အသိပညာဖြင့် မောင်းနှင်သော ( ဆရာအော်ပီကျယ် ဟောပြောချက်အချို့ ) | ZAYYA\n← Milky Way အပြင်ဘက်မှ\nဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း ရိုင်း-မရိုင်း →\nအဲ့တော့ ကျနော်တို့ ဟိုးတုန်းကလို၊ ကျွန်တွေ ဖမ်းပြီးတော့ – ( ငယ်ငယ်က ရုပ်ရှင်ကားတွေထဲကလိုလေ ) သံတိုင်တွေကြားက ကျွန်ထီးတွေရော၊ ကျွန်မတွေရော (အာဖရိကက ကျွန်ဆိုတာမျိုး ပုံစံတွေ ) အဲ့လိုမျိုး ဖမ်း၊ ရောင်းပြီး ကိုယ့်အိမ်ခေါ်သွား။ အိမ်မှာ ကိုယ်မလုပ်ချင်တဲ့ အလုပ်တွေ ခိုင်းမယ်။ လယ်စိုက် ခိုင်းမယ်။ အဝတ်လျော် ခိုင်းမယ်။ အိမ်စေခိုင်းမယ် ။ အဲ့လို ကျွန်ဘဝလည်း မလိုတော့ဘူး။ လာပြီး ဖမ်းစရာ မလိုတော့ ဘူး။ သူတို့က ဗီဇာ ထုတ်ပေးရုံပဲ ရှိတော့တယ်။ ကျနော်တို့က သွားရုံပဲ ။\n( လက်ခုပ်တီးသံ )\nလက်ခုပ်သံကြားတော့ – အဟက် – ကြောက်လည်း ကြောက်တယ်။ ကျေးဇူးလည်း တင်တယ်။ ဆရာ မောင်မိုးသူ တို့ လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်နှစ်ဆယ်က စစ်တက္ကသိုလ်မှာ စာပေဟောပြောပွဲ သွားပြောတော့ – တစ်ယောက်မှ ရယ်လည်း မရယ်ဘူးတဲ့။ မဲ့လည်း မမဲ့ဘူးတဲ့။ ခပ်တည်တည် တွေ ထိုင်နေတယ်။ တောင့်တောင့်ကြီးတွေတဲ့။ ဆရာ မောင်မိုးသူက ရယ်စရာ ပြောလည်း မရယ်။ ငိုစရာ ပြောလည်း မငိုတော့ မှ ကျောင်းအုပ်ကြီးက ဆရာမောင်မိုးသူကို “ခဏ ဆရာ။ ခဏ” ဆိုပြီး။ မောင်မိုးသူက ဘေးခဏဖယ်။ ကျောင်းအုပ်ကြီးက စင်ပေါ်တက်ပြီး “ရဲဘော်တို့ ။ ဒါဟာ စာပေ ဟောပြောပွဲ ဖြစ်တယ်။ ရယ်စရာ ရှိရင် ရယ်ပါ။ ငိုစရာရှိရင် ငိုပါ။ ခွင့်ပြုသည်။” တဲ့ ။ 😀\nအဲ့တော့.. တစ်ခါ ကျွန်တော်တို့ နယ်မြေကို လာပြီး နေဖို့ဆိုတာလည်း အရင်တခါလို လာပြီး သိမ်းပိုက်စရာ လိုသေးလား။ မလိုဘူး။ ဘယ်လောက်ထိ နေဖို့ လွယ်လဲ ဆို – မန္တလေးမှာဆို အများကြီးရယ်။ မြို့လယ်ခေါင်မှာကို နေကြတာ။ လာနေတယ် – ဗမာစကားသာ မတတ်တယ်။ ခင်ဗျားတို့ ကျနော်တို့ အဝေးပြေးဂိတ်တွေ ဘာတွေက နေပြည်တော်တို့ ဘာတို့ကို သွားရင် လမ်းမှာ ခဏခဏ ဆင်းပြီး မှတ်ပုံတင် ပြရတယ်။ သူတို့ ဗမာစကား သာ မတတ်တာ ခင်ဗျား။ မှတ်ပုံတင်က အေးဆေးပဲ။ ပြ တယ်။ သူတို့ မှတ်ပုံတင်ကမှ အသစ်။ ကျနော်တို့ မှတ်ပုံတင် ဆို ပြူးပြဲ ကြည့်ရတယ်။ နံပါတ်တွေရော ဘာတွေရော။ ပုံကလည်း လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်သုံးဆယ်လောက်က ရိုက်ထားတဲ့ ပုံ။ ကျနော့် ပုံနဲ့ ကျနော်နဲ့ကို မတူတော့ဘူး ။ ဒါပေတဲ့ ကျနော်ဖြင့် အဲ့မှတ်ပုံတင်လေး ပျောက်မှာ ကြောက်ရတာ။ ကျနော်နဲ့ သိတဲ့ တစ်ယောက် ရှိပါတယ်။ သူ့ဟာလေး ကျနော်အိမ် ကျန်ခဲ့လို့ “ဟေ့ ဟေ့ ခင်ဗျားဟာ ကျန်ခဲ့တယ်” ဆိုတော့။ “ရတယ်၊ ငါ့ဆီမှာ သုံးခုလောက် ရှိတယ်” တဲ့။ ဟက်။\nအဲ့တော့ ကျနော် စောစောက ပြောသလို၊ ကျွန်း လိုလို့လည်း ကျနော်တို့ဆီလာပြီး ကိုလိုနီ နယ်မြေဆိုပြီး လာသိမ်းပိုက်စရာ မလိုတော့ဘူး။ ခိုင်းဖို့ ဆိုပြီး ဒီကိုလာ ဖမ်းခေါ်စရာ မလိုတော့ဘူး။ နေဖို့ ဆိုပြီးလည်း အတင်းကျူးကျော် လက်နက်ပြ သိမ်းပိုက်စရာ မလိုတော့ဘူး။ အလိုလို ဖြစ်သွားတယ်။ အဲ့ဒါ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ကျနော် ပြောပါမယ်။\n၁၉၉၀ ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်နှစ်ဆယ်က ကမ္ဘာပေါ်မှာ အချမ်းသာဆုံး ဆယ်ယောက် ဆိုပါတော့။ အဲ့ဆယ်ယောက်မှာ ကိုးယောက်က သဘာဝ သယံဇာတကို ထုတ်လုပ်ရောင်း ချတဲ့ ကုမ္ပဏီတွေ၊ ပိုင်ရှင်တွေ ဖြစ်ပါတယ်။ နောက် – ၂၀၀၀ ခုနှစ် ရောက်သွားတော့ ဆယ်ယောက်မှာ တစ်ယောက်ပဲ။ ၂၀၀၀ ခုနှစ် ဆိုတာလဲ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်ကနော်။ သဘာဝ သယံဇာတကို ရောင်းချပြီး ချမ်းသာတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က ကမ္ဘာ့အချမ်းသာဆုံး ဆယ်ယောက်မှာ တစ်ယောက်ပဲ ရှိတော့တာ။ ကျန်တဲ့ ကိုးယောက်က အသိပညာ အရင်းအနှီးနဲ့ အချမ်းသာ ဆုံး သူတွေ ဖြစ်သွားတယ်။\nအဲ့တော့ အခု ၊ ( နောက်ဆယ်နှစ်အကြာ ) ၂၀၁၀ မနှစ်ကတင် ပြီးခဲ့ပြီ။ ဘယ်လောက်တောင် ပြောင်းသွားပြီလဲ။ သဘာဝ သယံဇာတ ရောင်းလို့ ချမ်းသာတဲ့ ကမ္ဘာ့အချမ်းသာဆုံး စာရင်းထဲ တစ်ယောက် ရှိတာမှာ – ကျနော်တို့က အခုထိ ရောင်းရတုန်း။\nကျနော်တို့က ပဲစိုက်မယ် ဆိုလဲ – ဟိုဘက်က ဝယ်လက်ရှိမှ။ ဝယ်လက်မရှိရင် မစိုက်ရဲဘူး။ ကြက်သွန်ဆိုလဲ အဲ့လိုပဲ ။ အရာရာပါပဲ။ အကုန်။ ကိုယ်ထုတ်လုပ်တဲ့ ပစ္စည်းတောင်မှ ကိုယ့်လူက ဝယ်ဖို့ဆိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိတော့ဘူး။ ဟိုဘက်က ဝယ်မှ ။ ကျနော်တို့က စိုက်ရဲတယ်။ ကျနော်တို့ သောက်နေရတဲ့ ဒီ ရေသန့်ဗူးက အစ။ ဒီရေသန့်ဗူးက အရင်း – တစ်ရာ ကျရင်၊ ရေက ( ဒီ ရေ က ကျနော်တို့ ဗမာပြည်ကပါ ) ရေက ငါးကျပ်ဖိုး လောက်ပဲ တန်တယ်။ ကျန်တဲ့ ကိုးဆယ့်ငါးကျပ်က အဲ့ဒီ အသိပညာတွေ။\nကျနော်တို့ ဗမာတွေမှာ အဲ့အသိပညာတွေနဲ့ ပတ်သက်လို့ အကုန်၊ အစစ၊ အားနည်းနေတယ်။ ကျနော်တို့က အဲ့ အသိပညာတွေနဲ့ ပတ်သက်လို့ ဘာ Value ( တန်ဖိုး ) ၊ဘာမှ မပေါင်းထည့်နိုင်တော့တာ ကြာသွားပြီ။ ငါး မွေးချင်ရင်လည်း ကျနော်တို့ ငါးမွေးမယ့် အတတ်ပညာ – ထိုင်းက ယူရတယ်။ စပါး စိုက်ချင်တယ် ဆိုလည်း စပါးမျိုးက အစ ၊ ဗီယက်နမ်က ယူရတယ်။ တံတား ဆောက်ချင်တယ် ဆိုရင်လည်း တရုတ် ဆီက ယူရတယ်။ ကျနော်တို့ က ပညာဆိုတဲ့ ( အဲ့ ပစောက်ရယ်၊ ည ရေးချာရယ် ပညာဟာ ) ကျနော်တို့ဆီမှာ တော်တော် နည်းသွားပြီ။ ကျနော်တို့က ပစောက် ရရစ် င -သတ် “ပြင်” ပြီး ၊ ည ရေးချ “ညာ” ၊ ပြင်ပြီး ညာနေတာပဲ ရှိတော့တယ်။\nဘာဖြစ်လို့လဲ ။ ဟောဒီ မိုက်ခရိုဖုန်း၊ ဟောဒီ ပန်းက အစ ၊ ဟောဒီကော်ဇောက အစ – ကျနော်ထင်ပါတယ် .. ကျနော်တို့ တစ်ခုမှ မဖြစ်တော့ဘူး။ ကျနော့ တစ်ကိုယ်လုံး လည်း တစ်ခုမှ မဖြစ်တော့ဘူး။ လူလေးပဲ ကျန်တော့တယ်။ လူလေးတောင် အဖေနဲ့ အမေကို ကျေးဇူး တင်ရသေးတယ်။ အဲ့တော့ ကျနော် ဟိုးတုန်းက ကာတွန်း တစ်ခု ဆွဲပါတယ်။ ကြာပါပြီ။ ဒီခေတ်ကို ကျနော်တို့ ပြောတာတော့ ဟုတ်ပါဘူး။\nကျနော်တို့ သံတုံးကြီး တစ်တုံးကို ချထားတယ်။\nအဲ့မှာ တစ်ယောက် တွေးတယ်။ ဘာတွေးလဲ ဆိုတော့ – ( နိုင်ငံခြားသား တစ်ယောက်ပေါ့ဗျာ။ သူက နည်းပညာ နည်းနည်း တတ်တယ်။ ) အဲ့တော့ “သူက ဒီဟာကို ပေါက်ပြား ဆယ်လက်လောက် လုပ်လို့ရမယ်။ အဲ့ဒါဆိုရင် ငါ ငါးရာ မြတ်မယ်။” ဟိုတစ်ယောက်က ကျတော့ ဒီထက် နည်းနည်း မြင့်တယ်။ “ငါ ဒီဟာကို အပ်အချောင်း တစ်သောင်း လုပ်နိုင်မယ်။ အဲ့ဒါဆိုရင် ငါ ငါးသောင်းလောက် မြတ်မယ်။” တစ်ယောက်က ကျတော့ “ဟာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ ဒီဟာကို နာရီ အလုံးတစ်ရာ လုပ်နိုင်မယ်။ ဒါဆို ငါ ဆယ်သိန်းလောက် မြတ်မယ်။” တစ်ယောက်က ကျတော့ “ငါ ဒီဟာကို ကွန်ပျူတာတွေ ၊ ဘာတွေ တော်တော်များများမှာသုံးတဲ့ chip ချပ်စ် လေး လုပ်ရောင်းမယ်။ အဲ့ဒါဆိုရင် သိန်းတစ်ရာ မြတ်မယ်။” အဲ့သလို တွေးနေတဲ့ အချိန်မှာ ဗမာ လုပ်တဲ့သူက အဲ့သံတုံးကြီးကို ကြည့်ပြီး တွေးတယ်။\n“ဒါကြီးကို ရွှေရည်စိမ်ပြီး ညာရောင်းလိုက်ရင် တော်တော်မြတ်မှာပဲ” တဲ့။\nကျနော်တို့ နိုင်ငံခြားသွား (ဆိုပါစို့ ) ကျနော်တို့ ဗမာလူမျိုးတွေ မှာလည်း တော်တော် မျက်နှာ ငယ်ပါတယ်။ အိမ်နေရင်းတောင် တစ်ခါတစ်လေ ဧည့်စာရင်း လာစစ်မှာ ကြောက်ရတယ်။ တကယ်လည်း ဗမာတွေဟာ မသေရုံ စားနေရတာ။ အရှက်လုံရုံ ဝတ်နေရတာ။ ကျနော်တို့ ဝတ်တဲ့ အဝတ်အစားတွေဟာ ကျန်တဲ့ တရုတ်တို့ အိမ်နီးချင်း နိုင်ငံ တွေက ဟာတွေနဲ့ စာရင် အများကြီး နွမ်းပါး ပါတယ်။ ကျနော်တို့ ဗမာပြည် ထဲမှာလည်း မျက်နှာငယ်တယ်။ နိုင်ငံခြား ရောက်သွားရင်လည်း ၊ အိမ်နီးချင်း နိုင်ငံတွေ ရောက်ရင်ကို မျက်နှာက မွဲကို သွားတာ။ ငယ်တဲ့ အဆင့်မကတော့ဘူး။ လေဆိပ်မှာ ပါတ်စ်ပို့လေး မြင်ရင်ကို “ဖမာ၊ ဖမာ” ဆိုပြီး ဘေးဖယ်ထားတော့တာ။ ဘော်လုံးပွဲတွေ ဘာတွေများ ဟိုတနေ့က ကြည့်လိုက်တယ်။ မျက်နှာကို ထားစရာ မရှိဘူး။ ရှုံးလိုက်တာမှ ခွက်ခွက်ကို လန်ရော။\nအဲ့ဒါ …အရှေ့တောင် အာရှမှာ ဗမာ နိုင်ငံဆိုတဲ့ ဟာက အကြီးဆုံးဗျ။ အရှေ့တောင် အာရှ၊ အခု အာဆီယံထဲမှာ ကျနော်တို့ နိုင်ငံက အကြီးဆုံး ။ အင်ဒိုနီးရှားက ကျွန်တော်တို့ထက် ကြီးတယ် ဆိုပေတဲ့- သူက ကျွန်းလေးတွေ ပေါင်းတာ။ ကုန်းမြေ တစ်ဆက်တစ်စပ် ရှိတဲ့ဟာ မှ မြန်မာပြည်က အကြီးဆုံး။ ဒါပေမယ့် ကျနော် အနောက်တိုင်းနိုင်ငံတွေမှာ ပညာသွားသင်ရပါတယ် ။ ဗမာဆိုရင် ဘယ်နားကလဲ မေးတာ။ ဟာ – ဟုတ်ဘူးလေ။ အခုတော့ မြန်မာပေါ့ဗျာ။ စောစောပိုင်းကတော့ B -U – R -M- A ဘားမား ဆိုလဲ။ မသိဘူး။ အိမ်နီးချင်း နိုင်ငံ သာ ပြော။ သိတယ်။ အကုန်သိတယ်။ စင်္ကာပူ – သိတယ်။ စင်္ကာပူ ဆိုတာက ကျနော့ တစ်ကိုယ်လုံးက မြန်မာပြည်ဆိုရင် စင်္ကာပူက ဟောဒီ လက်သည်းခွံ လောက်ပဲ ရှိတာ။ ကျနော်တို့ထက် အဆ – ကိုးရာ့ငါးဆယ် သေးတယ်။ အဲ့ဒီ စင်္ကာပူကို သိတယ်။ ဗမာ မသိဘူး။ ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ် သိတယ်။ သီရိ လင်္ကာ သိတယ်။ ဗမာ မသိဘူး။\nအဲ့လောက် မသိတော့ဗျာ။ တစ်ခါတစ်ခါတော့လည်း စိတ်က တိုလာရော။ မြန်မာလို့ ပြောလည်း မသိ။ ဗမာလို့ ပြောလည်း မသိ။ မသိဘူး ဆိုတာ အင်္ဂလန်မှာ တုန်းကလည်း မသိဘူး။ အမေရိကား တုန်းကလဲ မသိဘူး။ အဲ့ဒါနဲ့ ကျနော် တစ်ချီကျတော့ – တိုင်းပြည်ဖွံ့ဖြိုးမှုနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဘာသာရပ်မှာ။ ပရော်ဂျက်တာ ( Projector ) တွေနဲ့ ပေါ့ဗျာ။ ပရော်ဂျက်တာတွေနဲ့ ထိုးပြီး Table ( ဇယား ) တွေ ပြတော့- ဆေးရုံ ကုတင် အချိုးနဲ့ လူနာ အချိုးတို့ ၊ ကျောင်းဆရာ အချိုးနဲ့ ကျောင်းသား အချိုးတို့၊ တယ်လီဖုန်း အရေအတွက်နဲ့ လူဦးရေ အချိုးတို့၊ အမှန်မှန်ကတော့ဗျာ ။ တစ်ချို့ နိုင်ငံမှာ တော်တော်ကြီးကို တိုးတက်လာတော့ ဥပမာ လူနာ ဆယ်ယောက်မှာ ဆိုရင် ဆရာဝန် တစ်ယောက် နှုန်းလောက် ရှိတယ်။ ကျနော်တို့ ဆီမှာဆို လူနာ တစ်ထောင်လောက်မှာ ဆရာဝန် တစ်ယောက် နှုန်းလောက် ရှိတယ်။ အဲ့တော့ အဲ့လို Table မျိုး ဇယားမျိုး ကျတော့ အများကြီး ဖြစ်သွားရော။ ဆိုပါတော့ ။ မွေးပြီးခါစ သေနှုန်းတို့ ဆို ကျနော်တို့က Top။ ငှက်ဖျား အဖြစ်ဆုံး ဆို ကျနော်တို့က Top။ အဲ့တော့…. Projector ထုတ်လိုက်တော့ ကျနော်တို့ ဗမာက ထိပ်ဆုံးကဗျ။ အဲ့တော့ – “ဟေ့ ဟေ့။ အဲ့တာ. အဲ့တာ ဒို့နိုင်ငံပေါ့” ဆိုတော့ .. ဟက် ကျနော်က ငါ မျက်နှာရပြီပေါ့ ဆိုပြီး ပြောလိုက်တာပါ။ ပရော်ဖက်ဆာက ။ ( ဂျာမဏီမကြီးပါ ) ကျနော့နာမည် အရင်းက ဝင်းနိုင်ဆိုတော့ – ဝင်းတဲ့ ။ အဲ့ဒါ ဂုဏ်ယူစရာ မဟုတ်ဘူးတဲ့ ။ ဟီး။\nအဲ့တော့ ကျနော် စောနကပြောတဲ့ စင်္ကာပူလို ၊ ကိုယ့်ထက် အဆ ကိုးရာ ငါးဆယ် ငယ်တဲ့ နိုင်ငံလေးက သူတို့ ပေါင်းထည့်လိုက်တဲ့ ( အဲ့ဒါ ( Value-added ) လို့ ခေါ်မယ်။ ) တန်ဖိုးကို ပေါင်းထည့်လိုက်တာ။ စောစောက ဒီရေသန့်ဗူးထဲက ရေကလေ ငါးကျပ် လောက်ပဲ တန်မယ်။ ဒီရေကို ဒီရေသန့်ဗူးနဲ့ မထည့်ဘဲ အုန်းမှုတ်ခွက်နဲ့ ထည့် ရောင်းကြည့်ပါလား။ ဘယ်သူက နှစ်ရာ သုံးရာ ပေးမှာတုန်း။ ဒီထဲမှာ ပေးထားတာက ပိုးတွေ သတ်ထားတဲ့အတွက် ပိုးသတ်တဲ့ စက်တွေရော၊ ဒီ Ultra Violet တို့ဘာတို့ အများကြီးရှိပါတယ်။ အဲ့လို ခေါ်တဲ့ စက်တွေလည်း သူတို့ အကုန်ပို့ထားတာ။ အဲ့ဒီဟာတွေက ( Value added ) ဆိုတဲ့ တန်ဖိုးကို ပေါင်းထည့်လိုက်တာ။ အဲ့တော့ ကျနော်တို့က အလကားကောင် တွေလား။\nစင်္ကာပူက ကျနော်တို့ ဗမာလို သမိုင်းရှိတဲ့ နိုင်ငံမဟုတ်ဘူးနော။ ဘာသမိုင်းမှ မရှိဘူး။ ပုံပြင်ပဲ ရှိတာ။ သူတို့ ခြေင်္သေ့ခေါင်းနဲ့ အောက်က ငါးအမြှီးနဲ့ အဲ့ဒါ ပုံပြင် ဒဏ္ဍာရီပဲ ရှိတာ။ ကျနော်တို့လို ကျန်စစ်သားတွေ၊ အနော်ရထာတွေ ရှိတာ မဟုတ်ဘူး။ ပုဂံဘုရားတွေ ရှိတာ မဟုတ်ဘူး။ ရွှေတိဂုံဘုရားတွေ ရှိတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီ မနေ့ တစ်နေ့ကမှ လုပ်ထားတဲ့ အရုပ်ကြီးကို မီးထွန်းပြီး ပြစားထားတာ။ ဒါပေတဲ့ ကျနော်တို့က အဲ့ဒါကို အထင်သေးလို့ မရဘူး။ အလကား သမိုင်းဆိုတာထား ၊ ရေတောင် ဝယ်သောက်ရတဲ့ နိုင်ငံ။ ရေတောင် ဘယ်လောက် ချွေတာ ရလည်းဆို – ရှူရှူးပေါက်ရင် ခလုပ် တစ်မျိုး။ အီအီးပါရင် ခလုပ် တစ်မျိုး ။ လုပ်ထားတယ် ။ ရေချွေတာအောင်လို့။ ရေတောင် ဝယ်သောက် ရတာတင်မကဘူး ။ သဲတောင် ဗမာပြည်က ဝယ်ရတာ။ သူ့နိုင်ငံမှာ သဲတွေဖို့ချင်လို့ မြန်မာပြည်က အများကြီး ဝယ်တယ်။ ကျနော်တို့ ဗမာပြည်ကတော့ ရောင်းတယ် အကုန်။ သဲလည်း ရောင်းတယ်။\nဒါပေမယ့် သူက အရင်းအနှီးတွေ ဘာတွေရောင်းတာ။ ကျနော်တို့က အစိမ်းလိုက် ရောင်းရတာ။ သူတို့က ဒီဟာကိုမှ တန်ဖိုးကို ပြန်ပေါင်း ထည့် လိုက်တော့ တန်ဖိုးက မြင့်သွားတယ်။ ကျနော်တို့ ဟာကို hard power ကို ခေါ်တယ်။ သူတို့က soft power ။ ဥာဏ်ရည်၊ အသိပညာကို သူတို့ပေါင်းထည့်တာ။ အဲ့တော့ ခင်ဗျားတို့ မယုံရင် စင်္ကာပူက လုပ်တဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခု။ စင်္ကာပူက လုပ်တဲ့ အင်္ကျီတစ်ထည်ကို ဗမာ လုပ်တဲ့ဟာနဲ့ မယုံရင် ယှဉ် ဝတ်ကြည့်။ ချုပ်ရိုးချုပ်သားရော။ နေရထိုင်ရတာကော တော်တော် သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်တယ်။ ဗမာ ငွေ သုံးသောင်းနဲ့ ရန်ကုန်မှာ ဟိုတယ်တစ်ခုမှာ ခင်ဗျား ငှားပြီး နေကြည့်။ ဗမာငွေ သုံးသောင်းပဲ ကျတဲ့ ဟိုတယ် တစ်ခု စင်္ကာပူမှာ သွားပြီး နေကြည့်။ တအား ကွာတယ်။ ဟိုက အကုန်လုံး ပြည့်စုံအောင်၊ ဘာမှ လိုလေသေး မရှိအောင် စီမံခန့်ခွဲမှုက အစ ။ “ဟေး…..လာခဲ့ဦး ။ လာခဲ့ဦး ဟေ့ကောင်လေး” ဆိုပြီး မနက်က လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လို မနည်းအော်နေရတဲ့ အဖြစ်မျိုး မရှိဘူး။ သူမှာ စောစောက ပြောတဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှု တို့ ၊ ထိန်းချုပ်မှုတို့၊ အုပ်ချုပ်မှုတို့၊ နည်းပညာတို့ အဲ့ဒါတွေ အကုန် ပေါင်းထည့်ထားတာ။ ဒါ့ကြောင့် လူတကာက လာအလုပ်လုပ်ချင်တာ။ ကျနော်တို့က တန်ဖိုး ပေါင်းထည့်ထားသော နိုင်ငံ- တန်ဖိုးပေါင်း ထည့်ထားသော သူတို့ရဲ့ နည်းပညာ အသိပညာကို ကျနော်တို့ တန်ဖိုးထား ရတော့မှာ။ ကျနော်တို့ ဒီ မီးခလုပ်တွေ ဘာတွေက အစ တရုတ်မိတ်နဲ့ စင်္ကာပူမိတ်နဲ့ မတူဘူး။ ထားပါတော့ ဗမာမိတ်ဆို ပြောမနေနဲ့တော့။ တပ်ပြီးပြီးချင်းပဲ ရှိသေးမယ်။ ခလောက်’ ဆို ကျွမ်းသွားရော တခါတည်း။\nလူနဲ့ တိရစ္ဆာန် ဘာကွာသလဲ။ ဆိုပါစို့။ ခင်ဗျားတို့ထဲမှာ ဆင်နဲ့ အားပြိုင်နိုင်တဲ့သူ ရှိလား ။ မရှိလောက်ပါဘူး နော။ ဆင်နဲ့ နဘန်းလုံးနိုင်မယ့် သူ ရှိလား မသိ။ မရှိလောက်ပါဘူး။ မြင်းနဲ့ ပြိုင်ပြေးနိုင်မယ့်သူရော ။ ငါးနဲ့ရော ပြိုင်၊ ရေကူးနိုင်မယ့်သူ ၊ မရှိပါဘူး – ကျနော် သိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် လူက အသိဥာဏ် သာတော့ ….ဆင်ကို ကိုယ်မနိုင်တဲ့ဝန် သယ်၊ ခိုင်းစားတယ်။ မြင်းလို မြန်ချင်တော့လည်း မြင်းပေါ် တက်ခွပြီး စီးလိုက်တယ်။ မြင်းက လူပေါ်တက်ခွ စီးလား ။ မရပါဘူး။ လူကပဲ တက်ခွ စီးတာ။ ငါး ကျတော့လဲ အဲ့လို။ ငါးကို စားချင်လို့ဆိုပြီး ငါးနဲ့ အပြိုင် ရေကူး ။ ငါးကို မှီတာနဲ့ စွပ်ခနဲ ဖမ်းတာမျိုး ဟုတ်ပါဘူး။ အသိဥာဏ်ပါပါ ငါးမျှားကြိုးလေးနဲ့ပါ။ နည်းနည်းလေးများ ငါးအကောင်ရေ များလာရင် ပိုက်ကလေးနဲ့ ပစ်ထည့်လိုက်တာ။ အဲ့တော့…. အဲ့လို အသိဥာဏ် သာတော့ ဘာဖြစ်လဲ။ လူက တိရစ္ဆာန်ကို ပြန်ခိုင်းစားတယ်။ ဆင်ကို ကိုယ်မလုပ်နိုင်တာ ခိုင်းတယ်။ မြင်းပေါ်တက်ခွတယ်။ ငါးအသားစားတယ်။\nအဲ့တော့ ကျနော် မေးပါမယ်။ လူလူ ချင်းရော။ အသိဥာဏ် နည်းတဲ့သူကို အသိဥာဏ် များတဲ့သူက ခိုင်းစားတယ်။ အသိဥာဏ် နည်းတဲ့သူကို အသိဥာဏ်များတဲ့သူက အသားစားတယ်။ ကောင်မလေး ချောချောလေးများလည်း သွားရှာပြီ။ ပါသွားပေါ့။ အဲ့ဒါ လူသားစားတယ် ခေါ်မယ်။\nအဲ့တော့ ကျနော်တို့က မျက်နှာမွဲ၊ မျက်နှာကငယ်၊ မျက်နှာက ထားစရာမရှိ။ အဟက်။ မျက်နှာ ဘယ်ထားရမှန်းကို မသိတာပါ။ ဗီယက်နမ် ကို ရှုံးတဲ့နေ့ကဆို မျက်နှာ ဘယ်ထားပြီး ဝပ်နေရမှန်းကို သိဘူး။ ဟီး။ အဲ့တော့ ပထမ ပိုင်းမှာတော့ တဂိုး – သုည လောက်ဆိုတော့ မဆိုးသေး ဘူး။ ဒုတိယပိုင်းတော့ အေးဆေးပဲ ထင်တာ။ ဘယ်ဟုတ်မလဲ ။ သွားပါလေရော ။\nအဲ့တော့ ကြာပါပြီ။ ဟိုးတုန်းက ကာတွန်းတစ်ခု ရေးဖူးတယ်။ ( ဟီး ဆရာ မောင်သာချိုလည်း ပြောပါလိမ့်မယ်။ အော်ပီကျယ် ဆိုတဲ့အကောင်ဟာ ရှိတာ အကုန် မကောင်း မြင်တဲ့ကောင် ဆိုပြီးတော့ ။ မကောင်းမြင်တာ ဟုတ်ပါဘူး ။ ကျနော်က ကောင်းစေချင်တဲ့ စိတ်နဲ့ ပြောတာပါ။ 😀 ) ဟိုးတုန်းကဆို လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ဆယ် ကျော်က ပါ။ ပြေးပွဲလေး တစ်ခုကို ရေးဖူးတယ်။ ပြေးပွဲလေးက ကျနော်တို့ ဗမာပေါ့ဗျာ ၊ နှာခေါင်း လုံးလုံးပေါ့။ အိမ်နီးချင်းတွေက နှာခေါင်း ပြားပြားပေါ့။ နှာခေါင်းချွန်ချွန်ပေါ့။ သူတို့က ကျနော်တို့ နောက်မှာဗျ။ နောက်မှာ ဆိုတော့ ကျနော်တို့က အဲ့ ပြေးပွဲမှာ “သူများထက် သာရမယ်” တဲ့။ နှာခေါင်းလုံးလုံး ဗမာက ( ရှေ့ကကောင်ပေါ့ ပြေးပွဲမှာ) ။ တော်လေးကြာတော့ .. ဟိုဘက်ကောင်က ဘေးရောက်လာရော။ “မသာရင် နေပစေ။ ရင်ဘောင်တန်း နိုင်ရမယ်”တဲ့။ တော်လေးကြာတော့… ဘေးကကောင်က ကိုယ့်ကို ကျော်တက်သွားတယ်။ “ဟေ့….ကျော်တက်ရင် တက်ပစေ။ သိပ်မကွာစေရဘူး” တဲ့။ ဟို ပုဂ္ဂိုလ်က အဲ့ ကာတွန်း ဘောင် အပြင်ကို မမြင်ရဘူး ထွက်သွားတော့ .. “ဟေ့….ကွာရင် ကွာပစေ။ ဘိတ်ဆုံး မကျရင် ပြီးရော” တဲ့။ နောက်ဆုံး အလှည့်ကျတော့ ဗျာ။ ပြေးကို မပြေးတော့ဘူး။ မတ်တပ်ရပ်ပြီးတော့မှ စာဖတ်ပရိတ်သတ် ဘက်ကို ကာတွန်းကလှည့်၊ ခါးထောက်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။ “ဟေ့… ကိုယ့်ထမင်း ကိုယ်စားတာ။ ဘိတ်ဆုံး ကျတော့ ဘာဖြစ်လဲ” တဲ့။\nဘိတ်ဆုံးကျတော့။ ဘာမှ မဖြစ်ဘူး မထင်နဲ့။ ဘိတ်ဆုံး ကျလို့ရှိရင် မျိုးသုဉ်း သွားတယ်။ ဘိတ်ဆုံးကျလို့ ရှိရင် ဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဘိတ်ဆုံး ကျတဲ့ အခါမှာ စောစောက ပြောတဲ့ အသိပညာနဲ့ အခုခေတ်က ခေတ်အလျဉ်က ပြောင်းသွားပြီ။ ပုံသဏ္ဍာန်က ပြောင်းသွားပြီ။ စောစောက ပြောတဲ့ ၁၉၉၀ ခုနှစ်မှာ အချမ်းသာ ဆုံး ဆယ်ယောက်မှာ ကိုးယောက်က အခုလို ရှိသမျှ သယံဇာတ ၊ ရှိသမျှ ပစ္စည်းတွေ ရောင်းချစားတဲ့ ကုမ္ပဏီတွေ ဆိုပေတဲ့။ နောက်ဆယ် နှစ်အကြာ ၂၀၀၀ ခုနှစ်မှာ အဲ့လို အချမ်းသာဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်က ဆယ်ယောက်မှာ တစ်ယောက်ပဲ ရှိတော့တယ်။ ကိုးယောက်က အသိပညာကို ပေါင်းထည့် နိုင်သော သူတွေ၊ အသိပညာကို ရောင်းစားနိုင်သော သူတွေ။\nအဲ့သဘောမျိုးပဲ။ ကျွန်တော်တို့ သတ္တဝါတွေ ၊ တိရစ္ဆာန်တွေ မျိုးသုဉ်းသွားတယ် ဆိုတာက .. တဖြည်းဖြည်း မိမိဟာ နေစရာ စားစရာ၊ မရှိတော့ဘူး။ ကျုံ့ လာတာ။ ကျွန်တော်တို့ အခုမှာ တစ်ခါတစ်လေ နယ်စပ်က ပိတ်လိုက်တယ် ဆိုရင်ပဲ ဘီစကစ် စားစရာ မရှိတာနဲ့ ။ ပေါင်မုန့် စားစရာ မရှိတာနဲ့။ မျိုးစပါး မရှိတာနဲ့ ။ ကျနော်တို့ တစ်ချို့ . ဟို.. ကြက်က အစ။ ကြက်မျိုးက အစ နိုင်ငံခြားက ဝယ်ရတယ်။ အခုက အကုန် အစစ အရာရာ မှီခိုရတယ်။ ကိုယ်က စိုက်ပြန်တော့လဲ အရင်းရအောင်လို့ ဆို နိုင်ငံခြားက ဝယ်မှ အရင်းရတဲ့ ပုံစံ ဖြစ်နေတယ်။ ပြည်တွင်း ပြန်ရောင်းဖို့ဆိုတာ “မင်းတို့ခေါ်တာလောက်တော့ အလကားပဲ” ဆိုတဲ့ အချင်းချင်း ပြန်ရောင်းချင်စိတ် မရှိလောက်အောင်ကို ကျွန်တော်တို့ တဖြည်းဖြည်း ချွတ်ချုံ ကျလာတယ်။ အဲ့လို အတတ်ပညာနဲ့ ပတ်သက်လို့ အခြေအနေက တော်တော်ဆိုးတယ်။\nဆိုးတယ် ဆိုတာက အချို့ အတတ်ပညာ တွေကတော့လည်း မဆိုးပါဘူး။ ကျနော်တို့က အခု တယ်လီဖုန်းဆိုလဲ …သိတယ် မှုတ်လား။ ကျနော် ဟိုကနေပြီး စီးလာတယ်။ တဝက်လောက် ရောက်တော့။ မမိတော့ဘူး။ ဩော ဒီဘက်နားကျတော့ ပြန်မိတယ်။ “အာာ.. ဆရာ့ဟာ ဘာဖုန်းလဲ” မေးရင်.. “ကျနော့ဟာက GSM” ဆိုတော့ “ဩော.. မဟုတ်ဘူး။ အချို့ မြို့နယ်ကျ ကျနော်တို့ဆီက CDMA မှ ရတယ်။”။..။ “အဲ ဟုတ်တယ်ဗျာ CDMA” ဆိုရင်လည်း “ဆရာ့ဟာက 450 လား 800 လား” ။ ဟား .. ။ဗမာပြည်ကလေ တယ်လီဖုန်း အမျိုး အများဆုံး။ မှတ်စရာ လည်း အများဆုံး။ ဒီ တယ်လီဖုန်းလေးကလေ ဒီနားမှာ မိပြီးရင် ဒီမြို့ကျော်သွားရင် မမိဘူး။ အဲ့ဒါလည်း မှတ်ထားရသေးတယ်။ တော်ကြာ အရေးပေါ်လို့ အိမ်က ဆက်လို့ ရှိရင် အဲ့ကျော်သွားရင် မမိဘူး ဆိုတာ ပြောထားရတယ်။ “ငါ အခုနေထွက်မယ်။ ရန်ကုန်ကနေ ခြောက်နာရီ ထွက်မယ်။ ရှစ်နာရီ နဲ့ ဆယ်နာရီ ကြား မဆက်နဲ့။ အဲ့နာရီကြားဆိုရင် မမိတဲ့ နေရာရောက်မယ်။” အဲ့လို မှတ်ထားရတယ်။ တစ်ခါတစ်လေ ရှိသေးတယ်။ ကျနော့အိမ်မှာ ရှိတာက ဖုန်းတစ်လုံးက ခြင်းဖုန်း။ ကျနော် အပြင်ကို ဆက်စရာရှိရင် ကျနော့မိန်းမက သိတယ်။ ( မိန်းမဆိုတော့ဗျာ။ ပေသီးခေါက်တာပေါ့ ) သူက “ရှင်အပြင်ကို ဆက်မယ်ဆို GSM နဲ့ မဆက်နဲ့။ CDMA နဲ့ ဆက်” “ဘာလို့လဲ” “ဒါက အစိတ်။ ဟိုဟာက ငါးဆယ်။ တစ်မိနစ်ကို” ဟာာ .. မှတ်ရတာလေ အများကြီးပဲ သိလား။ အဟက် ။ ကျနော်တို့ တယ်လီဖုန်းက လေ အမျိုး အများဆုံး။ ခေါ်ဆိုခနဲ့ ပတ်သက်လို့လည်း နိုင်ငံခြားမှာ ဆိုရင် ဒီလို အထိုင်ဖုံး ကြိုးဖုန်းပေါ့လေ။ ကြိုးဖုန်း ယူမှာလား ဟန်းဖုန်း ယူမှာလား ။ ကျန်တဲ့ တံဆိပ်ကတော့ ကိုယ်ကြိုက်တဲ့ တံဆိပ်ကို ဝယ်။ နှစ်မျိုးပဲ မှတ်ရတယ်။ တစ်နိုင်ငံလုံး ဘယ်နေရာ ဆက်ဆက် အတူတူပဲ။\nကျနော်တို့ ဆီမှာက တယ်လီဖုန်းကလည်း ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဈေးအကြီးဆုံး။ ဆက်ခ ကလည်း ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဈေးအကြီးဆုံး။ ဒါပေတဲ့ အမျိုးအစား ကလည်း ကမ္ဘာပေါ်မှာ အများဆုံး။ ဩော် ဗဟုသုတ တော်တော်များတဲ့ နိုင်ငံ။ အဲ့ဒါ နဲ့ ကျနော် ရေးလိုက်သေးတယ်။ လျှပ်စစ်နဲ့ ပတ်သက်လို့ပါ။ အခုတော့ မီးစက်နဲ့လား မသိ။ … ဗမာပြည်မှာ ကျနော်တို့က လျှပ်စစ်မီးဆိုလည်း ပျက်ရတဲ့ အရာ လို့ အောက်မေ့ထားတာ။ ပျက်တယ်တဲ့…..။ ဩော ပျက်သွားရှာတယ် ဆို.. ဘယ်သူမှ အပြစ်မတင်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ စင်္ကာပူမှာ နေတဲ့သူတွေကို မေးကြည့်တော့ ဆယ့်ငါး နှစ်လုံးမှာ မှ တစ်ခါပဲ ပျက်ဖူးတယ် တဲ့။ ဒါတောင် တစ်လ ကြို အကြောင်းကြားပြီးမှ ပျက်တာ။ တစ်လကို မှ ဆက်တိုက် အကြောင်းကြားတာတဲ့ နေ့တိုင်း။ အဲ့ဒီ “ဒီနေ့ ဒီရက်မှာ ကျနော်တို့ရပ်ကွက်ကို မီးပြင်ပေးမည် ဖြစ်ပါသဖြင့် မီးဖြတ်ပါမည်” ဆိုတာမျိုး ကြိုတင် အကြောင်းကြားတယ်။ ပြီးတော့ အဲ့ဒီ အချိန်မှာ တကယ် ဖြတ်တယ်။ နောက် တစ်ပါတ်လုံးလုံး “ယခုလို သည်းခံပေးတဲ့ အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါကြောင်း” တစ်ပါတ်လုံး စာပို့ပေးခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါမျိုး။\nကျနော်တို့ ဆီကတော့ မီးအားက အဲ့လို မဟုတ်ဘူး။ အဲ့တော့ ကျနော်က ကာတွန်းတစ်ခု ရေးဖူးတယ်။ နိုင်ငံခြားသားကို “ဗဟုသုတ နည်းလိုက်တာကွာ လို့။ မင်းတို့ တော်တော် ဗဟုသုတ နည်းတဲ့ ကောင်တွေ။ Transformer ( ထရန်စဖောင်မာ ) မကြားဖူးဘူး။” ဟုတ်တယ် ။ သူတို့ဆီမှာ အမေရိကားမှာ ထရန်စဖောင်မာ ကြားဖူးဘူး။ ဘာလို့ဆို သူတို့ဆီမှာ မီးအားက အတက်အကျမှ မရှိဘဲ။ အဲ့လို တက်လိုက် ကျလိုက် မရှိဘူးလေ။ မီးအားကို မြှင့်ရတယ်ဆိုတာ သူတို့ မရှိဘူး။ အဲ့တော့ ထရန်စဖောင်မာ မကြားဖူးဘူး။ နောက် ကျနော်တို့က မီးပျက်ရင် အင်ဗာတာ ဆိုတာ ရှိသေးတယ်။ အင်ဗာတာ ဆိုတာ ဘက္ထရီ အိုးကနေပြီး ကျနော်တို့ မီးတွေ ထွန်း၊ တီဗွီတွေ ကြည့်လို့ရ အောင် လုပ်တာ။ အင်ဗာတာလည်း သူတို့ မကြားဖူးဘူး။ နောက်ပြီးတော့ ကျနော်တို့ ဟို ရေခဲသေတ္တာတွေ ဘာတွေနားမှာ ၊ တီဗီတွေ နားမှာ ဆေ့ဖ်ကတ် ဆိုတာ ထားရသေးတယ် ကျနော်တို့ ဆီမှာ။ သူတို့ဆီမှာ တော့ အဲ့ဟာမျိုး မရှိဘူး။ ဆေ့ဖ်ကတ်လည်း မကြားဖူးဘူး။ ကွန်ပျူတာ ဘေးမှာ ယူဘီအတ်စ် ဆိုတာ ထားရသေးတယ်။ အဲ့ဒါလည်း မကြားဖူးဘူး။ “မင်းတို့ကောင်တွေ တော်တော် ဗဟုသုတနည်းတဲ့ ကောင်တွေ” လို့။ ဟက်။ ကျနော် နည်းနည်းတောင် ထပ်ပြောပါသေးတယ်။ “မင်းတို့ မီးစက်တောင် ကောင်းကောင်းမနှိုးတတ်ဘူး။ ဘက္ထရီအိုးထဲတောင် ရေမဖြည့်တတ်ဘူး၊” လို့။ ကျနော်တို့တော့ အကုန်တတ်တယ် ဗျ။\nသူများ ဆီမှာ ဆို တယ်လီဖုန်းဆက်မယ်ဆိုရင် ကိုယ့်ဟာကိုယ် တယ်လီဖုန်း ဝယ်ပြီးရင် ပြီးရောဗျာ။ ဘာမှ အကုန် ကြေး အတူတူပဲ။ မှတ်စရာ မလိုဘူး။ ဘယ်နေရာ ရောက်ရောက်။ အိမ်သာထဲရောက်ရောက် ဆက်လို့ရတယ်။ ကျနော်တို့ ဆီမှာတော့ ဆက်လိုက်လေ။ ဒီလိုလေး ဆက်လိုက်ရင်.. “ကိုသာချို…..။ ကြားလား။” “အေး ၊ ကြားတယ်။” “အင်း ၊ အင်း ၊ နေဦး၊ နေဦး။ ခင်ဗျား အဲ့ခေါင်းကိုမရွှေ့နဲ့ နော်။” ခေါင်းကို ဒီလိုလုပ်ပြီး ဒီလို စောင်းလိုက်ရင်ကို မမိတော့ဘူး။ ကိုသာချို ဆိုတာကလည်း ဝန်ခံပါတယ်။ သူတယ်လီဖုန်း ဝယ်ပြီးကာစက။ သူ သူ့မိန်းမ မကြားလို့ ။( ဝယ်ပြီးကာစမှာ ကြွားကလည်း ကြွားချင်။ ဒါပေမယ့် ) ဆက်ရင်း ဆက်ရင်းနဲ့ လမ်းလယ်ခေါင် ရောက်သွားရော။ သူ့အိမ်ရှေ့ လမ်းလယ်ခေါင် ရောက်သွားမှ ကောင်းကောင်း ကြားရတယ်။ ကြားရတဲ့ သတင်းကလည်း “ဟင်။ ငါ့တူမ… ဘာ..။ လင်နောက်လိုက် ပြေးတာ။ ဟုတ်လား။ အေး။… ဘယ်သူမှ မသိစေနဲ့။ အင်း… တစ်ဆွေလုံး တစ်မျိုးလုံး မျက်နှာကို ဓားနဲ့လှီးတဲ့ ကောင်မ။ အေး ဘယ်သူမှ မသိစေနဲ့၊ ရှက်ဖို့ ကောင်းတာကွာ” ဆိုတာ အဲ့ဒါ လမ်းလယ်ခေါင်မှာ အော်နေတာ။\nအဲ့တော့… ကျနော်တို့ တစ်ချို့ ပြောပါတယ်။ ဗမာတွေ ..ကျုပ်တို့ ဗမာတွေ ထမင်းမငတ်ဘူးတဲ့။ ကျနော်ကတော့ ပြောတယ်။ ဟုတ်ပါတယ်။ ထမင်းမငတ်ဘူး။ ဟင်းပဲ ငတ်တာ လို့။ ဟင်း ငတ်တယ် ဆိုတာ သိလား။ ခင်ဗျားတို့ ကိုရီးယား ကားတွေ ကြည့်ဖူးလား မသိ။ ကြည့်မှာပါ။ ကျနော်လည်း ကြည့်တာပဲ။ ကိုရီးယားကားက ပိုမရိုက်ထားဘူး။ ရုပ်ရှင်ထဲ မို့လို့ ဆိုပြီးတော့ တခြား ဟို ပေရှည်အောင် လျောက်လုပ်တာ ကတော့ ရုပ်ရှင် ထုံးစံ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ကျန်တဲ့ … ရုပ်ရှင်ရိုက်ခါနီးမှ ကြွပ်ကြွပ်အိတ်တွေ ၊ အမှိုက်တွေ ပြန်လှည်းရတာမျိုး မလုပ်ဘူး။ နကိုထဲက ကို သန့်သန့် ရှင်းရှင်း ဖြစ်နေတာ။ သူတို့ ဆင်းရဲသား ဆိုတာ တယ်လီဖုန်းနဲ့ ကားနဲ့။ သူ့အခန်းလေးနဲ့။ အမယ်။..ငါ့ ကိုရီယား လောက် ဆင်းရဲရင် တော်ပါပြီလို့ ကျွန်တော် အောက်မေ့တာ။ အဲ… သူတို့ ဆင်းရဲသား သာ ပြောတယ်။ စားလိုက်တဲ့ အသားတုံးလေ။ အဲ့မှာ မင်းသမီး တစ်ခါစားတဲ့ အသားတုံး ဟာလေ ။ ကျနော်တို့ တစ်မိသားစုလုံး သုံးရက်လောက် စားလို့ရတယ်။\nအာဟာရ မပြည့်ဘူး ကျနော်တို့။ အာဟာရ မပြည့်ရင် သက်တမ်း တိုလာမှာပဲ။ ဥာဏ်ရည် ဖွံ့ဖြိုးမှု ကျလာမှာပဲ။ အဲ့တော့ ထမင်း မငတ်ဘူး။ ဟင်းငတ်တာ။ “လေ” မငတ်ဘူး။ အောက်စီဂျင် ငတ်တာ။ ကျောင်း မငတ်ဘူး။ ကျောင်းတွေက .. အရှေ့တောင်အာရှမှာ တက္ကသိုလ်တောင် အများဆုံး လား မသိဘူး ကျနော်တို့က။ တက္ကသိုလ်တွေကို အများကြီးပဲ။ “ဆိုင်းပုဒ်” တွေ။\nအဲ့လို အများကြီးပါ။ ကျနော့် သမီး ဆို ဘွဲ့ရပြီးသွားပါပြီ။ ဘွဲ့ရပြီးကာမှ ကျနော့်သမီးကို – သမီး ။ သမီးတို့ ကျောင်းမှာ စာကြည့်တိုက် ရှိလား လို့။ ( တက္ကသိုလ် ဆိုတာ စာကြည့်တိုက်တို့ Research တို့ အဲ့ဒါတွေနဲ့ လက်ပွန်းတတီး နေရတဲ့ အရပ်လေ။ )“အဖေ။ ဘယ်နားမှန်း မသိခဲ့ဘူး” တဲ့ ။ တက္ကသိုလ်မှာ လေးနှစ် တက်ခဲ့တာ။ ဩော အံ့ဩတယ်။\nကျနော်တို့က အရည်အသွေး ပြည့်ဝသော ဘဝ ။ အဲ့ဒါကို မရခဲ့ဘူး။ မရဘူး။ အဲ့ဒါ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ကျနော်တို့ သူများကို လွှဲချလို့ မရဘူး။ အခု ကျနော် ပြောနေတာတွေသည် … အစက ကျနော်လည်း ခင်ဗျားတို့လို လက်ခုပ်တီးပြီး ၊ ခင်ဗျားတို့လိုပဲ တခြားနေရာမှာ သွား ဒေါသ ဖြစ်နေတာ။\nနောက်အခု..။ ရွေးကောက်ပွဲတွေ ဘာတွေလည်း ပြီးပါပြီ။ ကျနော်လည်း အသက် ငါးဆယ်ကျော်ပါပြီ။ ကျနော် လူတော်တော်များများ ကြည့်ကြည့်။ ကျနော်တို့ လူ့အဖွဲ့အစည်း ၊ ပြည်သူလူထု။ ….. အဲ ..ဘာလဲ။\n( ဟောပြောပွဲ ကာလ ။ မိုးရွာသည် ၊ မိုးခြိမ်းသည်ထင်သည်။ )\nမိုးကြိုးပစ်တာ ထင်တယ်။ ဟက်။ တပည့်တော်ကို မပစ်ပါနဲ့။ တပည့်တော် မမှန်တာ အကုန်လုပ်ပါတယ်။ တပည့်တော်ကို မပစ်နဲ့။ ဘာလို့ဆို မမှန်တာ လုပ်တဲ့သူတွေက မှန်ကို မမှန်ဘူး ။ ဟီး။ အဲ့ဒါပေါ့။ ဟိုးတုန်းက ကာတွန်းတစ်ခု ရေးဖူးတယ်ဗျ။ ကျနော် ငယ်ငယ်တုန်းက အမေက “ဟဲ့ကောင်လေး ။ သား။ မကောင်းတာ မလုပ်နဲ့။ မဟုတ်တာ မလုပ်နဲ့။ မိုးကြိုးပစ်ခံရမယ်” တဲ့။ အမေနဲ့ အဖေက။ ….မိုးကြိုးပစ်ခံရမယ် ဆိုတော့ ကျနော် ကြောက်တာပေါ့ဗျာ။ ငယ်ငယ်က ကြောင်အိမ်ထဲက ငါးကြော်တစ်တုံးလောက် ခိုးစားမိလို့ ၊ အဲ့အချိန်များ တော်လေးကြာ မိုးရွာရင် ဘယ်နေရမှန်း မသိဘူး။ အဲ့ဒါတောင် ငါးကြော်လေး တစ်တုံး ခိုးစားတာ။ သိပ်မစားပါဘူး အကောင်းဆုံး အသားလေးပဲ ရွေးစားတာပါ။ အဲ့ဒါတောင် မှ မိုးကြိုးပစ်ခံရမှာ သိပ်ကြောက်တာ။ ကြီးလာတော့ကာ .. မိုးကြိုးက… ပစ်ပါဘူးဗျာ။ ဟို တစ်ချို့ မအေ လုပ်ကျွေးနေတဲ့ ကလေးတွေတို့ ဘာတို့ လယ်ထဲ မှာ သွားနေတဲ့ ကလေးတွေတို့ ( တကယ်သနားစရာပါ ) အဲ့ဒါတွေ သွားမှန်တာတို့ ဘာတို့ သွားတွေ့တယ်။ ဟို တစ်ချို့ မဟုတ်တာ လုပ်တယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တဲ့သူတွေလေ။ အဲ့ဒါတွေ ကျတော့ မမှန်ဘူး။ ဟက်။\nအဲ့လို မမှန်တော့ ကျနော် ကာတွန်း ရေးဖြစ်တယ်။ မိုးကြိုးမမှန်တာမှ အခုဆိုရင် မြန်မာပြည်ကို ထိတာ တစ်နှစ်ဆိုရင် အကြိမ် နှစ်ရာလောက် ရှိတယ်တဲ့။ အကြိမ် နှစ်ရာ ဆိုရင်လို့ အင်း…လူကလည်း နှစ်ရာလောက်ဆိုရင် အိုကေတယ်။ အနေတော်လောက်ပဲပေါ့ ။ အဟက် အဟက်။ ကျနော် တွက်တာပါ။\nအဲ့လိုနဲ့ ကျနော် ကာတွန်းတစ်ခု ရေးဖူးပါတယ်။ ဝရဇိန် လက်နက်ပေါ့ဗျာ။ မိုးကြိုးသွားကြီးပေါ့။ သိကြားမင်းက မကောင်းတဲ့သူကို ပစ်ဖို့ ဆိုပြီး တိမ်တိုက်ပေါ်ကနေ အောက်ကို ချိန်ပြီးတော့ ပစ်မယ် လုပ်နေတာ။ အမှန်မှန်တော့ ကျနော်တို့ ငယ်ငယ်က ပြောသလိုပေါ့ဗျာ။ မကောင်းတဲ့သူကို မိုးကြိုးပစ်မယ်လို့ ထင်တာကိုးဗျ။ ဒါပေတဲ့ ဘေးက နတ်သမီးက ပြောတယ်။ တစ်လုံးထဲ ပြောပါတယ်။ အောက်ကို ချိန်ပြီးတော့ မိုးကြိုးသွားကြီးနဲ့ အောက်ကို ပစ်မယ် လို့ လုပ်တဲ့ သိကြားမင်းကို ပြောလိုက်တာ..\n“လက်လည်း မတည့်ပဲနဲ့” တဲ့။\nအဲ့တော့ ကျနော်တို့က ကံတို့၊ သိကြားမင်းတို့၊ ဟိုဟာတို့ သိပ်ကြီးလဲ အားမကိုးပါနဲ့။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားကိုးပါဦး။ စောစောက ပြောချင်တဲ့ စကားကို ဆက်ရရင် –\nကျနော်တို့က လူထု၊ လူ့အဖွဲ့အစည်းလို့ ပြောလိုက်တာနဲ့ ကိုယ်ပါ ရောယောင် ပါသွားတယ်။ ကိုယ်လဲ ပါတယ်။ တကယ့် တကယ် လူထုတို့ ပရိသတ်တို့ ဆိုတဲ့ဟာက စကားလုံး အားဖြင့် ကောင်းတယ်။ ဆိုပါတော့ဗျာ။ ဘတ်စ်ကားပေါ်တက်ရင် သူများ တံတောင်နဲ့ တွက်ပြီး ကျော်တက် တဲ့ သူတို့ ။ လက်မှတ်တိုးရင် ကျော်တက်တဲ့ သူတို့။ လစ်ရင် လစ်သလို ကွမ်းတံတွေ ဗြစ်ကနဲ ထွေးတဲ့ သူတို့ ၊ အဲ့လို အကျင့်မကောင်း သော သူတွေ ၊ တစ်ယောက်ချင်း ပေါင်းထားသော သူတွေ ပေါင်းပြီး လူထု ဖြစ်တော့ ဘာလုပ်မှာတုန်း။\nအဲ့ဒီ လူထု ဆိုသော ဟာသည် တစ်ယောက်ချင်း ကောင်းရမယ် ဗျ။ လူထု ဆိုသော ဟာသည်၊ လူ့အဖွဲ့အစည်း ဆိုသော ဟာသည် တစ်ယောက်ချင်း ကောင်းရမယ်။ တစ်ယောက်ချင်း အသိပညာ ရှိရမယ်။ လူတွေ အကုန်ပေါင်းလိုက်မှ အသိပညာကြီး ရှိသွားတာ မဟုတ်ဘူး။ လူတစ်ဦးချင်း အသိပညာ ရှိသော လူ့အဖွဲ့အစည်း ကျနော် ဖြစ်စေချင်တယ်။\nဘာလို့လဲဆိုတော့… စောစောက၊ မကြာသေးဘူး။ ရွေးကောက်ပွဲတွေ ဘာတွေလည်း ပြီးသွားပါပြီ။ လူတစ်ဦးချင်းကလေ…. အသိဥာဏ်ရှိရဲ့လား လို့တောင် ကျွန်တော် တစ်ခါတစ်လေ မေးယူရတယ်။ ဘယ်သူတွေ ဘာတွေ လုပ်တယ်တွေ မလိုပါဘူး။ မိမိရဲ့ သိက္ခာ၊ မိမိရဲ့ ဦးနှောက်၊ မိမိရဲ့ သီလကိုတော့ မိမိကိုယ် မိမိ ထိန်းဖို့ လိုတယ်။ “အယ်… သိဝူးလေ..။ သူများလိုပဲ။ ဟင်းး …” အဲဒါမျိုး လူထု မျိုးကိုတော့ ကျနော် မလိုချင်ဘူး။ လူထုဆိုတာ လူတစ်ဦးချင်း ၊ တစ်ဦးချင်း ကောင်းတဲ့သူတွေပေါင်းမှ လူထု ကောင်း ဖြစ်မှာပေါ့။ လူညံ့တွေ ပေါင်းပြီး လူထု ကောင်း ကြီး တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်။ အဲ့တော့ ကျနော်တို့က ကံကို လွှဲမချပါနဲ့ ။


OnePlus သည် 3GB OnePlus 128T ကိုရပ်ဆိုင်းလိုက်ပြီး OnePlus5၏ပထမဆုံးစတီယာရင်ကိုထုတ်ဝေသည် Androidsis\nယခုသီတင်းပတ်ကုန်အထိ 3GB OnePlus 12T ကိုသင်ဝယ်ယူနိုင်တော့မည်မဟုတ်ပါ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်တရုတ်ကုမ္ပဏီသည်၎င်း၏ ၀ က်ဘ်ပေါ်တယ်တွင်ဖော်ပြထားသည့်အတိုင်း၎င်းကိုတရားဝင်ရပ်ဆိုင်းလိုက်ခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။\nကြည့်ရသည်မှာ OnePlus အတွက်ကိုယ်စားလှယ်ကကုမ္ပဏီကဤသို့ပြောခဲ့သည် ကောင်းသောအကြောင်းပြချက်များအတွက် OnePlus 128T ၏ 3GB မော်ဒယ်ရောင်းချခြင်းကိုရပ်တန့်: ဒီလိုသေးငယ်တဲ့ကုမ္ပဏီတစ်ခုဖြစ်တာကြောင့် OnePlus ဟာသူ့ရဲ့အရင်းအမြစ်တွေကို“ တစ်ခုတည်းသောစွမ်းဆောင်ချက်တစ်ခု” အပေါ်အာရုံစိုက်ဖို့ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။ ဒီနွေရာသီမှာလာမယ့် OnePlus5ကိုရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်နိုင်တယ်။\nOnePlus သည် 3GB OnePlus 64T ကိုဆက်လက်ရောင်းချနေသည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ၎င်းတွင်စတော့ရှယ်ယာအမြောက်အမြားကျန်ရှိနေသေးသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင်ကုမ္ပဏီ၏နောက်ထပ်မော်ဒယ်များမလာမချင်းလအနည်းငယ်အကြာတွင်ရှိနေသေးသောကြောင့်ဖြစ်သည်။\nOnePlus 5, ယခုအချိန်အထိလူသိများသည်\nယခုအပတ်တွင် OnePlus သည်၎င်း၏ Weibo အကောင့်တွင်၎င်း၏လာမည့်အထင်ကရနေရာအတွက်ပထမဆုံးစာသားကိုတင်ခဲ့သည်။ အဆိုပါလှောင်ပြောင်စကားလုံးနှင့်အတူရိုးရှင်းတဲ့ပုံရိပ်တစ်ခုဖြစ်သည်Hello 5” ထိုအခါထောင့်တစ်ထောင့်ရှိ OnePlus လိုဂို။\nOnePlus5ပဟေ.ိ\nဖြစ်နိုင်သမျှသည် နည်းပညာဆိုင်ရာသတ်မှတ်ချက်များ OnePlus5တွင် terminal အသစ်သည်ယခင်မော်ဒယ်လ်ကဲ့သို့ ၅.၅ လက်မ AMOLED မျက်နှာပြင်ရှိသော်လည်း Quad HD resolution နှင့်အတူ Qualcomm ၏ Snapdragon 5.5 processor နှင့်6GB သို့မဟုတ် RAM ကို 8 GB.\nအခြားတစ်ဖက်တွင်, OnePlus5ကိုလည်းပေါင်းစပ်ဆောင်ကြဉ်းရန်မျှော်လင့်နေသည် ကင်မရာနှစ်ခု ဖုန်းရဲ့ကျောဘက်မှာ 12 megapixels resolution တပ်ဆင်ထားပြီးလျင်မြန်စွာအားသွင်းနိုင်သည့် 3600mAh ဘက်ထရီတပ်ဆင်ထားပါတယ် Dash အားသွင်းခြင်း 2.0.\nOnePlus 3T ကဲ့သို့ပင် OnePlus5တွင် 64 GB နှင့် 128 GB သိုလှောင်မှုနေရာ (သို့မဟုတ် 128 GB နှင့် 256 GB) ရှိသည့်ဗားရှင်းများရှိနိုင်သည်။ ၎င်း၏စျေးနှုန်းသည်၎င်း၏အကျိုးကျေးဇူးများ (ထည့်သွင်းခြင်းသို့မဟုတ် dual-camera) တို့အပေါ် မူတည်၍ ယူရို ၅၀၀ ထိထိနိုင်သည်။ သိုလှောင်မှု, etc) ။\nဆောင်းပါး၏လမ်းကြောင်းအပြည့်အစုံ - Androidsis ပါ » Android ထုတ်ကုန်များ » မိုဘိုင်း » OnePlus » OnePlus သည် 3GB OnePlus 128T ကိုရပ်ဆိုင်းလိုက်ပြီး OnePlus5၏ပထမဆုံးစာသားကိုထုတ်ပြန်သည်\nGoogle ၏အဆိုအရ Android O beta မကြာမီထွက်ပေါ်တော့မည်\nQualcomm မှ Snapdragon 660 နှင့် 630 ပရိုဆက်ဆာအသစ်များကိုကြေငြာခဲ့သည်


အမှတ်မထင် လွတ်ကျခဲ့တဲ့ နှလုံးသားအပိုင်းအစများ စုစည်းရာ: 2008\nယုံကြည်စွာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်တာက မရှိခြင်း\nမာယာနဲ့ ရွေ့လျား ပင်လယ်ဆီပြန်အသွားမှာ\nဒီကဗျာလေးက ကျွန်တော်အကြိုက်ဆုံး ကဗျာလေးပါ။ကြာတော့ကြာခဲ့ပါပြီ ရင်ခတ်နွယ် ဆိုတဲ့ ဘလောစ့်ဂါတစ်ယောက် ဖြစ်လာအောင် ပေးခဲ့တဲ့ ခံစားချက်လေးတွေပေါ့။ကျွန်တော်အတိတ်ရဲ့ အရိပ်ဆိုလည်းမမှားပါဘူး ကျွန်တော်တစ်ချိန်က ပြင်ပြင်းထန်ထန်ခံစားနေတာကို ကျွန်တော်ညီလေး\nမြစ်ကောက်က မြင်ပြီး ဒီကဗျာလေးကို ချက်ချင်းကျွန်တော်အတွက် ထရေးပေးခဲ့တာပါ။ကဗျာလေးက ကောင်းသလောက် အဓိပ္ပါယ် အပြည့်ရှိပါတယ်\nကျွန်တော်အတိတ်ရဲ့ အရိပ်ကို ဒီကဗျာလေးနဲ့ ဖွင့်ကြည့်ပေါ့။အကြောင်းအရာ တိုက်ဆိုင်လာတဲ့အချိန် ဒီကဗျာလေးကို အားလုံးပဲပြန်လည်ခံစားနိုင်အောင် ကျွန်တော် ပြန်တင်ပေးတာပါ ကဗျာကိုဖတ်ပြီး မိတ်ဆွေတို့ရဲ့ ထင်မြင်ချက်ကို လွတ်လပ်စွာပေးနိုင်ပါတယ်။\nPosted by ရင်ခတ်နွယ် at 10:06 PM 1 comment:\nကျွန်တော်ရဲ့ ရင်ထဲက အပိုင်းအစတစ်ခု\nဒီတစ်ပတ် တနင်္ဂနွေနေ့ တစ်မနက်လုံး တိတ်ဆိတ်နေတယ်\nမိုးရွာသောကြောင့် အားလုးံလန်းဆန်းနေပေမယ့် ကျွန်တော်တစ်ယောက် ထိုင်ရင်းအိပ်ငိုက်နေတယ်။မိုးရွာသောကြောင့် စားသောက်သူ ဖောက်သည်များ မလာသဖြင့် ကျွန်တော်အလုပ်မရှိပါ ထိုင်နေရတာကြာလာသောအခါ အလွန်အိပ်ချင်လာသည်။အိပ်ချင်ပြေပျောက်ရန် စတိုးဆိုင်တွင် ဆားငံသီးသွားဝယ်ရင်း အိပ်ချင်ပြေ လမ်းထွက်လျောက်လာခဲ့သည်။\nဆိုင်မှအထွက် ကျွန်တော်တို့ဆိုင်နှင့် သုံးဆိုင်ကျော် silver stone ကားတာယာပြုပြင်ရောင်းဝယ်ရေး ဆိုင်တွင် အသက် ၇ နှစ်ခန်းတ၇ုတ်ကလေးလေးတစ်ယောက်သည်၊ကားဘီးဖြူတ်ရန် ချိုင့်(ကားဘီးဖြုတ်ရာတွင် ကားကိုထောက်သောပစ္စည်း) အကြီးစားကြီးကို မနိုင်မနင်း နှိပ်၍ ချိုင့်ထောက်နေသည်ကို ကျွန်တော် ကြည့်ရင်း ဒီပိုစ့်လေးကို ရေးချင်စိတ်ဝင်ခဲ့ပါသည်၊အရင်ကတည်းက ဒီလိုခံစားချက်မျိုး ကျွန်တော်ရင်ထဲမှာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်မှာကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ရေးသင့်မရေးသင့် စဉ်းစားရင်းနှင့် ကျွန်တော် အခုရေးမည့် အကြောင်းကိုမရေးဖြစ်ခဲ့ပါ၊အမှားပါမှာလည်းကြောက်သည်။\nအခုတော့ ရေးချင်စိတ်ကိုမထိမ်းသိမ်းနိုင်တော့ပါ မှားရင်လည်းမှားသမျှကို ကျွန်တော် ခံပါမည်၊၀ိုင်း၍ဆော်မယ် ဆိုလည်း ဆော်ကြပါ၊လှော်မယ်ဆိုလည်း အလှော်ခံဖို့အသင့်ပါ။\nကားဘီးဖြုတ်ရာတွင်လုပ်နေသော တရုတ်ကလေးလေးသည် အလုပ်သမားမဟုတ်ပါ တာယာဆိုင်ပိုင်ရှင်ရဲ့သူဌေးသားအရင်းလည်းဖြစ်သည်။\nတစ်ကယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ သားသမီးဆိုရင် ဒီလိုခိုင်းမလား...?\nဒီမေးခွန်းလေး ကျွန်တော် အရင်မေးကြည့်ချင်ပါသည်။\nကျွန်တော်တို့ မြန်မာလူမျိုး အများစုဟာ ကျွန်တော်မိဘ အပါအ၀င် မိဘတိုင်းက သားသမီးများကိုချစ်ကြပါသည်၊ ကျွန်တော်တို့ သားသမီးသာ ဒီတရုတ်ကလေးနေရာမှာဆိုရင် .....သားရေ သွားမလုပ်နဲ့ ချိုင့်ပြုတ်ရင် အန္တရယ်ရှိတယ် နောက်ဆုတ်နေ၊မလုပ်နဲ့နော် ခါးနာလိမ့်မယ် အိပ်ပေါ်တက်နေ ...ဒီလို အများအားဖြင့် ပြောကြလိမ့်မယ်လို့ထင်ပါတယ်။အများစုကိုပြောတာပါ လူတိုင်းမိဘတိုင်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး။\nကျွန်တော် တစ်ကယ်ပြောချင်တဲ့ အရာက ဒီတရုတ်ကလေးလေး အသက်ငယ်ငယ်နဲ့ အလုပ်လုပ်နေတာကို ပြောချင်တာမဟုတ်ပါဘူး။\nကျွန်တော်ပြောချင်တာက ဘာဖြစ်လို့တရုတ်လူမျိုးတွေဟာ နိုင်ငံတော်တော်များများမှာ လူချမ်းသာ မျိုးနွယ်စုအဖြစ်နေရာယူနိုင်ကြတာလည်း...?အရှေ့တောင်အာရှ နိုင်ငံတိုင်းနီးပါးမှာ တရုတ်လူမျုိုးတွေဟာ လုပ်ငန်းကြီးတွေ၊ စီးပွားရေးတွေ တော်တော်များများကို ပိုင်ဆိုင်ကြပါတယ်။ဘာဖြစ်လို့ သူတို့တွေ ချမ်းသာရတာလည်း...? တန်ခိုးတွေရှိလို့လား...?ကျွန်တော်စဉ်းစားမိတယ် ဒါတော့ ဖြစ်နိုင်မယ်မထင်ဘူး...။\nဒါဆို တစ်ခြားလျို့ဝှက်ချက်တော့ရှိမယ်ထင်တယ် ၊ ဒါမှမဟုတ်အဆောင်ကောင်းတွေဂှိနေလို့လား...?\nတစ်ခြားတစ်ဖက်မှာ ကျွန်တော်တို့ မြန်မာလူမျိုးအများစုဟာ ဘာဖြစ်လို့ဆင်းရဲသားများကြတာလည်း...?\nတစ်ရုတ်တွေကတစ်နေ့တစ်ခြား မြို့လယ်ခေါင်တွေမှာ တိုက်ခန်းတွေ ပိုင်ဆိုင်လာသလို၊ကျွန်တော်တို့မြန်မာလူမျိုးတွေက မြို့လယ်ခေါင်အိမ်နေရာကို ရောင်းပြီ မြို့သစ်များသို့ဦးတည်နေကြတယ် ၊ မြေကွက်နဲ့လွတ်လွတ်လပ်လပ်နေရတာ ကြိုက်ကြလို့လား၊ မဟုတ်ပါဘူး သွားရေးလာရေးအဆင်ပြေတဲ့ မြို့လယ်ခေါင်ကနေ ခရီးသွားရတာ ခက်ခဲတဲ့ မြို့သစ်တွေကို ဘယ်သူပြောင်းချင်ပါ့မလည်း၊စီးပွားရေး အဆင်မပြေတော့ မြို့လည်ခေါင်က ဈေးကောင်းရတဲ့နေရာလေးကိုရောင်းချပြီး ဈေးချုိုတဲ့ မြို့သစ်တွေဆီ ပြောင်းကြရပါတယ်။ကျွန်တော်ကိုယ်တွေ့ပါ ကျွန်တော်အရမ်းချစ်သော ကျွန်တော်ငယ်သူငယ်ချင်းတွေ ဒီလိုနဲ့အကုန်ခွဲခွာသွားရတာပါ။\nတစ်ကယ်တော့ တရုတ်လူမျိုးတွေ နိူင်ငံတိုင်းမှာ နေရာယူနိုင်တာက တန်ခိုးရှိလို့လည်းမဟုတ်ပါဘူး ၊ အလုပ်ကိုချစ်မြတ်နိုးစိတ် ၊ အလုပ်ကိုကြိုးစားပြီးစီးပွားရှာတဲ့ စိတ်ကြောင့်ပါ၊သူတို့တွေတစ်နေကုန်တစ်နေခန်း စီးပွားရှာကြပါတယ် သူတို့နားနေချိန်ဆိုတာ အလွန်ရှားပါတယ်။\nသားသမီးတွေကို လမ်းကြောင်းချပေးတာလည်းတော်ကြပါတယ်။ကျွန်တော်သူငယ်ချင်းတွေ တော်တော်များများဟာတရုတ်တွေပါ ကျွန်တော် ၉ တန်းအောင်တော့ ကျွန်တော်သူငယ်ချင်း တရုတ် ၂ ယောက်စလုံး စာမေးပွဲကြပါတယ် သူတို့တွေကိုယ်တိုင်လည်း စာကိုစိတ်မ၀င်စားကြပါ။စာမေးပွဲကျတဲ့နှစ်မှာပဲ သူတို့ကို မိဘတွေကကျောင်းထုတ်လိုက်ကြပါတယ် ။\nသူတို့က ကျွန်တော်ရဲ့အခင်ဆုံးသူငယ်ချင်းတွေပါ သူတို့မိဘတွေကို ကျွန်တော်စိတ်အတော်ဆိုးပါတယ် အဲ့ဒီအချိန်က ကျောင်းထုတ်တဲ့ ကိစ္စနှင့် သူ့တို့မိဘတွေကို ကျွန်တော်စကားမပြောပါ။သူတို့ကိုကျောင်းထုတ်၍ မိဘတွေက တစ်ယောက်ကို အိမ်က ကားလုပ်ငန်းတွင် ကားစပယ်ယာလိုက်ခိုင်းပါသည်၊တစ်ယောက်က သူ့အဖေ သံအရောင်းအ၀ယ်လုပ်ငန်းတွင် ခိုင်းပါတော့သည်။ကျွန်တော်မိဘတွေဆိုရင် ဒီလိုခိုင်းမည်မဟုတ်ပါ သားရေ တစ်နှစ်စာထပ်ကြိုးစား ကျောင်းပြန်တက် ပညာတတ်ကြီးဖြစ်မှ သက်တောင့်သက်သာ ဘ၀ကိုဖြတ်သန်းနိုင်မှာ ကျောင်းပြန်တတ်နော်...အဲ့လိုပြောမှာအမှန်ပါ။ကျွန်တော်မိဘတွေ ကျွန်တော်ကိုချစ်မြတ်နိုးစိတ်နှင့်ပြောတာဖြစ်ပါသည်။\nတစ်ကယ်တော့ ကျွန်တော်သူငယ်ချင်းရဲ့မိဘတွေဟာ သူ့သားတွေပညာရေးကိုစိတ်မ၀င်စားတာ သိကြပါတယ်၊ ပညာရေးကိုစိတ်မ၀င်စားပဲ ကျောင်းတက်နေရင် အချိန်ကုန်မှာစိုးလို့ အိမ်ကစီးပွားရေးလုပ်ငန်းမှာ အခြေခံကစပြီး ပုံစံချပေးခဲ့တာပါ သူတို့လည်းစိတ်ဝင်စားတယ် သားသမီးတွေအတွက် အကျိုးရှိမယ်ဆိုတာကိုတွက်ပြီးလုပ်စေခဲ့တာပါ အခုချိန် ကျွန်တော်သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်စလုံးနေရာကြ တော်တော်လေးအဆင်ပြေနေတဲ့ လုပ်ငန်းရှင်တွေ ဖြစ်နေကြပါပြီ။အတန်းပညာ မတတ်လည်းဘ၀ကို သက်တောင့်သက်သာဖြတ်သန်းနိုင်တဲ့ ပညာတွေ လောကကြီးမှာ သင်ယူလို့မကုန်နိုင်ပါဘူး။\nကျွန်တော်အဖွား ကျွန်တော်ငယ်ငယ်က အမြဲပြောပြတဲ့ တစ်ကယ့်အဖြစ်အပျက်ပုံပြင်လေး တစ်ခုကိုပြောပြချင်ပါတယ် ဟိုးတုန်းက မြစ်ဝကျွန်းပေါ် မြို့လေးတစ်မြို့မှာ အတီးဆိုတဲ့ တရုတ်ကြီးတစ်ယောက်ရှိပါတယ် အတီးကအတော်လေးဆင်းရဲပါတယ် ၀က်လေးတစ်ကောင်နှစ်ကောင်လောက်မွေးထားပါတယ် သူရဲ့ဝက်တွေအတွက် ၀က်စာကို အိမ်တွေမှာ ၀က်စာပုံးထားပြီးလိုက်သိမ်းပါတယ် ၊ အတီးအမြဲဝတ်တဲ့အကျီ င်္က စွတ်ကျယ်လပ်ပြတ်လေးပါ ဘောင်းဘီတိုကလည်းအစုတ်အပြတ်ပါပဲ တော်တော်နဲ့လည်း ဒီအ၀တ်အစား ယူနီဖောင်းကိုမလဲပါဘူး ဒါဝတ်ဒါချွတ်ပဲ လုပ်ပါတယ် တစ်နေ့လာလည်း ဒီအတိုင်းပါပဲ လူတွေက အတီးကို မြင်တိုင်း ပြောကြပါတယ် အတီးအ၀တ်အစားအကောင်းလေးတော့ ၀ယ်ဝတ်သင့်တယ် နေ့တိုင်းလည်း ဒီစွတ်ကျယ်လက်ပြတ်နဲ့ဒီဘောင်းပြီပဲ မင်းသေရင်မင်းနောက်မပါပါဘူး၊ အဲ့လိုလူတွေ ပြောတိုင်းအတီက ပြုံးပြုံးလေးနဲ့"၀"..ကပြည်ကြီးကနေစီးပွားလာရှာတာလေ မ၀တ်နိုင်သေးလို့ပေါ့ "၀"..၀တ်နိုင်တဲ့ အချိန်ကြရင် ၀တ်မှာပါ အခုတော့ အချိန်မကျသေးလို့ပါ။\nဒါနဲ့လူတွေက အတီးကို ဒါဝတ်ဒါချွတ်လို့ ခေါ်ကြတယ် စကြနောက်ကျတယ် ...။လူတွေဘယ်လောက်ပဲ ပြောပြော အတီးကအပြုံးမပျက်ပါဘူး စွတ်ကျယ်လက်ပြတ် အစုတ်ကြီးကို ၀တ်မြဲတိုင်းဝတ်ပါတယ၊ ဒီလိုနဲ့ အတီးဟာ နှစ်အနည်းငယ်ကြာတဲ့ အချိန်မှာ အလုပ်ကြိုးစားပြီး ချမ်းသာတဲ့ ဘ၀ကိုရောက်သွားပါတယ် ။ သူတို့မြို့လေးမှာ အတီးပိုင်လယ်ယာတွေကို လက်ညှိးထိုးလို့မလွဲ ပါဘူး အရင်က အတီးကို ဒါဝတ်ဒါချွတ်လို့ ခေါ်ခဲ့တဲ့ သူတွေဟာ အတီးဆီမှာ လယ်ယာတွေကို ပေါင်ရတဲ့ အခါ ။အတီးက မင်းတို့ "၀" ကိုမှတ်မိလား...? အရင်ကမင်းတို့ "၀" ကို ဒါဝတ်ဒါချွတ်လို့ ခေါ်ခဲ့ကြတယ်လေ "၀" ဒါဝတ်ဒါချွတ်လို့ပဲ ဒီဘ၀ကိုရောက်တာ အခု "၀" မင်းတို့ထက် သာအောင်ဝတ်နိုင်ပြီလေ ၊အခု "၀" ၀တ်ချင်တာဝတ်လို့ရပြီလို့ပြောပါတယ်။\nတစ်ကယ်တော့ အတီးဟာ လုံလောက်တဲ့ ၀င်ငွေမရနိုင်သေးလို့ မသုံးခဲ့တာပါ သူ့မှာ ခိုင်မာတဲ့ စီးပွားရေးရှိတဲ့အချိန် သူ့သုံးငွေဟာ သူ့ဝင်ငွေကို မထိခိုက်နိုင်လောက်အောင် ချမ်းသာတဲ့ အချိန်ကြမှ သုံးခဲ့တာပါ..။\nကျွန်တော် သူဋ္ဌေးလင်မယားမှာ အသုံးအစွဲ အလွန်စီစစ်ပါသည် ဆိုင်ထဲမှ ၀င်ငွေကို အပြင်အတွက်မသုံးစွဲပါ ပိုက်ဆံအိတ် နှစ်အိတ်ထားပါသည် အပြင်သုံးရန်တစ်အိတ် ဆိုင်အတွက်သုံးရန်တစ်အိတ် ထားပါသည်။ဆိုင်အတွက် တစ်ကျပ်ဖိုး ပစ္စည်းဝယ်ပါစေ ဘောင်ချာ(ငွေစာရင်း)တောင်းပါသည်၊တစ်ခါတစ်လေ ကျွန်တော်ကိုဆိုင်အတွက် အသေးသုံး ပစ္စည်းလေးတွေ ၀ယ်ခိုင်းပါသည်။ကျွန်တော်ဘယ်တော့မှမ၀ယ်ပါ သူဋ္ဌေးနှင့်အမြဲရန်ဖြစ်ပါသည် တစ်ကျပ်ဖိုးဝယ်လည် ဘောင်ချာတောင်းခိုင်းလို့ပါ ကျွန်တော်မတောင်းချင်ပါ။ စားတာသောက်တာကအစ ဘောင်ချာထားပါသည် သူတို့လင်မယားတစ်နေ့ ထမင်းစားစရိတ် တစ်ဆယ်သတ်မှတ်ထားရင် ၁၀ ဖိုးလောက်အောင်သုံးပါသည်။\nတစ်ခါတစ်လေ ကျွန်တော် ညဖက် အပြင်ဆိုင်မှာ ထမင်းစားနေရင်း သူတို့လင်မယားထမင်းစားခိုက်နှင့်ဆုံပါသည် သူ့မိန်းမ မိုင်လို(Milo)သောက်ချင်သဖြင့် သူတို့ယူလာသောငွေ မလောက်သဖြင့် ကျွန်တော်ဆီက ပြန်ချေးပါသည်။အဲ့ဒီတော့မှ သူတို့လင်မယားတစ်နေ့တစ်ဆယ်သုံးမှန်း ကျွန်တော်သိရပါသည်။ကျွန်တော်အသုံးစရိတ်မှာ သူတို့နှစ်ယောက်စရိတ်ထက်များနေမှန်း အခုမှသိရပါသည်။ဘယ်လောက်ထိစေ့စပ်လည်းဆိုရင် တစ်ခါတစ်လေ အော်ဒါမှားချက်မိသည့်အခါ ဟင်းပွဲများမှားတတ်ပါသည် ထိုဟင်းပွဲမှာ ပြန်ရောင်းရန်မဖြစ်နိုင်တော့ပါ လွှင့်ပစ်ရင်ပစ် မပစ်လျင် ကိုယ်တိုင်စားရန်သာရှိပါတော့သည် ကျွန်တော်ဆို ဘယ်တော့မှမစားပါ အမြဲလွှင့်ပစ်ပါသည်။ကိုယ်ကိုတိုင် ချက်စားချင်တာစားလို့လည်းရနေသည့်အခြေအနေ ဒီဟင်းပွဲကို ကိုယ်ကကြိုက်မှလည်းစားနိုင်မှာပါ။ ဒါကိုသူဋ္ဌေး မြင်လျှင် ဘယ်တော့မှ လွှင့်မပစ်ခိုင်းပါ ဘယ်လောက်ပဲအေးအေး သူစားပါသည်။ကျွန်တော်သာ သူဋ္ဌေးဆိုစားမည်မဟုတ်ပါ အလုပ်သမားတွေတောင် စားချင်တာချက်စားနေတာကို ကိုယ်မကြိုက်ပဲမစားနိုင်ပါ။\nတရုတ်လူမျိုးတွေဟာ အသုံးအစွဲခြွေတာလို့ ချမ်းသာကြတာမဟုတ်ပါဘူး သူတို့လည်းသုံးစွဲကြပါတယ်၊သူတို့ဟာ ရအောင်ရှာနိုင်ပြီးမှ ကောင်းကောင်းစား ကောင်းကောင်းနေ သုံးကြတာပါ။\nသူတို့အတွက် လုံလောက်တဲ့ ၀င်ငွေရနေတော့ သူတို့သုံးငွေဟာ သူ့ရဲ့ဝင်ငွေကို မထိခိုက်နိုင်ပါဘူး ထိခိုက်အောင်လည်းမသုံးကြပါဘူး။\nကျွန်တော်အပါအ၀င် မြန်မာလူငယ်တွေ တော်တော်များများဟာ လဘ္ဖက်ရည် ဆိုင်ထိုင်ရတာ ၀ါသနာပါကြပါတယ် ။အရင်က ကျွန်တော်မနက်ကတည်းက လဘ္ဖက်ရည်ဆိုင် ထိုင်လိုက်တာ ထမင်းစားချိန်ရောက်မှ အိမ်ပြန်ရောက်ပါတယ် ကျွန်တော်ကိုအဖေက လဘ္ဖက်ရည်ဆိုင် ထိုင်တာမင်းဘာရလည်းမေးရင် ကျွန်တော် ဘာပြန်ဖြေရမလည်းမသိပါ။တစ်ကယ်လည်း ဘာရမှန်းကျွန်တော်မသိပါ။ခပ်တည်တည်နဲ့ပဲ ထမင်းခူးစားလိုက်ပါတယ် ညရောက်တော့ တစ်ခါသူငယ်ချင်းတွေနှင့် လဘ္ဖက်ရည်ဆိုင် ပြန်ထိုင်ပါတယ်။ဘာမှမရပေမယ့် ထိုင်လို့တော့တော်တော်ကောင်းပါတယ်။ဒီလိုနဲ့ ကျွန်တော်ဘ၀မှာ အများကြီးနောက်ကျခဲရပါတယ်..။\nကျွန်တော်ဆိုင်ပိုင်ရှင်ဟာ သူ့သားငယ်လေးကို ဆိုင်မှာ ပန်ကန်သိမ်းခိုင်းပါတယ် စားပွဲခုံသုတ်ခိုင်းပါတယ် ကလေးဟာ ငယ်သေးတော့ တစ်ခါတစ်ရံမှာ ပန်ကန်တွေကျကွဲပါတယ်။ကျွန်တော်က သူဋ္ဌေးကို မလုပ်ခိုင်းပါနဲ့ကွာ မင်းသားငယ်သေးတော့ ပန်ကန်တွေကျကွဲတယ်ကွ..။သူဋ္ဌေးက ကျွန်တော်ကို အဲလစ်(ကျွန်တော်နာမည်) ပန်ကန်တစ်ချပ်ဘာမှ မတန်ပါဘူးကွာ ငါ့သားအလုပ်လုပ်ချင်စိတ် သူ့ရင်ထဲရောက်သွားရင် တစ်နေ့တစ်ချပ် ကျကွဲလည်း တန်ပါတယ်။ကျွန်တော် ဘာဆက်ပြောရမှန်းမသိတော့ပါ..။\nကျွန်တော်တို့လူမျိုးတွေဟာ ရတာနဲ့ရောင်ရဲတတ်တဲ့ အကျင့်လည်းရှိပါတယ်၊ဒီလောက်ရရင်တော်ပါပြီဟာ ...ဒီလောက်ရလည်းမနည်းပါဘူး...ဒီလိုလက်သုံးစကားတွေ အမြဲသုံးတတ်ကြပါတယ်၊အခုဒီလောက်ရရင် ဒီထက်ပိုရအောင် လုပ်မယ်လို့ စိတ်ကူးမရှိပါဘူး၊ရတာနှင့် ရောင်ရဲနိုင်တာလေးက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကနေကြည့်ရင် တော်တော်စိတ်ချမ်းသာတဲ့ ကိစ္စပါ တော်တော်လေးလည်းကောင်းပါတယ်။ ဥစ္စာစီးပွားရှာတဲ့နေရာမှာတော့မကောင်းပါဘူး ၊ လောဘကြီးဖို့ ပြောတာတော့မဟုတ်ပါဘူး ဒါပေမယ့် အခုဒီလောက်ရရင် ဒီထက်ပိုရနိုင်တဲ့ နည်းလေးကိုစဉ်းစာတာ ပိုကောင်းမယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်ပါတယ်။ကျွန်တော်စာဖတ်ရင်း ရခဲ့တဲ့စာစုလေးပါ ဘယ်သူရေးတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်မမှတ်မိတော့ပါဘူး ကျွန်တော်စာအုပ်ထဲမှာ မှတ်ထားမိတာလေးပါ။\nတစ်ပြားရ တစ်ပြားသုံးလျှင် သာမည ရိုးစင်းသည့် လူ့ဘ၀တည်း။\nနှစ်ပြားရ တစ်ပြားသုံးလျှင် အာမခံချက်ရှိသည့် လူ့ဘ၀တည်း။\nတစ်ပြားရ နှစ်ပြားသုံးလျှင် အန္တရယ်ကြီးသည့် လူ့ဘ၀တည်း။\nအခုလို ဒီပို့စ်လေးကိုရေးလို့ ကျွန်တော်မှာ လူမျိုးရေး ခွဲခြားမူမရှိပါဘူး ၊ ကျွန်တော်ဟာလည်း ဗမာလူမျိုးစစ်စစ်ပါ ၊ တစ်ကယ်လို့ မင်းရောဘာကောင်လဲလို့မေးလာရင် ကျွန်တော်လည်း ဘာကောင်မှမဟုတ်သေးပါဘူး ဒါပေမယ့် မာတောင်တောင်ကောင် ဖြစ်အောင်တော့ ကြိုးစားနေတဲ့လူပါ..။အခွင့်ရလျှင် ကျွန်တော်ရဲ့ အကြောင်းလေးကို ပိုစ့်အဖြစ်ကြိုးစားရေးပါအုံးမည်။ဒီပိုစ့်လေးသည် ကျွန်တော်ရဲ့ စာရေးညံ့ဖျင်းမူကြောင့် စာဖတ်သူတစ်စုံတစ်ရာ အမြင်လွဲမှာစေတယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်ရဲ့ စာရေးညံ့ဖျင်းမူ ဗဟုသုတ နည်းပါးမူကြောင့် ကျွန်တော်မှာသာ တာဝန်ရှိပါသည်။\nPosted by ရင်ခတ်နွယ် at 10:47 PM5comments:\nကိုယ့်ရဲ့နာမည်…ရင်ခတ်နွယ်လို့ခေါ်လို့ရပါတယ် ..။ရင်ကိုလာရောက်ရိုက်ခတ်တဲ့ နွယ် ပန်းနွယ်ပဲဖြစ်ဖြစ် ဆူးနွယ်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် နာကျင်ရတာက အမှန်ပဲလေ ကျွန်တော်ရင်ကိုခတ်သွားတဲ့ နွယ်ပင်တွေမို့ ရင်ခတ်နွယ်လိုခေါ်ပါတယ် ကျောကိုလာခတ်တဲ့ အခါနဲ့ကြုံရင် ကျောခတ်နွယ်လို့ ပြောင်းချင်ပြောင်းခေါ်ချင် ခေါ်ပါ့မယ်။\nကိုယ်ကိုသူငယ်ချင်းတွေကဒီလိုခေါ်တယ် ......ရင်ခတ်၊ငခတ်...ဘယ်လို့ပဲခေါ်ခေါ်ပါ ကြိုက်သလိုသာခေါ်ပါ ရေခပ်လို့တော့ မခေါ်ပါနဲ့ ဗလမတောင့်လို့ပါ။\nကိုယ်ဒီမှာနေတယ်..အခုတော့ မလေးရှားမှာ ခဏနေတယ် ၊ လက်တစ်ဖက်နဲ့နှပ်သုပ်ရင်း ကျန်လက်တစ်ဖက်နဲ့ ဟင်းချက်နေတယ် အဲ့ဒါနဲ့ ဘ၀အတွက် မသေမရှင်စာ လစာလေးရတယ်။\nကိုယ့်ဆီဖုန်းဆက်ချင်ရင် ..ဖုန်းနံပါတ်လေးတွေ နှိပ်ပြီးဆက်...မနှိပ်ချင်ရင် အော်သာခေါ်။\nအ၀တ်အစားဆိုရင်...နို့နှစ်ရောင် ဘောင်းဘီတို နှင့်တီရှပ်အဖြူ ။\nအစားအစာဆိုရင်….ကောင်းတာဆို အကုန်လာထား..၊ ရှိသေးရင်ထပ်ပေးပါ..။\nပစ္စည်းဆိုရင်.....မီးခြစ်လှလှလေး ဆိုအရမ်းကြိုက် ။\nစာရေးစာဆရာ...အားလုံးကိုကြိုက်တယ် ။ကိုယ်ကလွဲရင်...(ကိုယ်ကစားရေးဆရာ ကျနေတာပဲ ခပ်တည်တည်နဲ့ ကိုယ်ကလွဲရင်တဲ့)\nစာအုပ်…....မရီရရင်တောင် တစ်ခုခုပြုံးစေခဲ့ရင် အကုန်ကြိုက်တယ်။\nLife style…အားလုံးကိုခင်တတ်တယ် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ နောက်နောက်ပြောင်ပြောင်နေတတ်တယ်၊ကူညီတတ်တယ် ၊ ကိုယ့်ကိုလာကြောရင် ချက်ချင်းတုန့်ပြန်တတ်တယ်၊ အရွဲ့အရမ်းတိုက်တတ်တဲ့ လူတစ်ဦးပါ။\nကိုယ့်ရဲ့ဝါသနာ…ဘ၀အမောတွေကို ဟာသနဲ့ ကဗျာအဖြစ်ပြောင်းလဲတာ။\nကိုယ့်ရဲ့ အလေးစားဆုံးသူက....ကျွန်တော်ရဲ့ အဖေပါ။\nကိုယ့်ကို အများဆုံးနားလည်မှုပေးနိုင်သူက....ကိုယ်အရွဲ့တိုက်သမျှ၊ကိုဆိုးသမျှကို နားလည်မူပေး သီးခံတတ်တဲ့ ကောင်မလေး။\nကိုယ့်ရဲ့ အမုန်းဆုံးသူက ....ဘ၀မှာ အချစ်ကို ပြဇတ်တစ်ပုဒ်လို ခံစားပြီး တိုက်စားရာလမ်းတစိခုအဖြစ် အသုံးချခဲ့တဲ့သူ။\nအမှတ်တရနေ့…အသက် ၃၁ နှစ်ပြည့်တဲ့အချိန် ၈.၉.၂၀၀၈ ည ၁၂ နာရီခွဲ ကျွန်တော်မွေးနေ့လေးမှာ ခဏလေးဖုန်းပြောရင်း ဘ၀နှစ်ခု အရင်းနှီးဆုံးဖြစ်ခဲ့တဲ့ည။\nအချစ်ဆိုတာ.....ပျော့လည်းမပျော့ မာလည်းမာမာ ဘာမှန်းလည်းသိဝူး ၊ ဒါပေမယ့် စွမ်းအားတော့ရှိတယ်။\nသံယောဇဉ်ဆိုတာ....ရစ်ပတ်နှောင်တွယ်တတ်တဲ့ သဘောပါ ။\nဘ၀ဆိုတာ….ဘ နဲ့စလို့ပါ က နဲ့သာစလို့ က၀ ဆိုရင် ဆုံးမှာမဟုတ်တော့ပါဘူး။\nချစ်သူဆိုတာ…ကျွန်တော်ကချစ်ပြီး ကျွန်တော်ကိုပြန်ချစ်တဲ့သူ။ (ပြန်မချစ်ရင် မပါဘူးနော်)\nကိုယ့်ရဲ့လက်စွဲဆောင်ပုဒ်က.....ထမင်းစားဖို့မမေ့အောင်နေ။ (ဘ၀မှာ ထမင်းစားဖို့မေ့နေခဲ့တဲ့အချိန်တွေ အများကြီးပါ၊ထမင်းငတ်ခဲ့ရတဲ့နေ့တွေ အပါအ၀င်ပေါ့။)\nကျွန်တော်ကို ဘယ်သူမှ tag မထားပါဘူး မြစ်ကောက်ရဲ့ open tag ကြောင့် တက်ဖြစ်တာပါ၊တစ်ခါမှလည်း မtag ခဲ့ပါဘူး အခုတက်ပြီနော် ပြန်မဆင်းတော့ဘူး...။\nPosted by ရင်ခတ်နွယ် at 2:52 PM2comments:\nတစ်ခါက စိတ်ကူးပေါက်တဲ့ အချိန်မှာ စိတ်ထဲရှိတာလေးကိုချရေးထားတာ နောက်မှ ပြန်ဆက်ရေးမယ်ဆိုပြီး ပစ်ထားတာ အခုစာအုပ်အဟောင်းလေးမှာတွေ့လို့ ဆက်ရေးမယ်ဆိုပြီးရေးတာ ဘာမှရေးလို့မရတော့တာနဲ့ ဒါလေးကိုပဲ ဒီအတိုင်းလေးပဲတင်လိုက်တယ်..။\nPosted by ရင်ခတ်နွယ် at 10:46 PM4comments:\nအစိမ်းရောင်သင်္ကေတ နှင့် ကျွန်တော်ရဲ့ဧဒင်\nတေးသွားချိုတွေ သီကုံးတတ်တဲ့ ငှက်ကလေးရှိဖူးတယ်\nတစ်ခါက ဧဒင်လို အပြိုင်အဆိုင် ကြီးကျယ်ခဲ့တယ်။\nအခုတော့ ရင်ခွင်နှစ်ခုကြား ဆူးတွေခြားပေါ့\nတေးဆိုငှက်တွေလည်း အဝေးကိုပြေး လွမ်းတေးသီနေတယ်\nငါရဲ့ ဧဒင်ကို အစိမ်းရောင် မင်းသုပ်ပစ်ခဲ့တယ်။\nဒီလမ်းကို မင်ရောငါရော ရဲရဲလျောက်ရမယ်\nကော်ဖီခါးတစ်ခွက်လို နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် ငါသောက်တတ်နေပြီ။\nမင်းအတွက် တုန့်ပြန်မူတွေဟာ မလှပနိုင်ခဲ့ရင်\nPosted by ရင်ခတ်နွယ် at 4:11 PM 1 comment:\nPosted by ရင်ခတ်နွယ် at 1:44 PM No comments:\nမြန်မာလူမျိုးတွေရဲ့ ထုံးတမ်းစဉ်လာအရ ကျေးဇူးရှိတဲ့ သူတွေကိုကျေးဇူးတင်စကားပြောရမှာ အစဉ်အလာတစ်ခုပါ ။နူတ်၏စောင့်မခြင်း နှင့်ဖြစ်စေ၊သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့်ဖြစ်စေ မိမိအကျိုးကို စောင့်မပေးတဲ့ သူတွေကို ကျေးဇူးတင်စကားအရင်ဆုံးပြောပါရစေ ။ကျွန်တော် ရင်ခတ်နွယ်ကို ဘလောဂ့်ဂါဖြစ်လာအောင် ကူညီခဲ့ကြတဲ့ သူတွေအားလုံးကိုကျေးဇူတင်ပါတယ်။\nကျွန်တော်ဟာ ဘလောဂ့်ဂါဆိုတာ ဘာမှန်းကိုမသိခဲ့ပါဘူး၊ဘလောဂ့်တစ်ခုဘယ်လိုလုပ်ရမယ်ဆိုတာကျတော့ ပိုတောင်ဝေးသွားခဲ့ပါတယ် ။ကဗျာတွေ စာတွေရေးတာ အရင်ကတည်းက ၀ါသနာအခံရှိခဲ့ပေမယ့် ဘလောစ်တစ်ခုလုပ်ဖို့လောက်ထိစိတ်ကူးမရှိခဲ့ပါဘူး၊ခံစားရတဲ့ အချိန်တွေမှာ ကဗျာတွေရေးတယ် ပြီးရင်ရေးတဲ့နေရာမှာ ပစ်ထားတတ်တာ ကျွန်တော် အကျင့်ပါ။အားတဲ့အချိန်တွေကျမှ ကဗျာစာရွက်တွေလိုက်ကောက်ပြီး ကလစ်နဲ့ညှပ်ပါတယ်။ ပြီးရင် "ဒဏ်ရာတွေ အမြဲထမ်းပိုးထားရတဲ့အိတ် "လေးထဲကိုထည့်ထားလိုက်တယ်။အဲ့ဒီအိတ်လေးကို ကျွန်တော် ချစ်စနိုးနဲ့ နာမည်ပေးထားတာပါ ။ ကျွန်တော်ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို အမြဲပဲထမ်းပိုးပေးထားရလို့။\nအဲ့ဒီအိတ်လေးက တစ်ခါတစ်ရံမှာ အမှိုက်အိတ်လေးလည်းဖြစ်တတ်ပါတယ်။တစ်ခြားသူကြောင့် အမှုိုက်အိတ်ဖြစ်ရတာမဟုတ်ပါဘူး ဘလောဂ့်ဂါ ဖိုးကြယ်ကြောင့်ပါ။ အလုပ်က ပြန်လာတိုင်း လ္ဘက်ရည် အမြဲပါဆယ် ၀ယ်သောက်တတ်တဲ့ ဖိုးကြယ်ဟာ ကျွန်တော် အိတ်လေးထဲကို သောက်ပြီးသား ဗူးခွံကို အမြဲထည့်ပါတယ်။တစ်နေ့ကြုံတုန်း သူ့ကိုမေးကြည့်ပါတယ်။" ဟေ့ကောင်... ဒီထဲကဘာတွေလည်းလာကြည့်စမ်း" ၊ "ဘာတွေရမှာလည်းဗျ လ္ဘက်ရည်ဗူးတွေပေါ့" ၊တယ်လည်းလာတဲ့ကောင် လ္ဘက်ရည်ဗူးတွေတဲ့ အဲ့ဒါသူပြောမှလား ကျွန်တော်လည်းသိတာပေါ့ "မင်းကိုလ္ဘက်ရည်ဗူးပြနေတာမဟုတ်ဘူး" အဲ့ဒီဗူးတွေ ဘယ်ထဲကိုထည့် ထားတာလည်းလို့ ပြနေတာ၊ "ဘယ်ထဲထည့်ရမှာလည်း အမှိုက်အိတ်ထဲကိုထည့်ထားတာပေါ့ဗျ" အမှိုက်မပွအောင်လို့လေ ။ ခေါ်မေးမိတာကိုက ကျွန်တော်အမှား သူ့ကိုတောင် အမှိုက်မပွလို့ ပြန်ကျေးဇူးတင်ရတော့မလို၊ ကျေးဇူးတော့မတင်ပါဘူး နသယ်ရင်းကို ပိတ်တီးချင်စိတ်တော့ ဖြစ်လာပါတယ် ။" အဲ့ဒါအမှိုက်အိတ် မဟုတ်ဘူး " ငါ့ရဲ့ကဗျာစာရွက်တွေ ထည့်ထားတဲ့ အိတ်လေး ရာဇ၀င်အိတ်လေးကွ နောက်အမှိုက်မပစ်နဲ့ ...ဟုတ်ကဲ့ ကိုမင်း ကျွန်တော် တစ်ကယ်မသိလို့ပါ နောက်မပစ်တော့ပါဘူး။အခုကျတော့လည်း သူမဟုတ်တဲ့ အတိုင်းပဲ ချိုသာနေလိုက်တာ တတ်လည်းတတ်နိုင်တဲ့ ငဖိုးကြယ် ...သူလည်းကျေးဇူးရှင်တစ်ပါးပါပဲ ။\nတစ်ကယ်တမ်းကျွန်တော် ဘလောဂ့်ဂါတွေနဲ့မစိမ်းခဲ့ပါဘူး ဘလောဂ့်တွေမှာစာလိုက်ဖတ်ဖြစ်ပါတယ် ။အခန်းထဲမှာလည်း ဘလောဂ့်ဂါနှစ်ယောက်တောင်ရှိနေတာပဲ ညီမလေး အနှင်းလည်းရှိနေတာပဲ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် ဘလောဂ့်ဂါတစ်ယောက်ဖြစ်မလာခဲ့ပါဘူး။ ဘလောဂ့်လုပ်ဖို့လည်းစိတ်မ၀င်စားခဲ့ပါဘူး ကိုယ်ဘာသာကဗျာရေးလိုက် ပစ်ထားလိုက်၊ ချက်တင်ထိုင်လိုက်နဲ့ တော်တော်လေးဟုတ်နေခဲ့ပါတယ်။ဘလောဂ့်ဂါ ဖြစ်ဖို့ စတင်အကြောင်းဖန်လာတာက " ထေရ၀ါဒ ဗုဒ္ဓသာသနာ " ဘလောဂ့်ကနေအကြောင်းစပါတယ်။မခွန်မြလှိုင်က ကိုမင်း အစ်မဘလောဂ့်မှာ ၀ိုင်းကူပေးဖို့ ပြောရာ ကျွန်တော်က တတ်နိုင်သမျှ ကူညီပါ့မယ်ဆိုပြီး ကတိပေးလိုက်ပါတယ်။အဲ့ဒီမှာ ကျွန်တော် မတွေးမိတာက ဘလောဂ့်မှာ ရေးပြီးသားစာတွေကို ဘယ်လိုထည့် ရမယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် မသိဘူးဆိုတာကို မေ့နေပါတယ်။တော်တော်လေးကို ဒုက္ခရောက်ခဲ့ပါတယ် ဘာလုပ်လို့လုပ်ရမှန်းကိုမသိတော့ အိမ်မှာရှိတဲ့ ဆရာဘလောဂ့်ဂါတွေကို သွားသတိရမိတာနဲ့ အကူအညီတောင်း ဖြစ်ခဲ့သည်။\n"ကျုမီငှာ"ဆိုပြီး တရုတ်လိုမအော် ဖြစ်ခဲ့ပါဘူး ၊တော်ကြာ "ဝှေ့စမော့" လို့ ပြန်မေးခဲ့ရင် ကိုယ်ပဲဒုက္ခများမှာလေ သူတို့ကဘလောဂ့်ဂါတွေလေ တရုတ်စကားလည်းတတ်ချင်တတ်နေမှာ၊ဗာမာလိုပဲ သူငယ်ချင်းမြစ်ကောက်ရေ ငါ့ကိုကူညီကြပါဦး ဘလောဂ့်မှာ စာမထည့်တတ်လို့ သင်ပေးပါဦး လို့ပြောလိုက်မိပါတယ်။အဲ့လိုပြောလိုက်မိတာကိုက ကိုယ့်အမှား၊ဖြစ်နိုင်ရင် နတ်သမီးတွေအများကြီးရှိတဲ့ နတ်ရေကန်ထဲ ချက်ချင်းခုန်ဆင်းပြီး သေလိုက်ချင်တယ်(အနစ်နာခံလိုတဲ့စိတ်ကြောင့်ပါ)။ဆရာသမားမြစ်ကောက်က ဆီလက်မှတ်ဝေရတဲ့ လမ်းလူကြီးလိုပဲ သူဂွင်ထဲရောက်တာနဲ့ သမိန်ပေါသွပ်လို ညှင်း...ညှင်းလို့ မရီပဲ ကျွန်တော်ကိုစတင်နှိပ်ကွက်ပါတော့တယ်။ချက်တင်မှာ ထိုင်ချင်သလောက်ထိုင် ဇိုပီရာမှာ လုပ်ချင်တာတွေလုပ်နေတဲ့ သူကဒီစာလေးတောင် မထည့်တတ်ဘူးလား...?၊ကိုယ့်ကိုကိုယ် သိသင့်နေပြီ။ချက်တင်နဲ့ဘလောဂ့်ဂင် မသိရင်လည်း ကိုနေဘုန်းလတ်ပေ့စ်မှာ စာလေးဘာလေးသွားဖတ်သင့်တယ် အစချီကာ ကိုရီးယားဇတ်လမ်းတွဲလိုပဲ မပြီးနိုင်အောင် အမုန်းနှိပ်ကွက်ပါတော့တယ်။\nကျွန်တော်မှာလည်း ဆီတန်းဆီရတဲ့သူတွေလိုပဲ မျက်နှာငယ်လေးနဲ့ ဆက်ပြီးသီးခံနေရပါတယ် လက်မှတ်ရရင် ပြန်ရောင်းစားမလို့ပေါ့။\nကိုယ်ကသိချင်နေတာကို သီးခံရတာပေါ့ ပြောချင်တာသာပြောပေတော့ ငမြစ်ရေ၊ ကိုယ်ကလည်းသူပြောတဲ့အတိုင်းဖြစ်နေတော့ ခံနေရတာပေါ့ စိတ်ထဲမှာတော့ ဒန်ကော ဒေါကန်ပြီး နဲနဲတော့နှာကစ်သွားတယ်၊ ဆရာသမား မြစ်ကောက်က သူကိုတိုင်နှိပ်ကွက်လို့ အားမရသေးဘူး၊ လမ်းလူကြီးဦးနှောက်နဲ့ ရိုက်စားလုပ်ပြီး ကျွန်တော်အကြောင်းကို " ဆေးတိုက်တဲ့သူ " ပို့စ်အဖြစ်ဘလောဂ့်မှာတင်ပြီး ရအောင်လုပ်စားသွားသေးတယ်။ကျွန်တော်လည်း မဖြစ်တော့ဘူး ဒီနှစ်ကောင် (ဖိုးကြယ်၊မြစ်ကောက်)ကြားမှာနေရင် ပရုတ်လုံးလိုလုံးပါးပါးရင်ပါး မပါးရင် အမှိုက်အိတ်တော့ ဖြစ်တော့မယ်ဆိုပြီး။ဘလောဂ့်လုပ်တတ်အောင် မေးရစမ်းရပါတော့တယ် ၊ အစ်မခွန်မြလှိုင် ကိုအပူကပ်ရပါတော့တယ် ၊ အစ်မရေ အစ်မမောင်မြစ်ကောက်က ကျွန်တော် ဘလောဂ့်မှာ စာမထည့်တတ်တာကို ကောင်းကောင်းကြီးနှိပ်ကွက်နေတယ် လို့တိုင်ပြောပြီး ၊ကျွန်တော် လည်းဘလောဂ့်တစ်ခုလောက်လုပ်ချင်တယ် ကူညီပါဦးအစ်မရယ် ဆိုပြီးအစ်ကူညီတောင်ခဲ့ပါတယ်၊သဘောကောင်းတဲ့ အစ်မခွန်မြလှိုင်က မခံနဲ့ကိုမင်းရေ ပြန်ပြောလိုက် ချက်တင်ထိုင်တတ်တာနဲ့ ဘလောဂ့်လုပ်တတ်ရမှာလား ချက်တင်ကချက်တင် ဘလောဂ့်က ဘလောဂ့် မဆိုင်ဘူးတဲ့ အစ်မလုပ်ပေးမယ် ဘယ်လိုပုံစံလိုချင်လည်း ပြောနာရီဝက်အတွင်း ပြီးရမယ်။အဲ့လိုကြတော့လည်း ကျွန်တော်ကမလိုချင်တော့ဘူး ကိုိုတိုင်လုပ်တတ်ချင်တာလေ၊ဒါကိုလည်း အစ်မကစိတ်ရှည်လက်ရှည်နဲ့ သင်ပြပေးပါတယ်။ဘလောဂ့်လုပ်နည်းတွေ တင်ထားတဲ့ ဘလောဂ့်လင့်တွေကိုလည်းပေးခဲ့ပါတယ်။ကျွန်တော် လုပ်တတ်သလိုလုပ်ထားတဲ့အတွက် ကျွန်တော် ဘလောဂ့်ဟာလည်း အခုထိပုံစံမကျသေးပါဘူး။\nပုံစံမကျတဲ့ ကျွန်တော်ဘလောဂ့်ကိုလာလည်တဲ့သူတွေ အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။\nဘလောဂ့်ကို ပထမဆုံးလာလည်တဲ့ ဘလောဂ့်ဂါ ကိုတည်ငြိမ်းကိုို ကိုယ်လည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ကျွန်တော်ကို သင်ပြပေးရင်း ဘလောဂ့်ဂါ လမ်းကြောင်းပေါ် စတင်ပေးခဲ့တဲ့ အစ်မခွန်မြလှိုင် (သို့) ညီမခွန်မြလှိုင် ကို အထူးကျေးဇူးတင်ပါတယ်။လူလည်ကျပြီး အစ်မလို့ခေါ်တာမဟုတ်ပါဘူး အရင်ကတည်းက လေးစားရင်းအစ်မလို့ခေါ်နေရာကနေ ကိုယ့်ထက် ငယ်မှန်းသိရတော့လည်း ပြင်မရတော့ပါဘူး၊နူတ်ကျိုးခဲ့ပါပြီ အစ်မလို့ပဲ ဆက်ခေါ်တော့မယ်။\nစပယ်ရှယ် ကျေးဇူး တင်ရမယ့် ကျွန်တော် သူငယ်ချင်း (သို့) ညီလေး မြစ်ကောက် ၊ဆန်ရင်းနာနာဖွပ်ပေးရင်း ကျွန်တော် မသိတာ မတတ်တာတွေကို စိတ်ရှည်လက်ရှည်နဲ့ သင်ပေးခဲ့တယ်၊မြန်မာစာ လက်ကွက်ရိုက်တာကအစ မှားတာရှိရင်အားလုံး သင်ပြပေးခဲ့တဲ့ ညီလေးမြစ်ကောက်ကို လည်းကျေးဇူးတင်ပါတယ်။\nဘလောဂ့်ဂါ ညီအစ်ကို မောင်နှစ်မတွေအားလုံး နှင့် သူငယ်ချင်းအားလုံး၊သင်ဆရာ၊ မြင်ဆရာ ၊ကြားဆရာ၊အားလုံးကို ဒီပို့စ်လေးနှင့် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောပါရစေ။\nPosted by ရင်ခတ်နွယ် at 6:44 PM No comments:\nတိတ်တိတ်လေးပဲ ချစ်နေရတော့မှာလား.. ?\nဘာသာပြန်ဖို့ မင်းခက်ခဲလိမ့်မယ် ...။\nဆွတ်ယူဖို့ခဲ့ယဉ်းလှတဲ့ပန်းမို့\nလေသင့်ရာပျံဝဲဖို့ မင်းခက်ခဲလိမ့်မယ် ...။\nအချစ်ရဲ့ပုံရိပ်ကိုမြင်ဖို့ မင်းခက်ခဲလိမ့်မယ် ...။\nသက်မ နဲ့ ရှိုက်မက်ပြင်းရင်း\nဘ၀တွေ တူရှင်ပျော်ဖို့ မင်းခက်ခဲလိမ့်မယ် ...။ ။\nPosted by ရင်ခတ်နွယ် at 10:47 PM No comments:\nမနက်ဖြန်သာ ဖြစ်ပါစေတော့ ........။\nPosted by ရင်ခတ်နွယ် at 11:09 PM No comments:\nငါကိုယ်တိုင် အဖြေရှာမရတဲ့ ပုစ္ဆာတစ်ပုဒ်မှာ\nPosted by ရင်ခတ်နွယ် at 1:07 AM No comments:\nအမေပေးတဲ့အသက်နို့ချိုတစ်စက်နဲ့\nPosted by ရင်ခတ်နွယ် at 3:25 PM No comments:\nဒီနေ့လေးမှာ ငါအရမ်းပျော်ရွှင်ပြီး အလုပ်တွေရှုပ်နေမယ်ထင်တယ်...။\nမင်းအတွက် အလှဆုံးနှင်းဆီပန်းလေ တစ်ပွင့်ရယ် ချောကလက်တစ်ခုရယ် ပို့စကတ်လှလှလေးတစ်ခုလောက် ငါဖန်တီးမိနေမှာအမှန်ပဲ......,\nမင်းကိုပြောမယ့် စကားလေးတွေကိုလည်း ငါတစ်ညလုံးစဉ်းစားထားမှာပေါ့....။\nဒီချစ်သူများနေ့မှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ပြီး ဂန္တ၀န်ဆန်တဲ့ ဆိုင်လေးတစ်ဆိုင်မှာ မင်းနဲ့ငါအတူထိုင်ရင်း မင်းကိုငါဘယ်လောက်ထိချစ်တာ ကိုပြောရင်ကောင်းမလား... ဒါမမဟုတ် ငါတို့ဘ၀နှစ်ခုရှေ့ရေးတွေ တိုင်ပင်နေရင်ကောင်းမလား..?\nမင်းနဲ့ငါ စပြီးချစ်သူဖြစ်ခဲ့တဲ့နေ့တွေရယ် အတူဖြတ်သန်းခဲ့ကြတဲ့ နေ့တွေကို ပြန်ပြောနေ၇င်ကောင်းမလား...? မေးခွန်းများစွာနဲ့ပေါ့ ငါအလုပ်တွေရှုပ်နေမယ်ထင်တယ်....\nချစ်သူ....သူငယ်ချင်းတွေက ငါ့ကို "ချစ်သူများနေ့ "မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေတဲံ့ ...ဆုမွန်တွေပေးနေကြတယ်.....,\nငါအရမ်းပျော်တယ်လို့ ပြန်ပြော၇င်ကောင်းမလာ .....?ငါဘယ်လိုပြန်ဖြေရမှာလည်ချစ်သူ.....?\nအခုတော့လည်း ချစ်သူများနေ့ဟာ ငါနှင့်မဆိုင်သလိုပါပဲ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်လေး ဖြတ်ကျော်နိုင်ဖို့ ဒိုင်ယာရီစာအုပ်အဟောင်းတွေပြန်လှန်ရင်း ငါကြိုက်လို့သိမ်းထားတဲ့ အမည်မသိရေးထားတဲ့ ဘာသာပြန်ကဗျာလေးတစ်ပုဒ်..,\nငါအကြိမ်ကြိမ် ပြန်ဖတ်မိနေတဲ့ ကဗျာလေးတစ်ပုဒ်ကို ပြန်မဖြေနိုင်တဲ့မေးခွန်းတွေအတွက်ရယ် ဒီနေ့လေးအတွက်ရယ် အမှတ်တရ ပိုစ့်အဖြစ်တင်ထားလိုက်တယ်.....။\nမချစ်နဲ့ ငါ့ကို ရုပ်ချောလို့\nPosted by ရင်ခတ်နွယ် at 9:09 PM No comments:\nဆောင်းခိုငှက် သို့အလွမ်း\nမင်းပြန်လာမယ့်နေ့ကိုစောင့် မျှော်မိတယ် . . . ။\nအတွယ်တာမဲ့ငါ့ ရင်ခွင်မှာ\nမင်းခိုဝင်နားခဲ့ တာ ဆောင်းတွင်းလေးတစ်ခုပါ\nဒဏ်ရာမဲ့ဝေဒနာတွေဟာ\nငါ့ ရင်ခွင်မှာ အပြည့်ပါ ။\nငါ့ ရင်ခွင် ခိုဝင်နားတဲ့ မင်းကို\nမြူမှုန်တစ်မှုန် ၊ နှင်းသွေးတစ်စက် မသက်ရအောင်\nငါ့ ရင်ကိုကော ခေါင်းကိုမော့ လို့ \nနွေးထွေးမှု အတောင်ပံတွေနဲ့ \nဖြန့် ကျက်ကာစီးထားခဲ့ တယ် ။\nဆောင်းကန့် လန့် ကာပိတ် နှင်းတွေတိတ်တော့ \nထွက်သွားလိုက်တာ . . .\nနွေးထွေးခဲ့ တဲ့ရင်ခုန်သံတွေ\nမင်းအတွက်ပဲ ရှိခဲ့ ဖူးတာ\nမင်း . . .\nမသိခဲ့ လေလျှော့ လား . . .\nလေဟုန်ကိုခွဲ ၊ အတောင်ကို ၀ဲလို့ \nပျော်ရွင်စွာ ပျံထွက်သွားခဲ့ တာ\nနှုတ်ဆက်တေး တစ်ပွင့် တောင်\nငါ့ အတွက် ခြွေမချခဲ့ ဘူး . . . ။\nအတွယ်တာမဲ့ငါ့ ရင်ခွင်\nသံယောဇဉ် ဗလပွနဲ့နာကျင်ခဲ့ ရတာတောင်\nဒဏ်ရာကိုဖက် ကျေနပ်လျှက်ငါ . . .\nပြုံးခဲ့ မိသေးတယ် ။\nတောက် . . . !\nအမှတ်မရှိတဲ့ဒီကောင်\nနောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လာမယ့် လမ်းမှာ\nရင်ကိုကော့ခေါင်းကိုမော့ လို့ \nစောင့် နေမိသေးတယ် . . .။ ။\nPosted by ရင်ခတ်နွယ် at 1:35 AM 1 comment:\nမင်းအတွက်ပါဘဲ ချစ်သူ ....။\nမောင်းရင်းမှာ တွဲခို ချွဲနွဲ့လိုလည်း\nဂုဏ်သိက္ခာ ဆိုတဲ့ တံတိုင်းတစ်ခုအတွက်\nအညတြ မို့ မဟာသွေး မပါဘူး ချစ်သူ ....။\nနေရောင်မကျ ၊ မိုးစက်မယို\nထရံကာ ဓနိမိုး ကျုရိုးခြံတိုင်က\nဘ၀ရဲ့ ဟော်နန်းတစ်ခုပါ ချစ်သူ ....။\nရွှေလင်ပန်း ဆိုတာ အချင်းဆေးစရာလို့\nဘာသားနဲ့ ထုထု လူသားဆန်ဆန်\nတခါတရံတော့ စိတ်လျှော့ချင်တယ် ချစ်သူ .... ။\nPosted by ရင်ခတ်နွယ် at 1:26 AM No comments:\n၀တုတ်မလေးရေ . .\nHi . . . ဆိုပြီး ၊ ငါရဲ့နှလုံးသားမှာ နင်ခြေရာလာချတဲ့ နေ့ ပေါ့။ အဲဒီတုန်းက နင်ဟာ ငါ့ နှလုံးသားကို သိမ်းပိုက်သွားမယ့်သူမှန်း ငါတစ်ကယ်ကို မသိခဲ့ ပါဘူး ။နင်ရော ကြိုတင်ပြီး သိနေခဲ့ လေသလား ? တကယ်လို့ သာ နင်ကသာ ကြိုသိများသိနေခဲ့ ရင်. .\nငါ . . . စသိခဲ့ တုန်းက နင်ဟာ ကောင်မလေးတွေထဲက သာမန်ကောင်မလေး တစ်ယောက်အဖြစ်နဲ့ ပေါ့။ နောက်မှ ငါသိခွင့် ရခဲ့ တာ နင်က ကောင်မလေးတွေထဲက ၀တုတ်တုတ် ၊ ပေကပ်ကပ်၊ ဂျစ်ကန်ကန် နဲ့ငါ့ ကို အနိုင်ယူမဲ့ကောင်မလေးတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ မှန်း ငါသိခဲ့ ရတယ် ။ ဒါပေမယ့် နောက်ကျခဲ့ ပြီဟာ . . . ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော ငါဘက်က ကြိုတင်ပြင်ဆင်ချိန်မရခဲ့ ခင် နှလုံးသားက မင်းကို လေးလေးနက်နက်နဲ့ထာဝရတစ်နေရာစာ ပေးခဲ့ မိလို့ ပဲ ။နင်နဲ့ ငါ စကားပြောဖို့ချိန်းထားပြီး အခက်ခဲ တစ်ခုကြောင့်ငါ မရောက်ဖြစ်ခဲ့ဘူး ။ ငါရောက်မလာလို့ ၊ နင်ငါ့ ကို မျှော်နေတယ်လို့ငါသိခွင့်ရခဲ့တယ် မထင်မှတ်ပဲ အံ့ သြခဲ့ ရတယ် ။ အဲဒီအတွက်လည်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်ခဲ့ ရတယ် ။ ဘာကိုမှ အလေးအနက် မထားတတ်တဲ့ငါလေ ဒီနေ့ လေးကို ဒိုင်ယာရီမှာ ရေးမှတ်ထားသလို ငါ့ စိတ်ထဲမှာလည်း စွဲထင်နေအောင်ကို မှတ်ထားကာ နောင်ကို ဒီလိုမျိုး မဖြစ်စေရဘူး . . . လို့ ။ ဒါ ဆို ဒီနေ့ လေးအတွက် နင်ငါ့ ကို ကျေနပ်နိုင်မှာပါ ။၃.၅.၂၀၀၇ . . . . ဒီနေ့ လေးကို နင်မှတ်မိနိုင်ပါဦးမှာလား ? မင်းရဲ့ ရိုးသားပွင့် လင်းတဲ့ မေးခွန်းကြောင့်ဂယောင်ချောက်ခြားနဲ့ ပုံစံမကျတဲ့ရည်းစားစကားနဲ့ငါနင့် ကို ချစ်ခွင့် ပန်တဲ့နေ့ လေးပေါ့။ တစ်နေ့တစ်ခြား နင့်အပေါ်မှာ ငါ့ ရဲ့ အချစ်စိတ်တွေပိုများလာခဲ့ တယ် ။ မြိုသိပ်ရလွန်းလို့ လဲ ငါ့ ရင်တွေ မွန်းကျပ်နေတယ် ။ တစ်ကယ်တန်း ကျတော့ငါဖွင့် မပြောရဲခဲ့ ဘူးကွာ .။ ဖွင့် မပြောရဲဘူး ဆိုတာထက် ဖွင့် မပြောရက်ခဲ့ တာပါ ၀တုတ်မလေးရေ . . . ။ငါ့ ဘ၀ ငါ့ အခြေအနေကို ငါအသိဆုံးပါ ။ ငါကိုယ်တိုင် ပျော်ရွင်နေရတဲ့ငါ့ ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ် အိမ်မက်လေးကို ငါ . . . မဆုံးရှုံး ချင်ဘူး ။ အဲဒီအိမ်မက်လေးထဲမှာဘဲ နင့် ကိုငါ ချစ်နေချင်တာ ။ နင်မသိနိုင်တာ ကလွဲရင် ငါ့ အိမ်မက်ကလေး ပျောက်ဆုံးသွားမှာမှ မဟုတ်တာ . . . ။ နင်ကတော့ငါ့ ကို အမြဲတမ်း အားပေးပါတယ် . . . ချစ်တဲ့ သူရှိတာပဲ ကိုကစပြီး ဖွင့် ပြောလိုက်ပါလားတဲ့။ ဒါမှ ရင်ထဲမှာ ပေါ့ ပါးသွားမှာပေါ့ တဲ့။ မထင်မှတ်ပဲ နင် ငါ့ ကို မေးခွန်းလေးတစ်ခု မေးလာတယ်နော် . . . ငါ ချစ်တာ ဘယ်ကောင်မလေးလဲ ? တဲ့ရိုးရိုးသားသားနဲ့ပွင့် ပွင့်လင်းလင်း ပြောရအောင်တဲ့။ နင် ငါ့ကိုခင်ရင် အခုပြောကို ပြောရမယ်တဲ့။ မပြောရင် ငါနင့် ကို မခင်တော့ ဘူးတဲ့။ ငါဘယ်လို ပြောပြရမလဲ ၀တုတ်မလေးရေ . . . ။ ငါကြံရာမရတဲ့အဆုံး နင့် ကိုငါချစ်နေတာပါလို့ပြောမိခဲ့ တယ် ။ ဘယ်လောက် အံ့ သြစရာကောင်းခဲ့သလဲ နင်ကတော့ငါ့ ကို ရယ်ကျဲကျဲနဲ့အခုနင့် ရင်ထဲမှာ ပေါ ပါးသွားပြီ မဟုတ်လားတဲ့။ နင့် ရင်ထဲမှာ ပေါ့ သွားအောင် ငါ လုပ်ပေး လိုက်တာတဲ့။ ဘယ်လောက်ကြည်နူးစရာ ကောင်းလိုက်သလဲ ... နင် ငါ့ ကို နားလည်ပေးခဲ့ တယ်နော် ။ တကယ်ပါပဲ အခု ငါ့ ရင်ထဲမှာ ပေါ့ ပါးသွားခဲ့ ပြီလေ . . ၂၅.၅.၂၀၀၇ . . . . ၀တုတ်မလေးရေ . . ဒီနေ့ လေးကို ငါ့ ဘ၀မှာ ဘယ်တော့ မှ မေ့ မှာမဟုတ်ပါဘူး ။ ငါ့မွေးတဲ့ နေ့ တောင်မှ ငါ မေ့ ရင်မေ့ နိုင်လိမ့် မယ် ။ နင်ငါ့ ကို ချစ်တယ်လို့အဖြေပေးခဲ့ တဲ့ဒီနေ့လေးကို ငါအမြဲတမ်း သတိရနေမှာပါကွာ ။\nအခုဆို ငါ့ ဘေးမှာ ငါ့ ကို နားလည်ပေးမယ့်၊ အားပေးစကားတွေ ပြောပေးမယ့်တီးတိုးတိုင်ပင်ဖေါ် ၀တုတ်မလေးတစ်ယောက် ရှိနေပြီပေါ့ ကွာ ။ ဂျစ်ကန်ကန် ၊ ပေကတ်ကတ် နိုင်တာကလွဲရင် ငါ့ရဲ့ဘ၀အမောတွေ ကြားထဲဝင်လာရဲတဲ့နင့်ကို ကျေးဇူးပါပဲ ၀တုတ်မလေးရေ . . . ။အရင်ကဆို ၀၀တုတ်တုတ် ကောင်မလေးတွေမြင်ရင် ပြုံးစိစိ နဲ့သဘောကျတတ်တဲ့ငါ . . . ၊ အခုဆိုရင် ၀တုတ်တုတ် ကောင်မလေးတွေကို တွေ့ ရင် နင်ဖြစ်နေမလားလို့လိုက်ကြည့်ပြီး ၊ စိတ်ကူးယဉ် အပြုံးလှလှလေးတွေကို ငါဖန်တီးနေတတ်ခဲ့ ပြီဟာ ။ ဒါတွေဟာ မင်းကြောင့် ပေါ့ဝတုတ်မလေးရေ ။ ကျေးဇူးလည်း တင်တယ် ၊ အမြင်လဲ ကတ်ချင်တယ် ငါ့ ကို နိုင်စားလွန်းတဲ့နင့် ရဲ့ စိတ်ကိုပေါ့။\nနင့် အတွက် အမှတ်တရရယ်လို့လုပ်ပေးခဲ့ တဲ့ငါမြတ်နိုးတဲ့အရာတွေ တော်တော်များများကို နင်အမြဲဖျက်တတ်တယ်နော် ။ ငါ့ကို နာကျင်အောင်လုပ်နေတာလား ၀တုတ်မလေးရေ . . . နင်နဲ့ပါတ်သက်တဲ့အရာမှန်သမျှ ဘာမဟုတ်တဲ့ကိစ္စလေး တစ်ခုတောင် ငါ ခံစားတတ်လွန်းတာ နင်မသိရော့လေသလား ?သိရဲ့သားနဲ့ငါ့ ကို နာကျင်စေချင်လို့ လား ? ဒါမှ မဟုတ် နင် အမြဲပြောပြောနေတဲ့ငါကိုချစ်တယ်ဆိုတာကို ပြနေတာလား ? မေးခွန်းတွေကို မေ့ ထားရင်း နင့်ကို ပိုချစ်နေနိုင်အောင်ပဲ ငါ ကြိုးစားခဲ့ တယ်လေ . . . ။ ၀တုတ်မလေးရေ . . တစ်ခါတစ်လေ နင်ငါ့ ကို စိတ်ဆိုးရင် နင်အမြဲပြောတတ်တဲ့ချစ်သူဘ၀ ခိုင်မြဲဖို့ ဆိုတာ ချစ်နေရုံနဲ့မပြီးဘူး ။ ယုံကြည်မှု နားလည်ပေးမှုတွေလည်း လိုအပ်တယ်လို့နင်ငါ့ ကို ပြောခဲ့ တယ်နော် ။ နင်ရဲ့အရှေ့ မှာ ငါ မမေး.ရက်ခဲ့ တဲ့မေးခွန်းလေး တစ်ခုကို အခုငါ နင့် ကိုမေးကြည့်ချင်တယ် ။ နင်မေးခဲ့ တဲ့မေးခွန်းလေး အတွက်ပါပဲ . . .\nနင်ငါနဲ့စကားတွေ ပြောနေရရင် အရမ်းပျော်တာပဲလို့ငါ့ ကိုနင် ပြောခဲ့ ဘူးတယ်နော် ။ နင့် ကို ပျော်ရွင်စေချင်တဲ့ငါဟာ . . . ငါကိုယ်တိုင်လည်း နင်နဲ့စကားတွေပြောနေရရင် အရမ်းပျော်တာပဲ လို့နင့် ကိုပြန်ဖြေရင်း တိတ်တခိုးနာကျင်ခဲ့ရတယ် ။ ငါ့ ရဲ့စိတ်ထဲမှာလည်း စိုးထိတ်ခဲ့ မိတယ် ။\nငါနဲ့စကားပြောရတာ နင်ပျော်လို့ များ ငါ့ ကို ချစ်ခဲ့ တာလား ? ၀တုတ်မလေးရေ . . အဲဒီလို မဖြစ်ပါရစေနဲ့ လို့ငါဆုတောင်းနေမိတယ် ။ ဒီလိုဆို ငါ့ ကို မချစ်ပါနဲ့ဝတုတ်မလေးရေ . . . နင်ပျော်မယ်မယ်ဆိုရင် နင်ပြန်မချစ်လည်း နင်ပျော်ရွင်ဖို့. . . နင့် ကိုနေ့ တိုင်း ၊ နေ့ တိုင်း ငါ စကားတွေလာပြောပေးမှာပေါ့။ ငါလေပေးဆပ်နိုင်သမျှထဲက အားလုံးပေး ဆပ်ပြီး နင့် ကိုချစ်နေချင်တဲ့သူပါ ။\nတစ်ခါတစ်လေ နင်ငါ့ကို စိတ်ဆိုးပြီး အရွဲ့ တိုက်တာ ၊ ဂျစ်ကန်ကန် လုပ်တာလေးတွေက နင်ငါ့ ကို တန်ဖိုးမထားသလို မျိုး ခံစားရရင် ငါထိန်းချုပ်ထားတဲ့ ကြားက ငါ့ မာနတွေ ပေါက်ကွဲခဲ့ ရတယ် ။ အဲဒီ မာန အပိုင်းအစလေး တစ်ခု နင့် ကို သွားမှန်လို့နင်နာကြင်ခံစား ရရင် ငါ့ကိုယ်ငါလည်း နာကျည်းခဲ့ ရတယ် ။ အဲဒီညက ငါ့ကိုယ်ငါ ဒဏ်ခတ်တဲ့ ညပေါ့။ ( ဟန်နီကယ် ဘီယာ (၃) ဗူး + အာလူးကြော် နဲ့ ပေါ့) ငါအတွေးထဲမှာ စီးမျှောရင်း ငါ့ ကိုယ်ငါ ဒဏ်ခတ် နေမိတယ် ။နင်အမြဲ ပြောခဲ့ တဲ့ ငါနဲ့ အတူနေရင် ငါကြိုက်တတ်တဲ့ ရှမ်းခေါက်ဆွဲ ကို နင်ကိုယ်တိုင် ချက်ကျွေးမယ် ဆိုတဲ့နင့်ရဲ့စကားသံ ၀ဲဝဲလေးကို ငါလွမ်းတတ်နေပြီဟာ ။ နင့် ရဲ့အကျွမ်းကျင်ဆုံး ဟင်းချက်နည်းထဲက ကြက်ဥကြော် နဲ့ကြက်ဥပြုတ် ကိုလည်း ငါတောင်းတနေမိတယ် ။ နင့် ရဲ့ငြုတ်သီးထောင်း စပ်စပ်လေးကို ငါမကြိုက်ပေမယ့်. . . နင် သာငါ နဲ့အတူရှိနေခဲ့ မယ်ဆိုရင် ငါ စားနိုင်ပါတယ် ။နင်ဟာ.....ငါ့ရဲ့ဘ၀ပါ...။နင့် ကြောင့် ပေါ့ဝတုတ်မလေးရေ . . .\nတရုတ်သီချင်းတွေကို မကြိုက်တတ်တဲ့ ငါ . . . အခုဆို နင်ကြိုက်တတ်တဲ့တရုတ်သီချင်းတွေကို မြတ်နိုးတတ်လာသလို ၊ J.J Line ဆိုတဲ့နာမည်ကိုလည်း ရင်းနှီးလာတယ် ။ DAOLANG ရဲ့သီချင်းတွေကိုလည်း ငါခံစားတတ်နေပြီဟာ ။ နင်ပေးထားတဲ့ဝေါ်ရှန်းနေ(နီ) / I Miss You ဆိုတဲ့တရုတ်သီချင်းလေး က ငါ့ ရဲ့အသဲစွဲ ပေါ့။ နင်မကြိုက်တတ်တဲ့Hip Hop သီချင်းတွေ ကိုတောင် ငါနားမထောင်ဖြစ်တော့ တဲ့ အထိပေါ့။ နင်နဲ့ အတူ တစ်ဖက်ထဲမှာ အမြဲတမ်း အတူရှိနေချင်တဲ့ ငါလေ နင်စီးတတ်တဲ့အနီရောင် ကတ္တီပါ ဖိနပ်လေးကိုတောင် လိုက်စီးဖို့ငါ စဉ်းစားမိတယ် ။ ( တို့ကို ရာဇာလို့ပါတ်ဝန်းကျင်က မပြောရင် ပေါ့ လေ . . . )\nနင်နဲ့ ငါ ချစ်သူဘ၀မှာ ရွှေတိဂုံ ဘုရားကို မရောက်ဘူးသေးသလို ၊ ကန်တော်မင်္ဂလာ ပန်းခြံကိုလည်း မရောကဖူးသေးဘူးဟာ ။ သမ္မတ ရုပ်ရှင်ရုံမှာလည်း ရုပ်ရှင်ကြည့်ဖို့ ဆိုတာလည်း ဝေးပေါ့။ သူများတွေလို K.L.C.C အမွှာညီနောင် မျှော်စင်ရဲ့ STARBUFF ကော်ဖီဆိုင်မှာ ကော်ဖီတစ်ခွက်ကို (ပိုက်ဆံ မလောက်၍ ) နှစ်ယောက် အတူ သောက်ရင်း သင်းပျံ့ တဲ့ကိုယ်သင်းနဲ့လေးလည်း ငါ မဖလှယ်ခဲ့ ဘူးပါဘူး ။ ကိုယ်တို့ သာ အဲဒီလိုမျိုး အခွင့် အရေးရခဲ့ ရင် ပိုက်ဆံမလောက်မယ့်အတူတူ နေကြာစေ့တစ်ထုပ်နဲ့၊ ရေသန့် ဘူး တစ်ဘူး ၀ယ်ပြီး . . . K.L.C.C ပန်းခြံထဲ က ရေပန်းလေးနားမှာ ထိုင်ရင်း နင့် ကို နေကြာစေ့ခွံကြွေးမှာပေါ့. . . ၀တုတ်မလေးရယ် ။ အဲဒါမှ ပိုပြီး Romantics ဖြစ်မယ်ထင်တာပဲ ။ နင်ငါ့ ကို ခွင့် ပြုမယ်ဆိုရင် နင့် လက်ကလေးကို နွေးနွေးထွေးထွေး ဆုပ်ကိုင်ထားမှာပေါ့. . . ၀တုတ်မလေးရေ . . . ။ ( coffee သောက်တတ်ရုံ သက်သက်နဲ့K.L.C.C ကို လျှောက်ပါတ်နေတဲ့မြစ်ကောက် ကို ချောက်ချနေခြင်း မဟုတ်ပါ . . . )\nဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ၀တုတ်မလေးရေ ...ငါ့ ရဲ့ အနာဂတ်နေ့ တွေထဲမှာ ငါ . . . ဟာ လဲပြိုလိုက် ၊ ပြန်ထလိုက်နဲ့သက္ကရာဇ် တွေကို တစ်ခုစီ ဖဲ့ စားရင်း နင်နဲ့ပြန်ဆုံမယ့်နေ့ ကို မျှော်လင့် မိတယ် ။ ငါမျှော်လင့် မိပေမယ့်အားတင်းပြန်လာရမယ့်နင့်ရင်ခွင် ငါ့ အတွက် ခြောက်သွေ့ နေမှာ ကိုတော့ ငါ ကြောက်တယ် . . . ။\nမာယာကြွယ်တဲ့လောကကြီးမှာ သစ္စာကို ရင်မှာတည်ပြီး ၊ မာယာမပါတဲ့ စကားတစ်ခွန်းကို ငါပြောချင်တယ်ဝတုတ်မလေးရေ...ငါ့ ရဲ့ နောက်ဆုံး ထွက်သက်တွေအထိ မပြောင်းလဲတဲ့ချစ်ခြင်းနဲ့နင့် ကိုငါ အမြဲတမ်းချစ်နေမယ် ။နှလုံးသားပြတိုက်ထဲက ဂျစ်ကန်ကန် ၀တုတ်မလေးတစ်ယောက် ပါပဲ ... ။\nPosted by ရင်ခတ်နွယ် at 12:54 AM No comments:\nကဗျာကိုကျိုးစေခဲ့တာ မင်းကြောင့်။ ။\nPosted by ရင်ခတ်နွယ် at 2:29 PM No comments:\nနှလုံးသားပြတိုက်ထဲက ဂျစ်ကန်ကန် ၀တုတ်မလေးတစ်ယောက်ရဲ...


ကကြီးအကြောင်း တတို့နှစ်တို့(၄)-ဆယ့်နှစ်မျိုးဂျင်းသုတ် | Myanmar Gazette News Media Forum Network\nHome » Creative Writing » ကကြီးအကြောင်း တတို့နှစ်တို့(၄)-ဆယ့်နှစ်မျိုးဂျင်းသုတ်\nPosted by padonmar on Nov 12, 2013 in Creative Writing, My Dear Diary, Photography, Travel | 20 comments\nဒီတခါတော့ သူတို့ဆီမှာလည်း မကောင်းတာတွေ တွေ့ပေမယ့်\n(မူးလဲနေတာ၊လမ်းပေါ်တံတွေးထွေးသွားတာ၊လမ်းဘေးဈေးဆိုင်တွေပိတ်တာ၊ဈေးတင်ရောင်းတာ…စတာတွေတွေ့မိပေမယ့် အနည်းစုဖြစ်တော့ ကိုယ့်ဆီမှာက အများစုဖြစ်တာလေ)ကောင်းတာ အားကျမိတာလေးတွေပဲ ပြောပြချင်ပါတယ်။\nသူတို့နန်းတော်ကို သွားကြည့်တော့ ကျောင်းသားလေးတွေ အဖွဲ့လိုက်လာလေ့လာကြတယ်။ကျမတို့သွားတာ သောကြာဆိုတော့ ကျောင်းပိတ်ရက်မဟုတ်၊ကျောင်းတွေက စီစဉ်ပြီးလွှတ်တာဖြစ်မယ်။မူကြိုအရွယ်၊မူလတန်းအရွယ်၊အလယ်တန်းအရွယ်၊အထက်တန်းအရွယ် အစုံပါပဲ။အဲဒီကျောင်းသားတွေကို ဝင်ကြေးသက်သက်သာသာခွင့်ပြုသတဲ့။\nကျမတို့ရဲ့ ကျောင်းတွေကကော ကျောင်းသားလေးတွေကို နန်းတော်၊(မန္တလေးဆိုရင်ပေါ့)အမျိုးသားပြတိုက်၊သမိုင်းဝင်ခံတပ်စသည်တွေကို လိုက်ပြပြီး အမျိုးသားရေးစိတ်ဓာတ်တက်ကြွအောင် လုပ်ဖူးကြပါသလား။လုပ်ဖူးခဲ့ရင်လည်း မလုပ်တာ ဘယ်လောက်များကြာကြပါလိမ့်၊နောင်ကိုရော လုပ်သင့်တယ်လို့များမထင်ကြဘူးလား။\nသူတို့ဆီမှာ သူတို့ထွက်ကုန်တွေပဲ အများဆုံးသုံးတာတွေ့မိတယ်။ကားဆို ကိုရီးယားထုတ်တွေပဲများတယ်။ဂျပန်ကားဆိုတာအရည်အတွက်နည်းနည်းပဲ တွေ့မိတယ်။\nသူတို့ တရုတ်နဲ့ ဂျပန်ကို မုန်းလို့ တရုတ်ပစ္စည်း၊ဂျပန်ပစ္စည်း မသုံးချင်ဘူးထားတော့၊အမေရိကန်ကို အထင်ကြီးကြပေမယ့် မိုဘိုင်းဖုန်းဆိုင်တွေထဲလည်း Apple ကို သွားမိသမျှလမ်းတွေမှာ ရှားရှားပါးပါး ၁ဆိုင်ပဲမြင်မိတယ်။\nမိတ်ကပ်ဆိုလည်း သူတို့မိတ်ကပ်က အရည်အသွေးကောင်းပြီး ဈေးချိုပါတယ်လို့ တွင်တွင်ကြော်ငြာတာပဲ။ကိုရီးယားမလေးတွေက သူတို့ကိုရီးယားမိတ်ကပ်ပဲ သုံးကြတယ်လို့ ပြောပါတယ်။\nSeoulမြို့ပြင်ထွက်တဲ့လမ်းမှာ US ပိုင်မြေဆိုပြီး မြေတော်တော်ကျယ်ကျယ် အုတ်တံတိုင်းပေါ်စာတပ်ထားတာတွေ့မိတယ်။\nမြေပေါ်နေရာပေးထားပေမယ့်၊ ကိုယ်လိုတဲ့ အကူအညီတွေလည်း တဲ့အောင်ပေါင်းပြီးယူပေမယ့် အသည်းနှလုံးထဲတော့ နေရာပေးကြပုံမပေါ်ပါဘူး။\nအဖြူနဲ့(သို့)အမည်းနဲ့ စပ်တဲ့ ရုပ်ကလေးတွေ မတွေ့မိလို့ပါ။\nသူတို့ဆီမှာ ရိုးရာအဝတ်အစားဝတ်တဲ့သူဆိုတာ သက်သက် အလှဝတ်ပြတာပဲ တွေ့တော့တယ်။တောဖက်တွေမှာတော့ ရှိချင်ရှိမှာပေါ့။\nဒါပေမယ့် အပေါ်ယံ အဆင်အပြင်ထက် အသည်းထဲမှာ ကိုယ့်လူမျိုးကိုယ့်တိုင်းပြည်ကို ချစ်အောင် ကလေးငယ်ငယ်ကတည်းက သင်ပေးကြဖို့ စဉ်းစားသင့်ပါပြီ။\nဒို့နန်းတော်ထဲ အမှိုက်မတွေ့စေရဆိုတဲ့ အဖိုးအို\n(၃)Customer စားသုံးသူပေါ် တာဝန်ကျေ\nကားစောင့်တုံး ခရီးသည်တွေဖက်က မှန်ကို သုတ်ပေးတဲ့ ကားသမား\n(၄)ကင်းထောက် သို့မဟုတ် ကူညီပါရစေ နဲ့ ဘာသာစကားလေ့ကျင့်ရေး\nတိုးရစ်တွေလာတတ်တဲ့နေရာမှာ နိုင်ငံခြားဘာသာနဲ့ တိုးရစ်တွေကိုအခမဲ့ကူညီပေးနေတဲ့ ကင်းထောက်ကလေးတွေ(ကျမတို့ဆီမှာရော ဒီလို အခမဲ့ကူညီမှုမျိုး မလုပ်သင့်ဘူးလား၊ကလေးတွေလည်း မျိုးခြားဘာသာစကားကျွမ်းကျင်မှုလေ့ကျင့်နိုင်တယ်။\nကျမတို့သွားတဲ့ သင်တန်းရုံးမှာ နေ့လည်စာစားပြီးချိန်တိုင်း အမျိုးသမီးအိမ်သာခန်းထဲက လက်ဆေးကြွေခွက်မှာ သွားတိုက်နေကြတဲ့ ကိုရီးယားမလေးတွေ တွေ့ခဲ့ရတယ်။\nမျက်နှာလေးလှရုံသာမက သွားနဲ့ ခံတွင်းပါ သန့်ရှင်းကျန်းမာမှ အလှစစ်ဆိုတာကို သူတို့လေးတွေ ကောင်းကောင်း နားလည်ပုံပေါ်ပါတယ်။\nကျောင်းတွေက လေ့ကျင့်သင်ကြားပေးလိုက်တာလို့ ထင်ပါတယ်။(ဓာတ်ပုံတော့ ရိုက်ရမှာ အားနာလို့ မရိုက်ခဲ့ရဘူး)\nပလက်ဖောင်းတွေက ဝှီးချဲတောက်လျှောက်သွားနိုင်အောင် လုပ်ထားသလို ကားလည်း မောင်းတက်နိုင်တယ်။လူနာတင်ယာဉ်လာရင်ပလက်ဖောင်းပေါ်တက်ရှောင်ပေးလို့ရတယ်။\nလူတွေကလည်း မျဉ်းကြားမှာ လူကူးမီးလေး စိမ်းမှ ဖြတ်ကူးကြပါတယ်။\nမျဉ်းကြားတွေကလည်း တခုတခု မဝေးဘဲ လမ်းထိပ်တိုင်းမှာလည်းရှိနေတော့ မျဉ်းကြားရောက်အောင် သွားဖို့ ဝန်မလေးတော့ဘူးပေါ့။\nကားတွေကလည်း ဖြည်းဖြည်းပဲ မောင်းကြတာဖြစ်ပြီး မျဉ်းကြားမှာ ရပ်ပေးဖို့ ဝန်မလေးကြသလို အထူးတလည် အရှိန်လျှော့မနေရပါဘူး။\nကျောင်းသားတွေ မျဉ်းကြားကကူးဖို့ စောင့်နေကြတယ်၊မျဉ်းကြားကလည်း မဝေးတဲ့ အကွာအဝေးတွေမှာ ရှိတယ်။လမ်းထိပ်တိုင်းမှာလည်း မျဉ်းကြားရှိတယ်။လူတွေကမျဉ်းကြားကကူးသလို ကားတွေကလည်းရပ်ပေးတယ်။\nဓာတ်တိုင်တွေမှာ ပန်းအလှပင်တွေ စိုက်ပေးထားတယ်။\n(၉) အန္တရာယ်ကိုကြိုတင်ကာကွယ်ထားတဲ့ ဆောက်လုပ်ရေး(Safety First)\nဖုန်ထမယ့်နေရာ မြက်ခင်းအတု ကပ်ပေးထားတယ်။\nအထပ်မြင့်ရဲ့ လှေကား အောက်ဆုံးလွှာနဲ့ ပထမလွှာမှာ ပိုက်ခံထားတယ်။မတော်တဆပြုတ်ကျရင် မြေပြင်ထိမကျအောင်လို့။\nမြို့ထဲဖြတ်တဲ့ ဟိုင်းဝေးမှာလမ်းဘေးကို ကာထားပေးတယ်။\n(၁၁)ဒို့လည်း မော်တော်ဆိုင်ကယ်စီးချင်တယ်(သဘောင်္သီးလေး အီးတီကို သတိရမိသေးတယ်)\nမော်တော် ဆိုင်ကယ်နဲ့ ပစ္စည်းတင်ခွင့်ပြုထားတယ်\nရန်ကုန်မှာ ဘာကြောင့်များ ခုထိ ပေးမစီးပါလိမ့်။\nဒီလို အစိုးရတောင် မကျေနပ်လို့ ဆန္ဒပြတဲ့သူတွေရှိတယ်။ ဆန္ဒပြသူတွေကို ပတ်ဝန်းကျင်က အရေးတောင်မစိုက်ဘူး။\nကဲ…ခရီးလေး တခေါက်ထွက်ပါတယ်။မျက်စိနောက်အောင် မလှမပပုံတွေပဲ ရိုက်လာတယ်။\nနားညည်းအောင်လည်း ဗျစ်တောက် ဗျစ်တောက်ပြောတယ်။\nနည်းနည်းသိတာကို တတ်ယောင်ကားလုပ်ပြီး များများပြောတတ်တယ်။\nဒီအဖွားကြီး နောက်ထပ် ဘယ်ကိုမှ မသွားမိပါစေနဲ့လို့သာ ဆုတောင်းကြပေတော့။\nကျန်တာတွေ မပြင်နိုင်ခင် စိတ်ဓာတ်လေးတွေ အရင်ပြင်ရရင်ကောင်းမယ်၊.\nကိုယ့်စိတ်ဓာတ်ကို ပြင်ဖို့တော့ အစိုးရကို အားကိုးစရာမလိုဘူးလေနော့။\nအင်းဒါတွေကတော့ အားကျနေရတာပါပဲအန်တီဒုံရေ။ ဒီမှာတော့ ပြင်ရမှာတွေအများကြီး မူလတန်းကျောင်းတွေကကလေးတွေစိတ်ဓါတ်ကနေစပြင်မှ နောင်မျိုးဆက်တခုနှစ်ခုကျမှ အသားကျတော့ မယ်ထင်ပါ့။\nကေဇီ နဲ့ မွသဲရေ\nအတူခရီးသွားတဲ့ မြန်မာတွေနဲ့ လိုက်ပို့တဲ့ ကိုရီးယားကတော့ ထင်မယ်။\nဒီအဖွားကြီး ဓာတ်ပုံရိုက်တာ ဘာတွေ လျှောက်ရိုက်နေမှန်းမသိဘူးလို့။\nတောသားမြို့ရောက် ကျီးကန်းတောင်းမှောက် ဖြစ်နေတယ်ထင်ပါရဲ့။\nအဲဒီ ကလေးလေးတွေ ပုံတွေမှ အများကြီးရိုက်လာတာ၊\nကကြီး မရောက်ဖူးလို့ ကကြီးအကြောင်းပုံလေးတွေနဲ့တကွဖတ်ရတာ အာတီဒုံကိုကျေးဇူးတင်ပါ၏\nရန်ကုန်မှာ ဘာကြောင့်များ ခုထိ ပေးမစီးပါလိမ့်။”\n…အောင်မြတ်လေး..အာတီဒုံရေ.. မော်တော်ဆိုင်ကယ် ပေးမစီးတာတောင် လမ်းတွေဒီလောက်ပိတ်နေတာ.. စည်းကမ်းကလည်းမရှိကြတာနဲ့…ဆိုင်ကယ်များခွင့်ပြုရင်..ဒွတ်ခပဲ\nအနော်တို့မှာ ကားမဝယ်နိုင်လို့ ဆိုင်ကယ်လေး စီးရတာကို မြို့ဂျီးသားတွေကနှိမ်တာလားးး\nရန်ကုန်မှာ ဆိုင်ကယ်တွေ ပေါများလာပါဇီတော်!!!\nသူများနိုင်ငံတွေမှာလည်း ကားကျပ်တဲ့ Traffic ဆိုတာ ရှိတာပဲ။\nဒါပေမယ့် သူတို့ traffic က ကားများလွန်းလို့ အလှည့်စောင့် ဖြည်းဖြည်းသွားရတာ။\nဒီမှာလို ခေါင်းချင်းဆိုင် လှုပ်မရလို့ လုံးဝမရွေ့တော့တာ မဟုတ်။\nကားကြပ်လို့ အချိန်တွက်ပြီး စောသွားတာမျိုးက လုပ်လို့ရတယ်။\nလှုပ်မရအောင် ကားချင်းချိတ်နေတာမျိုးက ဘယ်လိုမှ မျှော်မှန်း အချိန်ပိုယူလို့မရဘူး။\nအဲဒါတွေကို ပျောက်အောင် ဥပဒေနဲ့ထိန်း၊အသိစိတ်ဝင်အောင် ပညာပေးမလုပ်ပဲ\nမဆီမဆိုင် မော်တော်ဆိုင်ကယ်မစီးရ လုပ်တာဟာ\nဖိနပ်ဆိုက်သေးနေတာကို တော်အောင် ဖနောင့်ဖြတ်သလိုပဲ။\nအရင်က ကျမတို့ ရုံးမှာ ဝန်ထမ်းတွေကို ဆိုင်ကယ် တစီးစီပေးထားတယ်။\nသူအိမ်က ရုံးလာတက်လည်း အဆင်ပြေတယ်။\nအိမ်မှာ ရုံးမှာရောက်ရင် အခန်းထဲ မသွင်းထားလို့လည်း လွယ်တယ်။\nလူ ၁ယောက် ၂ယောက်တည်းသွားချင်တဲ့ ခရီးတွက် အကောင်းဆုံးယာဉ်ပဲ။\nအခုတော့ ကားလည်း မပေးထားနိုင်ဘူး။\nပေးထားလည်း ကားကြပ်တာနဲ့၊ကားထားဖို့ ခက်တာနဲ့ ပိုဆိုးတယ်။\nအဲဒီအကာဟာ.. အမှတ်မမှားရင်.. အသံကိုစုပ်ယူဖြေဖျောက်တာတွေလည်းလုပ်တဲ့.. စပယ်ရှယ်အကာတွေပါ..။\nဟိုင်းဝေးလမ်းဟာ.. ကားတွေတောက်လျှောက်ဖြတ်မောင်းနေသမို့.. အနီးအနားက လူနေအိ်မ်တွေအတွက်…အင်မတန်ဆူစေ..အနှောက်အယှက်ဖြစ်စေတာမို့ဖြစ်ပါတယ်….။\nအဲဒါကြောင့်.. အဲလိုလုပ်တယ်လို့.. မှတ်ဖူးတယ်..\nဂျပန်မှာဆို.. ကားမီးခိုး.. မကောင်းတဲ့ဓါတ်တွေ..စုပ်ယူမယ့်အပင်မျိုးတွေလည်း.. ကားလမ်းဘေးတွေမှာ..တန်းစီစိုက်လေ့ရှိတယ်..။\nတိုင်းပြည်တိုးတက်လာရင်… ရထားလမ်း..ကားလမ်းဘေးကပ်ရက်ကအိမ်တွေ.. ဈေးကျရလိ်မ့်မယ်…။\nဒီတခါတော့ ဒေါက်တာပဒုမ္မာရဲ့ ပို့စ်ကို အတည်မန့်ရရင် မျိုးချစ်စိတ်ဟာ ငယ်ငယ်ကတည်းက ရိုက်သွင်းထားတာ အကောင်းဆုံးပဲ ဆိုတာ သိပ်မှန်တယ်လို့ ပြောချင်တယ်။ မျိုးချစ်စိတ်တင် မဟုတ်ဘူး။ ဘာသာရေးလည်း ဒီအတိုင်းပဲ။ အဲဒီလိုသာ တကယ် လုပ်နိုင်ရင် အမျိုးစောင့် ဥပဒေတို့ ဘာတို့ဆိုတာ လုံးဝကို မလိုဘူး။ နည်းနည်းကြီးမှ ဆိုရင်တော့ မစဉ်းစားနဲ့တော့။ သိပ်အရိုးရင့်သွားပြီ။ မရတော့ဘူး။\nအခု ကိုရီးယားလုပ်ပုံမျိုး လေ့လာရေးတွေ ဘာတွေ လွှတ်ဖို့ ဆိုတာတော့ မြန်မာကျောင်းတွေရဲ့ ပညာရေး ဘတ်ဂျက်ရယ် ဆရာကျောင်းသား အချိုးရယ်ကြောင့် လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်သေးဘူး။ အမှန်တော့ ကျနော့် အကြိုက်ဆိုရင် ကလေးဘဝမှာ သင်မှန်းမသိ သင်ပေးတဲ့နည်းက အကောင်းဆုံးပဲ။ ဘယ်လိုနည်းလည်း ဆိုတော့ ကလေးရဲ့ လက်ဦးဆရာတွေက ပုံပြင်ပြောတဲ့နည်းပဲ။ ဒါပေမယ့် အဲဒီနည်းလည်း လက်ရှိမိဘနေရာ ရောက်နေတဲ့ အသက် ၃ဝ နဲ့ ၄ဝ ပတ်ဝန်းကျင်တွေက လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘာလို့လည်းဆိုတော့ မိဘတွေ ကိုယ်တိုင်က စီကာပတ်ကုံး ပြောပြဖို့ နေနေသာသာ ကိုယ်တိုင်တောင် သေသေချာချာ မသိဘူး။ ဒီတော့ သူများဘာသာနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် ခံပေဦးတော့ပေါ့။ အခြေခံလောက် ဆိုရင်ပဲ တော်တော် ဟုတ်နေပါပြီ။\nငယ်ငယ်ကတည်းက အသည်းထဲဝင်အောင် လုပ်ထားတာက သိပ်ခိုင်တယ်။ နောက်ပြီး ဖွဲမီးလို တငွေ့ငွေ့ လောင်နေတတ်တာမျိုး။ ဟုတ်ကနဲ ထတောက်တာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ သိပ်ပြီး အစွန်းတဘက်ကို ရောက်မသွားအောင်လည်း အလိုလို ထိန်းပြီးသားဖြစ်တယ်။\nတန်ဖိုးရှိတဲ့ ကွန်မန့်လေးတွက် ကျေးဇူးပါ။\nဒါက ဘာသာရေးနဲ့ပတ်သက်လို့ ရေးထားတဲ့ကဗျာ၊\nတနေ့ ပြည်လမ်းပေါ် မကြီးကြီးလမ်းထိပ်နားဖြတ်သွားတုံး လမ်းလယ်မှာ စိုက်ထားတဲ့ ပန်းတင်ခုံတွေကြားထဲ လူဖြတ်မှာစိုးလို့ ကာထားတဲ့ ၁ပေခွဲလောက် အမြင့်ပန်းအိုးနဲ့ စက္ကူပန်းပင်ကို မူကြိုကလေးလေး လက်ဆွဲပြီး အတင်းကျော်ခိုင်းနေတဲ့ အမျိုးသမီးကြည့်ပြီး ကားပေါ်ကတောင် ဆင်းရိုက်ချင်မိတော့တယ်။\nကလေးငယ်တွေ လေ့လာရေးထွက်တာ ကျမတို့ အကိုတွေခေတ်က လုပ်ခဲ့ကြပါတယ်။ဘတ်ဂျက်မလိုပါဘူး။\nစေတနာနဲ့ တာဝန်ယူပေးမယ့် ဆရာဆရာမပဲလိုပါတယ်။\nမိဘတွေက ဘက်စုံထူးချွန်ပြိုင်ပွဲတွေတောင် ငွေအကုန်ခံလိုက်တတ်ကြပါတယ်။\nပုဂ္ဂလိကကျောင်းတွေကတော့ စင်္ကာပူတောင် လေ့လာရေးလိုက်ပို့တာကြားမိတယ်။\nကျမ ကိုထွန်းဝင်းလတ်ရဲ့ ပညာရေးအလှူပို့စ်လေးမှာ ဆရာချစ်ဦးညိုရေးတဲ့ သူတို့ဆရာမကြီးကျောင်းအကြောင်းထဲ ဆရာမကြီးက ဥပုသ်နေ့ကျောင်းပိတ်တိုင်း ကလေးတွေကို မန္တလေး ပတ်လည် လေ့လာရေးထွက်ပေးတဲ့ အကြောင်းပါပါတယ်။ပြန်မရှာတတ်တော့လို့။\nအမှန်ပဲ ဒေါက်တာကြီးရေ ကလေးတွေကို ငယ်ငယ်ကတည်းက လေ့ကျင့်ဖို့ လိုတယ်ဆိုတာ ကျနော့်ကိုယ်တွေ့ပဲ။ ခရစ်ယာန်တွေနဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာတွေ ကွာသွားတာ အဲဒီလေ့ကျင့်ပေးပုံချင်း ကွာသွားတာ။ ကျောင်းမှာသင်တာလည်း ကောင်းတော့ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒါက သင်မှန်း သိသိသာသာကြီး ဖြစ်နေတယ်။ အမှန်တော့ ကလေးအရွယ်ဆိုတာ သင်မှန်းမသိ သင်ရတာ။\nဘာလို့လည်းဆိုတော့ ကျနော်ကိုယ်တိုင် ဘာသာရေးနဲ့ ပက်သက်ရင် အဲဒီလို သင်ကြား လေ့ကျင့်ပေးမှုမျိုး ရခဲ့တယ်လို့ ထင်မိတယ်။ တခါတလေတော့ တွေးမိသား ငါဒီလို အတွေးအခေါ်ရှိတာ ငယ်ငယ်တုန်းက ထရိန်နင်လား မသိဘူး ဆိုပြီးတော့ပေါ့။ ဒါပေမယ့် အခုကျတော့ ကိုယ်တိုင်က မြတ်မြတ်နိုးနိုးနဲ့ ကြိုက်တာ ဖြစ်သွားပြီ။ မကျင့်ကြံနိုင်သေးရင်တောင် အတော် ကြည်ညိုမိတယ်။\nကျနော်ဆို ငယ်ငယ်တုန်းက အများဆုံး ထိန်းခဲ့တာက အဘိုးဗျ။ အမေ့ရဲ့ အဖေပေါ့။ ကျနော့်အဘိုးက အတော်လေး စကားပြောကောင်းတယ်။ ဟိုတုန်းက လူကြီးဆိုတော့ ဘုရားကျောင်းကန်နဲ့ နီးတော့ ဘာသာရေး ဗဟုသုတလည်း တော်တော်လေး ရှိတယ် ဆိုပါတော့။ အဲဒါ သူက ကျနော့်ကို ညအိပ်ရာဝင် ပုံပြင်အနေနဲ့ အောင်ခြင်းရှစ်ပါးတို့ ထင်းခွေသမား သားအဖအကြောင်းတို့ သုစိလောမ ခရလောမဘီလူးတွေကို မြတ်စွာဘုရားက ချွတ်တော်မူပုံတို့ကို ပြောပြပြီး ဟန်ပါပါနဲ့ အိုက်တင်ပါ လုပ်ပြသေးတာ။ ကျနော်ဆို ဒီနေ့အထိ ပြန်တွေးလိုက်ရင် မျက်စိထဲမှာ ရုပ်ရှင်ပြသလို ပြန်မြင်နေသေးတာ။ အဲဒီလောက် ငယ်တုန်းက အကြောင်းကို မှတ်မိသလားဆိုရင် ကောင်းကောင်း မှတ်မိတယ်လို့ပဲ ပြောနိုင်တယ် ဆရာမရေ။\nဘယ်လောက်အထိ စိတ်ထဲမှာ အဲဒီတုန်းက စွဲလမ်းခဲ့သလည်းဆို အဘိုးက အာဠာဝကဘီလူးကြီးကို ချွတ်ခန်း ပြောပြရင် ကျနော့်မှာ ငေးပြီး နားထောင်နေရတာ။ အမယ် သူကလည်း ဟန်ပါပါနဲ့ ဘီလူးကြီးက ဒေါသထွက်ပြီး ငါဟဲ့ အာဠာဝကလို့ အော်ပြီး ဒီလို တောင်ပေါ်ကို ခုန်ချပြီး မြတ်စွာဘုရားကို လက်နက်ကြီးတွေနဲ့ တိုက်တာပဲလို့ ပြောရင် ကျနော့်မှာ ဘီလူးကြီးပုံစံကို စဉ်းစားပြီး သဘောတွေ ကျလိုက်ရတာ။ ကလေးမို့ မကြောက်ဘူးလားလို့ မေးရင် ပြောတဲ့အဘိုးက စပြောကတည်းက မြတ်စွာဘုရားရှင်ဟာ အာဠာဝကကို ချွတ်ဖို့ ဗိမာန်ထဲမှာ ထိုင်နေတာ ကြောက်စရာ မလိုတော့ဘူးဆိုပြီး စပြောထားတာ။ အဲဒီတုန်းက အောင်ခြင်းရှစ်ပါးကို ဘယ်လောက်တောင် စွဲလမ်းခဲ့သလည်းဆိုရင် အဘိုးက ကျနော့်ကို ဘာကစားစရာ လိုချင်သလည်းဆိုတော့ ကျနော်က ဘီလူးရုပ် လိုချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာ။ ကျန်တဲ့ မောင်နှမတွေက ကားတို့ သေနတ်တို့ တောင်းတဲ့အချိန် ကိုယ်က ဘီလူးလိုချင်တယ် တောင်းလို့ အဘက ခက်ခက်ခဲခဲနဲ့ ရွှေတိဂုံဘုရားစောင်းတန်းက ဘီလူးခေါင်းရုပ်ကို ကိုယ့်အတွက် လိုက်ရှာပြီး ဝယ်လာခဲ့တာ။ ဘီလူးရုပ်က ကျနော် သေသေချာချာ မှတ်မိတယ်။ သစ်ကနက်သားနဲ့ ထုထားပြီး နှစ်လက်မလောက်ရှိတဲ့ စာရွက်တွေ ဘာတွေ ဖိရအောင်သုံးတဲ့ ဟာမျိုး အစွယ်ကို ပြူးနေတာပဲ။ အဲဒါကို ကိုယ့်မှာ မှန်ဘီရိုထဲ ထည့်ထားပြီး သဘောတွေ ကျနေတာ။\nနောက်တော့ ဘွားအေက ကြောက်လို့ဆိုပြီး ကိုယ့်အလစ်မှာ ပွဲနဲ့ သွားစွန့်လိုက်တယ်လို့ ပြောတယ်။ နောက် အရွယ်ရောက်လာတော့ ဘာသာရေးနဲ့ ပက်သက်လို့ စာဖတ်လိုက်တာနဲ့ သူများထက် ပိုနားလည်တယ်လို့ ခံစားမိတယ်။ ကြည်ညိုစိတ်လည်း ချက်ချင်း ဖြစ်လာတယ်။ အခြေခံနည်းနည်း ရှိထားခဲ့လို့ပေါ့။\nတောသားမြို့ရောက်ဆိုတာထက်ကို လူ့ပြည်နဲ့ နတ်ပြည် ကွာသလိုပဲ။\nသူများကို ပြင်စေချင် ကိုယ့်ကိုကိုယ် အရင်ပြင်တဲ့။\nကိုယ်တိုင် စည်းကမ်းရှိသော ပြည်သူဖြစ်အောင် နေကြရအောင်။\nတို့အစ်မ ကကြီး ရောက်နေပြီလား။\nအပြင်က လူငယ်လေး တွေကရော ဇာတ်လမ်းတွေထဲက မင်းသား မင်းသမီး တွေ လိုဘဲလား သိချင်သား။\nကားကျပ်တဲ့ Traffic ကတော့ ဒီမှာလဲ ဆိုးပါ့။\nဒါပေမဲ့ စည်းကမ်း နဲ့ တဖြေးဖြေး ရွေ့တော့ သွားပျော်သေးတာပါ့။\nနည်းနည်းသိ များများပြောတဲ့လူမျိုး ဝေးဝေးရှောင်ကြပါဗျို့။\nလူငယ်လေးတွေက ကိုရီးယားကားတွေထဲကလိုလား မေးရင် ဟုတ်သလိုပဲလို့ပြောရမှာပဲ။\nကကြီးမလေးတွေက အလုပ်လုပ် ပိုက်ဆံစုပြီး ပလပ်စတစ်ဆာဂျရီလုပ်ကြတယ်တဲ့၊ဒါကြောင့် ပညာတတ် အလုပ်ရှိရင် နှာခေါင်းလေးတွေ ချွန်မြပြီး လှနေကြတာပဲ။\nသိပ်ပိုက်ဆံမတတ်နိုင်ကြသေးတဲ့သူတွေကတော့ နှာခေါင်းပြားလေး မျက်စိမှေးလေးတွေ၊ဒါလည်းချစ်ဖို့ကောင်းပါတယ်။\nဒီ အပိုင်းလေးလည်း ဖတ်ပြီးတာနဲ ့\nသူငယ်ချင်းကို ပြဖို ့ကော်ပီယူလိုက်တယ်\nနုနုရည် ဆိုတဲ့ဆရာမလား သေချာမမှတ်မိ\nရွှေအမြုတေမှာ အခန်းဆက် ရေးပြတုန်းကလိုပဲ\nစိတ်ဝင်တစား စောင့်ဖတ်နေမိတယ် အန်တီရေ\nမြင်လည်း မြင်တတ်ပါပေ့ အန်တီမာရေ။ နည်းနည်းသိ များများပြောတဲ့လူ မဟုတ်ပါဘူးနော်။ အမြင်စူးရှတာ အံ့ဩစရာတောင်ကောင်းတယ်။ အထပ်မြင့်လှေကားမှာ ပိုက်ခံထားတာတောင် မြင်တတ်တယ်။\nတရားဥပဒေစိုးမိုးဘို့လေး အရင်လုပ်စေချင်ပါတယ် အာတီဒုံရေ\nဒီလောက် လုယက်ခိုးဆိုး လုပ်ချင်ရာလုပ်နေတဲ့ မြို့ကြီးမှာ\nသူခိုး ဂျပိုး ဓမြ လူမိုက်တွေ ဆိုင်ကယ်အုပ်စုကြီးတွေနဲ့ သောင်းကျန်းမှာကိုဖြင့်\n((ကျုပ်ကိုယ်တိုင် လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်နှစ်ဆယ်နီးပါး ဆိုင်ကယ်စီးခွင့်ရှိတုန်းက လူဆိုး လူမိုက်တွေ ဆိုင်ကယ်အုပ်စုနဲ့ လိုက်နှောက်ယှက် အနိုင်ကျင့် ပြသနာရှာတာ သုံးလေးကြိမ်မက ခံရဘူးပါတယ်။ အခုရန်ကုန်အခြေအနေဟာ ၁၉၉၇-၁၉၉၈ တုန်းကထက် လေးငါးဆ ပိုဆိုးနေပါပြီ..))\nကကြီးပို့တွေ အားလုံး ကူးထားလိုက်ပါတယ်ခင်ဗျာ။\nစည်းကမ်းရှိဘို့ က အဓိကပါဘဲ။\nလက်ရှိ မြန်မာနိုင်ငံအနေနဲ့တော့……..အ ဝေးးးးးးးကြီး။\nBTW, Let’s try our best for our mother land.\nလော့အင်မဝင်ဘဲ တိတ်တိတ်လေးပဲ ဝင်ဖတ်နေတာ\nဒေါ်လေးပို့စ်ကို ဖတ်ပြီးတော့ မမန့်ရ မနေနိုင် ဖြစ်သွားတာမို့ ဝင်ပြောပါရစေ။\nမန်းသား ကျွန်တော် အခုထိ နန်းတော်ထဲကို ရောက်တဲ့ အခေါက်ရေက လက်ချိုးရေလို့ ရပါတယ်။\nငယ်ငယ်က လေ့လာရေးခရီး ထွက်ပေးတယ် ဆိုတာကို ကြားခဲ့ မှတ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။\nကိုယ်တွေ့တော့ မတွေ့ခဲ့ရတာ အမှန်ပါ။\nနန်းတော်ထဲကို ဝင်မယ် ဆိုရင်\nလုံ ခြုံ ရေး အရ\nလိုင်စင်၊ မှတ်ပုံတင်၊ ကျောင်းသားကဒ် ပေါ့။\nချွင်းချက်အနေနဲ့ အမှတ်(၁၈) ကျောင်းသားများတော့ ဒီအတိုင်း ဝင်နိုင်ပါတယ် (ကျောင်းတက်ရတာမို့)\nအဲ….ကျောင်းက တကူးတက စီစဉ်မပေးလို့ ကိုယ့်အစီအစဉ်နဲ့ကိုယ် သွားမယ် ဆိုပြန်ရင်လည်း\nဝင်ကြေးကောက်ရင်သာ ပေးပြီး ဝင်ကြဖို့ ဝန်မလေးတာ၊ တစ်ခုခု ထားခဲ့ရမယ် ဆိုပြန်တော့ မထားချင်တဲ့သူက အများသားကိုး\nဒိလို နဲ့ ဒီလို နဲ့\nမျိုးချစ်စိတ် ထက်သန်ရေး ဝေးခဲ့ရသပေါ့\n(ပြောရရင်လည်း မကောင်းဘူး စစ်ဆေးရေးတွေက လည်ရင်တစ်မျိုး မလည်ရင်တစ်မျိုးတွေရယ်)\nတကယ်ဖြစ်ချင် တကယ်လုပ် အဟုတ် ဖြစ်ပါတယ်။\nဒါပေမင့် ကြားမှာ ကဖျက် ယဖျက်တွေကိုတော့ လှည့်လို့ ပတ်လို့ ရှောင်ရလိမ့်မယ်။\nတစ်ချိန်မှာ နိုင်ငံကို ခေါင်းဆောင်မယ့် နောက်လာမယ့် မျိုးဆက်သစ်တွေအတွက်\nအောက်ခြေ ပညာရေးစနစ်ကနေ စမှ ရမယ်ဗျာ\nကျွန်တော်တို့ လက်ထက်ကနေ စ လုပ်မှ\nနောင်မျိုးဆက်တွေ ကို လက်ဆင့်ကမ်းနိုင်မှာမို့\nလုပ်နိုင်မယ့် နေရာကနေ အခု စကြစို့လားဗျာ\nဘယ်သူတွေဘာကဲ့ရဲ့ ကဲ့ရဲ့ ကိုယ်ကြိုက်ချင်ရာကြိုက်မှာပဲ\n၁၂၃ ကိုလည်းဝင်ဖတ်လိုက်ဦးမယ်အန်တီရေ…နိုင်ငံရပ်ခြားသွားလည်နိုင်သူတိုင်းကို အားကျမဆုံးပါဘူး(စိတ်ရင်းနဲ့ပြောတာပါ..ကိုယ်မှမသွားနိုင်တာ )


ရန်ကုန်တိုင်းဒေသကြီးကွန်ပျူတာပညာရှင်အသင်းမှ ကြီးမှူး၍ MCPA Day နှင့် Career Fair ကျင်းပမည် .\n.ရန်ကုန်တိုင်းဒေသကြီးကွန်ပျူတာပညာရှင်အသင်းမှ ကြီးမှူး၍ IT လူ့စွမ်းအားအရင်းအမြစ်များနှင့် IT Industry ရှိ ကုမ္ပဏီများကို ချိတ်ဆက်ပေးရန် ရည်ရွယ်၍ MCPA Day ကို ၂၀၁၂ခုနှစ်၊ သြဂုတ်လ (၁၆) ရက်တွင် ရန်ကုန်ကွန်ပျူတာ တက္ကသိုလ်၌ ကျင်းပပြုလုပ်ရန် စီစဉ်ဆောင်ရွက်လျှက်ရှိပါသည်။\nMCPA Day အခမ်းအနားတွင် - ကွန်ပျူတာနည်းပညာဆိုင်ရာ ဟောပြောဆွေးနွေးပွဲများနှင့်\n- IT ပညာရှင်များမှ Career Development ဆိုင်ရာ စာမေးပွဲများအကြောင်းကို ဟောပြောမည် ဖြစ်ပါသည်။ MCPA Day နေ့တွင် IT နည်းပညာကို အသုံးပြုနေသော ကုမ္ပဏီများမှ မိမိတို့၏ လုပ်ငန်းများကို ကျောင်းသား ကျောင်းသူများ သိရှိစေရန် မိမိတို့ကုမ္ပဏီအတွက် လိုအပ်လျှက်ရှိသော ICT လူ့စွမ်းအားအရင်းအမြစ်များကို Recruit ပြုလုပ်နိုင် စေရန် ရည်ရွယ်၍ Career Fair ကျင်းပရန် စီစဉ်ဆောင်ရွက်ထားပါသည်။\nမြန်မာနိုင်ငံ၏ လုပ်ငန်းနယ်ပယ်အသီးသီးရှိ IT အသုံးပြု၍ အောင်မြင်ထင်ရှားသော ကုမ္ပဏီကြီးများနှင့် ကွန်ပျူတာ တက္ကသိုလ်၏ နိုးကြားတက်ကြွပြီး ထူးချွန်ထက်မြက်သောလူငယ် ကျောင်းသားကျောင်းသူများကို ဆုံစည်းနိုင်ရန် ရည်ရွယ်၍ ကျင်းပသော Career Fair သို့ ပါဝင်ဆင်နွှဲရန် စိတ်ဝင်စားသော အဖွဲ့အစည်းများသည် အဆိုပြုလွှာကို မြန်မာနိုင်ငံကွန်ပျူတာ ပညာရှင်အသင်းရုံးခန်းသို့ လူကိုယ်တိုင်လာရောက်၍လည်းကောင်း၊ အီးမေးလ် � office@mcpamyanmar.org, yrcpaoffice@gmail.com သို့ ဆက်သွယ်၍လည်းကောင်း ပါဝင်လိုသည့်ကုမ္ပဏီအမည်နှင့် Registration Fees � (၅၀,၀၀၀) ကျပ် ကို မြန်မာနိုင်ငံကွန်ပျူတာပညာရှင်အသင်းရုံးခန်းတွင် (၃၀-၇-၂၀၁၂) နေ့ နောက်ဆုံးထား၍ လာရောက်ပေးသွင်းရမည် ဖြစ်ကြောင်းသိရှိရပါသည်။\nအသေးစိတ်သိရှိလိုပါက မြန်မာနိုင်ငံကွန်ပျူတာပညာရှင်အသင်းရုံးခန်း၊ MICT Park, အဆောင်(၄)၊ အခန်း(၄)၊ ဖုန်း-၆၅၂၂၇၆၊ ၀၉-၇၃၀၈၈၃၀၀ သို့ ဆက်သွယ်စုံစမ်းမေးမြန်းနိုင်သည်။\nSource: Ko Lin (Myanmar Training) ရန်ကုန်တိုင်းဒေသကြီးကွန်ပျူတာပညာရှင်အသင်း�CCNA Hands-on Experiments Training� ဖွင့်လှစ်မည် .\nရန်ကုန်တိုင်းဒေသကြီးကွန်ပျူတာပညာရှင်အသင်း(Yangon RCPA) သည် အသင်းသားများ၏ ICT ပညာရပ်ဆိုင်ရာများ ပြန့်ပွားစေရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် �CCNA Hands-on Experiments Training� အား ရန်ကုန်မြို့၊ လှိုင်မြို့နယ်၊ Myanmar Info-Tech ရှိ အဆောင်(၁)၊ Lab လက်တွေ့သင်ကြားမှုခန်းတွင် ရန်ကုန်တိုင်းဒေသကြီး ကွန်ပျူတာပညာရှင်အသင်း မှ သြဂုတ်လ (၄) ရက် မှ သြဂုတ် (၂၆) ရက်နေ့အထိ စနေ၊ တနင်္ဂနွေ နေ့လယ် (၁းဝဝ) နာရီ မှ ညနေ (၅းဝဝ) နာရီ အထိ ဖွင့်လှစ်သင်ကြားပေးမည် ဖြစ်သည်။ သင်တန်းကြေးမှာ ၁၂၀,ဝဝဝိ/- (တစ်သိန်း နှစ်သောင်းကျပ် တိတိ) ဖြစ်ပါသည်။\nအဆိုပါ သင်တန်းတက်ရောက်ခြင်းအတွက် အားသာချက်များမှာ - သင်တန်းချိန်အတွင်း နိုင်ငံတကာ အသိအမှတ်ပြု Networking Skill Level တစ်ခုကို စက်ပစ္စည်းအစုံအလင်ဖြင့် လက်တွေ့ထိထိရောက်ရောက် လေ့လာခွင့်ရရှိခြင်း၊ သင်တန်း ပြီးဆုံးသည် နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လက်တွေ့လုပ်ငန်းခွင်တွင် ပြန်လည်အသုံးချနိုင်ခြင်း၊ သင်တန်းကြေးအလွန်သက်သာခြင်း၊ CCNA စာမေးပွဲအတွက် လိုအပ်သော လက်တွေ့သင်ခန်းစာများ အစုံအလင်လေ့လာခွင့်ရရှိခြင်း၊ Course Ware နှင့် Tools များ ရရှိနိုင်ခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။\nသင်တန်းသားဦးရေ ကန့်သတ်ထားပြီး အသေးစိတ်သိရှိလိုပါက မြန်မာနိုင်ငံကွန်ပျူတာပညာရှင်အသင်းရုံးခန်း၊ အဆောင်(၄)၊ အခန်း(၄)၊ ဖုန်းနံပါတ်-၆၅၂၂၇၆၊ ၀၉-၇၃၀၈၈၃၀၀ သို့ သြဂုတ်လ (၂)ရက်နေ့ နောက်ဆုံးထား၍ စာရင်းပေးသွင်းနိုင် ပါသည်။\nSource: Ko Lin (Myanmar Training) စင်္ကာပူနိုင်ငံ၏ ပညာရေးဆိုင်ရာ သိကောင်းစရာများနှင့် MDIS One to One Counselling\nစင်္ကာပူနိုင်ငံ၏ သက်တမ်းရှည်ကြာသော ကျောင်းတစ်ကျောင်းဖြစ်သည့်အပြင် ကျောင်းသူ ကျောင်းသားတို့အတွက် Major ဘာသာရပ်အမျိုးအစား စုံလင်စွာရွေးချယ် တက်ရောက်နိုင်သည့် Management Development Institute of Sigapore (MDIS) ၏ အနီးဆုံးကျောင်းဖွင့်ချိန် အမှီ တက်ရောက်လိုသူများ အပြင် စင်္ကာပူနိုင်ငံ ပညာရေးဆိုင်ရာ သိကောင်းစရာများနှင့် စပ်လျဉ်း၍ ဆွေးနွေးတိုင်ပင်နိုင်မည့် MDIS One to One Counselling ကို ကျောင်းတာဝန်ခံနှင့် အတွေ့အကြုံရှိ ပညာရေးအတိုင်ပင်ခံများမှ Study Abroad Information Centre ရုံးခန်းတွင် July လ (၃၀) ရက်နေ့ မနက် (၁၀:၀၀) မှ နေ့လည် (၁) နာရီအတွင်း ကျင်းပပြုလုပ်ပေးသွားမည်ဖြစ်ကြောင်း သတင်းကောင်း ပါးအပ်ပါသည်။ Partner Universities များအဖြစ် USA တွင် Oklahoma City University, Uk တွင် University of Bradford, Nottingham Trent University, Northumbria University, University of Sunderland, University of Wales တို့နှင့်ချိတ်ဆက်ထားပြီး Australia တွင်လည်း Southern Cross University တို့နှင့်ချိတ်ဆက်ထားပါသည်။ ဆွေးနွေးပွဲနေ့တွင် MDIS ကျောင်းတွင် တက်ရောက်ခွင့်ရရှိနိုင်မည့် ဘာသာရပ်များအလိုက် ၀င်ခွင့်ဆိုင်ရာ လိုအပ်ချက်များနှင့် ကျောင်းလခများအကြောင်း မိမိတို့ ရွေးချယ်သည့် ဘာသာရပ်များနှင့် စပ်လျဉ်းပြီး လက်တွေ့သင်ယူရမည့် Modules အသေးစိတ်အကြောင်းများအပြင် ကျောင်းပြီးသောအခါတွင်လည်း မိမိတို့ရရှိသော ဘွဲ့နှင့် လုပ်ကိုင်ခွင့်ရရှိမည့်အလုပ်အကိုင်အခွင့်အလမ်းများအကြောင်းကိုပါ အသေးစိတ်ဆွေးနွေးပေးသွားမည်ဖြစ်ပါသည်။ ကျောင်းသား/ သူတို့အတွက် မိမိတို့ဝါသနာပေါ်မူတည်ပြီး လက်တွေ့တက်ရောက်မည့် ဘာသာရပ်ရွေးချယ်ခြင်းမှ စတင်ကာ ကျောင်းလျှောက်ရန်လိုအပ်သည့် ပြင်ဆင်မှုများ၊ Student-Pass လျှောက်ထားမှုများ၊ နေထိုင်စားသောက်မှုနှင့် ကျောင်းသား/သူတို့အတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်လေ့လာသင့်သည်များကို ဆွေးနွေးပေးသွားမည် ဖြစ်သည်။ အင်္ဂလိပ်စာ လိုအပ်ချက် IELTS (သို့) TOEFL မရှိသေးသူ ကျောင်းသား/သူများအတွက်လည်း MDIS Placement Test ကိုတစ်ခါတည်း စစ်ဆေးပေးသွားမည်ဖြစ်ပါသည်။ အထူးအစီအစဉ်တစ်ရပ်အနေနှင့်လည်း ကျောင်းသား/သူ တို့အတွက် MDIS ကျောင်းသို့ လက်တွေ့သွားရောက်လေ့လာနေသလို ကြည့်ရှုလေ့လာနိုင်မည့် MDIS Campus Tour DVD ခွေကို လက်ဆောင်ပေးသွားမည်ဖြစ်ပါသည်။ အသေးစိတ် စုံစမ်းသိလိုပါက Study Abroad Information Centre တိုက် (အေ) (၁၁လွှာ) အခန်းအမှတ် (၁၁၀၃) ဒိုင်းမွန်းကွန်ဒို (မေတ္တာဦးဆေးခန်းနှင့် ရွှေလီအသားကင်ဆိုင်ကြား) ပြည်လမ်း၊ ကမာရွတ်မြို့နယ် ဖုန်း- ၀၉၅၁၅၁၀၀၈ နှင့် ၀၉၇၃၂၄၂၄၀၄ သို့ ဆက်သွယ်စုံစမ်းမေးမြန်းနိုင်ပါသည်။ (25-7-2012)\nSource: Ko Lin (Myanmar Training) CROWN Education လိပ်စာသစ်\nမကြီးကြီလမ်း အမှတ် (၂၀/၂၂ ဘီ) တွင် CROWN Education Center ဆောက်လုပ်ဆဲကာလအတွင်း ကျောင်သားကျောင်းသားများအတွက် ၀န်ဆောင်မှု့များပေးနိုင်ရန်\nSummit Parkview ရုံးခန်းမှ အမှတ် (၂၇၀)၊ အခန်း (9A-1)၊ ပြည်လမ်း၊ (ဒဂုန်စင်တာ (၂) နှင့် ဓနလှိုင်တာဝါကြား) သို့ ပြောင်းရွှေ့ ဖွင့်လှစ်ထားပေါင်းကြောင်း အသိပေးအပ်ပါသည်၊၊\nCROWN Training Center အား ဓနလှိုင်တာဝါ အခန်း (၄၀၄) နှင့် (၅၀၄) တို့ တွင် ဆက်လက်ထားရှိပါသည်၊၊\nSource: Ko Lin (Myanmar Training) Myanmar Imperial College မှ Diploma in Art and Design ဖွင့်လှစ်သင်ကြားမည် .\nEdexcel BTECs Level 4/5 HND Diploma in Art & Design သည် ရန်ကုန်မြို့တွင် ဖွင့်လှစ်ထားသော Myanmar Imperial College တွင်တက်ရောက် နိုင်သည့် နိုင်ငံတကာအဆင့် Higher National Diploma Course ဖြစ်သည်။ Art & Design HND Course မှ ပို့ချသင်ကြားပေးမည့် ဘာသာရပ်များမှာ ယခုခေတ် နိုင်ငံတကာ Media Industry တွင်မရှိမဖြစ် တွင်ကျယ်စွာအသုံးချနေသော ဘာသာရပ်များဖြစ်သည်။ Computer Software ပိုင်းကိုသာ အားစိုက်သင်ကြားကြသော သင်တန်းကျောင်းများစွာ ရှိသည့်အနက်တွင် Myanmar Imperial College (MIC) ရှိ Art & Design HND Course မှာ Software ပိုင်းတစ်ခုတည်းကိုသာမက Multimedia Artists များတွင် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သည့် အတွေးအခေါ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သိအိုရီပိုင်းဆိုင်ရာ ၊ ဗဟုသုတပိုင်းဆိုင်ရာ လိုအပ်ချက်များကို ပြည့်စုံအောင် လေ့ကျင့်ပေးသည့် Syllabus များဖြင့် ကျောင်းသားများ၏ Creative Thinking မြင့်မားလာစေရန် သင်ကြားပေးမည် ဖြစ်သည်။ ကျောင်းသားများအနေဖြင့် Foundation နှစ်လ မဖြစ်မနေ တက်ရောက်ရမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်း နှစ်လတာကာလအတွင်းတွင် Visual Communication Color Theory, Shade and tones, Lines, Curves, weights, Film History, Film and Television Theories, History of Visual Communication စသော အခြေခံဘာသာရပ်များဖြင့် ကျောင်းသားများ Main Course အတွက် အသင့် ဖြစ်နေစေရန် ပြင်ဆင်ပေးသွားမည်ဖြစ်သည်။ Art & Design HND Course တွင် Multi-media ဆိုသည့်အတိုင်း Media Subject အမျိုးစုံကို ထည့်သွင်းသင်ကြားပေးသွားမည်ဖြစ်သည်။ Graphic Design, Advertising Media, Web Design, 2D/ 3D animation, Visual Effects Production , Digital Video Production and Film and TV Directing အစရှိသော ဘာသာရပ်များပါဝင်ပြီး ဘာသာရပ်တစ်ခုစီတွင် ကျောင်းသားများကိုယ်တိုင် Assignments များ ဖန်တီးပြုလုပ်ရမည်ဖြစ်သည်။ ကျောင်းသားများအတွက် Assignments ပြုလုပ်ရ် Post-Production Multimedia Lab နှင့် လိုအပ်သော Video Camera, Lights and Equipments များ ထားရှိပေးထားသည့်အတွက် ကျောင်းသားများ ကိုယ်တိုင် Professional- grade projects များပြုလုပ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ သင်တန်းတွင် သင်ကြားမည့် Lecturer များအားလုံးသည်လည်း နိုင်ငံတကာ အသိအမှတ်ပြု Multimedia related Degree ရရှိထားသော လုပ်ငန်းခွင် အတွေ့အကြုံများစွာ ရရှိထား သူများဖြစ်သည်။ အဆိုပါ Media ဘာသာရပ်အား တက်ရောက်နိုင်ရန်အတွက် MIC မှ ကျောင်းဝင်ခွင့် စတင်ခေါ်ယူနေပြီဖြစ်သည်။ ကျောင်းဝင်ခွင့် Form များအား MIC-Student Services ဌာနတွင် ထုတ်ယူနိုင်ပြီး အသေးစိတ်သိလိုပါက အမှတ် (62/C) အင်းလျားလမ်း၊ ကမာရွတ်မြို့နယ်၊ ဖုန်း-၀၁ ၅၃၇၅၆၂ နှင့် ၀၉ ၇၃၂ ၁၀၀၀၁ သို့ ဆက်သွယ်နိုင်ပါသည်။ (4-8-2012)\nSource: Ko Lin (Myanmar Training) Do and Don't \nInternational Exam  Questions & Answers  Studying Abroad \tCyber Cafe Lists


မြဝတီမြို့၌ ငွေကျပ်သိန်း ၇ဝဝဝဝ ကျော် အကုန်ခံ၍ ခေတ်မီအဝေးပြေး ယာဉ်ရပ်နားစခန်းကြီးကို ၂ဝ၂၁ ခ? - Yangon Media Group\nမြဝတီမြို့၌ ငွေကျပ်သိန်း ၇ဝဝဝဝ ကျော် အကုန်ခံ၍ ခေတ်မီအဝေးပြေး ယာဉ်ရပ်နားစခန်းကြီးကို ၂ဝ၂၁ ခ?\nမြဝတီ၊ မေ ၁၅\nမြန်မာ-ထိုင်း နယ်စပ် ကရင်ပြည်နယ် မြဝတီမြို့တွင် ငွေကျပ်သိန်း ၇ဝဝဝဝ ကျော် အကုန်အကျခံ၍ ခေတ်မီအဝေး ပြေးယာဉ်ရပ်နားစခန်းကြီးတစ်ခု ကို ၂ဝ၂၁ ခုနှစ်အပြီးတည်ဆောက် နေကြောင်း သိရသည်။ အဆိုပါခေတ်မီယာဉ်ရပ်နား စခန်းကြီးအား ”စိမ်းလဲ့မြိုင်”အဝေး ပြေးယာဉ်ရပ်နားစခန်းဟုအမည် ပေးထားပြီး မြဝတီမြို့နှင့်သုံးကီလို မီတာအကွာ ‘အေးသုခ’ကျေးရွာ အနီး၌ အကောင်အထည်ဖော် ဆောင်ရွက်နေခြင်းဖြစ်ကာ မေ ၃ ရက်တွင် ပြည်နယ်ဝန်ကြီးချုပ်ကိုယ် တိုင်ပန္နက်တင် မင်္ဂလာအခမ်းအ နားတက်ရောက်၍ စတင်ဆောက် လုပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။\n”ကျွန်တော်တို့ ‘စိမ်းလဲ့မြိုင်’ ခေတ်မီအဝေးပြေးယာဉ်ရပ်နား စခန်းတည်ဆောက်ဖို့ ကရင်ပြည် နယ်အစိုးရအဖွဲ့ကို တင်ပြခဲ့ပြီး ပြည်နယ်လွှတ်တော်ရဲ့ အတည်ပြု ခွင့်ပြုချက်နဲ့ဆောင်ရွက်တာပါ။ နယ်စပ်မြဝတီမြို့မှာ အဝေးပြေး ယာဉ်ရပ်နားစခန်းမရှိတဲ့အတွက် ကားဂိတ်တွေလည်း နေရာစနစ် တကျမရှိတာကြောင့် ယာဉ်ကြော ပိတ်ဆို့မှုတွေလည်း နေ့စဉ်နီးပါး ဖြစ်ပေါ်နေသလို ခရီးသွားပြည်သူ တွေလည်း အခက်အခဲဖြစ်ကြရပါ တယ်၊ ဒါကြောင့်ခေတ်မီအဝေးပြေး ယာဉ်ရပ်နားစခန်းကြီးတစ်ခုကို ကျပ်သိန်း ၇ဝဝဝဝ ကျော်အကုန်ခံတည်ဆောက်ပြီး ၂ဝ၂၁ ဧပြီလ လောက်မှာပြီးစီးဖို့ ခန်းမှန်းထားပါတယ်၊ ယာဉ်ရပ်နားစခန်းကြီးပြီးသွားရင် အိမ်ရာစီမံကိန်းတွေကို ပါတည်ဆောက်သွားမှာပါ” ဟု စိမ်းလဲ့မြိုင်အဝေးပြေးယာဉ်ရပ်နား စခန်းတည်ဆောက်ရေးစီမံကိန်းမှ မန်နေးဂျင်းဒါရိုက်တာဦးမျိုးဝင်းသန်းကပြောကြားသည်။\nအဆိုပါ ”စိမ်းလဲ့မြိုင်”ခေတ် မီအဝေးပြေးယာဉ်ရပ်နားစခန်း ကြီးတွင် မော်တော်ယာဉ်ကြီးများ အတွက် ၂၅ ပေ၊ ပေ ၄ဝ နှစ်ထပ် ဆောင် ၅၃ ဆောင်၊ ယာဉ်ငယ် များအတွက် ၁၅ ပေ၊ ပေ ၃ဝ နှစ် ထပ်ဆောင် ၅ဝ တည်ဆောက် သွားမည်ဖြစ်ပြီး ယာဉ်ရပ်နား စခန်း၏ အကျယ်အဝန်းမှာ ကိုး ဧကရှိကြောင်း သိရသည်။\n''နိုင်ငံရေးဟာ အာဏာရှင်ဝါဒီဆီ ပြန်သွားနေပါတယ်'' - ဂျော့ခ်ျကလူးနေး\nမြန်မာ-အိန္ဒိယနယ်စပ် ရိဒ်ခေါဒါရ် ကုန်သွယ်ရေးစခန်းမှ မြန်မာကွမ်းသီးကို အများဆုံး ဝယ်ယူလျက်ရ\nနှစ်စဉ် ကျင်းပမြဲဖြစ်သော World Wood Day အခမ်းအနားကို ယခုနှစ်တွင် မြန်မာနိုင်ငံမှ အိမ်ရှင်အဖြစ် မန္တ??\nမာလ်ဒီနီကို နည်းစနစ်ဒါရိုက်တာ ခန့်အပ်လိုဟု ဂါဇီဒစ် ပြောဆို\nနိုင်ငံတော်သမ္မတ ဦးဝင်းမြင့် ပဲခူးတိုင်းဒေသကြီးရှိ အုပ်ချုပ်ရေး၊ ဥပဒေပြုရေးနှင့် တရားစီ?\n၂ဝ၁၈ ခုနှစ်အတွက် ဂီတလောကတွင် အနုပညာကြေး အများဆုံးရသည့် အမျိုးသမီးအဖြစ် ကေတီပယ်ရီ သတ်မှတ်ခ??