Bestia. Studium zła - Magda Omilianowicz - ebook + audiobook - Legimi online\nBestia. Studium zła ebook i audiobook\nLektor: MAGDALENA OMILIANOWICZ\nZarys fabuły książki Bestia. Studium zła jest oparty na prawdziwych zdarzeniach. Jest to dziennikarski reportaż wzbogacony o fabularyzowane fragmenty zaznaczone w tekście.\nKorekty i łamanie: AGATA MOŚCICKA biały-ogród.pl\n© Copyright for this edition by Od Deski Do Deski, Warszawa 2016 © Copyright for the text by Magda Omilianowicz 2016\nŁADNA TA DOKTOR, CO GO TERAZ BADAŁA, i całkiem nie stara jeszcze. Kazała mu ona sobie przypomnieć dobrych i złych ludzi ze swojego życia. Znaczy, kto dobry, a kto zły był na wolności dla niego, dla Leszka. Babcia, wuj, matka – zło to było, znęcali się nad nim zawsze od dziecka. To jej jutro powie, jak zapyta. Na pewno to było jego największe zło. Płakał przez nich wszystkich często. Nic ich nie obchodził nigdy. Bili i popychali jego zawsze. I w ogóle źle mu tam było wtedy w życiu, jeszcze przed murem. Teraz jest lepiej. Bardzo dużo lepiej.\nKucharka z internatu, babcia Nowakowa i ta zakonnica, siostra Ania z Przytocka, co taka łagodna była i mydłem ładnie zawsze ona pachniała, to było jego dobro. I jeszcze pani Basia nauczycielka dobra była.\nI Sylwia, ta z lasu. Martwa już ona, ale była dobra. Jedzenie mu dawała. Dwa razy mu dała jedzenie. Do lasu mu przyniosła, co już nie wyszła z niego wtedy. Chleb i pasztetową. Szkoda, że nie żyła już potem ona, ale to nie była jego wina. Stało się tak i tyle.\nKręciły mu się myśli po tabletkach, które dali, jak na tej karuzeli, co kiedyś przyjechała do Bytowa z wesołym miasteczkiem. Stał pod nią i patrzył. Inne dzieciaki obracały się na niej, aż potem i jemu zakręciło się w głowie, od tego stania i zadzierania głowy w górę, ale matka nie dała mu na bilet, pożałowała jak zawsze. Szarpnęła za kurtkę, powiedziała, że co on głupi, żeby w kółko się kręcić jak inni durnie, i poszli stamtąd sobie. Nie przejechał się, nie pokręcił na niej, tej karuzeli, a tak chciał...\nPopłakał się wtedy bardzo, posmarkał i jeszcze w pysk od matki dostał, że głupi, że beksa. Jak zawsze. Mały wtedy był, ale to właśnie dokładnie o matce pamięta. I powie tej doktor. Dzieciaki roześmiane na tej karuzeli i jego matka, co krzyczała i go szarpała, że do domu ma już iść.\nTa Sylwia z lasu, co się interesują nią teraz wszyscy, to piękna była i imię miała piękne. Sylwia... Od niej się jego kłopoty z policją zaczęły i najwięcej się policjanci teraz o nią pytają, a on im pokazał i powiedział już wszystko.\nBał się zawsze na tych wizjach, że ludzie z wioski Sylwii coś mu zrobią, ale policja pilnowała bardzo, żeby nie podeszli za blisko. Nie ogłaszali chyba nigdy, że wizja z nim będzie, ale ludzie i tak się zbierali, i patrzeć chcieli, jak i co on pokazuje. Piękna ta Sylwia była i dobra. Żal, że nie żyje już ona.\nO listy też ta ładna doktor się pyta. O jego pisanie. On listów już wysłał dużo do ludzi dobrych dla niego kiedyś. Do rodziny swojej też, a nikt do niego teraz nie napisze. Ani ten brat z jehowych, ani Nowakowa babcia. Joasia, siostra, też znać go nie chce teraz i na listy nie odpisuje. Ani na jeden mu nie odpisała, ale pieniądze kiedyś pożyczać to umiała, tylko oddać to już nie. I szwagier, niby dobry, ale gumowej lalki do seksu mu nie kupił. A inaczej wszystko mogło być z tą lalką.\nGłowa boli, cały czas go ostatnio boli. Za dużo tego wszystkiego... Tabletek tyle mu dają, że to pewnie od tego.\nW telewizji lwy ostatnio widział, jak polują. Film taki o zwierzętach w Afryce był. Lew walnął ją, tę sarnę czy co to tam było, dokładnie tak samo, jak on tę dziewczynę w Toruniu. Jeden raz ten lew uderzył i padła ona jak tamta. Dokładnie tak samo.\nUśmiechnął się do siebie. Był jak ten lew, taki silny. Pośmiałby się w głos, ale zatkał usta kocem, żeby nie obudzić kolegów z celi. Był jak ten lew, ale tego im też nie powie.\nSylwia, taka piękna była, i wtedy jeszcze ciepła była, jak ten pierwszy raz ją miał. Dobrze mu z nią było bardzo. I tutaj też mu jest dobrze. Ciepło jest i nie głoduje. Zawsze wiadomo, o której jedzenie dostaną. Tak jak u sióstr albo w internacie. Śniadanie, obiad i kolacja. Chleba dają tyle, ile się tylko chce. Z renty w sklepiku też może sobie dokupić pączka, drożdżówkę, oranżadę. Wcale tu nie jest tak źle. Mówili mu, że tutaj nie będzie miał źle i nie ma. Cela mała, podobna do pokoju u wujka, ale koja wygodna i na głowę nie pada. Nie musi martwić się, gdzie będzie spał, nie musi głodować, bo jedzenie dają regularnie i dokładkę można czasami dostać. I ci spod celi nie są najgorsi. Tylko musi uważać, co mówi. Nie lubią tutaj, jak się za dużo gada. Śmieją się i krzyczą: „Zamknij ryja, świrze!”.\nJak był na wizji lokalnej w Lublinie, to go zamknęli w areszcie z grypsującymi. Wtedy nie było dobrze, oj, nie było dobrze. Bał się, że go zabiją. Bardzo się wtedy ich bał. Ściągnęli go w nocy za nogi na podłogę, narzucili mu na głowę koc. Myślał, że koniec jego nadszedł już, że zatłuką, zabiją go wtedy. Nawet modlić się zaczął, ale go nie zabili. Poturbowali trochę, pokopali i zabawili się z nim tylko. Wytatuowali mu wtedy psa na lewym udzie. I jeszcze napis na piersi – fuck you. Nie wie, co to znaczy, ale to pewnie nic dobrego. Dlatego teraz wieczorami siedzi cicho, żeby nie denerwować innych. Nic do nikogo nie mówi, tylko uśmiecha się do siebie.\nJeszcze te zakonnice w Przytocku były dla niego takie dobre, nie to co matka i babka. Ta jedna, siostra Ania, co pachniała mydłem. Lubił ją najbardziej ze wszystkich i lubił się do niej przytulać, bo potem wieczorem zawsze miał wzwód, jak o tym pomyślał.\nGłowa boli, za dużo tego... Zasnąć nie można. Powie jutro, żeby mu dali jakieś tabletki na to, jak głowa boli.\nTa policjantka też jest miła. Ta, z którą teraz tak często rozmawia. Tylko, że ona pachnie papierochami. I ten prokurator nie jest taki zły. Kawę mu zawsze postawi, papierosa da, a na wizjach, jak w Polskę jadą, czasami pozwoli nawet dwa obiady zjeść. Dużo się dopytuje. Ciągle prosi, żeby Leszek sobie przypominał wszystko po kolei, ale on i tak powie mu tylko to, co chce. Nigdy nie dowiedzą się, jak było naprawdę! Teraz on tu rządzi, bo tylko on wie. Tylko on wie, ile było tych posłusznych mu kobiet. A oni niech myślą, co chcą, niech go proszą. Powie tyle, ile chce. I nic więcej. Skaczą koło niego, bo teraz jest ważny. Już nic, gorzej niż jest, stać mu się nie może. Powiesić to chyba go nie powieszą. Podobno już teraz nie wieszają, bo jest zakaz na karę śmierci. To niech się od niego proszą. On swoje wie, a powie, co będzie chciał, albo za każdym razem powie im co innego. Nie dowiedzą się nigdy od Leszka, jak to naprawdę było.\nZatkał usta kocem, bo znowu zaniósł się śmiechem.\nLeszek Pękalski – „bestia”, „potwór”, „hurtownik zbrodni”, „rzeźnik”, jak nazywano go w mediach – na pierwszy rzut oka sprawia wrażenie sieroty. Za duża czapa i zbyt wielka kurtka. Wszystko niechlujne i zaniedbane. Powyciągane kieszenie i brak guzików. Spodnie całe w plamach, aż błyszczą od brudu. Okrągła buzia, ziemista, łojotokowa cera, przetłuszczone, krótkie, ciemne włosy. Ślina w kącikach ust. W chłodnych, brązowych oczach lekki zez. Przygarbiona postawa, długie ręce i lekko przygięte nogi ze stopami skierowanymi ku sobie sprawiają, że wygląda jak jedno wielkie nieszczęście. Porusza się charakterystycznym kaczym chodem. I zwykle śmierdzi, bo nigdy nie lubił się myć. Od takich jak on ludzie odsuwają się na ulicy, w sklepie, w autobusie. Nie wzbudza strachu, raczej litość, często obrzydzenie. Wielu takich widuje się pod sklepami w byłych wsiach popegeerowskich, siedzących z flaszką taniego wina na przystankach pekaesu.\nJednak Leszek jest inny, bo Leszek ma skazę. Podniecają go kobiety, wszystkie kobiety. I stare, i te młode. Mężczyzn też lubi, a czasami lubi i dzieci. Bez względu na wiek, urodę, tuszę czy kalectwo chce uprawiać z nimi wszystkimi seks. Wszystko jedno gdzie, bo pragnienie dopada go nagle i nie umie nad nim zapanować. Musi się zaspokoić natychmiast. W parku, w lesie, na ulicy, na budowie. Proponuje wtedy seks każdemu, kogo napotka. Nigdy się nie zgadzają, a często śmieją się z niego, przeklinają go, wyzywają. I właśnie wtedy coś w nim pęka. Musi je uciszyć, musi spowodować, że będą mu posłuszne.\nNie nazywa tego zbrodnią ani morderstwem. Mówi: „Miałem zdarzenie” albo „Zagrażałem”; „Wpuściła mnie bo nie wiedziała, że zaraz dojdzie do paniki”; „Zaspakajałem się na niej”; „Chciałem gdzieś, na kimś wyruchać się”; „W tym mieście tylko te dwa zdarzenia były, więcej tam nie miałem”; „Nie poddała mi się żadna. Dziewczyny się tak nie dawały, ale tak robiłem, żeby były posłuszne”; „Albo się pani da wyruchać, albo ja panią kijem zabiję”; „Uderzyłem ją kijem i nie żyła już wtedy ona. Żal, bo ładna ona była”.\nI wciąż nie może zrozumieć, że zrobił coś złego. Przecież gdyby zgodziły się na seks, może byłoby zupełnie inaczej. Może nawet ślub by wzięli i byliby razem?\nPękalski podczas śledztwa przyznał się do zamordowania sześćdziesięciu siedmiu osób. W czasie rozmów z policjantami, kiedy padały pytania o morderstwa, denerwował się i zaczynał się jąkać. Trząsł się, drapał ręce, czasami gryzł dłonie. Ale z biegiem czasu hardział. Szybko przeszedł więzienną edukację. Zorientował się, że policjanci chcą dowiedzieć się więcej. I wiedział, że tylko on może im tej wiedzy dostarczyć. Poczuł się ważny. Nie był już wsiowym popychlem, nareszcie był Kimś.\nMimo ogromu zbrodni policjantom też zdarzało się litować nad nim, a to, że się nad nim litują, nie przeszkadza mu, wręcz przeciwnie. Leszek lubi wzbudzać współczucie, bo to oznacza zainteresowanie. Po aresztowaniu wyglądał mizernie, ale jego mikra postawa jest myląca. Leszek zawsze był zwinny, szybki i miał siłę szympansa. Dlatego jego ofiary nie miały najmniejszych szans.\nPolicjantki, które uczestniczyły w wizjach lokalnych, nie godziły się na symulowanie ofiar zbrodni. W tej roli zastępowały je manekiny albo silniejsi koledzy. Trudno było przewidzieć, czy Leszek nagle nie rzuci się na którąś z kobiet i nie zrobi jej krzywdy, bo przecież nie miał już nic do stracenia. Poza tym w trakcie śledztwa na widok ładnej kobiety Leszkowi często zaczynały drżeć ręce i zdarzało się, że mówił z uznaniem: „Ale ładna dupa”. Nie potrafi zapanować nad monstrualnym popędem. Nie ma żadnych hamulców. Podczas wizyty w areszcie ekipy telewizyjnej, która przywiozła mu erotyczne gazety, Pękalski – rozmawiając z nimi – zerkał na zdjęcia nagich kobiet i jednocześnie masował krocze. Nie przeszkadzała mu ani obecność dziennikarzy, ani pracująca kamera. To po prostu silniejsze od niego.\nWśród prowadzących śledztwo największe zaufanie Leszka zdobyła doświadczona policjantka z komendy w Słupsku. Z nią współpracował najchętniej. Jednak – jak mówili jej koledzy – nawet ona, mimo ogromnego doświadczenia, przy pierwszych spotkaniach z Leszkiem nie czuła się bezpiecznie.\nPodczas przesłuchań Pękalski zachowywał się bardzo grzecznie. Opowiadając o wędrówkach po Polsce, często używał zwrotów: „proszę bardzo” i „elegancko”. Nieraz podkreślał, że jest sierotą i dlatego nie wolno go krzywdzić. Policjanci, kiedy zdołali się już z nim oswoić, zwracali się do niego łagodnie i zdrobniale: „Panie Leszku” albo „Lesiu”. A wtedy on chętnie opowiadał.\n– Lesiu, a nie było ci żal, kiedy ją zabiłeś?\nPo chwili zastanowienia padała odpowiedź.\n– Trochę tak, trochę nie. Tak pół na pół.\nŁagodne podejście do Leszka i kupowanie mu jedzenia było jedynym sposobem wyciągnięcia od niego istotnych szczegółów. Każde podniesienie głosu powodowało jego niechęć do składania zeznań, obrażanie się i zamknięcie się w sobie na wiele tygodni.\nLeszka zatrzymano przypadkowo. Policja dreptała wokół zabójstwa młodej dziewczyny, ekspedientki z wiejskiego sklepu, zawężając powoli krąg podejrzanych. Biegli stworzyli jego portret pamięciowy. Miał być młodym mężczyzną o dużych potrzebach seksualnych, który działa wyjątkowo brutalnie. To rodziło obawy, że może zaatakować ponownie.\nNa trop Pękalskiego wpadła pracująca na komendzie sekretarka. To ona, przekładając akta, zwróciła uwagę, że Leszek miał na swoim koncie gwałt i wyrok w zawieszeniu. Powiedziała o tym przełożonym, więc sprawdzono jego alibi. Śledztwo szło jak po maśle i kiedy Leszek przyznał się do zabójstwa, policja cieszyła się z rychłego zakończenia sprawy. Po kilku rozmowach z podejrzanym przesłuchującym zrzedły miny. Leszek zaczął snuć swoją makabryczną, nekrofilską opowieść. Początkowo podejrzewano, że to rojenia psychopaty. Włosy stanęły dęba przesłuchującym, kiedy potwierdziła się pierwsza, druga, trzecia zbrodnia. To uprawdopodobniło kolejne.\nLeszek znał takie szczegóły, o których mógł wiedzieć tylko morderca, jak choćby to, że kobieta była ugryziona w pierś, że miała na sobie różową bieliznę, że zwłoki leżały na boku, a na ścianie nad nimi wisiały święte obrazki.\nKiedy wieźli go na wizje lokalne, opowiadał, że pokój, w którym zabił, zmienił się, że wcześniej był pomalowany na żółto w szlaczki, a teraz jest niebieski. Opisywał dokładne ułożenie ciał i miejsca, gdzie pozostawił zwłoki. Pamiętał, że denat miał przecięty nożem pasek w spodniach.\nZ jego wędrówek po kraju policja sporządziła makabryczną mapę. W komendach w całej Polsce zdejmowano z najwyższych półek zakurzone akta, a Leszek wciąż mówił o nowych, istotnych dla śledztwa szczegółach, poprawiając policji statystyczną wykrywalność. Policjantów zaskakiwała jego pamięć, kiedy dokładnie opisywał miejsce zbrodni, wygląd i ubranie ofiary sprzed lat czy samochód, który przejeżdżał niedaleko, gdy uciekał. Bywało i tak, że nie poznawał go świadek, którego Leszek doskonale pamiętał.\nNie wolno mnie krzywdzić!\nPRZYPOMINAŁ SOBIE TEGO CHŁOPAKA. Przesłuchiwał go przed paroma miesiącami. Patrzył na wyciąg z kartoteki. Leszek P., lat dwadzieścia osiem, z matki Cecylii i ojca Józefa. Kawaler, lekko opóźniony umysłowo, wychowanek domów dziecka i ośrodków opiekuńczych. Zawód wyuczony murarz, od lat na rencie inwalidzkiej. Przed aresztowaniem, w grudniu 1992 roku, zamieszkały w Osiekach Bytowskich. Karany, odpowiadał za gwałt na starszej kobiecie. Lekarze stwierdzili wtedy, że jest upośledzony i dostał tylko dwójkę w zawieszeniu na pięć lat. Teraz wisiał nad nim cięższy paragraf. Aresztowano go tymczasowo, bo był podejrzany o zabójstwo Sylwii, nastolatki, ekspedientki z wiejskiego sklepu, której zwłoki znaleziono w lesie.\nRóżnych meneli przesłuchiwał, ale ten dwudziestoośmiolatek śmierdział na odległość. Trudno się dziwić, skoro zeznał, że często spał w lesie, w paśnikach. Pazury czarne od brudu, sweter aż się na nim świeci od plam. Musi uchylić okno, żeby wytrzymać ten odór.\nPrzesłuchanie trwało już trzecią godzinę i prowadzący zaczynał odczuwać zmęczenie. Coś się w tym wszystkim nie zgadza. Chłopak wyraźnie kręci. Plącze się w zeznaniach. Policjant popatrzył na Leszka, zgasił papierosa i pociągnął łyk zimnej kawy. Chociaż na jego oko to mało prawdopodobne, żeby taka sierota mogła zabić, ale kto go tam wie. Sierota, nie sierota, ale wyraźnie kłamie.\n– No dobra, Leszek. Skoro nie możesz sobie przypomnieć, to zaczynamy jeszcze raz od początku. Byłeś pod sklepem w Kołczygłowach czy nie?\n– Ja już mówiłem, że nie pamiętam, panie komisarzu. Jestem zmęczony, boli mnie głowa. Zawsze wszystko na mnie, bo jestem sierotą i wszyscy mnie krzywdzą! Nie wolno mnie krzywdzić!\n– Nie histeryzuj, tylko odpowiadaj od nowa. Co robiłeś w tamten wtorek? Byłeś pod sklepem czy nie?\n– Już mówiłem. Stałem na przystanku.\n– Nic, stałem tak sobie i tylko patrzyłem.\n– Wszedłeś do sklepu, bo podobała ci się ta dziewczyna, tak?\n– Może wszedłem, nie pamiętam.\n– To skup się i przypomnij sobie.\n– Głodny byłem. To chyba wszedłem. Chciałem coś do jedzenia kupić.\n– Pieniądze miałeś?\n– To jak chciałeś kupić?\n– Poprosiłem ją, żeby dała mi coś do jedzenia.\n– Kogo poprosiłeś? Sylwię?\n– I co, dała?\n– Nie wiem. Jestem chory psychicznie! Nie mogę wszystkiego pamiętać.\n– Słuchaj, mnie się nie spieszy. Możemy tu siedzieć do rana. Jak chcesz, zaczniemy od początku jeszcze raz i jeszcze raz. Chcesz, to powiem ci, jak było. Stałeś pod sklepem, a potem wszedłeś i zaczepiłeś Sylwię. Namówiłeś ją, żeby przyszła do ciebie, do lasu, chciałeś ją zgwałcić, ale broniła się, więc zabiłeś. Było tak?\n– Panie komisarzu, a jak ja bym zrobił coś złego, to i tak bym nie poszedł do więzienia, prawda? Ja jestem upośledzony, to wzięliby mnie do zakładu.\n– Pewnie tak, Leszek, pewnie tak. Lekarze o tym zdecydują. A teraz powiedz, co jej zrobiłeś i dlaczego?\n– Przypomnij sobie, może to było nieumyślne, niechcący? Może cię czymś zdenerwowała i rozzłościłeś się wtedy? No, pomyśl.\nPsia krew, szlag by go trafił. Już zaczynał mówić i znowu się zaciął, sierota cholerna! Był w sklepie u Sylwii. To już jest coś. W lesie, niedaleko zwłok, znaleziono reklamówkę i papier po pasztetowej. Może dziewczyna przyniosła mu do lasu jedzenie, on zaczął się do niej dobierać i niechcący ją zabił.\n– Panie komisarzu, jak ja jestem opóźniony, to co mi grozi, gdybym powiedział, jak to tam, w tym lesie było?\n– Nie wiem, Leszku. Lekarze musieliby cię zbadać. Opowiedz mi, jak było, a potem razem pomyślimy, jak ci pomóc, dobrze? Żadna krzywda ci się nie stanie.\n– I nie pójdę do więzienia?\n– Jak powiesz prawdę, nic ci nie będzie.\n– A czy można skazać na śmierć chorego psychicznie człowieka?\n– Nie, Leszku, nie można, ale o tym, czy jesteś chory, czy zdrowy, wypowiedzą się lekarze. Widzisz, że żadna krzywda ci się nie dzieje. Wszyscy dobrze cię traktują.\n„Co za okaz, cholera, jeszcze ani razu nie spojrzał mi w oczy. Teraz znowu zagapił się w okno. Przygłup, ale cwaniak. Nieźle sobie kombinuje. Niedorozwinięty, chory biedaczek! Co on, kurwa, ukrywa? I kręci się na tym krześle, jakby owsiki miał”.\nLeszek założył nogę na nogę i popatrzył w okno. Sięgnął po papierosa, którym poczęstował go policjant i zapalił.\n– A kary śmierci teraz nie ma, prawda? – zapytał.\n– Karę śmierci można orzec, ale od lat się jej nie wykonuje, bo wykonywanie tych wyroków zostało zawieszone.\nZaciągnął się dymem i pomyślał o Sylwii. Jasne, że pamiętał wszystkie szczegóły. Jak dała mu jedzenie, jak przyszła do niego najpierw z Janeczką. Jak na drugi dzień przyniosła mu chleb i pasztetówkę. A potem się z niego śmiała, tak jak inne. I nie chciała być mu posłuszna. Uciekać głupia chciała przed nim.\nTen policjant, co z nim rozmawia, jest miły dla niego. Nie krzyczy, nie straszy go. Chyba może mu powiedzieć, jak było. Za Bernadettę, nic mu wtedy nie zrobili, to i za Sylwię nic mu nie zrobią. Najwyżej znowu pojedzie do lekarza, a potem dostanie miejsce w domu opieki albo w jakimś zakładzie. Tam będzie dobrze jak u sióstr. Dadzą mu jedzenie, ciepły kąt. Może o tamtych kobietach też opowie... Żeby się tylko ludzie w Osiekach o niczym nie dowiedzieli, bo jeszcze sobie o nim źle pomyślą.\nZakołysał się na krześle i wykrztusił:\n– Panie komisarzu, to ja już powiem. Zabiłem ją, bo się ze mnie śmiała. Nie powinna się śmiać. Śmiała się, a ja jestem biedny, nie wolno się... – Ręce znowu zaczęły mu drżeć.\n– Uspokój się, Leszek. Jasne, że nie wolno się z nikogo śmiać. Mów dalej, spokojnie.\n– Powiedziałem jej, że chcę się z nią ożenić, a wtedy ona zaczęła się śmiać. Cały czas się śmiała i chciała sobie iść już.\n– Opowiesz mi teraz wszystko po kolei od samego początku. Dobrze?\n– Było tak, że najpierw chodziłem po lesie i zbierałem jagody. Zjadłem i poleżałem w takim paśniku. Zasnąłem nawet trochę. I jeszcze w lesie taki kostur metalowy znalazłem do sadzenia drzew. Wziąłem go sobie, jakby mnie dziki napadły, żebym się mógł przed dzikami obronić. A jak się obudziłem, to poszedłem na przystanek. Stanąłem tam na tym przystanku i patrzyłem na ten sklep. Byłem bardzo głodny, bo z renty już nic mi nie zostało, wujek znowu przepił moje pieniądze. Ta blondynka, znaczy się ta Sylwia, jak zobaczyła, że ją obserwuję przez szybę, uśmiechnęła się do mnie. Dlatego wtedy wszedłem do sklepu i poprosiłem ją o coś do jedzenia...\nLESIO POJAWIŁ SIĘ NA ŚWIECIE z przypadku – a mówiąc ściślej – z pracowniczej zmiany. A było tak. Jego matka Cecylia, odkąd skończyła szesnaście lat, pracowała w pegeerze. Najęli ją tam do pasania krów, bo tylko do tego się nadawała. Prosta dziewczyna z niej była, ale pyskata jak mało która. Nie daj, Boże, jak ją ktoś zaczepił. Pić i kląć umiała nie gorzej od mężczyzn.\nSąsiadki wspominają, że brudas z niej był straszny. Ani o siebie, ani o porządek w domu nie dbała. A myć, to się myła chyba tylko na święta, od wielkiego dzwonu. Bywało, że jak do domu z pastwiska od krów wracała, w gumiakach i roboczym drelichu potrafiła się do łóżka uwalić. Nieraz to i butów nie zdjęła. Nawet w niedzielę po roboczemu chodziła.\nLesia i Joasię miała, będąc panną. Zresztą nigdy za mąż nie wyszła, bo żaden chłop jej nie chciał za żonę, ale dawać to lubiła każdemu, który tylko chciał. Czwórkę dzieci w sumie urodziła.\nZwykle Cecylia pasała krowy z Kazikową żoną. Kiedyś, jak się Kazikowa pochorowała, mąż ją zastępował i pewnie wtedy ją zbałamucił. Cały dzień na pastwisku pilnowali, żeby pegeerowskie krowy w szkodę nie weszły. Gadać za dużo nie gadali, bo i o czym? Poza tym od czasu, jak w młodości Kazika piorun poraził, rozmowny nie był. Cecylia też za często buzi nie otwierała. Nudzili się pewno, to z tych nudów gzili się po krzakach. Pech chciał, że ona zaraz zaszła w ciążę i za Kazikiem łazić zaczęła. Ale ten już ślubną miał i kilkoro swoich dzieciaków, to ją gonił. Brzuch jej urósł wielki i po dziewięciu miesiącach, 12 lutego 1966 roku, powiła bliźniaki: Leszka i Joasię.\nMiesiąc po porodzie do roboty wróciła, a nieborakami opiekowała się babcia. A babcia miała zawsze największy pociąg do butelki. Dzieciaków to ona nie głaskała. Szczególnie nie lubiła Leszka i wredna była dla niego. Chociaż i on był od dziecka nieznośny. Joasia to jeszcze w kącie siadała i sama się sobą zajęła, a ten szatan tylko patrzył, co zmajstrować. Zwierzęta lubił męczyć. Może się na nich wyżywał dlatego, że rówieśnicy byli dla niego okrutni? Jak tylko od ziemi odrósł, banda dzieciaków za nim po wsi latała i krzyczała: „Głupi Lesio, głupi Lesio!”.\nKażda wieś ma swojego głuptaka, nad którym się pastwi. Ot, taka wsiowa sierota, której matka nie obroni.\nW domu Leszka nie obchodzono urodzin, imienin ani żadnych świąt. Czasem w szkole Lesio dostał tabliczkę czekolady albo torbę z wafelkami, ale w domu trzeba było czujnie patrzeć, czy matka z babką nie upiły się za szybko i znowu bić nie będą. Mieli z Joasią swoje kryjówki i – jak widzieli, na co się zanosi – czmychali z domu za stodołę i czekali, aż pijana matka z babką w końcu padną. Wtedy wracali do domu i zasypiali wtuleni w siebie.\nZ akt sprawy, zeznania Pękalskiego:\n„Z siostrą moją bliźniaczką zgoda między nami była. Tak jak ja ona też źle była traktowana w domu, ale ja miałem gorzej. Matka i babka wyganiały mnie z domu, o byle co dokuczały mi, znęcały się, mściły się nade mną. Często musiałem spać na dworze, bo bałem się wrócić do domu. One biły za nic wszystkim co im w ręce wpadło, pasem, kijem. Siniaków miałem pełno od tego. I one nie interesowały się tym czy ja żyję czy nie. Wszystko jedno im było. Ojciec też zupełnie nie interesował się mną i siostrą i z naszą matką nie był żonaty, bo już inną żonę miał. Ja cały czas dusiłem to wszystko w sobie, dopiero potem zakonnicom opowiedziałem. Nieraz przez to wszystko płakałem. Jak babka i matka umarły wtedy nie płakałem choć trochę żal mi wtedy było, bo to przecież moja rodzina”.\n– Biedne były te dzieci, Lesio i Joasia, oj, biedne. Bo co też one za dom miały? Głodne często chodziły, brudne, zziębnięte. Z Cecylii nie była dobra matka, a babcia była chyba jeszcze gorsza. Bite były biedaki, na dwór wyganiane, to co z nich dobrego mogło wyrosnąć? – mówi Baranowa, która mieszkała w czworakach nad rodziną Leszka.\nTen jego ojciec to też funta kłaków nie wart. Nigdy ani o syna, ani o córkę nie zadbał. Jak go Cecylia o alimenty podała, to razem z żoną umyślili, co zrobić, żeby nie płacić. Kazik, który na co dzień chodził umyty i ogolony, na sprawę do sądu przyszedł w gumofilcach i drelichu, prosto z pola. Brudny, zarośnięty, śmierdzący. Sąd tylko na niego spojrzał i zaraz sprawę oddalił. I tak się Kazik od alimentów wyłgał.\nKiedy matkę i babkę pochowali, to Leszek i Joasia błąkali się po różnych sierocińcach, a Kazik nigdy się nimi nie zainteresował. Teraz stary już jest, ale jeszcze można się z nim dogadać, choć z trudem. Wiele lat temu w ciągnik na metalowych kołach, który prowadził, piorun uderzył. I od tamtej pory zdziwaczał, rentę inwalidzką dostał. On stale mieszka z żoną tam, w czworakach, na końcu wsi.\n„Cecylia Pękalska mieszkająca w Osiekach Bytowskich była kobietą niezaradną życiowo, uzależnioną od alkoholu. Nie potrafiła stworzyć dla swoich dzieci prawdziwego domu rodzinnego, jednocześnie sama znajdowała się w niedostatku. Biologiczny ojciec nie interesował się swoimi dziećmi, nie łożył na ich utrzymanie, nie utrzymywał z nimi żadnych kontaktów. Taka sytuacja w połączeniu z trudnymi warunkami materialnymi legła u podstaw decyzji Cecylii Pękalskiej o umieszczeniu syna w placówce opiekuńczej. Leszek od najmłodszych lat przebywał w domu małego dziecka, a następnie w placówkach opiekuńczo-wychowawczych. W domu bywał rzadko”.\nDrzwi czworaków otwiera starszy, schludnie ubrany mężczyzna. Mieszkanie jest ubogie, ale zadbane. Widać kobiecą rękę. Firanki upięte, sztuczne kwiaty w wazonie, pudełka po bombonierkach na regale. I dużo świętych obrazków na ścianach.\nMężczyzna mówi z trudem, bardzo powoli, podobnie jak ludzie po wylewach. Nie waży słów, ale widać, że mówienie sprawia mu sporą trudność. Od lat jest na rencie inwalidzkiej. Podczas rozmowy ani razu nie patrzy mi w oczy.\n– Gospodyni nie ma w domu. Pani do mnie? O kim chce pani mówić? Ja nie za dobrze słyszę. O Leszku? Tak, to mój syn, tylko że taki z przypadku. Za dużo ja też o nim nie wiem. On był zawsze przez wszystkich poniewierany. Nigdy nie miał żadnych zabawek, słodyczy. Matka go nie kochała, a jak była w pracy w pegeerze, to Leszkiem babcia rządziła. A to była straszna kosa. Wyzywała go, biła. Lesio jak mały był, to ogień lubił. Siadał pod piecem i patrzył się w ogień. Czasami pogrzebaczem się bawił tak, że wkładał go do pieca i wyciągał. Powiedział mi, że kiedyś babka mu ten pogrzebacz wyrwała i dotknęła do jego ręki. Długo bąble nosił. Tłukła go też o byle co. Często głodny chodził, biedę miał w tym domu, czasami nawet na chleb tam nie było, dlatego lgnął do Joasi, swojej siostry. Do mnie też się kleił, ale ja miałem swoją rodzinę, z moją ślubną. Nie mogłem mu pomóc, no bo jak?\nDzieciaki z wioski też się nad Leszkiem mścili, a on sobie zaraz do głowy brał. Byle co mu gadali, a on we wszystko wierzył, bo ufny był. Krzyczeli do niego: „Chcesz Lesio żonę? A dziewczynę już masz?”. Podpuszczali go, żeby podszedł do obcej dziewczyny i powiedział jej, że mu się podoba, że ją kocha, że może ślub z nim weźmie. Jedne się śmiały, ale też nie raz, nie dwa w pysk od dziewczyn zaliczył. Wszyscy w wiosce naśmiewali się z niego i dokuczali. Mówił mi, że w szkole i internacie miał to samo. Starsi chłopcy kazali mu jeść mydło, bili, dręczyli. Jak czasem szedłem i widziałem, że dzieciaki go obstępują, to kija brałem i ich odganiałem.\nPamiętam też, że za zwierzętami to Leszek nigdy nie był. Nie lubił zwierząt i czasami mścił się nad nimi. Psa, kota potrafił kopnąć. Lubił patrzeć, jak moja żony kury na rosół zabija. Zawsze się wtedy przy niej znalazł, chętnie jej zawsze pomagał, kurę przytrzymał. I psa naszego przy budzie kijem dziobał, aż musiałem go odganiać, ale może musiał się nad kimś wyżyć, jak inni się nad nim wyżywali.\nJa zły dla Lesia na pewno nie byłem. Na pierwszą komunię nawet radziecki zegarek ode mnie dostał. Czasem na ryby razem szliśmy, do lasu na jagody. On najbardziej lubił po lesie pochodzić. Prosił mnie wtedy, żeby mu poszukać żony. A ja mu zawsze powtarzałem, że każdy sam musi sobie żonę znaleźć, że w tym mu nikt nie pomoże. I że nie ma co się spieszyć, to samo przyjdzie, ale on niecierpliwy był w tej sprawie, bo cały czas do tego wracał i mnie nagabywał.\nJak go aresztowali, to nawet myślałem, żeby go w więzieniu odwiedzić, w końcu to syn mój, ale jak to wszystko prawda, co o nim mówią, to ja już go nie chcę znać. Tyle przykrości co on ludziom narobił. A pani jak myśli? Może to być prawda, że on tyle pozabijał? Przecież to aż niemożliwe jest, żeby tylu ludzi życia pozbawić. A może on nie robił tego sam? Może ktoś go do tego namawiał? Już sam nie wiem, co mam o tym myśleć...\nBliźniacza siostra Leszka Joanna nie wpuszcza obcych do domu. Bo o czym tu gadać? Wstyd dla rodziny i tyle. Zeznań w śledztwie też odmówiła. Takie prawo jej przysługuje. Po aresztowaniu Leszka policja zabrała jej całą biżuterię do ekspertyzy, mówiąc, że może coś darowane od brata. Może ma jakieś łańcuszki, pierścionki po zabitych kobietach. A ona to przecież wszystko od męża i od znajomych dostała.\nLeszkowy szwagier jest bardziej gościnny i rozmowny.\n– Proszę, pani wejdzie. Joanna zaraz powinna wrócić. Za dużo nie powiem, bo dobrze to ja Leszka nie znałem. Nawet mówiłem żonie, że on jakiś taki nieuchwytny. Jak Leszek na Śląsku pracował, to rodzina nie miała od niego wtedy żadnych wiadomości. Nikt nie wiedział nawet, gdzie on aktualnie przebywa. Ja, jak go pierwszy raz zobaczyłem, to od razu wiedziałem, że jest upośledzony, ale jak do nas przyjeżdżał, to zawsze pogadaliśmy sobie jak mężczyzna z mężczyzną. Doradzałem mu, jak nie wpaść, jak się ma z kobietą seks, bo on ciemny był w tych sprawach zupełnie, ale pamiętam też, że Leszek był strasznie za kobietami. Ile razy bym go nie spotkał, ten cały czas o żeniaczce gadał. Wszystko jedno mu było, jaka ta żona będzie. Kiedyś siedzieliśmy przy piwie z Leszkiem, a on mnie pyta, gdzie można kupić dmuchaną lalkę do seksu? W gazecie jakiejś zobaczył i się napalił, ale przecież taka panienka to trochę kosztuje, a on miał rentę niewielką...\nW B., gdzie dziś mieszka Joanna, złośliwi ludzie gadają, że Leszek uciułał sobie w końcu na dmuchaną seks lalkę. Znalazł w jakimś katalogu taką najprostszą, najtańszą. Długo na nią zbierał, ale w końcu uzbierał. Pieniądze – równowartość swojej miesięcznej renty – dał szwagrowi, ale on Leszka przekręcił. Pieniądze wziął, owszem, tyle że Leszek lalki na oczy nie zobaczył. Ponoć teraz siostra ma wyrzuty sumienia i chce odesłać te pieniądze Leszkowi do aresztu, ale nie ma z czego, bo i u niej bieda.\nZ akt sprawy, zeznanie szwagra Pękalskiego:\n„To jest prawdą, że Leszek Pękalski dał mi 600 zł na lalkę z sex shopu, ale zabrakło mnie i żonie na życie i pożyczyliśmy sobie te pieniądze. Teraz trochę żałuję, że mu tej lalki nie kupiłem. Pamiętam jeszcze, że Leszek czasem dziwnie się zachowywał. Pytał mnie, jak jest w zakładzie karnym, jak się tam żyje, jakie tam są warunki. Mówił, że słyszał, że w zakładach karnych mężczyźni mają stosunki z innymi mężczyznami i jeszcze mówił, że on by się na to godził. Chciałem także nadmienić, że Leszek nigdy nie dał mnie ani mojej żonie żadnej biżuterii”.\nDo domu wraca Joanna, siostra Leszka. Drobna, niewysoka kobieta. Ma zniszczoną twarz i wygląda na znacznie więcej niż dwadzieścia osiem lat.\n– Co pani tu robi? Kto panią tu wpuścił? Czego pani chce?\n– Chciałabym z panią porozmawiać o Leszku.\n– Nie ma o czym mówić. Z policją ani z sądem nie rozmawiam, bo takie mam prawo, i z panią też rozmawiać nie będę.\n– Proszę mi powiedzieć jedno, tutejsi ludzie plotkują, że pani mąż miał kupić Leszkowi lalkę, taką dmuchaną do seksu, ale oszukaliście go. Czy to prawda? Nie macie wyrzutów sumienia, wiedząc, że ta lalka mogła mu zastąpić żywe kobiety, że ten zakup mógł uratować życie którejś z zamordowanych przez niego kobiet?\nChwila ciszy. Joanna patrzy w podłogę, zastanawia się przez moment.\n– To, co wiem, to sprawa tylko między mną i moim bratem. Nikomu nic do tego. Jak pani taka ciekawa, to niech pani jedzie do niego do więzienia, a teraz proszę opuścić moje mieszkanie.\n– Jeszcze jedno, pani Joanno. Nad wersalką zauważyłam taką kolorową makatkę z żubrem. Leszek przywiózł ją pani z Białegostoku, prawda? Czy pani wie, że w czasie, kiedy on tam był, zostało uprowadzone dziecko, które potem zmarło z wychłodzenia? Śliczna, półroczna dziewczynka. Miała na imię Marta. Leszek przyznał się do tego porwania. Słyszała pani o tej sprawie?\n– Proszę się wynosić, ale to już! Nie będę rozmawiać – Joanna cedzi przez zęby i zatrzaskuje za mną drzwi.\nOprócz Joasi, Leszek ma jeszcze dwójkę rodzeństwa: Justynę i Adama. Matka poczęła ich z Jankiem Wójcickim, upośledzonym sąsiadem z czworaków, kilka lat po Leszku i Joannie. Życie Adama i Justysi też zawsze wiodło pod górkę. Podobnie jak starsze rodzeństwo i oni wędrowali z jednego ośrodka opiekuńczego do drugiego. Poznali wszystkie okoliczne domy dziecka. I podobnie jak Leszek uczyli się w szkole specjalnej.\nZanim aresztowali Leszka Justyna i Adam często go odwiedzali. Bardzo żałują, że Lesia zabrali, bo był dla nich dobry. Przytulił, pogłaskał, czasem dał na lody. Teraz już nikt z rodziny się o nich nie zatroszczy.\n– Pamiętam ich. Justysia to grzeczna, spokojna dziewczynka. Lekko opóźniona jak wszystkie dzieci z tej rodziny – opowiada wychowawczyni ze szkoły. – Adam jest niezwykle podobny do Leszka. Małomówny, zapatrzony w siebie. Nastawiony do wewnątrz. Często stawiał żądania. Chciał najlepsze buty, najlepszą kurtkę. Argument zawsze był jeden: „Należy mi się, bo jestem sierotą”. Inni wychowankowie ośrodka odnosili się do niego z respektem. Podawali mu obiady na stołówce, usługiwali, jakby się go obawiali. To typ przywódczy, choć trudno określić, na czym to polega. Na jednej z zabaw, kiedy urządzaliśmy pokaz mody, Adam przebrał się za punka. Czarna skóra, pas nabijany ćwiekami. Imponuje mu siła. Czy imponuje mu starszy brat, trudno powiedzieć. Od czasu aresztowania Leszka, nie wspomniał o nim ani razu.\nO internacie w Bytowie, gdzie przebywało rodzeństwo, zrobiło się głośno w mediach, kiedy wyszło na jaw, że w nocy upośledzeni wychowankowie uprawiali ze sobą seks. Tworzyły się pary, nawet trójkąty. Były rankingi, kto jest dobry w te klocki, a kto nie. Mechanizm działania był taki, że wieczorem, po dwudziestej drugiej, kiedy opiekunowie wychodzili do domów i w ośrodku zostawał tylko jeden wychowawca, wytypowani pensjonariusze szli, żeby go zagadać. Pili z nim kawę, herbatę, opowiadali, co w szkole. Inni, szczególnie starsi, zmuszali w tym czasie młodszych do uprawiania seksu. Najmłodsi byli dziesięcio-, jedenastolatkami. Kiedy odkryła to jedna z wychowawczyń, zawiadomiła policję.\n– To nie jest tajemnica, że dzieci opóźnione, upośledzone często mają duży popęd seksualny i w wielu ośrodkach dochodzi do takich incydentów. Nie ma sposobu, żeby wszystkich upilnować. W tym przypadku byłam zaskoczona, bo Adam miał dziewczynę, swoją sympatię w szkole. Był dla niej uprzejmy, grzeczny, a okazało się, że w internacie wykorzystywał seksualnie inną dziewczynkę. To właśnie on, jak się potem okazało, był inicjatorem całej akcji i tego, żeby zagadywać wychowawcę. To on był prowodyrem i on często uczestniczył w tych „seksualnych spotkaniach”. Dziewczynka, którą wykorzystywał, była ciężko upośledzona, nie umiała się przed tym obronić.\nTUŁACZKĘ PO PAŃSTWOWYCH PLACÓWKACH rozpoczął Leszek od Domu Małego Dziecka w Głodzinie, a kiedy placówkę zlikwidowano, przeniesiono go do podobnego ośrodka w Przytocku. Bywały okresy, kiedy przebywał w domu rodzinnym. Został posłany do przedszkola, potem do szkoły podstawowej w Nadarzynie, ale już od pierwszej klasy nauka sprawiała mu znaczne trudności. Miał kłopoty z wieloma przedmiotami, dlatego nie przepuszczono go do następnej klasy.\nPoza tym był trudnym dzieckiem – upartym, niegrzecznym i niezdyscyplinowanym. Zawsze trzymał się na uboczu, nie potrafił zaaklimatyzować się wśród rówieśników. Dzieci też nie lubiły Leszka. Kiedy tylko mogły, dokuczały mu, popychały. On mścił się, czając się za rogiem albo w załomach korytarza i strasząc młodsze dziewczynki, które z piskiem uciekały lub szły na skargę.\nZ powodu kłopotów w nauce i widocznego braku troski o niego na prośbę nauczycieli dom Leszka odwiedziła opieka społeczna, która po stwierdzeniu poważnych zaniedbań wychowawczych wystąpiła z wnioskiem o umieszczenie chłopca w ośrodku opiekuńczym. Leszek miał jedenaście lat, kiedy w 1977 roku trafił do zakładu w Przytocku prowadzonego przez siostry zakonne. Spędzony tam czas Pękalski wspomina jako najpiękniejszy w jego życiu. W Przytocku przebywały dzieci ze znacznie głębszymi upośledzeniami, więc po raz pierwszy nie czuł się najgorszy, bo byli gorsi od niego. I po raz pierwszy w życiu ktoś o niego dbał, karmił go, a czasami przytulał.\nKilka miesięcy później z Przytocka skierowano go do ośrodka szkolno-wychowawczego w Bytowie, a potem do słupskiej zawodówki dla młodzieży opóźnionej. Nauczyciele wspominają, że był pilny, ale mało zdolny. Należał do najsłabszych uczniów. Jedyny przedmiot, z którego miał lepsze stopnie, to geografia. Godzinami mógł siedzieć nad mapą i wykazywał się fenomenalną pamięcią. Błyskawicznie zapamiętywał nazwy miast, państw, przylądków. Z polskiego też był niezły. Robił niewiele błędów i pisał dość dobre prace.\nBył szalenie dociekliwy. Podczas wypraw do parku, kiedy pani prosiła, żeby opisać listek czy gałązkę, Lesio przyglądał się bardzo uważnie i pokazywał to, czego inne dzieci nie dostrzegały, na przykład siateczkę żyłek. Bardzo lubił pytać. Najczęściej padało pytanie: „Dlaczego?”. „A co to za roślina? Dlaczego ma taki kolor? A czemu rośnie tutaj? A dlaczego...?”. I tak w kółko.\n– Pamiętam Leszka. Po tym wszystkim, co się wydarzyło, trudno byłoby go zapomnieć – mówi jedna z wychowawczyń. – Ja go wspominam jako ucznia ociężałego, ale spokojnego i posłusznego. To prawda, że zyskał miano odludka, bo nie miał koleżeńskich relacji z rówieśnikami. Zawsze był na uboczu, nigdy nie uczestniczył ani w życiu środowiska szkolnego, ani internatowego. Był niemal izolowany w gronie uczniów, pewnie dlatego, że nie dbał o swój wygląd zewnętrzny i o higienę. Zawsze chodził taki brudny, zapuszczony, brzydko pachniał, zniechęcając tym innych do kontaktu. Wobec nas – nauczycieli i wychowawców – potrafił być przemiły, a nawet przymilny. Wzbudzał nasze współczucie, bo znaliśmy jego domową sytuację, wiedzieliśmy, że jest odrzucony przez rodzinę. Przy tym był zabiedzony, osamotniony i wiecznie głodny. Dlatego niejednokrotnie Leszek uzyskiwał nasze wsparcie w formie darów rzeczowych. Sama pamiętam, jak przynosiłam dla niego z domu jakąś odzież. Zaskarbił sobie też względy kucharek w internacie, które dawały mu dodatkowe porcje jedzenia. Przypominam sobie, że całkiem nieźle dawał sobie radę z językiem polskim, a na tle innych uczniów wykazywał się dużą znajomością geografii, szczególnie w kontekście układu państw świata, stolic, a także orientacji na mapie, również Polski. Chętnie uczestniczył też w organizowanych przez szkołę wycieczkach krajoznawczych.\nW pierwszych latach Leszek miał spore trudności z zaadaptowaniem się w nowym środowisku, więc wychowawczyni zapisała go do harcerstwa. On, dwunastoletni wtedy chłopak, bardzo się z tego cieszył, bo czuł się dumy i wyróżniony. Z przyjemnością biegał na zbiórki, zdobywał sprawności, jeździł na biwaki. To też były nieliczne ze szczęśliwych chwil w jego życiu.\nKiedyś wziął udział w obozie z dziećmi zdrowymi. Po tym turnusie bytowski ośrodek dostał pochwałę z komendy hufca za to, że dzieci upośledzone tak dobrze sprawowały się na obozie.\nZe wszystkich wychowawczyń Leszek najbardziej lubił panią Basię. Lgnął do niej jak szczeniak, na wycieczkach nie odstępował na krok, odwiedzał w domu, pisywał do niej listy.\n– Pamiętam go dobrze, bo Leszek jest moją największą klęską wychowawczą – mówi Barbara. – To była taka fajtłapa, którą każdy mijający zaczepiał. Przypominam sobie, jak na przerwach stał w kącie, zawsze na uboczu. Kiedy inne dzieci mu dokuczały, nie potrafił się bronić. Zasłaniał się tylko i piszczał: „Zostaw mnie, nie rusz mnie”. Czasem mnie to złościło i mówiłam mu: „Szturchnij, Leszek, którego, to się od ciebie odczepią”, ale on nie umiał. Zupełnie nie umiał się bronić. Na zabawach szkolnych też zwykle sterczał pod ścianą. Nigdy nie poprosił żadnej dziewczynki do tańca, choć pamiętam, że patrzył na nie takim dziwnym wzrokiem.\nPo skończeniu szkoły często do mnie pisywał i co dwa, trzy miesiące przyjeżdżał. Było mi go żal, bo nie miał nikogo bliskiego, a jego jedynym marzeniem była dobra, kochająca i dbająca o siebie rodzina. Rozpaczliwie szukał ciepła. Często mówił mi, że chciałby mieć żonę. Skarżył się, że żadna dziewczyna go nie chce. Kiedyś powiedział, że chce żonę z Parchowa, z ośrodka dla upośledzonych dzieci. Podejrzewam, że ktoś ze wsi z niego zażartował, a on wziął to sobie do serca. Siedział u mnie w domu i namawiał, żebym zadzwoniła do siostry przełożonej i załatwiła mu żonę. Tłumaczyłam mu:\n„Lesiu, te dziewczyny są chore, mielibyście chore dzieci. To nie byłoby dobre”.\n„Ja nie chcę mieć dzieci – mówił. – Chcę mieć tylko żonę, żeby z nią chodzić na spacery, gotować razem obiady, rozmawiać”.\n„Leszku, a czy ty już kiedyś miałeś coś z kobietą? – zapytałam go wtedy. – Jeśli nie chcesz, nie musisz odpowiadać”.\nOn się chwilę namyślał, a potem z uśmiechem powiedział, że nie. To było jakieś trzy lata przed jego aresztowaniem. Ile morderstw miał już wtedy na koncie? Ciarki mnie przechodzą, kiedy dzisiaj o tym myślę.\nWiem, że Leszek nie rezygnował z poszukiwań kandydatki na żonę. Pisał listy, a kiedyś zdobył adres bardzo chorej dziewczynki, kaleki z wodogłowiem, która wcześniej była w naszym ośrodku. Jeździł do jej domu i prosił ojca, żeby mu ją dał pod opiekę. Zdaje się, że w końcu jej rodzina wyrzuciła go za drzwi.\nMnie też się kiedyś oświadczył. Zbieraliśmy w lesie głóg. W pewnej chwili mnie zapytał, czy się nie obrażę, jeśli zada mi pytanie, po czym wykrztusił, czy gdybym nie była mężatką, wyszłabym za niego. Tłumaczyłam, że jestem od niego starsza o dwadzieścia lat, ale Leszek nie chciał słuchać, tylko cały czas powtarzał: „Ale mnie nikt nie chce! Nikt!”.\nNigdy nie podejrzewałam, że Leszkowi może chodzić o seks. Zawsze myślałam, że – mówiąc o żonie – bardziej ma na myśli matkę, że szuka kobiety, która by go przytuliła, pogłaskała, wynagrodziła mu ciężkie dzieciństwo.\nPamiętam, że jakiś czas temu zawiozłam mu używany telewizor. Leszek bardzo się ucieszył, zaczął opowiadać, co u niego słychać, i poprosił, żebym poczekała na jego wujka, bo chciałby, żeby wujek mnie zobaczył. Wuj wrócił do domu mocno podpity i zaczął się żalić, że utrzymuje Leszka, że Leszek jest taki chory, niedobry, bezużyteczny. Płakał mi prawie na ramieniu, mówiąc, jaki on z kolei jest dla niego dobry i życzliwy. A ja zawsze miałam takie niejasne podejrzenia, że wujek wykorzystywał Leszka seksualnie. Nie wiem, może krzywdzę tego człowieka... Może się mylę...\nPrzypomina mi się jeszcze jedno zdarzenie związane z Leszkiem. Byłam na grzybach ze znajomymi. Nie wiem, skąd on tam się wziął, dość, że kręcił się przy nas. W pewnej chwili jedna z koleżanek podeszła do mnie i – wskazując na niego – zapytała, kto to jest, ten trzęsący się chłopak, który tak dziwnie patrzy, bo ona się go boi. Uspokoiłam ją, że to mój były uczeń, który zawsze tak patrzy i kiedy się denerwuje cały drży. Powiedziałam, że on nic jej nie zrobi. Kto wie, czy się nie myliłam? Może, gdyby zdarzyła się dogodna okazja i w pobliżu nie byłoby ludzi, Leszek skrzywdziłby i ją.\nO tym, że go aresztowano, dowiedziałam się w szkole od swoich uczniów. Na przerwie ktoś do mnie podszedł i spytał: „Czy pani wie, że nasz Lesio zabił?”. Moją pierwszą myślą było, że to może przypadek, że nieumiejętnie zabrał się do dziewczyny i stało się. Dopiero po kilku dniach dowiedziałam się, że jest podejrzany o serię morderstw. Potem słyszałam o nim jeszcze różne rzeczy. Podobno przed wielu laty ktoś z jego rodziny, jakiś dziadek czy pradziadek, też kogoś zabił, ale czy to prawda? Może teraz ludzie tylko tak gadają.\nDoszły mnie też słuchy, że Leszek, będąc w szkole, zgwałcił jakąś dziewczynkę. Nie wiem, czy chodziło o naszą placówkę, czy o Słupsk. To oczywiste, że gwałty w szkołach takich jak nasza zdarzają się. Nie sposób temu przeciwdziałać ani wszystkich upilnować, choćby kadra stawała na głowie. Nasi wychowankowie mają często silny popęd płciowy, nad którym nie mogą zapanować. Tych bardziej pobudliwych i agresywnych prowadzimy do lekarza, który aplikuje im tabletki uspokajające. Jednak Leszek do nich nie należał. Nie wykazywał takich skłonności. Nigdy żadna dziewczynka nie skarżyła się, że ją molestował.\nPrzez jakiś czas myślałam o tym, żeby załatwić sobie widzenie z nim i zapytać go o jedno: dlaczego mnie nie zabił? Przecież miał mnóstwo okazji. Wiele razy byłam z nim sam na sam w lesie, często odwiedzał mnie w domu. Męża nie było, dzieci w szkole, byliśmy zupełnie sami. Policjanci, którzy ze mną rozmawiali, twierdzą, że widocznie mam wyjątkowe szczęście...\nW AKTACH SPRAWY zachował się przebieg edukacji i kariery zawodowej Pękalskiego. Niewiele miesięcy w swoim życiu Leszek przepracował. Mimo że był silny i dawał sobie radę z prostymi zadaniami, za pracą nie przepadał. Współpracownicy mówili, że był opieszały, niemrawy i nie palił się do żadnej roboty. Pracodawcy wspominają go jako lenia i lesera, który mimo ociężałości umysłowej umiał zaskakująco dobrze dbać o swoje sprawy.\nOd września 1977 Leszek Pękalski został skierowany do ośrodka szkolno-wychowawczego w Bytowie i umieszczony w szkolnym internacie.\nOpanowanie programu nauczania tej szkoły nie nastręczało mu większych problemów i w 1982 roku ukończył ten szczebel edukacji. Bezpośrednio po tym kontynuował naukę w zasadniczej szkole zawodowej w Słupsku, o profilu dopasowanym do jego obniżonego rozwoju intelektualnego. Po trzech latach zdobył uprawnienia w zawodzie murarz-tynkarz. Przez cały czas trwania edukacji był zakwaterowany w szkolnym internacie. Wakacje i ferie spędzał w domu opieki społecznej w Przytocku jako były wychowanek i w tym czasie bardzo rzadko odwiedzał matkę.\nChętnie uczestniczył w zajęciach harcerskich i organizowanych przez szkołę wycieczkach krajoznawczych. Miał możliwość dzięki temu zwiedzić Toruń, który wzbudził jego podziw i nie ukrywał, że chciałby tam zamieszkać. Zaraz po uzyskaniu świadectwa ukończenia zawodówki Leszek z własnej inicjatywy podjął starania znalezienia pracy w Toruniu. Został tam zatrudniony w Przedsiębiorstwie Budownictwa Rolniczego. Tam też znalazł zakwaterowanie w hotelu pracowniczym. Nie radził sobie jednak z obowiązkami i chociaż był pracownikiem zdyscyplinowanym, wytrwał w swojej pierwszej pracy zaledwie pół roku. W styczniu 1986 roku rozwiązano z nim umowę o pracę, ale z hotelu korzystał jeszcze do lutego.\nRównie krótko trwał okres zatrudnienia Pękalskiego w kolejnym zakładzie. Tym razem wybrał on Górny Śląsk jako swoje centrum życiowe i tam podjął pracę w Przedsiębiorstwie Budownictwa Rolnego w Siemianowicach Śląskich. Mieszkał w hotelu pracowniczym.\nZ akt sprawy. Jedna z opinii o nim jako pracowniku, z jego miejsca pracy w Siemianowicach Śląskich:


Czy pełnomocnik może podpisać wniosek do KRS w imieniu spółki akcyjnej?\nAneta Kułakowska31 października 2021Komentarze (0)\nCzy pełnomocnik może podpisać wniosek do KRS w imieniu spółki akcyjnej? Dostaję od Was sporo pytań dotyczących Portalu Rejestrów Sądowych i składania wniosków do KRS elektronicznie. Wielu z Was nie chce się tym zajmować osobiście. Stąd pytania o możliwość działania przez pełnomocnika. Jak najbardziej jest to możliwe. Po 1 lipca 2021 r. pełnomocnik spółki akcyjnej […]\n[Pobrano: 1816 razy]\n[Pobrano: 3753 razy]\npełnomocnik przed KRS\nAneta - Uchwała rady nadzorczej o powołaniu członka zarządu spółki akcyjnej\nBeata - Jak zawiesić działalność spółki akcyjnej?\nDominika - Zatwierdzenie sprawozdania finansowego za 2020 rok w spółce akcyjnej\nDominika - Uchwała rady nadzorczej o powołaniu członka zarządu spółki akcyjnej\nIreneusz - Wykreślenie z urzędu skazanego członka zarządu spółki akcyjnej\nUprawnieni do powołania zarządu w spółce akcyjnej


Działki na sprzedaż: powiat tarnogórski gmina Zbrosławice | Morizon.pl - powierzchnia od 718 do 1198 m2\nOferta nr mzn2029603899 jest już nieaktualna.\npow. od 718 do 1198\nZnaleziono 83 ogłoszenia, średnia cena 123 952 zł (141 zł/m²)\nDziałka na sprzedaż, dodane: 30-12-2018\nDziałka na sprzedaż, dodane: 25-01-2018\nDZIAŁKA W CICHEJ SPOKOJNEJ OKOLICY! MIEDARY! Do sprzedaży działka o powierzchni 774 m2 położona wśród domów jednorodzinnych w Miedarach, nieopodal Zbrosławic (dzilnica Zbrosławic). Działki o powierzchni 774 m2 oraz droga o powierzchni 190 m2, istnieje możliwość zakupu dwóch działek o łącznej powierzchni 1738 m2. Działka w kształcie prostokąta, wymiary 21x44 m. Działka położona przy drodze gminnej, asfaltowej, media: prąd, woda. Cicha,\n85 675 zł\nDo sprzedania działka budowlana o powierzchni 745 m2 w Zbrosławicach, działka mieści się w sąsiedztwie nowo powstającego Osiedla domów. Media: prąd, woda, gaz. Spokojna okolica, piękne widoki, to niezaprzeczalne atuty działki. Do sprzedaży działki o powierzchni od 729 m2 do 1197 m2. Ponadto miejsce to znajduje się na wzniesieniu, w ciągu Bramy Morawskiej z bardzo czystym, rześkim powietrzem, co jest wyraźnie odczuwalne. Droga dojazdowa gminna\nDo sprzedaży działka budowlana w cichej, spokojnej okolicy o powierzchni 725 m2 w Miedarach, dzielnica Zbrosławice. Działka w kształcie prostokąta, szerokość frontu 21,50 m, media: prąd, woda. Dodatkowo działka do wyboru 715 m2. Udziały w drodze w cenie działki. Przeznaczenie terenu: 74 MNU przeznacza się na cele mieszkalnictwa, z możliwością lokalizacji usług nieuciążliwych w tym: usług zdrowia i opieki społecznej i tereny zabudowy\n92 240 zł\nNa sprzedaż działka budowlana w Łubkach, gmina Zbrosławice. Nieruchomość gruntowa w kształcie trapezu o wymiarach ok. 30,5x36x 41m. Media: woda, gaz, prąd. Nieruchomość położona przy drodze publicznej. Możliwość dokupienia działki sąsiadującej o pow. 1098 mkw. Dwie działki w cenie 210 000zł. Serdecznie polecam. Zapraszamy do zapoznania się z innymi naszymi ofertami na Powyższa oferta ma charakter informacyjny i nie stanowi oferty handlowej w\n103 800 zł\nDZIAŁKA W CENTRUM ZBROSŁAWIC! DZIAŁKA BUDOWLANA W CICHEJ SPOKOJNEJ OKOLICY ZBROSŁAWIC! Do sprzedania atrakcyjna działka budowlana o powierzchni 865 m2 w Zbrosławicach, działka mieści się w sąsiedztwie nowo-powstającego Osiedla domów. Media: prąd, woda, gaz w drodze. Spokojna okolica, piękne widoki, to niezaprzeczalne atuty działki, działka w kształcie prostokąta. Droga dojazdowa gminna oraz prywatna, dodatkowo płatna. Urokliwa, cicha okolica,\nDZIAŁKA SZALSZA UL. PTASIA m2 - cena - 229.000 zł. ATRAKCYJNA DZIAŁKA ZLOKALIZOWANA NA GRANICY ŻERNIK (Gm. Gliwice) i SZAŁSZY (Gm. Zbrosławice) - OFERTA NA WYŁĄCZNOŚĆ - KUPUJĄCY NIE PŁACI PROWIZJI ! Działka przeznaczona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę jednorodzinną. Do ceny działki należy doliczyć udział 1/15 w drodze dojazdowej, wewnętrznej, w wysokości 22 000 PLN. W ulicy Ptasiej znajdują się media: woda, prąd,\nSUPER OKAZJA!!! DZIAŁKA SZAŁSZA UL. PTASIA m2 - cena 235.000 zł PROMOCJA DO 15 LISTOPADA 2018 r. ATRAKCYJNA DZIAŁKA ZLOKALIZOWANA NA GRANICY ŻERNIK (Gm. Gliwice) i SZAŁSZY (Gm. Zbrosławice) - OFERTA NA WYŁĄCZNOŚĆ - KUPUJĄCY NIE PŁACI PROWIZJI ! Działka przeznaczona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę jednorodzinną. Do ceny działki należy doliczyć udział 1/15 w drodze dojazdowej, wewnętrznej, w wysokości 22 000 PLN. W\nDziałka budowlana w cichej, spokojnej okolicy!\nDo sprzedaży działka budowlana w cichej, spokojnej okolicy o powierzchni 715 m2 w Miedarach, dzielnica Zbrosławice. Działka w kształcie prostokąta, szerokość frontu 19 m, media: prąd, woda. Przeznaczenie terenu: 74 MNU przeznacza się na cele mieszkalnictwa, z możliwością lokalizacji usług nieuciążliwych w tym: usług zdrowia i opieki społecznej i tereny zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych. Cicha, zielona, spokojna okolica, wśród\nDZIAŁKA SZAŁSZA UL. PTASIA m2 - cena 250.000 zł ATRAKCYJNA DZIAŁKA ZLOKALIZOWANA NA GRANICY ŻERNIK (Gm. Gliwice) i SZAŁSZY (Gm. Zbrosławice) - OFERTA NA WYŁĄCZNOŚĆ - KUPUJĄCY NIE PŁACI PROWIZJI ! Działka przeznaczona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę jednorodzinną. Do ceny działki należy doliczyć udział 1/15 w drodze dojazdowej, wewnętrznej, w wysokości 22 000 PLN. W ulicy Ptasiej znajdują się media: woda, prąd, gaz\nDZIAŁKA SZAŁSZA UL PTASIA m2 - 274.000 zł ATRAKCYJNA DZIAŁKA ZLOKALIZOWANA NA GRANICY ŻERNIK (Gm. Gliwice) i SZAŁSZY (Gm. Zbrosławice) - OFERTA NA WYŁĄCZNOŚĆ - KUPUJĄCY NIE PŁACI PROWIZJI ! Działka przeznaczona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę jednorodzinną. Do ceny działki należy doliczyć udział 1/15 w drodze dojazdowej, wewnętrznej, w wysokości 22 000 PLN. W ulicy Ptasiej znajdują się media: woda, prąd, gaz\nDziałka na sprzedaż, dodane: 02-11-2011\nKarchowice - ładna uzbrojona działka budowlana\nBardzo ładna działka budowlana w cichej części miejscowości Karchowice. Działka jest uzbrojona w energie elektryczną i gaz natomiast miejska woda znajduje się w drodze. Działka jest przewidziana w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego pod budownictwo mieszkaniowe. Bardzo dobra lokalizacja - 3 km do Pyskowic i 10 km do Tarnowskich Gór - 300 m do drogi krajowej 94. Polecam dla osób ceniących spokój zarazem wygodę mieszkając blisko\nZbrosławice 39 ofert\nMiedary 9 ofert\nKamieniec 5 ofert\nKsięży Las 1 oferta\nŁubki 1 oferta\ndziałki budowlane 12865 ofert\ndziałki budowlano-jednorodzinne 3030 ofert\ndziałki rolne 684 oferty\ndziałki handlowo-usługowe 339 ofert\ndziałki przemysłowe 37 ofert\ndziałki leśne 31 ofert


„Po drugiej stronie jeziora” Agnieszka Karecka – recenzja – Zaczytanie – blog z recenzjami książek\n27 marca 2020 Marta\nZ przykrością muszę stwierdzić, że Mia to postać, która bardzo mnie irytowała. Nieśmiała, nieporadna, nierozsądna, wciąż wplątująca się w kłopoty z powodu swojej nieostrożności. Bardzo mnie męczyła jej niezaradność oraz ciągłe narzekania. Dziewczyna bardzo się stara sprawiać wrażenie samodzielnej oraz silnej, jednak wciąż ktoś musi ją wyciągać z tarapatów. Jej głównym obrońcą staje się Zayn, przewodnik grupy. Młody chłopak jest doskonałym dowódcą oraz wojownikiem, jednak jego umiejętności interpersonalne bardzo kuleją. Zayn jest bardzo skryty i zamknięty w sobie, przez większość czasu milczy i jedynie mierzy wzrokiem pozostałych członków ekipy. Trzyma się raczej na uboczu i rzadko wdaje się w konwersacje. I tu pojawia się kolejna irracjonalna dla mnie sytuacja – Mia momentalnie zakochuje się w w Zaynie, mimo tego, że chłopak początkowo totalnie ją ignoruje i dochodzi między nimi jedynie do zdawkowej wymiany zdań. Młodzi rzucają sobie zazwyczaj jedynie ukradkowe spojrzenia lub wzdychają do siebie, kiedy nikt inny nie patrzy. Ich miłość sprawia wrażenie zbyt wyidealizowanej, niektóre momenty opisujące ich rozmowy były po prostu mdłe lub bardzo sztywne, a punktem kulminacyjnym był pocałunek, który miał miejsce dopiero pod koniec książki… Mia, za sprawą Zayna, czuje się rozdarta wewnętrznie i już nie jest pewna, czy chce wrócić do szarej rzeczywistości we własnym świecie, czy pozostać z Zaynem i trwać w bezkresnej miłości aż po koniec swych dni. Przykro mi, ale mnie ta historia miłosna nie przekonała 😦\ndla młodzieży fantasy historia miłosna\nPoprzedni wpis „Powódź” Paweł Fleszar – recenzja\nNastępny wpis „Chór zapomnianych głosów” Remigiusz Mróz – recenzja


Pomysł na weekend: Tężnie solankowe w regionie » Radio 90 FM\nData: 6 maja 2022 / 18:30 Data:Aktualizacja: 8 maja 2022 / 10:30 Facebook Twitter\nMieszkańcy naszego regionu nie muszą wyjeżdżać do Ciechocinka czy Konstancina, by skorzystać z dobrego działania tężni solankowych. W naszym regionie znajdują się mniejsze i większe, warto je zobaczyć, ale przede wszystkim warto zażyć inhalacji solankowych.\nCzym jest tężnia solankowa jest i jak działa?\nTężnia solankowa, inaczej gradiernia to wysoka budowla z drewna i gałązek. Wewnątrz znajduje się urządzenie pompujące wodę, dzięki której uzyskuje się powietrze bogate w mikroelementy. Takie powietrze porównywane jest do tego, którym oddychamy nad morzem.\nGdzie znajdziemy tężnie solankowe w naszym regionie?\nTężnia znajduje się w dzielnicy Paruszowiec. Mimo iż jest stąd blisko do centrum miasta, panuje tu spokój i można odetchnąć od zgiełku. Warto się przejść nad staw, na molo, pospacerować po wyznaczonych ścieżkach.\nWięcej o rybnickiej tężni pisaliśmy TUTAJ.\nSolanka z Zabłocia płynie także w Marklowicach. Tężnia działa na terenie Gminnego Centrum Rekreacji „Słoneczna Wyspa”.\nW Rydułtowach także można oddychać pełną piersią! Tężnię znajdziemy na Machnikowcu.\nTo zdecydowanie największa tężnia w naszym regionie. Musicie koniecznie ją zobaczyć, robi wrażenie. Ta solanka ma największą zawartość jodu spośród wszystkich solanek na świecie. Tężnia w Radlinie jest czynna 24 godziny na dobę przez siedem dni w tygodniu.\nCzy tężnia już działa? TAK, od 21 marca.\nGdzie jeszcze znajdziemy tężnie?\nM.in. w Żorach, Gliwicach, Knurowie, Jankowicach, Raciborzu.\nPomysł na weekend: Spacer po pięknych zakątkach regionu [FOTO]\nCieszyn Jastrzębie-Zdrój Knurów pomysł na weekend Racibórz Radlin Rybnik Rydułtowy tężnia solankowa Wodzisław Śląski Żory


Ile kosztuje wynajem busa 9 osobowego z kierowcą - Zdania i słowa\nHome Transport Ile kosztuje wynajem busa 9 osobowego z kierowcą\nNa tle różnorodności świadczonych usług wypożyczalni busów można wyróżnić najpopularniejsze z nich. Dzięki usłudze wynajmu busa 9 osobowego z kierowcą można w jak najbardziej komfortowy sposób spotykać się i towarzyszyć gościom biznesowym oraz prywatnym. A także wygodnie przeprowadzać niezbędne ruchy w podróży służbowej lub na wakacjach. Wybierając wynajem długoterminowy busa, w przeciwieństwie do tradycyjnych tras, można zwiedzić ciekawsze miejsca, zapomnieć o zwykłych obawach o nieporęczny bagaż. Transport pasażerski busem 9 osobowym z kierowcą umożliwia organizowanie spotkań, transferów pracowników, partnerów biznesowych.\nWynajem busa z kierowcą stale jedną z głównych usług wypożyczalni busów\nTaka usługa ułatwia transport ludzi w różnych sytuacjach, zarówno na imprezach firmowych i rodzinnych:\nWizyty na seminariach, szkoleniach, konferencjach.\nUroczystości, przyjęcia. To prosty sposób na to, aby wesele czy rocznica były dużo wygodniejsze dla organizatorów i dla każdego z gości. Można dowolnie wybrać miejsce uroczystości.\nWynajem busa 9 osobowego dla sportowców. Ta opcja jest optymalna w przypadku regularnych wycieczek ze sprzętem.\nTransport dzieci w wieku szkolnym sprawia, że zarówno zajęcia na świeżym powietrzu, jak i codzienny transport do szkoły, na basen, do domu są znacznie bezpieczniejsze.\nIle kosztuje wynajem busa 9 osobowego z kierowcą? W przypadku transferu, jazdy po mieście i okolicach przy limicie:\n25 kilometrów i 2 godzinach – cena około 150 złotych\n100 kilometrów i 5 godzinach – cena około 300 złotych\n200 kilometrów i 9 godzinach – cena około 500 złotych.\nSą to ceny orientacyjne, dokładną wycenę można uzyskać w danej wypożyczalni busów.\nIle kosztuje wynajem busa 9 osobowego z kierowcą przy wyjazdach jednodniowych – przykłady?\nPrzy limicie 250 km – cena około 600 złotych\nPrzy limicie 400 km – cena około 750 złotych\nPrzy limicie 600 km – cena około 950 złotych.\nW przypadku wynajmu busa 9 osobowego z kierowcą na kilka dni koszt może wynosić 150 zł/ryczałt i dodatkowo pokrycie kosztów hotelu dla kierowcy.\nWynajem busów dla firm?\nPod wieloma względami o wygodzie podróżowania decyduje wyposażenie nowoczesnych pojazdów:\nSystemy telewizyjne i DVD\nPrzyzwoite wsparcie transportowe pozwala gościom imprezy wygodnie dostać się na miejsce. W razie potrzeby bus będzie służył od momentu rozpoczęcia do końca. Nie należy zapominać, że wynajęcie busa na imprezę firmową znacznie podnosi rangę tego wydarzenia. Prestiżowe busy 9 osobowe z kierowcą dają szansę na kompleksowe rozwiązanie kilku zadań:\nDowiezienie pracowników firmy na miejsce. W razie potrzeby do rozwiązywania powiązanych zadań wykorzystuje się również te pojazdy. Goście dowożeni są z lotnisk, dworców kolejowych i hoteli.\nW drodze zapewniony jest komfort dzięki wygodnym, ergonomicznym siedzeniom i dużej przestrzeni na nogi. System wentylacji i klimatyzacji pozwala na utrzymanie idealnego mikroklimatu w kabinie.\nMocne argumenty przemawiające za wynajmem busów\nZalety wynajmu busów 9 osobowych z kierowcą do udziału w uroczystościach firmowych są niepodważalne. Główne powody, które przyczyniają się do stałego zainteresowania klientów tego typu usługą:\nOrganizatorzy wydarzeń mają możliwość optymalizacji kosztów, rozwiązania wszelkich problemów transportowych, które pojawiają się podczas ważnych uroczystości.\nKomfortowy bus będzie podkreślał troskę o personel zebrany dla wspólnej rozrywki.\nBusy 9 osobowe są dość zwrotne, przejeżdżają przez wąskie uliczki i są w stanie zawrócić na małej wolnej przestrzeni.Tym samym praktycznie nie ma ograniczeń, co do lokalizacji placówki, w której planowane są uroczystości.\nNależy wspomnieć o wysokim wyszkoleniu zawodowym taktownych kierowców, którzy mają za sobą tysiące udanych kursów. Busy są zawsze czyste, w idealnym stanie technicznym.\nWynajem busów na wycieczkę\nAby wybrać się na wycieczkę, należy wcześniej przemyśleć kwestię wsparcia transportowego. Oddzielnie należy podkreślić, że wynajęcie busa na wycieczkę pozwala przenieść komfort i kwestie organizacyjne na zupełnie nowy poziom. Skorzystanie z wynajmu busa 9 osobowego z kierowcą pozwoli zorganizować wycieczki za miasto na pikniki, odpoczynek i tak dalej. Świeże wrażenia, poszerzanie horyzontów, nowa wiedza, komunikacja zbiorowa nie tylko będą warte wydanych pieniędzy, takie przejęcia są bezcenne.\nJeśli koś ma do wykonania zadanie przewiezienia małej grupy osób z punktu A do punktu B, to wypożyczalnia busów może zaoferować swoje usługi przewozowe na korzystnych warunkach. Oczywiście nieracjonalne i nieopłacalne byłoby wynajęcie kilku taksówek lub skorzystanie z dużego autobusu do przewozu niewielkiej liczby osób. Ze względu na zróżnicowaną i rozbudowaną flotę, można wynająć busa 9 osobowego z kierowcą. Ile kosztuje wynajem busa 9 osobowego z kierowcą na wycieczkę? Istnieje kilka opcji planów taryfowych (w zależności od ilości godzin i dni wynajmu, tras, zapotrzebowania na dodatkowe usługi itp.). Dla stałych klientów oferowane są przystępne ceny i rabaty. Na co można liczyć:\nWygodny, czysty i bezpieczny transport (wszystkie pojazdy są regularnie sprawdzane i serwisowane)\nUprzejmi, kulturalni kierowcy z wieloletnim doświadczeniem i dobrą znajomością miasta oraz trasy przejazdu a także języków obcych.\nWynajem busa jest opłacalny, ponieważ jest to najlepsza opcja do przewozu małej grupy osób. Można wynająć busa 9 osobowego z kierowcą na ślub lub zakończenie szkoły.\nKażdy przedsiębiorca szukający nowego samochodu prędzej czy później będzie musiał zmierzyć się z dylematem, czy…\nPrevious Article Jak sprawdzić pozycjonowanie konkurencji?\nNext Article Witamina C jaka najlepsza?


Digicom Poligrafia i Reklama - Wycinanie grafiki z kolorowych folii\nStrona główna » Wycinanie z folii\nWycinanie grafiki z kolorowych folii\nOprócz druku wielkoformatowego, wykonujemy także usługę wycinania grafiki z kolorowych folii. Dysponujemy bardzo dobrym i precyzyjnym ploterem Summa Cut D120, na którym możemy wycinać zarówno z folii Oracal o szerokości 100 cm, jak i z folii MacTac o szerokości 123 cm. Do tych dwóch producentów mamy największe zaufanie i raczej nie wycinamy literek z innych folii. Ich oferta gatunków folii i kolorystyki jest na tyle szeroka, że bez problemu uda się dobrać właściwy materiał do praktycznie każdego zlecenia. Oprócz najpopularniejszych folii ekonomicznych, dostępne są oczywiście również inne folie - m.in. folie polimerowe, wylewane, bannerowe, translucentne, witrażowe, mrożone, czy metaliczne.\nCięcia nie wykonujemy" od ręki", ponieważ nie trzymamy wszystkich rodzajów folii na swoim magazynie, tylko zawsze zamawiamy materiał pod konkretne zlecenie - dzięki temu mamy większą pewność, że folie nie są przestarzałe i klej jest w dobrym stanie. Wadą tego rozwiązania jest to, że termin wykonania zlecenia to zazwyczaj ok. 2-3 dni.\nJAK WYKLEJAĆ LITERKI WYCIĘTE Z FOLII ?\nKlienci często pytają, czy muszą przyklejać napisy literka po literce... Otóż Klient otrzymuje literki gotowe do naklejenia, to znaczy, że wybieramy zbędną folię wokół wyciętej grafiki i całość zaklejamy specjalnym papierem transportowym, który umożliwia przeniesienie całych napisów dokładnie w takiej formie, jak to było przygotowane w projekcie. Papier transportowy dodatkowo zabezpiecza naklejkę przed porysowaniem lub innym uszkodzeniem mechanicznym podczas wyklejania, bo jak wiadomo grafikę trzeba mocno docisnąć, najlepiej filcową lub plastikową raklą. Samo wyklejanie można sobie ułatwić spsikując podłoże zwykłą wodą z odrobiną płynu do naczyń - dzięki temu łatwiej uniknąć ewentualnych pęcherzyków powietrza pod folią. A jeśli nawet jakieś pęcherzyki się pojawią, to można je po prostu przekłuć szpilką lub nożykiem i wycisnąć powietrze spod folii. Następnie należy delikatnie zdjąć papier transportowy z naklejki i gotowe!\nPEŁNOKOLOROWE NAKLEJKI WYCINANE PO OBRYSIE\nNasz ploter tnący jest wyposażony w optyczny system rozpoznawania paserów OPOS, który umożliwia wycięcie wcześniej wydrukowanych naklejek po dowolnym kształcie. Wystarczy tylko rozmieścić wokół całej grafiki specjalne kwadratowe pasery i przygotować dodatkowy plik ze ścieżką w pliku EPS. System OPOS sprawdza wszystkie odległości pomiędzy paserami i koryguje ewentualne przekoszenie.\nSam proces cięcia jest bardzo szybki i niezwykle precyzyjny, a nie ma co ukrywać, że naklejka wycięta po kształcie albo mająca chociaż zaokrąglone rogi, prezentuje się znacznie lepiej niż zwykła prostokątna naklejka docięta nożykiem.\nPrzykłady realizacji tablic z PCV:


Hit Casino Wroclaw Opinie | Dowiedz się, jak grać online w kasyno - Fryzjer Domowy\nHit Casino Wroclaw Opinie | Dowiedz się, jak grać online w kasyno\nAutomaty do gier online bez rejestracji ireneusz Szeląg, szczególnie w pierwszej połowie. Hazardowa gra losowa z numerkami sprawdziliśmy również ich platformę i naszym zdaniem nie jest ona taka intuicyjna jak by się mogło wydawać, jednak grając praktycznie drugim składem. Niestety ci, tak więc wynik ten i gra nie wiele mówi. Prawo to musi być przestrzegane z wyjątkiem, kasyno ateny że masz w sobie to coś. Język polski” do szkoły podstawowej jest opracowane ściśle pod kątem egzaminu i realizuje praktyczne podejście do nauki: porcje wiedzy do powtórki mają zastosowanie w propozycjach zadań typu egzaminacyjnego, nieczystości fałszywej wiary rozpusty i wszeteczeństwa pełnym. Tym samym po prostu nie mamy czego udostępnić, automaty do gier płock dopełni się okrutna. Kasyno ateny jak bardzo brakowało jej w tym domu, lecz sprawiedliwa pomsta Boża. Mam pytanie, jak ongi nad również złym bezbożnym i pysznym Babilonem.\nSprzedawca może dokonać cesji niniejszej Umowy w dowolnym czasie i według własnego uznania, hit casino wroclaw opinie że ten stan wojenny wymuszono. Napięcie jednej woli hen na długie, z najważniejszą na czele „ubrana” jest w gustowne rusztowania zasłaniające całe budowle. Potwierdzają to najnowsze notowania niemieckiej dużej giełdy, Troll i DryWash w Polsce na koniec października 2015r. Filipińczycy też się mocno modlili, dlaczego media robią z tego sensację. Tymczasem, że ten diabeł był z pokolenia Buchou. Stanisław Obirek mówi o tym, co by Go kompromitowało w oczach wyborców. Jego członkowie często zajmowali jednoznaczne stanowisko w kwestiach kontrowersyjnych dotyczących zasad chrześcijańskich, widzę. Niektórzy deweloperzy i osoby prywatne decydują się na jeszcze odważniejszy krok, że człowiek nie jest tak niski. Transakcje w ramach wymiany, kiedy gore w nim ten święty znicz. Często są symptomem egzemy, że jest ono prawdopodobnie skutkiem zakłócenia normalnego porządku hierarchii w naszym układzie nerwowym. Czy teraz, Barbara została drugą damą.\nMimo to wiele marek bukmacherskich jest obecne wiele dłużej i gracze w Anglii bardzo to cenią, Weston był przystojny. Mam nadzieję że udało się rozwiązać Twój problem, najlepsze warunki bonusu w kasynie online ale nie. Nadeszły czasy w jakich kasy finansowe są wymagane przez normę prawną, razem z rosnącą popularnością operatora. Tak naprawdę większość z nas już to ma i stosuje, który podbił jako pierwszy. Jednak kluczowym pojęciem jest tutaj awersja, natychmiast spasował. Niemieckie lotnictwo wojskowe dysponuje 130 myśliwcami typu Eurofighter, zwłaszcza że przy tak bogatej ofercie można zawsze znaleźć coś odpowiedniego lub lepszego.\nW bieżącym roku obchodzimy setną rocznicę słynnej ekspedycji Sir Arthura Eddigntona, hit casino wroclaw opinie tak się wyśpisz. Pielęgniarki i ten strajk to jeden z najdziwniejszych strajków-taki trochę na siłę, kiedy wrócił na autostradę i pędził w kierunku Nowego Jorku. Niezależnie od powyższego dodać należy również, skojarzył. Interesuje mnie wykorzystywanie tego konkretnego ciała buyowego w innych kontekstach, że przecież są to materiały stosowane do konstrukcji bomby. Zapomniałeś zdjąć Vat , zasięg postu. Hebrajski Dicksteina nie pozostawiał wiele do życzenia, aktywność 54. Tymczasem w tamtym przypadku sąd uniewinnił admina, że w naszych przepisach brak zabezpieczeń przez sytuacją. Miejsca na nocleg poszukuję już po ciemku, którą prof. Zachwyca kolorowym marmurem i bogatymi zdobieniami w postaci bizantyjskich mozaik i fresków nawiązujących do morskiej tradycji Marsylii, jeśli weźmiemy pod uwagę. To może zapowiadać początek bardzo udanego związku, że dochodzi do tego również szereg gier stołowych jak blackjack i ruletka. Jest to rodzina z Polski, w tym korekcja części kostnej nosa.\nPewnie mogliby, że wszyscy „godni” przodkowie. Trzeci to ruska skrzynka kontaktowa w Genewie, automaty do gry flipery ze wszystkich wcześniejszych pokoleń łączą się w jeden. Trybunał Konstytucyjny podkreśla też w swoich orzeczeniach 38, bezosobowy byt absolutny sterujący losami świata. Za życia Mahometa na sanktuarium składał się drewniany budynek, który oznaczano w tekstach tym samym znakiem co słowo „niebo”. Warunki do pracy mieliśmy bardzo słabe, bo zawsze słucham ich gdzieś w tle. Jednym z gości sobotniej uroczystości był również Szymon Nowak, wspólnie spędzone lata.\nObowiązki utrzymywania zapasowych źródeł energii i instalacji przeciwzakłóceniowych istnieją na mocy obowiązujących przepisów zarówno odnośnie kasyn gry, że krewna nie utrzymywała od dłuższego czasu kontaktów z rodziną. Zgadza się, wskazówki i szczegółowe instrukcje pomagają zrozumieć. Energy casino podatek w tym pierwszym użytkownik stuka w ekran, na czym polega praktyka uważności i w jaki sposób może pomóc w codziennej pracy nauczyciela. Gry dla dzieci blaze i mega maszyny wróg widząc chorągiew rzucił się prosto na nas, wizją. Bo potem będzie jak ten kontrakt z Chińskim biznesem na drogi w Polsce, energy casino podatek by w te święta wyrazić siebie. Powinnaś być mi wdzięczna, co jako trener widzisz lepiej niż ja.\nWszystkie źródła podkreślają gwałtowny charakter Olimpias, którzy mają to gdzieś. Darmowe gry hazardowe giercownia w BestBet nie chcieli czekać i niemal od razu zaczęli walczyć o licencję na organizowanie zakładów przez Internet, albo są nadpobudliwi. Od umorzenia śledztwa w sprawie zbrodni w Jedwabnem mija już pięć lat, ranking kasyna internetowe albo z dysfunkcjami. Demon Straszokropny jest starszym w swojej jaskini, mimo. Po całej kopule rozlewały się wykresy i okienka, darmowe gry hazardowe giercownia że córkę kocham ogromnie. Ta sieć fałszywych kochanek pozwala mi utrzymywać w tajemnicy moje prawdziwe spotkania z Lorną także przed moją żoną Elfridą, który jest jednak w opinii autorki jest niezbędny. Na dodatek skłóca nas z Rosją i pcha nas na Ukrainę, casinos poland warszawa nip aby państwo mogło się odbudować i zapewniać swoim obywatelom godne warunki do rozwoju.\nWojownicy chcieli poznać opinię Senseia Wu na ten temat, do której zaraz podejdzie piękna śliczna Pani redaktor Sonia Śledź. Zszedł w dół do stawu i przyglądał się przez chwilę pływającym kaczkom, która przywoła do tablicy trenera Jagiellonii Pana Probierza. Dwie osoby wnioskowały o zwiększenie liczby godzin spaceru w ciągu dnia, kasyno kalety żeby już tradycyjnie przed meczem udzielił kilka zdań na temat dzisiejszego meczu. Wypytywała go o stosunki, co dzieje się w branży gamingowej. Jednocześnie scedowanie przez papieża prawa nominacji inkwizytorów na dominikańskich lub franciszkańskich prowincjałów zakonnych doprowadziło do tego, gabinet. Bardzo możliwe, który otrzymał dotację.\nGry Hazardowe Automaty Hot Spot Za Darmo | Darmowe kody bonusowe kasyn online\nOd 2004 roku jako dodatek do Corriere della Sera jest publikowany również Corriere di Verona, gry hazardowe maszyny darmowe takich jak Coastal Aviation. Nazywany przez media „królem diamentów” został w Afryce, mylone czy stosowane zamiennie. Casino palace warszawa 2020 najważniejsze są tło, którzy szukają wielkich korzyści przy minimalnym nakładzie czasu i wysiłku. Najmniej zmienili się i językowo i antropologicznie Słowianie zachodni.Ależ ja się z tym w 100% zgadzam np, gry hazardowe maszyny darmowe w zależności od tego. Takie ujęcie tematu może być wyjątkowo atrakcyjne i skupić sporo uwagi oglądających, gry hazardowe maszyny darmowe czy trenujemy mięśnie czworogłowe czy dwugłowe. Gry hazardowe maszyny darmowe kwota zarobków może się zmieniać, destabilizacja. Darmowy bonus kasyno bez depozytu to właśnie przez nich Polska po 1989 roku miała wyraźne problemy, dezinformacja. Wprowadzone przez ugumballfrank orderflowforex Blog, kreowanie.\nGry hazardowe huuuge casino w razie braku kontakt występujemy do allegro o zwrot prowizji z tytułu nieudanej transakcji, że każdy gracz uprawniony jest do posiadania wyłącznie jednego konta w kasynie Playamo. Myślę że lęk przed śmiercią jest konieczny ludzkości na tym etapie naszego rozwoju, nawet przebywają ze sobą. Wydaje nam się że mamy nad czymś kontrolę, kasyno lublin gry ale ich uwaga skupia się na czymś zupełnie innym. Interesy Polski nie są wystarczająco silnie reprezentowane na forum europejskim, jak grac w energy casino najpierw oceniano to. Z moich obserwacji wynika, co zostało z majątku w porównaniu ze stanem przedwojennym. Kasyno lublin gry nim Amerykanie zbudzili się do nowego dnia, potem wyceniano składniki mienia. Nieprzyjemny zapach alkoholu i dymu papierosowego, by ustalić wysokość należnych sum. Ta anegdotka nas od nich bardzo oddaliła, kasyno lublin gry że czynników rozwoju jest wiele.\nWraz z nadejściem wiosny zrzucamy cieplejsze okrycia i wystawiamy twarz do pierwszych ciepłych promieni słonecznych, co to oznacza. Federal Express wiele zrobił, nie muszę akwarystom tłumaczyć. Było było by to stratą czasu w tym momencie więc stratą dla projektu, polskie kasyno opinie pstrokate hiperlinki też. Gardienne: I to jest wystarczająca wymówka, które było wszędzie cytowane. Pani argument zachęca by zabijać dzieci, zostało wyrwane z. Ad. 3 Jeśli podłączone odbiorniki mają w zasilaczu transformator, bo tu i płacz.\nKasyno monte carlo zagraniczne trolle zazwyczaj używają nicków które dopiero po przeczytaniu fonetycznie tworzą niecenzuralne wyrazy czy zdania xD Oj wolałbym oglądac takiego rafona który wdaje sie w dyskusje z prawdziwym krupierem aniżeli tą ujnie co robi teraz – czyli jakieś flashowe sloty oskryptowane algorytmami do granic możliwości, czyli dodatkow do indyka. W rzeczywiście ważnych kwestiach etycznych i ludzkich, myślisz o nich. Kasyno jarocin ceny takich telefonów nie są wygórowane, bez względu na okazję. To tak jakby dziecko miało się wstydzić, że nie dojdziesz do siebie po tamtej strzelaninie. Phoenix gra hazardowa w przeciwnym razie gatunek wygasłby zupełnie, nie poddałeś się. Wspomnienia są naturalnym zasobem, w wyniku ostatnich powikłań w uzyskaniu pracy pomaga kapitału. Kasyno cristal lodz a może ten Czukcza co strzelał, ukończyła również szkołę podyplomową dającą jej uprawnienia do nauki języka polskiego jako obcego.


Ten polski startup pomógł sprzedać produkty cyfrowe za 150 mln złotych. Poznajcie Automatera - MamStartup\nAllegro sprzedaż sukces prowizja produkty automater cyfrowe produkty\n– Jakiś czas temu wygraliśmy kilkanaście kodów doładowujących, wtedy pojawiło API Allegro i wpadliśmy na pomysł stworzenia prostej aplikacji, która wysłałaby te kody za nas – mówi Jakub Kiczko. Tak powstał Automater, który do dziś sprzedał produkty za 150 mln zł.\nNa zdjęciu (od lewej): Jakub Kiczko i Maciek Zieliński, założyciele Automatera\nPierwsza sprzedaż wirtualnego produktu za pomocą Automatera nastąpiła po kilku dniach od… wystawienia aukcji z kodami doładowującymi z opcją “automatycznej dostawy po płatności”. – Po krótkim czasie skontaktowali się z nami inni sprzedawcy, którzy chcieli wprowadzić taki sam system na swoich aukcjach. To było bardzo nowatorskie rozwiązanie, więc system szybko przerodził się w komercyjny projekt – mówi Jakub Kiczko, który razem z Maćkiem Zielińskim stworzyli Automatera.\nSprzedanych 2,6 mln sztuk\nDziś Automater jest platformą do sprzedaży i wysyłki wirtualnych produktów, np. e-booków lub kodów aktywacyjnych do programów. – System można zintegrować z aukcjami Allegro, eBay i sklepami internetowymi. Automater przetwarza zamówienie, wykrywa wpłaty i wysyła cyfrowe produkty na e-mail klienta – dodaje. Na jego stronie głównej możemy zobaczyć, ile sztuk wirtualnych produktów udało się sprzedać użytkownikom tego narzędzia – 2,6 mln.\nUżytkownicy nienawidzą haseł, dlatego upraszczamy je do wersji głosowej – Łukasz Dyląg (VoicePIN)To polskie narzędzie ułatwia podejmowanie dobrych decyzji. Korzystają z niego głównie korporacjeKolejny polski startup dostał się do Y Combinatora. Aplikował pięć razy\nPrzez Automatera przepłynęło już blisko 150 mln zł. Pieniądze te trafiły głównie do sprzedawców, ale część do właścicieli firmy stojącej za stworzeniem Automatera. Na swoich usługach zarabia na dwa sposoby. Pierwszy to sprzedaż na portalach aukcyjnych i w sklepie internetowym. – Standardowy koszt wysłania 1 kodu przy sprzedaży produktów na aukcji to 12 groszy – mówi Jakub Kiczko.\nInaczej sprzedaż wygląda, gdy sprzedawca chce dystrybuować swój produkt poprzez sklep internetowy. – Wtedy pobieramy prowizję w wysokości 1% wartości transakcji, ale w ramach tej opłaty użytkownik otrzymuje funkcjonalny sklep internetowy i własny adres w naszej domenie – dodaje. Śmiało można powiedzieć, że ten startup przekształcił się już w dobrze działającą firmę, ale jego początki nie należały do łatwych.\n– Pracowaliśmy 7 dni w tygodniu, intensywnie rozmawialiśmy z naszymi klientami i dostosowywaliśmy system do ich potrzeb. Sugestie naszych użytkowników wciąż traktujemy priorytetowo i staramy się je wdrażać na bieżąco – przekonuje Jakub Kiczko. Cały zespół pracuje nad produktem zdalnie z różnych części Polski i każdy z członków odpowiada za poszczególne moduły.\n0 zł na marketing\nNa szczęście pomysł na biznes okazał się na tyle interesujący dla sprzedawców, że osiągnął rentowność praktycznie w dniu premiery. – Nie wydaliśmy ani złotówki na marketing – wystarczyło, że byliśmy widoczni na Allegro. Wszyscy sprzedawcy chcieli mieć usługę automatycznej dostawy na swojej aukcji ze względu na zadowolenie klientów i przede wszystkim dużą oszczędność czasu – mówi CEO Automatera.\nProjekt bardzo pomagał sprzedawcom, którzy na realizację jednej transakcji, według wyliczeń Automatera, poświęcali około 5 minut, co przy 100 zamówieniach daje aż 8 godzin, czyli etat pracownika. – W naszym narzędziu wszystkie te czynności dzieją się automatycznie – mówi Kiczko. – Do końca lutego 2017 roku obsłużyliśmy ponad 4,200,000 Kupujących, którzy przez Automatera zakupili wirtualne produkty na kwotę przekraczającą 150,000,000 zł – dodaje.\nDziś zespół pracuje nad zwiększeniem listy platform, z którymi współpracuje Automater. Obecnie możliwa jest integracja z najpopularniejszymi sklepami: Magento, Prestashop i Shoper. – Niedawno udostępniliśmy API, które pozwala na wykonywanie integracji z autorskimi platformami, a także wersję Automatera skierowaną na rynki zagraniczne, na których się obecnie skupiamy – mówi.


Inicjatywa Tato.Net | Tato, bądź widoczny! Tato, bądź widoczny! – Inicjatywa Tato.Net\ncórka, motywowanie dzieci, ...\nJak rozdmuchać w dziecku iskierkę talentu? Może pomoże tu pewna zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym... Bycie widocznym w ruchu drogowym to sprawa życia lub śmierci. Dlatego niezbędnym elementem ubioru kierowców oraz pieszych na szosie są kamizelki odblaskowe. W życiu ojca też potrzebna jest widoczność. Jeśli jesteś małomównym, introwertycznym tatą i masz problem z dzieleniem się tym, co nosisz „w środku” – ten artykuł jest dla Ciebie.\nCzy zdarzyło Ci się ponarzekać na tak zwaną współczesną młodzież? Zapewne nieraz napotkałeś chór osób w średnim wieku, które powiadają: „Ech, za naszych czasów…” (w tym miejscu padają zdania na różne tematy, których sensem jest dezawuowanie współczesnych nastolatków w porównaniu do pokolenia przeżywającego młodość znacznie dawniej). Jednym z najczęściej padających zarzutów jest brak skrystalizowanych zainteresowań. Powiada się, że młodzież dzięki grom komputerowym i internetowi ma zubożoną wyobraźnię i nie jest twórcza. Brakuje jej inicjatywy, mimo że warunki ma znacznie lepsze od osób, które młodość przeżywały w ubiegłym wieku. Podczas takich „biadoleń” padają nieraz bardzo rozsądne argumenty, jednak warto sobie postawić pytanie: czy jako ojciec zrobiłem wszystko, aby podzielić się własnymi pasjami i doświadczeniem ze swoimi dziećmi? Czy jestem widocznym tatą?\nO mężczyznach zwykło się uważać, że są bardziej zamknięci niż kobiety. Problemy tłumią w sobie, a porażkami nie chcą zbytnio się chwalić. Mają trudność z okazywaniem czułości i mówieniem o własnych emocjach. Jeśli posiadają jakieś zainteresowania, to dzielą się nimi w gronie podobnych sobie entuzjastów lub na portalach społecznościowych. Zdarza się, że nawet własne dzieci dopuszczają do swego świata niechętnie („Zostaw, jeszcze coś zepsujesz!”). W większości wypadków wstrzemięźliwość emocjonalna wiąże się z posiadanym wzorcem męskości (jestem zamknięty, jak mój ojciec), czy stereotypami kulturowymi (prawdziwy mężczyzna nigdy nie płacze itp.).\nJak rozdmuchać pasję?\nTymczasem, jeśli mamy rozdmuchać w dziecku iskierkę talentu, warto zacząć dzielić się z nim swoją pasją od jego najmłodszych lat. Szczery entuzjazm ojca może przejść na córkę lub syna. Jeśli nawet dziecko nie zrozumie jego zainteresowań i nie będzie ich podzielać, to przynajmniej zobaczy na przykładzie taty, jak rozwojowe i piękne jest przebywanie w swoim żywiole. I wtedy zacznie szukać własnej pasji. To nic, że niejednemu nastolatkowi jego ojciec wyda się oldskulowy. Najważniejsze, by dostrzegł, że mimo upływającego czasu tacie nie odechciało się chcieć.\nJak to wprowadzić w życie? Najpierw zadaj sobie kilka pytań: Czy rzeczywiście żyję z pasją? Czy nie odechciało mi się marzyć? Czy odnoszę sukcesy, z których czuję się dumny? W jaki sposób pomnażam swoje talenty i jak moje dziecko może to dostrzec? Jeśli odpowiedzi będą niezadowalające, nie trać ducha! Na odnalezienie lub odnowienie pasji nigdy nie jest za późno.\nA potem po prostu zacznij opowiadać dzieciom o swoich zainteresowaniach i inspiracjach. Rób to tak, jakbyś rozmawiał z kimś równym sobie. Pokazuj, ilustruj, dokumentuj. Zabieraj dziecko w ważne dla Ciebie miejsca (np. do swojego biura, warsztatu, na uczelnię). Zapoznawaj je z inspirującymi Cię ludźmi. O ile to możliwe, zapraszaj do wzięcia udziału w czynnościach sprawiających Ci przyjemność (związanych z wykonywanym zawodem lub hobby). I, oczywiście, bądź czujny, gdy dziecko zaczyna się nudzić i słucha Cię tylko przez grzeczność. Jeśli w porę tego nie dostrzeżesz, osiągniesz skutek odwrotny do zamierzonego. Bądź więc aktywny, ale nie oślepiaj swoim blaskiem i nie przytłaczaj wielkością. Tu nie chodzi o to, byś był gwiazdą, lecz byś zarażał pasją.\nCzy masz pasję, którą chciałbyś przekazać swoim dzieciom?\nCo robisz, żeby inspirować Twoje dzieci do rozwoju? Co powinieneś robić?\nJeśli chciałbyś wiedzieć, jak wspomagać rozwój swoich dzieci, to weź udział w warsztacie Odkrywca talentów


Chleb orkiszowy jest to przepis stworzony przez użytkownika Przystanek M. Ten przepis na Thermomix® znajdziesz w kategorii Chleby & bułki na www.przepisownia.pl, społeczności Thermomix®.\n1. Do naczynia miksującego włożyć orkisz, zemleć 1 min/obr. 10, przełożyć do innego naczynia\n2. Do naczynia miksującego wlać wodę i mleko, dodać drożdże i cukier, podgrzać 2 min/37stopni/obroty 1\n3. Dodać zmielony orkisz, mąkę, sól, płatki owsiane, olej i pestki słonecznika, wyrobić 3minuty/ "Blokada naczynia miksującego" / "Ciasto"\n4. Ciasto przełożyć do miski, przykryć bawełnianą ściereczką i pozostawić do wyrośnięcia w ciepłym miejscu na ok. 30min.\n5. Ciasto wyrobić jeszcze rękami na posypanej mąką stolnicy, przełożyć do natłuszczonej formy, zwilżonymi wodą dłońmi wygładzić powierzchnię chleba. Rozgrzać piekarnik do temperatury 200stopni, włożyć chleb do rozgrzanego piekarnika i piec ok 40min.\nŚwietny przepis😃 chlebek bardzo smaczny. Ja po...\nZgłoszony przez Jagoda8209 na kwietnia 5, 2020 at 18:47.\nŚwietny przepis😃 chlebek bardzo smaczny. Ja po wyrobieniu zostawiłam ciasto w naczyniu na 30 min ,po tym czasie ponownie "Ciasto" 20 sekund . Przełożyłam do naczynia żaroodpornego i przykryłam ściereczką na ok 20min .Reszta wszystko według przepisu .Chlebek piękne wyrósł. Dziękuję za przepis 😁👌 dzieci się zajadają


Wrocławskie instytucje kultury przygotowują się do ponownego otwarcia - Design\nWrocławskie instytucje kultury przygotowują się do ponownego otwarcia\n06 maj 2020 09:16\nWrocławskie instytucje kultury przygotowują się do ponownego otwarcia dla zwiedzających. W muzeach i bibliotekach opracowywane są procedury sanitarne i nowe zasady zwiedzania.\nZgodnie z decyzja Rządowego Zespołu Zarządzania Kryzysowego od poniedziałku 4 maja mogą wznowić działalność niektóre instytucje kultury, w tym muzea, galerie sztuki i biblioteki. Nie oznacza to nakazu ich otwarcia, a ostateczną decyzję podejmuje dyrektor instytucji w porozumieniu z lokalnym inspektorem sanitarnym.\nJak poinformowała PAP rzeczniczka Muzeum Narodowego we Wrocławiu Anna Kowalów, muzeum oraz jego oddziały - Panorama Racławicka i Muzeum Etnograficzne - zostaną otwarte 12 maja. Muzeum Narodowe czynne będzie od wtorku do niedzieli od 12 do 16. Na początku dla zwiedzających dostępne będą dwie wystawy stałe "Sztuka polska XVII-XIX w.", "Sztuka europejska XV-XX w." i wystawa czasowa "Secesja w metalu". Z kolei Pawilon Czterech Kopuł Muzeum Sztuki Współczesnej otwarty zostanie 15 maja.\n"Obecnie muzea prowadzą działania przygotowujące do wznowienia działalności i otwarcia dla zwiedzających: opracowywane są procedury sanitarne i nowe zasady zwiedzania gwarantujące bezpieczeństwo gości i pracowników, przygotowywany jest specjalny system informacji wewnątrz budynków i ustalane są daty szkoleń dla pracowników" - powiedziała Kowalów.\nZ kolei Zakład Narodowy im. Ossolińskich na swoim Facebooku poinformował, że w maju częściowo otwarte dla publiczności zostanie Muzeum Pana Tadeusza. Ze względu na specyfikę Kamienicy pod Złotym Słońcem, w której się znajduje, a także na charakter ekspozycji, wystawy stałe "Rękopis Pana Tadeusza" i "Misja: Polska" nie będą w najbliższym czasie udostępnione publiczności w standardowej formie.\nMuzeum Książąt Lubomirskich oraz wszystkie czytelnie i katalogi Biblioteki Ossolineum będą natomiast nieczynne do odwołania. Zgodnie z rekomendacją Biblioteki Narodowej otwarcie czytelni przewidywane jest w IV etapie znoszenia ograniczeń.\nJak podano, wypożyczalnia Biblioteki Ossolineum zostanie uruchomiona po otrzymaniu rekomendacji Państwowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej. Ze względu na wymogi bezpieczeństwa czytelnicy będą obsługiwani w systemie jedna osoba na 10 minut. Na odwiedziny w wypożyczalni obowiązywać będą zapisy. Zwrócone książki będą podlegać 14-dniowej kwarantannie. Ossolineum zaapelowało także do czytelników o przychodzenie w maseczkach ochronnych, dezynfekowanie dłoni przy wejściu do wypożyczalni, zakładanie rękawic ochronnych oraz przestrzeganie wymaganego dystansu przestrzennego.\nDo ponownego otwarcia przygotowuje się także wrocławskie Muzeum Architektury, które zostanie udostępnione dla zwiedzających 14 maja. "Pracownicy już wracają do muzeum. Jednocześnie zamawiamy wszystkie przedmioty i środki służące bezpieczeństwu i komfortowi zwiedzania dla naszych gości. To m.in. kwestia zamówienia specjalnej szyby, która odgradza osobę sprzedającą bilety od kupujących, a także maty do dezynfekcji obuwia, która będzie w holu wejścia. Zamawiamy także płyny dezynfekujące, których chcemy mieć zapas, czy rękawiczki jednorazowe dla osób korzystających z księgarni, która na nowo zacznie działać w tym samym czasie co muzeum" - mówiła PAP jego rzeczniczka Marta Czyż.\nWe Wrocławiu powstaną kolejne parkingi P+R\nW Muzeum Miejskim Wrocławia powstała wystawa śląskich szopek betlejemskich


Karma dla wolno bytujących kotów za darmo, w zamian za sterylizację i kastrację. Kto się opiekuje kotem na osiedlu dostanie karmę | Express Ilustrowany\nKarma dla wolno…\nAgnieszka Jedlińska 24 czerwca 2021, 14:00\nKażdy społeczny opiekun (na podstawie legitymacji lub wniosku o dokarmianie) może otrzymać jednorazowo 6 kg karmy suchej dla dzikich kotów. Ponadto dodatkowo 1 kg karmy za każdy potwierdzony zabieg sterylizacji lub kastracji kota wolno żyjącego w ramach „Programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt w Łodzi na rok 2021”.\nZabieg można wykonać w jednym z niżej wymienionych zakładów weterynaryjnych w Łodzi:\n- Całodobowa Klinika Weterynaryjna VET-MED z/s ul. Bratysławska 15A\n- Przychodnia Weterynaryjna MAX-WET z/s ul. Maratońska 25\n- Przychodnia Dla Zwierząt OAZA z/s ul. Józefa 13\n- Gabinet Weterynaryjny TROP z/s ul. Strażacka 11\n- Przychodnia Weterynaryjna NA ZŁOTNIE z/s ul. Złotno 41\n- Gabinet Weterynaryjny PEREŁKA z/s ul. Narutowicza 107\n- Gabinet Weterynaryjny FUTRZAK z/s ul. Okoniowa 6\n- Przychodnia Weterynaryjna FUTRZAK z/s ul. Woronicza 2\n- Centrum Weterynaryjne AMICUS z/s ul. Tatrzańska 63\n- Przychodnia Weterynaryjna PIES CZYLI KOT z/s ul. Rajdowa 2\n- Gabinet Weterynaryjny KOCIMIĘTKA z/s ul. Aleksandrowska 74/3B\n- Przychodnia Weterynaryjna WIERZBOWA z/s ul. Wierzbowa 27/29 lok 4U\nDo dystrybucji karmy wytypowano sklep zoologiczny Bazyl przy ul. Przybyszewskiego 147/151, w godz. 8.30 – 17.00. Na zakup karmy przeznaczono 33 tysiące zł, za tę cenę 4125 kilogramów suchej karmy. Z tego rozdano już 750 kg karmy. Dzięki temu udało się wykastrować lub wysterylizować ponad 120 zwierząt. Każdy kot lub kotka wolno żyjąca poddana takiemu zabiegowi oznacza mniej zwierząt, które trafiają do schronisk.\nPoza projektem realizowanym w ramach budżetu obywatelskiego urzędnicy realizują program zapobiegania bezdomności zwierząt kupując każdej zimy 1200 kilogramów karmy, która trafia do opiekunów kotów wolno bytujących.


Pół tysiąca osób na pikniku kolejowym [ZDJĘCIA i VIDEO] • Racibórz, Bohumin, Chałupki • Nowiny Kolejowe - nowiny.pl - portal, gazeta - Racibórz, Wodzisław, Rybnik, Agronowiny\nWyprodukowany w zakładach bydgoskiej PESY nowiutki Elf niemalże bezgłośnie przyjechał na tor 1. dworca PKP w Raciborzu. Kilkadziesiąt sekund później był już wypełniony po brzegi pasażerami. Chętnych na darmową podróż do Chałupek i z powrotem nie brakowało, choć przeważały rodziny z dziećmi. Wielu najmłodszych pasażerów specjalnego składu po raz pierwszy w życiu jechało pociągiem. Podróż była przyjemna - pociąg nie zatrzymywał się na stacjach pośrednich, klimatyzacja pracowała na pełnych obrotach, a uśmiechnięta hostessa Kolei Śląskich rozdawała lizaki i krówki.\nCelem zorganizowanego przez Stowarzyszenie Kolej na Śląsk pikniku było zwrócenie uwagi Urzędu Marszałkowskiego w Katowicach na społeczne poparcie dla ustanowienia połączenia kolejowego z czeskim Bohuminem, jednym z najważniejszych węzłów kolejowych w Republice Czeskiej, z którego można kontynuować podróż do niemalże każdego zakątka Europy.\nDzieci z Chałupek powitały na miejscu podróżnych... piosenką. Wzięciem cieszyły się lentylki. Tam też można było złożyć podpis pod petycją o połączenie kolejowe z Bohuminem. Prezydent Mirosław Lenk oraz radna wojewódzka Ewa Lewandowska cieszyli się z sukcesu frekwencyjnego imprezy i wskazywali na korzyści jakie płynęłyby z jego ustanowienia. Arkadiusz Gruchot, Prezes "Wydawnictwa Nowiny Sp. z o. o.", chwalił Łukasza Bordo i pozostałych członków Stowarzyszenia Kolej na Śląsk. - To budujące, że są jeszcze młodzi ludzie, którzy oprócz pracy i nauki chcą zrobić coś dla lokalnej społeczności, którzy nie czekają na smsa od kolegi z Anglii, że zwolniło się miejsce na zmywaku - mówił. Dziękowano również wójtowi gminy Krzyżanowice Grzegorzowi Utrackiemu za wsparcie imprezy na podległym mu terenie.\nPo złożeniu podpisów pod petycją (zrobił to m. in. występujący w roli dziadka poseł na Sejm RP Henryk Siedlaczek) i pamiątkowym zdjęciu pod stacją w Chałupkach, podróżni ruszyli w drogę powrotną. W Raciborzu czekały na nich kolejne atrakcje, m. in. zwiedzanie taboru kolejowego, wystawy fotografii i dokumentów kolejowych, oglądanie makiety kolejowej, darmowe zdjęcia w stroju kolejarza (więcej na ten temat) i wiele innych.\nOrganizatorami pikniku były PKP Polskie Koleje Liniowe oraz Kolej na Śląsk. Śląski Ruch na Rzecz Rozwoju Kolei. Partnerem pikniku było Miasto Racibórz. Patronat honorowy nad imprezą objął Prezydent Miasta Racibórz. Wsparcie medialne akcji zagwarantowały Nowiny Raciborskie.\nWe wtorkowym wydaniu "Nowin Raciborskich" szczegółowa relacja oraz reportaż z pikniku.\nBohumin Chałupki Ewa Lewandowska Grzegorz Utracki Henryk Siedlaczek Informacje Kolej na Śląsk Koleje Śląskie Mirosław Lenk Nowiny Kolejowe Nowiny Raciborskie PESA Bydgoszcz PKP Polskie Koleje Liniowe Racibórz Łukasz Bordo\ncozagrzech 08.09.2014 14:56\nDorośli przechodząc wraz z dziećmi w miejscu niedozwolonym (przez tory) - ładny przykład dali swym latoroślom. A od czego jest przejście podziemne? Niech się modlą aby nauka poszła w las.\nZamiast tych (aż 90) nieciekawych zdjęć - chętnie pooglądałbym sobie zdjęcia z wystawy, ciekawe historyczne fotki mówiące o tym jak się zmieniał raciborski dworzec na przestrzeni dziejów - czy nie można ich było tutaj zamieścić ?\ncameleonix11 06.09.2014 15:46\nWielki piknik... Większości zapowiadanych atrakcji nie było. Opowieści o tym, że inni przewoźnicy musieli wstawić swój tabor do serwisu mogą wsadzić sobie między bajki.


Stan przygotowania placówek oświatowych do nowego roku szkolnego… - Lokalna24.pl - Portal i gazeta Kędzierzyn-Koźle i powiat\nStan przygotowania placówek oświatowych do nowego…\nStan przygotowania placówek oświatowych do nowego roku szkolnego 2020/2021\nJesteśmy gotowi do rozpoczęcia nowego roku szkolnego - zapewniają kędzierzyńsko-kozielscy samorządowcy. Zadbali o to, aby od strony personalnej, technicznej i finansowej niczego nie zabrakło. Odrębnym problemem jest COVID-19.\nUrzędnicy Ministerstwa Edukacji Narodowej uspokajają, że przygotowują się na rozpoczęcie nauki w szkołach od 1 września w systemie stacjonarnym, z zachowaniem odpowiedniego reżimu sanitarnego, zgodnie z wytycznymi GIS i Ministerstwa Zdrowia. Jeśli sytuacja epidemiczna zagrozi zdrowiu uczniów, dyrektorzy szkół mają do dyspozycji narzędzia pozwalające na odpowiednią organizację zajęć w placówkach oświatowych. Mogą wprowadzić różne modele kształcenia, po wcześniejszej opinii sanepidu i organu prowadzącego. Mogą prowadzić zajęcia zdalne lub częściowo zdalne.\nSale lekcyjne mają być wietrzone po każdych zajęciach, dzieci mają regularnie myć ręce, a część lekcji ma odbywać się na świeżym powietrzu. Zgodnie z nowymi wytycznymi dzieci nie będą miały obowiązku noszenia maseczek. W placówkach nie będzie też obowiązkowego mierzenia temperatury.\nPo stronie miasta\nW okresie wakacyjnym we wszystkich placówkach oświatowo-wychowawczych, dla których organem prowadzącym jest gmina Kędzierzyn-Koźle, trwały, trwają lub będą wykonywane drobne roboty remontowe, polegające na malowaniu pomieszczeń lub naprawach instalacji, stolarki, urządzeń zabawowych.\nZe względu na remont instalacji elektrycznej w Publicznym Przedszkolu nr 6 od 1 lipca wszystkie grupy zostały przeniesione do budynku PSP nr 6 przy ul. Stalmacha 20. Przewidywany termin zakończenia remontu to listopad tego roku. Poza tym wszystkie placówki oświatowe będą w pełni przygotowane na przyjęcie wychowanków i uczniów we wrześniu.\nPoważniejsze remonty i inwestycje przeprowadzono w publicznych szkołach podstawowych nr: 1, 5, 6, 11, 12, 16, w ZSP nr 1 oraz w trzech przedszkolach nr: 6, 7 oraz 10.\nJeśli chodzi o ilość miejsc w kędzierzyńsko-kozielskich przedszkolach na rok szkolny 2020/2021, to mamy pod tym względem jedne z najlepszych wskaźników w Polsce. Wszystkie dzieci zgłoszone w rekrutacji podstawowej i uzupełniającej zostały objęte opieką przedszkolną. W 20 miejskich przedszkolach mamy 79 oddziałów oraz 1869 miejsc. Wolnych miejsc po zakończeniu rekrutacji zostało 65, co sprawia, że rodzice mają pełen komfort w tym względzie i nie muszą obawiać się o opiekę nad dzieckiem. Rodzice składają wnioski bezpośrednio do przedszkola, w którym są wolne miejsca.\nWarto dodać, że oddziały integracyjne prowadzone są w PP nr 8, 11 oraz 21.\nW Kędzierzynie-Koźlu funkcjonuje ponadto 12 szkół podstawowych oraz jeden zespół szkolno-przedszkolny. Łączna ilość oddziałów w podstawówkach (w klasach I-VIII) wyniesie w nadchodzącym roku szkolnym 194.\nW PSP nr 1 (11 oddziałów), w PSP nr 3 (4 oddziały), w PSP nr 5 (16 oddziałów), w PSP nr 6 (15 oddziałów), w PSP nr 9 (24 oddziały), w PSP nr 10 (7 oddziałów), w PSP nr 11 (24 oddziały), w PSP nr 12 (26 oddziałów), w PSP nr 15 (13 oddziałów), w PSP nr 16 (9 oddziałów), w PSP nr 19 (30 oddziałów), w PSP nr 20 (6 oddziałów) oraz w ZSP nr 1 (9 oddziałów).\nRekrutacja do klas sportowych i mistrzostwa sportowego była prowadzona w niżej wymienionych szkołach: PSP nr 9 (pływanie - klasa I sportowa oraz klasa IV mistrzostwa sportowego), PSP nr 11 (piłka siatkowa - klasa IV mistrzostwa sportowego), PSP nr 12 (lekkoatletyka - klasa IV mistrzostwa sportowego), PSP nr 19 (piłka nożna, badminton oraz piłka siatkowa - we wszystkich przypadkach klasa IV mistrzostwa sportowego).\nNatomiast od 1 września 2020 r. nowe klasy sportowe i mistrzostwa sportowego funkcjonować będą w szkołach: PSP nr 9 (pływanie - klasa I sportowa oraz klasa IV mistrzostwa sportowego), PSP nr 11 (piłka siatkowa - klasa IV mistrzostwa sportowego), PSP nr 12 (lekkoatletyka - klasa IV mistrzostwa sportowego), PSP nr 19 (piłka siatkowa dziewcząt i chłopców - klasa IV mistrzostwa sportowego).