Expo 2024 w Łodzi\nNietrafność decyzji promowania miasta już nie po raz pierwszy dała o sobie znać w postaci kilku prób organizacji różnego rodzaju Expo. Megalomania postaw władz miasta z ciągłymi problemami publicznej przestrzeni może przywoływać myśl o braku odpowiedzialności za publiczne pieniądze wydawane na nieosiągalne cele, tworząc opinię przegranego miasta. Organizacja Expo 2024 Horticultural pt. Nature of the city w mieście stoi pod znakiem zapytania w kontekście kryteriów organizacyjnych Expo 2024 jak: możliwość wykorzystania portu lotniczego, kolei, dróg ekspresowych i autostrad, a także ulic którymi będą się przemieszczać zwiedzający wystawę i miasto. Koszty organizacji Expo planowane na ok. 0,5 mld zł., do których należy doliczyć koszty inwestycji drogowych i parkingowych, budowy pawilonów wystawowych, rewitalizacji zieleni miejskiej i jej nowych obszarów jak również miejsc hotelowych, restauracji, kawiarni i barów, miejsc rekreacji czynnej i biernej to przysłowiowe „porwanie się z motyką na słońce”. Jeśli nikt inny nie zgłosi chęci rywalizowania o wystawę to następnego dnia Łódź może zostać „zwycięzcą” w organizacji Expo 2024, czego bardzo się boję.\nCudze chwalicie swojego nie znacie - Polski projektant Jaguara XJ Tadeusz Jelec\nTadeusz Jelec urodzony w Giżycku studiował w Royal College of Art. w Wielkiej Brytanii. W czasie studiów zwrócił na siebie uwagę Petera Stevensa, projektanta aut Mc Laren F-1 czy Jaguara XJR-15. Po studiach został zatrudniony w Lotusie oraz Jaguara Design-Studio. Pracował dla firm Mazda, Holden i Volvo. Był również projektantem wnętrz SJ (1998) X-Type (2000). Jego ulubionym projektem jest Jaguar XJ.\nŁódź bez Expo – 2022\nUdział Łodzi w międzynarodowym konkursie na otrzymanie realizacji EXPO-2022 jeszcze raz potwierdził brak umiejętności wyciągania wniosków z minionych klęsk jak np. ubiegania się o przyznanie honoru europejskiej stolicy kultury. Władze miasta liczyły na zwycięstwo w konkursie na EXPO-2022 i związane z tym faktem wpływy finansowe umożliwiające realizację opisanych we wniosku celów i nie udało się. Organizacje wystawy przyznano Buenos Aires. Poczytywanie sobie za sukces wygranie konkurencji z amerykańskim Bloomington, które zajęło trzecie miejsce jest równocześnie porażką, która nie tylko odsunęła wygranie konkursu, ale również w przestrzeń mitów marzenia o Centrum Konferencyjnym według projektu architekta Franka Gerry’ego, szklaną rurę jako Muzeum Sztuki czy jak na ten czas budowę połączenia Hyperloopem jako pędzącej kapsuły łączącej Łódź z Warszawą w 13 minut w tunelu. To śmieszne w znanej rzeczywistości powolnego tempa planowanych i realizowanych inwestycji i ich kłopotów wykonawczych, czy anonsu o zlikwidowaniu Międzynarodowych Targów Łódzkich. Istotą zwycięstwa w rywalizacji międzynarodowej wiążącej się niebagatelnymi kwotami finansowymi na realizacje celów konkursu, byłoby potwierdzenie zrealizowanie już znacznej części obietnic zawartych w treści usprawiedliwienia porażki. Długi szereg celów do osiągnięcia pomimo niepowodzenia w staraniach o EXPO-2022 to zbyt mało by osiągnąć te cele w drodze wygrania konkursu.\nPo festiwalu Łódź Design\nJedenasta edycja Festiwalu Łódź Design trwała krótko, bo od 3 do 8 października i przeszła bez echa wśród festiwali, festynów i imprez w łódzkim wydaniu. Skrócony czas trwania i brak siły przebicia mimo reklamy medialnej, rodzi myśl o możliwym wyczerpaniu się dotychczasowej formuły „Największego w Europie Wschodniej Festiwalu Design’u”. Wyrażoną powyżej myśl może potwierdzić hasło przewodnie fety festiwalowej „Od Nowa”, które w swoim znaczeniowym sensie wyraża zmianę, naprawę, ulepszenie czy zreformowanie. Zaprezentowana masa towarowa, nie wykazała jednak zapowiadanej zmiany czy odnowy, spojrzenia na problemy Design’u w zmienionej rzeczywistości. Zestawienie różnych obszarów działalności twórczej od rękodzieła poprzez rzemiosło artystyczne, sztukę użytkową, grafikę użytkową, modę, wzornictwo przemysłowe i architekturę w jednym ogólnym ujęciu p.t. „Design” tworzy chaos wizualny i mentalny nie pozwalający na uchwycenie istoty design’u. Występujące podobieństwo intencji estetycznych przy różnorodnej technologii wytwarzania w w/w obszarach działalności twórczej przywodzi na myśl stwierdzenie: „nie mieszajmy soli z cukrem dla tego, że są podobne”.\nKończąc tym stwierdzeniem podsumowanie festiwalu Łódź Design 2017 pozostaję w oczekiwaniu na realną zmianę.\nEnklawa niezorganizowanej informacji\nMiasto to struktura, w której komunikacja wizualna stanowi o wartości i możliwościach przepływu informacji, bez której powstający chaos wizualny staje się wizytówką miasta. Przestrzeń miasta źle obmyślona, wypełniona znakami informacyjnymi, reklamą i muralami burzy sens urbanistyczny i odczuwanie miasta jako przestrzeni uporządkowanej. Reklama zalegająca pobocza tras komunikacyjnych, spiętrzająca się na skrzyżowaniach ulic, oblepiająca mury budynków miasta, wypełniająca szyldami wejścia do instytucji i nadproża sklepów, zawłaszczająca ściany budynków zdewastowanych upływem czasu, kolorystyka osiedli w bieliźniarskich kolorach określają postać miasta jako miasta najniższego rzędu popkultury wizualnej. Architektura miejskiej informacji wizualnej i reklamy nie jest wiedzą tajemną, to wiedza profesjonalna w obszarach urbanistyki, architektury i wzornictwa, które zrelacjonowane pomiędzy sobą mogą tworzyć zintegrowaną przestrzeń wizualną miasta jako jego czytelnego obrazu. Niekompetencja zarządcza w powyższym zakresie powiększa widoczną słabość przestrzeni informacyjnej miasta, sytuując Łódź na końcu ocen w zakresie postrzegania wizualnego miast w Polsce.\nAż strach się bać co jeszcze mogą wymyślić rządcy miasta Łodzi. Co prawda głupota nie zwalnia od myślenia, lecz jest szkodliwa, a zatem, by się przed nią ustrzec, temu kto wymyślił "Stajnie jednorożców" temu przyprawić długi róg na czole, temu komu marzy się "Dolina krzemowa" w Łodzi, temu przyprawić ośle uszy króla Midasa, a tego kto chce ze znaków drogowych zrobić dzieło sztuki rozjechać na drodze"\nBrama miasta dzisiaj\nJak można wnioskować z przestrzeni wokół dworca Łódź Fabryczna, to właśnie dworzec jest bramą miasta, przez którą przemieszczają się łodzianie do Warszawy i z powrotem, a megalomańska przypadłość władz miasta nakazuje nam marzyć o bramie miasta ogromnej i złotej. A tym czasem ani ona ogromna ani złota, tylko dwa biurowce niczym rozcięty tort o rdzawym zabarwieniu za sprawą współczesnej technologii tzw. kortanu. To projekt normalny, zespołu architektów łódzkich z Medusa Group, którzy nie poddali się zauroczeniu megalomanią i potraktowali nowe centrum Łodzi racjonalnie i z rozwagą, sytuując w tej postaci architektonicznej część biurową, handlowo usługową z placem do spędzania wolnego czasu oraz podziemnym parkingiem. Dzisiaj architektura już nie musi być piękna, ona musi spełniać potrzeby społeczne i zadowolenie z jej użytecznego sensu.\nMiasto zyskuje na znaczeniu, jeżeli ma zbudowaną infrastrukturę komunikacyjną w postaci autostrad, linii kolejowych i lotnisk. Czym bardziej ta infrastruktura jest rozwinięta, tym bardziej wypełnia się struktura instytucjonalna, biznesowa, bankowa itd. tworząc specyficzne megalopolis. Łódź ze względu na swoje centralne położenie w Polsce i Europie ma szanse na spełnienie marzeń nieosiągalnych w ubiegłych dziesięcioleciach. Tępa małostkowość władz i jej megalomania częstowała nas ulicą Piotrkowską, jako łódzkimi Polami Elizejskimi, połączeniem kolejowym z Warszawą na miarę „Wars wita was” czy lotniska „Lublinek” jako portu niewykorzystanej szansy. Chcę wierzyć, że otwiera się szansa na łódzką Megalopolis. Wybudowano międzynarodowy dworzec kolejowy Łódź-Fabryczna, wprowadzono pociągi szybkobieżne „Pendolino”, w budowie są autostrady łączące Łódź z miastami Polski i Europy no i wreszcie zaanonsowano budowę międzynarodowego portu lotniczego pomiędzy Łodzią a Warszawą. Realizacja nowej infrastruktury komunikacyjnej nie powinna jednak pomijać rozwoju czy zmian koncepcji wykorzystania istniejącej bazy komunikacyjnej. Przywrócenie idei Duopolis – Łódź - Warszawa, lotniska „Lublinek” jako specyficznego Cargo towarowo-pasażerskiego, obwodnicy Łodzi transportu samochodowego, rozbudowa linii autobusowych wypierająca z centrum samochody prywatne, przy równoczesnym rozwoju lokalizacji banków, hoteli, central handlowych, biznesu i przemysłu opartego na innowacjach to czynniki miastotwórcze powstrzymujące emigrację oraz budujące pozytywną identyfikację mieszkańców miasta i miejsca wśród europejskich megalopolis.\nPociąg, autor Justyna Majkowska - absolwentka WSSiP, Katedry Projektowania Przemysłowego. Promotor prof. Jerzy Derkowski\nSamochód, autor Tomasz Barcik - absolwent WSSiP, Katedry Projektowania Przemysłowego. Promotor Janusz Konaszewski\nŁódź ma szczególną słabość do marzeń o europejskiej stolicy. Była już Łódź stolicą Polski po zakończeniu drugiej wojny światowej, kiedy Warszawa zalegająca w gruzach nie mogła jeszcze przejąć tej funkcji, była też stolicą włókiennictwa, by w 2010 roku podjęto w niej inicjatywę by stała się ona europejską stolicą kultury.\nGdy o porażce tego zamysłu już zapomniano to ogłoszono, że Łódź będzie stolica awangardy. Minęło już prawie sto lat gdy w 1923 roku utworzono w Łodzi grupę A.R (Artyści Rewolucyjni) w oparciu o doświadczenia Związku Radzieckiego i grupy De Stil w Holandii jako najbardziej lewicowego ugrupowania kierowanego przez Władysława Strzemińskiego i Katarzynę Kobro. To chyba jeszcze nie powód, by Łódź na dzisiaj stała się stolica awangardy, gdy czas przysypał kurzem historii „Powidoki” przywołane przez mistrza Andrzeja Wajdę.\nNowy projekt Placu Wolności\nPlac Wolności zostanie przebudowany. Na placu Wolności zostanie zasadzonych około 50 drzew w dwóch szpalerach w sąsiedztwie fontanny z 20-toma dyszami. Kształt Placu będzie w formie sześcioboku, a jego część dostępna będzie dla pieszych. Przy placu w obecnym Archiwum Państwowym ma powstać Pałac Ślubów. Do zmian na placu przymierzano się już kilka razy z coraz to gorszą koncepcją jego przebudowy. Ostatnia koncepcja proponowała przesunięcie pomnika Tadeusza Kościuszki obok byłej restauracji „SiM” by naczelnik mógł odpocząć od ciągłego stania na cokole. Zarządcy miasta zapomnieli w swojej renowacyjnej myśli, że w budynku obecnego Archiwum Państwowego kiedyś rezydował Prezydent Miasta Łodzi, a w obecnym Muzeum Archeologicznym ulokowany był Urząd Miasta. Może zamiast kombinować co by tu jeszcze…..wrócić myślą do dawnych czasów i zapytać mieszkańców Łodzi jaki jest ich pogląd na Plac Wolności.\n10 Festival Łódź Design 2016\nfoto: Łódź Design Festival\nDziesiąta jubileuszowa edycja festiwalu jest okazją do podsumowania doświadczeń w kontekście wiodącego hasła „Tożsamość”. Ujmując syntetycznie te doświadczenia można postawić tezę, że tożsamością prezentowanego design’u jest brak tożsamości. Być może wynika to z festiwalowego charakteru prezentacji, lub z braku odpowiedzi na pytanie czym jest design? Pojęcie to wyznaczające tożsamość kultury materialnej np. Finlandii w Polsce wymyka się temu pojęciu, nazywając „Dizajnem” wszystko to co nazwą dizajnem celebryci festiwalowi. Oto zaprezentowane dokonania polskich projektantów i producentów w konkursie „Must Have 2016”.\nSzczoteczka – śmietniczka, doniczka samonawadniająca, kartki okolicznościowe pieskot, opakowanie pralin jubileuszowych czy uznane za innowacyjne radio w kształcie krzyża, fotele na drabinie, ceramika z portretem Lenina. Te oryginalne dzieła nieprzystosowane do istotnych potrzeb społecznych jak brak mieszkań, służba zdrowia, ludzie wykluczeni społecznie, środki transportu itd. itd. Promują radość w gadżetowej otoczce festiwalowego świata. Warto w tym miejscu przytoczyć wypowiedź jednego z projektantów wzornictwa Filipa Springera „….to straszne, że słowo design zostało zawłaszczone przez drogie szczotki i krzesła”.\nMiędzynarodowy, „największy w tej części Europy” festiwal niczym popkulturowa uczta świątecznego jarmarku rozrzucona po całym mieście przyciągnęła tłumy mieszkańców i przyjezdnych żądnych zaspokojenia swoich gustów i wyobrażeń o stylu życia, w którym wydająca dźwięk balustrada na moście ma stanowić o dizajnie jako stymulatorze rozwoju gospodarczego.\nfoto: Łódź Design Festival, projekt: Maja Ganszyniec\nfoto: Łódź Design Festival, projekt: Nikodem Szpunar\nfoto: Łódź Design Festival, projekt: Alicja Patanowska\nfoto: Łódź Design Festival, projekt: Aleksandra Satława, Magdalena Paleczna\nDygresja o hipokryzji\nNa inauguracji roku akademickiego w Akademii Sztuk Pięknych im. Wł. Strzemińskiego w Łodzi został wygłoszony wykład pt. "Katarzyna Kobro - Przesłanie". W kontekście fatum ciążącego na współżyciu obydwojga artystów (Władysława Strzemińskiego i Katarzyny Kobro) opisanych przez ich śp. córkę Nikę Strzemińską to przejaw hipokryzji budzącej niesmak.\nDworzec Łódź Fabryczna – Bramą miasta\nMiasta zawsze rozwijały się wzdłuż traktów komunikacyjnych tworząc specyficzną siatkę połączeń krajowych i zagranicznych. Łódź od dziesięcioleci nie mogła zdobyć się na budowę połączeń drogowych, kolejowych czy lotniczych, które zapewniłyby by jej rozwój na skalę europejską. Nie potrafiąc wykorzystać swojego położenia geograficznego tkwiła w marazmie. W tym kontekście myśl o „Europejskiej stolicy kultury” czy marzenia o klimacie wiedeńskiej secesji stały się farsą, a drugie Bilbao bez połączeń komunikacyjnych postawiły Łódź pod pręgierzem śmieszności. Te ciężkie doświadczenia wymusiły na decydentach myśl o budowie dworca kolejowego „ Łódź – Fabryczna” jako istotnej przesłanki do otwarcia połączeń kolejowych miasta.\nZaha Hadid Dworzec Afragola\nDworzec Łódz Fabryczna Dworzec Wschodni Gare do Oriente\nBudowa ruszyła! Trudno nie docenić około 20 metrów pod ziemią infrastruktury dworca za blisko dwa miliardy złotych i ogromu prac w trudnych warunkach realizacyjnych. Nie dziwi też przesuwanie terminu oddania dworca do użytkowania, gdy wieść o jego bliskim uruchomieniu przebiła się poprzez informacje środków przekazu. Długotrwałe oczekiwania na zakończenie prac przyćmiły obraz mający pojawić się na powierzchni zmniejszając trud podziemnej realizacji. Jego szczególne miejsce w Łodzi jako specyficznej „Bramy miasta”, przez którą przemieszczać się będą setki i tysiące pasażerów zasługuje na wygląd porównywalny z najlepszymi realizacjami świata i Europy. Niestety skromne w formie przekrycie dachu dworca, niczym przekrycie hangaru lotniczego nie napawa kunsztem architektonicznym najważniejszego obiektu architektonicznego w mieście. Kiedyś zauroczeni dziełem Franka O Gehryego mającym powstać nieopodal dworca, później szklaną rurą Muzeum Sztuki, dzisiaj zawstydzeni upadłością idei „Europejskiej Stolicy Kultury” znudzeni długotrwałym mozołem budowy dworca myślimy czy jego obsługa spełni nasze oczekiwania na połączenie z innymi miastami i Europą oraz punktualność przejazdów w europejskich standardach.\nzdjęcie Natalia Ślizowska - Pracownia projektowania kostiumu kreacyjnego Wyższej Szkoły Sztuki i Projektowania w Łodzi\nPodobno rowerowy kask ochronny jest nieskuteczny w ruchu drogowym. Obecnie stosowany kask jest kaskiem dla kolarstwa sportowego. Ponieważ kolarstwo jest dziedziną sportu wyczynowego, a jazda na rowerze należy do transportu drogowego w Holandii jako kraju o największym w świecie poziomie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, kaski rowerowe są praktycznie nieużywane. Obowiązek używania kasku rowerowego w przemieszczaniu się w ruchu drogowym praktycznie eliminuje instalowanie stacji tzw. „rowerów miejskich” ponieważ nieopłacalnym jest dołączanie do każdego „roweru miejskiego” osobnego kasku. A zatem przedstawiamy próby rozwiązania problemu ochrony głowy w transporcie drogowym, które państwo ocenicie sami. Szerokiej drogi….!\nKlapa Fety Mody\nPisaliśmy na naszym profilu Facebooku artykuł pt. „Moda – Feta gry pozorów” „…… gdy gasną światła ramp pokazowych kreacji, pojawia się w odbitym echu szeptów zachwytu i powidoków „modowego szaleństwa” właściwa twarz biznesu, w którym popyt, podaż i zysk ……. stanowią o udanej inwestycji. Tegoroczna wiosenna edycja łódzkiego Fashion Philosphy Week Poland jeszcze się nie rozpoczęła, a już poległa. Rozbieżności interesu pomiędzy Urzędem Miasta, a organizatorem pokazu „Moda Forte” oraz rozbieżności finansowe zakończyły się zupełną klapą fety mody, skutkując rozwiązaniem umowy i prawdopodobnie spotkaniem w sądzie. To już nie pierwsza porażka Łodzi prowadzona przez specyficzne „Centrum porażek” już wypracowało porażkę „Europejskiej stolicy kultury”, festiwalu Camerimage, wyciszony Festiwal Czterech Kultur, uprzedni Inter Fashion, czy obecnie upadły tydzień mody – Fashion Philosophy Week Poland. To nie nieprzewidywalne tsunami kultury to brak znajomości procesów rozwoju kultury, która by zaistnieć nie może być budowana w oparciu o celebryckie, wrzaskliwe imprezy. Kulturę buduje się w oparciu o tradycję, wiedzę o procesach powstawania kultury przełożoną na zarządzanie i jej organizację. W tej kwestii jest dobry niewykorzystany przykład Centralnego Muzeum Włókiennictwa oraz 14 już edycja Międzynarodowego Triennale Tkaniny. Zbliżający się sezon festiwalowy ogłasza zwidy festiwalu Łódź-Design w postaci celebryckiego oszołomstwa i łódzkiej megalomanii.\nW Łodzi są już stacje roweru miejskiego. Od 30 kwietnia ruszy sto stacji i tysiąc pojazdów!\nMoże chiński pomysł "rikszy" wróci do Chin.\ninfo z http://lodz.naszemiasto.pl\nPomnik jednorożców - Przy nowo wybudowanym przystanku przesiadkowym, znanym już kiczem architektonicznym ma powstać pomnik pary jednorożców z potomstwem jako wkład myśli kulturowej uwieńczonej wnioskiem obywatelskim za jedyne 400 tys. złotych. Dzieło to w/g autora wniosku pana Pawła Bąka powinno nawiązywać o zgrozo do przystanku i mienić się różnymi kolorami, a przystanek powinien otrzymać nazwę "Stajnia Jednorożców" !\nTak to zwykle bywa, gdy ktoś puści bąka dla urozmaicenia dyskusji.\nzdjęcie ze strony http://ddlodz.pl\nAmeryka i Hemingway wracają do Hawany\nPrezydent Barack Obama po 70-ciu latach nieobecności USA na Kubie przybył z wizytą, otwierając być może nowy okres pomiedzy obydwoma krajami. „Kuba wyspa jak wulkan gorąca…” w nowej odsłonie przywołuje refleksje związane z wielkim noblistą Hemingway’em i jego wspaniałymi powieściami. W rezydencji pisarza można zobaczyć trofea myśliwskie, barek z niedopitymi przez pisarza butelkami i słynny jacht „Pilar”, basen, w którym kąpała się Ava Gardner. Przy Calle Obisp, jednej z najsłynniejszych ulic miasta, stoi hotel Ambos Mundos, gdzie Hemingway pracował nad „Zielonymi wzgórzami Afryki”, „Komu bije dzwon”. Poza Hemingway’em na Kubie przebywał tam Federico Garcia Lorca, Graham Green. Wielki mit Kuby może powrócić by po komunistycznych dekadach rządów Fidela Castro Kuba znów odzyskała swój blask gorącego, tętniącego życie miejsca.\nLogo Łódź 2022\ninfo z http://lodzkie.naszemiasto.pl\nZapożyczone znaki poważnych uczelni\nAkademia Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego w Łodzi oraz Państwowa Wyższa Szkoła Filmowa, Telewizyjna i Teatralna im. Leona Schillera w Łodzi to bez wątpienia reprezentacje szkół artystycznych w Łodzi, ale również uczelnie uznane w Polsce i poza jej granicami. Ich identyfikacja graficzna w postaci logotypów na różnych nośnikach medialnych może budzić wątpliwości co do własności praw autorskich i instytucjonalnych znaku.\nLogotypy (znaki firmowe) szacownych wyżej wymienionych uczelni jak widać na poniższych obrazach noszą znamiona plagiatu poprzez zapożyczenia wartości graficznej z logotypów zaprojektowanych i znajdujących się w przestrzeni komunikacji wizualnej w różnorodnych środkach przekazu.\nZnak graficzny ASP w Łodzi zaprojektowany przez Piotra Bojanowskiego\nZnak C.H. Leavell & C.O. w Dallas\nZnak graficzny PWSFTiT w Łodzi zaprojektowany\nna 65 lecie uczelni przez warszawskie Studio BX w roku 2013/2014\nZnak graficzny zaprojektowany przez amerykańskiego\nprojektanta, grafika i ilustratora Richarda Hessa\ndla Perfect Film & Cemical Corp. w 1968 roku\nWyższa Szkoła Sztuki i Projektowania w Łodzi w 2011 roku uruchomiła Centrum Architektury i Wzornictwa, jedno z pierwszych w Polsce, którego cel określał promowanie architektury i wzornictwa jako stymulatora rozwoju gospodarczego. Projekt p.t. „Awangarda jutra” w postaci wystawy prezentowany w Łodzi, Warszawie i Wrocławiu potwierdzał swoją społeczną wartość odnotowaną w wielu przekazach medialnych w Polsce.\nWystawa WSSiP Łódź - fot. Karolina Szczepocka\nOpera Narodowa w Warszawie - fot. Jarek Mazurek\nMuzeum Architektury we Wrocławiu - fot. M. Łanowiecki\nWystawa - Awangarda Jutra w Łodzi z okazji Łódź-Design\nUzasadnienie wniosku do Prezydenta Miasta o użyczenie lokalu na rozszerzone działanie publiczne nie przekonało byłej v-ce prezydent miasta pani Agnieszki Nowak by w piśmie z dn. 24.05.2012 odmówić wsparcia tej społecznej inicjatywie z powodu braku możliwości. Brak możliwości to fakt, z którym trudno podjąć dyskusję, ale zafałszowanie faktu to już naruszenie odpowiedzialności administracyjnej, ponieważ odmawiając użyczenia lokalu Wyższej Szkole Sztuki i Projektowania przyznano w tym samym czasie Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi lokal na ulicy Piotrkowskiej na działalność promocyjną w zakresie sztuki. Ukończona rozbudowa bazy Akademii Sztuk Pięknych o nowe obiekty jak widać nie wystarcza na prowadzenie jej działalności, a zatem przyznano jej kolejny obiekt po byłej szkole zawodowej na „Księżym Młynie” na akademickie Centrum Wzornictwa, którego rewitalizacja ma kosztować kilkadziesiąt milionów złotych. Zapożyczenie idei czy pomysłu, zwłaszcza w świecie akademickim czy zawodowym, to odstąpienie od zasad etyki i być może plagiat.\nASP Galeria na ul. Piotrkowskiej, fot. G. Wysogórski\nBudynek byłej Szkoły Zawodowej na Księżym Młynie, fot. G. Wysogórski\n„…Zaczarowana dorożka, zaczarowany koń…”\nDawno minął czas łódzkich dorożek, których widok zrośnięty był z Łodzią XIX wieku aż do lat 70-tych XX wieku. Zapewne rozwój motoryzacji wyparł te romantyczne pojazdy wraz z końmi i nie wiadomo czemu zastąpiono je pracą „riksiarzy” wożących swoich pasażerów pojazdami, które rodowód swój wywodzą z dalekich Chin. Zaroiła się łódzka ulica Piotrkowska złomem rowerowym by zwrócić uwagę dysydentów bynajmniej nie na fizyczną mitręgę pożytecznych cyklistów, lecz na ich udziwnione środki pracy. Jak donoszą media liftingowi będą poddawane riksze oraz ubiór łódzkich „chińczyków”.\nW konsekwencji trendów ekologicznych wyprowadzających ze śródmieścia samochody otworzyły się miasta dla nowego środka transportu zwanego „rowerem miejskim”. Właściwość pedałowania z własnej woli przybliża być może koncepcję tramwaju miejskiego poruszanego zbiorowym wysiłkiem, poprzedzanego znanym już doświadczeniem łódzkich regat łodziami poruszanymi pracą kończyn dolnych. Rozwiązaniem tym stanął naprzeciw projekt Deana Kamena zwany „segway’em” jako dwukołowego pojazdu miejskiego poruszanego silnikiem elektrycznym wyposażonym w komputer i sterowanie żyroskopowe przystosowane do użytkowania przez użytkowników zarówno starszych wiekiem jak i niepełnosprawnych. Tak więc przemyśleniom decydentów życia w mieście przydałby się specyficzny żyroskop, który zniwelowałby odchylenia niezrównoważonej wyobraźni.\nMagdalena Pasterska - WSSiP w Łodzi\nŁukarz Grabarz - WSSiP w Łodzi\nGigantyczny przystanek Piotrkowska - Centrum\nJak sama nazwa wskazuje, przystanek to miejsce, w którym przystajemy w oczekiwaniu na spotkanie czy na środek lokomocji miejskiej. Tak więc przystanek różni się od placu, dworca czy lotniska. W Łodzi jak zwykle wybudowano największy przystanek w Europie, w centralnym punkcie skrzyżowania się głównych linii komunikacyjnych. Jego skala niczym katedra z wjazdem poprzez tunel szpeci obszar architektoniczny tego skrzyżowania zupełnie nie wpisując się w jego otoczenie. Jego eklektyczna koncepcja z fioletowo-żółtymi wydrukami na przezroczystym przekryciu konstrukcji może określać kicz, który chciałby być piękny. To nie tylko jego wartość estetyczna, to również karykatura dzieła architekta Santiago Calatravy, który zrealizował w Lisbonie dworzec kolejowy z dachem na kondygnacji naziemnej. To również mankamenty eksploatacyjne jak ogrzewanie giganta – przystanku, odśnieżania dachu, mycia i jego naprawy, sprzątania peronów i koszty w/w eksploatacji obiektu. Koncepcja wymyślona przez studenta architektury, wyrwana z kontekstu otoczenia przeprojektowana przez „profesjonalistów” na długie lata wpisze Łódź w wyraźne przekłady kiczu architektonicznego.\nPrzystanek Piotrkowska - Centrum\nPrzystanek Piotrkowska - Centrum, foto: Rafał Tomczyk\nproj. Calatrava - Lisbona\nŁódź Design – 2015\nInwazja przedmiotów i jej konsekwencje\n„Nigdy w historii nie otaczało nas tak wiele przedmiotów wytworzonych przez człowieka. Wszechobecne towarzyszą nam od poczęcia aż do śmierci”. Nigdy też w historii świat nie był tak zaśmiecony przedmiotami masowej produkcji. Złomowiska samochodów, setki ton tektury po opakowaniach, tony pojemników z tworzyw sztucznych gadżetomania napędzana marketingowym ujęciem świata. Zabudowa globu ziemskiego i migracja biedniejszych zamieszkiwaczy jego obszarów do centrów cywilizacyjnych to konsekwencje projektowania bez umiaru, to brak odczytu właściwych potrzeb społecznych i zrównoważonego rozwoju. Festiwal Łódź Design to święto produktu rynkowego na miarę edukacji społeczeństwa w obszarze produkcji, konsumpcji i kultury lub prezentacji rynkowej osiągnięć designu w ukształtowanym kulturowo i cywilizacyjnie społeczeństwie. Co prawda muzeum Vitra pokazało projekty ponadczasowych przedmiotów towarzyszących nam od dziesiątków lat w niezmienionej postaci, to bieżąca ich realizacja w żadnej mierze im nie dorównuje, a filozoficzny panel dyskusyjny „Anatomia krzesła” można zrelacjonować określeniem, że „punkt siedzenia zależy od punktu widzenia”. Wczytując się w program festiwalu i jego propozycji wykładów, warsztatów i otwartych pracowni, konfrontuję je z rzeczywistymi eksponatami i nie znajduję odpowiedzi na skutki projektowania w dzisiejszej siermiężnej rzeczywistości.\nOglądam ze zdziwieniem drewniane okulary, czapki z drewnianym daszkiem, słoiki Weck’a znane z babcinej kuchni, czy zbyt skromne wzornictwo produktów Huty szkła „Julia”, przywołujące nieporównywalne projekty Zbigniewa Horbowego dochodzę do wniosku, że skutkiem obecnego projektowania jest jego kryzys. Ceramika stołowa z braku innowacyjności skierowała się w stronę zdobnictwa, proponując typoszeregi rozwiązań graficznych kuszące narracją zawartą w ich przekazie. Bardzo słabo zaprezentowały się uczestniczące w festiwalu Akademie Sztuk Pięknych nie przebudzone jeszcze ze snu „Szkoły plakatu polskiego” oraz projektowania produktu przysypanego kurzem historii.\nPrzyciągają uwagę dobrze zaprojektowane elementy ceramiczne wyposażenia łazienki, pachnące Finlandią meble dla niemowlaka czy ortopedyczny zestaw „łupkowy” oddalający mitręgę gipsowania urazów i zdejmowania gipsu. Prezentacja szeregu wytworów firm producenckich przedstawia znane już wzory z supermarketów lub gadżety próbujące uwodzić zwiedzających. To prawda ujęta w katalogach festiwalu, że w „tworzonych projektach znajdują odzwierciedlenie konsekwencje zmian technologicznych, społecznych i kulturowych” lecz należałoby dodać, .że zmiany te obecnie nie dotyczą polskiego przemysłu, a wzornictwo jako stymulator jego rozwoju słabo dostrzegane jest przez decydentów produkcji. To również fakt, że Łódź jest „miastem ukrytego potencjału” lecz trudność w jego ujawnieniu buduje koncepcje sprzeczne z tym potencjałem. Kultury nie buduje się marketingowym zabiegiem, ale buduje się ją latami ciężkiej pracy w oparciu o spuściznę pokoleń oraz zrównoważony rozwój gospodarczy i kulturowy.\nTak więc, festiwal Łódź Design i jego kolejna odsłona pod hasłem „Konsekwencje” identyfikuje siermiężną rzeczywistość polskiego Design’u bez zaplecza przemysłu i jego instytucjonalnej obecności.\nNowe logo Sejmu i jego malkontenci\nW dniu 1 października tego roku Newsweek Polska przedstawił stosunek parlamentarzystów do nowego logo Sejmu autorstwa Jerzego Janiszewskiego, projektanta znanego na świecie logo Solidarności.\nWypowiadający się na temat nowego logo Sejmu wykazali się zupełnym brakiem kultury wizualnej, a szczególnie identyfikacji czy inaczej tożsamości podmiotów państwowych czy handlowych. Przedstawieni w telewizji malkontenci wykazali, że prawdopodobnie godło (logo) Państwa w postaci orła czy brak tożsamości instytucji sejmowej im nie przeszkadza, a nawet jest niepotrzebne zbyt drogie, lecz logo własnej partii z racji jej identyfikacji wydaje się im konieczne. Wyobraźnia ich nie sięga ceny projektu identyfikacji graficznej (tzw. Księgi znaku). Ciekawe jaką cenę wyznaczyliby za własną tożsamość polityczną w ubieganiu się o głosy wyborców. Świetnie rozpoznają marki Mercedesa, Volvo, czy Aple, nie zdając sobie sprawy jak jest ich wartość identyfikacyjna.\nDworzec Łódź-Fabryczna, przedłużony...\nJeden z największych dworców w Europie to bez wątpienia dzieło budownictwa kolejowego lecz jego wyłaniająca się postać architektoniczna nie napawa myślą o dziele architektonicznym. Budynek dworca powinien być gotowy z końcem roku lecz koniec inwestycji kolejny raz przedłużono do 30 września 2016 roku (poprzedni termin upłynął 28 lutego tego roku). Wydano już przeszło miliard złotych, a dworca nie ma....\nŁódzka megalomania wielkości czynów znów dała o sobie znać, a następna wielka myśl o "Bramie miasta" w kontekście najbardziej zadłużonego miasta w Polsce oraz ubytku w ciągu pięciu lat 40 tysięcy mieszkańców napawa lękiem.\nfoto Grzegorz Wysogórski\nW Polsce ustanowiono 460 kierunków studiów, a między innymi:\nHodowla i ochrona zwierząt towarzyszących\nZbyt ambitni architekci\nJak wynika z informacji na tablicy ogłoszeń Wydziału Budownictwa, Architektury i Inżynierii Środowiska Politechniki Łódzkiej dyplomanci studiów I-go stopnia architektury nie mogą być zbyt ambitni ponieważ powinni projektować małe budynki, a dopiero na studiach II-go stopnia mogą projektować bez ograniczeń i ambitnie.\nMałe czy duże powinny być równie ambitne, a nakazy pozbywania się ambicji w projektowaniu architektonicznym źle wróżą przyszłym architektom i architekturze.\nZakończenie prac na Księżym Młynie?\nDo 15 kwietnia 2015 roku mają zakończyć się wszystkie prace na Księżym Młynie dotyczące zagospodarowania przestrzeni publicznej. Do pełnego zadowolenia jednak „trochę” brakuje jak widać na poniższych zdjęciach.\nNa Księżym Młynie przy ul. Targowej mieszczą się również dwie wyższe uczelnie, Wyższa Szkoła Filmowa, Telewizyjna i Teatralna oraz Wyższa Szkoła Sztuki i Projektowania. Uczelnie te mogłyby być wizytówkami Łodzi gdyby odwiedzający je goście z Polski i z zagranicy poza szacunkiem za ich dokonania wyrażali szacunek dla władz miasta za dbałość o przestrzeń otaczającą te obiekty, wymianę jezdni, chodników, ścieżkę rowerowa, parking, połączenie z parkiem itd.\nMedia o łódzkich uczelniach\nŁódzkie media publiczne mało widzą, a jeszcze mniej piszą na temat całościowego problemu szkolnictwa wyższego w Łodzi będąc w przekonaniu, że Łódź akademicka ogranicza się tylko do 6-ciu uczelni jak Uniwersytet Łódzki, Uniwersytet Medyczny, Politechnika Łódzka, Akademia Sztuk Pięknych, Akademia Muzyczna i Państwowa Wyższa Szkołą Filmowa, Telewizyjna i Teatralna. Przekaz taki widocznie satysfakcjonuje władze miasta, które promują Łódź jako „Miasto Uczelni Wyższych”, czy zachęcają młodzież do przyjazdu pod hasłem „Młodzi do Łodzi”. Nie wiedzą zatem młodzi z Polski, Europy i Świata, że obok mocno promowanych w mediach publicznych 6-ciu wyżej wymienionych uczelni istnieją i prowadzą w Łodzi działalność edukacyjną 22 uczelnie prywatne, które w swojej większości przynoszą nie mały zysk i splendor miastu. Zamieszkiwanie przez żaków w Łodzi, korzystanie z zakupów żywności, książek, odzieży, korzystanie ze środków transportu, kultury i rekreacji to znaczące zyski dla miasta i powód do rozwijania udogodnień oraz przyjazdu i do pobytu w tym mieście. Fałszywa konkurencja pomiędzy uczelniami publicznymi i prywatnymi wspierana medialnie ogranicza próby zmniejszania emigracji z miasta. Niż demograficzny skutkujący zmniejszaniem się Łodzi do liczby blisko 700 tysięcy mieszkańców, kierowanie się mitem lepszych uczelni państwowych od uczelni prywatnych wzmacnia decyzję ewentualnych kandydatów na studia pomijające Łódź w swoich wyborach, a niewątpliwe osiągnięcia krajowe i międzynarodowe nie mają siły przebicia w blokadzie medialnej.\nUzyskanie przez studentów i absolwentów WSSiP w Łodzi międzynarodowych nagród „Teraz Polska”, „Wielkiego Kreatora Narodowego Centrum Kultury”, stypendium Fundacji Art. Culture w Paryżu, IF Design Award czy udział w konkursie międzynarodowym na obiekt Muzeum Gugenheima w Helsinkach oraz w pokazach Fashion Week Poland – Ptak to również wizytówki Łodzi, które nie znajdując wsparcia medialnego ograniczyły wiedzę o jej kreatywności. Tak więc nie widzące i niesłyszące media czy ich bezrozumna blokada informacji nie służą rozwojowi i przyszłości miasta.\nKryzys ekonomiczny wzmacnia zapotrzebowanie uczelni na studentów, którzy zapłaciliby za utrzymanie „szklanych domów” ziejących pustką i zagrożeniem braku możliwości finansowych na ich utrzymanie eksploatacyjne. Co prawda głupota nie zwalnia od myślenia lecz próba myślenia może przywoływać głupotę.\nA zatem ćwiczenia oddechowe, medytacyjne, panowanie nad emocjami nie dziwią w służbie zdrowia psychicznego, ale żeby od razu uruchamiać kierunek studiów Hatha-Jogi jako studiów uniwersyteckich na wydziale ekonomicznym w Łodzi, to być może wyraz stresu spowodowanego narastającym niżem demograficznym lub przeciążeniem aparatu myślenia. Podobne objawy powodowały uruchomienie projektowania kulinarnego w ASP w Łodzi. By stan chorobowy przeszedł w epidemię ujawniając w Warszawskiej Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego uruchomienie kierunku studiów pt. „pies w społeczeństwie”, w Uniwersytecie Białostockim studia podyplomowe z zarządzania parafią, a w Uniwersytecie Papieskim w Krakowie studia w zakresie Morskiej Turystyki Religijnej by w Collegium Civitas w Warszawie uruchomić studia dla smakoszy wina.\nNic nie wskazuje by ten stan uruchomiony wybudowaniem fabryki inżynierów bez przemysłu w Łodzi został zahamowany. Są przesłanki, że uruchomi się również Akademię Dziwnych Kroków jako studia dla wyższej administracji uczelnianej.\nNa podstawie: „Dziennik Łódzki”, 16.02.2015 – Wydarzenia\nMarka – wartość światowa, krajowa, wewnętrzna lub bez specjalnego znaczenia jeżeli nie przynosi zysku. Tegoroczny Fashion Week Poland w Łodzi kolejny już raz buduje markę miasta Łodzi jako europejskiej stolicy mody, lecz osiągnięcia w tym zakresie nie sięgają dalej niż jeden z wielu festiwali po, których zapada cisza medialna. Szumna nazwa mająca poruszyć europejskie ambicje miasta okazała się butikową fetą i pokazem kreacji modowych osiągnięć w unikatowych realizacjach. Zauroczona medialnie feta przyciągnęła kupców z kraju i niewielu z zagranicy, którzy w otoczeniu zgromadzonej publiczności i świateł ramp celebrowali gust, szyk i smak modowy.\nPromocja wydarzenia jako specyficznego teatru mody w minimalnym stopniu powiązana byłą z biznesem, nie przynosząc upragnionych kontraktów poza kilkoma nie stanowiących o sile oddziaływania przedsięwzięcia. W opinii menedżerów polskim projektom wciąż trudno przebić się na rynku mody. Większość z nich tworzy niszowe produkty, których nie potrafi sprzedać. Wraz z upadkiem przemysłu odzieżowego zostaliśmy wypchnięci z rynków europejskich i światowych próbując nadrobić straty „dobrą miną do złej gry” budując medialne fakty mijające się z rzeczywistością. Produkcja unikatowa, kreatywna skierowana do celebrytów i establishmentu to zaledwie metka późniejszej produkcji bez której nie ma co mówić o sukcesie.\nJak oceniają eksperci, przy produkcji odzieży w Polsce może obecnie pracować około 100 tysięcy osób. Jednak sektor ten jest mocno rozdrobniony i generalnie działa w podłódzkich miejscowościach, w których większość firm skupia się na poszukiwaniu nisz rynkowych o wyspecjalizowanych produktach . Rozdrobnienie produkcji oraz brak zaplecza naukowego powoduje, że polski przemysł odzieżowy praktycznie nie istniej. Ogłoszone intencje wzmocnienia potencjału badawczego związanego z innowacyjnymi rozwiązaniami w zakresie materiałów włókienniczych przez Centrum Promocji Mody Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi w istocie są zgoła życzeniowe, ad dotychczasowa działalność tej instytucji ogranicza się do pokazów mody studentów i absolwentów tej uczelni. Wbrew informacjom nieuświadomionych dziennikarzy oraz Urzędu Miasta, łódzka artystyczna Alma Mater już dawno utraciła monopol na jedynie słuszny program edukacyjny w tym zakresie bazujący na prezentowaniu kreacji artystycznej ubioru w unikatowej formie. Nic dziwnego, że w opiniach ekspertów łódzki pokaz jedynej jakoby uczelni w Polsce kształcącej projektantów ubioru nie trafia w tendencje europejskich centrów mody i produkcji odzieżowej. Konkurencyjne Targi Mody w Fashion City Ptak, w Rzgowie wykazały, że Design Management dobrze zrozumiany może przynosić zyski bez publicznej dotacji. Fashion Week Poland nie spełnia więc marzeń o stolicy mody europejskiej będąc jednym z wielu wydarzeń promocji Łodzi, nieprzynoszących pożądanego skutku.\nP.S. Przeczytaj też publikację na stronie Centrum Architektury i Wzornictwa artykuł „Moda – Feta gry pozorów”\nŁódź-Design Festiwal 2014\nMiędzynarodowe echo Łódź-Design jakoś nie przebiło się na strony pism, telewizji i stacji radiowych Europy i Świata, cichnąc powoli w przestrzeni społecznej miasta. Jak każda z masowych imprez, które nie wylansowały swoich hitów. Polska nie stała się światowym Centrum Mody Design'u, a Brave New Design nie odpowiedział również na podstawowe pytanie czy design uratuje świat? Nie uratuje, ponieważ w ciągle niszczonym środowisku najlepszą rzeczą byłoby zaprzestanie dalszego jego niszczenia poprzez masową produkcję atrybutów kultury masowego kiczu. Kicz chce być piękny, a nie dobry czy użyteczny i zawłaszczył do swojego tygla design mieszając go ze sztuką i przemysłem kreatywnym. Tak więc festiwal Łódź-Design i jego kolejna odsłona w znakomicie zrewitalizowanych obiektach pofabrycznych dostosowanych do celów kulturotwórczych powoduje głęboki oddech satysfakcji ze spotkania z dobrą architekturą, mimo że wypełnienie jej przestrzeni przesłaniem Brave New World jest odległe od swojego znaczenia.\nW Polsce fenomen wzornictwa przemysłowego pojawił się dopiero na przełomie lat 60 i 70 ubiegłego wieku, to na dzień dzisiejszy utracił on swoją ideę jako stymulatora rozwoju społeczno-gospodarczego budowanego produkcją przemysłową na rzecz działalności artystycznej realizowanej metodami rękodzieła czy rzemiosła artystycznego. Dzisiaj słowo design stało się na tyle popularne, że może oznaczać wszystko co się komuś podoba, czyniąc z niego działalność nieokreśloną społecznie, czego dowodem jest Food Design (Wzornictwo Kulinariów), malowania paznokci czy tatuażu i wielu innych zajęć o preferencjach artystycznych. Wyalienowanie się design’u z istotnych problemów społecznych jak zaśmiecanie świata, zabudowy w przeludnionych centrach świata, środków transportu służących przemieszczaniu się ludności miast, służby zdrowia, szkolnictwa czy międzyludzkiej komunikacji cyfrowej czynią z ekspozycji i jej przesłania festiwalowego zjawisko ukazujące fragmentaryczne fakty artystyczne w tle groteskowych przekazów z minionej epoki PRL-u.\nOto „Strefa testów” jako przestrzeń, w której można realizować własne pomysły przywołując z szarych lat PRL-u audycje i książkę pana Słodowego pt. „Zrób to sam”. Dalej punkt napraw przyniesionych przedmiotów, potłuczonej porcelany, starych zegarów, czy miejsce , w którym można rozpoznać podstawowe materiały takie jak papier, drewno, tkanina i metal i wykonać z nich na miejscu nie wiadomo co. Ten dziwny zestaw działalności „kreatywnej” stosowany w programach przedszkolnych dawno temu, dzisiaj w specjalistycznych strefach technologii oferuje młodzieży i zainteresowanym wiedzę i umiejętności daleko szersze niż groteskowe pokazy wydawałoby się na miarę czasu. Polskie społeczeństwo chociaż nie bogate, ale na pewno nie żyje w kraju trzeciego świata. Okraszenie pokazu drukarką 3D, z której można otrzymać produkt o wielkości filiżanki do kawy wydaje się określać, w którym miejscu znajduje się polski design. Poza kilkoma przebrzmiałymi nowinkami wzorniczymi jak meble Zora, stołek Ribbon czy tekstylne fotele pneumatyczne otoczone lampami jako sztuki rękodzieła w drewnie nie bronią hasła Brave New World. Prezentowane meblarstwo inspirowane tendencjami sztuki użytkowej lat 60 i 70 tych ubiegłego wieku nie dorównują wartościom mebli projektowanych w tym czasie przez takich mistrzów jak Czesław Knothe, Jan Kurzątkowski czy Maria Chomentowska.\nKuszące błyskiem luster wykładziny ścian w podwórku miejscami przywołują z pamięci elewacje wykładane potłuczonymi talerzami okresu gierkowszczyzny. Jedynie ceramika z Paradyża budzić może uznanie za dobry design, kusząc inwencją, formą i wykonawstwem. Dosyć skromna prezentacja Akademii Sztuk Pięknych z Łodzi preferująca plakat jako przebrzmiałą formę medialnej promocji zaprezentowała również przedprototyp sprzętu rehabilitacyjnego i mimo szacunku dla wysiłku projektanta, prototyp ten nie przebiłby się na międzynarodowych targach tego sprzętu w Łodzi. Głęboki kryzys polskiego przemysłu spowodował zepchnięcie wzornictwa przemysłowego na tory rzemiosła artystycznego, które przy miernym zapleczu technicznym, nie jest w stanie zaoferować wartościowych produktów. A zatem „czapki z głów” za przestrzeń architektoniczną i maski z twarzy nietrafionych koncepcji merytorycznych i realizacyjnych.\n"Futurystyczne projekty wysokościowców w Warszawie - skomentuj"\nProblemy lokalizacji szkolnictwa wyższego w Łodzi\nŁódź przed II wojną światową nie posiadała uczelni wyższych skupiając się na szkolnictwie zawodowym. Po wojnie przy tymczasowości organizacji życia miejskiego uruchamiane uczelnie wyższe sytuowano w przypadkowej lokalizacji i obiektach zwolnionych z dotychczasowych swoich funkcji. Jako przykłady tej przypadkowej lokalizacji można przytoczyć przyznawanie organizowanemu Uniwersytetowi łódzkiemu budynku dawnej instytucji wodociągów miejskich przy ulicy Narutowicza. 67 czy przyznanie powstającej Politechnice Łódzkiej opuszczonych przez wojska radzieckie budynków po dawnej fabryce szaf Rosenblata. Brak kompleksowego myślenia o prawidłowej, urbanistycznej lokalizacji uczelni przy dużych odległościach pomiędzy obiektami akademickimi oraz niesprawnej komunikacji miejskiej musiał spowodować chaos, którego główną cechą było ciągłe przemieszczanie się społeczności akademickiej pomiędzy odległymi od siebie miejscami procesu studiów. Ciasnota, zgrzebność i dysfunkcjonalność przyznawanych obiektów przy rozwoju ilościowym studentów i kadry naukowo-dydaktycznej wymuszały ciągłe remonty pomieszczeń dydaktycznych oraz przyznawanie następnych obiektów powiększając istniejący już chaos lokalizacyjny w przestrzeni miasta.\nMijały lata ubogiego w przestrzeń dydaktyczną szkolnictwa wyższego, by dostrzeżony ten brak spowodował rozbudowę starej bazy, budowę nowych obiektów i uznaniowe przyznawanie znacjonalizowanych w poprzednim okresie pałaców, willi, rezydencji czy obiektów pofabrycznych. Odtąd willowe i rezydencjonalne rektoraty, dziekanaty, instytuty myśli politycznej i europejskiej, rozsiadły się w burżuazyjnym sztafażu próbując poświadczyć swoją europejskość.\nWiatr przychylności dla szkolnictwa wyższego rozpoczął realizację obiektów akademickich dla politechniki łódzkiej czy specyficznej osi od obiektów Akademii Sztuk Pięknych przy ul. Wojska Polskiego poprzez obiekty Uniwersytetu Łódzkiego wzdłuż ulicy Pomorskiej obejmując budynki matematyki, fizyki, farmacji, biblioteki Akademii Medycznej, biblioteki głównej Uniwersytetu Łódzkiego, osiedla studenckiego tzw.”Lumumbowo” do budynku Kliniki Akademii Medycznej. Realizacja ta nie zabezpiecza w pełni bazy akademickiej Łodzi pozostawiając ją nadal w rozproszeniu w przestrzeni miasta. Unijna dystrybucja funduszy na cele szkolnictwa wyższego w nieprzygotowanej strategii ich prawidłowego wykorzystania w przestrzeni miasta zaowocowały nonszalancją inwestycyjną w postaci „Szklanych domów” o olbrzymich kubaturach przy świadomości nadchodzącego niżu demograficznego i konieczności wyposażenia tych obiektów oraz opłacania ich eksploatacji. Wybudowana kubatura bez kontekstu otoczenia jako kampusu akademickiego z bazą sportu i rekreacji, bazą hotelową (akademików), stołówek, kawiarni czy galerii handlowych i galerii sztuki, tworzą zamknięte enklawy przekazu wiedzy bez uzupełniania ich funkcjami zabezpieczającymi akademickie życie.\nMegalomania wiodąca przez „Europejską stolicę mody” z najdłuższym w Europie wybiegiem dla modelek w nowym budynku Akademii Sztuk Pięknych, czy „Fabryka inżynierów” w mieście bez przemysłu to przysłona po otwarciu, której ukazuje się stan myśli naukowej i edukacyjnej w przestrzeni urbanistycznej miasta. Skierowanie tej myśli na sytuowanie w centrum miasta obiektów akademickich czy domów studenckich to zła myśl, której nie usprawiedliwia historyczne usytuowanie Sorbony czy Uniwersytetu Jagielońskiego w centrum miasta. Lokowanie zatem w centrum miasta tzw. akademików (hoteli studenckich) to pomysł przywołujący budowę koszar wojskowych w centrum miasta by żołnierze mieli bliżej do dobrodziejstw oferowanych w jego centralnej przestrzeni.\nFaktem jest, że campus to fizyczna przestrzeń akademicka o specyficznej subkulturze, która nie jest tożsama z życiem miejskiego zespołu mieszkaniowego czy administracyjno-bankowego centrum miasta. Co prawda rozwój myśli o przestrzeniach akademickich zbudował pojęcie campusu akademickiego jako struktury złożonej z wielu racjonalnych funkcji połączonych siecią komunikacji wewnętrznej i zewnętrznej z dużym zainwestowaniem infrastruktury i współczesnych technologii niezbędnych przy badaniach i dydaktyce akademickiej, to doświadczenia te nie znalazły odzwierciedlenia w obecnych zamiarach zarządców miasta. Póki co artystowskie zauroczenia kształtują wizję miasta w stronę rozwoju „do wewnątrz” i „przemysłów kreatywnych” niczym w chorobliwych marzeniach króla Midasa, któremu za złote myśli wyrosły ośle uszy.\nIzby architektów - Zmiana uprawnień\nPisaliśmy już na naszych stronach o zmianie uprawnień budowlanych i skutkach z powyższego wynikających w publikacji p.t. „Architekt – co to dzisiaj znaczy ?” teraz informujemy że: od 10 sierpnia 2014r. nastąpiła następna nowelizacja tych uprawnień podpisana przez Prezydenta RP Bronisława Komorowskiego w dniu 30 maja jako nowelizacja ustawy o samorządach zawodowych w ramach drugiej transzy deregulacyjnej. Również podpisana została nowelizacja prawa budowlanego, która m.in. skraca o połowę wymiar praktyki projektowej i umożliwia zaliczenie praktyk studenckich jako części praktyk zawodowych.\nPowyższe nie rozwiązuje problemów związanych z zawodem architekta. Wracamy więc do tematu z myślą o refleksji tych, którzy bez głębszej świadomości zmian w tym zawodzie utrzymują status quo jego wykonywania mimo, że narosłe zmiany i sprzeczności są widoczne w środowisku architektów, a szczególnie młodszego pokolenia. Wczytując się w wypowiedź wiceprezesa Krajowej Rady Izby Architektów RP pana Piotra Gadomskiego dla agencji informacyjnej Newseria Biznes cyt. „…..inżynierowie liznęli trochę architektury na studiach, ale dla symetrii muszę powiedzieć, że architekci liznęli zasady konstrukcji budowlanej”. Można zatem stwierdzić, że „architekt to najlepszy artysta wśród konstruktorów i najlepszy konstruktor wśród artystów”. Utracona przez architektów pełna wiedza konstrukcyjno-budowlana i utracone umiejętności wynikające z dziedzin sztuki pozwalają sądzić, że musiały nastąpić głębokie zmiany w zawodzie architekta, które nakazują pytać o jego tożsamość, kształcenie i wykonywanie zawodu. Zgłaszany w powyższej wypowiedzi brak akceptacji wykonywania tego zawodu przez inne zawody przy akceptacji ogółu architektów, realizowania zadań wynikających z innych zawodów jak np. architektury wnętrz czy wzornictwa to swoisty dualizm wynikający z historycznego pojmowania architektury jako sztuki wszystkich sztuk.\nTrudno dzisiaj stwierdzić, że malarstwo, rzeźba, rysunek czy historia sztuki, w dobie zmian w sztuce, która zrezygnowała z kanonów estetycznych kierując się w stronę prowokacji społeczno-politycznej, eksploatację mediów technologicznych czy unicestwieniu formy miałyby mieć decydujący wpływ na działalność w zawodzie architekta. Kontekstualność w stosunku do wiedzy humanistycznej, rozwój technologii budowlanych, innowacyjność i umiejętność w rozwiązywaniu problemów dla przestrzeni społecznie użytecznej to istotne cechy tożsamości zawodu w obszarze architektury. Oczywistością jest, że niezbędna jest w tym zawodzie świadomość inżynierii budowli, organizacji i zarządzania grupami społecznymi czy metodami projektowania co nie oznacza, że wiedza ta ma być całkowita. Wyżej wymieniona kontekstualność z wiedzą humanistyczną jak socjologia, ekonomia, antropologia kultury itd. Dopełniają opisu zawodu czyniąc go autonomicznym w szerokim wachlarzu specjalności. A zatem nowelizacja ustawy o uprawnieniach bez szerokich konsultacji w kontekście narosłych zmian w wykonywaniu zawodu architekta czyni z tej nowelizacji dokument słabo określający jego społeczny i zawodowy sens.\nW sprawie „Zielonego Klina Niezgody” *1\nPo dwóch latach powstawania planu zagospodarowania nowego centrum Łodzi nie wiadomo czy plan zostanie przyjęty. Główne zastrzeżenia do w/w planu to niezgodność tego planu z dokumentem nadrzędnym jakim jest przyjęte w roku 2010 Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz dyskusyjna próba zakładająca bardzo gęstą zabudowę skoncentrowaną w tzw. „Zielonym Klinie” biegnącym wzdłuż ulicy Nowowęglowej. Klin ten mógłby łączyć centrum miasta z parkiem 3 Maja, tworząc zielony rekreacyjny pas w środku nowego centrum Łodzi. Próby przyśpieszenia przyjęcia powstałego planu uzasadniane celami merkantylnymi, politycznymi czy ambicjonalnymi są próbami wyalienowanymi z myśli – komu ta przestrzeń ma służyć i na jaki okres czasu. Przestrzeń urbanistyczna miasta i jej kwartały odnoszą się nie tylko do teraźniejszego czasu, ale ważą o przyszłości warunków życia w zabudowanym obszarze miasta. Świat w swoich koncepcjach i realizacjach urbanistycznych przykłada wielką wagę i dbałość o ilość zieleni otwierając dla niej maksymalnie możliwą przestrzeń by jej społeczna użyteczność miała humanistyczny wymiar. A zatem można by przystosować plan zagospodarowania nowego centrum Łodzi do zgłaszanych i uzasadnionych zmian zanim będzie za późno.\n*1 Na podstawie Dziennika Łódzkiego z 11.04.2014\nReset „Bramy Miasta” Łodzi\nKiedyś budowano bramy do miast wraz z mostem zwodzonym i fosą, by wróg nie wtargnął do miasta.\nNieliczne pozostałości tych budowli z biegiem czasu pozostały symbolami historycznych wydarzeń. Czyżby tzw. „Brama Miasta” Łodzi projektu słynnego architekta Libeskinda miała wypełnić historyczną lukę w swojej monumentalnej postaci ? Co prawda bramy budowano jako wejście do miasta, a nie w jego centrum, to zamysł wybudowania takiego obiektu w jego centrum jako symbolicznego łącznika pomiędzy dworcem Fabrycznym, a ulicą Piotrkowską za kilkaset milionów złotych o niebagatelnej wysokości 64 m oraz powierzchni 40 tysięcy metrów kwadratowych stanowić może o niepohamowanej megalomanii. Taki stan zachowań pomimo smutnych doświadczeń dotyczących Europejskiego Miasta Kultury, Fundacji Sztuki Świata czy Specjalnej Strefy Kultury z Centrum Sztuki Współczesnej w kształcie „szklanej rury” oraz obiektem na miarę Muzeum w Bilbao również znamienitego autora Franka O. Gehry czyni z Łodzi miasto cyfrowych wizualizacji niby europejskiej kultury. Kultury nie da się zbudować na megalomanii jako chciejstwa oraz popkulturowego wrzasku festiwalowego. Kulturę buduje się w wielowiekowym trudzie pokoleń i dumy z jego realizacji. Brama Miasta do wirtualnego raju pozostała w cyfrowej postaci, a chora wyobraźnia uwierzytelniła się Pomnikiem Łódzkiej Dumy, po której się chodzi.


„Cokolwiek wiesz o Watykanie, na pewno nie wiesz wszystkiego” | Fronda.pl\n„Cokolwiek wiesz o Watykanie, na pewno nie wiesz wszystkiego”\nJak wygląda świat za Spiżowa Bramą? Odpowiedź na to pytanie z pewnością chciałoby poznać wielu z nas. Rąbka tajemnicy odsłonić postanowił John Thavis, dziennikarz, pisarz, watykanista (przez prawie trzydzieści lat, 1983 – 2012, szef biura największej i najstarszej agencji prasowej specjalizującej się w tematyce religijnej - Catholic News Service) na kartach książki "Dziennik watykański. Władza, ludzie, polityka." Wydawnictwo Znak zachęcając do sięgnięcia po lekturę pisze: "John Thavis wie więcej o tajemnicach Watykanu niż Don Brown, a o skandalach dowiaduje się szybciej niż sam papież."\nZawiedzie się jednak ten kto w „Dzienniku watykańskim” ma zamiar odnaleźć historię niczym z filmu grozy, ukrywane przed światem w obawie przed wychucham skandalu, który mógłby zniszczyć Kościół. Po przeczytaniu książki dochodzimy do wniosku, że wydawcę porównującego Thavis’a do Brown’a poniosła wyobraźnia. "Pokutujący w naszych umysłach obraz Stolicy Apostolskiej - pisze w wstępie watykanista- to w większości mit. Zarówno serwisy informacyjne, jak i przemysł rozrywkowy przedstawiają ją jako instytucjonalnego molocha - monumentalnego, potężnego i spowitego aurą tajemnicy; działającą sprawinie maszynerię po kryjomu zaprowadzającą swój porządek na całym świecie zawiadywaną przez przywódców rutyniarzy." Dlaczego tak jest? Być może dlatego, że tylko taki obraz Watykanu przyciąga uwagę opinii publicznej. Thavis, nie ulegając tej presji, pisze "prawdziwy Watykan to miejsce..."; "w prawdziwym Watykanie decyzja..."; "w prawdziwym Watykanie bywa..."; "w prawdziwym Watykanie Paolo Gabriele bynajmniej nie jest wyjątkiem..." Thavis od pierwszych zdań "Dziennika watykańskiego" oczyszcza najgłośniejsze "afery" najmniejszego państwa świata z faktów medialnych przedstawiając je czytelnikowi takimi jakimi, według niego, były naprawdę. Według autora „Dziennik watykański” jest "rzetelną kroniką pewnego wycinka czasów w tym najdziwniejszym ze światów." W to zapewnienie czytelnik może uwierzyć, albo nie.\nW innym miejscu Thavis przekonuje czytelnika, że dziennik jest "dokumentem, nie wytworem wyobraźni." To zapewnienie w czasie czytania książki przyda się. W pierwszym rozdziale watykaniesta opisuje m.in. problemy z… dymem unoszącym się w czasie konklawe z komina Kaplicy Sykstyńskiej w 1978 roku. Stacja NBC "źle zinterpretowała wynik konklawe. Ogłosiwszy biały dym, NBC przez pół godziny filmowała pusty balkon, na którym nikt się nie pojawił. Zanim stacja przyznała się do pomyłki, plac Świętego Piotra zdążył niemal opustoszeć." Jak się okazuje w czasie konklawe problem mogą mieć także kardynałowie i to z piecykiem żeliwnym w Kaplicy Sykstyńskiej. "Z powodu złego ciągu w kominie czarny dym wypełnił Kaplicę Sykstyńską i kardynałowie wypadli z niej, krztusząc się i kaszląc." W 2005 roku choć nie było aż tak dramatycznie to i tak nie obyło się bez dymu w Kaplicy Sykstyńskiej i dodatkowego problemu. "Ilekroć otwierano piecyk, żeby wrzucić kolejne głosy i notatki, do wnętrza pomieszczenia wdzierały się kłęby czarnego dymu. Natomiast pojemniki z chemikaliami spalone w drugim piecyku nie chciały się zapalić, przez co dym wydobywający się z komina był ciemniejszy, niż powinien".\nSprawa nie została zapomniana w chwili gdy świat poznał nowego wybranego papieża. Doczekała się komentarzy. "Wszyscy kardynałowie wypowiadający się później na ten temat mieli w zanadrzu mnóstwo dobrych rad: kiedy należało włożyć do piecyka chemikaliami; ile powietrza należało wpuścić do żeliwnego piecyka (...) Zakrawało to na rozmowy mężczyzn zgromadzonych przy grillu i rozważających subtelności opiekania na ruszcie."\nDla milionów katolików na całym świecie, szczególnie w ostatnich latach, wybór nowego papieża to czas niezwykle istotny. Kto może stara się udać do Wiecznego Miasta, inni uważnie śledzą w mediach wszelki informacje płynące z Rzymu. A Włosi? "Włosi postrzegali takie chwile raczej w kategoriach teatru niż historii tworzącej się na oczach wszystkich i jeśli dym z białego zmieniał się w czarny, ich zdaniem przydawało to tylko dramatyzmu spektaklowi niczego nie ujmując ich wiarygodności" - relacjonuje wieloletni rzymski korespondent.\nJohn Thavis w swojej dziennikarskiej karierze odbył niezliczoną ilość nieformalnych rozmów i zakulisowych spotkań z prominentni przedstawicielami Stolicy Apostolskiej. Dlatego też dziennik, który po latach pracy dziennikarz postanowił wydać nie mógł się ograniczyć jedynie do humorystycznych historii. W takim przypadku byłaby to jedynie książeczka z serii "Kwiatki Watykanu", a nie poważną lekturą. Jeden z rozdziałów dziennikarz zatytułowanym zabawnie i równocześnie intrygująco: "Zabawa w kotka i myszkę." O co chodzi? O Bractwo Kapłańskie Piusa X. Zagadnienie interesujące jednych i nie do końca zrozumiałe dla innych. A "ponieważ pisanie o zagadnieniach teologicznych, które podzieliły Kościół w wyniku II soboru watykańskiego gwarantowało klapę sprzedaży każdego tytułu prasowego, reporterzy szukali czegoś bardziej zrozumiałego, na czym mogliby się skupić." Poszukiwany temat znalazł się w momencie kiedy wyszło na jaw, że bp Bernard Fellay poprosił papieża o przywrócenie liturgii trydenckiej, a Benedykt XVI rozważał na poważnie taką możliwość.\nBp Bernard Fellay i ks. Franz Schmidberger spotkali się z Benedyktem XVI pod koniec sierpnia 2005 roku w Castel Gandolfo. "Właściwie obydwaj mężczyźni żywili mieszane uczucia w związku z tą wizytą. Poprosili o audiencję, by dać wyraz dobrej woli wobec nowego papieża. Fellay wszelako nie zamierzał o nic prosić. Wydawało mu się, że będzie mógł negocjować z pozycji siły - przemawiały za nim liczby: liczba wiernych i liczba nowych powołań, a także siła wiary wśród lefebrystów - skoro (przynajmniej jego zdaniem) Benedykt XVI najbardziej ze wszystkich pragnął pojednania z lefebrystami i zamknięcia bolesnego rozdziału w historii Kościoła. Uważał, że papież wykazuje zrozumienie ich stanowiska w kwestiach liturgicznych. Co jednak z resztą posoborowych zmian w Kościele? I już podjętym działaniem przeciwko bractwu?" - pyta Thavis. W 1988 roku arcybiskup Lefebvre stanął na krawędzi schizmy. Jan Paweł II poprosił wówczas kard. Josepha Ratzingera, aby podjął próbę zatrzymania Lefebvre'a i jego zwolenników w łonie Kościoła. Kard. Ratzinger, ku swojemu rozczarowaniu, stwierdził, że potępiają oni wszystkie nauki II soboru watykańskiego. "Jeśli przyjąć, że sobór otwiera Kościół na świat, lefebrystom zależało na ponownym zatrzaśnięciu drzwi. Postrzegali oni zarówno sobór, jak i działania podjęte w jego wyniku za długotrwałą i przysparzającą bólu zdradę wiary" - charakteryzuje sytuację watykanista.\nPod koniec 2009 roku Watykan ogłosił, że przystępuje do oficjalnych rozmów z Bractwem Kapłańskim Piusa X z nadzieją na pełne pojednanie. "Wyczerpawszy możliwość dialogu, w 2012 roku Watykan zaproponował uznanie Bractwa Kapłańskiego Piusa X prałaturę personalną pod warunkiem, że Fellay podpisze <preambułę doktrynalną>, zgodną z głównymi naukami Kościoła".\nPodsumowując sprawę Thavis pisze: "Z mojego punktu widzenia wyglądało to tak, jakby Bractwo Kapłańskie Piusa X zostało wyrolowane na szachownicy polityki kościelnej, dając się wciągnąć w spór, którego nie miało szansy wygrać. Gdyby lefebryści przyjęli propozycję Watykanu i wrócili na łono Kościoła, musieliby zrezygnować z ekstremalnych poglądów i stonować retorykę. W konsekwencji zanikłaby ich prorocka rola - jako oficjalnie uznana mniejszość przestaliby przewodzić naprawie Kościoła, a zmieniliby się w getto tradycjonalistów. W dodatku zastały podkopane ich fundamenty: Benedykt XVI umiejętnie wyciągnął rękę do młodych konserwatywnych katolików, których zadowoliło odzyskanie mszy trydenckiej" - czytamy w pamiętniku.\n"Dziennik watykański" to subiektywny opis zdarzeń jakich świadkiem był John Thavis. To oczywiście nie musi stać w sprzeczności z zapowiedzią dziennikarza, że "niniejsza książka jest dokumentem, nie wytworem wyobraźni." Watykan w wyobraźni wielu pielgrzymów udających się do grobu św. Piotra i św. Jana Pawła II może jawić się jako nienagannie zarządzana twierdza. Inaczej widzi to Thavis. „Watykan tylko teoretycznie działa w oparciu o odgórną władzę, w rzeczywistości zaś stanowi zbiór dykasterii, grup i jednostek zaledwie luźno powiązanych poczuciem wspólnej misji i pozbawionych kompleksowego przywództwa oraz ścisłego dozoru. Musze przyznać, że na ogół mi to odpowiada. Podoba mi się, że urzędnicy chlapią ozorem wtedy, gdy nie powinni, i że dokumenty wyciekają, dzięki czemu Watykan jest naznaczony zwykłymi człowieczymi zaletami i przywarami zamiast wyłącznie nieludzką efektywnością.”\n„Dziennik watykański. Władza, ludzie, pieniądze” watro przeczytać, by przekonać się, że ten „najdziwniejszy ze światów” ma wiele z normalności.\n„Dziennik watykański. Władza, ludzie, pieniądze”, John Thavis, Wydawnictwo Znak, Kraków 2015


Sposoby na udekorowanie nowoczesnych komód - Nowoczesne meblościanki\nSposoby na udekorowanie nowoczesnych komód\nnowoczesne, komody, ozdobne, ozdoby, do, komód, dekoracja,\nJeśli zabierasz się za ozdabianie nowoczesnych komód, musisz pamiętać o bardzo ważnej zasadzie – nowoczesność nie lubi barokowego przepychu, jarmarcznego kiczu czy rustykalnego stylu. Zatem odpadają dekoracyjne lustra, sztuczne kwiaty czy rzeźbione toaletki. Poniżej znajdziesz kilka trafnych podpowiedzi jak udekorować nowoczesną komodą „ze smakiem”.\nJeśli nowoczesna komoda jest czarna z połyskiem – wybierz dodatki kontrastowe (najlepiej białe), mogą być również z połyskiem lub matowe, dla przeciwwagi. To samo zrób w przypadku białej komody – dodaj czarne ozdobniki.\nPoniżej kilka przykładowych dodatków pasujących do nowoczesnych komód:\nzdjęcie abstrakcji w futurystycznej ramce lub zdjęcie domowników w ramce – prostej, geometrycznej, najlepiej w jednym kolorze, ewentualnie dwóch stonowanych (biel z szarością, biel z czernią). Najlepiej wypadają zimne kolory,\ndekoracyjne przedmioty o bliżej nieokreślonym kształcie. Figurki zwierząt są dość ryzykowne, chyba że zaprojektowane w awangardowy lub symboliczny sposób. Ciekawie prezentują się symboliczne minirzeźby – które nie przedstawiają konkretnego kształtu.\nNa półkach w szklanych witrynach możesz umieścić eleganckie lampki do wina – koniecznie proste, bez graweru, ozdób.\nI tu zasada taka jak w przypadku nowoczesnych aranżacji – prostota, gra kolorem, połyskiem, formą. Na komodzie umieść:\nSzkatułkę z biżuterią - nie wybieraj szkatułek w złotym kolorze, rzeźbionych, w stylu glamour, ani też rustykalnych, drewnianych.\nButelki z perfumami.\nLustro o prostych ramach, minimalistyczne.\nNowoczesna komoda w kuchni może pełnić rolę nie tylko dekoracyjną, ale praktyczną.\nDoniczka ze świeżymi ziołami na blacie.\nNaczynia na świeże owoce.\nKomoda jako dodatkowy blat kuchenny (szczególnie przydatny w małej kuchni) – na nim nowoczesne sprzęty: ekspres do kawy, mikrofalówka, naczynia kuchenne.\nW witrynie nowa zastawa stołowa.\nPrzeczytaj także: Nowoczesne komody w roli kuchennej wyspy»\nNowoczesne komody w przedpokoju\nNowoczesne komody w łazience


Recenzja Huawei Mate 30 Pro. Test, opinia, wrażenia z użytkowania | Antyweb\nAlbert Lewandowski 4 kwietnia 2020\nHuawei Mate 30 Pro to smartfon, który cały czas wzbudza mnóstwo emocji. Jest flagowcem i pod względem specyfikacji to absolutna czołówka, jednak brakuje mu usług Google. Czy Huawei już zdołał przygotować w pełni własną platformę?\n6,53-calowy ekran OLED o rozdzielczości Full HD+ (2400 x 1176 pikseli),\nukład: Huawei Kirin 10 (CPU: 2 x ARM Cortex A76 2,86 GHz, 2 x ARM Cortex A76 2,09, 4 x ARM Cortex A55 1,86 GHz; GPU: ARM Mali G76 MP16),\nslot kart NM wCard do 256 GB (slot hybrydowy),\nEMUI 10 (Android 10),\n40 Mpix z f/1.8,\n40 Mpix z f/1.6 i optyczną stabilizacją obrazu.\n8 Mpix z teleobiektywem i f /2.4 oraz optyczną stabilizacją obrazu,\nsensor 3D do wykrywania głębi obrazu,\nprzednia kamerka: 32 Mpix z f/2.0,\nbateria 4500 mAh z szybkim ładowaniem 40 W i bezprzewodowym 27 W,\nwymiary: 158,1 x 73,1 x 8,8 mm,\nCena w oficjalnej polskiej dystrybucji: 2999 złotych.\nTo cię zainteresuje Recenzja Hammer Explorer. Dzielny smartfon z PolskiDoom Eternal - recenzja. Dawno żadna gra nie trafiła mi tak prosto w serce - zastrzykiem z adrenaliną\nHuawei Mate 30 Pro prezentuje się znakomicie. Już poprzednie modele tej firmy wyglądały bardzo dobrze, a tym razem producent po prostu podniósł poprzeczkę. Wrażenie na żywo robią zakrzywione krawędzie ekranu oraz brak klawiszy głośności. W zasadzie całość psuje tylko dużą wysepka w ekranie, w której znalazła się kamerka oraz system rozpoznawania twarzy.\nObudowa naturalnie jest odporna na zanurza w wodzie, może pochwalić się certyfikatem IP68. Do wykonania firma użyła dwóch tafli szkła i metalowych akcentów, a jakość wykonania stoi na najwyższym możliwym poziomie. Jedyny fizyczny przycisk, zasilania, oferuje przyjemny skok, a samo urządzenie wygodnie leży w dłoni, mimo nietypowe konstrukcji, w której ekran zachodzi na plecki telefonu. Czuć jednak jego grubość i wagę, jednak można mówić tu o możliwości obsługi telefonu jedną ręką. Ciekawe doświadczenie płynie z używania dotykowego suwaka poziomu głośności. Wybudzamy go podwójnym kliknięciem w krawędź i gdyby to zawsze działało, byłoby to świetne rozwiązanie.\nPod kątem modułu jest bez zaskoczeń. Mamy port USB typu C i to wszystko, ale dzisiaj to dla nikogo nie powinno być już zaskoczenie. Nie zabrakło też slotu na dwie karty nanoSIM i jedną NM Card (zamienny z miejscem na drugą kartę SIM). Ciekawostką jest dioda podczerwieni u góry smartfona.\nPanel ma przekątną 6,53 cala. Oferuje on rozdzielczość Full HD+ (poprzednik miał Quad HD+), która przekłada się na zagęszczenie pikseli na cal na poziomie 400 punktów i zdecydowanie nie można na nic tu narzekać, ponieważ wyświetlany obraz jest ostry. Sam zresztą nie jest wielkim fanem stosowania Quad HD we wszystkich urządzeniach.\nNajważniejsze jest tu, że panel został wykonany w technologii OLED. Oferuje on bardzo dobre odwzorowanie kolorów, aczkolwiek w Mate 20 Pro wypadało ono nawet nieco lepiej, szerokie kąty widzenia, wysoką jasność maksymalną, dochodzącą nawet do 770 nitów, oraz przyzwoitą biel. Rewelacyjnie wypada sama reakcja na dotyk i to, jak palec może ślizgać się po przedniej tafli szkła. Co ciekawe, panel wspiera rysik M-Pen od Huawei.\nHuawei Mate 30 Pro korzysta z układu Kirin 990. Składa się na niego łącznie osiem rdzeni CPU: 4 x ARM Cortex A76 (2 x 2,86 GHz i 2 2,09 GHz) i 4 x ARM Cortex A55 1,86 GHz; oraz grafika ARM Mali G76 MP16, które są uzupełniane przez 8 GB pamięci operacyjnej. Takie połączenie musi po prostu przekładać się świetną wydajność.\nW grach sprzęt nie ma sobie równych. Wszystkie tytuły, jakie znajdziemy w App Gallery, m.in. Asphalt 9: Legends, Fortnite czy World of Tanks, działają w maksymalnych ustawieniach i nie dostrzeżemy żadnych spadków płynności. Urządzenie potrafi jednak bardzo się nagrzać i miejscami stawać się bardzo gorący przy takiej rozgrywce.\nW codziennym użytkowaniu Huawei Mate 30 Pro rozwija skrzydła. Trzeba przyznać, że wszystkie akcje odbywają się błyskawicznie, nie ma tu mowy o jakichkolwiek spowolnieniach i przez miesięczny okres testów urządzenie ani raz nie zawiodło. W tle możemy mieć uruchomionych sześć, siedem aplikacji.\nZ 256 GB pamięci wbudowanej do wykorzystania zostaje około 226 GB. Jest to ogromna przestrzeń, zastosowane kości pamięci są bardzo szybkie, co widać przy przenoszeniu plików czy instalacji nowych programów, więc w tej kategorii Huawei zdecydowanie się postarał.\nCałość działa pod kontrolą Androida 10 z EMUI 10. Najważniejszą różnicą względem rywali z Androidem jest jednak to, że nie znajdziemy tu żadnych usług Google. Owszem, można je instalować korzystając z poradników firm trzecich, jednak cały czas mówimy tu o customowych przeróbkach, więc skupię się tu na tym, co jest dostępne oficjalnie.\nWidać, że Huawei postarał się przygotować jak najwięcej aplikacji i łatwo dostrzec ciągły postęp. Myślę, że w ciągu kolejnego roku firma będzie w stanie zapewnić klientom w pełni wystarczający zestaw aplikacji. Na chwilę obecną jedynym skutecznym wyjściem jest... używanie wszystkiego w przeglądarce. Mnie to niezbyt przekonuje, szczególnie przy tak drogim telefonie.\nJeżeli chodzi o AppGallety to znajdziemy tu, m.in. moBilet do komunikacji publicznej, Squida do przeglądania wiadomości ze świata, OLX do zakupów, Tidala, Booking.com, AutoMapę, Yanosika, NaviExpert, Allegro, Traficar eSky, aplikację Rossmann, Legimi do ebooków i audiobooków, IPLĘ do filmów czy Aliexpress do zakupów. Jest nieźle i szczególnie interesuje mnie to, jak będzie wyglądało wsparcie dla aplikacji banków oraz jakość dostępnych programów. Jeżeli chodzi o to drugie, spodziewam się, że Huawei pójdzie drogą Google i nie będzie szczególnie zwracać na to uwagi.\nSamo EMUI 10 jest przejrzyste w obsłudze i oferuje sporo funkcji dodatkowych. Moim zdaniem to bardzo dopracowane oprogramowanie, które zostało przemyślane, a sam wygląd może przypaść do gustu.\nHuawei Share - szybkie udostępnianie urządzeniom plików,\nŁatwa projekcja - udostępnianie ekranu,\nEfekty dźwiękowe Huawei Histen - konfiguracja audio pod słuchawki,\nAplikacja bliźniacza - klonowanie wybranych aplikacji (pozwala na korzystanie z dwóch kont w jednej aplikacji jednocześnie),\nPrzestrzeń prywatna - odseparowana przestrzeń na przechowywanie prywatnych plików,\nTryb obsług w rękawiczkach,\nSkróty i gesty,\nGesty w powietrzu - zrzut ekranu gestem pięści, przewijanie zawartości ekranu poprzez ruch dłonią (sprytne wykorzystanie sensora ToF nad ekranem i Air Gesture ze starszych Samsungów Galaxy),\nInteligentny pilot - program pozwalający sterować sprzętem RTV dzięki wbudowanej diodzie podczerwieni.\nHuawei Mate 30 Pro oferuje kompletne wyposażenie, tj. mamy tutaj NFC, Bluetooth 5, WiFi 5 (802.11 ac), GPS z Glonass, Beidou i Galileo oraz NFC, a także dual SIM. Wszystkie moduły działają bardzo dobrze, oferując wysoką dokładność. Tego oczekuje się po high-endach.\nJakość rozmów w Mate 30 Pro stoi na wysokim poziomie. Mikrofony świetnie zbierają dźwięk, a głośnik oferuje przyjemne, czyste brzmienie.\nHuawei Mate 30 Pro oferuje skaner linii papilarnych w ekranie, który działa szybko i bezbłędnie. W porównaniu do czytnika z Samsunga Galaxy Note 10+ to zdecydowanie wygodniejsze rozwiązanie. Do kompletu pojawił się system rozpoznawania twarzy 3D, który opiera się na kamerce oraz czujnikach, zatem mówimy tu o odpowiednio zaawansowanym systemie. Działa bez zastrzeżeń i świetnie uzupełnia się ze skanerem.\nSprzęt został wyposażony w dwa głośniki: jeden nad ekranem, drugi na dolnej krawędzi. Ogólna jakość jest niezła, przynajmniej dopóki nie ustawimy maksymalnej głośności, ale do filmów czy gier sprawdzi się taki zestaw w sam raz. Jeżeli chodzi o słuchawki, to wtedy telefon rozwija skrzydła, niezależnie czy mówimy tu o przewodowych czy też słuchawkach bez kabelka. Warto dodać, że urządzenie wspiera kodeków aptX i aptX HD (oferuje jednak obsługę LDAC).\nHuawei Mate 30 Pro może pochwalić się poczwórnym aparatem głównym:\nsensor 3D do wykrywania głębi obrazu;\noraz przednią kamerką 32 Mpix. Samo oprogramowanie oferuje nowszy interfejs, ale cały czas jest on przejrzysty i oferuje dostęp do szeregu funkcji, jak trybu manualnego, nocnego, portretowego czy też możliwości uzyskania rozmycia soczewkowego.\nDo fotografii Huawei Mate 30 Pro sprawdza się znakomicie, podobni zresztą jak P30 Pro. Sprzęt wykonuje szybko kolejne zdjęcia, nie ma problemów z ostrzeniem i jedynie zastrzeżenia mam do gorszej reprodukcji kolorów w dzień w porównaniu do najnowszych flagowców. Mate 30 Pro nadrabia to jednak jakością zdjęć nocnych, w których nie ma sobie równych i na tym polu Huawei dogonił Google i ich Pixele. Bardzo pozytywne zaskoczenie.\nHuawei Mate 30 Pro pozwala również na nagrywanie filmów w rozdzielczości 4K przy 60 klatkach na sekundę. Jeżeli jednak chcemy korzystać ze wszystkich dostępnych efektów i samej stabilizacji, wówczas musimy przejść na Full HD i 30 klatek sekundę, aby cieszyć się, na dobrą sprawę, najlepszym możliwym obrazem. Wówczas sprzęt pokazuje, że będzie w stanie zastąpić nawet kamerę, aczkolwiek pod tym względem widać, że sprzęt ustępuje flagowcom Apple i Samsunga. Głównie chodzi o pracę stabilizacji oraz płynność zmian ustawień ekspozycji.\n4500 mAh to spora bateria, która odpowiada zasobożernym i wydajnym komponentom telefonu. Huawei Mate 30 Pro oferuje bardzo dobre czasy pracy i spokojnie wytrzymał ponad 1 dzień intensywnego użytkowania. Na ekranie uzyskiwałem czasy pracy na poziomie 4,5 - 6 godziny przy LTE i do 7,5 przy WiFi. Widać, że sprzęt bardzo dobrze zarządza energią w stanie czuwania. Samo ładowanie 0 do 100% zajmuje około 80 minut, ale cieszy to, że bezprzewodowe ładowanie oferuje 27 W i pozwala na szybkie uzupełnienie energii w razie potrzeby.\nHuawei Mate 30 Pro to po prostu zaskakujący smartfon. Z jednej strony mamy nietypowy ekran, świetną jakość wykonania, topowe podzespoły, długi czas pracy, bardzo dobrą jakość rozmów telefonicznych, ale z drugiej cały czas widoczny pozostaje brak usług Google, a głośniki stereo nieco zawodzą. Jeżeli ktoś jest fanem marki, wówczas może skusić się na tę propozycję, albo też kto szuka sprzętu ze świetnym modułem fotograficznym. Jeżeli nie, wówczas lepszą inwestycją jest kupno innego urządzenia albo też poczekanie, aż cena Mate 30 Pro spadnie poniżej 2000 złotych.\nAsus Zenfone 6 - znacznie tańsza propozycja ze Snapdragonem 855,\nHuawei P30 Pro - tańszy model, w którym znajdziemy wszystkie aplikacje Google,\nOnePlus 7T Pro - identycznie wyceniona z najwyższej półki,\nświetne działanie na co dzień\nporządne moduły łączności\nbrakuje cały czas wszystkich aplikacji w App Gallery\nwsparcie tylko dla kart pamięci NM Card


Przedsiębiorcy nie chcą sporu z UOKiK. Wiedzą, że przegrają - GazetaPrawna.pl\nW Polsce rocznie produkuje się kilkanaście milionów okien, a zapotrzebowanie krajowe wynosi 4–5 mln / ShutterStock\nLiczba decyzji wydanych przez Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów z roku na rok spada. Jednocześnie rośnie liczba tzw. działań miękkich, czyli spraw zakończonych ugodą. – Jeśli chodzi o drugi typ działania, czyli zakończony bez konieczności wszczynania postępowania, to przedsiębiorcy dobrowolnie swoją praktykę zmienili 484 razy. Dla porównania w 2014 r. w ten sposób zakończyło się 118 spraw – tłumaczy Agnieszka Majchrzak z biura prasowego UOKiK.\nGdy urząd zwraca uwagę firmom, te wolą szybko naprawić błąd, niż narazić się na karę, która w razie udowodnienia praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów sięga do 10 proc. obrotów zrealizowanych za poprzedni rok obrotowy.\n– Przedsiębiorcy zaraz po zasygnalizowaniu im nieprawidłowości usuwają niedozwolone klauzule z regulaminów, przyjmują reklamacje od klientów, choć wcześniej sygnalizowali, że tego nie robią, zmieniają treść reklamy produktu – tłumaczy Majchrzak.\nJak wynika ze statystyk UOKiK, zastrzeżenia budzą najczęściej działania firm z branży spożywczej, handlowej, w tym zwłaszcza z e-commerce. – Rocznie powstaje na tym rynku 2–3 tys. nowych biznesów. To sprawia, że pojawiają się nowi przedsiębiorcy, którzy nie są wystarczająco wyedukowani, stąd błędy w regulaminach – mówi Piotr Jarosz z serwisu Sklepy24.pl. Handel internetowy nadal boryka się z nierzetelnymi sklepami, których właścicielom wydaje się, że ich działania w sieci pozostaną niezauważone.\nJak tłumaczą ekonomiści, naruszaniu praw konsumentów sprzyja deflacja. – Ma negatywny wpływ na te branże, gdzie konkurencja jest wysoka. Myślę na przykład o handlu, który działa obecnie niemal na zerowych marżach. To zachęca firmy do stosowania coraz ostrzejszych zasad w grze o klienta – komentuje Piotr Bujak, szef zespołu analiz makroekonomicznych PKO BP.\nDo UOKiK trafiają też skargi na firmy z innych branż. – W ubiegłym roku otrzymaliśmy zawiadomienie na praktyki stosowane przez T-Mobile, która nie chciała udostępniać klientom nagrań rozmów telefonicznych, choć zapewniała ich, że właśnie w ten sposób zdecydowali się na przedłużenie umowy. Innym przykładem może być zawiadomienie na działanie spółki PGT, której konsultanci podszywając się pod pracowników Orange, chodzili po domach i nakłaniali do podpisania nowej umowy. W sytuacji, gdy klienci zorientowali się, że zostali wprowadzeni w błąd i wypowiedzieli umowę, spółka nakładała na nich karę finansową – tłumaczy Longina Kaczmarek, miejski rzecznik konsumentów w Szczecinie.\nUOKiK nie ma jeszcze zbiorczych danych na temat liczby zawiadomień o praktykach naruszających prawa konsumentów. Z danych miejskich rzeczników konsumentów wynika, że po spadku w 2014 r., kolejny rok ponownie przyniósł wzrost. – W 2014 r. mieliśmy 8 zawiadomień. W roku ubiegłym już 11 – twierdzi Longina Kaczmarek.\nUOKiK podkreśla, że na przedsiębiorców skarżą się nie tylko konsumenci, ale też inne firmy czy izby działające na ich rzecz. Przykładem może być zawiadomienie złożone do UOKiK pod koniec 2015 r. przez Krajową Radę Drobiarstwa na spółkę Farmio. Firma sugerowała klientom, że jej produkty są wyjątkowe, bo nie zawierają antybiotyków (w rzeczywistości ich brak to cecha wspólna dla całego drobiu na krajowym rynku) i stosowała ceny wyższe od konkurentów.\nPrzedsiębiorcy tłumaczą, że konkurencja jest tak duża, że chwytają się wszelkich sposobów, aby przyciągnąć klientów. Przypadek podobny jak w branży drobiarskiej miał miejsce wśród wytwórców okien – jedna z firm reklamowała okna niezwierające ołowiu, choć ołowiu nie używają też inni producenci. Po protestach konkurencji wycofała się z tego hasła.\n– W Polsce rocznie produkuje się kilkanaście milionów okien, a zapotrzebowanie krajowe wynosi 4–5 mln. Konkurencja jest więcej ogromna i zdarza się, że firmy chwytają się nie do końca etycznych sposobów, aby przyciągnąć klientów – ocenia specjalista związany z branżą.\nkonsumenci TDNDGP import TDNDGP DZIENNIK uokik przedsiębiorcy


jak ominac prowizje? - Pośrednicy i agencje nieruchomości - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\nnefree 19.08.08, 13:56\nwitam, podpisalam umowe z agnecja, ktora udzielila mi informacji o\nadresie lokalu do kupienia. chce ten lokal kupic, ale moja umowa nie\nma czasu okreslonego... dodam, ze sprzedajacy ma umowe okresowa a\nponadto sam daje tez ogloszenia w mediach o sprzedazy. czy w ogole\nmoze zadac prowizji biuro nieruchomosci ze sprzedazy jesli swoje\nobowiazji ograniczylo do przyjazdu w miejsce usytuowania lokalu?\nprzeciez to prowizja za nic...\nirma223 Nie przejdzie - już kilku próbowało przed Panią 19.08.08, 19:32\n> jak ominac prowizje?\n> witam, podpisalam umowe z agnecja, ktora udzielila mi informacji o\n> adresie lokalu do kupienia. chce ten lokal kupic, ale moja umowa\n> nie ma czasu okreslonego... dodam, ze sprzedajacy ma umowe\n> okresowa a ponadto sam daje tez ogloszenia w mediach o sprzedazy.\nNie da się "ominąć prowizji".\nBiuro wyszukało dla Pani nieruchomość do kupna według kryteriów,\njakie Pani biuru podała.\nDo prezentacji nieruchomości doszło w trakcie trwania umowy\nJeżeli Pani tę nieruchomość kupi w tajemnicy przed pośrednikiem ,\npośrednik znajdzie sobie Panią w ksiedze wieczystej lub w inny\nsposób dostępny pośrednikowi na podstawie art. 181 Ustawy o\ngospodarce nieruchomościami. I naliczy wtedy prowizję pewnie z karą\nprzewidzianą w umowie (w podwójnej wysokości?).\n> czy w ogole moze zadac prowizji biuro nieruchomosci ze sprzedazy\n> jesli swoje obowiazji ograniczylo do przyjazdu w miejsce\n> usytuowania lokalu?\n> przeciez to prowizja za nic...\nChce Pani oszukać pośrednika omijając go przy kupnie i jeszcze\npośrednikowi z tego robić zarzut, że go przy sprzedaży nie było?\nNie przejdzie - już kilku próbowało przed Panią.\nNajlepsza rada - skontaktować się z pośrednikiem, przyznać, że\nnieruchomość sie Pani podoba i prosi Pani o zorganizowanie umowy.\nEwentualnie spróbować za pośrednictwem pośrednika ponegocjować ze\nsprzedającym cenę sprzedaży.\nnefree Re: Nie przejdzie - już kilku próbowało przed Pan 20.08.08, 09:01\na co jak wypowiedzialam umowe z agencja? sprzedajacy nadal ja ma i\nbedzie mial jeszcze przez jakis czas. a jak mu sie skonczy i nadal\nbedzie sie oglaszal prywatnie juz... czy wtedy moge kupic bez\nirma223 Re: Nie przejdzie - już kilku próbowało przed Pan 20.08.08, 15:36\n> a co jak wypowiedzialam umowe z agencja? sprzedajacy nadal ja ma i\n> bedzie mial jeszcze przez jakis czas. a jak mu sie skonczy i nadal\n> bedzie sie oglaszal prywatnie juz... czy wtedy moge kupic bez\n> kosztow agencji?\nTo czy umowę Pani wypowie czy nie nie ma znaczenia w odniesieniu do\nnieruchomości, której adres Pani wskazano w trakcie trwania umowy\nPodobnie, jak w przypadku sprzedającego: jeżeli przyprowadzono mu\nklienta np. na jeden dzień przed zakończeniem okresu, na który umowa\npośrednictwa została zawarta, a do umowy sprzedaży (temu klientowi)\ndoszło np. dwa dni po zakończeniu okresu, na jaki umowa pośrednictwa\nzostała zawarta, to prowizja się pośrednikowi (również od\nsprzedającego) należy. Inaczej oferty znikałyby z ogłoszeń już na\nmiesiąc - dwa miesiące przed zakończeniem okresu trwania umowy\npośrednictwa - bo po co ogłaszać, jak do umowy przenoszącej własność\ndojdzie za kiedyś (kredyty)?\nnefree Re: Nie przejdzie - już kilku próbowało przed Pan 27.08.08, 11:34\nTo znaczy, ze podpisujac umowe juz niegdy nie bede mogla kupic tej\nnieruchomosci? za rok czy dwa? umowa nie zawiera zadnych dat...\nirma223 Ależ może Pani kupić! Po to się Pani zgłosiła do b 27.08.08, 16:30\n> To znaczy, ze podpisujac umowe juz niegdy nie bede mogla kupic tej\n> nieruchomosci? za rok czy dwa? umowa nie zawiera zadnych dat...\nAleż może Pani kupić! Po to się Pani zgłosiła do biura!\nBiuru trzeba za usługę zapłacić wynagrodzenie - żadna nowość\nprzecież - zleca się usługę, usługa wykonana, wypada zapłacić.\nnastel Re: Ależ może Pani kupić! Po to się Pani zgłosiła 27.08.08, 18:15\nMoże także przyłączę się do dyskusji. Otóż droga irmo, w tym\nmomencie nie możesz obejść agencji nieruchomości, i koniec, z jakich\npowodów, to doskonale jest już opisane.\nOto co ja Ci proponuję, powinnaś otrzymać fachową pomoc. Po pierwsze\npoproś swojego pośrednika o pomoc w załatwieniu lepszego kredytu.\nPośrednicy zazwyczaj mają zaprzyjaźnionych brokerów, ci natomiast\nzaprzyjaźnionych dyrektorów banków, i na 100% się uda. To jest\npierwsza oszczędność. Po drugie, poproś pośrednika o to aby\nwynegocjował niższą cenę, jeżeli agent zna się na rzeczy, to nie\nbędzie żadnego problemu, chyba że cena już jest bardzo dobra, ale\nmoim zdaniem każda cena podlega negocjacji. To jest kolejna\noszczędność. Na koniec poproś o obniżenie prowizji, nie wiem ile\npobiera twoja agencja, ale powiedzmy 0,5% opuszczą bez problemu, w\nkońcu zrobili dla ciebie już tak dużo, że teraz szkoda będzie\nrozwalać tranzakcję dla 0,5% prowizji.\nW ten oto sposób uzyskasz dobry kredyt, i niższą cenę mieszkania,\nczyli defacto z agencją kupisz taniej niż bez agencji. A i nie\nzapomnij o dobrym notariuszu.\nOstatnia rzecz, jeżeli korzystasz z usług agencji, postaraj się ją\nnajpierw sprawdzić, niestety na tym rynku panuje ogromna samowolka,\ni czasami można trafić na osoby zupełnie niekompetentne.\nizis52 Re: szkoda słów.... 19.09.08, 07:16\nWchodzisz do sklepu zdejmujesz z półki rzecz, którą chcesz kupić\ni "główkujesz" jak wynieść bez zapłaty. A może poszukać wytwórcy i\nkupić bezpośrednio ? Tyle, ze nie zawsze wytwórcom opłaca się\norganizować sprzedaż przyfabryczną, no może niepełnowartościowych\nosiu33 Re: szkoda słów.... 01.02.14, 00:34\ntak tylko że wchodząc do sklepu Pani sprzedawczyni nie żąda ode mnie 20 000 złoty prowizji tylko za podanie tej rzeczy i to rzeczy którą sam sobie wybrałem i chce za nią zapłacić bo nikt nie pytał jak ukraść mieszkanie tylko jak ominąć cwaniaczków z agencji bo kasa którą sobie życzą jest nieadekwatna do pracy którą wykonują\nluki201 Re: szkoda słów.... 04.02.14, 15:30\nOtwórz własne biuro nieruchomości i pobieraj prowizję taką jak uważasz za słuszną.. Życzę powodzenia !\nirma223 To Nefree usiłuje uniknąć zapłaty, nie ja 19.09.08, 07:52\n> Otóż droga irmo, w tym momencie nie możesz obejść agencji\n> nieruchomości, i koniec, z jakich powodów, to doskonale jest już\nTo Nefree - autorka wątku - usiłuje uniknąć zapłaty prowizji, nie ja.\ndzbanuszek A czy bez podpisanej umowy mozna ... 18.09.08, 19:34\nmieszkanie obejrzelismy ale Pani nie podpisala z nami wczesniej umowy na prowizje ;)\nCzy mozna uderzyc bezposrednio do sprzedajacego mieszkanie i spytac jak ma\nsformuowana umowe coby ominac agencje ???\ndecort Re: A czy bez podpisanej umowy mozna ... 19.09.08, 12:42\nWszystko można. Bez komentarza poza tym.\nbladyrunner Re: jak ominac prowizje? 19.09.08, 13:02\nNo to mamy kolejny typowy dla polskiej buraczanej mentalności wątek w rodzaju\n"jak tu kogoś oszukać". Czasem tak sobie myślę, jak coś takiego czytam, że może\nniemiecka koncepcja o niższości narodu polskiego nie była całkiem bezpodstawna.\nMi w każdym razie jako Polakowi jest zwyczajnie wstyd...\nizis52 Re: jak ominac prowizje? 19.09.08, 14:40\nPrzepraszam Irmę, chyba źle weszłam w wątek... Nie przeceniam\nniemickiej uczciwości, choć procentowo jest znacznie lepiej niż u\nnas. Myślę,że cwaniactwa, oszustwa, łapownictwa nasze społeczeństwo\nlub ściśle masy ludowe uczyły się za komuny. A młodzi od rodziców.\nj666 Re: jak ominac prowizje? 21.05.14, 09:45\nCiekawi mnie, kiedy ppojawi się wiadomość o pierwszym zastrzelonym (czy inaczej ukatrupionym) "pazernym" pośredniku?\nJako jedna z metod uniknięcia umówionej prowizji.\njeepwdyzlu Re: jak ominac prowizje? 21.05.14, 16:40\npośrednicy wymierają i odchodzą w przeszłość\nsą miasta gdzie 80% transakcji jest robionych BEZ udziału pośredników\nSAMI ZJEBA.LIŚMY wszystko co było do zepsucia\nklienci pośredników nienawidzą\nczęsto stron biur używają wyłącznie żeby zorientować się w rynku\npodstawiają do umów osoby trzecie\na jak widać wyżej - moga też bezkarnie nie płacić\nlepiej zabierzcie się za repasację pończoch\nposrednik76 Re: jak ominac prowizje? 28.05.14, 15:28\nPrzestań Jeepiewdyzlu mówić znowu o tych pończochach. I nie mów "sześc" (od wysokości rzekomych wynagrodzeń w procentach - tak jak muzułmanie mają nakazane nie mówić "trzy" w związku z odniesieniem do chrześcijańskiej Trójcy Świętej) - mów "dwa: albo "półtora" bo tyle się zwykle bierze. Winni są w większości pazerni szefowie, a nie pośrednicy - bo samodzielnie działający pośrednik obetnie wynagrodzenie gdy trzeba, a w większej firmie już nie. I co z tego że jest deregulacja - wcale nikt nowy nie przybył do zawodu w znaczącej ilości. Cha, cha, a gdzie Twoje Jeepiewdyzlu biura rachunkowe i inni tym się zajmujący. Tak, byliśmy pazerni, ja tez byłem ale tylko wtedy, gdy pracowałem dla kogoś. Bo to był jego kapitał. Jak sam działam, to każdy jest zadowolony, nigdy mam nigdy reklamacji - bo jestem tani i dbam również o postrzeganie pośrednika - u mnie klient może sprawdzić ile mam kredytu hipotecznego (niewiele, ale chcę aby ludzie wiedzieli, że zbytnio ich nie naciągam kosztami swojego życia), podkreślam, że: nie wydaję na książki (wypożyczam w bibliotece), jeżdżę komunikacja publiczną - nie naciągam klientów kosztami utrzymania i amortyzacji samochodu, a jak gdzieś jadę na podróże - to mówię o tym klientom - jakby się czuli urażeni, ze wydaję pieniądze w ten sposób, to obniżyłbym im jeszcze wynagrodzenie. Społeczeństwo mnie wykształciło, mam nieruchomości, muszę się społeczeństwu odwdzięczyć. I tak myśli coraz więcej pośredników, spadek obrotu nauczył wielu moresu.\nbez_beretu Re: jak ominac prowizje? 26.09.08, 15:42\nW umowach o pośrednictwo często jest napisane, że prowizja się\nnależy, jeśli do roku od rozwiązania umowy zawrze sie umowę\nkupna/sprzedaży z osobą wskazaną przez pośrednika - zawsze można\nzawrzeć przedwstępną, a końcową dopiero po upływie roku. Nie wiem,\njak jest w twocim przypadku.\nP.S Największym oszustwem to jest "reprezentowanie" przez pośrednika\ni kupujacego i sprzedającego... Obłuda totalna... Reprezentujesz\nsprzedającego, a w imieniu kupującego negocjujesz cenę....\ndecort Re: jak ominac prowizje? 27.09.08, 17:53\nKupujący i sprzedający nie zawsze są w opozycji wbrew pozorom; mają\nwspólny interes. Pomagamy w negocjajach tak by ten wspólny interes\nzostał zrealizowany, ale nie za wszelką cenę. My nie decydujemy za\nżadną ze stron. Podsuwamy tylko argumenty. Czasem sprzedającemu\nopłaca się obniżyć cenę a czasem nie - podsuwamy mu korzystne dla\nniego możliwości. I powinniśmy to robić. Kiedyś miałam taką\nsytuację, że właściciel nie zgadzał się na kolejne propozycje cenowe\nzaintersowanych, nie dochodziło nawet do negocjacji, a po jakimś\nczasie wystąpił do mnie z pretensjami, że dom wciąż nie sprzedany,\nże klientów brak. Kiedy mu wykazałam, że byli, ale nie akceptował\nich propozycji powiedział "to dawaj ich pani z powrotem"; ale oni\njuż kupili coś innego. Efekt był taki, że sprzedał dom poniżej\nproponowanych wcześniej cen. Innym razem cena wyjściowa\n(sprzedającego) była dość atrakcyjna, w trakcie negocjacji\nkosmetycznie ją obniżyliśmy; sprzedający nie chciał bardziej; i miał\nrację; negocjowałam na jego rzecz tym bardziej, że to była właściwa\ncena za to mieszkanie, niższa byłaby już okazyjną. Kupujący uznał\nmoje argumenty i zdecydował się na zakup. A cóż właściciel na\numowie? "Że on to opuścić ceny nie może, ale przecież biuro może\njeszcze bardziej obniżyć prowizję". Ot, wdzięczność. Nawet kupujący\nsię zdziwił :-)\noglaszaj24h Re: jak ominac prowizje? 03.02.14, 20:59\nWitam,najlepiej samemu zająć się sprzedażą własnego M,bo i cenę możemy osiągnąć dużo wyższą niż przez agencje i nikomu nie płacimy daniny .Poleca serwis ogłoszeń NIERUCHOMOŚCI kupiedom.com.pl/\nSerwis nabiera dynamiki,dodawanie ogłoszeń typu,sprzedam dom,kupie działke,wynajmę mieszkanie jest całkowicie darmowe i bez denerwującej rejestracji !\nW serwisie kupiedom.com.pl jest wbudowany katalog firm,jest opcja stworzenia swojej fizytówki / subdomeny ,swojego logo , dla biur nieruchomości i developerów z możliwością swobodnego zarządzania swoją stroną.\nZ dnia na dzień rośnie liczba osób odwiedzających serwis, mam nadzieje że w niedalekiej przyszłości ten serwis będzię konkurencyjny i będzie dawał wiele satysfakcji każdemu użytkownikowi.\nZapraszamy biura nieruchomości jak i developerów do tworzenia w naszym serwisie swoich baz danych.\njeepwdyzlu spier da lać 04.02.14, 15:09\ni n ie wracać!\nposrednik76 Czy jesetem dobrym i pomagającym czy pośrednikiem? 07.03.14, 23:29\nJeepiewdyzlu i Bezpocztyonline! Czy można uznać, że naprawdę staram się pomóc ludziom i nie jestem pazerny? Oczywiście normalnie większość transakcji jest w wysokości wynagrodzenia kilkutysięczna (ale nie kilkanaście czy kilkudziesięcio0 jednakże w dniu wczorajszym i dzisiejszym miałem taką sytuację: ustaliliśmy cenę mieszkania na 184 tys, klient obejrzał, obie strony podpisały umowy pośrednictwa. Nadmieniam, że kupujący nie płaci dla biura nieruch., wynagrodzenia. Cena została zaakceptowana. Jednakże następnego dnia klient zobaczył tą ofertę w internecie, bezpośrednio, dzwonił do klient ale nic nie ugrał i zażądał abym załatwił mieszk. za 180 tys (tyle chciał uzyskać klient sp - kazał mi dodać wynagrodzenie). W związku z tym, że nie biorę wynagrodzenia od strony kupującej, sprzedający powiedział zę przy 180 tys. zapłaci 1.000 (jeden tysiąc wynagrodzenia brutto). Uznałem że to za mało, jednakże w tym przypadku (oferta chodliwa, tylko tydzień promowania oferty) zgodziłem się na 1.600 zł wynagrodzenia, tj. cena lokalu stanęła na 180.600 zł i oczywiście kupujący nie płaci wynagrodzenia.Klient kupujący na to odpowiedział że 0% jest pozorne i nie lubi być naciągany (na 600 zł i oczywiście kupujący nie placi, a przy tym wszystko już posprawdzałem prawnie i odpowiedziałem na kilkanaście pytań klienta). W związku z powyższym chciałem od kupującego 1.600 zl (a pamiętajmy że tydzień temu był gotowy sprzedać za 7.000 zł taniej więc w teorii jest do przodu - ale oferta jest w sumie warta tej ceny) obraił sie sprzedający i podwyższył wtórnie o tysiąc złotych, a ze kupująca za cenę 180.600 czuła się "naciągana" to jest pat. Jeepiewdyzlu dobrze wiesz, że byłem jednym z najbardziej piętnujących pazerność pośredników, ale w tym przypadku nie poczuwam sie nie uznaję, że 0% jest u mnie pozorne. Kto zawinił że nie doszło do transakcji - sprzedający ze nie dodał 600 zł, kupująca że czuła sie naciągana że oferta byłaby droższa niż w internecie o 600 zł (ale w tych cenach też nie znajdzie, a szuka już od kilku miesięcy) czy ja jestem winien że ie zrobiłem transakcji za 1.000 zł brutto tj. 800 zł netto za sprzedaż mieszkania za 180 tys. Widzę, że pogarda do pośredników jest znacznie większa, niż się wydaje. Cóż, tą ofertę promuje dalej ale niesmak pozostał, zwłaszcza po oskarżeniach, że 0% jest pozorne, bo niby 0% a doliczone (na początku 4.000, później już 600 zł). a może zbyt tanie nie należy robić boi robisz ludziom dobrze ale później rozniesie sie że pośrednikowi wystarczy np. 1,5% z obu stron lub mniej. Abyście Jeppiewdzylu i Bezpocztyonline nie pomyśleli że jestem przeżarty pazernością to w pewnym momencie byłem gotowy zrobić ta sprzedaż za 800 netto, ale w przypadku gdyby klientka miła w najbliższym czasie ślub (potraktowałbym to jako prezent ślubny) albo gdyby była w ciąży lub samotnie wychowywała dziecko (trzeba wspomagać rodziny mieszkaniowo). Nie spełniał tych warunków więc się nie dogadaliśmy. Mimo że zostało mi zarzucone "wyłudzanie" (!) to czy powinienem żałować żed nie zgodzięlm sie na 800 zł netto(!) bo po prostu ktoś nie zdobył przeze mnie mieszkania. Odpowiedzcie Jeppiewdyzlu i Bepocztyonline i inni pośrednicy, bo ja zwalczający pazerność pośredników słowem i czynem doprowadziłem, że ludzie się nie dogadali. Ale czy 800 zł netto za przeprowadzenie trnasakcji łącznie z negocjacjami (klienta sam mi mówiła że słyszała od agenta z innego biura że nie mógł się dogadać ze sprzedającym, ja umiałem - oczywiście z wyjątkiem wynagrodzenia poniżej tego ile chciał "na rękę") to nie jest jałmużna i lepiej niech klienta szuka innych (choć już nie ze mną bo ja nie "wyłudzam" i mam naprawdę 0% dla kupujących, cóż jeżeli czasem dodane do tego czego chce sprzed. "na rękę") bo zwalczanie pazerności to jedno, ale trzeba też znać swoją wartość? Odpowiedzcie co myślicie.\nj666 Re: Czy jesetem dobrym i pomagającym czy pośredni 10.03.14, 17:52\nMyslę, że czekam na pytania "wziełam adwokata i wygrałam taką prostą sprawę, a ten pazerny papuga chce 7200 zł + VAT przecież nic się nie napracował i jeszcze na kawę z nim poszłam".\n> Odpowiedzcie co myślicie.\nhensfons Re: jak ominac prowizje? 07.03.14, 10:37\njak to za nic??? przecież oni zaprowadzili Cię do tej oferty, bez nich nie znalazłabyś tej nieruchomości\nmdrinversion Re: jak ominac prowizje? 31.03.14, 21:57\nlepiej nie omijać .....\nzed-is-dead Re: jak ominac prowizje? 20.05.14, 09:41\nTaka umowa jest jedną z klauzul niedozwolonych; Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów uznał właśnie, że nie trzeba w takiej sytuacji płacić prowizji:\nwybieramkredyt Re: jak ominac prowizje? 29.05.19, 15:01\nwszystko jest możliwe, napisz wiadomości na biuro@wybieramkredyt.pl, tam podpowiedzą jak ją ominąć


Aktualności, Aktualności • 29.08.2018\nPolacy wolą, by ich płatnościami zarządzały banki\nZ tegorocznego badania firmy Blue Media „Podejście Polaków do fintechu” wynika, że naszym największym zaufaniem wciąż cieszą się banki. Polacy z rezerwą odnoszą się do powierzania swoich danych do bankowości internetowej innym podmiotom.\nBezpieczeństwo, Aktualności • 29.08.2018\nNie dajcie się nabrać na fałszywe mandaty z Niemiec\nJak informuje portal trans.info firmy otrzymują fałszywe mandaty za rzekome wykroczenia popełnione w Niemczech przez kierowców. Dokumenty sprawiają wrażenie korespondencji urzędowej, jednak po bliższym przyjrzeniu się szczegółom oszustwo wychodzi na jaw.\nBezpieczeństwo, Aktualności • 28.08.2018\nAktualności, Aktualności • 28.08.2018\nWonga.com w tarapatach?\nPopularny serwis pożyczek internetowych Wonga.com, a właściwie jego centrala w Wielkiej Brytanii, przeżywa kryzys finansowy z powodu licznych roszczeń odszkodowawczych niezadowolonych klientów. Czy podobny los spotka polską część portalu finansowego?


W sennym świecie Geylang Serai ~ Azja od kuchni\nW muzułmańskie święto lub w niedzielę spacerując po Geylang można popatrzeć jak malajskie rodziny idą do meczetu. Wszyscy członkowie rodziny ubrani są w pasujące do siebie stroje. Mama, tata i dzieci mają ten sam kolor ubrania, a panie takie same ozdoby. Wiele małych dziewczynek ma głowach nihab-y. Miło się patrzy na roześmiane buzie malajskich dziewczynek ubranych jak kopie ich własnych matek.\nGeylang jest spokojny i cichy, a jednocześnie radosny jak singapurscy muzułmanie, aż trudno uwierzyć chodząc sennymi uliczkami, że prawie przez środek dzielnicy przejeżdża metro, a do lotniska dojeżdża się stąd autostradą.\nMalajską dzielnicę otaczają (takie same jak wszędzie) rządowe bloki, w których mieszkają nie tylko Malajowie, ale też Hinduski, Chińczycy i przybysze zza mórz. Mimo braku miejsca pod zabudowę mieszkalną zachowano fragmenty zabudowy Geylang, jeszcze z czasów kiedy Singapur był kolonią brytyjską. Wiele tu shophouse -ów (domosklepów), które na parterze mają sklep lub restaurację, a na piętrze mieszkanie dla całej rodziny. Rodzinne restauracje w shophouse-ach mają swój urok. Jedząc w nich człowiek ma wrażenie, że wpadł do znajomych z wizytą, a nie wszedł do restauracji. Bardzo lubimy takie miejsca nie tylko w malajskiej dzielnicy.\nZa każdym razem gdy odwiedzamy Geylang odliczamy dni do kolejnego ramadanu i momentu gdy będziemy mogli się cieszyć fantastycznymi Ramly burgerami jedzonymi na ramadanowym bazarze. Tylko w czasie ramadanu senna Geylang Serai znowu będzie całodobowym, gwarnym bazarem.\n15 listopada 2011 12:12 Odpowiedz\nWitaj nie dawno znalazlam Twoj blog, dziekuje za tak ciekawe opisy miejsc i zdarzen. Swietnie rozumiem Twoje zafascynowanie kultura innych nacji, ja wyjechalam z Polski bardzo dawno i mimo ze swietnie sie czuje w mojej ojczyznie z wyboru, dalej brakuje mi takich polskich spotkan. Ten moj komentarz dotyczy poprzedniej notatki, ale na zakupy tradycyjnych strojow jakos mnie nie mam ochoty. Ladne ale ... POzdrowienia\n15 listopada 2011 12:17 Odpowiedz\nZ tutejszymi ubraniami tak już jest, że bardzo podobają nam się na kimś a same czułybyśmy się w nich źle. Lubię tuniki, ale nie wyobrażam sobie chodzenia w Baju Kurung.