p113 - O czym warto wiedzieć\n1. O CZYM WARTO WIEDZIEĆ\n2. NADAJĘ SIĘ DO PRZEDSZKOLA BO:\n3. PIERWSZE DNI W PRZEDSZKOLU\n4. "MOJE PRZEDSZKOLE"\n5. PIERWSZEGO DNIA\n6. NASZA KARTA PRAW\n7. JAK MOŻNA UŁATWIĆ DZIECKU ADAPTACJĘ W PRZEDSZKOLU\n8. PRAWA RODZICÓW\n9. SPOSOBY FUNKCJONOWANIA PRAW DZIECKA\n10. O PRZEDSZKOLU\n11. GDYBYM MOGŁA OD NOWA WYCHOWAĆ DZIECKO ...\n12. KONWENCJA O PRAWACH DZIECKA\n13. EUROPEJSKA KARTA PRAW I OBOWIĄZKÓW RODZICÓW\n14. PLANY WSPÓŁPRACY Z RODZICAMI W ROKU SZKOLNYM 2013/2014\n15. REGULAMIN RADY RODZICÓW PRZEDSZKOLA NR 113\n16. SKŁAD RADY RODZICÓW\n17. SKŁADKI NA RADĘ RODZICÓW\n18. REALIZACJA PRELEMINARZA BUDŻETOWEGO RADY RODZICÓW\nDebiut w przedszkolu to niełatwa sprawa.\nMalucha czekają poważne zmiany w życiu, często trudne do zaakceptowania, ale to co nowe wcale nie musi być niedobre. Do trudnych sytuacji trzeba po prostu dziecko przygotować.\nUMIEM SIĘ UBRAĆ I ROZEBRAĆ /jeszcze nie całkiem samodzielnie/.\nUMIEM SIĘ SAM ZAŁATWIĆ I UMYĆ RĘCE /czasem ktoś mi pomaga/.\nSAM JEM /chociaż nie robię tego szybko/.\nMÓWIĘ ZDANIAMI /to nie największy problem bo w przedszkolu się nauczę/.\nKochana mamo i tato. Boję się zostać bez Ciebie w nowym miejscu. Jest tu tyle dzieci i dużo pań. Wszystko mi się miesza: nie wiem czy przyjdziesz po mnie, czy wrócisz, czy jeszcze mnie kochasz, kiedy trzeba jeść, leżakować, wstawać na podwieczorek. Niedługo będę dzielny i chętnie pójdę do przedszkola, potrzebuję tylko trochę czasu. Jeśli chcesz mi pomóc:\nOpowiedz mi każdego ranka, jak będzie wyglądał mój dzień,\nPrzyprowadzaj mnie do przedszkola regularnie,\nOpowiedz mi co będziesz robiła jak ja będę w przedszkolu,\nWybierzmy jedną drogę do przedszkola,\nPowiedz kiedy po mnie wrócisz,\nProszę daj mi maskotkę z domu,\nNie przejmuj się tym, że to co już umiałem zapomniałem w przedszkolu,\nTeraz potrzebuję pieszczot i uwagi z Twojej strony,\nChcę wiedzieć, że ciągle jestem ważny dla Ciebie,\nTylko wtedy, gdy pokażesz mi, że Ty też potrafisz wytrzymać beze mnie, będę mógł zająć się czymś innym, niż tylko byciem przy Tobie,\nSłuchaj moich opowieści o przedszkolu,\nMożesz mi wierzyć mamo kochana,\ngdy tu przychodzę z samego rana.\nTo wiem , że dobry będzie dzień\nI słodki tak jak z bajki sen.\nMożesz mi wierzyć humor mam,\nnie lubię siedzieć w domu sam.\nW moim przedszkolu wolę być,\nTu się nie zdarzy złego nic.\nTu są kolegów miłe twarze,\ni uśmiech pani mojej w darze.\nTu jest bezpieczny dla mnie świat,\nChoć mam dopiero kilka lat\nBo w kręgu tęczy miłość bije,\ntu się naprawdę dobrze żyje.\nTu chociaż deszcz na dworze pada,\nsmucić się nawet nie wypada.\nkapcie, podpisane inicjałami dziecka, w woreczku\nkoc i poszwę wielkości (60cm na 200cm) z wyszytym znaczkiem\nręczniczek z wyszytym znaczkiem\nduża paczkę chusteczek higienicznych,\nUbranko na zmianę ( majteczki, spodenki, podkoszulka..)- wieszamy w szatni w materiałowym worku\nmisia lub inną przytulankę, dzięki któremu łatwiej będzie rozstać się z mamą\nuśmiech na twarzy, która będzie bardzo obserwowana przez dziecko i z której dziecko potrafi wyczytać dobre i złe emocje i dzięki nim nastroić się na cały dzień pozytywnie lub nie.\nMam prawo do mikrofonu : Mogę mieć własne zdanie i wypowiadać je. Nie znaczy to , że zawsze mam rację.\nMam prawo do imienia : Mam swoje imię i nazwisko. Jeżeli chcę , mogę mieć również przezwisko.\nMam prawo do szuflady :Mogę mieć swoje tajemnice i marzenia .\nMam prawo do kromki chleba : Jem piję , abym był zdrowy. Musze jednak pamiętać , aby nie jeść ani za mało, ani za dużo i że słodycze mogą zaszkodzić\nMam prawo do piaskownicy: Mogę się bawić, budować w piasku, grać w piłkę, szyć sukienki dla lalek, rysować patykiem po pisku, chodzić na wystawy, koncerty, filmy i do teatru\nMam prawo do plasterka :Jeśli się skaleczę moja rana zostanie opatrzona. Jestem szczepiony przeciw chorobom a gdy zachoruje jestem otoczony opieka lekarską\nMam prawo do poduszki :Mogę leżeć w łóżku, huśtać się na huśtawce, przyglądać się biedronce na łące , słuchać muzyki, biegać po podwórku. Muszę uważać , aby nie stać się leniuchem .\nMam prawo do ołówka: Słucham, czytam, rysuję. Maluję, gram, rzeźbie, śpiewam, tworzę\nMam prawo do stokrotki: Czyli do życia bez przemocy. To znaczy że nikt (ani dziecko ani dorosły) nie może mnie bić ,poniżać i obrażać. Nie może mi dokuczać i wyśmiewać .\n- zapinania guzików, wkładania butów i zawiązywania sznurowadeł, lub zapinania bucików na "rzepy",\n- rysowania kredkami, farbami, zabaw plasteliną, modeliną,\nW naszym przedszkolu sporo uwagi poświęcamy prawidłowemu odżywianiu dzieci Zwracamy uwagę na to, by posiłki dla dzieci były atrakcyjne i różnorodne. Umiejętność gryzienia pokarmów jest konieczna, gdyż potrawy nie są miksowane. Zachęcamy do podawania dzieciom w domu do gryzienia: marchewki, kalarepki, jabłek.\n- spodnie, spódniczki na gumkę nie za ciasną, nie za luźną,\n- buty wyjściowe łatwe do zakładania, zapinane na "rzepy" lub sznurowane. (nie drewniaki i nie śliskie),\n- kapcie na gumowej podeszwie, zakryte, nie sznurowane, na "rzepy", oznakowane inicjałami dziecka,\n- nakrycie głowy: w okresie letnim - kapelusik, chusteczka dla dziewczynki, dla chłopca - czapka z daszkiem, w zimie - czapki.\n- Należy zwrócić uwagę na sprawność suwaków w kurtkach dziecięcych. Dzieci nie potrafią same ich naprawić, nauczycielki pomagają, ale robią to kosztem nie zwracania uwagi na inne dzieci. 3-latki nauczą się szybko je zapinać i rozpinać, ale muszą być one sprawne.\nDorosły nie może przebyć za dziecko drogi rozwojowej. Zadaniem dorosłego jest pomaganie dziecku w jego wspinaczce na kolejne szczeble rozwoju. Propozycje dorosłego nie mogą być za trudne, ani za łatwe, muszą być na miarę uczącego się dziecka. Trzylatek potrzebuje wsparcia i obecności osoby dorosłej. Nie wystarczy dać dziecku zabawkę i zachęcać do zabawy. Dorosły musi pokazać jakie możliwości zabawowe łączą się z daną zabawką, że można włożyć klocek jeden w drugi, że można rozkładać na części., itp. Ważne są gesty dorosłego, bo kierują dziecięcą uwagę na to, co jest istotne. Dorosły nie może za dużo mówić, bo 3-latek i tak nie zrozumie skomplikowanych wypowiedzi. Umiejętność skupienia uwagi jest niewielka, trwa ok. 5 - 10 minut, to dziecko ma dużo mówić i umieć skupić się na tym, co mówi dorosły.\nWażne jest porozumienie niewerbalne: mimika, gesty i sposób wyrażania emocji. Trzylatek ucząc się kopiuje zachowania dorosłego:\n- jeżeli dorosły jest pogodny, dziecko będzie reagować w podobny sposób,\n- jeżeli dorosły pokazuje, że jest mu miło, gdy wykonuje daną czynność, dziecko będzie z przyjemnością wykonywało różne zadania.\n- Jeżeli dorosły będzie się cieszył z wykonanej do końca czynności, dziecko nie będzie skłonne do porzucania rozpoczętych zajęć.\nUwaga ! Jeżeli dorosły krzyczy, to i dziecko będzie krzyczało. Jeżeli dorosły mówi do dziecka podniesionym tonem, to ono będzie tylko taką mowę rozumiało i tylko na podniesiony głos reagowało. Gdy dorosły okazuje dziecku agresję , to będzie ono biło swojego misia lub rówieśników.\nUzyskanie kontroli nad wydalaniem kału i moczu jest bardzo ważnym krokiem w rozwoju małego dziecka. Gotowość do zdobywania tej umiejętności to jeden z etapów naturalnego rozwoju (jak nauka chodzenia). Gdy się pojawi wystarczy wspierać i zachęcać dziecko, stwarzać mu możliwości do wykazania się samodzielnością.\n- zachęcaj dziecko do siadania na nocniku, ale nie wywieraj nacisku,\n- staraj się sadzać dziecko na nocnik wtedy, gdy ma największą szansę na osiągnięcie sukcesu: po każdym posiłku, po wypitym napoju, po drzemce i wtedy, gdy zdradza objawy tej potrzeby,\n- gdy dziecko osiągnie sukces, chwal je, bądź cierpliwy przy niepowodzeniu, nie irytuj się, nie okazuj wstrętu na widok zawartości nocnika,\n- korzystanie z nocnika jest czynnością intymną, dlatego powinno odbywać się w łazience w obecności jednej osoby dorosłej,\n- póki dziecku zdarza się jeszcze popuścić w majteczki poza domem pamiętaj o wysadzeniu dziecka przed wyjściem i załóż mu pieluszkę, latem można próbować spacerów bez pieluchy,\n- po kilku tygodniach korzystania sprawnego z nocnika w ciągu dnia, zachęć dziecko, by korzystało z ubikacji jak dorosły, (przy użyciu nakładki na sedes i stołeczka pod nóżki), bardzo ważną częścią tej czynności jest spuszczenie wody przez dziecko i umycie rączek,\n- kontrolowanie funkcji wydalniczych w ciągu nocy następuje później niż w ciągu dnia, najlepiej zaczekać do czasu, gdy dziecko samo przestanie się moczyć w nocy; jeżeli przez cały tydzień budzi się suche, zacznij je kłaść spać bez pieluchy,\nJeżeli po kilku tygodniach lub miesiącach przesypiania nocy "na sucho", następuje powrót nocnego moczenia, dziecko prawdopodobnie przezywa silny stres. Nie rób mu wymówek, nie karz za zmoczenie pościeli. Wykaż wyrozumiałość, jeśli będzie zdarzało się to często, wróć do pieluch na noc, aż dziecko odzyska równowagę.\nROZWÓJ SAMOKONTROLI ZACHOWANIA.\n- unikać tego co groźne i szkodliwe,\n- spokojnie czekać na to, czego nie może natychmiast dostać,\n- stosować się do poleceń i spełniać oczekiwania innych.\n- zdobywania wiedzy o sobie samym (samowiedzy, zwanej samoświadomością), oswajania się z wizerunkiem własnej osoby: uświadomienie schematu własnego ciała i dostrzeganie podobieństwa z innymi ludźmi,\n- kształtowania się poczucia własnej wartości (samooceny, zwanej samoakceptacją),\n- rozwijania zdolności do regulowania swoim zachowaniem,\n- dążenia do niezależności,\nWszystkie te umiejętności kształtują i wpływają na siebie wzajemnie. Powyższe umiejętności i osiągnięcia są fundamentem rozwijającego się poczucia własnej tożsamości, zwanego też poczuciem własnego Ja. Długo trwa budowanie własnego Ja, dziecko zbiera doświadczenia w zwyczajnych życiowych sytuacjach, w kontaktach z dorosłymi , z rówieśnikami, ze zwierzętami, zabawkami. Warto pomóc dziecku w budowaniu własnego Ja, ponieważ będzie mu łatwiej rozumieć siebie i innych, będzie mu łatwiej kontrolować swoje zachowania i rzadziej narazi się na karcące uwagi. Więcej będzie dziecięcej radości, śmiechu i rozwijającej zabawy.\n- prawo do zapoznania się z programem oraz z zadaniami wynikającymi z programu rozwoju przedszkola i planów pracy w danym oddziale\n- prawo uzyskiwania porad, wskazówek od nauczycieli, pedagoga, psychologa w rozpoznawaniu przyczyn trudności wychowawczych oraz doborze metod udzielenia dziecku pomocy\n- prawo uzyskania na bieżąco rzetelnej informacji na temat swojego dziecka\n- prawo wyrażania i przekazywania opinii na temat pracy przedszkola organowi prowadzącemu i nadzorującemu pracę pedagogiczną poprzez swoje przedstawicielstwa\nWyciąg ze statutu dotyczący praw dziecka\nDzieci w przedszkolu mają prawo do wszystkich praw wynikających z Konwencji Praw Dziecka, a w szczególności do:\n- właściwie zorganizowanego procesu opiekuńczo-wychowawczo-dyaktycznego zgodnie z zasadami higieny pracy umysłowej\n- szacunku dla wszystkich jego potrzeb, życzliwości i podmiotowego traktowania\n- ochrony przed wszelkimi formami wyrażania przemocy fizycznej bądź psychicznej\n- poszanowania jego godności osobistej, poszanowania własności\n- opieki i ochrony, partnerskiej rozmowy na każdy temat\n- prawo do rozwoju intelektualnego i fizycznego (zdobywanie wiedzy i różnych umiejętności, doskonalenie myślenia oraz rozumienie siebie i świata-realizacja podstawy programowej)\n- prawo do życia bez przemocy i poniżania\n- prawo do nauki religii\n- prawo do tożsamości\n- prawo do szczególnej opieki i troski\n- prawo do prywatności, intymności\n- prawo do snu i wypoczynku\n- prawo do zdrowych posiłków\n- prawo do spokoju i samotności, gdy tego potrzebuje\n- prawo do własnego tempa rozwoju, indywidualnych oddziaływań wychowawczych, rozwoju zainteresowań i uzdolnień\n- prawo do poszanowania jego godności osobistej\n- prawo do akceptacji takim jakim jest\n- prawo do aktywnej dyskusji z dziećmi i dorosłymi\n- prawo do zabawy i wyboru towarzyszy zabaw\n- prawo do posiadania osób odpowiedzialnych i zaangażowanych, do których można się zwrócić\n- prawo do spolegliwych umów i kontaktów z dorosłymi\n- prawo do badań i eksperymentowania\n- prawo do doświadczenia konsekwencji własnego zachowania (ograniczanego względami bezpieczeństwa)\n- prawo do jedzenia i picia, gdy jest głodne i spragnione, ale również prawo nauki regulowania własnych potrzeb\nMisją naszego przedszkola jest stworzenie optymalnych warunków\nzapewniających wszechstronny rozwój dziecka, budowania pozytywnego obrazu własnego "ja" i zaspokojenia potrzeby bezpieczeństwa.\nNasze działania ukierunkowane są na dziecko. Głównym zadaniem jest zaspakajanie jego potrzeb (miłości, bezpieczeństwa i akceptacji) i respektowanie praw.\nOpracowując koncepcję wychowawczą stworzyłyśmy hierarchię praw dziecka które uznałyśmy za najbardziej istotne w naszej pracy. Przy ich wyborze kierowałyśmy się specyfiką placówki i potrzebami dzieci.\nZa najważniejsze uznałyśmy:\n1.Prawo do indywidualnego procesu rozwoju i własnego tempa tego\n2.Prawo do akceptacji takim, jakim jest.\n3.Prawo do różnorodności doświadczeń.\n4.Prawo do serdeczności i miłości.\n5.Prawo do zabawy i wyboru towarzyszy zabaw.\nAd. 1. Prawo do indywidualnego procesu rozwoju i własnego tempa\nPraca z dzieckiem opiera się na indywidualnej diagnozie, dzięki której jesteśmy\nw stanie uwzględnić jego możliwości, zapewnić indywidualne tempo,\nniwelować zaburzenia rozwojowe, dobrać indywidualne metody, formy,\npomoce dydaktyczne, Nauczycielki w poszczególnych grupach opracowały arkusze obserwacji obejmujące ,swoim zasięgiem wszystkie sfery rozwojowe\nZe względu na specyfikę grup ) wykorzystujemy różnorodne\npomoce dydaktyczne, karty pracy i podręczniki.\nStosujemy miedzy innymi:\n- Elementy metody "Dobrego Startu" wg M. Bogdanowicz\n- Elementy programu rozwijającego percepcję wzrokową Frostig - Horn\n- Elementy programu edukacji matematycznej.-E. Gruszczyk - Kolczyńskiej\n- Elementy "Kinezjologi Edukacyjnej" P. Dennisona\nDzieci z zaburzeniami rozwojowymi mają możliwość korzystania z dodatkowych\n- terapeutycznych z psychologiem\n- wyrównawczych z logopedą\nAd. 2. Prawo do akceptacji takim, jakim jest.\nPrzyjmujemy dziecko z jego zaletami jak i wadami (sprawność ruchowa,\ncharakter, osobowość jego możliwości i predyspozycje, wygląd zewnętrzny)\nStaramy się stworzyć atmosferę intymności, aby dziecko poczuła się lubiane,\ndoceniane i w pełni zaakceptowane.\nRozwijamy poczucie własnej wartości dziecka poprzez:\n- akceptowanie i dostrzeganie jego indywidualności\n- odkrywanie i dawanie możliwości zaprezentowania jego mocnych stron\n- docenianie i podkreślanie nawet najmniejszych osiągnięć\n- urządzanie wystawek prac\n- stwarzanie okazji do zaprezentowania się na forum publicznym\n- podczas zajęć, uroczystości, imprez, festiwali, olimpiad.\nAd. 3. Prawo do różnorodności doświadczeń.\nRozwijanie aktywności poznawczej jest jednym z nadrzędnych celów naszej\npracy. Wyposażenie dziecka w niezbędną wiedzę i umiejętności wpływa na\nlepsze przygotowanie do dalszej edukacji i życia. W rozbudzaniu ciekawości\ni możliwości poznawczych stosujemy metody oparte na słowie, bezpośrednim\nprzeżywaniu, odkrywaniu i poznawaniu, jak i twórcze, zachęcające\ni motywujące do działania i poszukiwania własnych rozwiązań. Stwarzamy\nmożliwości poznania przez dziecko rzeczywistości i otaczającego go świata.\nOrganizujemy dzieciom różnego rodzaju wyjazdy na wycieczki plenerowe,\nwizyty , wyjścia do instytucji ,muzeów i teatrów. Dodatkowo stwarzamy\ndzieciom możliwość udziału w różnego rodzaju konkursach: plastycznych,\nNaszym zadaniem jest stworzenie warunków pozwalających rozszerzyć\ndoświadczenia i wiedzę dziecka. W trakcie zajęć twórczych inspirujemy naszych wychowanków do okazywania, przeżywania i mówienia\no własnych uczuciach.\nAd. 4. Prawo do serdeczności i miłości.\nDajemy odczuć swoją miłość i ciepło poprzez:\n- okazywanie uczuć w stosunku do dzieci: przytulanie, serdeczne,\n- spokojne rozmowy, głaskanie, branie na kolana, aktywne\n- uczestnictwo w zabawach\n- nie okazywanie zniecierpliwienia\n- pozostawianie przez nauczyciela własnych problemów poza klasą\n- nie krytykowanie dziecka, ale jego zachowania\n- zachęcanie do pokonywania trudności.\nAd. 5. Prawo do zabawy i wyboru towarzyszy zabaw.\nGłówną formą aktywności dziecka w wieku przedszkolnym jest zabawa.\nNaszym zadaniem jest stwarzanie optymalnych warunków zapewniających\ni umożliwiających dzieciom spontaniczną i zorganizowaną działalność.\n- przestronne sale dostosowane do potrzeb i możliwości dzieci\n- umożliwienie zabaw w sąsiedniej grupie poprzez "otwarte drzwi"\n- swobodny dostęp do pomocy i zabawek\n- różnorodność kącików zainteresowań (w tym kącik relaksacyjny)\n- organizowanie zabaw integracyjnych: grupowych, międzygrupowych\n(np. Mikołajki, Andrzejki, Walentynki) oraz przedszkolnych\n(np. Bal Karnawałowy, Bal Wiosny, Jesieni)\n- organizowanie imprez dla środowiska lokalnego (np. majówka, dni otwarte)\nMnogość i różnorodność zabaw integracyjnych daje możliwość swobodnego wyboru\nkolegi, a udział w nich jest dobrowolny.\nNaszym zadaniem jako wychowawców jest zaspakajanie najważniejszych\npotrzeb dziecka, kształtowanie pozytywnych cech charakteru, respektowanie\nPragniemy, aby dziecko w naszym przedszkolu było:\n- gotowe do niesienia pomocy\n- przestrzegające zasad funkcjonowania w grupie\n- wysłuchane i zrozumiane\n- rozumiejące potrzeby innych\n- szanujące wspólne dobro\n- przygotowane do podjęcia nauki w szkole.\n- Dzieci mogą odpoczywać w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb (te, które lubią spać, mogą się przespać, inne leżą spokojnie podczas słuchania bajki).\n- Jedzenie jest urozmaicone , smaczne i ładnie podane.\n- Wychowawcy mają ze sobą dobry kontakt ( często spotykają się i omawiają sprawy dotyczące dzieci).\n- Wychowawcy stawiają przed dziećmi wysokie, ale dostosowane do ich możliwości wymagania\n- Dużą wagę przywiązuje się do tradycji (topienie Marzanny, malowanie pisanek, wróżby andrzejkowe ).\nCzęściej używałabym palca do malowania,\na rzadziej do wytykania,\npatrzyłabym na to, co robi,\nNie uczyłabym zamiłowania do władzy,\nlecz potęgi miłości,\nprzyjęta przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych z dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2 poz. 11 i 12)\nPaństwa - Strony będą szanowały odpowiedzialność, prawo i obowiązek rodziców (.) lub innych osób prawnie odpowiedzialnych za dziecko, do zapewniania mu, w sposób odpowiadający rozwojowi jego zdolności, możliwości ukierunkowania go i udzielenia mu rad przy korzystaniu przez nie z praw przyznanych mu w niniejszej konwencji.\nPaństwa - Strony będą respektowały prawo dziecka do swobody myśli, sumienia i wyznania.\nPaństwa - Strony będą respektowały prawa i obowiązki rodziców lub, w odpowiednich przypadkach, opiekunów prawnych odnośnie do ukierunkowania dziecka w korzystaniu z jego prawa w sposób zgodny z rozwijającymi się zdolnościami dziecka.\nPaństwa - Strony podejmą wszelkie możliwe starania dla pełnego uznania zasady, że oboje rodzice ponoszą wspólną odpowiedzialność za wychowanie i rozwój dziecka. Rodzice lub w określonych przypadkach opiekunowie prawni ponoszą główną odpowiedzialność za wychowanie i rozwój dziecka. Jak najlepsze zabezpieczenie interesów dziecka ma być przedmiotem ich największej troski.\nW celu zagwarantowania i popierania praw zawartych w niniejszej konwencji Państwa - Strony będą okazywały odpowiednią pomoc rodzicom oraz opiekunom prawnym w wykonywaniu przez nich obowiązków związanych z wychowaniem dzieci oraz zapewnią rozwój instytucji, zakładów i usług w zakresie opieki nad dziećmi.\nPaństwa - Strony będą podejmowały wszelkie właściwe kroki dla zapewnienia dzieciom pracujących rodziców prawa do korzystania z usług instytucji i zakładów w zakresie opieki nad dziećmi, do których są one uprawnione.\nRodzice mają prawo do wychowania dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami. Wychowanie to powinno uwzględniać stopień\ndojrzałości dziecka, a także wolność jego sumienia i wyznania oraz jego przekonania.\nOgraniczenie lub pozbawienie praw rodzicielskich może nastąpić tylko w przypadkach określonych w ustawie i tylko na podstawie\nprawomocnego orzeczenia sądu.Art. 53\nRodzice mają prawo do zapewnienia dzieciom wychowania i nauczania moralnego i religijnego zgodnie ze swoimi przekonaniami. Przepis art. 48 ust. l stosuje się odpowiednio.\nRodzice mają wolność wyboru dla swoich dzieci szkół innych niż publiczne. Obywatele i instytucje maj ą prawo zakładania szkół podstawowych, ponadpodstawowych i wyższych oraz zakładów wychowawczych. Warunki zakładania i działalności szkół niepublicznych oraz udziału władz publicznych w ich finansowaniu, a także zasady nadzoru pedagogicznego nad szkołami i zakładami wychowawczymi, określa ustawa.\nRodzice mają prawo do uznania ich prymatu jako "pierwszych nauczycieli" swoich dzieci. Rodzice mają obowiązek wychowywać swoje dzieci w sposób odpowiedzialny nie zaniedbywać ich.\nRodzice mają prawo żądać od odpowiedzialnych władz publicznych wysokiej jakości usługi edukacyjnej. Rodzice maj ą obowiązek poznać siebie nawzajem, współpracować ze sobą i doskonalić swoje umiejętności "pierwszych nauczycieli" i partnerów w kontakcie: szkoła-dom\nPoznanie dzieci i ich środowiska rodzinnego\npraca indywidualna, przeprowadzanie wnikliwych obserwacji dziecka we wszystkich grupach wiekowych, informowanie rodziców o ich wynikach za pomocą kart osiągnięć dzieci, przeprowadzanie wywiadów i rozmów w celu ujednolicenia oddziaływań wychowawczych,\nrozmowy indywidualne, doraźne,\nw zależności od potrzeb i za zgodą rodziców,\nIX, X, I, V\nnauczyciele wszystkich oddziałów\nkażdy nauczyciel wg harmonogramu podanego rodzicom\nsystematyczne prowadzenie kącików grupowych\numieszczenie w kącikach grupowych tekstów piosenek, wierszy, których aktualnie uczą się dzieci,\numieszczanie informacji o tematach kompleksowych, uroczystościach i planowanych wycieczkach,\neksponowanie prac plastyczno-konstrukcyjnych dzieci na stałej wystawce dla rodziców, rodziców szatni poszczególnych oddziałów,\nudział rodziców w organizowanych konkursach we wszystkich grupach wiekowych,\npozyskiwanie rodziców na rzecz szukania sponsorów dla przedszkola oraz na nagrody dla przedszkola na organizowane konkursy,\nZainteresowanie rodziców uroczystościami przedszkolnymi i spotkaniami grupowymi:\nzaproszenie rodziców na uroczystości ogólno przedszkolne i grupowe, wspólna zabawa\npiknik rodzinny na powitanie przedszkola\npiknik rodzinny na pożegnanie przedszkola\nolimpiady sportowe (zimowa i letnia)\npomoc rodziców w organizacji uroczystości,\norganizacja zajęć otwartych dla rodziców dwa razy w ciągu roku,\nobserwacja zajęć edukacyjnych przez rodziców\norganizacja zebrania z rodzicami w formie warsztatowej.\nWspólne wystawienie sztuki teatralnej\nwg harmonogramów każdej grupy\n- popularyzacja czytelnictwa pedagogicznego z uwzględnieniem potrzeb i możliwości rodziców,\n- umożliwienie rodzicom korzystania z biblioteki przedszkolnej, literatura dla rodziców i dzieci,\n- informowanie rodziców o kierunkach pracy przedszkola, zamierzeniach wychowawczo-dydaktycznych na dany rok szkolny oraz podsumowanie pracy za cały rok,\n- pogadanki dla rodziców w oparciu o przyjętą tematykę,\n- informowanie o uroczystościach, przedstawienie kalendarza imprez i uroczystości na dany rok szkolny, planowane wycieczki i zebrania.\nOrganizowanie zebrań ogólnych i grupowych. Uwzględnienie specyfiki procesu dydaktyczno-wychowawczego w poszczególnych grupach wiekowych,\n- raz w roku zebranie ogólne dotyczące organizacji procesu przedszkola, zasad odpłatności, ubezpieczenia dzieci, zapoznanie z rocznym planem pracy,\n- spotkanie z rodzicami dzieci 5-letnich podsumowujące obserwacje, udział pedagoga i psychologa,\n- zebrania grupowe - poświęcone problematyce poszczególnego oddziału.\n--organizacja zebrań grupowych i ogólnych, informowanie rodziców o osiągnięciach i umiejętnościach dzieci razy w roku za I i II półrocze.\n3 zebrania w roku (wrzesień, luty, maj)\nnauczyciele grup 5latków\nPrzedszkola nr 113 w Warszawie\nStruktura Rady, regulamin, zasady działania\n· Uchwalenie programu wychowawczego i programu profilaktyki\n· Opiniowanie planu finansowego przedszkola\n· Ustalenie sposobu gromadzenia i wydatkowania środków Rady Rodziców\n· Projekty współpracy przedszkola z rodzicami\n· Analiza stanu bezpieczeństwa\n· Szkolenia dla rodziców – rozpoznanie potrzeb, programy szkoleń\n· Podsumowanie wydatków Rady Rodziców\n· Opieka, pomoc socjalna\n· Opiniowanie przedszkolnych zestawów i podręczników\n· Omówienie organizacji przedszkola w kolejnym roku szkolnym\n· Promocja przedszkola, rekrutacja\n· Opiniowanie projektów ocen dorobku zawodowego nauczycieli\n· Omówienie efektów kształcenia i wychowania\n· Planowanie nowego roku szkolnego, opiniowanie planu zajęć dodatkowych\nUdział Rady Rodziców w posiedzeniach Rady Pedagogicznej\nKontakty z ogółem rodziców\nWalne zebranie informacyjne\n2. Niniejszy regulamin określa wewnętrzną strukturę i tryb pracy Rady Rodziców Przedszkola nr 113 w Warszawie; zasady wyboru przedstawiciela rady oddziałowej oraz zasady wydatkowania funduszy Rady.\nprzy Przedszkolu Nr 113\n03-379 Warszawa ul. Krasiczyńska 4\n1. Celem Rady jest reprezentowanie ogółu rodziców dzieci uczęszczających do Przedszkola nr 113 oraz podejmowanie działań zmierzających do doskonalenia statutowej działalności przedszkola, a także wnioskowanie w tym zakresie do innych organów przedszkola\nGRUPA IV „Jeżykowa rodzinka”\nGRUPA III „Biedronki"\nZachęcamy do wpłaty zadeklarowanej kwoty (30zł) na Radę Rodziców. Pamiętaj, że bez Twojej wpłaty możemy mniej. Równocześnie dziękując wszystkim za wpłacane pieniądze, podkreślamy, że „wracają one do dzieci”, uatrakcyjniają i wzbogacają przedszkolne życie.\nZ wielką przyjemnością informujemy, że dzięki wpłacanym przez Państwa pieniądzom na rzecz Rady Rodziców mogliśmy zrealizować wiele projektów ułatwiających i umilających naszym dzieciom „życie w przedszkolu” w roku szkolnym 20012/2013.\nByły to, między wieloma innymi:\nwycieczka wyjazdowa całego przedszkola na „dzień dziecka „\nwarsztaty i imprezy plenerowe\nimprezy tematyczne (Mikołaj; Bal Karnawałowy; Piknik)\nzakup upominków dla każdego sześciolatka,\nufundowanie nagród w licznych konkursach organizowanych na terenie przedszkola,\ndofinansowanie uroczystości grupowych\nSą to przykłady, jak Państwa składki „wracają do dzieci”. W naszym przekonaniu wszelkie nagrody, które dzieci otrzymują za osiągnięcia w różnych dziedzinach działają bardzo motywująco. Dlatego tak ważne również jest to, aby zadeklarowane przez Państwa kwoty na początku roku szkolnego były regularnie wnoszone na rzecz Rady Rodziców. Zapewni nam to sprawne funkcjonowanie w trakcie roku i realizowanie kolejnych ciekawych inicjatyw nauczycieli oraz motywowanie naszych dzieci do zwiększonego wysiłku w trakcie całego roku szkolnego. Podstawowym celem Rady Rodziców jest reprezentowanie rodziców ogółu dzieci naszego przedszkola oraz wspieranie działalności statutowej placówki, jak również współpraca z Radą Pedagogiczną.\nWspieranie działalności statutowej przedszkola jest oparte przede wszystkim na środkach gromadzonych przez Radę Rodziców. Głównym „sponsorem” tej działalności jesteście Państwo Wy – Rodzice każdego dziecka naszego przedszkola.\nREALIZACJA PRELEMINARZA BUDŻETOWEGO RADY RODZICÓW\nw okresie 1.09.2012r – 30.06.2013r\nwpływy od rodziców według deklaracji 29235,00\ninne wpływy .....................\nwpływy które pozostały z poprzedniego\nokresu rozliczeniowego .....................\nRAZEM WPŁYWY 29235,00\nŚWIADCZENIE NA RZECZ DZIECI\nimprezy okolicznościowe i bale – 3920,00\nprezenty na mikołajki i choinkowe- 2859,97\nprezenty na pasowanie -850,00\nprezenty na dzień dziecka- 1096,14\nprezenty na pożegnanie starszaków -1704,89\nRAZEM WYDATKI – 21508,48\nPOMOC NA RZECZ PRZEDSZKOLA\npomoce dydaktyczne- 1733,78\nOGÓŁEM WPŁYWY -29235,00\nOGÓŁEM WYDATKI -28939,21\nPOZOSTAŁO W KASIE -295,79


Objawy raka krwi u mężczyzn i kobiet: szybka diagnoza - Nadciśnienie\nŚmiertelność z powodu raka krwi jest wysoka. Nic dziwnego, że w onkologii istnieje oddzielna sekcja - onkohematologia. Złośliwe zmiany w tkance krwiotwórczej są bardzo poważne i wymagają kompleksowego, długotrwałego i specjalistycznego leczenia. Ale jak wiesz, wczesna diagnoza jest kluczem do sukcesu w walce z chorobą..\nUwaga. Nazwa raka krwi zależy od jego typu cytologicznego, który jest wykrywany w biopsji szpiku kostnego. Ale ogólna (można powiedzieć, wszechogarniająca) nazwa nowotworów złośliwych układu krwiotwórczego to hemoblastoza.\nPrzyczyny złośliwej patologii zarodka hematopoetycznego (jak zresztą każdego złośliwego guza) pozostają tajemnicą. Z jakiegoś nieznanego powodu komórka prekursorowa hematopoezy zaczyna dzielić się w uproszczony sposób i syntetyzować własne komórki. W szpiku kostnym tworzy się konglomerat guza. Wielokrotnie syntetyzowane komórki rakowe wykraczają poza płytkę kostną i rozprzestrzeniają się na wszystkie narządy i węzły chłonne.\nNiestety, liczba pacjentów z rakiem rośnie z każdym rokiem. Pod względem częstości występowania nowotwory złośliwe już „dogonią” patologię kardiologiczną, których jak wiadomo jest bardzo dużo. W każdej diagnozie, a zwłaszcza przy próbie wykrycia raka, najważniejsze jest szybkie wykrycie. Może w tym pomóc analiza biochemiczna.\nWażny! W 90% przypadków hemoblastoza oznacza białaczkę - transformację nowotworową białej linii krwi. Pozostałe 10% to erytrocyty (a także płytki krwi) i hemoblastoza paraproteinemiczna.\nPierwsze objawy raka krwi są zwykle niejasne i niespecyficzne, wspólne dla wielu patologii. Obejmują one poważne osłabienie, szybkie zmęczenie, senność, zawroty głowy i nawracającą gorączkę o niewyjaśnionej przyczynie. Również pierwsze oznaki raka krwi mogą objawiać się bladością (aż do marmurkowatości) skóry i błon śluzowych, szybkim i znacznym spadkiem masy ciała, a także apatią (obojętnością) lub odwrotnie - drażliwością na wszystko..\nNastępnie dodaje się krwawienie o różnej lokalizacji - dziąsłowe, nosowe, podskórne. Zaczynają się bez wyraźnego powodu i trudno je zatrzymać..\nOstatni etap raka krwi charakteryzuje się znacznym wzrostem wątroby i śledziony z powodu ich nadczynności, a także patologicznymi złamaniami kości. Wynika to z naciekającego wzrostu komórek nowotworowych i niemożności ich pełnego wykorzystania. Układ limfatyczny nieuchronnie reaguje - regionalne węzły chłonne znacznie się powiększają.\nNiestety wraz z szybką progresją guza pojawiają się wyraźne oznaki. Jest to szczególnie prawdziwe w przypadku ostrej białaczki.\nPonieważ rozpoznanie raka (tj. Złośliwości hematologicznej) na podstawie analizy krwi jest realistyczne, pierwszą rzeczą do zrobienia jest pobranie krwi z palca i sprawdzenie pod mikroskopem.\nAle badanie krwi na raka, choć pouczające, nie jest decydujące. Ostateczny werdykt wskazujący na konkretny typ hemoblastozy dokonuje się na podstawie biopsji aspiracyjnej - pobrania szpiku kostnego z kości miednicy. Czasami biopsja trepanacyjna (materiał pobrany z mostka).\nWielokrotne wybuchy w rozmazie krwi\nOstra białaczka szpikowa (AML), ostra białaczka szpikowa lub mielocytowa - rak z defektem DNA w niedojrzałych komórkach szpiku kostnego. W przypadku niekontrolowanej proliferacji i akumulacji komórek blastycznych ich pierwotna funkcja zostaje utracona. Jednocześnie spada poziom leukocytów krwiotwórczych, płytek krwi i erytrocytów.\nTo, czy raka krwi można całkowicie wyleczyć, od wielu lat sprawia, że lekarze i pacjenci chwytają się za głowę. Dzieci, u których leczenie zostanie podjęte na czas, mają większe szanse na osiągnięcie stabilnej remisji. Osoby starsze, które zachorują po 69 roku życia, mają znacznie mniejsze szanse na dobre rokowanie.\nChemioterapia pomoże zwalczyć raka krwi. Nigdy nie wiadomo, czy jest całkowicie wyleczony, czy nie, wszystko jest bardzo indywidualne. Niestety śmiertelność z powodu hemoblastozy jest wysoka.\nJak długo żyją ludzie z rakiem krwi, zależy od:\nGłówne grupy leków stosowanych w leczeniu hemoblastozy:\ncytostatyki (niszczą klon guza);\nterapia hormonalna (działanie przeciwzapalne i przeciwobrzękowe);\ntransfuzja erytrocytów lub masy płytek krwi;\nleczenie objawowe (witaminy, detoksykacja).\nRozpoznanie „białaczki w remisji” można postawić dopiero po normalizacji wszystkich parametrów komórkowych krwi.\nObjawy raka krwi u mężczyzn. Objawy raka krwi u mężczyzn i kobiet: szybka diagnoza\nBiałaczka, czyli rak krwi, to zespół dolegliwości onkologicznych, w których zaburzony jest proces hematopoezy. Komórki tworzące szpik kostny mutują, niekorzystnie wpływając na tkankę mózgową. W rezultacie przemieszczają się żywe, zdolne tkanki. Z powodu braku zdrowych komórek zaczynają pojawiać się oznaki białaczki. W szczególności liczba leukocytów spada, czasami liczba płytek krwi maleje i pojawia się anemia. Organizm staje się podatny na choroby zapalne, często mogą wystąpić krwotoki.\nRak krwi jest niebezpieczny, ponieważ komórki złośliwe stają się mobilne, wybuchają w postaci przerzutów, atakując różne narządy wewnętrzne, a nawet węzły chłonne. Gdy choroba zaszła za daleko, możliwe jest tworzenie się ognisk w śledzionie i wątrobie. Jeśli mówimy o raku szpiku pozakostnego, to w pierwszej kolejności zagrożenie przerzutami wisi nad szpikiem kostnym. Ale w każdym razie, jeśli dolegliwości nie można wyleczyć do końca, życie pacjenta można znacznie złagodzić i wydłużyć o wiele lat. Wiele osób żyje szczęśliwie z rakiem.\nGłówną przyczyną choroby jest ekspozycja zdrowych komórek na promieniowanie. W Japonii po zakończeniu wojny u niezliczonych chorych na raka zdiagnozowano białaczkę. To samo zaobserwowano wśród poszkodowanych mieszkańców Czarnobyla. Innym powodem rozwoju choroby jest celowe napromienianie pacjenta, który próbuje wyleczyć się z guza tkanki limfatycznej. Wpływ niektórych chemikaliów, takich jak benzen, może wywołać białaczkę..\nObjawy białaczki są zróżnicowane. Mogą objawiać się w sposób złożony, czasem przeważa jeden znak. Kilka z nich można aktywować. Wszystko zależy od wieku osoby. A jednak istnieją podstawowe objawy wspólne dla wszystkich:\nNaczynia krwionośne stają się słabe. Warto uzyskać nawet niewielki siniak, ponieważ pojawiają się siniaki i duże krwiaki. Krwawienie często pochodzi z nosa; podczas mycia zębów dziąsła łatwo ulegają urazom, a także krwawią. Wszystko to oznacza, że krew straciła zdolność krzepnięcia..\nPoziom hemoglobiny spada. Potwierdza to badanie krwi. Błony śluzowe bledną, skóra wysycha, pojawia się ciągłe uczucie osłabienia, obojętność na wszystko, pacjent szybko się męczy, dręczy go duszność, bezsenność.\nOrganizm staje się podatny na ataki infekcji. Osoba może dostać ból gardła, po wyzdrowieniu, natychmiast złapać zapalenie jamy ustnej, a następnie zapalenie krtani. Oznacza to, że jedna dolegliwość zastępuje inną. Takie ostre osłabienie organizmu tłumaczy się tym, że leukocyty we krwi zmniejszają swoją liczbę. Stwarza to swobodę działania bakterii..\nApetyt gwałtownie się pogarsza. Ze względu na to, że człowiek je mało, traci na wadze. Czasami apetyt utrzymuje się, ale waga nadal spada, a przyczyny tego nie są jasne dla pacjenta. Czasami smaki się zmieniają, jakiś zapach wydaje się obrzydliwy, do którego kiedyś było normalne nastawienie.\nOsoba bardzo się poci podczas ćwiczeń, podnoszenia lub noszenia ciężkiego przedmiotu. Pot jest wytwarzany w nocy, gdy osoba śpi.\nNa skutek zmian zachodzących w tkance kostnej stawy zaczynają boleć, zanika ich dawna siła. To wskazuje na szpiczaka.\nCzasami pacjent ma zmniejszenie ostrości wzroku, ból głowy.\nPodczas podróży transportem osoba choruje na morze, mimo że wcześniej tego nie zauważono.\nWęzły chłonne puchną.\nWątroba, śledziona lub inne narządy mogą się rozszerzyć, co ujawnia się podczas badania.\nCzasami chorobie towarzyszy częsta potrzeba oddania moczu, pacjent cierpi na wzdęcia.\nTo nie wszystkie możliwe wczesne objawy raka krwi. Może ich być tak dużo, że lekarz będzie miał trudności z postawieniem trafnej diagnozy. Jednak doświadczony specjalista będzie w stanie zrozumieć, skąd pochodzą te wszystkie liczne oznaki, i na czas zacząć walczyć z przyczyną choroby. Rak wykryty we wczesnej fazie jest leczony znacznie łatwiej i szybciej niż zaniedbany.\nW miarę postępu białaczki, jej przejścia w nowe stadia, pojawiają się inne, jeszcze bardziej nieprzyjemne i niebezpieczne objawy raka krwi:\nTemperatura ciała wzrasta, mogą wystąpić drgawki. Pacjent ma gorączkę, często mdleje, ale szybko wychodzi z tego stanu.\nSkóra staje się bardzo blada. Czasami usta i paznokcie stają się niebieskie, co wskazuje na wysoki stopień zaawansowania białaczki.\nKrwawienie wzrasta. Krwawienie często występuje po urazie. Nie wyklucza się krwawienia wewnętrznego. Jeśli zdarzy się to w przewodzie pokarmowym, pacjent może wymiotować z zakrzepami krwi..\nTaboret robi się czarny.\nPacjent odczuwa ból serca, przyspieszone tętno, trudno mu wchodzić po schodach, nawet po prostu chodzić, ponieważ nie ma wystarczającej ilości tlenu.\nJeśli dana osoba ma późną białaczkę, objawy będą takie same. Jednak nawet w tym przypadku nie powinieneś rozpaczać. Specjaliści mogą pomóc pacjentowi wyzdrowieć, nawet jeśli rak krwi osiągnął ostateczny etap. Oczywiście w tym celu sam pacjent musi wierzyć w swoje wyzdrowienie i systematycznie, ale stanowczo, dążyć do zwycięstwa..\nJak postawiono diagnozę?\nJeśli pacjent trafia do szpitala z wyżej wymienionymi objawami, badane są jego narządy wewnętrzne. Jeśli okaże się, że wątroba lub śledziona są powiększone, pacjent oddaje krew do badań. Na białaczkę wskazuje nie tylko niski poziom hemoglobiny i nadmiar płytek krwi, ale także obecność niedojrzałych komórek blastycznych we krwi..\nW celu określenia postaci białaczki przeprowadza się dodatkową diagnostykę (wykonuje się biopsję szpiku kostnego). Z reguły ogrodzenie jest wykonane ze strefy grzbietowej, bliżej miednicy. Ponadto w celu wykrycia przerzutów wykonuje się badanie rentgenowskie, tomografię komputerową jamy brzusznej i głowy.\nIstniejące formy i stadia białaczki\nRodzaje raka krwi (lub jego formy) to ostra i przewlekła białaczka. Na początku obserwuje się pojawienie się ogromnej liczby niedojrzałych komórek, co niekorzystnie wpływa na proces hematopoezy. Przykładem jest białaczka megakariocytowa. W przewlekłym raku krwi granulocyty stają się coraz bardziej i nie ma miejsca na zdrowe komórki. Jedna forma nie przechodzi w drugą.\nW ostrej białaczce choroba przebiega przez trzy etapy: początkowy, zaawansowany i remisyjny (lub końcowy). Początkowy etap zwykle praktycznie nie objawia się w żaden sposób, aw tym okresie jest trudny. Następnie następuje szczegółowy etap, w którym badanie krwi ujawnia, że całkowicie zmienił swój skład.\nJeśli leczenie wysokiej jakości zostanie przeprowadzone na czas, nastąpi remisja. Oznacza to, że w ciągu najbliższych 5 lat we krwi nie pojawią się komórki złośliwe, czyli pacjent będzie chwilowo zdrowy. Jednak zamiast remisji może wystąpić etap końcowy, który ma bardzo negatywny wpływ na hematopoezę, dosłownie zabijając osobę.\nW przewlekłej białaczce rak jest również początkowo niewidoczny, ale po zdiagnozowaniu we krwi można stwierdzić, że jest wiele ziarnistych leukocytów. Wykonany zabieg leukoforezy umożliwia wyparcie nadmiaru leukocytów. Następnie pacjent może chorować przez kilka lat bez żadnych szczególnych problemów. Drugi etap przynosi nawrót: formacja pojawia się ponownie, ale teraz jest to znacznie trudniejsze dla pacjenta, ponieważ liczba komórek blastycznych we krwi gwałtownie wzrasta, wątroba się rozszerza, węzły chłonne znacznie się zwiększają.\nZłośliwa choroba układu krwiotwórczego u dzieci\nNajczęściej diagnozuje się dzieci. Choroba występuje u niemowląt w wieku od 2 do 5 lat. Dzieci, które przeszły napromienianie, są bardziej narażone na choroby, a nawet te, które doświadczyły tego w łonie matki. Te dzieci, które mają zaburzenia chromosomalne, również cierpią na raka krwi. Ale nie jest przenoszona w żaden sposób z osoby na osobę. Dlatego jeśli w rodzinie jest chory na raka, wcale nie oznacza to, że dolegliwość przeszła na dziecko. To tylko wypadek.\nNależy zauważyć, że białaczka występuje częściej niż inne rodzaje raka u młodych pacjentów, dlatego ważne jest, aby dorośli byli w stanie rozpoznać jej objawy..\nBól stawów, najczęściej kończyn dolnych. Dzieciak nie potrafi dokładnie wyjaśnić, gdzie boli.\nOsłabienie aktywności, brak zainteresowania grami, niechęć do czegokolwiek. Dziecko jest senne, szybko się męczy. Nauczyciele narzekają na nieuwagę, słabe oceny dziecka.\nCzasami waga spada, gdy znika chęć jedzenia.\nDziecko zaczyna stale chorować, łatwo łapie przeziębienie, nie można go w żaden sposób wyleczyć.\nNa skórze pojawia się wysypka. Wyrwany ząb lub drobne urazy, takie jak zadrapania na kolanie, długo krwawią i trudno je zatrzymać. Powstają krwiaki, z których każdy różni się od normalnego siniaka, są duże i prawie nigdy nie znikają.\nJeśli objawów jest niewiele lub przeważa tylko jeden, matki i ojcowie rzadko martwią się o zdrowie dziecka, ale gdy te objawy się pojawią, powinni zwrócić szczególną uwagę na sytuację i niezwłocznie zbadać dziecko z lekarzem, przeprowadzić niezbędne badania, w szczególności biochemię. Każdy, kto przeżył taką katastrofę, powinien wiedzieć, że rak nie umiera, jeśli pacjent jest leczony..\nNajważniejsze, aby nie rozpoczynać białaczki, ale pilnie udać się do szpitala, jeśli pojawią się nawet pozornie nieistotne oznaki. Aby zapobiec rozwojowi raka, konieczne jest okresowe poddawanie się diagnostyce organizmu, ważne jest również zapobieganie białaczce..\nRak krwi to poważna choroba, która może dotyczyć mężczyzn, kobiet, a nawet dzieci. Jednak dzisiaj raka krwi nie można uznać za wyrok śmierci. Leczenie choroby u dorosłych często kończy się sukcesem. Ale ta okoliczność w dużej mierze zależy od tego, jak wcześnie zostanie postawiona prawidłowa diagnoza i jak wcześnie rozpocznie się proces terapii. Ta okoliczność w dużej mierze zależy od pacjenta, ponieważ tylko on jest w stanie wysłuchać swojego ciała i podejrzewać, że coś jest nie tak. Dlatego ważne jest, aby być świadomym wczesnych objawów raka krwi..\nRak krwi to potoczna nazwa grupy chorób, które lekarze zwykle nazywają nowotworami hematologicznymi. Mogą mieć nieco inne objawy i każdy rodzaj choroby może być inny. Łączy je jednak jedno - mechanizm ich powstawania. Jest to związane z naruszeniem hematopoezy - procesu tworzenia nowych krwinek - czerwonych krwinek (erytrocytów) lub białych krwinek (leukocytów i limfocytów). Proces hematopoezy jest bardzo złożony, w jego trakcie zarodki komórek krwi (komórki macierzyste) ulegają wielu przemianom. W pewnym momencie na skutek mutacji w DNA komórek macierzystych proces ten może zostać zakłócony, w wyniku czego zamiast normalnych komórek (leukocytów, erytrocytów i płytek krwi) pojawią się komórki, które nie są w stanie pełnić swoich funkcji, a jedynie dzielić się w nieskończoność.\nW efekcie krew nie może już w pełni spełniać swoich głównych funkcji - dostarczania tlenu do tkanek i ochrony organizmu przed infekcjami. Oznaki tego procesu to osłabienie zdrowia, zwiększona częstotliwość występowania różnych chorób zakaźnych, występowanie anemii. Co więcej, wadliwe krwinki mogą atakować zdrowe tkanki, przede wszystkim kości, a także uwalniać toksyczne substancje. W całym ciele można zaobserwować skupiska uszkodzonych komórek. Świadczyć o tym mogą takie objawy, jak silny ból i zatrucie organizmu. Praca głównych narządów jest zakłócona - serce, mózg, wątroba i nerki.\nLekarze rozróżniają dwa typy białaczki - ostrą i przewlekłą. Główną różnicą między tymi typami jest tempo, w jakim rozwijają się objawy choroby. Ostre białaczki rozwijają się przez kilka tygodni lub miesięcy, podczas gdy przewlekłe białaczki mogą postępować przez wiele lat. W takim przypadku pacjent może nie zaobserwować żadnych widocznych objawów choroby. Białaczki przewlekłe i ostre różnią się etiologią i nie mogą się wzajemnie przenikać.\nNajczęstszą chorobą z grupy białaczek przewlekłych jest białaczka limfocytowa, którą najczęściej obserwuje się u osób starszych.\nPodobnie jak w przypadku wielu innych nowotworów nadal nie wiadomo dokładnie, jaki czynnik determinuje wystąpienie raka krwi. Jednak naukowcy sugerują, że następujące okoliczności mają negatywny wpływ:\ndziedziczność (do 40% przypadków białaczki wynika z przyczyn dziedzicznych);\nnarażenie organizmu na promieniowanie, na przykład w leczeniu innych rodzajów raka;\npromieniowanie ultrafioletowe w solariach;\nnarażenie na substancje toksyczne, głównie benzen;\nniekontrolowane stosowanie leków (według niektórych doniesień raka krwi mogą wywołać antybiotyki z serii cefalosporyn i penicylin).\nOstre formy białaczki są bardziej typowe dla dzieci, a przewlekłe częściej występują u dorosłych. Jednak większość pacjentów z hemoblastozą (60%) to osoby dorosłe. U mężczyzn i kobiet chorobę obserwuje się z mniej więcej taką samą częstotliwością. Istnieją jednak odmiany białaczki, które dotykają głównie kobiety, takie jak szpiczak mnogi. W starszym wieku rak jest cięższy i rzadziej można go wyleczyć..\nRak krwi, objawy u kobiet i mężczyzn\nJak na czas rozpoznać chorobę, taką jak rak krwi? W większości przypadków objawy u kobiet i mężczyzn są takie same. Oznacza to, że objawy choroby w niewielkim stopniu zależą od płci pacjenta..\nRodzaj choroby może odcisnąć swoje piętno na tym, co dokładnie czuje pacjent cierpiący na taką dolegliwość, jak rak krwi. Objawy różnych typów białaczki mogą być różne. Istnieją jednak ogólne objawy wspólne dla wszystkich wariantów choroby..\nObjawy wspólne dla wszystkich rodzajów raka krwi obejmują:\nsenność w ciągu dnia i / lub bezsenność;\nczęste choroby zakaźne, które są trudne do leczenia;\nprzewlekły (przez kilka tygodni) wzrost temperatury do poziomu podgorączkowego;\nczęste krwawienie (z nosa i dziąseł);\nropne zapalenie i krwotoczne wysypki skórne;\nniechęć do zapachów;\nJeśli dana osoba ma jakieś objawy z listy, nie powinna czekać na rozwój potencjalnej choroby, ale powinna skonsultować się z lekarzem w celu uzyskania porady. Oczywiście wiele z wymienionych objawów może świadczyć o mniej groźnych dolegliwościach, na przykład dysfunkcja autonomiczna układu nerwowego występująca pod postacią somatyczną (lub, jak się to powszechnie nazywa, dystonia wegetatywno-naczyniowa). Nie powinieneś jednak samodzielnie diagnozować. W końcu proste badanie krwi może wiele powiedzieć specjaliście..\nJak już wspomniano, jeśli organizm jest dotknięty rakiem krwi, objawy u kobiet i mężczyzn są na ogół takie same. Jednak wśród płci pięknej można zaobserwować zjawiska charakterystyczne tylko dla nich. Wraz z rozwojem choroby, takiej jak rak krwi, objawy u kobiet obejmują niezwykłe zjawiska związane z cyklem miesiączkowym i żeńskimi narządami płciowymi:\nobfite i częste krwawienie z macicy,\nzbyt długie okresy,\nsilny ból na początku cyklu miesiączkowego.\nW niektórych typach raka krwi pojawia się objaw, taki jak powiększenie węzłów chłonnych, głównie pachowych i szyjki macicy. Zwykle nie należy badać żadnych węzłów chłonnych u osoby, z wyjątkiem węzłów podżuchwowych i pachwinowych (a nawet te zwykle nie są badane).\nWe wczesnych stadiach rak zwykle rozwija się niezauważony. Dlatego pacjenci z reguły przyjmują oznaki dolegliwości na zwykłe złe samopoczucie, przeziębienia, przepracowanie..\nW miarę postępu choroby objawy stają się bardziej zauważalne. Pojawia się silny ból, którego nie można złagodzić tradycyjnymi lekami przeciwbólowymi. W niektórych typach choroby można je wyczuć w kościach, a czasem w brzuchu. Kości stają się kruche i zdeformowane, stawy ulegają zapaleniu, pojawiają się skurcze, pojawiają się problemy z nerkami, wątrobą i śledzioną, niewydolność serca, depresja i bezsenność. Skóra staje się niebieska, szczególnie w okolicach ust i paznokci, pod oczami pojawiają się cienie.\nJeśli występują podejrzane oznaki, osoba musi zostać zbadana. Jeśli podejrzewa się chorobę krwi, badanie przeprowadza hematolog. W przypadku wykrycia złośliwej choroby krwi dalsze leczenie przeprowadza onkolog lub hematolog.\nNajpierw lekarz bada pacjenta, spisuje z jego słów cały zestaw objawów. Aby jednak ustalić, czy u pacjenta rzeczywiście zachoruje na raka, a jeśli tak, to jaka to choroba, działania te nie wystarczą - konieczne jest przeprowadzenie różnych procedur diagnostycznych. Najprostszym z nich, ale bynajmniej nie najmniej pouczającym, jest ogólne badanie krwi. Stosunek różnych typów krwinek i ich liczba może natychmiast powiedzieć lekarzowi, czy pacjent ma jakąkolwiek patologię w układzie krwiotwórczym. Zwykle we krwi człowieka znajduje się mniej niż 10% niedojrzałych krwinek. Jeśli ich liczba przekracza ten wskaźnik, jest to powód, aby włączyć alarm.\nNiski poziom płytek krwi i hemoglobiny może również wskazywać na białaczkę. Jednak ostateczna diagnoza jest nadal wykonywana przy użyciu innej metody diagnostycznej - analizy histologicznej. Materiał do badań pobierany jest wraz z biopsją szpiku kostnego, zwykle z kości miednicy. Do określenia rodzaju choroby stosuje się metody takie jak immunofenotypowanie i badania cytogenetyczne..\nStosowane są również procedury diagnostyczne, takie jak USG, MRI, radiografia i CT. Za ich pomocą można wykryć przerzuty w innych narządach, stopień uszkodzenia narządów wewnętrznych i węzłów chłonnych.\nLeczenie białaczki i chłoniaka to złożony i długotrwały proces, który może zająć wiele lat. Jednocześnie należy być przygotowanym na to, że przy wielu typach schorzeń i na końcowych etapach choroby całkowite wyleczenie jest niemożliwe, możliwe jest jedynie przedłużenie życia pacjenta o dostatecznie długi czas.\nOd czasu do czasu w przebiegu choroby może następować poprawa (remisja), rak może ustąpić. Ta okoliczność nie jest jednak powodem do zaprzestania terapii, ponieważ remisja może nagle się skończyć i choroba powróci z nową energią..\nBiałaczkę leczy się głównie za pomocą chemioterapii i radioterapii. Leczenie lekami - cytostatyki pozwalają spowolnić namnażanie się patologicznych komórek, zapobiegać tworzeniu się przerzutów.\nLiczba kursów chemioterapii zależy od rodzaju choroby i jej stadium. Zwykle pierwsza runda chemioterapii jest najbardziej intensywna. Może to zająć od 2 do 6 miesięcy. Jeśli poprawa jest zauważalna po pierwszym kursie, przeprowadza się krótsze kursy chemioterapii podtrzymującej. Kursy chemioterapii są zawsze przeprowadzane w warunkach szpitalnych, ponieważ obejmują dożylne podawanie leków. Ponadto przyjmowaniu leków cytostatycznych mogą towarzyszyć nieprzyjemne skutki uboczne - nudności, wymioty, wypadanie włosów.\nW przypadku bólu przyjmuje się leki przeciwbólowe, w tym środki odurzające, w procesach zapalnych - glikokortykosteroidy. Aby zmniejszyć ryzyko krwawienia, przepisywane są leki poprawiające krzepliwość krwi. Można również stosować transfuzje krwi.\nJeśli chemioterapia nie działa, wykonuje się przeszczep szpiku kostnego. Zamiast szpiku kostnego pacjenta przeszczepiany jest szpik kostny dawcy, który wytwarza zdrowe krwinki. Jednak operacja przeszczepu szpiku kostnego jest kosztowną procedurą i nie zawsze może zagwarantować sukces..\nLeczenie obejmuje również interwencje mające na celu zmianę stylu życia pacjenta. Tytoń i alkohol są zakazane. Ponadto pacjentom z białaczką przepisuje się specjalną dietę. Powinien zawierać minimum białek i tłuszczów zwierzęcych, maksimum witamin, naturalnych przeciwutleniaczy i błonnika roślinnego. Ponieważ pacjent ma osłabiony układ odpornościowy, konieczne jest uważne monitorowanie, aby przypadkowo nie przeziębić się. Dlatego wychodząc na zewnątrz należy się ciepło ubierać. Z drugiej strony absolutnie nie można odmówić spacerów - są przydatne, ponieważ nasycają krew tlenem i łagodzą negatywne skutki anemii na organizm..\nPonieważ przyczyny raka nie są dokładnie znane, ze stuprocentowym prawdopodobieństwem trudno jest uchronić się przed tą chorobą. Niemniej jednak zaleca się uważne monitorowanie stanu zdrowia, wzmacnianie odporności, unikanie przepracowania, regularne ćwiczenia fizyczne, rezygnację ze złych nawyków (palenie i picie alkoholu), unikanie ekspozycji na promieniowanie i kontakt z substancjami rakotwórczymi. Szczególną uwagę należy zwrócić na nieprzyjemne objawy u osób, których krewni cierpieli na białaczkę. Tej kategorii obywateli zaleca się regularne badania i wykonywanie badań krwi.\nRak krwi to nie do końca poprawna nazwa. W szerokim znaczeniu w tej chorobie nie tylko sama krew jest zaangażowana w proces patologiczny (nowotwór) jako tkanka łączna organizmu, ale także szpik kostny, w którym wytwarzane i rozwijane są komórki krwi, a także narządy „przetwarzania” i „utylizacji” zużytego munduru. elementy (wątroba, śledziona, węzły chłonne).\nRak krwi (w języku medycznym - białaczka) to poważna i niebezpieczna choroba, która rozwija się w układzie krwiotwórczym organizmu. Złośliwe komórki mogą rozwinąć się z jednostek strukturalnych szpiku kostnego (niedojrzałe niezróżnicowane komórki), a także z dojrzewających krwinek.\nZłośliwa tkanka zaczyna tworzyć się w lokalizacji szpiku kostnego i stopniowo zastępuje zdrowe komórki: w wyniku tego procesu krew pacjenta przestaje pełnić swoje fizjologiczne funkcje.\nPierwsze oznaki raka krwi mają często charakter ogólny, co znacznie komplikuje rozpoznanie choroby na początkowym etapie. Później zaczynają pojawiać się określone objawy. Rozważmy bardziej szczegółowo obie grupy cech..\nWideo: Co to jest białaczka (rak krwi), główne objawy\nPierwsze objawy raka krwi przypominają wiele innych chorób, dlatego dokładna diagnoza jest możliwa dopiero po kompleksowym badaniu.\nTen objaw występuje zwykle częściej niż inne, a jego pojawienie się wiąże się z pogorszeniem dopływu krwi do mózgu. Bóle są bardzo silne, mogą wystąpić o każdej porze dnia i często towarzyszy im intensywne pocenie się i bladość skóry.\nTemperatura nieznacznie wzrasta - do 37-38 stopni. Charakteryzuje się gwałtownymi zmianami temperatury.\nWzrost temperatury wiąże się ze spadkiem odporności, co z kolei jest spowodowane zmniejszeniem liczby leukocytów we krwi..\nPonieważ narządy krwiotwórcze nie są już w stanie utrzymać sił odpornościowych organizmu na odpowiednim poziomie i zapewnić produkcji wymaganej liczby komórek pełniących funkcje ochronne, pacjenci z białaczką są podatni na częste choroby zakaźne.\nUtrata masy ciała może wiązać się z utratą apetytu. Ponadto cała energia dostająca się do organizmu idzie na walkę ze złośliwymi procesami. Pożywienie jest też słabo przyswajane przez pacjentów - często mają mdłości, biegunkę i inne zaburzenia trawienia.\nBiałaczka powoduje odpowiednio spadek liczby czerwonych krwinek, zmniejsza się dopływ tlenu do narządów i tkanek. Organizm stara się nadrobić brak tlenu wdychając więcej powietrza, w wyniku czego pojawia się duszność. Brak tlenu jest szczególnie odczuwalny po wysiłku fizycznym lub szybkim marszu.\nPrzyczyna anemii (anemii) jest oczywista: narządy krwiotwórcze nie pełnią w pełni swoich funkcji, a liczba krwinek spada. Niedokrwistość powoduje osłabienie, senność, zwiększone zmęczenie, zmniejszoną wydajność i zawroty głowy.\nOprócz tych objawów istnieją również inne niespecyficzne objawy:\nroztargnienie, nerwowość, drażliwość, apatia;\ntrudności w oddawaniu moczu i zmniejszenie ilości produkowanego moczu (możliwy jest również wzrost oddawania moczu);\nból brzucha związany z powiększeniem wątroby i śledziony;\nchoroba lokomocyjna podczas podróży w transporcie;\nniechęć do niektórych zapachów i smaków.\nObjawy raka krwi u nastolatków i dzieci mogą być uzupełniane przez pogorszenie wyników w nauce, nadmierną szczupłość, zmniejszoną aktywność fizyczną, nastrój i zwiększony konflikt.\nCharakterystycznych objawów raka krwi jest niewiele, a większość z nich rozwija się na późniejszych etapach rozwoju choroby. To, jak objawia się rak krwi, zależy również od rodzaju zmiany złośliwej..\nkrwawienie z dziąseł lub samoistne krwawienie z nosa. Siniaki mogą pojawić się na skórze bez wpływu zewnętrznego - małe plamki koloru czerwonego lub fioletowego, które reprezentują punktowe krwotoki. Te objawy są konsekwencją zmniejszenia produkcji płytek krwi: komórek odpowiedzialnych za zatrzymanie krwawienia.\nból kości jest jednym z najbardziej wskazujących objawów białaczki. Ból może być ostry, obolały i stały, najczęściej zlokalizowany jest w kościach długich kończyn. Bolesne odczucia są spowodowane wzrostem objętości regenerujących się komórek szpiku kostnego.\npojawienie się gęstych nacieków w miejscach zgięć kończyn, na szyi, w pachwinie i pod pachami - to dowód na komórki rakowe wpływające na układ limfatyczny.\nPojawienie się i utrzymująca się obecność któregokolwiek z powyższych objawów samo w sobie nie wskazuje bezpośrednio na chorobę białaczkową, ale jest wyraźnym powodem, aby odwiedzić klinikę i postawić diagnozę. Białaczka wykrywana w odpowiednim czasie jest bardziej podatna na działanie terapeutyczne.\nChoroba, którą zwykle nazywamy rakiem krwi, nazywana jest przez onkologów hemoblastozą. Za tym określeniem kryje się cała grupa patologii nowotworowych, z których każda niszczy układ krwiotwórczy, zwiększając skłonność organizmu do chorób zakaźnych, anemii, krwotoków i innych stanów patologicznych, które grożą śmiercią.\nRak krwi różni się nieco od innych onkopatologii. Zasada choroby pozostaje ta sama - zdrowe krwinki w wyniku mutacji stają się złośliwe i zaczynają się w niekontrolowany sposób dzielić, hamując wzrost i wypierając zdrowe tkanki krwi. Złośliwe komórki można znaleźć w całym organizmie, ponieważ krążą one z krwią, co utrudnia wykrycie tej groźnej choroby we wczesnym stadium. Ale na późniejszych etapach lekarze wykrywają nowotwory w szpiku kostnym, a dokładniej w wewnętrznej części mostka i kościach miednicy. W tym artykule rozważymy przyczyny hemoblastozy, poznamy objawy tej choroby, jej stadia, leczenie i rokowania na przyszłe życie..\nJak już powiedzieliśmy, nowotwory krwi mogą mieć różne typy, w zależności od obszaru pochodzenia, a także rodzaju komórek, które przeszły proces złośliwy. Na przykład, jeśli te komórki zaatakują szpik kostny, choroba nazywa się białaczką lub białaczką. Ale jeśli mutacja komórki występuje poza szpikiem kostnym, są wszelkie powody, aby mówić o pojawieniu się mięsaka krwionośnego.\nWedług onkologów białaczka najczęściej dotyka organizm. Co więcej, ta choroba ma kilka odmian. Na przykład, jeśli limfocyty przeszły złośliwość, lekarze mówią o rozwoju białaczki limfocytowej, a gdy onkologia uderzyła w leukocyty granulocytowe, u pacjenta zdiagnozowano białaczkę szpikową.\nBiałaczka może występować w dwóch postaciach - ostrej i przewlekłej. W ostrej białaczce obserwuje się niekontrolowany wzrost niedojrzałych krwinek, które zakłócają tworzenie zdrowej krwi. Jeśli u pacjenta wystąpił przewlekły rak krwi, liczba dojrzałych zmutowanych komórek w jego organizmie gwałtownie wzrasta.\nOstra białaczka limfoblastyczna rozwija się niezwykle szybko. Tak szybki rozwój choroby prowadzi do równie szybkiego „wyginięcia” człowieka. Choroba praktycznie nie nadaje się do leczenia farmakologicznego, dlatego zbyt późno postawiwszy tak rozczarowującą diagnozę pacjentowi, lekarze dają mu dosłownie kilka miesięcy życia. Jeśli choroba zostanie wykryta na wczesnym etapie i pomyślnie przeprowadzona chemioterapia, pacjent może żyć kolejne 5 lat lub nawet dłużej..\nPrzewlekła białaczka jest chorobą mniej agresywną o powolnym przebiegu. Poprzez chemioterapię i inne metody oddziaływania lekarzom udaje się przedłużyć życie pacjenta na dość długi czas. Jednak w tym przypadku nie można wykluczyć rozwoju kryzysu, w wyniku którego przewlekła białaczka faktycznie zamienia się w ostrą, co oznacza, że pacjent nie musi długo żyć..\nNiemniej jednak praktyka pokazuje, że dzięki terminowej terapii możliwe jest osiągnięcie długotrwałej remisji choroby, co oznacza, że pacjent może żyć z taką diagnozą przez lata, a nawet dziesiątki lat. Co więcej, idealnie, jeśli onkologia zostanie wykryta na wczesnym etapie, po niezbędnym leczeniu, pacjent może dożyć dojrzałej starości. Ponadto młodzi pacjenci mają znacznie większą szansę na 100% wyzdrowienie.!\nNależy zauważyć, że hemoblastoza nie jest najczęstszą chorobą onkologiczną. Według statystyk cierpi na nią nie więcej niż dwie osoby na 10 000 mieszkańców. Ponadto najczęściej na tę śmiertelną chorobę cierpią dzieci w wieku 2–6 lat, a także osoby starsze (60–70 lat)..\nLekarze przypisują dwa czynniki do głównych przyczyn rozwoju tego stanu:\nnarażenie na promieniowanie (narażenie, na które narażona była kobieta w ciąży na jednym z etapów rodzenia dziecka);\nczynnik genetyczny (choroba dziedziczna).\nPierwsze dzwonki wskazujące na rozwój tego niebezpiecznego stanu to:\nniska gorączka (37,0–37,5 ° C), która nie ustępuje przez długi czas;\nból mięśni i stawów:\nniechęć do zapachów, a czasem do jedzenia;\nW niektórych typach raka krwi śledziona i wątroba pacjenta powiększają się, co objawia się częstymi wzdęciami, ciężkością w podbrzuszu i powiększeniem brzucha. Ponadto pacjentowi mogą przeszkadzać nieuzasadnione krwawienia z nosa, krwawienia z błon śluzowych i pojawienie się krwiaków nawet po niewielkich udarach..\nZazwyczaj z tymi objawami pacjenci nie chodzą do lekarzy. Częściej krewni zaczynają zauważać zmiany stanu, zwracając uwagę na utratę wagi, bladość skóry, niezwykłą drażliwość, łzawienie lub senność.\nCiasne, bolesne guzki pod skórą (szczególnie wokół szyi, pach i pachwiny) to kolejny częsty objaw raka krwi. Są to węzły chłonne ze stanem zapalnym, które wskazują, że onkologia płynnie przechodzi do następnego etapu..\nDrugi etap hemoblastozy jest zwykle nazywany „rozszerzonym”. Charakteryzuje się wyraźniejszymi objawami wszystkich wymienionych wczesnych objawów. Ponadto pacjent posiada:\nregularnie występujące zawroty głowy i nudności z wymiotami;\nchoroba lokomocyjna w którymkolwiek z pojazdów (występuje nawet u tych, którzy nigdy nie doświadczyli podobnych objawów);\naktywne pocenie się podczas snu;\nszybka utrata wagi bez wyraźnego powodu.\nZ reguły do czasu pojawienia się tych objawów większość pacjentów będzie już wiedziała o strasznej diagnozie. Po zabiegu choroba przechodzi w jeden z dwóch etapów:\n1. Remisja. To pozytywny wynik leczenia, po którym komórki złośliwe przestają tworzyć się w organizmie pacjenta na kilka lat..\n2. Terminal. Tutaj eksperci mówią o absolutnym zahamowaniu układu krwiotwórczego, w którym nie można zatrzymać choroby. Jedyne, co mogą zrobić lekarze, to wesprzeć zdrowie pacjenta, stosując leczenie objawowe.\nJeśli choroba nie zostanie wykryta w trzecim etapie, można ją podejrzewać na podstawie następujących objawów:\npaznokcie i usta stają się niebieskawe;\nbolesne odczucia pojawiają się w sercu;\ntachykardia rozwija się z niezwykle wysoką częstotliwością skurczów mięśnia sercowego;\ncierpiący na duszność;\nbolesne drżenie jamy brzusznej;\nrozwija się niekontrolowane krwawienie;\npojawiają się skurcze mięśni;\nstopień niepokoju wzrasta;\nwystępuje omdlenie (do braku jakiejkolwiek reakcji na bodźce zewnętrzne).\nKiedy pojawiają się takie objawy choroby, pacjent wymaga hospitalizacji w trybie nagłym, ponieważ jego życie jest w poważnym niebezpieczeństwie.\nObjawy przewlekłej postaci choroby\nJeśli mówimy o przewlekłej białaczce, to na początkowych etapach rozwoju choroby choroba przebiega bez żadnych objawów i jest z reguły wykrywana podczas wykonywania badań krwi. Kiedy choroba zaczyna się rozwijać, w organizmie pojawiają się guzy wtórne, zmiany wielkości wątroby i śledziony, powiększają się węzły chłonne, a we krwi pojawia się duża liczba blastomów..\nTen etap nazywa się nieodwracalnym, ponieważ w tym stanie można przedłużyć życie pacjenta tylko w 5% przypadków. Jednocześnie w organizmie pacjenta dochodzi do chaotycznej proliferacji złośliwych komórek z uszkodzeniem wielu różnych narządów i tkanek. W ogólnym sensie czwarty etap raka charakteryzuje się:\nliczne nowotwory złośliwe (w mózgu, płucach i wątrobie), które szybko postępują;\nrozwój raka kości;\npojawienie się „wyjątkowo śmiertelnego” raka trzustki.\nZwracając się do lekarza z dolegliwościami zdrowotnymi, a także zauważając w badaniu USG powiększoną śledzionę lub wątrobę, lekarz przepisuje pacjentowi badanie krwi. Jeśli u pacjenta wystąpi rak krwi, jego hemoglobina będzie niska, płytki krwi i leukocyty będą niskie, ale co najważniejsze, we krwi zostaną znalezione nieprawidłowe komórki.\nAnalizy te są wystarczające do rozpoznania hemoblastozy. Aby zidentyfikować postać raka krwi u pacjenta, wykonuje się punkcję szpiku kostnego, a następnie biopsję. Aby określić stopień przerzutów narządów wewnętrznych, przepisano mu prześwietlenie klatki piersiowej, a także tomografię komputerową otrzewnej i głowy.\nPodstawową metodą leczenia raka krwi jest chemioterapia lekami z grupy cytostatyków, która trwa około 2 lat (pół roku w szpitalu i półtora roku w warunkach ambulatoryjnych). W początkowej fazie terapii pacjentowi wstrzykuje się dożylnie przez kilka tygodni mieszanki lecznicze z lekami chemioterapeutycznymi. A podczas rozpadu komórek nowotworowych taki pacjent wymaga wymiany płytek krwi i erytrocytów krwią dawcy.\nJednocześnie podczas całego leczenia pacjenta należy chronić jak najwięcej przed kontaktem ze światem zewnętrznym, ponieważ układ odpornościowy u takiego pacjenta jest praktycznie nieobecny ze względu na szybkie niszczenie leukocytów. Tutaj lekarze muszą skrupulatnie monitorować stan pacjenta i szybko eliminować wszelkie związane z nim infekcje..\nJeśli lekarzom uda się osiągnąć okres remisji, dalsze leczenie ma na celu utrwalenie wyniku. Jeśli struktury mózgu są uszkodzone, pacjent z taką chorobą może przejść kursy radioterapii..\nJednak to leczenie nie gwarantuje 100% wyzdrowienia z istniejącej choroby. Kilka lat po pozbyciu się raka może dojść do nawrotu choroby, z którą walka będzie wymagała przeszczepu szpiku kostnego. Bliski krewny lub nieznajomy z podobną grupą krwi może stać się idealnym dawcą do takiej operacji..\nJeśli mówimy o leczeniu przewlekłej białaczki, to dziś w tym celu stosuje się antymetabolity. Leki te zapobiegają rozwojowi nowotworów złośliwych. W razie potrzeby pacjentowi przepisuje się również radioterapię lub przyjmowanie określonych leków, na przykład radioaktywnego fosforu.\nW większości przypadków u dzieci rozwija się ostra białaczka limfoblastyczna. Diagnozę tę stawia około 80% młodych pacjentów z rakiem krwi. Leczenie tej onkologii u dzieci przeprowadza się w taki sam sposób, jak u dorosłych, czyli za pomocą chemioterapii i przeszczepu szpiku kostnego. Ponadto statystyki pokazują, że chemioterapia w dzieciństwie daje znacznie lepsze rezultaty niż u dorosłych. Wynika to z faktu, że organizm dziecka regeneruje się znacznie szybciej po ekspozycji na leki.\nIstnieją przepisy ludowe, które pacjenci z rakiem mogą stosować, aby poprawić swój stan i wyeliminować komórki nowotworowe. Najważniejszą rzeczą do zapamiętania jest to, że można leczyć się w ten sposób tylko za zgodą lekarza prowadzącego.\n1. 100 g suszonego ziela pięciornika zmiel, prześlij liście do szklanego pojemnika i zalej 0,5 litra alkoholu. Po zamknięciu butelki odstawiamy na tydzień w ciemne miejsce. Odcedź gotową nalewkę i weź, rozcieńczając 25 g takiego produktu w 250 ml wody, trzy razy dziennie.\n2. Zbierz kwiatostany gryki (50 g), dodaj do nich taką samą ilość owoców róży i 1 łyżeczkę. nasiona kagańca. Łącząc niezbędne składniki i dokładnie je mieszając, 1 łyżka. wlać 500 ml wrzącej wody na taką mieszaninę i owiniętą w ciepłą szmatkę, nalegać na dwie godziny. W walce z rakiem gotowy lek przyjmować 250 ml przed każdym posiłkiem 3 r / dzień. Równolegle z wlewem należy pobrać nalewkę z propolisu, 1 łyżeczkę. po posiłku. A po 20 minutach musisz zjeść 1 łyżeczkę. pyłek.\n3. Zbierz 5 łyżek. igły sosnowe i świerkowe z młodych drzew, których wiek nie przekracza sześciu miesięcy. Posiekaj igły i zalej ogień wodą (500 ml). Po zagotowaniu produktu trzymaj go na małym ogniu przez 10 minut, a następnie zawiń w szmatkę i pozostaw do zaparzenia na noc. Gotowy lek należy pić przez cały dzień, biorąc go małymi łykami. Najlepiej dodać do bulionu 2 łyżki stołowe. dzikiej róży lub łupin cebuli.\nZmniejszona wydajność w procesie pracy wynika przede wszystkim z.


Archiwum Historii Mówionej - Stanisław Woźniak\nNazywam się Stanisław Woźniak.\nPrzed wybuchem wojny w 1936 roku wyjechaliśmy z Warszawy do poznańskiego, do Rydzyny. Tam ojciec dostał dobrą pracę w zamku imienia Sułkowskich. Byliśmy tam trzy lata. Powiedzmy, moje najlepsze trzy lata w moim dziecinnym życiu, jedynym dziecinnym życiu właściwie, były właśnie tam. Ale ponieważ zadzierałem z Niemcami (zresztą my wszyscy), a połowa ludności była niemiecka, Niemcy po prostu, myśmy jakieś dwa dni przed 1 września stamtąd wyjechali. Po prostu uciekliśmy. 1 września żeśmy dotarli do Warszawy, kupa dzieci bez mieszkania, bez żadnych środków. Żeśmy się rozlokowali po różnych krewnych – u ciotki (ojca siostry) i paru kuzynkach. Wyjechałem z jedną z kuzynek do Pustelnika. Tam myśmy byli aż do października. Warszawa już się poddała. Wróciliśmy do Warszawy i zostałem z [kuzynką] aż do wiosny. Na wiosnę dostałem się do internatu, bo nie miałem gdzie mieszkać. Gdziekolwiek była moja rodzina, tam nie było już miejsca. Zresztą bardzo dobrze, bo w tych internatach było całkiem nieźle. Człowiek miał swoje posłanie, miał wyżywienie. Poza tym od razu poszliśmy do szkoły. Jeszcze wtedy byłem w szkole powszechnej. Tak trwało aż do 1941 roku, kiedy mnie przenieśli do internatu w Otwocku. W Otwocku byłem do 1942 roku i przenieśli mnie do bursy w Warszawie na Sienkiewicza. Ale zanim przyjechałem na Sienkiewicza, to skończyłem szkołę powszechną, siódmą klasę. Jak przyjechałem na Sienkiewicza, poszedłem od razu do drugiej klasy gimnazjalnej – tak można było wtedy zrobić. Chodziliśmy po prostu na komplety, bo jedyne wykształcenie ogólnokształcące można było robić kompletami. Nauczyciele się narażali, myśmy się narażali, rodziny się narażało, bo to było nielegalne. Jeśli Niemcy złapali kogoś na kompletach, to skutki były czasem dość smutne. [Kiedy] byłem w Otwocku, jeden z nauczycieli wprowadził mnie do harcerstwa. Właściwie tam się zaczęła moja konspiracyjna praca, bo żeśmy wychodzili na różne niby harcerskie ćwiczenia, a to już była konspiracja (chociaż wtedy nawet sobie nie zdawałem z tego sprawy). Dopiero jak przyjechałem do Warszawy na Sienkiewicza, jeden z kolegów wprowadził mnie do KEDYW-u. Miałem wtedy czternaście lat. W KEDYW-ie przeważnie przenosiłem amunicję i bibułę, jak myśmy to nazywali. Brałem udział w pewnych akcjach. Na przykład jedną akcją było wykonanie wyroku śmierci na jednym z naszych zdrajców, który zdradził nasz oddział, skutkiem czego wielu ludzi było aresztowanych i [zamkniętych] na Pawiaku. Wyszedł, kilka miesięcy chodził i nic nie powiedział. To była zdrada, bo gdyby coś nam powiedział, [to] byśmy ulokowali go gdzieś, że byłby bezpieczny. A on z Niemcami poszedł. Podziemny sąd wydał wyrok śmierci. Brałem w tym udział. Później odbiliśmy naszego podchorążego ze szpitala. Uciekając po spotkaniu z Niemcami na ulicy Brackiej, wpadł do pewnego domu i chciał na dach się wydostać. Klapa [na] dach była zamknięta. Zaczął się ostrzeliwać. W końcu Niemiec do niego dochodził, on rzucił granatem, ale sam się ciężko zranił. Stracił rękę. Niemcy go wsadzili do szpitala i chcieli go brać na przesłuchanie, ale wiele z sióstr, co tam były, były w organizacji. Za każdym razem, jak oni mieli przyjechać i zabrać go na przesłuchania, to zastrzyki mu dawali, że był nieprzytomny. Jak przyjechali, nie mogli z nim rozmawiać. Aż myśmy go właśnie odbili. Później w 1943 roku myśmy z moim plutonem wyjechali do lasu, do partyzantki. Poprzedniego dnia wysadzili pociąg, który szedł na wschód i było tam masę żandarmerii. Myśmy nie wiedzieli o tym i rozbili nas tam. Ale dowódca dał rozkaz, żeby wrócić do Warszawy i byśmy się przegrupowali, tylko [dowódca] zginął. Jedyny, który zginął, ale już w pociągu. Okrążyli pociąg, a on przecież był ubrany po oficersku – miał broń z sobą i się zastrzelił.\nWiedział pan o tym, że Powstanie wybuchnie?\nWtedy nie, ale myśmy się do tego szykowali tych całych pięć lat, od 1939 roku. To było naszym celem. Będąc takim młodym, jakim byłem, nie ze wszystkiego sobie zdawałem sprawę... że była Polska podziemna. Mój własny oddział był [tym], o czym wiedziałem. Ale wiedziałem, że jest [konspiracja] na wielką skalę. W 1943 roku zginął mój brat, na samo Boże Narodzenie. Nie wiedział, w jakim ja [jestem] oddziale, ja nie wiedziałem, w jakim on [jest] oddziale, ale przypadkowo znałem jego dowódcę, z którym się widywałem. Później po śmierci brata trochę mnie pomagał i finansowo, i... A ja trochę rodzinie z tego pomagałem, będąc w bursie.\nCzy brat też działał w jakiejś konspiracji?\nTak, był u „Jerzyków”, wtedy dowodził tym [oddziałem] porucznik Jerzy Strzałkowski. Nie wiem, czy to była kompania, czy... Był u „Jerzyków” w każdym bądź razie. On nie wiedział, gdzie ja jestem. Określam w bardzo wielkim skrócie [okres] przed Powstaniem. Jak miało wybuchnąć Powstanie, o czym myśmy jeszcze nie wiedzieli, straciłem kontakt ze swoim dowódcą. Takim bezpośrednim dowódcą był Jan Gozdawa-Gołębiowski. Dzwoniłem do niego, później nawet do jego domu poszedłem. Już go nie było, bo był na Pawiaku i w jakiś sposób się stamtąd wydostał. Szedł już tam, gdzie mieliśmy się zbierać na Powstanie. Wiedziałem, że już się coś szykuje i zadzwoniłem do pani Zofii Klepacz, bo [ją] znałem. To była właśnie matka mojego dowódcy, który zginął. Miałem z nimi bardzo serdeczny kontakt i zadzwoniłem do niej, że nie mogę znaleźć mojego kontaktu. Ona mówi: „Natychmiast przyjeżdżaj tu”. Powiedziałem: „Gdzie?”. To była właśnie ulica Dzielna przy Okopowej. Doszedłem tam jakaś czwarta trzydzieści po południu. Wkrótce po tym zaczęło się Powstanie. Jeden z naszych żołnierzy jeszcze przed piątą, wkrótce po mnie, wchodził do tego budynku i zauważył, że tam... Była tam wojskowa pralnia niemiecka (myśmy ich nazywali Werkschutze, o ile się nie mylę). On myślał, że nasze miejsce spotkania było nakryte. Zaczęła się przedwczesna strzelanina. U nas Powstanie zaczęło się właśnie około czwartej trzydzieści, to jest szesnasta trzydzieści, a było wyznaczone na piątą, na siedemnastą. Nie wiedząc o tym, dostałem się do plutonu osłony Sztabu Głównego z „Borem” Komorowskim na czele, z rządem z Polski podziemnej, z delegaturą, oficerami sztabu. Myśmy byli plutonem osłony. Było tam trochę gorąco pierwszych kilka godzin, bo to było zaraz koło Monopolu Tytoniowego – był bunkier, karabiny maszynowe. Tam zaczęli nam rzeczywiście [dopiekać]. Było gorąco. Ale później, po kilku godzinach dostał się do nas pułkownik „Radosław”, jak się wycofywał z Woli. Niemcy też mieli tam dość duże siły. Razem z nim zdobyliśmy (jeszcze nasz pluton i kilka innych) Monopol Tytoniowy. Wtedy otworzyła się trochę droga do getta i poszerzaliśmy nasz teren. Tylko Pawiaka żeśmy nie zdobyli. Po sześciu dniach dowódca, porucznik Jerzy Kamler (był dowódcą plutonu 1112, Dywizjon „Jeleń”) zawołał mnie i jednego kaprala, żeby iść na zwiady do getta i znaleźć drogę do Starego Miasta, która jest bezpieczna, żeby przeprowadzić cały sztab na Starówkę. Na Woli się już zaczęło zwężać. Poszliśmy. Przeszliśmy przez całe getto, znaleźliśmy drogę, gdzie można było przejść, chociaż ostrzeliwania były w kilku miejscach. Na drugi dzień cały sztab żeśmy przeprowadzili do Starego Miasta. Na Starym Mieście, mimo że byliśmy osłoną Sztabu Głównego, ponieważ Stare Miasto jeszcze było całe w naszych rękach, wysyłali nas na różne placówki, gdzie było trochę gorąco, gdzie potrzebowali poparcia. W ten sposób dostaliśmy się do Katedry Świętego Jana. Tam z plutonem „Wigry” na zmianę (żeśmy się zmieniali co dwanaście czy dwadzieścia cztery godziny, już nie pamiętam) broniliśmy katedry. Byłem na tej na galeryjce, co prowadzi między katedrą a Zamkiem Królewskim – był taki korytarz. W tym korytarzyku spędziłem dwa tygodnie. Byli tam Ukraińcy, strasznie nacierali. Jeszcze w pierwszym dniu myśmy stracili jednego [żołnierza], później oczywiście więcej. Tam też mieliśmy rannych. Po dwóch tygodniach Stare Miasto też się kurczyło. Jak byliśmy w katedrze, usłyszeliśmy bardzo silny wybuch. Jak się okazało, to był ten wybuch czołgu na Podwalu zdaje się, [na] Kilińskiego, w tej dzielnicy. Najprawdopodobniej bylibyśmy przy tym czołgu, gdybyśmy nie byli w katedrze. Tak że los różnie tym kieruje.\nCzyli walczył pan w pierwszej linii, mając szesnaście lat?\nW pierwszej linii i czasem jako łącznik, czy po amunicję, czy coś... wszystko.\nCzy miał pan swoją broń?\nMiałem mały pistolecik, to była moja zabawka. Zabawka... mogłem zawsze użyć. Ale później miałem karabin. W międzyczasie, jeszcze przed katedrą, byłem jednym z pierwszych w kanałach. Dlatego napisałem taką małą książeczkę, a przyjaciele nadali tytuł: „Przy sztabie i w kanale”. Już wtedy, mimo że mieliśmy połączenie ze Śródmieściem i innymi dzielnicami, obawialiśmy się, że możemy być odcięci i szukaliśmy dróg kanałami. Porucznik mnie zawołał (to było chyba 7 czy 8 sierpnia, jeszcze przed katedrą). Miałem dwie łączniczki i przewodnika Żyda, który szedł pierwszy. Mieliśmy kanalarza, który nam wyrysował plan kanałów. Mieliśmy wyjść na Nowym Świecie, ale on się pomylił. Myśmy szli, szli, aż doszliśmy do Wisły. Krata nas zatrzymała, zresztą byśmy nie wychodzili, bo tam byli Niemcy. Cały czas żeśmy szli pod niemieckimi stanowiskami. Nie wiem ile [to trwało], ale to musiało [być] jakieś osiem godzin. Wróciliśmy, bo żeśmy sobie zaznaczali drogę, czasem po ciemku, bo latarki się wyczerpywały. Wróciliśmy bez skutku, bo nie znaleźliśmy odpowiedniej drogi. Następni co poszli, mieli inny plan. W ten sposób znalazłem się [jako] jeden z pierwszych w kanale. Później po katedrze... Katedra z nami się właściwie spaliła, musieliśmy wyjść. Z powrotem jeszcze żeśmy weszli (trzeba było po prostu tańczyć, bo tak gorąco było w nogi) po tych gorących gruzach, żeby Niemcy nie wpadli pierwsi. Byliśmy tam jeszcze kilka dni, na tej galeryjce właściwie. Ja przeważnie cały czas [tam] byłem. Było już po 20 [sierpnia]. Później nas posyłali wszędzie, po różnych odcinkach, gdzie trzeba było pomocy. Nie zawsze to wychodziło. Aż pod koniec wysłali nas do Pałacu Krasińskich. Porucznik mnie wysłał tam, gdzie kiedyś było archiwum (zdaje się taki narożny budynek – Miodowa i Plac Krasińskich), tam gdzie właz był i gdzie później wszyscy żeśmy tym włazem przeszli do Śródmieścia, żeby amunicji więcej nam dostarczyli. Wyszedłem, a nadleciały sztukasy i prawie wszyscy zginęli wtedy w gruzach. Kilku zostało i właśnie wtedy natknąłem się na pułkownika Klepacza, który był mężem pani Zosi Klepaczowej (których osobiście znałem jeszcze przed Powstaniem przez ich syna, który zginął). Od razu mnie wysłał z jedną sanitariuszką i naszym rannym dowódcą plutonu, porucznikiem „Jerzym” (nawet nie znam jego nazwiska)... do kanałów od razu nas wsadził. To było chyba 1 [września] (nie jestem pewien tej daty, bo wtedy nawet się nie myślało o datach, później nie mogłem sobie udowodnić, jaki to był dzień). Ale to było już pod koniec, musieliśmy się czołgać do włazu i udało nam się – po kilku godzinach wyszliśmy na Warecką.\nJak pan pamięta samo przejście kanałami?\nPrzejście kanałami to była jedna linia. Po sznurku żeśmy szli, po ciemku, cichutko, bo niektóre włazy były otwarte z góry, a to pod Krakowskim Przedmieściem – Niemcy tam byli (dopiero Nowy Świat był w naszych rękach). To było paskudne. Już byłem doświadczony, bo przecież przedtem byłem kilka godzin, ale nie bardzo przyjemna sytuacja. Przeszło się nawet przez kilka trupów. To było najbardziej przykre, bo człowiek zorientował się, że nadepnął na coś i wiadomo, co to było. Po jakimś czasie człowiek się troszkę przyzwyczajał do tego smrodu, który był. Wyjście na Wareckiej to było jak wejście do nieba. Akurat i pogoda była fajna, i od razu kawę żeśmy dostali, mimo że brudni... Wtedy resztka naszego plutonu zaczęła się zbierać w „Palladium”, Złota 7 zdaje się (nie pamiętam numeru) – tam [chyba] było kino „Palladium”. Nas wyznaczyli do warty przy sztabie Warszawa-Północ przy generale „Monterze” Chruścielu, ponieważ było nas za mało – część broni już nam owało, bo część musiała przejść przez kanały bez broni (musieli zostawić, nie wiem dlaczego). Myśmy tam do końca byli, aż do kapitulacji. Jednym z momentów, właśnie z „Palladium”: myśmy mieli dwóch Rosjan, których zrzucili, żeby kierowali artylerią czy czymś. Byli w „Palladium” na wysokim piętrze, a Dworzec Główny wtedy troszkę bliżej Marszałkowskiej był, przeważnie ostrzeliwany. Jeden granatnik wpadł do ich pokoju i jednego zabił. Wtedy to była moja uciecha, bo myśmy sobie zdawali sprawę, że przegraliśmy przez to, że oni nam nie pomogli. Powstanie było obliczone na trzy, cztery dni, a już wtedy było prawie sześćdziesiąt.\nJak pan wspomina żołnierzy niemieckich podczas walki bądź wzięcia do niewoli – do polskiej niewoli, jako jeńców?\nMyśmy na Starówce mieli właściwie jednego Niemca, którego żeśmy zatrzymali. Jakoś nam wpadł w oko, bardzo porządny chłop, młody człowiek. Był u nas, robił dla nas różne usługi, a myśmy go musieli co chwila bronić, żeby go ktoś nie zastrzelił. Tak się do nas przywiązał, że jak myśmy go odstawiali później do punktu zbiorczego, to płakał. Płakał, że w ten sposób się to kończy. Po prostu widać było, [że] sympatyzował z nami. To taki jedyny bezpośredni kontakt, który miałem z niemieckim żołnierzem, a tak to tylko w walce.\nA ludzie innych narodowości po polskiej stronie – byli tacy?\nJakie były kontakty między ludźmi w pana oddziale?\nO, myśmy mieli wspaniałe [kontakty]! Wszyscy zawsze byliśmy gotowi na wszystko, pójść gdziekolwiek... Zawsze żeśmy się [zgłaszali]: jak trzeba było sześciu ochotników, to był cały pluton. Mieliśmy wspaniałe współżycie w plutonie.\nJest jakieś najlepsze wspomnienie, jednak coś, co się dobrze wspomina, mimo walki?\nNajlepsze kojarzy się z najprzyjemniejszym. Chyba nie... Poznanie jednej sanitariuszki.\nByła taka historia?\nByła taka historia. Kiedyś właśnie byłem wysłany do dowódcy, majora „Sosny”. Byłem po prostu śpiący, zmęczony, tylko mi owało wtedy snu. A tam od razu wyznaczyli mnie na [czujkę], że ktoś musiał w tym pokoju nie spać. Mnie to przypadło. Właśnie taka jedna dziewczynka, [która] była łączniczką u majora „Sosny” (na imię miała Danuta – nazywałem ją Danuśką, a pseudonim miała „Panterka”) zajęła się mną, zupy jakiejś mi przyniosła i kawę. Prosiła, żebym pierwszy nie spał, żebym później mógł spać dłużej. Jak się okazało, ona też przyszła i ze mną siedziała, żebym nie usnął. Nie było tam nic romantycznego, ale... Gdybyśmy się spotkali później (chociaż raz żeśmy się spotkali tylko chwilowo), to może byśmy się lepiej zapoznali.\nPamięta pan te kilka dni przed upadkiem Powstania?\nByliśmy już bardzo zniechęceni, że to tak długo trwało. Amunicji nam owało. W ostatnie parę dni naszego pieska nawet żeśmy zjedli, bo już tak długo nie było mięsa. Jedna sanitariuszka była dobrą kucharką i upiekła nam tego psa. Nie wszyscy jedli co prawda... Ten piesek się z nami tak pętał już przez parę tygodni. Było dość ponuro, bo wiedzieliśmy, że to się kończy. Zaczęły jeszcze pogłoski chodzić, że są pertraktacje z Niemcami. Było takie trochę odprężenie, ale w dalszym ciągu szły walki, artyleria... „szafy” jeszcze wszędzie wybuchały. Dopiero jakieś trzy dni przed aktualną kapitulacją było zawieszenie broni i wszystko ucichło. Wtedy można było przechodzić z jednego... nawet przez barykady koło Niemców w inne dzielnice. Wybrałem się właśnie... Kogoś znałem na... Miałem koleżankę ze szkoły, jak były barykady na Alejach Jerozolimskich i Marszałkowskiej naokoło. Przedtem nie można było przejść, a wtedy można było przejść koło Niemców, być z bronią (bo wtedy tylko było zawieszenie broni). Ale nie znalazłem [jej], tak że wróciłem wtedy do plutonu.\nGdy upadło Powstanie, to wyszedł pan jako ludność cywilna, czy jednak z powstańcami?\nMiałem ten dylemat... Właściwie nie miałem, bo byłem zdecydowany nie zostać, tylko pójść do niewoli. Trudno wiedzieć, co by było, gdybym został, a nie chciałem się dostać w system komunistyczny. Już wtedy byłem tak uprzedzony do Związku Radzieckiego, że to nie nasi przyjaciele, tylko wrogowie (byłem święcie o tym przekonany). Nie miałem żadnej trudności z decyzją, [czy] pójść do niewoli. Wolałem Niemców niż Rosjan.\nTrafił pan do obozu?\nTak. Byłem w obozie. Wpierw musieliśmy złożyć broń, w Pruszkowie zdaje się. Wsadzili nas w wagony bydlęce i przewieźli pod Hanower do Fallingbostel. Tam było nas dużo akowców, ale byli również ci starzy jeńcy, jeszcze z 1939 roku i masa Rosjan. Było tam kilka tysięcy Rosjan. Ich traktowali zupełnie inaczej niż nas. Ja specjalnie nie przeszedłem przez jakiś ciężki okres, nawet zachowałem swoją opaskę i jeszcze kilka pamiątek. Dotychczas mam tą swoją oryginalną opaskę z kurzem warszawskim, ze wszystkim – nigdy nie prana. Ale [jak] siedziało się w obozie, była okazja, żeby pojechać na komenderówkę (to jest komenderówka pracy). Zgłosiłem się na pracę. Wysłali nas do Mönchengladbach, to jest jeszcze za Renem, za Duisburgiem, za Krefeld jeszcze. Byłem tam cztery miesiące, ale zaczęli to miasto strasznie bombardować. Po prostu zaczęło tam ować jedzenia, soli. Nasze baraki były już troszkę połamane. Zdecydowałem uciec! Czterech nas, takich chłopców po szesnaście lat (jeszcze wtedy po szesnaście lat mieliśmy) [chciało] po prostu uciec do oryginalnego obozu. Tam mieli masę amerykańskich paczek ([to] znaczy Amerykański Czerwony Krzyż), które nam przysyłali na komenderówkę, ale już wtedy nie było transportu, bo tak było wszystko zniszczone. Po prostu przestali już te paczki do nas przesyłać, a w obozie spali na nich. Miałem też możliwość, żeby uciekać na zachód przez front. Ale mimo że byłem bardzo młody, pomyślałem sobie – tyle przeżyłem, dlaczego mam się teraz narażać, przechodzić przez front? Tak że poszedłem w przeciwnym kierunku.\nJakie były pana losy po maju 1945 roku, po zakończeniu wojny?\nPo maju? Myśmy uciekli do obozu, udało nam się uciec. Tylko dwóm, bo dwóch się dostało do obozów koncentracyjnych (później się dowiedziałem), ale wkrótce ich stamtąd ewakuowali, bo front się zaczął zbliżać wtedy bardzo szybko. Nas oswobodzili Anglicy 15 kwietnia, to myśmy się sformowali – jakichś dwustu nas, akowców. Rozbroiliśmy swoich wachmanów. To przeważnie byli już starzy ludzie, [ci] którzy pilnowali jeńców. Żeśmy łapali Niemców, wojskowych, którzy uciekali lasami i doprowadzaliśmy ich do brytyjskich obozów jenieckich. Potem [przez] parę miesięcy trochę jeździłem. Pojechałem do Brukseli, wyrobiłem sobie polski paszport. Jeszcze wtedy była przedwojenna ambasada – od razu się tam założyła, bo przecież rząd był w Londynie. To wszystko był jeszcze tak jakby przedwojenny rząd w Londynie. Wyrobiłem sobie paszport, który był ważny na rok. Później jeszcze pojechałem do Paryża. Jak wróciłem do tego obozu, w którym ewentualnie nas ulokowano (obóz – znaczy tam żeśmy mieli kwatery), pojechałem do Włoch i wstąpiłem tam do 2. Korpusu. Ale to już było pod koniec sierpnia.\nJak było we Włoszech?\nWłaściwie już nie przyjmowali do korpusu, ale spotkałem jednego z kolegów mojego brata (który zginął w 1943 roku) i on mi pomógł. Miał jakieś plecy i przyjęli mnie. Podczas tego spotkania (nie będę używał nazwisk, bo nie potrzebne) była mowa o tym, co chcę robić w wojsku. Powiedziałem, że chcę kontynuować swoją edukację. Tak że od razu poszedłem do Gimnazjum 5. Dywizji Kresowej i tam kontynuowałem [naukę]. Na święta jeździłem do swojego oddziału (5. Batalion Cekeaemów), a [przez] resztę roku byliśmy w gimnazjum w Modenie.\nNie wróciłem do Polski.\nCzy był taki moment, że w ogóle pan przyjechał?\nPierwszy raz przyjechałem w 1958 roku z duszą na ramieniu. Ale wiedziałem, że mnie się nic nie stanie, bo wtedy już troszeczkę była odwilż. Poza tym... myśmy przynajmniej byli pod tym wrażeniem, że Polska szukała twardej waluty i zaczęli przyjeżdżać Polacy z różnych krajów. Oczywiście każdy coś przywiózł. Musiałby ktoś chyba jakieś przestępstwo zrobić, żeby był w kłopocie. Wpierw się zameldowałem w ambasadzie kanadyjskiej, bo to już z Kanady przyjechałem. Ale byłem na przesłuchaniu w Pałacu Mostowskich. Nie wiem, co oni starali się ze mnie wyciągnąć. Byłem wtedy jakoś dość pewny siebie, nie zwracałem na nich uwagi i na ich pytania. Najczęściej nawet nie odpowiadałem tylko: „A nie wiem”, albo „A po co to panu?”. Nie chciał powiedzieć, dlaczego się pytał. Największe wrażenie, to wychodzę z samolotu... Nie wychodzę – drzwi samolotu się otwierają, pierwszą rzecz, co widzę, to lufa pistoletu maszynowego! Idzie i zbiera paszporty od wszystkich. To był polski samolot, w którym wracali Polacy i to wielu wysokich urzędników z Brukseli (bo przez Brukselę leciałem) z wystawy światowej, która wtedy (w 1958 roku) była w Brukseli. Mimo wszystko [była] lufa pistoletu maszynowego i wszystkim odbierali paszporty, między innymi mnie. Poczułem się niepewny bez paszportu. Ale rodzina na mnie czekała chyba ze dwanaście godzin, bo przyleciałem do Brukseli (miałem bilet aż do Warszawy, tylko że w Brukseli przesiadka) – zawiadamiają, że ten samolot, który miał lecieć do Warszawy z Brukseli, nie leci. Ale po godzinie czy dwóch właśnie ten samolot wracał do Warszawy i znaleźli miejsce dla mnie.\nPo tej sanitariuszce w Powstaniu, czy ożenił się pan?\nO nie! Ożeniłem się dopiero w 1964 roku. Najpierw [byłem] ponad rok we Włoszech, później pięć lat w Anglii. [Tam] dostałem stypendium, poszedłem na studia, ale tylko na dwa lata. Jak się stypendium skończyło, to wyjechałem do Kanady w 1951 roku. Tam w 1960 roku spotkałem właśnie moją obecną żonę. Okazało się, że była Niemką, to znaczy urodziła się w Niemczech, tak jak ja się urodziłem w Polsce. Ona o pięć lat młodsza ode mnie, ale cztery lata się borykałem z tym, czy się z nią żenić, czy nie. Byłem taki zacięty przecież, jednakże Niemcy nam dużo krzywdy zrobili... W końcu doszedłem do wniosku – a co ona z tym miała do czynienia?\nPo upływie tylu lat, co pan myśli o Powstaniu? Czy miało sens?\nOczywiście! A kto wie, co by było, gdyby Powstania nie było? Niech mi ktoś odpowie na to pytanie.\nWarszawa, 29 września 2007 roku\nStanisław Woźniak Stopień: łącznik Formacja: Dywizjon „Jeleń”, pluton osłonowy KG AK Dzielnica: Stare Miasto, Śródmieście Zobacz biogram


Wyzwania, wyznania i środki zapobiegawcze - Listy z naszego sadu\nNiedziela, 29 listopada 2020 - 08:41\nWyzwania, wyznania i środki zapobiegawcze\nAndrzej Koraszewski 2020-03-14\nZnakomity wydawca, z którym gawędziliśmy sobie elektoronicznie o problemach populizmu i zagubienia wyborców, zakończył dyskusję stwierdzeniem, że w listopadzie, czyli podczas wyborów w USA, o koronawirusie nikt już nie będzie pamiętał. Osobiście mam w tej kwestii zdanie odmienne. Podejrzewam, że do listopada zapomnimy o wielu innych troskach. Chwilowo każdy dzień przynosi nowe informacje skłaniające do podejrzeń, że zabawy w straszenie końcem świata się skończyły i znaleźliśmy się w obliczu rzeczywistego zagrożenia.\nZniszczenie ziemi przez bomby atomowe (czym straszono w latach 50. ubiegłego wieku) nie spełniło się, potem kwaśnie deszcze nie zniszczyły lasów, ptaki, które miały niebawem zniknąć, nadal śpiewają, Czarnobyl nie okazał się zapowiedzią łańcucha straszliwych skutków budowania elektrowni atomowych, choroba szalonych krów nie zabiła dziesiątków tysięcy ludzi, również ebola nie okazała się tak straszna, jak nam to wmawiano, pszczoły nie wyginęły, a oceany nie zalały Pałacu Kultury w Warszawie. Czy to znaczy, że mamy do czynienia z kolejnym straszeniem, czymś, z czym niebawem politycy z pomocą naukowców jakoś sobie poradzą?\nBrytyjski dziennikarz naukowy Matt Ridley wyjaśniał kilka dni temu, że mamy doświadczenie z pandemiami, które poważnie przetrzebiły nasz gatunek, było ich wiele, od czarnej śmierci po hiszpankę. Pandemia może praktycznie sparaliżować nasze życie. W dzisiejszych czasach mamy nowoczesną wiedzę medyczną i możliwości organizacyjne inne niż mieli nasi przodkowie, co nie znaczy, że nowy wirus o nadzwyczajnej zjadliwości nie może spowodować załamania się systemu opieki zdrowotnej. Przy obecnym poziomie ruchliwości ludzi i gęstości zaludnienia kwarantanny, kordony sanitarne, radykalne ograniczenie publicznych spotkań pozwalają na spowolnienie tempa roznoszenia się zarazy, ale nie dają żadnej gwarancji, że uda się ją zatrzymać. To spowolnienie jest ważne, liczą się godziny i dni, toczy się walka z czasem, żeby zdążyć przygotować się na sytuację, w której liczba nowych przypadków dziennie może wynosić setki, a nawet tysiące.\nKorea Południowa znajduje się na czwartym miejscu pod względem liczby zakażonych koronawirusem (po Chinach, Włoszech i Iranie) Stwierdzono tam ponad 8 tysięcy zakażeń i ponad 70 zgonów. Mają jednak sukces, w postaci zmiany proporcji, obecnie jest więcej wyleczeń niż nowych przypadków. Sądzi się, że jest to przynajmniej częściowo wynikiem dostępności testów i przeprowadzaniem masowych testów.\nPolski specjalista chorób zakaźnych, profesor Robet Flisiak, obawia się, że zmierzamy do sytuacji w jakiej znaleźli się Włosi, gdzie w ciągu jednej doby wykryto ponad dwa i pół tysiąca nowych przypadków i system opieki medycznej dotarł do punktu, w którym lekarze muszą podejmować decyzje, kogo leczyć, a komu pozwolić umrzeć, niedobór sprzętu (głównie respiratorów), niedobór miejsc w szpitalach, niedobór personelu. Po pierwszym tysiącu zgonów system jest na skraju załamania się.\nW Polsce mamy dopiero dwie ofiary śmiertelne, a zdiagnozowanych przypadków są dziesiątki, a nie setki czy tysiące. Lekarka z Rybnika na swoim Facebooku pisze:\nMacie objawy, możecie mieć tego wirusa. Czy go macie? Nie powiem Wam bo nie mamy testów by Was wszystkich przebadać. Nie myślcie że mamy lepszą odporność niż Niemcy, Francuzi, Włosi… Nie! Oni badają swoich obywateli. Wg dzisiejszych danych w Polsce przeprowadza się do tej pory 43 testy/milion mieszkańców. W Izraelu 401/ milion, we Włoszech obecnie jest to 826 testy/milion mieszkańców. Dziś GIS zapowiada, że zwiększy liczbę testów, którymi będziemy mogli dysponować i będziemy mogli badać więcej osób.[…] Rząd i lokalni rządzący zapewniają, że mamy wystarczającą ilość respiratorów, że jesteśmy wydolni, że jesteśmy przygotowani i damy radę. Nie jesteśmy i nie damy! Chyba że pracuję w innej rzeczywistości. Do tej pory, na niejednym dyżurze spędzałam całe noce dzwoniąc po WSZYSTKICH OiTach nie tylko na Śląsku ale również poza jego granicami by znaleźć JEDNO miejsce dla pacjenta zaintubowanego, na respiratorze (pożyczonym) by tam móc go leczyć. Zamawiałam już transport takich pacjentów do Kielc, Kędzierzyna– Koźla itd. bo nigdzie nie było dla niego miejsca. Nie uwierzę, że nagle wszyscy pacjenci OiTów wyzdrowieli, zostali wypisani ze szpitali i nasze OiTy czekają na ofiary koronawirusa.\nONZ ostrzega, że zaraza może mieć najbardziej katastrofalne skutki w Afryce i na Bliskim Wschodzie, tam, gdzie system opieki zdrowotnej jest bardzo słaby, systemy polityczne niestabilne, gdzie toczą się wojny. Tam zaraza może szybko objąć znaczną część populacji, powodując dalsze załamanie się produkcji lokalnej i poważne utrudnienie dostaw pomocy medycznej i żywnościowej.\nKatastrofa daleko od nas nadal będzie wpływała na gospodarkę światową i utrzymywała lęk oraz konieczność drastycznych ograniczeń życia społecznego i gospodarczego w rozwiniętym świecie. To jednak nieco dalsza perspektywa. W chwili obecnej pytanie, czy możliwa jest ponadpartyjna działalność i powierzenie przygotowań i koordynacji działań fachowcom niezależnie od ich przynależności partyjnej i religijnej? Wygląda na to, że zaraza nie zmniejszyła potrzeby wzajemnego opluwania się i to nie tylko w Polsce. Strach wywołuje potrzebę szukania winnego, co jest znacznie łatwiejszym zadaniem niż organizacja działań praktycznych.”Washington Post” twierdzi, że koronawirus jest testem, do którego nikt nie jest przygotowany. To prawda, tym łatwiejsza jest ucieczka w teorie spiskowe i wzajemne oskarżenia.\nDoświadczenia chińskie pokazują, że to roznoszenie się wirusa można zahamować, co wiąże się z gigantyczną akcją i ogromnymi kosztami, by utrzymać liczbę nowych zakażeń na poziomie ułamka procenta populacji. Chiński sukces posłużył izraelskiemu nobliście do wyliczenia prawdopodobieństwa wygaśniecia zarazy. Zdaniem profesora Michaela Levitta, który analizował dotychczasowe statystyki zachorowań, podejmowane przez władze działania są skuteczne i jeśli będą konsekwentne, pozwalają wierzyć, że sytuacja zostanie dość szybko opanowana. W Chinach nie ma jednak wolnej prasy ani instytucji demokratycznych. W wolnych krajach ich metody działania nie są możliwe, chociaż zapewne podniesie się poziom akceptacji administracyjnych rozporządzeń, które będą utrudniać życie, ale ograniczać zagrożenia. Problemem będzie organizacja służby zdrowia, organizacja zaopatrzenia, działań służb porządkowych, a wreszcie niebagatelny problem ratowania przedsiębiorstw zagrożonych upadkiem. Chwilowo, przy mniej niż 70 przypadkach zakażenia koronowirusem, już są w Polsce ludzie, którzy utracili możliwość utrzymania się, ponieważ ich codzienny chleb zależał od publicznych występów, zagrożone są firmy turystyczne, niebawem pojawią się liczne problemy ze spłatami długów. Na krótką metę banki mogą stosować różne ulgi. Potem zaczną same odczuwać problemy. Co będzie z funduszami emerytalnymi w sytuacji giełdowego krachu? Na jakie scenariusze powinny się przygotowywać rządy? Jedno wydaje się pewne, pojawił się problem, który nie zniknie ani dziś, ani jutro, ani za dwa tygodnie. Witamy w nowym świecie, w którym racjonalność jest kwestią życia lub śmierci, a zabójcza może być nie tylko sama zaraza.\nChwilowo spotkana na ulicy sąsiadka przekonuje mnie, że tego wirusa to Chińczycy stworzyli w laboratorium, internauta pisze, że to robota Żydów, Kościół będzie nadal szafował sakramenty i modlił się o wybaczenie za grzechy oraz boską opiekę przed zarazą. Do listopada daleko. Internet zapewnia kontakty bezdotykowe. Więc w towarzystkiej dyskusji można napisać „pożywiom, uwidim…”\nUbawił mnie raport z izrelskiego osiedla, autor raportu pisał, że wszedł do lokalnego sklepu, kiwnął głową na dzień dobry znajomemu strażnikowi, a ten skierował pistolet prosto w jego czoło, mówiąc, że firma nie zamierza niczego ryzykować. Temperatura była w normie, więc autor raportu roześmiał się i powiedział, że takie środki ostrożności, ale rączki wózków pewnie nie są dezynfekowane, strażnik wskazał pistoletem do mierzenia temperatury na półkę, gdzie leżały rękawiczki jednorazowego użytku. Wygląda na to, że nowy, wspaniały świat zostanie z nami na dłużej, i że w jednych miejscach będzie zorganizowany lepiej, a w innych gorzej; tam gdzie będzie zorganizowany gorzej powiedzenie „pożywiom, uwidim” może zawierać większy ładunek niepewności.\nMiałem mieć w piątek 13. proces z antysemitą, który poczuł się pomówiony, ale władze postanowiły nie wpuszczać zarazy do sądów. Zapewne słusznie, chociaż straciłem szansę wyjaśnienia różnicy między pomówieniem a omówieniem. Niby tylko jedna litera, ale zawsze.\n3. Lekarstwo. Anonim 2020-03-17\n2. Sugestia korekty Bartosz 2020-03-15\n1. Między wiarą i liczbami Marek Eyal 2020-03-14\nZnalezionych 1694 artykuły.