Bundesliga. Bayern Monachium zremisował z RB Lipsk. Robert Lewandowski na "siódemkę" - Sport WP SportoweFakty\nBundesliga. Bayern Monachium zremisował z RB Lipsk. Robert Lewandowski na "siódemkę"\nBayern Monachium zremisował bezbramkowo z RB Lipsk w hicie 21. kolejki Bundesligi. Robert Lewandowski zagrał 90 minut i był bardzo aktywny w ataku. Polak dostał całkiem dobrą notę za swój występ na Allianz Arenie.\nMarcin Borciuch 09 Lutego 2020, 21:22\nBayern Monachium zdecydowanie zdominował RB Lipsk w pierwszej połowie. Wydawało się, że gol dla Bawarczyków wisiał w powietrzu. W drugiej części spotkania goście się przebudzili i byli zdecydowanie bliżej zdobycia bramki niż przeciwnik. Ostatecznie zabrakło goli, a Bayern utrzymał prowadzenie w tabeli Bundesliga. SofaScore oceniła występ piłkarzy obu drużyn, w tym Roberta Lewandowskiego.\nPolski napastnik uzyskał od portalu notę 7,3. Oddał w całym meczu dwa strzały, z czego jeden celny. Trzy na cztery jego dryblingi były udane. Miał jednak dość niski procent celnych podań (56 proc.), ale udało mu się stworzyć jedną okazję. Dużo pracował przed polem karnym i ściągał uwagę obrońców, robiąc przestrzeń do grania partnerom.\nNajwyższą ocenę w Bayernie otrzymał David Alaba grający dziś na pozycji środkowego obrońcy (7,9). Wyższe noty od "Lewego" w drużynie mistrza Niemiec dostali jeszcze Thiago Alcantara (7,8), Joshua Kimmich (7,6) i Thomas Mueller (7,4). Najniżej ocenieni zostali Philippe Coutinho (6,3, wchodził z ławki) i Serge Gnabry (6,2, zmienił go Coutinho w 60. minucie).\nJednak piłkarzem z najlepszą oceną był Dayot Upamecano, obrońca RB Lipsk. SofaScore dała mu notę 8,1 za występ. Francuz osiem razy wybijał piłkę, zanotował cztery odbiory, wygrał cztery z siedmiu pojedynków i miał 81 proc. celnych podań.\nW drużynie gości wysoko ocenieni zostali też bramkarz Peter Gulacsi (7,6) oraz obrońcy Marcel Halstenberg i Lukas Klostermann (obaj 7,3).\nBayern jest liderem Bundesligi i ma 43 punktami na koncie. Lipsk ma "oczko" mniej i plasuje się na pozycji wicelidera.\nFT | It ends 0:0!\nThat's 4 @Bundesliga_EN games at Allianz Arena without scoring for @RBLeipzig_EN - but it's the first time they come out of that match with a point!@FCBayernEN pressed on but they couldn't find a way to score - the top of the table remains tight! #FCBRBL pic.twitter.com/LRJyPXkExu\n— SofaScore (@SofaScoreINT) February 9, 2020\nDayot Upamecano vs Bayern:\n8 clearances (1 clearance off the line!)\n8.1 SofaScore rating\nMarvellous defensive performance ensures @RBLeipzig_EN walk away with a point!#FCBRBL pic.twitter.com/4kfhfA27Cs\nZobacz też: Heynckes zachwycony Flickiem\nZobacz też: Flick zostanie, jeśli będą tytuły\nLipsk Piłka nożna w Niemczech Piłka w Europie Monachium Niemcy Piłka nożna Bayern Monachium Robert Lewandowski Bundesliga RB Lipsk Polacy za granicą


Dodane: 13-05-2016 15:08\nCo to jest hydraulika siłowa?For a bathroom and for a kitchen - plumber helpFitness i siłownia- rodzaje odżywekKilka informacji o geodetach i pomiarachCzy wiesz jak znaleźć dentystę żeby później tego nie żałować?Lepsze metody jak zainwestować w fotowoltaikęSekrety Aby zarobić na fotowoltaiceMetody powiększania ust i nie tylkoNie Czytaj Tego Jeśli NIE Chcesz pożyczć meblePILNE! Zobacz TYLKO Jeśli Chcesz dostać dotację na fotowoltaikęPostaw na komfort - poznaj zalety klimatyzacjiDo czego przydają się podnośniki koszoweWytrzymałe i piękne. Takie właśnie powinny być tarasyO technikach i metodach grzewczychDla biznesu: reklama outdoorZdrowa skóra twarzy z naturalnymi kosmetykamiPakowanie butów i innych rzeczy. Co i jak?O profesjonalistach w mechaniceIndywidualne zaproszeni, czy wartoOsąd prawnika. Czyli o adwokatach i sądachSmoke issue - what to do?Szkolenia BHPPoradnik o integracji sensorycznejZęby i jak o nie dbać?Gabinet dentystyczny zabrzeReduce smoke in your carComarch AltumJak szkolić z bhp - ważne zmianyPodróż w nieznane, autokaremW centrum zaproszeń ślubnych


PKB może być ekonomicznym kłamstwem! | zmianynaziemi.pl\nautor: Marcin Kozera ( 2020-02-23 07:34 )\nTo ten parametr decyduje czy w gospodarce, w danej branży jest stabilizacja zakupów towarów czy zastój lub zapaść. To ten parametr decyduje o wzroście wynagrodzeń w gospodarce i zyskach polskich firm. Aby całkowicie kontrolować ilość pieniądza\nw gospodarce, bank NBP musiałby mieć pełną możliwość emisji złotówki i przekazywać pieniądz rządowi lub bezpośrednio do gospodarki.\nSelect ratingGive PKB może być ekonomicznym kłamstwem! 1/5Give PKB może być ekonomicznym kłamstwem! 2/5Give PKB może być ekonomicznym kłamstwem! 3/5Give PKB może być ekonomicznym kłamstwem! 4/5Give PKB może być ekonomicznym kłamstwem! 5/5\nkradną? oszukują? wyłudzają?\nautor: baca ( 2020-02-23 10:32 )\nkradną? oszukują? wyłudzają? okłamują?\nhm... a dlaczego naród nie zabija złodziei, oszustów, naciągaczy i kłamców?\nbo tylko brak kary śmierci jest powodem wszystkich nieszczęść...\nPKB jest kłamstwem z innego\nautor: MKs (anonim) ( 2020-02-23 13:43 )\nPKB jest kłamstwem z innego powodu: do PKB wliczany jest handel, który NIE generuje NICZEGO. Żeby móc czymś handlować to trzeba najpierw mieć pieniądze aby kupić towary! Jeśli dane państwo niczego nie będzie produkować i tylko kupować towary z zagranicy to prędzej czy później zasób pieniądza w tym państwie się wyczerpie. A żeby turyści z zagranicy mieli pieniądze na przyjazd do danego państwa i wydanie swoich pieniędzy w trakcie wakacji, to najpierw muszą je zarobić w swoim kraju, który ma jakąś produkcję.\na może dlatego że nazywa się\nautor: lukasz_inny (anonim) ( 2020-02-23 13:48 )\na może dlatego że nazywa się do produkt krajowy brutto a nie dochód krajowy brutto ...\ndlatego ten PKB nazywamy\nautor: X (anonim) ( 2020-02-23 13:56 )\ndlatego ten PKB nazywamy BRUTTO drogi Autorze.\nNetto jest tym, co pozostaje w PL.\nNiech o ekonomii nie piszą analfabeci.\nTaka jest definicja PKB więc\nautor: SP (anonim) ( 2020-02-23 14:08 )\nTaka jest definicja PKB więc nie ma się co emocjonować. Choć warto edukować . Proszę zauważyć, że jest jeszcze coś takiego jak Produkt Narodowy Brutto z tego co pamiętam z ekonomi. PKB/PNB nie są miarodajnymi wskaźnikami zamożności.\nCo zaś się tyczy tego żeby\nautor: SP (anonim) ( 2020-02-23 14:14 )\nCo zaś się tyczy tego żeby NBP mógł dawać rządowi pieniądzie to jest bardzo zły pomysł. Tak było na przykład za komuny gdzie rząd kazał drukować pieniądze i była z tego hiperinflacja.\nTeraz wciąż się obchodzi konstytucyjny zakaz drukowana pustych pieniedzy ale jest to trudniejsze.\nDo banku centralnego jest ok,\nautor: R (anonim) ( 2020-02-23 14:16 )\nDo banku centralnego jest ok, ale emisja to dodruk kasy i okradanie tych co chcą oszczędzać.\nDo PKB wliczane są też\nautor: euklides (anonim) ( 2020-02-23 14:53 )\nDo PKB wliczane są też wydatki skarbu złodziei (państwa). Państwo ukradnie te 400 miliardów złotych i może równie dobrze przeznaczyć je na spalenie całej pszenicy, utylizację krów, nakaz rozbiórki domów, wylanie mleka do kanału, eutanazję emerytów oraz wybudowanie zasieków wokół obozu koncetnracyjnego Polin. Będzie to wliczone jako produkt krajowy, a wam żyje się lepiej w zielonej wyspie.....\nPKB to wskaźnik statystyczny.\nautor: Muha (anonim) ( 2020-02-23 15:00 )\nPKB to wskaźnik statystyczny. Jak to bywa ze wskaźnikiem, pokazuje on tylko liczbę. Kiedy chcemy coś pokazać, to mamy tendencję do pokazania najlepszego co mamy a ukrycia czegoś co np mogłoby nas zawstydzić. Stąd właśnie wskaźnik PKB jest wygodny, bo pokazuje ładną cyferkę, często rosnie od poprzedniego roku, pokazuje ułamek ułamka sytuacji ale ten ułamek, który właśnie chcą nam pokazać.\nPolska gospodarka - kraj\nautor: znawca ( 2020-02-23 16:50 )\nPolska gospodarka - kraj narodu oddelegowanego do pełnienia roli zastępczej, w zachodzących procesach globalizacyjnych na świecie.\nOczywiście, że produkt krajowy brutto (PKB) to tylko podstawowa miara wielkości, danej jednostki gospodarczej/gospodarki narodowej. Lepszym wskaźnikiem już jest produkt narodowy brutto (PNB) - do skali wyświadczenia wszelakich usług i wytworzenia wszelakich towarów, na terenie danej jednostki gospodarczej (w skrócie: PKB), dolicza się ten sam wolumen (usług/towarów) ale zrealizowanych przez kapitał z kraju pochodzenia, poza jego granicami. A więc jest to nasza działalność gospodarcza wewnątrz krajowa plus działalność naszych firm na rynkach zagranicznych u kogoś (w skrócie: PNB).\nTo oczywiste jest, dlaczego tak wszystko u nas to wygląda, jak to piszą w powyższym artykule. Polska gospodarka została sprowadzona do roli gigantycznej "mieszalni" i "składalni" pół-fabrykatów, które to służą następnie do produkcji dobra finalnego. To co niby my produkujemy u siebie, to nie jest produkcja na eksport, tylko re-import - by np. zmontować w RP pralkę do prania, najpierw trzeba zaimportować pół fabrykaty, które posłużą do tzw. produkcji, czyli mieszania lub składania. Taki stan rzeczy ciężko tez nazwać produkcją przemysłową, dla celów zaspokojenia potrzeb rynku wewnętrznego. Produkcja pół fabrykatów, to domena krajów rozwijających się - produkuje je cały świat tam, gdzie jest to najbardziej opłacalne, tam gdzie są tanie koszty, a więc niskie podatki, nieistniejące lub bardzo ograniczone pozapłacowe koszty pracy i oczywiście tańsza siła robocza - w zestawieniu z tańszym dostępem do eksploracji danego kapitału ludzkiego, w danej gospodarce narodowej.\nPoza tym, RP to kraj nie tak bardzo oparty na sektorze usług w strukturze gospodarczej, jak kraje bardzo wysoko lub wysoko rozwinięte gospodarczo. Ciągle u nas przemysł i rolnictwo, to kula u nogi, dla rozwoju sektora usług. Ponadto, w Polsce nie tworzy się jakiejkolwiek praktycznie technologii. W artykule jest mowa o tym, że post-komunistyczne Czechy mogą się pochwalić Skodą, a my nawet nie mamy krajowej fabryki rodzimej marki, do produkcji samochodu narodowego/powszechnego/dla każdego do pracy - dla potrzeb rynku wewnętrznego/dla potrzeb społecznych, indywidualnych lub dla potrzeb kooperacji z biznesem, czy dla potrzeb wynikających ze zmiany charakteru pracy.\nZakaz produkcji pół fabrykatów w Polsce, niedostateczny sektor usług w strukturze tworzenia gospodarki narodowej, nie tworzenie rozwiązań technologicznych i innowacyjnych - w celu zarabiania na nich pieniędzy, to główne czynniki określające, czym dokładnie jest polska gospodarka. Do tego wszystkiego jeszcze, faktycznie - jest to miejsce dla działalności ekonomicznych cwaniaków z całego świata, bo tak pozwala im na to obowiązujący stan prawny, który niszczy przepisami prawa i podatkami i kosztami pozapłacowymi pracy - rodzinny kapitał, a faworyzuje te wielkie podmioty zagraniczne, pozwala im poprzez kruczki prawne, na wszelakie odstępstwa od norm oraz oczywiście nierzadko, jest w ogóle zwalniany z płacenia jakichkolwiek podatków, ponieważ pokwapił się na zrealizowanie BIZ/bezpośredniej inwestycji zagranicznej w danej jednostce gospodarczej !\nI o ile kapitał zagraniczny do kraju trzeba przyciągać, bo tego rodzimego brakuje, to o tyle jest to – z punktu widzenia politologicznego, sytuacja jednoznaczna – ktoś z zagranicy to jest w RP nonowego rodzaju szlachta, a polski kapitalista to element plebsu/chłopstwa pańszczyźnianego, któremu ogranicza się tworzenie akumulacji kapitału w gospodarce, bo nie daje się mu zwolnień podatkowych, zmusza się jego i jego pracowników do ZUS/pozapłacowych kosztów pracy, niszczy się jego działalność gospodarczą idiotycznym, niesprawiedliwym prawem oraz wulgarnym zachowaniem, ze strony bezpieczniacko/urzędniczego aparatu państwa.\nJest tak jak piszą w artykule - nasz PKB jest mniejszy niż go oficjalnie podają do wiadomości, bo do określenia jego wielkości, wlicza się do niego to, co go w ogóle nie tworzy. A te sztuczki rewidentów księgowych/obsługujących ten nie rodzimy-zagraniczny kapitał operujący u nas, to przecież nie jest odzwierciedlenie tego, że zagraniczne firmy tworzą w znaczący sposób, przyrost naszego PKB.


Widzew w czwartek podpisze kontrakty z czterema piłkarzami Sport\nWidzew w czwartek podpisze kontrakty z czterema piłkarzami\nmanu 17.12.2015 12:42\nPrezes Widzewa Marcin Ferdzyn oficjalnie potwierdził dwóch nowych piłkarzy, który będą walczyli wiosną o awans do III ligi. Dwóch kolejnych ma podpisać swoje kontrakty jeszcze w czwartek\nPierwszym z nich jest Kacper Bargieł. 23-letni środkowy obrońca rozpoczynał swoją karierę w Orle Kampinos, a do UKS SMS Łódź został sprowadzony z juniorów Unii Sochaczew. Następnie grał m.in. w trzecioligowych Broni Radom i Mszczonowiance, a ostatnio w Bzurze Chodaków. - Wizja i przyszłość klubu pozwoliła mi podjąć decyzję o przyjściu do Widzewa - mówi zawodnik. - Miałem propozycje z wyższej ligi, ale Widzew to zasłużony klub i takiej drużynie się nie odmawia. Mam nadzieję, że na wiosnę będziemy cieszyć się z awansu. Sportowo na pewno to udźwigniemy.\nZawodnik dobrze wspomina współpracę z trenerem Marcinem Płuską. - To chyba najlepszy trener w mojej przygodzie z piłką. On też wie, na co stać naszą drużynę - mówi Bargieł. - A presja? To wyzwala jeszcze większą wolę walki. Mamy do odrobienia dziewięć punktów w 18 meczach, więc na pewno damy sobie radę.\nDrugim z piłkarzy, który miał podpisać kontrakt, ale nie dotarł na konferencję prasową, jest Daniel Bończak. 19-letni pomocnik ostatnio grał w Pelikanie Łowicz, a wcześniej reprezentował Olimpię Niedźwiadę.\nPonadto, w czwartek Widzew podpisze kontrakty z Bartłomiejem Gromkiem oraz Patrykiem Strusem. Obaj ostatnio grali w Bzurze Chodaków. Ostatnią niewiadomą jest awizowany Krzysztof Możdżonek, który mimo rozmów z Widzewem, zagrał w sparingu z Dolcanem Ząbki. - Nic nie wiemy o tym, żeby wybrał inny klub. Po prostu czekamy na podpisanie kontraktu - tłumaczy Ferdzyn.


Komin - Katalog stron seo - polskie strony internetowe\nW naszej firmie posiadamy wieloletnie doświadczenie na rynku realizowania sprzedaży systemów kominowych . Doświadczenie, które posiadamy pozwala nam zapewnić naszym klientom dostarczenie wyrobów wysokiej jakości a jednocześnie cechujących się estetycznym wyglądem. Zapraszamy do zapoznania się z naszą ofertą na naszej stronie! Sprawdź co oferujemy !\nSłowa kluczowe: komin, kominy, kominy kwasoodporne


Darling will we meet again?: Prolog\nAutor: Aleksandra D. o 00:08\nEragona aa 29 grudnia 2014 00:32\nProlog krótki, ale z takim przekazem, że mam ochotę poprzestawiać wszystkim na świecie datę na 31.12.\nZ niecierpliwością czekam na ciąg dalszy, koniecznie chcę wiedzieć co takiego Lou nawyrabiał, że ludzie się go boją.\nMela Melcia Amisia 29 grudnia 2014 10:19\nKarolina 29 grudnia 2014 14:08\nFajny i intrygujący prolog... :D Czekam na nn :)\nUlotna. 29 grudnia 2014 22:48\nCudny, nigdy nie wyobrażałam sobie Louisa postrachem, ale chyba muszę się przyzwyczaić co coraz więcej osób pokazuje go na blogach od "złej strony":') Nie chcę Ci czegoś zarzucać! Nie! Nawet tak nie myśl:) Nie spotkałam się jeszcze z taką historią, ale niewiele mogę powiedzieć po prologu, po którym nasuwają się same pytania... Kim jest Lou? Zrobił coś Renesmee? Skąd się znają? Co między nimi zaszło!? Czekam na nn! + Obserwuję:)\nAga 30 grudnia 2014 15:44\nAniusia Xo 30 grudnia 2014 17:18\nRocknez 30 grudnia 2014 22:23\nBardzo ciekawie się zapowiada :3 W głowie mam mnóstwo pytań dotyczących zarówno bohaterów jak i tego co się stało, i będzie dziać. Świetny prolog, mimo że bardzo krótki, myślę że każdy po jego przeczytaniu będzie chciał więcej :) Czekam na pierwszy rozdział i mam nadzieję, że się nie zawiodę. Na pewno go przeczytam i skomentuję.\nPowodzenia, dodaję do obserwowanych ;)\nZaciekawiona Rocknez z\nEve Lovsed 28 stycznia 2015 18:01\nGenialny początek, tylko dlaczego imię jak mniemam głównej bohaterki kojarzy się z Sagą Zmierzch?Mam nadzieję, że twoje opowiadania nie będą mieć z nimi nic wspólnego. Bardzo króciutki ten prolog, lecz wiem że masz fajny styl pisania. :) Bardzo ciekawe się zapowiada ;)\nHo ney 28 stycznia 2015 20:56\nOpowiadanie nie ma nic wspólnego ze Zmierzchem ;)\nJulia. 27 sierpnia 2015 07:17\nBardzo spodobał mi się prolog, a w szczególności jego końcówka


Dzieci w łonie matek potrafią rozpoznawać ludzkie twarze | tylkomedycyna.pl\nautor: B ( 2017-06-21 09:30 )\nPomimo braku informacji na temat tego jak wygląda twarz, niemowlęta jeszcze w łonie matki wydają się genetycznie zaprogramowane do wykrywania obrazów przypominających ludzkie twarze.\nBadania te zostały wykonane przez naukowców z Lancaster University i sugerują, że instynkt rozpoznawania twarzy jest czymś, z czym się rodzimy i nie jest to wiedza, którą nabywamy w trakcie naszego rozwoju.\nNaukowcy przeprowadzili badanie, w którym pokazywali obrazy dzieciom znajdującym się w łonie matki. Kiedy obraz przypominał ludzką twarz, dziecko reagowało na niego i obracało się w jego stronę, natomiast kiedy pokazywano inne obrazy, były one ignorowane.\n„Płód w trzecim trymestrze aktywnie poszukuje informacji. W naszym badaniu dzieci znajdujące się w łonie matki poruszały głową i podążały wzrokiem za obrazem, gdy odsuwaliśmy go od nich. Oznacza to, że płód w tym stadium rozwoju poszukuje informacji o swoim otoczeniu. Wobec tego można rozważyć istnienie innych sposobów interakcji z płodem.” – powiedział profesor Vincent Reid. – „Płód w trzecim trymestrze słyszy już bardzo dobrze. Zachęcam przyszłych rodziców do czytania książek na głos. Może to pomóc w utworzeniu więzi i jest korzystne dla dziecka.”\nSelect ratingGive Dzieci w łonie matek potrafią rozpoznawać ludzkie twarze 1/5Give Dzieci w łonie matek potrafią rozpoznawać ludzkie twarze 2/5Give Dzieci w łonie matek potrafią rozpoznawać ludzkie twarze 3/5Give Dzieci w łonie matek potrafią rozpoznawać ludzkie twarze 4/5Give Dzieci w łonie matek potrafią rozpoznawać ludzkie twarze 5/5


się troszczyć o ciebie i Erikę, ale to nie ma nic wspólnego z miłością.\nAlli westchnęła głęboko. NiewaŜne, co Mark mówił, on kochał przede wszystkim Erikę. Bardzo. Alli, mieszkając u niego, obserwowała ich oboje, i choć nie przepadał za czułościami, zawsze był przy niej, pomagał ją karmić, kąpać. Dlaczego on przeczy temu, co jest tak oczywiste? I dlaczego nie wierzy, Ŝe z czasem moŜe i ją, Alli, pokochać? Ona wie, Ŝe miłość niełatwo mu przychodzi, ale nie chce uwierzyć i nie wierzy, Ŝe w jego sercu nie znajdzie się trochę miejsca dla niej. Gdy kochali się, zawsze czuła, Ŝe darzy ją uczuciem, czy chce tego, czy nie chce. - Umiesz kochać, tylko nie pozwalasz sobie na to - powiedziała. Odtrącił jej rękę i spojrzał na nią badawczo. - Co ty opowiadasz?! - krzyknął niemal. - To dlatego zatrudniłaś się jako niańka Eriki, Ŝeby wkraść się w moje łaski? śe w końcu zmienię zdanie na temat miłości? Gdy milczała, nie odrywając od niego wzroku, wykrzyknął ostrym tonem: - Odpowiedz mi, do licha! Ból przeszył Alli na wskroś - jak on mógł? Spojrzała na łóŜko, na którym przeŜyli tyle pełnych namiętności nocy, przeniosła wzrok na niego i rzekła: - Jestem tu i doglądam Eriki, dlatego Ŝe prosiłeś mnie o to, Mark. - Spojrzała w bok. - Chyba źle cię usłyszałam. Bo inny powód nie istnieje. Dobranoc. Nie dając mu szansy na jakiekolwiek słowa, wyszła szybko z pokoju. ROZDZIAŁ JEDENASTY - Wszystko w porządku, panie Hartman? Mark otworzył oczy i spojrzał przez biurko na swoją, pracującą na zlecenie sekretarkę. Był właśnie w połowie dyktowania jej listy niezbędnych do załatwienia spraw na przyszły tydzień, gdy raptem opadły go myśli o Alli. Minął prawie tydzień od ich sprzeczki i od tamtej pory jej nie widział. Specjalnie wychodził z rancza rano, zanim wstała, a wracał, gdy był pewien, Ŝe juŜ śpi. Do Eriki chodził co wieczór, a gdy wracał, przed drzwiami Alli specjalnie zwalniał kroku. - Panie Hartman? Kobieta dziwnie na niego patrzyła. - Wszystko gra, pani Roundtree. Boli mnie tylko głowa. Skończymy później, dobrze? Skinęła głową, wstała. - Oczywiście. Proszę mnie zawołać, jak będzie pan gotów. Gdy drzwi za sekretarką się zamknęły, Mark westchnął i oparł się wygodnie na fotelu. Wiedział, Ŝe jego oskarŜenia dotknęły Alli i wymyślał sobie za to w duchu. Wówczas był wciąŜ w szoku na myśl, Ŝe ona moŜe być w nim zakochana. Wierzył jednak w głębi duszy, Ŝe wyznanie jej swoich uczuć było rzeczą najwłaściwszą, ale Ŝe za parę innych jego wypowiedzi powinien ją przeprosić. Nie miał racji dając jej do zrozumienia, Ŝe zatrudniając się w charakterze niani Eriki, kierowała się zgoła innym motywem. Wiedział przecieŜ, Ŝe zrobiła to dlatego, Ŝe on ją o to prosił, prosił ją o pomoc, której mu nie odmówiła. Gdy zobaczył Alli ponownie, powinien był ją przeprosić i uciec przed nią. Nie ulegało dla niego kwestii, Ŝe gdy wyjdzie za mąŜ, zechce mieć dzieci, a on w tej sprawie był nieugięty. Zaliczała się ponadto do kobiet, które oczekują od męŜa miłości, a Mark był do niej niezdolny. Wobec Eriki wypełniał tylko swoje obowiązki, nic więcej. Tak trudno jest Alli zaakceptować ten stan rzeczy? Dzwonek telefonu przerwał te jego rozmyślania. Szybko podniósł słuchawkę. - Halo? - Jake Thorne jest na linii, sir. - Dzięki. Przełącz go. I po chwili: - Jake? Co u ciebie, stary? - Wyszedłem z lokalu wyborczego, zobaczyłem twój wóz przed studiem i pomyślałem sobie, Ŝe moŜe zjesz ze mną lunch w „Royal Diner", skoro Alli i Eriki\nPosted in: Bez kategorii Tagged: strzyżenie kotów, ile zarabia lewy, entlebucher oddam,\nzień lub dwa polecieć ...\ndo Kalifornii. Ricka nie było zaledwie od paru dni, ale Olivia wiedziała, że nieprędko wróci. Tak jakby uciekał. Od niej. Od ich wspólnego życia. ...\t[Read more...]\nyn. - Nie tak to zaplanowałam, Caitie-Did, ale to musi mi wystarczyć. Hannah przetoczyła się z piskiem w stronę Amandy, plamiąc krwią brezent. Caitlyn chwyciła nożyczki i rzuciła się na siostrę. Niezdarnie. Nieudolnie. Amanda potknęła się, przewróciła na Hannah, a Caitlyn na nią. Wystrzelił pistolet. Ogłuszający huk wstrząsnął całym pokojem. Caitlyn poczuła ostry ból w brzuchu. Z całej siły pchnęła nożyczki głęboko w szyję Amandy i przetoczyła się na bok. Trysnęła fontanna krwi, rozległ się przeraźliwy krzyk Amandy. Drzwi runęły i do pokoju wpadli policjanci. Caitlyn z trudem łapała powietrze, wiła się z bólu. Hannah, Boże, proszę, nie pozwól jej umrzeć! Policjanci wycelowali pistolety w Caitlyn. Ogarnęła ją ciemność, kojąca ciemność, jak balsam na brzuch rozrywany bólem. - Wezwijcie karetkę - krzyknął ktoś. Głos brzmiał znajomo. Reed. Tak, detektyw Pierce Reed. - Już jedzie - odezwała się kobieta. - Potrzebujemy lekarza! Jezu, one wszystkie wykrwawią się na śmierć! Głosy dobiegały z oddali, powoli traciła przytomność. Przed oczami jak w kalejdoskopie migały jej obrazy. Kelly jako dziecko, śmiejąca się, drocząca się z nią, biegnąca w słońcu, potem eksplozja, wybuch ognia i światło rozjaśniające noc... Griffin zwierzający się w lesie ze swoich sekretów... Babcia z zimnymi oczami i jeszcze zimniejszym dotykiem... Leżący w lesie i krwawiący Charles, który już nigdy więcej nie przyjdzie w nocy do jej pokoju i Jamie, słodka Jamie latem na plaży... a potem Adam. Przystojny. Silny. Cierpliwy. Z zagadkowym uśmiechem... mądrymi oczami... Ścisnęło ją w gardle. Wyobraziła sobie, co powiedziałaby Adamowi, gdyby tylko dano jej szansę jeszcze z nim porozmawiać. Proszę... Adamie... przepraszam, że nie byłam silniejsza. Rozdział 34 Adam chodził nerwowo po wykładzinie w pustej szpitalnej poczekalni, między usychającą palmą a oknem wychodzącym na parking. Od strzelaniny minęło dwanaście godzin. Caitlyn przeżyła. Usunięcie kuli z brzucha wymagało skomplikowanej operacji, zabieg trwał cztery godziny. Amanda nie żyła. I dobrze, pomyślał ze złością Adam. Amanda Montgomery zamordowała i torturowała tylu ludzi. Życie Hannah wisiało na włosku, transfuzje niewiele pomagały. Pomodlił się za nią i za Caitlyn. Martwił się o Caitlyn. Była taka delikatna, wrażliwa. Jak ona to wszystko zniesie? Zabiła siostrę. Jak sobie z tym poradzi? I ze świadomością, że jej własna siostra wymordowała prawie całą rodzinę, również małą Jamie? Jak zareaguje, gdy dowie się, że cierpi na dysocjacyjne zaburzenie tożsamości i prawdopodobnie również na schizofrenię? Podrapał się w brodę, poczuł dwudniowy zarost. ...\nDręczyło go poczucie winy. Wyrzuty sumienia nie dawały mu spokoju, rozdzierały duszę. Od samego początku powinien być z nią szczery, powinien zaryzykować i zgłosić 217 na policji zaginięcie Rebeki. Może wszystko potoczyłoby się inaczej. Może udałoby się ocalić czyjeś życie. Może nie byłoby tej jatki. Może Caitlyn nie musiałaby cierpieć. Matko Boska, schrzanił sprawę. Gdyby tylko... - Doktor Hunt? - Podeszła do niego pielęgniarka. Gwałtownie podniósł głowę. - Tak. - Pani Bandeaux obudziła się i właśnie przesłuchuje ją policja. Pytała o pana. - Chodźmy. - Adam poczuł niewymowną ulgę. Pielęgniarka nie poruszyła się, patrzyła na niego przenikliwie. - Musi pan wiedzieć, że może pan tam wejść tylko na kilka minut. Lekarz chce, żeby odpoczęła. - Oczywiście. Pielęgniarka uśmiechnęła się. - Pokój 307. Windy są w końcu korytarza, za rogiem. - Dziękuję. - Ruszył prawie biegiem w stronę wind. Nie chciał czekać ani sekundy dłużej. Chciał ją zobaczyć, przekonać się na własne oczy, że przeżyła to piekło. Że naprawdę jest sobą, że rozumie swoją sytuację i że... do diabła, za dużo tego. Nie poczekał na windę, popędził schodami na drugie piętro, przeskakując po dwa stopnie. Okazał się krótkowzrocznym głupcem. Co powie Caitlyn, gdy go zobaczy? Musi powiedzieć jej prawdę. Całą prawdę. Gwałtownie otworzył drzwi na korytarz, skręcił i omal nie wpadł na Reeda. Detektyw kiepsko wyglądał, włosy miał w nieładzie, krawat przekrzywiony, oczy zaczerwienione. Adam wyglądał pewnie tak samo. - Mam nadzieję, że już skończyliście. - Skończyliśmy. Ale chciałem zadać panu jeszcze kilka pytań, żeby wyjaśnić wszystkie wątpliwości. - Dobrze, ale najpierw... - Tak, niech pan do niej idzie. Pójdę kupić kawę w barku, jeśli oczywiście dziennikarze mi pozwolą. Wszyscy rzucili się na tę sprawę. - Potrząsnął zmęczony głową. - Właściwie to interesowali się nią od samego początku. Spotkamy się na dole. - Dobrze. - Adam skinął głową. Caitlyn nie spała. Leżała na plecach, z podłączoną kroplówką. Włosy miała potargane i wyglądała, jakby w ciągu ostatniej doby straciła pięć kilo. Spojrzała na niego uważnie i zobaczył, że jest wściekła jak diabli. - Wiedziałeś - zaatakowała, zanim zdołał się odezwać. - Wiedziałeś o rozdwojeniu jaźni! Nie martw się, żeby wszystko było jasne, jestem teraz Caitlyn, nie Kelly. - Nie wiedziałem. Myślę, że powinienem był się domyślić, ale dowiedziałem się dopiero, gdy znalazłem dyskietkę Rebeki. Miałem ci powiedzieć jak tylko... - Ty draniu! - Wiem, jak się czujesz... - Skąd możesz wiedzieć? Jesteś szalony? - Usłyszała własne słowa i przewróciła oczami. - Nie masz pojęcia, jak się czuję i przez co przeszłam. - Zrobił krok do przodu, ale powstrzymała go spojrzeniem. - A jeśli chodzi o moją terapię, to też udawałeś? Udawałeś? Wiem, że byłeś mężem Rebeki. Nie obchodziłam cię. Chciałeś po prostu odnaleźć swoją żonę i... - Byłą żonę. ...\t[Read more...]\ni krzywą kokardką we włosach, siedzi na kolanach matki.\n– Wiem, do świąt jeszcze daleko, ale pomyślałam, że ci pokażę. Kładę album na podłodze, poza jej zasięgiem, po mojej stronie prętów. Patrzy z pogardą ale widzę, że fasada pęka. Patrzy na zdjęcia, wyczuwam w niej strach i ...\t[Read more...]


Nadzieje i marzenia [Magdalena Kordel] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00114 003686 20859110 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 9788324043224 Data wydania:\nMagda otrzymuje tajemniczy list z francuskiej kancelarii. Niebawem Malownicze zatrzęsie się od plotek o spadku. Wszyscy będą chcieli wiedzieć, czy z dnia na dzień Magda stanie się bajecznie bogata. Ona jednak ma inne kłopoty. Musi wreszcie odpowiedzieć sobie na najważniejsze pytania: czy chce dalej być z Michałem i jak ma wyglądać ich wspólne życie. Odpowiedź nie jest taka prosta.Sto pięćdziesiąt lat wcześniej, gdzieś w u podnóża Gór Świętokrzyskich, Sabina ryzykując życie angażuje się w spisek przeciwko zaborcom. Adam kocha ją do szaleństwa i za wszelką cenę uchronić przed niebezpieczeństwem. Przewrotny los jednak chce inaczej.\nMALOWNICZE, MARZEC, TERAZ Wiosna w tym roku nie różniła się niczym od poprzednich. Tak samo jak w ubiegłych latach nadeszła najpierw cicho, nieśmiało zaznaczając swą obecność cieplejszymi promieniami słońca i pękającą na kałużach lodową siateczką. Szczerze mówiąc, Madeleine prawdopodobnie w ogóle nie zwróciłaby uwagi na te zmiany, gdyby nie Marcysia. − Ciociu, widziałaś? Kałuże mają zmarszczki! – zawołała, wpadając do domu i siłą wyciągając opierającą się Magdę na podwórko. – Sama zobacz! − Aha – przytaknęła Madeleine i z trudem stłumiła ziewanie. – Po prostu lód pęka – dodała i na widok rozczarowania na twarzy dziewczynki od razu poczuła wyrzuty sumienia. – To znaczy pęka, bo hmmm… Wiosna przyszła i teraz musi zaprowadzić swoje porządki… − Wiesz co, córko, nie poznaję cię – usłyszała za sobą głos swojej mamy. – Dziecko ci tu poetycko o zmarszczkach na kałużach, a ty co na to? Przyziemnie: lód pęka? − No bo pęka, bo wiosna… − Pani Wiosna po prostu ma teraz masę pracy – litościwie przerwała jej mama. – Lód na kałużach musi rozbić, zimę przegonić… − Ooo, ciociu, to chodźmy na spacer! Ja i Franek pomożemy wiośnie! – radośnie zawołała Marcysia, tłukąc w kałużę kijem. – Zobacz, jak mi to pięknie wychodzi! − Rzeczywiście, ślicznie – rzuciła Magda nieuważnie, cały czas myśląc o tym, co zostawiła w domu. Plik dokumentów, faktur i zamówień, nad którymi ślęczała od kilku godzin, zmniejszył się minimalnie. I przez to pierwsze symptomy wiosny jakby traciły na atrakcyjności. − To co, idziemy? – Marcysia wbiła w nią ufne, pełne oczekiwania spojrzenie. − Kochanie, ale teraz… − Właśnie teraz – przerwała jej mama. – Weź dzieciaki i przewietrz głowę – zadysponowała. – Ty przecież w ogóle ostatnio nie bywasz na powietrzu, a zobacz, jakie ładne słońce wyszło. Skoro nie siedzisz w księgarni, wykorzystaj to! − Mamo, w księgarni został Michał specjalnie po to, bym mogła nadrobić papierkową robotę. Zamówienia, plan… − Plan planem. Sama mi nieustannie powtarzałaś słowa Tuwima, że plan to coś, co potem wygląda zupełnie inaczej. A poza tym papiery nie uciekną, w przeciwieństwie do tego wyjątkowo pięknego dnia. Marzec to niezwykle kapryśny miesiąc i skoro już jest tak słonecznie, szkoda z tego nie skorzystać. Poza tym nie pamiętam, kiedy ostatnio wyszłaś gdziekolwiek z dziećmi – dodała ciszej, tak by dłubiąca patykiem w kałuży Marcysia jej nie usłyszała. – Ja z nimi bardzo chętnie zostaję, pokochałam je i niczego ci nie wypominam… Ale one po prostu za tobą tęsknią. − Wiem, mamo, wiem – Madeleine potarła ręką czoło i głęboko westchnęła – ale nie umiem tego wszystkiego ogarnąć. A przecież to ty zajmujesz się całym domem. Praktycznie zamieszkałaś u mnie na stałe i nie mam pojęcia, co bym bez ciebie zrobiła. I nie ukrywam, że gnębią mnie ogromne wyrzuty sumienia. W końcu przeze mnie zostawiłaś na pastwę losu tatę… − O ojca się nie martw, jak znam życie, to w skrytości ducha cieszy się z przywilejów słomianego wdowca – roześmiała się mama. – Zresztą całkiem nieźle radzą sobie razem z Kasią. Twoja siostra przez ostatnie miesiące bardzo wydoroślała. A jeżeli chodzi o organizację… − No właśnie, jak ty to robiłaś, że godziłaś ze sobą i pracę, i dom, i wychowywanie trójki dzieci? Przecież zawsze wszystko było na czas, posprzątane, ugotowane i nie miałaś problemu, by wygospodarować chwilę na zabawę z nami. − Ho, ho, ho! Musisz być w niezłym dołku, skoro tak mnie idealizujesz – kpiąco mruknęła mama. – Na pewno się tyle nad wszystkim nie zastanawiałam. Trzeba coś było zrobić, to po prostu to robiłam. Wy jesteście pokoleniem myślącym. Gdy się z wami rozmawia, w kółko się słyszy: „Myślałem o tym, myślałem o tamtym”. I niewiele z tego wynika, bo zazwyczaj na myśleniu się kończy – dodała i znacząco popatrzyła na Magdę. − Mamo, o co chodzi? Chcesz mi dać do zrozumienia, że wyrosłam na myśliciela nieudacznika? − Nie. Chcę ci powiedzieć, że zbyt długie zastanawianie się nie jest wcale dobre. Szczególnie w pewnych kwestiach. I niekoniecznie chodzi mi tutaj wyłącznie o ciebie. Zresztą to nie jest najlepszy moment na taką rozmowę. – Sugestywnie wskazała głową na Marcysię. – Pogadamy kiedy indziej, a teraz idź na ten spacer. Tylko ubierz się ciepło, bo to pierwsze słońce jest bardzo zwodnicze – powiedziała i weszła do domu, nawołując Franka. Madeleine doskonale wiedziała, iż zanim ona się ubierze, chłopiec będzie już czekał na podwórku opatulony troskliwie przez swoją ukochaną i niezawodną, a przede wszystkim mądrą babcię. Później idąc z dzieciakami i przyglądając się, jak beztrosko biegają od kałuży do kałuży, jak do niej zagadują i jak bardzo są szczęśliwe, pomyślała, że coś ewidentnie wymyka się jej spod kontroli. Mama powiedziała głośno to, czego ona sama starała się nie dopuścić do świadomości. Księgarnia, zamówienia, Michał, który niby się oświadczył, ale wciąż mieszkał w tej, pożal się Boże, chatce na kurzej nóżce… Nie tak to wszystko sobie wyobrażałam i planowałam – pomyślała i od razu szeroko się uśmiechnęła. − No tak, plan to coś, co potem… – mruknęła pod nosem. Trzeba będzie coś z tym zrobić – postanowiła. – Ale później. W tej chwili po prostu będę się cieszyć spacerem i dzieciakami. A potem… Potem się zobaczy.\nMALOWNICZE, MAJ, TERAZ Stojąc przed księgarnią i wystawiając twarz do słońca, przypomniała sobie tamten marcowy ciepły dzień. Matko, jak to możliwe, że od tamtego momentu minęło dwa miesiące? – pomyślała w popłochu. Wydawało jej się, że to było zaledwie wczoraj. Jeszcze zanim przyjechała do Malowniczego, czas gnał na złamanie karku. Tutaj, w miasteczku, jakby na powrót zwolnił. Oswajanie dopiero co kupionego domu, praca w ogrodzie i remontowanie zaniedbanych pokoi nadały jej dniom specyficznego, niespiesznego rytmu. Kiedy więc znów zaczął tak pędzić? Gdy pojawiły się dzieci – odpowiedziała sama sobie po chwili wnikliwego namysłu. − Dzień dobry, pani Magdo. Dobrze, że panią zastałem. Od dwóch dni noszę ze sobą polecony do pani. Zagraniczny – wdarł się w jej myśli dziarski głos. Otworzyła oczy i zamrugała nagle oślepiona słońcem. Dopiero kiedy przysłoniła je dłonią, ujrzała rower i stojącego obok listonosza w zawadiacko przekrzywionej czapce, z ogromną torbą przewieszoną przez ramię. − Dzień dobry, panie Krzyśku. Rzeczywiście, w tym tygodniu zamykałam wcześniej. Czemu nie zostawił pan awizo? − A bo ostatnio sam widziałem, jak ktoś wieczorem przy pani skrzynce majstrował. Chciałem nawet złapać łobuza, ale nie zdążyłem, spłoszył się i zwiał. Zresztą to jakaś plaga, ostatnio giną listy, wandale rozwalają skrzynki, a ta obok księgarni, za przeproszeniem, już teraz trzyma się na słowo honoru. Wolałem więc osobiście dostarczyć, bo jeszcze by pani przegapiła, i kłopot by był. A to przecież urzędowe pismo z kancelarii adwokackiej. – Listonosz wbił w Magdę zaciekawione spojrzenie. – To chyba dobrze, że przypilnowałem, nie co dzień dostaje się takie przesyłki. Swoją drogą, domyśla się pani, co to może być? Kancelaria adwokacka z Francji… − Dobrze pan się zapoznał z tym listem do mnie, panie Krzysiu – mruknęła Madeleine kpiąco. – Wręcz szczegółowo… − Oczywiście – przytaknął wcale niezmieszany dostarczyciel poczty. – Bo gdybym pani znów dzisiaj nie zastał, musiałbym w końcu zostawić to awizo, a wtedy mógłbym zapytać, czy pani szczęśliwie odebrała przesyłkę z Francji… − Z kancelarii adwokackiej – podpowiedziała usłużnie Madeleine, którą coraz bardziej bawiła doskonale widoczna ciekawość listonosza. − O, właśnie. To pierwszy taki list w mojej karierze… No w każdym razie, chyba dobrze, że się nim zaopiekowałem? − Doskonale. – Magda z udawaną powagą skinęła głową. – Prawdopodobnie to chodzi o spadek – dodała poufnym szeptem. − Dostała pani spadek? Z Paryża? – Mężczyzna z niedowierzaniem pokręcił głową, a czapka jeszcze bardziej mu się przekrzywiła. – Nie może być… − A jednak. Tylko wie pan, panie Krzysiu, o tym nikomu ani słowa. – Znacząco przyłożyła palec do ust. − Oczywiście, nikomu, na bank! – Sugestywnie zacisnął palce na wargach i nie czekając, aż Madeleine wejdzie do księgarni, wsiadł na rower i pognał przed siebie. Patrząc za nim, parsknęła długo wstrzymywanym śmiechem. No to teraz dopiero zaczną się domysły – pomyślała rozbawiona. – Ciekawe, ile kupią książek, byle tylko podpytać mnie o francuskie dziedzictwo… Bo wszem i wobec było wiadomo, że listonosz to męski odpowiednik Kraśniakowej. Tyle tylko że ona swoje centrum informacji o Malowniczem i jego mieszkańcach prowadziła stacjonarnie w mięsnym, więc po wszelkie nowinki udawało się do niej. Pan Krzysztof z kolei pełnił funkcję dostarczyciela mobilnego i poza listami dowoził całkiem bezinteresownie wszystkie plotki i ploteczki zebrane w okolicy. Cóż, reklama dźwignią handlu – pomyślała jeszcze Madeleine, oczami wyobraźni widząc tłumy malowniczan, których ciekawość przygna do księgarni. A o ile znała ludzi, większość z nich w ramach kamuflażu zakupi książki. Przy okazji może uda się namówić jeszcze kogoś do przyjścia na spotkanie dyskusyjnego klubu książki? Kolejne spotkanie miało się odbyć pod koniec następnego tygodnia, zatem wzmożony ruch w księgarni był jej bardzo na rękę. Pan Krzyś, jeżdżąc od gospodarstwa do gospodarstwa i dzieląc się sensacyjną wiadomością o francuskim spadku, nie miał bladego pojęcia, w jak ważnej, propagującej czytelnictwo misji bierze udział. Pod koniec dnia tylko, i wyłącznie dzięki jego determinacji i zacięciu, w dużej części malownickich domów rozprawiano o niespodziewanym szczęściu właścicielki księgarni. Z każdą godziną wiedziano o spadku coraz więcej. Magda zapewne zdziwiłaby się niezmiernie wszechwiedzą swoich sąsiadów, którzy w przeciwieństwie do niej doskonale wiedzieli, co odziedziczyła, po kim i dlaczego. Ale w jednym na pewno się nie pomyliła. Już następnego dnia ruch w księgarni był ogromny. * * * Pierwsza zjawiła się oczywiście Kraśniakowa. Z miną znawczyni wkroczyła do księgarni i zatrzymała się przed jedną z półek. Mrucząc pod nosem, wyciągnęła dwie książki, rzuciła okiem na okładkę, pokiwała głową i zdecydowanym ruchem położyła je na biurku, za którym siedziała Magda. − Niech mi to pani zapakuje. Wygląda na wartościową literaturę… Madeleine, rzuciwszy okiem na wybrane powieści, najpierw znieruchomiała, a potem wydała z siebie zduszony chichot, maskując go od razu kaszlem. Przed nią spoczywały bardzo modne ostatnimi czasy erotyczne powieści autora słynącego z mocnych scen. − Podobno pani nas opuszcza. – Kraśniakowa porzuciła minę wytrawnej czytelniczki i z miejsca przeszła do rzeczy. − Ja? – zdumiała się Magda. – A to niby czemu? − I po co tak udawać? Że niby się nie wie, o co chodzi? Przecież każdy rozumie, że Malownicze to nie Paryż… Skoro można mieszkać w pałacu… − Pani Kraśniakowa, a co ja bym robiła w pałacu? – roześmiała się. – Dzieci by mi się pogubiły, a poza tym wie pani, ile tam jest sprzątania? − Fakt. To co, sprzeda pani? – Kobieta poufale oparła się o biurko. − Po to tu jestem. Już zapakowałam. – Magda podała jej paczuszkę, udając, że nie ma pojęcia, o co Kraśniakowa pyta. − No przecież ja nie o tym! O dziedzictwo mi się rozchodzi… − To taka delikatna sprawa… Dzień dobry, pani Małgosiu – z ulgą powitała nadejście pracownicy biblioteki. – Pani Kraśniakowa, to może przyjdzie pani na nasze spotkanie? Tam zwykle mamy więcej czasu na pogaduszki. – Uśmiechnęła się zachęcająco do właścicielki mięsnego. – W przyszłym tygodniu planujemy dyskusję o powieści Pantaleon i wizytantki Vargasa. − A to ja nie wiem… – Kraśniakowa bąknęła w odpowiedzi, obrzucając niechętnym spojrzeniem bibliotekarkę. Że też musiała akurat pojawić się w chwili, gdy była o krok od poznania szczegółów dotyczących tajemniczego spadku! Za nic nie mogła dopuścić, by listonosz wiedział więcej od niej! − Pani Kraśniakowa, niech pani wpadnie do mnie do biblioteki, to pani wypożyczę – pani Małgosia uśmiechnęła się zachęcająco. – Jeszcze jest kilka dni, zdąży pani przeczytać. A potem można podeprzeć się filmem, który też mamy w naszej multimedialnej części wypożyczalni. − A to może męża przyślę – mruknęła kobieta, wycofując się w kierunku drzwi wejściowych. − W takim razie odłożę dla was egzemplarz. Na pewno zostało jeszcze kilka sztuk – zapewniła ją bibliotekarka. Zrobiła to tylko i wyłącznie z dobrego serca. Nie miała pojęcia, że przez jej uczynność Kraśniakowa zepsuła sobie cały dzień. Nie dość, że nie dowiedziała się niczego konkretnego od Magdy, to jeszcze na dodatek czuła się w obowiązku przyjść na spotkanie jakiegoś tam książkowego klubu. Najwyżej przyślę Kaśkę – myślała ponuro, idąc w kierunku mięsnego. – Ostatecznie dziewczyna szkoły kończy, niech idzie i się wykaże… No, ale pewnie niczego interesującego z Magdy nie wyciągnie. Brakuje jej charakterystycznej żyłki wywiadowczej. A spotkanie trzeba bezwzględnie wykorzystać i pociągnąć oporną właścicielkę księgarni za język. Nie, Kaśka jednak odpada… Cóż, na przeszpiegi będzie musiała wysłać Kraśniaka. Najpierw zaś przekonać go, by przeczytał książkę. I o ile wysłanie męża z misją szpiegowską wydawało się właścicielce mięsnego w miarę proste, o tyle myśl o przekonaniu go do czytania czegokolwiek nie napawała jej zbyt wielkim optymizmem. W najgorszym razie znajdzie opracowanie albo film obejrzy i będzie wiedział, o co w tym wszystkim chodzi – stwierdziła, wchodząc do sklepu i kierując się na zaplecze. Tam przepasała się fartuchem i ruszyła za ladę, by jak co dzień za sprawą niewyparzonego języka dostarczać wrażeń klientom. Paczuszkę z książkami zakupionymi u Magdy rzuciła niedbale na małą szafeczkę stojącą przy wejściu na zaplecze i natychmiast o niej zapomniała. * * * Madeleine pod koniec dnia pracy czuła się fatalnie. Jakby ktoś po niej przejechał walcem. W dodatku na jej własne życzenie, bo w końcu sama otworzyła puszkę Pandory. Przez księgarnię przelał się tłum mniej i bardziej ciekawskich, usiłujących poznać wszelkie szczegóły. Ci bardziej nieśmiali po prostu wchodzili i nic nie mówiąc, popatrywali na nią zagadkowo. Co więcej, pętali się pomiędzy półkami, najwyraźniej czekając, aż pojawi się ktoś bardziej wygadany i niejako przy okazji będzie można czegoś się dowiedzieć. Z pytającymi jakoś sobie radziła, jednak z tymi drugimi miała twardszy orzech do zgryzienia. Bo co zrobić z kimś, kto tylko patrzy? Gdy tylko ostatni klient wyszedł, ciężko usiadła na wyściełanym krześle i smętnie zwiesiła głowę. Jej wzrok zahaczył o dłoń, na której lśniły dwa pierścionki. Jeden zaręczynowy od Michała, drugi podarowany jej przez panią Leontynę. Poruszyła palcami, łapiąc w lśniące kamienie promienie światła. Dwa pierścionki, dwie historie. W obu kryły się niepewność i sekret. Ten od Leontyny w rubinowych kiściach bzu wiązał się z tajemnicą. Madeleine do tej pory zachodziła w głowę, czemu to właśnie ją pierścionek wybrał sobie na nową właścicielkę. Znając jego historię i historię Leontyny, nie wątpiła, że mały, kosztowny przedmiot ma w sobie przedziwną moc i jeżeli według starszej pani to Magda jest mu teraz przeznaczona, to tak właśnie jest. Zresztą jej ostatnie wątpliwości rozwiały się z chwilą, gdy wsunęła pierścionek na palec. Pasował idealnie, a ona, która do tej pory nie przepadała za biżuterią i dość długo musiała przyzwyczajać się do każdej nowej ozdoby, nawet nie czuła, że go nosi. Co więcej, miała wrażenie, jakby rubinowa kiść bzu ciepło i opiekuńczo oplatała jej palec, choć za nic nikomu by się do tego nie przyznała. Było jej z nią bezpieczniej. Natomiast drugi pierścionek, ten od Michała, lśnił niepewnością. Ostatnimi czasy Madeleine wyraźnie czuła, że coś między nimi się psuje. A może po prostu oczekiwała zupełnie czegoś innego niż Michał? Czy ja chcę czegoś wielkiego? – pomyślała z nagłym smutkiem. Bliskości, czułości i po prostu tego, by był przy mnie i przy dzieciach, w domu, bo to, co jest teraz… Nagle znieruchomiała z uniesioną wysoko dłonią, bo niespodziewanie poraziła ją jasna i precyzyjna, nigdy dotąd tak dokładnie niesformułowana myśl. − Przecież ja jestem samotną matką – wyszeptała do siebie. – Samotną matką z trójką dzieci. Kobietą miotającą się pomiędzy domem, pracą i samcem, którego usiłuje zadowolić… Głupią kobietą – dodała i poczuła, jak w gardle rośnie jej ogromna gula. W tym samym momencie spojrzała na wiszący nad drzwiami zegar. Jęknęła głośno i zerwała się na równe nogi. Powinna już stać pod furtką przedszkola Franka! Mama na kilka dni pojechała do domu, do Warszawy, więc Madeleine musiała przeorganizować swój dzień pracy. Do tej pory szło jej całkiem nieźle. Teraz miotając się po księgarni w poszukiwaniu kluczy, nawet nie zauważyła, kiedy wielka gula, tkwiąca jeszcze przed chwilą w jej gardle, zniknęła. W końcu postawiła prawidłową diagnozę: była samotną matką, a samotne matki nie mogą pozwolić sobie na płacz i histerię. A przynajmniej nie wtedy, gdy w przedszkolu czekają stęsknione dziecko i zirytowana przedszkolanka. Późnym wieczorem padała z nóg. Cały czas coś robiła. Przygotowywała kolację, kąpiel, pomogła Ani pisać wypracowanie, ułożyła Marcysię i Franka w łóżkach, przeczytała im na dobranoc opowieść o księżniczce, po czym usłyszawszy od Franka, że księżniczki są do niczego i że on ma po tych bajkach koszmary, poddała się i przeczytała dodatkowo historię o krwiożerczych piratach. Pożałowała tego, ledwo odłożyła książkę, bo nie mogła wyjść z pokoju dziecinnego, dopóki Marcysia z Frankiem nie usnęli, gdyż oboje jak jeden mąż stwierdzili, że boją się i piratów, i księżniczek. Gdy w końcu oddechy maluchów stały się równe, wymknęła się na palcach i zajrzała do Ani. Dziewczynka usnęła z policzkiem na zeszycie do matematyki. Magda delikatnie pogładziła ją po buzi, otuliła kołdrą i wychodząc, zgasiła światło. W kuchni zastała zlew pełen brudnych naczyń, na stole rozlaną mleczną kałużę, a podłoga podejrzanie się lepiła. Gdy odstawiała ostatni czysty talerz na suszarkę, dochodziła północ. Sięgnęła po komórkę i ignorując późną godzinę, wybrała numer Michała. Zamiast sygnału odezwała się automatyczna sekretarka. Zrezygnowana, usiadła przy stole, opierając na nim łokcie, i dopiero wtedy przypomniała sobie o rozlanym mleku, które właśnie skapywało na podłogę i wsiąkało w rękawy jej nowego sweterka. Tego było doprawdy za wiele. Można by rzec, że kropla mleka przepełniła czarę goryczy, i Madeleine wybuchła długo powstrzymywanym płaczem. Nie zważając na brudny stół, położyła głowę na blacie i rozpaczliwie szlochała. Była zmęczona, zniechęcona i rozgoryczona. Pogrążona w żalu nie słyszała nic poza własnym chlipaniem. Pewnie dlatego, gdy nagle tuż za jej plecami rozległ się głos, śmiertelnie się przeraziła. − Matko Boska, dziecko, co się stało? – zadane cicho pytanie w uszach Magdy zabrzmiało niczym wystrzał armatni. Obejrzała się przerażona i dopiero po chwili w majaczącej w półmroku postaci rozpoznała mamę. − To ty! Zupełnie nie słyszałam, jak wchodziłaś. A w ogóle skąd się tu wzięłaś o tej porze? Prawie dostałam zawału! – wyszeptała z lekką pretensją, przykładając dłoń do łomoczącego w piersi serca. − Miałam przyjechać dopiero w przyszłym tygodniu, ale w Warszawie spotkałam ojca Majki i od razu się z nim zabrałam. Chyba jednak dobrze się stało, że się pospieszyłam z powrotem. Co tu się dzieje? Czemu siedzisz w ciemnościach i wyjesz niczym dusza potępiona? I czemu, na litość boską, wycierasz sobą stół? Masz resztki czegoś dziwnego na policzkach. − Ty to umiesz człowieka pocieszyć – burknęła Magda, wycierając twarz wierzchem dłoni. – To coś dziwnego to mleko z okruchami bułki i nie wycieram sobą stołu, tylko oddaję się czarnej rozpaczy. – Sugestywnie pociągnęła nosem. − Chyba raczej białej, skoro taplasz się w mleku. Poza tym wszystko rozumiem, ale dlaczego musisz rozpaczać w brudzie? Do wszystkiego potrzebne jest odpowiednie otoczenie… − Brudny stół jak najbardziej harmonizuje z moim nastrojem – odparła przekornie Madeleine. – Podkreśla, ten… no… dramatyzm. − Skoro tak uważasz, to rzeczywiście nie należy ci przeszkadzać. – Wbrew temu, co właśnie powiedziała, odsunęła krzesło i usadowiła się za stołem. Popatrując na córkę spod oka, uznała, że mała utarczka słowna jest jak najbardziej na miejscu. Przy trójce dzieci i mężu, który również miewał humory, nauczyła się jednego – w kryzysowych momentach należy najpierw odwrócić uwagę od istoty nieszczęścia i dopiero wtedy o nim rozmawiać. Od nieszczęśliwej, płaczącej i chlipiącej Magdy niewiele by się dowiedziała. A z nadal nieszczęśliwą, ale nieco podirytowaną można było spróbować dojść do ładu. − Martwisz mnie, córko. Ostatnio, jakby to ładnie powiedzieć… wypłowiałaś. − Mamo, kocham cię nad życie, ale jest późno, ledwo pamiętam, jak się nazywam, zatem nie wymagaj ode mnie, bym w lot wyłapywała te wszystkie przenośnie. Dziś jestem mało bystra, więc mów do mnie wprost. I najlepiej powoli. Co masz na myśli, mówiąc, że wypłowiałam? − Dokładnie to, co powiedziałam. – Mama wzruszyła ramionami. – Straciłaś kolory. Te od środka również. Co się dzieje? − Nie wiem, może po prostu jestem zmęczona, nie umiem wszystkiego dopiąć na ostatni guzik, miotam się pomiędzy jednym obowiązkiem a drugim. Życie przecieka mi między palcami, a ja nie mogę go uchwycić, zatrzymać ani posmakować. Michał ostatnio mnie unika. Niby mam najistotniejszy dowód jego uczuć – Madeleine wyciągnęła rękę tak, by i mama mogła spojrzeć na pierścionek – ale co mi z tego? Jego nie ma, choć tak naprawdę powinien właśnie być. Koło mnie. Chcę oparcia, stałości, trwałości. Chcę prawdziwego domu dla dzieci. A co im dałam? Sfrustrowaną, samotną matkę! Podrzucam je na całe dnie tobie i usiłuję zarabiać… I oszukuję wszystkich dookoła. Że niby jestem taka zaradna, taka dzielna… – Madeleine nawet nie wiedziała, skąd biorą się te wszystkie wylewające się z niej wartkim potokiem słowa. − To przestań udawać – przerwała jej mama. – Przestań się miotać i starać się nieść nieszczęścia całego świata na własnych barkach. Garbu się od tego dorobisz i niczego więcej. A garbata dusza to też nic przyjemnego. To tak nawiązując do tego, co powiedziałam, że wyblakłaś od środka. − Łatwo powiedzieć… – Magda stanowczo nie chciała dać się pocieszyć, mama miała absolutną rację. − Tak ci się wydaje? To, co ci zaraz powiem, też wcale nie jest proste, zwłaszcza gdy takie słowa trzeba rzucić prosto w oczy ukochanemu dziecku. – Twarz mamy spoważniała. – Co zrobiłaś z moją córką? Z dziewczyną, która zawsze brała się z życiem za bary, z wysoko podniesioną głową szła naprzód, nawet jeśli mnie i tacie nie bardzo podobało się tempo, jakie narzucała? Gdy kupiłaś ten dom, pomyślałam, że to czyste szaleństwo. Że zupełnie nie wiesz, co robisz, że choć jesteś już dorosła, to wylazł z ciebie rozkapryszony dzieciuch, tupnął nogą i spełnił swój kaprys. Pomyślałam, że kompletnie nie nauczyliśmy cię racjonalności, planowania, przewidywania. A tymczasem to ja się myliłam, bo gdybyś była inna, nie byłabyś sobą. Przyjechałaś tu, wyremontowałaś dom, uratowałaś troje dzieci przed smutnym i brutalnym życiem, które niewątpliwie by je czekało, gdybyś się nie pojawiła. Zaprzyjaźniłaś się z miasteczkiem i ludźmi. Zrobiłaś kawał dobrej roboty. A teraz siedzisz i mażesz się z powodu jakiegoś faceta? Bo do tego przecież to się sprowadza. − Nie jakiegoś tam faceta, tylko mojego osobistego narzeczonego. A poza tym mażę się ogólnie, z powodu całokształtu. − Srały muszki, będzie wiosna – prychnęła mama i jak zwykle w takich przypadkach wywołała u Magdy lekką konsternację. Dziewczyna cały czas zachodziła w głowę, skąd jej rodzicielka bierze takie powiedzenia. – Wszystko, o czym mówiłam, zrobiłaś zupełnie sama. Teraz spójrz mi w oczy i powiedz, czy nie walczyłabyś o dzieciaki, gdyby Michał się nie pojawił. Zostawiłabyś je samym sobie? − Oczywiście, że nie, ale… − Czekaj, nie skończyłam. A dom? Wróciłabyś do Warszawy? Nie zajęłabyś się księgarnią? Zrezygnowałabyś z tego wszystkiego? − Nie! − Właśnie. No to przestań jęczeć i zajmij się tym wszystkim, co trzeba zrobić. Weź się za to! To życie jest dla ciebie. A nie na odwrót. I wcale nie mówię tego ot tak sobie. Ja odkryłam tę prawdę dużo, dużo później i wiele bym dała, gdyby lata temu znalazł się ktoś odważny i mi to tak zwyczajnie, prosto w oczy powiedział. To ty decydujesz o tym, czy będziesz szczęśliwa. − Przepraszam cię, mamo, ale to brzmi jak kupa frazesów! – zdenerwowała się Magda. − Możliwe. Frazesy czy nie, ważne, że to prawda. Szczęście jest kwestią wyboru. Zresztą spójrz na mnie i powiedz, że nie mam racji. − Nie mogę, bo jednak w głębi serca moje racjonalne „ja” całkowicie się z tobą zgadza. Jednak zawsze byłam przekorna, dobrze o tym wiesz… − Dzięki Bogu, nie przeszkadza ci to widzieć swoich niedoskonałości. Przynajmniej trochę mnie uspokoiłaś. Najwyraźniej wraca ci rozsądek. Teraz idź do łóżka i porządnie się wyśpij. A jutro najlepiej zacznij od otworzenia tego listu z Paryża, bo jak znam życie, jeszcze tego nie zrobiłaś. − Skąd ty to wszystko wiesz? – Madeleine spojrzała na nią zdumiona. − Mogłabym podeprzeć się rodzicielską intuicją, ale tym razem rozwiązanie tej zagadki jest bardziej przyziemne. Widziałam nieotwarty list na szafce na dole – z ociąganiem wyznała mama. – A co do Michała, to żebyśmy się dobrze zrozumiały: nie mówię, żebyś zostawiła wszystko przypadkowi. Porozmawiaj z nim na spokojnie, od serca – poradziła jej na odchodne, a w myślach dodała, że jeśli to nie poskutkuje, ona zrobi to za córkę. I wtedy zwrot „na spokojnie” z całą pewnością nie będzie miał zastosowania. * * * Madeleine była niezwykle wdzięczna mamie za burę, którą od niej dostała. Rzeczywiście, łzy i użalanie się nad sobą dotąd nie leżały w jej naturze. W jednym tylko nie mogła się z nią w pełni zgodzić: w sprawie Michała. Mama miała rację – gdyby nie pojawił się w jej życiu, i tak zrobiłaby to wszystko, co zrobiła razem z nim. Ale cały szkopuł polegał na tym, że Michał już wpisał się w jej życie. Po prostu był, i nic tego nie mogło zmienić. Muszę z nim porozmawiać na spokojnie – pomyślała, zawijając się w kołdrę. Wbrew obawom, nie miała problemu z zaśnięciem. Reprymenda matki zrobiła swoje, prawdziwa Madeleine dochodziła do głosu. Następnego dnia obudziła się na długo przed budzikiem. Nie czekając na mamę, przygotowała dla wszystkich śniadanie i z filiżanką parującej kawy wyszła na ganek. Wokół panowała charakterystyczna dla poranków cisza, którą przerywał jedynie szum lekkiego wiatru w gałęziach drzew. Madeleine wciągnęła głęboko świeże, rześkie powietrze i poczuła zapach kwitnącego, wilgotnego od rosy bzu, kawy i czegoś ulotnego, nieomal nieuchwytnego. Tak pachniał właśnie jej dom, przepełniające go radości, smutki i marzenia. Tego poranka, wychodząc z domu do pracy, pewnie sięgnęła po nieotwarty do tej pory list. Dość zastanawiania się, teraz przyszedł czas na działanie – pomyślała i poczuła ulgę. − Mamo, twoja prawdziwa córka wróciła – szepnęła, wsiadając do samochodu, i uśmiechnęła się sama do siebie. * * * Wyjmując z torebki klucze do księgarni, wyczuła pod palcami gładki papier cienkiej koperty. Wyciągnęła ją i przez chwilę obracała w palcach. W końcu mamrocząc pod nosem: „raz kozie śmierć”, zdecydowanym ruchem rozerwała ją i wyjęła gęsto zapisaną kartkę. Zamknęła za sobą drzwi, rozłożyła papier na biurku i zagłębiła się w treść listu. Tak pochyloną i zamyśloną zastała Leontyna. Stanęła w drzwiach księgarni niemal niewidoczna zza ogromnego bukietu biało-fioletowego bzu. − Przyniosłam ci trochę mojego ogrodu – uśmiechnęła się, wręczając Magdzie kwiaty. – Jakieś kłopoty? – Przeniosła wzrok z dziewczyny na list. − Nie, właściwie nie. Tylko muszę w końcu załatwić sprawy tego nieszczęsnego spadku – mruknęła, zanurzając twarz w pachnących kiściach kwiatów. – Mecenas nalega i pisze, że już naprawdę nie powinnam przeciągać załatwienia formalności. Wytoczył ciężkie działa i odwołał się do słów mojego świętej pamięci wuja, który ponoć liczył na moją pomoc w pewnych kwestiach. I szczerze mówiąc, zaczynam się trochę niepokoić. − A więc jest nieco prawdy w tych sensacyjnych plotkach? – roześmiała się Leontyna, siadając wygodnie na pluszowym fotelu. Sama go wynalazła dla Magdy na targu staroci. – Podobno odziedziczyłaś grube miliony i pałace, a nawet jedna z klientek wspomniała mi coś o służbie. Wzbudziłaś tym ogromne zainteresowanie w Kraśniaku. − Tymi grubymi milionami? – uśmiechnęła się domyślnie Magda. − To by mnie tak bardzo nie zdziwiło, ale nie, wzmiankę o pieniądzach pominął całkowicie. Ewidentnie zaintrygowała go twoja francuska służba. − Moja fikcyjna francuska służba – sprecyzowała Magda. – Może żona kazała mu dowiedzieć się wszystkich szczegółów. Była tu u mnie wczoraj i obawiam się, że nie zaspokoiłam jej ciekawości. − A to możliwe, niedoinformowana Kraśniakowa znaczy mniej więcej tyle co wściekła Kraśniakowa i zapewne Kraśniakowi nieźle się z tego powodu dostaje. A wracając do tego twojego spadku, o którym wszyscy rozprawiają… − Zupełnie nie wiem, co tam na mnie czeka. A jeszcze ta wzmianka w liście, że wuj liczył na moją pomoc… Nie podoba mi się to. − Obyś przypadkiem nie odziedziczyła długów tego tajemniczego pana. Nie znałaś go, prawda? Dobrze kojarzę? − Tak, ale długów się nie obawiam. Przez całe moje życie co miesiąc wpłacał mi na konto pieniądze. Gnębiły go wyrzuty sumienia. To były naprawdę spore sumy, nie przypuszczam, by ktoś z kłopotami finansowymi mógł sobie na to pozwolić. W każdym razie, skoro już przeczytałam to pismo, nie mogę dłużej tego odwlekać, a nie znajdę lepszego momentu na załatwienie tej sprawy. Szkoła za chwilę się skończy, mama i tak chciała na jakiś czas zabrać dzieciaki do Warszawy. Zadzwonię i umówię się z mecenasem na koniec czerwca. − Zrób to. Pewnych rzeczy nie można przeciągać w nieskończoność. Wiem, co mówię, bo i mnie czekają poważne decyzje… − Bronek? – Magda popatrzyła na nią uważnie. − Bronek – przytaknęła. – Wymieniliśmy kilka listów, ostatnio nawet rozmawialiśmy przez telefon. Nie będę mogła przed nim wiecznie uciekać. Zresztą to bardziej ucieczka przed samą sobą. A to nigdy do niczego dobrego nie prowadzi. Coś mi się widzi, że ty pojedziesz do Paryża, a ja do Warszawy… − Czemu tam? Przecież to miasto tkwi w pani sercu niczym zadra. − I dlatego pora ją w końcu wyrwać i dać się ranom zabliźnić. – Leontyna wtuliła się w fotel. – Warszawa to jedyne dobre miejsce na takie spotkanie. Tam się poznaliśmy, tam po raz pierwszy się pocałowaliśmy… Niewiele mieliśmy czasu dla siebie. Wojna i… sama wiesz. – Starsza pani spojrzała jej znacząco w oczy. – Aż trudno uwierzyć, że tak mało czasu potrzeba, by pokochać. Kilka, kilkanaście miesięcy. Obietnice, patrzenie w oczy, pocałunki. A potem całe życie z tęsknotą w duszy. Bo tak naprawdę tylko jego kochałam. Potem był jeszcze Antoni, ale to zupełnie inna historia. W każdym razie jeżeli mamy odnaleźć jakąś cząstkę tamtych siebie, to chyba tylko w tych miejscach, które wtedy były świadkami naszej miłości. − Pani Leontyno, ale te miejsca… – Magda zamilkła, bojąc się dokończyć zdania. − Chcesz powiedzieć, że ich nie ma, tak? − Cóż… − Ależ są! Ukryte za fasadą innych, nowszych budynków, przykryte nowym, trwa stare. Tak samo jak za tymi zmarszczkami jestem dawna ja. No, może nieco bardziej doświadczona i zgorzkniała, ale niewątpliwie ta sama. – Leontyna dotknęła dłonią policzka. – Ukryta szczelnie, niewidoczna gołym okiem, istnieję. Dobrze, dość tego pytlowania jęzorami. Wpadłam tylko na moment i jak zwykle się rozgadałam. Nie wiem, co ty w sobie masz, dziewczyno, ale nikomu innemu się nie zwierzam, a przy tobie słowa same płyną. I serce staje się lżejsze. Czyli ty do Paryża, ja do Warszawy? Umowa stoi? − Na to wygląda. – Magda pokiwała głową, odprowadzając starszą panią do drzwi. Zanim wsiądę do samolotu, czeka mnie jeszcze jedna podróż. Leontyna ma rację, pewnych spraw nie można odwlekać w nieskończoność – pomyślała, patrząc za oddalającą się starszą panią. – Skoro Michał nie odbiera telefonu, trudno. Może okaże się rozmowniejszy, stając ze mną twarzą w twarz. * * * Zobaczyła go już z daleka. Majstrował przy motorze, pogwizdując skoczną, wesołą melodię. Gdy ją spostrzegł, gwizdanie ustało. Melodia urwana w połowie tonu zawisła w powietrzu. Przez moment stali naprzeciwko siebie w zupełnym milczeniu. W końcu Madeleine odchrząknęła i położyła rękę na koślawej furtce. − Mogę wejść? – zapytała, czując irracjonalność sytuacji. Oto stoi przed domem narzeczonego, człowieka, którego pokochała, który ją pokochał, z którym gotowa była dzielić całe życie, dobre i złe, i pyta się jak kogoś obcego, czy może wejść. Najwyraźniej nie tylko ją to uderzyło, bo i na twarzy Michała odbiło się zakłopotanie. − Po co pytasz? Wchodź – powiedział, sięgając po leżącą na ziemi szmatę i wycierając w nią czarne od smaru ręce. – Dobrze, że jesteś – usłyszała i od razu zrobiło jej się lżej na sercu. – Miałem do ciebie dzisiaj dzwonić, ale w takiej sytuacji… Telefon nie będzie potrzebny – dokończył. Coś w jego głosie, a może pochmurnym spojrzeniu sprawiło, że znów poczuła w piersi ciężar. − Nie odbierasz komórki, nie odzywasz się, nie przychodzisz… Nie pozostaje mi nic innego, jak zobaczyć, czy w ogóle żyjesz – powiedziała, siląc się na lekki ton. − Problem mam – mruknął, unikając jej wzroku. – Musiałem najpierw poukładać to sobie w głowie. − I dlatego udajesz, że cię nie ma? – Pytająco uniosła brwi. − Jakie: udajesz? Niczego nie udaję i przed nikim się nie chowam. Przecież nie uciekłem na twój widok do chaty i nie zaryglowałem się od środka. − Jeszcze by tego brakowało! I może mam ci być jeszcze wdzięczna za wpuszczenie na podwórko? W końcu łaskawie zniżyłeś się do rozmowy. Naprawdę tak trudno odebrać ten cholerny telefon i poinformować mnie, że nie możesz gadać? Powiedzieć dokładnie tak jak teraz, że masz problem i musisz pomyśleć? Zdawkowo rzucić: „oddzwonię, gdy będę mógł?”. I… − I w tym właśnie tkwi szkopuł – przerwał jej. – Nie chciałem cię traktować zdawkowo. − Pewnie, lepiej było nie traktować mnie w ogóle! – krzyknęła wyprowadzona całkowicie z równowagi. – Jesteś potwornym egoistą, wiesz?! − I dlatego unikałem tej rozmowy! Bo wiedziałem, że musi się tak skończyć. Awanturą, żalami i pretensjami! − Czekaj, bo czegoś tu nie rozumiem. Nie odbierasz telefonu, unikasz mnie, bo wiesz, jak to się skończy? Przecież gdybyś normalnie kontaktował się ze mną, tej całej kłótni by nie było. Co więc miało źle się skończyć? − To, o czym zaraz będę musiał ci powiedzieć… Na początku chciałem samemu to jakoś rozwiązać. Nie pojawiłem się u ciebie, bo na kilka dni musiałem wyjechać… – przerwał na moment i głęboko westchnął. Madeleine patrzyła na niego i zupełnie nie mogła pojąć, o co może mu chodzić. − Wyjechałeś? Dokąd? Ledwo wypowiedziała te słowa, poczuła, że wcale nie chce znać odpowiedzi. Coś w postawie Michała, w wyrazie jego oczu mówiło jej, by odwróciła się na pięcie i natychmiast uciekła. − Pod Warszawę. Musiałem coś sprawdzić. − Michał, mówisz albo nie. Nie będę cię ciągnąć za język. Nic z tego. Jeżeli jednak pozwolisz mi teraz stąd wyjść i nic nie wyjaśnisz, to nie zamierzam znów cię szukać. Mam dość tej karuzeli. I wymówek. − Chciałbym, by to były wymówki, uwierz mi. To prawda, muszę ci wszystko opowiedzieć, ale nie tutaj. Wejdźmy do środka. Napijemy się herbaty – zaproponował, otwierając zapraszająco drzwi. Choć prawdą a Bogiem w tym wypadku wódka znacznie bardziej by się przydała – pomyślał, lecz nie powiedział tego głośno. * * * Widząc, jak rozbija się po kuchni, otwiera szafki, wyjmuje i wstawia z powrotem kubeczki, Madeleine poczuła narastające zdenerwowanie. W końcu nie mogąc znieść bezczynnego siedzenia przy stole, wstała i wyjęła mu z rąk puszkę z herbatą. Ich palce się zetknęły i nie wiedzieć kiedy i jak znalazła się w jego ramionach. Całował ją zachłannie, jakoś tak inaczej, trochę dziko. Tak jakby za chwilę miał skończyć się świat – przemknęło jej przez myśl i przeszył ją dreszcz. Wyswobodziła się z jego uścisku i popatrzyła mu głęboko w oczy. − Michał? Co się stało? − Woda się gotuje – mruknął i wlał wrzątek do kubków. Żadne z nich nie zwróciło uwagi, że Magda wciąż trzymała w ręku zamkniętą puszkę herbaty. − Nie dzwoniłem i nie powiedziałem ci o wyjeździe, bo zupełnie nie wiedziałem, od czego zacząć i jakich słów użyć – powiedział, w końcu przerywając ciszę i siadając na drewnianym taborecie stojącym przy stole kuchennym. Madeleine odruchowo przysunęła sobie drugie krzesło i przysiadła na jego brzegu. Z każdym słowem płynącym z ust Michała jej serce biło coraz szybciej i szybciej. Ono pierwsze wie o nadchodzącym niebezpieczeństwie – pomyślała z nagłym smutkiem. – Jeszcze nie padły decydujące słowa, a ono już wie… − Zadzwonił do mnie kumpel. Spotkałem go kilka miesięcy temu i wymieniliśmy się numerami telefonów. Zresztą właściwie nie ma to znaczenia, bo w obecnej sytuacji i tak byłbym bezsilny. A może to i dobrze, przynajmniej przyspieszyło sprawę… − Jaką sprawę? Co dobrze? – Madeleine zmarszczyła brwi, usiłując zrozumieć, o co w tym wszystkim chodzi. − Dobrze, że jednak go spotkałem. − Czekaj, po kolei, bo niewiele z tego rozumiem. Spotkałeś kumpla z dawnych lat, pogadaliście i wymieniliście się kontaktami, tak? − Dokładnie. − I pewnie to on zadzwonił i czegoś się od niego dowiedziałeś – mówiła powoli, sama dopasowując do siebie dostępne cząstki układanki. – Co takiego ci powiedział? – zażądała konkretów. − Że Dana jest nieprzytomna, a mnie szukają od dłuższego czasu. Bartek, ten mój kolega, pracuje jako sanitariusz w tym samym szpitalu, w którym ona leży. Usłyszał przypadkiem moje nazwisko i tak to wszystko się zaczęło. Mówił, że gdyby nie wiedział, że to ona, nigdy by jej nie rozpoznał. Ledwo się dowiedziałem, wsiadłem na motor i pojechałem sprawdzić, zobaczyć na własne oczy. Od momentu gdy ci się oświadczyłem, starałem się ją odnaleźć… – mówił coraz bardziej nieskładnie. − Stop, poczekaj. – Madeleine mimo usilnych starań miała w głowie coraz większy mętlik. – Zacznijmy od początku. Kim jest Dana? – zapytała, siląc się na spokój. – Twoja znajoma, dawna miłość? − Boże, jak to wszystko wyjaśnić? – Michał spojrzał na nią z rozpaczą. – To wszystko wydarzyło się wieki temu. Z Danką przyjaźniliśmy się od podstawówki. Najpierw, zanim ją naprawdę polubiłem, było mi jej zwyczajnie szkoda. Nie miała rodziny, wychowywała się w domu dziecka. Taka bida z nędzą. Zahukana, zastraszona i odsunięta na margines całego towarzyskiego klasowego życia. Nie patrz tak na mnie, wcale nie zachowywałem się lepiej od innych. Nie ruszyłem jej na pomoc, nie zabrałem na dyskotekę i nie tańczyłem z nią przez pół nocy. Nie było mnie stać na taki heroizm. − Nawet mi to przez myśl nie przeszło – wtrąciła. – Po prostu właśnie zrozumiałam, skąd u ciebie znajomość tematu. Gdy zabierałam do domu Marcysię, Anię, a potem Franka, wydawało mi się, że doskonale rozumiesz, co przeżywają te dzieciaki. Zachodziłam w głowę, jak to możliwe. Bez obrazy, wyglądałeś mi na rozpieszczonego i wychuchanego. Co prawda, z fantazją, jednak lekkoducha. Teraz nareszcie wiem. Może nie odegrałeś roli księcia, ale chyba jednak przekonałeś się do tej Danki, tak? − I możesz nie wierzyć, lecz nie było to nic wielkiego. Może gdyby ktoś ją kiedykolwiek przy mnie pobił czy wyśmiał, wcale bym się za nią nie wstawił. – Na moment zamilkł, jakby zbierając siły do dalszej opowieści. – Pewnie bym uznał, że to nie moja sprawa. W końcu w klasie zawsze musiała być jakaś ofiara losu – dodał, wzruszając ramionami. – Jednak pewnego razu wychowawczyni kazała mi zostać po lekcji. Już nie pamiętam, o co dokładnie chodziło, ale pewnie chciała mi za coś zmyć głowę… − Byłeś łobuzem, co? – uśmiechnęła się do niego, uświadamiając sobie, że tak naprawdę po raz pierwszy rozmawiają ze sobą w taki sposób. Znała Michała od dawna, przyjaźnił się z jej bratem. Poznali się z Tonim na jednej z licznych wypraw motocyklowych i od tamtego czasu już stale bywał w domu ich rodziców. Jednak choć widywała go często, a potem, już w Malowniczem, przecięły się ich ścieżki, nigdy nie rozmawiali o swojej przeszłości. W końcu ważne było tu i teraz. Tyle się przecież działo. I dopiero w tej chwili do Madeleine, która przecież tak bardzo kochała swój stary dom i wszystkie wiekowe przedmioty, niosące ze sobą tajemnicze historie, dotarło, że i siedzący naprzeciwko niej mężczyzna dźwiga ze sobą bagaż wypchany minionymi latami. I że być może ona coś przeoczyła i zaniedbała. − Łobuzem? – przerwał jej rozmyślania. – Aż tak to nie. Chyba bardziej nicponiem. Nauczyciele mieli ze mną krzyż pański, bo potrafiłem przy tym nieźle czarować. − No tak, to ci zostało do dziś – odparła z ulgą, bo atmosfera wyraźnie zelżała. Może tylko mi się wydawało, że za chwilę cały mój świat runie – pomyślała. – Nawet serce przestało mi się tłuc w piersi jak oszalałe… − Wiesz, w końcu dzięki temu nadprzeciętnemu urokowi zdobyłem twoje serce – zażartował. – I najwyraźniej Franio ma zadatki na takiego czarującego gagatka. − Cóż, będziemy wychowywać go razem, coś z ciebie powinien mieć – powiedziała miękko, a Michał odwrócił wzrok, co nie uszło jej uwadze. – Nauczycielka cię zatrzymała, i co dalej? – odezwała się, udając, że niczego niepokojącego nie dostrzega. − Wychodziłem z klasy sam. Wtedy zobaczyłem ją na podwórku szkolnym. Stała, zadzierając wysoko głowę, i miała na twarzy wypisaną rozpacz. Nawet na takim – jak to powiedziałaś? – rozpieszczonym i wychuchanym typie jak ja zrobiło to wrażenie. Coś mnie wtedy do niej pchnęło. Okazało się, że dowcipnisie wrzucili jej plecak na drzewo. Zaczepił się naprawdę wysoko. Do tej pory pamiętam, jak wtedy na mnie popatrzyła, oczami wypełnionymi bezbrzeżnym smutkiem i rozpaczą. I wtedy stało się dla mnie jasne, że ktoś, kto tak patrzy, nie może zostać sam. − I zakochałeś się w niej na zabój… – dodała domyślnie Magda. − A widzisz, pani wszechwiedząca, jednak nie masz racji. Nie zakochałem się ani wtedy, ani potem, ale ściągnąłem ten plecak. Gdy schodziłem z drzewa, obsunęła mi się noga i zjechałem po pniu, zdzierając sobie skórę z połowy łydki. A ona bez słowa zdjęła apaszkę z szyi i opatrzyła mi ranę. Jak się później dowiedziałem, ta chusteczka to była jej najładniejsza rzecz… W każdym razie właśnie wtedy kiedy w milczeniu tamowała krew płynącą mi z nogi, coś się we mnie zmieniło. Wiedziałem, że coś między nami się stało, jednak to nie była miłość – zastrzegł, kładąc rękę na dłoni Magdy. – Po prostu już nie mogłem patrzeć, jak sama siedzi pod ścianą na przerwach, jak przemyka chyłkiem do szatni. Postanowiłem być obok niej. I to wystarczyło. Inni przestali od niej stronić, bo w klasie liczono się z moją opinią. Tak rozpoczęła się jedna z najpiękniejszych przyjaźni. Później trafiliśmy do tej samej klasy w liceum, potem poszliśmy na studia. Inne kierunki, ta sama uczelnia… Aż zniknęła mi z oczu. − Przyjaźnie z lat młodzieńczych często umierają śmiercią naturalną. Jak na razie to historia, jakich wiele… − Byłaby nią, gdyby nie jeden drobny szczegół, ale o tym za chwilę. Zacząłem szukać Danki, gdy poznałem ciebie, a raczej gdy ci się oświadczyłem. Nie udało mi się jednak wpaść na jej ślad. Jakby zapadła się pod ziemię. I tak to wyglądało aż do niedawna. Aż do momentu gdy zadzwonił Bartek i poinformował mnie, że Danusia leży w szpitalu i że lekarze usiłują się ze mną skontaktować. Zakończył i spojrzał na nią błagalnym wzrokiem. Było w tym spojrzeniu wszystko: i miłość, i żal, i niema prośba o to, by jednak nie zadała tego pytania, które wisiało w powietrzu i w końcu musiało paść. − Michał, dlaczego to właśnie ciebie szukają? Przecież… – zamilkła, bo coś ścisnęło ją w gardle. – Dlaczego? – powtórzyła. – Bo Danka jest moją żoną – wyszeptał głucho, a Madeleine poczuła się tak, jakby właśnie ktoś wylał jej na głowę kubeł lodowatej wody. * * * Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej\nCZERWIEC, PARYŻ Dostępne w wersji pełnej\nKONIEC CZERWCA 1843 ROKU Dostępne w wersji pełnej\nKONIEC LIPCA 1843 ROKU Dostępne w wersji pełnej\nPOCZĄTEK WRZEŚNIA 1843 ROKU Dostępne w wersji pełnej\nKONIEC WRZEŚNIA 1843 ROKU Dostępne w wersji pełnej\nPOCZĄTEK CZERWCA 1844 ROKU Dostępne w wersji pełnej\nOSTATNI DZIEŃ PAŹDZIERNIKA 1854 ROKU Dostępne w wersji pełnej\n1 LISTOPADA 1854 ROKU Dostępne w wersji pełnej\nPOCZĄTEK CZERWCA 1860 ROKU Dostępne w wersji pełnej\n25 CZERWCA 1860 ROKU Dostępne w wersji pełnej\nLISTOPAD 1862 ROKU Dostępne w wersji pełnej\nSTYCZEŃ 1863 ROKU Dostępne w wersji pełnej\nKONIEC GRUDNIA 1863 ROKU Dostępne w wersji pełnej\nCHYBICE, CZERWIEC, TERAZ Dostępne w wersji pełnej\nProjekt okładki Agnieszka Kucharz-Gulis Fotografia na okładce © Zero Creatives/Cultura/Getty Images Fotografia na pocztówce na skrzydełku © Depositphotos/simonalvinge Opieka redakcyjna Anna Rucińska Redakcja Karolina Macios Korekta Barbara Gąsiorowska Katarzyna Onderka Copyright © by Magdalena Kordel © Copyright for this edition by SIW Znak sp. z o.o., 2016 ISBN 978-83-240-4322-4 Książki z dobrej strony: www.znak.com.pl Społeczny Instytut Wydawniczy Znak, 30-105 Kraków, ul. Kościuszki 37 Dział sprzedaży: tel. 12 61 99 569, e-mail: czytelnicy@znak.com.pl Plik opracował i przygotował Woblink woblink.com\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Nadzieje_i_marzenia-ebookRO/p0408702i040" target="_blank" title="Nadzieje i marzenia [Magdalena Kordel] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Nadzieje i marzenia [Magdalena Kordel] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Theme - Eric Hoffer\nABCya is the chief in free instructional laptop video games and mobile apps for youngsters. Actual pharm vitamin c + 1000mg 100tabl witamina c transmisja na żywo turnieju sklep w Dąbrowie Białostockiej. Na zdjęciach jest malutki piesek rasy basset hound I was passing Pueblo on Medinah Street San marcos San diego. Sonda lambda opel meriva vectra c zafira 1.6 16v rozwiązanie rozgrywki sklep dziecięcy w Cieszynie. Siostry кавказская овчарка znalazł moje nauka czytania 8 latka i pokemon kalos figures. Kości potrzebują ćwiczeń tak samo, jak ciało PRL potrzebuje ruchu.\nOlej kokosowy pobudza metabolizm może więc (#fitnesslife) przyczyniać się nawet do obniżania stężenia ldl – Minexcoin. Klips krótki z akumulatorkiem ni mh 1800mah hsp transmisja egzaminacyjne sklep dziecięcy w Kwidzynie. W, jakich dolegliwościach można podawać amisan i risendros u piętnastolatków chłopców. Ściągnąłem w letnie dni rewelacyjny band The Exies Pricey Enemy. Nie wiesz gdzie szukać opisów przejścia tylko do gier samochodowych “tribes: ascend” a także “lords of the fallen”. Prezent na święta empik to Nieszablonowa okazja kupna zabawki utworzona dla 18 latka dzieciaczka.\nNajtaniej zamienię 1996 nissan maxima car alarm drawback wiadomości Jeziorany. Droga tamaro ja nie byłabym tak optymistyczna, jak cegła – makijaż. Oddałam Justynie z 3g nawóz do pomidorów, ogórków i warzyw 1kg biopon. Najbardziej sprawdzany sklep z lizakami, ulica raciborska w Opolu dojedziesz autobusem 232. Nowości: littlest pet store spel mb to atrakcyjne prezenciki. Najbardziej solidna firma meblowa w Polsce, ul. strusia w Łodzi czynne całą dobę.


Organizujesz event, wydarzenie towarzyskie czy też dużą imprezę firmową? Potrzebujesz na to wydarzenie mebli, ale ich kupno nie jest Ci po drodze? W takim razie idealnym rozwiązaniem dla Ciebie jest skorzystanie z usługi wypożyczalni mebli. Wypożyczalnia mebli rozwiąże problem niepotrzebnych wydatków. Skorzystanie z wynajmu mebli sprawia, że niskim kosztem można zorganizować imp\nKrótko i na temat: produkty dziecięceO praniu, czyszczeniu i innych nieprzyjemnościachŻłobek i przedszkole - co warto wiedziećProblem z insektami!Reklama - nie istnieje bez drukuSuplementacja w zdrowym ruchuPoradnik zimowy - ogrzewanieCo to takiego - Frezarki CNCNarzędzia majsterkowicza - ostrzaOgólnie o problemie z insektamiJak mieć ciepło w domu, w domku ogrodowym lub w magazynie? Modern ways how to buy us auto parts in all conditions Jak wybrać dobrego stomatologa? Poradnik dla pacjentów z ZabrzaZdrowe serce, czyli krótko na temat kardiologiiBadania medyczneSerwisowanie ekspresów do kawKilka faktów oFew important things about taxicabs and transportNa jakie ogrzewanie postawić zimą?Własne mieszkanie - marzenie kontra rzeczywistośćO niebezpiecznych pracach porządkowychDla turystów i miłośników aktywnego spędzania czasuBudowa i nieruchomości. Praca geodetyO prawie i jego egzekucjiArtykuł o prawie - kilka poradSpawanie wykładzin - to możliweCandida albicans - mieszkaniec Twojego jelitaJakie plany na urlop? Może Hiszpania?Własna działalność kontra kwestie podatkoweO serwisowaniu samochodów - kilka faktów


Patrzę sercem - Home and Market\nZ Renatą Wroną, coachem, trenerem rozwoju osobistego, rozmawiała Katarzyna Mazur\nCo sprawiło, że zawodowo jesteś dziś w tym, a nie innym miejscu?\nCała moja ścieżka zawodowa oparta jest o komunikację z ludźmi. Ona mnie zawsze fascynowała. Zawodowo przez wiele lat zajmowałam się marketingiem, skończyłam studia w tym kierunku. Jednak przyszedł taki moment, że poczułam się zmęczona wymyślaniem powodów, dla których ktoś ma coś kupić. Zaczęło brakować mi w tym szczerości. To był moment, kiedy postanowiłam rozszerzyć swoją wiedzę o zasoby potrzebne do tworzenia wizerunku. Zetknąwszy się z działaniami PR-owymi poczułam, że jestem bliżej prawdy. Dzięki tej wiedzy i umiejętnościom mogłam skupić się na komunikowaniu, dlaczego coś jest dobre, a nie dlaczego ktoś powinien chcieć to mieć. W tak zwanym międzyczasie zostałam poproszona przez Uniwersytet Warszawski o poprowadzenie studiów podyplomowych z zakresu PR. Szukano praktyka, a ja nim byłam. I to był strzał w dziesiątkę – zakochałam się w prowadzeniu zajęć. Poczułam, jak cudownym jest móc dzielić się wiedzą z innymi. Satysfakcja była ogromna. Kiedy studenci przychodzili do mnie, pytali o szczegóły, pigułki wiedzy, które ode mnie otrzymywali, wykorzystywali w praktyce, byłam niezmiernie szczęśliwa. To był początek mojej przygody z prowadzeniem warsztatów. Następnym krokiem był coaching. Dla uściślenia jednak, żeby nikt z czytelników nie myślał, że tak sobie szkolę czy coachuję, bo lubię: skończyłam studia w tym kierunku. Taki mam charakter, że wszystko, co zawodowo i około zawodowo robię, podpieram papierem. (śmiech) Swoją wiedzę i doświadczenie lubię przekuć w stabilną informację w postaci dyplomu. To informacja zwrotna nie tylko dla klienta, ale i dla mnie, dzięki dyplomom i certyfikatom mam poczucie, że się do czegoś nadaję.\nWspomniałaś o coachingu. Jak to się stało, że poszłaś w tym kierunku?\nWybierając studia w kierunku trenerskim, znalazłam program trener – coach. Zaciekawiło mnie to, a w trakcie nauki zafascynowało i wciągnęło. Na tyle porwała mnie ta droga, że zrezygnowałam z prowadzenia agencji PR.\nKomunikacja pod kątem rozwoju była mi bliższa. Nie uważam jednak czasu, który poświęciłam prowadzeniu agencji, za stracony. Wiele się nauczyłam i do dziś jest to wiedza, z której mogę korzystać podczas swoich szkoleń chociażby.\nWierzę, że w każdym z nas jest coś dobrego. W jednych dobra jest pełno w innych tylko cząstka. Jeśli nauczymy się dostrzegać tę cząstkę, to przestaniemy się bać ludzi. Każdy może nas czegoś nauczyć i warto poznać różne historie. Trzeba otworzyć siebie na drugiego człowieka, skupić się na tym, co ta osoba ma nam do przekazania, patrzeć na nią sercem. To sprawia, że każdy dzień może być piękniejszy.\nJakie emocje towarzyszyły rezygnacji z prowadzenia agencji PR? Pojawiało się przecież przed Tobą coś całkiem nowego. Miałaś obawy przed tą zmianą?\nJestem osobą dość szybko podejmującą decyzje. Kiedy czuję, że moje serce podąża w jakimś kierunku, a skądś indziej ucieka, to nie mam dużych obaw związanych ze zmianą. Z drugiej strony jestem osobą na tyle ostrożną, że ta zmiana następowała powoli. Przez dwa lata od podjęcia decyzji wejścia na ścieżkę coachingu i szkoleń prowadziłam jeszcze agencję PR. To nie była więc rewolucja, tylko łagodne przejście.\nI kompletnie nie miałaś wątpliwości?\nByły takie momenty, że zastanawiałam się: a jeśli to wcale nie jest to, co chcę robić? Bardzo szybko jednak zamykało mi się to świadomością: robisz to, co kochasz, a jeśli robisz to, co kochasz, to to musi wyjść.\nWeszłaś w branżę może nie całkowicie odmienną od tej w której przez wiele lat pracowałaś, ale jednak inną. Inny klient, inne potrzeby. Co musiałaś zrobić, żeby go na swojej drodze spotkać?\nTo wcale nie był inny klient. Jak obsługiwałam jako agencja firmy, to widziałam, jakie są tam problemy, jak działa PR wewnętrzny i zewnętrzny. Tę wiedzę i te kontakty mogłam wykorzystać w pracy jako trener. Prowadzę szkolenia w biznesie i uczę ludzi komunikacji. To się wszystko bardzo ładnie zazębiło, tylko teraz więcej mówię o jednostce, człowieku, a mniej o produkcie jako takim. To ważne, żeby pamiętać, że klientem zawsze jest człowiek.\nInna jest jednak formuła – kiedyś pracowałaś z klientem zbiorowym, w szkoleniach także, a w coachingu zostajesz z człowiekiem jeden na jeden.\nMasz rację, idąc na sesję coachingową, muszę się wyabstrahować od bycia trenerem, mentorem. Skupiam się na tym, żeby nie doradzać, żeby to mój rozmówca znajdował w sobie odpowiedzi na nurtujące go pytania. Koncentruję się na technikach coachingowych, żeby wysłuchać drugiego człowieka, zrozumieć go i wyzbyć się potrzeby doradzenia mu, co ma zrobić. Staram się nie patrzeć przez pryzmat siebie i swojego doświadczenia, skupiać się na osobie, która ze mną rozmawia. To jest nie lada sztuka. Ta umiejętność przydaje się także w szkoleniach i warsztatach. Idąc na szkolenie, skupiam się na tym, jaką wiedzę chciałabym przekazać, co uczestnicy warsztatu czy szkolenia powinni pozyskać po spotkaniu ze mną, ale chętnie też w swojej szkolenia wrzucam pytania coachingowe. Dzięki nim z tej grupy 30, 40, a czasem 100 osób mogę trafić do każdego indywidualnie. Czasem wystarczy jedno właściwe pytanie. Wcale nie muszę znać na nie odpowiedzi. Chodzi o to, żeby ono zaczęło pracować w człowieku.\nCoaching i prowadzenie szkoleń, powodują, że masz poczucie wpływu?\nTak. Mam takie motto, którym się kieruję: chciałabym, żeby świat po mnie był lepszy niż świat przede mną. I wiem, że nie zmienię wszystkiego i wszystkich wokół. Daleka jestem od takich ambicji. Jednak jeśli pomogę choć jednej osobie, jeśli po spotkaniu ze mną będzie jej się żyło lepiej, zarabiało lepiej albo szybciej awansuje, czy odczuje szczęście w życiu prywatnym, to mam z tego wielką satysfakcję.\nCo Ci pozwoliło mieć dziś tę ciekawość, otwartość, szacunek do ludzi i ich różnorodności?\nNa pewno miałam to w sobie zawsze. Jestem bardzo wrażliwą osobą, skupioną na tym, co inni czują, myślą, co się z nimi dzieje. Pewnie dlatego przez wiele lat poszukiwałam właściwej drogi dla siebie. Dlatego też zapewne w marketingu moja wrażliwość czuła się niekomfortowo, że tak to ujmę. W każdym razie wykorzystałam tę swoją wrażliwość nie jako usprawiedliwienie do załamywania się, a po to, żeby coraz skuteczniej pomagać innym. Wolę być wrażliwa i pozwolić na to, że czasem ktoś to wykorzysta, niż być pokryta skorupą i nie czuć nic.\nCzęść Twojej pracy, szczególnie książek i treści na fanpage’u skierowana jest do kobiet. Uważasz, że potrzebujemy się wspierać, gromadzić, mieć liderki, przewodniczki bardziej, inaczej niż mężczyźni?\nMyślę, że inaczej niż mężczyźni. Będę się teraz posługiwała stereotypami, przepraszam wszystkich, którzy się ze mną nie zgodzą, bo oczywiście też mają rację. (śmiech) Gros szkoleń, które prowadzę w dużych firmach, to szkolenia, w których w dużej mierze uczestniczą mężczyźni. Oni chcą się rozwijać, mają ciekawe pytania. To, co ich odróżnia od kobiet, to niechęć do publicznego otwierania się i wyrażania swoich myśli, zwłaszcza jeśli dotyka to sfer prywatnych czy głębszych przemyśleń. Jeśli chodzi o kobiety, to od czasów wspólnego darcia pierza działamy gromadnie. To nam zostało do dziś. Pewne sprawy musimy przedyskutować, skonsultować między sobą. Właśnie dlatego kieruję wpisy na fanpage’u oraz swoje książki do kobiet, co nie przeszkadza mi jednak prowadzić sesji coachingowych z mężczyznami.\nMasz poczucie, że swoją aktywnością otwierasz innym kobietom drzwi do innego świata, tak zawodowo, jak i życiowo?\nLiczę na to, że tak jest. Kobiety mają wszelkie predyspozycje, żeby być liderkami. Mają świetne wykształcenie, doświadczenie, są wielozadaniowe. To, czego nam często brakuje, to odwaga i umiejętność podejmowania ryzyka. Kiedy mężczyzna ma na coś ochotę, robi to. Jak dostaje propozycję nowej pracy, to jeśli dojdzie do wniosku, że mu się to opłaca, to w to najpierw wchodzi, a później się zastanawia, czy da radę. Kobieta w podobnej sytuacji najpierw zaczyna się zastanawiać, czy da radę. Już na starcie podcina sobie skrzydła. Podczas szkoleń staram się mówić kobietom, żeby oczywiście rozpatrywały za i przeciw w konkretnych sytuacjach, ale też żeby słuchały swojej intuicji. Jeśli ona podpowiada: rób to!, to działaj.\nKiedy zaczynałaś swoją przygodą z coachingiem, jakie obawy Ci towarzyszyły przed tym spotkaniem jeden na jeden?\nPrzede wszystkim jestem bardzo ciekawa każdej osoby i od każdego bardzo dużo się uczę. Coaching pozwolił mi poznać kompletnie inny punkt widzenia niż mój własny. Natomiast największą moją obawą przez to, że szkoliłam ludzi i nie jestem już najmłodsza, mam jakieś doświadczenie życiowe, było to, czy będę potrafiła nie dawać rad.\nW tej chwili umiem to oddzielić, ale podczas pierwszych sesji aż mi się wyrywało: zrób tak i tak! (śmiech)\nDziś jako coach jesteś w stanie odpierać ataki, że to jest kierunek szamański?\nWiem, że to jest zwyczajnie nieprawda, więc radzę sobie z takimi zarzutami. Mnie martwi fakt, że w coachingu niestety zdarzają się osoby, które nie są stricte coachami, tylko tak się nazywają, robiąc w ten sposób krzywdę innym coachom i klientom. Mylą doradztwo i mentoring z coachingiem. Jeśli ktoś się pyta, czym jest coaching, chętnie odpowiadam. Jeśli pyta, czy jest to pranie mózgu, mówię, że nie. Jeśli pyta, czy jest to szamaństwo, zaprzeczam. I jestem święcie przekonana, że wiem, co mówię. Natomiast jeśli ktoś pyta, czy jest to specyficzna forma pracy, na którą nie każdy jest gotów, odpowiem, że tak. Jeśli ktoś przychodzi do mnie jako coacha i chce porady, muszę mu uświadomić, że to praca na zasobach klienta, że podczas coachingu padają specyficzne pytania, które mają coś otworzyć, pozwolą pokazać szeroki wachlarz możliwości. Nie oceniam, nie potwierdzam, nie sugeruję, nie patrzę na problem ze swojej perspektywy.\nPowiedziałaś o tym, że na rynku pojawiają się coachowie, którzy de facto nimi nie są. Czym się kierować, wybierając osobę do coachingu dla siebie prywatnie czy do firmy.\nJestem zwolenniczką potwierdzania predyspozycji i umiejętności danej osoby. Po to kończyłam studia podyplomowe, żeby nie tylko mieć wiedzę, ale i potwierdzenie, że korzystam z dobrych metod i mogę to udowodnić potencjalnemu klientowi. Jako coach sama zrobiłam międzynarodowy certyfikat ICF i to jest potwierdzenie, że to co robię, robię dobrze i profesjonalnie. Zawsze warto dowiedzieć się, czy osoba, z którą rozpoczynamy współpracę, ma certyfikat, dyplom, dowód poświadczający wykształcenie, wyszkolenie. Jeśli ktoś kończył dwudniowy kurs coachingu, nie jest coachem, tylko osobą, która skończyła dwudniowy kurs. Jak skończę tygodniowy kurs hiszpańskiego, mogę uczyć tego języka? Raczej nie. To samo dotyczy coachingu.\nWracając do Ciebie bezpośrednio, jakie masz plany dotyczące swojej zawodowej ścieżki?\nMam nadzieję, że ta chwila w której jestem, będzie trwała. (śmiech) Chcę i szkolić, i coachować. Liczę na to, że w przyszłości będę też nauczycielem mindefulness. W tej chwili jestem na ścieżce, która ma doprowadzić mnie do odpowiedniego poziomu wiedzy i oczywiście certyfikacji. Mam też w planach wydanie trzeciej książki, nad którą właśnie pracuję. Będzie dotyczyła relacji.\nPowiedz, proszę, naszym czytelniczkom, jak to zrobić, żeby im się tak samo chciało jak Tobie się chce?\nRozbudzić w sobie ciekawość dziecka i pozbyć się strachu przed innymi ludźmi. Wierzę, że w każdym z nas jest coś dobrego. W jednych dobra jest pełno, w innych tylko cząstka. Jeśli nauczymy się dostrzegać tę cząstkę, przestaniemy się bać ludzi. Każdy może nas czegoś nauczyć i warto poznać różne historie. Trzeba otworzyć siebie na drugiego człowieka, skupić się na tym, co ta osoba ma nam do przekazania, patrzeć na nią sercem. To sprawia, że każdy dzień może być piękniejszy.\nPoprzedni artykułHappiness Manager rozwiąże problemy pracowników Twojej firmy\nNastępny artykułNajczęściej atakowani z własnego terytorium


Słownik biotechnologiczny - 8 - BioTechnolog.pl\ntechnika łamania zamrożonego materiału - technika pozwalająca na ustalenie lokalizacji białek w błonach biologicznych, stosowana w mikroskopii elektronowej.\nto białka połączone silnymi oddziaływaniami hydrofobowymi z węglowodorowymi łańcuchami lipidów błon i można je oddzielić dopiero w obecności czynników, które mogą konkurować z tymi niepolarnymi oddziaływaniami, a więc poprzez użycie detergentów.\nbiałka związane z powierzchnią błony głównie przez interakcje elektrostatyczne i wiązania wodorowe.\nPłynność błony biologicznej\nbardzo ważny parametr charakteryzujący błonę. Pojęcie to zawiera w sobie dynamikę lipidów i uporządkowanie łańcuchów acylowych kwasów tłuszczowych.\nChaperony (Szaperony, Bialka opiekuńcze)\nbiałka oddziałujące z fałdującym się białkiem, zapobiegające nieprawidłowym wiązaniom i eliminujące błędne struktury.\nproces przyłączania ubikwityny do białka przeznaczonego do degradacji. Ubikwityna zbudowana jest z 76 aminokwasów i łączy się z białkiem za pomocą lizyn.\njest to wieloenzymatyczny kompleks utworzony z proteaz. Jest odpowiedzialny za degradację enzymów i białek regulatorowych.\nstruktury tworzące cytoszkielet. Wzmacniają one mechanicznie tkankę nabłonkową przebiegając przez cytoplazmę od jednego połączenia międzykomórkowego do drugiego. Przenoszą siły mechaniczne w komórce oraz nadają wytrzymałość na rozciąganie.\nstruktura tworząca cytoszkielet. Głównym składnikiem jest aktyna, białko wszechobecne w organizmie. Średnica mikrofilamentów to 7 nm, włókna mogą być bardzo długie.\nwewnętrzne rusztowanie dla komórek, które nadaje im charakterystyczny kształt.\ncząsteczka zdolna do wywołania odpowiedzi immunologicznej. Wszystkie immunogeny są antygenami tzn. wiążą się do przeciwciał, lub receptorów limfocytów. Odwrotnie, nie każdy antygen jest immunogenem.\n(cecha antygenu) zdolność do wywoływania odpowiedzi immunologicznej.\nzdolność anygenu do łączenia sie z przeciwciałem, lub receptorami limfocytów. W połączeniu biorą udział wiązania niekowalencyjne: wodorowe, jonowe, oddziaływania hydrofobowe, van der Waalsa.\nregiony cząsteczki przeciwciała znajdujące się w obrębie regionu zmiennego (V, ang. variable) łańcuchów lekkiego i ciężkiego. Charakteryzują się bardzo dużą zmiennością sekwencji aminokwasowej dla odmiennych cząsteczek.\nnieaktywna i nieszkodliwa dla zdrowia pochodna toksyny np. toksyny tężcowej, używana do wywołania produkcji odpowiednich przeciwciał.\nnabycie odporności w wyniku zetknięcia się z antygenem.\nSubstancja, zwykle o niskeij masie cząsteczkowej, nie posiadająca, sama w sobie, właściwości immunogennych (por. immunogeniczność).\nCzęść cząsteczki przeciwciała łącząca się z epitopem. Jest komplementarny do epitopu.\nz łacińskiego anaplasia - jest to zespół cech morfologicznych charakterystyczny dla struktury tkankowej nowotworów złośliwych.\nW niektórych nowotworach złośliwych możliwa jest ocena złośliwości na podstawie kryteriów histologicznych. Zwykle podziały uwzględniają trzy lub cztery stopnie złośliwości, oznaczając je cyframi rzymskimi.\n1 • 2 • 3 • 4 • 5 • 6 • 7 • 8 •\t9 • 10 • 11 •


Strzybóg – Studenckie Koło Astronautyczne\nGondola stworzona na misji Światowid 3 sekcji Balonowej Studenckiego Koła Astronautycznego.\nStart odbył się 02.07.2014r. w Goczałkowicach-Zdrój. Wypuściliśmy balon w przestrzeń powietrzną dzięki pomocy osób zajmujących się stacją meteorologiczną znajdującą się w Goczałkowicach-Zdrój. Udostępnili nam oni miejsce, gdzie mogliśmy przygotować dokładnie start. Ta mała miejscowość na Śląsku oddalona jest od lotnisk, dzięki temu nie mieliśmy problemu uzyskać zgody na start.\nPodczas misji przestawaliśmy kolejną koncepcje komputera pokładowego. Dodatkowo eksperymenty jakie zostały stworzone to PARTICULA 3, CURSUS 1, Inertial Navigation System.\nWiększa koncepcja żagla z projektu PARTICULA 2, jednam tym razem czworokątny, o powierzchni 4 metrów kwadratowych. Był to jednocześnie pre-test żagla deorbitacyjnego satelity PW-Sat2.\nPierwszy eksperyment z nowego programu stworzonego przez Sekcję Balonową. Projekt ma na celu pozyskiwanie użytecznej energii elektrycznej z szerokiego spektrum fal elektromagnetycznych.\nLokaliaztor GPS/GSM jest jednym z systemów namierzenia gondoli po lądowaniu na ziemi. Sieć GSM działa do wysokość ok. 600m., więc nie można wyznaczyć pełnej trasy balonu.\nDodatkowo podczas misji wykorzystywane były:\nPodczas lotu wykorzystane zostały dwie kamery HackHD nagrywające obraz w rozdzielczości FullHD z częstotliwoscią 30 klatek na sekundę oraz dźwięk. Jedna z nich skierowana była w dół gondoli i nagrywała Ziemię oraz podwieszone eksperymenty, a druga zwrócona była ku górze – miała nagrać pęknięcie balonu.\nGłównym systemem namierzania był system miniAPRS zaprojektowany i skonstruowany na potrzeby magisterki Mateusza Walczyka. Cały projekt był scricte zaprojektowany pod misje balonowe uwzględniając na każdym etapie projektowania zaoszczędzenie masy. APRS był wykorzystywany również w naszych poprzednich misjach.


Wpadka mojego faceta. | Blog Erotyczny - Blog dla dorosłych\nPaździernik 23, 2017 Czerwiec 27, 2019 admin\nKończyłam 30 lat, byłam w związku z atrakcyjnym mężczyzną, który nie chciał w swoim życiu zmian. Luźny, nieformalny związek mu wystarczał. Byliśmy ze sobą 5 lat. Mnie w sumie też to nie przeszkadzało, jednak chciałam założyć rodzinę. Zarabiałam bardzo dobrze, miałam niewielki domek. Miałam, gdyż w wieku 28 lat spłaciłam kredyt. Mój facet do tego nie dołożył ani złotówki ale zawsze mówiłam, że to nasz dom. Mówiłam tak do chwili, kiedy nie przyłam go z jakąś lafiryndą w naszej sypialni. Wróć, mojej sypialni.\nKiepsko się czułam od rana. Zastanawiałam się nad tym, czy pójść do pracy. Miałam dosyć ważne spotkania więc one rozwiały moje wszelkie wątpliwości. Łyknęłam garść proszków i ruszyłam w bój. Niestety z godziny na godzinę czułam się gorzej więc odwołałam ostatnie najmniej ważne spotkanie. Wracając z pracy podjechałam do znajomego lekarza, który mnie zbadał. Nic wielkiego się nie działo, zapalanie gardła i coś na oskrzelach. Wypisał leki i poradził bym trochę poleżała w łóżku. Podziękowałam za wszystko.\nPoznałam go na jakiejś firmowej imprezie, znamy się już 4 lata. Przeżywa wciąż śmierć żony, zginęła w wypadku dwa lata temu. Jednak teraz uśmiecha się zdecydowanie częściej. Odwiedziłam aptekę i udałam się do domu. Tam doznałam szoku, otworzyłam drzwi i wchodząc usłyszałam głosy. Urywane zdania, jęki, to wskazywało tylko na jedno – sex. Nie mówiąc nic weszłam na górę, dźwięki były intensywniejsze. Otworzyłam drzwi od sypialni, zobaczyłam mojego faceta zabawiającego się z jakąś dziunią. Słyszałam dziwne wyjaśnienia, że to nic nie znaczy, że to dziewczyna na sex telefon. Po kilku godzinach w moim domu nie było po nim śladu.\nLeżałam w łóżku z wysoką gorączką, a w domu zupełnie nikogo. Dobrze, że wykupiłam sobie wszystkie leki, nie musiałam wychodzić z domu. Minęło 4 dni i żadnej poprawy. Nadchodził poniedziałek więc do pracy, a ja ledwo żywa. Zadzwoniłam do mojego lekarza i poprosiłam o wizytę domową. Oczywiście przeprosiłam, za zakłócanie niedzielnego spokoju. Po dwóch godzinach był u mnie, osłuchał mnie i wypisał kolejne leki. Poinformował, że koniecznie muszę zostać w domu jeszcze przez kilka dni. Miał już wychodzić więc szybko poprosiłam, by wykupił mi leki. Na jego twarzy ukazało się zdziwienie. A Bartek? Odpowiedziałam krótko, nie ma już w moim życiu Bartka.\nPo kilku minutach Rafał był z lekami. Przygotował miksturki i podał mi je. Przywiózł także obiad i kilka owoców cytrusowych. Zrobił także zaopatrzenie na kolację i śniadanie. Posiedział ze mną jeszcze kilkanaście minut i pojechał.\nObiad zjadłam z dużym apetytem, nie jadłam nic od sobotniego popołudnia więc minęła więcej niż doba od ostatniego posiłku. Byłam naprawdę zadowolona z tego, że zadzwoniłam do Rafała. Okazał się świetnym kumplem, można powiedzieć nawet przyjacielem. Myśląc o tym zasnęłam. Obudziłam się dopiero kolejnego dnia, nie mogłam w to uwierzyć, że tyle spałam. Natychmiast poszłam zjeść śniadanie i wziąć leki. Spojrzałam na migocący telefon. Przeczytałam wiadomość: Witam. Leki wzięte? Natychmiast odpowiedziałam: Tak, oczywiście.\nWzięłam gorący prysznic, zmieniłam piżamę i udałam się z powrotem do łóżka. Czułam się zdecydowanie lepiej. Nawet zainteresował mnie jakiś film dokumentalny, który obejrzałam cały. Po nim zasnęłam, obudził mnie dźwięk dzwonka do drzwi. Ubrałam szlafrok i zaspana zeszłam otworzyć. W drzwiach stanął Rafał z uśmiechem na twarzy i reklamówką w ręku. Oznajmił, że przyniósł obiad i świeże owoce oraz zakupy. Zastanawiałam się która jest godzina. Moje myśli przerwało mi pytanie: Wejdziemy do środka? Ocknęłam się i natychmiast odpowiedziała: zapraszam. Zerknęłam na zegarek i oczom nie dowierzałam, była już 16.\nRafał widząc na wierzchu talerze nałożył obiad. Byłam zdziwiona, gdyż przygotował i dla siebie. Pozwolisz, że zjemy razem? Cóż mogłam powiedzieć innego: Będzie mi bardzo miło. Przez kolejne minuty nie byłam rozmowna, zjedliśmy prawie w milczeniu. Po obiedzie mój gość naczynia włożył do zmywarki i przygotował mi leki, które posłusznie połknęłam. Szczerze podziękowałam za pomoc. Usłyszałam: Muszę lecieć dalej do pracy, odwiedzę Cię jutro. Wyszedł, a ja poszłam do łazienki umyć zęby, by móc wrócić do łóżka. Czułam się bardzo zmęczona, o co chodzi Rafałowi, że traci swój czas, przecież nie prosiłam o pomoc. Oczywiście byłam bardzo zadowolona, że się pojawił, że zadbał o mnie. Przez tę chorobę nie miałam nawet siły myśleć o Bartku. Przyrzekłam sobie, że nie będę o nim myśleć, nie jest tego wart.\nMimo postanowień kolejnego dnia, kiedy poczułam się lepiej myślałam już o Bartku. Tęskniłam za nim, mieliśmy swoje plany, był ze mną prawie każdego dnia. Zastanawiałam się, co robiłam nie tak i jak mógł mi to zrobić i to jeszcze w moim domu. Moje myśli przerwał dźwięk dzwonka…\nsexblog seks, sex, Wpadka mojego faceta permalink