Lego Friends Black Friday သဘောတူညီချက် ၂၀၂၁ Brick Fanatics\nLego Friends Black Friday သည် ၂၀၂၁ ဖြစ်သည်\nအရုပ်သေးသေးလေးတွေကမင်းရဲ့အားသာချက်ဖြစ်ရင်နောက်ဆုံးပေါ်အရာအားလုံးကိုမင်းသတိထားဖို့လိုလိမ့်မယ် Lego Friends ဖြတ်ပြီးအပေးအယူ Black ကသောကြာနေ့ နှင့် ဆိုက်ဘာတနင်္လာနေ့.\nနောက်ဆုံး LEGO Friends အနက်ရောင်သောကြာနေ့အထူးလျှော့စျေး\nZavvi အများအပြားရှိပါတယ် Friends ၎င်း၏ UK နှင့် USA ဆိုဒ်များတွင် လျှော့စျေးများ။ တခြားနေရာ၊ Firestar ကစားစရာ များအတွက်လျှော့စျေးကိုကမ်းလှမ်းနေသည်။ Brick Fanatics စာဖတ်သူများ။ သင့်မှာယူမှုအတွက် 10% လျှော့စျေးအတွက် ငွေရှင်းချိန်တွင် ကုဒ် BF10 ကိုထည့်ပါ။ နောက်ဆုံးပေါ်တွေအားလုံးကို စုစည်းပြီးပါပြီ။ Black ကသောကြာနေ့ ဤစာမျက်နှာရှိ စျေးနှုန်းများ အပ်ဒိတ်များအတွက် နေ့ရက်တိုင်းကို ပြန်စစ်ဆေးပါ။\n41684 သူartအင်းအိုင် City ဂရန်းဟိုတယ် - ယခု£ 89.99, £ 71.99 ဖြစ်ခဲ့သည်\n41450 သူartအင်းအိုင် City Shopping Mall - ယခု£ 89.99, £ 69.99 ဖြစ်ခဲ့သည် -သက်တမ်းကုန်ဆုံးသည်-\n41395 Friendsတင်ပါးဘတ်စ်ကား - ယခု£ 64.99, £ 54.99 ဖြစ်ခဲ့သည် -သက်တမ်းကုန်ဆုံးသည်-\n41682 သူartအင်းအိုင် City ကြောငျး - ယခု£ 59.99, £ 49.99 ဖြစ်ခဲ့သည်\n41683 သစ်တောမြင်းစီးခြင်းစင်တာ - ယခု£ 59.99, £ 47.99 ဖြစ်ခဲ့သည်\n41394 သူartအင်းအိုင် City ဆေးရုံ - ယခု£ 54.99, £ 43.95 ဖြစ်ခဲ့သည်\n41689 မှော်ချားဘီး - ယခု£ 54.99, £ 38.99 ဖြစ်ခဲ့သည်\n41681 သစ်တော Camper ဗန်နှင့် Sailboat - ယခု£ 44.99, £ 35.99 ဖြစ်ခဲ့သည်\n41448 သူartအင်းအိုင် City ရုပ်ရှင်ပြဇာတ်ရုံ - ယခု£ 44.99, £ 29.99 ဖြစ်ခဲ့သည်\n41398 Stephanie ရဲ့အိမ် - ယခု£ 34.99, £ 29.99 ဖြစ်ခဲ့သည်\n41423 ကျားလေထုပူဖောင်းတောတွင်းကယ်ဆယ်ရေး - ယခု£ 34.99, £ 29.99 ဖြစ်ခဲ့သည်\n41394 သူartအင်းအိုင် City ဆေးရုံ - ၉၉.၉၉ ဒေါ်လာ၊ ယခု ၈၉.၉၉ ဒေါ်လာ\n41398 Stephanie ရဲ့အိမ် - ၉၉.၉၉ ဒေါ်လာ၊ ယခု ၈၉.၉၉ ဒေါ်လာ\n41423 ကျားလေထုပူဖောင်းတောတွင်းကယ်ဆယ်ရေး - ၉၉.၉၉ ဒေါ်လာ၊ ယခု ၈၉.၉၉ ဒေါ်လာ\n41427 မင်းသမီး Emma ရဲ့ဖက်ရှင်ဆိုင် - ၉၉.၉၉ ဒေါ်လာ၊ ယခု ၈၉.၉၉ ဒေါ်လာ\n41448 သူartအင်းအိုင် City ရုပ်ရှင်ရုံ - ၉၉.၉၉ ဒေါ်လာ၊ ယခု ၈၉.၉၉ ဒေါ်လာ\n41428 သဲသောင်ပြင်အိမ် - ၉၉.၉၉ ဒေါ်လာ၊ ယခု ၈၉.၉၉ ဒေါ်လာ\n41393 မုန့်ဖုတ်ပြိုင်ပွဲ - ၉၉.၉၉ ဒေါ်လာ၊ ယခု ၈၉.၉၉ ဒေါ်လာ\n41422 ပန်ဒါသစ်ပင်အိမ် - ၉၉.၉၉ ဒေါ်လာ၊ ယခု ၈၉.၉၉ ဒေါ်လာ\nArgos သည် အရေအတွက်များစွာကိုလည်း လျှော့ပေးထားသည်။ Friends အစုံ; နောက်ထပ်လျှော့စျေးတစ်ခုအတွက် TOYS20 ကုဒ်ကို အသုံးပြုပါ။\nLego Friends အနက်ရောင်သောကြာနေ့အထူးလျှော့စျေး\nပေးထားသော၎င်း၏အစုံနှစ်စုံကိုရောင်းချပေးနေပြီဖြစ်သည် LEGO.com အချို့သော p ၌arts အပါအ ၀ င်ကမ္ဘာ၏ 41432 Alpaca Mountain Jungle ကယ်ဆယ်ရေးငါတို့ကကြီးမားတဲ့အရာတွေကိုမျှော်လင့်တယ် Lego Friends ဒီနှစ်။ လက်ရှိအစုစုသည်အစုစုများစွာကိုဆိုလိုသည်၊ ၎င်းအတွက်အလားအလာများစွာရှိသည် Friends Lego အလျှော့အတင်းသတ်မှတ်ပါ။ Black ကသောကြာနေ့ နှင့် ဆိုက်ဘာတနင်္လာနေ့.\nLego Friends Black Friday သဘောတူညီချက်အိမ်\nမင်းနောက်မှာရှိနေရင် Lego Friends အိမ်၊ သင်ကံကောင်းနေသည် LEGO.comအပါအဝင် 41449 Andrea ၏မိသားစုအိမ်, 41428 သဲသောင်ပြင်အိမ် နှင့် 41679 သစ်တောအိမ်. Black ကသောကြာနေ့ လက်ဆောင်များနှင့်အတူ ဝယ်ယူမှုများအတွက် အရည်အချင်းပြည့်မီမည့် မည်သူ့ကိုမဆို ကောက်ယူရန် အချိန်ကောင်းဖြစ်သင့်ပြီး 41398 Stephanie's House သည် ယခုနှစ်တွင် အနားယူတော့မည့် လျှော့စျေးများကိုလည်း ခံစားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။\nLego Friends Black Friday သဘောတူညီချက်ဆေးရုံ\nပြီးခဲ့သည့်နှစ်ကန့် 41394 သူartအင်းအိုင် City ဆေးရုံ ဆိုလိုသည်မှာ 2021 နှစ်ကုန်ပိုင်းတွင် ကုန်ဆုံးမည်ဖြစ်သည်။ Black ကသောကြာနေ့ ၃၇၉ အတွဲကို ကောက်ယူရန် သင်၏နောက်ဆုံးအခွင့်အရေးဖြစ်ဖွယ်ရှိသည်။ ရောင်စုံ Lego Friends ဆေးရုံတွင်အရုပ်ငယ်သုံးကောင်၊ တည်ဆောက်နိုင်သော X-ray စကင်နာ၊ ခေါင်မိုးပေါ်ရှိဥယျာဉ် (မည်သည့်ဆေးရုံကဲ့သို့မဆို)၊ စာမေးပွဲခန်းနှင့်လူနာတင်ယာဉ်တို့ပါ ၀ င်သည်။ ၎င်းသည်အားလုံးအလွန်နှစ်သက်ဖွယ်တစ်ခုအထိပေါင်းသည် Friends Lego set – နှင့် သီအိုရီအရ ချွေတာမှုကို ခံစားနိုင်သည့် တစ်ခု Black ကသောကြာနေ့ နှင့် ဆိုက်ဘာတနင်္လာနေ့.\nLego Friends အငြိမ်းစားယူခြင်း Black Friday သဘောတူညီချက်များ\nယခုလောလောဆယ်ရနိုင်သောအစုံများအစုံလင်ထုပ်များ LEGO.comဤမျှလောက်များစွာအံ့ no စရာမရှိပါ Lego Friends line-up သည် ၂၀၂၁ ခုနှစ်နှောင်းပိုင်းတွင်ထုတ်ကုန်အသစ်များအတွက်လမ်းစဖြစ်လာသည်။ Jungle Rescue နှင့် Vet Clinic အစုံများစွာသည်နှစ်ကုန်တွင်အငြိမ်းစားယူကြသည်။ 41393 မုန့်ဖုတ်ပြိုင်ပွဲ, 41394 သူartအင်းအိုင် City ဆေးရုံ နှင့် 41395 Friendsတင်ပါးဘတ်စ်ကား.\n၎င်းတို့အားလုံးသည် လျှော့စျေးများကို တွေ့မြင်နိုင်သည်။ Black ကသောကြာနေ့ဆိုလိုသည်မှာ စျေးဝယ်ပိတ်ရက်သည် ၀ယ်ရန်အကောင်းဆုံးအချိန်ဖြစ်ဖွယ်ရှိသည်။ boost သင့်ရဲ့ Lego Friends ယနေ့အထိဆောင်ပုဒ်၏အကောင်းဆုံးအစုံအချို့နှင့်စုဆောင်းခြင်း\nမှတဆင့်နှိပ်ပါ အားလုံးစာရင်းအပြည့်အစုံအတွက် Lego Black ကသောကြာနေ့ နှင့် ဆိုက်ဘာတနင်္လာနေ့ 2021 ခုနှစ်တွင် ကျွန်ုပ်တို့ မျှော်လင့်ထားသော စျေးနှုန်းများ နှင့် နောက်ဆုံးထွက် အပ်ဒိတ်များအားလုံးအတွက် ဤစာမျက်နှာကို မှတ်သားပါ။ Lego Friends လျှော့စျေးနှင့်ကမ်းလှမ်းမှုများ


ပန်းတနော်မြို့သို့ အလည်တစ်ခေါက် (ရွှေမြင်တင်ဘုရားပွဲ) | Myanmar Gazette News Media Forum Network\nHome » Photography » ပန်းတနော်မြို့သို့ အလည်တစ်ခေါက် (ရွှေမြင်တင်ဘုရားပွဲ)\nပန်းတနော်မြို့သို့ အလည်တစ်ခေါက် (ရွှေမြင်တင်ဘုရားပွဲ)\nPosted by weiwei on Mar 7, 2012 in Photography, Travel | 33 comments\nwei's photos ပန်းတနော်\nဒီကနေ့ တပေါင်းလပြည့်နေ့မှာတိုက်ဆိုင်မှုပေါင်းများစွာနဲ့ ပန်းတနော်မြို့ကို ရောက်ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ ရွာထဲက သွားဖို့တိုင်ပင်ထားသူတွေ မသွားဖြစ်ကြတဲ့ ခရီးစဉ်လေးမို့ အချိန်နဲ့တပြေးညီ ပို့စ်တင်ပေးလိုက်တယ်နော် ….\nပန်းတနော်မြို့နယ်က ဧရာဝတီတိုင်းအတွင်းမှာတည်ရှိပြီး ညောင်တုန်းတံတား (ဗိုလ်မြတ်ထွန်း) တံတားကနေ ခဏလေးဆက်မောင်းသွားရုံနဲ့ရောက်ပါတယ်။ ရန်ကုန်-ပုသိမ်လမ်းပေါ်မှာတည်ရှိတယ်။ ဦးသန့်မြို့လို့လဲ လူသိများကြပါတယ်။ ရန်ကုန်ကနေ ကားကောင်းကောင်း လမ်းကောင်းကောင်းနဲ့ နှစ်နာရီတောင်မကြာတဲ့ ခရီးတစ်ခုဖြစ်ပါတယ်။\nရန်ကုန်-ပုသိမ်လမ်းက စားသောက်ဆိုင်တွေ မကောင်းဘူးလို့ ဒီရွာထဲမှာပြောထားဖူးတာကို သက်သေပြချင်တဲ့ ပန်းတနော်ရွာသူက ယူရေးနပ်စ်လို့နံမည်ပေးထားတဲ့ ပန်းတနော်က စားသောက်ဆိုင်မှာ နံနက်စာကျွေးတယ်။ ရန်ကုန်မြို့ပေါ်က လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွေလိုမျိုး အသွင်အပြင်နဲ့ စည်ကားနေတဲ့ဆိုင်ကလေးဖြစ်ပါတယ်။ အစားအသောက်တွေက ရန်ကုန်ထက်တောင် ပိုကောင်းပြီး ပိုက်ဆံရှင်းတော့ ရန်ကုန်ထက်ဈေးသက်သာနေတယ်။ မုန့်ဟင်းခါးအကြော်နဲ့မှ ၂၅၀ ကျပ်ပဲ ပေးရတဲ့ ပန်းတနော်မုန့်ဟင်းခါးက စားလို့အဆင်ပြေပါတယ်။\nပန်းတနော်ကိုသွားဖြစ်တဲ့အကြောင်းရင်းတစ်ခုက ပန်းတနော်မှာကျင်းပနေတဲ့ ရွှေမြင်တင်ဘုရားပွဲမှာ ပန်းတနော်အသင်း(ရန်ကုန်)က ကြီးမှူးပြီး စတုဒီသာကျွေးမွေးခြင်းအစီအစဉ်ကို သွားရောက်အားပေးခြင်းဖြစ်ပါတယ်။ ပထမဆုံးအကြိမ်ရောက်ဖူးတာမို့လို့ မြို့အခြေအနေကို သေချာလေ့လာကြည့်မိသလောက် ခပ်သေးသေးမြို့ကလေးတစ်မြို့ဖြစ်ပြီး ရှေးဆန်တဲ့အဆောက်အဦးတွေ၊ ဘုန်းကြီးကျောင်းနဲ့ မယ်သီလရှင်ကျောင်းတွေ တော်တော်များများတွေ့ခဲ့ရတယ်။ တောဆန်ဆန် သဘာဝရှုခင်းများကိုလဲ မြင်တွေ့ရပါတယ်။ ရွှေမြင်တင်ဘုရားပွဲကို နှစ်စဉ် တပေါင်းလဆန်း ၁၁ ရက်ကနေ တပေါင်းလပြည့်နေ့အထိ ကျင်းပပြုလုပ်ပြီး အနီးအနားကျေးရွာများမှ ဘုရားဖူးများလာရောက်လေ့ရှိပါတယ်။ ရန်ကုန်မြို့ပေါ်က ရွှေတိဂုံဘုရားပွဲကိုကျော်ပြီး ပန်းတနော်က ရွှေမြင်တင်ဘုရားပွဲကိုရောက်သွားတဲ့ အဖြစ်အပျက်က တကယ့်ကို အမှတ်တရပါပဲ …\nအာရုဏ်ခံ ဇောင်းတန်းကြီးတွေ (ဘုရားဖူးတွေနားလို့ရတယ်)\nရှေးလက်ရာများနဲ့ အာရုဏ်ခံတန်ဆောင်ကြီးတွေမှာ ဘုရားဖူးလာသူတွေအပြည့်ရှိနေတာတွေ့ခဲ့ရတယ်။ စတုဒီတာကျွေးတဲ့ တန်ဆောင်းထဲမှာလဲ လူတွေအပြည့်၊ တရားနာဖို့ပြင်ဆင်ထားတဲ့တန်ဆောင်းထဲမှာလဲ လူအပြည့်၊ ဇောင်းတန်းတွေမှာလဲ ဈေးသည်တွေအပြည့်နဲ့ လူတွေလဲအပြည့်ပဲ။ ကြက်သား၊ ၀က်သား၊ ငပိချက်၊ ချဉ်ပေါင်ဟင်းနဲ့ ဂေါ်ဖီရွက်သုတ်နဲ့ နေ့လည်စာစားခဲ့ရတယ်။ ဘုရားပွဲအလှူမှာ ထမင်းစားခဲ့ရတာကလဲ အမှတ်တရပါပဲ။ ဘုရားပွဲကို ကုန်းလမ်းကလာကြသလို ရေလမ်းကလာတဲ့သူတွေလဲရှိပါတယ်။\nဘုရားခြေတော်ရင်းက ချောင်းကလေး ..\nပန်းတနော်မြို့ထဲက တံတားဦးဘုန်းကြီးကျောင်းကိုရောက်ဖြစ်ခဲ့ပြီး ဦးသန့်နဲ့ပတ်သက်တဲ့အမှတ်တရတစ်ခုတွေ့မိတာနဲ့ ဓါတ်ပုံရိုက်ယူခဲ့လိုက်တယ် …\nဦးသန့် လှူခဲ့တဲ့ နာရီ (နှစ် ၃၀ တောင်ရှိပြီ ကောင်းနေတုန်းပဲတဲ့ ...)\nပန်းတနော်ခရီးစဉ်မှာ ဘုန်းကြီးကျောင်းတွေနဲ့ ကိုယ်ထူကိုယ်ထဆေးရုံတစ်ရုံရောက်ခဲ့ပါသေးတယ်။ ယနေ့ တပေါင်းလပြည့်နေ့မှာ ရွှေမြင်တင်ဘုရားကို အဓိကထားပြီး ပူဇော်ချင်တာကြောင့် ဘုရားပွဲပုံများကိုသာ ဦးစားပေးပြီး ပို့စ်အဖြစ်တင်ပေးလိုက်ပါတယ် …\nဘုရားပွဲသွားရအောင်လို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တဲ့ အန်တီမမကို ကျေးဇူးအထူးတင်ရှိပါကြောင်း …..\nကိုနေးချားတို့ မမကြီးတို့ ပါလိမ့်မယ်\nမရောက်ဘူး တဲ့ အရပ်က ပုံလေးတွေ ကို မြင်ရတာလို့ တန်ဖိုးရှိလှပါတယ်။\nကျေးဇူးပါ ဝေဝေ ရေ။\nကြည့်ရတာ မမ နဲ့ သွားကြတယ်ထင်ရဲ့။\nဝင်ပြီး ပူးပေါင်း ချင်လိုက်တာနော်။ :-)\nကျန်ပုံတွေ ကို ဆက်ကြည့်ဖို့ စောင့်မျှော်နေပါသည်။\nအရင်တုန်းကဆိုရင် အဲဒီချောင်းကလေးကပဲ ပို့ဆောင်ရေးမှာ အဓိက တာဝန်ယူခဲ့တာပေ့ါ။\nခုတော့လည်း retire ရသွားပြီလို့ ပြောရမယ်ထင်တယ်။\nချောင်းကလေးက ပင်စင်ယူလိုက်ရလို့ တည်ငြိမ်သွားသလိုပဲ ….\nရေစီးငြင်သာပြီး သန့်ရှင်းနေတယ် … ဆိတ်ငြိမ်မှုလဲ တွေ့ရတယ် … ရင့်ကျက်မှုလဲ ရှိနေတယ် … သမိုင်းတွေကိုပဲ သိမ်းဆည်းထားသလိုပဲနော် …\nကဲ ပန်းတနော်သူားများ ခင်ဗျုားတို့မြို့က အနုပညာနဲ့ပါတ်သက်တဲ့ဆရာကြီး တစ်ဦးထွက်ပေါ်ခဲ့ဘူးပါတယ်။\nတန်ဆောင်းကြိးများက ရှေးဟန်လေးလို့ထင်ပါတယ်။ ဦးသန့် နာရီလေးက တော့ တကယ့်ကို သမိုင်းဝင်နေပါပြီ။ ကိုယ်တောင် ဒီလိုလေး ရှိမှန်း ပြောပြတဲ့လူ ရှိလို့ သာ သိရတာ ။ ကြုံကြိုက်ရင် တခေါက်လောက်တော့ ရောက်ဖူးချင်ပါတယ်။\nပန်းချီဆရာကြီး ဦးဘကြည်လား မသိဘူး။\nထင်တာတော့ မေးတဲ့လူကိုယ်တိုင်က သိနေသလိုပဲ\nခုရက်ထဲမှာ စာပေဗိမ္မာန်ကထုတ်တဲ့ ပန်းချီဆရာကြီး ဦးဘဥာဏ်အကြောင်း စာအုပ်လေး အမွှာညီအမဆီကရလို့ ဖတ်နေတယ်။\nကိုပေါက်မေးတုန်းက မဖြေနိုင်ခဲ့တဲ့ မေးခွန်းကို အခုလာဖြေတာ။\nနောက်ပြီး ပန်းချီဆရာကြီး ဦးဘဥာဏ်စာအုပ်ဖတ်ပြီး ကိုယ့်ကိုကိုယ်လည်း သတ်ပုံစစ်တယ်ဆိုတာကို ရီချင်မိတယ်။\nခုရက်ပိုင်း ကိုရင်စံလှကြီး ရေးသလို သူ့အချိန် သူ့နေရာ သူ့စံနှုန်းနဲ့ ရှိတာမို့ တခါတလေမှာ အမှန်တရားက တစ်ခုမက ဖြစ်နေတာတွေ ရှိသေးတယ်။\nမဝေေ၀နဲ. အန်တီ မမ အတူသွားသကိုး ။အမြတ်ခွန်ပို.စ် မှာ ကျုပ်ကဘယ်နေရာလည်းလို.စဉ်းစားလိုက်ရတာ\nပန်းတနော်ကိုတော. ကျော်သွားခဲ.တယ် ။ဒါပေမဲ. ပန်းတနော်ဖျာကိုတော. ခုထိ စွဲစွဲလန်းလန်း\nကျန်ခဲ.တယ်………ပုံတွေအတွက်ကျေးဇူးပဲ ……ဘွားဆူး စိတ်ကူးနေတဲ. အလှု ကျရင်လဲ မဝေနဲ.\nအန်တီမမတို. ပါကြမယ်ထင်ပါတယ် ။\nအလှူအတွက် ကြိုတင်ဆာဗေးထွက်တဲ့သဘောပါပဲ …\nတကယ်လှူဖြစ်တဲ့အခါကျရင်တော့ အားလုံးစုပေါင်းပြီး အတူတကွ သွားလှူကြတာပေါ့ …\nဈေးတန်းပုံလေးတွေ မြင်လိုက်တယ်။ ပုံလေးတွေက သဘာဝ ကျလိုက်တာ။ တကယ့် သဘာဝ ကိုဖော်ညွှန်းနေတဲ့ ပုံတွေပါပဲ။ “တောသူတွေဟာ တကယ့်ကိုရိုးတယ်။ ဘာဘာညာညာတွေလဲ နားမလည်…” ဆိုတဲ့ သီချင်းကို ရေးခဲ့တဲ့သူကို ပြောချင်တာက … ရန်ကုန်သား ကျွန်တော် ကျွဲရိုင်း ဗူးဆိုတာကို ရန်ကုန်မှာ ဘယ်မှာ ၀ယ်ဝယ် 350 နဲ့ ရတာကို ရေနီ မှာ နှစ်ဗူး ပေး ဆိုတော့ ၇၀၀ တဲ့ အဲ့ဒါနဲ့ အဖော် လိုက်တဲ့ လူတွေကို ပေးလိုက်ပြီးပိုက်ဆံ ရှင်းမယ် လဲ လုပ်ကော ၇၀၀ ဆိုတာ တစ်ဗူးဖိုးပါတဲ့ တကယ်တန်းက ၁၄၀၀ ပါတဲ့… အောင့်သက်သက် နဲ့ ပေးခဲ့ရပါပေါ့ . . .။ ပုံ တွေ share တဲ့ အတွက် ကျေးဇူးပါလို့ ……\nမမဝေရေ.. ကျေးဇူးပါနော် ဘုရားပွဲတွေ လှည့်ပြီး ဖူးမြော်ရတာပေါ့။ ပန်းတနော်ရောက်ရင်တော့ ဖျာဝယ်ချင်တာပဲသိတယ်။ အရင် ပုသိမ်ကပြန်တော့တောင် ပန်းတနော်မှာ ကားခဏရတုန်းလေး ဖျာဆင်းဝယ်တာ ကားပြန်ထွက်ခါနီး ကားသမား ပန်းတနော်ဈေးတစ်လျှောက် ရန်ကုန်ပြန်မယ့်ခရီးသည် ကားထွက်တော့မယ်ဆိုပြီး လိုက်အော်တာ ခံခဲ့ရဖူးသေးတယ်။ ဒါကိုလည်း ပြန်အမှတ်ရမိတယ်။\nမမဝေဝေရေ…..ဦးသန့် လှူခဲ့တဲ့နာရီကြီးက ကောင်းတုန်း\nဘဲနော်။ပန်းတနော်က သံတွဲကနေ ဂွတောင်ကြားလမ်းအတိုင်း\nသွားမယ်ဆိုရင် သံတွဲ-ဂွ-ရေနံ့ သာ-ညောင်တုန်း-ရန်ကုန် လမ်း\nအလှူလုပ်ဖြစ်ရင် ယူရေးနပ်စ်ဆိုင်မှာ ထမင်းကျွေးကြပါဗျာ။\nထန်းလျက်နဲ့ လုပ်တဲ့ မုန့်လက်ဆောင်းလေးလည်း အချိုတည်းချင်သေးတယ် ဗျို့။\nချောင်းထဲမှာ စက်လှေစီးပြီး ဓါတ်ပုံလည်း ရိုက်ချင်ပါတယ်။\nပန်းတနော် ရပ်ကွက်လူကြီး မမ ကူညီပါ…။\nဒီကိစ္စတွေအားလုံး စိတ်တိုင်းကျဖြစ်စေရပါမယ် …\n(ရပ်ကွက်လူကြီးကိုယ်စား ဖြေပေးလိုက်သည် … )\nအလှူ သွားရင်တော့ လိုက်ချင်တဲ့ ပရိတ်သတ် အားလုံးကို ခရီးစရိတ်ငြိမ်း တာဝန်ယူပြီး ခေါ်သွားပါမယ်။\nမြန်မာပြည် ရဲ့ တခေတ်တခါ ကမ္ဘာနဲ့ချီပြီး နာမည်ကျော်ကြားတဲ့ ဦးသန့် ရဲ့ ဇာတိမြို့လေးကို ရွာသားတွေ တစ်စု တစည်းတည်း သွားရောက်ရတယ် ဆိုတာလည်း ဂုဏ်ယူစရာ ကောင်းလှပါတယ်။ ခရီးမှာ လိုက်ပါသူတွေကလည်း မသိသေးတာတွေ လေ့လာပြီး သိထားပြီးတာလေ ပြန်လည် မျှဝေလို့လည်း ရနိုင်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်။\nအစီအစဉ်တွေ သေချာ ရေးဆွဲပြီးရင် ပိုစ်တင်ပြီး သေချာ ကြေညာပါ့မယ်။\nစိတ်ဝင်စားသူတွေ အားလုံးကိုလည်း ကြိုဆိုပါတယ်။\nရည်ရွယ်ချက် ကို အကြမ်းဖျဉ်း ရေးပေးခဲ့ပါတယ်။\nလူတိုင်းလည်း အမြဲ မကျန်းမာနိုင်သလို ပိုက်ဆံ ရှိတိုင်းလည်း အသက်မရှင်နိုင်ပေမဲ့ ပိုက်ဆံ ရှိမှသာ အသက်ရှင်သန်နိုင်ဖို့ အခွင့်အရေးရှိ သလို ခံစားနေရတဲ့ ဝေဒနာ သက်သာစေပါလိမ့်မယ်။\nရှင်သန်မှု အခွင့်အရေး အတွက် ဆေးရုံဆေးခန်း နဲ့ ကျန်းမာရေး ပြုစု စောင့်ရှောက်မှုတွေ လိုအပ်ပါတယ်။\nနာမကျန်း ဖြစ်လို့ ပိုက်ဆံ က မရှိ ဆေးရုံဆေးခန်းကဝေးလွန်းလှတဲ့ အရပ်မှာ (မြို့) ရှိနေမယ် ဆိုရင် ဆေးရုံကို သွားဖို့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ လမ်းခရီးကို ကျော်ဖြတဖို့ အချိန်များစွာ ပေးပြီး သွားရမှာပါ။ ခရီးကြမ်းတဲ့ ဒဏ်ကို ဝေဒနာ ခံစားနေရသူ မခံနိုင်တဲ့ အခါ လမ်းမှာတင် အသက်ပေးသွားယုံမှ တပါး အခြားမရှိသောကြောင့် မြို့နဲ့ အလှမ်းဝေးပြီး ကျန်းမာရေး စောင့်ရှောက်မှုတွေ ပြုလုပ်ပေးနေတဲ့ အာယုဒါန ဆေးရုံ တစ်ရုံကို စိတ်ကူးရပြီး ဆေးရုံ အတွက် အလှူခံပေးဖို့ စိတ်ကူးထားတာပါ။ လမ်းခရီး နီစပ်တဲ့ နေရာမှာ ဆေးရုံ ရှိတော့ ကုရင် ပျောက်နိုင်တဲ့ ရောဂါ ဥပမာ အူအတက်ပေါက်ခြင်းမျိုး.. တခြား ရောဂါ မျိုးစုံ ရှိပါသေးတယ်။\nဆေးရုံ တစ်ရုံဖြစ်ဖို့ဆိုတာ သင့်တင့်တဲ့ အထောက်အပံ့ရှိမှ ဖြစ်မှာ မို့.. ကျန်းမာရေး နဲ့ ပတ်သတ်တဲ့ ဆေးဝါး ဆေးရုံသုံး ပစ္စည်း က စလို့.. လိုအပ်ချက်ပေါင်းများစွာရှိနေသေးတာလည်းပါပါတယ်။\nလစ်ဟာနေတဲ့ အပေါက် တစ်ပေါက် ကို အပ်ပေါက် တစ်ပေါက်စာ ဖြည့်နိုင်လည်း အပ်ပေါက် တစ်ပေါက်စာ လုံခြုံသွားလိမ့်မယ်လို့ ယူဆထားပါတယ်။\nပန်းတနော်မြို့ကို ကြားပဲကြားဘူးပြီးမရောက်ဘူးဘူး၊ ပုံလေးတွေမြင်တော့ သွားလည်ချင်လိုက်တာ၊\nသင်ဖြူးဖျာ အလွန်ကောင်းတဲ့ ပန်းတနော်……နောက် တကြိမ် သွားရင်ပြောကြပါ ဖျာလေးတစ်ချပ်လောက်မှာချင်လို့..\nတညင်သား က ကိုရီးယားမ ကို ပန်းတနော် သင်ဖြူးဖျာ နဲ့ တင်တောင်း တော့မလို့လား..\nကြည့်ရတာ ရေချို ပေါပြီးစိုက် သမျှဖြစ်ထွန်းမယ် ထင်တာပဲ။ မရောက်ဖူး သေးဘူး …. အခါအခွင့် သင့်ရင်တော့ မရောက် .. ရောက်အောင် သွားလိုက်ဦးမှ ….\nဖျာလက်ဆောင်တင်ဘယ်ကမလဲ … ပန်းတနော် မြို့သူမြို့သားတွေက အရမ်းဖော်ရွေကြတာ … ပန်းတနော်သဘာဝရှုခင်းတွေကလဲ လှမှလှပဲ … စေတီပုထိုးတွေနဲ့ အဆောက်အဦးတွေကလဲ လက်ရာကောင်းတယ် … အစားအသောက်လဲ ပေါတယ် …\nကျွန်မက ကံကောင်းလွန်းလို့ တစ်ယောက်ထဲလိုက်သွားဖြစ်တာနေမှာနော် …\nပထမ ကံထူးသူ ထဲမှာ ဆူး တောင် မပါနိုင်ခဲ့ဘူး။ ခရီးလွန်နေလို့ ပန်းတနော် ခရီးတကြောင်း လွတ်သွားခဲ့တယ်။ အချက်အလက်တွေ စုစည်းပြီး အကောင်းဆုံး ဖြစ်အောင်တော့ ကြိုးစားမှာပါ။\nစိတ်ပါဝင်စားပြီး လိုက်ဖြစ်အောင် လိုက်လာတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ဧည့်သည်ကိုလည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။\nကိုယ့်ဇာတိမို့ ဆွေမျိုးမိတ်သင်္ဂဟတွေရှိလို့ ချစ်ခင်တဲ့စိတ်လေးနဲ့ သွားရပေမယ့်\nအပြင်လူတွေအတွက်ကတော့ မြို့သေးသေးလေးမို့ ကြည့်ရှု့စရာ ဘာမှမရှိတဲ့နေရာမို့ တော်ရုံနဲ့ မရောက်ဖြစ်ပါဘူး။\n(ကြုံတုန်းကြွားရရင်ဖြင့် ကိုယ့်လိုပဲ ကိုယ့်မြို့ကို ပြန်လာပြီး လှူကြတန်းကြသူတွေနဲ့လည်း တွေ့ခဲ့ကြရသေးတယ်။)\nစိတ်ပါဝင်စားကြတဲ့ ရွာ့ဆွေရွာ့မျိုးတွေအားလုံးကိုလည်း လိုက်လည်ချင်တယ်ဆိုလို့ကတော့ ခေါ်ဦးမှာ\nတစ်ဦးတည်းသောဧည့်သည်ဖြစ်ခဲ့ရလို့ အရမ်းဂုဏ်ယူပါတယ် …\nနောက်ထပ် ဆေးရုံအလှူအတွက်လည်း တတ်နိုင်သလောက် ပါဝင်အုန်းမှာ …\nနောက်တစ်ခါသွားရင်လဲ လိုက်အုန်းမှာ …\nဦးသန့်မွေးတဲ့နေရာလောက်မှာ.. ဖြစ်နိုင်ရင်.. အဲဒီလို အောက်ကမှတ်တိုင်မျိုးလေး ထားချင်တာကွယ်..\nရွာသူားတွေ စုလုပ်ကြရင် ကောင်းမှာ…\nသဂျီး စပွန်ဆာ ပေးမလို့လား.. :))\nရန်ကုန် လာရင်တော့ ကတုံး တုံး (ကတိန်းချော) ဘုန်းကြီး တန်းဝတ်ပေးပြီး ဖားအောက် ကို ၁လလောက် ပို့လိုက်မယ်။ ဟွန့်…\nသေသွားတဲ့ လူ အတွက် အမှတ်တရ အရေးကြီးပေမဲ့ မသေသေးတဲ့ လူတွေ အသက်ဆက်လက် ရှင်သန်နိုင်ဖို့ ကျန်းကျန်းမာမာ ရှိဖို့က ပိုအရေးကြီးတယ်လို့ ထင်တယ်။\nအမှတ်တရ ဆိုတာ နောင်လာတဲ့ မျိုးဆက်တွေ အားကျပြီး သူ့ထက် သူ သာအောင် လုပ်ချင်စိတ်ဖြစ်အောင် လုပ်တာလို့ ယူဆတယ်။\nယခု အသက်ရှင်သန်နေတဲ့ သူတွေ နဲ့ နောင်မျိုးဆက်တွေ ကောင်းကျိုးတွေ ဖြစ်မဲ့ ကိစ္စတွေ များများ လုပ်ရမယ်။\nသဂျီး ပုံတင်ခွင့် မပေးလို့.. ဒီလိုပဲ တင်ပေးလိုက်တယ်.. ကြည့်ကြည့် ဘာ ဗိုင်းရပ်မှ မဟုတ်ဘူး။\nပန်းတနော်ကို .. အသက်ငယ်ငယ်က တစ်ခါပဲ ရောက်ခဲ့ဖူးသေးတယ် …. ။ ကျွန်မဖိုးဖိုးရဲ့ ဇာတိမို့လို့လေ … ။\nအဲ့ဒီတုန်းကတော့ ..နေရောင်ပြင်းလည်း …. ချောင်းထဲ ဆင်းပြီး … ရေချိုးခဲ့တာ မှတ်မိသေးတယ် ….. ။\nဆယ်တန်းတုန်းက ထွက်တဲ့ ဂုဏ်ထူးအရေတွက်လိုက်ပြီး … ပိုက်ဆံဆုချတာလည်း ရခဲ့ဖူးတယ် … ။\nဖိုးဖိုးမဆုံးခင်ကတော့ …. ပန်းတနော်အသင်း(ရန်ကုန်)က လုပ်တဲ့ … ပွဲတွေ ရောက်ဖြစ်တယ် … လုပ်အားပေးဖြစ်တယ် …အခုတော့ သူဆုံးတာ ငါးနှစ်ပြည့်ပြီ ….. အသင်းဖွဲ့နဲ့လည်း .. မိသားစုတွေ အဆက်သွယ်ပြတ်ခဲ့ပြီလေ … ။ ရွာပြန်လည်ဖို့ဆိုတာကတော့ … ဟိုမှာ ဘယ်သူမှလည်း မကျန်ခဲ့တော့ …အတော်ကြီးအလှမ်းဝေးသွားတယ် …. ။ ဓါတ်ပုံတွေကြည့်ပြီး …. ပြန်အောက်မေ့ရတော့မယ် … ။


လောကပါလ ● “ဂျိုက်” ငှားမလို့လား | MoeMaKa Burmese News & Media\nပြည်သူ့အင်အားက စစ်တပ်ရဲ့ တင့်ကားတွေကို အနိုင်ယူ\nဖိုးထက် - ဟိုက ဟို….ဒီက ဒီ\nသွန်းခ - တောင်ပြာတန်းက သိပါတယ်\nမောင်မောင်လတ် (ရွှေအင်းလေးစာပေ) ● ရေးခွင့် ရေးပိုင်ခွင့် ရှိတိုင်း ရေးကြမယ်ဆိုရင် ...\nလင်းနွေးအိမ် - ကျနော်တို့မှာ အမေတွေများစွာရှိတယ်\nကျနော်နဲ့ ဂီတသူရဲကောင်းများ အပိုင်း (၃)\nစံပယ်ဖြူ - အဆင်မပြေမှုများနဲ့ မြန်မာပြည်\n(မိုးမခ) မေ ၁၃၊ ၂၀၁၆\nတနေ့ မိတ်ဆွေရှေ့နေတဦးဆီ ကျွန်တော်ရောက်ခဲ့သည်။ သူ့ထံမှအကြံဉာဏ်တောင်းခံရန်အတွက် ဖြစ်၏။\n“ဒုက္ခပါဘဲဗျာ” ဟု ကျွန်တော်စကားပလ္လင်ခံလိုက်သည်။\n“အိမ်ရှေ့အိမ်က လူတွေတလလောက် ခရီးထွက်ကြမလို့တဲ့။ အဲဒါဗျာ သူတို့ခွေးနှစ်ကောင်ကို ခေါ်မသွားဘဲ အိမ်ထဲသော့ခတ်ထားခဲ့မယ်တဲ့။ အမျိုးတယောက်က နေ့စဉ် အစာလာကျွေးလိမ့်မယ်။ သူမေ့မနေရင်ပေါ့။ အဲဒီ အတောအတွင်း ခွေးတွေက နေ့ဆိုရင် ဟောင်မယ်။ ညဆိုရင် အူကြမယ်။ ကျုပ်တော့ အိပ်လို့ကိုရမှာ မဟုတ် တော့ဘူး။ အာရုံနောက်နောက်နဲ့ မြူနီစီပယ်ခေါ်ပြီး ဆွဲထုတ်ခိုင်းချင်ခိုင်း။ ဒါမှမဟုတ် စိတ်ပေါက်လာလို့ ကျုပ် ကိုယ်တိုင် အဲသည်အိမ်ကိုသွားပြီး သင်းတို့ကိုသေနပ်နဲ့ပစ်။ အဲ သူတို့သခင်တွေပြန်လာတဲ့အခါ ဒေါသူပုန်ထပြီး ကျုပ်ဆီကိုလာကြ။ ကျုပ်ကို သေနပ်နဲ့ ပြန်ပစ်..”\nလက်ကလေးကာ၍ ညင်သာစွာသန်းဝေလိုက်ရင်း ရှေ့နေက ပြောလေသည်။\n“ကျွန်တော်ခင်ဗျားကို ပုံပြင်လေးတခုပြောပြမယ်။ ခင်ဗျားကြားဖူးပြီးသားဖြစ်နေရင်လည်း ထပ်နားထောင်။ ဒါ လေးကို ထပ်ကြားလိုက်ရရင် ခင်ဗျားနေသာထိုင်သာ ရှိလာလိမ့်မယ်။”\n“လူတယောက် တောလမ်းခရီးတခုမှာ ညကြီးမင်းကြီးကားမောင်းလာရင်း ဗြုံးခနဲ ကားဘီးပေါက်သွားတယ်။ သူ ကားထဲကထွက်ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားတယ်။ သူ့မှာ ဘီးလဲဖို့ကားဂျိုက်မှ မပါဘဲကိုး။”\n“နောက်မှ သူ့ကိုယ်သူပြန်ပြောလိုက်တယ်။ ‘အင်းလေ၊ အနီးဆုံးအိမ်တအိမ်သွားပြီး ဂျိုက် ငှားရတော့မှာပဲ’။ ခပ် လှမ်းလှမ်းမှာမီးရောင်လည်း မြင်နေတာမို့ ‘တော်ပါသေးရဲ့ အိမ်ရှင်မအိပ်သေးဘူး၊ တံခါးသွားခေါက် ကားပျက် ပြီးဒုက္ခရောက်လာလို့ ဂျိုက်တခုလောက်ငှါးပါလားခင်ဗျာ’ လို့ပြောလိုက်ရင် ‘ရပါတယ်ဗျာ၊ တရပ်ထဲသား တွေဘဲ၊ ယူသာသွားပါ၊ ကိစ္စပြီးတော့ ပြန်လာပေးပေါ့’ ပေါ့လေ”။\n“ဆက်လျှောက်လာနေတုံး အိမ်ဆီက မီးမှိတ်သွားတာမြင်တော့ တကိုယ်တည်းဆက်ပြောနေပြန်တယ် ‘ဟော သူအိပ်တော့မယ်၊ ငါသွားနှောင့်ယှက်ရင် သေချာပေါက်စိတ်ဆိုးတော့မှာပဲ၊ ဂျိုက်ငှားခတောင် တောင်းချင် တောင်းဦးမှာ။ တောင်းတော့လည်း တရပ်ထဲသားချင်းတွေ အစိတ်တော့ယူဗျာလို့ပြောလိုက်ရုံပေါ့။ ‘ဟေ့ ငွေ အစိတ်နဲ့ သန်းကောင်သန်းလွဲ အိပ်ရာထဲက ထရမှာလားကွ။ တစ်ရာပေးရင်ပေး၊ မပေးနိုင် တခြားသွားငှားကွာ’ လို့ ပြန်ပြောမှာ သေချာတယ်”။\n“သူအိမ်နားရောက်တော့ အမြှုပ်မထွက်ရုံတမည် ဖြစ်နေပြီ။ လမ်းမပ်ါက ဆင်းချလိုက်ရင်း ပါးစပ်ကလည်း တဖွ ဖွ ‘တစ်ရာ! ဟုတ်ပြီ ပေးမယ်တစ်ရာ။ တစ်ပြားမှထပ်ရမယ်တော့ မထင်နဲ့။ ဘယ့်နှယ်ဗျာ ညဉ့်နက်သန်းကောင် ကားပျက်လို့ ဒုက္ခရောက်ရတဲ့အထဲ။ ဒီ “ဂျိုက်”ကလေးအတွက်နဲ့။ ခင်ဗျားကြီးက ရလေလိုလေ အိုတစ္ဆေပဲ’။”\n“ဒီလိုနဲ့ အိမ်အဝရောက် ဒေါကြီးမောကြီးနဲ့တံခါးကို ပြင်းပြင်းခေါက်လိုက်တော့ အပေါ်ကလယ်သမားကြီးက ‘ဟေ့ ဘယ်သူလဲ ဘာကိစ္စလဲ’ လို့ ထွက်အော်တယ်။ သူကလည်း တံခါးကို ထုနေရာကရပ်ပြီး ပြန်အော် ပစ် လိုက်တယ်။ ‘ဘာကိစ္စရမလဲ ခင်ဗျားနဲ့ခင်ဗျားရဲ့ “ဂျိုက်စုတ်” ကိစ္စပေါ့ဗျ၊ သိပြီလား ကိုယ်ဘာလုပ်ရမယ် ဆိုတာ’ တဲ့”။\nအရယ်ရပ်သောအခါ စဉ်းစဉ်းစားစားဖြင့် ရှေ့နေကို ကျွန်တော် ပြောလိုက်၏။\n“အစစ်ပဲ။ ရှေ့နေတယောက်ဆီလာပြီး ခေါင်းအေးအေးနဲ့ အချက်အလက်တွေ မှန်မှန်ကန်ကန်ပေးရမယ့်အစား စိတ်ကူးယဉ်စစ်ပွဲကြီးတခုလောက်ကိုဖန်တီးဖို့ အကြံဉာဏ်လိုချင်ကြသူတွေ ဘယ်လောက်များသလဲဆိုတာ ခင် ဗျားသိရင်အံ့သြသွားမယ်။ လုပ်ငန်းစပ်တူသမားကို ဘယ်လိုတွယ်ပစ်လိုက်မှာတို့၊ အိမ်က ယောက်ျားကို ဘယ် လိုနှက်လိုက်မှာတို့၊ အဘိုးကြီးသေတမ်းစာရေးဖို့ ပေါ်တင်ပြောပစ်လိုက်မှာတို့။ အဲသည်လူတွေကို ခုနက “ဂျက်” ပုံပြင်ပြောပြရတယ်။ သူတို့အားလုံး စိတ်ပြေသွားကြပါတယ်ဗျာ”။\n“နောက်ပိုင်း သူတို့တွေနဲ့ဆုံတဲ့အခါကျ ပါတနာနဲ့လမ်းမှာတွေ့တော့ ဖက်လှဲတကင်းရှိလှတဲ့အကြောင်း၊ ဖုန်းထဲ မှာကြားရတဲ့ ခင်ပွန်းသည်ရဲ့စကားတွေက ပြေပြစ်လွန်းလို့ သူမှဟုတ်ရဲ့လားလို့ထင်ရတဲ့အကြောင်း၊ အဘိုးကြီး က သူတို့တတွေ ရုံးစရိတ်နဲ့အခွန်အခသက်သာအောင် မသေခင်အမွေတွေအားလုံးပေးခဲ့ဖို့ ရှေ့နေနဲ့ တိုင်ပင် နေတာသိလိုက်ရတဲ့အကြောင်း ပြန်ကြားရတော့တာပဲ”\nမှန်လိုက်တာဟု ကျွန်တော်တွေးမိ၏။ ကျွန်တော်တို့အများစုက အလွယ်တကူရှောင်ရှား၍ ရနိုင်သော အတား အဆီးများကိုတည့်တည့်ဝင်တိုးရင်း ဘဝကိုလျှောက်လှမ်းနေကြ၏။ အတွေးမှားများ စိတ်ကူးထဲက ရန်သူများနှင့် နွားမူးဆူးတိုး တိုက်ရင်းခိုက်ရင်း ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပျက်စီးဆုံးရှုံးခံနေကြ၏။ တနေ့နေ့ တချိန်ချိန် တယောက် ယောက်က ညနက်နက်မှာလျှပ်ပြက်သလို ဒိုးခနဲဒက်ခနဲထောက်ပြလိုက်သည့်အချိန်ထိ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဘာ တွေ လုပ်နေမှန်းပင်မသိ။\nတမြန်မနေ့ည မြို့ထဲမှကျွန်တော်ပြန်လာတော့ ထမင်းစားချိန်လွန်နေပြီ။ ဇနီးသည်ကို ဖုန်းဆက်မထားမိ။ ရှည် လျားလှသော ကားတန်းကြီးတွေထဲ စိတ်ပျက်လက်ပျက် တိုးဝင်မောင်းနှင်ရင်း ဒေါသရေချိန်တွေ မြင့်သထက် မြင့်လာသည်။ ‘အိမ်ရောက်၍ စနေတနင်္ဂနွေ ကားတန်းတွေထဲမှာ ကိုယ်ပိတ်မိနေတယ်ကွာ’ ဟုဇနီးကိုပြောလျှင် သူမက ‘မြို့ထဲကထွက်မလာခင် ဘာဖြစ်လို့ဖုန်းမဆက်တာလဲ’ ဟုမေးမည်။ ဒါဆို ကျွန်တော်က ‘ဟေ့ ဘာထူး မှာလဲ၊ ခုကိုယ်ကအိမ်ပြန်ရောက်နေမှဟာကို’။ မိန်းမက ‘ဟုတ်တယ်ကျွန်မကလည်း အိမ်မှာလေ ရှင့်ဆီက တယ် လီဖုန်းသံကိုမျှော်ရင်း တနေ့လုံးအိမ်မှာနေနေရတာ ရှင့်သိရဲ့လား’။ ကျွန်တော်က ‘အချစ်ရူးလေးတယောက်လို မင်းကိုနာရီမလပ် ဖုန်းဆက်ရလောက်အောင် ငါကအားနေတာမဟုတ်ဘူးကွ’။ မိန်းမက ‘အတော်လာတဲ့ လူပါ လား၊ ရတယ် နောက်ကျွန်မကို ဘယ်တော့မှဖုန်းမဆက်နဲ့’။\nထိုအချိန် အိမ်ဝိုင်းအတွင်းသို့ ကျွန်တော်ဝင်လာခဲ့ပြီ။ စိတ်တွေလည်း ဗလောင်ဆူနေပြီ။ ကားထဲမှ ကျွန်တော်ခုန် ထွက်ပြီး တံခါးကိုဆောင့်ပိတ်လိုက်သည့်အချိန်နှင့် အိမ်အပေါ်ထပ်ပြုတင်းပေါက်ကို ဇနီးသည်တွန်းဖွင့်လိုက်ချိန် တို့ တထပ်တည်းကျနေ၏။\n‘ကဲ..ဆိုစမ်း’ ကျွန်တော် လှမ်းအော်လိုက်သည်။\n‘ဟုတ်ကဲ့… “ဂျိုက်”ကလေးတခုတလေများ ငှားချင်သလားလို့ပါရှင်’\n[ဝန်ခံချက်။ Reader’s Digest Classic Read 2013 မှ RD Classic December 1954, J.P McEvoy ၏ “Wanna borrowajack? ကို ဆီလျော်အောင်ပြန်ဆိုပါသည်။]\nလောကပါလ ● ဒေါ်နယ့်စိတ်ဓာတ် – အပိုင်း (၅) (0)\nလောကပါလ ● ဒေါ်နယ့်စိတ်ဓာတ် – အပိုင်း (၄) (0)\nလောကပါလ – ဒေါ်နယ့်စိတ်ဓာတ်  (0)\nလောကပါလ – ဒေါ်နယ့် စိတ်ဓာတ် (၁) (0)\nလောကပါလ – ဆောက်ပြဿနာ (1)


မောင်စေတနာ: Excel Password ဖော်ယူမည်\nExcel Password ဖော်ယူမည်\nတစ်နေ့သ၌ ကျွန်ုပ်အား Galk မှ မိတ်ဆွေတစ်ဦးသည် Microsoft Excel တွင် စာရိုက်ပြီး လုံခြုံရေးအတွက် Password ပေးမိကြောင်း၊ အဆိုပါ Password ကို မေ့နေသည့်အတွက် ပြန်လည်ဖော်ယူနိုင်သည့် နည်းလမ်းကို ကျွန်ုပ်အား မေးမြန်းလေ၏။\nကျွန်ုပ်လည်း ယခင် မိမိ၏ ဆိုဒ်တွင် တင်ခဲ့ဖူးသော Excel Password Recovery ကို ညွှန်းလိုက်မိသည်။ အဆိုပါ မိတ်ဆွေလည်း ဆော့ဝဲလ်ကို ဒေါင်းယူပြီး အင်စတောလုပ်ရာတွင် Full Version အဖြစ် သုံးရန် အခက်အခဲ ဖြစ်ပေါ်လေသည်။\nကျွန်ုပ်လည်း တင်ခဲ့သော ပို့စ်ကို ပြန်လည်ကြည့်မိရာ ကျွန်ုပ်၏ အားနည်းကို မြင်တွေ့ရသည်။ သေချာ ရှင်းလင်းအောင် မရေးခဲ့သည့်အတွက် အသုံးပြုလိုသည့် User များ အခက်အခဲကြုံရသည်ကို တွေ့ရ၏။ ထို့ကြောင့် တင်ခဲ့သောပို့စ်ဖြစ်သည့် ယခုအကြောင်းကို Full Version အဖြစ် သုံးနိုင်ရန် ပြန်လည် ရှင်းလင်း တင်ပြအပ်ပေသည်။\nExcel Password Recovery ကို Download လုပ်ယူပါ။ Install လုပ်ပြီးပါက Register Name နှင့် Registration Key တို့ကို တောင်းပါလိမ့်မည်။ ဒေါင်းလုပ်လုပ်ယူရာတွင် ပါဝင်သည့် Keygen ကို Copy ယူ၍ Local Disk (C:) >> Program Files >> Intelore >> ExcelPasswordRecovery ထဲသို့ Past ချပါ။\nပြီးလျှင် Keygen ကို ဖွင့်ပါ။ Patch ကို နှိပ်ပါ။ ဖိုင်လမ်းကြောင်း မေးပါလိမ့်မည်။ Local Disk (C:) >> Program Files >> Intelore >> ExcelPasswordRecovery ကိုသွားပြီး ExcelPasswordRecovery ကို ရွေးပေးပါ။ Successful ဖြစ်သွားပါလိမ့်မည်။\nပြီးလျှင် Keygen ထဲမှ Key များကို Copy ယူ၍ Register Name နှင့် Registration Key ထဲသို့ ထည့်ပါ။ Register Name တွင် နှစ်သက်ရာ အမည်တစ်ခုခုကို ထည့်လိုက်ပါ။ ဒါဆိုလျှင် အိုကေသွားပါလိမ့်မည်။\nယခုဆော့ဝဲလ်သည် မည်သည့်အတိုင်းအတာထိ ဆောင်ရွက်နိုင်သည်ကို ကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင် မသိပါ။ အလွယ်တကူ ပေးသော Password များကို တော့ စမ်းဖူးပါသည်။ အဆင်ပြေလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ရင်း . . . .\ncan't open it after installed.\nasking for reg: key.\nwhen using keygen, it says "teamzwtis veryperfect"\nwhich rejected as invilid reg: key.\n8:19 AM, June 08, 2012\n9:35 PM, June 09, 2012\nayechan zaw said...\nကျွန်တော့် လက်တော့ PASSWARD ကျသွားတာ\nပြန်ဖွင့်လို့ မရလို့ပါ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ မသိလို့ ကူညီပါ\n11:55 PM, April 19, 2016\nPassward ကို ရိုက်ထည့်တာ ဘယ်လိုမှမရဘူး ဖြစ်နေတယ်\n11:56 PM, April 19, 2016


CCleaner Business Edition 3.17.1688 Final...! | အိမ်လွမ်းသူ...\nကျွန်တော် ဒီတစ်ခါ CCleaner 3.17.1688 Business Edition လေးတင်ပေးလိုက်ပါတယ်...!ကွန်ပြူတာကို မြန်စေတဲ့ Cleaner လေးတစ်ခုပါပဲ...!ကျွန်တော် Cleaner လေးတွေကို Update ထွက်တိုင်း တင်ပေးနေမှာပါ...! သူငယ်ချင်းတို့စက်ထဲမှာ ရှိထားသင့်တဲ့ Software တွေထဲမှာ Cleaner လေးတွေကလည်း မရှိမဖြစ်လိုအပ်တယ်လို့ ထင်ပါတယ်...!ဒါကြောင့် အသုံးလိုတဲ့ ဘော်ဒါတွေအတွက် ရည်ရွယ်ပြီးတင်ပေးလိုက်တာပါ...!သိပြီးသား သူငယ်ချင်းတွေကလည်း သီးခံပါလို့ပြေားပါရစေ...! Install မလုပ်ခင် Read Me ဆိုတဲ့ ဖိုင်လေးကို ဖတ်ပြီးမှ လုပ်ပေးပါလို့ပြေားပါရစေ...!အသုံးလိုရင်တော့ Media Fire လေးဖြင့်တင်ပေးထားပါတယ်...!\n1 Response to CCleaner Business Edition 3.17.1688 Final...!\nကျွန်တော်လည်း cc cleaner လေး ယူသွားပါတယ်...


Tips for Blog Marketing | The World of Pinkgold\nPosted on July 8, 2008 by cuttiepinkgold\nခုနောက်ပိုင်းမှာ မြန်မာ ဘလောဂ့်ဂါတွေ များပြားလာတာ အားရစရာ ကောင်းလှပါတယ်။ ဒါပေမယ့် များပြားလွန်းလှတဲ့အတွက် တစ်ချို့ဘလောဂ့်တွေကိုဆို သိတောင် မသိနိုင်လောက်အောင်လည်း ဖြစ်တတ်ပါတယ်။ ကိုယ့်မှာလည်း အချိန်က နည်းပါးလှတဲ့အတွက် ဖတ်နေကျ ဘလောဂ့်လေးတွေကိုပဲ အလျင်းမီအောင် မနည်းဖတ်နေရတယ်လေ။ အသစ် အသစ်သော ဘလောဂ့်တွေထဲမှာ အရမ်းကောင်းတဲ့၊ လူစိတ်ဝင်စားတဲ့ ပိုစ့်မျိုးကို တင်နိုင်တဲ့ သူတွေကိုလည်း အားကျမိပါရဲ့။ ကိုယ်လည်း လူတိုင်းအတွက် အကျိုးရှိမယ့် ပိုစ့်မျိုးတွေချည်း ရွေးတင်ချင်ပေမယ့် အစွမ်းအစက မရှိတော့လည်း တတ်သလောက် မှတ်သလောက်လေးသာ တင်ပေးနေရတာပေါ့။ များပြားလွန်းလှတဲ့ ဘလောဂ့်ဂါတွေကြားမှာ ကိုယ့်ဘလောဂ့်ကို လူသိအောင်လုပ်ဖို့ဆိုတာ တော်တော်တော့ ခက်ခဲလှပါတယ်။ ကိုယ်ကလည်း လူတိုင်းကို ကိုယ့်မှာ ဘလောဂ့်ရှိကြောင်း လိုက်မပြောနိုင်သလို၊ ဘလောဂ့်ဂါတိုင်းကလည်း ကိုယ့်ဘလောဂ့်ကို လာဖတ်၊ မဖတ်ဆိုတာ မသေချာပါဘူး။\nကျွန်မတွေ့ရသလောက် တော်တော်များများကတော့ စီဘောက်တွေမှာ လင့်တွေလိုက်ထည့်၊ ပိုစ့်အသစ်တင်ရင် တင်ထားကြောင်း အသိပေးတာတွေ လိုက်အော်၊ ပိုစ့်အသစ်ကို အီမေလ်းနဲ့ တတ်နိုင်သလောက်လွှတ်ကြတာမျိုးတွေ လုပ်ကြတာ တွေ့ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကာယကံရှင်တွေတော့ ဘယ်လိုနေလဲ မသိဘူး။ ကျွန်မ အနေနဲ့ကတော့ အဲလိုမျိုးတွေ လက်ခံ ရရှိရင် တော်တော်လေးကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရပါတယ်။ တစ်ခါ နှစ်ခါလောက်ကတော့ ပြသနာမဟုတ်ပေမယ့် အမြဲတမ်းကြီးဆိုရင်တော့ နည်းနည်း စိတ်တိုချင်လာပါတယ်။ ကိုယ့်စီဘောက်မှာ ခဏ ခဏ လာအော်ကြရင် ငါစီဘောက်ထားတာ ကြော်ငြာလက်ခံဖို့အတွက်လား လို့တောင် ထင်လာမိတယ်။ ကျွန်မလည်း ရံဖန် ရံခါကလွဲရင် မလုပ်မိဘူး။ သူများတွေဆီမှာ သွားအော်ရင်လည်း လာလည်တယ်၊ လာဖတ်တယ်၊ ဒီလောက်ပဲ အော်ဖြစ်တာ များပါတယ်။\nပြီးတော့ မြန်မာဘလောဂ့်ဂါတွေမှာ (တော်တော်များများမှာ) အတွေးတစ်ခုရှိတတ်တာက လာဖတ်မိပေမယ့် စီဘောက်မှာများ မအော်မိရင်၊ ကွန်းမန့်လေးများ မပွတ်မိခဲ့ရင် ငါ့ဘလောဂ့်ကို သူလာမဖတ်ဘူးလို့ အထင်လေးများ ရှိတတ်ကြပါတယ်။ အချိန်လုပြီး ဖတ်ရတဲ့ အခါမျိုးမှာ၊ အရေးအသားတွေ ကောင်းလွန်းလို့ မျောသွားတဲ့ အခါမျိုးမှာ စီဘောက်မှာအော်ဖို့ မေ့သွားတတ်တာမျိုးလည်း ရှိပါတယ်။ ဒီတော့ ကိုယ့်ဘလောဂ့်ကို လူသိဖို့အတွက် Blog Marketing လုပ်နည်းလေးကို ကျွန်မတွေးမိသလောက်လေး ချပြချင်ပါတယ်။\n၁) ကိုယ်ဘလောဂ့် လုပ်တဲ့အခါ Type Of Blog ကို ရွေးဖို့လိုပါတယ်။ ကိုယ့်ဘလောဂ့်ရဲ့ အကြောင်းအရာတွေဟာ computer, Fun and Entertainment, Knowledge and Education, Beauty and Fashion, Photo and Digital Art, Technology, Art and Literature, News, Personal Dirary စတာတွေကို သေသေချာချာလေး သတ်မှတ်ပြီး ရေးစေချင်ပါတယ်။ ဟိုအကြောင်း ဒီအကြောင်းတွေ ရောရေးတာမျိုးထက်စာရင် အကြောင်းအရာ တစ်ခုတည်းကို သတ်သတ်မှတ်မှတ် ရေးတာက ဖတ်ရတဲ့ သူတွေအတွက် ပိုကောင်းသလို recognition လည်း ပိုတက်စေပါတယ်။\n၂) အကယ်၍ စိတ်ကူးထဲမှာ ပေါ်လာတာလေးတွေကို အကုန်လျှောက်ရေးတဲ့ ဘလောဂ့်မျိုးဖြစ်ရင်တော့ အရေးအသားနဲ့ creation ကို ဦးစားပေးရ ပါလိမ့်မယ်။ လာဖတ်သူများ အတွက် တစ်ခုမဟုတ် တစ်ခု ရသွားစေတာမျိုး မဟုတ်ရင်တော့ ရီစရာမောစရာ၊ အပျင်းပြေ သဘောမျိုးလေးတွေ ဖြစ်နိုင်ရင် ပိုကောင်းပါတယ်။\n၃) စီဘောက်တွေမှာ ပိုစ့်သစ်တင်တိုင်း အချိန်ကုန်ခံပြီး လိုက်အော်နေစရာ မလိုပါဘူး။ နာမည်ကြီးပြီးသား ဘလောဂ့်ဂါ တစ်ယောက် နှစ်ယောက်လောက်ကို ညာတာ ပါတေးနဲ့ လင့်ချိတ်ခိုင်းထားရင် လုံလောက်ပါတယ်။ ကိုယ့်ရဲ့ အရေးအသားတွေလည်း ကောင်းတယ်၊ ဖတ်ရတာ အကျိုးလည်းရှိစေမယ်၊ တစ်ခု မဟုတ် တစ်ခုကြောင့်တော့ ကိုယ်တင်ထားတဲ့ ပိုစ့်တွေဟာ ကောင်းနေမယ်ဆိုရင် လူတွေများများ လာဖတ်ပါလိမ့်မယ်။ ကိုယ်က ဘယ်သူတွေ လာဖတ်တယ်ဆိုတာ သိနေစရာ မလိုပါဘူး။ လာဖတ်တဲ့ သူတွေက ကိုယ့်ကို သိနေပါလိမ့်မယ်။\n၄) စီဘောက်မှာ အော်တာထက်၊ ကွန်းမန့် ပွတ်တာဟာ လူတစ်ယောက်ကို ပိုပြီးတော့ appreciate လုပ်ရာ ရောက်ပါတယ်။ ကိုယ့်ဘလောဂ့်ကို သူ့ကိုလည်း လာဖတ်စေချင်တယ် ဆိုရင် သူ့ရဲ့ ပိုစ့်တွေမှာ ကွန်းမန့်သွားပွတ်လိုက်ပါ။ ကျွန်မကိုလည်း ကွန်းမန့်လေး ချီးမြှင့်ပါအုံး၊ ကျွန်တော့်ဆီလည်း လာပါအုံးလို့ မခေါ်ပါနဲ့။ အချိန်တစ်ခုကို စောင့်ပါ။ သူကိုယ့်ဆီ ရောက်လာမှာပါ။ လာပါ၊ လည်ပါ ခေါ်ရင် လူရဲ့ ရွဲ့တတ်တဲ့ သဘောသဘာဝအရ မလာချင်၊ မသွားချင်တောင် ဖြစ်သွားနိုင်ပါသေးတယ်။ ကျွန်မဆို အဲလိုပါပဲ “ပိုစ့်အသစ် တင်ထားတယ်နော်၊ ကျွန်တော့ ဘလောဂ့်မှာတော့ ဘာဖြစ်နေပြီနော်၊ မဖတ်ရင် နောက်ကျသွားနိုင်တယ်နော်” စသည်ဖြင့် လာပြောရင် သွားကို မသွားချင်တော့ပါဘူး။\n၅) Blog Title တွေကို အင်္ဂလိပ်လို ရေးတင်တာဟာ Google လိုမျိုး search engine တွေက ကိုယ့်ဆီလာဖို့ ပိုမိုလမ်းညွှန်ပေးတဲ့ အခွင့်အရေးကောင်း တစ်ခုဖြစ်ပါတယ်။ နိုင်ငံတစ်ကာက လူတွေတော်တော်များများဟာ အင်္ဂလိပ်လိုပဲ စာရိုက်ပြီး ရှာဖွေကြပါတယ်။ အဲတော့ ဘယ်နိုင်ငံက ဘယ်လိုလူမျိုးပဲ ရှာရှာ၊ ကိုယ့်ရဲ့ Blog Title ဟာ သူတို့ ရှာတာ တစ်ခုခုနဲ့ ငြိတယ်ဆိုတာနဲ့ Google တို့ Yahoo တို့က ကိုယ့်ရဲ့ လင့်ကိုလည်း ဖော်ပြပေးပါလိမ့်မယ်။ ရောက်လာကာမှ Blog Body Text တွေက ဗမာလို ဖြစ်နေလို့ သူတို့တွေ မဖတ်တတ်ကာမှ နေရော အနည်းဆုံးတော့ 1 hit တက်တာပေါ့ရှင် (ပင့်ဂိုလ်းတို့ လုပ်စားနေတာလေ.. အဲလို ဟဲဟဲ)\n၆) ဖိုရမ်တွေ၊ တစ်ခြား သတင်းဆိုဒ်တွေ၊ ကိုယ်နှစ်သက်တဲ့ blogger တွေကို Link လုပ်ပေးပါ။ ဒါဟာလည်း ကောင်းတဲ့ နည်းလမ်းလေး တစ်ခုဖြစ်တဲ့ အပြင်၊ တစ်ခြား အပြင်လူတွေ (ဘလောဂ့်ဂါ မဟုတ်တဲ့ သူတွေ) က တစ်ခုခုကို ရှာချင်လို့ search engine တွေမှာ ရှာတဲ့ အခါမျိုးမှာ ကိုယ့်ဆီကိုလည်း ညွှန်းပေးတတ်တာကြောင့် အဲဒီကနေ တစ်ဆင့်လည်း ဘလောဂ့်ကို လူသိနိုင်ပါတယ်။\n၇) ဘလောဂ့် ရေးတာအပြင် တစ်ခြား community website, forum စတာတွေကိုလည်း သူံးပါ။ ကိုယ့်ရဲ့ personal profile မှာဖြစ်ဖြစ်၊ tag, signature စတာတွေမှာ ဖြစ်ဖြစ် blog url လေးကို ထည့်ပေးထားခြင်းဟာလည်း blog marketing လုပ်တဲ့ နည်းလမ်းကောင်း တစ်ခုပါ။\n၈) ကိုယ့်ဘလောဂ့်ကို သူများက လင့်သည်ဖြစ်စေ၊ မလင့်ထားသည် ဖြစ်စေ၊ ကိုယ်က လင့်ခ်လုပ်ထားလိုက်ပါ။ ဘလောဂ့်ဂါတွေဟာ ကိုယ့်ဆီကို တစ်နေ့ လူဘယ်လောက်လာသလဲ ဆိုတာကိုတော့ အမြဲကြည့်လေ့ရှိကြပါတယ်။ Refer sites တွေထဲမှာ ကိုယ့်ဆိုဒ်လေးက ခဏ ခဏ ပါလာတတ်ရင် သူလည်း ကိုယ့်ကို သတိထားမိပြီး ကိုယ့်ဆီရောက်လာပါလိမ့်မယ်။ ကျွန်မကိုဆို ကျွန်မကတောင် မသိပဲ လင့်ထားတဲ့ သူတွေ တော်တော်များများ တွေ့ရပါတယ်။ အဲတော့ ကျေးဇူးတင်တဲ့ အနေနဲ့ သူတို့တွေဆီ အမြဲတမ်း သွားဖတ်ဖြစ်ပါတယ်။ ဘာမှ မပြောခဲ့တာသာ နေမှာ ပုံမှန်တော့ ရောက်ဖြစ်နေတာပေါ့။\n၉) ပိုစ့်တွေကို Udate လုပ်ပါ။ နေ့တိုင်း ပိုစ့်တင်ခြင်းဟာ ဖတ်ရသူကို အလျင်းမမီသလို ဖြစ်စေပါတယ်။ တစ်ပတ်ကို သုံးကြိမ်လောက် update လုပ်ခြင်းက ဘလောဂ့်ကို အသက်သွင်းရာလည်းရောက်၊ ကိုယ့်ရဲ့ ပရိတ်သတ်ကိုလည်း ပုံမှန်လေး ဖျော်ဖြေရာ ရောက်ပါတယ်။ တစ်နေ့တည်းမှာ ပိုစ့်တွေ ပြုံတင်တာတို့၊ နေ့တိုင်းတင်တာတို့ စတာတွေဟာ ကောင်းပေမယ့် ပုံမှန်ဖတ်နေကျ သူတွေ အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် မအားလို့ ပုံမှန်လေးများ မလာမိရင် ပြန်လာတဲ့ အချိန်မျိုးမှာ သူတို့ကို မနိုင်မနင်းတွေ ဖတ်ခိုင်းရာ ရောက်ပါတယ်။\n၁၀) နောက်ဆုံး တစ်ခုကတော့ ၀ုန်းခနဲ၊ ဒိုင်းခနဲ နာမည်ကြီးချင်ရင် ခေတ်မီအောင် နေပါ။ ပြောချင်တာက နာဂစ် ဖြစ်ရင် နာဂစ် အကြောင်းတွေချည်း တင်ပါ၊ Revolution ဖြစ်ရင် အဲဒီ အကြောင်းတွေချည်းတင်ပါ။ ဘလောဂ့်ဂါ ဆိုတာ အွန်လိုင်းရဲ့ သတင်းထောက်တွေပါ။ ကိုယ့်ပတ်ဝန်းကျင်က ထူးခြားဖြစ်စဉ်တွေကို Print Media တွေမှာ မတင်ခင် ဦးအောင် တင်နိုင်ရင်လည်း နာမည်ကြီးတာပေါ့ရှင်.. ဟဲဟဲ။\nကျွန်မ ပြောချင်တာတွေ၊ အာချောင်ချင်တာတွေတော့ အာချောင်ပြီး သွားပါပြီး။ လိပ်ဦးနှောက်နဲ့ တွေးထားတာ လေးတွေဆိုတော့ ဒီအတိုင်းလည်း ဟုတ်ချင်မှ ဟုတ်ပါလိမ့်မယ်။ လက်မခံနိုင်စရာ အကြောင်းတွေလည်း ပါပါလိမ့်မယ်။ ဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ် ပိုစ့်တစ်ခုတော့ ဖြစ်သွားတာပဲ.. အဟိ။ ကိုယ့်ဟာ ကိုယ်လည်း ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်အုံးမယ်။ အဲလိုလုပ်ရင် တစ်ကယ်များ နာမည်ကြီးမလားလို့လေ။ ကျွန်မတောင် အပေါ်က နည်းတွေအတိုင်း မလုပ်ရသေးဘူးနော်။ ခုမှ စလုပ်ဖို့ စဉ်းစားကြည့်မှာ။\nကမ္ဘာမှာ နာမည်ကြီးတဲ့ SEOmoz Blog မှာတော့ 21 Tactics to Increase Blog Traffic ဆိုပြီး အခုလို ရေးထားပါတယ်ရှင်။\nFiled under Blogging |\t18 Comments\nMichael Sync on July 8, 2008 at 8:02 am said:\nNice tips!! It’s really helpful for mm community. Thanks.\nBTW, Why do we need to have an Google Account to dropacomment in your blog?\nကလိုစေးထူး on July 8, 2008 at 10:35 pm said:\nဒီပို့စ်ကို ဖတ်မိတာ အံကိုက်ပဲ။ ငါ့ညီမနဲ့ အကို ခံစားနေရတာ တသဘောတည်းကို ကျတော့တာပဲ။ အကိုလဲ တချို့ပုဂ္ဂိုလ်များရဲ့ မေးလ်ထဲကနေ ပို့စ်တင်တိုင်း (ကိုယ်ကလဲ ပို့ပါလို့ မပြောထားဘဲနဲ့) အတင်းပဲ နသားဘယား ကြော်ငြာအလွှတ်ခံနေရလို့ တခါတလေဆိုရင် မေးလ်တောင် မစစ်ရဲသလောက် ဖြစ်ဖူးတယ်။ (ပိုဆိုးတာက သူရေးထားတာတွေက ကိုယ်နဲ့ သဘောချင်း တခြားစီ)။ ညီမပြောသလိုပဲ၊ သူတို့ ပို့စ်တင်ထားတာကို လာမဖတ်ရင်တော့ ဘယ်လိုခေတ်နောက်ကျမှာနော၊ ဘာနော ညာနော နဲ့ စီဘောက်စ်မှာ လာအော်ရင်တော့ မသွားဖြစ်တာက ၉၀%လောက် သေချာသွားတယ်။ ဘလော့ဂ်ရေးပြီဆိုတော့မှ ကိုယ့်ဘလော့ဂ်ကို တခြားလူတွေက များများ လာဖတ်စေချင်တဲ့ စိတ်က လူတိုင်းမှာ အနည်းနဲ့အများ ရှိတတ်ကြတာပါပဲ။ အကို့မှာလဲ အဲဒီစိတ်ရှိတာကို ၀န်ခံတယ်။ ဒါပေမယ့် အကိုထင်တာကတော့ ကိုယ့်စာကို လာဖတ်စေချင်ရင် ကိုယ်ကလဲ သူများရေးထားတာကို အချိန်ရရင်ရသလို တလေးတစား သွားဖတ်ပေးရမယ်။ ဒါဟာ ကိုယ့်ဘလော့ဂ်ကို လာဖတ်လာစေအောင် Promotion လုပ်တဲ့ အကောင်းဆုံး နည်းတခုပါပဲ။ ကိုယ်ဖတ်သွားတယ်ဆိုတာကို သူ့ကိုသိသာစေအောင် သူရေးထားတဲ့ စာပါအကြောင်းအရာတွေကို တချို့တ၀က်ဖြစ်ဖြစ်၊ တပုဒ်လုံးအတွက်ဖြစ်ဖြစ် ပါဝင်ဆွေးနွေးပေးလိုက်တာနဲ့ သူ့ဆီကနေ ကိုယ့်ကို သတိထားမှုကိုလဲ အလိုအလျောက် ရပြီးသားဖြစ်သွားပါပြီ။ ဒါပေမယ့် ကိုယ်ရေးတဲ့စာကို ဖတ်မဖတ်သာ မသိရတာ၊ သူ့ဆီလာခဲ့ဖို့ပဲ အားမနာလျှာမကျိုး တချိန်လုံး လာလာကြော်ငြာခံရရင်တော့ တော်တော် စိတ်ကသိကအောက် ဖြစ်ရတာ အမှန်ပဲ။ တကယ်တော့ကွာ၊ ဘလော့ဂ်တွေ ရေးနေကြတာ အကိုကိုယ်တိုင်လဲ ဘလော့ဂ်ရေးနေတော့ ဘယ်သူသည် ဘလော့ဂ်တခုကို တကယ်ပဲ စိတ်နှစ်ပြီးရေးနေတယ်၊ ဘယ်သူကတော့ ဘလော့ဂ်ကို ပေါ်ပင်လုပ်နေတယ်ဆိုတာ အထင်းသားပေါ်နေတာပါပဲ။ အားလုံးက စဉ်းစားပိုင်းဖြတ်နိုင်တဲ့လူချည်းပဲကိုး။ တကယ်က နာမည်ကြီးဖို့အတွက် ဘလော့ဂ် ရေးနေစရာ မလိုပါဘူး။ ဘလော့ဂ် တကယ်ရေးနေရင် နာမည်ကြီးလာပါလိမ့်မယ်။\nPinkgold on July 9, 2008 at 3:05 am said:\nအခုလို ဆွေးနွေးပေးကြတာ ကျေးဇူး အများကြီးတင်ပါတယ်ရှင်။ ကိုမိုက်ကယ်ဆင့်ရေ.. ဘလောဂ့်ရဲ့ ကုဒ်ကြောင့် ဖြစ်မယ်ထင်ပါတယ်ရှင့်.. ပင့်ဂိုလ်းလည်း သူများဆီကနေပဲ ခိုးတတ်တာ.. ပြန်တော့ မပြင်တတ်ဘူးလေ.. ဟီး\nYan on July 9, 2008 at 6:03 am said:\nကျွန်တော့်ဘလော့ဂ်လေးကိုလည်း အားရင် လာလည်ပါဦးနော်. ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်.\nပို့စ်လေးကောင်းတယ် မပင့်ဂိုးလ်ရေ. ဘလော့ဂါတွေ အတွက် tips လေးတွေရတာပေါ့. ဂွတ်ဂျော့ဘ်.\nဒါကြောင့် ပင့်ဂိုးလ်ရယ်လို့ သိုင်းလောကတစ်ခွင်၊ (အဲ) ဘလော့ဂ်လောကတစ်ခွင် နာမည်ကြီးသကိုး…\nကောင်းကင်ကို on July 9, 2008 at 8:00 am said:\nတစ်ပ် လေးတွေ လာဖတ်သွားတယ်။ တစ်ခါတစ်ခါလည်း အဲဒီ့ တစ်ပ်လေး တစ်ချို့ အတိုင်း လုပ်မိတတ်တယ်။ အောက်က ပို့ စ်က ပုံကလည်းမိုက်တယ်။ ဟီးဟီး။ ကားကိုပြောတာ။\nJulyDream on July 10, 2008 at 11:56 am said:\nစီဘောက်မှာ အော်တာထက်၊ ကွန်းမန့် ပွတ်တာဟာ လူတစ်ယောက်ကို ပိုပြီးတော့ appreciate လုပ်ရာ ရောက်ပါတယ်။ ကိုယ့်ဘလောဂ့်ကို သူ့ကိုလည်း လာဖတ်စေချင်တယ် ဆိုရင် သူ့ရဲ့ ပိုစ့်တွေမှာ ကွန်းမန့်သွားပွတ်လိုက်ပါ …. လို့ ပြောထားတဲ့ အတိုင်း လိပ်ဦးနှောက်နဲ့ ကွန်းမန့် ပွတ်သွားတယ် ပင့်ဂိုးလ်ရေ။\nကောင်းလို့ ကောင်းတယ် ပြောတာပဲနော်။ အဟက်…\nHan Thit Nyeim on July 12, 2008 at 9:41 am said:\nဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီပို့စ်နဲ့ မပင့်ကိုတော့ နာမည်ကြီးဦးမှာ…။ ကိုယ်တွေ့တွေ မို့လို့…။\nPinkgold on July 13, 2008 at 10:24 am said:\nနာမည်ကြီးမှာထက် ဆရာကြီးလုပ်တယ်ဆိုပြီးအမြင်ကပ်ခံရတော့မယ်လို့ ပြောတာ ပိုသင့်တော်မယ်ထင်တယ် ကိုသီဟန်ရေ 😛\nပီတိ on July 14, 2008 at 8:43 am said:\nPinkGold ကို ကျွန်တော့်ဘလော့လာစေချင်လို့ ဒီမှာရေးပါသည်။ ဒီဘလော့က စာကိုဖတ်ဖြစ်ပေမယ့် comment မရေးဖြစ်ပါဘူး။\nကျွန်တော်လည်း အတူတူခံစားမိပါတယ်။ ကိုယ့်စာကိုဖတ်စေချင်ရင် သူများရဲ့စာကိုလည်း တလေးတစားဖတ်စေချင်ပါတယ်။ နာမည်ကြီးချင်စိတ်နဲ့ လုပ်တာ မှန်သမျှကို လူအများက မနှစ်သက်တတ်ပါဘူး။\nကျွန်တော့်အမြင်ပြောရရင်တော့ နာမည်ကြီးပြီးတော့ ဘာလုပ်မှာလဲ။ ပီတိ ဆိုတဲ့ နာမည်အတိုင်း စာလေးရေးပြီး မိသားစုနဲ့သူငယ်ချင်းတွေ ဖတ်ပြီး ပျော်ရွှင်တာကိုပဲ ကြည့်ပြီး ပီတိဖြစ်ချင်ပါတယ်။ နာမည်ကြီးရင် တာဝန်ကြီးလာတတ်ပါတယ်။\nအလုပ်မှာတောင် ဒီလောက်ရှုပ်နေတာ ဘလော့မှာတော့ အလုပ်မရှုပ်ပါရစေနဲ့တော့ 😛\nlinoo2007 on July 14, 2008 at 11:15 am said:\nရေးဖို့ ကျန်သေးတယ်။ Blogger တွေကို G Talk မှာ များများ Add ပြီး များများ ပြောမှ ကိုယ့် Blog ကို များများ လာအောင် လုပ်နည်းလေ။ ဒီလို လုပ်နေတဲ့လူတွေ အများကြီးရှိနေပြီနော်။ ဟုတ်ဟုတ် မဟုတ်ဟုတ် စကားတွေဖောင်းပွအောင်ပြောပြီး ရင်းနှီးအောင် လုပ်ကြတယ်။ ပုတ်ခတ်တာတွေကော၊အတင်းတွေကော၊ တစ်ဖက်လူအတွက်တော့ မကောင်းဘူးပေါ့။ ကိုယ့် Blog ကိုယ်တော့ အမွှန်းတင်နေကြတယ် ပင့်ဂိုးရေ။ အဲ့ဒါလေးပါ ထည့်ရေးရမှာ။ Blogger တွေကလည်း ကိုယ့်ကို G Talk မှာ မအပ်ရင် လာမလည်ကြတော့ဘူး၊ မိတ်ဆွေရင်းလို မခင်ကြတော့ဘူး ဆိုပဲ။ ဟုတ်တော့ ဟုတ်နေကြပါပြီလို့……….. ခင်မင်စွာဖြင့်\nPinkgold on July 14, 2008 at 12:16 pm said:\nအေး ငါကလည်း ဂျီတော့ မပြောတာ ကြာပြီဆိုတော့ ဒီအချက်လေးတွေ မသိလိုက်ဘူး ဖြစ်သွားတယ်ဟ.. အပိုင်း (၂) ဆိုပြီး ဆက်ရေးရင် ကောင်းမယ် ထင်တယ်.. အမြင် မကပ်ရင် ကပ်အောင်လေ.. အဲတော့မှ လင်းဦးပါဗျို့လို့ အော်မှာနော် ငါကလေ.. အဟီး\nlinoo2007 on July 14, 2008 at 2:08 pm said:\nဟဲဟဲ……… အော်ပါ…အော်ပါ…. 🙂\nMyanmar Ne0 on July 15, 2008 at 6:02 pm said:\nReally great article Pink!\nကျေးဇူးတင်ပါတယ် မပင့်ဂိုးလ် ရေ. ဒီလို အဖိုးတန် ပို့စ်မျိုးတွေက ဖတ်ရခဲသားဗျ.\nအားလုံး အဆင်ပြေအောင်မြင် ပြီးမြောက်နိုင်ပါစေဗျာ. 🙂\nhlatsis on July 17, 2008 at 12:29 pm said:\nlittle moon on July 21, 2008 at 4:24 am said:\nThanks …. ကောင်းတယ်ဗျာ။ အရမ်းကြီး လှိမ့်ပြီး ကောင်းပါတယ် ပြောရင် ၀န်ကြီးမင်းရဲ့ ဆေးကျမ်းကို မြင်းထိန်းငတာက ချီးမွမ်းသလို ဖြစ်နေမှာစိုးလို့ … ဟဲငတာ နင်ကချီးမွမ်းနေတော့ ငါ့ဆေးကျမ်းပစ်ရပါပြီ ဆိုတာမျိုးပေါ့ 😛\nသူများ ဘလော့တွေ လျှောက်သွားရင် တစ်ချို့ တစ်ချို့တွေမှာ visited ဆိုပြီးတော့ ရေးခဲ့လေ့ရှိတယ်။ ဖီလင်လာတဲ့ ပို့စ်ဆိုရင် ကွန်မင့်ရေးပါတယ်။ ကျွန်တော့်ဆီလာဖတ်ပါတို့ အသစ်ထွက်ပြီ ဒန်တန့်တန်… စသည်ဖြင့်တော့ မရေးဖူးဘူးဗျ 😀\nတေလေ on March 28, 2009 at 12:10 pm said:\nုkom on April 3, 2009 at 3:27 pm said:\nkom on July 20, 2009 at 2:58 pm said:


ကိုဗစ်ကို မေ့ထားပြီး နှာခေါင်းစည်း ( ???? ) မတပ်တဲ့သူတွေ ဖတ်ကြည့်ကြပါ – Maythadin\nကိုဗစ်ကို မေ့ထားပြီး နှာခေါင်းစည်း ( ???? ) မတပ်တဲ့သူတွေ ဖတ်ကြည့်ကြပါ\nအခြေအနေအရ အသက်ရှုစက် နဲ့ အသက်ရှုရမယ်ဆိုရင် ဘယ်လောက်ခံစားရတယ်၊ ဘယ်လောက်စွန့်စားရတယ်၊ ပြန်လာနိုင်မလား ရှေ့ဆက်သွားရတော့မလား၊ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ခံနိုင်ရည် ရှိမလား ဆန်းစစ်ကြည့်အုံး၊\nအသက်ရှုစက်နဲ့ ကုသမှုဟာ အောက်စီဂျင်မတ်စ် တပ်ထားပြီး အိပ်ရာပေါ်မှာ သက်သက်သာသာ\nလဲလျောင်းပြီး ဂျာနယ် ဖတ်နေလို့ရမယ့် အနေအထားမဟုတ်ဘူး၊လေပြွန်ထဲကို အလွန်နာကြင်စွာဖြင့် အသက်ရှုပိုက်ထိုးထည့်ထားရပြီး နေပြန်ကောင်းသည်အထိ ဒါမှမဟုတ် သေဆုံးသည်အထိ အဲဒီအတိုင်းနေရမှာဘဲ။၂ ပါတ် ကနေ ၃ ပါတ်အထိ မလှုပ်မရှက် မရွေ့မလျားဘဲ အများအားဖြင့် မှောက်လျက်နေနေရမှာဘဲ၊\nအဆုပ်ရဲ့ စည်းချက်အတိုင်း ပါးစပ်ကနေထည့်ထားတဲ့ လေပြွန်ကနေ စက်ရဲ့အကူနဲ့ဘဲ အသက်ရှုနေရမယ်။လူနာက စကားမပြောနိုင် အစာလည်း မစားနိုင် သဘာဝအတိုင်း မနေနိုင်ဘူး၊ အဆင်မပြေနိုင်ဘူး နာကျင်နေရမယ်၊ နာကျင်မှုသက်သာအောင် ဆေးပေးလိမ့်မယ်၊ နာကျင်နေလည်း အသက်ရှုတဲ့ပိုက်ကိုတော့ စက်နဲ့\nအဆင်ပြေအောင် ထားရလိမ့်မယ်။ ကိုမာရထားတဲ့လူနာလိုဘဲ နေလိမ့်မယ်၊ ၂၀ ရက်လောက်ဆို လူနာရဲ့ ကြွက်သားပမာဏ က ၄၀% အထိ ဆုံးရှုံးသွားမယ်၊ လည်ချောင်းသံတွေ အသက်ပြင်းရှုသံတွေနဲ့ စိတ်ဆင်းရဲနေမယ်၊ အသက်ရှုနှုံး နှလုံးခုံနှုံးတွေ ကမောက်ကမဖြစ်နေမယ်။\nအစာစားဘို့ အစာအိမ်ထဲကို ပိုက်ထည့်ထားရမယ်၊ အရည်တွေကိုဘဲသွင်းပေးကြလိမ့်မယ်၊ ဆီးနဲ့ဝမ်း အိပ်တွေလည်း ခန္ဒာကိုယ်မှာ ပါတ်ချည်ထားပြီး ပိုက်ကနေ ထုပ်ရမယ်၊ သူနာပြုတွေက ၂ နာရီကြားတခါ လှုပ်ရှားဘို့ အနေအထားပြင်ပေးရလိမ့်မယ်၊ အပူချိန် မတက်ဘို့ ရေခဲအိပ်လည်း ကပ်ထားရအုံးမယ်။\nအချစ်ဆုံးတွေလည်း လာမကြည့်နိုင်ဘူး၊ လူနာကလည်း ဘာမှမကြည့်နှိုင်ဘူး၊ သေသွားမယ်ဆိုရင်တောင် တွေ့သွားရမှာမဟုပ်ဘူး။ဒါကြောင့် အသက်ကြီးသူတွေ ခံနိုင်ရည် အားနည်းသူတွေဟာ ဒီ ကုသမှုမှာ မကျော်လွှာနိုင်ကြဘူး၊ အသက်ဆုံးရှုံးရတာပါဘဲ။ကဲ နှာခေါင်းစည်းတပ်မလား အသက်ရှုစက်နဲ့နေမလား?\nအခုလိုအချိန်ပေးပြီး ဖတ်ရှုပေးကြတဲ့ ပရိသတ်ကြီး အားလုံးလည်းသာယာပျော်ရွှင်သော နေ့‌လေးကိုပိုင်ဆိုင်နိုင်ကြပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးလိုက်ပါတယ်နော်။\nအခွအေနအေရ အသကျရှုစကျ နဲ့ အသကျရှုရမယျဆိုရငျ ဘယျလောကျခံစားရတယျ၊ ဘယျလောကျစှနျ့စားရတယျ၊ ပွနျလာနိုငျမလား ရှဆေ့ကျသှားရတော့မလား၊ ကိုယျ့ကိုကိုယျ ခံနိုငျရညျ ရှိမလား ဆနျးစဈကွညျ့အုံး၊\nအသကျရှုစကျနဲ့ ကုသမှုဟာ အောကျစီဂငျြမတျဈ တပျထားပွီး အိပျရာပျေါမှာ သကျသကျသာသာ\nလဲလြောငျးပွီး ဂြာနယျ ဖတျနလေို့ရမယျ့ အနအေထားမဟုတျဘူး၊လပွှေနျထဲကို အလှနျနာကွငျစှာဖွငျ့ အသကျရှုပိုကျထိုးထညျ့ထားရပွီး နပွေနျကောငျးသညျအထိ ဒါမှမဟုတျ သဆေုံးသညျအထိ အဲဒီအတိုငျးနရေမှာဘဲ။၂ ပါတျ ကနေ ၃ ပါတျအထိ မလှုပျမရှကျ မရှမေ့လြားဘဲ အမြားအားဖွငျ့ မှောကျလကျြနနေရေမှာဘဲ၊\nအဆုပျရဲ့ စညျးခကျြအတိုငျး ပါးစပျကနထေညျ့ထားတဲ့ လပွှေနျကနေ စကျရဲ့အကူနဲ့ဘဲ အသကျရှုနရေမယျ။လူနာက စကားမပွောနိုငျ အစာလညျး မစားနိုငျ သဘာဝအတိုငျး မနနေိုငျဘူး၊ အဆငျမပွနေိုငျဘူး နာကငျြနရေမယျ၊ နာကငျြမှုသကျသာအောငျ ဆေးပေးလိမျ့မယျ၊ နာကငျြနလေညျး အသကျရှုတဲ့ပိုကျကိုတော့ စကျနဲ့\nအဆငျပွအေောငျ ထားရလိမျ့မယျ။ ကိုမာရထားတဲ့လူနာလိုဘဲ နလေိမျ့မယျ၊ ၂၀ ရကျလောကျဆို လူနာရဲ့ ကွှကျသားပမာဏ က ၄၀% အထိ ဆုံးရှုံးသှားမယျ၊ လညျခြောငျးသံတှေ အသကျပွငျးရှုသံတှနေဲ့ စိတျဆငျးရဲနမေယျ၊ အသကျရှုနှုံး နှလုံးခုံနှုံးတှေ ကမောကျကမဖွဈနမေယျ။\nအစာစားဘို့ အစာအိမျထဲကို ပိုကျထညျ့ထားရမယျ၊ အရညျတှကေိုဘဲသှငျးပေးကွလိမျ့မယျ၊ ဆီးနဲ့ဝမျး အိပျတှလေညျး ခန်ဒာကိုယျမှာ ပါတျခညျြထားပွီး ပိုကျကနေ ထုပျရမယျ၊ သူနာပွုတှကေ ၂ နာရီကွားတခါ လှုပျရှားဘို့ အနအေထားပွငျပေးရလိမျ့မယျ၊ အပူခြိနျ မတကျဘို့ ရခေဲအိပျလညျး ကပျထားရအုံးမယျ။\nအခဈြဆုံးတှလေညျး လာမကွညျ့နိုငျဘူး၊ လူနာကလညျး ဘာမှမကွညျ့နှိုငျဘူး၊ သသှေားမယျဆိုရငျတောငျ တှသှေ့ားရမှာမဟုပျဘူး။ဒါကွောငျ့ အသကျကွီးသူတှေ ခံနိုငျရညျ အားနညျးသူတှဟော ဒီ ကုသမှုမှာ မကြျောလှာနိုငျကွဘူး၊ အသကျဆုံးရှုံးရတာပါဘဲ။ကဲ နှာခေါငျးစညျးတပျမလား အသကျရှုစကျနဲ့နမေလား?\nအခုလိုအခြိနျပေးပွီး ဖတျရှုပေးကွတဲ့ ပရိသတျကွီး အားလုံးလညျးသာယာပြျောရှငျသော နေ့‌လေးကိုပိုငျဆိုငျနိုငျကွပါစလေို့ ဆုတောငျးပေးလိုကျပါတယျနျော။\nပြီးခဲ့တဲ့လကပြုလုပ်ခဲ့သော Unplugged Show မှရရှိသော အလှူငွေတွေနဲ့ အောက်စီဂျင်အသက်ရှုစက် (၁၅) လုံးကို လှူဒါန်းခဲ့တဲ့ နှင်းဆီအဖွဲ့သားများ


ဗေဒင်ဆိုင်ရာ စာစုများ . . .: ကသစ်\nကိုပခန်းနဲ့ ဆရာနျုမာန်တို့ ကူညီပြုလုပ်ပေးတဲ့ ဆိုက်မှာ ဖော်ပြပြီးသား post ဖြစ်ပါတယ် . . postတွေအားလုံးစုစည်းမိအောင်လို့ ဒီဘလော့ဂ်မှာ ပြန်တင်လိုက်ခြင်းဖြစ်ပါတယ် . . မဖတ်ရသေးသူတွေလည်း ဖတ်လို့ရအောင်ပါ . . .\nစ, သာ, ရွှေ, ကူ, အင်း, ၀, သူ, ဆန်, ဖြူ, တစ်, တင်း ပေး'' ဟူသော လင်္ကာကို ဗေဒင်ဝါသနာပါသူများအားလုံးလို လို သိရှိကြ ရွတ်ဆိုကြစမြဲပင်။ 'ကသစ်' လင်္ကာဟု အများသိ ကြသည်။ ကသစ်ဂြိုဟ်၊ အိမ်ရှင်ဂြိုဟ်၊ ဘာဝသခင်ဂြိုဟ်၊ ၀ဂ္ဂ သခင်ဂြိုဟ်များကို သတ်မှတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ မဟာသုဇာတကကျမ်းတွင် ''ခေတ်ဟူသော ရာသီတို့ တွင် မိဿကစ၍ 'စ သာ ရွှေ ကူ အင်း ၀ သူ ဆန် ဖြူ တစ် တင်း ပေး''ကို လက်ဝဲရစ်အစဉ်အတိုင်းချလေး''က သစ် ဂြိုဟ်ဖြစ်၏။ ကသစ်ဂြိုဟ်ဟူသည်ကား မိဿစသော ရာသီ တို့ကို အင်္ဂါအစရှိသော ဂြိုဟ်တို့ အစိုးရကုန်၏။ ရာသီ၏ သခင်ဂြိုဟ်ဆိုလိုသည်။ န၀င်း၌ကား မိဿကစ၍ ကိုးရာသီ တိုင်အောင်သောရာသီတို့၏ သခင်ဂြိုဟ်တို့သည် မိဿရာသီ ၏ န၀င်းကိုးစုတို့ကို အစဉ်အတိုင်း အစိုးရကုန်၏''ဟု ဖော်ပြ ခဲ့သည်။ မြန်မာဘာသာပြန် ''ဗြို့ဟဇ်ဇာတကကျမ်း' တွင် ရာသီ ဇာတာနှင့် န၀င်းဇာတာတို့တွင် ကသစ်ခေါ်ရသီ သခင်ဂြိုဟ် များမှာ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်သည်။ ၁။ မိဿရာသီ အင်္ဂါဂြိုဟ် (စ) ၂။ ပြိဿ သောကြာ (သာ) ၃။ မေထုန် ဗုဒ္ဓဟူး (ရွှေ) ၄။ ကရကဋ် တနင်္လာ (ကူ) ၅။ သိဟ် တနင်္ဂနွေ (အင်း) ၆။ ကန် ဗုဒ္ဓဟူး (၀) ၇။ တူ သောကြာ (သူ) ၈။ ဗြိစ္ဆာ အင်္ဂါ (ဆန်) ၉။ ဓနု ကြာသပတေး (ဖြူ) ၁၀။ မကာရ စနေ (တစ်) ၁၁။ ကုံ စနေ (တင်း) ၁၂။ မိန် ကြာသပတေး (ပေး) )\nမိဿ၊ ကရကဋ်၊ တူ၊ မကာရ ရာသီတို့သည် န၀င်း အစီအစဉ်တို့ ဖြစ်ကြ၏'' ဟု ဖော်ပြခဲ့သည်ကို အောက်ပါအတိုင်း အိမ်ရှင်များကို ရာသီစက်တွင်ထည့်သွင်းနိုင်ပါသည်။ ပရာသရဟောရာသျှတ္တရ ဗေဒင်ကျမ်းတွင် တနင်္ဂနွေ ဂြိုဟ်နှင့် တနင်္လာဂြိုဟ်တို့သည် ဘုရင်နှင့် မိဖုရားအသီးသီး ဖြစ်၍ အင်္ဂါဂြိုဟ်သည် စစ်သေနာပတိဖြစ်၏။ ဗုဒ္ဓဟူးဂြိုဟ် သည် အိမ်ရှေ့မင်းသားဖြစ်၏။ ကြာသပတေးနှင့် သောကြာဂြိုဟ်တို့သည် ၀န်ကြီးများ ဖြစ်ကြ၏။ စနေဂြိုဟ်သည် အမှုထမ်းဖြစ်၏ ဟုဖော်ပြထား သည်။ ရှေးအခါက ဘုရင်မင်းမြတ်တို့၏ ညီလာခံတွင် လက် ယာမင်းခမ်းတော်၊ လက်ဝဲမင်းခမ်းတော်အရ နေရာယူကြရ သည်။\n..စသည်တို့ကို ရာသီစက်တွင် ထည့်သွင်းသော် အောက်ပါအတိုင်း တွေ့ရမည်။\nဖလိဇ္ပစိန္တာမဏိကျမ်းတွင်လည်း အောက်ပါအတိုင်း ဖော်ပြခဲ့ပါသည်။\nနေစကြ၀ဠာတွင် နေကိုဗဟိုပြု၍ ၄ဟူးဂြိုဟ်၊ ၆ကြာဂြိုဟ်၊ ကမ္ဘာ (လ=၂င်္လာ)၊ ၃င်္ဂါဂြိုဟ်၊ ၅တေးဂြိုဟ်၊ စနေ ဂြိုဟ်၊ ယူရေးနပ်(စ်)ဂြိုဟ်၊ နက်ပ်ကျွန်းဂြိုဟ်၊ ပလူတိုဂြိုဟ် စသည်ဖြင့် အစဉ်လိုက်ဖွဲ့စည်းထားသည်။ ၁နွေ၊ ၄ဟူး၊ ၆ကြာ၊ ၂ ၃င်္ဂါ၊ ၅တေး၊ စနေ စသည်တို့ကို နေရာချထားပါက ရာသီစက်တွင် အောက်ပါ အတိုင်း တွေ့ရပေမည်။\nထိုနည်းတူ ကမ္ဘာဗဟိုပြု စကြ၀ဠာတွင် ကမ္ဘာ (၂င်္လာ)၊ ၄ဟူး၊ ၆ကြာ၊ ၁ ၃င်္ဂါ၊ ၅တေး၊ စနေ စသည် ဖော်ပြကြရာ အောက်ပါအတိုင်း လက်ယာရစ်ထည့်သွင်းပါက အောက်ပါအတိုင်း တွေ့ရပေမည်။\nထို့ကြောင့် နေဗဟိုပြု စကြ၀ဠာစနစ်နှင့် ကမ္ဘာ ဗဟိုပြု စကြ၀ဠာစနစ် နှစ်ခုကို ပေါင်းစပ်ကြည့်ပါက ကသစ် ဂြိုဟ်၏တည်နေရာအတိုင်း ပုံပေါ်လာမည် ဖြစ်သည်။\nတစ်နည်းအားဖြင့် ဆိုရမူ လိမ္မော်သီးနှစ်ခြမ်းသည် တစ်ခြမ်းနှင့်တစ်ခြမ်း အတူတူပင်ဖြစ်လေသည်ကို တွေ့ရပေ မည်။ နေ = ၁နွေနှင့် လ = ၂င်္လာတို့သည် (၁)ရာသီစီသာ ပိုင်ကြသည်။\nဘုရင်၊ မိဖုရား တစ်ပါးစီသာ ရှိကြသကဲ့သို့ဟု ရှေးက ဆိုကြသည်။ တစ်ရာသီစီသာ ပိုင်ကြသဖြင့် ဧက, ရာသီ, အဓိ ပတိ (ဧကရာဓိပတိ) ဂြိုဟ်ဟု ခေါ်ကြသည်။ ဧကရာဓိပတိ ဂြိုဟ်တို့သည် ထူးမြတ်သော ဂုဏ်ရှိကြသည်။ ၃င်္ဂါ၊ ၄ဟူး၊ ၅တေး၊ ၆ကြာ၊ စနေဂြိုဟ် (ငါး)လုံးကို စုပေါင်း၍ ပဉ္စတားဂြိုဟ်များဟု ခေါ်ကြသည်။ (ပညာရှင် စသည်တို့သည် တစ်ဦးထက် ပိုကြသည်)။ ပဉ္စတားဂြိုဟ်များ သည် (၂)ရာသီပိုင်ကြသည်ကို တွေ့ကြရမည်။ (၂)ရာသီ ပိုင် ကြ၍ ဒွိရာသီဓိပတိဂြိုဟ်များဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။\nတနင်္ဂနွေဂြိုဟ်၊ တနင်္လာဂြိုဟ် (၁)ရာသီပိုင် (ဧကရာဓိပတိ)၊ ရှေ့သို့ ပုံမှန်သွားသည်။ အင်္ဂါဂြိုဟ်၊ ဗုဒ္ဓဟူးဂြိုဟ်၊ ကြာသပတေးဂြိုဟ်၊ သောကြာဂြိုဟ်၊ စနေဂြိုဟ်..၎င်းဂြိုဟ် (ငါး)လုံးမှာ ပဉ္စတားဂြိုဟ်၊ (၂)ရာသီ ပိုင် (ဒွိရာသီ ဓိပတိ)၊ ရှေ့သို့ (သမ) သွားခြင်း၊ ရပ် (နိယထုံ) ကျင့်ခြင်း၊ နောက်ဆုတ် (၀ကြ)သွားခြင်း။\nရာဟုဂြိုဟ်၊ ကိတ်ဂြိုဟ် ဆာယာ (အရိပ်)ဂြိုဟ်၊ အိမ်ပိုင်မရှိ၊ အမြဲနောက်ဆုတ်သွား သည်။ မိဿရာသီပိုင် အင်္ဂါဂြိုဟ်၏မျက်နှာချင်းဆိုင် သမ သတ်တွင် တူရာသီပိုင် ၆ကြာဂြိုဟ် ရှိသည်။ ထိုနည်းတူ ပြိဿ ၆ကြာဂြိုဟ်၏ သမသတ် ဗြိစ္ဆာ ၃င်္ဂါရှိသည်။ ၄ဟူးနှင့် ၅တေးသည်လည်း သမသတ်တွင် ရှိကြ သည်။ ၁နွေ၏ သမသတ်တွင် စနေရှိသလို၊ ၂င်္လာ၏ သမ သတ်တွင် စနေရှိသည်။\nနေနှင့်လသည် သဘောတူညီကြသည်။ သမသတ် တည်နေပုံမှာ အစဉ်တကျရှိလှသည်။ သမသတ်တည်နေပုံ အစဉ်တကျရှိနေပုံသာမက သုံးပွင့်ဆိုင်တြိဂံ (တြိကောဏ)တည်နေပုံမှာလည်းအစဉ်တကျ ရှိနေပြန်သည်။ ၁နွေ၊ ၅တေး၊ ၃င်္ဂါတို့သည် တြိကောဏ အနေအထားရှိသလို ၂င်္လာ၊ ၅တေး၊ ၃င်္ဂါတို့သည်လည်း တြိ ကောဏ အနေအထားရှိကြသဖြင့် ၁နွေ၊ ၂င်္လာ၊ ၅တေး၊ ၃င်္ဂါဟု တစ်အုပ်စု ဖွဲ့နိုင်သည်။ ထိုနည်းတူ ၆ကြာ၊ စနေ၊ ၄ဟူး တို့သည်လည်း တြိကောဏအနေအထား ရှိနေပြန်သည်။ ၆ကြာ၊ စနေ၊ ၄ဟူး တို့သည် တစ်အုပ်စု ဖွဲ့နိုင်ပြန်သည်။ စသည်ဖြင့် ကသစ်ဂြိုဟ် တို့၏တည်နေရာမှာ စနစ်တကျရှိလှပေသည်။\nအချို့ကျမ်းများတွင် မေထုန်ရာသီကို ရာဟုဂြိုဟ် ပိုင်ဟု ဖော်ပြကြသည်။ ရွှေဆိုသည့်လင်္ကာတွင် ''ရကောက်''ကို နာမ်သင့်အက္ခရာအရ ရာဟု (၈) ပိုင်သည်ဟု ယူလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုကျမ်းတွင်ပင် န၀င်းသခင်များဟု ဖော်ပြရာ၌ ၃၊ ၆၊ ၄၊ ၂၊ ၁၊ ၄၊ ၆၊ ၃၊ ၅၊ ၀၊ ၀၊ ၅ ဟု ဖော်ပြထားသည် ကို တွေ့ရပြန်သည်။ ရာသီသခင်သည်ပင် ၀ဂ္ဂတွင် ဂြိုဟ်ဖြစ် သည်ဆိုပါကရာဟုကိုလည်း န၀င်းသခင်အဖြစ်ဖော်ပြသင့်၏။ အချို့က သင်္ချာနည်းအရ တွက်ကြပြန်သည်။ ၃+၆=၉၊ ၄+၅=၉၊ ၂+၇ (စနေ) = ၉ တို့ကြောင့် ၁+၈ (ကုံရာသီ) = ၉ ဟု တွက်ပြကြ၍ ရာဟုခေါ် ကသစ် အိမ်သည် ကုံရာသီဟု ပြကြပြီး၊ လင်္ကာကိုပြင်၍ ရွတ်ဆိုကြ ပြန်သည်။ ''စ သာ ရွှေ ကူ အင်း ၀ သူ၊ ဆန် ဖြူ တစ် ရင်း ပေး'' ဟူ၍ ရင်း = ရာဟု = ကုံရာသီဟု ဆိုကြပြန်သည်။ မေထုန်ကို ရာဟုအိမ်ဟု ပေးပါက ၄ဟူးသည် ဧကရာဓိပတိဂြိုဟ်၊ ရာဟုသည်လည်း ဧကရာဓိပတိဂြိုဟ်များ ဟု သတ်မှတ်ရပေမည်။ ထိုနည်းတူ ကုံရာသီကို ရာဟုအိမ်ဟု ပေးပါက စနေသည် ဧကရာဓိပတိဂြိုဟ်၊ ရာဟုသည်လည်း ဧကရာဓိပတိဟု မှတ်ရပေမည်။ ထို့ကြောင့် ကသစ်ဂြိုဟ်၊ အိမ်ရှင်ဂြိုဟ်၊ ဘာဝ သခင်ဂြိုဟ်၊ ၀ဂ္ဂအရှင်ဂြိုဟ်ကို ''စ သာ ရွှေ ကူ အင်း ၀ သူ ဆန် ဖြူ တစ် တင်း ပေး'' ဟူသည့်အတိုင်း အင်္ဂါ၊ သောကြာ၊ ဗုဒ္ဓဟူး၊ တနင်္လာ၊ တနင်္ဂနွေ၊ ဗုဒ္ဓဟူး၊ သောကြာ၊ အင်္ဂါ၊ ကြာသ ပတေး၊ စနေ၊ စနေ၊ ကြာသပတေးဟု မဟာသုဇာတက ဗြို့ဟဇ် ဇာတကကျမ်းများအရသာ ယူသင့်ကြောင်း တင်ပြလိုက်ပါသည်။\nPosted by aha at 1:34 AM\nမြန်မာ ပြက္ခဒိန် အကြောင်း တစေ့တစ်စောင်း\nIII. The Empress (ဧကရီ)


ဝိမုတ္တိသုခ (The Bliss Of Emancipation): ဒီလိုလေး လုပ်ကြည့်ရင် ကောင်းမလား? (ပြန်လည် ဝေဖန်ဆွေးနွေးမှု ၁)\nဒီလိုလေး လုပ်ကြည့်ရင် ကောင်းမလား? (ပြန်လည် ဝေဖန်ဆွေးနွေးမှု ၁)\nပညာဇာနည် ( http://www.pyinnyarzarni.com ) ၏ ပြန်လည်ဝေဖန်ဆွေးနွေးမှု\nတပ်လှန့်သံလည်း ဖြစ်တယ်။ လက်ရှိအခြေအနေကိုလည်း မြင်သာ ထင်သာ ရှိစေတယ်။\nစာဖတ်ရင်းနဲ့လည်း ငါဘယ်ထဲမှာ ပါနေသလဲဆိုတာကိုလည်း တွေးမိစေတယ်။\nဒါပေမယ့် ဒကာ သတိထားရမှာက ကမ္ဘာနဲ့မြန်မာ မတူတာပဲ ဖြစ်တယ်။\nမြန်မာပြည်မှာ လောကီရေးရာ သိစရာတွေကို ဘုန်းကြီးတော်တော်များများ မသိကြဘူး။ (ဒါက လောကီနယ်ကိုရည်ရွယ်ပြီးပြောတာပါ)။\nထိုင်းနိုင်ငံတို့ သီရီလင်္ကာတို့မှာကြတော့ ဘုန်းကြီးနဲ့ လူနဲ့ မကွဲဘူး။\nသင်ကြားရေးမှာလည်း အရမ်းမကွာကြဘူး။ ဘုန်းကြီးဝတ်ရင် ကြည်ညိုတယ်။ ကြည်ညိုမယ်။ လူထွက်ရင် အလုပ်ခွင် ၀င်ရမယ်။ ထူးဆန်းတဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ဘူး။\nအချိန်မရွေး ၀င်နိုင်တယ်။ အချိန်မရွေး ထွက်နိုင်တယ်။\nမြတ်စွာဘုရားလက်ထက်မှာလည်း ဒီအတိုင်းပဲ လွတ်လပ်ခွင့် အပြည့်အ၀ရှိခဲ့ကြတယ်။\nပြောရရင် ရှေးခေတ်က ဘုန်းကြီးကျောင်း ပညာသင်ကြားစနစ်လိုပေါ့။\nမြန်မာနိုင်ငံရဲ့ ပညာသင်ကြားရေးစနစ်ကို ပြန်ကြည့်။ ရှေးဘုရင်တွေလက်ထက်မှာ ဘုန်းကြီးနဲ့လူ ပညာရေးက အတူတူ ဖြစ်လေတော့ ဘုန်းကြီးပညာရေးမြင့်လေ၊ လူတွေအတွက် ဂုဏ်ယူစရာ ကောင်းလေပဲ။ မင်းတုန်းမင်း၊ သီပေါမင်း စသည်ဖြင့် ရှင်ဘုရင်တွေရဲ့ ငယ်ဘ၀ကို ကြည့်ရင် သိနိုင်ပါတယ်။\nမြန်မာပြည်မှာ ဘုန်းကြီးဝတ်တာနဲ့ (တောထွက်တွေ၊ တောင်ပြန်တွေ မပါ) တခါတည်း တသက်လုံးဝတ်ရမယ့် သဘောကို ဆောင်နေတယ်။ ၀တ်ပြီးလို့ ထွက်ပြန်ရင်လည်း အရာမသွင်းပြန်ကြဘူး။ ဘုန်းကြီးတွေ ဒီလောက်များပြီး ဒီလို ဖြစ်နေတာဘာကြောင့်လဲ။ ကလေးတွေကို စာသင်ပေးခဲ့ရချိန်မှာ (ကလေးတွေဆိုပေမယ့် ၁၀-တန်းတွေသာမက၊ တက္ကသိုလ် ကျောင်းသားတွေ၊ ဆရာ ဆရာမတွေလည်း ပါပါတယ်။) သူတို့သဘောထား (သို့မဟုတ်) သူတို့နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ လူကြီးမိဘတွေရဲ့သဘောထားကို သတိထားမိလိုက်တယ်။\nကိုယ်က ဘာသာရေးအကြောင်း (ဥပမာ=ယဉ်ကျေးမှု စတာတွေ) ကို သင်ပေးချင်တယ်၊ ကျောင်းလာတက်မဲ့သူက မရှိဘူး။ မိဘတွေ တော်တော် များများကလည်း မလွှတ်ကြဘူး။ ဒါ ဘာကြောင့်လဲ။ သားသမီးတွေက ကျူရှင်တွေကို အချိန်ပြည့်တက်နေရတော့ သားသမီးကလည်း စိတ်မပါ၊ မိဘကတွေကလည်း အခရာဖြစ်ပေမယ့် ဘုန်းကြီးဆီမှာ ထားဖို့ အရာမသွင်းကြဘူး။ ဘုန်းကြီးတွေကို ဘာသာရေးနယ်ပယ် သက်သက်ထဲကိုသာ မရောက်ရောက်အောင် တွန်းပို့လိုက်တာ ဖြစ်တယ်။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ဆွမ်းစားပင့် ပရိတ်ရွတ်ပြန်ဆိုတဲ့ အဆင့်ထဲကို ပို့လိုက်ကြတယ်။ ဆွမ်းစားပြီးလို့ တရားဟောရင်တောင် မကြိုက်ကြတော့ဘူး။ ဒါ ဘာကြောင့်လဲ။\nအမှန်တကယ်တော့ မြတ်ဗုဒ္ဓရဲ့တရားတော်တွေ မှန်သမျှ ခေတ်မမီဘူးဆိုတာ လုံးဝမရှိဘူး။ လောကီနဲ့ ဆက်စပ်နေတဲ့အတွက်ကြောင့် လောကီတရားတွေ သုတ္တန်မှာအများကြီးရှိတယ်။\nဥပမာ - လင်နဲ့မယား ဘယ်လိုစခန်းသွားကြမလဲ။ ဘယ်လိုလက်တွဲကြမလဲ။ မြတ်ဗုဒ္ဓက ခေတ်မီမီနဲ့ ဟောထားတာတွေ ရှိတယ်။ ဒါက ဥပမာပြောတာပါ။ တရားတော် (သုတ္တန်) တိုင်းဟာ လောကီနယ်နဲ့ တနည်းတဖုံးဆက်စပ်နေသလို၊ လောကုတ္တရာနဲ့လည်း ဆက်စပ်နေတာဖြစ်တယ်။\nအဲဒီလောက် ခေတ်မီနေတဲ့ တရားတော်တွေနဲ့ လုံးပမ်းနေရတဲ့ သံဃာတော်တွေဟာ သာသနာ့ဘောင်မှာ မပျော်မွေ့တဲ့အခါ လူတော မတိုးရဲ့တာ လူမထွက်ရဲ့တာ ဘာကြောင့်လဲ။\nပြန်ပြီး ကောက်ချက်ချရင် ကိုယ်သိထားတဲ့ တရားတော်တွေကို ပြန်ပြီး ဟောပြဖို့အတွက် (အထူးသဖြင့် ကျောင်းသားတွေကို ရည်ရွယ်ပါသည်။ ) အရင်ဦးဆုံး သူတို့ကို ကိုယ်က ပေးနိုင်အောင်လုပ်ရတယ်။ ဒါကဘာလဲ။ သူတို့ နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်မှာ ကျူရှင်တက်နေတဲ့အချိန် ကိုယ့်ကျောင်းရောက်အောင်\nဘာသာရေးကို ခဏထားပြီး သူတို့ လိုအပ်တဲ့ ပညာရေး (ကျူရှင်) ကို ပေးနိုင်အောင် ဘုန်းကြီးတွေက ကြိုးစားရတယ်။ မိဘတွေရဲ့ သားသမီးတွေအပေါ်မှာ ရှိနေတဲ့ ပညာရေးတာဝန်တွေကို ခွဲယူနိုင်အောင် ကြိုးစားရတယ်။ အဲဒီပညာရပ်တွေ ဘယ်က ရမလဲ။\nအဲဒီပညာရပ်တွေကို ကိုယ့်နည်းကိုယ့်ဟန်နဲ့ (သတိထားမိမှာပါ စကားလုံးကို) ရှာဖွေရတယ်။ ရှာဖွေတဲ့ အခါမှာလည်း မြန်မာပြည်က လူတွေရဲ့ ပါးစပ်ဖျားက ပြောမဆုံးပေါင် တောသုံးတောင်။ အဲ့ဒါ ဘာကြောင့်လဲ။\nရှာဖွေလို့ ပြည့်စုံပြီဆိုရင် နာမည်မရသေးခင် (သို့) ယုံကြည်မှု မရသေးခင် စာသင်ရတဲ့ အချိန်၊ ပရဟိတလုပ်ငန်း (ယဉ်ကျေးမှု စတဲ့ သာသနာရေး၊ ဘာသာရေးအတွက်ပါ ပါဝင်ပါသည်။) တွေ လုပ်ရချိန်မှာ မြန်မာပြည်က လူတွေရဲ့ ပါးစပ်ဖျားက ထွက်လာတဲ့ ပြောမဆုံးပေါင် တော သုံးတောင် စကားတွေက\nရဟန်းတော်တွေ ရဟန်းဘ၀မှာ မပျော်ပေမယ့် လူမထွက်ရဲ့ ဘယ်အရာတွေက တားဆီး ပိတ်ပင်ထားသလဲ။ အဓိက အဖြေကိုတော့ တွေ့လောက်မည် ထင်ပါသည်။ အဲဒီ အဖြေကတချက်တည်းပါပဲ။\nအမှားပါရင် ခွင့်လွှတ်၍ ထောက်ပြပေးစေချင်ပါသည်။ ဆောင်းပါးကအရမ်းကောင်းနေသည့်အတွက် လစ်ဟာမှု မရှိပါ။ အဖြေရှာရုံသာ ရှိပါသည်။ အဖြေကလည်း တခုတည်းလို့ ထင်မိပါသည်။


မောင် (စွယ်စုံကျမ်း): လူစားတဲ့နေရာ\n“လူစားတယ်” ဆိုတဲ့ စကားရပ်က ..\nကျွန်တော်တို့ လူမှုနယ်ပယ်မှာ ကြားဖူးနေကျ ..\nဘယ်မြို့ဘယ်ရွာ ဘယ်နေရာက လူစားတယ် ..\nဘယ်ချောင်း ဘယ်ကန် ဘယ်ကွေ့က လူလဲတယ် စသဖြင့် ..\nအခုလည်း အဲ့ဒီလိုဘဲဗျ ..\nအခု ပြောပြမယ့် လူစားတယ် ဆိုတဲ့ နေရာက ..\nတစ်ခြားနေရာ မဟုတ် ..\nအိမ် ဆိုပေမယ့် ဝန်ထမ်းလိုင်းခန်းပါ ...\nကျွန်တော်က စည်ပင်ဝန်ထမ်းတစ်ဦး ..\nနယ်မြို့တစ်မြို့ကို ရာထူးတိုးနဲ့ ပြောင်းရွှေ့ရောက်ရှိရင်း\nရုံးဝန်းထဲမှာ ရှိတဲ့ စည်ပင်ဝန်ထမ်းအိမ်ယာမှာ နေရတယ် ..\nဝန်ထမ်းအိမ်တွေက (၆)လုံးဘဲ ရှိတာပါ ..\nလုံးချင်း(၂)လုံးနဲ့ (၂)ခန်းတွဲ(၄)လုံးပေါ့ ..\nကျွန်တော် နေတဲ့ လိုင်းခန်းက ..\nရုံးမျက်နှာစာ လမ်းဘေးတင် ...\nရုံးဘေးမှာက လက်ထောက်ညွှန်မှူးအိမ် ...\nပြီးရင် ကျွန်တော် နေတဲ့ (၂)ခန်းတွဲ လိုင်းခန်း ..\nကျန်တာတွေက ရုံးအနောက်ဘက်ခြမ်းမှာပါ ..\nကျွန်တော့်ဘေးခန်းမှာ ဦးအောင်မျိုးတို့ လင်မယားနေတယ်..\nသူတို့က ကလေး အဖတ်မတင်လို့ မရှိဘူး ..\nကျွန်တော့်နာမည် က “ကျော်လွင်” ..\nဇနီးသည်က “မာမာခင်” မို့ “အမာ”လို့ ခေါ်တယ် ..\nအကြီးကောင် သားလေးက (၇)တန်း ..\nဒီနယ်မြို့လေးကို ရောက်တာ (၆)လကျော်ပြီပေါ့ဗျာ ..\nကျွန်တော် ဝန်ထမ်းအိမ်ယာမှာ နေခဲ့တဲ့\n(၆)လတာ ကာလအတွင်း ...\nအိမ်ရှေ့ လမ်းမမှာ ယာဉ်တိုက်မှုကြောင့် ..\nလူသေဆုံးမှု (၂)ကြိမ်တောင် ရှိသွားပြီ ..\nတစ်ကြိမ်က ကားနဲ့ ဆိုင်ကယ်နဲ့ တိုက်သေတာ ..\nဆိုင်ကယ် မူးပြီး မောင်းလာရင်း မှောက်သေတာ..\nကျွန်တော် မရောက်ခင်ကလည်း ..\nယာဉ်တိုက်မှုကြောင့် သေဆုံးမှုတွေ ရှိခဲ့ကြောင်း သိရတယ် ..\nဒဏ်ရာရတာ မပါဘူးနော် ..\nလူသေဆုံးတာချည်းဘဲ ပြောတာပါ ..\nအဲ့ဒီ့တော့ ရပ်ကွက်ထဲကရော ရုံးမှာရော ..\nပြောစမှတ် တွင်တာက ..\n“စည်ပင်ရုံးရှေ့က လူစားတယ်” ဆိုတာပါဘဲ ..\nလူစားတယ် (လူ မကြာခဏ သေတယ်ပေါ့ဗျာ)ဆိုတော့\nသရဲမခြောက်ဘူးလား? မေးချင်ကြမယ် ..\nအမှန်အတိုင်း ဝန်ခံရရင် ...\nကျွန်တော် နေထိုင်ခဲ့တဲ့ ကာလတစ်လျှောက် ...\nတစ်ကြိမ်တစ်ခါမှ သရဲ အခြောက် မခံဖူးခဲ့ပါဘူး ..\nအဲ့ဒီ့တော့ ကြားဖူးနားဝ ကြားခဲ့ဖူးတဲ့ ..\nလူစားတဲ့ ကိုးလောင်းကွေ့တွေ ..\nခြောက်လောင်းကွေ့တွေ စသဖြင့်တွေက ..\nလူတွေ စကားကို ချဲ့ကားပြောခဲ့ကြတာလား? လို့ ..\nကျွန်တော် ထင်မြင်မိခဲ့တဲ့အထိ ..\nယာဉ်တိုက်မှု သေဆုံးမှု ဖြစ်တဲ့အခါတိုင်း..\nကျွန်တော့် အိမ်ရှေ့တည့်တည့် မဟုတ်ခဲ့ရင်တောင် ..\nပေ(၁၀၀)ဝန်းကျင်အတွင်းမှာဘဲ သေဆုံးကြတာပါ ..\nကျွန်တော် မရောက်ခင်နှစ်က ဘုန်းကြီးပင့်ပြီး\nပရိတ်တရားနာဖူးတယ်လို့ သိရတယ် ..\nကျွန်တော့် လိုင်းခန်းအိမ်နဲ့ ရုံးဝန်းခြံစည်းရိုးက ..\nရုံးဝန်းအတွင်း ကားလမ်းလေး အပါအဝင်\nပေ(၂၀)သာသာဘဲ ဝေးတယ် ..\nခြံစည်းရိုးနဲ့ ကားလမ်းက (၁၂)ပေသာသာ ..\nခြံစည်းရိုးနဲ့ ကားလမ်းအကြားမှာ ..\nအလှစိုက်ထားတဲ့ မြက်ခင်းပြင် ရှိတယ် ..\nတရုတ်စကားပင်တန်းလေးလည်း စိုက်ထားတာပေါ့ ..\nဒါမှ မဟုတ် တစ်ဖက်အိမ်က ကိုအောင်မျိုးတို့ မိသားစုပါ\nရုံးဝန်း အဝင်ပေါက်မှာ ခုံတွေချ ထိုင်စကားပြောတယ် ..\nကလေးတွေက မြက်ခင်းပြင်မှာ ဆော့တယ် ..\nအဲ့ဒီ့အတွက် ဘာသရဲမှ မတွေ့ဖူး မမြင်ဖူး ..\nအခြောက်မခံဖူးဘူးလို့ ပြောတာ ..\nကျွန်တော်တို့ ရုံးရှေ့ ကားလမ်းက မြို့တွင်းရှောင်လမ်းမို့\nကုန်ကားကြီးတွေ ဖြတ်လေ့ရှိတယ် ..\nရုံးအရှေ့မှာတော့ ရပ်ကွက် ရှိတယ် ..\n“သစ္စာမြိုင်ရပ်ကွက်” တဲ့ ..\nနေ့တစ်နေ့ ညနေစောင်း ..\nကျွန်တော် ရေချိုးပြီး မြို့ထဲ မီးချောင်းသွားဝယ်ဖို့\nဆိုင်ကယ်ပေါ် တက်နေတုန်း ..\nဒုန်း !!! ... ဆိုတဲ့ အသံကြီး ကြားလိုက်တယ် ..\nဟာ ! တိုက်ပြန်ပြီလား? ဟ ..\nဆိုင်ကယ်ကို ဒေါက် ပြန်ထောက်ပြီး ..\nယာဉ်တိုက်မှု ဖြစ်နေတဲ့ ကားလမ်းမဆီ အပြေးသွားလိုက်တယ် ..\nရုံးရှေ့ လ္ဘက်ရည်ဆိုင်မှာ ထိုင်နေတဲ့ ..\nလူတစ်ချို့လည်း ဝိုင်းလာကြတယ် ..\nတရုတ်ဆိုင်ကယ်တစ်စီးနဲ့ ယောကျာ်းလူလတ်ပိုင်း(၂)ယောက် ..\nကျွန်တော် ရောက်ကတည်းက ..\n(၂)ယောက်လုံး ပွဲချင်းပြီး သေနေပြီ ..\nဆိုင်ကယ်မောင်းတဲ့ သူကတော့ ...\nဦးနှောက်နဲ့ အူတွေတောင် ထွက်လို့ ..\nကားဘီး တက်ကြိတ်ထားတာ ..\nကားသမားက ထွက်ပြေးဖို့ ဟန်ပြင်နေတာမို့\nရပ်ကွက်ထဲက လူတွေက ဖမ်းချုပ်ထားတယ် ..\nမှားတာက ကားသမား မှားတာဗျ ..\nရှေ့က သုံးဘီးဆိုင်ကယ် ကို ကျော်တဲ့အချိန် ..\nတစ်ဖက် ယာဉ်ကြောက မောင်းလာတဲ့ ..\nဆိုင်ကယ်ကို မျက်နှာချင်းဆိုင် ဝင်တိုက်လိုက်တာ ..\nသွေးတွေမှ ကားလမ်းပေါ်မှာ အိုင်ထွန်းနေလို့ ..\nနောက်ပိုင်း ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်တွေ ရောက်လာပြီး ..\nလုပ်စရာ ကိုင်စရာ ရှိတာတွေ ဆက်လုပ်သွားကြတယ် ..\nကျွန်တော် မြို့ထဲမှာ မီးချောင်းဝယ်ပြီး ပြန်လာတော့ ..\nကားလမ်းပေါ်က ဦးနှောက်ဖတ်တွေ သွေးတွေတောင်\nရပ်ကွက်ထဲက လူတွေက ရေဆေးချပြီးပြီ ..\nကြည့်လိုက်တော့ အန်ိမ့်ပိုင်းဖြစ်တဲ့ လမ်းဘေး\nကျွန်တော်တို့ မြက်ခင်းပြင်ရဲ့ အစပ်\nအုတ်ဘောင်လေး ဘေးမှာတောင် ..\nကားလမ်းပေါ်က ရေဆေးချလို့ ..\nသွေးတွေ ဦးနှောက်ဖတ်လိုလို ဖြူဖြူဖွေးဖွေး အဖတ်တစ်ချို့နဲ့\nရောနေတဲ့ ရေအိုင် ရေကွက်တွေ တွေ့တယ် ..\nနောက်တော့ ပျောက်သွားမှာပါ ..\nလောလောဆယ်တော့ အော်ဂလီဆန်သွားတယ် ..\nညနေစာ စားရမှာတောင် မစားချင်တော့ ..\nမခြောက်ပါဘူး ဆိုတဲ့ လူစားတဲ့ နေရာ စခြောက်ပြီ ..\nယာဉ်တိုက် လူသေဆုံးမှုဖြစ်ပြီး (၅)ရက်မြောက်နေ့ ..\nလိုင်းခန်းအရှေ့မှာ ထိုင်ခုံတွေ ချပြီး\nကျွန်တော်နဲ့ ကိုအောင်မျိုးတို့ လင်မယား ထိုင်စကားပြောနေတုန်း ..\nအချိန်က ည(၉)နာရီကျော်ပြီဗျ ...\nကျွန်တော့် ဇနီးနဲ့ ကလေးတွေက TV ကြည့်နေကြတယ် ..\nရာသီဥတုကလည်း နွေရာသီဆိုတော့ ..\nအိမ်ထဲမှာလည်း ပူပြီး မနေချင်လို့ ..\nအပြင်မှာ လေညှင်းထွက်ခံနေတာပါ ..\n“အံမယ်လေး !!! ...\nဟိုနေ့က ရုံးရှေ့မှာ သေတဲ့ လူတွေလား? မသိဘူး..”\nပြောလိုက်သူက ကိုအောင်မျိုးရဲ့ ဇနီး “မသင်း” ..\nလက်ညှိုးထိုးပြနေလို့ ကြည့်လိုက်တော့ ..\nရုံးဝန်းခြံစည်းရိုး သံတိုင်တွေ ကြားမှာ ..\nလွန်ခဲ့တဲ့ (၅)ရက်က ရုံးရှေ့မှာ သေသွားတဲ့ ..\nအဲ !!! မှားလို့ သရဲ(၂)ကောင် ..\nသေတုန်းက ပုံအတိုင်းဘဲ ..\nတစ်ကောင်က ခေါင်းတစ်ခြမ်း ပဲ့နေတယ် ..\nနောက်တစ်ကောင်က ခေါင်းမှာ သွေးတွေနဲ့ ..\nဘာလို့ အဲ့ဒီ့လူတွေလို့ တပ်အပ်ပြောနိုင်လဲ ဆိုတော့ ..\nသူတို့ ယာဉ်တိုက်မှုဖြစ်လို့ ကျွန်တော်တို့ သွားကြည့်တော့ ..\nကိုအောင်မျိုးတို့ လင်မယားလည်း ပါတယ် ..\nနောက်ပြီး ယာဉ်တိုက်မှုကို ..\nကျွန်တော် ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီး ...\nFacebook ပေါ်တောင် တင်လိုက်သေးတာကိုးဗျ ..\n(သေတဲ့လူတွေရဲ့ မျက်နှာကိုတော့ ..\nPhotoshop နဲ့ ရုပ်ဖျက်ပြီး တင်ခဲ့)\nကျွန်တော့် ဖုန်းထဲမှာတောင် ...\nအဲ့ဒီ့ပုံတွေ ရှိနေသေးတယ် ...\nကျွန်တော်တို့နဲ့ မျက်စောင်းထိုးအနေအထားပေါ့ ..\nကိုအောင်မျိုး ဇနီး မသင်းကတော့ ..\nပြောပြီးတာနဲ့ ကြောက်ပြီး အိမ်ထဲ ဝင်ပြေးသွားပြီ ..\nကြောင်ပြီး မတ်တပ်ရပ် ကျန်နေခဲ့တာက ..\nကျွန်တော်နဲ့ ကိုအောင်မျိုး ..\nကျွန်တော်တို့ကလည်း သူတို့ကို ကြည့် ..\nသူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို ကြည့်နေတာ မဟုတ်ဘူးဗျ ..\nသူတို့ ကြည့်နေတာက ဘေးအိမ်ဘက်ကို ..\nသံတိုင်ခြံစည်းရိုးရဲ့ အုတ်တိုင်တွေမှာ အလှထွန်းထားတဲ့\nမီးလုံးရောင်တွေကြောင့် မြင်နေရတာလေ ..\nအလွန်ဆုံးရှိလှ ပေ(၃၀)လောက်ဘဲ ဝေးတာလေ ..\nအသက်(၄၀)ကျော်မှာ သရဲဆိုတာ ..\nပထမဆုံး မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်လိုက်ရတာဗျို့ ..\nအစကတော့ မမြင်ဖူးတော့ ..\nကြောက်တတ်သလိုလို မကြောက်တတ်သလိုလိုနဲ့ ..\nခု ကိုယ်တိုင် မျက်စိတပ်အပ် ..\nနောက်ပြီး ကိုယ်တစ်ယောက်တည်း မြင်တာ မဟုတ် ..\nကိုအောင်မျိုးတို့ လင်မယားပါ မြင်လိုက်ရတာဆိုတော့ ..\nကြက်သီးမွေးညင်းတွေ ဖြန်းဖြန်းထ ..\nမြင်နေရတဲ့ပုံစံက ထင်ထင်ရှားရှား မြင်ရလိုက် ..\nအရိပ်ပုံစံ ဖြစ်သွားလိုက် ပုံစံမျိုးပါ ..\nကျွန်တော်တို့ ကြောင်ပြီး ရပ်ကြည့်နေတာ\nခန့်မှန်း (၃)မိနစ်လောက်ကြာမယ် ..\nနောက်တော့ အဲ့ဒီ့ သရဲနှစ်ကောင် ပြန်လှည့်ထွက်သွားတယ် ..\nအဝေးကနေ ရှာကြည့်ပေမယ့် ပျောက်သွားတယ်ဗျ ..\nကိုအောင်မျိုး ပုံစံ ကြည့်ရတာ ...\nသူလည်း လန့်နေတဲ့ ပုံဘဲ ..\nအသံတွေတောင် နည်းနည်းတုန်နေသေး ..\n“ဒီတစ်ခါဘဲ ကြုံဖူးသေးတယ် ကိုကျော်လွင်ရေ” တဲ့ .\nမသင်း ပြောပြလို့ ကျွန်တော့်ဇနီးလည်း သိ ..\nနောက်နေ့မနက်ကျတော့ ရုံးမှာ သိကုန်ကြရော ..\nတစ်နေကုန် ဟိုလူကလာမေးလိုက် ..\nဒီလူက လာမေးလိုက်နဲ့ ဖြေရှင်းနေရတယ် ..\nလူ ဆိုတာက စပ်စုတဲ့ အမျိုးကိုးဗျ ..\nအရင်ကဆို ရုံးဝန်းထဲမှာဘဲဖြစ်ဖြစ် လမ်းလျှောက်ထွက်ရင် ..\nခြံစည်းရိုးအပေါက်ဝထိ လျှောက်နေကျ ..\nဟိုသရဲနှစ်ကောင် တွေ့ပြီးကတည်းက ..\nလမ်းကို မလျှောက်ဖြစ်တော့တာ ..\nအနားမှာ ဘွားခနဲ ပေါ်လာမှ ဒုက္ခလေဗျာ ..\nအိမ်ထဲမှာ ဘီယာသောက်ရင်လည်း ပူတာမို့\nကျွန်တော်နဲ့ ကိုအောင်မျိုး အခန်းအပြင်မှာ\nထိုင်ခုံတွေ ချပြီး ဘီယာထိုင်သောက်နေချိန်\nည(၈)နာရီစွန်းစွန်းလေးဘဲ ရှိဦးမယ်ဗျ ..\n“ကိုကျော်လွင် .. ဟိုမှာ ဟိုကောင်တွေ ...”\nကိုအောင်မျိုး ပြတဲ့နေရာကို ကြည့်လိုက်တော့ ..\nခြံစည်းရိုးမှာ ထပ်တွေ့လိုက်ရပြန်တယ် ..\n“ဟာ ! ဒီကောင်တွေ ဒီနေရာကို စွဲနေပြီ ထင်တယ်ဗျ ..”\nအရင်တစ်ခါ တွေ့ခဲ့သလိုဘဲ ..\nလက်ထောက်ညွှန်မှူး အိမ်ရှေ့တည့်တည့် ခြံစည်းရိုးအပြင်မှာ ..\nကျွန်တော်တို့ သောက်ထားတဲ့ ဘီယာတောင် အမူးပြေသွားတယ် ..\n“ကျွန်တော်တို့ဘဲ မြင်နေရတာလား? မသိဘူးဗျ ..\nလ္ဘက်ရည်ဆိုင်က ကိုလှဝင်းကို ဖုန်းဆက်ပြီး ပြောလိုက်ဦးမယ် ..”\nကျွန်တော့်ဖုန်းထဲက ကိုလှဝင်းရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကို ရှာရင်း\n“ကိုလှဝင်း ရေ ..........”\nသူ့ဆိုင်ဘက်ကရော မြင်ရလား? မေးကြည့်တာပါ ..\nကိုလှဝင်း လည်း ဖုန်းကိုင်ရင်းနဲ့ဘဲ ..\nသူ့ဆိုင်(ဆိုင်ကတော့ ပိတ်ထားပါပြီ) အပြင်ဘက်ကို\nချောင်းကြည့်လိုက်တယ် ထင်တယ် ...\n“ဘာမှ မတွေ့ဘူး” တဲ့လေ ..\nသေချာအောင် ထပ်ကြည့်ခိုင်းလိုက်သေးတယ် ..\nဘာအရိပ်အယောင်မှ မတွေ့တာ တဲ့ ..\nကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်က ခုထိကို တွေ့နေရတုန်းလေ ..\nကိုလှဝင်း ကျတော့ မတွေ့ဘူး ..\n“ကျွန်တော် ဆရာတို့ ရုံးဘက်ကို ခုထွက်လာပြီ” ..တဲ့ ..\nကျွန်တော်တို့ ကြည့်နေတုန်းမှာဘဲ ..\nကားလမ်းကူးလာတာ တွေ့လိုက်တယ် ..\nဂိတ်ခြံစည်းရိုးသော့က မပိတ်ရသေးပါဘူး ..\nချက်ဘဲ ထိုးထားသေးတာမို့ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်\nတံခါးဖွင့်ဖို့ အတူ ထွက်သွားလိုက်တယ် ..\n(၁၅)ပေလောက်ဘဲ ဝေးမယ်ဗျ ..\nဘေးချင်းကပ် အနေအထား ...\nသူက ဘာလို့ မတွေ့တာလဲ?\nတကယ့်ကို စဉ်းစားစရာပါ ..\nကျွန်တော်နဲ့ ကိုအောင်မျိုး ဂိတ်ကို မရောက်ခင်\nသရဲနှစ်ကောင် တရုတ်စကားပင်ဘက်ကို ထွက်သွားတယ် ..\nဂိတ်တံခါးဖွင့်ပြီး ခြံဝန်းအပြင်ကို ကြည့်လိုက်တော့\nသရဲနှစ်ကောင်ကို မတွေ့ရတော့ဘူးဗျ ..\nအဲ့ဒါနဲ့ ကိုလှဝင်းကို ..\nကျွန်တော်တို့ မြင်နေရကြောင်း ပြောပြလိုက်တယ် ..\n“အဲ့ဒါဆို ဒီကောင်တွေ ဆရာတို့ ရုံးရှေ့မှာ ..\nစွဲနေတဲ့သဘော ထင်တယ်”တဲ့ ..\nကိုလှဝင်း သူ့ဆိုင်ကို ပြန်သွားတဲ့အချိန်အထိ ..\nသရဲနှစ်ကောင် ပြန်ပေါ်မလာပါဘူး ..\nကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် တိုင်ပင်လိုက်ကြတယ် ..\nမနက်ကျရင် ရုံးပိတ်ရက် ..\nဘေးအိမ်က လက်ထောက်ညွှန်မှူးကို ...\nကျွန်တော်တို့ မြင်နေရတာ သိအောင် သတင်းပို့လိုက်မယ်လို့လေ ..\nလူကြီး သိထားတော့ ပိုကောင်းတာပေါ့ ..\nကျွန်တော်တို့ ဆရာက မိသားစု ခေါ်မထားပါဘူး ..\nသူ့မိသားစုက ရွှေဘိုမှာ နေတာ ..\nတစ်ခါတစ်လေမှ အလည်လာကြတယ်လေ ..\nခုလည်း ဆရာနဲ့ သူ့တပည့်တစ်ယောက်ဘဲ ..\nရုံးထဲက အိမ်မှာ နေတာပါ ..\nကိုအောင်မျိုးကို လှမ်းခေါ်လိုက်ပြီး ..\nဆရာ့ အိမ်ဘက်ကို ကူးလာခဲ့လိုက်တယ် ..\nဆရာ ဘုရားဝတ်ပြုနေလို့ အပြင်မှာ ခဏရပ်စောင့်နေလိုက်တယ် ..\nခဏအကြာမှာတော့ အိမ်အပြင်ကို ထွက်လာတယ် ..\n“ကိုအောင်မျိုးနဲ့ ကိုကျော်လွင်တို့ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ?ဗျ..”\nကျွန်တော်တို့ သိတာမြင်တာတွေ ဆရာ့ကို သတင်းပို့လိုက်တယ် ..\nဆရာလည်း အံ့အားသင့်သွားတာပေါ့ ..\n“ညတိုင်း တွေ့နေရတာလား?” လို့ မေးတာနဲ့\nညတိုင်းတော့ မဟုတ်ကြောင်း ..\nရံဖန်ရံခါ မြင်တွေ့နေရကြောင်း ပြန်ပြောပြလိုက်တယ် ..\nအဲ့ဒါဆို ဒီညကစပြီး သူလည်း စောင့်ကြည့်မယ် တဲ့ ..\nဆရာ စောင့်ကြည့်မယ်ဆိုမှဘဲ ..\nသရဲနှစ်ကောင်ကို မတွေ့တာ (၄)ရက်ကျော်သွားပြီ ..\nဆရာကလည်း မယုံတစ်ဝက် ယုံတစ်ဝက်ဖြစ်နေမှာ အသေအချာဘဲ ..\nကျွန်တော်တို့ ဆရာကိုယ်တိုင် သရဲနှစ်ကောင်နဲ့ ဆုံပြီ\nကျွန်တော်တို့ မိသားစု TV ကြည့်နေတုန်း\nအိမ်အပေါက်ဝမှာ ဆရာ့ကို တွေ့လိုက်ရတယ် ..\n“ကိုကျော်လွင် ခဏ ...” ဆိုလို့ ..\nကျွန်တော် အိမ်အပြင်ကို ထွက်လိုက်တယ် ..\n“ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် အခုလေးတင် ...\nဟိုနှစ်ကောင်ကို တွေ့ခဲ့ပြီဗျ ..”\n“ဗျာ !!! ဘယ်လို တွေ့ခဲ့တာလဲ? ဆရာ ...”\n“ကျွန်တော် အခု Dinner က ပြန်လာတာ ..\n(ဆရာက သူ့ကား သူကိုယ်တိုင် မောင်းတာပါ)\nခြံပေါက်ဝ ရောက်တော့ ဟွန်းတီးလိုက်လို့\nအိမ်က တပည့် ဖိုးချို တံခါးဖွင့်ဖို့ ထွက်လာတယ် ..\nဘာရယ် မဟုတ်ဘူးဗျ ..\nညာဘက်ကို ကြည့်မိလိုက်တော့မှ ..\nခင်ဗျားတို့ ပြောနေတဲ့ နှစ်ကောင် ဖြစ်မယ် ထင်တယ်ဗျ ..\nတစ်ကိုယ်လုံး သွေးတွေနဲ့ ..\nတစ်ကောင်ဆို ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ဖြစ်နေတယ် ..\nကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေကြတယ်ဗျ ..\nကျွန်တော်လည်း ရုတ်တရက်ဆိုတော့ လန့်ဖျပ်သွားတာပေါ့ ..\nကားကို ခြံထဲ အမြန်မောင်းဝင်လာရတယ် ..\nခင်ဗျားကို ခေါ်ဖို့ လာတော့ ဟိုကောင်တွေကို မတွေ့တော့ဘူးဗျ ..\nခုနက ခြံစည်းရိုးနားမှာ သေချာကို မြင်လိုက်ရတာ ..”\n“ဆရာ ... ခဏနော် ..”\nအိမ်ထဲ ပြေးဝင် ကျွန်တော့်ဖုန်း သွားယူပြီး\nဖုန်းထဲက အဲ့ဒီ့နှစ်ယောက် ကားတိုက်သေတုန်းက\nကျွန်တော် ရိုက်ထားတဲ့ ပုံတွေ ပြလိုက်တယ် ..\nဆရာက ကျွန်တော့်ဖုန်းကို ယူကြည့်ရင်း ..\n“သေချာတာပေါ့ဗျာ .. အဲ့ဒီ့နှစ်ကောင်ဘဲ ...\nအဲ့ဒီ့ အဝတ်အစားတွေအတိုင်းဘဲ...” တဲ့ ..\nဒါဆို သေချာသွားပြီပေါ့ ..\nရုံးရှေ့မှာ ကားတိုက်သေတဲ့ နှစ်ယောက်\nမကျွတ်ဘဲ ရုံးရှေ့မှာ လာစွဲနေပြီ ...\nဆရာကတော့ သူ့အိမ် မပြန်ခင် ပြောသွားတယ် …\n“ဒီအတိုင်းတော့ မဖြစ်ဘူး ..\nတစ်ခုခုတော့ လုပ်မှရမယ်” တဲ့ ..\nအဲ့ဒီ့ သရဲနှစ်ကောင်ကို မမြင်တွေ့ရတော့တာမို့\n“ဖေကြီးရေ … ဖေကြီးရေ လာပါဦး ..\nအငယ်လေး ဘာဖြစ်နေလဲ? မသိဘူး ..”\nကျွန်တော် အိမ်ပြင်ထွက်ကြည့်လိုက်တယ် ..\nအချိန်က ညနေမှောင်စပျိုးချိန် …\nအိမ်ပြင်က လှမ်းကြည့်တာ သိပ်မသဲကွဲတာမို့\nရုံးဝန်းခြံစည်းရိုးအပြင်ကို အမြန်ပြေးထွက်လိုက်တယ် ..\nခြံစည်းရိုးတိုင် လုံခြုံရေးမီးလုံးအလှတွေ ထွန်းထားပြီးပါပြီ ..\nကျွန်တော် ရုံးဂိတ်ပေါက်ဝကို ရောက်တော့\nသားကြီးက ကျွန်တော့်အနား ပြေးကပ်တယ် ..\nသားငယ်ကို ကြည့်လိုက်တော့ …\nရုံးရှေ့မြက်ခင်းပြင် တရုတ်စကားပင်မှာ ကပ်ပြီး\nမတ်တပ်ရပ်ရင်း ငိုနေတယ် ..\nအသံ လုံးဝ မထွက်ပါဘူး ..\nမျက်ရည်တွေတော့ ကျနေတယ် ..\nသစ်ပင်ပေါ်က ပြုတ်ကျတာလား? လို့ တွေးပြီး\nသားငယ်ဆီ အပြေးသွားလိုက်မိတယ် …\nသားငယ်ဆီ မရောက်ခင် ခြေလှမ်း(၃)လှမ်းလောက်အလိုမှာ\nတစ်စုံတစ်ခုနဲ့ ဝင်တိုက်မိသလို ခံစားလိုက်ရတယ် ..\nကျွန်တော် ယိုင်သွားတယ် ..\nရှေ့ကို ဆက်တိုးဖို့ လုပ်တယ် ..\nတစ်စုံတစ်ခုက ကျွန်တော့်ကို တွန်းထုတ်လိုက်သလိုမျိုး ..\nကျွန်တော် အနောက်ကို ပြန်ယိုင်သွားတယ် …\nတကယ်တမ်းတော့ ကျွန်တော်နဲ့ သားငယ် အကြားမှာ\nဘာဆို ဘာမှ မရှိ ..\nခြေလှမ်း(၃)လှမ်းစာလောက်ဘဲ ဝေးတယ် ..\nကျွန်တော် သတိပြုမိသွားပြီ ..\nဟိုသရဲနှစ်ကောင် လုပ်နေတာဖြစ်မယ် ..\nအရမ်းစိတ်ပူ စိုးရိမ်သွားမိတယ် ..\n“အမာရေ … အမာ …”\nအသံကုန်အောင် ဇနီးဖြစ်သူကို လှမ်းအော်ခေါ်လိုက်တယ် ..\nကျွန်တော့်ဇနီး အိမ်အပြင်ဝကို ထွက်လာတယ် ..\n“ဘုရားစင်က ပရိတ်ရည်ဗူး အမြန်ယူလာခဲ့ ..\nလာ .. လာ မြန် မြန် …”\n(ကျွန်တော့်အသံတွေ တုန်ရီလို့ နေပါတယ် ..)\nကျွန်တော့် အော်သံ ကြားလို့ ..\nဘေးအိမ်က မသင်း လည်း ထွက်ကြည့်နေတာမို့ ..\n“မသင်း .. ကိုအောင်မျိုးကို လွှတ်ပေးပါဦး ..\nဟိုကောင်တွေ ကျွန်တော့် သားငယ်ကို ဆွဲထားလို့ ..”\nခဏအကြာမှာ ဇနီးသည်နဲ့ ကိုအောင်မျိုးတို့ လင်မယား\nရုံးရှေ့မြက်ခင်းပြင်ကို ရောက်လာကြတယ် ..\nဇနီး ဆီက ပရိတ်ရည် ထည့်ထားတဲ့ ..\nရေသန့်ဗူးကို အဖုံး အမြန်ဖွင့်လို့ ..\nတရုတ်စကားပင်ရဲ့ ပင်စည် ..\nသားလေးဆီကိုရော ဘေးဘက်တွေကိုပါ ..\nတစ်ဗူးလုံး ကုန်အောင် လိုက်ပက်ဖြန်းလိုက်တယ် ..\n“ဟီး … ဟီး .. ဖေကြီး … ဟီး …” ဆိုပြီး\nသားငယ်လေး ကျွန်တော့်ဆီ ငိုရင်း ပြေးထွက်လာလို့\nကျွန်တော် သားလေးကို ဆီးကြိုဖမ်းပွေ့ချီလိုက်ရင်း\nရုံးဝန်းထဲ အမြန်ပြေးဝင်ခဲ့တယ် ..\n“အမာ မြန်မြန်လာ .. သားကြီးကို ခေါ် ..\nကိုအောင်မျိုး အထဲကို ပြန်ဝင်ရအောင် …”\nအိမ်ထဲ ရောက်တော့ သားငယ်လေး ငိုနေလွန်းလို့\nကလေး တော်တော်ကြောက်သွားတယ်ထင်တယ်ဗျ ..\nသူ ဘာတွေ့လိုက်ရလို့လဲ? မသိဘူး ..\nကလေး စိတ်ပြန်ကြည်အောင် ချော့မော့ရင်း ..\nအငိုတိတ်လုခါမှ ချော့မော့မေးမြန်းရတယ် ..\n(ကိုအောင်မျိုးတို့ လင်မယားလည်း ကျွန်တော့်အိမ်ထဲမှာ)\n“သားလေး ခုနက ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်?\nမကြောက်နဲ့တော့နော် ဖေကြီးတို့ ရှိတယ် ..”\n(ကလေးကို မေးနေတုန်းမှာဘဲ ဘေးအိမ်က ..\nလက်ထောက်ညွှန်မှူး ဆရာ ထပ်ရောက်လာတယ် )\nမေးကြည့်လို့ သိရတာကတော့ ..\nသူတို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် ရုံးရှေ့မြက်ခင်းပြင်မှာ\nကျောင်းပိတ်ရက်မို့ ညနေစောင်း ဆော့နေရင်း ..\nသားငယ်လေးက တရုတ်စကားပင်ဘက်ကို ရောက်တဲ့အချိန်\nလူကြီးတစ်ယောက်က သူ့ကို ဆွဲခေါ်ထားတယ် ..\nတစ်ကိုယ်လုံး သွေးတွေနဲ့တဲ့ ..\nသားငယ်လေးလည်း ကြောက်ပြီး ရုန်းကန်တယ် ..\nဒါပေမယ့် ဟိုသရဲက မလွှတ်ဘူး ..\nအဲ့ဒါနဲ့ သားကြီးက သူ့ညီ ဘာဖြစ်တာလဲ? ဆိုပြီး\nသူ့ညီဆီ ကပ်တော့ ကျွန်တော့်လိုဘဲ\n(၂)ခါတောင် တွန်းထုတ်ခံရတာ ..\nအဲ့ဒီ့တော့မှ သားကြီးက ကြောက်ပြီး\nကျွန်တော့်ကို လှမ်းအော်ခေါ်တာလေ ..\nသားငယ်လေးရဲ့ ပါးစပ်ကိုလည်း လက်နဲ့ ပိတ်ထားတယ်တဲ့ …\nအဲ့ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ရောက်တဲ့အချိန် ..\nသားငယ်လေး ငိုနေတာ မြင်ပြီး\nငိုတဲ့ အသံ မကြားရတာကိုး …\nကျွန်တော် သားငယ်လေးဆီ ကပ်တဲ့အချိန်မှာ ..\nနောက်သရဲတစ်ကောင်က တွန်းထုတ်နေတာတဲ့လေ ..\nသရဲတွေကို ဒီတစ်ခါ မြင်ရတာက ..\nသူ့အစ်ကိုရော ကျွန်တော်တို့ပါ ..\nဘယ်သူမှ မမြင်လိုက်ရပါဘူး ..\n(ကလေးကြောက်မှာ စိုးလို့ ဆက်မမေးဖြစ်တော့ပါ)\nကိုအောင်မျိုး လင်မယားရယ် အိမ်အပြင်ထွက်ပြီး\nဇနီး အမာ ကတော့ ကလေးတွေကို အိမ်ထဲမှာ ချော့နေတုန်း ..\n“ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ? ဆရာ ..”\nဆရာလည်း စဉ်းစားဟန်ပြုပြီးတော့မှ ..\n“ကျွန်တော်တို့ အန္တရာယ်ကင်းပရိတ် ရွတ်မှ ရတော့မယ် ..\nမနက်ဖြန်ကျရင် ရပ်ကွက်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးနဲ့ ဆုံပြီး ပြောကြတာပေါ့” ..\nနောက်တစ်နေ့မှာ ကျွန်တော်တို့ ရုံးပိုင်းအရာရှိတွေနဲ့\nရပ်ကွက်က လူကြီးပိုင်းတွေ ဆရာ့ရုံးခန်းမှာ\nနောက်ဆုံးတော့ ရပ်ကွက်လူကြီးတစ်ယောက်က ..\n( )ဆရာတော်ကို ပင့်ဖိတ်ဖို့ အကြံပြုတာမို့\nကျွန်တော်တို့အားလုံး လက်သင့်ခံလိုက်ကြတယ် ..\nတွေ့ဆုံဆွေးနွေးပွဲ ပြီးတာနဲ့ ..\nကျွန်တော်နဲ့ ရပ်ကွက်လူကြီး(၂)ယောက် ..\n( )ဆရာတော်ကို အခြေအနေ အကျိုးအကြောင်း\nသွားရောက် လျှောက်တင်ကြတယ် ..\nဆရာတော်က မနက်ဖြန် မနက်(၉)နာရီမှာ ကြွလာမယ်ပြောလို့\nနေ့ဆွမ်းကပ်ရအောင် ရုံးက စာရေးမတွေနဲ့\nကျွန်တော်တို့ ဇနီးသည်တွေ ပူးပေါင်းပြီး\nဝယ်ကြခြမ်းကြ ချက်ကြပြုတ်ကြပေါ့ဗျာ ..\n(အဲ့ဒီ့ညလည်း ဟိုသရဲနှစ်ကောင်ကို ထပ်မတွေ့ပါဘူး)\nနောက်တစ်နေ့ မနက်မှာ ဆရာတော်တို့ ကြွရောက်လာတာမို့\nအန္တရာယ်ကင်းပရိတ် ရွတ်ဖတ်ဖို့ စီစဉ်လိုက်ပါတယ် ..\nဆရာတော်တို့ ရွတ်ဖတ်ပြီးတဲ့ အချိန်မှာ\nငွေဖလားတစ်ခုထဲ အမွှေးနံ့သာ ရောထားတဲ့ ရေနဲ့\n(တရုတ်စကားပင်ကြီးနားမှာ ဆရာတော် မတ်တပ်ရပ်ပြီး\nပြောနေတာ တွေ့တယ် ..\nပါးစပ်လှုပ်ရုံသာ ပြောဆိုနေတာမို့ မကြားရဘူး)\nဆရာတော်က ရေသန့်ဗူးထဲက ပရိတ်ရည်တွေကို\nပက်ဖြန်းခိုင်းလို့ ရပ်ကွက်ထဲက လူတစ်ချို့နဲ့\nရုံးက ကောင်လေးတွေလည်း လိုက်ပက်ဖြန်းလိုက်ကြသေးတယ် ..\nဆရာတော်တို့ကို နေ့ဆွမ်း ရုံးမှာ ကပ်လှူ ..\nဆွမ်းဘုဉ်းပြီးတော့ ဆရာတော်တို့ ပြန်မယ်ဆိုမှ ..\nဆရာတော်က လက်ထောက်ညွှန်မှူးနဲ့ ကျွန်တော်တို့ အရာရှိတွေကို\nသီးခြားခေါ်ပြီး ကပ်ပြောတယ် ..\n(ကျန်တဲ့သူတွေ မသိစေချင်လို့ ..\nကြောက်လန့်မှာ စိုးလို့ နေမှာပါ ..)\n“ဒကာကြီးတို့ ပြောတာ နာနာဘာဝ (၂)ကောင်နော် ..”\n“တင်ပါ့ ဘုရား ..\nတပည့်တော်တို့ မြင်တာတော့ လျှောက်တင်ခဲ့သလိုဘဲ\nကားတိုက်သေတဲ့ နှစ်ယောက်တည်းပါ ဘုရား …”\n“တကယ်တော့ (၄)ကောင်တောင် ရှိတယ် ဒကာကြီးတို့ရဲ့ ..\nခုတော့ စိုးရိမ်ပူပန်မနေပါနဲ့တော့ ..\nဘုန်းကြီးလည်း သူတို့ကို လွတ်ရာကျွတ်ရာ သွားဖို့\nတရုတ်စကားပင်ကတော့ အသစ်ပြန်စိုက်လိုက်ပေါ့ …”\nဆရာတော် ပြန်ကြွသွားတော့ ..\nကျွန်တော်တို့ အရာရှိပိုင်း ဆွေးနွေးဖြစ်ကြတယ် ..\nဆရာတော် ကားပေါ်တက် ထွက်ခါနီး နောက်ဆုံး ပြောသွားတဲ့ ..\n“တရုတ်စကားပင်ကတော့ အသစ်ပြန်စိုက်လိုက်ပေါ့” ဆိုတဲ့\nစကားကို နားမလည်ကြဘူး ..\nအပင်ကို အမြစ်က တူးထုတ်ပစ်ပြီး\nအသစ်တစ်ပင် ပြန်ပြောင်းစိုက်ရမှာလား? မသိဘူး ..\nနောက်နေ့မှ ဆရာတော်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းသိရအောင်\nပြန်သွားမေးကြဖို့ စီစဉ်လိုက်ကြတယ် ..\nဆရာတော်က နာနာဘာဝတွေ မရှိတော့ဘူး ဆိုပေမယ့်\nကြောက်လန့်စိတ်အခံက ရှိနေသေးတာမို့ ..\nရုံးဝန်း အပြင်ဘက်ကို ချောင်းချောင်းကြည့်နေမိတယ် ..\nဆရာတော် မိန့်ကြားခဲ့သလိုဘဲ ..\nနာနာဘာဝတွေ ပြောင်းရွှေ့သွားပြီ ထင်ပါရယ့် ..\nနောက်တစ်နေ့ နံနက်(၆)နာရီကျော် ..\n“ကိုကျော်လွင် … ကိုကျော်လွင် ..”\nအိမ်ရှေ့က ခေါ်သံကြားလို့ ထွက်ကြည့်တော့ ..\nဘေးအိမ်က ကိုအောင်မျိုးတို့ လင်မယား ..\n“လာကြည့်စမ်းပါဦးဗျာ .. ဟိုမှာ …”\nကိုအောင်မျိုး ပြတဲ့ နေရာကို ကြည့်လိုက်တော့ ..\nရုံးဝန်းအပြင် မြက်ခင်းပြင်မှာ စိုက်ထားတဲ့ ..\nနာနာဘာဝကောင် ဆွဲခေါ်ထားတဲ့ …\nသစ်ရွက်တွေ တစ်ရွက်မှ မရှိတော့ဘဲ ..\nသစ်ပင်သစ်ကိုင်းသစ်ခက်ချည်းသက်သက် ဖြစ်လို့ နေပါတယ် ..\nမြက်ခင်းပြင်မှာ တရုတ်စကားပင်က သစ်ရွက်တွေက\nခြောက်သွေ့လို့ ကြွေကျနေလေရယ့် ..\n(မနေ့ကအထိ သစ်ပင်ကြီးက အကောင်းကြီးလေဗျာ)\nနောက်နေ့တွေမှာ သစ်ရွက်တွေများ အသစ်ပြန်ထွက်လာမလား?\nအဲ့ဒီ့ တရုတ်စကားပင်ကြီးကတော့ ..\nတစ်ရက်ထက် တစ်ရက် ခြောက်သွေ့လို့ လာပါတယ် ..\n(တစ်ခြား တရုတ်စကားပင်များ ဘာမှ မဖြစ်ပါ)\nဆရာတော်ဆီ အပြေးသွားလျှောက်တင်တော့ ..\n“ဒကာကြီးတို့ကို အသစ်ပြန်စိုက်ဖို့ ပြောခဲ့ပြီးသားဘဲလေ” တဲ့ ..\nတရုတ်စကားပင် ခြောက်သွေ့သွားတာ (၄)ရက်မြောက်နေ့မှာဘဲ\nသစ်ပင်ကို လူငှားနဲ့ ခေါ်လှဲချလိုက်ပါတယ် ..\nအံ့အားသင့်စရာ ကောင်းလွန်းတာက ..\nဘာလွှ ဘာရဲဒင်းမှ အားစိုက်မသုံးရဘဲ ..\nလွယ်လွယ်ကူကူ ပြိုလဲသွားတာပါ ..\nပင်စည်ကြီးက အသားစတွေကို ကိုင်ကြည့်တော့..\nခြောက်သွေ့ပြီး ကြေမွနေပြီ ..\nသစ်ပင် ပင်စည်ကြီး ခြောက်သွေ့မွကြေနေတာကို\nရုံးက အဖွဲ့တွေရော ..\nရုံးရှေ့က ရပ်ကွက်သူ/သားတွေရော ..\nပဟေဠိဆန်တဲ့ ပုစ္ဆာတစ်ပုဒ်အဖြစ်နဲ့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတယ် ..\nနောက်ပိုင်းတော့ အဲ့ဒီ့ တရုတ်စကားပင်နေရာမှာ\nနောက်ထပ် တရုတ်စကားပင်ဘဲ အသစ်တစ်ပင် ..\nကျွန်တော်လည်း ရာထူးတိုးနဲ့ ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့ပြီးနောက်\nအဲ့ဒီ့ရုံးက ဝန်ထမ်းဟောင်းအချို့ကို ..\nအခြေအနေ ဖုန်းဆက်မေးကြည့်တော့ ..\n“ဆရာ ရေ ..\nရုံးရှေ့မှာတော့ ခုထိ ဘာမှ မထူးတော့ဘူး ..\nယာဉ်တိုက်မှုလည်း မဖြစ်တော့ဘူး ..\nလူစားတဲ့နေရာက ပြောင်းသွားပြီလေ ဆရာရဲ့ …”\n“ဟေ !!! …..” လို့သာ ..\nကျွန်တော် တလိုက်မိပါတော့တယ် …. ။\nမှတ်ချက် ။ မိတ်ဆွေတစ်ဦး၏ ကိုယ်တွေ့ကြုံဖြစ်ရပ်တစ်ခုအား\nဇာတ်လမ်းအသွင် ပြန်လည်မွမ်းမံ၍ ရေးသားတင်ဆက်ပါသည်။\nAuthor Maungssk at 3:53:00 PM


လူကလေး ရေကူးနေသည်၊ ဖေဖေမေမေ ကူပြီး ကူးပေးပါ | Skip to content\nလူကလေး ရေကူးနေသည်၊ ဖေဖေမေမေ ကူပြီး ကူးပေးပါ\nPosted on June 27, 2012 by mamyathway\tNumber of View: 3398\nဇွန်လမရောက်ခင်ထဲက ရေးဖို့ရည်ရွယ်ထားပြီး အခုထိ မရေးဖြစ်သေးတဲ့ အကြောင်းအရာတစ်ခုကို ရေးဖို့ သတိရလိုက်မိပါတယ်။ အဲ့ဒါက ပြီးခဲ့တဲ့ ဧပြီ်လတုန်းက သားပြည့်အပါအ၀င် မြသွေးနီတို့ မိသားစုသုံးယောက် အတူတကွ တက်ခဲ့ကြတဲ့ ရေကူးသင်တန်းအကြောင်းပါ။ ဒီသင်တန်းကို တကယ်တမ်း တက်ခဲ့သူက သားပြည့်ဖြစ်ပေမယ့် ယောင်တောင်ကြောင်တောင်နဲ့သင်တန်းမတက်ပဲ ရေကူးဖြစ်ခဲ့သူက မြသွေးနီနဲ့ သားပြည့်တို့ ဖေဖေ၊ အိမ်ကလူကြီးပါ။ သင်တန်းမတက်ပဲ ရေကူးဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ စာဖတ်သူတို့ ဇဝေဇ၀ါ ဖြစ်သွားမယ်လို့ ထင်မိပါတယ်။ တကယ်ပါ။ နွေရာသီ Summer ရေကူးသင်တန်းကို တကယ့်ကို တက်တာမဟုတ်ပဲ တက်ဖြစ်ခဲ့တာပါ။ စားမြုံ့ပြန်ပြီးရေးရတာမို့ မေ့လျော့လာတတ်ပြီဖြစ်တဲ့ မှတ်ဥာဏ်များကို တစ်စချင်း ပြန်ဖြည် ပြန်ချည်ယူရင်း ရေးပြရရင်တော့ဖြင့်…….။\nသားပြည့်ကို နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်တိုင်း အင်္ဂလိပ်စကားပြော တက်စေခဲ့တာဖြင့် သူ သူငယ်တန်း ကျောင်းသားဘ၀ကနေ၊ အခု ငါးတန်းကျောင်းသားကြီး ဖြစ်တဲ့အထိပါဘဲ။ ဒါပေမယ့် လာမယ့်နှစ်မှာ အလယ်တန်းကို စလှမ်းရတော့မယ့် ငါးတန်းကျောင်းသားကြီး ဖြစ်လာတော့မှာမို့ ကျန်းမာရေးနဲ့ လျော်ညီမယ့် အားကစားတစ်ခုခု တက်စေဖို့ နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက် မတိုင်ခင်ထဲက သားအမိသားအဖ သုံးယောက် နဖူးတိုက်ဒူးတိုက် ဆွေးနွေးခဲ့ပါတယ်။ ဘောလုံးကန်တာက လွဲရင်၊ ကျန်အားကစား ဘာဆိုဘာမှ ၀ါသနာမပါတဲ့ သားပြည့်ကို အိမ်နဲ့အနီးဆုံး အောင်ဆန်းကွင်းမှာ တိုက်ကွမ်ဒို၊ ကရာတေးဒို တက်ဖို့တိုက်တွန်းပေမယ့်၊ ချရကန်ကျောက်ရတာတွေ မနှစ်သက်တဲ့ ကိုရွှေသားပြည့်က နောက်ဆုံး ရေကူးသင်တန်းတက်ဖို့ပဲ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပါတယ်။\nသားပြည့်ရဲ့ ဖခမည်းတော်ကလည်း သူ့လက်ထက်မှာ မတတ်ခဲ့တဲ့ ရေကူးကို သူ့သားလက်ထက်မှာ တတ်စေချင်ပုံရပြီး၊ သားပြည့်မေမေ မြသွေးနီကတော့ ငယ်စဉ် သုံးတန်းကျောင်းသူဘ၀က အမေ အတင်းတက်ခိုင်းခဲ့လို့ ကြောက်ကြောက်ရွံ့ရွံ့နဲ့ ရေကူးသင်တန်းကို မဖြစ်ညစ်ကျယ် တက်ခဲ့ဖူးလေတော့ ရေကူးချန်ပီယံ ပုံစံဖမ်းပြီး သားပြည့်ကို ရေကူးသင်တန်းတက်ဖို့၊ ကိုယ်တိုင်ကူးတတ်ရင် ကိုယ့်အတွက် အသက်အန္တရာယ် ကာကွယ်ပြီးသားဖြစ်သလို၊ သူများရေနစ်တာ ကြုံရင်လည်း ကူညီကယ်ဆယ်နိုင်တယ်၊ နွေရာသီအားလပ်ရက်ကို အကျိုးရှိရှိ အသုံးချဖို့ နှစ်ယောက်သား ချော့မော့ပြောရပါတယ်။ သားပြည့် ကိုယ်တိုင်က ရေကြောက်တတ်သူဆိုတော့ သင်တန်းတက်ဖို့ ပထမပိုင်းမှာ ဇဝေဇ၀ါဖြစ်နေပေမယ့် သူဘောလုံးကစားတဲ့ အချိန်နဲ့ မတိုက်ရင် ပြီးရောဆို နောက်ဆုံးမှာ ရေကူးသင်တန်းတက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။\nသားပြည့်တစ်ယောက် ရေကူးသင်တန်း တက်တာ မပြောခင်၊ သူ့ဖေဖေ၊ သူ့မေမေနဲ့တကွ သူပါ ရေကြောက်တတ်ပုံကို အရင် ပြောပြချင်ပါတယ်။ သားပြည့်ဖေဖေက ရေလုံးဝမှ မကူးတတ်ပါ။ ငယ်စဉ်ကထဲက ရေကို ကြောက်တတ်သူမို့ ကျန်ညီအစ်ကိုတွေ အားလုံး ရေကူးတတ်သော်ငြား သူကတော့ မကူးရေးချ မကူးတတ်ပါ။ ချောင်းသာလို ကမ်းခြေမှာတောင် သုံးလေးကိုက်ထက် ပိုပြီး ရေထဲ မဆင်းရဲသူပါ။ အလားတူ သားပြည့်မေမေကလည်း ခေသူမဟုတ်၊ ငယ်စဉ်တောင်ကျေး ကလေးဘ၀က သုံးတန်းအရွယ်က အမေ့ကို ကြောက်လို့ ရေကူးသင်တန်း သွားတက်ခဲ့ပေမယ့် ရေပြင်ကြီး မြင်တိုင်း မတရား ကြောက်နေခဲ့သူ၊ လက်ပစ်ကူး၊ ခွေးကူး မနည်းသင်ယူခဲ့ရပြီး ထူးထူးခြားခြား ရေမမွန်းတဲ့ ပက်လက်ကူးကျတော့ သူများကူးတာ ကြည့်ပြီး အမြန်တတ်ခဲ့လို့ အဲ့သည်တုန်းက သင်တန်းဆရာမရဲ့ အံ့အားသင့်မှုခံခဲ့ရသူ၊ သင်တန်းဆင်းချိန် ရေနက်ပိုင်း ကူးခိုင်းတာကို မကူးရဲလို့ ရေချိုးခန်းထဲ ပုန်းနေပြီး သင်တန်းဆင်းခဲ့သူ၊ အဲ့ဒီနောက်ပိုင်းထဲက ရေဆိုလို့ ယနေ့အသက်အရွယ် ရောက်သည့်တိုင် တစ်ခါဘူးမျှ မကူးဖြစ်ခဲ့သူ။ အနှီဖခင်မိခင်မှ ဖွားမြင်လာတဲ့ သားပြည့်တစ်ယောက် ရေကြောက်တတ်သည်မှာ ထူးပြီး မဆန်းတော့။\nအနှီသားပြည့်ကလည်း အဖေအမေခြေရာ ထပ်တူ နင်းမယ့်သူဆိုတော့ကာ၊ ငယ်ငယ်လေးထဲက ဗီဇက ပြပါတော့တယ်။ မသိတတ်ခင်အရွယ်က ရေချိူးချိန်တိုင်း ၀က်ဝက်ကွဲ ဆူပွက်အောင် အော်ငိုလို့။ သိတတ်ပြန်တော့ ရေတစ်ခါချိူးဖို့ ရေချိုးခန်းဝင်ဖို့ အမြဲအရှိန်ယူနေရသူ၊ သုံးတန်းကျောင်းသားအရွယ်အထိ ခေါင်းလျှော်ချိန်တိုင်း အမေလုပ်သူက မျက်နှာရေမစင်အောင် ဆိုင်မှာ လျှော်သလို ပက်လက်ကလေး လျှော်ပေးရပါတယ်၊ ချောင်းသာကမ်းခြေလို နေရာမျိုး အပန်းဖြေသွားတဲ့ လေးကြိမ်လုံး ကိုရွှေသားပြည့်က ရေထဲ မဆင်းရေးချမဆင်းပဲ ငါးကင်သည်တွေ ပတ်လည်ဝိုင်းလို့ ကမ်းပေါ်ကနေပဲ အကျအနထိုင်ပြီး အစား သောင်းကျန်းနေတတ်သူ။ သူ့ဆင်ခြေက ဆူနာမီလို လှိုင်းလုံးတွေ တက်လာရင် ပြေးချိန်မရမှာစိုးလို့ဆိုပဲ။\nအဲ့ဒီလို ရေကြောက်တတ်တဲ့ သားပြည့်တစ်ယောက် ဒီနွေရာသီ ရေကူးဖို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ချိန် ဖေဖော်ဝါရီလလောက်က စပြီး၊ အိမ်မှာ ခေါင်းကို ရေလောင်းချိုးတာ စပြီး လေ့ကျင့်ပါတော့တယ်။ အဲ့ဒီက တစ်ဆင့်တက်လို့ သားပြည့်ခမျာ အများနဲ့အတူ သင်ရရင် အရှက်တော်မကွဲရလေအောင် အိမ်က အနက် နှစ်ပေလောက်ရှိတဲ့ ပလပ်စတစ်ရေဇလုံကြီးထဲမှာ ရေထည့်ပြီး အိမ်တွင်းရေငုံ့ လေ့ကျင့်ပြန်တယ်။ ရေထဲမှာ အသက်ကြာကြာ အောင့်နိုင်အောင်လည်း တစ်နှစ်သုံးလေး ရေတွက်ပြီး လေထဲမှာ အသက်မရှူပဲ နေကာ လေ့ကျင့်ပြန်ပါတယ်။ ပွဲမ၀င်ခင် အပြင်က ကြိုတင် လေ့ကျင့်နေတဲ့ သားဖြစ်သူကို ကြည့်ပြီး ဖေဖေမေမေလည်း ရှေ့မှာ ချီးကျူး၊ ကွယ်ရာမှာ သနားနေမိတယ်။ နွေရာသီ ကျောင်းမြန်မြန်ပိတ်၊ သင်တန်းမြန်မြန်ဖွင့်ဖို့ ဖေဖေမေမေ စိတ်လောနေမိပြီ။ ပြောလို့မရ… မနှစ်က တိုက်ကွမ်ဒိုတုန်းကလို အပ်ပြီးမှ မတက်ချင်တော့ပါဘူးဆိုလို့ သင်တန်းကြေး၊ ၀တ်စုံကြေးတွေ ဆုံးသွားမှ။ ရုတ်တရက် စိတ်ပြောင်းသွားရင် မခက်ပေလားနော်။\nဒီလိုနဲ့ သင်တန်းကို အဖေရောအမေပါ လိုက်နိုင်အောင် ပိတ်ရက်တွေ များတဲ့ ဒုတိယအသုတ် နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက် ဧပြီလကို ရွေးပြီး အပ်လိုက်တယ်။ တနလာင်္က ကြာသာပတေး၊ တစ်ပတ်ကို လေးရက်၊ သင်တန်းချိန်ကိုတော့ ဖေဖေမေမေ ရုံးချိန်မှီအောင် မနက် ၇း၃၀နာရီကနေ မနက် ၉း၃၀အထိကို ရွေးလိုက်တယ်။ သင်တန်းအပ်ပြီးတာနဲ့ လိုအပ်တဲ့ ရေကူးအကျီ င်္၊ ရေကူးဘောင်းဘီ၊ ဦးထုတ်နဲ့ ရေကာမျက်မှန်၊ အဲ့တာတွေထည့်ဖို့ သားပြည့်ပူဆာတဲ့ အန်းဂရီးဘာ့ဒ်လွယ်အိတ် အပြည့်အစုံ သူ့စိတ် မငြိုငြင်ရလေအောင် အကုန်ဝယ်ပေးလိုက်တယ်။ သင်တန်းအတွက် သင်တန်းမစမှီ သားပြည့်နဲ့ ထပ်တူ ဖေဖေမေမေပါ စိတ်တွေ လှုပ်ရှားနေခဲ့ရတာပေါ့။\nသားပြည့်တက်တာက ရေလုံးဝမှ မကူးတတ်သေးသူတွေအတွက် အခြေခံ ရေကူးသင်တန်းပါ။ အရင် အိုရီရင့်ရေကူးကန်ကို ကန်တော်ကြီးရေကူးကန်ဆို ပြန်အသစ်ဖွင့်ထားတာပါ။ သင်တန်း ပထမနေ့မနက်၊ သားအမိသားအဖ သုံးယောက်သား စိတ်တွေစောလို့ သင်တန်းကို အများထက် နာရီဝက်လောက် စောရောက်နေတယ်။ သားပြည့်တို့ သင်တန်းချိန်မှာ တက်ရောက်သူများက ၄၀ကျော်ရှိပြီး အငယ်ဆုံး တစ်တန်းကျောင်းသားအရွယ်ကနေ အသက် ၅၀ ၀န်းကျင် လူကြီးများအထိ ပါဝင်နေပါတယ်။ သင်တန်း ပထမနေ့ မစခင် လူစစ်၊ သွေးပူလေ့ကျင့်ခန်းစချိန်မှာ နွားနို့တစ်ခွက်ထဲ သောက်လာတဲ့ သားပြည့်တစ်ယောက် ဗိုက်တွေ ဆာလာသလို၊ ဖေဖေမေမေလည်း အစာအိမ်က ထကြွလာပြီမို့ အနားမှာ ရှိတဲ့ တစ်ဆိုင်ထဲသော မုန့်ဟင်းခါးဆိုင်လေးဆီကို ပြေးပြီး အရိုးများသော ချေးခါးသော လုပ်မနေနိုင်ပဲ မနက်စာလွှေးရပါတယ်။\nပထမနေ့မှာတော့ ခြေဖျားခပ်၊ အသက်ဝအောင်ရှူပြီး ရေအောက်ငုံ့၊ ရေထဲမှာ နှာခေါင်းက လေကို မှုတ်ထုတ်၊ ရေထဲက ခေါင်းပြန်ဖော် လေ့ကျင့်ခန်းကို စပါတယ်။ သင်တန်းစချိန်မှာ သားပြည့်ဖေဖေက ယူလာတဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ်နဲ့ ဇိမ်ကျနေပေမယ့် မြသွေးနီမှာတော့ ဆရာသင်သမျှ ကုန်းပေါ်ကနေ စိတ်နဲ့ လိုက်ကူးနေမိပါတယ်။ တချိန်ထဲမှာ ငယ်စဉ်သင်တုန်းက နည်းစံနစ်တွေ အခုအခါ မမှတ်မိတော့တာပဲလား၊ အခုသင်နေတဲ့ ဆရာတွေက နည်းစံနစ်ပိုကောင်းနေသလား မသိပါဘူး၊ သူတို့ သင်ပေးနေတာ ကြည့်ရတာ တကယ့်ကို စံနစ်တကျ ရှိတယ်လို့ မြင်မိပါတယ်။ ရေထဲမှာ ဆရာ၊ ဆရာမနှစ်ယောက်စီနဲ့ ကုန်းပေါ်က ဆရာတစ်ယောက်၊ နောက် အရေးပေါ်ရေနစ်ရင် ကယ်ဆယ်ဖို့ လူတွေကလဲ ကုန်းပေါ်အဆင်သင့်ပါ။ သင်တန်းသားတွေကို စစချင်း သုံးပေ ရေအနက် အသွားအပြန် ကန်ရဲ့ အနံမှာပဲ သင်ပေးပါတယ်။ ငါးပေကနေ ကိုးပေအနက်မှာတော့ အပန်းဖြေလာကူးသူများ၊ အဆင့်မြင့် ရေကူးလာသင်သူများ ရှိပါတယ်။ ရေကူးကန်တ၀ိုက် ရေသံ၊ ဆရာများရဲ့ သင်တန်းပို့ချသံများနဲ့ ညံစီနေပါတယ်။\nမြသွေးနီတို့နှစ်ယောက် သားတော်မောင်အကြောင်း သိလေတော့၊ သားပြည့် ရေကန်ထဲက လှမ်းကြည့်ရင် မမြင်နိုင်တဲ့ အကွယ်ကနေ ကြည့်ကြပါတယ်။ မဟုတ်ရင် ကိုရွှေသားပြည့်က မိဘအားကိုးနဲ့ သားဆက်မသင်ချင်ဘူးဆို အခက်တွေ့ရပါဦးမယ်။ စစချင်း ခြေခတ်တဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းက ကန်ဘောင်မှာ ထိုင်လုပ်ရတာဆိုတော့ လွယ်ပါတယ်။ ဒါတောင် တစ်ခါခတ် အကြိမ်တစ်ရာဆိုတော့ ခြေပမ်းကျလာပြီး သားပြည့်မျက်နှာ ပျက်လာပါတယ်။ သွေးပူလေ့ကျင့်ခန်း လုပ်တုန်းက အကြောလျှော့တာတောင် ခါးကိုင်းမရအောင် တောင့်တင်းနေလို့ အဖေကို လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ရင်း လှမ်းကြည့်ပါသေးတယ်။ အဖေက ရသလောက်လုပ်၊ ရတယ်နဲ့ အားပေးရပါတယ်။ မြသွေးနီကတော့ အထွန့်မတက်ရဲအောင် မျက်နှာထားကို ဟန်လုပ်တင်းထားရပါသေးတယ်။\nခြေခတ်လေ့ကျင့်ခန်းပြီးတော့ ရေအောက်မှာ အသက်ရှူထိမ်းနိုင်ဖို့ လေရှူလေမှုတ် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ရပါတယ်။ အိမ်မှာထဲက အသက်အောင့်လေ့ကျင့်ထားတော့ ဆရာက တစ်၊နှစ်၊ သုံးကို သုံးဆယ်အထိ ရေတွက်ပြီး ရေငုတ်တာတောင်၊ သားပြည့်က ရှည်ကြောပြီး ငါးဆယ်လောက်အထိ ပိုငုတ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ပထမနေ့ အပြီးမှာတော့ အိမ်အပြန်မှာ သားပြည့်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ နောက်တစ်နေ့အတွက် အထူးတက်ကြွခဲ့လို့ အဖေရော အမေပါ သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့ရပါတယ်။ သင်တန်းချိန်ပြီးတာနဲ့ ကင်တင်းမှာ သူ့ကို မနက်စာကျွေး၊ နောက်တစ်နာရီမှာ နှစ်စဉ်တက်နေကြ နွေရာသီအင်္ဂလိပ်စာ သင်တန်းကျောင်းကို သားအမိသားအဖ သုံးယောက် အမှီ သုတ်ချေတင်ရပါတယ်။ လမ်းမှာ တစ်ခုခုဆို ကြောက်တတ် စိုးရိမ်တတ်တဲ့ သားပြည့်ကို သူ့ရဲ့ အောင်မြင်စွာ ကျော်ဖြတ်ခဲ့တဲ့ ပထမနေ့ကို အားပေးရင် ဒုတိယနေ့အတွက် သားအမိသားအဖ သုံးယောက် အချင်းချင်း လက်ဝါးရိုက် အားပေးကြပါတယ်။\nဒုတိယနေ့မှာတော့ ရေထဲမှာ မျောတာကို စသင်ပါတယ်။ ဆရာ၊ ဆရာမနှစ်ယောက်က ရေထဲကနေ လက်ဖျားလေးကနေ တစ်ဆင့်စီ တစ်ဖက်ကန်ဘောင်ရောက်အောင် ဆွဲခေါ်သွားပေးပါတယ်။ အဲ့ဒီနေ့က ကန်တစ်ဖက်အဆုံးကို ရောက်လို့ ရေထဲ မတ်တပ်ရပ်ကာနီးရင် ရင် “ဒူးကွေးလေမှုတ်ထုတ်” ဆိုပြီး ဆရာတွေက ခန္ဓာကိုယ်အနေအထား မှန်ဖို့ သတိပေးပါတယ်။ တလှည့်ပြီးတလှည့် ကန်ရဲ့ အနံအတိုင်း ခေါက်ပြန်ကူးကြရပါတယ်။ ကန်ဟိုဘက်ဒီဘက်ထိပ်ဆိုရင် အသက်ရှူ သုံးဆယ်ရေတွက်နေစဉ်အတွင်း ရောက်ပါတယ်။ အသက် ငါးဆယ်အထိအောင့်နိုင်တဲ့ သားပြည့်တစ်ယောက် စိုးရိမ်စိတ်နဲ့ ကန်တ၀က်အရောက်မှာ မတ်တပ် ရပ်ပစ်လိုက်ပါတယ်။ဆရာက ခေါင်းကို ရေထဲ ပြန်ဖိ၊ ကျန်တဲ့ အနံကို ဆုံးအောင် ဆက်ကူးခိုင်းပါတယ်။ အဲ့ဒီနေ့ သင်တန်းချိန် မကုန်မချင်း သားပြည့်တစ်ယောက် ငါးခေါက်ထက်မနည်း ကူးရပါတယ်။ သားပြည့်မျက်နှာပျက်ချင်ချင် ဖြစ်နေတာကို အဖေအမေက အကွယ်ကနေ တွေ့နေရပါတယ်။ သူ့မျက်လုံးလေးတွေက ရေကန်ထဲကနေ အဖေအမေကို လှမ်းလှမ်းရှာနေတယ်။ သင်တန်းလွှတ်ချိန် အဖေဖြစ်သူ အ၀တ်အစား သွားလဲပေးတော့ “ ဒီနေ့ ရေကူးချိန် ကြာလိုက်တာ” ဆို မျက်နှာငယ်လေးနဲ့ ပြောပါတယ်။\nကဲ.. လာပါပြီ ကိုးပေ\nဒီနေ့မှာ ရေမျောခြေခတ် စသင်ပါတယ်။ လူကြီးတော်တော်များများက လိုက်နိုင်ပေမယ့် ကလေးများက ကြောက်စိတ်နဲ့ ကြိုးစားကူးကြပါတယ်။ သင်တန်းတက်တာမှ ၃ရက်ရှိသေး၊ စစချင်း ဆောက်နဲ့ထွင်းသလို သားပြည့်တို့ သင်တန်းသားတွေထဲက သားပြည့်အပါအ၀င် အငယ်ပိုင်း ၁၅ယောက်လောက် သင်တန်းအပြီး ဒဏ်ပေးခြင်းခံရပါတယ်။ ပြစ်ချက်က ကန်အနံ ဟိုဘက်ဒီဘက် အပြည့်ကို ပြောတဲ့အတိုင်း မကူးလို့၊ စကားများလို့ဆို သင်တန်းပြီးချိန်မှာ အဲ့ဒီ၁၅ယောက်ကို ပေးမပြန်ပဲ ကန်ဘောင်ပေါ်တက် တန်းစီခိုင်းပါတယ်။ ပြီးလဲပြီးရော ခေါ်သွားလိုက်တာမှ ဟိုး…အနက်ဆုံး ကိုးပေ။ သားပြည့်အပါအ၀င် ကလေးများအားလုံး အသည်းတွေ ထိတ်ကုန်ကြပြီ။ သားပြည့်မျက်နှာလည်း ဆီးစေ့လောက်သာ ရှိတော့တယ်။ မိဘတွေအားလုံးလည်း ၀ုန်းခနဲဆို ကိုးပေဘက်ကို လိုက်ကြရတော့တယ်။ ရေထဲမှာ ဆရာသုံးယောက် စောင့်နေတယ်။ အားလုံးတန်းစီ။ တစ်ယောက်စီ ကန်ဘောင်ပေါ်က ဒိုင်ဗင်ထိုးခုန်ချပြီး ရေမျောခြေခတ်နဲ့ ဟိုဘက်ရောက်အောင် ကူးခိုင်းတယ်။ သားပြည့်မပြောနဲ့ မြသွေးနီတောင် ရင်တွေ ခုန်လာပြီ။\nစိတ်ရဲတဲ့ မကြောက်တတ်တဲ့ ကလေးများက ခုန်ချပြီး ရသလောက် ကူးတော့တာပဲ၊ မရလဲ ရေထဲက အသင့်စောင့်နေတဲ့ ဆရာမတွေက လက်ကိုဆွဲလို့ ဟိုဘက်ရောက်တဲ့အထိ ခေါ်ပေးကြတယ်။ သားပြည့်အလှည့်မှာတော့ ရေထဲ ခုန်ချဖို့ကို ကြောက်ပြီး ကန်ဘောင်ပေါ် တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ် အားယူနေတာနဲ့ ရေထဲမရောက်တော့ အားလုံးက ရယ်မိကြပါတယ်။ ရေထဲကနေ ဆရာက ခုန်ချဖို့ခေါ်လေ သူက ရှေ့တိုးလိုက် နောက်ဆုတ်လိုက်နဲ့ တွန့်နေလေ။ ရယ်သံတွေကြောင့် သားပြည့်တစ်ယောက် ရှက်ပြီး မျက်ရည်တွေ စီးကျလာပါတော့တယ်။ အဖေလုပ်သူက မကြည့်ရက်တော့ “သွားလိုက်ဦး” ဆို မြသွေးနီကို သားတော်မောင်ဆီ တွန်းလွှတ်ပါတယ်။ ဒါနဲ့ အနားမှာ သွားချော့ခြောက်ရင်း ကူးခိုင်းရပါတယ်။ ဒီလိုနဲ့ ယက်ကန်ယက်ကန်နဲ့ တစ်ဖက်ကမ်းကို ရောက်လာပါတယ်။ ကလေးတို့ ဖေဖေကတော့ သူ့သားဒုက္ခကို မကြည့်ရက်လို့ ယောင်လည်လည်နဲ့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ဘက် ထွက်သွားပြီ။\nကူးနေတုန်း ရေထဲမှာ ကြောက်စိတ်တွေ ကြီးစိုးပြီး တတ်ထားတဲ့ ရေကာမျက်မှန်တွေလဲ ရေထဲမှာ ဆွဲဖြုတ်၊ ဦးထုတ်တွေ ဆွဲချွတ်လို့ ဆရာက ရေမကူးပဲ ဘာတွေလုပ်နေတာလဲလို့ အော်လို့ သူ့ကို သနားတဲ့ကြားက ရယ်မိရပါသေးတယ်။ ပြီးတော့ ဆရာက ရဲတင်းသွားအောင် ၉ပေရေအနက်ထဲ ဒိုင်ဗင်ထိုး မကူးစေတော့ပဲ ခြေစုံခုန်ချပြီး ခွေးကူးနဲ့ ကိုယ်ဖော့နည်းကို တစ်ယောက်စီ သင်ပေးပြန်ပါတယ်။ ဖြစ်ချင်တော့ အဲ့ဒီ ခွေးကူးကိုယ်ဖော့နည်းက သားပြည့်နဲ့ အနည်းငယ် အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်သွားတယ်။ မထင်မှတ်ပဲ ခွေးကူးနဲ့ ရေထဲ မမြုပ်အောင် ကိုယ်ဖော့နည်းကို သူသိသွားတယ်။ ဒါပေမယ့် ၉ပေ ရေအနက်ကိုတော့ သူကြောက်နေပြီ။ အဲ့ဒီနေ့က နာရီဝက်လောက် အချိန်ပို ဒဏ်ပေးလိုက်တာ အင်္ဂလိပ်စာကျောင်းတောင် နောက်ကျသွားခဲ့ရတယ်။\nလေးရက်မြောက်နေ့မှာ လက်ပစ်ကူး စသင်တယ်။ ဆရာက သင်တန်းစထဲက “ ဒီဘက်မှာ ပြီးရင် အားလုံး ကိုးပေသွားကြမယ် ”လို့ ကြိုပြောလို့ သားပြည့် မျက်နှာအတော်ပျက်နေပါပြီ။ သင်တန်းပြီးလို့ အချိန်ပိုမှာ အားလုံး ကိုးပေသွားချိန်၊ သားပြည့်တစ်ယောက် အ၀တ်လဲခန်းထဲ မယောင်မလည် ၀င်သွားပါတယ်။ အဖေလုပ်သူက သားပြည့်ပျောက်သွားလို လိုက်ရှာတော့ အ၀တ်လဲခန်းမှာ သူက ရေတောင် ချိုးနေပြီ။ ကိုးပေကို သွားမကူးချင်ဘူးတဲ့။ မြသွေးနီလဲ အထဲဘာဝင်လုပ်ပါလိမ့်ဆို မျှော်နေလိုက်တာ ပြန်ထွက်လာတော့ ကိုယ်တော်က ပြန်ဖို့ အ၀တ်အစားတောင် လဲပြီးနေပြီ။ လမ်းမှာ မြသွေးနီတစ်ယောက် သားပြည့်ကို လေပြည်ထိုးရပြီ။ “တစ်ခုခုကို လုပ်ရင် ဖြစ်မြောက်အောင် လုပ်မှ မေမေကြိုက်တာ သားသိတယ်မဟုတ်လား၊ ကိုယ့်ထက်ငယ်တဲ့ ညီ၊ ညီမလေးတွေတောင် ကူးရဲသေးတာ၊ သား.. စိုးရိမ်စိတ်တွေကို လျှော့လိုက်၊ မင်း.. ယောကျာ်းမဟုတ်ဘူးလား၊ မေမေ့သား မခံချင်စိတ်ရှိပါတယ်” ဆို ချော့၊ ခြောက်၊ မြှောက်ရတော့တယ်။ သားပြည့်မျက်နှာ ကြည့်လိုက်တော့ သွေးဆုတ်လို့၊ မျှော်လင့်ချက် တော်တော်နည်းနေပြီ။\nအတွေးတွေ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက သုံးတန်းကျောင်းသူလေး တစ်ယောက် ရေအနက်ထဲ မကူးရဲလို့ အိမ်သာထဲ ၀င်ပုန်းနေခဲ့တာ မြသွေးနီတစ်ယောက် နှုတ်ကနေ ရွတ်လိုက်မိတယ်။\n“ သြော်… အမေတူသား…၊ မဟုတ်တာမှ လာတူရတယ်လို့” ….။\nအဲ့ဒီနေ့က သားပြည့်အိမ်ပြန်ရောက်သွားချိန် ဖေဖေနဲ့ မေမေက ဖုန်းနဲ့ အရေးပေါ် မီတင်ထိုင်ရတယ်။ ဒီတစ်ခါ အရင် နွေရာသီ တိုက်ကွမ်ဒိုတုန်းကလို ဆုတ်ပြန်ဆန်ပြုပ် အဖြစ်မခံချင်တော့။ ဖေဖေကတော့ စိတ်လျှော့ချင်ပြီ၊ ဇွတ်အတင်း မလုပ်ပါနဲ့ကွာတဲ့။ မေမေက ဇွဲကောင်းသူဆိုတော့ ဥာဏ်နီဥာဏ်နက် ထုတ်ရလေတယ်။ မြသွေးနီအကြံ တစ်သိန်းတော့ မတန်ပါဘူး၊ သုံးသောင်းတော့ ထွက်သွားတယ်။ အစီအစဉ်က ရေကူးကန်မှာ ညနေပိုင်း ရေပြန်ကူးရင်း သားပြည့်နဲ့အတူ ရဲတင်းသွားအောင် ရေကူးလေ့ကျင့်ပေးဖို့ မန်ဘာကဒ်တစ်လစာ သုံးသောင်းလုပ်လိုက်တယ်။ “အကြောပြေ အချဉ်ပြေ ရေလေးပြန်ကူးရင်းနဲ့ သားပြည့်ကို ရေနဲ့ ယဉ်ပါးအောင်လုပ်ပေးမယ်၊ တစ်လက်စထဲ ဖေဖေလည်း ကျန်းမာရေးလုပ်တယ် သဘောထားပြီး၊ ရေလိုက်ကူး၊ မေ…တတ်သလောက် သင်ပေးပါ့မယ်” လို့ ဖျားယောင်းစည်းရုံးပြီးတဲ့ သကာလ၊ ဖေဖေမေမေနှစ်ယောက်စာ ရေကူးအ၀တ်တွေ အပြေးအလွှားသွားဝယ်၊ ညနေ ရုံးဆင်းချိန်ဆို သားအမိသားအဖ သုံးယောက် ရေကူးကန်ကို ပြေးကြပြီပေါ့။\nရေကူးကန်ရောက်တော့ ညနေ၆နာရီ၊ ညနေပိုင်း အပန်းဖြေ ရေလာကူးသူများနဲ့ စည်ကားနေပါတယ်။ မိဘတွေနဲ့အတူတူ ရေကူးရမယ်ဆိုတော့ သားပြည့်လည်း စိတ်လက် ကြည်လင်နေပါတယ်။ သားပြည့်ကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမယ်ဆိုတာ သိထားတဲ့ ဖေဖေမေမေ နှစ်ယောက်၊ ရေထဲမှာ အားပေးရင်း၊ ချော့မော့ရင်း ကူးစေပါတယ်။ မြသွေးနီလည်း အနှစ်နှစ်အလလက သင်ထားခဲ့ဘူးတဲ့ ရေကူးအခြေခံလေးနဲ့ ရေပြန်စမ်းကူးကြည့်လိုက်၊ အဖေလုပ်သူကို လှမ်းသင်ပေးလိုက်၊ သားပြည့်ကို အားပေးရင်း ကူးခိုင်းလိုက်နဲ့ အနားရတယ်ကို မရှိပါဘူး။ ပက်လက်ကူး ခေါက်တုန့်ခေါက်ပြန် ကူးပြီး ဆရာစွမ်းပြနေတဲ့ မေမေ့ကို ကြည့်ပြီး သားပြည့်နဲ့ သူ၏ဖေဖေတို့ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေကြပေမယ့် မြသွေးနီက လုံးဝမှ ဘ၀င်မမြင့်မိပါဘူး။ ငယ်စဉ် ကလေးဘ၀တုန်းက တတ်ထားတာလေး ပြန်နွှေးရင်း ကူးလို့ ရသေးတော့ အဘိုးပြောဘူးတဲ့ ကားမောင်းသင်၊ စက်ဘီးစီးသင်၊ ရေကူးသင်တာမျိုးက တစ်ခါ တတ်ထားပြီးရင် ဘယ်တော့မှ မမေ့ဘူးလို့ ပြောခဲ့ဘူးတာ သွားသတိရမိလိုက်တယ်။\nမြသွေးနီတစ်ယောက် မနက်ပိုင်း သင်တန်းမှာ ဆရာတွေ သင်ထားတုန်း ကုန်းပေါ်ကနေ မှတ်ထားသမျှတွေကို ပြန်အသုံးချပါတယ်။ “ ဒူးကွေး လေမှုတ်ထုတ်” ဆို သင်တန်းဆရာစတိုင်နဲ့ သားအဖနှစ်ယောက်ကို မောင်းနေတဲ့ မြသွေးနီရဲ့ အသံကို အဲ့ဒီအချိန် ကန်ထဲမှာ ရေကူးနေသူတိုင်း ကြားရပါလိမ့်မယ်။ အချိန်ပြည့် ရေကူးလေ့ကျင့်မနေပဲ ရေထဲမှာ နေရဲနေဖို့ သားအမိသားအဖ သုံးယောက် ကလိလိုက်ထိုးတန်း ကစားကြပါတယ်။ အမေနဲ့သား ရေကူးပြိုင်ပြီး အဖေကဒိုင်လုပ်ပေးပါတယ်။ ဒီလိုနဲ့ သုံးယောက်သား ရေထဲမှာ ပျော်နေကြပြီ။ ကန်ပိတ်ချိန် ည ၆နာရီ၊ ၀ီစီမှုတ်မှာ ရေထဲက တက်ကြပါတယ်။ သားပြည့်လည်း အနံကို အပြည့်နီးပါး လက်ပစ်ကူးနိုင်လာလို့ ၀မ်းသာပြီး နောက်နေ့မနက် သင်တန်းချိန်အတွက် စိတ်တွေ ပြန်ကြည်လင်လာပါတယ်။ အဲ့ဒီနေ့က ဖေဖေမေမေသားပြည့် သုံးယောက် ထမင်း အရမ်း စားကောင်းကြတယ်။ ခြေသလုံးတွေကို ဦးစိုင်းဒဏ်ကြေလိမ်းဆေး လူးအိပ်ရတယ်။ ခေါင်းအုံးနဲ့ ခေါင်းဖိတာနဲ့ တုန်းခနဲ အိပ်လိုက်တာ၊ မနက်လည်း လင်းရော တစ်ရေးပါပဲ။\nနောက်နေ့မနက် သုံးပေမှာ လက်ပစ်ကူးချိန် သားပြည့် အတော်လေး အဆင်ပြေခဲ့ပေမယ့်၊ ကိုးပေး သွားကျင့်မယ်ဆိုတာနဲ့ မျက်နှာပျက်ပြန်တယ်။ အခုနောက်ပိုင်း ကိုးပေနေ့တိုင်း သွားရတော့ ရှောင်လွှဲမရတော့ဘူးဆိုတာ သူသိလာတယ်။ သူ့ကို ရေကာမျက်မှန်မတတ်တော့ပဲ ကူးစေတယ်။ မဟုတ်ရင် မျက်မှန်ထဲ ရေ၀င်တာကို သူ့စိတ်က ရောက်နေတော့ ရေကူးရာမှာ စိတ်မရောက်ဖြစ်နေတယ် ထင်မိတယ်။ တိုက်ဆိုင်တာလားမသိ၊ မျက်မှန်ချွတ်လိုက်တော့ ရေအနက်မှာ ရေကူးတာ နည်းနည်းအဆင်ပြေလာတယ်။ ကြောက်စိတ်လဲ ထိုက်သင့်သလောက် လျော့သွားတယ်။\nဖြစ်ချင်တော့ ညနေဖက် မိသားစု ရေလာကူးချိန်၊ သင်တန်းက ကာယဆရာ ဆရာဇော်နဲ့ ကန်ထဲမှာ ဆုံတယ်။ “ ရေကူးမရဲလို့ လာကျင့်ပေးတာ ဆရာ” လို့ အဖေဖြစ်သူက ပြောတော့ ဆရာဇော်က သားပြည့်ကို ခေါ်ပြီး ကိုယ်တိုင် လေ့ကျင့်ပေးတယ်။ “သားပြည့်ကူးတာက နည်းစံနစ်မှန်တယ်၊ရေကူးတာ လှတယ်၊ ကြောက်စိတ်များနေလို့ မတတ်တာ၊ သူ့လောက် စနစ်မမှန်သူတွေတောင် ကူးတတ်သွားတာပဲ” လို့ ပြောတော့ သားပြည့်ရော ဖေဖေမေမေပါ အားတွေ ရှိသွားကြတယ်။ အပြန်မှာ သင်တန်းမှူးဆရာနဲ့လည်း တွေ့တော့ စိတ်အေးအေးနဲ့ ကူးဖို့ အားပေးတယ်။ သင်တန်းမှူးက အာဆင်နယ်ဘောလုံးအသင်း အကျီ င်္အမြဲဝတ်ထားတဲ့ ဘောဝါသနာအိုးဆိုတော့၊ မြသွေးနီ ရေချိုးနေချိန် သူတို့သားအဖနဲ့ ဆရာနဲ့ ဘောလုံးအကြောင်း ဖောင်ဖွဲ့ပြောရင်း သားပြည့်ကို ရင်းနှီးချစ်ခင်လာပါတယ်။\nဒီလိုနဲ့ ညနေတိုင်း သားပြည့်က သူ့ကိုချစ်တဲ့ ဆရာဇော်နဲ့ ရေကူးကျင့်၊ မြသွေးနီက သူ့အဖေကို ရေကူးသင်နဲ့ ကူးလာလိုက်တာ၊ သားပြည့်လည်း ၇ ပေအနက်မှာတောင် လက်ပစ်သွားကူးရဲတဲ့အဆင့် ရောက်လာသလို၊ သူ့ဖေဖေလည်း အတော်အသင့် လက်ပစ်ကူးတတ်တဲ့အထိ အမြတ်ထွက်လာတယ်။ မနက်ပိုင်း သင်တန်းချိန်မှာလည်း သားပြည့်တစ်ယောက် ငါးပေ၊ ခွန်နှစ်ပေ၊ ကိုးပေ.. ကြိုက်တဲ့နေရာမှာ ရေနက်ထဲ ခုန်ချ ကူးရဲလာလို့ သင်တန်းဖော်တွေ၊ မိဘတွေ အံ့သြကုန်ကြတယ်။ အင်း.. ဖေဖေမေမေ ပင်ပန်းခံရကျိုး နပ်ပြီပေါ့။\nသားပြည့်တစ်ယောက် ညနေတိုင်း ဆရာဇော်နဲ့ ရေကူးလေ့ကျင့်ရင်း၊ ဒိုင်ဗင်လေ့ကျင့်ရင်း တစ်ညနေတော့ ဆရာဇော်က သားပြည့်ကို ပြောတယ်။ “ မင်းကူးတာ အတော်ဟုတ်နေပြီ၊ ဒီညနေ စံချိန်ယူ လေ့ကျင့်မယ်၊ စံချိန်မှီရင် သင်တန်းဆင်းချိန် ပြိုင်ပွဲထဲ ထည့်ပေးမယ်၊ ဆုရရ မရရ အတွေ့အကြုံရတာပေါ့၊ ၀င်ပြိုင်”လို့ ပြောလာတယ်။ ဒါနဲ့ သားပြည့်လည်း စံချိန်ယူဖို့ လေ့ကျင့်ရင်း ရေကူးကန်အနံတစ်ခေါက်ကို (၁၂) စက္ကန့်နဲ့ ကူးလာနိုင်တယ်။ ဒါနဲ့ မနက်ပိုင်း သင်တန်းချိန်၊ သင်တန်းဆင်း ပြိုင်ပွဲအတွက် စံချိန်ယူဖို့တစ်ယောက်စီ ကူးခိုင်းပြန်တော့ သားပြည့်တစ်ယောက် အသက် ၁၀နှစ်တန်းမှာ (၈) စက္ကန့်နဲ့ စံချိန်မှီပြန်လို့ ပြိုင်ပွဲမှာ ပါဝင်ခွင့်ရလာခဲ့တယ်။\nရေကူးကြောက်တဲ့ သားပြည့်တစ်ယောက် အခုလို အဆင့်ရောက်လာတာကို သူကိုယ်တိုင်ရော၊ ဖေဖေမေမေရော၊ ဆရာများပါ အံ့သြကြရတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့ကိုယ်သူ လုံးလုံးလျားလျားတော့ ယုံကြည်စိတ်မရှိသေးတာ အမေဖြစ်သူက သိနေပါတယ်။\nသားပြည့်သာမက ဖေဖေမေမေပါ စိတ်အတော်လှုပ်ရှားနေပြီ။ ဖေဖေမေမေက မပြိုင်စေချင်ပေမယ့်၊ သားပြည့်ကိုယ်တိုင်က ဆရာဇော်ကို အားနာတာတစ်ကြောင်း၊ အတွေ့အကြုံ ရချင်တာတစ်ကြောင်း မိဘတွေ မတိုက်တွန်းပဲ ပြိုင်ပွဲကို သူကိုယ်တိုင် ပါဝင်ခဲ့တယ်။ ဖေဖေမေမေကတော့ စိတ်အေးအေးထားဖို့၊ ဆုမရလဲ ကိစ္စမရှိဘူး၊ စိတ်တွေ အရမ်းမလှုပ်ရှားဖို့ ညထဲက မှာထားခဲ့ပါတယ်။\nပြိုင်ပွဲမနက်မှာ ကန်မှာ သင်တန်းသားများ၊ မိဘများ၊ ဆရာများနဲ့ စည်ကားနေပြီ။ ဆရာဇော်က သားပြည့်ကို အားလာပေးတယ်။ ဘယ်လို ဘယ်ပုံကူးဖို့ သေချာမှာတယ်။ သားပြည့်ခြေဖျားလက်ဖျားတွေ ရေထဲမဆင်းရသေးဘူး အေးစက်နေပြီ။ အဲ့ဒါနဲ့ ဆန့်ကျင်စွာ နဖူးတ၀ိုက်မှာတော့ ဇောချွေးတွေက အကင်းလိုက်သီးလို့။ သက်တန်းအလိုက် အသက်အငယ်ဆုံးကနေ စပြိုင်ကြတယ်။ ဒီလိုနဲ့ သားပြည့်တို့ ၁၀နှစ်တန်း ရောက်လာတယ်။ မေမေလည်း ထိုင်ခုံကနေ သားပြည့်ကို မမှိတ်မသုန်ကြည့်တယ်။ ဖေဖေက ကင်မရာနဲ့ ရှေ့နားကနေ သွားချိန်တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ သားပြည့်က ဖေဖေမေမေအတွက် ရေကူးချန်ပီယံ တစ်ယောက်လိုပါပဲ။\nတာထွက် ၀ီစီမှုတ်ချိန်၊ ရေထဲကို သားပြည့်နဲ့အတူ ပြိုင်ဖက်များက ၀ုန်းခနဲ ရေထဲကို ဒိုင်ဗင်ထိုး ကူးကြတယ်။ လက်ခုပ်သံ အော်ဟစ်အားပေးသံတွေက သားပြည့်စိတ်ကို အဆမတန် လှုပ်ရှားစေတယ်။ မေမေလည်း လက်သီးကို ဆုတ်လို့ အားယူထားတယ်၊ စိုးရိမ်စိတ်တွေက မတရား ကြီးစိုးကုန်တယ်။ လူတွေက ပတ်ပတ်လည်ကနေ အော်ဟစ် အားပေးကြတယ်။ လက်ပစ်ကူးရင်းက လက်လွှဲရမှာ သားပြည့် မေ့ကုန်တယ်။ သားပြည့်စိတ်ထဲ ခွေးကူးကူးတာ ၀င်လာတယ်။ ရေမနစ်ပေမယ့် လက်ပစ်မလွှဲမိပဲ ခွေးကူးနဲ့ ရေထဲမှာ ယက်ရင်း ကူးနေမိတယ်။ “လက်လွှဲ..လက်လွှဲ..လက်လွှဲလေ” လို့ လူတွေကြားထဲက ဖေဖေ့အော်သံကြားလိုက်ရတယ်။ အသံကြောင့် လက်ပြန်လွှဲလိုက်ပေမယ့် အတူ ယှဉ်ပြိုင်တဲ့ ပြိုင်ပွဲဝင် ၃ဦးက တစ်ဖက် ကန်ဘောင်ပေါ် ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့် ရောက်သွားတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ ပြိုင်ပွဲကော်မတီဝင် ဦးလေးကြီးတစ်ယောက်က သားပြည့်ကူးတဲ့ ကန်ဘောင်ဘေးကနေ တောက်လျှောက်လိုက်ပြီး အားပေးတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သားပြည့်က နောက်အကျဆုံး ပန်းဝင်လေတယ်။\nသားပြည့် ကန်ဘောင်ပေါ်ရောက်တာနဲ့ သူ့သူငယ်ချင်းတွေ အနားမှာ ၀ိုင်းလာပြီး အားပေးတယ်။ လူအုပ်ထဲကနေ သားပြည့် မျက်လုံးတွေ ဟိုရှာ သည်ရှာနဲ့။ လူအုပ်ထဲက တိုးထွက်လိုက်ပြီး ဆန့်ကမ်းလာတဲ့ လက်နှစ်ဖက် ကြားထဲ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို ပစ်ဝင်လိုက်မိတယ်။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကျယ်ဆုံးနဲ့ အနွေးထွေးဆုံး ရင်ခွင်တစ်ခု။ မြသွေးနီ သားပြည့်ကို တင်းတင်းဖက်ထားလိုက်တယ်။ သားပြည့်ရဲ့ ရေစိုအ၀တ်တွေက မေမေ့အကျီ င်္တွေကို ကူးစက်စိုစေတယ်။ မေမေ့ရဲ့ နားလည်နှစ်သိမ့်မှုတွေကလည်း သားပြည့်ကို ပြန်လည် ကူးစက်သွားစေတယ်။\n“ သားအကောင်းဆုံးလုပ်ခဲ့တာပဲ၊ အတွေ့အကြုံရတာပေါ့၊ နောက်တစ်ခါဆို ပြိုင်ပွဲဝင်နိုင်ဖို့ ဘယ်လို ပြင်ဆင်ရမယ်ဆိုတာ သားသိပြီပေါ့”\nမေမေ့စကားအဆုံး သားပြည့်က ခေါင်းအညိမ့်၊ ကွက်တိလေးပါပဲ၊ ဖျတ်ခနဲ မီးလက်သွားလို့ ကြည့်လိုက်တော့ သားပြည့်ဖေဖေ။ အပြုံးတဝေေ၀နဲ့ ကင်မရာကြီးကို ချိန်ပြီး ရိုက်နေလိုက်တာလေ။ သားအမိနှစ်ယောက် အိုက်တင်လုပ်ချိန်တောင် မရလိုက်ဘူး။\nThis entry was posted in သား. Bookmark the permalink.\t← သဲနဲ့တူတဲ့အချစ်\n24 Responses to လူကလေး ရေကူးနေသည်၊ ဖေဖေမေမေ ကူပြီး ကူးပေးပါ\nံဟေမာ says:\tJune 27, 2012 at 8:09 pm\tရေတောင်ကူးတတ်ချင်လာပြီ..\nReply\tမေဇင် says:\tJune 27, 2012 at 8:26 pm\tချစ်ဖို့ကောင်းလိုက်တဲ့ မိသားစုလေး\nသားပြည့်ကလဲ တော်လိုက်တာ ရေ ဒီလောက်ကြောက်တတ်တဲ့ ကလေးက ရေကူးပါဝင်ပြိုင်နိုင်လာတယ်။\nအမရေ…နောင့် တို့တုန်းက ရေကူးသင်တန်းတက်တာကို ဖတ်ရင်းနဲ့ သတိတွေရလာတယ်။ အလုပ်တွေ ရှုပ်နေတာနဲ့ မကူးဖြစ်တာကြာပြီ။ ဒီပိုစ့်လေး ဖတ်ပြီး ရေကူးချင်စိတ်တွေ အတော်လေးပေါက်လာတယ်။ နောက်နေ့တွေကြရင် ရေ ကူးဖို့ အချိန်လေး ပြန်ပေးဦးမှ။ ခုတော့ သားအမိ သုံးယောက်လုံး ရေကူးတတ်သွားပြီပေါ့နော်။ ကောင်းလိုက်တား))\nReply\tအန်တီတင့် says:\tJune 27, 2012 at 9:00 pm\tသားပြည့်လေးအကြောင်းဖတ်သွားတယ် မြသွေးရေ။\nReply\tma ei says:\tJune 27, 2012 at 9:06 pm\tသိပ်ကိုအားကျစရာကောင်းတဲ့မိသားစုဘ၀လေးပဲ . . . ။\nReply\tJunemoe says:\tJune 27, 2012 at 10:10 pm\tရေတောင်ကူးချင်လာပြီဗျို့…\nအမတို့ မိသားစုလေးက အရမ်းနွေးထွေးတာပဲနော်…. တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသေးဘူး ဒီလို မိသားစုလေးကို… သိပ်ကို ချစ်ဖို့ကောင်းတဲ့ ဖေဖေ၊ မေမေ ကို ရထားတာ သားပြည့် ကံကောင်းတယ်ဟေ့…\nReply\tစံပယ်ချို says:\tJune 27, 2012 at 10:45 pm\tဒီပိုဒ့်လေးဖတ်ပြီးရေကူးလေ့ကျင့်လို့ရပါပြီရှင်\nReply\tနေစိုး says:\tJune 27, 2012 at 10:47 pm\tမိသားစုဘ၀လေးကို ထပ်တူခံစား ပျော်ရွှင်စွာနဲ. ဖတ်သွားခဲ့ပါတယ်……..။\nReply\tAH says:\tJune 27, 2012 at 11:37 pm\tအားကျစရာကောင်းတဲ့ မိသားစုကလေးအကြောင်းကို ဖတ်သွားပါတယ် ခင်ဗျာ။ အင်း.. ဒါလေးကို ဖတ်ရင်းနဲ့ မြို့ပြယဉ်ကျေးမှု့တိုးတက်လာတာလေးကို ဆက်တွေးမိတယ်.. ကျွန်တော်က ဧရာဝတီတိုင်းသား… ရေကြီးချိန်ဆို လှေကလေးကို လှော်မည်ဆိုပြီး မြစ်ရိုးလျှောက် လျှောက်သွားတာ မှတ်မိသေး။ သပြေသီးမှည့်တွေကို အပင်ပေါ်တက်ခူးစရာကိုမလိုတာ၊ ရေကြီးတော့ သပြေသီးမှည့်တွေက ရေမြုပ်နေတဲ့ အပင်တွေနားလှေလှော်သွားပြီး လက်နဲ့ ခူးရုံပဲ။ ရေကူးသင်တယ်ဆိုကာ လှေပေါ်ကနေ ကန်ချတာ… ရွာက ခွေးတစ်ကောင်ရယ်၊ ကျွန်တော်ရယ်ကို လှေပေါ်ကနေကန်ချ၊ ခွေးတောင်ကူးနိုင်သေးတာ မင်းက ဘာမို့လို့ ရေထဲမြုပ်ရမှာလဲဆိုတော့ ခွေးကူးလောက်ကတော့ ရေကူး တက်သပေါ့လေ.. လှေနားကပ်ပြီး လှေဘောင်ကိုင်လိုက်ရင် တက်မနဲ့ ထိုးချတာ ခံရသေးသဗျ။ ဒီတော့ ဘယ်လိုဖြစ်ဖြစ် အသက်မသေအောင်တော့ ရေကူးနိုင်သပေါ့လေ။ ခုလိုမျိုး ဆရာနဲ့ ဘာနဲ့ သင်ရတာကတော့ ရေကြောင်း တက္ကသိုလ်ရောက်မှပေါ့လေ.. ရေမှ မကူးတတ်ရင် သင်္ဘောနဲ့ ပါတ်သတ်တာတွေ ဆက်သင်လို့မှ မရပဲကိုး။ ဒီလိုမျိုး ခေတ်တွေပြောင်းလာတော့ အရာရာလည်း ပြောင်းလာတာကို လက်ခံရတယ်။ လက်မခံရင်လည်း ခေတ်နောက်မှာ ချန်ခဲ့ရမှာပဲကိုး။\nဒီလိုမိသားစုလေးကိုတော့ ကျွန်တော် တစ်ကယ်ပဲ အားကျမိပါတယ်။ ခုချိန်ထိ သံယောဇဉ်အသစ်ကလေးအတွက် မပြင်ဆင်ရသေးပေမယ့် ရင်သွေးရတနာရလာရင်ဖြင့် မမြသွေးနီတို့လိုမျိုး သိုက်သိုက်ဝန်းဝန်း၊ ချိုမြိန်တဲ့ မိသားစုလေးတစ်ခု တည်ဆောက်ချင်လှပါတယ်…..\nReply\tblackroze says:\tJune 27, 2012 at 11:38 pm\tမကြီးမြသွေး\nမကြီးတို့ မိသားစုဘဝလေးက ချစ်စရာလေးနော်\nဟိုတလောက သူငယ်ချင်းတယောက်နဲ့ရေ ကူးကန်သွားတာ\nReply\tangelhlaing says:\tJune 28, 2012 at 12:48 am\tရေမကူးတက်သူမို့ ရင်ခုန်စွာ ဖတ်ရတယ်မမ ))\nReply\tမောင်ဘကြိုင် says:\tJune 28, 2012 at 9:08 am\tအားပေးကူညီပေးတဲ့မိဘနှစ်ပါးရဲ့ အေးရိပ်မှာ သားပြည့်တစ်ယောက် ချမ်းမြေ့ပါစေ\nဒီလိုနဲ့ ရေကူးတတ်သွားမှာပါ အစ်မမြသွေးနီ\nငယ်ငယ်က အကိုဝမ်းကွဲတစ်ယောက်ရေနစ်ဖူးတဲ့အဖြစ် (ကြာကန်ထဲ) ကနေ ရေကူးခွင့်ပိတ်ပင်ခံခဲ့ရ ဖူးတယ် ဒါပေမယ့် ပေပေတေတေနေတတ်တဲ့ မောင်ဘကြိုင်ကတော့ သူငယ်ချင်းတစ်သိုက်နဲ့ ထားဝယ်မြစ်ဖျားပိုင်းမှာ တံတားပေါ်ကနေ ဒိုင်ဗင်ထိုးတတ်သွားတာပါပဲဗျာ….. တခါတခါ အိမ်နားက ဒေါ်ကုလားဖြူ မြင်ပြီး ပြန်တိုင်ရင် အရိုက်ခံရသေးး)း) ခွေးကူး ဝက်ကူး ပလက်ကူး ကနေ လက်ပစ်ကူး ကူးနည်းစုံတတ်သွားတာပါပဲ\nကလေးက ငယ်သေးလို့ပါ ယောက်ျားဗီဇဆိုတာမျိုးက အတန်းထဲမှာ ကိုယ့်အဖော်တွေရဲ့ စွမ်းဆောင် နိုင်မှုကိုကြည့်ပြီး ပေါ်တတ်တာမျိုးကိုး…..\nReply\tရတနာစိုး says:\tJune 28, 2012 at 9:45 am\tဖတ်ပြီး မျက်ရည်ဝဲမိတယ်။ မေမေ့ကို သတိရလိုက်တာ ..\nReply\tလွင်ပြင်လှိုင်းငယ် says:\tJune 28, 2012 at 10:31 am\tကြည်နူးစရာမိသားစုဘ၀လေးပါပဲ။လွင်ပြင်ကတော့ ငယ်ငယ်ကတည်းက ရေကူးတတ်ပါတယ်\n၀မ်းကွဲအကိုတွေက ရေထဲကန်ကန်ချပြီးသင်ပေးတာပါ ဟိ။\nReply\tဝေမိုးနိုင်(မုံရွာ) says:\tJune 28, 2012 at 1:59 pm\tကျွန်တော် ရေမကူးတတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် ရေအရမ်းကူးချင်တယ်။ ဆရာမရဲ့ ဒီပို့စ်လေးဖတ်ပြီး ပိုပိုပြီး ကူးချင်စိတ်တွေ ရွစိတက်လာပါတယ်\nReply\tမိုးညချမ်း says:\tJune 28, 2012 at 2:58 pm\tမမ … သားပြည့်လေးအတွက် အင်အားဖြစ်စေတဲ့ ဖေဖေနဲ့မေမေတို့ရဲ့ အားပေးမှုတွေ … နွေးထွေးမှုတွေကို ညလေးတို့ဆီပါ ကူးစက်ပီတိဖြစ်ပြီး နွေးထွေးစေတယ် … မမတို့မိသားစုလေးကို အားကျပြီး လေးစားတယ်ဗျာ … Reply\tကူးကူးလှိုင် says:\tJune 28, 2012 at 5:18 pm\tအစ်မရေ ညီမလဲ ရေမကူးတတ်ဘူး အဲဒီတော့ ရေဆိုအရမ်းကြောက်တတ်တာပေါ့ ခု အစ်မပို့စ်လေး ဖတ်ပြီး ရေကြောက်စိတ်တောင်မဖြစ်ပဲ ကူးချင်စိတ်တွေပေါ်လာတယ်သိလား…\nReply\tညီလင်းသစ် says:\tJune 29, 2012 at 5:20 am\tချစ်စရာ ကောင်းသလို ပျော်စရာလည်း ကောင်းတဲ့ မိသားစုကလေး…၊\nသားပြည့်က တကယ်တော်တဲ့ လူငယ်လေးပါပဲ၊ အကျိုးသင့် အကြောင်းသင့် ရှင်းပြရင် သင်ကြား ချင်စိတ်ရှိတဲ့ ကလေးဖြစ်လို့ အခုလို ဦးဆောင် လမ်းပြပေးနိုင်တဲ့ မိဘတွေနဲ့ နေရတာ ကံကောင်း တာပေါ့၊ ကျနော့်တုန်းကတော့ အင်းယားမှာပဲ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ကူးရင်း တတ်ခဲ့ရလို့ အခု သားကိုတော့ ဆရာနဲ့ သင်ခိုင်းထားတယ်ဗျ၊ သူကတော့ ရေထဲရောက်ရင် ပြန်မတက်ချင်တဲ့ အစားထဲမှာ ပါတယ်၊ အခုလို မိသားစု ပို့စ်လေးတွေက အမြဲပဲ ဖတ်ချင်စရာ ကောင်းလှပါတယ် မမြသွေးနီရေ…။\nReply\tချော(အစိမ်းရောင်လွင်ပြင်) says:\tJune 29, 2012 at 1:24 pm\tအမလေးနော်\nအစအဆုံး သူတို့မိသားစုနဲ့ ရေလိုက်ကူးရတာ မောထှာ စာရေးကောင်းတော့ ချစ်စရာ သားပြည့်လေးနဲ့ ချစ်စရာမိသားစုလေးက အထင်းသားပါဘဲ။\nတော်လိုက်တဲ့ အဖေနဲ့ အမေ.\nညီမတို့ကျတော့ ရေချောင်းဘေးမှာ ကြီးတာမို့ ရေကောင်းကောင်းကူးတတ်ပေမဲ့ ရေကူးကန်ထဲကူးရတဲ့ အတွေ့အကြုံတော့ မရှိဘူးရယ်။\nအစ်မရေးတာဖတ်ပြီး ကိုယ်တိုင်ရေကူးသင်နေရသလို ခံစားရတယ်။\nReply\tMaribel says:\tJune 29, 2012 at 3:50 pm\tHi!Great and interesting blog you have:) Come and visit my site too. http://ads.com.mm/?cid=4fd60e65e4b0fa6db841e338&utm_campaign=ads_mm_lb_blog_martaste&utm_source=ads_lb_blog&utm_medium=lb_blog\nReply\tPK says:\tJuly 1, 2012 at 4:07 pm\tတော်တော်ရှည်ရှည်ကို ရေးနိုင်ပါပေတယ်ဗျာ။ ကိုယ်ငယ်ငယ်က ရေကူးသင်တုန်းက အဖြစ်တွေလည်း ပြန်မြင်ယောင်လာမိတယ်။ သူများ ဘလော့ဂ်ကို လိုက်မလည်ဖြစ်တာ တော်တော်ကြီးကို ကြာသွားပါပြီ။ ရေးလည်း မရေးဖြစ်လို့ပေါ့။ သူများတွေ ရေးထားတာ မြင်တော့လည်း အားကျမိပါတယ်။ စာရေးတယ်ဆိုတာလည်း ရေကူးရသလိုပါပဲ၊ ရေထဲမရောက်ခင်တော့ ချမ်းတာလိုလို ကြောက်တာလိုလိုနဲ့၊ ရေထဲရောက်တော့လည်း ခွေးကူးပဲဖြစ်ဖြစ် လက်ပစ်ကူးပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်နည်းနည်းနဲ့တော့ ကူးဖြစ်သွားတယ်။\nရသ၊ သုတ နှစ်ဖြာသောအဟာရဖြင့် ဆက်လက် ဝေငှနိုင်ပါစေ။\nReply\tmamyathway says:\tJuly 2, 2012 at 5:32 pm\tကိုပီကေ…\nမင်္ဂလာပါ။ စာတွေ လာဖတ်ပေးလို့ အရမ်းဝမ်းသာမိပါတယ်။\nအွန်လိုင်းမှာ ကျွန်မစာတွေ မရေးခင်က ကျွန်မ ကိုပီကေဆိုက်မှာ စာတွေ အမြဲလာဖတ်ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ အွန်လိုင်းမှာ စာတွေ ရေးဖြစ်ဖို့ ကျွန်မကို တွန်းအားပေးခဲ့တဲ့၊ အားကျမိတဲ့ ဘလော့ဂါထဲမှာ ကိုပီကေရဲ့စာတွေလဲ ပါဝင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကိုပီကေလင့်ခ်ကိုလည်း ကျွန်မဆိုက်မှာ စကတည်းက ခြိတ်ထားခဲ့ပါတယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက အွန်လိုင်းစာမျက်နှာပေါ် စာရေးကောင်းသူတစ်ဦး ပျောက်သွားခဲ့လို့ အင်မတန် နှမျောမိခဲ့ပါတယ်။ အခုစာတွေ ပြန်ရေးနေတာ တွေ့ရလို့ ၀မ်းသာရပြန်တယ်။\nစာတွေ စဉ်ဆက်မပြတ် ကျန်းမာ ချမ်းသာစွာ ရေးနိုင်ပါစေရှင်။\nReply\tကိုကိုမောင်(ပန်းရနံ့) says:\tJuly 1, 2012 at 6:34 pm\tအမမြသွေး အရေးအသားနောက် လိုက်ပြီး ရေကူးနေတာ။ နဲနဲမောသွားတယ်။\nရေကူး သင်ချင်စိတ်တောင် ပေါက်လာပြီ။ လုံးဝ မကူးတတ်ဘူး။ စမ်းကူးကြည့်ရင်တောင် ဆယ်ပေလောက်ဆို ဟောဟဲ ဟောဟဲဘဲ။ ကူးနည်းမမှန်တာလေ။\nရေကူးတာက အကောင်းဆုံး အားကစားတစ်ခုပါဘဲ။ တတ်ထားသင့် ပုံမှန်ကူးနေသင့်ပါတယ်။\nReply\tမာယာဖြူ says:\tJuly 2, 2012 at 3:35 pm\tမမရေ စာလေးဖတ်ပြီး ပျော်တယ်\nဒီနွေးထွေးတဲ့မိသားစုလေးကို အရမ်းအားကျတယ်ဗျို့.. Reply\tမြ၀တီဇော် says:\tJuly 2, 2012 at 3:44 pm\tမမ မြသွေးနီရေ…အေးချမ်းပျော်ရွှင်နေတဲ့ မိသားစုလေးရဲ့ စည်းလုံးချစ်ခင်မှုကို အားကျ နှစ်သက်စိတ် နဲ့ ဖတ်ရှုသွားပါတယ်။ အထူးသဖြင့် သားပြည့်လေးရဲ့ မိဘတွေရဲ့ သင်ကြား လမ်းညွှန်မှုကို နာခံ မှတ်သားလွယ်တဲ့၊ ကြိုးစား သင်ယူတတ်တဲ့ စိတ်ဓာတ်ကလေးကို ချီးကျူးမိပါကြောင်း။ Reply\tLeaveaReply Cancel reply\nသူတို့အမြင် …ညီလင်းသစ် on PEN Myanmar ဆိုတာ…စံပယ်ချို on PEN Myanmar ဆိုတာ…ပစ်ပစ် on PEN Myanmar ဆိုတာ…ဟဲမင်းဝေ on အကြံဥာဏ်ပေးလိုလျှင်…Ye Khaung on သမီးရဲ့မျက်လုံးလေးအများဆုံးဖတ်တဲ့ပို့စ်အကျွမ်းတ၀င်ရှိသောသူစိမ်းများ - 23893 hitsသမီးရဲ့မျက်လုံးလေး - 22294 hitsအိမ်မက်ကောက်ကြောင်း - 19095 hitsလပ်ကီးနဲ့ မီးညောင် (၂) - 17848 hitsခိုးလိုးခုလုဖြစ်နေလို့ - 17550 hitsတစ်လချင်းစီ ရေးခဲ့တာတွေ…\tSelect Month November 2013 (1)