ရေနည်းငါး – Soe Zeya Tun - All Things Myanmar Burmese\nPrevious: « Respect to this man\nNext: R-zarni is in trouble »\nMyanmar Blog » Articles, Myanmar/Burmese » ရေနည်းငါး – Soe Zeya Tun\nBeauty of the day – Yadanar Pone\nToday’s beauty is Yadanar Pone. Young, attractive and talented, Yadanar Pone\nBest Dressed Stars (People Magazine)\nPeople Magazine has revealed their Best and Worst Dressed Stars for 2006.\nMyanmar Actress: Soe Myat Thuzar\n၂၀၁၁ ခု စက်တင်ဘာလ အတွင်းကဖြစ်သည်။\nကျွန်တော် ရောက်သွားတဲ့ အချိန်က မနက်ရှစ်နာရီ……\nမာဟာချိုင်မြို့ရဲ့ ဈေးဆိပ်ကမ်းတစ်နေရာမှာ ငါးတင်နေတဲ့ အလုပ်သမားတွေတောင် အလုပ်သိမ်းကြတော့မည်။ ကျွန်တော် ရောက်လာာတာ နည်းနည်းနောက်ကျသွားသည်။ တကယ်တော့ ကျွန်တော် ဘန်ကောက်ကနေ မနက်အစောကြီး ထွက်လာခဲ့တာ ဖြစ်ပေမယ့် Taxi မောင်းတဲ့လူက ကားမောင်းနေရင်း Phone Message ရိုက်နေတုန်း လမ်းမှားသွားလို့ တစ်ပတ်ကြီး ပြန်ပတ်နေရတာကြောင့် နောက်ကျသွားခြင်းဖြစ်သည်။\n“ ဆိပ်ကမ်းမှာ ငါးတင်နေတဲ့ အလုပ်သမားတွေ အားလုံး မြန်မာတွေကြီးပဲ” ကျွန်တော့်ကို အဖော်လိုက်ကူပေးသော ဒေသခံလို ဖြစ်နေသည့် ကောင်လေးက ပြောသည်။\nမဟာချိုင် ဆိုတာ ထိုင်းနိုင်ငံရဲ့ ဆိပ်ကမ်းမြို့တစ်မြို့ဖြစ်ပြီး ဘန်ကောက်မြို့မှ ၅၀ ကီလိုမီတာခန့် အကွာတွင်ရှိသည်။ မြန်မာ အလုပ်သမားအများစု အလုပ်လုပ်နေကြ သည့် မြို့လေးတစ်မြို့ဖြစ်သည်။ မြို့ထဲကို စ၀င်လိုက်ကတည်းက မြန်မာ ထိုင်းနှစ်ဘာသာနှင့် ရေးထားသော လမ်းစည်းကမ်းများ ကြေငြာချက်များကို တွေ့ရသည်။ အချို့သော စတိုးဆိုင်ကြီးများတွင် မြန်မာလို ရေးထားကြရုံမျှမက “ ဤဆိုင်တွင် မြန်မာလို ပြောတတ်သော အရောင်းစာရေးရှိသည်” ဟုပင် ကြော်ငြာထားသေးသည်။\nကျွန်တော်ကတော့၊ မဟာချိုင်မှာ မြန်မာ အလုပ်သမားတွေအကြောင်း ဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့ ရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် မဟာချိုင်မှာ ဓာတ်ပုံသွားရိုက်မယ်ဆိုတော့ ထိုင်းနိုင်ငံမှာ ရှိတဲ့ သူငယ်ချင်း အချို့က တားကြသည်။ ဓာတ်ပုံရိုက်လျှင် ပြသနာရှိသည်ဟုဆိုသည်။ သို့ပေမယ့် ကျွန်တော် သွားကြည့်ချင်သည်။ မူလအစီစဉ်က ကျွန်တော်တို့ရုံးက ဓာတ်ပုံဆရာတစ်ယောက်ပါ အဖော်လိုက်ခဲ့ရန် စီစဉ်ထားပေမယ့် တကယ်သွားမယ့်နေ့ရောက်တော့ သူမလိုက်ဖြစ်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ထွက်လာခဲ့သည်။ ဈေးဆိပ်ကမ်းမှာ ငါးတင်နေသည့် အလုပ်သများကို ဦးစွာ ရိုက်ရန်အတွက် ဈေးဆိပ်သို့ အရင်ထွက်လာခဲ့ဖြင်းဖြစ်သည်။\nမြန်မာ အလုပ်သမားတွေက ကျွန်တော့်ကို ထိုင်း ထင်ပြီး အခေါ်အပြောမလုပ်တာလားလုိ့ အစပိုင်းမှာ တွေးမိသည်။ နောက်…….. ကျွန်တော် သူတို့ကို မြန်မာလို သွားပြောပေမယ့် ကျွန်တော့်ကို ဟက်ဟက်ပက်ပက် ပြန်မပြောပေ။ တစ်ခွန်းမေး တစ်ခွန်းဖြေသာ ဖြေနေသည်။ နောက်တော့မှ သိရသည်ကား အလုပ်ရှင်ကြည့်နေလို့ စကားမပြောရဲခြင်း ဖြစ်သည်ဟုဆိုသည်။\nဈေးဆိပ်မှာဓာတ်ပုံရိုက်ပြီးတော့ ဖိနပ်လည်းတော်တော် ညစ်ပတ်နေပြီ။ ကျွန်တော်ဆက်မစီးချင်တော့ပေ ထို့ကြောင့် ဖိနပ်ကို အဲဒီနေရာမှာပဲ ပစ်ထားခဲ့ပြီး ခပ်ပေါပေါဖိနပ်တစ်ရံ ၀ယ်စီးလာခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်ကို လိုက်ပို့သည့် ဒေသခံလို ဖြစ်နေသည့် ကောင်လေးက နောက်ထပ် ဆိပ်ကမ်းတစ်ခုကို လိုက်ပို့သည်။ ထို့သို့ နောက်ထပ် ဆိပ်ကမ်းတစ်ခုကို သွားရင်း ဘတ်စကားပေါ်မှာ သူပြောပြတဲ့ အကြောင်းအရာ စိတ်ဝင်စားစရာ…..\n“ အခုယာယီ Passport လေးတွေထုတ်ပေးလိုက်တာ တော်တော်လေး အဆင်ပြေတယ်။ အရင်ကဆိုရင် တစ်နေရာကနေ တစ်နေရာ သွားမယ်ဆိုရင် ရဲတွေကို ရှောင်တိမ်းပြီး ကွေ့ပတ်သွားနေရတာနဲ့ အချိန်လည်း ပိုကုန်တယ်၊ ပိုက်ဆံလည်း ပိုကုန်တယ်။ တကယ်လို့ ဖမ်းမိသွားရင် ပြန်ရွှေးရတာ မြန်မာငွေနဲ့ တွက်ရင် သိန်းဂဏန်းပဲ”\nကျွန်တော် နောက်ထပ်ဆိပ်ကမ်းကို သွားနေတုန်း ဘတ်စကားပေါ်ကနေ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ငေးကြည့်နေမိ တစ်ချို့နေရာမှာ မြန်မာလက်ရာအတိုင်း တည်ထားသည့် စေတီများ ထိုင်တော်မူရုပ်ပွားတော်များကို တွေ့ရသည်။\n“ ဟုတ်တယ် အဲဒါ မြန်မာ အလုပ်သမားတွေ စုပြီး တည်ထားတာ။ မြန်မာအလုပ်သမားတွေ ဥပုဒ်စောင့်တာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆွမ်းကျွေးတာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီဘုန်းကြီးကျောင်းမှာပဲ အများဆုံး လုပ်ဖြစ်ကြတယ်” ဒေသခံကောင်လေးက ဆက်ပြောသည်။\nဈေးဆိပ်ကနေ နောက်ထပ် ဆိပ်ကမ်းတစ်ခုကို သွားရာမှာ ဘတ်စ်ကားစီးလျှင် ကြာမည်ထင်သောကြောင့် တက္ကစီနှင့်သွားရန် စဉ်းစားခဲ့ပေမယ့်၊ တကယ်တမ်း စီးကြည့်တော့ သူတို့ ဘတ်စ်ကားက တစ်နေရာနှင့် တစ်နေရာမှာ တက်မည့်ဆင်းမည့် လူမရှိလျှင် မရပ်သလို အလကားနေရင်း အကြာကြီးရပ်ပြီး လူမခေါ်။ လမ်းကလည်း ကောင်းတာကြောင့် ခဏလေးနှင့် ရောက်သွားသည်။\n“ အကို ကင်မရာကို အိတ်ထဲထည့်ခဲ့ပေးပါလား” ကောင်လေးက ပြောတော့ ကျွန်တော် ကင်မရာကို အိတ်ထဲထည့်ရင်း ဘာဖြစ်လို့လဲဟု သူ့ကို ပြန်မေးလိုက်သည်။\n“ ဒါက ဆိပ်ကမ်း မရောက်သေးဘူး။ မြန်မာအလုပ်သမားတွေ နေတဲ့ အဆောင်လေးတွေရှိတဲ့နေရာ။ အ၀င်ဝမှာ သူဌေးလူတွေ ရှိနေတတ်တယ်။ သူတို့ မြင်သွားမှာစိုးလို့ ”\n“ မြင်တော့ ဘာဖြစ်လဲ”\n“ အရင်တစ်ခါက အဲလိုပဲ သတင်းအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ လာရိုက်တာ၊ ကင်မရာတွေမြင်တော့ မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက် ဒုတ်ကိုင်ပြီး လိုက်လာလို့၊ အဲဒီအဖွဲ့မှာပါတဲ့ အဖြူမ ( မြန်မာအခေါ် အဖြူကောင် အဖြူမ ဖြစ်ပြီး၊ အနောက်တိုင်းသူ အနောက်တိုင်းသားများကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်)က ထိုင်းလို ပြောလိုက်တော့မှ ပြန်ဆင်းသွားတယ်။\nဒီမှာက အချင်းချင်း ပြန်ရောင်းစားတာတွေ လူကုန်ကူးတာတွေများတယ်လေ။ တစ်ချို့သူဌေးတွေက သူတို့မဟုတ်တာ လုပ်ထားတာ ပေါ်မှာစိုးတော့၊ မီဒီယာတွေလာတာ မကြိုက်ဘူး။”\nထိုသို့ သူနှင့် ကျွန်တော် လမ်းကျဉ်းလေးအတိုင်း လျှောက်လာပြီး မြန်မာ အလုပ်သမားနေသည့် အဆောင်လေး တစ်ခုသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ ထိုအဆောင်လေးအရှေ့ရောက်တော့ Happy Phone Line ရဲ့ မြန်မာလို ရိုက်ထားသော လက်ကမ်းစာ စောင်လေးတစ်ခု မြေကြီးပေါ်တွင် ကျနေတာကို တွေ့ရသည်။ ကျွန်တော် ကောက်ဖတ်ကြည့်လိုက်တော့ မြန်မာ သီချင်း Ring Tone ၀န်ဆောင်မှု အပါဝင် မြန်မာလို ဖုန်းဗေဒင် မေးလို့ရသည့် ၀န်ဆောင်မှုများ ပါဝင်သည်ကို တွေ့ရသည်။ မြန်မာသီချင်းများတွင်လည်း ဗညားဟန်လိုသီချင်းမှအစ ချမ်းချမ်းတို့လို သီချင်းတွေပါ ထိုဝန်ဆောင်မှုတွင်ရနိုင်သည်။ ထိုင်းဖုန်းကုမ္ပဏီက ထိုသီချင်းတွေအတွက် မြန်မာနိုင်ငံ ဂီတအစည်းရုံးမှာ တရားဝင် ၀ယ်ယူသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ပိုက်ဆံရှာတာခြင်း အတူတူ SIM Card တစ်ခုကို ငါးသိန်းနဲ့ ရောင်းစားတဲ့ MPT ငွေရှာပုံနှင့်တော့ တော်တော်ကွာတာပဲ ဟုတွေးမိသည်။\nမြန်မာ အလုပ်သမားတွေ နေတဲ့ နေရာကို ရောက်တော့ မြန်မာ ဗီယိုဇာတ်လမ်းတစ်ခုကို ကြည့်နေသည့် မိသားစုတစ်ခုကို အရင်ဆုံးတွေ့ရသည်။ သူတို့နေသည့် အခန်းလေးက တော်တော်ကျဉ်းသည့် အခန်းလေး ဖြစ်ပြီး ဆယ်ပေဆယ့် ဆယ့်ငါးပေလောက်သာ ရှိမည်ထင်သည်။ သူတို့ကို သွားပြီး စကားပြောကြည့်တော့ ရောက်တာခြောက်နှစ်လောက်ရှိပြီတဲ့။ စုမိလားဆိုတော့ အိမ်လခနဲ့စားတာ သောက်တာနဲ့ ဗမာပြည်ငွေပြန်ပို့တာနဲ့ဆိုတော့ ဒီလိုပါပဲတဲ့။ မြန်မာပြည် ပြန်ဖို့ စိတ်ကူးဘူးလားဆိုတော့……. “ ဟိုမှာ အလုပ်မှမရှိတာ” တဲ့\nဘေးချင်းကပ်လျှက် အခန်းထဲကို ဆက်သွားကြည့်တော့ အမျိုးသမီးတစ်ဦး လုံခြည်ရင်ရှားဖြင့် သနပ်ခါးလိမ်းနေသည်။ အဆင်ပြေလားလို့ မေးကြည့်တော့ မပြေဘူးတဲ့။ ယေကျာင်္းက ငါးဖမ်းလှေပေါ်မှာ မျက်လုံးတစ်ဖက် ကွယ်သွားတယ်တဲ့။ မြန်မာပြည် မပြန်ဘူးလားဆိုတော့။ မနှစ်ကျရင် ပြန်မယ်တဲ့။ ကျွန်တော် ကြားလိုက်သည်က မနက်ကျရင် ပြန်မယ်…..\n“ သူက မွန်သံဝဲနေလို့ နောက်နှစ်ကျရင် ပြန်မယ်လို့ပြောတာ” ဟု ကျွန်တော်နဲ့ ပါလာတဲ့ ကောင်လေးက ၀င်ထောက်ပေးသည်။\nအခန်းတစ်ခန်းအရှေ့ ရောက်တော့ အသက်ခွန်နှစ်ဆယ်ခန့်ရှိ အဖွားတစ်ယောက် ထမင်းစားနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူထမင်းစားသည့် ပန်းကန်ထဲသို့ ကြည့်လိုက်တော့ ခရမ်းသီးတစ်လုံးနဲ့ ငါးရုပ်သီးထောင်းသာပါသည်။\nသူ့ကိုမေးကြည့်တော့ တာချီလိတ်ဘက်က လာတာတဲ့။ ဒီမှာရောက်နေတာ နှစ်သုံးဆယ်ကျော်ပြီ။ သားသမီးတွေလည်း ဒီမှာပဲမွေးပြီး ငါးဖမ်းလှေမှာ အလုပ်လုပ်ကြသည်ဟုဆိုသည်။ မြန်မာပြည်ကို မပြန်တော့ဘူးလားဆိုတော့ ပြန်တော့ဘူးတဲ့။ အမျိုးတွေလည်း မရှိလောက်တော့ပါဘူးတဲ့လေ……\nထိုအဆောင်လေးထဲမှာ ရှိတဲ့ မြန်မာတွေ ( တိုင်းရင်းသားများအပါဝင် မြန်မာပြည်မှလာသူများကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်) ကို ကျွန်တော် လိုက်စကား ပြောကြည့်ပြီး ထိုအဆောင်လေးမှ နောက်ထပ် ဆိပ်ကမ်းတစ်ခုဆီသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။\nထိုဆိပ်ကမ်းလေးသည် လှေများညအိပ်သည့် ဆိပ်ကမ်းလေးတစ်ခုဖြစ်ပြီး ငါးတင်ခြင်းထက် ငါးဖမ်းဖို့ရာ ပိုက်များ ပြင်ဆင်းခြင်းကို ပို၍လုပ်ကြသည်။ ကျွန်တော်ရောက်သွားတော့ တစ်ချို့လှေများက ရပ်နားနေကြပြီး တစ်ချို့လှေတွေကတော့ လှေပေါ်ကို ငါးဖမ်းပိုက်များ တင်နေကြသည်။ ငါးဖမ်းပိုက်တစ်ခုလျှင် မည်မျှကြီးပြီး ရှည်သည်မသိ ပိုက်တစ်ခုကို မြေကြီးပေါ်မှာ ပုံထားသည့် အပုံကတော့ စူပါကာစတန် ကားတစ်စီးစာလောက်ရှိသည်။\nထိုသို့ ပိုက်များ ပုံထားသော ပိုက်ပုံကြားထားတွင် တစ်ချို့ မြန်မာအလုပ်သမားတွေက အရက်နှင့် အချိုရည်စပ် သောက်နေကြသည်။ ကျွန်တော် စကားသွားပြောကြည့်သည် အများစုက ထားဝယ်နှင့်မွန်များဖြစ်ကြသည်။ ထိုသို့ ပိုက်တင်နေသည့် အလုပ်သမားများထဲတွင် ဆယ့်နှစ်နှစ် ဆယ့်သုံးနှစ်အရွယ် ကလေးများကိုလည်းတွေ့ရသည်။\nငါးဖမ်းပိုက်ပုံသည်ကြီးရုံမျှမက ထိုပိုက်များတွင် သံကွင်းများ ခဲသီးများတပ်ထားသည့် အတွက်အကြောင့် တော်တော် လေးပုံရသည်။ ထို့ကြောင့် ပိုက်တစ်ပုံကို လူဆယ်ငါးယောက်လောက် ညာသံပေးပြီး ဆွဲတင်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။\nလှေပေါ်နှင့် လှေနားပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကျေနပ်လောက်အောင် ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီးတော့ ကျွန်တော် ကမ်းပေါ်တို့ ပြန်တက်လာခဲ့သည်။ ထိုကမ်းပေါ်ရှိ ဆိုင်လေးတစ်ဆိုင်တွင် ဆယ့်သုံးနှစ်အရွယ်ခန့်ရှိ သနပ်ခါး ဘဲကြားကွက်ထားသော မြန်မာကောင်မလေး နှစ်ယောက်ထိုင်နေသည်။ လက်ထဲမှာ ဖုန်းကိုယ်စီကိုင်ထားပြီး တစ်ယောက်က ဗညားဟန်သီချင်း နားထောင်နေသည်။ သူတို့ကို ကြည့်ရတာ အသားညိုညို ပိန်ပိန်သွယ်သွယ်လေးတွေ ဖစ်နေတာကြောင့် အညာသူလေးတွေများ ဖြစ်နေမလားလို့တွေး လိုက်မိသည်။\nနေ့လည် ထမင်းစားချိန်ပြီး လောက်ရောက်တော့ မြန်မာ အများစုနေသည့် ရပ်ကွက်တစ်ခုသို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ ထိုရပ်ကွက်သည် လေးထပ်တိုက် အဆောက်အအုံလေးများ ဖြစ်ပြီး မူလက သွားခဲ့သည့် အလုပ်သမား တန်းလျားနှင့်ယဉ်လျှင်တော့ များစွာသာလွန်သည်။\nလမ်းထဲဝင်လိုက်သည်နှင့် လမ်းဘေးဝဲယာတွင် ဆံပင်ညှပ်ဆိုင် အလှပြင်ဆိုင် နှင့် ကုန်စုံဆိုင်လေးများကို တွေ့ရသည်။ ထိုထဲမှာ ကြံရည်ဆိုင်လေးတစ်ဆိုင်တွင် ၀င်ထိုင်လိုက်သည်။ ကြံရည်သောက်ရင်း ကြံရည်ဆိုင်ပိုင်ရှင် အဖိုးကြီးနှင့် ကျွန်တော် စကားပြောကြည့်မိသည်…….\n“ အဆင်ပြေလား ဆိုရင်တော့ကွာ….. ဒီလိုပဲ လုပ်ကိုင်စားနေကြရတာပဲ။ အရင်တုန်းက Passport မရှိလို့ဆိုပြီး ရဲက ခဏခဏ လာလာဖမ်းတယ်။ အခု Passport ရှိပြန်တော့လည်း နောက်တစ်နည်းနဲ့ ငွေထပ်ညစ်တယ်။\nဘယ်လို ညစ်လည်းဆိုတော့ ညစ်တဲ့နည်းကတော့ အမျိုးမျိုးပါပဲ။ အပေါ်ခန်းမှာ မိန်းကလေးတွေပဲ ငါးယောက်စုနေကြတာကိုး။ ရဲက လာစစ်တယ်။ Passport ရှိတော့ ဖမ်းလို့မရဘူးဖြစ်နေတယ်။ အဲဒီမှာ ဘောင်ချာလေးတစ်စောင်ကို ချဲဂဏန်းမှတ်ထားပါတယ်ဆိုပြီးတော့ အကြောင်းပြပြီးဖမ်းသွားတယ်။ ငါးယောက်ကို ဘတ်နှစ်သောင်းတောင်းတာ နောက်ဆုံးတော့ ဘတ်တစ်သောင်းနဲ့ ဈေးတည့်သွားတယ်။\nမတရားလုပ်မှန်းသိပေမယ့် မတိုင်ဘူးလားဆိုတော့……… ဘယ်နေရာကို သွားတိုင်ရမှာလဲ”\n“ ယာယီ Passport လား။ တစ်ချို့ရဲတွေဆိုရင် လက်ထဲကနေ ဆွဲယူပြီး မင့် Passport ဘာလုပ်လို့ရမှာလဲလို့ပြောတယ်။ ညဘက်တွေ အိမ်တွေကို တံခါးလာခေါက်ရင်လည်း မြန်မာသံမှ ပီလိုက်တာ… အိမ်ရှင်တို့ ဧည့်သည်လာတယ် ဆိုပြီးပြောတယ် ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရင် ရဲ…\nတစ်ခု မဟုတ်တစ်ခု အကြောင်ြး့ပပြီး ငွေညစ်တော့တာပဲ”\n“ဒီကို မြန်မာပြည်က အဆိုတော်တွေ လာလာပြီး ဖျော်ဖြေပွဲ လုပ်တတ်ကြတယ်.. အဲဒီလို နေ့တွေဆိုရင်တော့ ဗမာတွေ တန်းစီ အဖမ်းခံရတဲ့နေ့ပဲ…. ရှုိးပွဲပြီးပြီဆိုတာနဲ့ ထွက်လာတဲ့လူတွေက လမ်းကနေ စောင့်ဖမ်းပြီး တစ်နည်းမဟုတ် တစ်နည်းနဲ့ ငွေညစ်တယ်.”\nကြံရည်ရောင်းတဲ့ အဖိုးကြီးနဲ့ စကားပြောပြီးတော့ လေးထပ်တိုက် အဆောင်လေးပေါ်သို့ တက်ကြည့်မိသည်။ အခန်းတစ်ခန်းလျှင် ဆယ်ပေ ဆယ့်ငါးပေ ပတ်လည်သာသာ အခန်းလေးများသာဖြစ်ပြီး တစ်ခန်းလျှင် လူလေးငါးခြောက်ယောက် စုပြုံနေကြရသည်။\nနောက်တော့ ကျွန်တော် ပုစွန်ဈေးဘက်ကို သွားဖြစ်သည်။ ပုစွန်ဈေးမှာ အလုပ်လုပ်နေကြသူတွေ အားလုံး မြန်မာတွေပဲဖြစ်သည်။ ပုစွန်ဈေးရဲ့ အနောက်ဖက်မှာတော့ ဝရံတာတွင် ပစ္စည်းများ အဝတ်များနှင့် တစ်တိုက်လုံး ရှုပ်ပွနေသည့် တိုက်တန်းယားရှည်ကြီး တစ်ခုရှိသည်။ ထိုတိုက်တန်းယား ရှည်ကြီးတွင် မြန်မာ အလုပ်သမား တစ်ထောင်ကျော်လောက် စုပြုံနေကြသည်။\nကျွန်တော် အဲဒီပေါ်တက်သွားတော့ ထိုင်းတစ်ယောက် လိုက်လာသည်။ ကျွန်တော်ကို အဖော်လိုက်ပေးသည့် ကောင်လေးနှင့် ထိုင်းလိုပြောကြသည်။ ကျွန်တော်ကို ဘယ်ကလာလဲ ဘာအတွက်လဲ… ဓာတ်ပုံမရိုက်စေနဲ့ဟု ပြောသည်။ ကျွန်တော်လည်း မရိုက်ပါဟု ပြောပြီး ကင်မရာကို သိမ်းလိုက်တော့ ပြန်သွားသည်။ အထဲက မြန်မာမိသားစုတွေ နေသည့် အခန်းတွေကို ကြည့်လိုက်တော့ ဆယ်ပေ ပတ်လည် အခန်းကျဉ်းလေးများသာ ဖြစ်ပြီး ထိုထဲတွင် လူငါးယောက်လောက် စုပြုံနေရပြီး ထမင်းချက် ဟင်းချက်ကိုလည်း ထိုအခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာပဲ လုပ်ကြရသည်။\nတိုက်တန်းယား ရှည်ကြီးရဲ့ အောက်ထပ်ကို ဆင်းလိုက်တော့….. ပူပေါင်းလေးတွေနဲ့ ရောင်စုံစက္ကူလေးတွေ ကပ်ထားတာကို တွေ့ရသည်။ ဘာလုပ်တာလဲလို့ မေးကြည့်တော့ အဲဒီအခန်းမှာ မင်္ဂလာဆောင်ရှိတယ်ဟု ပြောသည်။ ကျွန်တော်လည်း မင်္ဂလာဆောင် ဘယ်လိုဆောင်သလဲဆိုတာ သိချင်လို့ ဝင်စပ်စုကြည့်တော့ မြန်မာတွေ ထုံစံအတိုင်း ဟင်းတွေ ထမင်းတွေကို အိုးအကြီးကြီးနဲ့ ချက်ထားသည်။ လူငယ်အချို့က ဘီယာသောက်နေကြသည်။ ကျွန်တော့ကိုလည်း သောက်ပါဦး အကိုကြီးဆိုကာ ဘီယာတွေ ငှဲ့ထည့်ပေးသည်။ သတို့သမီးနဲ့သတိုးသားရော ဆိုတော့… ဟိုဘက်အခန်းမှာ ဟု ပြောသည်။\nသူပြောသည့် အခန်းကိုသွားကြည့်လိုက်တော့ အလှပြင်နေကြသည်။ သတို့သားက နှစ်ဆယ်ကျော်ကျော်.. သတို့သမီးက ဆယ့်ကိုးနှစ်ဟု ပြောသည်။ သတို့သားရော သတို့သမီးပါ မွန်များဖြစ်ကြသည်။ ကျွန်တော်က ဓာတ်ပုံရိုက်တော့… သတို့သမီးက မပြုံမရယ် ကြောင်အမ်းအမ်းနှင့် ကျွန်တော့်ကို တုံဏှိဘာဝေ ကြည့်နေသည်။ သတို့သားကတော့ မျက်နှာတွေ နီရဲကာ ရှက်သည်ဟု ဆိုပြီး မျက်နှာကို လက်နှင့် အုပ်ထားသည်။\nထို့ကြောင့်ကျွန်တော် ဓာတ်ပုံဆက်မရိုက်တော့ပဲ အားလုံးကို နုတ်ဆက်ပြီး မင်္ဂလာပွဲက ထွက်လာခဲ့သည်။\nကျွန်တော်ကို လိုက်ပို့တဲ့ ကောင်လေးကမေးသည်။ နောက်ထပ် မြန်မာ ရပ်ကွက်သေးသေးလေးတွေ ရှိသေးတယ် လိုက်ကြည့်ဦးမလားဟုဆိုသည်။ ကျွန်တော်လည်း လိုက်ကြည့်မည်ဟုပြောပြီး ဆိုင်ကယ် ကယ်ရီငှားကြသည်။ ကျွန်တော်တို့ သွားမည့်နေရာကို ဘယ်လောက်ကျလဲလို့မေးတော့ ဘတ် ၂၀ ပေးရမည်ဟုဆိုသည်။ ထိုဘတ်နှစ်ဆယ်တန် ဆိုင်ကယ် ကယ်ရီဖြင့် ခရီးဆက်ခဲ့သည်။ ကျွန်တော်တို့ သွားချင်နေရာ ရောက်တော့ ကျွန်တော် ပိုက်ဆံ ထုတ်ရှင်းသည်။ ဘတ်လေး ၄၀ တောင်းသည်။ စောစောက ပြောတော့ ဘတ်၂၀ ဆိုပြီး အခုဘာဖြစ်လို့ ၄၀ ဖြစ်တာလဲလို့ မေးခိုင်းတော့။ နှစ်ယောက်မို့ နှစ်ယောက်ခ တောင်းသည်ဟုဆိုသည်။ ဘယ်လောက်မှလည်း ဝေးသည့်ခရီး မဟုတ်သည့်အပြင်  မူလက ၂၀ ပြောပြီး နောက်မှ ၄၀ တောင်းသည့်အတွက် ကျွန်တော်က မပေးဘူးဟု ပြောလိုက်သည်။\nထိုအခါ ကျွန်တော့်ကို လိုက်ပို့သော ကောင်လေးက ပြာပြာသလဲ ဖြစ်သွားပြီး ပေးလိုက်ပါအကိုရယ်… ဒီမှာက အဲလိုပဲ သူတို့ တောင်းတဲ့ အတိုင်းပေးရတယ်.. မပေးဘူးဆိုရင် ခဏနေကျရင် ဆိုင်ကယ်ကယ်ရီသမားတွေ အုပ်စုလိုက်ရောက်လာပြီး ပြသနာရှာလိမ့်မယ်ဟုဆိုသည်။ အဲဒါဆိုရင် ရဲခေါ်မှာပေါ့ကွဟုဆိုတော့… ဒီမှာက ဗမာတွေ အကူညီလိုလို့ခေါ်ရင် ဘယ်ရဲမှ မလာဘူးဟုဆိုသည်။ အဲဒါနဲ့ ကျွန်တော် နောက်ထပ် ဘတ်နှစ်ဆယ် ထုတ်ပေးလိုက်တော့ ကျွန်တော့်ကို မိုက်ကြည့်ကြည့်ပြီး မောင်းထွက်သွားသည်။\nမြန်မာတွေနေတဲ့ နောက်ထပ်ရပ်ကွက် တစ်ခုကို ရောက်ပါပြီ။ ဧရာမဝင်းကြီးထဲတွင် လှိုင်သာယာက ကျူးကျော်အိမ်လေးတွေလို စုဆောက်ထားသည့် တဲလေးများဖြစ်သည်။ ထိုတဲလေးတွေကို ကြည့်ကြည့်တော့ ထိုင်းဘုရင်ပုံနှင့် အောင်ဆန်းစုကြည်ပုံများကို ကပ်ထားသည်ကိုတွေ့ရသည်။\nကျွန်တော်လည်း မြန်မာတွေနေသည့် အိမ်လေးတွေ တစ်အိမ်ဝင်တစ်အိမ်ထွက် စကားပြော နုတ်ဆက်ရင်း ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီးပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ ညနေလည်းစောင်းပြီ ဘန်ကောက်သို့ ပြန်ရတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့် လမ်းထိပ်ထွက်ပြီး တက္ကစီငှားသည်။\nအလာသုံးက ဘတ်သုံးရာပေးရာခြင်းဖြစ်ပြီး အပြန်တွင် ဘတ်ခြောက်ရာ ခုနှစ်ရာလောက်ထိ တောင်းကြသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော်နှင့် ဈေးမတည့်။ ထို့သို့ တက္ကစီတွေငှားနေတုန်း ဖိုးဝီး နောက်ဖွင့် ကားအမဲတစ်စီး ကျွန်တော်တို့ ဆီကိုလာရပ်သည်။ ကားထဲမှာ လူသုံးလေးယောက် ပြေးထွက်လာပြီး ကျွန်တော်ကို passport တောင်းသည်။ ဘာလို့လဲလို့မေးတော့ သူတို့တွေက ရဲတွေဟုဆိုသည်။\nကျွန်တော့်ကို လမ်းပြလိုက်လုပ်ပေးသည့် မြန်မာ ကောင်လေးက ကြောက်ကြောက်နှင့်ပင်သူ့ ယာယီ passport လေးကိုထုတ်ပေးသည်။ ရဲက တစ်ချက်ယူပြီး သိမ်းလိုက်သည်။ ပြန်မပေး။ ကျွန်တော့်ကိုလည်း passport စာအုပ်ပေးဆိုပြီး အတင်းတောင်းသည်။ ငါသတင်းထောက် ဒီမှာ သတင်းလာယူတာလို့ ပြောပေမယ့်လည်း passport ပဲ အတွင်းတောင်းနေသည်။ မပါဘူးလို့ ပြောတော့ အိတ်ကိုရှာမည်ဟု ဆိုသည်။ အဲဒါနဲ့ ကျွန်တော့် ကင်မရာအိတ်သူ့ကိုပေးလိုက်သည်။ မှန်ဘီလူတွေကို ထောင်ကြည့်သည်။ ကင်မရာတွေကို နားနားကပ်ပြီး ခလောက်ကြည့်သည်။\nနောက်တော့ ကျွန်တော့အိတ်ထဲက ပတ်စပို့ကိုတွေ့သွားပြီး နောက်တစ်ယောက်ကို ပေးလိုက်သည်။ နောက်တစ်ယောက်က ပတ်စပို့ကိုသိမ်းလိုက်သည်။ ဘာလို့သိမ်းတာလဲဆိုပြီး ပတ်စပို့ကို ပြန်တောင်းတော့ ကျွန်တော့်ကို ပြန်မပေး။ အဲဒီအချိန်မှာ အိတ်ကို ဆက်ရှာနေတဲ့ သူက လိပ်စာကဒ်တစ်ကို တွေ့သွားသည်။\nထိုလိပ်စာကဒ်က BBC က ဦးဝင်းမြင့်ပေးထားသည့် သူ့လိပ်စာကဒ်။ လိပ်စာကဒ်တွင် အင်္ဂလိပ်လို တစ်ဖက် ထိုင်းလို တစ်ဖက်ရေးထားသည်။ ထိုလိပ်စာကဒ်ကို ကြည့်ပြီး You BBC? ဆိုပြီးမေးသည်။ ကျွန်တော် yes လို့ပဲ ပြောလိုက်သည်။ အိုခေ အိုခေ ဆိုပြီး ကျွန်တော်တို့ကို passport တွေ ပြန်ပေးသည်။ ပြီးတော့ ကားမောင်းပြီး ထွက်သွားကြသည်။ သူတို့ ကားကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့… နောက်ဖွင့်အခန်းထဲမှာ အသက်ခြောက်ဆယ်အရွယ်လောက် ရှိတဲ့ မြန်မာမိန်းမကြီးတစ်ယောက်။ သူတို့တွေက ဘယ်ကနေ ဖမ်းလာကြသည်မသိ။\nနောက်တော့ တက္ကစီ တစ်စီးရောက်လာသည်။ ဘန်ကောက်ကို မီတာဖြင့် မောင်းပေးမည်ဟုဆိုသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော် ထိုတက္ကစီကို ငှားပြီး ဘန်ကောက်မြို့သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။\nဘန်ကောက်ရောက်တော့ ကျွန်တော့်ဆီကို ဖုန်းဝင်လာသည်။ တစ်ခြားမဟုတ် ငပုတောမြို့နယ်က သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်၏ အမဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် ဘန်ကောက် ရောက်နေတယ်ဆိုတာ သူ့အမက ရန်ကုန်မှာရှိတဲ့ သူ့မောင်နဲ့ အမေအတွက် အဝတ်စားလေးတွေ လူကြုံပါးချင်သည်ဆိုသည်။ သူက ဘန်ကောက်မြို့အစွန် တစ်နေရာမှာ တရားမဝင် နေထိုင်သူဖြစ်ပြီး သူ့ဆီကို လာခဲ့ပေးဖို့ ပြောသည်။ ကျွန်တော်သူပြောသည့်နေရာကို မသိ ထို့ကြောင့် သူ့ကို နောက်နေ့ ညနေမှာ ပုသုနန်ဝန်းကျင်မှာ တွေ့မည်ဟု ချိန်းလိုက်သည်။\nနောက်နေ့ ညနေရောက်တော့ ကျွန်တော် ပလက်တီနမ် ပလာဇာထဲ လျှောက်ပတ်ကြည့်နေရင်းသူ့ကို စောင့်သည်။ မိုးသာ ချုပ်သွားသည် သူရောက်မလာ။ ထို့ကြောင့် သူ့ဖုန်းကိုခေါ်ကြည့်တော့ စက်ပိတ်ထားသည်။ ကျွန်တော်လည်း အလုပ်ကိစ္စတွေပြီးပြီမို့ နောက်နေ့မနက် လေယာဉ်ဖြင့် မြန်မာပြည်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။\nမြန်မာပြည် ပြန်ရောက်ပြီးမှ သိရသည်။ သူငယ်ချင်းရဲ့ အမဖြစ်သူက ကျွန်တော့်ဆီလာရင်း လမ်းမှာ ရဲနဲ့တိုးပြီး ရှိသမျှ ပိုက်ဆံရော တယ်လီဖုန်းပါ တောင်းသွားသည်ဟု ဆိုသည်။\nအရင်အစိုး လက်ထက်က ထိုင်းနိုင်ငံမှာ ရောက်နေတဲ့ မြန်မာဆိုရင် နိုင်ငံရေးလုပ်တဲ့လူ အစိုးရကို အတိုက်အခံလုပ်တဲ့လူတွေဟု ရန်ညိုးထားပြီး မြန်မာနိုင်ငံသားတွေကို အကူညီပေးဖို့ရာ ပျက်ကွက်ခဲ့ကြသည်။ အရပ်ထောင်ထောင်မောင်းမောင်း ဗလကောင်းကောင်းနှင့် မြန်မာပြည်မှာဆိုလျှင် လူမိုက်လုပ်မည့် ရုပ်မျိုးနှင့် လူများပင်လျှင် ထိုင်းနိုင်ငံမှာ အမြီးကုတ် နေကြရသည်အထိ ကူရာ ကယ်ရာမဲ့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။\nကူရာကယ်ရာမဲ့ သိန်းချီရှိသော မြန်မာအလုပ်သမားတွေက လဒ်စားတဲ့ရဲတွေရဲ့ ငွေတွင်းဖြစ်နေသည်။ တစ်ခုခုဖြစ်လာလျှင်ပင် အားကိုးစရာ မရှိ။\nဒီမိုကရေစီခောတ် ဒီမိုကရေစီ အစိုးရ ပြည်သူက ရွေးကောက်တင်မြှောက်ထားတဲ့ အစိုးရလို့ ကြွေးကြော်နေသော ယခုအစိုးရ လက်ထက်မှာရော ရေးနည်းငါးများကို ပစ်ထားကြဦးလေမလား မသိ…..\nCredit to (Ko) Soe Zeya Tun


ကျင့်ထုံးပျက် လူ့အဖွဲ့အစည်း – Min Thayt\nMin Thayt May 16, 2019 August 20, 2019\n• အလုပ်မလုပ်ပဲ အစာမစားရ။\n• လုပ်သလောက် စားရမယ်။\nမြန်မာ့လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ ကျင့်ထုံးတွေ ပျက်တာကြာနေပြီ။ အခြေခံကျင့်ဝတ်တွေ ပျက်နေတာကြာပြီ။ လူတွေက အချောင်စားချင်တယ်။ ရေသာခိုတယ်။ ဖြတ်လမ်းနည်း လိုက်တယ်။ မလုပ်ပဲ စားချင်တယ်။ ဖြတ်စား လှီးစား၊ အမှီးကျက် အမှီးစား ခေါင်းကျက် ခေါင်းစား လုပ်တယ်။ လည်ရင် လည်သလို လုပ်တယ်။ ထိုက်တန်တဲ့ ရင်းနှီးမှု မလုပ်ချင်ဘူး။ အလွယ်လိုက်ကြတယ်။ ဆူလွယ်နပ်လွယ်တွေပဲ မျှော်နေတယ်။\nဒါဟာ မြန်မာ့လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ တွေ့နေရတဲ့ လူ့အမူအကျင့်တွေ ဖြစ်ပါတယ်။ ဘယ်နေရာ၊ ဘယ်ဌာန၊ ဘယ်ဒေသ၊ ဘယ်အချိန်ကာလ၊ ဘယ်နယ်ပယ်မှာမဆို တွေ့နေရတဲ့ အပြုအမူတွေဖြစ်ပါတယ်။ ကျင့်ထုံးပျက် လူ့အဖွဲ့အစည်း ဖြစ်နေပါတယ်။\nမြန်မာ့လူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ အနာဂတ်ကို ဉာဏ်မှီသလောက် မှန်းကြည့်လိုက်စမ်းပါ။ နှစ်လိုဖွယ်၊ နေပျော်ဖွယ် ဖြစ်မယ့် လူ့အဖွဲ့အစည်းပုံစံတွေထဲက ဘယ်လိုပုံစံထွက်လာနိုင်ပါလိမ့်။ မျှော်လင့်လို့ရတဲ့ ရာခိုင်နှုန်းဟာ ဘယ်လောက်လဲ။ (၉၀) ရာခိုင်နှုန်းလား၊ (၇၀) လား၊ (၅၀) လား၊ သို့မဟုတ်… (၃၀) လား၊ (၁၀) လား။ သုည လား။ ဒါမှမဟုတ် သုညအောက် အနုတ် (၄၀) လောက်လား။\nကိုယ့်နဘေး၊ ကိုယ့်ဝန်းကျင်၊ ကိုယ့်နယ်ပယ်၊ ကိုယ့်အသိုင်းအဝန်း၊ ကိုယ့်ဌာန၊ ကိုယ့်ဒေသကို မျက်လုံး ပြူးပြဲ ကြည့်ဖို့ တိုက်တွန်းလိုက်ချင်ပါတယ်။ ကိုယ့်ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အလုပ်လုပ်ပြီး စားနေတဲ့လူ ဘယ်နှယောက်ရှိ သလဲ။ အလုပ်မလုပ်ဘဲ စားနေတဲ့လူ ဘယ်နှယောက်ရှိသလဲ။\nအလုပ်လုပ်ပြီးစားနေတဲ့လူ ဆိုတာ အလုပ်တစ်ခုမှာ ထိုက်တန်တဲ့အားထုတ်မှု၊ ထိုက်တန်ရဲ့လုပ်အား၊ ထိုက်တန် တဲ့ ရင်းနှီးမြုပ်နှံမှု ပြုထားပြီး စားသောက်နေထိုင်တဲ့လူကို ခေါ်တာဖြစ်ပါတယ်။\nအလုပ်မလုပ်ဘဲ စားနေတဲ့လူဆိုတာ အလုပ်တစ်ခုကို ဟန်ပြ၊ ယောင်ပြ လုပ်ပြီး အချောင်စား၊ ရေသာခို၊ ဖြတ်စားလှီးစား၊ ခေါင်းပုံဖြတ် အမြတ်ထုတ်၊ ဖြတ်စား ခုတ်စားလုပ်ပြီး စားသောက်နေထိုင်နေတဲ့လူကို ခေါ်တာ ဖြစ်ပါတယ်။ ထိုက်တန်တဲ့ လုပ်အားကို မပေးဘဲ ခိုးစား၊ လာဘ်စားပြီး ရှင်သန်နေတဲ့လူ ကို ခေါ်တာဖြစ်ပါတယ်။\nမြန်မာပြည် လူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ (၆၀) ရာခိုင်နှုန်းကျော်က အလုပ်မလုပ်ဘဲ စားနေတဲ့လူတွေသာ များနေပါ တယ်။ သူတောင်းစား အပေါဆုံးက မြန်မာပြည်မှာပါ။ သူတောင်းစားလို့ ပြောတဲ့အခါမှာ လမ်းဘေးက၊ ကားဂိတ် နားက၊ ရွာစဉ်လှည့်လှည်နေတဲ့ ခွက်လက်ဆွဲတောင်းစားနေတဲ့သူတွေကိုချည်း ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဌာန တိုင်းမှာ ခွင်ရှာပြီး အမြတ်ထုတ်၊ ခိုးစား၊ တောင်းစားနေတဲ့လူတွေလည်း ပါဝင်နေပါတယ်။ ခွင်ကောင်းကောင်း ရှာကြံရေးဟာ မြန်မာ့လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ ဓလေ့တစ်ခုလို ဖြစ်နေပါတယ်။\nလူတွေဟာ ထိုက်တန်တဲ့လုပ်အားကို မပေးဘဲ ပိုက်ဆံရချင်တယ်။ ဒီလိုအမူအကျင့်တွေဟာ မြန်မာ့လူ့အဖွဲ့ အစည်းကို သတ်ဖြတ်နေတာကြာပါပြီ။ လူတွေက ခိုးတာ၊ ဝှက်တာ၊ လိမ်တာကို ရှက်စရာလို့ မမြင်တော့ပါဘူး။ ခွင်ကောင်းကောင်း တစ်နေရာ ရထားသူဟာ သူငယ်ချင်းတွေထဲမှာ၊ မိသားစုတွေထဲမှာ ဂုဏ်တက်တယ်လို့ ယူဆကြတဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းဖြစ်နေပါတယ်။\nကြားပေါက် ဆိုတာ မြန်မာတွေရဲ့ပါးစပ်ဖျားမှာ နေစဉ်လိုလို သုံးတဲ့ အသုံးဖြစ်နေပါတယ်။ ဒီအလုပ်က ကြား ပေါက်သိပ်ရတာ… ဆိုတဲ့ ပြောဆိုမှုတွေ ခပ်များများ ကြားဖူးမယ် ထင်ပါတယ်။ ဒီနေရာ ရလိုက်ရင်တော့ ခွင်ပဲ…. ဆိုတာတွေက မြန်မာတွေရဲ့နှုတ်ဖျားမှာ အာဝဇွန်းရွှင်ရွှင် ကြားရတဲ့ကိစ္စ ဖြစ်နေပါတယ်။\nခိုးတာ၊ ဝှက်တာ၊ လိမ်တာ၊ ရိုက်တာ၊ ဖြတ်စားလှီးစားလုပ်တာ၊ ကြားပေါက်ရှာတယ် ဆိုတာတွေက လုပ်ပိုင်ခွင့် များများရထားတဲ့ ဌာနဆိုင်ရာတွေ၊ အာဏာရှိတဲ့ အဖွဲ့အစည်းတွေ၊ ငွေရပေါက်ရလမ်းများတဲ့ စီမံကိန်းတွေ မှာ အများဆုံးတွေ့နေရတယ်။ ရာထူးဌာနန္တရဟာ မြန်မာတွေအတွက် ဖြတ်စားလှီးစား၊ ခွင်ဖန်စားနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးတွေလို ဖြစ်နေပါတယ်။\nဒီလို ဓလေ့ဆိုး၊ စရိုက်ဆိုး၊ အမူအကျင့်ဆိုးတွေဟာ စာပေတွေနဲ့ မှတ်တမ်းတင်မထားပေမယ့် မြန်မာတွေရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝမှာ အမြဲလိုလို ကြုံနေရပါတယ်။ ကိုယ့်နဘေးမှာ ၊ ကိုယ့်ဝန်းကျင်မှာ အလွယ်တကူ ကြားနိုင်၊ မြင်နိုင် နေတာချည်းပါပဲ။ သတိမူမူထား ကြည့်တဲ့လူကတော့ ပိုမြင်ပါလိမ့်မယ်။ ဖာသိဖာသာနေတဲ့သူကတော့ သတိထားမိမယ်တောင် မထင်ပါ။ သတိမမူ ဂူမမြင်၊ ဖာသိဖာသာသမားကလည်း မြန်မာတွေမှာ အများသား။\nဒါဟာ လူ့အဖွဲ့အစည်း ပြဿနာဖြစ်နေပါတယ်။ ဒီအရာကို ပြဿနာလို့ မြင်ကို မြင်ရပါမယ်။ ပြဿနာကို ပြဿနာလို့ မမြင်သရွေ့ ဘယ်သူကမှ အရေးစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘယ်သူကမှ ဖြေရှင်းစရာ၊ ကုစားရမယ့် အရာလို့ မြင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ပြဿနာကို ပြဿနာလို့ မမြင်သရွေ့ မြန်မာ့လူ့အဖွဲ့အစည်းက နောက်နှစ် (၁၀၀) လောက်မှာ ပျောက်ခြင်း မလှပျောက်သွားမှာ အသေချာပါပဲ။\nမြန်မာပြည်မှာ ခိုးခွင့်ရှိနေတယ်။ ခိုးခွင့်က များများကို ရှိနေတယ်။ ခိုးခွင့်ရှိလို့ ခိုးကြတာ ထုံးစံပါပဲ။\nမြန်မာပြည်မှာ အချောင်စားခွင့် ရှိတယ်။ အချောင်စားလို့ ရလို့ အချောင်သမားတွေပေါတာ သိပ်ထူးဆန်းတဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်ပါဘူး။\nမြန်မာပြည်မှာ ဖြတ်စားလှီးစား လုပ်ခွင့်ရှိတယ်။ ဖြတ်စားလှီးစား လုပ်သူအတွက် ပြစ်ဒဏ်ဆိုတာ တိတိကျကျ မရှိဘူး။ ပြစ်ဒဏ်ဆိုတာ စာရွက်ထဲမှာ သာရှိနေတယ်။ လက်တွေ့မှာတော့ ငွေများ တရားနိုင်။ တရားရုံးတွေ ဆိုတာလည်း မတရားရုံးတွေ ဖြစ်နေတော့ ပြည်သူက တရားဥပဒေဆိုတဲ့အပေါ်မှာ အယုံအကြည် မရှိတော့။\nစစ်တမ်းတစ်ခုလောက် လုပ်သင့်တယ်။ မြန်မာပြည်ရဲ့တရားရေးကဏ္ဍအပေါ်မှာ ပြည်သူလူထုရဲ့ယုံကြည်မှု ဘယ်လောက်ရှိသလဲဆိုတာကို ဆန်းစစ်တဲ့ စစ်တမ်းတစ်ခု။ သုတေသန အဆင့်ထိ မလိုသေးပါဘူး။ စစ်တမ်း လောက်ဆိုရင်ကို ရပါပြီ။ တရားရေးနယ်ပယ်နဲ့ သက်ဆိုင်နေတဲ့ တရားရုံးတွေ၊ တရားသူကြီးတွေ၊ ရှေ့နေတွေ၊ ဥပဒေအရာရှိတွေ၊ ရဲတွေအပေါ်မှာ ပြည်သူလူထုရဲ့ ယုံကြည်မှု ဘယ်လောက်ရှိသလဲဆိုတာကို စစ်တမ်း ထုတ် သင့်ပါတယ်။\nစစ်တမ်းလုပ်လို့ ထွက်လာရင် အဖြေက သိနေပြီးသားပဲ။ ပြေးမကြည့်တွေးကြည့်ရင်ကို သိနိုင်ပါ့။ ဒါဟာ သိပ် ခက်တဲ့ မှန်းဆချက် ဟုတ်မယ် မထင်ပါဘူး။ စစ်တမ်းထွက်လာရင်လည်း အော်လိုက်ကြမယ့်ဖြစ်ခြင်း။ ကျီးတွေ လို။\nအမေရိကန် သမ္မတတစ်ယောက် ပြောဖူးတာ ရှိတယ်။ ‘သူခိုးတစ်ယောက်ဟာ ရထားတွဲပေါ်က အထုပ် တစ်ထုပ်ကိုသာ ခိုးနိုင်တယ်။ တက္ကသိုလ်ပညာတတ်တစ်ယောက်ကတော့ ရထားတွဲကြီးတစ်ခုလုံးကို ခိုးနိုင် တယ်’ ဆိုလား။ စဉ်းစားသာ ကြည့်ပေတော့။\nမြန်မာ့လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ မြန်မာတွေဟာ ကိုယ့်အချင်းချင်း ကျင့်ထုံးကောင်းတွေကို သွတ်သွင်းပေးဖို့ တာဝန် ရှိတယ်။ အနုပညာကလည်း အနုပညာအလျောက်၊ စာပေကလည်း စာပေအလျောက်၊ ပညာရေးကလည်း ပညာရေးအလျောက်၊ ဘာသာရေးကလည်း ဘာသာရေးအလျောက်။ အခုဖြစ်နေတာက အခုလို ပြောနေတဲ့ အနုပညာ၊ စာပေ၊ ပညာရေး၊ ဘာသာရေး…. ဆိုတာတွေ အပြင် တခြားနယ်ပယ်တွေမှာကိုယ်က အခြေခံ ကျင့်ဝတ်တွေ ပျက်စီးနေတာ တွေ့ရလို့ ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းနေပါတယ်။\nလူတွေကို အလုပ်မလုပ်ဘဲ မစားစေရဘူး။ ကလေးတစ်ယောက်ကိုတောင် ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးတတ်အောင်၊ သူ့ထမင်း သူခူးစားတတ်အောင်၊ သူ့ပန်းကန် သူဆေးတတ်အောင်၊ သူ့သွား သူတိုက်တတ်အောင်၊ သူ့လွယ် အိတ်သူ လွယ်တတ်အောင်၊ သူစားပြီးသား အမှိုက် သူကြုံးတတ်အောင် သင်ကြားပေးရမှာဖြစ်ပါတယ်။ အမှီ အခိုကင်းတဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းဖြစ်အောင် ပျိုးထောင်ပေးရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ နို့သက်ခံစို့ တဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းကို ငြင်းပယ်ရမှာဖြစ်တယ်။\nမြန်မာတွေဟာ အလုပ်လုပ်ကြပါတယ်။ သို့ပေမယ့် ခေတ်စနစ် အပြောင်းအလဲမှာ လုပ်သလောက် မစားရတဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းပေါ်လာတယ်။ တစ်ဖက်မှာလည်း မလုပ်ဘဲနဲ့စားရတဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းပေါ်လာတယ်။ ဒါ့ကြောင့် ထိုက်ထိုက်တန်တန် လုပ်အားထုတ်ထားတဲ့လူတွေမှာ အမြင်တစ်ခု အမြစ်စွဲသလို စွဲလာတယ်။ မလုပ်ဘဲနဲ့ စားရတဲ့ လူတွေလို ဖြစ်ချင်လာတယ်။ မလုပ်လည်း စားရသားပဲ… ဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ ဝင်လာ တယ်။ ဒါ့ကြောင့် ရေသာခို၊ အချောင်စားချင်တဲ့စိတ်တွေ ပေါက်ဖွားလာတယ်။ ဒီလိုစိတ်ဓာတ်တွေအတိုင်း ပြုမူကြတော့တာပဲ။\n• အမှားဟာ အမှန်ဖြစ်။\n• အစတုန်းက လူတွေက အကျင့်တွေကို လုပ်။\n• အခုတော့ အကျင့်တွေက လူတွေကို ပြန်လုပ်။\nဒီလိုနဲ့ မြန်မာ့လူ့အဖွဲ့အစည်းဟာ ပြောင်ပြောင်ရောင်ရောင် ရှိမနေတော့တာ ကြာပြီ။\n၁၆ ၊ မေ ၊ ၂၀၁၉ ။\nTagged Analysis on Myanmar, Myanmar, Myanmar Society, Politics\nPrevious post အမျိုးသားရေးဝါဒ ဘယ်လိုလဲ…\nNext post တို့လူငယ်


Penny စကားလုံးဆိုင်ရာ အီဒီယံ အသုံးအနှုန်းများ\n27 ဧပြီ၊ 2009\nဒီတပတ် penny (ပြားစေ့)နဲ့ပတ်သက်တဲ့ အီဒီယံ အသုံးအနှုန်းများဖြစ်တဲ့ penny wise and pound foolish, pinch pennies, နဲ့apenny saved isapenny earned တို့ကို တင်ပြပေးထားပါတယ်။\nPenny wise and pound foolish - penny (ပြားစေ့) wise (ဥာဏ် အမျှော်အမြင် ရှိခြင်း) pound (အင်္ဂလိပ် စတာလင် ပေါင်ငွေ) foolish (ဥာဏ်မရှိ မိုက်မဲခြင်း) - တိုက်ရိုက် အဓိပ္ပါယ်က 'ပြားစေ့သုံးတဲ့ နေရာမှာတော့ စေ့စပ်ပြီး ပို တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ပေါင်ငွေကို သုံးတဲ့အခါမှာတော့ အမျှော်အမြင် နည်းတယ်' လို့ တိုက်ရိုက် ပြန်ဆိုနိုင်ပါတယ်။ အီဒီယံ အဓိပ္ပါယ်က ပြားစေ့လို မဆိုလောက် တပြား နှစ်ပြားမှာတော့ ကပ်စီးနည်းနေပြီး တန်ဖိုးများတဲ့ နေရာမှာကျတော့ ချင့်ချင့်ချိန်ချိန် မရှိဘဲ အသုံးများ အခြေအနေမှာ ပြောဆို သုံးစွဲနိုင်ပါတယ်။\n"My friend isapenny wise and pound foolish. She economizes on small things, but wastes all of her money on big things."\n"ကျနော် သူငယ်ချင်းက အသေးအဖွဲ ဆိုရင် တွက်ချက် သုံးပြီး အကုန်အကျ များတဲ့ အရာတွေအတွက်တော့ အသုံးကြမ်းတယ်။ မဆိုသလောက် ပစ္စည်းတွေဆိုရင် ချွေးတာ သုံးတတ်ပြီး ဈေးကြီးကြီးတွေကိုတော့ သူမက ရှိတဲ့ငွေတွေကို အကုန်ဖြုန်းတော့တယ်။"\nPinch pennies - pinch (ဆိတ်ဆွဲ/လိမ်ဆွဲခြင်း၊ စေ့စေ့စပ်စပ်ရှိခြင်း)၊ pennies (ပြားစေ့များ) - တိုက်ရိုက် အဓိပ္ပါယ်က 'ပြားစေ့တွေနဲ့တော့ စေ့စေ့စပ်စပ် ရှိခြင်း' ကို ဆိုလိုပါတယ်။ လူတဦးက ငွေနဲ့ ပတ်သက်လာရင် ပြားစေ့တွေ သုံးရာမှာ စေ့စေ့စပ်စပ် သုံးစွဲတက်ရင် ဒီလူကို တပြားနှစ်ပြား ပြားစေ့တောင် သိတတ်တဲ့ ကပ်စေးနည်း ကော်တရာလို့ ပြောဆိုနိုင်ပါတယ်။\n"My grandmother always pinches pennies and never spends her money foolishly."\n"ကျွန်တော့် အဖွားကတော့ ငွေကို တပြား နှစ်ပြားက အစ သိပ်သိတတ်၊ စေ့စပ်ပါတယ်။ ဘယ်တော့မှ ငွေကို အကျုိုးမရှိပဲ သုံးစွဲခြင်းမရှိပါဘူး။"\nA penny saved isapenny earned - penny (ပြားစေ့)၊ saved (မသုံးမစွဲ စုဆောင်းထားသည်)၊ earned (ရှာဖွေရရှိငွေ) - စကားစုတခုလုံးရဲ့  တိုက်ရိုက် အဓိပ္ပါယ်ကတော့ 'တပြားစုမိရင် တပြား ရှာလို့ ရခြင်းလို့' ဆိုနိုင်ပါတယ်။ အီဒီယံ အသုံးမှာတော့ မသုံးဘဲ ငွေစုနိုင်ရင် စုလို့ ရတဲ့ငွေဟာ တပင်တပန်း နေ့စဉ် ရှာဖွေ ရရှိတဲ့ ငွေနဲ့ အတူတူ ဖြစ်ပါတယ်။ တနည်းဆိုရင် တပတ်မှာ ခြောက်ရက် အလုပ်လုပ်ပြီး ခြောက်ရက် ရတဲ့ဝင်ငွေကို သုံးဖြုန်းပစ်မဲ့ အစား တပတ် ငါးရက် အလုပ်လုပ် တရက်စာကို စုနိုင်ရင် ခြောက်ရက် လုပ်ခရငွေနဲ့ အတူတူဖြစ်ပါတယ်။ နောက်ပြီး ပင်စင်သွားဖို့ အသက် ရှစ်ဆယ် အထိ အလုပ်လုပ်ပြီး ရသမျှငွေကို သုံးဖြုန်းပစ်မယ့် အစား စုစုဆောင်းဆောင်း လုပ်နိုင်ရင် အသက် ခြောက်ဆယ်လောက်နဲ့ အိုစာနာစာ ပြည့်စုံဖူလုံပြီး အနားယူနိုင်တဲ့ သဘောဖြစ်ပါတယ်။\n"A penny saved isapenny earned and it is better to be thrifty sometimes than to only work more hours."\n"စုလို့ ရတဲ့ ငွေဟာ ကိုယ့်ရဲ့  ဝင်ငွေပါ။ ဒါကြောင့် တခါတလေ စေ့စေ့စပ်စပ် သုံးစွဲတာဟာ အလုပ်ချိန်တွေ ပိုလုပ်တာထက် ပိုပြီး အကျိုးရှိတဲ့ သဘောဖြစ်ပါတယ်။"\nဒီတပတ် penny (ပြားစေ့) နဲ့ပတ်သက်တဲ့ အီဒီယံအသုံးအနှုန်းများဖြစ်တဲ့ penny wise and pound foolish, pinch pennies, နဲ့apenny saved isapenny earned တို့ဖြစ်ပါတယ်။\npenny wise and pound foolish - penny (ပြားစေ့) wise (ဥာဏ် အမျှော်အမြင်ရှိခြင်း) pound (အင်္ဂလိပ်စတာလင်ပေါင်ငွေ) foolish (ဥာဏ်မရှိမိုက်မဲခြင်း) - တိုက်ရိုက်အဓိပ္ပါယ်က 'ပြားစေ့သုံးတဲ့နေရာမှာတော့ စေ့စပ်ပြီး ပိုတန်းဖိုးကြီးတဲ့ ပေါင်ငွေကို သုံးတဲ့အခါမှာတော့ အမျှော်အမြင်နည်းတယ်' လို့ တိုက်ရိုက်ပြန်ဆိုနိုင်ပါတယ်။ အီဒီယံအဓိပ္ပါယ်က ပြားစေ့လို မဆိုလောက်တပြားနှစ်ပြားမှာတော့ ကပ်စီးနည်းနေပြီး တန်းဖိုးများတဲ့နေရာမှာကျတော့ ချင့်ချင့်ချိန်ချိန်မရှိပဲ အသုံးများအခြေအနေမှာ ပြောဆိုသုံးစွဲနိုင်ပါတယ်။\n"ကျနော့်သူငယ်ချင်း အသေးအဖွဲဆိုရင် တွက်ချက်သုံးပြီး အကုန်အကျများမယ့်အရာတွေအတွက်တော့ အသုံးကြမ်းတယ်။ မဆိုသလောက် ပစ္စည်းတွေဆိုရင် ချွေးတာသုံးတက်ပြီး ဈေးကြီးကြီးတွေကိုတော့ သူမက ရှိတဲ့ငွေတွေကို အကုန်ဖြုန်းတော့တယ်။"\npinch pennies - pinch (စိတ်ဆွဲ လိမ်ဆွဲခြင်း၊ စေ့စေ့စပ်စပ်ရှိခြင်း)၊ pennies (ပြားစေ့များ) - တိုက်ရိုက်အဓိပ္ပါယ်က 'ပြားစေ့တွေနဲ့တော့ စေ့စေ့စပ်စပ်ရှိခြင်း' ကို ဆိုလိုပါတယ်။ လူတဦးက ငွေနဲ့ပတ်သက်လာရင် ပြားစေ့တွေ သုံးရာမှာ စေ့စေ့စပ်စပ် သုံးစွဲတက်ရင် ဒီလူကို တပြားနှစ်ပြား ပြားစေ့တောင် သိတက်တဲ့ ကပ်စေးနည်းကော်တရာလို့ ပြောဆိုနိုင်ပါတယ်။\n"ကျနော့်အဖွားကတော့ ငွေကို တပြားနှစ်ပြားကအစ သိပ်သိတက် စေ့စပ်ပါတယ်။ ဘယ်တော့မှ ငွေကို အကျုိုးမရှိပဲ သုံးစွဲခြင်းမရှိပါဘူး။"\na penny saved isapenny earned - penny (ပြားစေ့)၊ saved (မသုံးမစွဲ စုဆောင်းထားသည်)၊ earned (ရှာဖွေရရှိငွေ) - စကားစုတခုလုံးရဲ့  တိုက်ရိုက်အဓိပ္ပါယ်ကတော့ 'တပြားစုမိရင် တပြားရှာလို့ရခြင်းလို့' ဆိုနိုင်ပါတယ်။ အီဒီယံအသုံးမှာတော့ မသုံးဘဲငွေစုနိုင်ရင် စုလို့ရတဲ့ငွေဟာ တပင်တပန်း နေ့စဉ်ရှာဖွေရရှိတဲ့ငွေနဲ့ အတူတူဖြစ်ပါတယ်။ တနည်းဆိုရင် တပတ်မှာ ခြောက်ရက်အလုပ်လုပ်ပြီး ခြောက်ရက်ရတဲ့ဝင်ငွေကို သုံးဖြုန်းပစ်မယ့်အစား တပတ်ငါးရက် အလုပ်လုပ် တရက်စာကို စုနိုင်ရင် ခြောက်ရက်လုပ်ခရငွေနဲ့ အတူတူဖြစ်ပါတယ်။ နောက်ပြီး ပင်စင်သွားဖို့ အသက်ရှစ်ဆယ်အထိ အလုပ်လုပ်ပြီး ရသမျှငွေကို သုံးဖြုန်းပစ်မယ့်အစား စုစုဆောင်းဆောင်းလုပ်နိုင်ရင် အသက်ခြောက်ဆယ်လောက်နဲ့ အိုစာနာစာပြည့်စုံဖူလုံပြီး အနာယူနိုင်တယ် သဘောဖြစ်ပါတယ်။\n"စုလို့ရတဲ့ငွေဟာ ကိုယ့်ရဲ့  ဝင်ငွေပါ။ ဒါကြောင့် တခါတလေ စေ့စေ့စပ်စပ် သုံးစွဲတာဟာ အလုပ်ချိန်တွေ ပိုလုပ်တာထက် ပိုပြီးအကျိုးရှိတဲ့ သဘောဖြစ်ပါတယ်။"


ရိုဟင်ဂျာများသိထိုက်သောသမိုင်းဖြစ်ရပ်မှန်များ ( အပိုင်း ၁ – ၂ ) | Burma Muslim\n“ထင်ရှားသော မြန်မာနိုင်ငံတိုင်းရင်းသား လူမျိုးများဖြစ်သည့် `တိဗက်-မြန်မာ´ အနွယ်ဝင်များနှင့် `ထိုင်း-တရုတ်´ တို့သည် လယ်ယာစိုက်ပျိုးထွန်ယက် လုပ်ကိုင်ရန် မြေဆီသြဇာ အလွန်ကောင်း မွန်သော မြန်မာ့ မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသများသို့ ချင်းနင်းဝင်ရောက် အ ခြေချနေထိုင် လာသော အခါ ကမ္ဘာ့ အရှေ့နှင့် အနောက် ပင်လယ်ရေကြောင်း ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေးလုပ်ငန်းတွင် တစ်ဖက် ကမ်းရောက် အောင် ကျွမ်းကျင်နေပြီ ဖြစ်သော အာရဗ်ကုန်သည်တို့သည်လည်း အာ(ရ်)ကန်(ရခိုင်ဒေသ) တွင် အခြေ ချနေထိုင်ရန် နှစ်ခြိုက် သဘော ကျခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က ဒေသခံအုပ်ချုပ်ရေး ဆိုင်ရာ အရပ် လူကြီး တို့သည်လည်း အာရဗ်ကုန်သည် များ၊ စစ်ရေးကျွမ်းကျင်သူများအား ၀မ်းသာအားရ လက်ခံကြို ဆိုခဲ့သည်။\nအာရဗ်လူမျိုးများအား အမြင့်ဆုံးရာထူးရာခံများ ချီးမြှင့်ပေးခဲ့သည့်အပြင် ဒေသခံအမျိုးသမီးများနှင့်လည်း ထိမ်းမြားလက်ထပ်ခွင့်ပေးခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစတင်၍ ရွှေ့ပြောင်းအခြေချနေထိုင်လာသူ အာရဗ်လူမျိုးတို့ သည် အာ(ရ်)ကန်(ရခိုင်)တွင် အစ္စလာမ်သာသနာပြု လုပ်ငန်းများကို အားသွန်ခွန်စိုက် ဆောင်ရွက်ခဲ့ပြီး၊ ၄င်းမှတစ်ဆင့် အာရဗ်တို့၏ အစ္စလာမ်သာသနာပြုလုပ်ငန်းသည် မြန်မာနိုင်ငံအတွင်း ဘက်သို့လည်း ကူးစက်ကျယ်ပြန့်လာခဲ့သည်။ များပြားလှစွာသောအစ္စလာမ့်သာသနိကအဆောက်အဦးနှင့် ဘာသာရေး ဆိုင်ရာအထိမ်း အမှတ်အဆောက်အဦးများစွာကို အာ(ရ်)ကန်(ရခိုင်)ဒေသအနှံအပြားတွင် ယနေ့တိုင် အထင်အရှား တွေ့မြင်နိုင်သည်။” (အမ်အေ.ဂဖ္ဖါ(ရ်))\nတမန်တော်မိုဟမ္မတ် လမ်းညွှန်သင်ကြားပေးခဲ့သော အစ္စလာမ်သာသနာတော်သည် အလွန်ကျစ်လစ်ခိုင်မာ အင်အားကောင်းမွန်မှုကြောင့် နှစ်(၁၀၀)အတွင်း ကမ္ဘာ့အရှေ့အနောက်ဒေသရှိ နိုင်ငံအနှံ့အပြားသို့ အစ္စလာမ်သာသနာရောင်ဝါ ထွန်းကားခဲ့သည်။ အစ္စလာမ်သာသနာရောင်ဝါ ထွန်းကားစကာလကပင် အာရဗ်နိုင်ငံများမှ ရောက်ရှိလာသော အာရဗ်စစ်သည် စစ်သားများ၊ သင်္ဘောသားများ၊ ကုန်သည်များနှင့် သာသနာပြုသူများ အဦးဆုံးရောက်ရှိလာသော အာ(ရ်)ကန်(ရခိုင်)ဒေသရှိ ဆိပ်ကမ်းမြို့များမှတစ်ဆင့် အစ္စလာမ်သာသနာသည် အာ(ရ်)ကန်(ရခိုင်)ဒေသသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အာရဗ်တို့သည် နဂိုကပင် စီးပွားကူးသန်းရောင်းဝယ်ဖောက်ကားရေးကို ခုံမင်သူများဖြစ်ပေရာ သူတို့သည် စီးပွားရေးအရ လည်းကောင်း၊ ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေးအရလည်းကောင်း၊ သာသနာပြုရေးအတွက် လည်းကောင်း တစ်နိုင်ငံ မှ တစ်နိုင်ငံသို့ အစဉ်သဖြင့် ကူးလူးဆက်သွယ်မှုများရှိခဲ့သည်။ အေဒီ(၈)ရာစုတွင် မြန်မာနိုင်ငံ သည် ၄င်းမှ ထွက်ရှိသော အသင့်ကုန် ပစ္စည်းများ အတွက် နိုင်ငံခြားသားများ အကြိုက်တွေ့ ရှိသော ဈေးကွက်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် အာရဗ်ကုန် သည်တို့သည်လည်း ထိုစဉ်က ကုန်ပစ္စည်းချင်း ဖလှယ် သောစနစ်၏ အကျိုးကျေးဇူးကြောင့် မြန်မာနိုင်ငံမှ ထွက်ကုန်ပစ္စည်းများကို သူတို့နှင့် အသင့်ပါ လာသော ပစ္စည်းများဖြင့် ကုန်ပစ္စည်းဖလှယ်ခြင်းဖြင့် စီးပွားဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ အာရဗ်တို့သည် ထိုကဲ့သို့ ကုန်ကူးသန်း ရောင်း ၀ယ်ရန် အာ(ရ်)ကန်(ရခိုင်)ဒေသရှိဆိပ်ကမ်းမြို့များကို အသုံးပြုခဲ့သည်။အာရဗ်တို့သည် ကူးသန်းရောင်းဝယ်သည့် ကုန်သည်ကြီးများဖြစ်သည့် အားလျော်စွာ သူတို့သည် ပင်လယ်ရေကြောင်းခရီးသွား လုပ်ငန်းကို ကျွမ်းကျင်သည့်အလျောက် ကမ္ဘာ့အရှေ့ဖျားနှင့် အနောက် ဘက်ခြမ်း ရှိ ဒေသများစွာတို့တွင် အစစအရာရာ ချယ်လှယ်နိုင်ခဲ့ သည်။ အာရဗ်တို့ သည် အေဒီ(၈) ရာစုနှင့် အေဒီ(၁၆)ရာစု ကြားကာလတစ်ဝိုက်၌ ကမ္ဘာ့အရှေ့ဖျားဒေသများတွင် ကျွမ်းကျင် ကျင်လည် နေသဖြင့်အာ(ရ်)ကန် (ရခိုင်)ဒေသနှင့်ပတ်သက်၍လည်းကောင်း၊ အောက်မြန်မာပြည် မြစ်ဝ ကျွန်းပေါ်ဒေသနှင့် ပတ် သက်၍လည်း ကောင်း အကောင်း သတင်းကြား ထားသူများဖြစ်သည့်အပြင် ၄င်းနေရာဒေ သသို့လည်း အခေါက်ခေါက် အခါခါ ရောက်ခဲ့ဘူးသူများဖြစ် ခဲ့ကြသည်။ အေဒီ(၈)ရာစုနှင့် (၁၆)ရာစုကြား ကာလတွင် အာရဗ်တို့၏ သြဇာအရှိန်အ၀ါကြီးမားခဲ့သလောက် သူတို့သည် ပါရှန်ပင် လယ် ကွေ့(ယခု အာရဗ် ပင်လယ်ကွေ့)၊ တရုတ်နှင့် အာ(ရ်)ကန်(ရခိုင်)ဒေ သတို့အားလုံး လိုလိုအား အဆင်ဆင်ပြေပြ ထိန်း ချုပ်နိုင် ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်အတောအတွင်း အာရဗ်တို့သည် မြန်မာနိုင်ငံအား အာ(ရ်) ကန် (ရခိုင်) ဒေ သနှင့် အောက်မြန်မာပြည်မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသများအ ဖြစ်နှင့်သာ သိကျွမ်းခဲ့ သည်။ အာရဗ် တို့သည် အာ(ရ်) ကန်(ရခိုင်)နှင့် အောက်မြန်မာပြည်အား `ရာ(ဟ်)မာ´ (ငြိမ်းချမ်း သာ ယာခြင်း) ဒေသအဖြစ် အသိ အမှတ်ပြုခဲ့သည်။ အာရဗ်တို့သည် မြန်မာ့ထွက်ကုန်ဖြစ်သော ၀ါ၊ ၀ါဂွမ်း၊ အမွေး အမျှင်ရှည်သော တိဗက်နွားတစ်မျိုး၏ အမြီးများ၊ ကတ္တီပါ။ သစ်ဝတ္တုပစ္စည်းများ၊ ရှားစောင်း လက်ပပ်ပင်၊ ပြောင်းဖူး၊ကြံ့ချို၊ ကျောက် သံပတ္တမြား၊ ရွှေငွေနှင့်အခြားအဖိုးတန်သတ္တုပစ္စည်းများနှင့် ကျောက် တုံးများ ကို ရောင်း ၀ယ် ဖောက်ကားခဲ့သည်။ဗွေသာလီ (ဝေသာလီ)မင်းဆက် `မဟာစန္ဒရား´မင်းနန်းတက်စဉ်ကာလ အေဒီ (၇၈၈)တွင် ရမ်းဗြဲကျွန်း တစ်ဝိုက်၌ များပြား လှ စွာသော ကုန်သည် သင်္ဘောများ ပျက်ခဲ့သည်။ သင်္ဘောသားများသည် အာရဗ် များဖြစ်ကြသည်။ အာရဗ်သင်္ဘောပျက်များအား သက်ဆိုင် ရာမှ အာ(ရ်)ကန်ကုန်းတွင်း ပိုင်းဒေသများတွင် အခြေချနေထိုင်စေခဲ့သည်။အာရဗ်အခြေချနေထိုင်သူတို့သည် ဒေသခံအမျိုးသမီးများနှင့်အိမ်ထောင်ပြုခဲ့ကြ ပြီး ဒေသခံများနှင့် ရောနှောစွာ နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ အာရဗ်တို့၏ အိမ်ထောင်သည် ဘက် မှ မွေးဖွား လာသော သွေးနှောဒေသခံတို့သည်လည်း အစ္စလာမ်သာသနာဝင် များဖြစ်လာခဲ့သည်။ ၄င်း အာရဗ် တို့သည် ပင်လယ်ခရီးသွားကူးသန်းရောင်းဝယ် ရေးလုပ်ငန်းကို ထာဝရစွန့်လွှတ်ခဲ့ပြီး မိမိတို့ အိမ်ထောင် သားမယားများနှင့် အိုးမကွာအိမ်မကွာ လယ်ယာစိုက်ပျိုးရေးလုပ်ငန်းများကိုသာ စွဲမြဲလုပ် ကိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ အာရဗ်တို့သည် ဗလီများစွာ တည်ဆောက် ခဲ့ပြီး အစ္စလာမ်သာသနာပြု လုပ် ငန်း ကို စတင်ခဲ့လေသည်။\nစစ်ရေးကျွမ်းကျင်ပြီး အစ္စလာမ်သာသနာပြု လုပ်ငန်းကိုလည်း အားသွန်ခွန်စိုက်ဆောင်ရွက်ခဲ့သော `မိုဟမ္မဒ်ဟာနိဖ်´ဆိုသူသည် အေဒီ(၆၈၀)တွင် အာ(ရ်)ကန်(ရခိုင်)မြောက်ဘက်တောတွင်းဒေသ၌ ထိုစဉ်ကနေထိုင်သောလူအရိုင်းအစိုင်း(cannibals)တို့၏ ဘုရင်မ`ကယာပူရီ(koyapuri)အပေါ် စစ်အောင်နိုင်ခဲ့သည်။ သူမနှင့် အပေါင်းပါအားလုံးတို့သည် အစ္စလာမ်သာသနာ့ဘောင် အတွင်း သို့ဝင် ရောက်လာ ခဲ့လေ သည်။`ဟာနိဖ်´သည်သူမ အားအိမ်ထောင်ပြုခဲ့သည်။`အာမိရ်ဟာမ်ဇား´သည်လည်းထိုစဉ်ကဘူးသီးတောင် နယ် တစ်ဝိုက်ရှိ `ကုလားပန်းဇင်´ (Kalapanzin) ဟုအမည်ရှိသော ဒေသတစ်ဝိုက် တွင် မင်းမူနေသော ဘုရင်`ဂေါ်လောင်ဂျီ(Gaulongyi)အား အစ္စလာမ်သာသနာအတွင်းသို့စည်းရုံးသိမ်းသွင်းနိုင်ခဲ့သည်။`အာမိရ် ဟာမ်ဇား´သည် အာ(ရ်)ကန်(ရခိုင်)ဒေသ တစ်ခုလုံးကိုလည်း စစ်အောင် နိုင်ခဲ့သည်။သို့သော် ဘန်ဂါ (လ်(ခေါ်) ဘင်္ဂလားဒေသမှရောက် ရှိလာသော ဟိန္ဒူများများပြား သောကြောင့် နောက် ဆုံးတွင် `အမိရ် ဟာမ်ဇား´ထံမှ ဟိန္ဒူတို့၏ နဂိုဘုရင့်နိုင်ငံ ကို ပြန်လည် သိမ်းယူနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က အာ(ရ်) ကန် (ရခိုင်)ဒေသသည် အစောပိုင်းဟိန္ဒူလူမျိုးနှင့် ၄င်းတို့၏ဘုရင် များ မင်းမူခဲ့သောဒေသဖြစ်ခဲ့ပြီး ရခိုင် ဗုဒ္ဓ ဘာသာလူမျိုးဟူ၍ မရှိ ခဲ့သောဒေသဖြစ်သည်။\nပါရှန်(ယခုအီရန်)လူမျိုးတို့သည်လည်း အာရဗ်တို့၏ခြေရာကို နင်းခဲ့သည်။ ပါရှန်လူမျိုးတို့သည် အစ္စလာမ် သာသနာတော်ကို သယ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး ဒေသခံအရောအနှောလူမျိုး(အာရဗ်နှင့် အစောပိုင်းဟိန္ဒူ)တို့နှင့် အိမ်ထောင်ပြုပြီး သာသနာရောင်ဝါထွန်းကားရေး အတွက်အစဉ်ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အာ(ရ်)ကန် (ရခိုင်)ဒေသတွင် အစ္စလာမ်သာသနာသည် ဒေသခံလူမျိုးတို့၏ လွတ်လပ်စွာ ကြိုဆိုသော ကိုးကွယ်ရာ ဘာသာ သာသနာဖြစ်လာပြီး အစ္စလာမ်သာသနာဝင်များသည်လည်း တဟုန်တိုး များပြားလာခဲ့သည်။ဆက်ရန် ….\nRB Newsအာ(ရ်)ကန်(ရခိုင်)ဒေသတွင် အစ္စလာမ် ယဉ်ကျေးမှုကို ကွဲပြားစွာ သိသာထင်ရှားသော ရှုထောင့် အမျိုးမျိုး ဖြင့် တွေ့မြင်နိုင်သည်။ ၄င်းသည်လည်း ကွဲပြားခြားနားသော အကြောင်း အရာ ဖြစ်ရိုးဖြစ် စဉ်ကြောင်းဖြစ်ပေါ်လာ ရခြင်းဖြစ်သည်။ အာ(ရ်)ကန်(ရခိုင်)ဒေသတွင် ရောက်ရှိလာခဲ့သော အာရဗ်နှင့် ပါရှန်တို့သည် ရှေးယခင်ကပင် ကြီးထွားရှင်သန်ခဲ့သော အစ္စလာမ်ယဉ်ကျေးမှုနှင့် ရှုထောင့်စုံမှ လုံးဝ ဆန့်ကျင်သည့် ယဉ်ကျေးမှုကြီးကို ဖြတ်သန်းကျော်လွှားလာခဲ့သော လူမျိုးများဖြစ်သည်။ (၁၀) ရာစုမ တိုင်မီက အာ(ရ်)ကန် (ရခိုင်) ဒေသသည် အိန္ဒိယလူမျိုးများနေ ထိုင်သောနေရာဒေသဖြစ် ခဲ့ပြီး နေ ထိုင်သော လူမျိုးများသည်လည်း ဟိန္ဒူများသာဖြစ်ကာ ဘင်္ဂလားတွင် နေထိုင်သောလူမျိုးများနှင့် ခပ်ဆင် ဆင်တူသည်။ (Before the 10th century A.D. Arakan was an Indian Land, the inhabitants of which were Hindus similar to those of Bengal.)အာ(ရ်)ကန်(ရခိုင်)ဒေသ၏ အစောပိုင်း ဟိန္ဒူလူမျိုးတို့သည် အလွန်တွေးတော စဉ်းစားဆင်ခြင် ပိုင်းခြားတတ် သူများဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် အိန္ဒိယနိုင်ငံတွင် ဖွံ့ဖြိုးကြီးထွားနေသော ဟိန္ဒူအယူဝါဒတို့၏ ထုံးတမ်း အစဉ် အလာတစ်ခုကဲ့သို့ဖြစ်နေသော ဇာတ်နိမ့်၊ ဇာတ်မြင့် ခွဲခြားဆက်ဆံတတ်သော လူမှု အကျင့်စရိုက်ဆိုးကြောင့် အာ(ရ်)ကန် (ရခိုင်)ဒေသရှိ အစောပိုင်းဟိန္ဒူတို့၏ လူမှုဘ၀ကူးလူး ဆက်ဆံရေး အသီးသီးတွင်လည်း ဇာတ်နိမ့်၊ ဇာတ်မြင့်ခွဲခြားတတ်သည့် စနစ်ရှိခဲ့သည်မှာ ယုံမှားသံသယဖြစ်ဖွယ် အလျင်း မရှိပေ။ ၄င်းစနစ် ဆိုးကြောင့် ဇာတ်နိမ့်ဟိန္ဒူများသည် တန်းတူအခွင့်အရေး အပြည့် အ၀မရရှိခဲ့ပေ။ ဗြဟ်မန်တို့၏ သြဇာအရှိန်အ၀ါသည်လည်း ထို လူမှုစနစ်အပေါ်တွင် မတရား လွှမ်းမိုး ချယ်လှယ်ခြင်းနှင့် ရက်စက်ကြမ်း ကြုတ်ခြင်းများ အစဉ်ဖုံးလွှမ်းခဲ့သည်။ ဗြဟ်မန်တို့သည် ဘာသာ ရေးနှင့် ပတ်သက်၍ စိတ်ကြိုက်အတွေ့ဆုံးသဘော အမြင်တို့ကို အမြဲထောက်ခံ သက်ဝင်စေ ခဲ့သဖြင့် ဇာတ်နိမ့်၊ ဇာတ်မြင့် ခွဲခြား ဆက်ဆံ သော လူမှုနယ်ပယ် အသိုင်းအ၀န်းသည် ကျဉ်းသထက် ကျဉ်းမြောင်းလာပြီး၊ အခြေအနေ သည်လည်း ဆိုးသထက်ဆိုးဝါးလာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဗြဟ်မန်ဝါဒီတို့သာလျှင် သီးသီးသန့်သန့် ထိန်းချုပ် ထားနိုင်သော ဘာသာရေးကျောင်းတော် ၀ါဒများပေါ် ပေါက်လာခဲ့သည်။ သူတို့သည် ဇာတ်နိမ့်သူနှင့် ဇာတ်မြင့်သူများကြား ကွာဟမှု ကျယ်ပြန့်စေခဲ့သည်။ ဇာတ်နိမ့် ဇာတ်မြင့် အဆင့်ပေါ်မူတည်ပြီး ပညာသင် ယူဆည်းပူးခွင့်နှင့် အလုပ်အကိုင်ရရှိနိုင်မှု အခွင့်အလမ်းများကို သတ်မှတ် ပိုင်းခြားပေးသည်။ ဇာတ်နိမ့်လူတန်းစား (the society of inferior classes) များ၏ ဘ၀ကံကြမ္မာ အလှည့် အပြောင်း အားလုံးသည်လည်း မတရားစိုးမိုးချယ်လှယ်သော ဇာတ်မြင့်လူတန်းစား တို့၏ လက်ဝယ်တွင် သာရှိသည်။ ၄င်းအပြင် ဇာတ်နိမ့်လူတန်းစားတို့ဘ၀တိုးတက် ပြောင်းလဲရေး ကြိုးပမ်းအား ထုတ်မှုဟူ သမျှကိုလည်း ဇာတ်မြင့်တို့ အမြဲတားဆီးပိတ်ပင်ခဲ့သည်။\nအစ္စလာမ် သာသနာတော်သည် ကွဲပြားခြားနားစွာ ဆက်ဆံခြင်းကို လုံးဝလက်မခံပေ။ ၄င်းအစ္စလာမ်သာ သနာတော်၏ အရည် အချင်းသည် ဘာသာသာသနာ တစ်ခုအတွင်း ဇာတ်နိမ့်ဇာတ်မြင့် ဆက်ဆံခြင်းကို ခံနေရသော ဇာတ်နိမ့်ဟိန္ဒူလူမျိုးတို့အတွက် အစ္စလာမ် သာသနာတော်က ပေးအပ်ထားသော လွတ် လပ်ခြင်း၊ သာတူညီ မျှမှုရှိခြင်း၊ လူမှုအခွင့်အရေးများ တန်းတူရည်တူရှိနေခြင်း၊ လွတ်လပ်စွာ စီးပွားရေး လုပ် ပိုင် ခွင့်နှင့် လူမှုဘ၀ဖွံ့ဖြိုးရေးအတွက် မိမိကိုယ်စွမ်းရှိသမျှ လုပ်ပိုင်ခွင့်များရှိနေသည်ကို အား တက်စရာ၊ စိတ်ဝင်စားစရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူတို့အတွက် ကောင်းကင်ဘုံမှ ကြယ်တာရာကို ဆွတ်ခူး ရရှိ သကဲ့သို့ မျှော်လင့်ခြင်းရောင်ခြည်များ ထွန်းလင်း တောက်ပခဲ့သည်။ ထိုသို့အမှောင် ထုအတိလွှမ်း မိုးနေသော အာ(ရ်)ကန်(ရခိုင်)ဒေသတွင် လူမှုဘ၀အ၀၀ တန်းတူရည်တူရှိပြီး သာယာဝပြောသော လူ့ဘောင်သစ် တစ်ခု တည်ဆောက်ရေးအတွက် အားတက်သရော ကြိုးပမ်းေးဆာင်ရွက်သူများမှာ- Mohamed Hanif, Amir Hamza, Badar Shah, Babejee Shah, Haidar Ali Shah, Nurullah Shah, Afzal Shah, Gulmul Shah, Sikandar Shah, Kalasee Meah Shah, Hussain Shah တို့ဖြစ်ကြသည်။ အထက်ဖော်ပြပါ ပုဂ္ဂိုလ်ကျော်တို့သည် စွန့်ပစ်ခြင်းနှင့် ဥပေက္ကာပြုခြင်းခံရသော ဇာတ်နိမ့်ဟိန္ဒူများအတွက် အစ္စလာမ် သာသနာတော်၏ လမ်းညွှန် မှုဖြစ်သည့် အလ္လာဟ် (Allah)အတွက် စည်း လုံးညီညွှတ်ခြင်း၊ လူသားအားလုံး သာတူညီ မျှဖြစ်ပြီး ချစ်ခြင်း ညီအစ်ကို ပမာဖြစ်သည်ဟူသော မြင့်မြတ်သည့် အစ္စလာ့မ် အယူ ၀ါဒတို့သည် လူ့ဘ၀သစ်တစ်ခု တည်ဆောက်ရေးအတွက် မဟာအခွင့် အရေးနှင့် မျှော် လင့်ခြင်းရောင်ခြည် သစ်များ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ထို့အပြင် ၄င်း တို့သည် သာသနာဟောင်းကို စွန့်လွှတ်ပြီး အစ္စလာမ့်သာသနာဘောင်အတွင်း ၀င်ရောက်လာ သူများအတွက် လူမှုဖူလုံရေးအသင်း အဖွဲ့များ ဖွဲ့စည်းကာ လူမှုဘ၀ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး လုပ်ငန်းများကို အခမဲ့ကူညီပံ့ပိုးဆောင်ရွက်ပေးခဲ့သည့်အပြင် အိမ်ရှေ့မင်းသားနှင့် လယ်သမားတို့သည် (စွာလာသ်) ၀တ်ပြုရာတွင် တစ်ချိန်တည်း တစ်နေရာတည်းနှင့် တစ်ပေါင်း တည်းစုပေါင်းဝတ်ပြုလာခဲ့ကြသည်။\n၁၀ ရာစုနှောင်းပိုင်းကာလတွင် အစ္စလာမ် သာသနာတော်သည် `အာသံ´ ကမ်းခြေမှတစ်ဆင့် မလေးရှား သို့ တစ်ဟုန်ထိုးပြန့်နှံ့ သွားခဲ့ပြီး အာ(ရ်)ကန်(ရခိုင်)ဒေသ တစ်နံတစ်လျားတွင်လည်း စိမ့်ဝင်ထိုးဖောက် ခဲ့ သည်။ သာဓကအားဖြင့် ထူးဆန်းသော ဗလီဖြစ်သည့် Akyab (စစ်တွေ) မီးပွိုင့်အနီးရှိ Badarmokan (ဗုဒ္ဓမော် ခေါ် ဗော်ဒေါရ်မူကန်) (အပေါ်ပုံ) ဗလီကို ကြည့်ရှုခြင်းဖြင့် သိသာနိုင်သည်။ ဒေသခံလူမျိုး ဘာသာ မရွေး ၄င်းဗလီကို အထူးကြည် ညိုလေးစားကြပြီး အခါမလပ် ၀င်ရောက်ဖူးမျှော်နေသူများကိုလည်း ယနေ့တိုင် အထင် အရှားတွေ့ရှိနိုင်သည်။ (သို့ရာတွင် ဒေသခံတို့၏ ပြောကြားချက်အရ ၁၉၈၈ ခုနှစ်နောက်ပိုင်း တက်လာသော တပ်မတော် အစိုး ရလက်ထက်၌ ၄င်းဗလီ၏ မွမ်းမံပြင်ဆင်မှု အနေ အထား ကို ဥပေက္ခာပြုထားသည်ဟု သိရှိရသည်။ )


နည်းပြအပြောင်းအလဲ လုပ်ရုံနဲ့ ပြသနာအကြောင်းရင်းမှန်ကို ရှာတွေ့နိုင်မှာလား? - ရတနာသိုက်\nနည်းပြအပြောင်းအလဲ လုပ်ရုံနဲ့ ပြသနာအကြောင်းရင်းမှန်ကို ရှာတွေ့နိုင်မှာလား?\nထုတ်ပြန်ပဟလို့သာ အော်လိုက်မိတော့တယ်။ မနေ့က ညမှာ မြန်မာ့လက်ရွေးစင်အသင်းရဲ့ နည်းပြ အန်တွန်နီဟေးနဲ့ နှစ်ဖက်သဘောတူလမ်းခွဲခဲ့တယ်လို့ မြန်မာဘောလုံးအဖွဲ့ချုပ်က သတင်းထုတ်ပြန်ပါတယ်။ ဆူဇူကီးဖလားမှာ အောင်မြင်အောင် မစွမ်းဆောင်နိုင်တဲ့အတွက် ထုတ်ပယ်လိုက်တာလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ အန်တွန်နီဟေးကို စာချုပ်ချုပ်တုန်းက ဆူဇူကီးဖလားကို အဓိကထားပြင်ဆင်ပြီး အောင်မြင်မှုရရှိအောင် ရည်ရွယ်ခဲ့တာဖြစ်လို့ ဆူဇူကီးဖလားမှာ မအောင်မမြင်ဖြစ်ခဲ့ပြီးနောက် လေ့လာသုံးသပ်မှုတွေ ပြုလုပ်ပြီးတဲ့အချိန်မှာ အခုလို နှစ်ဖက် သဘောတူလမ်းခွဲခဲ့တာလို့ ထုတ်ပြန်ခဲ့တာကို တွေ့ရပါတယ်။\nအန်တိုနီဟေးက ၂၀၀၃ ခုနှစ်မှာ နည်းပြအဖြစ် စတင်ပြီးတော့ လုပ်ကိုင်ခဲ့တာပါ။ (၁၅)နှစ်အတွင်းမှာ အန်တိုနီဟေး ကိုင်တွယ်ခဲ့တဲ့ အသင်းတွေက မြန်မာအသင်းအပါအ၀င် စုစုပေါင်း (၉)သင်း ရှိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သူကိုယ်တွယ်ခဲ့တဲ့ အသင်းတွေမှာ နှစ်နှစ်ထက် ကျော်လွန်ပြီးတော့ အန်တိုနီဟေး ရှိမနေခဲ့ပါဘူး။ မြန်မာအသင်းကို မကိုင်တွယ်ခင် သူ နောက်ဆုံး ကိုင်တွယ်ခဲ့တဲ့ ရ၀မ်ဒါအသင်းမှာလည်း အန်တိုနီဟေးက တစ်နှစ်သာ ကိုင်တွယ်ခဲ့ရတာပါ။ မြန်မာအသင်းကို အန်တိုနီဟေးက မေလမှာ စတင်ကိုင်တွယ်ခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ စုစုပေါင်း (၇)လ တာဝန်ယူကိုင်တွယ်အပြီးမှာ သူ အသင်းနဲ့ လမ်းခွဲသွားခဲ့ပြန်ပါပြီ။\nမြန်မာ့ဘောလုံးလောကအတွက်တော့ နည်းပြတစ်ယောက် ထုတ်ပယ်ခံရတာ၊ လမ်းခွဲတာတွေက သိပ်တော့မဆန်းတော့ပါဘူး။ ပြိုင်ပွဲတစ်ခုပြီးတိုင်း ပြီးတိုင်းမှာ နည်းပြအပြောင်းအလဲတွေက အမြဲတမ်းလိုလို ဖြစ်နေကျတော့ ပရိသတ်တွေကအစ ရိုးအီနေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ အန်တွန်နီဟေးကို ထုတ်ပယ်တဲ့ သတင်းထွက်ပေါ်လာအပြီးမှာတော့ ပရိသတ်တချို့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုတွေက ရှိလာခဲ့ပါတယ်။ မအောင်မြင်တိုင်း နည်းပြကို ထုတ်နေတော့မှာလား၊ ပြိုင်ပွဲနားနီးမှ နည်းပြခန့်၊ သွားပြိုင်၊ မအောင်မြင်ရင် နည်းပြနဲ့လမ်းခွဲ၊ နည်းပြသစ်ပြန်ခန့်၊ သွားပြိုင်၊ မအောင်မြင် ဒီလိုနဲ့ပဲ သံသရာလည်နေတော့မှာလားလို့ ဝေဖန်လာကြပါတယ်။\nတကယ်တမ်းတွေးကြည့်ရင်လည်း အဲဒီလို ဖြစ်နေပါတယ်။ အခုနောက်ပိုင်း လက်ရွေးစင်နည်းပြရာထူးက တည်ငြိမ်မှုမရှိတော့သလောက်ပါပဲ။ ပြိုင်ပွဲမရှိခင်ကြားကာလမှာ ပြည်တွင်းနည်းပြတွေကို ယာယီဦးဆောင်ခိုင်းပြီး ပြိုင်ပွဲမတိုင်ခင် (၃)လ၊ (၄)လလောက်အလိုမှာ နည်းပြသစ် အပူတပြင်းရှာဖွေပြီးလေ့ကျင့်ပြင်ဆင်ပြီး ပြိုင်ပွဲဝင်ကစား၊ မအောင်မြင်လာတော့ နည်းပြနဲ့ လမ်းခွဲဆိုတာမျိုးတွေပဲ ဖြစ်နေပါတယ်။ နည်းပြနဲ့လမ်းခွဲတာ၊ နည်းပြသစ်ခန့်အပ်တာနဲ့ပဲ အဖြေရှာတွေ့မှာလားလို့ ပရိသတ်တွေက မေးလာကြပါပြီ။ ဒီအတွက် အဖြေက ဘာလဲဆိုတာကို အခုထိလည်း ရှာဖွေလို့မရတာကလည်း တကယ့်အမှန်တရားပါပဲ။\nအစစအရာရာ လိုအပ်ချက်တွေ ရှိနေတဲ့ ဘောလုံးလောကမှာ နည်းပြတွေကိုပဲ စတေးပြီးတော့ အဖြေရှာနေခဲ့တဲ့ အချိန်တွေကလည်း တော်တော်လေးကြာမြင့်လာခဲ့ပါပြီ။ ဒီလိုပြောလို့ နည်းပြကို ဇွတ်ကြီးအတင်းခန့်အပ်ရမယ်လို့ ထင်သွားမှာလည်း စိုးတယ်။ အဲဒီလိုမဟုတ်ပါဘူး။ အဓိက လိုအပ်ချက်တွေကို ရအောင်ရှာ၊ အားနည်းချက်တွေကို ပြုပြင်ဖို့ ပြောချင်တာပါ။ အခုက အဓိကအဖြေကို မတွေ့ပဲနဲ့ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်နေတဲ့ အဖြေကိုပဲ အမှန်ခြစ် ခြစ်လိုက်သလို ဖြစ်နေတယ်လို့ ယူဆမိလို့ပါ။ နည်းပြအပြောင်းအလဲဆိုတာ လိုအပ်လာပြီဆိုရင် မလွဲမသွေ လုပ်ရမယ့် အလုပ်ပါ။ ဒါပေမယ့် အမြဲတမ်း နည်းပြကိုပဲ အပြောင်းအလဲလုပ်နေတော့မှာလား။ တခြား ဖြစ်နိုင်တဲ့ ပြသနာတွေ၊ အားနည်းချက်တွေ၊ လိုအပ်ချက်တွေကို လေးလေးနက်နက် စဉ်းစားပြီး အဖြေရှာသင့်နေပါပြီ။\nစီမံခန့်ခွဲမှုတွေ အားနည်းနေတာလား၊ ကစားသမားတွေရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်နိမ့်ကျမှု၊ မျိုးဆက်သစ်ကစားသမားတွေ ရှားပါးနေတာလား အစရှိတဲ့ အခြေခံလိုအပ်ချက်၊ အားနည်းချက်တွေကို ပိုပြီးတော့ ဦးစားပေးသင့်နေပါပြီ။ နိုင်ငံအသင်းတစ်သင်းကို လူမျိုးခြားနည်းပြတစ်ဦးက ကိုင်တွယ်ရာမှာ တခဏအတွင်းနဲ့ နတ်ရေကန်ထဲ ပစ်ချသလိုတော့ ဘွားခနဲထွန်းတောက်လာမှာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကစားသမားတွေနဲ့နည်းပြကြား နားလည်မှု၊ ကစားသမားအထာ၊ နည်းပြအထာကို တစ်ဖက်နဲ့တစ်ဖက်ကြား နားလည်လာဖို့၊ ကစားသမားတစ်ဦးချင်းစီရဲ့ အခြေအနေကို အပ်ချမတ်ချသိဖို့အတွက် အချိန်ကလည်း လိုပါသေးတယ်။ ဒါတွေကို ခဏလေးအတွင်းမှာ အကုန်အစင်သိဖို့ဆိုတာက မလွယ်ကူလှပါဘူး။ ထိုက်သင့်တဲ့အချိန်တော့ ပေးရပါလိမ့်မယ်။ ဒီအတွက် လိုအပ်တာတွေကို မှန်မှန်ကန်ကန်နဲ့ ထောက်ပံ့ပေးနိုင်မှု၊ ကူညီမှုတွေလည်း အရေးကြီးပါတယ်။\nအဓိက ပင်မပြသနာကို အဖြေမရှာနိုင်သေးသရွေ့တော့ မြန်မာအသင်းက အခုလိုပဲ လုံးလည်ချာလည်လိုက်နေဦးမှာပါပဲ။ နည်းပြသစ်လာ၊ လေ့ကျင့်ပြင်ဆင်၊ သွားပြိုင်၊ မအောင်မြင်၊ အသင်းနဲ့ လမ်းခွဲ ဆိုတဲ့ အကြောင်းအရာတွေပဲ အက်ကြောင်းထပ်နေဦးမှာပါ။ ဒီအတွက် ဘောလုံးလောကအတွက် အရေးအကြီးဆုံး ပြသနာကို အမြန်ဆုံးရှာဖွေနိုင်ပြီး ပြင်ဆင်ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ပါစေလို့သာ မျှော်လင့်မိပါတော့တယ်။


အကောင်းဆုံး PM2.5 လေသန့်စက် ထုတ်လုပ်သူ၊ ကုန်ပစ္စည်းပေးသွင်းသူ၊ လက်ကားရောင်းသူ၊ ဖြန့်ချိသူနှင့် PM2.5 လေသန့်စက် စက်ရုံကိုဘယ်လိုရွေးရမလဲ။\nကျနော်တို့အနေနဲ့အတွေ့အကြုံ Taiwan PM2.5 လေသန့်စက် ထုတ်လုပ်သူ, ကုန်ပစ္စည်းပေးသွင်း, ပို့ကုန်နှင့်စက်ရုံဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ထုတ်ကုန်ထောက်ပံ့နှင့်ကျွန်ုပ်တို့၏ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ခွက်တဆယ်နှင့်ကောင်းမွန်သောအတွေ့အကြုံအပေါ်အားကိုးကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းတင်ပို့ရောင်းချကြသည်။ ကျွန်တော်တို့ဟာအသေးစားစီးပွားရေးလုပ်ငန်းမှဧရာမကုန်ထုတ်လုပ်ရေးယူနစ်အထိကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ဖောက်သည်များ၏အတိအကျလိုအပ်ချက်နှင့်ကိုက်ညီဖို့ထုတ်ကုန်ကိုထုတ်လုပ်မှအတင်း။ custom-ဒီဇိုင်းများနှင့် OEM / နှစ်ဖွဲ့န်ဆောင်မှုလှိုက်လှဲပျူငှာစွာကြိုဆိုကြသည်။\nလေထုသန့်ရှင်းရေး PM2 ဖယ်ရှားပါ.5\nဤထုတ်ကုန်သည် 99 ကိုဖယ်ရှားနိုင်သည်%PM2 ၏.5 နှင့် PM1.0 နှင့် 99 တားစီး%ဘက်တီးရီးယား၏.\n၎င်းသည်လျှပ်စစ်သံလိုက်လှိုင်းများနှင့် NCC သတ်မှတ်ချက်များနှင့်ကိုက်ညီသည်,နှင့်အိုဇုန်းလွှာလက်မှတ်ရှိပါတယ်.\nကုန်ပစ္စည်း၏အရွယ်အစားနှင့်အသွင်အပြင်ကိုဖောက်သည်လိုအပ်ချက်နှင့်အညီချိန်ညှိနိုင်သည်.ထုတ်ကုန်များကိုပိုမိုကျယ်ပြန့်စေရန်အတွက် APP နှင့် air sensor များနှင့်တွဲဖက်အသုံးပြုနိုင်သည်!\n၎င်းသည်ပါဝါကိုချွေတာပြီးလည်ပတ်ချိန်တွင်တိတ်ဆိတ်စွာနေသည်.အရေးအကြီးဆုံးကတော့,ဒီသန့်စင်သုံးစွဲနိုင်သည်-အခမဲ့,ဒါကြောင့် filter ကိုအစားထိုးစရာမလိုပါ.\n999999999 http://schema.org/InStock USD 2020-12-31 https://www.smallairpurifier.co/my/pm25-air-cleaner.html\nအကောင်းဆုံး PM2.5 လေသန့်စက် ကိုရှာဖွေပြီးစျေးဝယ်ရန်အတွက် Taiwan မှစက်ရုံတစ်ခုမှထုတ်လုပ်သူ၊ ကုန်ပစ္စည်းပေးသွင်းသူ၊ လက်ကားဖြန့်ချိသူ၊ ဖြန့်ချိသူ၊ OEM နှင့် ODM တို့၏အမြင့်ဆုံးအရည်အသွေးကိုသိရန်လိုအပ်သည်။


ရှင်းကျန်း - ဝီကီပီးဒီးယား\nရှင်းကျန်း-ဝီဂါ ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ (တရုတ်: 新疆维吾尔自治区၊ ဝီဂါ: شىنجاڭ ئۇيغۇر ئاپتونوم رايونى) သည် တရုပ်ပြည်သူ့သမ္မတနိုင်ငံရှိ ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသတခု ဖြစ်သည်။ နိုင်ငံ၏ အနောက်မြောက်ဘက်တွင် ရှိပြီး ဗဟိုအာရှနှင့် နီးသည်။ တရုပ်ရှိ ပြည်နယ်အဆင့် နယ်မြေအပိုင်းအခြားများအနက် အကြီးဆုံးဖြစ်ပြီး နိုင်ငံတကာနှင့်ယှဉ်လျှင် (၈) ခုမြောက် အကြီးဆုံးတည်း။ အကျယ်အဝန်း ၁၆၀၀၀၀၀ စတုရန်းကီလိုမီတာ (၆၂၀၀၀၀ စတုရန်းမိုင်) ရှိပြီး လူဦးရေ ၂၅ သန်းခန့် နေထိုင်သည်။ \nရှင်းကျန်းနှင့်ထိစပ်နေသော နိုင်ငံများမှာ မွန်ဂိုလီးယား၊ ရုရှား၊ ကာဇက်စတန်၊ ကာဂျစ္စတန်၊ တာဂျစ်ကစ္စတန်၊ အာဖဂန္နစ္စတန်၊ ပါကစ္စတန်နှင့် အိန္ဒိယတို့ ဖြစ်သည်။ ကာရာကိုရမ်၊ ကွန်လွန်နှင့် တီအန်ရှန်းတောင်တန်းများသည် ရှင်းကျန်း၏ အနောက်ဘက်နှင့် တောင်ဘက်နယ်စပ်များကို ခြံရံထားသည်။ ရှင်းကျန်းနယ်မြေအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသော အက်ဆိုင်ချင်နှင့် ကာရာကိုရမ်တိုးချဲ့မြေတို့ကို အိန္ဒိယမှလည်း ၎င်းပိုင်မြေအဖြစ် အထောက်အထားသွင်းလျက် ရှိသည်။ နိုင်ငံတွင်းပြည်နယ်များဖြစ်သော တိဘက်ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ၊ ဂန်ဆုနှင့် ကျင်းဟိုင်တို့သည်လည်း ရှင်းကျန်းနှင့် ထိစပ်နေသည်။ သမိုင်းဝင် နာမည်ကျော် ပိုးလမ်းမသည် ပြည်နယ်၏ အရှေ့မှအနောက်သို့ ဖြတ်သန်းသည်။\nလူမျိုးစုအမျိုးမျိုးတို့ ဇာတိဖြစ်ပြီး တာကစ်၊ ဝီဂါ၊ ကာဇက်၊ ကာဂျစ်၊ ဟန်၊ တိဘက်၊ ဟွေ၊ တာဂျစ်၊ မွန်ဂို၊ ရုရှားနှင့် ဆိုင်ဘေ (တရုပ်တို့က ရှီဘို ခေါ်) လူမျိုးများ နေထိုင်သည်။  လူမျိုးစုအလိုက် တဒါဇင်မျှရှိသော ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရနယ်မြေများ သတ်မှတ်ပေးထားသည်။ အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့်ရေးသော သမိုင်းဟောင်းတို့တွင် ဤဒေသကို တရုပ်တာကက်စတန်၊ အရှေ့တာကက်စတန်၊ အရှေ့တာကီစတန် ဟူ၍ ရေးသည်။ နယ်မြေ၏ ၉.၇% မျှသာ လူနေနိုင်သော မြေများဖြစ်သည်။ \n၁၉၉၀ ဝန်းကျင်မှ ၂၀၁၀ ကာလများထိ အရှေ့တာကက်စတန် လွတ်လပ်ရေးလှုပ်ရှားမှုများ၊ ခွဲထွက်ရေးပဋိပက္ခများနှင့် အစွန်းရောက်အစ္စလာမ်ဝါဒများရှိကာ ဒေသတွင်း မငြိမ်မသက်။ ရံဖန်ရံခါဆိုသလို အကြမ်းဖက်တိုက်ခိုက်မှုများရှိပြီး ခွဲထွက်ရေးအုပ်စုများနှင့် အစိုးရတပ်များအကြား တိုက်ပွဲများလည်း ရှိခဲ့သည်။  ယင်းတို့ကို ပြေလည်ရန် တရုပ်အစိုးရသည် ထိန်းသိမ်းရေးစခန်းများကို ဒေသတွင်း၌ တည်ဆောက်ကာ မူဆလင်လူထုအား ဘာသာရေးယုံကြည်မှုများစွန့်လွှတ်ရန် တွန်းအားပေးခြင်း၊ လူမျိုးရေးခံယူချက်တို့ကို ပျောက်ကွယ်အောင် ဖိအားသုံးခြင်းတို့ ပြုကာ နိုင်ငံချစ်စိတ်တခုသာရှိစေရန် အားထုတ်သည်။  ယင်းလုပ်ဆောင်ချက်တို့ကို စောင့်ကြည့်လေ့လာသူတို့က ဝီဂါလူမျိုးသုဉ်းသတ်ဖြတ်မှုဟု ပေါင်းစည်းခေါင်းစဉ်တပ်သည်။ \n↑ "National Data". Archived from the original on 15 April 2020. Retrieved 16 September 2020.\n↑ "Regions and territories: Xinjiang". BBC News.7May 2011. Archived from the original on 20 May 2011.\n↑ 新疆绿洲面积已从4.3%增至9.7%. 人民网 (in Chinese). Archived from the original on 11 October 2017. Retrieved 27 May 2017.\n↑ "East Turkestan: Chinese Authorities Confiscate Passports Amid Security Crackdown". Unrepresented Nations and Peoples Organization (UNPO). 21 October 2016. Archived from the original on 30 October 2016. Retrieved 29 October 2016.\n↑ Beydoun, Khaled A. "For China, Islam isa'mental illness' that needs to be 'cured'". Al Jazeera. Archived from the original on 10 December 2018. Retrieved 10 December 2018.\n↑ "Uighurs: 'Credible case' China carrying out genocide". BBC News. 8 February 2021. Retrieved 8 February 2021.\n"https://my.wikipedia.org/w/index.php?title=ရှင်းကျန်း&oldid=672837" မှ ရယူရန်\n၂၁ ဩဂုတ် ၂၀၂၁၊ ၁၆:၂၁ အချိန်တွင် နောက်ဆုံး တည်းဖြတ်ခဲ့သည်။\nဤစာမျက်နှာကို ၂၁ ဩဂုတ် ၂၀၂၁၊ ၁၆:၂၁ အချိန်တွင် နောက်ဆုံး ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။


MYANMAR POLITICAL NEWS, ART AND IDEA: Cover of Myanmar Thit Magazine - No. (4), Jan, 009\nCover of Myanmar Thit Magazine - No. (4), Jan, 009\nဗမာစစ်အဆိုးရ စာပေ ဆင်ဆာမှာ အခါခါ အစစ်ခံ၊ အရစ်ခံရပြီး အကြာကြီးတစ်နေရတဲ့ မြန်မာသစ် ထွက်ရှိပါပြီ\nထွက်ရှိလာတဲ့ မြန်မာသစ် ရသစုံမဂ္ဂဇင်းအမှတ်(၄)၊ ဇန်န၀ါရီ၊ ၂၀၀၉ (၁၃၇၀ ခုနှစ်၊ ပြာသိုလ)ရဲ့ မျက်နှာဖုံးပေါ်မှာတော့ ကုလသမဂ္ဂတံဆိပ်ကြီးနဲ့ ကုလသမဂ္ဂအထွေထွေအတွင်းရေးမှူးချုပ်ဟောင်း ဦးသန့်ရဲ့ အဆိုအမိန့်တစ်ခုကို ပူးတွဲဖော်ပြထားပါတယ်။\nဘာမှမတူညီစရာ၊ ကွဲလွဲစရာ မရှိနိုင်ပါဘူး။´´\nဦးသန့် (၁၉၀၉ - ၂၀၀၉)\nဦးသန့် အဆိုအမိန့် မျက်နှာဖုံးတွင် ပါရှိသည့် မြန်မာသစ် မဂ္ဂဇင်း ထုတ်ဝေခွင့် မကျသေး (မဇ္ဈိမ)\nPosted by Nyo Gyi at 28.1.09\nReturn of Lay Phyu - First Alpine-IC Music Show at...\nCover of Myanmar Thit Magazine - No. (4), Jan, 009...\n100th Anniversary U Thant (2)\nPRAYERS (Poem from Patauk Pwint Thit Magazine)


လင်းဦး(စိတ်ပညာ) _ Lin Oo: ကျွန်တော်ပြောချင်နေတဲ့ ကျွန်တော့်အမြင်( ၁၅ )\nကျွန်တော်ပြောချင်နေတဲ့ ကျွန်တော့်အမြင်( ၁၅ )\nကျွန်တော်ဒီဆောင်းပါးကို ရေးဖို့ တော်တော်းလေး စဉ်းစားခဲ့ရပါတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ မြန်မာ လူမျိုးတစ်ယောက်၊ ခေတ်နောက်မဆွဲသလို၊ ခေတ်နဲ့ အညီ လိုက်နေတဲ့သူ တစ်ဦးပါ။ သို့သော်လည်းပဲပေါ့လေ။ အချို့သော သူများက ခေတ်နောက်ကျနေသူ အဖြစ်၊ ရှေးရိုးစွဲအဖြစ် မြင်နေကြပါတယ်။ ကျွန်တော် အချက်နှစ်ချက်ကို ရေးသားတင်ပြမှာပါ။ ပထမက မိန်းကလေးတွေကိုယ်တိုင် ဆင်ခြင်ဖို့။ ဒုတိယကတော့ အုပ်ထိန်းမှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တင်ပြသွားမှာပါ ။\nကျွန်တော်တို့ မြန်မာမိန်းကလေးတွေဟာ အိန္ဒြေကြီးကြပါတယ်။ အခုတော့ ဒါတွေဟာ တော်တော်များများ ပြောင်းလဲကုန်တာ သတိထားမိကြမှာပါ။ အခု ဆယ်ကျော်သက် မိန်းကလေးများဟာ ကိုးရီယားစတိုင်များကို နှစ်သက် ၀တ်ဆင်တာကို သဘောကျတာကို တွေ့ရမှာပါ။ ဒါ့ထက် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဟာ ယောကျ်ားတစ်ယောက်ကို ချစ်ရေးဆိုခွင့် ရှိတယ်၊ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဟာ သူ့လုပ်ပိုင်ခွင့် ၊ ပြောပိုင်ခွင့် ရှိတယ်၊ အခွင့်အရေးရှိတယ် ဆိုတာကို လက်ခံလာကြတာကို တွေ့ရပါတယ်။ အရင်တုန်းက မြန်မာ မိန်းကလေးများဟာ ကိုယ်ချစ်တာကိုတောင်မှ ဖွင့်မပြောကြပါဘူး။ တစ်ဖက်ရဲ့ ဖွင့်ပြောချက်ကို ကြိုလင့် စောင့်မျှော်နေကြတာပါ။ အခုတော့ သူတို့က စောင့်မျှော်သူ မလုပ်ချင်ကြတော့ပါဘူး။ ဒီအချက်မှာ ကျွန်တော့်အထင်ပြောရရင် ကိုရီးယားကားများရဲ့ လွှမ်းမိုးမှု၊ သူတို့ရဲ့ ဓလေ့စရိုက်နဲ့ စတိုင်များကို အတုယူလာကြတာပါ။ ဘယ်လောက်ထိလဲဆိုရင် မြန်မာမိန်းကလေးတွေမှာရှိတဲ့ အိန္ဒြေ သိက္ခာကိုတောင်မှ အကျခံနေကြပါတယ်။ ဒါဟာ မြန်မာတွေအနေနဲ့၊ မြန်မာလူမျိုးတွေအနေနဲ့ လက်မခံသင့်တော့ပါဘူး။ ကျွန်တော်လည်း လုံးဝကန့်ကွက်ကြောင်း ပြောလိုပါတယ်။ ပြီးတော့ ဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး ပြောလိုတာကတော့ မြန်မာပြည်မှာ ပြောစမှတ်ပြုကြ၊ ပြောနေကြတဲ့ စကားတွေပါ။ ယောကျ်ားလေးတွေရှားနေတဲ့ခေတ်၊ မိန်းကလေးတွေ ပေါနေတဲ့ခေတ်၊ ယောကျ်ားလေးတွေဟာ ဆန်ထုပ်ပိုက်ပြီး ပုန်းနေရမယ်တဲ့။ ဒါကိုသာ လက်ခံနေကြရင်တော့ မဖြစ်သင့်တာတွေ ဖြစ်လာတော့မှာပေါ့။ မိန်းကလေးတွေ အနေနဲ့လည်း စိုးရိမ်စိတ်တွေ မရှိသင့်ပါဘူး။\nပြီးတော့ မိန်းကလေး အများစုက ကိုယ့်အပေါ် ယောကျ်ားလေးတွေ စိတ်ဝင်စားတာကို ဂုဏ်ယူလေ့ရှိတယ် မဟုတ်လား။ အဲ့ဒါကို သူတို့ အန္တရာယ်မှန်း မသိကြတာပါ။ တကယ်တမ်းပြောရရင် ယောကျ်ားဟာ ယောကျ်ားပါပဲ။ ကျားဟာ ကျားပဲ ။ ကျွန်တော်ဆိုလိုတာကို သဘောပေါက်မှာပါ။ ယနေ့ခေတ် ရည်းစားများတဲ့ မိန်းကလေး တစ်ယောက်ဟာ အပျိုဖြစ်နိုင်သေးလား။ ဒါ ကျွန်တော် စော်ကားတာ မဟုတ်ဘူး။ တကယ်ဖြစ်နေတာတွေ။ မြန်မာပြည်မှာ တကယ်ဖြစ်နေတာတွေပါ။\nယနေ့ မြန်မာနိုင်ငံမှာ ပိုက်ဆံရှိရင် ဘာမဆိုဖြစ်တယ်ဆိုတာကို လက်ခံလာကြပါတယ်။ ဟိတ်လူ မြန်မာမှာ မကဘူး၊ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အားလုံးဖြစ်နေကြတာလို့ ပြောကြမှာပါ။ ကျွန်တော် ကမ္ဘာနဲ့ချီပြီး မပြောပါဘူး။ အခုဆိုရင် ငွေမှငွေဖြစ်နေကြတယ်။ တကယ်လည်း ငွေက အရေးကြီးနေတယ်။ အကျင့် စာရိတ္တပိုင်းတွေ ထည့်မတွက်တော့ဘူး၊ မတရားတာတွေ တရားတာတွေ ထည့်မတွက်တော့ဘူး၊ ငွေရဖို့ အဓိက ဖြစ်နေကြပြီ။ အဲ့မှာ စပြီး မိန်းကလေး တော်တော်များများ ပျက်စီးကြတော့တာပါပဲ။ ကာရာအိုကေဆိုင်ရောက်ကုန်တယ်။ ဘီယာဆိုင်ရောက်ကုန်တယ်။ အနှိပ်ခန်းတွေ ရောက်ကုန်တယ်။ နယ်ကနေ ရန်ကုန်လာပြီး အလုပ်လုပ်ရတယ်။ တစ်ချို့ မိဘတွေဆိုရင် ကိုယ့်သမီးလေး အလုပ်လုပ်တယ်ပဲသိတယ်။ ဘာလုပ်သလဲ၊ ဘာတွေဖြစ်နေသလဲ ဆိုတာ မသိကြဘူး။ တစ်ချို့ မိန်းကလေးတွေက ငွေရလွယ်တာကို ရှာကြတယ်။ ပညာတတ်ကြရဲ့သားနဲ့ လုပ်ကြတယ်။ တစ်ချို့မိန်းကလေးတွေကျတော့ တကယ့်ကို သနားဖို့ကောင်းပါတယ်။ ကိုယ့်ထက် အငယ်တွေ ညှာပြီး လုပ်ကြရတာတွေ ရှိတယ်။ ကိုယ်ပိုက်ဆံများများရှာနိုင်မှ အငယ်တွေ ကျောင်းထားနိုင်မယ်၊ အိမ်ကို ထောက်ပံ့နိုင်မယ်။ အနစ်နာခံပြီး လုပ်နေကြတယ်။ ဒီခေတ် ကုန်ဈေးနှုန်းကလည်း ဘယ်လိုမှ မလိုက်နိုင်ဘူး။ ဒါတွေဟာ တကယ်ဖြစ်နေကြတာပါ။ တကယ်ကို လုပ်နေကြတာပါ။ တကယ်ကို ကိုယ့်ညီမလေးတွေလို ကိုယ်ချင်းစာကြည့်ပါ။ လက်ခံနိုင်ပါ့မလား။\nယောကျ်ားလေးတွေက ပြောကြပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့က ပျော်ချင်လို့သွားတာ။ ကျွန်တော်တို့ ပိုက်ဆံပေးတယ်။ သူတို့က စိတ်ကျေနပ်မှုပေးရမယ်။ ဒါဟာ သုံးနေကျ စကားတွေပါ။ တကယ်လည်း မှန်ပါတယ်။ ယခု နိုင်ငံတကာမှာလည်း ဒီလို နေရာတွေ ပေါမှပေါပဲကိုး။ အဲ့တော့ ကျွန်တော်ပြောတာတွေက ကျွန်တော့် အလွန်လို့ပဲ ထားပါ။\nကဲ .... ဒါဆို ကျွန်တော် ဆက်ပြီး ပြောလို့ ရေးလို့ ရဦးမယ်လို့ထင်ပါတယ်။ အခုဆက်ပြောချင် ရေးချင်တာကတော့ မိဘတွေကိုပါ။ အသိတရား ပေးချင်တယ်။ အဲ့တော့ မေးကြပါဦးမယ်။ ခင်ဗျားက အသိတရားပေးရအောင် ဘယ်လောက် အတွေ့အကြံုရှိလို့လဲပေါ့။ ဟုတ်ကဲ့.... ကျွန်တော့်အနေနဲ့ ပြောရရင် အသက်သာကြီးသွားပေမယ့် အသိတရား မရှိသူတွေ အများကြီး၊ မဆုံးမတတ်သူတွေ အများကြီးပဲ။ စာဖတ်သူ မိတ်ဆွေများ ဒီအချက်ကို လက်ခံတယ်ဆိုရင်တော့ ဆက်ဖတ်ပါ။\nမိဘဆိုတာထက် သမီးမိန်းကလေးကို ထိန်းကျောင်းသူကတော့ အမေပါ။ အမေဟာ ကိုယ့်သမီးကို ကိုယ် သွန်သင်ပြတတ်ရမယ်။ ဒါဟာလည်း တကယ်ပြောရရင် ပညာရပ်တစ်ခုပါ။ ဒါနဲ့ ပြောရပါဦးမယ်။ ကျွန်တော် မိန်းမကျမ်း ရေးနေတာ မဟုတ်ဘူးနော်။ ဖြစ်နေတာတွေ၊ ဖြစ်သင့်တာတွေကို ရေးနေတာ။ ငွေဆိုတဲ့ ဝေါဟာရကို နားလည်အောင် ပြောသင့်တယ်။ ငွေဆိုတာ ဘယ်လောက် အသုံးဝင်လို့လဲ။ ဘယ်အတိုင်းအတာထိလဲ။ ငွေကို ရေလဲ သုံးနိုင်တယ်ဆိုတဲ့သူတွေ တကယ်ကော ပြည့်စုံကြရဲ့လား။ စိတ်ဆင်းရဲစရာတွေ ရှိမယ်။ ဘဝဆိုတာကြီးနဲ့ လူဖြစ်လာရတဲ့သူက ငွေဆိုတဲ့ စကားလုံးအောက်မှာ လည်စင်းခံပြီး ၀ပ်နေသင့်သလား။ စဉ်းစားကြပါ။ ငွေကို ဘယ်လိုရှာရမှာလဲ။ စိတ်ဓါတ်ကို ဘယ်လိုမြှင့်တင်ရမလဲ။ ဒါတွေကို မိဘတွေက ကိုယ့်သားသမီးကို ပြောပြသင့်တယ်။\nကျွန်တော်တွေ့ဘူးတဲ့ မိဘရဲ့ အုပ်ထိန်းမှုတစ်ခုကတော့ သားသမီးကို ပိုက်ဆံပေးတယ်။ ပိုက်ဆံကိုမှ တော်တော်များများကို ပေးတာ။ တစ်ပတ်စာလောက် တစ်ခါတည်းပေးထားတာ။ ပိုက်ဆံဘာလို့ အဲ့သလောက်ပေးတာလဲလို့ မေးတော့၊ ပိုက်ဆံဆိုတာ များများသုံးမှ၊ များများရှာတတ်မယ်၊ ပိုက်ဆံ ဘယ်လို အသုံးဝင်လဲဆိုတာသိမှ သူတို့ ရှာမှာပေါ့တဲ့။ ဒါဟာ နားလည်မှုတစ်ခု၊ အယူအဆတစ်ခု ၊ သူ့ကောက်ချက်နဲ့သူ ထိန်းကျောင်းနေတာ။ အဲ့ဒီ အယူအဆဝင်သွားတဲ့ သူတွေ ဘာဆိုးကျိုးတွေ ဖြစ်လာမလဲဆိုတာ မိဘတွေ နားမလည်တာလား ။ ဒါဟာ မှားယွင်းတဲ့ ထိန်းကျောင်း ပြုပြင်မှုလို့ ကျွန်တော်ကတော့ ယူဆတယ်။ စာဖတ်သူများ အနေနဲ့ကော လက်ခံပါသလား။\nနောက်မိဘကျတော့ ဘယ်လိုအုပ်ထိန်း သလဲဆိုတော့..... သူ့သမီးလေးက အခုမှ (၉)တန်း ကျောင်းသူပဲ ရှိသေးတယ်။ ရည်းစားက အရမ်းများတယ်။ တစ်နေ့ ကျောင်းက တိုင်စာပို့တယ်။ ကျောင်းပျက်ရက် များလာလို့။ ကျောင်းကို ပုံမှန်မတက်ဘူး။ အဲ့တော့ အမေက ကျောင်းကိုလိုက်သွားတယ်။ ကျောင်းအုပ်ကြီးက ရုံးခန်းမှာ ခေါ်တွေ့တယ်။ ပြောပြတယ်။ သူ့သမီး ကျောင်းတက် မမှန်တာကိုပေါ့။ နောက်တစ်ခါဆိုရင်တော့ သတိမပေးတော့ဘူး။ အဲ့အချိန်မှာတော့ ဒီအမျိုးသမီးက ဘာမှ မပြောသေးဘူး။ အိမ်လည်း ပြန်ရောက်ကော ဆဲဆိုတော့တာပဲ။ သူ့သမီးကို ဆုံးမနေတာ။ ကဲ... ဘယ်လို ဆုံးမ နေသလဲဆိုတော့...ဘာဖြစ်လဲ၊ ရည်းစားများတာ၊ အကယ်လို့ ကိုယ်ဝန်ရှိလာရင်လည်း ဖျက်ချရုံပေါ့၊ ဘာအရေးလဲတဲ့။ စဉ်းစားတာကြည့်ပါတော့ဗျာ။ ဒီလိုမျိုး ဆုံးမနေတာ။ သူ့ကို ကျောင်းက ခေါ်တယ်ဆိုတာ ပတ်ဝန်ကျင်ကလည်း သိတယ်။ သူက ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေကိုပါ စောင်းပြောနေတာ။ ယောကျ်ားက တက္ကစီ မောင်းတယ်။ ယောကျ်ားက ပင်ပန်းပန်း အိမ်ပြန်လာတယ်။ အိမ်ရောက်တော့ သမီးသတင်းကြားတော့ ဒေါသထွက်တာပေါ့။ အဲ့တော့ သမီးကို ရိုက်တယ်။ အမေက ရှေ့က ကာတယ်။ နောက်ဆုံး ကောင်မလေးက အိမ်ကနေ ထွက်ပြေးတယ်။ ကောင်မလေးက သူ့ကျူရှင်ဆရာအိမ်ပြေးလို့ တော်သေးတာပေါ့ဗျာ။ တခြားနေရာတွေဆိုရင် မလွယ်ဘူး။ ဒီလို သွန်သင်ဆုံးမမှုကို စာဖတ်သူများ သဘောကျရဲ့လား။\nနောက်ထပ်တစ်ခုကတော့ မိဘက သာယာနေတယ်လို့ ပြောရမယ်။ သမီးလေးက အခု (၁၀)တန်း ဖြေပြီးသွားပြီ။ အဲ့ကောင်မလေးမှာ ရည်စားရှိတယ်။ သူတို့ ရပ်ကွက်ကပါပဲ။ ကောင်လေးက ဒုတိယနှစ်တက်နေပြီ။ ဒါပေမယ့် ခက်တာက မိဘ။ သူ့သမီးကို ကြိုက်တဲ့သူတွေက များတယ်။ အဲ့တော့ ဟိုက လက်ဆောင်ပေးလိုက်၊ ဒီကလက်ဆောင်ပေးလိုက်နဲ့။ ဒီလိုပဲ စားနေတယ်။ ကဲ ... သမီးလေးက ရှက်တာပေါ့။ သူက လက်ခံသူလည်း မဟုတ်ဘူး။ အဲ့လိုမျိုး ပေးလာရင်လည်း လက်မခံဘူး။ မိဘက လက်ခံနေတာ။ သူတို့က အိမ်ငှားနေရတယ်။ သူ ဆယ်တန်းအောင်ပြီ။ သူ့မှာ ရည်မှန်းချက်တွေ ရှိတယ်။ အလုပ်ထွက်လုပ်တယ်။ ခက်တာက မြန်မာနိုင်ငံမှာ ဆယ်တန်းအောင်ပေမယ့် အလုပ်တော်တော်များများက လက်မခံဘူး။ ဘွဲ့ရတောင် အလုပ်က ရှားနေတယ် မဟုတ်လား။ သူဘာလုပ်သလဲဆိုတော့ မုန့်တိုက်မှာ အလုပ်ဝင်လုပ်တယ်။ ဒါပေမယ့်လည်း ပိုက်ဆံက မစုမိဘူးလေ။ သူ့အစ်ကိုကလည်း အိမ်ထောင်ကျနေပြီ။ တစ်နေ့ သူ့အိမ်ကို အသက်(၅၀)အရွယ် ဦးလေးကြီး ရောက်လာတယ်။ ကောင်မလေးကို လက်ထပ်ခွင့်တောင်းတယ်။ အဲ့တော့ ကောင်မလေးက ငြင်းပေမယ့် မိဘတွေက မရဘူး ယူရမယ်။ ဒီလူကြီးက ရွှေဆိုင်ပိုင်တယ်။ အခြားအလုပ်တွေလည်း ရှိတယ်။ သူ့မိန်းမက ဆုံးသွားတာကြာပြီ။ သူ့မှာ သားတစ်ယောက် ရှိသေးတယ်။ သူ့သားက ကောင်မလေးထက်တောင် အသက်ကြီးသေးတယ်။ မိဘက အတင်းပေးစားတော့ ဒီလူကြီးကို ယူလိုက်ရတယ်။ ဒီလူကြီးက သူ့မိဘတွေကို ထောက်ပံ့တယ်။ ကောင်မလေးက သူ့မိန်းမဖြစ်သွားပြီ။ ဒီလူကြီးရဲ့ အကြောင်းတွေ သိလာပြီ။ ဒီလူကြီးက ဘာလုပ်သလဲဆိုတော့ ကောင်မလေးတွေကို မွေးစားထားတာ။ သူ့ဆီကို ဖုန်းဆက်ပြီး ချိန်းလို့ရတယ်။ အဲ့လိုမျိုး။ စာဖတ်သူတွေလည်း ကြားဖူးမှာပေါ့။ အဲ့လိုမျိုး အလုပ်လုပ်တာ။ ဒီ ကောင်မလေးကိုလည်း အဲ့လို လုပ်ခို်င်းတယ်။ တစ်ခုပဲသာတယ်။ သူ့ တရားဝင် မိန်းမအဖြစ် ယူထားတာတစ်ခုပဲ။ နောက်တော့ ကောင်မလေးရဲ့ မိဘတွေက သိသွားတော့ သူတို့မှားမှန်းသိသွားကော။ အစကတည်းက ဒီလူကြီးရဲ့ နောက်ကြောင်းကို စုံစမ်းရမယ်။ ကိုယ့်သမီးယူရမယ့် ယောကျ်ားအကြောင်းကို စုံစမ်းဖို့ မိဘမှာ တာဝန်မရှိဘူးလား။ ဒါဟာ အုပ်ထိန်းသူတွေရဲ့ ချို့ယွင်းချက်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။\nကျွန်တော်ဟာ အရိုးသားဆုံးနဲ့ စေတနာထားပြီး ရေးနေတာပါ။ ဒါကို နားလည်ဖို့တော့ လိုပါလိမ့်မယ်။ မြန်မာမိန်းကလေး အများစု ဖြစ်ပျက်နေတာကို ကြည့်ရင် ဘယ်လောက် ရင်နာစရာကောင်းလဲ။ ဘယ်လောက် စိတ်မချမ်း မသာ ဖြစ်ရလဲ။ တကယ်တော့ ကျွန်တော်တို့တွေ ဖြစ်တည်လာတဲ့ ဒီလူ့ဘဝကြီးမှာ အကောင်းဆုံး ၊ အရိုးသားဆုံး၊ သိက္ခာရှိရှိနဲ့ နေထိုင်သွားသင့်ပါတယ်။\nBy လင္းဦး(စိတ္ပညာ) on at Wednesday, May 21, 2008\nမှန်တယ်ဗျို့ .. ကိုလင်းဦးကော ကောင်မလေးကော... း၁)\nကျွန်တော်ပြောချင်တာကတော့ မိဘတွေဘယ်လောက် ကောင်းကောင်း / တော်တော် သားသမီး (အထူးသဖြင့် ဒီပို့စ်ဟာ မိန်းကလေးတွေကို ညွှန်းတာဆိုတော့ သမီးပေါ့ဗျာ) ရဲ့ ဉာဉ် နဲ့ ဗီဇ ကိုတော့ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ဖို့ ခဲယဉ်းပါလိမ့်မယ်။ ဒီအတွက် ခေတ်နောက်ကိုလိုက်နေတဲ့ (စိတ်သွားရာ ကိုယ်ပါနေတဲ့) မိန်းကလေးတွေဟာ အတုမြင်အတတ်သင်လွယ်နေတဲ့ လောကကြီးထဲမှာ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပဲ့ကိုင်နိုင်မယ်ဆိုရင် လူတော်လူကောင်းဖြစ်လာမယ်လို့ ထင်မိပါတယ်။ ဖြစ်လာပြီးမှ ပြောနေဆိုနေရိုက်နှက်ကြိမ်းမောင်းနေတာထက် စာရင် မဖြစ်ခင်ကတည်းက ပြောဆိုညွှန်ပြကြရင်ကောင်းတာပေါ့။ (ဒါပေမယ့် လူဆိုတာက ထိမှနာမှ ကြောက်ရကောင်းမှန်းသိတာ)\nကိုလင်းဦးရဲ့စေတနာကို နားလည်ပါတယ်။ သို့သော်လည်း အဝိုင်းဆိုတဲ့လောကကြီးထဲကို လူတွေက လေးထောင့်အဖြစ်ဝင်လာကြတာဆိုတော့ လေးထောင့်ကိုပဲတိုက်စားပြီး အဝိုင်းထဲဝင်မလား၊ အဝိုင်းကိုပဲလေးထောင့်ဖြစ်အောင် ကြံဆောင်ပြီးဝင်မလားဆိုတာ လူတွေအပေါ်မှာပဲ ကြည့်ရပါတော့မှာပဲလေ....\nMay 23, 2008 at 2:27:00 AM GMT+6:30\nဦးစောဘွဲ့မှူးရေးခဲ့ဖူးတဲ့ သီချင်းကိုပဲ ဟစ်လိုက်ချင်တော့တယ်...\n`ချစ်သူလေးရဲ့ ပုခုံးဆီမှာ လက်သည်းချက်များတွေ့နေ... မောင်လက်သည်းအရှည် မထားတတ်မှန်းကို မောင်ပဲ အသိဆုံးပါလေ... ဘာအတွက်၊ ဘာကြောင့်...´ ဟိုးတုန်းက သီချင်းလေးက အခုထိ မှန်နေသေးတာ ဘာကြောင့်လည်းဆိုတာတော့ ကျွန်တော်လည်း မပြောတတ်တော့ဘူး။ အရင်ကအတိုင်းပဲ ကျွန်တော်တို့ တိုးတက်မလာသေးလို့လား။\nနောက်ပြီးတော့ နိုင်ငံတကာမှာ ဒီလိုဖြစ်နေတာပဲလို့ တထစ်ချ ပြောလို့မရပါဘူး။ ဥပမာ အဲလို ဘာညာကိစ္စတွေနဲ့ နာမည်ကျော်တဲ့ ထိုင်းနိုင်ငံပဲဆိုပါတော့ နိုင်ငံလူဦးရေ လူအနည်းစုသာ အဲလိုအလုပ်မျိုးလုပ်ကြတာပါ။ ထိုင်းမှာ ပညာတတ်ဆိုရင် လေးစားပါတယ်။ ပညာတတ်ဆို လစာလည်း ပိုရပါတယ်။ အစိုးရဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ရဲ့ လစာဟာ ဖောဖောသီသီ မရပေမယ့် တစ်ပတ်တစ်ခါ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဘီယာဆိုင် အသာလေးသွားပျော်လို့ရအောင်တော့ လုံလောက်ပါတယ်။ ကျောင်းဆရာလုပ်နေတဲ့ သူတစ်ယောက်စားတဲ့ဆိုင်နဲ့ ကုမ္ပဏီသူဌေးစားတဲ့ဆိုင် အတူတူပါပဲ။ စားလည်း စားနိုင်ကြပါတယ်။ ထိုင်းမိန်းကလေး သူငယ်ချင်းတွေကို ကျွန်တာ် မြန်မာကားတစ်ကား ပြဖူးပါတယ်။ မိဘက သူဌေး အဖိုးကြီးနဲ့ ပေးစားတဲ့အခန်းမှာ ဘာပြောလဲဆိုတာ့ `Stupid Parent´ တဲ့။ သူတို့နိုင်ငံမှာ ဒါမျိုးရှားပါတယ်တဲ့။ ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံမှာ ရှားသလား ပေါသလား။ မိဘတွေရဲ့ဆန္ဒက ဘယ်လိုလဲဆိုတာ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်က မိဘတစ်ယောက် မဖြစ်သေးတော့ မခံစားတတ်သေးဘူးဗျာ။\nMay 23, 2008 at 7:58:00 AM GMT+6:30\nကျွန်တော်ပြောချင်နေတဲ့ ကျွန်တော့်အမြင်(၁၅)ကိုလင်းဦးအမြင်က မှန်ပါတယ်။မိန်းကလေးတွေ ကိုယ့်အိန္ဒြေကိုယ် မထိန်းသိမ်းတော့ဘူးဆိုတာကလည်း မဖြစ်သင့်တဲ့ကိစ္စပါ။\nအရာအားလုံးဟာ ပြောင်းလဲနေတယ်ဆိုတာက ဟုတ်ပါတယ်။\nMay 23, 2008 at 5:57:00 PM GMT+6:30\nကိုစည်သူပြောတာလဲ မှန်တယ် ..\nဒါပေမဲ့ ကိုလင်းဦးရေ ..\nအဲဒီအကြောင်းတွေလည်း ရေးပေးပါဦး ..\nMay 24, 2008 at 1:39:00 PM GMT+6:30\nအမှန်ပဲ ကိုလင်းဦးရေ. ဒီဆောင်းပါးလေး သိပ်ကောင်းတယ်ဗျာ။ ကျွန်တော် ပြောချင်တာတွေ တော်တော်များများ ဒီထဲမှာ ပါတယ်ဗျို့.။\nအသက်နဲ့ လူလုပ်တာ ဆိုတဲ့ သူတွေ (အထူးသဖြင့် မိန်းကလေးတွေ) တစ်နေ့ထက် တစ်နေ့ များများ လာတာ သိပ်ကောင်းတဲ့ ကိစ္စတော့ မဟုတ်ဘူးဗျ။\nနေရာတစ်ကာ ရင်ဖုံးနဲ့ ကြိုးကြီးချိတ်နဲ့ ရွှေပေးလို့ မရတဲ့ ဣန္ဒြေမျိုးလုပ်နေရမယ် မဆိုလိုပါဘူးဗျာ။ ဒါပေမယ့် နေရာတိုင်းမှာ ကိုယ့်လူမျိုး၊ ကိုယ့်ဂုဏ်သိက္ခာ ဆိုတာလေး နည်းနည်းစီ ထည့်စဉ်းစားပြီး လုပ်မယ်ဆိုရင်တော့ အကောင်းဆုံးပဲပေါ့။\nJune 23, 2008 at 11:40:00 AM GMT+6:30\nဒူးနေရာဒူးတော်နေရာတော် .၀တ်စားနေထိုင်ရမှာပေါ့နော်.ဘယ်လောက်ပဲခေတ်မီတိုးတက်နေပါစေ..ခေတ်မလွန်သင့်ဘူးပေါ့နော်.. မြန်မာမလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ရတာ အရမ်းကိုဂုဏ်ယူစရာပါ. အကို့ပိုစ်ထဲက မိဘတွေရဲ့ပုံစံမျိုးလေးတွေအနည်းနဲ့အများ တွေ့နေရပါတယ်. သမီးမိန်းကလေးတစ်ယောက်အတွက် မိခင်ရဲ့အုပ်ထိန်းမှုကအရမ်းအရေးကြီးပါတယ်. ဖခင်ကိုလည်းလေးစားမှပါလေ.. အဓိက ကတော့ငွေတစ်ခုတည်းနဲ့ အရာရာမပြီးမြောက်နိုင်ပါဘူးဆိုတာပါပဲ။ ကျေးဇူးကမ္ဘာ.\nMarch 12, 2009 at 2:20:00 PM GMT+6:30


ဒီရောဂါစ ဖြစ်ထဲက ကိုယ်က အချိန်မရွေးသေနိုင်တယ်ဆိုပြီး ပရိသတ်တွေကို ဝမ်းနည်းစွာအသိပေးလာတဲ့ အဆိုတော် အိအိချွန်…. – Cele Oscar\nဒီရောဂါစ ဖြစ်ထဲက ကိုယ်က အချိန်မရွေးသေနိုင်တယ်ဆိုပြီး ပရိသတ်တွေကို ဝမ်းနည်းစွာအသိပေးလာတဲ့ အဆိုတော် အိအိချွန်….\nJune 20, 2022 By L YC News\nပရိသတျကွီးရေ တေးသံရှငျ အိအိခြှနျကတော့ မွနျမာ့သံစဉျသီခငျြးကောငျးတှေ နဲ့ အတူ အားလုံး ရဲ့အားပေးမှုကို အပွညျ့အဝရရှိထားပွီး အောငျမွငျတဲ့ အဆိုတျော တဈယောကျလညျး ဖွဈပါတယျ။\nဒီနမှေ့ာတော့ တေးသံရှငျ အိအိခြှနျ က ဦးနှောကျအကြိတျရောငျ ရောဂါခံစားနလေို့ အခြိနျမရှေး သနေိုငျကွောငျး ဝမျးနညျးစှာ ရငျဖှငျ့လာတာလညျး ဖွဈပါတယျ။အိအိခြှနျ ကဦးနှောကျအကြိတျလေး က အမွငျအာရုံကွောပျေါမှာ ပိမိနတေဲ့အတှကျကွောငျ့ မကျြလုံး ဝါးတယျ အမွငျမကွညျတော့ဘူး ဆရာဝနျ ကလညျးကားမမောငျးခိုငျးတော့ဘူး ကားမောငျးရငျ တိုကျမယျ ဖုနျးတှေ အမွဲမကွညျ့ဖို့လညျးမှာထားတယျ ဘာလို့ဆို အမွငျအာရုံ ကှယျနိုငျတဲ့အတှကျဂရုစိုကျဖို့မှာထားတယျ။\nပရိသတျတှကေို မပွောပဲနခေဲ့တာအခုမှ သာဖှငျ့ပွောပွတာပါဒီရောဂါစ ဖွဈထဲက ကိုယျက အခြိနျမရှေးသနေိုငျတယျ တဈယောကျထဲ သမားဖွဈတဲ့အတှကျဘာမှပူပငျစရာစှဲလနျးစရာမရှိဘူး သလေို့ရှိရငျတောငျ မှသပြေျောပွီသလေို့ရပွီ အမွဲတမျးသဖေို့ တှေးထားပွီးသားပါဆိုပွီး အိအိခြှနျ ကပွောပွလာခဲ့တာပဲဖွဈပါတယျနျော။\nVideo Credit ; Popular Journal\nပရိသတ်ကြီးရေ တေးသံရှင် အိအိချွန်ကတော့ မြန်မာ့သံစဉ်သီချင်းကောင်းတွေ နဲ့ အတူ အားလုံး ရဲ့အားပေးမှုကို အပြည့်အဝရရှိထားပြီး အောင်မြင်တဲ့ အဆိုတော် တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်ပါတယ်။\nဒီနေ့မှာတော့ တေးသံရှင် အိအိချွန် က ဦးနှောက်အကျိတ်ရောင် ရောဂါခံစားနေလို့ အချိန်မရွေး သေနိုင်ကြောင်း ဝမ်းနည်းစွာ ရင်ဖွင့်လာတာလည်း ဖြစ်ပါတယ်။အိအိချွန် ကဦးနှောက်အကျိတ်လေး က အမြင်အာရုံကြောပေါ်မှာ ပိမိနေတဲ့အတွက်ကြောင့် မျက်လုံး ဝါးတယ် အမြင်မကြည်တော့ဘူး ဆရာဝန် ကလည်းကားမမောင်းခိုင်းတော့ဘူး ကားမောင်းရင် တိုက်မယ် ဖုန်းတွေ အမြဲမကြည့်ဖို့လည်းမှာထားတယ် ဘာလို့ဆို အမြင်အာရုံ ကွယ်နိုင်တဲ့အတွက်ဂရုစိုက်ဖို့မှာထားတယ်။\nပရိသတ်တွေကို မပြောပဲနေခဲ့တာအခုမှ သာဖွင့်ပြောပြတာပါဒီရောဂါစ ဖြစ်ထဲက ကိုယ်က အချိန်မရွေးသေနိုင်တယ် တစ်ယောက်ထဲ သမားဖြစ်တဲ့အတွက်ဘာမှပူပင်စရာစွဲလန်းစရာမရှိဘူး သေလို့ရှိရင်တောင် မှသေပျော်ပြီသေလို့ရပြီ အမြဲတမ်းသေဖို့ တွေးထားပြီးသားပါဆိုပြီး အိအိချွန် ကပြောပြလာခဲ့တာပဲဖြစ်ပါတယ်နော်။\nဝိုင်းစုက မန်နေဂျာလုပ်ပေးပြီး အလုပ်တွေဆက်တိုက်လက်ခံပေးနေလို့ ပျော်နေရှာတဲ့ နှိုင်းယှဉ်မြင့်မိုရ်…\nအောင်ရဲလင်း ရဲ့မွေးနေ့ကို မမေ့မ‌လျော့ဘဲ မွေးနေ့ဆုတောင်းပေးခဲ့တဲ့ သရုပ်ဆောင် ဟိန်းဇေ……


တွေးမိတွေးရာ...ရေးမိရေးရာ: ရင်ငွေ့ခြုံလွှမ်း အနမ်းတရှိုက် …\nPosted by မေဓာဝီ at 4:47 PM\nဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်၊ မေဓာပြောတာကို တို့အပြည့်အ၀ထောက်ခံတယ်၊\n11/20/2012 5:14 PM\nနမ်းပုံနမ်းနည်း နိဿရည်းကို သေချာကျနစွာ လာရောက်ဖတ်ရှုသွားပါတယ် ကြီးမေရေ။ မှတ်သားထားရမယ် ကံကောင်းထောက်မစွာ ဥရောပရောက်ခဲ့ရင်တော့ လာနမ်းရင်တော့ ဒကာဆိုရင်တော့ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဒကာမဆိုရင်တော့ no no ဆိုပြီးတော့လေ။ ပြီးမှ ပြန်ရှင်းပြလိုက်မှာပေါ့။ ချမ်းမြေ့ပါစေ\nကိုယ်တွေများ ဒီအနမ်းလေးတွေကို သဘောကျ ဂုဏ်ယူလိုက်ရတာ..\nသဘောထား မကြီးနိုင်တဲ့ သူတစ်ချို့က လွဲရင်ပေါ့။\nဒေါ်ရင်လတ်ကြီးတောင် ဒီလို အနမ်းမျိုး မရဘူး ဆိုပြီး ပြောမိသေးတာ။\nရင်ထဲက အဖြူရောင် မေတ္တာနဲ့ ကြည့်တဲ့အခါ ဖြူစင်တဲ့ သူတို့တွေရဲ့ မေတ္တာကိုမြင်နိုင်ပေမဲ့ မည်းမှောင် ညစ်ထေးနေတဲ့ သူတစ်ချို့ရဲ့ စိတ်တွေကတော့ အမည်းရောင်ဘဲမြင်လေရဲ့...\nဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် တကယ်ကို ကြည်နူးဝမ်းသာရတဲ့ နေ့ကလေးပါ။\nအနမ်းတိုင်းဟာ ရမ္မက်ဆန္ဒတွေ ယှက်ငြိနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဖတ်သွားတယ် မမေရေ\nဂန္တဝင်အနမ်း... သမိုင်းဝင် အနမ်း...၊ မှန်လိုက်တာ မမေရယ်...၊ အဲဒီ ဓါတ်ပုံလေး သတင်းတွေမှာ တက်လာတော့ အံ့သြဝမ်းသာစိတ်နဲ့ အကြာကြီး ကြည့်နေမိတယ်၊ အကြိမ်ကြိမ် စော်ကားခံရတဲ့၊ အသက်ကိုတောင် လုပ်ကြံခံရတဲ့၊ အချိန်များစွာကို တစ်ယောက်တည်း ဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ အမျိုးသမီးကြီး တစ်ယောက်ကို လူ့တန်ဖိုး သိတဲ့ ကမ္ဘာ့ခေါင်းဆောင်ကြီး တစ်ယောက်က တလေးတစားနဲ့ ချီးကျူးဂုဏ်ပြုတဲ့ အနမ်း...၊\nတဏှာပေမ မပါဘဲ ဖြူစင်၊ သိမ်မွေ့တဲ့ ရိုးရိုးသားသား အနမ်းပွင့်လေးတွေဟာ လူလူချင်း ဆက်ဆံရေးမှာ တခါတလေ စကားလုံးတွေ အများကြီးထက်ကို ပိုပြီး တာသွားလိမ့်မယ်လို့ ထင်မိတယ် မမေ...။\nအဲဒီအနမ်းလေးက စကားလုံးတွေ အများကြီးထက် တာသွားတယ်..အဲဒီဓာတ်ပုံလေး မြင်ရတာ စိတ်ချမ်းသာစရာ ကောင်းလှပါဘိ...\n11/21/2012 12:58 AM\nဟုတ်တယ် ကျနော်လည်း ခံစားဖူးတယ် တစ်ခါတုန်းက ယောက်ျားတန်မဲ့ မျက်ရည်ကျမိအောင် ၀မ်းနည်းဖူးတော့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ကျနော့်ကိုဖက်ပြီး အားလုံးအဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်တဲ့ ကျနော့်ကျောကိုသပ်လို့ပေါ့ ခဏလေးပါပဲ ဒါပေမယ့် အရှိန်ဟုန်တော့ပြင်းတယ် ကျေးဇူးလည်းတင်မိတယ်ဗျ။ဒီမှာကတော့ အဲ့ဓလေ့နည်းတယ်မှတ်လားး စိမ်းတုန်းပဲ ။\nသတင်းစာတွေမှာတော့ အိုဘားမားရဲ့ အနမ်းက ပေါ်ပြူလာဖြစ်နေတယ်း) ကျေးဇူးလည်းတင်တယ် ငါတို့အမေ ငါတို့ပြည်သူတွေကို သူ တကယ်ကို တန်ဖုိူးထားတာပဲလို့ ခံစားမိလိုက်တယ် ။\nဒါနဲ့ ကျနော့်ဆီ အစ်မ မလာတာကြာပြီ လာနေကျ ဧည့်သည် အိမ်မှာမမြင်ရတာကြာတော့ ၀မ်းတွေတောင်နည်းလို့ * ကျနော့်ကို ခဏလောက် ဖက်ထားပေးပါလားဗျာ *း))))\nအမ..ဒေါ်စုကို နမ်းသွားတဲ့ အနမ်းကို မြင်ရတာတော့ ကြိုက်တယ်..\nညီမကတော့ ညီမကို အဲလိုလာနမ်းရင်တော့ မကြိုက်ဘူး။ လက်ခံမှာမဟုတ်ဘူး အမ. သူ့ယဉ်ကျေးမှုကို မလိုက်နာတာ မဟုတ်ဘူး ကိုယ့်ယဉ်ကျေးမှုကို ထိန်းသိမ်းတာပါ။\nမိန်းကလေး အချင်းချင်းတော့ လက်ခံပါတယ်။\n11/21/2012 6:38 AM\nပြောဖို့ကျန်လို့... ကျနော့်ဘာသာ ခံစားမိတဲ့အကြောင်းနော်..တော်ကြာ ဒေါ်စုကို ပြောတယ် ဖြစ်နေဦးမယ်..\nအိုဘားမား နမ်းသွားတဲ့ ပုံတွေကို တော့ ကြိုက်တယ်။\n11/21/2012 6:40 AM\nများလည်း သဘောကျ ကြရဲ့...၊အစ်မပြောသလိုပါပဲ....ဂန္ထ\nမေတ္တာတရားဟာ ဘယ်အရာနဲ့မှ နှိုင်းယဉ်လို့ မရဘူးလို့ပဲ ကျွန်တော်ခံယူမိပါတယ်ဗျာ။ ရိုးရှင်းတဲ့ မေတ္တာတရားလို့ပဲ ခံစားနိုင်ကြပါစေဗျာ။ ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံသားအားလုံးလည်း ထာဝရမေတ္တာတွေနဲ့ အမြဲအတူ လက်တွဲနိုင်ကြပါစေလို့ပဲ ကျွန်တော် ဆုတောင်းမိပါတယ်ဗျာ\nနားနားကပ်ပြီး အမေစုကို ရယ်စရာ တစ်ခုခု ပြောနေတယ်မှတ်တယ်။ အမေစုတစ်ယောက် ဟက်ဟက်ပက်ပက် ပြုံးလို့။း)\nအမေစုပြုံးတာ အမိပြည်ပြုံးတာနဲ့ အတူတူပါဘဲ။\nI would like to haveavery different view aboutasmooch President Obama planted onacheek of Daw Aung San Su Kyi during his trip to Myanmar. The trip was highly publicized in the U.S. and around the world, because he was the first sitting president to visit Myanmar in all these years. Even though the kiss can be defined asawarmly and friendly kiss, it is still inappropriate in my opinion. Journalists travelling along with President Obama called the moment as one of the most awkward moments during the trip. An American Journalist Matt Spetalnick even described it as “…… another awkward moment at the end when he embraced and kissed the devout Buddhist, leaving her visibly uncomfortable.” Both Daw Aung San Su Kyi and the journalist did their part; the journalist showed his understanding of Myanmar culture and Daw Aung San Su Kyi showed respect of her own culture by displaying discomfort when being kissed even though she once lived in England and hadaBritish husband. The proverb “If you are in Rome, do as the Romans do” does exist forareason: to abide by the customs of the society when one isavisitor. President Obama should have done his homework by studying about Myanmar Culture before he went there.\nCultural assimilation is very dangerous if one does not know how to absorb it. The U.S. and Myanmar have now agreed to start Military practice in Myanmar. Meaning is that more and more American service men and women will be going into the country. When they go there, they will bring their own culture; hugging, kissing, living together, one night stand, extra marital affair, separation, and divorce_ that will escalate many social problems in Myanmar. It is time for us to decide what cultural standards and tradition we hold as Myanmar, what American cultural aspect we should take, and what their cultural practice we should reject. I understand that acceptance and tolerance isagood way to emerge two cultures, but it should come withaboundary. Imitation of hugging, kissing, living together, one night stand, extra marital affair, separation, and divorce does not and will not make us Americans or Europeans. When we imitate their work ethic (hard working), respects to human rights, and practice of democracy, our country will become the nation we all hope to see in one of these days.\nI prefer to use "Anonymous," becasue name does not matter. Content of the comment does matter.\n11/24/2012 12:17 AM\nSome kind of cultural shock, but very delicate.\nObama is outspoken person,he might have fulfilled with kind sympathy and dedication to long struggling woman.\nHis physical manner shown for warm soothing, encouraging and shouldering to her.\nDon't judge by appearance, explore the beneath of it and whether ethical or not.\nအဆိုးအကောင်း မဝေဖန်လိုပေမဲ့ အနမ်းပုံတွေ မြင်လိုက်တော့ စိတ်ထဲအီလည်လည်ကြီး ဖြစ်သွားတာအမှန်ပဲ။ Cultural Exchange ကို လက်ခံနိုင်လောက်အောင် အမြင်မပွင့်လင်းသေးဘူး လို့ပဲ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပြန်သုံးသပ် လိုက်ပါတယ်။\nI didn't realized where you were lading. good job!! "The kiss" isalittle brother is so proud of the big sister kind of kiss! It was many words behind the kiss. Like, I hear you, you had been through so much and I feel for you with the whole heart.\nအနမ်းကို သိသတဲ့ ...ေိခိ