Aurora: stronie internetowej;\tHotel Le Meridien Ile Maurice Pointe aux Piments: stronie internetowej;\tZajazd Holiday Express & Pekin: stronie internetowej;\tZajazd Relax Manor: stronie internetowej;\tHotel Now Larimar Punta Cana: stronie internetowej;\tZajazd Economy Green Bay: stronie internetowej;\tHotel Dreams Punta Cana: stronie internetowej;\tOśrodek wypoczynkowy Rawi Warin & Spa Ko Lanta: stronie internetowej;\tOśrodek wypoczynkowy Toor Mandrem: stronie internetowej;


Strony: 1 ... 122 123  125 126 ... 130 Do dołu\nAutor Wątek: Madhuvan- Miodowy Las Kryszny (Przeczytany 144240 razy)\n« Odpowiedź #1845 dnia: Czerwiec 14, 2019, 09:39:06 am »\nno też by mnie wkurzyło!\nmasz tu naprawdę takie bardzo polskie "przygody"\n« Odpowiedź #1846 dnia: Czerwiec 14, 2019, 02:26:03 pm »\nDla mnie nie ma znaczenia ile osób musiałabym poderwać aby wyjść z kościoła, jeśli racja stanu wymagałaby tego. Właściwie im więcej, tym lepiej.\n« Odpowiedź #1847 dnia: Czerwiec 14, 2019, 05:02:17 pm »\nprawda lulu, ja bym nie wyszła, bo trudno jest skądeś wyjść, jeśli się tam nie weszło,\nale masz rację, im więcej poderwać tym lepiej, więcej ruchu\ntyle że tu chodziło o mamę, mszę ważną, to i braja zacisnęła zęby i została\n« Odpowiedź #1848 dnia: Czerwiec 14, 2019, 07:44:16 pm »\nDokładnie tak, mag! Mój guru zawsze mówi, że jeśli idziemy gdzieś posłuchać jakiejś przemowy, to postarajmy się znaleźć coś dla siebie, choćby jedno inspirujące zdanie, które sprawi, że nie zmarnujemy tego czasu. Tym razem choć się starałam, to nie znalazłam takiego zdania\n« Odpowiedź #1849 dnia: Czerwiec 16, 2019, 06:54:02 pm »\nAD Wkurz 1: Karczówka. Efekt mojego churchingu. Od czasu do czasu idę gdzieś indziej. I … z ulgą wracam na Karczówkę. Tak jak dziś. Święto Trójcy Św. Kazanie o relacjach. Międzyludzkich. Prośba, by odpowiedzieć sobie na pytanie: ile czasu w ostatnim tygodniu dałeś swoim najbliższym. Zdanie o Jezusie, który dał nam przykazanie miłości, a my zbudowaliśmy mu zamknięte świątynie, daliśmy czerwoną lampkę przy tabernakulum i … zapomnieliśmy o Jego najważniejszym przykazaniu.\nAD Wkurz 2:. ja pierdykam. Ktoś miał plan na wyrwanie kasy od starszych osób? Ale niejeden rozmówca mógł to przypłacić podniesionym ciśnieniem.\nBraja, do kiedy jesteś w PL?\n« Odpowiedź #1850 dnia: Sierpień 09, 2019, 01:31:57 am »\nZ lekkim opóźnieniem odpowiadam Anciu! Do poniedziałku. Tego co był.\nSpanikowałam szukając biletu, bo okazało się, że cała Europa lata na potęgę właśnie w tym terminie i miejsc nie było! Zatem desperacko postanowiłam spróbować Air Canada. Nie był to wybór idealny, ponieważ musiałam w Toronto spędzić noc. Za to tym razem mogłam kupić lot do Liberii, która jest bliżej Madhuvan, zatem mogłam licyć na to, że ktoś mnie odbierze samochodem z lotniska. Kupiłam radośnie bilet i wtedy dopiero zainteresowałam się kanadyjską wizą. Zdobycie tego dokumentu kosztowało mnie trochę nerwów, bo nie wiedziałam, że na nowej karcie mam ustawione 0zł na transakcje przez internet. W końcu użyłam drugiej karty i poszło, ale było to lekkie preludium do całej wyprawy.\nPrzez kilka dni sprawdzałam informację na temat tej linii lotniczej. Trochę mnie podłamało, że będę musiała odebrać bagaż w Toronto. Do tego koleżanka, z którą chciałam się umówić nie mogła przyjechać. Zatem szykowało mi się 17 godzin do przetrwania w samotności. Opinie o linii lotniczej były nienajlepsze- straszne jedzenie, zwłaszcza dla wegetarian, nieuprzejmy personel, starożytne samoloty, beznadziejna organizacja boardingu. Nie brzmiało to najlepiej\nNo i w końcu wybiła godzina 0. Pożegnałam czule mamusię, pognałam do samolotu. Załadunek nie był wcale chaotyczny, jak straszono w necie. Tylko, że tuż przed wejściem do samolotu ogłoszono, że kto chce skorzystać z ichniej rozrywki... niech sobie ściągnie apkę na smartfona. Nie do końca rozumiałam o co chodzi, zrozumiałam na pokładzie- w samolocie nie było żadnych monitorów. Akurat tym się szczególnie nie przejęłam. Za to mile zaskoczyła mnie ilość miejsca. Jak i to, że na siedzeniu obok mnie nie było nikogo. Hulaj dusza! Zadzwoniłam jeszcze raz do mamy, że już zajmuję miejsce i czekałam na odlot. Wszyscy pasażerowie na pokładzie, a my nie ruszamy. Siku muszę coraz bardziej. Czekam z niecierpiliością, aż wystartujemy, a tu nic. Oglądam się więc niecierpliwie w kierunku toalety i w końcu idę. Najwyżej mnie zawrócą. Ale nie, zrobiłam swoje a my wciąż nie ruszamy. W końcu samolot drgnął odjechaliśmy troszeczkę i znowu stoimy. Wielu pasażerów oglada się do tyłu z dziwnym wyrazem twarzy. Wieć ogladam się i ja. A tam scena jak z surrealistycznego horroru!\nKrępy "antyterrorysta" z maską na twarzy wynosi małego chłopca. Trudno powiedzieć ile mały ma lat, tak gdzieś między 9 a 14, z wygladu bliżej 9-ciu. Ściska dziecko za ramiona z dużą siła, bo małemu koszulka podnosi się go góry i widać goły brzuch. Facet dwa rzędy przede mną ukradkiem filmuje scenę. Oglądam się znowu, na ziemi leży mężczyzna, dwóch "antyterrorystów" najpierw ciągnie go po ziemi. Facet wydaje z siebie dźwięk przypominajacy wycie. Za chwile jednak staje na nogi i wyprowadzają go. Czuję powiew alkoholu, gdy przechodzi koło mnie. I jeszcze tylko krzyk dziecka "Tato!!! Tato!!" dobiegający z przodu samolotu. Wylatujemy z godzinnym opóźnieniem. Nie wiem co takiego zrobili. Kilka godzin później pani siedząca z tyłu samolotu podeszła do znajomych i opowiadała im tą historię, jednak było zbyt gośno, żebym mogła dobrze usłyszeć. Zrozumiałam jedynie, że podobno dzieciak był jeszcze gorszy niż jego ojciec, strasznie klął i wyglądał "demonicznie". No i po co komu rozrywka na ekranie? 😎 cdn\n« Odpowiedź #1851 dnia: Sierpień 09, 2019, 09:24:18 am »\nBraja, Ty to się kobietko nie możesz nudzić.\nNawet Air Canada zmienia oblicze specially for U!\nTo chyba była Twoja najdłuższa rozłąka z Madhuvan, prawda?\nMamm nadzieję, że polskie sprawy zostawiasz w względnym spokoju i poukładaniu (oby jak najlepszym).\nCzekam na opowieści z dżungli :-)\n« Odpowiedź #1852 dnia: Sierpień 09, 2019, 10:36:24 am »\nNiby dość często się przemieszczam ale aż takich przygód to nie mam. Ostatnio wracając z Budapesztu zastanawiałam się nad samopoczuciem mojego męża, bo razem z nami wracały trzy młode Irlandki. Chociaż to były tylko kuszetki a nie wagom sypialny, to one przebrały się w skąpe "nocne" stroje. My leżeliśmy na samym dole, one wszystkie nad nami, jeśli któraś schodziła, to mimo woli, "świeciła" odsłoniętymi prawie w całości pośladkami, i to tak prawie pod nosem męża.\n« Odpowiedź #1853 dnia: Sierpień 10, 2019, 11:18:56 pm »\nLulu, jako troskliwa żona powinnaś mu była dać opaskę na oczy, żeby lepiej mu się spało\nSiedziałam przy przejściu. A za przejściem siedziała pani, z którą przegadałam sporą część lotu. To znaczy ona mówiła po rosyjsku, a ja w desperackiej próbie przypomnienia sobie znienawidzonego kiedyś języka- mówiłam jedno słowo po rosyjsku a drugie po hiszpańsku. Mózg mi się totalnie zlasował, chyba lepiej by było gdybym mówiła po polsku ha ha.\nMój wegański posiłek okazał się wyjątkowo smaczny. Wciąż nie pobił Asian vegetariam meal który kiedyś jadłam w ukraińskim Aerosvitcie, niemniej jednak w rankingu zajął zaszczystne drugie miejsce. Z braku telewizorka i słuchawek trudno mi było dosłyszeć "ogłoszenia parafialne". Jednak to, powtórzone kilka razy, wreszcie się przebiło. "Jeżeli na pokładzie samolotu jest lekarz lub pielęgniarka bardzo prosimy o zgłoszenie". No pięknie! Był już świr, teraz pewnie będzie nieboszczyk i zaraz nas zawrócą! Moje obawy były jednak nieuzasadnione. Od paru godzin lecieliśmy nad oceanem. więc ewentualny pechowiec z zawałem nie miałby szans na szybki kontakt z karetką. Kobieta, która się zgłosiła zniknęła najpierw za zasłoną klasy biznes, by chwilę później wyłonić się na drugim korytarzu, w towarzystwie stewardessy. Nie dowiedziałam się co się stało i może dobrze\nKolejnego ogłoszenia nie zrozumiałam. Zrozumieli je wszakże inni pasażerowie, ochoczo rzucając się do wyglądania przez okna. Zapuściłam żurawia do okna "moich" Litwinów. Pod nami Grenlandia!!! Na mapie zawsze wyglądajaca jak płaska bryła lodu, w realu piętrzyła się górksimi łańcuchami. Te góry musiały być wysokie, bo nawet było widać jakieś ślady na sniegu. Polarnego misia niestety się nie dopatrzyłam. Im dalej na Zachód tym ilość śniegu na wyspie malała i w końcu góry wyglądały jak malowane w ciemno białe paski, z szarymi lodowcami rozlewającymi się u ich podnóża. Ładne, jednak chyba wolę oglądać z lotu ptaka. Pewnie jest tam strasznie zimno! Na Grenlandii pewnie jest jakieś miasto czy jakieś osady, nie wyparzyłam ich niestety. Za lądem stałym rozrzucone były dziesiątki czy może nawet setki malutkich wysepek, niektóre ciemne, niektóre wyglądające jak czapy śniegu (może to były pływające góry lodowe?)\nDostaliśmy papirki do odprawy celnej w Kanadzie. Moi litewscy sąsiedzi ściągnęli wszystko ode mnie. Kazałam im odpowiadać "nie" na wszystkie pytania, tak było prościej niż gdybym próbowała przetłumaczyć o co w nich chodzi. Trochę zbiło mnie z tropu, że pytali o przywóz warzyw i owoców. W walizeczce wciąż miałam kanapkę z serem i awokado. Postanowiłam że po prostu je zjem zaraz po wylądowaniu i tak też uczyniłam. 😎\nOdprawa celna- miodzio! Rzadko mi się zdarzało do tej pory, żeby nie stać w długiej kolejce z innymi turystami. Ten samolot był jednak pełen osób z obywatelstwem kanadyjskim i to oni stali w ogonku. Ja miałam luz! Gdyby tylko odległości na tym lotnisku nie były kosmiczne! Od ruchomych chodników zaczynało mi się kręcić w głowie. Na szczęście oznakowanie trasy było czytelne i wreszcie czekałam na mój bagaż. I czekałam. I czekałam. I czekałam. 😲 Moja walizka wyjechała na szarym końcu, już się zaczynała obawiać, że zaginęła... Doczłapałam się potem do przechowalni bagażu (dobrze, że nie dostrzegłam napisu maleńkimi literami, że cena za przechowanie nie zawiera podatku, bo pewnie bym moich gratów tam nie zostawiła he he)\nWybrałam najłatwiejsza opcję zapoznania się z Toronto- pociąg do stacji Union Pearson. Zdołałam sobie poradzić z biletomatem, zdołałam odnaleźć miejsce odjazdu, sprawdzono mi bilet i sądziłam, że za chwilę pomknę w zawrotnym tempie, oglądając cudowną panoramę miasta. Na początku trochę się rozczarowałam. Ani nie mknęliśmy, ani panorama na cudowną nie wyglądała... cdn\n« Odpowiedź #1854 dnia: Sierpień 10, 2019, 11:58:34 pm »\nNastępnym razem pomyślę o opasce. Czekam niecierpliwie na dalszy cdn.\n« Odpowiedź #1855 dnia: Sierpień 11, 2019, 09:05:25 am »\nJa też czekam na c.d.\nZazdroszczę widoku Grenlandii z góry\n« Odpowiedź #1856 dnia: Sierpień 11, 2019, 01:20:55 pm »\nczytAm z zapartym tchem🙂😘\n« Odpowiedź #1857 dnia: Sierpień 11, 2019, 01:27:30 pm »\nCytat: DanaPar w Sierpień 11, 2019, 09:05:25 am\nja dokładnie tak samo - i czekam, i zazdraszczam!\n« Odpowiedź #1858 dnia: Sierpień 12, 2019, 08:38:46 am »\nI po co mi jakieś tv seriale. Wolę czytać opowieści brai.\n« Odpowiedź #1859 dnia: Sierpień 12, 2019, 01:52:43 pm »\nha ha, mam roboty po uszy, bo się goście zjeżdżają, a domków nikt nie sprzątał od 5 miesięcy. A to oznacza nie tylko walkę z toną jaszczurczego guana, ale też odkrywanie niespodzianek w rodzaju wężowych wylinek pod materacem i wężowej kupy czy wymiotów (Dana jest ekspertem, ja tylko mogę powiedzieć, że z pewnoscią TO wylazło którąś stroną węża, tudzież zmywanie nietoperzych bobków ze ścian. Zatem ciąg dalszy nastąpi, nie gwarantuję jednak że dzisiaj\nStrony: 1 ... 122 123  125 126 ... 130 Do góry


GCKCziS Szczurowa - PG Szczurowa. Niezwykłe spotkanie z Panem Andrzejem Grabowskim\nPG Szczurowa. Niezwykłe spotkanie z Panem Andrzejem Grabowskim\nW maju br. Publiczne Gimnazjum w Szczurowej gościło człowieka obdarzonego wielkim talentem aktorskim, jednego z najpopularniejszych i najbardziej charakterystycznych polskich artystów – Pana Andrzeja Grabowskiego.\n15 maja sala widowiskowa Gminnego Centrum Kultury w Szczurowej wypełniła się licznie zgromadzoną publicznością, ciekawą spotkania z człowiekiem o tak wielu obliczach.\nTematem przewodnim Popołudnia z artystą była praca aktora teatralnego i filmowego, a jego główną część stanowiła rozmowa, którą z naszym gościem przeprowadziła pani mgr Małgorzata Tracz, nauczycielka języka polskiego w Publicznym Gimnazjum w Szczurowej.\nWśród pytań kierowanych do Pana Andrzeja znalazły się zarówno te dotyczące jego początków przygody z aktorstwem, jak i odnoszące się do współczesnego aktorstwa filmowego i teatralnego. Nie zabrakło również pytań o jego role serialowe (zwłaszcza kontrastujące ze sobą postacie Gebelsa i Ferdynanda Kiepskiego), z którymi jest kojarzony. Dzięki filmowi i prezentacji multimedialnej (przygotowanych przez uczniów naszej szkoły: Katarzynę Daniel, Kamilę Kuryło i Karola Prokopka, pod kierunkiem mgr Małgorzaty Tracz), publiczność miała możliwość przypomnienia sobie legendarnych ról filmowych i teatralnych, których odtwórcą był Pan Andrzej Grabowski.\nW czasie spotkania rozmawiano również o mniej znanej działalności artysty, a mianowicie twórczości wokalnej, której efektem jest debiutancka płyta zatytułowana „Mam prawo...Czasami... Banalnie....”, a także wydanej w 2008 roku książce „Na garnuszku życia”. Ze strony naszego gościa nie zabrakło anegdot związanych z jego dzieciństwem, młodością spędzoną w rodzinnej miejscowości Alwerni oraz wspomnień niejednokrotnie wywołujących uśmiech na twarzach zasłuchanej publiczności. Spotkanie zakończyły pytania od publiczności, wspólna fotografia, po której część widowni udała się po autografy.\n„Popołudnie z artystą” z udziałem Pana Andrzeja Grabowskiego, zorganizowane przez opiekunkę szkolnego kółka teatralnego mgr Małgorzatę Tracz, odbyło się w ramach realizowanego przez naszą szkołę projektu „Sukces w naszych rękach”.\nUczestnicy spotkania są zdania, że było to wyjątkowe popołudnie, którego na pewno nie zapomną.


GIMNAZJALNE SPOTKANIA Z HISTORIĄ, SZTUKĄ\nW ramach projektu unijnego „Dużo wiem – więcej mogę – świadomy wybór drogi edukacyjno – zawodowej” uczestnicy koła teatralno – artystycznego z klas I – III gimnazjum 29.11.2009 r. wzięli udział w całodniowej wycieczce do Warszawy, w czasie której nawiedzono, m.in. cmentarz na Powązkach – aleję zasłużonych. To tu spoczywają wielcy i zasłużeni dla Polski – literaci, kompozytorzy, aktorzy, malarze, piosenkarze, politycy. Następnie gimnazjaliści udali się szlakiem warszawskich kamieniczek, które są cichym „świadkiem” ważnych wydarzeń historycznych. Podziwiano walory architektoniczne i dumnie spoglądającego z kolumny – króla Zygmunta. Ze Starówki udano się na ulicę Grzybowską, do Muzeum Powstania Warszawskiego. To niepowtarzalna historia jednego z najkrwawszych zrywów Polaków z 1944 roku. Ekspozycje zebrane w muzeum pozwalają poznać dzieje walczącej Warszawy za pomocą różnych form – nie brakuje tu filmu, prezentacji multimedialnej, szokujących zdjęć i pamiątek z powstania. Niewątpliwie to jedyne tego typu miejsce, w którym zwiedzający mogą w taki, często namacalny sposób „dotknąć” historii. Nasi uczniowie mieli okazję wędrować specjalnie przygotowanymi kanałami i poczuć, co mogli czuć i przeżywać ich – niejednokrotnie – rówieśnicy. Szokujące obrazy z getta warszawskiego uświadomiły, że o tamtych tragicznych czasach nie wolno nam nigdy zapomnieć.Nie zabrakło także głównej atrakcji wycieczki, czyli spektaklu wystawionego w Teatrze Narodowym. Na dwór Leonata, gubernatora Messyny, przybywa książę Aragonii, Don Pedro. Rozpoczyna się szereg dworskich intryg i manipulacji, a to wszystko obrał w słowa W. Szekspir pisząc komedię „Wiele hałasu o nic”. Uczniowie mieli niepowtarzalną okazję zobaczenia na żywo gry aktorskiej znanych i lubianych artystów, zarówno małego, jak i dużego ekranu. Pełni wrażeń, z bogatym bagażem doświadczeń, gimnazjaliści powrócili do swoich domów, by teorię wcielić w praktykę tworząc szkolną scenę teatralną.\ndata publikacji: 2009-12-21 12:16:26\nWycieczka dla uczniów gimnazjum\n22 listopada 2009r. 40 uczniów Gimnazjum im. Jana Pawła II w ramach projektu ”Dużo wiem- więcej mogę-świadomy wybór drogi edukacyjno-zawodowej” uczestniczyło w wycieczce turystyczno-edukacyjnej do stolicy naszego województwa- Łodzi. Zwiedzanie miasta rozpoczęło się od poznania historii przemysłowej miasta, która wiąże się z rodem Izraela Kalmanowicza Poznańskiego. Przybył on do „ziemi obiecanej”, jaką była dla niego wtedy niewielka miejscowość – Łódź, by spełnić marzenia o własnej fabryce włókienniczej. Pierwszym etapem zwiedzania był największy w Europie cmentarz żydowski z monumentalnym grobowcem Poznańskich, potem stacja kolejowa Radogoszcz , z której wywożono Żydów z łódzkiego getta i okolicznych miejscowości do obozów zagłady. Duże wrażenie wywarła na uczniach dzielnica Księże młyny- „miasto w mieście”. Charakterystyczne budowle fabryk, magazynów, straży pożarnej i domów mieszkalnych tworzą niepowtarzalną całość. Jednak dawną świetność najlepiej widać w Pałacu Poznańskich, w którym pozostały oryginalne wnętrza. Dziś tam mieści się Muzeum Miasta Łodzi. Wielkie wojny i kryzysy spowodowały upadek przemysłu włókienniczego. Przez lata zaniedbane a niekiedy i niszczone obiekty przemysłowe odzyskały swe piękno ale zmieniły przeznaczenie. Dawne tkalnie, przędzalnie to dziś centrum kulturalno-rozrywkowo-handlowe- Manufaktura. Wspomnienia pozostały w Muzeum Fabryki, gdzie mieliśmy okazję zobaczyć jak w XIX – XX wieku pracowały warsztaty tkackie w łódzkich fabrykach. Następny etap zwiedzania to fragment ulicy Piotrkowskiej. Tu można podziwiać pamiątki dawnej świetności Łodzi i jej współczesne oblicze. Zwróciliśmy uwagę na mające tu swoje miejsce gwiazdy artystów i pomniki J. Tuwima, A. Rubinsteina oraz misia Uszatka. Łódź to wielkie centrum naukowe ze słynną filmówką i wieloma szkołami wyższymi. Obserwując ulice Łodzi można zauważyć jak pamiątki dawnej przeszłości przeplatają się z XXI wiekiem. Warto pamiętać, że Łódź to piękne i zabytkowe miasto, na którego rozwój miała wpływ wielokulturowość. Na zakończenie obejrzeliśmy sztukę Juliusza Machulskiego pt. Next-ex.\ndata publikacji: 2009-11-26 15:46:53\nWARSZTATY DZIENNIKARSKIE W GIMNAZJUM\nW miniony czwartek członkowie koła wzięli udział w warsztatach dziennikarskich poprowadzonych przez panią Annę Kraćkowską – redaktor „Głosu Rawy Mazowieckiej i Okolic”. Uczniowie dowiedzieli się, jak powstaje prasa lokalna, w jaki sposób zdobywa się informacje, co to jest autoryzacja tekstu, itp. Gimnazjaliści obejrzeli kronikę z archiwalnymi numerami tygodnika i podzielili się swoimi spostrzeżeniami oraz doświadczeniami przy tworzeniu szkolnego pisemka.\ndata publikacji: 2009-11-25 14:35:42\n25.10.2009r. w ramach projektu „Wiedza – szansą na lepszą przyszłość” nr WND-POKL.09.01.02-10-034/09 odbyła się wycieczka na trasie Sadkowice - Rawa Mazowiecka – Boguszyce – Konewka – Spała. Celem wycieczki było poznawanie historii i zabytków miejscowości w powiecie rawskim i tomaszowskim. Kształtowanie lokalnego patriotyzmu. Atrakcyjne spędzanie wolnego czasu. Rozwój sprawności fizycznej – kąpiel w basenie. W wycieczce wzięło udział 30 uczniów klas I-III. Pierwszym etapem zwiedzania było miasto powiatowe – Rawa Mazowiecka. W Muzeum Ziemi Rawskiej dzieci obejrzały ekspozycje tradycyjnej izby chłopskiej z regionu i salon szlachecki. Z wielkim zainteresowaniem obejrzały lochy i pomieszczenia znajdujące się w baszcie zamku książąt mazowieckich. Poruszyły ich także historie i legendy związane z tym miejscu. Z wysokości 38m n.p.m. mogły podziwiać panoramę współczesnej Rawy. Następny etap to zabytek klasy zerowej – drewniany kościół w Boguszycach. Tu niezwykle interesujące były malowidła na drewnie. Zupełnie inaczej prezentował się bunkier w Konewce. Surowa, olbrzymia budowla zrobiła wrażenie na uczniach. Interesowały ich również pojazdy wojskowe i eksponaty z drugiej wojny światowej. W Spale dzieci obejrzały kościółek prezydencki i pomnik żubra . Podziwiały krajobraz doliny Pilicy z mostu. Następny cel to nowoczesny Ośrodek Olimpijski, który mogły zwiedzić . Wielką atrakcją była kąpie w basenie. Smakowicie smakował również pyszny obiad w pięknej restauracji. Wycieczka była bardzo udana, można by powiedzieć „cudze chwalicie, swego nie znacie”\ndata publikacji: 2009-11-07 12:10:06\n24.10 2009r. w ramach projektu „Wiedza – szansą na lepszą przyszłość” nr WND-POKL.09.01.02-10-034/09 odbyła się wycieczka edukacyjno krajoznawcza na trasie Sadkowice – Inowłódz – Konewka – Spała – Tomaszów Mazowiecki – Smardzewice – Sadkowice. Celem wycieczki było poznawanie historii i zabytków miejscowości w powiecie rawskim i tomaszowskim. Poszerzenie wiedzy na temat krajobrazu doliny Pilicy, rezerwatu przyrody z krasowymi Niebieskimi Źródłami i hodowli żubrów. Kształtowanie lokalnego patriotyzmu. Atrakcyjne spędzanie wolnego czasu. W wycieczce wzięło udział 28 uczniów klas IV-VI. Przejeżdżając przez Rawę Maz uczniowie mogli obserwować basztę zamku książąt mazowieckich, rawski rynek i zalew. W Inowłodzu obejrzeli romański kościół i poznali interesującą historię tego miejsca. Z wysokiej skarpy podziwiali krajobrazy ze spalskimi lasami w dolinie Pilicy. Ciekawym miejscem okazały się ruiny zamku, w którym lubiła przebywać królowa Bona. Innym obiektem był bunkier w Konewce. Zadziwiał swoją wielkością . Interesującą okazała się jego historia z czasów drugiej wojny i jego przeznaczenie przez Niemców. Obecnie stały się domem dla nietoperzy. Historia prezydenckiej Spały także okazała się nieznaną. W Spale uczniowie zwiedzili nowoczesny Ośrodek Olimpijski i Aleję Mistrzów Sportu. W smardzewickim Ośrodku Hodowli Żubrów poznali ciekawostki dotyczące życia tych ssaków i mogli podglądać żubrzą rodzinę. Niezwykłym zjawiskiem okazały się Niebieskie Źródła. Przyglądaniu się temu zjawisku towarzyszyły stada dzikich kaczek, które przypłynęły, oczekując na kawałki chleba. Mimo chłodu szkoda było kończyć wycieczkę. Wyjazd w pobliskie miejsca okazał się strzałem w dziesiątkę, bo miejsca okazały się pięknymi i ciekawymi. Warto je odwiedzać. Smakował także pyszny obiad w spalskiej restauracji, która zwracała uwagę swoim wystrojem.\ndata publikacji: 2009-11-07 12:08:54


Oryginalna ulotka dla Nifuroksazyd Gedeon Richter tabletki powlekane\nUlotka dołączona do opakowania: informacja dla pacjenta NIFUROKSAZYD GEDEON RICHTER, 100 mg, tabletki powlekane\n3. Jak przyjmować lek Nifuroksazyd Gedeon Richter\nNifuroksazyd Gedeon Richter nie niszczy niechorobotwórczych bakterii występujących prawidłowo w przewodzie pokarmowym. Nie powoduje powstania szczepów bakterii opornych na jego działanie. Po podaniu doustnym praktycznie nie wchłania się z przewodu pokarmowego.\nJeśli u pacjenta stwierdzono uczulenie (nadwrażliwość) na nifuroksazyd lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6). Reakcja alergiczna może się objawiać spuchnięciem twarzy, warg, języka lub dusznością (w przypadku wystąpienia takich objawów, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem).\nNifuroksazyd Gedeon Richter a inne leki Lek Nifuroksazyd Gedeon Richter zmniejsza wchłanianie wielu leków z przewodu pokarmowego. Jeśli pacjent przyjmuje inne leki, przed rozpoczęciem kuracji lekiem Nifuroksazyd Gedeon Richter powinien skonsultować się z lekarzem.\nNależy poradzić się lekarza lub farmaceuty w przypadku stosowania leku Nifuroksazyd Gedeon Richter u kobiet w ciąży i u kobiet karmiących piersią.\nZazwyczaj stosowana u dorosłych i dzieci w wieku od 7 lat dawka to 2 tabletki przyjmowane 4 razy na dobę, co 6 godzin.\nLek Nifuroksazyd Gedeon Richter stosuje się doustnie. Tabletki należy połknąć w całości, popijając je odpowiednią ilością płynu, na przykład szklanką wody. Tabletki nie należy przegryzać, ani kruszyć.\nPodczas leczenia biegunek lekiem Nifuroksazyd Gedeon Richter konieczne jest stałe uzupełniające nawadnianie doustne organizmu, należy więc przyjmować duże ilości płynów, najlepiej wody, słodkich lub aromatyzowanych napojów (średnie spożycie wody dla pacjenta dorosłego – 2 litry na dobę), w celu uzupełnienia utraty płynów spowodowanej przez biegunkę.\nPrzyjęcie większej niż zalecana dawki leku Nifuroksazyd Gedeon Richter\nPominięcie przyjęcia leku Nifuroksazyd Gedeon Richter\nPrzerwanie przyjmowania leku Nifuroksazyd Gedeon Richter\nreakcje alergiczne, takie jak wysypka skórna, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, wstrząs anafilaktyczny.\nJak wygląda lek Nifuroksazyd Gedeon Richter i co zawiera opakowanie Lek Nifuroksazyd Gedeon Richter ma postać tabletek powlekanych\nOpakowanie - tekturowe pudełko - zawiera 24 tabletki.\nPolska mailto:ndl@urpl.gov.pl tel.: +48 (22) 755 50 81\ngdzie kupić od 4,99 do 25,75 zł


Ekstraklasa: W niedzielę derby Dolnego Śląska - Polsat Sport\nEkstraklasa: W niedzielę derby Dolnego Śląska\n03.11.2016, 17:05 Piłka nożna\nW niedzielę Śląsk Wrocław i KGHM Zagłębie Lubin zmierzą się w 36. derbach Dolnego Śląska w piłkarskiej ekstraklasie. Historia i aktualne miejsce w ligowej tabeli przemawiają za zespołem z zagłębia miedziowego.\nStatystycznie do tej pory zespoły Śląska i Zagłębia w ekstraklasie mierzyły się 35 razy, ale na boisku oba zespoły wychodziły naprzeciw siebie o jeden raz mniej. Pod koniec sezonu 1996/97 drużyna z Oporowskiej z powodów finansowych została wycofana z ligi i pojedynek z lokalnym rywalem w ostatniej kolejce nie został rozegrany. Lubinianom przyznano walkower, a wrocławianie zostali zdegradowani do ówczesnej drugiej ligi.\nHistoria przemawia za Zagłębiem, które do tej pory zwyciężało 15 razy, w tym aż siedem we Wrocławiu. Ostatni mecz pomiędzy obiema ekipami był rozgrywany w stolicy Dolnego Śląska i właśnie po raz siódmy górą był zespół trenera Piotra Stokowca (2:0).\nW Lubinie najchętniej wspominają jednak mecz z jesieni 1992 roku, kiedy Zagłębie wygrało aż 7:0. Za to pięć lat temu najbardziej spektakularne zwycięstwo odniósł Śląsk, który pokonał lokalnego rywala, i to na jego boisku, aż 5:1.\nMecz, który zapisał się obu klubom mocno w pamięci został rozegrany w maju 2001 roku w Lubinie. Gospodarze do przerwy prowadzili 1:0, ale ostatecznie przegrali 1:3. Rozwścieczeni miejscowi kibice, którzy oskarżali swoich piłkarzy o odpuszczenie w drugiej połowie spotkania, wrzucili do klubowego budynku gaz łzawiący i pomeczowa konferencja została zorganizowana na murawie stadionu.\nPo 14 kolejkach aktualnego sezonu Zagłębie jest trzecie i ma sześć punktów więcej od Śląska, który plasuje się na dziewiątej pozycji. Za lubinianami przemawia także fakt, że jeszcze nie przegrali na wyjeździe, a wrocławianie jeszcze u siebie nie wygrali.\nBiorąc pod uwagę statystyki, jest mała szansa, że w niedzielę nie padnie żadna bramka. Ostatni raz derby Dolnego Śląska zakończyły się bezbramkowym remisem w 1992 roku.\nPoczątek meczu Śląsk - Zagłębie w niedzielę o godzinie 15.30.\nStatystyki derbów Dolnego Śląska Śląsk Wrocław – Zagłębie Lubin:\nłącznie meczów: 35\nwygrane Śląska: 13\nwygrane Zagłębia: 15\nmecze we Wrocławiu: wygrane Śląska - 8, remisy - 3, wygrane Zagłębia - 7, gole - 18:21.\nLOTTO EKSTRAKLASAŚLĄSK WROCŁAW


Russell Hobbs 22940-56 - emodi.pl moda i styl\nRussell Hobbs 22940-56y\nZdrowa dieta jeszcze nigdy nie było tak prosta. Ciesz się pysznymi, domowymi posiłkami z naszym grillem MaxiCook, który odprowadza nadmiar tłuszczu do 2 tac ociekowych, równocześnie zachowując pełnię walorów aromatyczno-smakowych przygotowywanych posiłków. Kiedy urządzenie ostygnie, płyty i tacki ociekowe można ekspresowo i prosto umyć.\nGrill ma wystarczająco dużą objętość, by przygotować jedzenie na większe spotkanie w gronie rodziny bądź znajomych. A jeśli gotujesz tylko dla siebie albo najbliższych, część porcji możesz zamrozić na później. Urządzenie ma moc 2200 W, a temperatura grillowania podlega regulacji, dzięki czemu unikniesz rozgotowania posiłków i przyrządzisz je zgodnie ze swoimi preferencjami. Adekwatny design artykułu powoduje, że pomimo możliwości przygotowania pokaźnej ilości jedzenia, jest on nieskomplikowany w przechowywaniu i nie zajmuje zbyt sporo miejsca.\n203,33 PLN Zobacz w sklepie


Wirtualny atlas roślin: Goryczuszka lodnikowa / Comastoma tenellum\nGoryczuszka lodnikowa Comastoma tenellum\nComastoma tenellum (Rottb.) Toyok. [ synonimy]\nGentiana tenella alba\nGentiana tenella monantha\nGentiana tenella occidentalis\nGentianella tenella pribilofii\nGoryczuszka lodnikowa, goryczka lodnikowa (Comastoma tenellum (Rottb.) Börner = Gentianella tenella Rottb.) – gatunek rośliny z rodziny goryczkowatych\nPokrój drobna i delikatna roślinka o wysokości do 15 cm i cienkim, nitkowatym korzeniu. Łodyga wzniesiona, cienka, czterokanciasta, u samej nasady rozgałęziona. Jest ulistniona tylko dołem. Liście liście różyczkowe podługowatojajowate, liście łodygowe lancetowate, krótsze od różyczkowych. Kwiaty 4-krotne o długości 5-15 mm. Mają fioletową lub bladoniebieską i rurkowatą koronę i zielony, rozcięty niemal do połowy długości kielich. Pręciki do połowy zrośnięte z rurką słupka. Owoc torebka z licznymi, drobno punktowanymi nasionami.\nJest gatunkiem arktyczno-alpejskim, występującym tylko na obszarach o zimnym klimacie: Grenlandia, arktyczne obszary półkuli północnej oraz góry Azji Środkowej, Ameryki Północnej i Europy (Pireneje, Alpy, Karpaty). W Polsce występuje tylko w Tatrach i to na niewielu stanowiskach: Wielki Kopieniec, Chuda Turnia, Stare Kościeliska, Przełęcz między Kopami, Mała Koszysta, Krzesanica, Kopa Magury i Żleb pod Czerwienicą, Hala Królowa Wyżnia, Gładkie pomiędzy Kopą Magury i Jaworzyńskimi Turniami, Zawrat Kasprowy. Większość tych stanowisk znajduje się więc w Tatrach Zachodnich. Najniżej położone jest stanowisko na polanie Stare Kościeliska (972 m n.p.m.), najwyżej na Krzesanicy (2123 m n.p.m.) Roślina jednoroczna. Kwitnie od lipca do sierpnia. Rośnie na wysokogórskich murawach, na miejscach dobrze nasłonecznionych, na glebach o odczynie od lekko kwaśnego do zasadowego. Liczba chromosomów 2n = 10.\nŹródło informacji: Wikipedia : wolna encyklopedia [dostęp: 2022-02-27 00:06:35]. Dostępny w internecie: https://pl.wikipedia.org/w/index.php?oldid=66404183. Główni autorzy artykułu w Wikipedii: zobacz listę.\nWięcej informacji na Global Biodiversity Information Facility, GBIF 3840575


Sadzenie roślin w "dziurach" sztucznych dekoracji - Forum roslinyakwariowe.pl\n02 lis 2014, 16:57 Sadzenie roślin w "dziurach" sztucznych dekoracji (#1)\nmam w akwarium ozdobe w postaci zatopionego starego statku. Myśle, że całkiem fajnie by to wyglądało jakby było obsadzone roślinami. Sam model wraku ma liczne dziury i myślałem, żeby w niektórych z nich posadzić rośliny, tylko nie dokońca wiem jak to zrobić. Myślałem, żeby te dziury wykleić od wewnątrz jakimś bandażem albo gazą - tak żeby zrobiły się niecki w które nasypie podłoże i tam posadze rośliny.\nNapewno ktoś z Was ma w tym jakieś doświadczenie, więc chętnie się poradze jakiego kleju użyć - czy może być taki zwykły klej z pistoletu (tzw. termoglut), czy może lepiej jakiś silikon, czy jeszcze coś innego? Tak samo w przypadku materiału - może np lepiej użyć kawałek jakiejś folii?\n02 lis 2014, 20:23 Re: Sadzenie roślin w "dziurach" sztucznych dekoracji (#2)\nA jak duże są te dziury ? Klej na gorąco może być, jeżeli masz do niego jakieś obawy to możesz zastosować silikon akwarystyczny. Wklejanie bandaża albo gazy jakoś nie widzę ;p prędzej już zastosowanie czegoś w podobie koszyczków dla roślin, ewentualnie folia, którą uformujesz. Nie wiem tylko jak zachowa się klej przy spojeniu z folią.\n02 lis 2014, 20:57 Re: Sadzenie roślin w "dziurach" sztucznych dekoracji (#3)\nDzięki za odpowiedź. Te dziury mają średnice około 5-7cm, więc trochę więcej niż te koszyczki do roślin. A może mogę wykorzystać resztki spienionego PCV z budowy pokrywy? Albo może jakieś łupiny kokosa? Tylko to też nie wiem czy to by się chciało przykleić.\n02 lis 2014, 21:10 Re: Sadzenie roślin w "dziurach" sztucznych dekoracji (#4)\nTe łupiny nie byłyby takie złe (do nich już raczej klej powinien dobrze się przytwierdzić, albo możesz zrobić sam doniczki ze spienionego PCV, ja osobiście wykorzystywałem je do ścianek strukturalnych, ale zastosowania mogą być przecież różne) a myślałeś już jakie rośliny tam ulokujesz?\n02 lis 2014, 21:20 Re: Sadzenie roślin w "dziurach" sztucznych dekoracji (#5)\nGłównie myślałem o eleocharis parvula i dużym heńku ewentualnie blyxa japonica w największej "dziurze". Rozumiem, że PCV też wtedy klejone silikonem akwarystycznym, a nie klejem do PCV?\n02 lis 2014, 21:23 Re: Sadzenie roślin w "dziurach" sztucznych dekoracji (#6)\nA ja bym uzyl roslin nie wymagajacych podloza... microsoria anubiasy\nU mnie w dziurach w korzeniu rosnie staurogyne repens i tez sobie daje swietnie rade\nWydaje mi sie ze latwiej bedzie umocowac rosliny same z siebie niz tworzenie czegos na podloze, ale to zalezy od Ciebie jakie rosliny bys chcial\n02 lis 2014, 21:38 Re: Sadzenie roślin w "dziurach" sztucznych dekoracji (#7)\nTeraz wpadłem jeszcze na pomysł, żeby wykorzystać do tego siatke od siatki do wyławiania ryb, resztek roślin - ma ona małe oczka więc żwirek nie przeleci, a powinno dać się z niej łatwo uformować niecke i przykleić silikonem akwarystycznym.\n02 lis 2014, 21:52 Re: Sadzenie roślin w "dziurach" sztucznych dekoracji (#8)\nTeż fajny pomysł Hmm.. ogólnie nie jestem zwolennikiem sztucznych dekoracji. Ciekawi mnie jednak jaki będzie efekt końcowy. Jak już zrobisz to wstaw zdjęcia\nWyświetlenia: 2720 | Odpowiedzi: 8 czytaj więcej...\nUżytkownicy przeglądający ten dział: macek.g, mariusz30, Totik i 145 gości


Takema - malowanie proszkowe\nSpecjalnością firmy jest cynkowanie oraz malowanie proszkowe między innymi okuć i klamek do okien. Jednym z naszych ulubionych materiałów jest anodowane aluminium, dzięki czemu nasze produkty są odporne na korozję. Zapraszamy.\nKolektory słoneczne - Ergom\nZapraszamy do zapoznania się ofertą lidera w branży elektrotechnicznej, jakim jest firma Ergom. W bogatej ofercie dostępne są między innymi kolektory słoneczne, narzędzia hydrauliczne oraz końcówki kablowe. Serdecznie zapraszamy.\nBaumit - materiały budowlane\nDuży producent materiałów budowlanych - firma Baumit, oferuje między innymi ocieplenia budynków i elewacji, oraz wylewki i tynki maszynowe. Nasze materiały gwarantują renowacje wysokiej jakości. Szczegółową ofertę znajdą Państwo na stronie.\nNorma Decor - dekoracje okienne\nZapraszamy Państwa na naszą firmową stronę internetową. To właśnie tam oferujemy najlepsze moskitiery, markizy a przede wszystkim rolety. Poznań doskonale zna i ceni sobie nasze artykuły. Sprawdź nas!\nFreespan Poland - hale namiotowe\nDostawca konstrukcji namiotowych oferujący rozwiązania eventowe takie jak hale stalowe, sportowe, produkcyjne, namiotowe, namioty magazynowe, halowe, weselne, a także wynajem namiotów. Serdecznie zapraszamy do kontaktu.\nDitta-Seria - konstrukcje stalowe\nW naszej ofercie znajda Państwo konstrukcje stalowe, wagi samochodowe oraz zbiorniki. Ponadto budujemy hale. Serdecznie zapraszamy do zapoznania się z pełną ofertą naszej firmy.\nEm-stal - garaże blaszane\nEm-stal - producent garaży blaszanych. Zajmujemy się produkcją blaszaków oraz wiat blaszanych. Zajmujemy się również ich montażem. Serdecznie zapraszamy.\nOffice Collection Sp. z o.o - kalendarze i organizery\nOffice Collection Sp. z o.o\nPrzedsiębiorstwo oferuje kalendarze, notesy i organizery. Wśród nich znajdują się kalendarze biurkowe i kalendarze książkowe, których sprzedaż prowadzona jest w Warszawie oraz przez sklep internetowy. Oferta obejmuje ekskluzywną ofertę kalendarzy.\nRubo-Konstrukcje Sp. z o.o. - hale namiotowe\nW naszej ofercie znajdziecie Państwo najwyższej jakości hale magazynowe, sportowe i namiotowe. Produkujemy również różnego rodzaju rusztowania modułowe do pracy na dużych powierzchniach.\nRedix - kleje i lakiery\nFirma Redix oferuje Lakiery do drewna i kleje przemysłowe. Farby i lakiery do drewna dostępne są w wielu rodzajach i kolorach. Polecamy lakiery ogniochronne.\nAutokabina - gięcie blach\nAutokabina wytwarza ściany i komory lakiernicze, destylarki i inny sprzęt lakierniczy. Serwisujemy też kabiny lakiernicze oraz świadczymy inne usługi tj. cięcie, wykrawanie i gięcie blach. Poznań - tam mieści się nasza siedziba. Zapraszamy!


Zapracowani rodzice | MY MIND Ośrodek Psychoterapii & Coachingu Ewa Guzowska.\nRzeczywiście są mężowie i ojcowie, którzy pracują bardzo wiele godzin, zwykle po to, by dać poczucie bezpieczeństwa finansowego swojej rodzinie. To jest istotny cel, by zapewnić rodzinie najlepsze warunki, a swoim dzieciom najlepszą edukację. Istotnie edukacja cechuje się obecnie najwyższą stopą zwrotu i to bardzo cenne, by maksymalnie umożliwić ją dzieciom. Istotą jest również to, jakie relacje emocjonalne panują w domu. Na tym właśnie dziecko kształtuje swoje poczucie wartości, przynależności, a także istoty życia. Kiedy te relacje emocjonalne są zdrowe – jednostka wyrasta na silną, zdrową i wiedzącą czego chce od życia. W dzisiejszych czasach, jest to bardzo widoczne u młodych dorosłych, że mając wszystko nie wiedzą, czego chcą, co jest dla nich ważne, a także wykazują ogromne problemy w budowaniu bliskich relacji. Poniekąd jest to pokłosie lat 90-tych, kiedy w Polsce sytuacja gospodarcza znacznie się poprawiła, ale głównie kosztem nieobecności obojga rodziców.\nZ drugiej strony przekaz reklam jest jasny: Możesz wszystko! Możesz to mieć!…\nMedia, bardzo lansują pewien styl życia, który oczywiście wiąże się z ogromnym nastawieniem na konsumpcjonizm. Przekaz jest prosty: możesz albo nawet musisz to mieć… Markowe ciuchy, markowy sprzęt itd. To nakręca sprzedaż. Można kupić wszystko, nawet to, czego w ogóle nie potrzebujemy, rynek kreuje w nas coraz to nowe potrzeby. Potrzeby te są często nie nasze, tylko narzucone przez media, rynek, rywalizację i porównania… Jest to oczywiście ze szkodą dla tych, których na to nie stać…, tylko czy rzeczywiście o to naprawdę chodzi, by mieć? Czy chodzi o to by być?\nObecność jest najważniejsza, ale jak być w pełni kiedy mężczyzna pracuje właśnie dla rodziny, ale też – kosztem rodziny poświęca się pracy. To początkowy etap kiedy rodzina staje się niepełna?\nZwykle tak jest, ojciec najczęściej jest obecny w weekend, ale też nie zawsze obecny w pełni. Często jest zmęczony bezustanną pracą, a spędzenie czasu z rodziną nie jest w stanie spowodować regeneracji sił na nadchodzący tydzień. Dzieci potrzebują kontaktu, obecności, relacji to jest kluczowe dla ich zdrowego rozwoju i stanowi pewien wzór, który z pewnością, będą powielać we własnym dorosłym życiu. Jeśli ojciec czy matka nie będą poświęcać im czasu, one w dorosłym życiu też nie będą tego potrafiły. Uczymy się na wzorcach i później stajemy się odbiciem tego co widzimy i doświadczamy.\nDalsza część artykułu znajduje się na stronie www.magazynfamilia.pl


Kosiniak-Kamysz: polityka prorodzinna nie może kończyć się na programie 500 plus - GazetaPrawna.pl - biznes, podatki, prawo, finanse, wiadomości, praca -\ngazetaprawna.plKosiniak-Kamysz: polityka prorodzinna nie może kończyć się na programie 500 plus\n05.04.2017, 09:40; Aktualizacja: 05.04.2017, 10:00\n"Ja uważam, że takie przeglądy jak ten, który się dokonuje teraz są potrzebne co roku, bo to jest tak duży program, że jego ewolucja musi następować. Nie może być tak że na tym programie kończy się polityka prorodzinna" - powiedział Kosiniak-Kamysz odnosząc się do przedstawionych we wtorek przez rząd wyników przeglądu systemów wsparcia rodzin. Przygotowany przez MRPiPS dokument zawiera ocenę i propozycje zmian w polityce rodzinnej m.in. w obszarze programu 500 plus.\nWedług prezesa PSL program wymaga poprawek m.in. wprowadzenia "progu dochodów" dla osób, które będą otrzymywały świadczenie.\n"Ja wolę, żeby mama samotnie wychowująca córkę, zarabiająca 1620 zł dostała 500 plus, a nie ta osoba, która zarabia 20 tys. zł co miesiąc na rękę, bo to jest kompletnie bez sensu. Wspieramy tych, którzy mają naprawdę bardzo dużo, a ani kwotą wolną od podatku, ani 500 plus nie dajemy (wsparcia - PAP) mamie samotnie wychowującej dzieci. To jest niesprawiedliwe w tym programie" - ocenił szef ludowców.\nZapytany o to, na jakim poziomie należałoby wprowadzić próg dochodowy stwierdził, że powinni to wyliczyć eksperci w Ministerstwie Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej. Ma być to taki poziom, aby "dał ok. miliard złotych oszczędności" - dodał. Według szefa PSL programem 500 plus należałoby też objąć każde dziecko.\nKosiniak-Kamysz przypomniał także pomysł PSL na program "Godzina dla rodziny". "Zakłada krótszy o godzinę dzień pracy dla rodziców mających dzieci w wieki do 10 r. życia, żeby godzić życie zawodowe z rodzinnym" - wyjaśnił polityk. W jego ocenie takie rozwiązanie jest ważne i potrzebne, gdyż rodzice spędzają dużo czasu dowożąc dzieci do żłobków, przedszkoli i szkół.\nKosiniak-Kamysz zapytany o to, czy wesprze wniosek opozycji wotum nieufności wobec rządu stwierdził: "To zawsze decyduje klub w PSL. To jest taka od lat zasada, że my najpierw mamy dyskusje, decyzje i działanie. Decyzje podejmiemy przed głosowaniem". Dodał, że bardzo liczy na debatę przed głosowaniem. (PAP)\nTagi:dziecko, szkoła, żłobki, MRPiPS, polityka prorodzinna, 500+\nBB(2017-04-05 10:20) Zgłoś naruszenie 01\nA tak na marginesie, to dzieciom też należy się kwota wolna od podatku. Rodzice powinni ją odliczać za każde dziecko będące na ich utrzymaniu.\nCzy mówiłeś tak również za ich władzy(2017-04-05 11:14) Zgłoś naruszenie 00\n..chyba nie , bo jakby Ci pogonii to byś nózki polamał/ła. Wtedy tylko "sami swoi" mogli liczyć na profity, premie i przywileje.


Depozyt myśli: Moje sposoby na organizację czasu\nPodobno jestem bardzo zorganizowaną osobą. Pomyślałam więc, że zbiorę moje sposoby na organizację czasu. I choć są to rzeczy oczywiste i powszechnie znane, to sama lubię o tym czytać, więc może i kogoś z Was ten temat zainteresuje.\n1. Kalendarz to podstawa\nNie ważne jaki. Książkowy, ścienny, w telefonie. Ważne, żeby było w nim dużo miejsca na notatki. Ja swój kalendarz prowadzę w następujący sposób:\nwszystkie ważne rzeczy np. wizyty u lekarza, załatwienie spraw w urzędzie, ważne spotkanie, urodziny bliskich, koniec terminu oddania pracy, sprawdzian, itd. wpisuję od razu jak się o nich dowiaduję. Pozwala to uniknąć sytuacji, kiedy umawiając się z kimś na spotkanie nie mogę przypomnieć sobie, czy w tym dniu nie mam czasem zaplanowanej wizyty u dentysty.\ndokładny harmonogram swoich zajęć, w obecnej chwili program powtórek do matury, rozpisuję na każdy kolejny tydzień. Dzięki temu w niedzielę wieczorem jestem w stanie ogarnąć czy wszystko udało mi się zrobić, a jeśli nie, to nie wymusza to na mnie korekty grafiku miesięcznego, a zaledwie trochę inaczej planuję kolejne 7 dni.\nnajważniejsze terminy zapisuję także w kalendarzu w telefonie i ustawiam przypomnienie, żeby mieć spokojną głowę\n2. Listy "TO DO" - sprawa chyba najbardziej oczywista. Trzeba tylko pamiętać, aby na górze tej listy umieścić sprawy najistotniejsze, priorytety, a dopiero później obowiązki, na których wykonanie mamy więcej czasu. Aby też nie tworzyć list, które mają 60 zadań, bo od samego patrzenia się człowiekowi odechciewa, warto je podzielić na obszary których dotyczą, np. jedna lista od obowiązków domowych, druga od szkoły, a trzecia od bloga.\n3. Notatki i karteczki samoprzylepne- to akurat punkt, który nie odnosi się bezpośrednio do organizacji czasu. Mnie jednak przyklejenie takich przypominajek w miejscach, na które często patrzę, bardzo pomaga w organizacji swojej pracy. Wiem, że mam powrócić do danego fragmentu podręcznika, więc muszę zaplanować więcej czasu na naukę. Pamiętam, żeby zabrać jakąś rzecz, więc nie muszę po nią wracać w ciągu dnia do domu, tracąc czas na przejazd. No i faktem jest, że człowiek ma wyjątkową zdolność do zapominania, a tak pamięta papier i po problemie.\n4. Widget "Odliczanie" - również ma pośredni związek z organizacją czasu. Pełni raczej funkcję motywatora, gdy codziennie widzimy, że zmniejsza się liczba dni do przygotowania naszego projektu, czy wykonanie danego zadania.\nMam nadzieję, że te 4 podstawowe rady pomogą komuś wypracować w sobie łatwość organizacji czasu. Jestem ciekawa jakie są Wasze metody, z chęcią nauczę się czegoś nowego, dzielcie się więc w komentarzach, lub mejlach: depozyt_mysli@op.pl\nAutor: alice o 11:00\nEtykiety: nauka, organizacja czasu, poradnik maturalny, studia, szkoła\nAlicja Granica 20 marca 2016 19:48\nHej Alicja! ;*\n"Religa człowiek z sercem w dłoni" rozmawiał Jan O...


Greccy Tytani | Kim Jest Prometheus? | Mitologia Grecka\nPrometeusz jest bratem Cronosa, który został ukarany przez Zeusa za danie ludzkości bez ognia.\nPo obaleniu Cronosa Prometheus wykorzystał resztki błota i gliny Chaosu, aby zacząć kształtować istoty. Zaczynał od zwierząt lądowych, a następnie przeniósł się do ptaków i ryb. Wreszcie stworzył ludzkość, a jako najmłodszy i najmilszy z Tytanów, znalazł się empatią ze swoimi trudami. Ponieważ walczył na Zeus z innymi Tytanami, nie został wrzucony do Tartaru ani karany jak inni. Widział, że ludzkość walczy o ciepło i gotuje jedzenie, więc przyniósł im tajemnicę ognia z Góry Olimpijskiej. Kiedy Zeus dowiedział się, był wściekły, że Prometeusz pozwolił ukryć tajemnicę bogów. Skazał Prometeusza za przykute na Kaukaz, związany nieprzerwanymi łańcuchami kutymi przez Hefajstosa. Każdego dnia jego wątroba została wyrwana przez potężnego orła, a co noc, jego wątroba znowu się wyrwała następnego dnia.\nHeracles ocalił Prometheusza podczas jego Jednej Pracy, gdy szukał Złotego Jabłka. Pozwolił Prometeuszowi i z wdzięcznością Prometeusz kazał mu iść do swojego brata Atlas, który pomógłby mu zlokalizować jabłka.\nZeus nie był usatysfakcjonowany karą Prometeusza; On również chciał zemsty przeciwko ludzkości. Wezwał Hefajstosa do stworzenia pięknej kobiety o imieniu Pandora, którą ubierał w najcudowniejsze szaty. Dał jej złote pudełko i posłał ją na ziemię jako prezent dla Epimetheusza. Po pewnym czasie zaczęła się zastanawiać, co było w złotym pudełku, choć Hermes zabronił jej, aby ją otworzyła. Pewnego dnia jej ciekawość wzbudziła największe zainteresowanie i otworzyła ją, uwalniając wszystkie złe, smutki i śmierć na świat. Zamknęła pudło, zanim Hope ucieknie. To jest dar, jaki Prometeusz dał ludzkości: ślepe nadzieje w naszych sercach, które nie dają się zrezygnować.\nKrótkie referencje Prometheus\nBóg Zastoju, Stwórca Ludzkości\nPudełko Pandora (Jar)\nLatarka lub ogień


Po wyborach: otwórz oczy i patrz przytomnie - nikander - NEon24.pl\nGOSPODARKA 27.10.2019 07:43 21 komentarzy\nNapisałem już kilka notek na ten temat czy na koniec roku wystąpi „pewna konieczność” zawarta w dokumencie „Założenia polityki pieniężnej na rok 2019”. Nawet dysponując widzą z poziomu gospodarstwa domowego rodzą się pytania jak to naprawdę jest z tym dobrobytem w Polsce i skąd się on bierze.\nKiełbaski wyborcze ukręcono, bydełko wyborcze dumnie poparło dobrą zmianę i wszystko niby cacy. Tymczasem stan kasy państwowej budzi coraz większe kontrowersje. Ci co wiedzą milczą, bo wiedzą także czyja ręka ich karmi. Spójrz na tę krótką wyliczankę i zastanów się skąd może wziąć się te 71,4 mld złw prawym dolnym rogu tabeli. Trochę dociekliwości nie zaszkodzi.\nPrzyrost agregatu pieniężnego M3 na 30.09.2019: 60.0 mld zł co daje prognozę roczną (*12/9)\nUjemny bilans handlu zagranicznego: 2,6 mld euro * 4,27\nTransfery Ukraińców zatrudnionych w Polsce: 3,6 mld USD * 3,84 =\nTransfery Polaków pracujących za granicą\nGdy będą opadać kolejne maski z PiS-u pilnie obserwuj w którym kierunku pójdą działania:\n- czy dojdzie do tego o czym się mówi głośno czyli do nowelizacji budżetu,\n- czy nastąpi ta „konieczność" z cytowanego dokumentu i pieniędzy się dodrukuje.\n...Operacje strukturalne mogą zostać przeprowadzone w celu długoterminowej zmiany struktury płynności w sektorze bankowym.Gdyby wystąpiła taka konieczność, bank centralny może przeprowadzić następujące operacje strukturalne: emisję obligacji,zakup oraz sprzedaż papierów wartościowych na rynku wtórnym...\n- czy pozostawi się sprawy naturalnemu biegowi i inflacja pożre nam więcej niż całą suma kiełbasek wyborczych i nikt nikogo za to nie będzie rozliczał. Morawiecki powie nam, że "tak sie porobiło" i sami jesteśmy winni.\nOtwórz oczy i patrz przytonie. To na razie wystarczy.\npozdrawia autora bydełko wyborcze\ninteresariusz z PL 27.10.2019 08:55:25\n@interesariusz z PL 08:55:25\nJeśli Acan gratulujesz za siebie, to ja z kolei gratuluję właściwego się zaszeregowania. Bez urazy. Na wysiłek umysłowy nie liczyłem.\nnikander 27.10.2019 09:27:26\n"Przyrost agregatu pieniężnego M3"\nJeśli coś jest liczone w dziesiątkach miliardów i się to nazywa przyrostem agregatu M3, to proszę się nie dziwić, że "bydełko wyborcze" nie wie o co chodzi....\nA teraz kazanie po mszy: śmierć z Ewangelią na ustach... owieczki wyborcze nie rozumieją...\nOd poniedziałku robota - za nią wypłata. bydełko wyborcze nie wie jak za nią przeżyć.\nI co ma robić? Pierzcha...\nJasiek 27.10.2019 09:35:07\nJest to określenie, które powszechnie jest stosowane przez polityków w rozmowach kuluarowych. Chcę aby do zwykłych wyborców to dotarło. Jeśli ktoś chce się przy okazji obrazić i to obrazić na mnie to już jego wybór. O tych cyfrach nie dyskutują w TVPiS. Czynią to dla dobra tegoż, gdy kaganek oświaty mógłby im zaszkodzić. Liczę jednak na czytelników kumatych, a tych jest tu sporo.\nnikander 27.10.2019 09:43:53\n"Jest to określenie, które powszechnie jest stosowane przez polityków w rozmowach kuluarowych."\nAle do "bydełka wyborczego" mówią zrozumiale: 500+, 13+, krowa +, itp.\nA Pan? Agregat M3? ;-DDD\nNikt się oczywiście za to na Pana nie obrazi, ale "bydełko wyborcze" po prostu pierzchnie...\nJasiek 27.10.2019 09:53:52\nCzuję się zatem zobowiązany aby napisać w jednym zdaniu, że jest to suma pieniądza w obiegu wykazywana w sprawozdaniach NBP. Jednak wolałbym, aby internauci sięgali do źródeł. Nie jest to bowiem - tak mile tu widziane - sabałowe bujanie.\nnikander 27.10.2019 10:04:43\nTo Acan się hamuj. Lakoniczna notka z zagadką i pogardą.\ninteresariusz z PL 27.10.2019 10:12:47\nInternauci mogą sobie sięgać. Ilu ich jest?\nInternet to nie cały świat.\nGłosują też ci, którzy do netu nie zaglądają, a za kaczelnika dadzą się pociąć.\nPoza tym Polacy pracują najwięcej w Europie - już robią bokami.\nA tu jeszcze sprawozdania NBP....\nNo dobra - już się nie naprzykrzam.\nMamy dwa różne punkty widzenia.\nJasiek 27.10.2019 10:28:00\npodług tego, w 2021r. jest termin wykupu obligacji na 1mld $.\nPisiory mówią o zrównoważonym budżecie, hehe\nJa tam goopi jezdem i zrównoważony budżet jest dla mnie taki, gdzie przychody równają się wydatkom i nie ma żadnych długów, ale ja goopi jezdem i nic mi do tysięcy urzędasów przepłaconych na synekurach, którzy zadłużają jeszcze bardziej nasz kraj.. :((\nwk..ny 27.10.2019 16:07:05\nDziękuję za ten link. Czarno na białym o tym o czym niby wiemy.\nnikander 28.10.2019 07:04:38\nJasiek ma racje .. do Narodu należy przemawiać językiem tego Narodu a nie\ndodawać sobie "autorytetu" używając języka hermetycznego.. i nazywając Naród "bydełkiem".\nUkrywanie swoich treści w języku hermetycznym to powszechnie stosowany trik głupawych naukowców którzy w ten sposób ukrywają własną miałkość, pustość, trywialność lub wręcz nieuczciwość myśli zawartej w treści.\nMistrzem tej "technologii" jest nijaka Staniskisz...\nPoza marnymi naukowcami oraz politykami jest jeszcze jedna grupa ukrywająca swoją miałkość albo wręcz nieuczciwość przy pomocy hermetycznego języka.. to prawnicy. Oni potrafią mówić NIE wypowiadając wyłącznie słowa sugerujące TAK...\nNad tym wszystkim "panuje " nowomowa żydowska gdzie znaczenie słów ma charakter opaczny..\nMądrzy i uczciwi ludzie używają języka zrozumiałego dla odbiorców i to jest też dowód że są wobec odbiorcy szczerzy...przekazują treści tak by odbiorca zrozumiał je tak jak rozumie je autor...\nNie polecam w publicznej dyskusji używania slangu zawodowego...\nrównie dobrze można pisać po aborygeńsku... i twierdzić że "bydełko" nie rozumie.\nOscar 28.10.2019 08:04:51\nWymaganie od PISu by spłacił w ciągu roku długi zaciągnięte przez solidaruchów przez ostatnie 30 lat to czysty idiotyzm.\nZrównoważony budżet oznacza że nie zaciąga się nowych długów i spłaca odsetkowe wierzytelności na bieżąco.\nTo pierwszy taki budżet od 30 lat to jest przełom w 30 letniej historii Polski.\ni to źle ? Ma być jak za PO (coroczne dodatkowe zadłużanie deficytem budżetowym na dziesiątki miliardów zł?).\nze spłatą długów to spokojnie... być może historia dziejów nas oddłuży tak jak oddłuży cały świat... gdy tylko globalna mafią żydowska zostanie pokonana. Może się zdelegalizuje globalną lichwę oraz jej długi...\npraktycznie nie widać innej drogi powrotu do zrównoważonej gospodarki.\nGospodarczy reset na świecie moim zdaniem jest nieunikniony.\nMoże być w trybie wojny światowej ...albo w trybie administracyjnym...\nczyli w trybie decyzji ONZ ale tylko po pokonaniu globalnej mafii żydowskiej czyli odseparowania jej od wpływów na politykę i gospodarkę...\ninaczej mafia do tego nie dopuści.\nOscar 28.10.2019 08:14:25\nJeśli używa się pewnych elementów języka hermetycznego podając jednocześnie źródło to po top aby czytający poszukiwał danych w odpowiedniej rubryce.\nJeśli zaś chodzi o politykę monetarną i jej znajomość to powinna być ona jedną z powinności obywatelskich. Oczywiście bydełko wyborcze takiego obowiązku nie ma, tylko pytam: kto go z tego obowiązku zwolnił?\nnikander 28.10.2019 08:15:18\nNa litość boską! Miejże trochę dystansu do tego co do wierzenia podają. Proszę, przeczytaj ze zrozumieniem cytowany akapit z "Założeń polityki pieniężnej". Wcale nie twierdzę, że jest to jakiś totalny przekręt. Tak robią państwa suwerenne. Te operacje powinny być dokonywane, ale nie powinny być przeznaczane na kręcenie kiełbasek wyborczych. Jeśli społeczeństwo tego nie rozumie to tym gorzej dla tych, którzy te kiełbaski kręcą.\nnikander 28.10.2019 08:22:13\nrównie dobrze można by to "bydełko" oskarżyć o ignorancje w zakresie zdrowia używając języka hermetycznego z zakresu medycyny.\nW tym obszarze to i pan jest "bydełko".\naa np w zakresie bezpieczeństwa komputerowego też mamy język bardzo hermetyczny w którym pan również jest "bydełko"\nI tak możemy mnożyć dziedziny w których pan jest bydełko ... statystycznie bydełko jest bydełko we wszystkich dziedzinach którymi się nie zajmuje zawodowo...\nNa tym tle wymaganie że obywatel powinien znać prawo to czysty idiotyzm bo prawo pisane jest językiem obcym dla bydełka..\nPan też nie zna prawa ...\nwszyscy jesteśmy bydełkiem w tej "wolnej" Polsce...\na chcielibyśmy być obywatelami podmiotem działania Państwa a nie bydełkiem..\nJednym słowem przemawiajmy do bydełka językiem który to bydełko rozumie...w tedy bydełko więcej zrozumie... a o to chyba chodzi.\nowszem w nawiasach można przytaczać terminy z języka zawodowego jako poszerzenie przekazu...\nTo jest zadanie autora przekazu by odbiorca zrozumiał o co autorowi chodzi\n(tylko podczas obrony miałkich prac naukowych hermetyczny język ma wprost przeciwne zadanie)\nOscar 28.10.2019 08:29:20\nTrochę jednak odchodzimy od tematu. Manewr z wykupem obligacji skarbu państwa na rynku wtórnym proponował w 2014 roku prezes NBP Marek Belka. Budżet miał w ten sposób odzyskać około 29 mld zł rocznie. W obawie aby PO nie wygrało wyborów kurdupel z Żoliborza zaczął ganiać Belkę po Trybunale Stanu. Trzymaliśmy wtedy rękę na pulsie http://press.warszawa.pl/nowa-swiadomosc-monetarna-sedno-afery-tasmowej/ Przez tego sq_syna straciliśmy 27 *5 = 135 mld zł. Teraz jakoś mu wolno.\nSorry, ale bydełko wyborcze to szczególny rodzaj sekty.\nnikander 28.10.2019 09:36:39\nSkupowanie przez państwo własnych obligacji to zamiana jednej formy wartości na inną równoważną.\nBudżet niczego nie zyskuje tylko zmienia strukturę... bo za obligacje trzeba zapłacić ich równoważność plus oprocentowanie..\nNie ma zysków doraźnych bo nie da się skupić obligacji za pół darmo..\nSą zyski dalekosiężne bo skupowanie własnych obligacji to redukcja długu.\ni tak zredukowanych długów nie trzeba refinansować zysk z operacji to zysk na oprocentowaniu obligacji (emisja obligacji to tworzenie długu a koszt długu to oprocentowanie obligacji, wykup obligacji to eliminacja długu i realizacja kosztów w postaci oprocentowania obligacji).\nCzyli jeżeli kupujemy obligacje za 100 mln zł to to eliminujemy dług w wysokości 100 mln zł ale musimy dopłacić ok 5 mln zł za oprocentowanie.\nZyski realne z operacji to oprocentowanie obligacji czyli nie 135mld ale 5% z tej wartości... bo nie trzeba tej kwoty długu refinansować.\nTo że PIS utrudniał taką akcję a teraz sam ją prowadzi oznacza tylko brutalną walkę polityczną między solidaruchami.\nPO ze swojej strony torpeduje jak może program PIS nawet gdy ten program jest ewidentnie korzystny dla Polaków (500+, strajki nauczycieli...)\nFakt że PIS spłaca długi oznacza że budżet ma się dobrze.\nco neoliberałów doprowadza do białej gorączki.\nale to dobrze dla Polski i tylko to się liczy a nie interesy partyjne.\nOscar 29.10.2019 08:14:51\nJeden się przyznał i to jest sukces, że goopi się odważył!!!\nzibi 29.10.2019 09:30:38\nCzy pan też się zalicza do "bydełka wyborczego"??? Dziwi mnie, że bloger, który ma napisane przy nicku, że wojuje pragmatycznie, obraża Polaków, którzy głosują i w demokratyczny sposób wybierają posłów i senatorów!!!\nTen tekst zalatuje lewizną, która w polskim wykonaniu jest emanacją PZPR z modyfikacją do aktualnych potrzeb!!!\nzibi 29.10.2019 09:35:38\n"Bezmyślne poście się narody.\nTrzoda jest po to aby strzyc ją.\njest bat i jarzmi z dzwoneczkami."\nPuszkin miał rację.\nnikander 29.10.2019 10:05:23\nWykup obligacji na rynku wtórnym to wykup pieniędzy wykreowanych z niczego przez banki komercyjne pieniędzmi wykreowanymi z niczego przez bank centralny ( w tym przypadku NBP) a operacja realizowana ma być przez Bank Gospodarstwa Krajowego.\nTo jest tak proste, że aż trudne do zrozumienia.\nnikander 30.10.2019 07:03:43


Hobby oraz Gry! |\nZ jakiego powodu gry komputerowe stały się tak legendarną formą zabawy? Być może właśnie dlatego, że chociaż przez chwilę jesteśmy w stanie poczuć się niczym śmiałkowie z najbardziej kasowych obrazów sensacyjnych czy też komedii. Grafika przedstawiana we współczesnych grach komputerowych jest tak wielkiej jakości, że w pewnych momentach trudno nie pomylić jej z filmem. A…\nJak oszukać wariograf W stworzonym przez nas kraju coraz to większym zamiłowaniem czemu rzecz jasna nie można się dziwić cieszy się zawód detektywa, na jaki decyduje się coraz większa liczba policjantów bądź też też byłych policjantów. Niewątpliwie wszystko zależy od miejsca zamieszkania, bo w większych…\nGry komputerowe zrobiły na rynku monstrualną furorę. Fascynują się nimi nie wyłącznie dzieci, ale też oraz sami dorośli. Nic nadzwyczajnego, żyjemy w nowoczesnych czasach, każdy pragnie iść w parze z ewolucją. Dawniej ludzie funkcjonowali wybitnie ubogo, gra toczy się o wszystko, nawet rozrywki. Należałoby się…\nArchiwa Wybierz miesiąc Wrzesień 2020 (1) Lipiec 2020 (1) Maj 2020 (6) Kwiecień 2020 (29) Marzec 2020 (12) Luty 2020 (2) Styczeń 2020 (13) Grudzień 2019 (19) Listopad 2019 (2) Październik 2019 (20)\nJak oszukać wariograf W stworzonym przez nas kraju coraz to większym zamiłowaniem czemu rzecz jasna nie można się dziwić cieszy się zawód detektywa, na jaki decyduje się coraz większa liczba policjantów bądź też też byłych policjantów. Niewątpliwie wszystko zależy od…\nKażdy spędza wolny czas w taki sposób, jaki mu czyni przyjemność. Jedni pielęgnują sporty, inni spotykają się ze znajomymi, jeszcze inni lubią poczytać ciekawą książkę. Wielu też ludzi lubi się zrelaksować przy wyśmienitym filmie czy serialu, jako że to niesłychanie…\nSetki ludzi na globie funkcjonuje w przeróżnych firmach, wstają na co dzień rano, jedzą śniadanie, wykonują wszelkie rytuały, jakie towarzyszą każdorazowej pielęgnacji. Rzecz jasna po pewnym czasie udają się w miejsce, gdzie aktywują zyski wymagane do utrzymania domu i wszelkich…\nNie musimy już wychodzić z mieszkania, aby obejrzeć oryginalny film. Nie trzeba również wynajmować filmów. Niektóre wypożyczalnie działają online. Inne tudzież proponują oglądanie filmów bez limitu oraz bez zbędnych barier. Potrzebny nam jedynie będzie solidny dostęp do Internetu, ażeby obraz…\nO ile ktoś nie ma pomysłu na to, jak spożytkować wolny okres od pracy, może zajrzeć do Internetu i obejrzeć filmy online za darmo bez limitu, jakie oferuje kultowy portal www. bardzo dużo osób przesądza się na wykorzystanie z propozycji…


Nowa sportowa rzeczywistość [PODCAST] - Puls Biznesu - pb.pl\nopublikowano: 23-06-2020, 10:00\nW dzisiejszym Podcaście Antykryzysowym rozmawiamy o sporcie, o tym jak radzą sobie sportowcy w nowej rzeczywistości, czy po ponownym otwarciu siłowni i klubów fitness wróciliśmy do treningów, jak ta aktywność fizyczna teraz wygląda i jak będzie wyglądał sport po pandemii. O tym wszystkim opowie nam Zofia Szawernowska, psycholog sportu, trener personalny, mistrzyni Świata i Europy w grapplingu, właścicielka brązowego pasa w brazylijskim jiu jitsu. Ale najpierw zaczniemy od tego czym jest grappling. Jeśli ktoś z Was jeszcze nie wie, to niech posłucha Zosi.\nKto najbardziej ucierpiał w wyniku lockdownu? - Oczywiście tutaj trzeba powiedzieć o sportowcach, którzy w pewnym momencie zupełnie nie wiedzieli, jak to będzie wyglądać. Jak wygląda kalendarz imprez, jak wyglądają kwalifikacje na mistrzostwa Polski, na mistrzostwa Europy, na igrzyska. Przez to wszystko, że nie było odgórnych informacji, to nie do końca wiedzieliśmy, czego się spodziewać. Oczywiście w wyniku lockdownu ucierpieli też właściciele klubów. Tutaj jeżeli chodzi o straty finansowe, to myślę, że te kluby, które nie dogadały się w sprawie obniżenia płatności za czynsz, mogą mieć bardzo duże problemy. Te negatywne skutki dotknęły właścicieli klubów, ale też trenerów, dla których nieraz to była jedyna forma zatrudnienia i tak naprawdę stracili pracę z dnia na dzień. Są takie osoby, które prowadziły zajęcia online, ale też nie wszyscy chcieli w tych zajęciach uczestniczyć. I oczywiście ucierpieli wszyscy organizatorzy zawodów - wylicza Zofia Szawernowska.\nSport , Drużyny sportowe , Sportowiec , Sporty Letnie , Zdrowy styl życia , Podcast , zdrowy biznes\nProgram Antykryzysowy / Nowa sportowa rzeczywistość [PODCAST]