Lake Placid Lodge, NY, luty 2226 - Page 2\nLake Placid Lodge, NY, luty 2226\nLake Placid Lodge, NY, luty 2226 ♦ Nie Sie 26 2018, 18:18;\nMiejscowość turystyczna o wysokim standardzie, z niewielką ilością hoteli najwyższej klasy. Wśród bogatych mieszkańców Nowego Jorku popularny cel zimowych ferii - w zimie organizuje się tu zawody w skokach i biegach narciarskich. Lake Placid Lodge położone jest wśród gór, lasów i jezior.\nRe: Lake Placid Lodge, NY, luty 2226 ♦ Sro Wrz 05 2018, 11:14;\nWywróciła oczami i zmroziła Artemisa spojrzeniem. No jak mógł nie rozumieć co próbuje mu przekazać? Nie będzie przecież krzyczeć! Też pokręciła głową i westchnęła. Próbując zlokalizować potencjalne niebezpieczeństwo, na moment odwróciła się, żeby rozejrzeć po zaroślach z drugiej strony. Nie mogła więc zauważyć przyczajonej wdowy, ale po to miała właśnie doktorka! Oboje mieli pilnować swoich tyłów, co Artemis uparcie zaczął robić. Nawet chcąc chronić przed spojrzeniami obcych.\nMax odwróciła się w jego stronę, gdy usłyszała szelest. W samą porę, by zobaczyć jak Warleggan naciska na spust. Kopara jej opadła, gdy dostrzegła jego celny strzał. Zrobiła szybki rekonesans otoczenia i przekradła się do mężczyzny. Uśmiechnęła się, przystając ramię w ramię obok niego.\n- Dobra robota, doktorku.\nOdezwała się cicho i kiwnęła głową, by ruszył za nią. Nie było czasu do stracenia i stwierdzając, że taka pochwała jest wystarczająca, Max zaczęła wypatrywać reszty przeciwników. Trzymając się nisko, na lekko ugiętych nogach, zaczęła przesuwać przy zaroślach, nasłuchując i rozglądając się, z bronią gotową do strzału.\nRe: Lake Placid Lodge, NY, luty 2226 ♦ Sro Wrz 05 2018, 12:19;\nStrzał Artema okazał się celny, kulka farby trafiła czołgającą się kobiecinę w ramię, a wówczas ręce roztrzęsły jej się już całkowicie. Zrezygnowała ze strzelania i zamiast tego przeczołgała się do męża, by mogli opatrzyć rany i obmyślić dalszą strategię. Mieliście zatem drogę wolną. Przez chwilę zupełnie nic się nie działo, dżungla była tylko dżunglą. Nie zdążyliście się jednak porządnie rozejrzeć, a ciszę rozdarły kolejne dźwięki zamieszania z waszej lewej strony, kilkadziesiąt metrów od waszego miejsca położenia. Brzmiało jak nawoływania, przeładowywanie broni na kulki z farbą i szamotanie krzakami. Z kolei po waszej prawej, na pniu pobliskiego drzewa, mogliście zauważyć czerwoną plamę. Czyżby to poszlaka dotycząca odnalezienia flagi, czy ktoś strzelił tak niecelnie, pozostawiając po sobie ślad? Macie wybór, w którą stronę wolicie się udać. Zemsta na przeciwnikach kusiła, ale czyż wygranej nie miało przynieść odnalezienie flagi?\nRe: Lake Placid Lodge, NY, luty 2226 ♦ Sro Wrz 05 2018, 19:33;\nUśmiechnął się szerzej i urósł o dodatkowe centymetry, widząc jak Max opada kopara. Tego na pewno się nie spodziewała. Może w ten sposób będzie miała dodatkową motywację, aby ciągać Artema do lasu lub uczyć go strzelania? Takie małe zwycięstwo podniosło jego morale. Czuł moc. Podążył za nią, rozglądając się wszędzie, tylko nie pod nogi. Potknął się, ale dzięki temu dojrzał czerwony ślad na pniu. Podszedł do niego bliżej, żeby przekonać się czy to farba z kulek. Słyszalny hałas w żaden sposób nie zachęcał Artema do wzięcia udziału w strzelaninie. Dlatego więc jeśli trafili na znak prowadzący do flagi, to zamierzał za nim pójść. Rozejrzał się za Max, w nadziei, że nie poleciała nikogo ostrzeliwać.\nRe: Lake Placid Lodge, NY, luty 2226 ♦ Sro Wrz 05 2018, 21:12;\nA Artem będzie chciał być ciągany po lesie i uczony strzelania? Max nie miałaby oporów, przed nauczaniem doktorka, jesli tylko jej uczeń wykaże jakąś inicjatywę. Szarpać się z nim nie zamierzałaby. Nie w dzień, rzecz jasna. Szyneczka po zmroku dobra rzecz.\nHałas zatrzymał Max w jednej chwili. Blondyna przykucnęła całkiem i spojrzała w stronę zgiełku, zastanawiając się co też jest grane. Ciekawość kusiła, żeby podejść bliżej i sprawdzić jak się mając wydarzenia. Tylko ruch ze strony Artemisa ją powstrzymał. Mason zerknęła na doktorka i dostrzegła tę samą plamę. Byłoby słabo, gdyby właśnie trwała walka o flagę, a Artemax przegapiliby okazje. Max miała potężną zagwozdkę, ale ostatecznie podeszła do doktorka.\n- Sprawdźmy to. Przy okazji zaczaimy się na tych, których jeszcze nie zastrzelili.\nZdecydowała. Ciężko było jej powstrzymać własne żądze, a obecnie musiała sprawdzić jak się skończy strzelanina. Nie pchając się na prosto do źródła hałasu, chciała podejść gdzieś od boku, schodząc z głównej ścieżki, którą można było obrać, kierując się do potencjalnej flagi.\nRe: Lake Placid Lodge, NY, luty 2226 ♦ Czw Wrz 06 2018, 13:24;\nUdało się wam określić, że czerwony ślad na drzewie ma zbyt regularne kształty jak na plamę z kulki z farbą. Po paru minutach marszu, dostrzegliście kolejną plamę na drzewie, tym razem w kolorze pomarańczowym, a dosłownie kawałek dalej, na dużym głazie - kolejną, tę było jednak dostrzec znacznie ciężej. Nie dane było wam się jednak długo nad tym zastanawiać, bo Max jako doświadczona tropicielka, wyczuła ruch za waszymi plecami. Niestety nie była dzisiejszego dnia jedyną osobą, która znała się na rzeczy: kiedy się odwróciliście, zobaczyliście że z zarośli wyłonił się mężczyzna i mierzył do was z broni. Uśmiechał się z wyraźną satysfakcją, że udało mu się do was podejść. Jego strój nie był jeszcze ubrudzony farbą, co sugerowało, że nie został powalony w pierwszym rzucie.\n- Dobra jesteś, skarbie, ale nie wystarczająco - uśmiechnął się zawadiacko. Mason wyraźnie wpadła mu w oko, jeszcze zanim weszliście do symulacji. Wydawał się całkowicie ignorować Artema, ale cały czas do was mierzył. - Wpadliście na jakiś trop flagi? Zróbmy tak, wy mi powiecie co wiecie, a ja was teraz nie zastrzelę - zaproponował. Niestety biedak nie widział plam farby na drzewach, bo był daltonistą, stąd postanowił w sposób niekonwencjonalny szukać poszlak. Jego partner oberwał farbą na samym początku i źle się poczuł, więc stanowił teraz jednoosobowy team zagłady. Nie liczył na równego sobie przeciwnika w tej grze, bo sam od ponad 20 lat zajmował się myślistwem w lasach Waszyngtonu. Jeśli zdecydujecie się do niego strzelić musicie pamiętać, że ma was na muszce. Dwóch naraz nie trafi, ale jednego z pewnością.\nRe: Lake Placid Lodge, NY, luty 2226 ♦ Czw Wrz 06 2018, 15:17;\nArtemis nie pozwolił Max na podążanie w stronę bijatyki. Złapał ją za rękę i pociągnął tam, gdzie chciał. Śladów było coraz więcej, entuzjazm uśpił ich czujność. Obrzucił obcego badawczym spojrzeniem, nieprzyjemnie przekonując się, że to ten sam typ, który wpatrywał się w Max przed wejściem na salę. Zezłościło go to, a palce zaświerzbiły, aby ich użyć. Nie spodobało mu się to jak obcy zwracał się do łowczyni, jak na nią patrzył i jak śmiał w ogóle go ignorować!\nDlatego zanim blondynka zareagowała, zachował się tak jak ona. Błyskawicznie podniósł broń, "wyskakując" przed nią i nacisnął spust. Trzymał go dopóki nie skończyły się kolorowe pociski.\n— Ups. — wcale nie było mu przykro. Dodatkowe sekundy powinny dać Max przewagę, zależnie czy dołączyłaby do ataku, czy wolała czmychnąć za drzewo. Artem godnie przyjmie kulkę w pierś, byle nie w twarz, bo ta była za przystojna na ból.\nRe: Lake Placid Lodge, NY, luty 2226 ♦ Czw Wrz 06 2018, 16:13;\nNo co za brutal! Max próbowała zawrócić, ale ostatecznie się poddała, nie chcąc zwracać uwagi na ich dwójkę. Towarzystwo innych zawodników nie było im potrzebne, chociaż blondyna jeszcze chwilę wcześniej sama pchała się w stronę reszty osób.\nOstatecznie decydując się na podążanie za znakami, skupiła w milczeniu na drodze jaką musieli przejść. Byłaby bardzo niepocieszona, gdyby ktoś ją zaskoczył. Druga znacząca kolorowa kropka i za niedługo też trzecia, kazały się Max skupić na dotarciu do flagi. Ale ruch za plecami, wszystko przerwał. Max odwróciła się w stronę mężczyzny, unosząc broń. Za późno. Decydując się nie wykonywać pochopnych ruchów, zmierzyła nieznajomego. Zmrużyła oczy na słowo skarbie i zacisnęła usta.\nNienawistnie spoglądając na przeciwnika, miała ochotę wcisnąć mu flagę w... oko. Nie zamierzała się układać, woląc już polec w boju! Reakcja Artemisa była zdumiewająca. Max kompletnie nie spodziewając się takiego aktu heroizmu, otworzyła oczy szeroko, ale nie pozwoliła sobie na sterczenie.\nOd razu ruszyła w bok, by schować się za drzewo, jednocześnie też strzelając w nieznajomego, gdyby jednak doktorek wyczerpał limit swojej celności.\nRe: Lake Placid Lodge, NY, luty 2226 ♦ Czw Wrz 06 2018, 17:04;\nNie tego spodziewał się przeciwnik. Artem najwyraźniej szybko się uczy i biorąc sobie do serca wszystkie niezamierzone lekcje udzielone przez Mason, nie tylko wystrzelił, ale i w heroicznym akcie osłonił swoją ukochaną, choć nie oszukujmy się: tego drugiego to raczej nie od Max się nauczył. Udało mu się za to zaskoczyć Daniela. Szarpnął się w bok, nie wystrzelając żadnego pocisku i ukrył się za pobliskim pniem, choć kilka kulek z serii dosięgnęła jego boku i ramienia, a kolejna kulka, wystrzelona przez Max, trafiła go w plecy gdy próbował wystosować odwrót. Zaklął pod nosem, że dał się tak łatwo podejść. Poirytowany, bo doktorek działał mu na nerwy od samego początku, zanim jeszcze weszli do symulacji, wychylił się zza drzewa i wycelował w niego, nawet jeśli było to wbrew zasadom, bo już odpadł z gry.\n- Żryj farbę. - Wkurzył się nie na żarty i wycelował znowu w Artemisa, po czym strzelił, już z czystej złośliwości, wbrew regułom celując w twarz. Możesz wykonać unik: reakcja+2k6 > (lub równe) 20. Sam Daniel nie zamierzał natomiast nawet sprawdzać, czy pocisk dosięgnął celu i zaczął zdejmować uprzęże, kierując się do wyjścia.\nRe: Lake Placid Lodge, NY, luty 2226 ♦ Czw Wrz 06 2018, 20:50;\nBohaterzy zawsze źle kończyli. Po chwili chwały nastąpił bolesny upadek. Szczęścia starczyło jedynie dla Max, która miała w sobie jakieś resztki instynktu i uciekła za drzewo. Warleggan nie miał tego szczęścia, nie zdążył w porę uniknąć strzału przeciwnika, który w dupie miał zasady zabawy. Pocisk trafił w twarz, co skomponowało się z urwanym krzykiem. Ból stał się nieznośny, broń upadła, a Artem zatoczył do tyłu, cały czas trzymając się za miejsce rozprysku.\nW kącikach oczu zebrały się łzy, a skóra zaczęła niemiłosiernie piec. Bał się otworzyć oko, więc jedynie mocno je zaciskał, wypuszczając taką wiązankę, że nawet Max wielu z przekleństw nigdy nie słyszała.\nRe: Lake Placid Lodge, NY, luty 2226 ♦ Czw Wrz 06 2018, 21:26;\nOdetchnęła z ulgą, gdy plecami dotknęła drzewa a żadna kula jej nie dosięgnęła. Wyjrzała zza pnia i zaklęła pod nosem, gdy Artem oberwał w twarz. Nie mając pojęcia o nieprzepisowej zagrywce wroga, bo nie słuchała zasad, wiedziała tylko, że doktorek został wykluczony z gry. Szlag ją trafiał, że pozostała sama. Troszkę zwlekając z wyjściem z kryjówki, rozejrzała się w poszukiwaniu innych wrogów i dopiero, gdy zorientowała się, że jest czysto, odlepiła się od drzewa.\nSzybko zbliżyła się do doktorka i przewiesiła sobie broń na ramieniu. Szeptem uciszając Artemisa, uniosła dłonie i złapała go za twarz. Własnym rękawem otarła oczy mężczyzny, żeby pozbyć się farby. Warleggan mógł zobaczyć jak Max zaczyna się szczerzyć.\n- To było szalone. - Odezwała się, nie do końca zdradzając co ma na myśli. Jeszcze raz rzucając spojrzenie w stronę z której przyszli, przeniosła je na oczy doktorka. - Zgarnę tę flagę dla nas. - Obiecała i odsunęła się, łapiąc broń w obie ręce. Wycofała się szybko, do ostatniej wskazówki i dalej ku kolejnym. Dumna z poświęcenia przyjaciela, nie mogła doczekać się wieczoru.\nRe: Lake Placid Lodge, NY, luty 2226 ♦ Pią Wrz 07 2018, 00:02;\nBól był ciężki do opisania. Zapomniał o fladze i o tym gdzie byli. Jęknął, gdy Max złapała za twarz. Mrugał zdrowym okiem, a ze zranionego ciekł potok łez, który rozmazał czerwoną farbkę. Blondyna mogła dostrzec wielki, karminowy ślad pod okiem. Niewiele brakowało, a Warleggan straciłby oko. Kwestia kilku centymetrów. Bez sińca i opuchlizny się nie obejdzie. Odtrącił delikatnie dłonie Max, więcej szkodziła niż de facto pomagało.\n— Zostaw. — mruknął. Nie wiadomo do końca o co chodziło, o wycieranie czy jednak o flagę. Artemowi zdecydowanie nie było do śmiechu. Sam być może żałował swojej nierozwagi. Spojrzał w jej stronę, ale Mason zniknęła już między drzewami. Nie pozostało mu nic innego jak opuszczenie symulacji i dorwanie przeciwnika już poza nią.\nJako, że przemoc fizyczna nie była dla kogoś o takim statusie jak Warleggan, zastosował co innego. Złożył skargę, a niedługo potem czerpał przyjemność z kary, jaka spotkała myśliwego.\nPo uzyskaniu pierwszej pomocy, oddalił się do pokoju. Nie czekał na Max, ani nie interesował się tym czy wygrała tą głupią potyczkę, czy odniosła porażkę. Zażył środki przeciwbólowe, które popił dosyć nierozważnie butelką whiskey i położył się na kanapie, przyciskając zimny okład do puchnącego miejsca. Mało brakowało, a straciłby nie tylko oko ale i własną przyszłość jako lekarz. Sięgnął po telefon, chcąc sprawdzić czy otrzymał jakieś wiadomości. Instagram sam się nie przejrzy.\nRe: Lake Placid Lodge, NY, luty 2226 ♦ Pią Wrz 07 2018, 10:49;\nZupełnie nie przyszło jej do głowy, że może powinna zrezygnować z rozgrywki. Zrezygnować! Ani myślała, już nakręcona na tyle, by dotrzeć po trupach do celu. Pragnęła tej flagi i nie zamierzała odpuścić tuż przed jej odnalezieniem. Ostrożnie kierując się wskazówkami, wkrótce wiedziała, że nikt nie depcze jej po piętach. Wszystkich przeciwników zostawiła daleko w tyle a już po kilkunastu minutach dotarła do flagi.\nDumna z siebie, pochwyciła ją w ręce a dżungla rozbrzmiała trelem egzotycznych ptaków. Max była wniebowzięta! Opuszczając projekcję, wypatrywała doktorka, uśmiechając się od ucha do ucha. Jego nieobecność nieco ostudziła jej zapał i radość. Dowiadując się o udzielonej mu pierwszej pomocy, odebrała swoją nagrodę w postaci pamiątkowej statuetki i ruszyła do pokoju.\nNie sądziła, że mężczyzna mógł poczuć się rozczarowany jej zachowaniem. W końcu sam ją namówił na grę i sam podjął decyzję o poświęceniu. Max otworzyła sobie drzwi i weszła do apartamentu. Dostrzegając leżącego Artemisa, podeszła do kanapy.\n- Wygrałam! - Uśmiechnęła się, z duma informując o zwycięstwie. Odłożyła nagrodę na stolik i usiadła w nogach Artemisa. - Jak się czujesz? - Zapytała, bo nie była tak całkiem pozbawiona empatii! Dotknęła ramienia doktorka i pochyliła się, żeby spojrzeć na twarz z bliska. Do wesela się zagoi!\nRe: Lake Placid Lodge, NY, luty 2226 ♦ Pią Wrz 07 2018, 11:24;\nNikt go nie kochał, po kilku przesunięciach palcem, odłożył telefon. Tabletki zaczęły działać. Przymknął zdrowe oko, wsłuchując się w trzaskający ogień w kominku. Czy zachowanie Max go rozczarowało? Na pewno nie spodziewał się, że go zostawi i pospiesznie popędzi za jakąś głupią flagę. W końcu nie chciał brać w tym udziału, wymusiła na nim dołączenie i jak to się dla niego skończyło? W jeszcze głupszym odruchu ją zasłonił. Artem w odwrotnej sytuacji na pewno nie pobiegłby w dżunglę, a zajął się ranną Max. Lojalność była jednak rzeczą niesłychanie deficytową.\n— Brawo. — skwitował, rozbudzając się i mrużąc zdrowe oko. — Bywało lepiej.\nNieznacznie odsłonił chłodny kompres. Dlatego nie lubił się bić, jakiekolwiek szkody cielesne napawały go poczuciem obrzydzenia i dziwnego lęku. Bo jak to tak dostać w ryj pięścią, albo mieć złamany nos?\nPodparł się na wolnej ręce, aby usiąść i sięgnąć po butelkę. Nie zaszkodzi się bardziej znieczulić. Miał nadzieję, że opuchlizna szybko zejdzie, albo przynajmniej będzie mógł skorzystać z medycznego sprzętu w domu.\nRe: Lake Placid Lodge, NY, luty 2226 ♦ Pią Wrz 07 2018, 12:07;\nZmarszczyła czoło i skrzywiła się, widząc coraz ciemniejszą śliwę. Pokręciła głową, ale mimo wszystko nadal nie odczuwała żalu z podjęcia decyzji o dokończeniu rozgrywki. Sama miewała podobne obrażenia i naoglądała się wielu u osób, które ją otaczały. Bo w Rode mało kto bał się pobrudzić i uciekał od konfrontacji. Max odsunęła się i na pytanie, uśmiechnęła.\n- Dobrze, miałeś rację, że warto. - Odpowiedziała, ale już nie wdawała w szczegóły. Gdy Artemis łapał za butelkę, Max wstała i ściągnęła kurtkę. Miała doskonały humor, który miał zaraz zostać doszczętnie zepsuty. Zanim kurtka wylądowała na fotelu, blondyna wyciągnęła telefon i zerknęła na wyświetlacz. Kilka połączeń i wiadomość rujnująca wieczór. Max zaklęła pod nosem.\n- W dupę mnie pocałuj... - mruknęła i zerknęła na Artemisa - Carter. - Westchnęła i odrzuciła telefon. Musiała się napić tak jak Artemis. Dlatego złapała za szklanki i rozlała alkoholu, który wypiła za jednym zamachem. Rzucając coś o prysznicu, zniknęła w łazience. Artemis miał kwadrans spokoju, jeśli tylko chciał.\nRe: Lake Placid Lodge, NY, luty 2226 ♦ Pią Wrz 07 2018, 12:41;\nZarejestrował zmienny wyraz twarzy Mason, gdy zaznajamiała się z treścią wiadomości. Uniósł zaskoczony brwi, zastanawiając się co tak ją wzburzyło. Raczej nie poród siostry, bo szybciej wpadłaby w panikę.\n— Mhm. —mruknął, obserwując ją bacznie. Carter. Rzadko spotykało się takie kobiety z werwą. Warleggan miał do niej lżejszy stosunek, jako urzędnik wykonywała po prostu swoją pracę najlepiej jak tylko mogła. Alkohol wlewał w siebie subtelniej. Pod prysznic się nie wybierał, nie miał na to sił. Jeszcze wywaliłby się w kabinie, albo na kafelkach, a Max pobiegłaby zająć łóżko. Delikatnie opuszkami palców dotykał wrażliwego miejsca. Bolało gorzej niżby oberwał w pysk pięścią. Chwiejnie wstał, ściągając spodnie i sweter. Owinięty w koc, mając na sobie bieliznę i koszulkę, władował się pod pościel. Podparty na poduchach, czekał na powrót Max. Ból z policzka promieniował na całą głowę, ale było już ciut lepiej.\n— Czego chce Carter? — zapytał, gdy blondyna opuściła łazienkę. Być może swoim pytaniem niweczył prysznicowy relaks, ale trudno. Domyślał się czego chciała, dał jednak szansę wypowiedzi Max.\nRe: Lake Placid Lodge, NY, luty 2226 ♦ Pią Wrz 07 2018, 19:11;\nWyszła z łazienki w szlafroku, wyciskając włosy w ręcznik. Prysznic wcale jej nie pomógł, bo nie przestałam myśleć o Carter i wizycie, która mogła być ostatnią przed zabraniem Ash. Na myśl o tym, na usta Max cisnęły się przekleństwa a do oczu łzy. Ostatnim czego chciała dla swej siostry, to obca rodzina. Czy potem odebraliby jej Dextera, tak samo jak Max Ash?\n- Wyznaczyła termin kolejnego spotkania. - Odpowiedziała Artemisowi na pytanie i znowu podeszła do butelki alkoholu. Wolałaby już oberwać w pysk jak doktorek. Nawet oddałaby oko i inne części ciała. Może powinna sprzedać nerkę?\n- Powinnam jutro wracać. - Ze szklanką w dłoni, usiadła na fotelu i napiła się procentów. Już wiedziała, że po powrocie do Rode zgłosi się gdzieś do pracy. Mogła nawet sprzątać, wszystko było jej jedno. Odłożyła ręcznik i przeczesała włosy, zerkając na Artemisa. Nadal nie powiedział w czym miała mu pomóc. Już nawet nie mówiła, że zostało mu mało czasu.\nRe: Lake Placid Lodge, NY, luty 2226 ♦ Pią Wrz 07 2018, 22:13;\nTulił do siebie jaśka, odprowadzając Max wzrokiem. Dossała się do jego butelki z whiskey, a mógł schować! Temat opieki społecznej był drażliwy, zaraz też rosło podenerwowanie. Artemisa to nie dotyczyły więc Jane Carter nie wzbudzała w nim tak skrajnie niedobrych emocji. Opuścił spojrzenie na poduszkę, którą tak tulił. Miała piękną poszewkę.\n— Wiesz, myślałem o tym. — odezwał się w końcu. — I sądzę, że możemy sobie pomóc. Zabrzmi to głupio, wiem... Ale jak się pobierzemy, to ja będę miał spokój i spełnię ostatnią wolę ojca, a ty będziesz miała przy sobie Ash. Opieka nie będzie miała powodu aby kontynuować dochodzenia. Rodzice dostaną to czego chcą, oczywiście nie wiązalibyśmy się na zawsze, bo to idiotyzm. Rok powinien wystarczyć, weźmie się rozwód i wszyscy będą zadowoleni.\nArtemis jeszcze nigdy nie mówił tak szybko. Streścił swój genialny plan, który według niego nie miał wad. Patrzył na Max, badając jej reakcje. To, że była w szoku to wybaczy. Też by był. W końcu jakiś pokrętny sposób właśnie się oświadczał. Tuląc jaśka.\nRe: Lake Placid Lodge, NY, luty 2226 ♦ Pią Wrz 07 2018, 22:54;\nSpojrzała na Artemisa uważniej, gdy poinformował ją, że myślał o tym. Chociaż nie do końca wiedziała o czym, szybko została uświadomiona. Bardzo szybko. Wręcz ekspresowo. Tak prosto i sucho, jakby nie otrzymywała własnie propozycji matrymonialnej a listę zakupów albo jadłospis na weekend. Wiesz, dziś można zrobić rosół, a jutro pomidorową. Nic się nie zmarnuje, a mamy gotowy obiad na dwa dni. Zamrugała, nie wierząc w to co słyszy. Gdzieś przy końcu słów doktorka, wychyliła zawartość szklanki i zakrztusiła się alkoholem. Zakaszlała, pochylając się lekko.\n- Czy ty mi się właśnie oświadczasz? - Zachrypiała, nie wiedząc, czy się śmiać, czy płakać. Kaszlnęła ostatni raz i pokręciła głową, uśmiechając się do sufitu. Bardzo krótko, bo to wcale jej nie śmieszyło. Nie wiedziała, czy dobrze rozumie doktorka i jeszcze raz musiała przetrawić jego słowa. Tak bardzo coś w niej krzyczało, żeby wyśmiała propozycję i uciekła z Ash do Honolulu. Ale druga strona przekrzykiwała pierwszą, wypominając Max, że za upór zapłaci największą karę i straci siostrę. Musiała się napić jeszcze raz. Duszkiem wypiła alkohol i westchnęła głęboko. Od razu zaplanowany rozwód, rodził pytanie gdzie doktorek planował jeść obiad za 9 miesięcy. Max spuściła głowę i przez chwilę milczała, słuchając przekrzykujących się głosów w jej głowie.\n- Dobra. - Odpowiedziała, gdy minęło pięć albo dziesięć minut. Patrząc w pustą już szklankę. To było nienormalne. Max już od dawna nie czuła się tak bardzo nieswojo i tak dziwnie. Zgodziła się własnie na roczny ślub z Artemisem. Wyśmiałaby każdego, kto kiedykolwiek by jej to wróżył.\nRe: Lake Placid Lodge, NY, luty 2226 ♦ Pią Wrz 07 2018, 23:20;\nNie stać było Max nawet na Honolulu. Artemisowi również nie było do śmiechu. Żenić się nie chciał, ale musiał. Tłumaczył sobie, że lepiej będzie zrobić to z kimś, kogo w przynajmniej w jakimś stopniu lubi. Łowczyni potrzebowała pomocy i nawet ktoś tak w gorącej wodzie kąpany jak ona, musiał dostrzec same pozytywy tej propozycji. Oferował jej luksusy, nazwisko i wszelkie dobra, jakie niosło za sobą nazwisko Warleggan. Przez rok mogła spróbować ułożyć sobie życie na nowo, zastanowić co chciała robić i wspierać Ash w macierzyństwie. Patrzył na Max w milczeniu, czekając aż przetrawi to wszystko. W końcu pamiętała jak Artem znalazł się w Rode. Zwiał sprzed ołtarza, hehe.\n— Co? — zamrugał. — Okej. — odetchnął z ulgą. Nie było aż tak źle, spodziewał się dłuższego śmiechu, odmowy albo histerii podszytej paniką. No, to ustalone. Ułamek z tego co było przed nimi. Oblizał wargi, spoglądając na swoje dłonie. Nie wiedział co powiedzieć, albo jak w inny sposób przerwać tę ciszę, żeby nie wyjść na głupka.\nSuche oświadczyny były w jakimś stopniu nowym wyznacznikiem ich relacji. Czy to dalej przyjaźń? Czy już kochanie?\nRe: Lake Placid Lodge, NY, luty 2226 ♦ Sob Wrz 08 2018, 15:23;\nW milczeniu obracała pustą szklankę w dłoniach, zbyt zamyślona, żeby pamiętać o dolaniu sobie. Ale to i dobrze! Zastanawiając się jak ten rok ma wyglądać, poniekąd czekała na jakieś ustalenia. Wydawało jej się, że otrzyma szereg zasad, ale nic nie słysząc, sama się nie pchała do ich poznania. Po jakimś czasie spojrzała na doktorka, próbując się odezwać, ale tylko otwierając i zamykając usta. Zaczęła się zastanawiać od kiedy brakowało jej języka w gębie, ale pomysł ze ślubem wydawał się tak nierzeczywisty, aż traciła całą swą werwę. Przynajmniej teraz, bo jak się otrząśnie z szoku, wróci starą dobrą Max.\n- Kiedy chcesz go... no brać?\nOdezwała się w końcu, marszcząc czoło. Dziwnie było jej wypowiedzieć proste słowo i potrzebowała nie tylko godzin, ale dni, na oswojenie się z myślą ślubu. Miała wyjść za Artemisa. No po prostu szaleństwo. Max odstawiła szklankę i wstała, żeby podejść do doktorka.\n- Jak to ma wyglądać? - Zapytała, bo może chciał tylko papierek. Ona sama mogłaby takim pomachać przed nosami urzędasów. Nic więcej chyba miało się nie zmienić? Sama nie wiedziała.\nRe: Lake Placid Lodge, NY, luty 2226 ♦ Sob Wrz 08 2018, 17:11;\n— Mm... — zastanawiał się co odpowiedzieć, aby Max się nie rozmyśliła. — Jak najszybciej, ale przygotowania do wesela mogą zająć trochę czasu... Moja siostra będzie chciała wszystko zorganizować. Może uda się z końcem marca, początkiem kwietnia. — najważniejszym było dla Artemisa to, aby ojciec mógł wziąć udział w uroczystości. W głowie majaczyła obawa o pogarszający się stan zdrowia, więc kto wie czy prędzej nie przyjdzie im brać udziału w pogrzebie.\nZerknął na nią, odnotowując, że postanowiła zmniejszyć dystans i zająć miejsce bliżej niego.\n— O co dokładnie pytasz? Ślub jak ślub, w mojej rodzinie są one wystawne, na kilkaset gości. Kościelny. Jakiego jesteś wyznania? No, a tak to potem podroż poślubna, będziemy mogli zamieszkać w moim rodzinnym domu albo gdzieś w Nowym Jorku... Oczywiście do niczego nie będę cię zmuszał... W sensie dzieci, czy sypianie ze sobą, tylko przez ten rok raczej odpada spotykanie się z kimś... Ktoś nieodpowiedni może zobaczyć albo po prostu brukowce to podłapią i moja matka własnoręcznie nas udusi. Będziesz musiała poznać moich rodziców. Pieniądze nie będą problemem. — tłumaczył Max, streszczając te najważniejsze według niego rzeczy. — Ash zamieszka z nami, albo kupi się dla niej mieszkanie. Będzie mogła skupić się na wychowaniu syna. Chcesz zapytać o coś jeszcze?\nRe: Lake Placid Lodge, NY, luty 2226 ♦ Sob Wrz 08 2018, 20:52;\nPodkurczyła nogi i objęła je rękami. Była prawie pewna, że Artemis już na jutro zarezerwował salę. Specjalnie. Byle jak najszybciej i najprościej. Nie miałaby nic przeciwko prostocie! Może z terminem trochę spanikowałaby, ale przynajmniej było z głowy. Tymczasem słuchając doktorka, trochę została skołowana. Bo co, za przeproszeniem, do cholery? Kilkaset gości? Kilkutygodniowe przygotowania? Ślub kościelny? Max nawet nie zdążyła się wtrącić. Podróż poślubna zamknęła jej usta.\nSłuchała Artemisa zszokowana, tylko mrugając. Gdy skończył, znowu nie potrafiła wydukać odpowiedzi. Jeśli Warleggan myślał, że odbędzie się bez paniki, to był w błędzie. Max wsunęła palce obu dłoni we włosy i sapnęła ciężko, garbiąc się.\n- Wow - Odpowiedziała i pokręciła głową, rozglądając się po podłodze. Aż jej kolana opadły. Przesunęła dłońmi po twarzy i spojrzała na doktorka. - Mam udawać twoją żonę. - Dodała, bo to wszystko wyglądało na jeden wielki teatr. Przecież nie potrzebowała podróży poślubnej, mieszkania w Nowym Jorku. - Mam zamieszkać z twoją rodziną... - Max parsknęła śmiechem i dotknęła skroni. Już sobie to wyobrażała. Słysząc o wymuszeniach ze strony rodziców Artemisa, wyczuwała walkę na smierć i życie. - To się nie uda...\nRe: Lake Placid Lodge, NY, luty 2226 ♦ Sob Wrz 08 2018, 21:47;\nWzrok i uwagę Artemisa przykuło zgoła co innego. Gdy Max podkurczyła nogi, to poły szlafroka się rozszerzyła i pokazały...\n— Huh. — odwrócił wzrok, a przynajmniej nie starał się patrzeć nisko. Wątpliwości w przypadku nagłego ślubu były czymś naturalnym. — Nie chcę wracać do Rode. Będzie trochę udawania, ale oboje na tym skorzystamy.\nW ten sposób przekonywał nie tylko ją, ale i siebie. Co miało się nie udać? Matka na pewno nie będzie zaglądała im do łóżka, więc tak naprawdę mogli w ciągu dnia przebywać z dala od siebie, robiąc to na co mają ochotę.\n— Albo sami. De facto mam jeszcze mieszkanie w centrum Nowego Jorku, więc nie musimy mieszkać z moimi rodzicami. Niedzielne obiadki, czwartkowa herbatka... Dali mi wybór, poprzednim razem narzucono mi narzeczoną. Nie sądzę, aby mieli prawo narzekać. Dasz sobie radę Max, będą tobą oczarowani o ile nie zaczniesz krytykować ich stylu życia na wysokiej stopie. — uśmiechnął się i odetchnął, bo blondynka zmieniła pozycję nóg. — Po ślubie będzie z górki. Przed trochę stresu i takich tam. Wierz mi, gdyby nie okoliczności to bym ci tego nie proponował.\nRe: Lake Placid Lodge, NY, luty 2226 ♦ Nie Wrz 09 2018, 00:37;\nZupełnie nie zdając sobie sprawy z przypadkowego kuszenia Artemisa, głowę miała zaprzątniętą przyszłym szalonym ślubem. Od kilku lat marzyła o wyrwaniu się z Rode, a teraz gdy szansa była tak bliska, zaczęła mieć wątpliwości. Szczególnie bolesne miało być pożegnanie z lasami. Gdzie ona w Nowym Jorku znajdzie miejsce do polowań? Nigdzie!\nSpojrzała na Artemisa i wybuchnęła śmiechem, słysząc o oczarowaniu teściów.\n- Nafaszerowałeś się zbyt wieloma prochami. - Stwierdziła i pokręciła głową. Nikogo nie zamierzała na siłę do siebie przekonywać. Ale teraz wiedziała, że sukienki w szafie nie znalazły się bez powodu. Na pewno nie założy żadnej na obiadki i herbatki. Niech zapomną.\n- Wow, powinnam się obrazić. Ale nie mam sił. - Zaczynało być śmiesznie. Max opadła na łóżko, obok Artemisa. Smyrnęła go wilgotnymi włosami i ułożyła się na plecach. Nie wiedziała jak ma powiedzieć siostrze o propozycji doktorka. Ash pęknie jak się dowie. Dosłownie. Dexter kolejnych rewelacji nie zniesie. Poważnych. Max pomyślała o nich w tym kontekście i odwróciła głowę do doktorka.\n- Nie chcę twoich pieniędzy. Zarobię na siebie, Ash i młodego. - Powiedziała, bo nie mogło być inaczej.\nRe: Lake Placid Lodge, NY, luty 2226 ♦ Nie Wrz 09 2018, 01:47;\n— Pfff. — prychnął urażony, na pięć minut. Wolał jeszcze nie myśleć o problemach jakich może mu nastręczyć Max. Łatwo było wierzyć w pomyślność planu. Miał wybrać sam, to wybrał. Koniec tematu. Będzie się upierał przy swoim.\n— Nie chcę cię obrażać. Po prostu oboje wiemy jak jest. — powiedział. Miał na myśli ich niewiadomą relację. Nie było żadnego strzału amora, randek czy planów. Ot, znajomość, którą skomplikowali przed paroma dniami na własne życzenie. Po jej zachowaniu nie widział niczego co wskazywałoby na jakieś głębsze uczucia. Stąd też łatwiej było mu odnosić się do Max na stopie czysto biznesowej. Seks co prawda burzył pewien porządek, ale i na to szło znaleźć wyjaśnienie. Spojrzał na nią z góry.\n— Będą nasze. Przez ten rok, możesz na przykład zdobyć wykształcenie lub zawód. Pomyśleć o przyszłości. Wiesz, że będziesz mogła na mnie liczyć bez względu na wszystko. — spoważniał nieco — I nawet nie chcę słyszeć, że nie chcę, nie moja sprawa, dam sobie sama radę, blablabla. — szturchnął paluchem ramię.\nRe: Lake Placid Lodge, NY, luty 2226 ♦ Nie Wrz 09 2018, 12:59;\nTak, wiedziała. Wszystko rozumiała. Gdyby nie okoliczności, nie przyjęłaby żadnych oświadczyn. Lubiła swoją niezależność. Artemis pociągał ją fizycznie, ale to nie był powód do zamążpójścia. Wszystko robiła dla siostry i tylko w stosunku do niej nie wykazywała egoizmu.\nKiwnęła głową z westchnięciem. Żaden scenarzysta chyba jeszcze nie wymyślił podobnej historii. Nie była pewna, zbyt mało filmów obejrzała. Nie miała na nie czasu. Zmarszczyła czoło, słysząc uparte stwierdzenia Artemisa. Mógł sobie gadać co chciał, Max zamierzała zrobić po swojemu.\n- Wszystko już zaplanowałeś? - Przewróciła oczami i podniosła się na łokciach, by z bliska spojrzeć na doktorka i jego siniec pod okiem. Wskazała na niego i uśmiechnęła się pod nosem - Tego jednego nie przewidziałeś. - Dodała, unosząc brwi, ale teraz znane powiedzonko nabierało dosłownego znaczenia. Max odetchnęła i spoważniała, bo mieli niesamowicie dużo do obgadania.\n- Żadnej sukienki. - Zaznaczyła i zacisnęła usta. Coś czuła, że bogacze będą chcieli ją wcisnąć w koronki i falbanki.\nRe: Lake Placid Lodge, NY, luty 2226 ♦ Nie Wrz 09 2018, 14:14;\nSpojrzał na nią łagodnie i z rozbawieniem. Akurat w tym momencie nagła bliskość Max go nie speszyła. Dotknął palcami zranionego miejsca i wykrzywił usta. Rozmowa o ślubie odwróciła uwagę od bólu. Na szczęście wszystko się kiedyś goiło, więc i o twarz był spokojny.\n— To akurat zawdzięczam tobie. — prychnął z udawaną urazą — Miałem inne plany.\nArtemis przewrócił się na bok, zwrócony teraz w stronę Max. Z tej perspektywy szlafrok pokazywał ciut więcej, ale tym razem górną partię. Wyciągnął rękę i poprawił, co by się nie gorszyć rozpraszać.\n— Wiesz, że śluby panna młoda bierze się w sukni? — uśmiechnął się — Ten jeden raz możesz się przemóc. W końcu to będzie nie zapomniany dzień i takie tam, pamiątka na całe życie... — przedrzeźniał trochę Apollinę. Siostra ubóstwiała ten temat i miał wrażenie, że sama chce wyjść za mąż dla samej ceremonii i pokazaniu się w bajecznie bogatej sukni.\n— Gdzie byś chciała pojechać na miesiąc miodowy? — zapytał, mając nadzieję, że taki temat rozluźni Max. Na pewno snuła dawniej jakieś plany.\nRe: Lake Placid Lodge, NY, luty 2226 ♦ Nie Wrz 09 2018, 18:13;\nZerknęła w dół, na poprawiony materiał i uśmiechnęła się pod nosem. Doktorek przybierał różne twarze a wszystko zaczęło się pamiętnej nocy. Max nie przypuszczałaby, że skończy jako jego żona. Udawana czy nie, nie ważne. Wcześniej blondyna nie patrzyła na niego inaczej, jak na przyjaciela. Już sama nie pamiętała co ją wtedy podkusiło. Ale było dobrze, gdy na moment wyłączało się myślenie.\n- Mamy XXIII wiek, panna młoda może iść w spodniach. - Odpowiedziała podobnym tonem, zerkając na Artemisa. Uśmiechnęła się rozbawiona, ale było pewne, że będzie walczyć o swoje. Nie znała Poli ani Olympii, nie wiedziała jakie są. Ale one również nic o Max nie wiedziały. Przynajmniej matka, bo może doktorek już pochwalił się siostrze kogo przywiezie.\n- Nie wiem. Nie musimy nigdzie jechać. - Machnęła ręką, ale mówiła poważnie. Wcale nie potrzebowała żadnych wycieczek. Kolejnych. Aktualna była wystarczająca. Niespodzianką, za którą nie mogła się odwdzięczyć. Chociaż coś wpadło jej do głowy i musiała o tym powiedzieć. Specjalnie.\n- Mogę upolować dziczyznę na wesele! - Aż się podniosła z werwą, ale tylko żeby lepiej ujrzeć reakcję Artemisa.\nRe: Lake Placid Lodge, NY, luty 2226 ♦ Nie Wrz 09 2018, 22:29;\nUśmiechnął się, jakby słowa Max w ogóle do niego nie docierały. Warleggan był szczwany. Największe bitwy łowczyni nie stoczy z nim, a Apolliną, Olympią oraz Elią, o czym biedaczka jeszcze nie wiedziała. Jak wszystko pójdzie po myśli, to ominie go cała awantura. W rodowej posiadłości ponownie zrobi się głośno, Mason na pewno o to zadba.\n— Nie musimy, ale możemy. Na pewno myślałaś o jakichś konkretnych celach swojej podróży. — powiedział, nie zamierzając rezygnować z miesiąca miodowego. Nie chodziło tutaj o szarpanie szynki o każdej porze dnia, a okazji do braku ingerencji rodziców i Poli. Będą tylko we dwoje, robiąc to co lubią.\nPomysł Max go zdziwił, czego nie ukrywał. Zaraz się zaśmiał, wracając do leżenia na plecach.\n— Wow, cóż. To byłoby oryginalne i z pewnością nikt z gości nie chciałby w to uwierzyć. —odpowiedział, cały czas się uśmiechając. — Tylko dużo tej dziczyzny byś musiała upolować. Czeka cię pracowity czas, ja tam wolę pobimbać. — ułożył ręce na torsie jak do trumny.\nRe: Lake Placid Lodge, NY, luty 2226 ♦ Pon Wrz 10 2018, 11:45;\nWzruszyła ramionami bo naprawdę nie wiedziała. Gdy nie ma się funduszy, nie snuje dalekosiężnych planów. Może jeszcze jako dziecko o czymś marzyła, ale życie potem ukróciło takie myśli. Max musiała się skupić na tym co obecnie, zadbać o pełen gar a nie planować nieosiągalne.\nAle wizja przytargania dziczyzny na wesele, była więcej niż świetna. Blondyna z chęcią ujrzałaby miny bogaczy. Artemis nie domyślał się, że była gotowa rzucić im mięso na stół? Powinien jak najszybciej wybijać to Max z głowy. Ta zaczynała się rozkręcać.\n- Mogę go oskórować na miejscu?\nZapytała, nie mogąc się powstrzymać. Wszystko specjalnie, ale mogłaby to zrobić. Tym bardziej jeśli teściowa zalezie jej za skórę. Max położyła się na łóżku i zadumała się. Pożartować nie zaszkodzi, ale gorzej gdy zaraz nadciągają poważne myśli. Mason chciała przerażenie zamaskować wesołym gadaniem, ale nie mogła przestać myśleć jak to wszystko się skończy.\n- A gdzie pierścionek? - Znowu ukryła się za żartem, ale zdziwiłaby się, gdyby Artemis taki wyciągnął.\nRe: Lake Placid Lodge, NY, luty 2226 ♦ Pon Wrz 10 2018, 12:16;\n— A nawet wypatroszyć na ich oczach. — poparł, poważnie. Prawie bo w głosie pobrzmiewały wesołe tony. Wyobraził sobie ten skandal. Te miny, tą panikę Apolliny i matki. Och, działoby się. Na pewno byłoby to niezapomniane wesele. Aż westchnął z tej rozkoszy. Obrócił głowę w kierunku Max, która była nad wyraz pobudzona. W tonie jej głosu wyczuwał echo paniki.\n— Jest w torbie. — powiedział — Nie byłem pewien czy cię zainteresuje i czy będziesz chciała nosić, co przyznam, jest trochę ryzykowne przy twoim hobby. Chcesz zobaczyć? — usiadł i zsunął się z łóżka. Przeciął pokój, podchodząc do szafy. Po chwili wrócił ze szkatułką w której znajdowała się biżuteria. Rozsiadł się wygodnie.\nWyjął pierścionek i wyciągnął rękę po dłoń Max.\nNajwyżej się na palucha nie wciśnie bo za grube i będzie trzeba zrobić liposukcję.\nRe: Lake Placid Lodge, NY, luty 2226 ♦ Pon Wrz 10 2018, 22:35;\nNo i masz babo placek. Max powinna gryźć się w język częściej niż raz na ruski rok. Zaskoczona nie pomyślała, żeby przyczepić się określenia hobby, użytego przez doktorka. To nie było hobby a praca zawodowa! Niedoceniana i wyśmiewana. Ale bogacze potem mięska i futra pragnęli!\nMax się podniosła i sama teraz poprawiła materiał szlafroka. Nie za bardzo, ale żeby było przyzwoicie! Patrzyła na Artemisa z niedowierzaniem. Brwi uniosły się jeszcze wyżej, gdy doktorek wrócił ze szkatułką. No serio? Może to jeszcze rodowy pierścionek, przekazywany z pokolenia na pokolenie!?\n- Serio? - Wymsknęło się Max, która poczuła niesamowitą blokadę i chęć ucieczki. Zrobiło się poważnie. Ręka nie chciała drgnąć, by podsunąć Artemisowi dłoń pod nos. Jedynym ratunkiem było zmycie się z pokoju... Lake Placid Lodge. Nowego Jorku. Ziemi. Albo zażartować.\n- Nie powinieneś kleknąć? - Max usmiechnęła się, ale w głębi ducha czuła panika. Ratujcie mnie!\nRe: Lake Placid Lodge, NY, luty 2226 ♦ Wto Wrz 11 2018, 00:16;\nReakcja Max zbiła go z pantałyku. Nie mieli przecież traktować tego poważnie. Patrzył na nią z zaciekawieniem, nie doczekawszy podania ręki. Na pytanie uniósł brwi w zdziwieniu, które zaraz zamaskował uśmiechem.\n— To rodowy pierścionek. Prapradziad kupił go za pierwsze zarobione pieniądze. Dzisiaj nie ma żadnej wartości, poza tym, że jest bezcenny. Przekazywany jest po linii męskiej. — zdawać się mogło, że na tym skończy i zignoruje życzenie blondynki, lecz Artemis ponownie zwlekł się z łóżka. Obszedł je, po drodze wyciągając z wazonu łodyżkę z kwieciem przebiśniegu. Nie sądził, że kiedykolwiek to zrobi. Nie wiedział czy to dlatego, aby Max dostała zawału czy z winy zażytych środków. Musiała mu wybaczyć niekompletne ubranie. Padł na jedno kolano, wyciągnął w jej stronę kwiatka.\n— Maximo Mason, uczynisz mi ten zaszczyt i za mnie wyjdziesz? — głos o dziwo brzmiał pewnie, nawet się nie zająknął. Czy to nadal była zabawa czy jednak, któreś zaczęło dobierać to poważniej? Łowczyni odkryła, że ma serce? Artemis miał nadzieję, że i w Lake Placid Lodge panuje zasada - co się działo w LPL, to tam zostanie.\n— Nie katuj mnie tak, podłoga jest strasznie twarda. — dodałby, jeśli Max nie wykonałaby żadnego ruchu.\nRe: Lake Placid Lodge, NY, luty 2226 ♦ Wto Wrz 11 2018, 10:00;\nSama nie wiedziała co robi. Przez głupie żarty wkopywała się coraz bardziej, w coraz poważniejsze tony. Jakim cudem, nie miała pojęcia. Pomyślała, że mogła po prostu się zamknąć, ale już nie wiedziała co gorszego może ją spotkać. Rodowy pierścień. Olaboga.\nMax patrzyła na Artemisa, podnoszącego się z miejsca. Nie, nie, nie, nie rób tego. Żartowałam! Krzyczały jej oczy, tymczasem blondyna wpadała w coraz większą panikę. To chyba jakieś jaja! No i uklęknął. Max uniosła brwi i przetrzymała doktorka, póki kolano nie zaczęło mu się wbijać w podłogę.\n- A.. tak, tak. - Odpowiedziała i sięgnęła po kwiatka. Z westchnięciem podała Artemisowi dłoń i gdy pierścionek znalazł się na palcu (trochę Artemis musiał się posiłować, bo biżuteria nie chciała wsunąć się tak łatwo), złapała za poduchę.\n- Nie jestem Maxima. - Rzuciła w Artemisa i spojrzała na pierścionek. Nigdy nie nosiła żadnych. Przeszkadzały i ten również miał zostać szybko zdjęty. Max nie chciałaby zniszczy głupiej pamiątki rodzinnej. Pomyślała, że Ash jej nie uwierzy. Nikt nie uwierzy!\nRe: Lake Placid Lodge, NY, luty 2226 ♦ Wto Wrz 11 2018, 10:24;\nKolano wbijało się w twardą podłogę. Gdzie się podział miękki chodniczek? Dywan? Czekał cierpliwie, nie sądził, że Max będzie aż tak to przeżywała. Co prawda nie piszczała z radości, nie popadała w zachwyt to jednak widział gołym okiem jak pogrąża się w panice. Ujął dłoń i wsunął pierścionek na właściwy palec, nie obeszło się bez drobnego problemu, ale po chwili Max mogła podziwiać błyskotkę. Przodek Artemisa miał gust, trzeba było mu to przyznać.\n— Lepsza Maxima niż Maksymiliana. — parsknął, wstając i przy niej siadając. — Podoba ci się? Możemy kupić inny, jeśli chcesz, a ten założysz na niedzielny obiad. Moja matka się ucieszy. — domyślał się, że Max nie jest przyzwyczajona do noszenia biżuterii. Nie widział u niej nawet kolczyków. Pomyślał o prezencie, kolii z brylantowymi kolczykami. Zaraz jednak przegonił te myśli, wiedząc, że nigdy nie zostałyby założone.\n— Oddychaj Max. — zaśmiał się cicho, wyglądała jakby zobaczyła ducha. Odłożył poduszkę na bok. — Jeszcze przyjęcie zaręczynowe... Żartowałem! — klepnął delikatnie w kolano.\nRe: Lake Placid Lodge, NY, luty 2226 ♦ Wto Wrz 11 2018, 20:47;\n- Co mnie jakaś Maksymiliana! - Prychnęła i poruszyła palcami, bo pierścionek już zaczął ją drażnić. Był duży! Po co komuś takie wielkie świecidełka na łapie, to Max nie rozumiała. Czy podobał? Sama nie wiedziała. Nie widziała zbyt wielu pierścionków, bo nikt z bliskich jej osób, takimi się nie chwalił. W głowie jej szumiało z nadmiaru informacji na temat przyszłości. Tu oświadczyny, tu ślub, tu pierścionek, niedzielne obiadki, matka doktorka.... Max aż zrobiło się niedobrze.\nOdetchnęła na sugestię Artemisa i spojrzała na niego wielkimi oczami, gdy padło słowo przyjęcie. Wcale nie roześmiała się jak on. Zmrużyła oczy, woląc żeby sobie z nią nie pogrywał.\n- Zaraz podbije ci drugie oko. - Ostrzegła, ale nie brzmiało to wrogo. Max wcale nie zdziwiłoby, gdyby doktorek chciał od razu wystawiać bale i wesela. Ale własnie! Wolała wiedzieć co ją może czekać, żeby zawczasu temu przeciwdziałać.\n- Może lepiej go schowaj, zanim zgubię. - Stwierdziła i ściągnęła pierścionek. Nie chciała odpowiadać za bezcenną pamiątkę rodową. Wiele by dała za szybkie podpisanie papierów. Mruknęła coś pod nosem i padła na plecy, czując się strasznie zmęczona.\nRe: Lake Placid Lodge, NY, luty 2226 ♦ Sro Wrz 12 2018, 09:00;\n— Ale ty jesteś krnąbrna. — podsumował, kręcąc głową i patrząc na zachowanie blondynki. Sama sobie wszystko komplikowała. Co prawda jej zdenerwowanie mu sprzyjało, bo wtedy on nie myślał o weselu tak źle. Będzie miała gorzej od niego. To zawsze poprawia człowiekowi humor. Odebrał pierścionek, połowicznie rozczarowany reakcją Max. Skoro nawet biżuteria z tradycją na nią nie działała, to już nie wiedział, czy cokolwiek łowczyni pod tymi warstwami cebuli miała. Nawet na kolano padł i po co?\n— Ubierz się i odgarnij pościel, żeby przeschła, a ja zamówię nam kolację. — zadecydował, namierzając wzrokiem spodnie. Dziwnie się było tak pokazywać z limem, mógł po prostu zadzwonić. Wolał jednak dać Max trochę prywatności i samemu odetchnąć świeższym powietrzem. Przy wyborze jedzenia zaistniał podział kierowany smakiem oraz przyzwyczajeniami obojga. Trochę dziczyzny dla Mason, trochę drobiu i gęsiny dla niego. Do tego wino. Zrezygnował ze świec, wiedząc, że to, jak i wiele innych rzeczy nie zostanie doceniona.\nPozostałe dwa dni minęły na spacerach oraz pomniejszych rozrywkach. Pogoda ostatecznie poprawiła się na tyle, aby mogli wrócić. Do Rode odwiózł Max szofer.\nRe: Lake Placid Lodge, NY, luty 2226 ♦ ;


#chceto odcinek drugi, albo pomysł na prezent | 100str/h, czyli czytam w busie\n#chceto odcinek drugi, albo pomysł na prezent\nListopad 28, 2015 Grudzień 2, 2015 / 100str/h\nOstatni kwartał tego roku jest w moim kalendarzu wyjątkowo gęsto usiany ważnymi datami: urodziny, śluby, mikołajki, święta… W związku z tym od ładnych kilku dni krążę wokół tematu prezentów. Postanowiłam podzielić się pomysłami na upominki male i duże idealne dla ludzi lubiących czytać, na które trafiłam przygotowując listę prezentów dla rodziny i przyjaciół.\nWiadomo, najlepszym prezentem kolejna książka do kolekcji, ale …\nNawet mieszkając pod jednym dachem z osobą, którą chcemy obdarować wyśledzenie czy już nie posiada danego tytułu może być problematyczne (może książka pożyczona, albo czeka w koszyku na kliknięcie kup teraz, albo chowa się na regale za pierwszym rzędem tomów?). W takim wypadku sprawdza się tak zwany”bon na wszystko, ważny wszędzie”, czyli gotówka lub bon na zakupy w wybranej księgarni.\nW mojej rodzinie od paru lat też nieźle funkcjonują „listy do świętego Mikołaja”. Wymieniamy się listami upragnionych tytułów/prezentów,\nz czego „Mikołaj” sam/a wybiera czym nas obdarować. W ten sposób z jednej strony prezent nadal w pewnym stopniu jest zaskoczeniem, a z drugiej „Mikołaj” mają pewność, że obdarowanemu nie sprawią zawodu. Odpada też problem duplikatów na półkach, co może się zdarzyć, gdy wszystkim wokół „niby przypadkiem” napomykamy, że chętnie przeczytalibyśmy dany tytuł. 🙂\nTo dwa najprostsze rozwiązania, które przychodzą do głowy, natomiast jeśli ktoś chciałby podejść do sprawy mniej typowo to też jest z czego wybierać – najwygodniej przez internet i bez wychodzenia z domu 😉\nZacznijmy od czegoś małego – ZAKŁADKI I MARKERY, którymi można zaznaczyć wybrana linijkę w tekście. Idealne jako dodatek do prezentu albo drobny upominek. Duży wybór ręcznie robionych zakładek można znaleźć na stronach internetowych prezentujących rękodzieło. Tak na przykład wpadły mi w oko zakładki Carre\nOkrągłe można by równie dobrze wykorzystać jako zawieszki na drzwi do pokoju gdzie oddajemy się lekturze. 🙂\nOd lewej: markery do zaznaczania wybranej linijki tekstu, lampka i zakładka w jednym, zakładki na gumce.\nCiekawy wybór zakładek zakładek można znaleźć ofercie Książka w mieście i Sklep z cytatami. Warto odwiedzić oba sklepy internetowe nie tylko ze względu na zakładki, ale o tym za chwile.\nI jeszcze jeden sklep z bardzo trwałymi, bo wykonanymi z metalowych płytek, zakładkami – Hundred Bookmarks. Na stronie można zamówić zakładkę z dowolnym napisem. Świetna opcja, jeśli chcemy podarować coś drobnego, ale jedynego w swoim rodzaju, na przykład z bardziej osobistą dedykacją.\nKolejna sprawa, jeśli siadamy do lektury to zwykle z kubkiem ulubionego napoju, wiec może KUBEK dla książkoholika?\nPracownia dotdesign posiada szeroki asortyment wzorów, w tym kubki z Muminkami!\nByły zakładki, kubki… to może TORBA na zakupy lub do transportu łupów z księgarni lub biblioteki? Polecam torby ze Sklepu z cytatami – mają wytrzymały materiał i świetne wzory. Oprócz tego, jeśli zaopatrujecie się w książki w Krakowie, niektóre księgarnie przy zakupie trzech tytułów dorzucają torbę gratis 🙂\nTorba „kup pan cegłę” do zdobycia w Krakowie. W środku i po prawej torba z Bułhakowem i Tolkienem.\nBardzo podobają mi się też torebki wykonane z książęk, chociaż z drugiej strony zawsze żałuję takich ładnych tomów. W sklepie Restyle.pl można znaleźć torby, które z powodzeniem udają książki:\nŻadna książka nie ucierpiała przy produkcji tych toreb 😉\nSkoro już o transporcie mowa, to świetnym prezentem dla podróżujących komunikacją miejską będzie ETUI NA KSIĄŻKĘ. Ważne tylko, żeby sprawdzić wysokość, grubość tomu i szerokość okładki nie ma znaczenia, bo obwoluty zaprojektowano tak, że dopasowują się do książki. Idealne do torebki czy plecaka – książka się nie obija, okładka nienaruszona – przetestowane osobiście na bardzo zagraconej torebce.\nEtui w dwóch wariantach: z klipsem i wiązane można zamówić na stronie Książka w mieście.\nMogą się też przydać gadżety ułatwiające zaprowadzenie porządku w biblioteczce – PODPÓRKI DO KSIĄŻEK, które można także znaleźć w sklepach internetowych i serwisach aukcyjnych wpisując słowo-klucz „bookend„.\nPoniżej kilka propozycji ze stron:\nOd lewej: coś dla fanów s-f, kociarzy, miłośników mangi i zapracowanych 😉\nDla osób posiadających dużą bibliotekę lub pożyczających książki rodzinie i znajomym idealnym prezentem może być pieczątka lub stempel EXLIBRIS. Gotowe wzory można zamówić tutaj i tu.\nMożna też wykonać własny projekt i zlecić wykonanie w sklepie stacjonarnym lub internetowym. Ja jakiś czas temu zdecydowałam się właśnie na takie rozwiązanie i teraz każdy egzemplarz książki, który ma mieć swoje stałe miejsce u mnie na półce jest opieczętowany 🙂\nDobrym pomysłem na prezent mogą być także KOSZULKI, które pomogą zamanifestować sentyment do ulubionej książki, sympatię do wybranego autora, albo fakt, że naszym ulubionym zajęciem jest czytanie.\nI tak znajdziemy je w sklepie:\nCzasem zdarza się, że domownicy narzekają, że cały czas siedzimy z nosem w książkach. Może warto w takim razie wrzucić pod choinkę jedną z GIER PLANSZOWYCH opartych na historiach opisanych wcześniej przez ulubionego autora?\nCoś dla fanów Pratchetta, Gaimana, Martina i Lovecrafta.\nPolecam Świat Dysku Ankh-Morpork. Dla fanów Pratchetta pozycja obowiązkowa, a jeśli ktoś nie czytał ani jednej książki autora też będzie się świetnie bawił, a może zechce sięgnąć po któryś tytuł z cyklu o Świecie Dysku? Z kolei „Gra o Tron” zapewnia długie godziny rozrywki, zawierania sojuszy i knucia zemsty. 😉\nJeśli nie książka to może AUDIOBOOK? Może sprawdzą się jako prezent dla osób starszych mających problemy ze wzrokiem, zapracowanych, osób, które dużo czasu spędzają w samochodzie lub najmłodszych członków rodziny, którzy jeszcze sami nie czytają? Propozycje dla tych ostatnich znajdziecie na stronie Bajki-Grajki. Wiele z nagrań to nowe wydania historii, których kiedyś słuchało się na płytach winylowych i kasetach magnetofonowych. Osobiście mam do nich wielki sentyment i bardzo często daję je w prezencie maluchom w rodzinie. Moje ulubione to „Ryży Placek i trzynastu zbójców” oraz „Alicja w krainie czarów”.\nJeszcze jednym pomysłem na liście jest CZYTNIK E-BOOKÓW, jeśli oczywiście dysponujemy większą kwotą lub mamy możliwość złożenia się na prezent z innymi członkami rodziny. Dlaczego to fantastyczny pomysł na upominek dla mola książkowego? Można by długo wymieniać zalety (aż temat prosi się o osobny wpis ;)). Dla mnie, wiernej miłośniczki książek papierowych, to przede wszystkim wygoda w codziennej podróży, ulga dla kręgosłupa (nie taszczę już opasłych tomów do autobusu jak kiedyś) i oczu (regulacja wielkości czcionki), koniec sprzeczek o gaszenie światła w sypialni (mój model ma podświetlany ekran) i wielka biblioteczka zawsze pod ręką 🙂 Jeśli myślicie o zakupie czytnika dla bliskich polecam stronę Świat Czytników, która na pewno ułatwi wam podjęcie decyzji co do marki i modelu.\nMy little Kindle 😀 Byłam sceptycznie nastawiona, teraz nie wyobrażam sobie życia bez. 😉\nA co powiecie na prezenty w odcinkach? Na przykład PRENUMERATA magazynu „Książki” lub książkowych serii?\nOprócz serii Świat Dysku można zamówić książki o panu Samochodziku i współczesne kryminały.\nOprócz tego udało mi się jeszcze wyszperać w internecie pościel z Muminkami, szaliki z Hogwartu, biżuterię książkową, „pierścionek” ułatwiający trzymanie książki oraz coś na skołatane nerwy.\nBuszując po stronach internetowych można znaleźć wiele zaskakujących, ciekawostek około-książkowych 🙂\nOstatni pomysł jaki przychodzi mi do głowy to sprezentowanie ZAPROSZENIA DO KINA LUB TEATRU na adaptację ulubionej książki. Tak swego czasu dostałam od przyjaciółki bilety na spektakl na podstawie „Morfiny” Szczepana Twardocha czym sprawiła mi wielką radość 🙂\nWiadomo, że ten wpis nie wyczerpuje tematu, ale może udało mi się podpowiedzieć Wam jakiś dobry pomysł na upominek dla najbliższych?\nMoże macie swoje sprawdzone „patenty” na prezenty?\naudiobook, bookend, chceto, gry planszowe, podpórki do książek, prenumerata, zakładki\n← „Śląskie Targi Książki w Katowicach.”\nAkcja inwentaryzacja, czyli podsumowanie roku 2015 →\n13 uwag do wpisu “#chceto odcinek drugi, albo pomysł na prezent”\nListopad 28, 2015 o 7:31 pm\nBardzo fajne pomysły 😀 Uwielbiam gadżety od Książki w mieście (zakładki na gumce, etui na książkę), cuda od Sklepu z cytatami (poprosiłam Mikołaja o poduchy), kubki od Dotdesign… Czytnik to faktycznie świetna sprawa! Dostałam go w prezencie na urodziny i właśnie poskładało mi się na niego kilka osób z rodziny i mój ukochany 🙂 A teraz kusi mnie ten exlibris Książki w mieście… Hmmm, może po nowym roku 😀\nListopad 29, 2015 o 8:25 pm\nO! Poduchy jakoś przegapiłam, ta z czarną dziurą ostatnio mi najbliższa, nie czytam w busie bo od razu sen „przenosi mnie w inny wymiar”, ale mam nadzieję, że wiosna kiedyś w końcu nadejdzie 😉 Mnie najbardziej kuszą podpórki do książek bo planuję przeorganizować biblioteczkę, no ale zobaczymy co z tego wyjdzie…\nListopad 29, 2015 o 8:33 pm\nPodpórki są super, ale przy moich przeładowanych regałach nie miałabym gdzie ich wcisnąć 😉 Ja poprosiłam o poduchę „Gdy nie czytam, to zanikam” oraz z cytatem z ukochanej książki „Mistrz i Małgorzata” ❤\nNo właśnie, a tak mi się spodobały, że ciągle kombinuję jak je gdzieś wmontować 😉\n„Mistrz i Małgorzata” jest w mojej pierwszej trójce ulubionych! I to chyba książka do której najczęściej wracam 🙂\nGrudzień 11, 2015 o 2:14 pm\nWow, weszłam, obejrzałam pomysły i nie wiem, skąd ja na to wszystko wezmę pieniądze. Ani nie wiem, czy kupowane prezentów głównie sobie nie podchodzi pod jakiegoś rodzaju narcyzm 😀\nGrudzień 12, 2015 o 8:52 pm\nhahah no myślę, że od czasu do czasu to nieszkodliwe 😉 Zapomniałam dodać, że jeśli tylko ktoś ma zdolności manualne to może się pokusić o własnoręczne wykonanie na przykład etui na książkę lub zakładki. Myślę, że kiedyś będzie o tym osobny wpis. Pozdrawiam!\nGrudzień 13, 2015 o 4:50 pm\nSama chciałabym dostać takie piękne prezenty, zwłaszcza zakładki do książek, które na prawdę uwielbiam 🙂 Pozdrawiam!\nGrudzień 14, 2015 o 7:08 pm\nJa najczęściej jako zakładki używam biletu, ale pewnie gdybym miała jakieś ładne to na pewno używałabym w domu 🙂\nStyczeń 3, 2016 o 11:14 am\nAle się rozpisałaś ;). Spodobały mi się wszystkie z Twoich pomysłów :).\nJa od Pieronka dostałam książkę ale podałam mu kilka pozycji więc i tak miałam niespodziankę :).\nFajny pomysł z etui na książkę. Jeśli chodzi o ebooki, to jakoś nie jestem przekonana :).\nStyczeń 3, 2016 o 1:50 pm\nCieszę się, że się podobało. Pochwal się co Ci wylosował?\nU mnie w tym roku 0 książek pod choinką, chyba rodzina dyskretnie chciała mi dać do zrozumienia, że może już wystarczy 😉\nStyczeń 10, 2016 o 4:04 pm\nDostałam „Wieczory w Umbrii” Marleny De Blasi ale chyba nie bardzo w Twoim stylu :).\nStyczeń 10, 2016 o 4:10 pm\nHa! Przeczytałam opis i rzeczywiście na pierwszy rzut oka przyznałabym Ci rację, gdyby nie jedno słowo „mafia” 😀 Daj znać jak wrażenia po lekturze!


Zawaliłam szkołę, co teraz? - Zapytaj.onet.pl -\nKimberly001 zapytał(a) 24.12.2014 o 23:15\nZawaliłam szkołę, co teraz?\nJestem w pierwszej klasie technikum ale to był zły wybór i zawaliłam semestr (mam zagrożenie z większości przedmiotów) chciałabym przerwać naukę i zacząć od nowa we wrześniu w innej szkole.\nChcę iść do technikum o innym kierunku.\nI jak powiedzieć o tym mamie.\n(PS. nie oceniajcie mnie, po prostu popełniłam błąd ale bardzo chciałabym wszystko naprawić bo zależy mi na edukacji)\nUważacie że ja zawaliłam??? 2009-07-10 12:14:13\nodpowiedział(a) 24.12.2014 o 23:18\nDowiedz się, czy możesz teraz zmienić kierunek, pół roku mozna nadrobić.\nodpowiedział(a) 24.12.2014 o 23:20\nChyba tak, musisz się wypisać z technikum, tak samo jak zmieniałabyś szkołę (bo np się przeprowadziłaś),a ponieważ nie zdałaś (musisz tak zawalić aby nie zdać) poszłaś do innej szkoły i jesteś znowu w pierwszej klasie technikum chyba coś takiego ;D\nCo do mamy po prostu jej wytłumacz tak samo jak tu ;D\nodpowiedział(a) 25.12.2014 o 00:28\nNie można. Musisz w następnym półroczu poprawić całe poprzednie. Semestru nie da się zawalić, jedynie rok.\nJeśli chodzi o kierunek, to po prostu powiedz rodzicom, że chcesz zmienić szkołę, na pewno nie będzie miała z tym problemów. Po prostu będziesz dalej się uczyć w innym technikum. I tak będzie trzeba poprawiać te wszystkie przedmioty, które zawaliłaś, tyle że w innej szkole.\nNie martw się, dasz radę! Jeśli Ci zależy, na pewno będzie łatwo! Ja jestem w najlepszym gimnazjum w moim mieście, a i tak zawaliłam jeden przedmiot a z innych pięciu mam ledwe dwa, nauczyciele mi mówią że nie zdam, ale się nie poddaję! Uwierz w siebie! :3\nodpowiedział(a) 25.12.2014 o 12:31\nSpróbuj poprawić te oceny. Poczekaj do końca roku szkolnego,bo nie masz jeszcze 18 lat i nie możesz przerwać nauki nawet na kilka miesięcy. Jeżeli nie dasz rady to możesz w czerwcu przedzwonić do innego technikum. Wyjaśnij sytuacje i zapytaj czy mogłabyś u nich zacząć 1 klasę. Pewnie byś musiała od nowa rozpocząć cały proces rekrutacyjny. Będziesz miała jeden rok w plecy. Mamie powiedz,że popełniłaś błąd w wyborze technikum i sobie nie radzisz. Dlatego chciałabyś od przyszłego roku szkolnego zacząć naukę w innej szkole. Gdyby zaproponowała tobie korepetycje to nie odrzucaj. Spróbuj chociaż. Powinnaś zrozumieć ciebie i nie robić przeszkód. Jest też opcja,że możesz kontynuowac naukę w innym technikum,ale wtedy byś musiała nadrobić różnice programowe. Popytaj się.\nSpróbuj poprawić te oceny. Poczekaj do końca roku szkolnego,bo nie masz jeszcze 18 lat i nie możesz przerwać nauki nawet na kilka miesięcy. Jeżeli nie dasz rady to możesz w czerwcu przedzwonić do innego technikum. Wyjaśnij sytuacje i zapytaj czy mogłabyś u nich zacząć 1 klasę. Pewnie byś musiała od nowa rozpocząć cały proces rekrutacyjny. Będziesz miała jeden rok w plecy. Mamie powiedz,że popełniłaś błąd w wyborze technikum i sobie nie radzisz. Dlatego chciałabyś od przyszłego roku szkolnego zacząć naukę w innej szkole. Gdyby zaproponowała tobie korepetycje to nie odrzucaj. Spróbuj chociaż. Powinnaś zrozumieć ciebie i nie robić przeszkód.\nodpowiedział(a) 25.12.2014 o 15:29\nJesli nie masz 18 lat skończonych,to musisz chodzić do szkoły,nie możesz całe półrocze w domu spędzić.\nodpowiedział(a) 25.12.2014 o 18:52\nok. zmień po prostu kierunek, możesz już teraz, dużo ludzi po pierwszym semestrze zmienia kierunek.\nodpowiedział(a) 28.12.2014 o 17:42\nNie możesz teraz w styczniu przestać chodzić do szkoły i przez ponad pół roku siedzieć w domu bo jest obowiązek szkoły do ukończenia 18 roku życia.\nJest możliwość że od stycznia pójdziesz do technikum o innym kierunku ale będziesz musiała zaliczyć przedmioty zawodowe, wystarczy że się przyłożysz i zdasz je a później będziesz już na bieżąco uczyła się z obecnego materiału i dasz radę. Dla chcącego nic trudnego.\nMusisz iść do sekretariatu z podaniem o zmianę kierunku nauczania w technikum i czekać na decyzję rady pedagogicznej, jak już będziesz chodziła do tej innej klasy musisz wziąć od nauczycieli zakres materiału który musisz przyswoić i po kolei zdawać.\nPorozmawiaj z mamą, powiedz że w technikum o tym kierunku ci nie idzie i chciałabyś go zmienić. Ona zrozumie, chce dla ciebie jak najlepiej. Zawalony rok w szkole to nic strasznego, nie ciebie pierwszą i nie ciebie ostatnią to spotkało. Ale ty masz zawalone jedynie półrocze, od stycznia masz drugą szansę na poprawę wszystkiego, przyłóż się do nauki i zdasz! Szkoda żebyś niepotrzebnie powtarzała rok.. jeśli będziesz chciała o tym porozmawiać pisz na gadu ;)\nJesteśmy w podobnym wieku więc na pewno się dogadamy, pozdrawiam!\nodpowiedział(a) 24.12.2014 o 23:24\nMasz to na własne życzenie. Musisz się nauczyć podejmować odpowiedzialność za własne życzenie. Powinnaś wziąć się w garść i poprawić te oceny - większość nauczycieli pewnie ci to umożliwi.\nI dostaniesz lanie od mamy? Normalnie. To twoje życie. Trzeba było mówić jej na bieżąco, że sobie nie radzisz. Być może zadbałaby o korepetycje. Musisz przetrwać i rozpocząć naukę od przyszłego roku na innym kierunku i tyle. Oczywiście, że jest taka możliwość. Proces rekrutacji będzie przebiegał tak samo.\nI dostaniesz lanie od mamy? Normalnie. To twoje życie. Trzeba było mówić jej na bieżąco, że sobie nie radzisz. Być może zadbałaby o korepetycje. Musisz przetrwać i rozpocząć naukę od przyszłego roku na innym kierunku i tyle.\nCzas wygenerowania strony: 0.05675500


PKP Intercity testuje nowe fotele dla maszynistów od Damiro - Portal Kolejowy NaKolei.pl\nW lokomotywie PKP Intercity EP09 zostały zamontowane testowe fotele dla drużyny trakcyjnej. Nowe fotele, przebadane pod kątem ergonomii mają zapewnić wyższy poziom bezpieczeństwa dla użytkownika.\nW gliwickim zakładzie Newagu, w jednej z lokomotyw EP09, która obecnie przechodzi naprawy P4, zamontowano nowe fotele maszynisty, które dostarczyła firma Damiro. Fotele te zostały wstawione w ramach testów – to pracownicy PKP Intercity będą mogli ocenić nowy produkt.\nZamontowane fotele to ISRI model 6830KM-880, wyposażone są one m.in. w:\nmanualną regulację wagi / wysokości do 150 kg;\nregulację poziomu amortyzacji;\nregulację długości siedziska;\nregulację kąta pochylenia oparcia;\npneumatyczne wsparcie odcinka lędźwiowego;\nmechanizm obrotowy bezwładnościowy.\nFotele te mają zapewnić komfort oraz bezpieczeństwo w trakcie użytkowania przez maszynistę. Warto pamiętać, że to od warunków pracy maszynisty zależy bezpieczeństwo ruchu kolejowego. Nowe fotele są przebadane pod kątem ergonomii i bezpieczeństwa użytkownika w trakcie pracy.\nW planach firmy Damiro dostawa takich bądź podobnych foteli przewidziana jest do Newagu, Pesy, Rail Polska i Aurator.\nTagi: Damiro | EP09 | Midura Group | Newag\nBędą nowe terminy na E20 Siedlce – Terespol. Biała Podlaska z ponad rocznym opóźnieniem\nNewag rozpoczął testy lokomotywy Dragon 2 na torze testowym VUZ w Velimie. Producent stara się o dopuszczenie lokomotywy do ruchu...


Slajd 3 Zwierzę, co drzemie w duszy Black Belt’a. Tekst nie tylko dla liderów projektów six sigma | Julita Urbaniuk\nPosted by Julita Urbaniuk on Lip 12, 2015 in Dla pozbawionych poczucia humoru, Kącik dla ofiar szkoleń coachingów terapii treningów, konferencje, Projekty\nW książce “Kto mi zwędził mydło?” Andy Borowitz opisując wdrożenie projektów SIX SIGMA w więzieniu, do którego trafił za defraudacje finansowe, podkreśla, że kandydatów na liderów projektów, szukał tylko wśród tych współwięźniów, którzy potrafili skręcać karki pod prysznicem. Według Borowitza, kompetencja ta jest niezbędna w zarządzaniu ludźmi, którzy nieefektywnie pracują w ramach projektów. (W tym momencie, pewnie niejeden lider projektów uśmiechnął się do wizji… wyeliminowania określonego uczestnika grupy projektowej lub… spędzenia z nim chwili pod prysznicem(sic!)). Kompetencja „łamacz karków” w profilu lidera projektu niewątpliwie mogłaby wskazywać na bliższe pokrewieństwo lidera projektów ze zwierzakiem niż oświeconym, kulturalnym i wszechstronnie wykształconym liderem projektu. Na szczęście – dla ich grup projektowych – liderom projektów obce są takie instynkty. Zdominowani przez korporacyjne superego wiedzą, że kulturalni, dorośli, wykształceni ludzie nie zachowują się w taki sposób. Superego skutecznie wymusza myśl, że wszystkie problemy rozwiązuje się, bazując na metodyce DMAIC, a nie zaopatrując się w sklepach z bronią. Czasem tylko, w ich żartach, śmieją się z rysunków, na których widać snajpera, strzelającego do narysowanych postaci i podpisów „W życiu trzeba mieć cel i odpowiedni dystans”. Na marginesie, Freud twierdził, że żarty i to z czego się śmiejemy, bardzo dużo mówią o nas samych. Z czego śmiałeś się ostatnio drogi czytelniku? Czy już czas na terapię?\nKiedy człowiekowi bliżej do zwierzaka? Wtedy, kiedy wyłącza myślenie, analizę, refleksję. Czyli w stanie, w którym działanie kory mózgowej skutecznie wygaszamy. Wtedy dominuje w nas „mózg gadzi” i układ limbiczny, czyli świat emocji. Kora mózgowa to przyjaciel Black Belta (i nie tylko Black Belta). Niestety, w naszych zwierzęcych organizacjach, mamy „nawyk szybkiego likwidowania skutków, bez szukania przyczyn„. Black Belt przypomina wtedy Strusia Pędziwiatra, a może bardziej Kojota, który biega za strusiem, przygotowuje jakieś pułapki. Cokolwiek robi, działa nieefektywne, ale „Działa! JEST MOC!!!”(sic!). Kojot ugania się za problemem, ale strusiowi-problemowi udaje się zawsze umknąć. Kojot za to obrywa za każdym razem. Mógłby być symbolem ofiary organizacyjnej przemocy(sic!). A wystarczyłoby żeby chwilkę pomyślał, pomierzył, poobserwował, nie przegrałby wtedy z ptasim mózgiem. Może możliwy jest triumf lidera – ssaka drapieżcy nad problemem – ptasim ziarnożercą(?).\nKojot? Struś Pędziwiatr? Zosia Samosia? Samotny Geniusz? – dlaczego takie porównania najczęściej opisują lidera projektu?\nSzybkie działania i szybkie efekty – to może być wynik oczekiwań w organizacji. „My nie mamy czasu”. „U nas nie można inaczej” – słyszałeś to kiedyś w swojej organizacji? A może lepiej zapytać: Kiedy ostatnio to u siebie w firmie słyszałeś? Jak jest jakiś problem to oczywiste jest to, że organizacja chce zmiany w szybkim czasie. Nikomu się nie opłaca czekać miesięcy, lat. Tego czasu, nie da nam też nasz klient. Problem polega jednak na tym, że nie wszystkie problemy da się rozwiązać „szybko”. Ile „szybkich upadków” musimy zaliczyć, ile muszą one kosztować, żeby zorientować się, że ten konkretny problem wymaga szukania innych rozwiązań?\nZosia Samosia? Samotny Geniusz? – Kim jest nasz lider projektu? Co drzemie w jego duszy?\nWiększość liderów projektów to ludzie około 30-40letni. Wśród uczestników szkoleń Black Belt, większość to przedstawiciele pokolenia X. Pokolenia, które w życie dorosło wchodziło w czasach, w których większości rzeczy musieli uczyć się sami. Ta samodzielność, jak każdy „dar niebios” – z jednej strony jest błogosławieństwem, z drugiej przekleństwem. Błogosławieństwo – to dobry, efektywny pracownik, idealny do „nowych rzeczy”. „Przekleństwo”? Pokolenie X nie umie, nie chce, nie ma cierpliwości do pracy z zespołem. „Wszystko wiedzą najlepiej„. Przez całe ich życie – od klucza na szyi w wieku 7lat, po dziś dzień – premiowana była samodzielność, dlatego zespół może im przeszkadzać. Czasem boją się „dyszących za ich plecami małolatów”, „czekających kiedy tylko powinie im się noga”. „Jeżeli szybko nie ogarnę tematu, to...” – właśnie co? „Nie ma czasu” – to często mit organizacyjny, którego sami są autorami. Co pokazuje bardzo dobitnie jedno z ćwiczeń coachingowych, w którym dopytuje się rozmówcę o to, co się stanie… Co się stanie jeżeli zrobimy to wolniej? Co się stanie, jeżeli przedstawimy szefowi więcej informacji i spróbujemy go przekonać, by dał nam „więcej czasu”? Co się stanie…?\nW tym całym świecie, przestrzeni projektowej, czasem lider projektu, zaczyna wierzyć, że można inaczej. Projekt może być rzeczywistym rozwiązaniem, prawdziwych problemów. Wtedy próbuje… z kagankiem oświaty tłumaczy, wyjaśnia, zderza się z szefem, ludźmi, innymi szefami działów… Kim jest wtedy? Nie przypomina wtedy zwierza, ogarniętego morderczymi instynktami, płynącymi z ID; jest raczej nadczłowiekiem – wznosi się na wyżyny kreatora kultury organizacyjnej. Czy mu się to udaje?\nO tych, którzy zwyciężą pewnie będą śpiewać projektowe pieśni, a rodzice będą opowiadać bajki „ku pokrzepieniu serc”. O tych co… odeszli. Odeszli w słusznej sprawie!:)\nW tym wpisie kilka słów o książce „Kto zwędził moje mydło?”


Najsłodsze targi w Gdańsku - Gospodarka\nDrukuj Najsłodsze targi w Gdańsku\nNa trzy dni, od 27 do 29 maja 2015 r., AmberExpo w Gdańsku stanie się miejscem prezentacji nowych produktów, technologii, widowiskowych konkursów i pokazów. Swoją ofertę zaprezentuje blisko 200 wystawców z Polski, Niemiec, Litwy, Danii, Wielkiej Brytanii, Islandii, Włoch i Pakistanu. Imprezom towarzyszą szkolenia i wykłady dla profesjonalistów z branży spożywczej i gastronomicznej oraz konkursy kulinarne i cukiernicze, którym pikanterii doda prowadzący je showman Krzysztof Skiba.\nPodczas wielkiego spożywczego święta w AmberExpo znakomici kucharze Malika Juchnowicz i Krzysztof Szulborski, mistrzowie piekarstwa i cukiernictwa wraz z prowadzącym Krzysztofem Skibą podzielą się z uczestnikami swoją wiedzą i doświadczeniem.\nJeśli ktoś chciałby dowiedzieć się co, jak i gdzie zdrowo jeść, niech przyjdzie na wykłady Akademii Skutecznej Diety. Miłośnicy przygotowania kulinarnych dekoracji znajdą nowe inspiracje podczas carvingowego graffiti.\nBaltPiek, najsłodsze targi w Gdańsku\nNa targach po raz pierwszy zagości body sushi, a także pokazy gotowania na żywo i degustacje produktów rybnych. Dla osób chcących poszerzyć swoją wiedzę profesjonaliści branży spożywczej i gastronomicznej przygotowali wiele atrakcyjnych szkoleń i wykładów. Wszystko to w jednym miejscu i czasie podczas targów.\nMleczna Rewia to szeroka oferta produktów mleczarskich, a także firm oferujących maszyny dla przemysłu mleczarskiego, opakowania, środki i urządzenia do utrzymania czystości.\nTargi Wyposażenia i Zaopatrzenia Gastronomii, Hoteli i Sklepów GastroExpo\nTargi Przetwórstwa i Produktów Rybnych PolFish\n27-29 maja 2015 r., środa i czwartek w godz. 10.00-17.00, piątek w godz. 10.00-16.00\nnormalny – 20 zł/dzień\nulgowy dla uczniów i studentów (indywidualny) – 15 zł/dzień\nWięcej: BaltPiek w AmberExpo


D4fc4 ON FIELD: lipca 2013\n120 minut w cenie 90\nPiast Gliwice 2-2 pd. Qarabağ Ağdam\nLiga Europy, III Runda eliminacyjna\nBilet wstępu rozczarowuje choć na pocieszenie otrzymałem "pamiątkowy bilet"\nDo Gliwic udaliśmy się we dwóch odpowiednio wcześnie, aby spokojnie zakupić bilet i pooglądć stadion. Stadion zrobił odmienne wrażenie na uczestnikach wyprawy, bo jak wiadomo ile Polaków - tam tyle opinii, a było nas dwóch.\nMłyn zrobił wrażenie bardzo melodyjną przyśpiewką już na samym początku spotkania.\nWśród fotoreporterów można było zauważyć Panią w ładnych czerwonych bucikach oraz Pana Krzysztofa.\nSam mecz ku mojemu zaskoczeniu dostarczył sporo sportowych emocji, a nawet mogłem być świadkiem jednej z ładniejszych bramek wśród tych oglądanych przeze mnie na żywo. Rozpaliła się nawet we mnie nadzieja na awans do dalszego etapu tych rozgrywek.\nNa stadion w Gliwicach zawitało z tego co zauważyłem 5 kibiców piłkarzy gości, ale na trybunach zasiadło ich tylko 4, bo jeden został odprowadzony spod kołowrotów do mniej dostępnego miejsca przez ochronę.\nMój towarzysz był bardzo zadowolony z tego, że mógł się ze mną zabrać bo nie zwykł oglądać meczów na żywo, po za naszą (wspólną) ukochaną drużyną.\nAutor: D4fc4 o 05:53 Brak komentarzy:\nEtykiety: groundhopping, Piast, Qarabağ, UEFA Europa League\nDrugie spotkanie tego dnia miało zgoła odmienną otoczkę. Po bilet na trybunę krytą musiałem stać w kolejce ok 10 min, ale dało mi to możliwość przyjrzeniu się infrastrukturze. Zrozumiałem dlaczego Wisła Kraków podczas przebudowy swojego stadionu zdecydowała się na wynajmowanie Stadionu Ludowego. Tym razem przed wejściem na stadion wymagane było uzupełnienie danych na bilecie, których i tak nikt nie sprawdzał. Mogłem równie dobrze napisać Krzysztof Jarzyna ze Szczecina i byłoby ok. Gdy zasiadłem na swoim miejscu nastąpiło zaskoczenie: Zagłębie Sosnowiec ma swoją piosenkę puszczaną przed meczem oraz w jego przerwie, której pod koniec miałem serdecznie dość bo puszczona była w kółko. Mecz rozstrzygnął się w ciągu 14 minut, ale doping trwał nieprzerwanie do końca spotkania.\nAutor: D4fc4 o 08:45 Brak komentarzy:\nEtykiety: Against Modern Football, Elbląg, groundhopping, Puchar polski, Zagłębie Sosnowiec\nRozwój Katowice 4-2 pd. Świt Nowy Dwór Mazowiecki\nPuchar Polski 2013/2014 - Runda przedwstępna\nTerminarz spotkań w regionie śląskim był prawie idealny, pozwalając zobaczyć dwa mecze w Pucharze Polski. Na pierwszy mecz trafiłem do Katowic tuż przy Kopalni "Wujek". Do wstępu na mecz miał być potrzebny tylko dowód osobisty w celu spisania danych osobowych w myśl Ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych. Miał, ponieważ nawet to nie było wymagane. Przeszedłem przez bramę od strony parkingu obok ochrony, radiowozu i nawet nikt się o nic nie pytał. Gdy mecz się rozpoczął zrozumiałem zaistniałą sytuację: Na meczu było obecnych tylko ok. 100 widzów, w tym 4 kibiców gości, więc spotkanie nie kwalifikowało się do imprezy masowej. Na meczu widać było walkę, a przede wszystkim słychać trenera drużyny Rozwoju. Niestety chcąc zdążyć na kolejne spotkanie musiałem opuścić trybuny już w 70 minucie meczu, czyli tuż przed strzeleniem wyrównującego gola, pozwalającego rozegrać dogrywkę.\nAutor: D4fc4 o 08:25 Brak komentarzy:\nEtykiety: Against Modern Football, groundhopping, Puchar polski, Rozwój Katowice, Śląsk, Świt, Wujek\nGroundspotting: PGE Arena\nChęć zwiedzania PGE Areny towarzyszyła mi od jej powstania. Podróż wszak nie daleka, bo tylko 10 godz. autokarem do Władysławowa, 1,5 godziny do Gdyni, ok. 0,5 godz Szybką Koleją Miejską do Gdańska oraz 15 min tramwajem pod stadion. Ale oto jest. Wyłania się zza roku piękna, bursztynowa arena. Jakież było rozczarowanie, gdy okazało się że tego dnia zwiedzanie zarówno stadionu jak i Muzeum Lechii było niemożliwe. Gorszy był tylko wypad w Londynie na stadion Chelsea, gdzie dotarłszy pod niego ok godz 22 zostałem przegoniony przez stewardów oraz wypad na Wembley gdzie utkwiłem w metrze, bo odbywał się tego dnia maraton. Moje logistyka to dno\ni kilometr mułu.\nAutor: D4fc4 o 11:36 Brak komentarzy:


Hotel Pod Świerkiem - Nowości i wydarzenia\nByło... prawie jak w Hollywood\nZłocisty blask Oscarów, czerwone róże, flesze fotoreporterów, oklaski. Ceremonia rozdania nagród Juliusza – dla prominentów lokalnego biznesu – podczas piątkowej sesji buskiej Rady Powiatu miała bardzo uroczystą oprawę.\nPierwsze Oscary biznesu w regionie świętokrzyskim obchodzą drugie urodziny. Po raz pierwszy wręczono je w maju 2004 roku. Werdykt odczytał jej przewodniczący, członek Zarządu Powiatu Krzysztof Świąder.\n- Wyróżnienie otrzymał – podobnie jak przed dwoma laty – właściciel buskiego Hotelu "Pod Świerkiem" Tadeusz Ura. Oprócz statuetki Juliusza każdy z wyróżnionych otrzymał dyplom honorowy oraz czerwoną różę. Nagrody wręczali przewodnicząca Rady Powiatu Bogusława Majcherczak i starosta Jerzy Kolarz.\n– Sądzę, że nagrody otrzymali rzeczywiście najlepsi. Prawdziwi liderzy przedsiębiorczości w naszym regionie. Konkurs będzie przeprowadzany cyklicznie, co dwa lata – zapewnił Henryk Radosz, dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy, który był głównym koordynatorem projektu.\nzobacz pozostałe nowości i wydarzenia


Strona główna / Wiadomości / Naszym zdaniem / Prof. Dzielska: nie wyobrażam sobie świata bez chrześcijaństwa\nMaciej Kluczka 2018-09-07\nW obliczu hekatomby, którą obserwujemy dziś, prześladowania chrześcijan w Cesarstwie Rzymskim wydają się dziełem nie surowych władców i sędziów, lecz łagodnych owieczek – mówi profesor Maria Celina Dzielska. Mówi a raczej mówiła. Miesiąc temu zmarła. Filolog klasyczna, historyk. „Rzeczpospolita” przypomniała z tej okazji wywiad, który na łamach gazety ukazał się 5 lat temu. Nadal bardzo aktualny.\n„Ponieważ w jakimś stopniu jestem obdarzona cnotą roztropności, to nie mogę poważnie podchodzić do różnych pojawiających się ostatnio idei czy fantasmagorii, że nasze ziemskie uniwersum mogłoby być ukształtowane bez chrześcijaństwa” – powiedziała w tym wywiadzie profesor Dzielska. I to zdanie skonstruowało chyba całą rozmowę. Jest jej koścem. Rozmowę prowadził Tomasz Krzyżak z „Plus Minus” (dodatku „Rzeczpospolitej”). Profesor przypomniała znaną wtedy historię Asi Bibi. I jej świadectwo. Ta pakistańska wiejska kobieta, matka pięciorga dzieci, która za przypisane jej w 2009 roku bluźnierstwo oczekiwała na śmierć przez powieszenie. Była osadzona w maleńkiej celi bez okien i toalety. Wiara w Chrystusa dawała jej moc przetrwania w tych nieludzkich warunkach.\nDalej, prof. Dzielska, pyta: „Jak można sobie wyobrazić dzisiejszy świat bez chrześcijaństwa, skoro dziesiątki, setki tysięcy – mówi się, że nawet ponad 100 tysięcy rocznie – ludzi oddaje swoje życie za wiarę w Afryce, na Bliskim Wschodzie, w Indiach?”. Profesor nazywa tę sytuację w bardzo drastycznych, ale chyba uzasadnionych słowach – jako hekatombę. A my jesteśmy jej świadkami. Chyba na co dzień, nie zdajemy sobie z tego dokładnie sprawy. A pamiętajmy – ten wywiad miał miejsce w 2013 roku! Od tego czasu wiele się nie zmieniło, niestety. Profesor – dzięki swojej wiedzy i warsztatowi – porównuje tę sytuację z czasami prześladowań chrześcijan w Cesarstwie Rzymskim. Wtedy, w ciągu niemal trzech wieków zginęło śmiercią męczeńską ok. 10 tys. ludzi. „To te czasy wydają się dziełem nie surowych władców i sędziów, lecz łagodnych owieczek” – stwierdza profesor Dzielska.\nW czasach prześladowań chrześcijan w Cesarstwie Rzymskim, w ciągu niemal trzech wieków zginęło śmiercią męczeńską około 10 tysięcy ludzi. Te czasy, mogą się dziś wydawać dziełem nie surowych władców i sędziów, lecz łagodnych owieczek\nProfesor mówi, że często przypomina sobie słowa, które wypowiedział mądry faryzeusz, uczony w Prawie Gamaliel (a zapisał w Dziejach Apostolskich święty Łukasz), do Sanhedrynu, gdy chciano skazać na śmierć głoszących Dobrą Nowinę apostołów (z Piotrem na czele). „Odstąpcie od nich i puśccie ich wolno, bo jeżeli to przedsięwzięcie czy ta działalność pochodzi od ludzi, rozwieje się. Lecz jeżeli pochodzi od Boga, nie tylko nie zdołacie zniszczyć tych ludzi, ale w końcu może się okazać, że chcecie walczyć z Bogiem”.\nJak Jezus rewolucjonizował świat\n„Samo Jego narodzenie było ciche i łagodne w ubogiej grocie betlejemskiej” – mówi profesor i ocenia to wydarzenie jako całkowicie lokalne i nieodnotowane przez nikogo ani w Palestynie, ani w innych miejscach Cesarstwa Rzymskiego. I słusznie pisze św. Jan Ewangelista, że „na świecie było Słowo, lecz świat go nie poznał”. Do rewolty – do przewrócenia istniejącego porządku – doprowadziła dopiero działalność nauczycielska Jezusa, która, jak pamiętamy, trwała zalewie około trzech lat, a następnie żarliwa działalność misyjna jego uczniów. Jak tłumaczy Maria Dzielska – przede wszystkim św. Pawła i jego współtowarzysza Barnaby, nawróconego lewity z Cypru. A idąc dalej także Tymoteusza i Tytusa, którzy nie zamknęli się w wąskim kręgu wyznawców, nie popadli w apatię po śmierci mistrza, ale wbrew wszystkiemu ponieśli w świat orędzie o śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa. Oni z niesłychaną żarliwością otworzyli się na świat grecko-rzymski, pogański. Mieszkańcom miast, które odwiedzali, głosili Dobrą Nowinę i zachęcali ich do naśladowania Chrystusa. Ta otwartość na spotkanie z drugim człowiekiem była w tej misyjnej działalności kluczowa. To wprowadzenie Jezusa i jego nauki do ówczesnego świata stało się rewolucją. Proszę zauważyć, że do tego trudu apostołów nawiązuje dziś papież Franciszek, który w swojej apostolskiej adhortacji „Evangelii Gaudium” usilnie zachęca do powtórzenia tej archetypicznej rewolucji.\nDo rewolty – do przewrócenia istniejącego porządku – doprowadziła dopiero działalność nauczycielska Jezusa, która, jak pamiętamy, trwała zalewie około trzech lat, a następnie żarliwa działalność misyjna jego uczniów\nRówność z aniołami\nW rozmowie jest wątek, który nas – Przyjaciół Misji – może zainteresować szczególnie. Prowadzący rozmowę –Tomasz Krzyżak – pyta panią profesor o to, czy właśnie w tej misyjności pierwszych apostołów trzeba widzieć przyczyny gwałtownego rozwoju chrześcijaństwa. Swoje pytanie uzasadnia faktami. Do połowy IV wieku w niektórych rzymskich prowincjach chrzest przyjęła prawie połowa mieszkańców. Na czym polegał fenomen nowej religii? Profesor odpowiada, że ta działalność misyjna doprowadziła do tego, że coraz większe kręgi ówczesnego świata grecko-rzymskiego zaczęły skłaniać się ku Dobrej Nowinie. To nauka o Bogu, który stał się człowiekiem, który umarł za nas, utożsamiał się z najmniejszymi i najsłabszymi, mył nogi swoim apostołom – prostym rybakom, głosił wieczną nagrodę w Królestwie Niebieskim, dla tych, którzy płaczą, cierpią prześladowania, żyją w nędzy, pohańbieniu społecznym. Jezus tym ludziom obiecał równość z aniołami i co więcej, upodobnienie do siebie. To była miłość Boga do człowieka, której nie było w dotychczas sformalizowanej religii tradycyjnej.\nJezus zmienił wektory\n„Przecież nawet Arystoteles śmiał się z tych, którzy darzyliby miłością Zeusa. Zeusa się uwielbiało, jemu składało się ofiary i wypełniało konkretne rytuały, aby otrzymać spełnienie swych próśb, ale Bogów się nie kochało. A oni też nie obdarzali człowieka miłością” – przypomina profesor. I od razu porównuje tę sytuację z relacją Jezus – człowiek. Jezus stał się bliski człowiekowi, nie siedział gdzieś wysoko na górze. Jak podkreśla prosfor Dzielska – nie był tylko Bogiem kultu i rozbudowanego oraz sformalizowanego rytuału. Apostołowie i ich uczniowie tworzyli małe wspólnoty, które możemy nazwać już gminami kościelnymi. Panowała w nich zupełnie inna organizacja i atmosfera niż we wspólnotach związanych ze świątyniami różnych bogów religii tradycyjnej. U chrześcijan mamy wspólnotę opartą na miłości bliźniego, wzajemnym pomaganiu sobie, wspomaganiu samotnych, chorych, bezdomnych, wdów i sierot.\nMiłosierdzie i łaskawość – cechy pierwszych chrześcijan\nW religii chrześcijan miłość Boga i jego miłosierdzie wchodziły do wnętrza człowieka. Starzy bogowie, którzy także i dziś objawiają się nam jako reprezentanci sił i piękna natury, w harmonii ciał astralnych, w cudownych posągach dzieł sztuki, nie zawsze byli miłosierni i łaskawi dla ludzi. Raz byli mili, drugi raz pałali gniewem i zemstą. Na człowieka potrafiły spaść nieodwracalne wyroki Fatum. Dopadała człowieka złośliwa bogini Kera, która przynosiła gwałtowną i niespodziewaną śmierć. Człowiek mógł się spodziewać także całkiem nieoczekiwanego wyroku przypadku – Tyche, czyli rzymskiej Fortuny. Prócz tego, że człowiek był poddany działaniu tych irracjonalnych sił, bogowie bardzo nie lubili, gdy człowiek w swoim geniuszu zbliżał się do nich, wchodził w przestrzeń ich mocy i mądrości. Chrześcijaństwo – przypomina profesor – wprowadziło nowy porządek, powstrzymało lęk przed „przeznaczeniem”. Człowiekiem zaczęła kierować „tylko” Opatrzność Boża. I zamiast strachu na pierwszy plan wysunęła się wiara i ufność. Ponadto ta religia była dostępna dla wszystkich, bez względu na dotychczasowe wyznanie, pochodzenie, obyczaje. „Była oparta na żywej wierze na wspólnocie wzajemnie się wspomagającej, opartej na miłości bliźniego” – kończy ten wątek profesor.\nPrawdę objawił prostaczkom\nW swej równości i otwartości na wszystkich Chrystus był bardzo konsekwentny. Dziennikarz rozważa wersję hipotetyczną. Czy mogłoby być inaczej, gdyby Chrystus urodził się w Rzymie i objawił swoją prawdę cesarzom, a nie prostaczkom? „Nie wiem, czy to wyglądałoby inaczej. Zwróćmy znowu uwagę na cesarza Marka Aureliusza, który przecież w swojej etyce głosił poglądy bardzo bliskie chrześcijanom, że człowiek ma obowiązek bycia dobrym i że właściwością duszy rozumnej jest umiłowanie bliźnich. On zupełnie chrześcijan nie rozumiał. I ten dobry cesarz, filozof na tronie należy przecież do ich wielkich prześladowców” – tłumaczy profesor i od razu dostaje pytanie, czy przyjście na świat Boga w człowieku było dla inteligencji pogańskiej irracjonalne. Po prostu – nie do przyjęcia. Chrystus nie tylko radykalnie zmienił relacje między Górą a człowiekiem. Zmienił już także „pochodzenie bóstwa”. To już nie jakaś nieznana siła, gdzieś daleko, ale człowiek, z krwi i kości, między ludźmi. Profesor Dzielska przyznaje, że „owszem, bogowie objawiali się ludziom – to wiemy i z Iliady i z Odysei, generalnie z mitologii, ale nie do pojęcia była możliwość wstąpienia w ciało ludzkie najwyższego, niezmiennego, nieśmiertelnego i ponadczasowego boga”. Dali temu wyraz już w I wieku (naszej ery) filozofowie ateńscy, gdy święty Paweł odwiedził Ateny i występował na Areopagu. Gdy zaczął mówić o zmartwychwstaniu ciała, powiedzieli mu bardzo uprzejmie, że… posłuchają go innym razem.\nTakże późnoplatońscy filozofowie twierdzili, że ciało nie jest potrzebne duszy do zjednoczenia się z boskością, że to jest nielogiczne. A tak w ogóle to jest wstrętne, żeby najwyższy bóg przyjmował na siebie wszelkie ludzkie ograniczenia i niedoskonałości, by łączył się z czymś takim jak ciało, które choruje, psuje się, starzeje się i ulega wreszcie rozkładowi na jakieś materialne cząstki ginące w fizycznym kosmosie. Jakże inny był „nasz Bóg”. Sam przyjął to ciało, sam leczył choroby u innych, a na koniec dał się fizycznie zmaltretować śmiercią męczeńską.\nDobrze jest czasami pofilozofować\nTa rozmowa przypomniała mi, jak dobrze jest od czasu do czasu posłuchać dobrego filozofa. Sama profesor Dzielska podkreśla jednak, że „jako chrześcijanie musimy pamiętać, że dla chrześcijanina w dążeniu do doskonałości i świętości konieczna jest nadnaturalna łaska Boga. W przeciwieństwie do filozofa klasycznego przed aktywnością etyczną i poznawczą łaska boska zajmuje pierwsze miejsce. Najpierw trzeba o nią prosić Ducha Świętego i o to, żeby on współdziałał w otrzymaniu łaski. Dopiero potem z jej pomocą człowiek kształtuje się w cnotach etycznych i teologicznych. Chrześcijanin nie jest zdolny osiągnąć świętości tylko w wyniku własnych starań. Ona jest darem”. To jest chyba kwintesencja filozofii pani profesor Marii Dzielskiej.\nA na koniec jeszcze bardzo ciekawy i prywatny wątek. Dziennikarz podsumował spotkanie stwierdzeniem, że sporo mówili o wzajemnym przenikaniu się filozofii pogańskiej z chrześcijaństwem. Stwierdza, że gdyby 2000 lat temu nie zaistniało to drugie, to praprababka profesor Dzielskiej – Celina Chludzińska-Borzęcka – nie byłaby dziś błogosławioną. „Byłaby zapewne matroną rzymską. Pełną poświęcenia żoną i matką, jak Kornelia, matka republikańskich reformatorów Tyberiusza i Gajusza Greków, która miała 12 dzieci i była wcieleniem tradycyjnych cnót rzymskich: pobożności, wierności, stałości i męstwa” – odpowiada rozmówczyni. Czy zauważa w niej jakieś postawy zbliżone do filozofii greckiej? „Jako zakonnica prowadziła pełne ascezy i umartwień życie. W podeszłym wieku, gdy miała 66 lat, pojechała nawet do małej miejscowości w Bułgarii, by tam u boku oo. zmartwychwstańców założyć szkołę dla dzieci bułgarskich i uczyć je czytania i dobrych obyczajów. Żyła tam w niezwykle prymitywnych warunkach. Pewnie nie zdawała sobie sprawy, że to ją zbliża do filozofów neoplatońskich” – mówi profesor Maria Dzielska. Szalenie interesująca ta filozofia, prawda? Szczególnie na styku z religią. Profesora Maria Dzielska miała niezwykle ciekawe życie, pracę! Po jej odejściu warto z jej dorobku nadal korzystać. Profesor Maria Dzielska to typ naukowca, który wielką wiedzą i erudycję potrafi przekuć na słowa, których dobrze się słucha.\nProf. Maria Dzielska – historyk i filolog klasyczny. Specjalizowała się w epoce późnoantycznego Rzymu i wczesnego Bizancjum. Pracowała w Instytucie Historii Uniwersytetu Jagiellońskiego. Jej książki były tłumaczone na wiele języków. Była m.in. członkiem Komitetu Nauk o Kulturze Antycznej PAN i Komisji Filologii Klasycznej PAU, była uczestnikiem seminariów w Lucieniu, organizowanych pod patronatem prezydenta Lecha Kaczyńskiego. Maria Dzielska była żoną Mirosława Dzielskiego, konserwatywnego filozofa i działacza opozycji w czasach PRL.\nhistoria prześladowani chrześcijanie


Strona główna›Największe kłamstwa w serwisach randkowych\nSzukający prawdziwego uczucia na portalach randkowych często doświadczają całej serii rozczarowań. Lepiej więc zawczasu wiedzieć, które elementy profilów ewentualnych partnerów bywają poddawane liftingowi.\nPółprawdy, niedopowiedzenia i zwykłe zmyślanie to norma na stronach, na których każdy chce się zaprezentować z jak najlepszej strony. W końcu profil może nam pomóc spotkać kogoś na całe życie albo przynajmniej na jedną, ale jakże miłą, noc. Nie przyznamy się więc od razu, że nasze prawdziwe zainteresowania to nie motory i kitesurfing, tylko przesiadywanie przed telewizorem, a wieczorami wyjadamy Nutellę palcem ze słoika. Nie mówiąc o fakcie, że nasze zdjęcie profilowe ma 5 lat.\nJednak inni powinni być wobec nas uczciwi, prawda? Niestety –. nie są. Przeglądając profile, warto wziąć pod uwagę następujące kwestie:\nFotografie nie powinny kłamać, jednak szybkie przejrzenie jakiegokolwiek portalu udowadnia, że i tak nie dowiemy się z nich, jak ktoś wygląda. Albo mamy do czynienia ze zdjęciami poddanymi nieznośnej obróbce, która utrudnia dojrzenie rysów twarzy postaci, albo na fotce widać jedynie fragment twarzy lub innej części anatomii. Norma to zdjęcia prześwietlone (nie widać zmarszczek), stare (to zdradza często ich rozdzielczość) i czarno-białe (takie tajemnicze!).\nJednego możemy być pewni –. nikt nie wrzuci na taki serwis fotki, na której wypadł najgorzej.\nWspólne zainteresowania zbliżają, więc poszukujący partnera prędzej wpiszą nazwy zespołów i wokalistów, które wydają im się aktualnie trendy. Nie wypada bowiem przyznać, że prawda brzmi zupełnie inaczej, a mianowicie: „Najbardziej lubię piosenki, które znam”.\nDruga strategia to wymienienie kilku alternatywnych kapel, których słucha ktoś znajomy, dzięki czemu wydamy się na fali. Warto jednak czegokolwiek się o tej muzyce dowiedzieć, na wypadek gdyby na randce okazało się, że druga osoba faktycznie ich słucha.\nNie sposób określić gabarytów na podstawie zdjęcia, na którym widać grzywkę. Tym bardziej opis „szczupła”. przy zdjęciach, na których widać tylko twarz, wydaje się podejrzany:\nMężczyźni nie mają takich problemów –. w wypadku nadwagi wybierają kategorię „umięśniony”, wrzucają fotkę z wciągniętym brzuchem i wcale nie mają poczucia, że mijają się z prawdą.\nNie dziwi, że panowie starają się też wypaść na wysokich jak Prokop, więc ci "wysocy inaczej" niechętnie wrzucają zdjęcia, na których stoją obok kogoś innego. Będąc wysoką przedstawicielką płci pięknej nielubiącą panów, o których można się potknąć, najbezpieczniej po prostu odjąć każdemu kilka centymetrów z deklarowanych 175.\nSiłownie i górskie szlaki byłyby zatłoczone jak centra handlowe w sobotę, gdyby wszyscy faktycznie uprawiali tyle rodzajów sportu, ile deklarują. Sprawa jest prosta –. jeśli sami wpisujemy: „siatkówka, pływanie, bieganie” ponieważ uprawialiśmy te sporty w podstawówce, nie sposób oczekiwać, że inni postąpią inaczej.\nWystarczy spojrzeć! Gdyby on naprawdę szukał „koleżanki”, najpierw by się ubrał, a potem wszedłby na forum miłośników ratlerków. Zakładka „szukam znajomych”. zazwyczaj służy jako podkładka, by osobie, którą nie jest zainteresowany, odpowiedzieć: „Daj spokój, szukam tylko znajomych”.\n„Everybody lies?”. Na pewnych stronach – owszem.\nW tych polskich serwisach lepiej nie podawaj hasła


Nie wiem czy dobrze zrozumiałem "tutorialowy" post Tasa odnośnie odłączenia złącza balansującego. Bo skoro zrobiłem baterię według opisu na blogu to nie mam dojścia do tego złącza. Chyba, że chodzi o główne zasilanie do sterownika (ale chyba nie).\nI zastanawiam się czy po złożeniu całej baterii z BMSem na wyjściu do sterownika powinno pojawić się sumaryczne napięcie od razu czy dopiero po podłączeniu ładowarki. Bo ja ładowarki jeszcze nie podłączyłem, a napięcie jest\nTo zależy od modeli BMS. Jedne mają napięcie od razu, inne wymagają aktywacji przez podłączenie ładowarki.\nSprawdziłem swój BMS trochę inną metodą, gdyż nie mam dostępu do złącza balansującego.\nPodłączyłem kilka żarówek, żeby rozładowały akumulator i BMS odciął dopływ prądy prawidłowo przy 30V. Odstępstwo od instrukcji polega na tym, że po rozłączeniu i późniejszym złączeniu obwodu żarówki nadal świecą (bez podłączania ładowarki). Ale nie widzę problemu, bo po minucie BMS znowu je rozłącza