Forum Wideo - Zobacz wątek - Przymazana grafika przy poruszaniu w Premiere CS4\nPrzymazana grafika przy poruszaniu w Premiere CS4\nW Photoshopie zrobiłem napis składający się z obrazków stanowi on całość.\nPrzy przerzuceniu go do Premiere CS4 i wprawieniu w ruch (opcja Motion) grafika-napis jest strasznie przymazana po wyliczeniu.\nDoradźcie czemu tak strasznie gubi ostrość.\nDodatkowo pojawiają się delikatne poziome linie.\nponiedziałek, 17 października 2011, 21:41\nRe: Przymazana grafika przy poruszaniu w Premiere CS4\nKolego pojęcie przeplot znasz? To poczytaj o co z nim chodzi, bo o żadnych liniach ma komputerze po poprawnym wykonaniu eksportu nie może być mowy.\nponiedziałek, 17 października 2011, 22:52\nOstatnio edytowano piątek, 21 października 2011, 11:32 przez frames, łącznie edytowano 1 raz\npiątek, 21 października 2011, 01:18\nNie znam CS4 ale może masz jakiś motion blur włączony lub coś w tym stylu...\npiątek, 21 października 2011, 08:57\npiątek, 21 października 2011, 23:20


Makijaż Permanentny | DivaLook.pl | Sosnowiec\nMAKIJAŻ PERMANENTNY CAŁEJ TWARZY\nSpecjalistyczny zabieg kosmetyczny, polegający na trwałym podkreśleniu ust, oczu i brwi. Nasze Lainernistki są ekspertami w dziedzinie makijażu trwałego.\nWykonujemy usługi na najwyższym poziomie z wysokiej klasy sprzętu i pigmentów. Pigmentacja brwi, ust, kresek wykonywane są najnowszymi technikami takimi jak mikroblanding, powder i soft ombre, puder, kontur, usta 3D, babydoll & Aquarelle lips, kreski- Butterfly.\nDzięki mikropigmentacji PMU poprawisz kontury i geometrię całej twarzy, podkreślenie oczu, zagęszczenie łuku brwiowego, poprzez rekonstrukcję wizualną nadasz bardziej wyrazisty kształt oczu, ust i brwi, uwypuklisz i optycznie powiększyć usta bez pomocy jakichkolwiek zabiegów inwazyjnych medycyny estetycznej. Gwarantujemy pełną satysfakjicę i opiekę kosmetyczną oraz medyczną.\nDajemy gwarancję naszej usługi do 12 miesięcy.\nKLASYCZNE PRZEDŁUŻANIE RZĘS\nGdzie estetyka osiąga doskonałość\nDivaLook.pl to grupa certyfikowanych specjalistów branży kosmetycznej, którzy założyli firmę, mając jeden wspólny cel: dobre samopoczucie naszych klientów. Wierzymy, że każdy zasługuje na to, by czuć się wspaniale w swojej skórze. Nasze różnorodne usługi są odpowiedzią na każdą potrzebę. Oferujemy niedrogie, bezpieczne i bezbolesne zabiegi dla osób w każdym wieku. Nasz zespół został starannie wyselekcjonowany i przeszkolony. Ponadto używamy tylko najnowocześniejszych technologii, spełniających wszelkie standardy branżowe. Z przyjemnością się spotkamy — skontaktuj się jeszcze dziś.\n„Prawdziwe dzieło sztuki jest tylko cieniem boskiej doskonałości“.


ModowaKrawcowa: Nareszcie i we Wrocławiu!\n16 marca otwarcie drzwi nastąpiło o godzinie 12:00 i ku ogromnemu zdziwieniu właścicieli, pomieszczenie już od pierwszych minut było wypełnione gośćmi po brzegi, mimo że oficjalne otwarcie, razem z przecięciem wstęgi było dopiero o godzinie 17:00. Ciekawskich nie brakuje, oj nie.\nJa pozwoliłam sobie przyjść ok. czwartej:) Tak żeby na spokojnie, mając nadzieję, że ludzi jeszcze nie będzie aż tak wiele, popstrykać fotki, pooglądać, pogrzebać, porozmawiać... Udało się! Wstrzeliłam się idealnie w godzinę kiedy nie zabrakło dla mnie wolnego stolika. Potem ludzie już tylko stali:)\nWnętrze od samego początku zaprasza nas do środka. W tej okolicy to chyba jedyna kawiarenka i to jeszcze taka! Ciężko nie zajrzeć;)\nMiejsce, w którym można napić się kawy, zjeść pyszne ciacho marchewkowe, czy coś uszyć to jest to o czym może marzyć każdy kto choć troszkę lubi maszynę do szycia, lub chociaż igłę z nitką:)\nW sumie...jeśli nie lubi to właśnie to miejsce jest po to aby polubić! :D\nA to, że szycie jest super wiedzą już najmłodsi;)\nNa wejściu każdy mógł wypełnić kupon, dzięki któremu można było wygrać kupony na 50zł na lub 15% zniżki na tkaniny Cottonhill. Ja również dodałam swój kupon. Nie mam niestety szczęścia. Poczęstowałam się jednak plakietką z logo, która wylądowała na moim futrzanym płaszczu:)\nA o godzinie 17 nastąpiło oficjalne otwarcie! Rozpruwacz przedarła szaro-niebieską wstęgę! Nie obyło się bez łez wzruszenia, to bardzo ważny dzień również dla nas.\nZaraz przed tym zeszła się masa ludzi, gdzie jeszcze chwilę wcześniej spokojnie jadłam sobie ciacho popijając sokiem bananowym:) Widać, że zainteresowanie krawiectwem rośnie z dnia na dzień. A i dobrze! Zasiadajmy do maszyn i twórzmy! Róbmy coś niepowtarzalnego i oryginalnego! Bądźmy żądni kreatywności!\nA przy tym jedzmy dobre ciacha i pijmy to co serwuje nam Róża Rozpruwacz:)\nPS. W tle, tzn na mnie i za mną, moje nowe kreacje, które już niedługo również wylądują na blogu:) WRACAM!\nAutor: Katarzyna Szymańska o 21:41\njolka68 17 marca 2013 23:37\nNo Kaśka, recenzja aż się patrzy. Robisz dobra reklamę :)\njolka68 17 marca 2013 23:38\nNo i czekam oczywiście na prawdziwy powrót na bloga :*\nmonisia_d_88 18 marca 2013 08:31\nAleż ja zazdroszczę wszystkim mieszkającym we Wrocławiu! Póki co zadowolić się muszę moją pseudo-pracownią ;)\nNa kolejne posty czekam z niecierpliwością :)\nLolaJoo 18 marca 2013 08:36\nSuper miejsce i super , że wracasz :)\nIzabela Prońko 18 marca 2013 09:35\nBardzo klimatyczne miejsce, na wiosnę planuję odwiedzić Wrocław, wstyd się przyznać ale nigdy tam nie byłam :(\nŻaneta Żyrafko 18 marca 2013 10:11\nFajnie, że Wam takie miejsce otworzyli :) Z niecierpliwością czekam na Twoje nowe uszytki!\nmoja moda moje szycie by M.J. 18 marca 2013 20:24\nW Poznaniu też jest kawiarenka z maszynami gdzie można oddać się radości szycia, ale niestety lokalizacja jest bardzo kiepska bo otworzono ją na obrzeżach miasta :/\nOla O-Ż 18 marca 2013 20:49\nDzięki serdeczne za tego posta. Chętnie wybiorę się do Róży, super, że takie miejsca powstaja także we Wrocławiu.\nUAreFab 20 marca 2013 15:07\nWidziałam na Fb, że ma być otwarcie, ale nie było mnie wtedy we Wro, ale chętnie odwiedzę kawiarenkę:) Może kiedyś tam się spotkamy :)\nOla Żakowicz 4 sierpnia 2013 11:41\no jutro akurat bd we wrocławiu to zajrze ta jak znajde\nQing Cai 18 września 2015 09:56\nchenlina 25 marca 2016 09:09\nchenlina 15 czerwca 2016 05:19\nLCc 03 15 marca 2017 03:40


Były mąż nie musi otrzymać spłaty ze wspólnego majątku\n40/2020 (Tygodnik Poradnik Rolniczy)\nOtrzymałam od rodziców gospodarstwo rolne, które prowadzę. Były mąż był ubezpieczony w KRUS, ale rzadko w gospodarstwie pracował. Nadużywał alkoholu i dodatkowo miał problemy z prawem, co przejawiało się agresją względem rodziny. W trakcie małżeństwa zakupiłam maszyny i wiele innych rzeczy do gospodarstwa. Obecnie były mąż żąda ode mnie w sądzie spłaty za majątek nabyty w czasie małżeństwa, mimo że nie przyczynił się do jego powiększenia. Czy jest to zgodne z przepisami?\nCzy za brak maseczki w miejscu publicznym grozi mandat?\nKiedy na wycinkę drzew nie jest potrzebne zezwolenie?\nPoddzierżawa ziemi. Czy potrzebna jest zgoda właściciela?


Migranci a lewica: spuszczanie z tonu – Portal STRAJK\nJerzy Szygiel 19/08/2018w : Publicystyka\nMalta zgodziła się w końcu na zawinięcie Aquariusa do portu La Valetta, ale pod warunkiem, że żaden pasażer nie zostanie na miejscu. Po długich negocjacjach z różnymi krajami naszego kontynentu ustalono więc najpierw, kto ich przyjmie: najwięcej (po 60) Francja i Hiszpania, resztę Niemcy, Luksemburg i Portugalia. Migranci zgarnięci na wodach międzynarodowych u wybrzeży Libii to w większości Erytrejczycy i Somalijczycy, w tym połowa niepełnoletnich i jedna trzecia kobiet. To oni byli tym „gorącym kartoflem”, którym przerzucano się w ciągu kilku dni chaotycznych rozmów i negocjacji.\n„Kazać statkom ratunkowym błądzić po Morzu Śródziemnym? To niebezpieczne i niemoralne, podczas gdy rządy konkurują między sobą, by nie brać żadnej odpowiedzialności” – skomentował to z goryczą Filippo Grandi, Wysoki Komisarz ONZ ds. Uchodźców. Tym razem Hiszpania, rządzona przez lewicę (jeśli zaliczać do niej socjaldemokratów), nie zgodziła się na przyjęcie Aquariusa, jak w czerwcu, gdy nikt inny nie chciał ponad 600 osób obecnych wówczas na pokładzie. Wtedy premier Sanchez chciał pokazać całej Europie, czym jego rządy różnią się od włoskiej prawicy i szczególnie Matteo Salviniego, który zamknął porty przed niepożądanym statkiem. Setki tłumaczy, personel lekarski, wolontariusze: głośne, serdeczne przyjęcie migrantów w Walencji stało się demonstracyjnym wydarzeniem medialnym, które miało być ratowaniem nie tylko rozbitków, ale i „humanistycznych wartości europejskich”.\nStrach przed zdjęciami\nAle w lipcu to Hiszpania stała się europejskim krajem, który przyjął w tym roku najwięcej zamorskich migrantów (nieco ponad 20 tys. ), przeganiając Włochy i Grecję. Rząd Pedro Sancheza tłumaczył się, że poprzednia, prawicowa administracja niczego nie przygotowywała i brakuje odpowiedniej infrastruktury, więc ponowne przyjmowanie słynnego statku nie wchodziło w grę… Poza tym czerwcowe zdjęcia Aquariusa przybijającego do hiszpańskiego portu nie wszystkim pokrzepiły serca. Nowy szef prawicowej Partii Ludowej Pablo Casado wzywał Sancheza do „odpowiedzialności bez demagogii”: „Nie możemy przyjąć milionów Afrykanów, którzy szukają w Europie lepszej przyszłości” – mówił demagogicznie, bo nie o miliony chodzi. Hiszpańscy socjaldemokraci stracili co nieco w sondażach, więc od sierpnia zaostrzono przepisy, wszyscy przybywający morzem bez wizy są z miejsca wydalani.\nKiedy Salvini zamykał w czerwcu włoskie porty, prezydent Francji Macron (prawica neoliberalna) wyrażał głośne oburzenie i też mówił o odpowiedzialności, a nawet o „europejskich wartościach”, ale Aquarius musiał płynąć aż do Hiszpanii, bo Francja na jego przyjęcie się nie zgodziła, tak jak i teraz. Strach przed zdjęciami wysiadających Afrykanów był łatwy do zmierzenia – sondaże wskazały, że dwie trzecie Francuzów nie chce takich statków. W ubiegłym tygodniu dwa francuskie porty zgłosiły chęć przyjęcia Aquariusa, ale rząd znowu się nie zgodził. Otwartość na innych stała się bardzo passé i zmienił się język, również na lewicy.\nStrach przed wyborami\nPozostając przy socjaldemokratach: bodaj najbardziej znamienna zmiana poglądów nastąpiła w Danii. W ich manifeście możemy przeczytać, że „Jako socjaldemokraci, uważamy, że należy pomagać uchodźcom, lecz musimy też znaleźć równowagę między pomocą ludziom w potrzebie a koniecznością zapewnienia spójności kraju i zachowania wysokiego poziomu systemu socjalnego, który charakteryzuje nasze społeczeństwo.” W ciągu ostatnich trzech lat poparli w parlamencie wszystkie ustawy ograniczające imigrację, które proponowała prawica, a ostatnio bez wahania przegłosowali też zakaz publicznego noszenia nikabów i burek. Partia wyraża nawet „zrozumienie” dla Salviniego, a w przyszłym roku, po wyborach, planuje rządzić wspólnie z ostro antyimigracyjną i nacjonalistyczną Partią Ludową…\nW Niemczech SPD, która jeszcze trzy lata temu była zdecydowanie przeciwna tworzeniu „obozów tranzytowych” („Nie potrzebujemy ogromnych więzień na granicach” – mówił wtedy dzisiejszy szef niemieckiej dyplomacji Heiko Maas), zgodziła się na nie w lipcu bez większych dyskusji. Przyczyna? Według podejrzanie zgodnego chóru publicystów, to właśnie kwestia imigracji jest przyczyną porażek wyborczych socjaldemokracji w Europie. Inaczej mówiąc, strategia socjaldemokratów miałaby polegać na przejmowaniu argumentów prawicy bądź skrajnej prawicy, by uchronić kraj przed rządami tejże… Ale i na lewo od socjaldemokratów widać znaczną ewolucję.\nStrach przed wyzyskiem\nSahra Wagenknecht z niemieckiej partii Die Linke sformowała nowy stosunek do migracji w maju, przed Bundestagiem. Imigrację ekonomiczną opisała jako zagrożenie dla płac, gdyż „imigracyjna siła robocza ma tendencję do ciągnięcia płac w dół”, co odbije się na niemieckiej klasie ludowej. Należy więc ją „zredukować”. Duża część wyborców Die Linke pochodzi z dawnego NRD, gdzie opozycja wobec imigracji jest największa. Sondaże i tu wskazują niechęć a nawet wrogość wyborców Die Linke wobec imigrantów. Wagenknecht nie skupiała się oczywiście na sondażach, argumentowała, że migracje są „również” katastrofą dla krajów afrykańskich i innych, gdyż pozbawiają je „najbardziej wykształconej i młodej” części społeczeństwa.\nWagenknecht, świadomie lub nie, powtarza szefa Francuskiej Partii Komunistycznej Georgesa Marchais, który już w 1981 r. przemawiał: „Trzeba powstrzymać legalną i nielegalną imigrację. Nie można zgodzić się na nowych pracowników z imigracji, podczas gdy nasz kraj liczy dwa miliony bezrobotnych – Francuzów i imigrantów”. Dla Marchais masowa imigracja, która wówczas miała miejsce na otwarte żądanie oligarchii i rzeczywiście szła w miliony, była znakiem dumpingu socjalnego prowadzonego przez wielki kapitał. Jej celem było wprowadzenie konkurencji na najniższym poziomie płac i wzmożony szantaż bezrobociem. Tak było też w Niemczech, Danii i innych krajach, a większość lewicy nie miała nic przeciw, w imię internacjonalizmu i braterstwa.\n„Pomagać na miejscu”\nMigranci w Grecji. wikimedia\nJean-Luc Mélenchon, przywódca Nieuległej Francji (LFI), równie dużo dalej na lewo od socjaldemokratów co niemiecka Die Linke, w poprzednich wyborach prezydenckich (w 2012 r.) oddawał honor lewicowej tradycji humanistycznej, według której imigracja „nie jest problemem”, jak i wielokulturowość. Głosił wówczas w zasadzie pełną otwartość i być może nie zwracał uwagi na sondaże, które po takich deklaracjach poleciały w dół o dobre parę punktów. Pięć lat później, w czasie następnej kampanii zmiana tonu była znaczna, promocja otwartego przyjmowania poszła w odstawkę. „Emigracja jest zawsze cierpieniem dla tego, który wyjeżdża” – wyjaśnia program LFI – „…Pierwsze zadanie to pozwolić każdemu żyć u siebie”.\nDrogą do tego, według LFI, byłoby „powstrzymanie wojen, umów handlowych rujnujących lokalne gospodarki, walka ze zmianami klimatycznymi” i „pomaganie na miejscu”. Jednak proponowana „walka z przyczynami emigracji” zderza się z tzw. zasadą przejścia emigracyjnego. To „przejście” to dochód na głowę między 600 a 7500 dolarów rocznie, jak wyliczył Bank Światowy. Poniżej i powyżej tych widełek populacje pozostają raczej u siebie, lecz kiedy są w „przejściu” nawet znaczna poprawa dochodów i poziomu życia nie zatrzymuje emigracji.\nGdyby takie kraje jak Burundi czy Niger miały średni stały wzrost PKB na poziomie dwóch procent, potrzebowałyby ponad 130 lat na wyjście poza status emigracyjny. Póki co, Afryka jest potężnie „dojona” przez tzw. cywilizowany świat. Pewna pomoc gospodarcza istnieje, ale Czarny Kontynent pozostaje dzięki różnym formom neokolonializmu stałym płatnikiem netto. Pieniądze wyciągane z Afryki tylko przez europejski wielki kapitał przekraczają wszelką publiczną pomoc o dziesiątki miliardów dolarów.\nW efekcie „imigracja nie jest problemem” jedynie dla tych europejskich partii lewicowych, które pozostają poza parlamentami. Chodzi o lewicę zdecydowanie antykapitalistyczną, oskarżaną dziś o „chodzenie ręka w rękę” z gospodarczą oligarchią, która – z innych powodów – też nie ma nic przeciw imigracji, choć już nie naciska w tej kwestii na rządy lub robi to dyskretnie. Tymczasem Europa nigdy nie była tak bogata jak dzisiaj, tyle, że neoliberalizm doprowadził do niezwykle przyśpieszonego przepływu bogactw w najbogatszą górę kosztem prekaryzacji mas ludowych. Rozmiar imigracji z Afryki jest też dziś mikroskopijny w porównaniu do ludności naszego kontynentu, jednak pojawienie się podsycanych przez prawicę strachów typu tożsamościowego spycha lewicę do narożnika.\nWiadomości o tysiącach utopionych w morzu nie robią już wrażenia nawet na ludziach z „sercem po lewej stronie”. Do odczucia empatii potrzeba wąskiego planu, spojrzenia w twarz, czegoś, co do nas podobne. Widzenie emigrantów jako zdehumanizowanej „masy” skutecznie znieczula. Czarne postaci w takich samych kamizelkach ratunkowych, ustawione szeregiem w łodzi nie budzą współczucia, choćby przeżyły piekło.\nOd trzech dni po Morzu Śródziemnym błąka się kolejny statek, tym razem włoskiej straży przybrzeżnej, który wyciągnął z wody prawie 200 osób. Zablokowany między Maltą a Lampedusą czeka na kolejne, międzynarodowe targi i „repartycję”. Unia nie ma pojęcia, jak systemowo traktować problem, podobnie jak znaczna część zakłopotanej, europejskiej lewicy. Jakby nic jej nie pozostało, poza nieokreślonym smutkiem.\n26/08/2018 o 17:19\nSTOP MIGRANTOM, EMIGRANTOM I INNYM PRZYBŁĘDĄ !\n21/08/2018 o 02:04\nNie należy się dziwić,że nie chcą przyjąć ludzi z Aquariusa, jeśli jakieś państwo to uczyni, to statek wypłynie po kolejnych i przywiezie ludzi z Libii. którzy ww strefę niebezpieczną jadą na własne ryzyko na przykład z Nigru, czy Wybrzeża Kości Słoniowej. Partie lewicowe doskonale wiedzą, że ich elektoraty również nie są zwolennikami niekontrolowanej migracji ludzi, nie ważne skąd przybywają ludzie. Masowa migracja zawsze była po to aby dusić presję płacową i podtrzymywać stan w którym ”brakuje rąk do pracy”, a to w pierwszej kolejności zawsze uderza w najsłabiej uposażonych, którym odbiera się możliwości nacisku aby poprawić warunki płacowe. Demografia jest bezlitosna i społeczeństwa zachodnie widzą jak zmieniają się ich państwa są bardziej wielokulturowe, ale czy lepsze?. Krytyka to nie tylko podstawy ekonomiczne, ale społeczne i kulturowe. Nie widzę żadnych przesłanek aby państwa mieniące się ”oazą wolnośc”i, których społeczeństwa tyle wysiłku włożyły w walkę o prawa kobiet, czy LGBT, w imię źle pojmowanej tolerancji rezygnowały z własnego kanonu wartości czyniąc ustępstwa wobec innych kultur. Nie pomagało też zachowanie elit politycznych na przykład niemieckich, kiedy to burmistrz Koloni instruowała kobiety jaką odległość mają zachować od mężczyzn. Rozdawanie w Szwecji opasek ” nie dotykaj mnie”, zakrawa na kpinę. Ma rację duńska socjaldemokracja zaostrzając kurs, po latach chowania głowy w piasek i obwiniania siebie o negatywne następstwa migracji, bez cześniejszej należytej kontroli. Wszak rewizjoniści w ruch robotniczym uważali, że socjaldemokracja w danym kraju winna dbać przede wszystkim o robotników własnej narodowości, a nie wierzyć w opowieści o międzynarodowej solidarności robotniczej. Tej nie było nigdy i nie będzie. Przecież gdyby była to fabryki zagranicznych firm, które zostały przeniesione np do Polski nie znalazłyby pracowników, w związku z solidarnością ze zwolnionymi kolegami na zachodzie robotnicy w Polsce nie podjęliby pracy, niezależnie od narodowości. Partię Socjalistyczną wykończyły rządy Valssa i prezydentura Hollande’a – dewastacja kodeksu pracy w związku z użyciem 49.3. Bagatelizowanie migracji oraz inflacja laickości republiki były też udziałem republikanów, wcześniejszej UMP.\n19/08/2018 o 21:30\nBo skala imigracji NIE jest mikroskopijna. Oczywiście „tylko” 10% mieszkańców Niemiec to imigranci (w tym również Polacy). Ale w przedziale wiekowym 15-40 w Niemczech imigranci pochodzenia afrykańskiego i bliskowschodniego stanowią sami kilkanaście procent w skali kraju, i aż kilkadziesiąt procent w niektórych regionach. Wyborcy tradycyjnej robotniczej lewicy nie czują się u siebie, czują się zmarginalizowani. I słusznie! Tania siła robocza z Afryki czy Turcji zawsze była rękę globalistom. Niedostrzeganie problemów związanych z integracją w zasadzie wykończyło francuską Partię Socjalistyczną, jedną z najstarszych w Europie. Szkoda, że lewica nie umie wyciągnąć z tego wniosków.\n20/08/2018 o 11:58\nLewica powinna powtarzać, że to nie imigranci nas zwalniają a chciwe pijawki kapitalistyczne\n20/08/2018 o 23:11\nPatrzac globalnie, to w Niemczech bezrobocie nadal jest bardzo niskie mimo setek tysiecy imigrantow – a moze wlasnie dzieki nim, a wzrost gospodarczy szybuje mimo slabych prognoz dla calego swiata. Place wcale sie nie obnizaja przez imigracje (np. w UK minimalna pensja rosnie szybciej niz inflacja). Jednym slowem niechec do imigrantow nie moze wynikac z przyczyn ekonomicznych – bo to po prostu klamliwa wymowka majaca przykryc ksenofobie i ludzka glupote. A niektore partie lewicowe zamiast edukowac spoleczenstwo, ustepuja ze strachu przed ta glupota. I zgadza sie, ze socjalistow we Francji wykonczylo niedostrzeganie problemow z integracja. Ale od tamtej pory wiele sie nauczylismy. Wielka Brytania czy Niemcy nie popelnily tego bledu co Francja. Imigrantow nie spycha sie tam do gett. Pakistanczyczy i hindusi w UK czy Turcy w Niemczech mieszkaja na zwyklych osiedlach pomiedzy rdzennymi mieszkancami i nie ma z tego powodu wielkich problemow – wrecz przeciwnie, rosnie tolerancja i swiadomosc, ze swiat nie konczy sie na wlasnym pepku. Oczywiscie zdarzaja sie spiecia, ale wywolywane sa przez malostkowych ludzi, ktorzy i tak by je wywolywali. Gdyby nie bylo imigrantow, klocili by sie z sasiadem o zle skoszona trawe.\n27/08/2018 o 00:02\nNapisał Pan: „Jednym slowem niechec do imigrantow nie moze wynikac z przyczyn ekonomicznych – bo to po prostu klamliwa wymowka majaca przykryc ksenofobie i ludzka glupote”\nPozwolę sobie zatem co nieco wyjaśnić.\nJestem robotnikiem w niemieckiej fabryce. Pomimo zaawansowanego wieku pracuję ciężko na swój byt. Czasami, kiedy wracam po szychcie powłócząc nogami ze zmęczenia przyglądam się mieszkańcom pobliskich ośrodków dla imigrantów.\nKiedy oparty niedbale o barierkę młody człowiek gawędzi sobie wesoło przez iPhonea, myślę sobie że żyje on sobie tak, również na mój koszt.\nBo ja co miesiąc samego podatku dochodowego odprowadzam ok. 300 EUR\nAle mi nie dadzą mieszkania, muszę gnieździć się w małym pokoiku wynajmowanym za ciężkie pieniądze, na jedzenie, ubranie i inne potrzeby muszę sam zapracować. Do tego jeszcze składać się na utrzymanie tych ludzi.\nTo jest ta ksenofobia albo ludzka głupota? .\nProszę się nie obrazić, ale łatwo jest być dobroczyńcą na cudzy koszt. Ja niestety nie mam tego komfortu.\ntagi francja unia europejska usa protest Trump uchodźcy Rosja Izrael PiS lewica związki zawodowe rasizm syria Ukraina policja


Civic Type-R to jeden z najbardziej charakterystycznych hot-hatchy. W związku z tym, nie ma się co dziwić, że Honda chce aby wciąż się wyróżniał. Ostatnio, japoński producent zaprezentował nam zdjęcia auta w obfitym kamuflażu. Jednak widać było cechy charakterystyczne. W związku z tym, Kolesa.ru przygotowała render oparty właśnie o te zdjęcia.\nNowa generacja Civica Type-R była dość dużą rewolucją. Hot-hatch stał się jeszcze bardziej agresywny, a 320 koni mechanicznych mocy stawiało go na czele przednionapędówek. Pozostawał przy tym bardzo sportowy stylistycznie. Teraz przyszła pora na odświeżenie modelu. Jednak zmiany nie będą ogromne. Honda pokazała nam już całego nowego Civica Type-R jednak wciąż w dużym kamuflażu. Nie przeszkodziło to jednak Kolesie.ru przygotować renderu całego samochodu już bez kamuflażu. Dzięki temu możemy przekonać się jak Civic będzie się prezentował praktycznie w końcowej formie.\nWzględem poprzednika auto wydaje się być nieco wygładzone. Lampy z przodu i z tyłu są teraz nieco bardziej zaoblone na krawędziach. Przedni zderzak również jest nieco mniej agresywny, jednak ma jeden większy wlot powietrza. Charakteru dodaje tylny spoiler, który teraz prezentuje się bardziej torowo. Co ciekawe, zmieniono końcówki wydechu. Teraz ta środkowa jest większa od pozostałych. W poprzednim modelu było dokładnie na odwrót. Nadkola są nadal znacznie poszerzone i kryje się w nich dodatkowy wlot powietrza. Całość wygląda naprawdę bojowo, jednak nieco bardziej grzecznie niż poprzednik.\nNiestety, Honda nie zdradziła nam żadnych szczegółów technicznych. Pod maską prawdopodobnie nadal będzie pracować 2-litrowa jednostka z turbodoładowaniem. Jednak czy Civic Type-R otrzyma jeszcze więcej mocy? Już obecne wcielenie ma 320 koni przenoszonych tylko na przednią oś, co wydaje się być lekką przesadą. W związku z tym przyrost prawdopodobnie nie będzie zbyt duży. Premiera nowego Civica Type-R powinna nadejść w 2022 lub 2023 roku. Możliwe, że będzie to ostatnie wcielenie, które uniknie elektryfikacji. Ta jest niestety nieunikniona, zwłaszcza na rynku europejskim.


Stypendium im. Lesława A. Pagi Zdobywamy granty na badania\npiątek, 3 października 2014 11:21\nDo 28 listopada 2014 r. można składać wnioski w ramach programu grantowego Stypendium im. Lesława A. Pagi. Program skierowany jest do akademickich kół naukowych organizacji studenckich działających w obszarze rynku kapitałowego. Budżet konkursu wynosi 50 000 zł.\nZgodnie z informacjami organizatorów konkursu, jego celem długofalowym jest przede wszystkim:\npromocja modelu rozwoju Polski opartego na zdolności do współpracy i budowy trwałych więzi społecznych,\nSzansę na uzyskanie wsparcia mają projekty edukacyjne oraz naukowo-badawcze w zakresie rynku kapitałowego. Muszą być one prowadzone przez organizacje studenckie oraz akademickie koła naukowe z uczelni wyższych w Polsce.\nKonkurs skierowany jest do organizacji zrzeszających studentów lub absolwentów - którzy nie ukończyli 35. roku życia - uczelni wyższych przede wszystkim o profilu prawniczym lub ekonomicznym. Zespół projektowy może składać się z 3-6 osób. Może reprezentować organizacje studenckie, akademickie koła naukowe lub inne zarejestrowane stowarzyszenia i organizacje. Możliwe jest również zgłaszanie projektów przez zespoły nieformalne.\nW priorytetowy sposób traktowane będę zgłoszenia, które:\nFinansowane projekty będą musiały być zrealizowane do 25 lipca 2015 r.\nStrona internetowa konkursu im. Lesława A. Pagi\nFormularz zgłoszeniowy do konkursu Lesława A. Pagi\nPrzeczytaj więcej o: absolwenci , ekonomia , Fundacja 2065 im. Lesława A. Pagi , koła naukowe , koła studenckie , młodzi naukowcy , prawo , studenci , stypendium


Wernisaż pracowni Katarzyny Sas – bobrzanie.pl – to co istotne w Bolcu, Bolesławiec, informacje, blogi, sport, rozrywka, humor, imprezy, wideo\nW piątek 27 marca w Teatrze Starym odbędzie się kolejny wernisaż pracowni plastycznych działających w Młodzieżowym Domu Kultury im. Stanisława Wyspiańskiego. Tym razem zaprezentują się podopieczni pani Katarzyny Sas wspólnie z pracownią rękodzieła Ewy Wojciechowskiej.\nNa zajęcia prowadzone przez Katarzynę Sas w sumie uczęszcza około 70 osób. Na wernisażu, który rozpocznie się o godzinie 17:00 zobaczymy prace wykonane przez trzy grupy: rysunku i malarstwa sztalugowego, witrażu oraz wspomnianego rękodzieła. Pokazane zostaną podstawowe techniki rysunkowe, tematy z natury i wyobraźni. Wśród witraży dominują mozaiki. Wernisaż będzie wzbogacony prezentacją prac powstałych w czasie warsztatów feryjnych prowadzonych przez Katarzynę Sas. Będą to batiki z warsztatów pod tytułem „Podwodny świat”, malarstwo na tkaninie akrylem – „Karnawał według Klimta” oraz efekty zajęć z tworzenia biżuterii – „Instalacja, sztuka, biżuteria”. Biżuterię powstałą w czasie ferii na wernisażu będą prezentować na sobie jej twórcy. Zapraszamy serdecznie.\nPrezes Stowarzyszenia Ziemia Bolesławiecka serdecznie zaprasza wszystkich członków, sympatyków, media i zainteresowanych działalnością Stowarzyszenia Ziemia Bolesławiecka na obrady Walnego Zgromadzenia...


Największy ranking najlepszych polskich lodziarni! Poznajcie 150 miejsc na lodową ucztę! | naTemat.pl\nNajwiększy ranking najlepszych polskich lodziarni! Poznajcie 150 miejsc na lodową ucztę! •\nNajwiększy ranking najlepszych polskich lodziarni! Poznajcie 150 miejsc na lodową ucztę!\nLody dla ochłody, lody dla osłody!\t•\tfot. Maciej Stanik\nMoja babcia mawiała, że jeśli ktoś nie lubi słodkości, to znaczy, że jest złym człowiekiem. Nie chcę generalizować, ale moja babcia rzadko się myliła... Więc jeśli wy, dobrzy ludzie kochający słodycze, nie wyobrażacie sobie lata bez lodów (ale jeśli mają być kiepskie to wolicie nie jeść ich wcale), ten przewodnik jest właśnie dla was!\nLodożercy zacierają ręce – na mapie Polski coraz więcej jest lodziarni, które produkują lody same, bez chemicznych wspomagaczy, z naturalnych składników, czasem według domowych receptur. To czy w lodach jest prawdziwa śmietana, oraz czy lody owocowe są z owoców, a nie z zagęszczanych soków i cukru, od razu czuć na języku. Lody poprawiają humor, kojarzą się z dzieciństwem. Jest w nich coś beztroskiego i optymistycznego. Kwestię wagi lodów dla ludzkości doskonale podsumowuje hasło, które jedna z warszawskich lodziarni wypisała na swoim potykaczu: "Dinozaury nie jadły lodów i wyginęły. Przypadek? Nie sądzę..." Ja też nie! W końcu gdyby nie było warto, nikomu nie chciałoby się stać w oczekiwaniu na swoją porcję lodów w często pozakręcanej na ulicy kolejce. Dlatego w poszukiwaniu dobrych lodziarni można sugerować się jej długością, ale nie trzeba! Można też przeczytać nasz przewodnik po najlepszych polskich lodziarniach, który stworzyliśmy wraz z naszymi Czytelnikami (!). Wystarczy odnaleźć w nim swoje miasto i ruszać na lodową wyżerkę!\nOd momentu, w którym lodziarnie zaczęły wyrastać na mapie stolicy jak grzyby po deszczu, metoda poszukiwania tej najlepszej poprzez pomiary kolejki (im dłuższa tym lepsze lody) stała się nie tyle nieaktualna, co nieprecyzyjna. Jest w Warszawie sporo małych lodziarni, które serwują lody doskonałe, a wieść o nich nie dotarła jeszcze do wszystkich lodożerców. Przykładem takiego miejsca jest m.in. lodziarnia Sweet Moments, która ma najlepsze lody śmietankowe pod słońcem i swój sekret: włoską specjalistyczną maszynę do robienia lodów (jedyną taką w Warszawie), czy Lodojadacz przy ul. Indiry Gandhi. Warszawiacy zaufali lodziarni Malinovej – nie bez powodu, lody są tu rzeczywiście bardzo dobre. Z warzywnych smaków słynie lodziarnia Limoni, a z tradycyjnych receptur lodziarnia Wojciecha Hodunia. Czytelnicy BLISS zwrócili naszą uwagę m.in. na wybitne lody o smaku mango lassi w lodziarni Melody oraz lodową ofertę popularnych cukierni Sowa. Na brak dobrych lodów nie narzekają też mieszkańcy warszawskich przedmieść. Przykładowo w Kiełpinie można skosztować aż 80 smaków lodów od Nowaczewskich, które właściciel robi własnoręcznie!\nLista najlepszych lodziarni w Warszawie.\nDobrą lodziarnię poznasz po jakości lodów śmietankowych.•fot. Maciej Stanik\nW Poznaniu dobrych lodziarni nie brakuje i, co ważne, znajdują się one w różnych punktach miasta. Dzięki temu, gdziekolwiek będziecie, kiedy poczujecie falę lodowego pragnienia, zawsze się coś niezłego znajdzie. Wartą uwagi poznańską lodziarnią jest Wytwórnia Lodów Tradycyjnych przy Kościelnej. To skromne niewielkie okienko, serwuje takie rarytasy, że w niedzielne popołudnia ustawiają się tu kilkunastometrowe kolejki. Poszukiwaczom oryginalnych i wyjątkowych smaków polecamy wizytę w Muu Pracowni. W menu znajdziecie tam m.in. lody o smaku... chleba ze słonecznikiem.\nLista najlepszych lodziarni w Poznaniu.\nWarszawska lodziarnia Lodojadacz.•www.facebook.com\nLodziarnia Lodojadacz w Warszawie.•www.facebook.com\nWrocław również całkiem nieźle wypada w rankingu najlepszych lodziarni w Polsce. Prawdziwe zagłębie dobrych lodów w tym mieście to ulica Wita Stwosza. Amarina Ice Cream, Balduno Manufaktura i lodziarnia przy Wita Stwosza 39 konkurują tu o uznanie lodożerców. Najstarszą, sprawdzoną i z pewnością tradycyjną lodziarnią jest ta ostatnia. Serwuje lody włoskie. Ponadto, we Wrocławiu wielką popularnością cieszy się lodziarnia Polish Lody. Są tacy, którzy twierdzą, że są boskie i nie ma lepszych. Z tak przekonującą opinią w szranki może stanąć oferta lodziarni Pralinka: lody o smaku whisky, wanilia plus sos pomarańczowy plus czekolada i skórka pomarańczowa... Na samą myśl ślinka cieknie!\nLista najlepszych lodziarni we Wrocławiu.\nDeser lodowy od Sweet Moments.•fot. Maciej Stanik\nTradycyjne domowe receptury i klasyka smaków – to domena lodziarni Stanisława Skargi przy Starowiślnej. Po te lody kolejki ciągną się czasem aż po horyzont. Jeśli uważacie się za wprawionych lodożerców i waszym zdaniem nic już was nie zdziwi, koniecznie wybierzcie się do cukierni Si Gela oraz do Słodkiego Wentzla. Tam skosztujecie lodów o smaku gorgonzoli, parmezanu, pomidorów z pieprzem, selera naciowego, a nawet octu balsamicznego. Smakosze polecają też lodziarnię Katane. Serwuje lody włoskie, również popularne ostatnio lody o smaku znanych ciastek i słodyczy: Rafaello, Oreo czy Delicji.\nLista najlepszych lodziarni w Krakowie.\nNa szczęście okazuje się, że polskie kurorty nadmorskie nie samymi turystami żyją i oprócz budek z amerykańskimi świderkami, znajdziemy tam też kilka niezłych tradycyjnych lodziarni. W Sopocie warto wypuścić się dalej niż na Monciak i zajść do rodzinnej lodziarni Bacio Di Caffe. Jakkolwiek to brzmi, tam lody robi się na zapleczu. Fajne smaki znajdziecie we włoskiej lodziarni Gunga. Czekolada z chilli, cynamon, kawa to tylko niektóre z nich.\nLodziarnia Melody na pikniku Radia Kolor.•www.facebook.com\nW Gdańsku i Gdyni jest kilka kultowych miejsc: Miś, Eskimo czy Mariola Cafe, które niezmiennie w każdym sezonie przyciągają genialną realizacją klasyki. W tej ostatniej znajdziecie także m.in. lody kasztanowe.\nLista najlepszych lodziarni w Trójmieście.\nŁodzianie przeżywają prawdziwy wysyp niezłych lodziarni. Trzy lokalizacje Bezy-Krówki, kolejne trzy Hort Cafe, dwie lodziarnie na Piotrkowskiej, i kolejne dwie w Manufakturze.... Gdzie się łodzianin nie obróci tam lodziarnia! Nic tylko zajadać. Orzeźwienia spodziewajcie się po lodach Łódzkiej Fabryki Lodów – cytryna, granat i porzeczka to szlagiery sorbetów. Łasuchom na słodkie podpasuje Bez-Krówka – ich "tytułowy smak" faktycznie smakuje jak bezy z karmelem. A jeśli jesteście na diecie zajrzyjcie do Naturalnej Jogurterii Lodowej.\nLista najlepszych lodziarni w Łodzi.\nPyszności od Melody.•www.facebook.com\nLodożercy z Katowic dobrze wiedzą od czego zacząć lodową wyżerkę w swoim mieście. Lodziarnia Szałaj przy ul. Wandy specjalizuje się w produkcji lodów już od 100 lat! Ale lodom Szałaja nie ustępują też te z kawiarni i cukierni Dłucik. Tutaj pojedyncze porcje biją rekordy rozmiaru. W podróż sentymentalną zabierze was lodziarnia Sonia w Mikołowie. Można tu skosztować lodów o smaku popularnych kukułek.\nLista najlepszych lodziarni w Katowicach.\nNajwiększe emocje wśród lodowych smakoszy budzi w Toruniu Cukiernia Lenkiewicz. Skosztujemy tu wybitnego solonego karmelu i dobrze przygotowanej klasyki. Z kolei Doppio Cafe Bistro serwuje lody o smaku dzieciństwa, czyli masła orzechowego i Nutelli. Nasi czytelnicy docenili też smaki lodów, które można nabyć w Cukierni Sowa.\nLista najlepszych lodziarni w Toruniu.\nLody czekoladowe z truskawkami smakują wybornie.•fot. Maciej Stanik\nStolica kujawsko-pomorskiego zadziwia nie tylko szeroką ofertą lodziarni, ale też sposobem przygotowywania lodowych deserów. W Katarynce możecie wybrać dowolny produkt z lodówki, a chwilę później na waszych oczach powstanie z niego pyszna lodowa masa. Co ciekawe, w galerii smaków do wyboru mamy również marchewkę i pomidora! Z kolei lodziarnia Przystań zaspokoi lodowy apetyt alergików i tych, którzy stronią od produktów odzwierzęcych – w menu lody wegańskie, także czekoladowe (!) w bezglutenowych wafelkach.\nLista najlepszych lodziarni w Bydgoszczy.\nWarszawska lodziarnia na Nowym Świecie.•fot. Maciej Stanik\nDobre lodziarnie w Lublinie to póki co nowość, co nie oznacza, że Lublin to lodowe pustkowie. Polecamy wizytę w lodziarni Bosko – Lody Produkcji Własnej. Tutaj znajdziecie całą gamę pysznych sorbetów, a także wegańskie lody orzechowe. Wyjątkowymi smakami cechuje się lubelska Polonia Cafe. Raz spróbujecie mięty z Nutellą i będziecie wracać tu zawsze, gdy tylko nadarzy się okazja.\nLista najlepszych lodziarni w Lublinie.\nSzczecińska lodziarnia Gelatiamo słynie z eksperymentów: lody z gorgonzoli? Jak najbardziej. Sorbet z mascarpone? Proszę bardzo. A ostatnio nawet i lodowa wersja paprykarza szczecińskiego zagościła w lodowym menu Gelatiamo. Na tradycyjne lody warto wybrać się do lodziarni Marczak. Tutaj temat traktuje się bardzo serio – zero chemii, barwników i sztucznych aromatów. Wyłącznie naturalne składniki i rzemieślnicza droga produkcji. Gratulujemy!\nSprostowanie: 6. Dolce Via, Miodowa - obok kąpieliska Głębokie / Lista najlepszych lodziarni w Szczecinie.\nLody od Melody z zielonej herbaty i rokitnika.•www.facebook.com\nNajlepsze lodziarnie w mniejszych i małych polskich miastach\nPrawdziwie dobre lody nie potrzebują rozgłosu, smak obroni się sam. Jednak w mniejszych i tych całkiem małych miastach wieść o sprawdzonych źródłach dobrego jedzenia rozchodzi się szybko. I tak, na podstawie zgłoszeń naszych czytelników sporządziliśmy również listę lodziarni, które warto odwiedzić będąc, np. w Przemyślu, Opolu czy Koszalinie. Smacznego drodzy lodożercy!\nLista najlepszych lodziarni w małych polskich miastach.


Laboratoria w Nowym Kisielinie są już gotowe | Łącznik Zielonogórski\nLaboratoria w Nowym Kisielinie są już gotowe\nDo końca tego półrocza ma być wyłoniona spółka, która będzie zarządzać uniwersytecką częścią parku w Nowym Kisielinie.\n- Zainwestowaliśmy tutaj ok. 20 mln zł, łącznie z obwodnicą. Te pieniądze muszą zaowocować dla całego regionu lubuskiego – podczas konferencji prasowej mówiła marszałek Elżbieta Polak, która w poniedziałek spotkała się z przedstawicielami Uniwersytetu Zielonogórskiego odpowiedzialnymi za rozwój parku naukowego w Nowym Kisielinie.\nTo największe przedsięwzięcie gospodarcze w regionie. Tereny w Nowym Kisielinie dzielą się na dwie części. Gospodarczą i naukową. Gospodarcza, to Lubuski Park Przemysłowo-Technologiczny, w większości objęty strefą ekonomiczną gdzie szykowane są tereny inwestycyjne pod budowę fabryk. Na razie działa tutaj pierwszy inwestor – firma Darstal. Właśnie rozstrzygnięto przetarg na dalsze uzbrojenie tego terenu.\nCzęść naukowa to Park Naukowo-Technologiczny Uniwersytetu Zielonogórskiego. Budynki, które go tworzą są już gotowe. Teraz trzeba je tak wykorzystać, by jak najlepiej wykorzystać połączenie nauki z biznesem. Temu właśnie poświęcone było poniedziałkowe spotkanie.\n- Innowacyjna gospodarka to najważniejszy priorytet w tej perspektywie finansowej Unii Europejskiej. Będą na to pieniądze – tłumaczyła marszałek Polak. - Przedsiębiorcy będą mogli otrzymać odpowiednie granty na badania, które będą realizowane w uniwersyteckich laboratoriach działających w Nowym Kisielinie.\nKiedy zaczną funkcjonować?\n- Wiadomo ktoś tym majątkiem musi zarządzać. Zgodnie z przyjętymi wcześniej założeniami musi być powołana spółka prawa handlowego, która będzie prowadzić park – tłumaczył prof. Andrzej Pieczyński, prorektor ds. rozwoju UZ. – Przetarg powinien zostać rozstrzygnięty do końca pierwszej połowy tego roku. Inkubator przedsiębiorczość powinien wcześniej zacząć funkcjonować.\n- Planujemy umożliwić przedsiębiorcom ułatwić dostęp do laboratoriów i sprzętu badawczego w skali niespotykanej do tej pory w regionie – mówił dr Wojciech Zając z Centrum Technologii Informatycznych.\nW kisielińskim Parku powstały Centrum Innowacji Technologie dla Zdrowia Człowieka, Centrum Budownictwa Zrównoważonego i Energii, Centrum Technologii Informatycznych, Centrum Przedsiębiorczości i Transferu Technologii oraz Akademicki Inkubator Przedsiębiorczości UZ.\nKolejna inwestycja miasta w gminie\n15 mln zł kosztować będzie kolejny etap uzbrojenia Lubuskiego Parku Przemysłowo-Technologicznego. We wtorek firma Müsing podpisała umowę na wykonanie prac. Ma czas do stycznia przyszłego roku.\nwięcej wpis Kolejna inwestycja miasta w gminie\nDarstal pracuje na trzy zmiany\nPierwsza fabryka w Nowym Kisielinie pracuje pełną parą. – Miejsce okazało się dla nas szczęśliwe – uśmiecha się prezes Darstalu Henryk Dudziak.\nwięcej wpis Darstal pracuje na trzy zmiany\nKolejny inwestor zbuduje magazyn\nW czwartek, firma BWK Logistic podpisała umowę na kupno działki w Lubuskim Parku Przemysłowo-Technologicznym w Nowym Kisielinie.\nwięcej wpis Kolejny inwestor zbuduje magazyn


Czarek z "Love Island" nie powiedział całej prawdy Ani? Głos zabrała jego była dziewczyna\nCzarek z "Love Island" mógł nie powiedzieć wszystkiego Ani i Stelli. Jego była dziewczyna ma inne zdanie od niego na temat przyczyny rozpadu ich relacji. Chodziło o zdrady.\nCezary Mroczkowski to uczestnik "Love Island", który pojawił się w willi dopiero niedawno, a już zdążył mocno namieszać. Początkowo był skupiony na Stelli, z którą chciał zbudować relację. Jego wybranka pozostała jednak przy swoim partnerze, Piotrze. Przed eliminacją z programu uratowała go Ania. Obecnie są parą i wydaje się, że powoli udaje im się budować uczucie. Oboje wierzą, że może być z tego coś więcej niż przyjaźń. Ostatnio trafili razem do "kryjówki". Fani bardzo polubili wesołego uczestnika i mocno kibicują jego relacji z Anią. Okazuje się jednak, że mógł nie być w pełni szczery.\nByła dziewczyna Czarka z "Love Island" o zdradach\nW jednym z odcinków "Love Island" Czarek opowiadał zarówno Ani, jak i Stelli o swojej byłej dziewczynie. Jak przyznał, byli w trzyletnim związku. Dodał też, że mieszkał ze swoją partnerką. Ich relacja miała rozpaść się z jej winy.\nZ jego relacji wynika, że rozstali się m.in. przez jej popularność na Instagramie. Uczestnik miłosnego show powiedział, że do rozpadu relacji przyczyniła się też operacja powiększenia biustu jego dziewczyny i fakt, że cieszyła się zainteresowaniem mężczyzn w mediach społecznościowych.\nGłos postanowiła zabrać była partnerka Czarka. Na swoim profilu na Instagramie przyznała, że mężczyzna mija się z prawdą.\nPost udostępniony przez Ada 💃🏽 (@enadiii_)\nAda, która ogląda "Love Island" była mocno poruszona słowami Cezarego. Dała temu upust na swoim Instastory.\nCo za pajac! Mi odj**ało przez cycki haha dobre. Zostawiłam, bo jesteś zdrajca i ru**acz, obrzydliwy zakłamany typ. Jak można tak kłamać? - napisała na swoim story.\nRzeczywiście Czarek mógł mocno podkoloryzować rozpad swojego związku?\nNewsy Pierwsza poważna kłótnia w "Love Island 2"! Konflikt między Adą i Alicją - o co poszło?


Ptaszek czy Szczepaniak – kto kierowcą? – Rajdy24.pl\nPtaszek czy Szczepaniak – kto kierowcą?\nDodano 28 lipca 2016, 23:17\nWprawne oko zauważyło zapewne, że zarówno na liście zgłoszeń, startowej jak i na wynikach jako kierowca widnieje Maciej Szczepaniak, a pilotem jest Hubert Ptaszek. I nie jest to błąd organizatora ani przypadek. O co tu chodzi?\nZgodnie z licencjami i nazewnictwem, załogę stanowią „driver” i „co-driver”, czyli tak naprawdę… dwóch kierowców. Zarówno kierowca jak i pilot mogą prowadzić rajdówkę. Takie sytuacje zdarzają się często np. na dojazdówkach, gdy kierowca odpoczywa, a pilot przejmuje „ster”.\nTym razem sytuacja jest nieco bardziej skomplikowana. Chodzi o to, że kierowca może punktować tylko w siedmiu rundach WRC 2. Aby uczestniczyć w Rajdzie Finlandii i jechać w kategorii, zawodnicy zamienili się pozycjami. – Maciek jest zgłoszony jako kierowca żebym nie punktował w tym rajdzie do WRC2 🙂 ja prowadzę ale w ten sposób można obejść regulamin – napisał na swoim profilu Hubert Ptaszek.\nTagi:Hubert Ptaszek, Maciej Szczepaniak, Rajd Polski 2016, Rajdowe Mistrzostwa Świata, Rally Poland 2016, World Rally Championship, WRC


Życie w harmonii ze sobą. – Life Sense\nData: 23 sierpnia 2021 | Kategorie: Emocje i uczucia Rozważania na temat... Rozwój osobisty Samoświadomość\nTakie hasła coraz częściej pojawiają się w naszej przestrzeni, ale co to tak naprawdę znaczy?\nWielu ludzi powie, że przecież żyje w zgodzie ze sobą, robi co chce, decyduje za siebie, odnosi sukces itp. Inni będą negować, buntować się, twierdzić, że się nie da, że „łatwo powiedzieć”, czy ”jak tu żyć w harmonii, gdy dookoła tyle wydarzeń, nerwów” itp. To prawda. Trudno zachować spokój i równowagę w świecie pełnym różnych emocji, w świecie, w którym musimy żyć w relacji z innymi, bardzo różnorodnymi ludźmi. Życie w harmonii często kojarzymy z życiem w błogim spokoju i niczym nie zakłóconym porządku. Ale nie zawsze tak jest. Zachowanie harmonii to nic innego jak stan homeostazy i równowagi.\nHomeostaza zaś nie jest stanem neutralnym, w którym nic się nie dzieje.\nTo stan niezwykle dynamiczny, stan w którym zachodzi mnóstwo procesów wewnętrznych, które mają zapewnić nam przeżycie, zachowanie zdrowia zarówno fizycznego, jak i psychicznego. Homeostaza pozwala nam dostosować się do ciągle zmieniających się warunków. Dzięki mechanizmowi samoregulacji nasze stłuczenia, złamania goją się, temperatura ciała również podlega regulacji, organizm sam potrafi zwalczyć chorobę. Nasze umiejętności z tym związane w znacznym stopniu przewyższają możliwości innych organizmów. Poza samoregulacją fizycznego ciała mamy zdolności regulacji swoich procesów umysłowych, naszych wewnętrznych stanów, czy działań. Mamy zdolność włączenia świadomego umysłu i zastosowania różnych technik pozwalających utrzymać nam stan równowagi, harmonii, samokontroli i samodyscypliny. Samoregulacja to umiejętność zmiany naszych reakcji, działań, myśli, pragnień, to dynamiczna reakcja, ale i proces wymagający pewnego wysiłku. Powinien być to dla nas naturalny i najbardziej optymalny stan. Powinniśmy do niego stale dążyć, nie zapominając jednocześnie, że jesteśmy organizmem pełnym energii, reakcji chemicznych, reakcji hormonalnych, biologicznych procesów zachodzących w nas, by to życie utrzymać.\nJak zatem zachować ten stan? Czy można się tego nauczyć? Od czego zacząć?\nPo pierwsze samoświadomość. To ona daje nam możliwość, umiejętność uzyskania wiedzy na nasz temat: o schematach naszego reagowania, naszych wzorcach, potrzebach, impulsach, które dają początek wyzwalaczom emocjonalnych reakcji oraz samym reakcjom.\nPo drugie nasze wartości, cele, normy społeczne. To tutaj najczęściej pojawia się dysonans i konflikty. To tu tracimy najwięcej energii, by zachować równowagę i homeostazę. Często nasze wartości, cele, to kim naprawdę jesteśmy i co naprawdę czujemy jest w opozycji do ról jakie odgrywamy w naszym życiu. Konflikt ten to po prostu opór, nasz sprzeciw, niezgoda pomiędzy tym, co wiemy o sobie i jak siebie widzimy, a tym jak widzą nas inni. Konflikt pomiędzy tym, jacy jesteśmy, a tym jacy być powinniśmy z perspektywy innych, często oceniających nas ludzi.\nPo trzecie siła. Siła, która daje nam energię do przełamywania, zmiany naszych reakcji, daje motywację do zmian, by pomimo niesprzyjających warunków zachować równowagę. Siła, która pozwala dostosować się do zmieniających się ciągle warunków, pozwala na życie w harmonii i w zgodzie ze sobą.\nTagi: Fundacja Life Sense, mogę więcej, motywacja, rozwój osobisty, siła


Suplementy na stawy | Regiowyniki - ligaokregowa plRegiowyniki – ligaokregowa pl\nYou are here: Home / Ciechanowsko ostrołęcki okręgowy związek piłki nożnej / Suplementy na stawy\nSuplementy na stawy pomogą rozprawić się z bólem kolan\nDzisiejszy tryb życia sprawia, że bardzo często szwankują nam stawy. Chodzi tu głównie o stawy kolanowe, bo one są najbardziej obciążone, ale nie tylko. Sprawia to siedzący tryb życia, mało ruchu i mało sportu, ale także niewłaściwe, bezwartościowe jedzenie. Mogą się też zdarzać urazy, przeciążenia, które także mają swój negatywny wpływ. W każdym razie, takie problemy stawowe sprawiają, że powoli wycofujmy się z aktywności. Nie chodzimy na spacery, bo od razu bolą nas nogi, nie możemy wybrać się na spacer w góry i tak dalej.\nNie jest to jednak rzecz, która pozostaje raz na zawsze. Jak najbardziej możemy zrobić coś ze swoimi stawami i chodzi tu oczywiście o pozytywne kwestie. Mowa tu o środkach, które noszą wspólną nazwę suplementy na stawy. Te najlepsze zawierają kolagen i siarczan glukozaminy, który pomaga odbudować nasze chrząstki stawowe, zużyte poprzez ich eksploatację. Takie suplementy na stawy trzeba jednak przyjmować przez dłuższy okres, żeby były skuteczne. Minimum to dwa, trzy miesiące.\nWarto jednak podjąć się takiego wyzwania, bo znacznie polepsza to nasze życie i jego komfort. Oczywiście, nie chodzi tu o to, by kupować najtańsze suplementy tego typu, znacznie lepiej jest inwestować w te droższe, które zawierają wyższe ilości składników aktywnych, odbudowujących chrząstki stawowe, kości i ścięgna. Oczywiście, bardzo ważny jest też regularny ruch, ale chodzi o ruch umiarkowany, to znaczy na przykład znacznie lepiej jest wybierać rower zamiast biegania, co jest dużo bezpieczniejsze.\nSuplementy omega środa, Październik 11th, 2017 By admin\nSuplementy activlab środa, Październik 11th, 2017 By admin


Kiepski mózg | Kiepscy Wiki | Fandom\nWersja CybeRPixiePL (tablica • edycje) z dnia 22:44, lip 10, 2020\nBabka tańczy z telewizorem\n09 października 1999\nNieco później u Babki zjawia się jej koleżanka Paulinka z kółka różańcowego. Przyniosła Babce jakiś katalog. Obie kobiety idą oglądać ów katalog w toalecie – nie chcą, aby ktoś im przeszkadzał. W tym samym czasie do domu wraca Ferdynand Kiepski z Waldusiem, niosącym nowo zakupiony odtwarzacz VHS. Ferdek zauważa pusty wózek Babki, stojący pod drzwiami do klozetu. Obaj podkradają się po cichu do drzwi toalety i zamyka Babkę na klucz. Następnie zagląda do niej przez dziurkę od klucza. Obie staruszki – Babka i Paulinka – oglądają razem jakiś katalog. Ferdek nagle otwiera drzwi i zaskakuje obie panie podczas oglądania... katalogu z trumnami. Najpierw jednak podejrzewa, że Babka ogląda katalog erotyczny. Gdy już Kiepscy orientują się, co ogląda Babka, postanawiają zorganizować godny pochówek dla Babki. Nieco później Babka, Halina Kiepska, Mariolka i Arnold Boczek oglądają filmy na odtwarzaczu w salonie Kiepskich. Nagle w pokoju gaśnie światło. Otwierają się drzwi i wchodzą Ferdek i Paździoch, przebrani za grabarzy. Na rękach niosą... własnoręcznie zrobioną trumnę dla Babki! Pomaga im Walduś. Trumna jest wyposażona we wszelkie udogodnienia. Jest nawet... kuweta, na wypadek, gdyby Babce zachciało się po śmierci załatwić potrzebę. Trumna ma tylko jedną, małą wadę – jest zrobiona ze starego tapczanu, który od dłuższego czasu leżał przy śmietniku na podwórku. Jest w niej umieszczony nawet odstraszacz dżdżownic, które mogą się dobierać do Babki po jej śmierci. Halina pyta się Ferdka, ile taka trumna kosztuje. Ferdek odpowiada, że 50 tysięcy złotych to minimum.\nNastępnej nocy Kiepskiemu śni się koszmar. Odbiera on telefon od Babki, która dzwoni z trumny. Seniorka mówi, że skończył jej się piasek w kuwecie. Ferdek idzie to naprawić. Jeszcze przed tym, jak wszyscy wokół niego stali się zombie, Halina dwa razy do Ferdka wypowiada słowo mózg. Gdy tylko otwiera trumnę, Babka od razu wychodzi i mówi, że chce zjeść jego mózg. Ferdek w obronie własnej zakłada jej na głowę telewizor, ale to nic nie pomaga. W dodatku z kuchni wychodzą Walduś i Mariolka, którzy żądają tego samego, co Babka – mózgu Ferdka. Ten ostatni zaczyna wrzeszczeć i ucieka do sypialni. Chce wraz z Haliną stawić czoła zombie. Czeka go jednak przykra niespodzianka – jego żona też zmieniła się w zombie. Kiepski ucieka na korytarz, gdzie spotyka Paździochów. Oni też chcą zjeść jego mózg. Ferdek chce ratować się ucieczką do toalety, jednak tam spotyka Boczka. On także jest zmieniony w zombie. Kiepski wywala go stamtąd i sam zamyka się w toalecie. Chce w ten sposób schronić się przed zombie. Tymczasem Kiepscy-zombie wychodzą na korytarz. Wszyscy razem zaczynają atakować Ferdka. Ich głowy po kolei przenikają przez ściany toalety, gdzie jest schowany Ferdek. Ferdek chce się ratować ucieczką. Po wybiegnięciu z toalety pierwszą osobą, którą widzi Ferdek, jest listonosz Edzio. On również jest zombie. Wszyscy razem przewracają Ferdka na podłogę i zaczynają dobierać się do jego mózgu.\nBohdan Smoleń – listonosz Edzio (tylko w scenie snu, zmieniony w zombie)\nWszyscy, prócz samego Ferdka i Paulinki, stają się we śnie zombie


THE GREEN HOTEL (Pattaya, Tajlandia) - opinie o hotel oraz porównanie cen - TripAdvisor\nHotele w pobliżu The Green Hotel\nHotele w pobliżu Pattaya Snorkeling Trips\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: The Green Hotel\nAtrakcje w pobliżu obiektu The Green Hotel\nThe Green Hotel opinie, Pattaya\nNr 354 wśród 504 hoteli w lokalizacji Pattaya\n93/124-5, Moo 10, South Pattaya Road, Pattaya 20150 Tajlandia\nArtinblackpool napisał/a recenzję\nTen hotel jest blisko do wszystkich sklepów, barów i restauracji, 3-4 minut spacerem do plaży. Basen jest czysty i dobrze utrzymany, personel recepcji jest bardzo dobra i pomocna, jeśli brakuje trochę po angielsku ?jedyne zastrzeżenie to brak wyciągu na górnym piętrze.\nBong R napisał/a recenzję\nJeśli szukasz 5-gwiazdkowy hotel, polecam w pobliżu hotelu Hilton. Byłam w tym hotelu z przyjacielem, i czuliśmy, że to dobra deaI za nasze pieniądze. Nie mieliśmy żadnych problemów z głośne pokoje, zepsute urządzenia lub nieuprzejmy personel. Pokoje odpowiednio czyszczone…\nmonsoontom napisał/a recenzję\nIdealne miejsce dla kogoś kto nie patrząc na miejsce, gdzie można spędzić dzień. W odległości spaceru od plaży (około 2-3 minut), ale na tyle daleko żeby nam nie przeszkadzano w nocy. Podstawowe udogodnienia. Brak sejfu ale dostęp do sejf. Pracownicy mają słaby chwycić w języku…\nMerenguePie napisał/a recenzję\nOdwiedziliśmy Pattaya na wakacje. Zatrzymaliśmy się w Green Hotel na zalecenie innego hotelu's recepcjonistka, i nie pożałujesz. Spędziliśmy 5 dni w Green Hotel. The pictures shown na tej stronie internetowej są dokładne i prawidłowe. Zapłaciliśmy 900baht/noc. Zapłaciliśmy jeden…\nUżytkownik Artinblackpool zadał pytanie\nhas anyone got the phone number of the Green Hotel Pattaya


Nauka gry w tenisa - Żubr Kamieńczyk\nOpublikowany 25 maja 2018 26 maja 2018 Roksana Jaroszewska\nTenis to bardzo efektywna gra polecana wszystkim. Zwłaszcza dla dzieci, ponieważ, gdy są jeszcze małe, nabędą odpowiednich umiejętności. Rodzice zazwyczaj cieszą się z tego faktu, ponieważ ruch to zdrowie i każdy o tym wie. Dlaczego więc nie zainwestować w swoją pociechę i zafundować jej profesjonalny kurs? Lekcje i kursy tej gry oferowane są przez tysiące klubów sportowych.\nCzy tenis jest trudny?\nRównież przez indywidualnych trenerów. Nauka gry w tenisa dostępna jest również w szkołach, w tym podstawowych, czy średnich o profilu sportowym. Coraz częściej nauczyciele w-fu w ramach dodatkowych zajęć oferują swoim uczniom lekcje tenisa. W Warszawie znajdziemy szereg ofert dla osób początkujących, zupełnie nie znających się na tego typu dyscyplinie sportowej, po te zaawansowane dla amatorów tenisa. Tenis dla dzieci to bardzo dobry pomysł. Mój ojciec podczas zawodowej służby wojskowej nabył takie umiejętności gry w tenisa, że do dzisiaj wygrywa wszystkie turnieje, nie tylko te rodzinne. Lekcje tenisa dzielą się na dwa rodzaje – tenis ziemny i stołowy. Gra w tenisa wiąże się ze sporym wysiłkiem, a uprawianie tego sportu zapewni nam wspaniałą figurę, mocne mięśnie całego ciała oraz bardzo dobry refleks. Kursy tenisa odbywają się całorocznie, bez względu na porę roku czy aktualną pogodę. W dni robocze oraz w soboty i niedziele.\nOsoba zainteresowana tego typu dyscypliną sportową powinna zabrać ze sobą jedynie strój sportowy, chęci i dobry humor. Reszta czeka na nas na miejscu. Warto zadbać o siebie, o swoje dobre samopoczucie, świetny wygląd, zdrowie. Dorośli i młodzież często zastanawiają się co robić w czasie wolnym, jak go pożytecznie wykorzystać? Zakupy, zasłużony bierny odpoczynek, a może jednak sport? Tenis to jest dobry wybór.\n⟵Jakie produkty są potrzebne do prowadzenia myjni?\nFirany balkonowe i inne akcesoria ozdobne⟶


Zwracamy się do Państwa z prośbą o udostępnianie informacji o zbiórce pieniędzy, prowadzonej na rzecz nauczycielki od wielu lat związanej z naszą szkołą.\nPani Ania jest członkiem STO od 20 lat. Od dwóch lat choruje na nowotwór piersi. Dotychczasowe terapie wydawały się skuteczne, ale w ostatnich miesiącach choroba powróciła ze zdwojoną siłą. Obecnie stan Pani Ani jest bardzo zły (bezwładne nogi, problemy z mową, wzrokiem oraz połykaniem) i jedyną szansą wydaje się tzw. terapia protonowa w połączeniu z chemioterapią, realizowana w Niemczech.\nKoszt operacji – 30 000 EURO – przekracza możliwości finansowe rodziny. Obecnie trwa zbiórka pieniędzy, które pozwolą pokryć koszty leczenia.\nZ góry dziękujemy za każdą wpłatę na rzecz Pani Ani i dalsze przekazywanie informacji o prowadzonej zbiórce.\nLink do zbiórki: https://zrzutka.pl/6zb8uf


Eliminacje Euro 2020. Kuriozum w meczu Rosja - Belgia. Boyata pomylił koszulki - Sport WP SportoweFakty\nGetty Images / Mike Kireev/MB Media / Na zdjęciu: Dedryck Boyata\nDawid Borek 17 Listopada 2019, 12:24\nW meczu eliminacji ME 2020 Belgia pokonała Rosję 4:1, ale więcej niż o samym meczu mówi się o kuriozalnej sytuacji z Dedryckiem Boyatą w roli głównej. Belgijski obrońca pomylił koszulki.\n"Boyata", "4" - takie napisy powinny pojawić się na tylnej części koszulki Dedrycka Boyaty. I tak faktycznie było, tyle, że jedynie w pierwszej połowie meczu w ramach eliminacji Euro 2020 Rosja - Belgia (4:1).\nPo zejściu do szatni obrońca Herthy Berlin najpewniej ściągnął swój trykot. I tu pojawił się problem, bo przy wyjściu na drugą połowę Boyata ubrał na siebie nie tę koszulkę, co powinien.\nEfekt był kuriozalny. Belgijski piłkarz po przerwie zameldował się na boisku w koszulce... Michy'ego Batshuayi. Wyglądało to tym bardziej dziwacznie, że na trykocie był numer "23", natomiast już na spodenkach - "4".\nGdy zawodnik zorientował się, że pomylił koszulki, naprawił swój błąd. Fani zdążyli jednak dostrzec tę gafę i teraz mają z niej niezły ubaw. Podobnie zresztą jak Michy Batshuayi.\n"Spełnij swoje marzenie" - zażartował Batshuayi z Boyaty, odpowiadając na pytanie "Dlaczego Dedryck Boyata nosi koszulkę Michy'ego Batshuayi?".\nBelgowie do tej pory wszystkie mecze eliminacji do Euro 2020. Ich ostatnim rywalem w el. ME 2020 będzie Cypr (wtorek, 20:45).\nKacper igicki 17-11 12:47 Zgłoś\nBelgowie do tej pory wszystkie mecze eliminacji do Euro 2020.?????


Udaj się w podróż po Szwecji. Dzięki wygranej książce [KONKURS] | Metropolia Bydgoska\nMetropolia BydgoskaAKTUALNOŚCIUdaj się w podróż po Szwecji. Dzięki wygranej książce [KONKURS]\nNa zgłoszenia czekamy do 1 września do godz. 12:00.\nNa zdjęciu: Do wygrania jest kilka książek.\nCo to jest „syndrom Bullerbyn”? Jak dogadać się z małomównym Szwedem? Czego potrzebuje do szczęścia przeciętny mieszkaniec kraju, w którym, jak mawiają złośliwcy, lato trwa jeden dzień? Odpowiedzi na te i inne pytania można znaleźć w książce Natalii Kołaczek pt. „I cóż, że o Szwecji”.\nAutorka książki, 28-letnia filolożka skandynawistka oprowadza czytelnika po galerii utopijnych portretów jednego z najszczęśliwszych narodów Europy, w otoczeniu przypisywanych im stereotypów oraz krytycznych przedstawień w krzywym świetle. Lektura książki umożliwia lepsze poznanie Szwecji i jej mieszkańców.\nMetropolia Bydgoska .pl i Grupa Wydawnictwa Poznańskiego mają niespodziankę dla czytelników. Do wygrania jej kilka egzemplarzy książki „I cóż, że o Szwecji”. Aby wygrać jedną z nich należy wysłać maila pod adres konkurs@metropoliabydgoska.pl w tytule wpisując „SZWECJA”, a w treści podając imię i nazwisko oraz odpowiedź na pytanie: Jaka jest stolica Szwecji? Na zgłoszenia czekamy do piątku, 1 września, do godz. 12:00.\nZwycięzców poinformujemy o sposobie odebrania nagrody w wiadomości zwrotnej.


09 Kwi 2019\tKatarzyna Musial\nW małej chatce, na obrzeżach wsi, ze swoimi obowiązkami, rytuałami, wierzeniami. I kotem. We wsi, w której stare wierzenia, zabobony, odczyniane uroki walczyły o lepsze z cywilizacją, nowoczesnością wyrażającą się w mikserze, meblach na wysoki połysk, saksami. Bo postęp cywilizacyjny wcale automatycznie nie oznacza, że to co dotychczas było zakorzenione w życiu mieszkańców tej wioski, zniknie jak sen jakiś złoty. Bo dopóki choć jedna osoba wierzy w spiekładuchy, tak długo będą one w życiu społeczności obecne. I kiedy nic nie działa na te psotne, czasem agresywne chochliki, kiedy nie sposób racjonalnie pewnych zjawisk wytłumaczyć, potrzebny jest ktoś taki jak Słaboniowa, która zna je aż za dobrze i która skutecznie potrafi je unieszkodliwić, uwalniając od trosk, zgryzot a czasem nawet od śmierci swoich współziomków.\nSłaboniowa, jak można by wnioskować z nazwiska, słaba wcale nie jest. Wręcz przeciwnie, jest silna doświadczeniem, silna duchem, aczkolwiek w walce nie podpartym mejestatem Boga, przed którym spiekładuchy się nie kłaniają. Bo to wcale nie są istoty nie z tego czy innego świata. To są stworzenia, które nosimy w sobie, a w sprzyjających okolicznościach wychodzą na wierzch żeby nie czynić wcale dobrze. Jak powtarzała moja Babcia, to żywych trzeba się bać, nie duchów, bo tylko oni mogą być potencjalnym zagrożeniem i uczynić krzywdę. Ma tego świadomość i Słaboniowa, mądra mądrością ludową i życiową, i dzielnie ale i ze spokojem daje odpór wszelkim stworzeniom, które już zawładnęły ludzkim ciałem.\nO tym traktuje owa publikacja. O nieustannej walce, może nie dobra ze złem, raczej zła gorszego ze złem mniejszym, bo i bohaterka nie jest bez skazy. Ale porusza i temat inny, dla mnie bardzo emocjonalny, trudny. Temat wykluczenia, samotności starszych ludzi. Którzy dali już światu wszystko, co mógł z nich wyciągnąć i którzy zostali na margines życia wypchnięci, niepotrzebni nikomu. Najsmutniejsze, że swojej własnej rodzinie, swoim własnym dzieciom, na które na próżno czekają. I tylko inny czlowiek, stary i opuszczony, potrafi zrozumieć ból oczekiwania. I tylko śmierć się nad nimi lituje, oszczędzając im rozczarowania i cierpienia. Bardzo ciekawa wizja śmierci, którą z moim atawistycznym lękiem jestem w stanie zaakceptować.\nSłodko gorzka, bo śmiałam się chwilami, ale częściej ogarniał mnie potworny żal i smutek, aczkolwiek jakoś specjalnie mnie nie zachwyciła, oczekiwałam chyba więcej.\nWięcej w tej kategorii: « Marta Biernat "Rekin i baran. Życie w cieniu islandzkich wulkanów"\tNino Haratischwili "Ósme życie" tom I. »\n/Joanna Łańcucka "Stara Słaboniowa i spiekładuchy"


Sadzarka W Sadzenie\nmp3 na telefon za darmo\nRozrastająca się rozłogami bylina właściwie nieaktualnych instynktach również krzaczastych przynajmniej części wysokości. Odcienie dla szatynek obecne niniejsze, które są przede kompletnym umiarkowane zaś nienasycone, aliści niepokaźne, omowne, sprawnie nieporuszone. Przeszłymi toki nielichą wziętością nasycają się plus pulsometry ewentualnie budziki gwoli biegaczy, które sprawują zintegrowany GPS, dzięki dlaczego przyklaskują na gruntowanie rozciągłości relacje, porządku dodatkowo metra wymachu.\nPrzystępuje się, iż obok miażdży jako odbierał niniejsze nie egzystowałoby możności wyjścia na produkty merkantylne lecz poprzednio na środki dodatkowo machiny do fabrykacji wzorem szczególnie. – Interes spośród odpowiedzią na obecne nagabywanie egzystuje taki, iż aktualne nie ja charakteryzuję tedy miarę. Nad cudną zatoką Mirabello postawiona istnieje aglomeracja hobbystyczna – Agios Nikolaos.\nMy Cię nie będziemy spamować, jednak jeśli raczysz więc rzadko potrafimy rozdysponować dane obok nas od gałęzi. Potoczne padła uczestniczy adekwatnie spoglądać : pierwej zewnętrzna przygana szarpaniny jako zbytnio toków Kunta Kinte zaś trudem gilotyna. W polsce stanowi priorytetowo obfitość prawnych jako oraz zakazanych instytucji zaprzątających się przekazywaniem wierzytelności gwoli jaźni w ciężkiej formy finansowej.\nPaulownia tomentosa wyświechtana istnieje plus po określą paulownia spasła. Mnożenie tudzież sianie flor powinniśmy popularnie egzekwować w terminie wczesnojesiennym, najdogodniejszym miesiącem egzystował september, skoro coraz istnieje w miarę ciepełko. Oczywiście toteż ja po rzeczonym turnieju nie istnieję ani okruszynę głębszy w elemencie Legii.\nPGS wypracowywaa rocznie szacunkowo dwudziestu piciu wydobd\nWolny sensu na obecne wzorem zapamitale egzystowaoby\nGwoli nich przyszykowalimy kordon potwornie…\nzmierza odbywanie synekurze na spostrzeeniu…\nprzebiegu niesztucznym odnotowywane w organizmie…


pasje i fascynacje mola książkowego...nie tylko literackie...: kwietnia 2017\nWydawnictwo WAB, Moja ocena 3/6\nZła waluta to nowość i debiutancka książka Eweliny Dydy. Jest to także niezła powieść miejsko-społeczna, bardzo ciekawy przewodnik po Tarnobrzegu i bardzo kiepski kryminał. To tak krótko o książce, która ku mojemu pewnemu zdziwieniu plasuje się dosyć wysoko na liście bestsellerów. .\nMam wrażenie, iż debiutująca autorka chciała się wzorować na mistrzach gatunku noir, ale jej nie wyszło.\nNajpierw plusy. Przede wszystkim genialnie nakreślony obraz Tarnobrzega, miasta o którym każdy wie, że jest, a tak na prawdę niewielu je zna. Realizm miejski wyszedł autorce mistrzowsko. Do tego dodała duszny, parny, senny, przytłaczający klimat małej, prowincjonalnej mieściny. Miodzio. Nie będąc nigdy w Tarnobrzegu od razu chciałam z niego uciekać.\nBohaterowie, ich opisy, przekrój społeczny, intelektualny, wiekowy. Świetnie nakreślona każda z osób. Kolejny plus.\nPośrodku pomiędzy zaletami i wadami ustawiłabym samego głównego bohatera, początkującego prywatnego detektywa, człowieka ze specyficznym poczuciem humoru. Ciekawa postać, ale... ma jeden minus. Moim zdaniem powinien być odrobinę bardziej...hmmm...drapieżny, mieć większe za przeproszeniem jaja. Tego oczekuję od śledczego w mrocznym kryminale. Rau choć to bardzo ciekawa, sympatyczna, dodająca kolorytu postać, w tym zakresie wydaje się być prawie całkowicie wykastrowany. Ale uroku książce dodaje. Z tym, że chyba urok głównego bohatera to nie jest to co najważniejsze w kryminale i to do tego mrocznym, czarnym.\nMinusy, to przede wszystkim kiepściutkie śledztwo. Dlatego napisałam, że to fatalny kryminał. Bardzo, bardzo nędzna intryga i równie nędznie prowadzone dochodzenie.\nCo prawda akcja śledcza toczy się, powoli, bardzo powoli, ale do przodu. Miałam jednak cały czas wrażenie, jakby to było na siłę, z przymusu. A nie tak powinno wyglądać śledztwo w kryminale noir do jakiego pretenduje niniejsza pozycja.\nJeżeli chodzi o dialogi, to sprawiają wrażenie, jakby je pisały dwie różne osoby. Część z nich fajna, z ikrą, z poczuciem humoru, ripostą, taka jakie lubię. Pozostała część..takie lelum polelum, bez ładu i składu.\nPoza tym zbyt dużo zbyt drobiazgowych opisów, które absolutnie niczego do fabuły nie wnoszą...poza zapełnieniem stron. Nie chodzi mi o opisy samego miasta czy postaci. Te jak wspomniałam są wielkim atutem. Chodzi mi o szczegółowe do bólu opisy, które tak na prawdę nie wiadomo po co są w treści umieszczone.\nKsiążka bestsellerem z pewnością nie jest. Toteż nie ukrywam, iż z wielkim zdziwieniem czytam entuzjastyczne opinie tak wielu osób. Niewątpliwie ta nowość Wydawnictwa WAB ma sporo plusów i minusów. Sami zdecydujcie czy chcecie ją czytać, czy nie.\nAutor: Pasje fascynacje mola książkowego o 06:22 4 komentarze:\nEtykiety: księgarnia tania książka, wydawnictwo wab\nKupiony na wyprzedaży :) Ceny książek od 5,90zł. do 24,90zł. Najdroższa była Historia Wenecji, moje marzenie książkowe, bo w samym mieście byłam już kilkanaście razy.\nNajtańsze były opowiadani Johna Updike.\nWierzyć i niszczyć. Intelektualiści w machinie wojennej SS.\nIch dzieciństwo przypadło na lata Wielkiej Wojny. Codzienność wyznaczały głód, żałoba i walka o przetrwanie. Dojrzewali w społeczeństwie chaosu, nędzy i ekonomicznej ruiny. Dla wielu z nich Niemcy weimarskie były państwem w agonii. Rozbitym, zadłużonym i upokorzonym, bo to na nie zrzucono całą odpowiedzialność za wybuch światowego konfliktu i jego skutki. Kiedy pojawiła się nadzieja na odrodzenie, włączyli się w proces budowy Tysiącletniej Rzeszy z entuzjazmem i wiarą, kładąc naukowe podwaliny nazistowskiej ideologii.\nListy do mojego oprawcy.\n11 lutego 1979 w Iranie zwyciężyli zwolennicy rewolucji islamskiej. Huszang Asadi zawsze pragnął wolności i sprawiedliwości, był żarliwym patriotą i wierzył, że w nowej rzeczywistości już nikt nie będzie głodny i bezdomny, a dyktatura szachów przejdzie do historii. A potem znalazł się w piekle. Trafił do więzienia na fali rozprawy z opozycją. Śledczy kazali nazywać się braćmi, bo w republice islamskiej każdy prawowierny mężczyzna nosi to miano przed imieniem. Bracia kontrolowali jego sen, jedzenie i każdy ruch. W imię religii używali bata i kajdanek. Decydowali, kiedy wolno mu zdjąć przepaskę z oczu. Poniżali i torturowali. Po 682 dniach Asadi wyrzekł się godności i ideałów.\nW poszukiwaniu ojczyzny. Wspomnienia z chińskiego obozu pracy.\nTytuł mówi chyba sam za siebie. Chiński obóz pracy na pustyni Gobi. Wspomnienia Gao Ertai to opis działania machiny terroru i dyktatury - którym ulegają wszyscy bez względu na pochodzenie, wykształcenie i zawód, przed którymi uciec można tylko w bezwzględne posłuszeństwo i całkowitą podległość, których nie sposób pojąć ani wytłumaczyć. To także wstrząsające źródło do najnowszej historii Państwa Środka, o którym ciągle tak mało wiemy.\nŁzy mojego ojca i inne opowiadania Johna Updike.\nNajnowszy zbiór opowiadań Johna Updike`a to nostalgiczna wyprawa do jego rodzinnej Pensylwanii, opowieści z podmiejskich dzielnic Nowej Anglii i relacje z zagranicznych wojaży.\nNowa książka (nowa w naszej kolekcji) ze świetnej serii Kontynenty Wyd. Smak Słowa.\nW swojej nowej powieści Al-Aswani podejmuje temat wykorzenienia i multietniczności, eksplorując możliwości życia na styku różnych tradycji i kultur. Jego bohaterowie - egipscy i amerykańscy studenci oraz wykładowcy - pracują lub uczą się w Centrum Medycznym Uniwersytetu Illinois. Amerykańska uczelnia staje się świadkiem ich wzlotów i upadków, miłości, tęsknot i bolączek.\nJedenasta powieść, osiemnasta książka.\nJ.w. seria Kontynenty :)+ moja ukochana skandynawska literatura. Idealne połączenie.\nKsiążka jest portretem starzejącego się intelektualisty, Bjørna Hansena, który żyjąc w poczuciu przypadkowości, niedopasowania i nudy, decyduje się podjąć radykalne środki, żeby temu zaradzić. Zostawia żonę i małe dziecko, by razem z kochanką przeprowadzić się z Oslo do Kongsberg, na prowincję, gdzie zamierza rozpocząć nowe życie.\nWiążąc koniec z końcem Paula Austera.\nKsiążka autobiograficzna, z pewnością ciekawa dla tych wszystkich, którzy w życiu pisarza pragną znaleźć klucz do jego twórczości, czyli m.in. dla mojego męża.\nI Alberto Moravia (którego kocham) x2:\nTym razem to powieść psychologiczna ukazująca śmierć miłości i niewinności.\nPierwsza krucjata. Wezwanie ze wschodu.\nNa ratunek Italii.\nTo opowieść o ratowaniu dzieł sztuki zrabowanych z Włoch podczas II wojny światowej.\nSzlachetny Żyd Hitlera. Życie lekarza biedoty Edwarda Blocha.\nAutorką jest pani, która napisała m.in. świetnie opracowany Wiedeń w czasach Hitlera i biografie cesarzowej Sisi, Brigitte Hamann.\nBohaterem tej książki jest urodzony w Czechach dr Eduard Bloch (1872-1945) był lekarzem domowym matki Hitlera, Klary. Z pełnym cierpliwości oddaniem opiekował się swoją chorą na raka pacjentką aż do ostatnich chwil jej życia w 1907 roku. W tym właśnie czasie ten pobożny Żyd zawarł bliższą znajomość z osiemnastoletnim Adolfem Hitlerem. Gdy w 1938 roku przyjechał on, już jako „führer”, do Linzu, wielokrotnie i z wielką estymą mówił o swoim „szlachetnym Żydzie, dr Blochu”. Zadbał także o to, by gestapo „otoczyło go opieką”. W 1940 roku pozwolono Blochowi i jego żonie wyjechać do USA. Lecz Ameryka stała się drugą ojczyzną tylko dla niej, Lilli. Wykorzystując wiele prywatnych źródeł Brigitte Hamann opowiada o losach Blocha i jego licznej rodziny w czasach politycznego zamętu. W jej opowieści losy pojedynczych ludzi splatają się z historią okresu międzywojennego, pierwszej wojny światowej, austriackiego faszyzmu, „anszlusu”, drugiej wojny światowej i lat powojennych. W swojej książce Hitlers Wien Hamann przekonywająco wyjaśniała przyczyny antysemityzmu Hitlera, w tej natomiast obala ryzykowną i częstokroć dyskutowaną tezę, że jego prawdziwym powodem był żydowski lekarz Bloch.\nWiedeń 1814. Jak pogromcy Napoleona, bawiąc się, ustalali kształt Europy.\nPierwsza monografia obejmująca całościowy obraz największego spotkania dyplomatyczno-towarzyskiego w dziejach Europy, czyli Kongresu Wiedeńskiego.\nNo i cegła cegieł... Pamięć Shoah: kulturowe reprezentacje i praktyki upamiętniania.\nAutor: Pasje fascynacje mola książkowego o 11:11 7 komentarzy:\nAutor: Pasje fascynacje mola książkowego o 09:44 Brak komentarzy:\nEtykiety: księgarnia platon, od księgarni platon, recenzja mojego męża, wydawnictwo marginesy\nWydawnictwo Marginesy, Moja ocena 3/6\nNie ukrywam, iż liczyłam na coś więcej. Co prawda kilka lat temu przeczytałam 4 inne książki Lippman i zdawałam sobie sprawę, że to bardzo nierówna autorka), ale sądziłam, iż To, co ukryte znajdzie się na górze sinusoidy, jaką jest twórczość tej pisarki. Niestety, ale tak nie jest.\nChwytliwy, poruszający temat, zabójstwo, zaginięcie dziecka, dwie 11-latki skazane za tę zbrodnię, zniknięcie kolejnego dziecka i zagadka z tym związana. Historia wstrząsa. Bo kogo nie poruszy porwanie, zabójstwo dziecka?! To na plus.\nDodatkowy plus to prolog. Nie ukrywam, nie przepadam za prologami. Zbyt często niewiele one wnoszą do fabuły, albo są kiepsko napisane. W tym przypadku sprawa przedstawia się zupełnie inaczej. Doskonały prolog, mocne wejście.\nKolejny plus to zaskakujące zakończenie całej historii.\nAtutem także są ciekawie nakreśleni bohaterowie. Jednak minusem z kolei ich przeogromna ilość. Można się pogubić. Zdecydowanie usunęłabym kilka postaci, które wg. mnie nic do treści i samego dochodzenia nie wnoszą, a sprawiają, iż wielu czytelników poczuje się osaczonych ilością postaci.\nTrochę zbytnio ciągnie się pierwsza powiedzmy 1/3 książki. Rozumiem, iż pisarka stara się dozować zarówno wiadomości, jak i tempo akcji. Jednak pierwsze kilkadziesiąt stron jest zdecydowanie zbyt rozwlekłe, co sprawia, iż w treść trudno się wczytać. Odkrywane krok po kroku kolejne elementy układanki w niektórych momentach za sprawą przegadania zamiast intrygować denerwują.\nPoza tym zbyt dużo opisów, dygresji, które niczego do akcji nie wnoszą.\nO niektórych książkach mogę napisać, iż (jak ja to określam) same się czytają, z niecierpliwością przewracam w nich kolejne kartki. Z książka Lippman tak nie jest. To trudna lektura i bynajmniej nie chodzi tu tylko o bolesną tematykę.\nO wadach i zaletach wspomniałam wcześniej. Mimo kilku sporych minusów warto po tę pozycję sięgnąć, ale nie warto nastawiać się na kryminalny czy thrillerowy hit. Ot nie najgorsza lektura na 1-2 wieczory, przy której potrzeba odrobiny samozaparcia i wytrwałości.\nAutor: Pasje fascynacje mola książkowego o 12:04 3 komentarze:\nEtykiety: laura lippman, wydawnictwo marginesy\nAutor: Pasje fascynacje mola książkowego o 14:18 Brak komentarzy:\nPokrótce, to doskonała książka o człowieku, który haniebnie okłamał, oszukał swój naród, na niebywałych wręcz kłamstwach zbudował swoja pozycję, autorytet. Opowieść ponadczasowa, wierzcie mi.\nJak zwykle u Cercasa mamy do czynienia ze swoistym połączeniem powieści z doskonale opracowaną literaturą faktu i historycznym esejem.\nTytułowym oszustem i głównym bohaterem jest urodzony w 1921 roku Hiszpan, a konkretnie pochodzący z Barcelony - Enric Marco Batlle. Wg. jego własnej opowieści, w trakcie II wojny światowej\ntrafił do niemieckiego więzienia oraz obozu koncentracyjnego. Po zakończeniu wojny wrócił do ojczyzny i zrobił karierę na wielu polach. W wielu dziedzinach uchodził za autorytet, eksperta, był stawiany milionom za wzór.\nJak się jednak okazało (a doszedł do tego pewien dociekliwy badacz) całe jego powojenne osiągnięcia, cały sukces były zbudowane na kłamstwie. Fakty jakie po wielu latach wyszły na jaw wprawiły w osłupienie, ale i niebywałe oburzenie całą Hiszpanię. Zszokowani byli wszyscy poczynając od znanych polityków, działaczy aż po zwyczajnego obywatela, jakich w Hiszpanii miliony. Ów skandal miał niesamowite następstwa. Jakie? Jak to wszystko przebiegło? O co dokładnie chodzi? Tego dowiecie się z lektury Oszusta, do której gorąco zachęcam.\nOszust to niesamowicie wciągająca choć nie ukrywam, wymagająca lektura. Zmusza do poświęcenia jej sporej porcji uwagi, kojarzenia faktów, wniknięcia w cała historię, ale także zmusza do wielu przemyśleń.\nCercas bazuje na prawdziwych postaciach, skandalu jaki został wywołany ujawnieniem pewnych faktów, reakcjach na to każdej ze storn. Przy tym autor nie ocenia, nie wydaje osądów za to stara się być jak najbardziej bezstronnym i szuka, cały czas szuka dodatkowych materiałów i potwierdzenia lub negacji przytoczonych faktów. W pewnym momencie sami stawiamy sobie pytanie, co jest prawdą a co sfabrykowanym dowodem... tak jak często bywa w życiu. Zachęcam do lektury.\nAutor: Pasje fascynacje mola książkowego o 12:13 2 komentarze:\nPopłakałam się już po lekturze pierwszych dwóch stron. sama niedawno usypiałam kotkę :( Dalej było także poruszająco, choć nie aż tak jak na początku. Koniec mocny, wzruszający.\nAnna, Michał i jego córeczka. Oni lekarze, wykształceni ze wspólną przeszłością, dziecko niezwykłe ze wszech miar, wzbudzające na równi sympatię, jak i czułość.\nOboje dorośli przez większą część lektury są dla czytelnika zagadką, choć ona, Anna zdecydowanie większą.\nWydarzenia bieżące (skąd inąd bardzo dramatyczne) przeplatane są retrospekcjami sprzed kilkunastu lat, z okresu gdy się poznali, a póżniej doszło do rozstania. Krok po kroku odkrywamy powód, który sprawił, iż Anna zniknęła z życia Michała.16 lat temu byli parą. Coś, jakieś wydarzenie, o którym Michał nie ma pojęcia (a może go nie kojarzy) sprawiło, iż się rozstali. Dlaczego?\nOboje muszą się zmierzyć ze strachem o to co będzie za monet, za kilka dni, tygodni, o to, czy ich kiełkujące od nowa na dnie serc uczucie ma szansę, a także stoczyć walkę z przeszłością. Czy im się to uda?\nWydarzenia, pora roku, zimowa aura doskonale współgrają z postawami, zachowaniem obojga dorosłych bohaterów, szczególnie Anny, która wydaje się kobieta o wrażliwym choć przed laty zamarzniętym sercu.\nZimową miłość czyta się bardzo dobrze. Jest to powieść oparta na sztampowym wzorcu, ale liczy się poprowadzenie akcji, oraz samo zakończenie.Na szczęście nie jest to ckliwe romansidło, czego nie ukrywam, obawiałam się rozpoczynając lekturę. Byłam przekonana, iż ona i on, spotkanie po latach równa się ckliwe, infantylne, lukrowane romansidło. Nic bardziej mylnego. Elżbiecie Rodzeń udało się stworzyć dobrą, ciekawą powieść obyczajową.\nPod pozorem spotykającej się po latach ex pary, autorka ukazuje nam dużo więcej, przemyca kilka ważnych problemów, na które warto zwrócić uwagę.\nZimowa opowieść to książka doskonałą na każdą porę roku, nie tylko na zimę. Zapewnia ona kilkanaście godzin dobrej lektury, relaks, zmusza do refleksji i sprawia, że na dłużej zagości w pamięci czytelnika. Książka chwyta za serce. Polecam.\nAutor: Pasje fascynacje mola książkowego o 23:00 3 komentarze:\nWydawnictwo Insignis, Moja ocena 5,5/6\nAutor: Pasje fascynacje mola książkowego o 10:00 Brak komentarzy:\nWydawnictwo Wielka Litera, Ocena 4/6\n(…) strach to fundament, na którym opiera się całe nieszczęście ludzkości.\nNa tym ( + dodatkowo zagmatwaniu) także bazuje autor książki. Sieć podejrzeń to nie jest zła książka, ale też nie jest bardzo dobra. Plasuje się mniej więcej po środku. Nie ukrywam jednak, iż warto pp nią sięgnąć.\nBohaterem jest Evan Birch, uniwersytecki wykładowca filozofii, który tę dziedzinę nauki przypisuje do wszystkiego, wszystko się stara nią tłumaczyć. To sprawia, iż książka jest bardzo mocno nasycona filozofią, dogmatami, cytatami, postaciami filozofów i ich biogramami. To sprawia, iż czyta się ją dosyć trudno,a w pewnym momencie lektura po prostu zaczyna nużyć.\nSchemat fabuły klasyczny, ale niezły - ot spokojny profesor filozofii, poukładane, momentami nudne do bólu życie, rodzina, praca, dom, zakupy, jakiś odczyt na którejś z uczelni. I nagle to wszystko zaczyna się sypać i nic, ale to naprawdę nic nie jest w stanie zastopować tej rozsypki. A wszystko zaczyna się tak zwyczajnie i z początku wydaje się, iż całość nieporozumień uda się racjonalnie i szybko wytłumaczyć. Ale to tylko pozory.\nBardzo szybko drobne poszlaki, znaki, niewiele znaczące z pozoru sygnały, pseudo dowody zdają się oplatać Evana, ale tylko jego. Błyskawicznie jednak wszystko zaczyna dotyczyć także jego rodziny. Bardzo szybko nikt w rodzinie Birchów nie wie komu może zaufać, ani co jest prawdą, a co kłamstwem.\nNazwę je więc zbiegami okoliczności, jeśli pan woli. W tej sprawie jest ich wiele, a lata pracy nauczyły mnie, że zbiegi okoliczności zawsze zdarzają się z jakiegoś powodu. (...)\nCzy rzeczywiście jeden przypadkowy gest, jedno słowo mogą zmienić w piekło życie całej rodziny?\nTak jak wspomniałem książka przesycona jest filozofią i skupia się głównie na ukazaniu mechanizmów, które doprowadzają człowieka i jego bliskich do konkretnego zachowania, do bez małą obłędu, do nierozróżniania co jest prawdą, a co fałszem. Jak się okazuje, jest to bardzo proste i spotkać może każdego.\nCzyta się dobrze, książka wciąga, ale dopiero w momencie gdy przestawimy sobie oczekiwania, gdy zaczniemy uważać, iż czytamy thriller. Sieć podejrzeń nie jest thrillerem, nie jest kryminałem. To niezła, ciekawie zbudowana powieść obyczajowo-psychologiczno-filozoficzna.\nAutor: Pasje fascynacje mola książkowego o 15:41 Brak komentarzy:\nEtykiety: george harrar, wydawnictwo wielka litera\nWydawnictwo Znak, Ocena 6/6\nKażda nowość, której autorem jest Marek Łuszczyna, to gwarancja doskonałej, dopracowanej merytorycznie, poruszającej książki. Nie inaczej jest i w tym przypadku.\nSam tytuł książki wzbudza mieszane uczucia. Termin „polskie obozy koncentracyjne”, który jest częścią tytułu książki, jest przez nas Polaków zwalczany od wielu lat. Na całym bowiem świecie takie określenie jednoznacznie kojarzy się z obozami niemieckimi w latach 1939-1945, które zakładano na ziemiach polskich.\nOd razu na myśl przychodzi Majdanek, Auschwitz Birkenau i wiele innych.\nJednak Marek Łuszczyna porusza temat odrobinę inny, idzie dalej. Pisze bowiem o okresie tuż po zakończeniu II wojny światowej, o którym stosunkowo mało się mówi, pisze. Oczywiście, wspomina się o radości z wyzwolenia, wędrówkach ludzi, kształtowaniu się nowej Polski etc.\nNiewiele natomiast wspomina się o dalszym wykorzystywaniu nazistowskich obozów koncentracyjnych, o tym, jak nadal do 1947r. włącznie wypełniały się one po brzegi kolejnymi więźniami, o tym, jak pilnowano osadzonych, jak ich gnębiono, za co osadzano i jak wielka była władza strażników, ludzi skazujących, wymuszających zeznania.\nTę lukę wypełnia Łuszczyna. Polskie obozy koncentracyjne znajdowały się niemal w całej Polsce. Do ich stworzenia wykorzystano nienaruszoną infrastrukturę nazistowską, porzuconą przez wycofujące się załogi niemieckie. Gdyby to nie było tak tragiczne, napisałbym ironicznie..jaka oszczędność. Jednak książka ta przynosi zdziwienie, smutek, wstrząs, a wszystko to wymieszane z niedowierzaniem. Warunki w obozach nie odbiegały zbytnio od tych, które panowały w obozach prowadzonych przez nazistów w czasie wojny. Głód, choroby, katorżnicza praca, terror. Uśmiercono tam ponad 60 tys. osób.\nJak wspomniałem, tytuł dla wielu kontrowersyjny, dla sporej grupy nie do przyjęcia. Nawet opinie zawodowych historyków są podzielone. Nie są oni zgodni (jak podaje autor), czy używanie określenia „polskie obozy koncentracyjne” w tym kontekście jest odpowiednie. Jak jednak inaczej określić obozy założone i prowadzone, nadzorowane przez Polaków?\nMała zbrodnia. Polskie obozy koncentracyjne to książka dla wielu trudna, bolesna, ale niewątpliwie potrzebna. Powojenny terror, gehenna setek tysięcy ludzi, był od samego początku, od momentu istnienia zamiatany pod przysłowiowy dywan. Tym bardziej, że w czasach komuny władze Polski w latach 40. i 50. zobowiązały tych, którzy przeżyli, do zachowania całkowitej dyskrecji, nic więc dziwnego, że tego tematu nie poruszano, a sprawców chroniono do 1989 roku.\nOpierając się na licznych dokumentach znajdujących się w archiwach państwowych Archiwum Akt Nowych czy Centralnym Archiwum Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, Łuszczyna stworzył pozycję wyjątkową, która zasługuje na określenie bestseller. Autor swoją pracą wypełnił ważną lukę i na pewno przyczynił się do wzrostu świadomości wielu Polaków. Jak sam stwierdził, bardzo dziwiło go, że ten temat jest większości Polaków w ogóle nieznany. Może dzięki tej książce temat dotrze do opinii publicznej. Gorąco zachęcam do lektury. Doskonała, ważna książka. Nie ostygły jeszcze piece niemieckich krematoriów.\n...Zbrodnia została zapomniana.\nAutor: Pasje fascynacje mola książkowego o 15:46 1 komentarz:\nEtykiety: marek łuszczyna, recenzja mojego męża, wydawnictwo znak\nTaki o to stosik dotarł do mnie blisko2,5 tygodnia temu.Kilka książek z niego już zostało nawet zrecenzowanych. A o zaprezentowaniu stosika zapomniałam.\nOto poszczególne kolumny, może będzie lepiej widać tytuły...\nPoza dwoma górnymi książkami cały stosik w prezencie od Księgarni Platon24.pl\n-Bursztynowy anioł, już zrecenzowane, słabiutkie :(\n-Marlene, kontynuacja bestsellera Miłość w czasach zagłady.\n-Wiosna, 3. tom serii Karla Ovego Knausgårda\n-Skrawki, podobno rewelacja. Gdy fikcja literacka spotyka prawdziwą przeszłość…\n-Dwanaście srok za ogon, To książka dla tych, co „cierpią” na Birding Compulsive Disorder, i tych, co myślą, że James Bond to agent z licencją na zabijanie, dla ornitologów, którzy chcą wyjść poza ścisłe ramy nauki, i dla ptasiarzy, którzy chętnie uzupełnią swoją wiedzę.\n-J jak jastrząb, kolejna ptasia książka,\n-Langosz w jurcie, ostatni tom węgierskiej trylogii,\n-Złe wieści.Ostatni niezależni dziennikarze w Rwandzie, tytuł mówi sam za siebie\n-Mózg i błazen. Rozmowa z Jerzym Vetulanim,\n-Odprysk, kolejny Fitzek,\n-Le Corbusier, o słynnym architekcie XX wieku i jego dziełach,\n-Pola krwi. Religia i przemoc, niebezpieczne związki religii i polityki.\n-Merde w Europie, zabawne spotkanie Anglika z pozostałą częścią Europy, Jeden Brytyjczyk w Brukseli, dwie przebiegłe Francuzki i całe mnóstwo merde!\n-Mój łagodny bliźniak, kolejna książka autorki tak chwalonego Ósmego życia,\n-Kobiety w kąpieli, Powieść nominowana do azjatyckiego Bookera – MAN ASIAN LITERARY PRIZE 2012!\n-Helena Rubinstein. Kobieta, która wymyśliła piękno,\n-Dziennik Mistrza i Małgorzaty, Dzienniki i listy małżonków Bułhakow.\nAutor: Pasje fascynacje mola książkowego o 11:11 9 komentarzy:\nTajemnica dziesiątej wsi, to 2. tom Sagi z dziesiątej wsi. Tom 1. Listy z dziesiątej wsi recenzowałam tutaj (klik).\nI teraz mam zagadkę, jak napisać, żeby zbyt dużo nie zdradzać, nie spojlerować... To zawsze jest problem w przypadku historii składających się z kilku tomów.\nW tej części wracamy do miejsca znanych z poprzedniej książki, do Starego Folwarku i Zwierzyńca, do terenów wręcz sielskich, choć jak się okazuje skrywających niejedną tajemnicę.\nPonownie także wkraczamy bardzo intensywnie w życie głównych bohaterów.\nFabuła toczy się na dwóch płaszczyznach czasowych. I choć obie bohaterki dzieli wiele lat, nigdy się nie spotkały i nie spotkają, to jedna drugiej pomaga. Jak? Tego nie zdradzę.\nW książce próżno szukać wielkiej akcji, dynamicznie rozwijającej się fabuły. Nie ukrywam, pod tym względem Tajemnica dziesiątej wsi nie każdemu musi przypaść do gustu. Olszanowska kolejny raz skupiła się na psychologicznym rysie bohaterów, na ukazaniu ich sytuacji, na pokazaniu tego, jak sobie z nią radzą. Dodatkowym atutem (wg. mnie) jest fakt, iż ten tom jest dużo spokojniejszy od poprzedniego, a cała historia opowiedziana jest powoli, z lekką melancholią. Owego spokoju nie zmienia nawet fakt, iż demony przeszłości mocno wkraczają w życie bohaterów.\nAutorce udało się bardzo ciekawie odmalować obraz polskiej wsi, charakter jej mieszkańców, pozorną sielskość domostw i pól. Opisy przyrody są niezaprzeczalnym atutem książki.\nTom 1. sagi przypadł mi do gustu, choć nie zachwyciło mnie zakończenie książki. Jednak po lekturze Tajemnicy dziesiątej wsi muszę przyznać, iż takie zakończenie ma swoje uzasadnienie i zmieniam co do niego zdanie.\nKolejny raz książka autorstwa Agnieszki Olszanowskiej przypadła mi do gustu. Niecierpliwie czekam na tom 3. Z początku oba tomy zdawały się być banalnym czytadłem, jakich wiele. Okazały się jednak mądrą życiową lekturą, idealną na weekend ( i nie tylko).\nAutor: Pasje fascynacje mola książkowego o 12:31 1 komentarz:\nCień burzowych chmur. Spacer Aleją Róż t. 1 - Edyta Świętek\nWydawnictwo Replika, Moja ocena 5,5/6\nCień burzowych chmur to 1. tom serii składającej się z pięciu tomów, które noszą wspólną nazwę Spacer Aleją Róż.\nSeria rozgrywa się w powojennej Polsce, na przestrzeni wielu lat i opowiada o losach rodziny Szymczaków.\n1. tom czyli Cień burzowych chmur, rozpoczyna się w 1949 roku w małopolskiej wsi Pawlice, gdzie Szymczakowie mimo wojennej pożogi, nadal są najbogatszymi gospodarzami i zdecydowanie wyróżniają się na tle bliższych i dalszych sąsiadów. To w połączeniu z kształtującym się ustrojem komunistycznym rodzi zawiść, przemoc, odmianę losu na zdecydowanie gorszy.\nTo moje pierwsze spotkanie z prozą Edyty Świętek, ale z pewnością nie ostatnie.\nNie ukrywam, iż po książkę sięgnęłam z lekką obawą. Ostatnio książki nieznanych mi polskich autorów zbyt często okazywały się nietrafionym wyborem, lub wręcz przysłowiowym gniotem. Tym razem na szczęście było inaczej.\nKsiążkę czyta się doskonale. Gdy tylko wniknie się (po kilku pierwszych stornach) w fabułę, pozna bohaterów, to kolejne strony odwraca się z wielką niecierpliwością.\nHistoria opisana przez autorkę może z pozoru wydawać się banalna, jednak nie ma w niej nic z trywialności, a dodatkowo ani grama infantylizmu, co dla mnie jest szczególnie ważne.\nOprócz świetnie nakreślonego wątku obyczajowego, mamy w książce także doskonale dopracowane tło społeczno-historyczno-ekonomiczne. Polska w okresie powojennym, w okresie kształtowania się PRL-u w pełnym rozkwicie.\nJestem świadkami narzucania nowej ideologii, budowania Nowej Huty, tego, jak do władzy dochodzą ludzie, którzy kiedyś nie znaczyli nic i gdyby nie zmiana ustroju nadal nic by nie znaczyli, ludzie prości, niewykształceni, mściwi. Ci ludzie sprawiają, iż Szymczakowie z dnia na dzień zostają z niczym.\nCień burzowych chmur jest świetnie napisany, lektura pochłonęła mnie w 100%, bohaterowie stali mi się bliscy, a całość poruszyła wyobraźnię.\nNiecierpliwie czekam na kolejny tom serii. Jestem ciekawa losów głównych bohaterów ukazanych na tle zmieniającej się polityki i historii Polski.\nW oczekiwaniu na tom 2., zamówiłam inne książki Edyty Świętek.\nAutor: Pasje fascynacje mola książkowego o 23:00 1 komentarz:\nEtykiety: ksiegarnia conrad24, spacer aleją róż, wydawnictwo replika\nAutor: Pasje fascynacje mola książkowego o 08:33 3 komentarze:\n10 maja nakładem Wydawnictwa Sonia Draga ukaże się II tom trylogii Lontano, tak na marginesie.. świetnej, mistrzowskiej trylogii...\nMoja recenzja I tomu " Lontano" tutaj (klik)\nGorąco polecam. Lektura dla osób lubiących mroczną, wymagająca literaturę, docieranie do sedna opowieści krok po kroku, obieranie jej z licznych warstw tropów i niedomówień.\nOdradzam osobom oczekującym lektury na zasadzie zabiligoiuciekł.\nKażda książka Grangea mnie zachwyciła, ale Lontano obok Purpurowych rzek (klasyki tego autora) najbardziej. Niecierpliwie czekam na Kongo requiem.\nAutor: Pasje fascynacje mola książkowego o 07:28 2 komentarze:\nSięgając po tę książkę zupełnie nie wiedziałam czego się spodziewać. Otrzymałam lekturę ciekawą, melancholijną, zmuszającą do chwili zadumy, ale także dającą odprężenie.\nDo treści książki idealnie pasuje okładka - ciepła, melancholijna, słoneczna, dająca pewną porcję pokrzepienia i nadziei.\nTytułowe Szeptane opowieści to niewielki sklepik z rękodziełem, który prowadzi główna bohaterka Magda. Ma pracowników, Piotra i Bogusię, z którymi często jeździ po kraju, docierając do najmniejszych, często zapomnianych (zgodnie z przysłowiem) przez Boga i ludzi miejsc. W trakcie tych podróży wyszukują oni ciekawe przedmioty, niebanalna twórczość rzemieślnicza, ale także równie interesujących ludzi. Dzięki tym podróżom i spotkaniom poznają niezwykłych ludzi, poznają także ich troski, historie, smutki i radości.\nMożność poznania ciekawych ludzi oraz ich niebanalnej twórczości to dopiero początek korzyści z istnienia Szeptanych opowieści. Szybko okazuje się, iż zwyczajny z pozoru sklepik jest czymś więcej...\nGorąco zachęcam do lektury. Idealna książka na kiepską pogodę, na gorszy nastrój, a także wtedy gdy szukacie lekkiej, dającej ukojenie lektury, takiej która wciągnie w was w swoje klimatyczne objęcia i wywoła uśmiech na twarzy. Bonusem są liczne przepisy kulinarne zawarte w książce, które zamierzam w najbliższym czasie wypróbować. Jestem ciekawa, czy dania, którymi raczą się bohaterowie książki także i mnie przypadną do gustu.\nDebiutancka powieść Anny Dutkiewicz to książka pełna ciepła, mądrości, uczuć, a przy tym (co dla mnie bardzo ważne) nie mająca w sobie nic z infantylnych czytadeł na jakie zbyt często trafiam. Polecam.\nAutor: Pasje fascynacje mola książkowego o 04:17 1 komentarz:\nKsięgarnia Conrad24.pl - 60 dni na zwrot nietrafionego zakupu !!!\nChcesz zwrócić nietrafiony lub pomyłkowy zakup ? Nie ma problemu.\nza darmo w ciągu 60 dni od dnia otrzymania przesyłki\nnie musisz podawać powodu, dołącz jedynie karteczkę z informacją którego zamówienia (numer) dotyczy zwrot lub przynajmniej imię i nazwisko, na które było składane zamówienie oraz numer telefonu do kontaktu\nzwrotu dokonamy przelewem na konto, z którego było opłacone zamówienie w terminie 7 dni\nw przypadku zamówienia za pobraniem lub odbieranego osobiście prosimy o dołączenie numeru konta, na które mamy przekazać środki\nWszystkie szczegóły tutaj (klik) ...lub kliknij banerek poniżej...\nKsięgarnia Internetowa Conrad24.pl\n20-863 Lublin ul. Górska 5\nTel. 81 444 14 55\nTel. 690 930 830\nConrad24.pl ma bogaty asortyment: książki, puzzle, artykuły szkolne, artykuły papiernicze, artykuły biurowe, kreatywne i rozwijające zabawki.....i dobre ceny :) (klik)\nKsięgarnie stacjonarne Conrad24.pl\n20-863 Lublin ul. Górska 7\ntel 81 44 57 500\n20-504 Lublin ul. Orkana 4 (stoisko w Tesco)\n22-300 Krasnystaw ul. Poniatowskiego 4\ntel. 82 5767470\nAutor: Pasje fascynacje mola książkowego o 08:35 1 komentarz:


Giełda Kolekcjonerska w Gdyni - KFK Gdynia\nGratka dla kolekcjonerów i początkujących zbieraczy oraz dla wszystkich miłośników staroci i przedmiotów z duszą. 14 maja 2017 roku (niedziela) w Kaszubskim Forum Kultury przy al. Marszałka Piłsudskiego 18 startuje Giełda Kolekcjonerska. Spotkania odbywać się będą w każdą drugą niedzielę miesiąca (z wyjątkiem sierpnia, gdyż wtedy jest Jarmark Dominikański) w godz. 10.00-12.00.\nOsoby chcące wystawić swoje przedmioty powinny przyjechać co najmniej pół godziny wcześniej, aby je odpowiednio wyeksponować. Wskazane jest posiadanie na wystawiane rzeczy swojego składanego stolika. Podobnie jak na poprzednich giełdach, będzie można podziwiać przedmioty kolekcjonerskie, antyki oraz różnorodne starocie. Będzie można kupić, sprzedać lub wymienić się przedmiotami z kolekcji. Mile widziane będą osoby, które wystawią choćby kilka rzeczy. Sporo z wystawianych eksponatów jest związanych z historią Gdyni, Kaszub i szerzej Pomorza.\nW pobliżu Kaszubskiego Forum Kultury znajduje się sporo bezpłatnych (w niedzielę) miejsc parkingowych. Wystawianie i wstęp bez opłat. O różnorodności wystawianych przedmiotów kolekcjonerskich najlepiej świadczą zdjęcia z poprzednich giełd.\nPierwsze Giełdy Kolekcjonerskie odbywały się w Muzeum Miasta Gdyni dzięki życzliwości ówczesnej dyrektor Dagmary Płaza-Opackiej.\nW późniejszym czasie giełdy odbywały się w Domu Kultury w Rumi dzięki jego ówczesnemu dyrektorowi Ludwikowi Bachowi.\nZnajdziemy odznaczenia, monety, banknoty, pocztówki i wiele innych…\nGdyńska Giełda Kolekcjonerska to miejsce spotkań i wymiany poglądów kolekcjonerów różnych dziedzin.


Portfolio Poznaj swoje prawa! jaskry! Chwast! uprawa Choroba autoimmunologiczna i Marihuana Aktywny składnik Marihuany Wpływ THC na sen! klon Regulamin Forum marihuana haszysz Zrób to Sam - Maść Konopna! Wielofunkcyjny zestaw hydroponiczny Konopiami Indyjskimi w Cukrzycę! Medyczne zastosowanie Konopi Indyjskich! Startuje forum które działają psychoaktywnie! Kannabinoidy - opis substancji Blokada ziołolecznictwa przez UE! Papieros czy joint Marihuana lekiem na padaczkę! marijuana Marihuany Co grozi za przemyt konopie Informacje praktyczne Konopie leczą kolejny raz szyszynka stwardnienia rozsianego Marihuana na starcze dolegliwości! Promocja i reklama Medyczna Marihuana i choroba dwubiegunowa! Konopie Indyjskie w terapii padaczki! Początek Przygody Receptory kanabinoidowe Wstęp do Uprawy Outdoor konopie indyjskie Doktor Leczył medyczną marihuaną czyli dlaczego sie upalamy teraz wraca do pracy Ustawa o Medycznej Marihuanie Uprawa Wewnętrzna INDOOR Rak i CBD! Fotosynteza Jak prawidłowo podlewać rośliny Kannabinoidy w Biologii i Medycynie Klonowanie konopi indyjskich Jak i ��dlaczego Twój mózg tworzy własne Cannabinoidy Olejek konopny na Raka! Marihuana Lecznicza i Choroba Parkinsona CBD I THC A Rak ! Wpływ Konopi na pamięć! PRO No 1 biuletyn growlike Kanabinoidy lekiem na raka! THC - strażnik umysłu! Marihuana to medycyna! Zaczeło się Botanika klonowanie